polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
কৈকেয়ী হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ ৰজা দশৰথৰ তৃতীয়গৰাকী পত্নী আৰু অযোধ্যাৰ ৰাণী আছিল৷ দশৰথৰ তিনিগৰাকী পত্নীৰ ভিতৰত কৈকেয়ীৰ ভূমিকা সকলোতকৈ বেছি৷ তেওঁ কেকেয় ৰাজ্যৰ জীয়াৰী আৰু এগৰাকী শক্তিশালী যোদ্ধা আছিল, যিয়ে যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁৰ পতি দশৰথক সহায় কৰিছিল৷ কৈকেয়ী ভৰতৰ মাক আছিল৷ প্ৰথমতে তেওঁ সৎ পুত্ৰ ৰামক মৰম আৰু মাতৃসুলভ জ্ঞান কৰিছিল যদিও পিছত মন্থৰাৰ কথাত পতিয়ন গৈ ৰামক বনবাসলৈ পঠিয়াইছিল৷
ৰাম বনবাসৰ পৰা ঘূৰি অহাৰ পিছত কৈকেয়ীয়ে ৰামৰ ওচৰত ক্ষমা বিচৰাত ৰামে কৈকেয়ীৰ ভৰি স্পৰ্শ কৰি ক্ষমা বিচৰাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই বুলি কয়৷ কিয়নো তেওঁ সেইবোৰ একো বেয়াভাৱে নলৈছিল লগতে তেওঁ ভৰতক তেওঁৰ মাকক ক্ষমা কৰিবলৈ কয়।
ৰামে ভৰতক এইটোও কয় যে, মাকে যি কৰে, সেয়া ভালেই হওক বা বেয়াই হওক সিহঁতে সন্তানৰ কল্যাণৰ বাবেহে কৰে; নিজৰ বাবে নহয়, সেয়েহে সিহঁতৰ ওপৰত খং কৰা উচিত নহয়।
মন্দিৰটোৰ প্ৰাথমিক নক্সা আৰু নিৰ্মাণকাৰ্য ৰজা দ্বিতীয় সূৰ্যবৰ্মনৰ ৰাজত্বকালত দ্বাদশ শতিকাৰ প্ৰথমভাগতে আৰম্ভ হয়।
কোনোধৰণৰ আধাৰশিলাৰ অভাৱ আৰু কোনো সমসাময়িক ৰচনাতে মন্দিৰটোৰ বিষয়ে উল্লেখ নথকাৰ বাবে ইয়াৰ প্ৰকৃত নাম জনা নাযায় যদিও পূজ্য দেৱতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এংকৰ ৱাট ব্ৰহ বিষ্ণুলোক বা বৰাহ বিষ্ণুলোক নামেৰে পৰিচিত হোৱা বুলি ধাৰণা কৰা হয়।
ব্ৰহ বিষ্ণুলোক বা পৰম বিষ্ণুলোকৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে বিষ্ণুলোককৈ গমন কৰা ৰজা যি প্ৰয়াত দ্বিতীয় সূৰ্যবৰ্মনৰ কথাকে সূচাইছে।
অন্য এংকৰ মন্দিৰসমূহৰ সৈতে এংকৰ ৱাটৰ পাৰ্থক্য এয়াই যে ১৬ শতিকাৰ পিছত ইয়াক বহু পৰিমাণে উপেক্ষা কৰা হ'লেও ই কেতিয়াও সম্পূৰ্ণৰূপে পৰিত্যক্ত হোৱা নাছিল।
১৭ শতিকাত এংকৰ ক্ষেত্ৰস্মূহত উদ্ধাৰ হোৱা ১৪ খন নথিয়ে থলুৱা ক্ষ্মেৰ লোকসকলৰ আশে-পাশে জাপানী বৌদ্ধসকলে নিবাস স্থাপন কৰাৰ প্ৰমাণ দাঙি ধৰে।
এংকৰ ৱাট বা আক্ষৰিক অৰ্থত "মন্দিৰৰ নগৰ") হৈছে কম্বোডিয়াত অৱস্থিত এক ধৰ্মীয় স্থাপত্য আৰু ই মাটিকালিৰ জোখেৰে পৃথিৱীৰ সৰ্ববৃহৎ মন্দিৰ চৌহদ।
এই মন্দিৰটো দ্বাদশ শতিকাৰ প্ৰথমভাগত ৰজা দ্বিতীয় সূৰ্যবৰ্মনে সেই সময়ৰ ক্ষ্মেৰ সাম্ৰাজ্যৰ ৰাজধানী যশোধাৰাপুৰ অৰ্থাৎ সাম্প্ৰতিক কালৰ এংকৰত ৰাজ্যিক মন্দিৰ হিচাপে নিৰ্মাণ কৰাইছিল।
আৰম্ভণিতে ক্ষ্মেৰ ৰজা দ্বিতীয় সূৰ্যবৰ্মণৰ ব্যক্তিগত উপাসনা গৃহ হিচাপে নিৰ্মাণ কৰা বিষ্ণুৰ এই মন্দিৰটো দ্বাদশ শতিকাৰ শেষৰফাললৈ এক বৌদ্ধ মন্দিৰলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।
সবাতোকৈ সংৰক্ষিত মন্দিৰ হোৱাৰ বাবে স্থাপন কালৰেপৰা বৰ্তমানলৈকে ধৰ্মীয় কেন্দ্ৰস্থল হিচাপে পৰিগণিত হৈ থকা এইটোৱেই একমাত্ৰ মন্দিৰ।
ইয়াক কম্বোডিয়াৰ জাতীয় চিহ্নসমূহৰ মাজত স্থান দিয়া হয় আৰু দেশখনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকাতো ইয়াক অংকন কৰা হয়।
১৫৮৬ চনমানলৈ বিভিন্ন ভ্ৰমণকাৰীৰ যোগে এংকৰ ৱাট ইউৰোপীয় দেশসমূহৰ দৃষ্টিগোচৰলৈ আহে আৰু ১৮৬৩ চনৰ ১১ আগষ্টত ফ্ৰান্সে কম্বোডিয়াক নইজঅৰ সুৰক্ষাত থকা ৰাষ্ট্ৰ বা প্ৰটেক্ট'ৰেট হিচাপে অধিগ্ৰহণ কৰে।
ইয়াৰ লগে লগে এংকৰৰ ভগ্নাৱশেষসমূহ নিজৰ নিয়ন্ত্ৰণলৈ আনিবৰ বাবে ছিয়ামলৈ আগ্ৰাসন চলাতাৎক্ষণিকভাৱে কম্বোডিয়ায়ো ১৩৫১ চনৰ পৰা ছিয়ামিজসকলৰ দখলত থকা নিজৰ ভূমি দাবী কৰিবলৈ লয়।
দ্বিতীয় সূৰ্যবৰ্মনৰ মৃত্যুৰ প্ৰায় ২৭ বছৰৰ পিছত, ১১৭৭ চনত ক্ষ্মেৰসকলৰ শত্ৰু চম্পসকলে এংকৰ অধিকাৰ কৰে।
তেওঁ এংকৰ ৱাটৰ উত্তৰ দিশত এংকৰ থ'ম আৰু বায়ন নামেৰে নতুন ৰাজধানী আৰু বৌদ্ধধৰ্মৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত ৰাজ্যিক মন্দিৰ সাজে।
সেয়ে এংকৰ ৱাটতো ধীৰে ধীৰে বৌদ্ধধৰ্মৰ প্ৰভাৱ পৰে আৰু হিন্দু ভাস্কৰ্যসমূহ বৌদ্ধ কলাৰ প্ৰতিস্থাপন কৰা হয়।
আখ্যানমতে, দেৱৰাজ ইন্দ্ৰই তেওঁৰ পুত্ৰ প্ৰেচা কেট মিলিৰ বাবে এক প্ৰাসাদ হিচাপে এংকৰ ৱাট নিৰ্মাণৰ আদেশ দিছিল।
ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ চীনা পৰিব্ৰাজক ঝও ডেগুৱানৰ মতে বহুলোকে বিশ্বাস কৰিছিল যে কোনো দৈৱ শিল্পীয়ে এই মন্দিৰটো একেৰাতিৰ ভিতৰতে সজাইছিল।
