polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
স্বৰ্গসীমাত তেওঁ ঋণাত্মক ছাঁ থকা এগৰাকী নাট্যশিল্পীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যিয়ে নিজৰ ব্যক্তিগত সুবিধাৰ বাবে এজন বিবাহিত ব্যক্তিৰ পিছ লয়।
স্বৰ্গসীমাৰ ভানুমতীয়ে নিজে কণ্ঠ ‘ওহো পভুৰামা’ গীতটো অতি জনপ্ৰিয় হৈছিল, যাৰবাবে তেওঁ অসংখ্য প্ৰস্তাব লাভ কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত চক্ৰপাণি, লাইলা মজনু, বিপ্ৰনাৰায়ণ, মল্লীশ্বৰী, বতাছাৰী, অন্থাস্তুলু আদি বহু স্মৰণীয় চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
তামিল ভাষাত সেই সময়ৰ বিখ্যাত নায়ক পি.ইউ. ছিন্নাপ্পাৰ সৈতে তেওঁৰ প্ৰথমখন ছবি আছিল ৰত্নকুমাৰ ।
পি ভানুমতী ৰামকৃষ্ণ এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, কণ্ঠশিল্পী, চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক, পৰিচালক, সংগীত পৰিচালক আৰু ঔপন্যাসিক।
ভাৰতৰ ৩০ সংখ্যক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ৱুমেন ইন চিনেমা সন্মানেৰে তেওঁক সন্মানিত কৰা হৈছিল।
অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ সাহিত্য একাডেমীয়ে তেওঁৰ জনপ্ৰিয় চুটিগল্প আট্টাগৰি কথালুৰ বাবে তেওঁক শ্ৰেষ্ঠ চুটিগল্প লেখক হিচাপে সন্মানিত কৰে।
কৃষ্ণ প্ৰেম ছবিখনৰ শ্বুটিঙৰ সময়ত তেওঁ সেই ছবিখনৰ সহকাৰী পৰিচালক পি. ৰামকৃষ্ণ ৰাওক লগ পায়।
১৯২৫ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ অংগোলৰ সমীপৱৰ্তী প্ৰকাশম জিলাৰ দোদ্দাভৰম গাঁৱত ভানুমতীয়ে জন্মগ্ৰহণ কৰে।
তেওঁৰ দেউতাক ভেংকটা চুব্বাইয়া শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ প্ৰেমিক আছিল আৰু সৰুৰে পৰাই ভানুমতীক সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ দিছিল।
২০০৩ চনত ভাৰতীয় ভূতাত্ত্বিক জৰীপ সংস্থাই এক জৰীপ চলাইছিল, য’ত এই দলংখন প্ৰাকৃতিক গঠন বুলি অনুমান কৰা হৈছিল।
২০০৭ চনত নেশ্যনেল ৰিম’ট চেন্সিং চেণ্টাৰ ৰ বিজ্ঞানীৰ এটা দলে উপগ্ৰহৰ চিত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি এক অধ্যয়ন চলাই এই দলংখন বালি আৰু শিলৰ গঠনেৰে গঠিত বুলি জানিব পাৰিছিল যিবোৰ প্ৰাকৃতিক প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা সৃষ্টি হ’ব পাৰিলেহেঁতেন।
২০১৭ চনত ভাৰতৰ চেন্নাইৰ আন্না বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চেণ্টাৰ ফৰ ক’ষ্টেল জ’ন মেনেজমেণ্ট এণ্ড ৰিচাৰ্চৰ বিজ্ঞানীৰ এটা দলে এক অধ্যয়ন চলাই ৰাম সেতুৰ প্ৰাকৃতিক উৎপত্তি নিশ্চিত কৰে।
হিন্দুসকলৰ বাবে ৰাম সেতুৰ ধৰ্মীয় তাৎপৰ্য অতি বেছি, যিসকলে বিশ্বাস কৰে যে ইয়াক ভগৱান ৰাম আৰু তেওঁৰ বান্দৰ আৰু ভালুকৰ সৈন্যই সাগৰ পাৰ হৈ লংকা পোৱাৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰিছিল।
ৰামায়ণ মতে সীতাক অপহৰণ কৰা ৰাৱণৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবলৈ বান্দৰ দেৱতা হনুমান আৰু তেওঁৰ সৈন্যৰ সহায়ত ভগৱান ৰামে এই দলং নিৰ্মাণ কৰিছিল।
ৰাম সেতুৰ কাহিনী প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি চলি আহিছে, বহু হিন্দুৰ মতে ই ভগৱান ৰামৰ ঐশ্বৰিক শক্তি আৰু অশুভৰ ওপৰত ভালৰ জয়ৰ প্ৰতীক।
২০০৭ চনত ভাৰত চৰকাৰে যাত্ৰাৰ সময় আৰু খৰচ কমোৱাৰ বাবে দলঙৰ মাজেৰে জাহাজ চলাচলৰ খাল খননৰ প্ৰকল্পৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছিল।
এই প্ৰকল্পৰ বিৰোধিতা কৰি পৰিৱেশবিদ আৰু ধৰ্মীয় সংগঠনৰ বিৰোধিতা কৰা হয় আৰু তেওঁলোকে দাবী কৰে যে ইয়াৰ দ্বাৰা এটা পবিত্ৰ স্থান ধ্বংস হ’ব আৰু এই দলংখন ভগৱান ৰামে নিৰ্মাণ কৰা মানৱসৃষ্ট গঠন বুলি দাবী কৰে।
এই বিতৰ্কই শিখৰত উপনীত হয় যেতিয়া এদল বিজ্ঞানীয়ে দলংখন গঠনত মানুহৰ হস্তক্ষেপৰ প্ৰমাণ পোৱা বুলি দাবী কৰে।
ৰাম সেতু হৈছে এক প্ৰাকৃতিক গঠন, যিটো পলসুৱা শিল, চূণশিল আৰু বেলেগ বেলেগ শিলৰ সঞ্চয়ৰ ফলত সৃষ্টি হৈছে, যিবোৰ লাখ লাখ বছৰ ধৰি ঢৌ, সোঁত আৰু জোৱাৰ-ভাটাৰ দ্বাৰা জমা হৈ আহিছে।
