polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
১৯৮১ চনত তেওঁ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰায়ভেটকৈ পৰীক্ষা দি অসমীয়া বিভাগত প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰি স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
২০০১ চনত হাজৰিকাই ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰাই প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাৰ তত্ত্বাৱধানত ‘অসম বুৰঞ্জীৰ পটভূমিত ৰচিত অসমীয়া নাটকঃ এক সমীক্ষাত্মক অধ্যয়ন’ শীৰ্ষক গৱেষণা গ্ৰন্থৰ বাবে পি. এইচ. ডি. ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁ অসমৰ বিভিন্ন মহাবিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰি ২০১৯ চনত নগাঁওস্থিত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপক হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
২০২২ বৰ্ষৰ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘৰ বোকাঘাট অধিবেশনত ড॰ হাজৰিকাক মৰোণোত্তৰভাবে শশীচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা বঁটা আগবঢ়োৱা হ'ব।
মিয়া সৈনে কৰা গবেষণা অনুসাৰে ম্যানমাৰৰ নাৰী সকল এক শতিকাৰ পূৰ্বৰে পৰা স্বাধীনভাৱে জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল।
এওঁলোকৰ মাজত বৌদ্ধ আৰু হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰভাৱ আছিল যদিও বাণিজ্য আৰু আইনত সেই সময়ৰ পৰাই পাকৈত আছিল।
ম্যানমাৰ এসময়ত মাতৃপ্ৰধান দেশ আছিল বাবে তেলৰ খনিৰ কুঁৱা বিলাকৰ একস্বত্বাধিকাৰী হোৱাৰ উপৰিও মহিলাসকলক গাঁ‌ও পঞ্চায়তৰ মুৰব্বী উত্তৰাধিকাৰী হিচাবে গণ্য কৰা হৈছিল।
পূৰ্বতে বাৰ্মাৰ মহিলাসকলক বিদেশী পুৰুষৰ লগত বিবাহৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল যদিহে বিভাগীয় আদালতত ২১ দিনৰ ভিতৰত সতৰ্ক সংবাদ দিয়া হয়।
কিন্ত ২০১০ চনৰ মে' মাহৰ পৰা বাৰ্মা চৰকাৰে বাৰ্মাৰ মহিলাসকলক বিদেশী পুৰুষৰ লগত বিবাহ হোৱাতো নিষিদ্ধ কৰিলে।
বাৰ্মিজ মহিলা সকলক মানৱ সৰবৰাহৰ ব্যৱসায়ী সকলে পাকিস্তান আৰু থাইলেণ্ডলৈ লৈ গৈ যৌন ব্যৱসায়ী সকলক গটাই দিছিল।
এই কঁকালত মেৰিয়াই পিন্ধা দীঘল স্কাৰ্টৰ দৰে পোছাকটো কোনবাং ৰাজবংশৰ সময়ৰ পৰা মহিলাসকলে পিন্ধিবলৈ ল'লে।
মোৱামৰীয়া বিপ্লৱৰ অন্তত দুৰ্বল ৰজা গৌৰীনাথ সিংহ গুৱাহাটীলৈ পলাই যোৱাৰ পিছত ৰাজপাট শূন্য হৈ পৰিল৷ এই সময়তে চিংফৌ ৰজাই টেঙাপানী দখল কৰে৷ পিছত বিচানঙ্গে মৰাণৰ সৈতে মিলি মান সেনা আনি কেইখনমান অসমীয়া গাঁও লুটপাত কৰে৷ বুঢ়াগোহাঁইয়ে গৰীয়া বৰাক চিংফৌ দমন কৰিবলৈ প্ৰেৰণ কৰে৷ কিন্তু আহোমক পৰাস্ত কৰিবলৈ মৰাণ আৰু চিংফৌ মিলি ব্ৰহ্মদেশৰ পৰা মান সেনাক আহি অসম আক্ৰমণ কৰিবলৈ প্ৰৰোচিত কৰে৷ আসন্ন বিপদৰ সম্ভাৱনা দেখি বুঢ়াগোঁহাইয়ে বুদ্ধিৰে আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰাৰ চেষ্টা কৰে আৰু মৰাণৰ নেতা সৰ্বানন্দ সিংহক বৰ সেনাপতি পাতি উজনি অসমৰ ৰজা পাতে আৰু চিংফৌৰ বিচানঙ্গলৈ এগৰাকী সুন্দৰী গাভৰু সালংকৃতাকৈ নানা উপঢৌকনেৰে সৈতে বিয়া দি মিত্ৰতা কৰে৷ ষোল্লজন দুলীয়াই কঢ়িয়াই অনা দোলাত উঠি আন কেতবোৰ লিগিৰা-লিগিৰী লৈ ৰঙিলী আভা নগৰত প্ৰৱেশ কৰে৷ এৱেঁই অসমলৈ মান অহাত সহায় কৰিছিল৷ এই গাভৰুগৰাকীয়ে আছিল ৰঙিলী আইদেউ৷
ৰঙিলী সুন্দৰী গাভৰু আছিল৷ পাঁজিসেৰীয়া আঙুলি, কেতেকী ফুলৰ দৰে গাৰ ৰং, পূৰ্ণিমাৰ জোনৰ দৰে মুখমণ্ডলৰ অধিকাৰী আছিল ৰঙিলী৷ বুৰঞ্জীবিদ বেণুধৰ শৰ্মাই ৰঙিলীৰ ৰূপৰ বৰ্ণনা দিছে এনেদৰে;- “লোদোৰ পোদোৰ হাতভৰি, পূৰঠ গাল, সাপৰ নেগুৰ যেন চুলিটাৰীৰে ৰঙিলীক তুলি ধৰিছিল’’৷
ৰঙিলী আইদেউ ৰঙাচিলা দুৱৰা বংশৰ বৰম বৰুৱাৰ পেহীয়েক আছিল৷ তেওঁ কোনো ৰাজবংশৰ ৰাজকুঁৱৰী নাছিল৷ ৰঙিলী বৰ ৰূপৱতী আৰু বুদ্ধিমতী আছিল৷ এইগৰাকী গাভৰুৱে তেওঁৰ জন্মগত ৰূপৰ বলত ব্ৰহ্মদেশৰ ৰজা বডোফায়াৰো মন জয় কৰিছিল আৰু অসমলৈ মান সেনা অহাত এক বিশেষ ভূমিকা লৈছিল৷
সীতা দেৱী বিহাৰৰ সেই প্ৰথম শিল্পীসকলৰ ভিতৰত এগৰাকী আছিল, যি ‘দেৱালত ম্যুৰাল অংকন’ কৰাৰ সাংস্কৃতিক অনুশীলনক কাগজত কৰা কামলৈ পৰিৱৰ্তন কৰিছিল; যাৰ ফলত তেওঁ অঁকা মধুবানী চিত্ৰসমূহ বিক্ৰী কৰিবলৈ তেওঁ সক্ষম হৈছিল।