১৯৫৩ চনৰ ৯ নৱেম্বৰত কম্বোডিয়াই ফ্ৰান্সৰপৰা স্বাধীনতা লাভ কৰে আৰু তেতিয়াৰেপৰাই এংকৰ ৱাটৰ নিয়ন্ত্ৰণ লাভ কৰে।
মন্দিৰটোৰ প্ৰাচীন নাম আছিল ব্ৰহ বিষ্ণু লোক বা বৰম বিষ্ণু লোক আৰু এয়া আছিল মন্দিৰটোৰ নিৰ্মাতা ৰজাগৰাকীয়ে মৰণোত্তৰভাৱে লাভ কৰা নাম।
হগ্ৰা নাচত নিৰ্দিষ্টসংখ্যক লোকে হুঁচৰি গীতৰ দৰে এটা বিশেষ কাহিনী গীত হিচাপে গায় আৰু কেইজনমান সদস্যই অভিনয় কৰি এক নাটকীয় পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰে।
চিকাৰৰ সময়ত হোৱা সুবিধা-অসুবিধা, গাহৰি চিকাৰ কৰি শালত বলি দিয়া আৰু তাৰ মাংস ভগাই লোৱা আদিকে কৰি গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটো গীত আৰু অভিনয়ৰ সহায়ত ধেমালি আৰু আনন্দেৰে প্ৰকাশ কৰা হয়।
বিশেষজ্ঞ গম্ভীৰ শইকীয়াৰ মতে হগ্ৰাবীৰে আদি বাসভূমি কাছাৰৰ পৰা তেওঁৰ লগৰীয়াসকলৰ লগত উজাই আঁহোতে ডিবং লালিমুখত সাতঘৰ মিৰি মানুহ পাইছিল।
মূল চিকাৰীজনে হাতত ধনু কাঁড় আৰু আলু খন্দা ঠাৰেং এডাল লয় আৰু তেওঁৰ সহযোগীজনে অস্ত্ৰ হিচাপে হাতত এখন দা লয়।
জাকৈয়ে সামান্য় কাপোৰেৰে মেথনি বা বক্ষ বন্ধনী আৰু কঁকালৰ তলৰ অংশত কলপাতৰ ছিৰিলি ছিৰিলি কাপোৰ পৰিধান কৰে।
বাইথ' পূজাৰ স'তে এই নাচ সম্পৰ্কিত যদিও বৰ্তমানে দেখা যায় যে বহাগ বিহুৰ সাতদিনৰ আগতে হগ্ৰা নাচৰ আয়োজন কৰে।
সোণোৱাল লোকসংস্কৃতিৰ বিশেষজ্ঞ গম্ভীৰ শইকীয়াৰ মতে হগ্ৰা নাচত বলি বিধান বা ধৰ্মীয় দিশতকৈ বিহুৰ সাতদিনৰ আগতে বিহু সামগ্ৰী গোটোৱাৰ প্ৰবৃত্তিৰ লগতহে মিল আছে।
উল্লেখনীয় যে সোণোৱালসকলৰ এই নাচৰ জৰিয়তে ঘাইকৈ আদিম মানুহৰ চিকাৰ জীৱনৰ স্পষ্ট এক নিদৰ্শন পোৱা যায়।
​বামন পুৰাণৰ মতে মহিষাসুৰৰ প্ৰতি দেৱতাসকলৰ ক্ৰোধৰ ফলত তেওঁলোকৰ শক্তিয়ে সন্মিলিত জ্যোতিকণাৰ ৰূপ লয়।
এই জ্যোতিকণাসমূহ কাত্যায়ন ঋষিৰ আশ্ৰমত পুঞ্জীভূত হোৱাত ঋষিয়ে ইয়াক প্ৰকৃত ৰূপ প্ৰদান কৰে।
কালিকা পুৰাণত থকা বৰ্ণনা অনুসৰি ঋষি কাত্যায়নে তেওঁক সৰ্বপ্ৰথমে উপাসনা কৰাৰ বাবে তেওঁ কাত্যায়নী নাম পায়।
কিংবদন্তি অনুসৰি সীতা, ৰাধা আৰু ৰুক্মিণীয়ে উপযুক্ত বৰ লাভৰ অৰ্থে দেৱী কাত্যায়নীৰ উপাসনা কৰিছিল।
দেৱী ভাগৱত পুৰাণ আৰু ৪০০-৫০০ চনত মাৰ্কণ্ডেয় মুনিয়ে ৰচনা কৰা মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণৰ অংশ দেৱী মাহাত্ম্যমত তেওঁৰ আখ্যানসমূহ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
বৌদ্ধ, জৈন আৰু তান্ত্ৰিক পুথিসমূহতো কাত্যায়নীৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়ম দশম শতিকাৰ কালিকা পুৰাণৰ মতে উড়িয়ানা বা উদ্ৰদেশত দেৱী কাত্যায়নী আৰু জগন্নাথৰ বসতি।
স্কন্দ পুৰাণৰ মতে দেৱতাসকলৰ অবিৰত কোপৰ পৰা তেওঁৰ জন্ম হয় আৰু পৰৱৰ্ত্তী কালত সিংহৰ পিঠিত উঠি মহিষাসুৰ বধৰ পৰ্যায় পায়গৈ।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় শতিকাত পতঞ্জলীয়ে ৰচনা কৰা মহাভাষ্যত ৰঙা ৰংৰ সৈতে কাত্যায়নীৰ সম্পৰ্কৰ কথা উল্লেখ আছে।
তেওঁ বিভিন্ন পক্ষী, গঁড়, বাঘ, সাপ আনকি বিষাক্ত ৰং-পতংগৰ সৈতে ভৰা প্ৰকৃতিৰ কোলাত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল।
তাৰপিছত তেওঁ কৰবেট ফাউণ্ডেচনৰ পৰিচালক কেদাৰ গৰেৰ সৈতে সাক্ষাৎ লাভ কৰে আৰু ইয়াৰ পিছত তেওঁ প্ৰকৃতিবিদ হিচাপে কাম কৰিবলৈ অগ্ৰসৰ হয়।
তেওঁ এনিমেল প্লেনেট আৰু ডিস্ক'ভাৰী চেনেলত সম্প্ৰচাৰিত বন্যপ্ৰাণী চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা বিজয় বেদিৰ দ্বাৰা চিত্ৰিত টেলিভিছন তথ্যচিত্ৰৰ অংশ আছিল।
উক্ত ছবিখনে বহু ৰাষ্ট্ৰীয় তথা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হোৱাৰ লগতে পুৰস্কাৰো লাভ কৰিছিল।
তেওঁ ১৯৯২ চনত কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল।
প্ৰাৰম্ভিক দিনত তেওঁ কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ ভিতৰত পৰ্যটকসকলক জিপচী চালক তথা পৰ্যটক সকলৰ গাইড হিচাপে কাম কৰিছিল।
তেওঁ বৰ্তমানলৈকে কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ প্ৰায় ৫০০০তকৈ অধিক প্ৰাণী উদ্ধাৰ আৰু পুনৰসংস্থাপন কৰিছে।