প্ৰায় ৫,০০০ বছৰ আগতে যোৱা বৰফ যুগত ইয়াৰ গঠন হৈছিল বুলি অনুমান কৰা হৈছে যেতিয়া সাগৰৰ জলপৃষ্ঠ কম আছিল, আৰু অঞ্চলটো পানীৰ ওপৰত আছিল।
ৰাম সেতু, যাক আদম দলং বুলিও কোৱা হয়, ভাৰতৰ দক্ষিণ প্ৰান্তক শ্ৰীলংকাৰ সৈতে সংযোগ কৰা চূণশিলৰ শিলৰ শৃংখল।
ভগৱান ৰামে নিজৰ পত্নী সীতাক অসুৰ ৰজা ৰাৱণৰ পৰা উদ্ধাৰৰ বাবে কৰা অভিযানৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা প্ৰাচীন হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ সময়ছোৱাত নিৰ্মাণ কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
এই বৰ্গৰ অন্তৰ্গত অন্যবোৰ উদ্ভিদ, যেনে- কোমোৰা, জাতিলাউ, জিকা, ধুন্দুলী, স্কোৱাছ, কেৰেলা, তৰমুজ আদিৰ লগত ইয়াৰ বিশেষ পাৰ্থক্য এয়ে যে ইয়াৰ সোৱাদ মিঠা ।
ৰঙালাউ মধ্য আমেৰিকা আৰু মেক্সিকোৰ স্থানীয় যদিও বৰ্তমান সমগ্ৰ বিশ্বতে বিশেষকৈ আমেৰিকাত ইয়াৰ বেছিকৈ খেতি কৰা হয়, য’ত ই শৰৎ আৰু হেলোৱিনৰ পৰম্পৰাগত প্ৰতীক।
ৰঙালাউ কমলা বৰণৰ হোৱাৰ মূলতে ইয়াত প্ৰচুৰ পৰিমাণে লুটেইন, বিটা কেৰ’টিন আদি থাকে যিবোৰ সুস্বাস্থ্য বৰ্তাই ৰখাই ৰখাত অপৰিহাৰ্য্য।
ইয়াত থকা কেৰটিনৰ পৰা দেহত ‘ক’ খাদ্যপ্ৰাণ উৎপাদন হয় যিয়ে কেতবোৰ কৰ্কট ৰোগ, কলিজাৰ বিকাৰ, মূত্ৰধাৰৰ সমস্যা, বিষ আদি দূৰতে বিদূৰ কৰাৰ উপৰি বৃদ্ধাৱস্থা প্ৰতিহত কৰে।
হালধীয়া-বগা চোকোৰাটো গুচাই বীজৰ ভিতৰৰ শাহখিনি খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰিলে শৰীৰৰ বৃদ্ধি তথা সুৰক্ষাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় মেগনেছিয়াম, লো, মেংগানিজ, দস্তা আদি উপযুক্ত পৰিমাণে লাভ কৰে।
ফলবিধৰ বাহিৰৰ বাকলি, ভিতৰৰ মঙহাল অংশ আৰু গুটিকেইটাৰ পৰাও সুস্বাদু ব্যঞ্জন কৰি খোৱাটো সম্ভৱ।
সৰিয়হৰ লগত ইয়াৰ আগেৰে বনোৱা চৰচৰি আৰু তেনেকৈ বেছনৰ সৈতে বনোৱা ফুলৰ বৰা বহু লোকৰ বাবে তৃপ্তিদায়ক তথা উপাদেয় আহাৰ।
ৰবীন্দ্ৰনাথৰ শুভদৃষ্টিৰ গল্পত পিতলৰ বাটিত বাটাচা লৈ বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ লৈ যোৱাৰ কথা উল্লেখ আছে।
এই মিঠাই অৰ্থ-সামাজিক শ্ৰেণীৰ মাজত খাবৰ বাবে বা দৈনন্দিন মাংগলিক আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ বাবেও আগবঢ়োৱা হয়।
বুৰদৱানৰ নীলপুৰ, মালদাৰ হৰিশচন্দ্ৰপুৰ, উত্তৰ বংগৰ গৰিয়া-বেলেঘাটা, বালুৰঘাটত বহু মহিলা বাটাচা-নকুলদনা তৈয়াৰ কৰাৰ লগত জড়িত।
পশ্চিম বংগ ৰাজ্য চৰকাৰে ক্লাষ্টাৰ সৃষ্টি আৰু ৰপ্তানিৰ বাবে বিভিন্ন পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে।
ৰাখী বন্ধন, ৰথ যাত্ৰা, লক্ষ্মী পূজা আদিৰ উপৰি দেৱ-দেৱীৰ প্ৰসাদ হিচাপে প্ৰায়ে নকুল দানাসহ বাটাচা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ভীল জনগোষ্ঠীয় লোকসকলে ইয়াক সৰস্বতী দেৱীৰ পূজাত প্ৰচলন কৰিছিল যিটো পিছলৈ আন আন ৰাজস্থানী জনগোষ্ঠীয়েও আকোৱালি লৈছিল৷ এই নৃত্যটো মূলতঃ ভীল জাতিৰ মহিলাসকলে পৰিৱেশন কৰে৷ নৃত্যৰ সময়ত তেওঁলোকে মূৰত দীঘল ওৰণী লয় আৰু ঘাগৰা পৰিধান কৰে৷ এই নৃত্যত সাধাৰণতে এটা বহল বৃত্তৰ ভিতৰলৈ আৰু বাহিৰলৈ যোৱাৰ সময়ত নৃত্য পৰিৱেশনকাৰীসকলে বেলে নাচৰ দৰে এখন ভৰিত ভৰ দি ঘূৰি ঘূৰি প্ৰৱেশ কৰে।
’ঘূৰি’ শব্দৰ হিন্দী প্ৰতিশব্দ “ঘুমনা’’৷ শব্দটোৱে নৃত্যশিল্পীসকলৰ ঘূৰ্ণীবতাহৰ দৰে গতিৰ বৰ্ণনা কৰে আৰু ইয়ে “ঘুমৰ’’ শব্দৰ মূল উৎস৷ পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতি অনুসৰি নৱবিবাহিত কইনাক নতুন বৈবাহিক ঘৰলৈ আদৰণি জনোৱাৰ লগে লগে কইনাই ঘুমৰ নাচিব বুলি আশা কৰা হয়।
ঘুমৰ নৃত্য প্ৰায়ে বিশেষ অনুষ্ঠানত, যেনে বিয়া, উৎসৱ আৰু ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানত পৰিৱেশন কৰা হয়৷ ঘুমৰ নৃত্য কেইবাঘণ্টা ধৰি পৰিৱেশন কৰা হয়৷
বহু যুঁজৰ পিছত দুয়ো সম্প্ৰদায়ৰ মাজত শান্তি গঢ় লৈ উঠিল আৰু তেওঁলোকে ইজাতিয়ে সিজাতিৰ লগত আদান-প্ৰদান কৰিবলৈ আৰম্ভ ধৰিলে।
ৰাজপুতনাত ঘুমৰ পৰিৱেশন কৰিছিল স্থানীয় সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ মহিলাসকলে, পিছলৈ ৰাজপুত অভিজাত মহিলাসকলেও এই নৃত্যত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