বিহাৰৰ স্থানীয় বাসিন্দাসকল যেতিয়া ৰাজ্যজুৰি হোৱা খৰাঙৰ বলি হয়, তেওঁলোকৰ বিত্তীয় অভাৱক প্ৰতিহত কৰিবলৈ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীৰ নিৰ্দেশত চৰকাৰী বিষয়াসকলে তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ চিত্ৰ বিক্ৰী কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।
বিহাৰৰ এই পাৰম্পৰিক কলাক ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত দাঙি ধৰি সৰ্বভাৰতীয় দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰা আগশাৰীৰ শিল্পী গৰাকী আছিল সীতা দেৱী।
১৯৬৯ চনত, বিহাৰ চৰকাৰে তেওঁৰ এই অৱদানৰ বাবে তেওঁক ৰাজ্যিক বঁটাৰে সন্মানিত কৰে, লগতে ভাৰতৰ অন্যতম সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰীকে ধৰি আন কেইবাটাও বঁটা তেওঁ লাভ কৰে।
মধুবানী চিত্ৰশিল্পৰ তেওঁ এগৰাকী প্ৰখ্যাত শিল্পী আৰু এই চিত্ৰকৰ্মৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় স্বীকৃতি লাভ কৰা ভাৰতৰ প্ৰথম শিল্পীসকলৰ ভিতৰৰ এগৰাকী, ১৯৮১ চনত তেওঁ পদ্মশ্ৰী আৰু ১৯৮৪ চনত বিহাৰ ৰত্ন সন্মান লাভ কৰিছিল।
তেওঁ বিহাৰ ৰাজ্যৰ জিতৱাৰপুৰ গাঁৱত স্থানীয় বিকাশৰ বাবে সজাগতা সৃষ্টিত প্ৰভাৱশালী ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ বাবে উৎসাহিত কৰাৰ প্ৰচেষ্টাৰ অংশ ৰূপে তেওঁ স্থানীয় বাসিন্দা, বিশেষকৈ মহিলাসকলক মধুবানী কলা শিকাইছিল।
ভাৰতৰ লগতে এই চিত্ৰসমূহ ফ্ৰান্স, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, যুক্তৰাজ্য আৰু জাপানৰ সংগ্ৰহালয়ত আৰ্কাইভ কৰা হৈছে।
১৯১৪ চনত, বিহাৰৰ চাহাৰচাৰ ওচৰৰ এখন গাঁৱত সীতা দেৱীৰ জন্ম হৈছিল, আৰু বিয়াৰ পিছত তেওঁলোক জিতৱাৰপুৰ গাঁৱলৈ গুচি গৈছিল।
নিৰক্ষৰ আছিল যদিও সৰুতে তেওঁ স্থানীয় কুমাৰৰ পৰা বাকী থকা ৰং ব্যৱহাৰ কৰি ছবি আঁকিবলৈ শিকিছিল আৰু নিজৰ ঘৰৰ দেৱালসমূহত স্থানীয় পৰম্পৰাগত মধুবানী শৈলীত ছবি আঁকি ৰং কৰিছিল।
পিচে ২৮ এপ্ৰিল তাৰিখে, সশস্ত্ৰ মাওবাদী কৰ্মীয়ে গিৰিজা প্ৰসাদ কৈৰালাৰ আহ্বানক সঁহাৰী জনাই ঘোষণা কৰিলে যে তিনি মাহৰ বাবে তেওঁলোকে নেপালী গণযুদ্ধত একপক্ষীয়ভাৱে যুদ্ধবিৰতি পালন কৰিব।
তদুপৰি, ১ মে' তাৰিখে মাওবাদী নেতা বাবুৰাম ভট্টৰায়ে ঘোষণা কৰিলে যে যদি " নিৰ্বাচন মুক্ত আৰু ন্যায়পূৰ্ণ হয়, তেন্তে এজনে নিৰ্বাচনৰ ফলাফলক স্বীকৃতি প্ৰদান কৰিব লাগিব।
এই ঘোষণাক এক বৃহৎ পদক্ষেপ হিচাপে চোৱা হ'ল যিহেতু ই এই কথাৰ প্ৰথম সংকেট আছিল যে মাওবাদীসকলে গণতান্ত্ৰিক প্ৰক্ৰিয়াক সমৰ্থন জনাব।
২ মে' তাৰিখে কৈৰালাই নতুন চৰকাৰ গঠনৰ ঘোষণা কৰিলে, য'ত তেওঁৰ উপৰিও নেপালী কংগ্ৰেছৰ তিনি অন্য সদস্য আৰু আন আন পাৰ্টীৰ সদস্য আছিল: কমিউনিষ্ট পাৰ্টী অৱ নেপাল ৰ কে পি শৰ্মা অ'লি, নেপালী কংগ্ৰেছ ৰ গোপাল মন শ্ৰেষ্ঠ আৰু ইউনাইটেড লেফ্ট ফ্ৰণ্টৰ প্ৰভু নাৰায়ণ চৌধুৰী।
তাৰ পাছতেই, ১২ মে' তাৰিখে ক্ষমতাৰ পৰা শেহতীয়াকৈ বাহিৰ হোৱা ৰজাৰ পক্ষৰ চৰকাৰৰ চাৰিজন মন্ত্ৰীক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হ'ল, আৰু সাধাৰণ হৰতালৰ সময়ত সেনাই সংঘটিত কৰা মানৱ অধিকাৰ উল্লংঘন কৰাৰ বিষয়ে তদন্ত আৰম্ভ কৰা হ'ল।
২০০৬ চনৰ ২৪ এপ্ৰিল তাৰিখে তেতিয়াৰ নেপালৰ ৰজা জ্ঞানেন্দ্ৰই দূৰদৰ্শনত পোণপটীয়াকৈ সম্প্ৰচাৰিত হোৱা এক ভাষণেৰে পুৰণি নেপাল প্ৰতিনিধিৰ সদন পুনৰ্স্থাপিত কৰিছিল।
ৰজাই সাত দলীয় মিত্ৰজোঁটক আহ্বান জনাইছিল যে ই নেপাল দেশৰ ঐক্য আৰু প্ৰগতিৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰক, স্থায়ী শান্তি আৰু বহু-দলীয় গণতন্ত্ৰত ৰক্ষাৰ সৈতে।
২০০৬ চনৰ নেপালী বিপ্লৱ বা ২০০৬ চনৰ গণতন্ত্ৰ আন্দোলন তেতিয়াৰ নেপালৰ ৰজা জ্ঞানেন্দ্ৰৰ প্ৰত্যক্ষ আৰু অগণতান্ত্ৰিক শাসনৰ বিৰুদ্ধে হোৱা ৰাজনৈতিক আন্দোলন।
এই আন্দোলনক কোনো কোনোৱে দ্বিতীয় জন আন্দোলনো আখ্যা দিয়ে, এই কথা বুজাবলৈ যে ই ১৯৯০ চনৰ জন আন্দোলনৰ দ্বিতীয় পৰ্যায়ৰ দৰে।
বাবুৰাম ভট্টৰায়ে ঘোষণা কৰিলে যে কেৱল সংসদৰ পুণৰ্স্থাপনাই সমস্যা সমাধান নকৰিব, আৰু যে তেওঁলোকে চৰকাৰী বাহিনীৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ অব্যাহত ৰাখিব।