অৰ্চনা বৰঠাকুৰে ২০১৬ চনত এইচআইভি+ অনাথ শিশুসকলক সঠিক চিকিৎসা আৰু যত্ন প্ৰদান কৰাৰ বাবে 'পজিটিভ লাইট' শীৰ্ষক এক কাৰ্যসূচী আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁ এনে শিশুসকলৰ সহায় গৃহৰ কোঠা বৈদ্যুতিক লাইট আৰু ৰংগোলীৰে সজোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰি মানুহৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা অন্যান্য অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰীৰ সৈতে খাদ্যৰ পেকেট আৰু শৈক্ষিক সামগ্ৰী বিতৰণ কৰিছিল।
তেওঁ ২০১৮ চনত দৰিদ্ৰতাৰ স্তৰৰ তলৰ শিশুসকলক স্কুল বেগ, পেঞ্চিল বাকচ, ফ্লাস্ক‌, টিফিন বাকচ, ৰবৰ, কাঠ পেঞ্চিল, ৰঙৰ পেঞ্চিল, ছবিৰ কিতাপ, ব্যায়ামৰ প্ৰতিলিপি বিতৰণ কৰিছিল।
বৰঠাকুৰে গ্ৰাম্য অসমৰ ছোৱালীসকলক ঋতুস্ৰাৱৰ বিষয়ে শিক্ষিত কৰিবলৈ সজাগতা সৃষ্টিৰ লগত জড়িত আৰু দুখীয়া ছোৱালীবোৰৰ বাবে ঋতুস্ৰাৱৰ পৰিচ্ছন্নতা উপলব্ধ কৰিবলৈ কাম কৰি আহিছে।
অৰ্চনা বৰঠাকুৰে ২০২০ চনত গুৱাহাটী জিলা প্ৰশাসনৰ সহায়ত শিশু শ্ৰমিকৰ ওপৰত এটা জৰীপ প্ৰকল্প আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁ ডি. ৱাই. ৩৬৫, প্ৰতিদিন টাইম আৰু নিউজ টাইম অসমৰ দৰে অসমৰ নিউজ চেনেলৰ সৈতে ৮ বছৰ কাম কৰিছিল।
তেওঁ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ ঘোষক, অসম উন্নয়ন উদ্যোগৰ মূল্য আধাৰিত শিক্ষা আৰু শিশু বিকাশ প্ৰকল্পৰ সঞ্চালক আৰু কেইবাজনো প্ৰতিষ্ঠানিক সদস্য হিচাপে বিভিন্ন ভূমিকাত নিয়োজিত হৈ আছে।
তেওঁ ২০০০ চনত দেৰগাঁও ছোৱালী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষা আৰু ২০০২ চনত দেৰগাঁও কমল দুৱৰা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল।
বৰঠাকুৰে সমাজ বিকাশ আৰু সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ বাবে সমাজ কল্যাণ সমাজ 'প্ৰিয়বন্ধু' প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
তেওঁ অব্যৱহৃত কাপোৰ, খাদ্য, কিতাপ আৰু দুখীয়া লোকসকলক ঘৰুৱা সঁজুলি দান কৰাৰ দৰে সামাজিক কামৰ বাবে জনাজাত।
পশ্চিমত: নবীনগৰ উপজিলাৰ লাউৰ ফতেপুৰ ইউনিয়ন আৰু কুমিল্লা জিলাৰ মুৰাদনগৰ উপজিলাৰ আন্দিকোট ইউনিয়ন।
বিশ্বাস কৰা হয় যে বঙ্গৰ সেন ৰাজবংশৰ সময়ত মিহিৰ চন্দ্ৰ নামৰ এজন ব্যৱসায়ী এই অঞ্চলত বাস কৰিছিল।
মেহেৰ খাঁ, বৰুণ খাঁ আৰু কালন খাঁ নামৰ এই পৰিয়ালটোৰ তিনিজন লোকৰ নামে ক্ৰমে মেহৰী, বৰ্ণী আৰু কালচাৰ, এই তিনিখন গাঁৱৰ নাম দিয়া হৈছে।
মেহাৰী গাঁৱত অৱস্থিত এটা পৰম্পৰাগত কালী মন্দিৰৰ নামেৰে তদানীণ ইউনিয়ন পৰিষদৰ অধ্যক্ষ লালু গোচাই এই ইউনিয়নটোৰ নাম দিছিল।
সাধাৰণতে মৃতকৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ, বা পুৰুষ শোকপ্ৰকাশকাৰী, বা পুৰোহিত জনক- মুখ্য ব্যক্তি হিচাপে ধৰা হয়, মুখাগ্নি কৰাৰ পূৰ্বে তেওঁ স্নান কৰে।
তেওঁ চিতা খনত শুৱাই দিয়া মৃতকৰ চাৰিওফালে ঘূৰি স্তুতি বা মন্ত্ৰ উচ্চাৰণ কৰে, মৃত ব্যক্তিজনৰ মুখত তিল বা চাউল ৰাখে, শৰীৰ আৰু চিতাত ঘিঁউ ছটিয়াই দিয়ে, তাৰ পিছত তিনিডাল ৰেখা অংকন কৰা হয় যি যম , কাল আৰু মৃতকক সূচায়।
চিতা জ্বলোৱাৰ আগতে, মাটিৰ পাত্ৰ এটা পানীৰে ভৰ্তি কৰা হয়, আৰু মুখ্য শোকপ্ৰকাশকাৰীয়ে পাত্ৰটো কান্ধত লৈ চিতাৰ চাৰিওফালে ঘূৰি শৱটোৰ মূৰৰ ফালে পাত্ৰটো মাটিত পেলাই ভাঙে।
চিতা জ্বলাৰ পিছত, মুখ্য শোকপ্ৰকাশকাৰী আৰু নিকটতম আত্মীয়সকলে জ্বলি থকা চিতাখন একাধিকবাৰ পৰিক্ৰমা কৰিব লাগে।
আত্মা হৈছে অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ ৰীতি-নীতিৰে মুক্তি দিয়া জীৱৰ মূল, যি অমৰ, কিন্তু শৰীৰ আৰু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড দুয়োটাই হিন্দু ধৰ্মৰ বিভিন্ন মত অনুসৰি ক্ষণস্থায়ী।
হিন্দু গ্ৰন্থ মতে মানৱ শৰীৰ আৰু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড পাঁচটা উপাদানেৰে গঠিত – বায়ু, পানী, জুই, পৃথিৱী আৰু মহাকাশ।
এই বিশ্বাসৰ বিষয়ে বেদত উল্লেখ পোৱা যায়, উদাহৰণ স্বৰূপে ঋকবেদৰ ১০.১৬ ধাৰাৰ স্তোত্ৰত, নিম্নলিখিত ধৰণে উল্লেখ আছে-
যদিও প্ৰথাবোৰ সম্প্ৰদায় সমূহৰ মাজত পৃথক পৃথক, সাধাৰণ নিয়ম অনুসৰি, মৃতকৰ শৰীৰটো ধোৱা হয় আৰু যদি মৃতব্যক্তি এজন পুৰুষ বা বিধৱা, তেন্তে শৱটো বগা কাপোৰৰে মেৰিয়াই দিয়া হয় আৰু স্বামী জীয়াই থকা মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত ৰঙা কাপোৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, ভৰিৰ বুঢ়া আঙুলি দুটা একেলগে এডাল সূতাৰে বান্ধি দিয়া হয় আৰু কপালত ফোঁট দিয়া হয়।