ই আছিল সম্পূৰ্ণ মহিলাকেন্দ্ৰিক৷ ৰাজপুত ৰজাৰ ৰাজত্বকালত ভাৰতৰ ৰাজস্থান ৰাজ্যত ঘুমৰ জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল৷ মহিলাসকলে প্ৰায়েই শুভ অনুষ্ঠানবোৰত এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰিবলৈ ধৰে৷
ঘুমৰ লোক নৃত্য সংৰক্ষণ আৰু প্ৰচাৰৰ বাবে সত্ৰমপুৰৰ মহাৰাণী ৰাজমাতা গোভৰ্ধন কুমাৰীয়ে ১৯৮৬ চনত “গংগাউৰ ঘুমৰ নৃত্য একাডেমী’’ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল৷ ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক কলাৰ প্ৰতি তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে পদ্মশ্ৰীৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান প্ৰদান কৰে, ২০০৭ চনত৷ যি ঘুমৰ নৃত্য ভীল জাতিয়ে সৰস্বতী বন্দনাৰ বাবে পৰিৱেশন কৰিছিল, পাছলৈ সমগ্ৰ ৰাজস্থানী লোকে ইয়াক আঁকোৱালি লৈছিল আৰু সমগ্ৰ জাতিটোৰ ই পৰম্পৰাগত নৃত্য হৈ পৰিছিল৷
ই ধুবুৰী-শদিয়া ৰাষ্ট্ৰীয় জলপথ-২-ৰ অন্তৰ্গত আৰু সামগ্ৰী আৰু কাৰ্গোৰ লগতে যাত্ৰী আৰু পৰ্যটন জাহাজৰ বাবে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ টাৰ্মিনেল তথা ট্ৰেঞ্জিট পইণ্ট।
বৰ্তমান ইয়াৰ স্থিৰ টাৰ্মিনেলৰ নিম্ন-স্তৰ আৰু উচ্চ-স্তৰৰ জেটি নিৰ্মাণকাৰ্য সম্পূৰ্ণ হৈছে।
অৱশ্যে ৰাজ্য চৰকাৰে বৰ্তমান ৰাষ্ট্ৰীয় জলপথ উন্নয়ন প্ৰকল্পৰ বাবে বন্দৰৰ আধুনিকীকৰণৰ বাবে পুঁজি আৱণ্টন কৰিছে।
ইয়াত ২০ টন ক্ষমতাৰ দুটা তীৰৰ ক্ৰেইন, ৭৫ টন ক্ষমতাৰ এটা কণ্টেইনাৰ ক্ৰেইন আৰু এটা ফ্লোটিং ক্ৰেইন কাৰ্গো পৰিচালনাৰ বাবে টাৰ্মিনেলত ৰখা হৈছে।
ইয়াৰ লগতে কণ্টেইনাৰ পৰিবহণৰ বাবে এটা স্থায়ী টাৰ্মিনেল আৰু সামগ্ৰী প্ৰেৰণ কৰাৰ বাবে নদীৰ উচ্চ আৰু নিম্ন স্তৰৰ জেটি নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
বন্দৰটোৱে দীৰ্ঘদিন ধৰি গুৱাহাটী চহৰক কেন্দ্ৰ কৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ মুখ্য নদী বন্দৰ হিচাপে কাম কৰি আহিছে।
ব্ৰিটিছ ভাৰতত মৰাপাট আৰু চাহ পাণ্ডু বন্দৰৰ পৰা কলকাতা বন্দৰ আৰু চিটাগং বন্দৰলৈ পৰিবহণ কৰা হৈছিল।
সমাজবাদী নেতা ৰাজ নাৰায়ণে ১৯৭১ চনত ৰায়বেৰেলি লোকসভা সমষ্টিৰ তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী প্ৰাৰ্থী ইন্দিৰা গান্ধীয়ে ১৯৭১ৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত অসৎ পন্থাৰে জয়লাভ কৰা বুলি গোচৰ তৰিছিল।
এলাহাবাদ উচ্চ ন্যায়ালয়ত গান্ধী দোষী সাব্যস্ত হয় আৰু ন্যায়ালয়ে ৰায়বেৰেলিৰ পৰা ৰাজ নাৰায়ণক বিজয়ী হোৱা বুলি ৰায় দিয়ে।
লগতে পৰৱৰ্তী ৬ বছৰত গান্ধীয়ে কোনো নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰিব নোৱাৰিব বুলি ন্যায়ালয়ে প্ৰতিবন্ধকতা আৰোপ কৰে।
অৰ্থনৈতিক অনগ্ৰসৰতা, দুৰ্নীতি আৰু ন্যায়ালয়ৰ দ্বাৰা গান্ধী দোষী সাব্যস্ত হোৱা বিভিন্ন পৰিঘটনাৰ ফলস্বৰূপে কংগ্ৰেছ চৰকাৰখনৰ বিৰূদ্ধে দেশ জুৰি প্ৰবল বিৰোধে গা কৰি উঠিছিল।
ক্ষমতাত তিকি থাকিবলৈ, ৰাষ্ট্ৰীয় সুৰক্ষা বিপৰ্যস্ত হোৱাৰ যুক্তি দেখুৱাই গান্ধীয়ে ১৯৭৫ৰ ২৫ জুনৰ দিনা জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ বলবৎ কৰে।
লগেলগে প্ৰেছৰ ওপৰত চেঞ্চৰশ্বিপ আৰম্ভ হ’ল, নিৰ্বাচন পিছুৱাই দিয়া হ’ল আৰু ধৰ্মঘট, জনসমাবেশ নিষিদ্ধ কৰা হ’ল।
বিৰোধী নেতা, যেনে জীৱতৰাম কৃপালিনী, জয়প্ৰকাশ নাৰায়ণ, চন্দ্ৰ শেখৰ, বিজু পাটনায়ক, অটল বিহাৰী বাজপায়ী, লালকৃষ্ণ আদৱানী, ৰাজ নাৰায়ণ, সত্যেন্দ্ৰ নাৰায়ণ, ৰমানন্দ মিশ্ৰ, মোৰাৰজী দেশাই আৰু অন্যান্য বহুতো ৰাজনৈতিক কৰ্মীক কাৰাগাৰলৈ নিক্ষেপ কৰা হ’ল।
১৯৭৭ৰ জানুৱাৰীত হঠাৎ জৰুৰীকালীন অৱস্থা উঠাই লোৱা হ’ল আৰু মাৰ্চ মাহত সাধাৰণ নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হোৱাৰ ঘোষণা কৰা হ’ল।
কংগ্ৰেছ , ভাৰতীয় জনসংঘ, ভাৰতীয় লোকদল তথা গান্ধী নেতৃত্বাধীন কংগ্ৰেছ -ৰ দলত্যাগী ৰাজনীতিকসকলে জনতা পাৰ্টি গঠন কৰে আৰু বৃহৎ ব্যৱধানত ইন্দিৰা কংগ্ৰেছক পৰাজিত কৰে।