মিত্ৰজোঁটে এই কথাও ঘোষণা কৰিলে যে ই অতি শীঘ্ৰে নতুন নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত কৰিব আৰু এখন নতুন সংবিধান লিখা হ'ব।
গণতন্ত্ৰ আন্দোলনৰ পাছৰ আতাইতকৈ নাটকীয় কাৰ্য হ'ল ২০০৬ চনৰ ১৮ মে' তাৰিখে নেপালী সংসদত সৰ্ব-সন্মতিৰে গৃহীত হোৱা এক আইন য'ত ৰজাৰ বহুতো শক্তি কৰ্তন কৰা হ'ল।
এই আইনে ১৯৯০ চনৰ জন আন্দোলনৰ পাছত লিখা সংবিধানখনৰ বিপৰীত, আৰু এই ঘটনাক নেপালৰ মাগ্না কাৰ্টা বোলা হৈছে।
এই কথা ঘোষণা কৰা হ'ল যে ৰাজতন্ত্ৰৰ অন্ত পেলোৱা হ'ব আৰু এক নতুন সংসদীয় গণৰাজ্য হ'ব নেপালৰ ৰাজনৈতিক গাঁথনি।
গোপাল আৰু সাৰদা গোৱাত বসবাস কৰা এহাল সুখী দম্পতী; তেওঁলোকৰ দুজনী ছোৱালী- মালা আৰু গীতা, আৰু এজন পুত্ৰ- সুশীল।
কোনো শুং-সুত্ৰ নোপোৱাত গোপালকো মৃত বুলি বিশ্বাস কৰি নিঃস্ব অৱস্থা দিন কটোৱা সাৰদাই সন্তান কেইটাৰ মংগলৰ বাবে চহকী লোক বিজয়ক অনিচ্ছা সত্বেও বিয়া কৰায়।
১৯৬৭ত মুক্তি পোৱা ৰাজশ্ৰী প্ৰডাকচনৰ জনপ্ৰিয় হিন্দী ছবি তকদীৰক সাতটা ভাষাত ডাবিং কৰা হৈছিল।
ছবিখনৰ ডাবিঙত অসমৰ সাংস্কৃতিক জগতৰ পুৰোধা ব্যক্তি কুলদা ভট্টাচাৰ্য, পুলক গগৈ, ভূপেন হাজৰিকা, জয়ন্ত হাজৰিকা, প্ৰফুল্ল বৰুৱা আদি জড়িত আছিল।
বিজয়ে গোপালৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ চেষ্টা কৰে, যাতে তেওঁ অধিগ্ৰহণ কৰা পৰিয়ালটোৰ মাজত কোনেও সোমাব নোৱাৰে।
প্ৰভূত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰা নিৰমন ছবিখনে ১৩তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত মাৰাঠী শিতানত চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট লাভ কৰে।
হাজৰিকাৰ সৈতে হোৱা ঘনিষ্ঠতাৰ বাবে চিকমিক বিজুলী ৰাজশ্ৰী প্ৰডাকচন আৰু ভূপেন হাজৰিকাৰ কামৰূপ চিত্ৰই যৌথভাবে প্ৰযোজন কৰিছিল।
বাংলা চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ আৰু বিতৰণকৰাৰ উপৰিও, কোম্পানীটোৱে পূব ভাৰতত হলিউড আৰু বলীউডৰ চলচ্চিত্ৰ বিতৰণ কৰে।
কোম্পানীটোৰ অন্যান্য বিভাগসমূহ হ'ল- প্ৰদৰ্শনী, টেলিভিছন প্ৰযোজনা, ডিজিটেল চিনেমা, সংগীত, অ'টিটি প্লেটফৰ্ম আৰু আইপিআৰ সংযোজন।
পিছৰ কেইবছৰমানৰ ভিতৰত এছ ভি এফ এণ্টাৰটেইনমেণ্টে বাংলা ছবি নিৰ্মাণ কৰি থাকিল, যাৰ বহুকেইখনে ব্যৱসায়িকভাৱে সফলতা লাভ কৰে।
২০১৫ চনত কোম্পানীটোৱে এছভিএফ এণ্টাৰটেইনমেণ্ট নামেৰে পুনৰ ব্ৰেণ্ড কৰে, যিয়ে টেলিভিছন আৰু ডিজিটেল কন্টেন্ট সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ সম্প্ৰসাৰণ প্ৰতিফলিত কৰে।
শ্ৰীকান্ত মহতা আৰু মহেন্দ্ৰ ছোনীয়ে ১৯৯৬ চনত শ্ৰী ভেংকটেশ ফিল্মছ নামেৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল এছ ভি এফ এণ্টাৰটেইনমেণ্ট।
কলকাতাত বাংলা ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ বাবে ছবি নিৰ্মাণ কৰি ক্ষুদ্ৰ চলচ্চিত্ৰ প্ৰডাকচন কোম্পানী হিচাপে আৰম্ভ হোৱা কোম্পানীটোৱে।
এছ ভি এফ এণ্টাৰটেইনমেণ্টে বাংলা, হিন্দী, আৰু তামিল ভাষাৰ ছবিকে ধৰি ১৩০খনতকৈও অধিক ছবি নিৰ্মাণ কৰিছে।
কোম্পানীটোৱে বাংলা চলচ্চিত্ৰ জগতৰ কিছুমান বৃহৎ ব্যৱসায়িক হিট ছবি নিৰ্মাণ কৰিছে, য'ত আছে "চাঁদেৰ পাহাৰ", "আমাজন অভিজান", "প্ৰাক্তন", "বেলাশেষে "।
বাংলা, হিন্দী, আৰু তামিল ভাষাৰ ছবি বিতৰণ কৰি চলচ্চিত্ৰ বিতৰণ ব্যৱসায়ত এছভিএফ এণ্টাৰটেইনমেণ্টৰ শক্তিশালী উপস্থিতি আছে।
কোম্পানীটোৱে পূব ভাৰতীয় অঞ্চলৰ বলীউডৰ কিছুমান ডাঙৰ হিট ছবি বিতৰণ কৰিছে, য’ত আছে “বাজীৰাও মস্তানী”, “দিলৱালে”, “পদ্মাৱত”।
এছ ভি এফ এণ্টাৰটেইনমেণ্টে হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰতো আগবাঢ়িছে, ২০১৮ চনত মুক্তি পোৱা প্ৰথমখন হিন্দী ভাষাৰ ছবি "হামী"।
১৯ শতিকাৰ আগৰ শব্দ আৰু সংগীতৰ পৰিঘটনাৰ অধ্যয়ন মূলতঃ স্বৰ আৰু সুৰৰ গাণিতিক আৰ্হিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছিল।
বিশেষকৈ পাইথাগোৰাছৰ কাম আৰু তেওঁ অষ্টকৰ ব্যঞ্জন গঠন কৰা সৰল ষ্ট্ৰিং দৈৰ্ঘ্যৰ অনুপাত প্ৰতিষ্ঠা কৰা।
শব্দ আৰু সংগীতক বিশুদ্ধ শাৰীৰিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা বুজিব পাৰি বুলি এই মতামতক প্ৰতিধ্বনিত কৰিছিল এনাক্সাগোৰাছ আৰু ব’ইথিয়াছৰ দৰে তত্ত্ববিদসকলে।