মৃত প্ৰাপ্তবয়স্ক লোকৰ শৰীৰটো পৰিয়াল আৰু বন্ধুবৰ্গৰ দ্বাৰা নদী বা পানীৰ ওচৰৰ শ্মশানলৈ লৈ যোৱা হয়, আৰু দক্ষিণফালে মুখ কৰি থকা চিতা এখনত ৰখা হয়।
অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া ৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "অন্তিম বলিদান", আৰু হিন্দু ধৰ্মত মৃতকৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ ৰীতি-নীতিক বুজায়, য'ত সাধাৰণতে মৃতদেহৰ দাহন কাৰ্য অন্তৰ্ভুক্ত।
হিন্দু পৰম্পৰাত গৰ্ভধাৰণৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা পৰম্পৰাগত জীৱন চক্ৰ সংস্কাৰৰ এটা শৃংখলাত অন্তিম মৌলটো হৈছে অন্তিম সংস্কাৰ।
অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ সম্পূৰ্ণ নীতি নিয়ম সমূহ স্থান, জাতি, লিংগ আৰু মৃতকৰ বয়স অনুপাতে ভিন্ন হয়।
মৃতকৰ পৰিয়ালে আত্মীয়ৰ চিতা ভস্ম পানীত বিসৰ্জনৰ এক ৰীতি সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ অশোকষ্টমী উপলক্ষে কাশী , হৰিদ্বাৰ, প্ৰয়াগৰাজ , শ্ৰীৰঙ্গম, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দৰে বিশেষ পৱিত্ৰ স্থানলৈ যায় আৰু অস্তি বিসৰ্জন কৰে।
এটা শিশুৰ অকাল মৃত্যুৰ ক্ষেত্ৰত সমাধিস্থ কৰাৰ অন্তিম সংস্কাৰৰ মূল হৈছে ঋকবেদৰ ধাৰা ১০.১৮, য'ত স্তোত্ৰবোৰ শিশুটোৰ মৃত্যুত শোক প্ৰকাশক, "আমাৰ ছোৱালী বা আমাৰ ল'ৰাৰ অনিষ্ট নকৰিবা" বুলি মৃত্যুৰ দেৱতাক প্ৰাৰ্থনা কৰে, আৰু মৃত শিশুটোক কোমল ঊণ সূতাৰ দৰে আঁকোৱালি ৰাখিবলৈ, সুৰক্ষা দিবলৈ পৃথিৱীক অনুৰোধ কৰে।
যিসকল শ্মশানত উপস্থিত থাকে, আৰু মৃতদেহ বা শ্মশানৰ ধোঁৱাৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে তেওঁলোকে সৎকাৰৰ পিছত যিমান সম্ভৱ সোনকালে গা ধোৱাৰ নিয়ম, কিয়নো শ্মশানৰ ৰীতি-নীতিক অশুচি আৰু প্ৰদূষিত বুলি গণ্য কৰা হয়।
অন্ত্যেষ্টি শব্দটো সংস্কৃতৰ অন্ত আৰু ইষ্টি শব্দৰ জটিল মিশ্ৰণ, যাৰ অৰ্থ হৈছে ক্ৰমে অন্তিম আৰু বলিদান।
কিছুমান অঞ্চলত, মৃতকৰ পুৰুষ আত্মীয়সকলে মুণ্ডন কৰে আৰু দশম বা দ্বাদশ দিনত সকলো বন্ধু আৰু আত্মীয়ক মৃতকৰ স্মৰণত একেলগে সাধাৰণ আহাৰ খাবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়।
৩০ বছৰ জোৰা কেৰিয়াৰত শকুন্তলা দলে গামলিনে ৰাজ্যিক আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ বিভিন্ন পদবীত বিষয়া হিচাপে নিয়োজিত হৈছিল।
আৰম্ভণিতে তেওঁ আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপৰ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল প্ৰশাসনৰ পৰ্য্যটন বিভাগৰ সঞ্চালক ৰূপে নিযুক্ত হৈছিল।
আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অসম, অৰুণাচল প্ৰদেশক ধৰি দিল্লীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানী পৰিসৰৰ প্ৰশাসনলৈ, গামলিনে ভিন ভিন পদত কৰ্মৰত হৈছে।
কেন্দ্ৰীয় ডেপুটেশ্যনৰ অংশ হিচাপে তেওঁ স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ মন্ত্ৰ্যালয়, আৰু নৱ আৰু পুনৰ নৱীকৰণ যোগ্য শক্তি মন্ত্ৰ্যালয়তো কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
দিল্লীৰ ৰাজধানী পৰিসৰ প্ৰশাসনৰ শক্তি বিভাগৰ প্ৰধান সচিব, উদ্যোগ বিভাগৰ প্ৰধান সচিবৰ, ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ শক্তি উতপাদন ক'ম্পেনী লিমিটেড আৰু প্ৰগতি শক্তি ক'ৰ্প'ৰেচন লিমিটেডৰ অধ্যক্ষ আৰু দিল্লী শকি কোম্পানী লিমিটেডৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী সঞ্চালকৰ দায়িত্বও শকুন্তলা দলে গামলিনে চম্ভালিছিল।
২০১৫ চনৰ ১৫ মে' তাৰিখে দিল্লীৰ উপ-ৰাজ্যপালে তেওঁক মুখ্য সচিব হিচাপে নিযুক্তি দিছিল, আৰু ইয়াকে লৈ আম আদমী পাৰ্টীৰ চৰকাৰ আৰু উপ-ৰাজ্যপাল নাজীৱ জাঙৰ মাজত বিৰোধৰ সূত্ৰপাত ঘটিছিল।
২০০২ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সমাৱৰ্তনৰ অষ্টম সন্মিলনত ভাৰতীয় প্ৰতিনিধি দলত শকুন্তলা দলে গামলিন সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল।
হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত বাণিজ্য পদ্ধতি আৰু সন্ধি বিষয়ত প্ৰশিক্ষণ প্ৰাপ্ত হোৱা শকুন্তলা দলে গামলিন ৰাষ্ট্ৰীয় ধঁপাত নিয়ন্ত্ৰণ কাৰ্যসূচী আৰু অ-সোঁচৰা ৰোগ কাৰ্যক্ৰমৰ মুখ্য বিষয়া হিচাপেও নিৰ্বাচিত হৈছিল।