জনতা নেতৃত্বাধীন নতুন চৰকাৰে জৰুৰীকালীন সময়ৰ বহুতো আদেশ ৰদ কৰে আৰু জৰুৰীকালীন অৱস্থাত চলোৱা উৎপীড়নৰ চৰকাৰী তদন্ত আৰম্ভ কৰে।
যদিও কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈদেশিক নীতি আৰু অৰ্থনৈতিক সংস্কাৰৰ চেষ্টা কৰা হৈছিল, নিৰন্তৰ দলীয় সংঘাত আৰু আদৰ্শগত পাৰ্থক্যই জনতা চৰকাৰক ৰাষ্ট্ৰীয় সমস্যাবোৰ কাৰ্যকৰীভাৱে সমাধান কৰিবলৈ অক্ষম কৰি তুলিছিল।
তেওঁৰ পিছত চৌধুৰী চৰণ সিঙে প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে শপত লয় যদিও মিত্ৰজোঁটৰ অংশীদাৰসকলে সমৰ্থন প্ৰত্যাহাৰ কৰাত সংসদীয় সংখ্যাগৰিষ্ঠতা বজাই ৰাখিবলৈ ব্যৰ্থ হয়।
জনতা পাৰ্টিৰ অন্তৰ্দলীয় ৰাজনৈতিক যুঁজ-বাগৰ আৰু অকাৰ্যকৰ চৰকাৰৰ জনসাধাৰণ বিৰক্তিৰ উদ্ৰেক ঘটায় আৰু যাৰ বাবে ১৯৮০ৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত ইন্দিৰা গান্ধী আৰু তেওঁৰ কংগ্ৰেছ দলৰ পুনৰুত্থান হয়।
যদিও মূল জনতা পাৰ্টি খণ্ড-বিখণ্ড হৈ নাইকীয়া হৈ গ’ল, বৰ্তমানৰ বহুতো ৰাজনৈতিক দলৰ মাজেৰে ইয়াৰ উত্তৰাধিকাৰ প্ৰবাহিত হৈ আহিছে।
কংগ্ৰেছ -ৰ বিদ্ৰোহী নেতাসকল, যেন চন্দ্ৰ শেখৰ, কৃষণ কান্ত, ৰাম ধন, মোহন ধাৰিয়া, চন্দ্ৰজিৎ যাদৱ, লক্ষ্মী কন্ঠম্মা
প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীয়ে বলবৎ কৰা ১৯৭৫ৰ পৰা ১৯৭৭লৈ চলা জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ বিৰোধ কৰা ৰাজনৈতিক দলবোৰৰ একত্ৰীকৰণেৰে এই দলটো গঠন কৰা হৈছিল।
১৯৭৭ৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত জনতা পাৰ্টিয়ে ইন্দিৰা কংগ্ৰেছক পৰাজিত কৰি মোৰাৰজী দেশাইৰ প্ৰধানমন্ত্ৰিত্বত স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথম অকংগ্ৰেছী চৰকাৰ গঠন কৰে।
ইয়াৰ ভিতৰত ঐতিহাসিক কাহিনী, প্ৰেম কাহিনী, শোকগাথা, হাস্যধৰ্মী কাহিনী, কবিতা, ব্যংগ, আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ যৌনতাধৰ্মী সাধু ইয়াত অন্তৰ্ভুক্ত।
শ্বেহেৰাজাদেৰ মূল কাহিনীৰ সাধাৰণ নায়কসকলৰ ভিতৰত ঐতিহাসিক আব্বাছি খলিফা হাৰুণ আল-ৰছিদ, তেওঁৰ মহান ৱজিয়াৰ জাফৰ আল-বাৰমাকি, আৰু বিখ্যাত কবি আবু নুৱাছ (যদিও এই ব্যক্তিসকলে ছাছানিদ সাম্ৰাজ্যৰ পতনৰ প্ৰায় ২০০ বছৰৰ পিছতহে আছিল) আদি আছে।
কেতিয়াবা শ্বেহেৰাজাদেৰ কাহিনীৰ কোনো এটা চৰিত্ৰই আন চৰিত্ৰক নিজৰ কাহিনী ক’বলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু সেই কাহিনীটোৰ ভিতৰতো আন এটা কাহিনী কোৱা হ’ব পাৰে।
অৱশেষত কুমাৰী যোগান ধৰাৰ দায়িত্বত থকা ৱজিয়াৰ শ্বাহৰিয়াৰৰ বিয়াৰ বাবে কুমাৰী বিচাৰি নোপোৱা হয়।
ৱজিয়াৰৰ জীয়ৰী শ্বেহেৰাজাদেই নিজকে পৰৱৰ্তী কইনা হিচাপে আগবঢ়াবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে আৰু দেউতাকে অনিচ্ছা সত্ত্বেও মান্তি হয়।
সাধুটো কেনেকৈ শেষ হয় সেই বিষয়ে কৌতূহলী হৈ ৰজাই শেহেৰাজাদেৰ মৃত্যুদণ্ড পিছুৱাই দিবলৈ বাধ্য হয়।
পিছদিনা ৰাতি শ্বেহেৰাজাদেই সেই সাধুটো শেষ কৰাৰ লগে লগে আন এটা সাধু আৰম্ভ কৰে আৰু সেই সাধুটোৰো সামৰণি শুনিবলৈ আগ্ৰহী ৰজাই তেওঁৰ মৃত্যুদণ্ড আকৌ এবাৰ পিছুৱাই দিয়ে।
এহেজাৰ এনিশাৰ সকলোবোৰ সংস্কৰণৰে উমৈহতীয়া উপাদান হৈছে শাসক শ্বাহৰিয়াৰক তেওঁৰ পত্নী শ্বেহেৰাজাদেই প্ৰতিটো নিশা এটাকৈ এই সাধুসমূহ কোৱাৰ কাহিনী।
সংকলনখনৰ মূল অংশ গদ্য যদিও মাজে মাজে গীত আৰু সাঁথৰৰ লগতে উচ্চ আৱেগ প্ৰকাশৰ বাবে পদ্যৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
তেওঁ নিজৰ পত্নীৰো অবিশ্বাসযোগ্যতা আৰু অধিক স্পষ্ট হৈ পৰিছে বুলি আৱিষ্কাৰ কৰি তেওঁক হত্যা কৰোৱায়।
বিশ্বাস ভংগ কৰিবলৈ সুযোগ পোৱাৰ আগেয়েই বিয়াৰ পিছদিনা ৰাতিপুৱা প্ৰত্যেককে মৃত্যুদণ্ড দিবলৈকে শ্বাহৰিয়াৰে একেৰাহে কুমাৰী নাৰীসকলক বিয়া কৰাবলৈ আৰম্ভ কৰে।
সংস্কৃত সাহিত্যত পোৱা কিছুসংখ্যক উপাদান যেনে এটা মূল কাহিনী আৰু জীৱ-জন্তুৰ উপকথা কিছুমান পণ্ডিতে এহেজাৰ এনিশাৰ ধাৰণাটোৰ মূলতে আছে বুলি ৰ্মত পোষণ কৰে।
সাধু কোৱাৰ চলেৰে এটা আগন্তুক বিপদ ঘটাত পলম কৰোৱা আৰু অৱশেষত বিপদ আঁতৰ কৰা জ্ঞানী যুৱতীগৰাকীৰ মটিফ ভাৰতীয় উৎসৰ পৰাই লোৱা হৈছে।