আৰম্ভণিৰ এজন গুৰুত্বপূৰ্ণ বিৰোধী আছিল এৰিষ্ট’ক্সেনাছ, যিয়ে আধুনিক সংগীত মনোবিজ্ঞানৰ পূৰ্বাভাস দিছিল।
তেওঁৰ মতে সংগীতক মানুহৰ উপলব্ধি আৰু মানুহৰ স্মৃতিশক্তিৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্কৰ জৰিয়তেহে বুজিব পৰা যাব।
তেওঁৰ মতামতৰ সত্ত্বেও মধ্যযুগ আৰু নৱজাগৰণৰ মাজেৰে সংগীত শিক্ষাৰ অধিকাংশই পাইথাগোৰাছৰ পৰম্পৰাত শিপাই আছিল।
সংগীত মনোবিজ্ঞান বা সংগীতৰ মনোবিজ্ঞানক মনোবিজ্ঞান আৰু সংগীতবিজ্ঞান দুয়োটাৰে এটা শাখা হিচাপে গণ্য কৰিব পাৰি।
ইয়াৰ লক্ষ্য হৈছে সংগীতৰ অনুভৱ, সৃষ্টি, সঁহাৰি আৰু দৈনন্দিন জীৱনত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা প্ৰক্ৰিয়াসমূহকে ধৰি সংগীতৰ আচৰণ আৰু অভিজ্ঞতাৰ ব্যাখ্যা আৰু বুজাবুজি।
আধুনিক সংগীত মনোবিজ্ঞান মূলতঃ অভিজ্ঞতাভিত্তিক; ইয়াৰ জ্ঞান মানৱ অংশগ্ৰহণকাৰীসকলৰ পদ্ধতিগত পৰ্যবেক্ষণ আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা সংগ্ৰহ কৰা তথ্যৰ ব্যাখ্যাৰ ভিত্তিত আগবাঢ়ি যোৱাৰ প্ৰৱণতা থাকে।
সংগীত মনোবিজ্ঞান হৈছে সংগীত পৰিবেশন, ৰচনা, শিক্ষা, সমালোচনা, চিকিৎসাৰ লগতে মানৱ মনোভাৱ, দক্ষতা, পৰিবেশন, বুদ্ধিমত্তা, সৃষ্টিশীলতা, সামাজিক আচৰণৰ অনুসন্ধানকে ধৰি বহু ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰিক প্ৰাসংগিকতা থকা গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰ।
১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আধুনিক সংগীত মনোবিজ্ঞানৰ বিকাশৰ সমান্তৰালভাৱে সাধাৰণ অভিজ্ঞতাভিত্তিক মনোবিজ্ঞানৰ উত্থান ঘটিছিল, যিটোৱে বিকাশৰ একে পৰ্যায়ৰ মাজেৰে পাৰ হৈছিল।
প্ৰথমটো আছিল উইলহেম ৱুণ্ড্টৰ নেতৃত্বত গাঁথনিবাদী মনোবিজ্ঞান, যিয়ে অভিজ্ঞতাক ইয়াৰ সৰু সৰু সংজ্ঞায়িত কৰিব পৰা অংশবোৰত বিভক্ত কৰিব বিচাৰিছিল।
ইয়াৰ ভিতৰত হেলমহল্টজে বিশুদ্ধ আৰু জটিল সুৰ আৰু ইয়াৰ উপলব্ধি পৃথক আৰু বুজিবলৈ অনুনাদক বিকশিত কৰা, দাৰ্শনিক কাৰ্ল ষ্টাম্পফে গীৰ্জাৰ অংগ আৰু নিজৰ সংগীত অভিজ্ঞতা ব্যৱহাৰ কৰি টিম্বাৰ আৰু নিৰপেক্ষ পিচ অন্বেষণ কৰা আৰু ৱুণ্ড্টে নিজেই সংযুক্ত কৰা আদি অন্তৰ্ভুক্ত গতিশীল টান আৰু শিথিলতাৰ সৈতে ছন্দৰ অভিজ্ঞতা।
উদাহৰণস্বৰূপে; ই সংগীতৰ গঠন যেনে: সুৰ, সমন্বয়, সুৰ, ছন্দ, মিটাৰ আৰু ৰূপৰ উপলব্ধি আৰু গণনামূলক আৰ্হিৰ অনুসন্ধানৰ জৰিয়তে সংগীত তত্ত্বত অৰিহণা যোগায়।
সংগীতৰ ইতিহাসৰ গৱেষণাই সংগীতৰ বাক্য গঠনৰ ইতিহাসৰ পদ্ধতিগত অধ্যয়নৰ দ্বাৰা, বা তেওঁলোকৰ সংগীতৰ প্ৰতি থকা ধাৰণাৰ, আৱেগিক আৰু সামাজিক সঁহাৰিৰ সম্পৰ্কত সুৰকাৰ আৰু ৰচনাৰ মানসিক বিশ্লেষণৰ দ্বাৰা লাভৱান হ’ব পাৰে।
২০ শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্ধত সংগীত মনোবিজ্ঞানে তাত্ত্বিক আৰু প্ৰয়োগমূলক ক্ষেত্ৰৰ বিস্তৃত ক্ষেত্ৰ সামৰি লৈ সম্প্ৰসাৰিত হৈছে।
১৯৬০ চনৰ পৰা এই ক্ষেত্ৰখন জ্ঞানমূলক বিজ্ঞানৰ সৈতে বৃদ্ধি পায়, য'ত সংগীতৰ উপলব্ধি , সংগীতৰ বিকাশ আৰু যোগ্যতা, সংগীতৰ পৰিবেশন আৰু সংগীতৰ প্ৰতি আৱেগিক সঁহাৰি আদি গৱেষণা ক্ষেত্ৰসমূহো অন্তৰ্ভুক্ত।
গুজৰাটী কাঢ়ী আন কাঢ়ীতকৈ অলপ মিঠা কাৰণ ইয়াত চেনি বা গুৰ মিহলোৱা হয়, কিন্তু অধিক টেঙা সোৱাদৰ বাবে চেনি নোহোৱাকৈ বনাব পাৰি।
গুজৰাটী কাঢ়ী মাখনৰ পৰা তৈয়াৰ কৰিব পাৰি, কিয়নো ইয়াৰ ফলত দৈৰ তুলনাত ইয়াৰ ঘনত্বটো মসৃণ হয়।
এই মৌলিক খাদ্যৰ ভিন্নতা সমূহৰ ভিতৰত কিছুমান শাক-পাচলি, বিশেষকৈ ভেন্দি যোগ কৰা হয় যিটো ক্ষেত্ৰত ইয়াক ভেন্দি কাঢ়ী বুলি জনা যায়।
বৰ্তমানৰ ভাৰত আৰু পাকিস্তানত অৱস্থিত ৰাজস্থান, মহাৰাষ্ট্ৰ, গুজৰাট, পঞ্জাৱ আৰু সিন্ধৰ কাঢ়ীৰ প্ৰকাৰো অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।
হাৰিয়ানাত এটা জনপ্ৰিয় ভিন্নতাক হাৰিয়ানৱী হাৰা চোলি কাঢ়ী বুলি কোৱা হয়, যিটো বেছান আৰু হৰে চোলি ৰ লগতে বিশুদ্ধ ঘিউৰ সৈতে তৈয়াৰ কৰা হয়, যিটো পৰিবেশনৰ সময়ত যোগ কৰা হয়।
হাৰিয়ানৱী কাঢ়ী কেতিয়াবা অতিৰিক্ত সামগ্ৰীৰে ৰন্ধা হয়, যেনে ঋতু অনুসৰি পামৰ সতেজ সেউজীয়া বথুৱা পাত বা কাচৰি, এক প্ৰকাৰৰ সৰু, বনৰীয়া বগৰী।