শকুন্তলা দলে গামলিন এগৰাকী অৰুণাচল প্ৰদেশ-গোৱা-মিজোৰাম-কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল কেডাৰৰ ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱাৰ বিষয়া।
উত্তৰ পূব ভাৰতৰ পৰা কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰ্যালয়ত সচিব পৰ্যায়ৰ পদবীত অধিস্থিত তেওঁৱেই প্ৰথমগৰাকী মহিলা।
তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত লে'ডী শ্ৰীৰাম কলেজ ফৰ ৱ'মেনৰ পৰা ইতিহাস বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ দিল্লী স্কুল অৱ্ ইক'নমিক্সৰ পৰা সমাজতত্ত্ব বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
মাৰ্টিন ওমৰ জন্ম হৈছিল পবিত্ৰ ৰোমান সাম্ৰাজ্যৰ অধীনস্থ আৰ্লাংগেনৰ এটা প্ৰটেষ্টাণ্ট পৰিয়ালত।
মাৰ্টিন ওমৰ অভিভাৱকে আনুষ্ঠানিক শিক্ষাগ্ৰহণৰ পৰা বঞ্চিত হৈছিল যদিও, ওমৰ দেউতাক জোহান ওম এগৰাকী সন্মানীয় ব্যক্তি আছিল।
মাৰ্টিন ওম, তেওঁৰ ভ্ৰাতৃ গিয়ৰ্গ ছিমন ওম যিজন এজন পদাৰ্থবিজ্ঞানী, আৰু তেওঁলোকৰ ভগ্নী এলিজাবেথ বাৰবাৰা।
ওমৰ শিষ্যসকলৰ ভিতৰত আছিল- ফ্ৰেডেৰিক আগষ্ট , ফ্ৰেডেৰিক বেচমেন , ইলোৱিন ব্ৰুণ' ক্ৰিষ্টফেল, প'ল বেচমেন , জোছেফ ব্ৰুটক'স্কি , এডৱাৰ্ড হেইনী , ৰুডল্ফ লিপছিট্‌জ , লিঅ' প'চামাৰ , ফ্ৰেডেৰিক প্ৰিম , উইলহেল্ম ৱাগ্‌নাৰ , হাৰমেন ৱালডাষ্টেল , উইলহেল্ম ৱেৰনিক , এলিনা গাৰ্জ , ভেলেণ্টাইন গাৰ্জ , আৰু জোহানা গাৰ্জ ।
১৮১১ চনত তেওঁ আৰ্লাঙ্গেন নুৰেমবাৰ্গৰ ফ্ৰেডেৰিক আলেকজেণ্ডাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
ওমৰ পাঠ্যপুথি ৰ ১৮৩৫ ৰ দ্বিতীয় প্ৰকাশত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ইউক্লিডৰ ' ' ক বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল।
ওমৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি পোৱা উৎসৰ ভিত্তিতে মনোবিজ্ঞানী এডল্ফ জেইছিঙে এই পৰিভাষাটো গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল।
১৮২৩ চনত,জটিল সংখ্যা আৰু ক্ষেত্ৰত, সূচকীয় ফলনৰ তত্ত্বৰ সম্পূৰ্ণ বিকাশ সাধন কৰা প্ৰথমজন ব্যক্তি আছিল ওম।
সমগ্ৰ ইতিহাসত ফাৰ্চী হৈছে এটা সন্মানজনক সাংস্কৃতিক ভাষা যিটো পশ্চিম এছিয়া,মধ্য এছিয়া আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ বিভিন্ন ৰাজবংশই ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
প্ৰাচীন ফাৰ্চী ভাষা ষষ্ঠ আৰু চতুৰ্থ খ্ৰীষ্টপূৰ্বলৈ পুৰণি ফাৰ্চী লিপিৰ সৈতে পোৱা গৈছে।
মধ্য ফাৰ্চীৰ সাহিত্যসমূহ তৃতীয়ৰ পৰা দশম শতাব্দীলৈ মূলতঃ পাৰ্থিয়ান সাম্ৰাজ্যৰ সময়ছোৱাত ৰছিত জোৰাষ্ট্ৰিয়ান আৰু মেনিকেইন ধৰ্মপুথিসমূহত আৰ্মাণিকৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা লিপিৰ সৈতে পোৱা যায়।
ইয়াৰ পিছত ইৰানত আৰবৰ আক্ৰমণৰ পিছত আৰবী লিপি গ্ৰহণ কৰাৰে পৰা নতুন ফাৰ্চী সাহিত্যৰ বিকাশ ঘটিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
মধ্য ফাৰ্চীৰ বিখ্যাত কামসমূহ হৈছে ফিৰদৌছিৰ চাহনামেহ, ৰুমিৰ কৰ্মসমূহ, ওমৰ খৈয়ামৰ ৰুবায়েট, নিজামি গঞ্জভিৰ পাঞ্জ গঞ্জ, আট্টাৰ অৱ নিশাপুৰৰ দ্য কনফাৰেন্স অৱ বাৰ্ডছ আৰু সাদি শিৰাজিৰ গুলিস্তান আৰু বুস্তান।
ফাৰ্চী ভাষা বা পাৰ্ছিয়ান ভাষা হৈছে এটা পশ্চিমীয় ইৰাণীয় ভাষা যিটো ইণ্ডো ইউৰোপীয়ান ভাষাসমূহৰ ইণ্ডো ইৰাণীয়ান বিভাগৰ ইৰাণীয়ান শাখা।
এই ভাষাটো ইৰান, আফগানিস্তান আৰু তাজিকিস্তানত ক্ৰমে ইৰাণীয়ান ফাৰ্চী, ডাৰি ফাৰ্চী আৰু তাজিক ফাৰ্চী হিচাপে তিনিটা বিশেষ ৰূপত চৰকাৰীভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ফাৰ্চী ভাষা চাচানিয়ান সাম্ৰাজ্য -ত ব্যৱহাৰ হোৱা মধ্য ফাৰ্চী ভাষাৰ পৰা আহিছে আৰু এই মধ্য ফাৰ্চী ভাষা আকামেনিড সাম্ৰাজ্য -ৰ প্ৰাচীন ফাৰ্চী ভাষা ৰ পৰা আহিছে।
ফাৰ্চী ভাষাই চুবুৰীয়া তুৰ্কী, আৰ্মেনিয়ান, জৰ্জিয়ান আৰু ইণ্ডো আৰ্য ভাষাত উল্লেখযোগ্য অৱদান আগবঢ়াবলৈ সক্ষম হৈছিল।
তদুপৰি মধ্যযুগৰ আৰবৰ শাসনৰ সময়ছোৱাত আৰবী ভাষালৈ শব্দ সম্ভাৰৰ অৱদান আগবঢ়াবলৈ সক্ষম হৈছিল।