ভাৰতীয় লোককথাক সাধুসমূহত কিছুমান বিশেষ জীৱ-জন্তুৰ সাধুৰ দ্বাৰা প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয়, যি প্ৰাচীন সংস্কৃত উপকথাৰ পৰা প্ৰভাৱ প্ৰতিফলিত কৰে।
এই সংকলনখন বহু শতিকাজুৰি সমগ্ৰ পশ্চিম এছিয়া, মধ্য এছিয়া, দক্ষিণ এছিয়া আৰু উত্তৰ আফ্ৰিকাৰ বিভিন্ন লেখক, অনুবাদক আৰু পণ্ডিতে সংগ্ৰহ কৰিছিল।
ইয়াৰে কিছুমান কাহিনীৰ মূল প্ৰাচীন আৰু মধ্যযুগীয় আৰবী, মিচৰীয়, সংস্কৃত, পাৰ্চী, আৰু মেছ'পটেমিয়ান সাহিত্যত পোৱা যায়।
আনহাতে আন কিছুমান সাধু, বিশেষকৈ মূল কাহিনীটো সম্ভৱতঃ পৰৱৰ্তী কালত আংশিকভাৱে ভাৰতীয় উপাদানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল পাহলৱী পাৰ্চী গ্ৰন্থ হেজাৰ আফছানৰ পৰা লোৱা হৈছে।
এহেজাৰ এনিশাৰ সৈতে সাধাৰণতে জড়িত কিছুমান সাধু —বিশেষকৈ 'আলাদিনৰ আচৰিত চাকি' আৰু 'আলি বাবা আৰু চল্লিশটা চোৰ'— ইয়াৰ মূল আৰবী সংস্কৰণত সংকলনটোৰ অংশ নাছিল যদিও সংকলনটোৰ প্ৰথমগৰাকী ইউৰোপীয়ান অনুবাদক এণ্টোৱাইন গালেণ্ডে পেৰিছ ভ্ৰমণৰ সময়ত খ্ৰীষ্টান গল্পকাৰ হান্না ডায়াবৰ পৰা সাধুকেইটা শুনাৰ পিছত এইকেইটা সংকলনটোত সংযোজন কৰিছিল।
সংকলনত সংযোজন হোৱাৰ আগতে আন কিছুমান সাধু যেনে ছিন্দবাদৰ সপ্ত যাত্ৰা আদিৰ একো একোটা স্বতন্ত্ৰ অস্তিত্ব আছিল।
২০০০ চনৰ ৩১ অক্টোবৰত বৈকানুৰ কচম'ড্ৰমৰ পৰা হোৱা উৎপেক্ষণৰ জৰিয়তে দীৰ্ঘদিনীয়াকৈ থাকিবলৈ যোৱা প্ৰথমটো বাসিন্দাৰ দল মহাকাশলৈ উৰা মাৰে।
ইয়াৰ জৰিয়তে ই মীৰ মহাকাশ কেন্দ্ৰৰ হাতত থকা পূৰ্বৰ ৯ বছৰ ৩৫৭ দিনৰ অভিলেখ অতিক্ৰম কৰি
তাৰ পৰৱৰ্তী সময়ত, ভৱিষ্যতে চন্দ্ৰ আৰু মংগল অভিযানৰ সুবিধা হোৱাকৈ আই এছ এছৰ কাৰ্য্যকলাপ চলাই নিবলৈ, ইয়াৰ ব্যক্তিগতকৰণৰ আহ্বান জনোৱা হৈছে।
নাছাৰ প্ৰাক্তন প্ৰশাসক জিম ব্ৰাইডেনষ্টাইনে এইসম্পৰ্কে কৈছে: “আমাৰ বৰ্তমানৰ বাজেটৰ সীমাবদ্ধতাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি, যদি আমি চন্দ্ৰ আৰু মংগল গ্ৰহলৈ যাব বিচাৰোঁ, তেন্তে আমি পৃথিৱীৰ নিম্ন কক্ষপথৰ বাণিজ্যিকীকৰণ কৰিব লাগিব আৰু পৰৱৰ্তী পদক্ষেপলৈ আগবাঢ়িব লাগিব।
মহাকাশ কেন্দ্ৰটোত থকা যাত্ৰীসকলৰ গতানুগতিক দিন এটা পুৱা ০৬:০০ বজাত সাৰ পোৱাৰ পৰা লগে লগে আৰম্ভ হয়।
তাৰ পিছত যাত্ৰীসকলে প্ৰাতঃভোজন কৰে আৰু প্ৰায় ০৮:১০ বজাত কাম আৰম্ভ কৰাৰ পূৰ্বে মিছন কণ্ট্ৰ’লৰ সৈতে দৈনিক পৰিকল্পনা সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰে।
৩০ বজাৰ পৰা যাত্ৰীসকলে নিজৰ প্ৰাক-নিদ্ৰা কাৰ্য্যকলাপ আৰম্ভ কৰে, য’ত ৰাতিৰ আহাৰ আৰু যাত্ৰী সন্মিলনো অন্তৰ্ভুক্ত।
শনিবাৰে পাঁচ ঘণ্টা কাম কৰে, আৰু দিনটোৰ বাকী সময়খিনি জিৰণি বা আধৰুৱা কাম সমাপ্ত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰে।
আই এছ এছৰ কাৰ্যসূচীৰ বিকাশ ঘটিছিল ১৯৮৪ চনত স্থায়ীভাৱে মানৱ-বসতিপূৰ্ণ আৰু পৃথিৱী-প্ৰদক্ষিণশীল উপগ্ৰহ নিৰ্মাণৰ বাবে আমেৰিকাই প্ৰস্তাৱ কৰা 'ফ্ৰিডম' নামৰ মহাকাশ কেন্দ্ৰটো, আৰু একে লক্ষ্যৰে ১৯৭৬ চনত ছোভিয়েট/ৰাছিয়াই প্ৰস্তাৱ কৰা মিৰ-২ৰ পৰা।
আই এছ এছ হৈছে ছোভিয়েটৰ ছাল্যুট, আলমাজ, আৰু মিৰ ষ্টেচন আৰু আমেৰিকান স্কাইলেবৰ পিছত মহাকাশচাৰীয়ে বসবাস কৰা নৱমটো মহাকাশ কেন্দ্ৰ।
ই মহাকাশত থকা আটাইতকৈ ডাঙৰ কৃত্ৰিম বস্তু আৰু পৃথিৱীৰ নিম্ন কক্ষপথত থকা আটাইতকৈ ডাঙৰ উপগ্ৰহ।
ঝভেজডা চাৰ্ভিচ মডিউল বা ভ্ৰমণকাৰী মহাকাশযানৰ ইঞ্জিন ব্যৱহাৰ কৰি কেন্দ্ৰটোৱে পৃথিৱীৰ পৰা গড়ে ৪০০ কিলোমিটাৰৰ উচ্চতা বজাই ৰাখি প্ৰদক্ষিণ কৰে।
আই এছ এছে প্ৰায় ৯৩ মিনিটত পৃথিৱীক প্ৰদক্ষিণ কৰি প্ৰতিদিনে ১৫.৫ বাৰকৈ কক্ষপথ সম্পূৰ্ণ কৰে।
আই এছ এছে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ বাবে একে উৎক্ষেপণ আৰু যাত্ৰী-সময় ভাগ-বতৰা কৰাৰ অনুমতি দি ব্যক্তিগত পৰীক্ষাসমূহ সৰল কৰে।
ইয়াত জ্যোতিৰ্জীৱবিজ্ঞান, জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান, ভৌতিক বিজ্ঞান, পদাৰ্থ বিজ্ঞান, মহাকাশ বতৰ, বতৰ বিজ্ঞান, মহাকাশ চিকিৎসা আৰু জীৱ বিজ্ঞানকে ধৰি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত গৱেষণা কৰা হয়।