পশ্চিম ভাৰতত বিশেষকৈ উপকূলীয় মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু কংকান অঞ্চলত থেকেৰা টেঙাৰে কাঢ়ী তৈয়াৰ কৰা হয়।
অঞ্চল অনুসৰি কাঢ়ী সাধাৰণতে ৰঙা জলকীয়া, জিৰা, ধনীয়া গুটি, সিং আৰু মেথি গুটিৰ দ্বাৰা ওপৰৰ পৰা তেল মৰা হয়।
পূৰ্বাঞ্চল আৰু বিহাৰত পকোৰা, চজিনাৰ আটাৰে তৈয়াৰী সৰু সৰু লাৰু যোগ কৰাৰ বাবে ইয়াক কাধি-বাড়ী বুলি কোৱা হয়, য'ত কোনো শাক-পাচলি যোগ কৰা নহয় ।
ভাৰতৰ বহু ঠাইত সাধাৰণতে কাঢ়ীক দৈনন্দিন খাদ্য হিচাপে গণ্য কৰা হয়, আৰু ই হজম কাৰ্য্যত সহায়ক বুলি ভবা হয়।
ষষ্ঠবিংশ দিনা ৰজাক ৰীতি অনুসাৰে শুদ্ধ কৰা হয় আৰু ঘোঁৰাটো আন তিনিটা ঘোঁৰাৰ সৈতে এখন সোণালী ৰথত জুটি দিয়াৰ লগতে ঋকবেদ পাঠ কৰা হয়।
প্ৰধান মহিষীয়ে সন্মুখৰ ভাগত প্ৰিয় মহিষীয়ে মাজৰ ভাগত আৰু এলাগী মহিষীয়ে পশ্চাদভাগত লেপন দিয়াৰ কাৰ্য সম্পাদন কৰে।
ইয়াৰ পিছত ক’লা ডিঙিৰ শিং নোহোৱা এটা মতা ছাগলী আৰু এটা গোমৃগ বলিৰ খুটাত বান্ধি জুইৰ কাষত ৰখা হয় আৰু ১৭টা অন্য জন্তু ৰছীৰে ঘোঁৰাটোৰ সৈতে জুটি বন্ধা হয়।
অগ্নিৰ প্ৰতি উছৰ্গিত ছাগলীটো ঘোঁৰাটোৰ বুকুত, সৰস্বতীৰ প্ৰতি উছৰ্গিত এক ভেড়ী মুখত, অশ্বিনদ্বয়ৰ প্ৰতি উছৰ্গিত দুটা ক’লাপেটীয়া মতা ছাগলী আগঠেং দুটাত আৰু সোম-পোষণৰ প্ৰতি উছৰ্গিত ডাঠ ধোঁৱাবৰণীয়া দুটা মতা ছাগলী ঘোঁৰাটোৰ তলফালে বন্ধা হয়।
ত্বষ্টৰ প্ৰতি দুটা নোমাল উৰুৰ ছাগলী, বায়ুৰ প্ৰতি এটা বগা ছাগলী, ইন্দ্ৰৰ প্ৰতি এজনী জগো জগো অৱস্থাত থকা গাইগৰু আৰু বিষ্ণুৰ প্ৰতি এজনী চুটি-চাপৰ গাইগৰু উছৰ্গা কৰা হয়।
এই অংগৰক্ষকসকলে ঘোঁ‌ৰাটোক কোনো মাইকী ঘোঁ‌ৰাৰ সৈতে যৌন মিলনৰত হোৱাত বাধা দিব লাগিছিল আৰু এনে হ'লে বায়ুৰ প্ৰতি দুগ্ধ উছৰ্গা কৰা হৈছিল।
ঘোঁ‌ৰাটো আঘাতপ্ৰাপ্ত হ'লে পোষণক উদ্দ্যেশ্যি মণ্ড আহাৰ, আঘাত অবিহনে ৰুগীয়া হ'লে অগ্নিক উদ্দেশ্যি পিঠা উছৰ্গা কৰা হৈছিল।
চকুৰ ৰোগত ই আক্ৰান্ত হ'লে সূৰ্যক উদ্দেশ্যি আৰু পানীত পৰিলে বৰুণক উদ্দেশ্যি উছৰ্গা আগবঢ়োৱা হৈছিল।
কেনেবাকৈ ঘোঁ‌ৰাটো নিৰুদ্দেশ হ'লে পিঠা, ভঙা মৃণ্ময় পাত্ৰৰ টুকুৰা আৰু তিনিবিধ ব্যঞ্জন আকাশ আৰু পৃথিৱীৰ দেৱতাসকললৈ আগবঢ়োৱাৰ লগতে বায়ুলৈ দুগ্ধ আৰু সূৰ্যলৈ মণ্ড আহাৰ উছৰ্গা কৰা হৈছিল।
কেনেবাকৈ ইয়াৰ প্ৰাণনাশ হ'লে নতুন এটা ঘোঁ‌ৰা ইয়াৰ ঠাইত বাছি লৈ শুদ্ধিকৰণ কৰা হৈছিল৷ ঘোঁ‌ৰাটোৰ অনুপস্থিতিৰ সময়ছোৱাত এই অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰোঁতাজনৰ গৃহত লেথাৰি নিচিগাকৈ বিভিন্ন আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰা হৈছিল।
প্ৰতিদিনাই পুৰোহিতৰ দ্বাৰা তিনিটা সৱিত্ৰেষ্টি কাজ-কৰ্ম আৰু এক সান্ধ্য ধৃতহোমৰ আয়োজন কৰা হৈছিল।
ধৃতহোমৰ পিছত দুজন ব্ৰাহ্মণ আৰু দুজন ক্ষত্ৰিয় গায়ক তথা বাদ্য বাদকে অশ্বমেধৰ আৰম্ভণিৰ দিনা চাৰি হাজাৰ গৰু আৰু চাৰিশ মুদ্ৰা অৰ্পণ কৰা ৰজাজনৰ গুণানুকীৰ্তন কৰিছিল।
ইয়াৰ পিছতেই পৰিপ্লাৱক্ষণ নামৰ এক অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰা হৈছিল৷ পৰিপ্লাৱন চাক্ৰাকাৰে কৰা গাথা-পাঠ য'ত প্ৰতি নিশা দহটা বিষয়ৰ মাজৰ একোটা বিষয়ৰ আলোচনা কৰা হৈছিল।
ৰাতিপুৱা সোমৰস চেপি উলিয়াই "চাউলৰ পিঠা, শুকান বাৰ্লি, টেঙা গাখীৰত আটা, শুকান চাউল, আৰু গাখীৰ আৰু টেঙা গাখীৰৰ তপত মিশ্ৰণ"ৰ সৈতে আগবঢ়োৱা হৈছিল।
তাৰ পিছত পুৰোহিতসকলে সোমৰস পান কৰাত অংগ্ৰহণ কৰাৰ লগতে ঋতুসমূহলৈ বাৰবিধ নৈবেদ্য, আৰু অগ্নিক উদ্দেশ্যি এটা ছাগলী উছৰ্গা কৰে।
দুপৰীয়াও একেধৰণেৰে ইন্দ্ৰৰ বাবে উৎসৰ্গা আগবঢ়োৱা হৈছিল আৰু সেইদিনা পুৰোহিতসকলক গাইগৰুৰ দক্ষিণা দান কৰা হৈছিল।
পিছদিনা বিভিন্ন ৰীতি-নীতিৰে ঘোঁ‌ৰাটোৰ শুদ্ধিকৰণ কৰা হয় আৰু এটা খুটাত বান্ধি দেৱতা হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
এটা ক'লা কুকুৰ কাঠেৰে নিৰ্মিত এডাল লাঠিৰে বধ কৰা হয় আৰু ঘোঁ‌ৰাটোৰ তলেৰে পাৰ কৰি ঘোঁ‌ৰাটোৰ শুদ্ধিকৰণৰ বাবে ছটিওৱা পানী যিখন নদীৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা হৈছিল সেই নদীলৈ নি পশ্চিম দিশলৈ উটুৱাই দিয়া হয়।
যদিহে ঘোঁ‌ৰাটো চুবুৰীয়া শত্ৰু দেশসমূহৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰে তেন্তে সেই দেশ অশ্বমেধ কৰোঁতা ৰজাৰ বহতীয়া হ'ব লাগে।