গতিশীল প্ৰসম্ভাব্য সাধাৰণ সাম্যাৱস্থা আৰ্হি বা সমষ্টিবাদী অৰ্থনীতিৰ এনে গাণিতিক আৰ্হি য'ত অৰ্থনৈতিক বৃদ্ধি, ব্যৱসায় চক্ৰ আৰু অৰ্থনৈতিক নীতিৰ প্ৰভাৱ আদিক সাধাৰণ সাম্যাৱস্থা তত্ত্ব আৰু ব্যষ্টিবাদী অৰ্থনীতিৰ আধাৰত বুজাবলৈ চেষ্টা কৰা হয়।
১৯৭০ৰ দশকৰ পৰাই অৰ্থনৈতিক নীতি নিৰ্ধাৰণৰ বাবে সমকালিক সমীকৰণ আৰ্হি ব্যৱহাৰ কৰিছিল, ১৯৯০ৰ দশকত সদিশ স্বয়ং-সমাশ্ৰয়ণ আৰ্হি আৰু একবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই গতিশীল প্ৰসম্ভাব্য সাধাৰণ সাম্যাৱস্থা আৰ্হি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
সাধাৰণতে এই আৰ্হিসমূহ অৰ্থনীতিবিদৰ দলে কোনো বিশেষ অৰ্থনীতিৰ বাবে তৈয়াৰ কৰে সেই অৰ্থনীতিৰ কেন্দ্ৰীয় বেংকৰ সহযোগত।
দ্য বেংক অৱ ইংলেণ্ড, দ্য ফেডাৰেল ৰিজাৰ্ভ বেংক, দ্য ইউৰোপিয়ান চেণ্ট্ৰেল বেংক, আন্তৰ্জাতিক মুদ্ৰা নিধি, স্বেৰিজেচ ৰিক্সবেংক আদি বিকশিত অৰ্থনীতিৰ কেন্দ্ৰীয় বেংক আৰু আন্তৰ্জাতিক অৰ্থনৈতিক সংস্থাই এই আৰ্হিসমূহৰ প্ৰয়োগ সাধাৰণতে কৰে অৰ্থনৈতিক নীতি নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ আৰু চৰকাৰক পৰামৰ্শ দিবলৈ।
শেহতীয়াকৈ উত্থানশীল বজাৰ অৰ্থনীতিসমূহৰ চৰকাৰ আৰু কেন্দ্ৰীয় বেংকেও এনে আৰ্হিৰ প্ৰয়োগ কৰিবলৈ লৈছে।
ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকেও ভাৰতীয় অৰ্থনীতিৰ বাবে এটি নতুন কেইন্সিয়ান গতিশীল প্ৰসম্ভাব্য সাধাৰণ সাম্যাৱস্থা আৰ্হি তৈয়াৰ কৰাৰ যত্ন কৰিছে।
নতুন কেইন্সিয়ানৰ পূৰ্বে কিছু সময় বাস্তৱ ব্যৱসায় চক্ৰ তত্ত্বৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি আৰ্হি তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।
বাস্তৱ ব্যৱসায় চক্ৰ তত্ত্ব আৰু আৰ্হি-নিৰ্মাণৰ গুৰিধৰোঁতা হিচাপে ফিন কিডলেণ্ড আৰু এডৱাৰ্ড প্ৰেস্কটক ২০০৪ চনত অৰ্থনীতিৰ নোবেল বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল
কোনো কোনো আৰ্হিত উপৰ্যুক্ত সমীকৰণৰ উপৰিও প্ৰতিযোগিতাবাদী বাস্তৱ সূদৰ দৰৰ সমীকৰণো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়--
কমলপুৰ অসমৰ কামৰূপ জিলাত অৱস্থিত এটা উন্নয়নশীল অঞ্চল তথা কামৰূপ জিলাৰ ১৪ টা উন্নয়ন খণ্ডৰ মাজৰ এটা ।
তেওঁৰ দেউতাক এজন ভূ-বিজ্ঞানী আছিল আৰু ৰায়ে তেওঁৰ শৈশৱৰ প্ৰাৰম্ভিক সময়খিনি দেউতাকৰ সৈতে ভাৰতৰ গাঁওসমূহত ক্ষেত্ৰ অধ্যয়ন কৰি কটাইছিল।
অসুখৰ বাবে অৱসৰ লৈ দেউতাক যেতিয়া হায়দৰাবাদলৈ গ'ল, ৰায়ে তেতিয়া তেওঁৰ শৈশৱৰ বাকী সময়খিনি তাৰ ব্যক্তিগত স্কুলত অধ্যয়ন কৰি কটালে।
প্ৰেচিডেন্সি কলেজত তেওঁ ইংৰাজী সাহিত্য অধ্যয়ন কৰিছিল, তাৰপিছত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৈতে তেওঁ সংযুক্ত হয় আৰু কেব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ 'নিউ হল'ৰপৰা তেওঁ ইংৰাজীত দ্বিতীয়টো স্নাতক ডিগ্ৰী- 'দ্য ইংলিচ ট্ৰাইপজ' লাভ কৰে।
ৰায়ৰ প্ৰথমখন উপন্যাস 'এন এটলাছ অৱ ইমপছিব'ল লঙিং' ৰ প্ৰথম কেইটামান পেইজ লেখক আৰু প্ৰকাশক খ্ৰিষ্ট'ফাৰ মেকলিহ'জক দেখুৱাৰ পাছতে প্ৰকাশৰ ব্যৱস্থা হয় আৰু কিতাপখন ১৮টা ভাষালৈ অনূদিত হয়।
ইয়াক 'ৱৰ্ল্ড লিটাৰেচাৰ টুডে'ৰ দ্বাৰা ভাৰতীয় আধুনিক সাহিত্যৰ ৬০খন অত্যাৱশ্যকীয় কিতাপৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
তেওঁৰ চতুৰ্থখন উপন্যাস 'অল দ্য লাইভচ্‌ ৱুই নেভাৰ লিভডে্‌' ২০১৮ চনত কল্পকাহিনী শাখাত 'টাটা'ৰ বছৰটোৰ শ্ৰেষ্ঠ কিতাপ সম্মান লাভ কৰে আৰু ঐতিহাসিক কল্পকাহিনী বিভাগত 'ৱাল্টাৰ স্কট' বঁটাৰ মনোনয়ন লাভ কৰে।
তেওঁ 'এন এটলাছ অৱ ইমপছিব'ল লঙিং' , 'দ্য ফল্ডেড আৰ্থ' , 'শ্লিপিং অন জুপিটাৰ' আৰু 'অল দ্য লাইভচ্‌ ৱুই নেভাৰ লিভড্‌' নামৰ চাৰিখন উপন্যাস লিখিছে।
কিতাপখনে দক্ষিণ এছীয় সাহিত্যৰ বাবে প্ৰদান কৰা 'ডি এচ চি প্ৰাইজ লাভ' কৰে আৰু বুকাৰ বঁটা বাবে নিৰ্বাচিত হয়।
তেওঁৰ দ্বিতীয়খন উপন্যাস, দ্য ফল্ডেড আৰ্থে 'ইকনমিষ্ট ক্ৰছৱৰ্ড প্ৰাইজ' লাভ কৰে আৰু বহুলভাৱে অনূদিত হয়।
১৯৭৭ চনৰ ২০ ডিচেম্বৰত ধেমাজি জিলাৰ গোগামুখত জন্ম লাভ কৰা অনিৰ্বাণ বি গোহাঁইৰ পিতৃ ভদ্ৰেশ্বৰ গোহাঁই আৰু মাতৃ বুলুমা গোহাঁই।
তেওঁ ধেমাজিৰ বিভিন্ন সামাজিক-সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ সৈতে জড়িত থকাৰ উপৰিও অসমীয়া প্ৰতিদিন কাকতৰ সাংবাদিক আছিল।
ছাত্ৰ অৱস্থাতে একাডেমী অফ ৰিডাৰ্চ নামৰ এক সংস্থা আৰম্ভ কৰি স্থানীয় পৰ্যায়ত বিভিন্ন সামাজিক কৰ্মৰ সূচনা কৰিছিল।