পৃথিৱীৰ বিজ্ঞানীসকলে সময়মতে তথ্যসমূহ লাভ কৰিব পাৰে আৰু মহাকাশচাৰীকেইজনক পৰীক্ষামূলক পৰিৱৰ্তনৰ পৰামৰ্শ দিব পাৰে।
যদি পৰৱৰ্তী পৰ্য্যায়ৰ পৰীক্ষাৰো প্ৰয়োজন হয়, নিয়মিতভাৱে উৎক্ষেপণ হ'বলগীয়া যোগানকাৰী যানৰ জৰিয়তে তুলনামূলকভাৱে সহজেই নতুন হাৰ্ডৱেৰবোৰ পঠিয়াব পাৰি।
ই এক বহুজাতিক সহযোগিতামূলক প্ৰকল্প য'ত পাঁচটা অংশগ্ৰহণকাৰী মহাকাশ সংস্থা জড়িত হৈ আছে: নাছা , ৰস্কচমছ , জাক্সা , ই এছ এ , আৰু চি এছ এ ।
এই কেন্দ্ৰটোৱে এটা মাইক্ৰ'গ্ৰেভিটি আৰু মহাকাশীয় পৰিৱেশৰ গৱেষণাগাৰ হিচাপে কাম কৰে য'ত জ্যোতিৰ্জীৱবিজ্ঞান, জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান, বতৰ বিজ্ঞান, পদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু অন্যান্য ক্ষেত্ৰত বৈজ্ঞানিক গৱেষণা কৰা হয়।
চন্দ্ৰ আৰু মংগল গ্ৰহলৈ ভৱিষ্যতৰ সম্ভাৱ্য দীৰ্ঘম্যাদী অভিযানৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় মহাকাশযান ব্যৱস্থা আৰু সঁজুলি পৰীক্ষাৰ বাবে আই এছ এছ এক সুবিধাজনক স্থান।
সম্ভৱতঃ আন্তৰ্জাতিক মহাকাশ কেন্দ্ৰত কৰা আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য পৰীক্ষাটো হ’ল আলফা মেগনেটিক স্পেক্ট্ৰ’মিটাৰ , যাৰ উদ্দেশ্য হৈছে কৃষ্ণ পদাৰ্থ ধৰা পেলোৱা আৰু আমাৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ অন্যান্য মৌলিক প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়া।
বৰ্তমান মহাকাশ কেন্দ্ৰত স্থাপন কৰা এই স্পেক্ট্ৰ'মিটাৰটো ইয়াৰ শক্তি আৰু প্ৰয়োজনীয় বেণ্ডৱিথৰ বাবে ইয়াক মুক্ত উৰণীয়া উপগ্ৰহত সহজে ৰাখিব পৰা নগ'লহেঁতেন।
২০১৩ চনৰ ৩ এপ্ৰিলত বিজ্ঞানীসকলে প্ৰকাশ কৰিছিল যে হয়তো এ এম এছৰ দ্বাৰা কৃষ্ণ পদাৰ্থৰ আভাস ধৰা পৰিছে।
বিজ্ঞানীসকলৰ মতে, "মহাকাশত উপঙি থকা আলফা মেগনেটিক স্পেক্ট্ৰমিটাৰটোৰ জৰিয়তে পোৱা প্ৰথম ফলাফলে পৃথিৱী অভিমুখী মহাজাগতিক ৰশ্মিত উচ্চ শক্তিৰ পজিট্ৰনৰ এক ব্যাখ্যাতীতভাৱে অতিৰিক্ত পৰিমাণৰ উপস্থিতি নিশ্চিত কৰে।
১৯৮৫ চনৰ আৰম্ভণিতে ইউৰোপীয় মহাকাশ সংস্থাৰ অন্তৰ্গত দেশসমূহৰ বিজ্ঞান মন্ত্ৰীসকলে কলম্বাছ কাৰ্যসূচীত অনুমোদন জনায়, যিটো সেই সময়ত সেই সংস্থাটোৱে মহাকাশৰ ক্ষেত্ৰত গ্ৰহণ কৰা আটাইতকৈ অভিলাষী প্ৰচেষ্টা।
জাৰ্মানী আৰু ইটালীয়ে নেতৃত্ব দিয়া পৰিকল্পনাটোত এটা খোটালি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল যিটো ফ্ৰিডমৰ সৈতে সংযুক্ত হ'ব, আৰু শতিকাটো শেষৰ পূৰ্বে ইউৰোপৰ এটা পূৰ্ণাংগ কক্ষীয় চকীলৈ বিকশিত হোৱাৰ ক্ষমতা থাকিব।
মহাকাশ কেন্দ্ৰটোৱে উদীয়মান ইউৰোপীয় আৰু জাপানৰ ৰাষ্ট্ৰীয় মহাকাশ কাৰ্যসূচীসমূহকো আমেৰিকাৰ নেতৃত্বত প্ৰকল্পটোৰ সৈতে বান্ধি ৰাখিবলৈ ওলাইছিল, যাৰ ফলত সেই ৰাষ্ট্ৰসমূহো প্ৰধান, স্বাধীন প্ৰতিযোগী হোৱাত বাধা আহিছিল।
চিকিৎসা গৱেষণাই মানৱ শৰীৰত মহাকাশৰ দীৰ্ঘম্যাদী প্ৰভাৱৰ বিষয়ে জ্ঞান লাভত সহায় কৰে; যাৰ ভিতৰত পেশীৰ ক্ষয়, হাড়ৰ ক্ষয়, তৰল পদাৰ্থৰ পৰিৱৰ্তন আদি অন্তৰ্ভুক্ত।
এই তথ্যসমূহৰ সহায়ত দীঘলীয়া সময়ৰ মানৱ মহাকাশ উৰণ আৰু মহাকাশ উপনিবেশকৰণ সম্ভৱপৰ নেকি, সেয়া নিৰ্ণয় কৰা হ’ব।
২০০৬ চনত হাড়ৰ ক্ষয় আৰু পেশীৰ ক্ষয়ৰ তথ্যৰ পৰা অনুমান কৰা হৈছিল যে যদি মহাকাশচাৰীয়ে কোনো গ্ৰহত দীঘলীয়া আন্তঃগ্ৰহীয় যাত্ৰাৰ পিছত অৱতৰণ কৰে , তেন্তে হাড় ভঙাৰ আৰু খোজকঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত সমস্যাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ যথেষ্ট আশংকা থাকিব।
আন্তৰ্জাতিক মহাকাশ কেন্দ্ৰটো প্ৰথমে চন্দ্ৰ, মংগল আৰু গ্ৰহাণুলৈ ভৱিষ্যতৰ সম্ভাব্য অভিযানৰ বাবে পৰিবহণ, পৰিচালনা আৰু পৃথিৱীৰ নিম্ন কক্ষপথত থকা এক আশ্ৰয়স্থল হিচাপে কাম কৰাৰ লগতে এটা পৰীক্ষাগাৰ, নিৰীক্ষণ কেন্দ্ৰ আৰু কাৰখানা হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ পৰিকল্পনা কৰা হৈছিল।
কিন্তু নাছা আৰু ৰস্কচমছৰ মাজত প্ৰাৰম্ভিক বুজাবুজিৰ সময়ত নিৰ্ধাৰণ কৰি লোৱা সকলো ব্যৱহাৰ বাস্তৱায়িত হোৱা নাই।