এই ঘোঁ‌ৰাৰ সৈতে এশ অশ্বাৰোহী আৰু এশ বা চাৰিশ ক্ষত্ৰিয় লোক, ৰাজকুমাৰৰ পুত্ৰ বা ৰাজসভাৰ উচ্চপদস্থ বিষয়া ইয়াৰ সুৰক্ষাৰ বাবে লগত যায়।
এজন পুৰোহিতে ঘোঁৰাটো কাটিছিল আৰু আন পুৰোহিতসকলে বেদৰ শ্লোকসমূহ পাঠ কৰি ঘোঁৰাটোৰ বাবে আৰোগ্য আৰু পুনৰ্জীৱন কামনা কৰিছিল।
ঘোঁৰাটোৰ বৃহদান্ত্ৰ সোমৰ সৈতে তৰ্পন হিচাপে উৎসৰ্গা কৰা হৈছিল আৰু পুৰোহিতসকলে ঘোঁৰাটো আৰু বলি দিয়া অন্যান্য পশুৰ অংগ-প্ৰত্যংগ ছিন্ন কৰি এইসমূহৰ তেজৰ তৰ্পন আগবঢ়াইছিল।
অতিৰাত্ৰ আছিল নিশাৰ ভাগত অনুষ্ঠিত কৰা এক সোম যজ্ঞ য'ত সোমৰস পান কৰা হৈছিল৷ ইয়াৰ পিছত এটা অৱভৃত অনুষ্ঠিত হৈছিল।
অশ্বমেধ বা অশ্বমেধ যজ্ঞ হৈছে অশ্ব বা ঘোঁ‌ৰা উছৰ্গা কৰা বা বলিদান দিয়া বৈদিক ধৰ্মৰ এক পৌৰাণিক ৰীতি বা অনুষ্ঠান।
পৌৰাণিক ভাৰতবৰ্ষৰ ৰজাসকলে তেওঁলোকৰ সাম্ৰাজ্যৰ স্বতন্ত্ৰতা প্ৰমাণ কৰিবলৈ এই অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰিছিল।
ইয়াৰ বাবে ৰাজকীয় সৈন্যবাহিনীৰ সৈতে এটা ঘোঁ‌ৰা এবছৰৰ কাৰণে মুকলিকৈ বিচৰণ কৰি ফুৰিবলৈ এৰি দিয়া হৈছিল।
ঘোঁৰাটোৱে বিচৰণ কৰা অঞ্চলত কোনো বিৰোধী বা শত্ৰুৱে ৰজাৰ আধিপত্য অমান্য কৰি লগত যোৱা সৈন্যবাহিনীৰ সৈতে যুদ্ধ কৰিব পাৰে।
যদি এবছৰৰ পিছত কোনো শত্ৰুৱে ঘোঁ‌ৰাটো ধৰিব বা হত্যা কৰিব নোৱাৰে তেন্তে তাক পুনৰ ৰাজধানীলৈ ঘূৰাই অনা হয়।
প্ৰাচীন কালৰ বহুসংখ্যক ৰজাই এই অনুষ্ঠান পাতিছিল বুলি তথ্য পোৱা গৈছে যদিও যোৱা এক সহস্ৰাব্দৰ ভিতৰত কেৱল দুজন ৰজাইহে অশ্বমেধ অনুষ্ঠিত কৰিছিল।
যেনে, মহাভাৰতৰ মতে সম্ৰাট ভৰতে যমুনাৰ পাৰত এশটা, সৰস্বতীৰ পাৰত তিনিশটা আৰু গংগাৰ পাৰত চাৰিশটা অশ্বমেধ অনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰিছিল।
গুপ্ত আৰু চালুক্য বংশৰ দ্বাৰা শাসন কৰা বিশাল সাম্ৰাজ্যৰ পিছত অশ্বমেধ প্ৰথা উল্লেখযোগ্যভাৱে হ্ৰাস পায়।
এই কাৰ্যত প্ৰাথমিক ভোগ উছৰ্গা কৰাৰ লগতে ৰজাজনে স্নান কৰি কৃষ্ণসাৰ মৃগৰ ছাল পৰিধাম কৰি এটা জুপুৰী ঘৰত একুৰা জুইৰ সন্মুখত আন এডোখৰ ছালৰ ওপৰত আসন গ্ৰহণ কৰিছিল।
ইয়াত হোমৰ অধিগ্ৰহণ তথা স্বাগত কৰা হৈছিল আৰু বলিৰ বাবে বিভিন্ন সাজ-সজ্জা বা নিৰ্মাণকাৰ্য কৰাৰ লগতে এটা ছাগলী বলি দিয়া হৈছিল৷
ইয়াৰ উদ্দেশ্য আছিল ক্ষমতা আৰু গৌৰৱ আহৰণ, চুবুৰীয়া প্ৰদেশসমূহৰ ওপৰত সাৰ্বভৌমত্ব, ৰাজ্যৰ সাধাৰণ সমৃদ্ধি বিচৰা৷ ই যথেষ্ট ব্যয়বহুল আছিল আৰু ইয়াৰ বাবে শ শ ব্যক্তি, বিশেষভাৱে দক্ষ লোক, আৰু শ শ জন্তুৰ অংশগ্ৰহণৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ লগতে প্ৰতিটো পৰ্যায়ত সঠিকভাৱে নিৰ্ধাৰিত বহুতো ৰীতি-নীতি জড়িত আছিল।
দয়ানন্দ সৰস্বতীৰ আৰ্য সমাজ সংস্কাৰ আন্দোলনত অশ্বমেধক "অন্তৰ্নিহিত সূৰ্য্য" অৰ্থাৎ প্ৰাণৰ সৈতে সংযোগ স্থাপনৰ বাবে এক ৰূপক বা ৰীতি বুলি গণ্য কৰা হয়৷ দয়ানন্দৰ মতে, যজুৰ্বেদৰ ৰীতি-নীতি অনুসৰি প্ৰকৃততে কোনো ঘোঁৰাক বধ কৰিবলগীয়া নাছিল।
ঘোঁৰাটোৱে ভ্ৰমণ আৰম্ভ কৰাৰ আগতে জ্যোতিষীসকলে বাছনি কৰা লগ্নত উক্ত গৃহত এক অনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰা হৈছিল আৰু এক সৰু বলি উছৰ্গা কৰা হৈছিল।
১৯৯১ চনৰ পৰা গায়ত্ৰী পৰিৱাৰে অশ্বমেধৰ এটা "আধুনিক সংস্কৰণ"ৰ আয়োজন কৰি আহিছে য'ত প্ৰকৃত ঘোঁৰাৰ ঠাইত এটা মূৰ্তি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
হিন্দুইজম টুডেৰ মতে ১৯৯৪ চনৰ ১৬ৰ পৰা ২০ এপ্ৰিললৈকে মধ্যপ্ৰদেশৰ চিত্ৰকুটত এক মিলিয়ন লোকে ইয়াত অংশগ্ৰহণ কৰিছে৷ এনে আধুনিক পৰিবেশন হৈছে সাত্ত্বিক যজ্ঞ য'ত জন্তুটোক বধ নকৰাকৈ পূজা কৰা হয়৷
ৰাণীসকলে মৃত ঘোঁৰাটোৰ চাৰিওফালে ঘূৰি মন্ত্ৰপাঠ কৰি পুৰোহিতৰ সৈতে অশ্লীল সংলাপ প্ৰক্ষেপ কৰিছিল।
তাৰ পিছত মুখ্য ৰাণীয়ে যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰাৰ ভংগিমাত মৃত ঘোঁৰাটোৰ কাষত ৰাতিটো কটাবলগীয়া হৈছিল আৰু তেওঁক কম্বলেৰে ঢাকি থোৱা হৈছিল।
মহাভাৰতৰ চতুৰ্দশ পৰ্ব অৰ্থাৎ অশ্বমেধিকা পৰ্বত অশ্ব বলিদানৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বৰ্ণনা পোৱা যায়।