অষ্টম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা সময়ত ভাতৃ যামিনী অনুৰাগৰ সৈতে লগ হৈ তপোবন নামৰ এখন দেৱাল পত্ৰিকাৰ জৰিয়তে ঘৰতে সাহিত্য চৰ্চ্চা আৰম্ভ কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত বিভিন্ন দল সংগঠনৰ লগত জড়িত হৈ গোগামুখ আৰু ধেমাজি জিলাৰ উন্নয়নৰ হকে নানান কৰ্মসূচী ৰূপায়ণ কৰিছিল।
ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ জৰিয়তে প্ৰশিক্ষণ প্ৰাপ্ত অনিৰ্বাণ বৰগোহাঁই বিভিন্ন নাট্য-সংগঠনৰ লগত ওতপ্ৰোত ভাৱে জড়িত আছিল।
দুমৌৰ নাট্য গোষ্ঠী, গোগামুখ গণ নাট্য বাহিনী , অসম নাট্য সন্মিলনৰ বিভিন্ন নাট্য অনুষ্ঠাণৰ তেওঁ সক্ৰিয় কৰ্মী আছিল।
বিশেষকৈ চাহ-জনগোষ্ঠী আৰু মিচিং জনগোষ্ঠীৰ মাজত নাট্য-চেতনা বিকাশ কৰাত তেওঁ‌ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
দৈনিক অগ্ৰদূত কাকতৰ নিয়মীয়া লেখক হিচাপে সাংবাদিক জীৱন আৰম্ভ কৰি পিছলৈ অসমীয়া প্ৰতিদিন বাতৰিকাকত আৰু বৈদ্যুতিন মাধ্যম ডি. ৱাই. ৩৬৫ ত সাংবাদিক ৰূপে সেৱা আগবঢ়াইছিল।
অনিৰ্বাণ বৰগোহাঁই বা অনিৰ্বাণ বি. গোহাঁই অসমৰ এগৰাকী সাংবাদিক, সমাজকৰ্মী, নাট্যকৰ্মী, অভিনেতা, কবি, আবৃত্তিকাৰ আছিল।
ধেমাজিৰ বিভিন্ন সামাজিক-সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ সৈতে জড়িত থকাৰ উপৰিও অসমীয়া প্ৰতিদিন কাকতৰ সাংবাদিক আছিল।
গোগামুখ নগৰ মজলীয়া বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰাৰ পাছত তেওঁ গোগামুখ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা মাধ্যমিক শিক্ষা লাভ কৰে আৰু নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
বৃহত্তৰ গোগামুখ অঞ্চল আৰু ধেমাজি জিলাৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠাণ আৰু সংগঠনৰ জৰিয়তে তেওঁ আমৃত্যু সমাজ-সেৱাৰ লগত জড়িত হৈ আছিল।
২০০৯ চনত মুক্তিলাভ কৰা ছবিখনৰ জৰিয়তে কাল্কীয়ে ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰে।
মৰিছ আছিল এগৰাকী ফৰাচী স্থপতি অভিযন্তা, যিয়ে আইফেল টাৱাৰৰ আৰ্হিকাৰ আৰু নিৰ্মাণত অন্যতম ভূমিকা লৈছিল।
পিতৃ-মাতৃৰ বিবাহ-বিচ্ছেদৰ পূৰ্ব, পাঁচৰ পৰা আঠবছৰলৈকে সময়ছোৱাক কাল্কীয়ে “সুখতম” বুলি স্মৰণ কৰে।
তেখেতে এতিয়ালৈকে এটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, এটা ফিল্মফেয়াৰ, দুটা স্ক্ৰীণ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
২০১৪ চনত কাল্কীতে 'মাৰ্গাৰিটা উইথ এ ষ্ট্ৰ' নামৰ এখন ছবিত অভিনয় কৰি ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ পৰা বিচাৰকৰ বিশেষ বঁটা অৰ্জন কৰে।
২০১৯ চনত কাল্কীক দেখা যায় প্ৰাইম ভিডিঅ'ৰ ৱেব ছিৰিজ 'মেইড ইন হেভেন' আৰু নেটফ্লিক্সৰ ৱেব চিৰিজ 'ছেক্ৰেড গেইমছ'ত।
যেতিয়া সীতাই ৰামক তেওঁৰ বাবে যাদুকৰী সোণালী হৰিণ বা মায়ামৃগ আনিবলৈ পাচে, ৰামে লক্ষ্মণক সীতাৰ ৰক্ষা কৰিবলৈ কয়।
যদিও লক্ষ্মণে জানিছিল যে ৰাম অজেয় আৰু যিকোনো বিপদৰ বাহিৰত, সীতাই ভয় খাই লক্ষ্মণক লগে লগে ৰামৰ সহায়লৈ যাবলৈ আদেশ দিয়ে।
সীতাক অমান্য কৰিব নোৱাৰি লক্ষ্মণে এডাল ৰেখা আঁ‌কি সীতাক পাৰ নহ'বলৈ কয় আৰু ৰামৰ সন্ধানত প্ৰস্থান কৰে।
অৱশ্যে সীতাই ধৰ্মীয় কৰ্তব্য আৰু দৰিদ্ৰ ব্ৰাহ্মণৰ ছদ্মবেশ লৈ অহা ৰাৱণৰ প্ৰতি সহানুভূতিৰ বাবে তেওঁক ভিক্ষা দিবলৈ সীমা অতিক্ৰম কৰে আৰু ৰাৱণে তেওঁক অপহৰণ কৰি লৈ যায়।
লক্ষ্মণ ৰেখা এনে পৰিস্থিতিত এক ৰূপক পৰিছে য'ত যিকোনো পৰিস্থিতিত মানুহে এটা নিৰ্দিষ্ট সীমা অতিক্ৰম কৰিব নালাগে।
ৰামক প্ৰলোভিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ লগতে সীতাক অপমান কৰাৰ বাবে লক্ষ্মণে ৰাৱণৰ ভগ্নী শূৰ্পনখাৰ নাক কাটি পেলাইছিল।
তেওঁ ৰাৱণৰ সৈতে যুদ্ধত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল আৰু ৰাৱণৰ পুত্ৰ ইন্দ্ৰজিৎ আৰু অতিকায়ক বধ কৰিছিল।
যেতিয়া ঋষি বিশ্বামিত্ৰই ৰামক অৰণ্যত ৰাক্ষসবোৰক হত্যা কৰিবলৈ আহ্বান কৰি নিছিল, লক্ষ্মণো তেওঁলোকৰ সৈতে গৈছিল আৰু মিথিলা ভ্ৰমণ কৰিছিল।
লক্ষ্মণ আৰু তেওঁৰ ভায়েক শত্ৰুঘ্নৰ জন্ম সুমিত্ৰাৰ পৰা, আৰু ৰাম আৰু ভৰতে যথাক্ৰমে কৌশল্যা আৰু কৈকেয়ীৰ গৰ্ভৰ পৰা জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