২০১০ চনৰ আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় মহাকাশ নীতিত আই এছ এছক বাণিজ্যিক, কূটনৈতিক আৰু শৈক্ষিক উদ্দেশ্য পূৰণৰ অতিৰিক্ত ভূমিকা দিয়া হৈছিল।
লগতে এই খণ্ডৰ উপাদানসমূহ ব্যৱহাৰ কৰি পূৰ্বতে অপচেক নামৰ এটা নতুন ৰাছিয়ান মহাকাশ কেন্দ্ৰ নিৰ্মাণৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল।
কিন্তু ২০২২ চনত ৰাছিয়াই কৰা ইউক্ৰেইন আক্ৰমণ আৰু তাৰ পিছত ৰাছিয়াৰ ওপৰত আৰোপিত আন্তৰ্জাতিক নিষেধাজ্ঞাৰ ফলত অবিৰত সহযোগিতা অনিশ্চিত হৈ পৰিছে।
ৰাছিয়াৰ ওপৰত নিৰ্ধাৰিত নিষেধাজ্ঞাৰ বাবে তেওঁলোকে সম্ভৱতঃ মহাকাশ কেন্দ্ৰটোৰ নিজৰ পক্ষৰ পুঁজি কমাব পাৰে, পুনৰ্নিৰ্দেশ কৰিব পাৰে বা কৰ্তন কৰিব পাৰে।
১৯৮০ চনৰ আৰম্ভণিতে নাছাই ছোভিয়েট সংঘৰ ছাল্যুট আৰু মিৰ মহাকাশ কেন্দ্ৰৰ সমকক্ষ হিচাপে ফ্ৰিডম নামৰ খোটালিযুক্ত মহাকাশ কেন্দ্ৰ এটা উৎক্ষেপণ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল।
১৯৮৪ চনত ই এছ এক স্পেচ ষ্টেচন ফ্ৰিডমত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয় আৰু ১৯৮৭ চনৰ ভিতৰত ই এছ এয়ে কলম্বাছ পৰীক্ষাগাৰত অনুমোদন জনায়।
মহাকাশত অসুৰক্ষিতভাৱে উপস্থিত থাকিলে তীব্ৰ বিকিৰণ ক্ষেত্ৰ (যিটো প্ৰধানকৈ মহাজাগতিক ৰশ্মিৰ উপৰিও সৌৰ বতাহৰ পৰা অহা প্ৰ'টন আৰু অন্যান্য উপপাৰমাণৱিক আধানযুক্ত কণাৰে গঠিত), উচ্চ শূন্যতা, চৰম উষ্ণতা আৰু অণুমাধ্যাকৰ্ষণিক পৰিৱেশৰ সন্মুখীন হোৱা যায়।
এক্সট্ৰিম'ফাইল নামৰ কিছুমান সৰল জীৱ, লগতে টাৰ্ডিগ্ৰেড নামৰ এবিধ সৰু অমেৰুদণ্ডী প্ৰাণী এই পৰিৱেশতো এক অতি শুকান অৱস্থাত জীয়াই থাকিব পাৰে।
আই এছ এছে বৈজ্ঞানিক গৱেষণা চলাবলৈ এক মঞ্চ প্ৰদান কৰে; য’ত পৰীক্ষাসমূহ সুকলমে সম্পন্ন কৰিবলৈ শক্তি, তথ্য, শীতল পৰিৱেশ, আৰু মানুহ উপলব্ধ।
শূন্য মাধ্যাকৰ্ষণ আৰু মহাকাশৰ পৰিৱেশ প্ৰয়োজন হোৱা পৰীক্ষাসমূহ সৰু সৰু মানৱবিহীন মহাকাশযানসমূহৰ জৰিয়তেও কৰিব পৰা যায়।
কিন্তু মহাকাশ কেন্দ্ৰসমূহে এইক্ষেত্ৰত এক দীৰ্ঘম্যাদী পৰিৱেশ প্ৰদান কৰে, য'ত মানৱ গৱেষকৰ দ্বাৰা দশক দশক ধৰি অবিৰতভাৱে অধ্যয়ন অব্যাহত ৰাখিব পৰা যায়।
বস্তু বিজ্ঞানৰ অধ্যয়ন আই এছ এছৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ গৱেষণা কাৰ্য্যকলাপ, যাৰ উদ্দেশ্য হৈছে স্থলভাগত ব্যৱহৃত কৌশলৰ উন্নতিৰ জৰিয়তে অৰ্থনৈতিক লাভ আহৰণ কৰা।
আন আন আকৰ্ষণীয় ক্ষেত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আছে- জ্বলনৰ কাৰ্যক্ষমতাৰ অধ্যয়ন, আৰু নিৰ্গমন আৰু প্ৰদূষক নিয়ন্ত্ৰণৰ জৰিয়তে দহনৰ ওপৰত কম মাধ্যাকৰ্ষণৰ প্ৰভাৱ অধ্যয়ন।
এই তথ্যসমূহে শক্তি উৎপাদনৰ বিষয়ে জ্ঞান বৃদ্ধি কৰিব পাৰে, লগতে অৰ্থনৈতিক আৰু পৰিৱেশগত লাভৰ সূচনা কৰিব পাৰে।
মহাকাশ কেন্দ্ৰটো দুটা ভাগত ভাগ কৰা হৈছে: ইয়াৰে ৰাছিয়ান কক্ষীয় খণ্ড ৰাছিয়াই পৰিচালনা কৰে, আনহাতে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ কক্ষীয় খণ্ডটো আমেৰিকাৰ লগতে আন ৰাষ্ট্ৰসমূহে পৰিচালনা কৰে।
১৯৯৩ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত আমেৰিকাৰ উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি আল গোৰ আৰু ৰাছিয়াৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ভিক্টৰ চেৰনোমিৰ্ডিনে নতুন মহাকাশ কেন্দ্ৰ এটাৰ পৰিকল্পনা সম্পৰ্কে ঘোষণা কৰিছিল, যিটো অৱশেষত আন্তৰ্জাতিক মহাকাশ কেন্দ্ৰ হিচাপে পৰিগণিত হয়।
এই নতুন প্ৰকল্পৰ প্ৰস্তুতিৰ বাবে তেওঁলোকে ইয়াতো সন্মত হয় যে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰই আমেৰিকান শ্বাটলছ্ আস্থানৰ জৰিয়তে মিৰ মহাকাশযান কাৰ্যসূচীৰ সৈতে জড়িত হ'ব।
মাইক্ৰ’গ্ৰেভিটিত তৰল পদাৰ্থৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান অনুসন্ধান কৰিলে তৰল পদাৰ্থৰ আচৰণৰ উন্নত আৰ্হি পোৱা যাব।
যিহেতু মাইক্ৰ’গ্ৰেভিটিত তৰল পদাৰ্থ প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে একত্ৰিত কৰিব পৰা যায়, সেয়েহে পদাৰ্থবিজ্ঞানীসকলে পৃথিৱীত ভালদৰে মিহলি নোহোৱা তৰল পদাৰ্থৰ অনুসন্ধান কৰে।