কৃষ্ণ আৰু ব্যাসে ৰজা যুধিষ্ঠিৰক অশ্ব উছৰ্গা কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়াৰ বিষয়ে যথেষ্ট দীঘলীয়াকৈ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
তেওঁ যুক্তি আগবঢ়ায় যে বলিদানৰ বলি হিচাপে তালিকাভুক্ত জীৱ-জন্তুবোৰ পুৰুষমেধত তালিকাভুক্ত মানৱ বলিৰ তালিকাৰ দৰেই প্ৰতীকী (যিটো ঋগ্বেদিক সময়ত ইতিমধ্যে সম্পূৰ্ণ প্ৰতীকী বলিদান হিচাপে সাধাৰণতে গ্ৰহণ কৰা হয়)।
মনুৰ বিধানসমূহে অশ্বমেধক বুজায় : "যি মানুহে এশ বছৰ ধৰি প্ৰতিদিনে ঘোঁৰা-বলি দিয়ে, আৰু যি মানুহে মাংস নাখায়, তেওঁ দুয়োজনে একেটা ভাল কৰ্মৰ ফল লাভ কৰে।
কৰ্মক্ষেত্ৰত যৌন নিৰ্যাতন বা কৰ্মচাৰীৰ প্ৰতি নিয়োগকৰ্তাৰ অসৎ আচৰণৰ প্ৰথম লিপিবদ্ধ গোচৰ ১৯৩৯ চনত দেখা গৈছিল, সেই সময়ত মালয়েছিয়া এতিয়াও ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অধীনত মালয় আছিল।
ক্লাং ইণ্ডিয়ান এছ’চিয়েশ্যনে ইউৰোপীয় আৰু ‘ব্লেক ইউৰোপিয়ান’ৰ দ্বাৰা মহিলা শ্ৰমিকক নিৰ্যাতন চলোৱাৰ গৰিহণা দি ধৰ্মঘটৰ কাৰ্যসূচীৰ আয়োজন কৰে।
যৌন নিৰ্যাতন সাধাৰণ কথা আৰু ২০১০ চনৰ পৰা মালয়েছিয়ান ৰেলৱেত ৰে'লসমূহে ইয়াক কমাবলৈ গোলাপী ৰঙৰ কেৱল মহিলাৰ বাবে চলা গাড়ী অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে।
মালয়েছিয়াই ১৯৯৫ চনৰ আগষ্ট মাহত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে সকলো ধৰণৰ বৈষম্য নিৰ্মূলকৰণ চুক্তি ক সংৰক্ষণৰ সৈতে অনুমোদন জনায়।
দেশখনৰ মহিলাসকলৰ মৰ্যাদা জটিল, আৰু আংশিকভাৱে তেওঁলোকৰ ধৰ্মৰ ওপৰত আৰু মালয়েছিয়াৰ ৰাজ্য আৰু ফেডাৰেল টেৰিটৰীত তেওঁলোকে ক'ত বাস কৰে তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, যিবোৰ কাৰকে কিছুমান আইনী বিষয়ক প্ৰভাৱিত কৰে।
দেশত নাৰীৰ অধিকাৰৰ বিষয়টো ইছলামৰ ৰক্ষণশীল আৰু উদাৰবাদী ব্যাখ্যাৰ মাজত, আৰু অধিক ধৰ্মনিৰপেক্ষ শক্তিৰ মাজত মতাদৰ্শগত মতানৈক্যৰ আওতাত থাকে।
শ্বৰীয়ত পুৰুষে একাধিক পত্নী ৰখাৰ অনুমতি পায়, কিয়নো বিবাহিত মহিলাসকলৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণৰ বাবে তেওঁ একমাত্ৰ দায়বদ্ধ হ’ব আৰু উত্তৰাধিকাৰৰ ক্ষেত্ৰত পুৰুষে অধিক উত্তৰাধিকাৰী হ’ব কাৰণ তেওঁ এই ধন নিজৰ পত্নী আৰু সন্তানৰ বাবে অনুকূলভাৱে খৰচ কৰিব লাগিব, তেওঁলোকৰ যোগান ধৰিব লাগিব তেওঁৰ সৰ্বোচ্চ।
মালয়েছিয়াৰ মহিলাসকলে আগবাঢ়ি যোৱাৰ, সিদ্ধান্ত লোৱাৰ, স্বাস্থ্য, শিক্ষা আৰু সমাজ কল্যাণৰ ক্ষেত্ৰত আৰু আইনী বাধা আঁতৰোৱাৰ অধিকাৰ সম্পৰ্কে মালয়েছিয়া চৰকাৰৰ পৰা সমৰ্থন লাভ কৰে।
মালয়েছিয়া চৰকাৰে ১৯৯৭ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় ঐক্য আৰু সামাজিক উন্নয়ন মন্ত্ৰালয় (পূৰ্বতে ১৯৯৩ চনত মহিলা পৰিক্ৰমা সচিবালয় বা হাৱা নামেৰে জনাজাত) স্থাপনৰ জৰিয়তে এই কাৰকসমূহ নিশ্চিত কৰিছে।
ইয়াৰ পিছত ২০০১ চনত মালয়েছিয়াৰ মহিলাসকলৰ ভূমিকা আৰু অৱদানক স্বীকৃতি দিবলৈ মহিলা পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয় গঠন কৰা হয়।
মালয়েছিয়াত ১৯৫৫ চনৰ নিয়োগ আইন অনুসৰি যৌন নিৰ্যাতন হ’ল “যৌন প্ৰকৃতিৰ যিকোনো অবাঞ্চিত আচৰণ, সেয়া মৌখিক, অমৌখিক, দৃশ্যমান, ইংগিতমূলক বা শাৰীৰিক হওক, যিটো ব্যক্তিৰ প্ৰতি নিৰ্দেশিত হয় যিটো আপত্তিজনক, অপমানজনক বা ভাবুকি তেওঁলোকৰ মংগল”।
সেইবাবেই মহিলাই পুৰুষৰ বিৰুদ্ধে, বা কৰ্মচাৰীয়ে নিয়োগকৰ্তাৰ বিৰুদ্ধে যৌন নিৰ্যাতন কৰিব পাৰে।
ৰাম-ৰাৱণৰ যুদ্ধত ৰাৱণ আৰু তাৰ ৰাক্ষস সৈন্যৰ বিৰূদ্ধে ৰামৰ বানৰ সৈন্যৰ সেনাধ্যক্ষ হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈ নীলে তেওঁৰ বান্দৰদলৰ পৰিচালনা কৰিছিল।
ৰাক্ষস সৈন্যসকলে একেলগে বিভিন্ন দিশৰ পৰা তেওঁলৈ তীৰ নিক্ষেপ কৰাত পেলোৱাৰ পথ বিচাৰি নোপোৱাত এবাৰত প্ৰহস্তই গদালৈ তীব্ৰবেগে তেওঁৰ ফালে আগুৱাই আহে, প্ৰত্যুত্তৰত নীলে তেওঁলৈ ডাঙৰ শিল নিক্ষেপ কৰে আৰু পিছত পুনৰ ৰথৰ চকা নিক্ষেপ কৰি যুদ্ধক্ষেত্ৰত প্ৰহস্তক হত্যা কৰে৷ নীলে ৰাৱণৰ ৰথৰ ওপৰত জঁপিয়ায়ো ৰাৱণৰ সৈতে যুদ্ধ কৰে।
নীল আৰু হনুমানে একেলগে ৰাৱণপুত্ৰ ত্ৰিশিৰা আৰু মহোদৰৰ বিৰূদ্ধে যুদ্ধ কৰে আৰু তেওঁ লোকক হত্যা কৰে।
ৰামায়ণত বানৰ সেনাৰ মাজত যি চাৰিজন বীৰৰ ভাৰতীয় মূল ভূখণ্ডৰ পৰা একে জাপে অনায়াসে লংকা পাবগৈ পৰাৰ ক্ষমতা আছে, সেইসকলৰ ভিতৰত নীল অন্যতম আছিল।