পিছলৈ যেতিয়া কৈকেয়ীৰ কথাত ৰামক চৈধ্য বছৰৰ বাবে বনবাস দিয়া হয় লক্ষ্মণে তেওঁৰ পত্নী উৰ্মিলাক এৰি ৰাম আৰু সীতাৰ সৈতে বনবাসলৈ ওলায়।
কিতাপখনৰ আৰম্ভণিতে লেখকে উল্লেখ কৰিছে যে ৰামধেনু আলোচনীৰ পাতত প্ৰকাশিত সংৰক্ষণযোগ্য বুলি ভবা লেখাসমূহ অন্যান্য সংকলনত অন্তৰ্ভুক্ত কৰি এইখনত থকা গল্পসমূহ কিম্বা কবিতাসমূহৰ অধিকাংশৰ কথা তেওঁ পাহৰি পেলাইছিল।
তেওঁৰ নিজৰ ভাষাত,"বাকী যিবোৰ লেখা পুৰণি 'ৰামধেনু'ৰ পাতত লুকাই আছিল আৰু যিবোৰ লেখা এতিয়াহে মোৰ চকুত পৰিছে সেই লেখাবোৰৰ বিষয়ে-বিশেষকৈ গল্পকেইটাৰ বিষয়ে-মই ইমান বেছি লজ্জিত সেইবোৰ পুৰি ছাই কৰি পেলাবলৈ মন যায়।
কিন্তু সেই লেখাবোৰ জ্বলাই দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে এতিয়া 'বনলতা'ৰ অনন্ত হাজৰিকাই সেই গোটেইবোৰ লেখাক একত্ৰিত কৰি এই কিতাপখন কৰিছে।
২২ টা কবিতা,২ টা প্ৰবন্ধ আৰু ১৬ টা গল্প সমৃদ্ধ কিতাপখন আৰম্ভ হৈছে কবিতাৰে আৰু শেষো হৈছে কবিতাৰেই।
অৰণ্যৰ পিছতে আছে 'ভিনচেণ্ট্‌ ভ্যান গোঘ' কবিতাটো আৰু তৃতীয় অধ্যায়টো হৈছে 'আধুনিক অসমীয়া কবিতা' শীৰ্ষক এটা প্ৰবন্ধ।
কিতাপখনত সন্নিৱিষ্ট বাকীকেইটা কবিতা হ'ল, 'মহানগৰ','সাপ','মধুচন্দ্ৰিকা','চিগাৰেট', 'দুটি কবিতা', 'নৱকান্ত বৰুৱালৈ মুকলি চিঠি', 'আশ্ৰয়', 'ৰাধা', 'ওফেলিয়া', 'হৈমন্তী', 'সাতজন বুঢ়া মানুহ', 'বহুত দিনৰ পাছত', 'শৰতৰ দিন', 'এড্‌ইন মূইৰৰ শেষ কবিতা', 'গুৱাহাটী', 'জননীৰ সন্ধানত এজন ডেকা মানুহ', 'কেইজনীমান বুঢ়ী তিৰোতা', 'অৰ্জ্জুনৰ বিশ্বৰূপ দৰ্শন' আৰু 'জীৱনৰ সন্ধানত এজন ডেকা মানুহ'।
গল্পকেইটা হৈছে,'বৰষুণ', 'মহাশ্বেতাৰ বিয়া', 'এটি ডিটেক্‌টিভ্‌ গল্প', 'জনদিয়েক অসমীয়া কবি', 'পৰ্দ্দা', 'আশ্ৰয়', 'কৃতজ্ঞতা', 'চিকাৰ', 'সমাধান', 'নৰকত বসন্ত', 'ন-পঢ়ুৱৈৰ দৃষ্টিভংগীত বেজবৰুৱা','অসুখ', 'সমকালীন অসমীয়া চুটি গল্প', 'ইস্মাইল শেখৰ সন্ধানত','এটা নতুন ভিক্ষাৰী' আৰু 'যৌৱন'।
মোৰ যৌৱনৰ ৰামধেনু হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন গল্প সংকলন য'ত মাজে মাজে কবিতাও আছে।
লেখকে কিতাপখন উছৰ্গা কৰিছে সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ সীমান্তহীন বিশ্বৰ নাগৰিক, সুশীল আৰু সজ্জন উষাৰঞ্জন ভট্টাচাৰ্য্যলৈ।
২০০৯ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত প্ৰথম প্ৰকাশ হোৱা এই গ্ৰন্থখনত উল্লেখ থকা গল্পসমূহ বীৰেন্দ্ৰকুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ সম্পাদনাত ১৯৫২ চনত নৱ-জন্ম লাভ কৰা ৰামধেনু আলোচনীত প্ৰকাশিত।
অখিল ৰঞ্জন দত্তই ১৯৮৮ চনত ঢকুৱাখনা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
১৯৯৩ চনত কটন কলেজৰ পৰাই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰত প্ৰথম শ্ৰেণী প্ৰথম স্থান লাভেৰে ৰাজনীতি বিজ্ঞান বিষয়ত সুখ্যাতিৰে স্নাতক উত্তীৰ্ণ হয়।
২০০৬ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞানত গৱেষণা কৰি পি. এইচ. ডি. ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ড অখিল ৰঞ্জন দত্তৰ বিভিন্ন গৱেষণামূলক প্ৰবন্ধ সমাজ বিজ্ঞানৰ বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পত্ৰিকা যেনে , , , আদিত প্ৰকাশ পাইছে।
আমাৰ অসমত প্ৰকাশিত 'ধাৰাভাষ্য' আৰু নিয়মীয়া বাৰ্তাত প্ৰকাশিত 'জনসোঁতৰ কথকতা' তেখেতৰ দুটা গুৰুত্বপূৰ্ণ শিতান।
২০০১ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰাজনীতি বিজ্ঞান বিভাগত প্ৰবক্তা হিচাপে যোগদান কৰি সম্প্ৰতি তেখেতে অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত।
গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰকাশিত সামাজিক-সাংস্কৃতিক আলোচনী 'নতুন পদাতিক'ৰ কাৰ্যবাহী সম্পাদক হিচাপেও তেখেত কৰ্মৰত।
তেখেত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ এগৰাকী অধ্যাপক আৰু সম্প্ৰতি বিভাগীয় মূৰব্বী হিচাপে কৰ্মৰত।
তেওঁৰ এই গোপন প্ৰেমৰ কথা গম পাই ননদে সেই মাটিৰ কলহটো সলনি কৰি তাৰ ঠাইত এটা জুইত নোপোৰা কেঁচা মাটিৰ কলহ থৈ দিয়ে।
চোনীয়ে সেই কেঁচা মাটিৰ কলহটো লৈ নৈত সাতুৰি যাওঁতে কলহটো পানীত সংস্পৰ্শত গলি যায় আৰু তেওঁৰ সলিল সমাধি ঘটে।
বেইগে কাৰাভানৰ সৈতে বুখাৰালৈ উভতি নগৈ তুল্লাৰ ঘৰতে লগুৱা হৈ থাকিল আৰু মহ চৰোৱা কামত নিযুক্ত হ’ল।