কাব্য প্ৰসঙ্গত শেষ পৰ্যন্ত ৰামভক্ত হনুমান আৰু বানৰ সেনাধ্যক্ষ নীল সীতাৰ সন্ধানত লংকালৈ সমুদ্ৰ পাৰ হৈ যোৱাৰ বাবে নিৰ্বাচিত হৈছিল।
সুগ্ৰীৱ আৰু নীল উভয়ে বানৰ সৈন্যৰ নিৰ্দিষ্ট গতিবিধি নজৰ ৰখা আৰু তেওঁলোক যোৱাৰ সুগম্য পথ নিৰ্বাচন কৰিছিল।
ৰামায়ণত নীলক বানৰৰাজ সুগ্ৰীৱৰ আজ্ঞাবাহী আৰু তেওঁৰ বানৰ সেনাৰ অধিনায়ক হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
সুগ্ৰীৱে সীতাৰ অনুসন্ধান কৰিবলৈ নীলক আদেশ কৰা অনুসৰি তেওঁ বানৰ ৰাজ্যৰ সমস্ত বানৰক একত্ৰিত কৰে।
মহাকাব্যত বানৰৰাজ্য কিষ্কিন্ধ্যাৰ পৰা নিৰ্দিষ্টভাৱে দক্ষিণ পথগামী বানৰ দলটিৰ নিৰ্বাচিত দলপতি হিচাপে নীলৰ নাম উল্লেখ কৰা হৈছে।
যদিও মূল ৰামায়ণ অনুসৰি ৰামায়ণৰ মুখ্য চৰিত্ৰ ৰামৰ লংকা গমনৰ সুবিধাৰ বাবে সমুদ্ৰৰ ওপৰত নিৰ্মিত ভাৰতৰ দক্ষিণ দিশত অৱস্থিত ৰামেশ্বৰমৰ পৰা লঙ্কাৰ মান্নাৰ অবধি বিস্তৃত বিশাল এক সেতু নিৰ্মাণৰ অন্যতম পৰিকল্পক আছিলে বানৰ নল।
একাধিক সংস্কৰণভেদে এই ৰামসেতু নিৰ্মাণত ৰামৰ বানৰ সেনাৰ মাজৰ এক প্ৰযৌক্তিক বানৰ আৰু নলৰ ভ্ৰাতৃ হিচাপে নীলৰ নামো উল্লেখ পোৱা যায়।
ৰামায়ণৰ মুখ্য চৰিত্ৰ ৰামৰ স্ত্ৰী সীতাৰ লঙ্কাৰ ৰাক্ষস ৰজা ৰাৱণৰ দ্বাৰা অপহৰণৰ পিছত তেওঁৰ উদ্ধাৰৰ বাবে যিসকলে সহায় কৰিছিল সেইসকলৰ ভিতৰত নীল আছিল অন্যতম।
মণ্টাগ'-ছেমচফৰ্ড সংস্কাৰ অথবা চমুকৈ ক'বলৈ গ'লে মণ্ট-ফৰ্ড সংস্কাৰ ঔপনিৱেশিক ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ দ্বাৰা গ্ৰহণ কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে ব্ৰিটিছশাসিত ভাৰতত ক্ৰমান্বয়ে স্ব-শাসিত প্ৰতিষ্ঠান প্ৰৱৰ্তন কৰাৰ পদক্ষেপ লোৱা হৈছিল৷ এই সংস্কাৰসমূহৰ নামকৰণটো এডৱিন মণ্টাগ' আৰু লৰ্ড ছেমচফৰ্ডৰ আধাৰত কৰা হৈছিল৷ এডৱিন মণ্টাগ'য়ে ১৯১৭ চনৰ পৰা ১৯২২ চনলৈকে ভাৰতৰ ছেক্ৰেটাৰী অৱ ষ্টেট হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰিছিল৷ আনহাতে লৰ্ড ছেমচফৰ্ডে ১৯১৬ চনৰ পৰা ১৯২১ চনলৈকে ভাৰতৰ ভাইচৰয় হিচাপে নিযুক্ত হৈছিল৷ এই সংস্কাৰসমূহ মণ্টাগ'-ছেমচফৰ্ড প্ৰতিবেদনত লিপিবদ্ধ কৰা হৈছিল৷ এই সংস্কাৰসমূহে ১৯১৯ চনৰ ভাৰত চৰকাৰ আইনৰ সাৰাংশটো গঠন কৰিছিল৷ এইবোৰ নীতি জড়িত হৈছিলগৈ সাংবিধানিক সংস্কাৰৰ লগত৷ এই আইনখনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈশিষ্ট্যসমূহ আছিল:
১৯১৭ চনৰ শেষৰফালে, মণ্টাগ' ভাৰতলৈ আহি তেতিয়াৰ ভাইচৰয় লৰ্ড ছেমচফৰ্ড আৰু ভাৰতীয় সমূদায়ৰ নেতাসকলক লগ কৰিছিল৷ তেওঁলোকে ভাৰতত সীমিতভাৱে স্ব-চৰকাৰ আৰম্ভ কৰাৰ আলোচনা কৰিছিল৷ ইয়াৰ লগতে সংখ্যালঘূৰ সুৰক্ষাৰ বিষয়টোও আলোচিত হৈছিল৷ মণ্টাগ'ৱে ভূপেন্দ্ৰ নাথ বসু, ৰিচাৰ্ড হেলি-হাটছিনছন, উইলিয়াম ডিউক আৰু চাৰ্লছ ৰবাৰ্টছ সৈতে এখন প্ৰতিবেদন তৈয়াৰ কৰিছিল৷
প্ৰতিবেদনখন ১৯১৮ চনৰ ২৪ মে' আৰু ৭ জুনত কেবিনেটৰ সমুখত উপস্থাপন কৰা হৈছিল আৰু ১৯১৯ ভাৰত চৰকাৰ আইনত সংযুক্ত কৰা হৈছিল৷ ভোটাধিকাৰ সম্প্ৰসাৰিত কৰা হৈছিল৷ কেন্দ্ৰীয় আৰু প্ৰাদেশিক বিধান পৰিষদসমূহক কৰ্তৃত্বৰ বৰ্ধন ঘটোৱা হৈছিল, কিন্তু ভাইচৰয়জন কেৱল লণ্ডনৰ ওচৰতেই দায়বদ্ধ আছিল।
২০ শতিকাৰ আগতে এই দেশৰ লগতে সাধাৰণতে বংগতো মহিলাসকলেও বাসস্থানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি বিভিন্ন স্তৰৰ স্বায়ত্তশাসনৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছিল।
গ্ৰাম্য অঞ্চলত বসবাস কৰা মহিলাসকলে দল-সংগঠনে ঘূৰি ফুৰি ৰাজহুৱা স্থানত উপস্থিত হ’ব পৰাৰ বিপৰীতে চহৰ অঞ্চলত বাস কৰা মহিলাসকলে পৰ্দাৰে নিজকে ঢাকিহে বাহিৰ ওলাব পাৰিছিল।
সেই সময়ত হিন্দু আৰু মুছলমান উভয় পৰিয়ালৰে মধ্যবিত্ত আৰু উচ্চবৰ্গৰ মহিলাসকলৰ বেছিভাগেই আছিল গৃহিণী যিসকল বাহিৰলৈ গৈ ফুৰা-চকা কৰাটো সহজসাধ্য নাছিল।
ঘৰৰ পিতৃপুৰুষে চহৰ অঞ্চলৰ অজ্ঞাত বিপদৰ পৰা নাৰীক ৰক্ষা কৰাৰ এক উপায় হিচাপে এই পন্থাটো অৱলম্বন কৰা হৈছিল।
১৯৭১ চনত দেশে স্বাধীনতা লাভৰ পিছৰে পৰা বাংলাদেশী মহিলাসকলে যথেষ্ট অগ্ৰগতি লাভ কৰিছে, য’ত দেশখনৰ মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ বাবে ৰাজনৈতিক সবলীকৰণ বৃদ্ধি কৰিব পাৰিছে।