কম মাধ্যাকৰ্ষণ আৰু কম উষ্ণতাৰ ফলত মন্থৰ হোৱা বিক্ৰিয়াসমূহ পৰীক্ষা কৰিলে অতি পৰিবাহিতা সম্পৰ্কেও বুজাত সহায়ক হ'ব।
আই এছ এছৰ ভিতৰত বিভিন্ন স্থানত থকা বস্তুবোৰ যদি কেন্দ্ৰটোৰ সৈতে সংযোগ কৰি ৰখা নহয়, তেন্তে প্ৰত্যেকেই সামান্য বেলেগ কক্ষপথ অনুসৰণ কৰিব।
যান্ত্ৰিকভাৱে সংযুক্ত হোৱাৰ বাবে এই বস্তুবোৰে সৰু সৰু বলৰ সন্মুখীন হয় যিয়ে মহাকাশ কেন্দ্ৰটোক এটা কঠিন বস্তু হিচাপে গতিশীল কৰি ৰাখে।
গৱেষকসকলে উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীৰ বিৱৰ্তন, বিকাশ, বৃদ্ধি আৰু অভ্যন্তৰীণ প্ৰক্ৰিয়াৰ ওপৰত মহাকাশ কেন্দ্ৰটোৰ প্ৰায় ওজনহীন পৰিৱেশৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে অনুসন্ধান কৰি আছে।
কিছুমান তথ্যৰ প্ৰতিক্ৰিয়া স্বৰূপে নাছাই ত্ৰিমাত্ৰিক, মানুহৰ দৰে কলা আৰু মহাকাশত গঠন হ'ব পৰা অস্বাভাৱিক প্ৰটিন স্ফটিকৰ বৃদ্ধিৰ ওপৰত মাইক্ৰ'গ্ৰেভিটিৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে অনুসন্ধান কৰিব বিচাৰিছে।
কিন্তু কক্ষপথত থকা বস্তুবোৰ অবিৰতভাৱে মুক্ত পতন অৱস্থাত থাকে, যাৰ ফলত এক আপাত ওজনহীনতাৰ অৱস্থা দেখা যায়।
শংকৰদেৱে নাৱেৰে ভটিয়াই আহোঁতে পোৱা সুন্দৰ বলিচৰৰ বিষয়ে জানিব পাৰি মাধৱদেৱক “বোলন্ত শংকৰে থাকিবাৰ নয়৷ সুন্দৰীসকলে বশ্য কৰে পুৰুষক৷ নাযাবা বুলিয়া বাধিলন্ত মাধৱক’’ বুলি তাত নৰৈ নাওঁ চলাই আঁতৰি গৈছিল যদিও পিছত শংকৰদেৱৰ মৃত্যু হোৱাত গুৰুপত্নী কালিন্দ্ৰী আইৰ কথামতে মাধবদেৱে সুন্দৰীদিয়াত সত্ৰ স্থাপন কৰে৷ শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পিছত পাটবাউসীত গুৰুপত্নী কালিন্দ্ৰী আই আৰু গণককুছিত মাধবদেৱ আছিল৷ গণককুছিৰ পৰা মাধবদেৱে পাটবাউসীলৈ গৈ নিতৌ গুৰুপত্নীৰ খা-খবৰ লৈ থকাত দুই-এক চকুচৰহাই কুৎসা ৰটনা কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰাত মাধবদেৱে মনত দুখ পাই সেই ঠাই ত্যাগ কৰিবলৈ মানস কৰে৷ তেতিয়া কালিন্দ্ৰী আয়ে মাধবদেৱক সুন্দৰীত থাকিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে যদিও গুৰুবাক্য লঙ্ঘন কৰিবলৈ ইচ্ছা নকৰি ক’লে, “সুন্দৰীলৈ গ’লে মোৰ গুৰুবাক্য নৰয়’’; তেতিয়া কালিন্দ্ৰী আয়ে ক’লে, “বাপু, মোৰ গোঁসাইকে আমাকে কেনে ৰূপে লৈছা’’?
তেতিয়া মাধবদেৱে গুৰুপত্নীক “গুৰুৰ অৰ্ধ শৰীৰ বুলি মানি সেৱা কৰিছোঁ’’ বোলাত আয়ে মাধবদেৱক “তেনেহলে মোৰ গোসাএ বাধিছে : তাৰাৰ বাক্য শিৰত লৈ আমি বাধিচো : তুমি সুন্দৰীতে থাকাগৈ : এ গোসাএহে যিহক লাগি বাধি গৈচে : সি কোটি সুন্দৰীয়েও তোমাক দেখি চাৰখাৰ হব’’৷ ইয়াৰ পিছত মাধবদেৱে ১৫৭০ খৃষ্টাব্দত সুন্দৰীদিয়াত সত্ৰ স্থাপন কৰে৷ সুন্দৰীদিয়াত থকা মাধবদেৱৰ ভগ্নী উৰ্বশীৰ ঘৰত কিছুদিন থাকি পিছত সেই ঠাইৰ চহকী ব্যক্তি খীৰা মৰলে দান দিয়া মাটিত মাধবদেৱে ঘৰ সাজি থাকিবলৈ লয়৷ মাধবদেৱ থাকিবলৈ লোৱা ঘৰটো “আদি ভিঠি’’ নামে আজিও পৰিচিত৷ শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পিছত মাধবদেৱে একক প্ৰচেষ্টাৰে স্থাপন কৰা সত্ৰসমূহৰ ভিতৰত সুন্দৰীদিয়াই প্ৰথম সত্ৰ৷
স্বৰ্গদেৱ প্ৰমত্তসিংহৰ দিনত শিৱদৌলৰ আৰ্হিত কৰ্দৈশিৰীয়াকৈ সত্ৰৰ মঠটি ১৭৭১ শক ত নিৰ্মাণ কৰা হয়৷ মঠটোৰ চাৰিওফালে বাৰটাদৰিকণা মঠ আছে, যিকেইটা বাৰজন বৈষ্ণৱৰ প্ৰতীক বুলি গণ্য কৰা হয়৷ মঠৰ সম্মুখৰ “বুলনি ঘৰ’’ৰ বাহিৰৰ বেৰতো বাৰজন বৈষ্ণৱৰ প্ৰতিমূৰ্তি আছে৷ বুলনি ঘৰৰ সম্মুখৰ বেৰৰ শীৰ্ষৰ ফালে বিষ্ণুমূৰ্তি আৰু দুয়োকাষে জয়-বিজয়ৰ মূৰ্তি আছে৷ মঠটোৰ ঘেৰ ৬৬ হাত৷ বুলনি ঘৰটো ১৪৮ বৰ্গ হাত, মূধচ ৭ হাত ওখ৷ মঠৰ গাটো থিয়কৈ চাৰিটা অংসত বিভক্ত: পাদ বা অধিষ্ঠান, জংঘা বা কঁকাল বা শৰীৰ বা বেৰ, কান্ধ বা গণ্ডী, শিখৰ বা মস্তক৷ আদিতে নিৰ্মিত মঠটি ১৮৯৭ চনত প্ৰাকৃতিক কাৰণত প্ৰায় ১০ ফুটমান মাটিল তলত সোমাই যায় আৰু বেৰৰ মূৰ্তিসমূহৰ কিছু অংশহে দৃশ্যমান হৈ আছে৷
আদিতে সুন্দৰীদিয়া সত্ৰত গুৰু আসন এখন আছিল যদিও পৰৱৰ্তীকালত গুৰু আসন তিনিখন হয়৷ মাধৱদেৱ গুৰুজনাই স্থাপন কৰা কীৰ্তনঘৰত এখনেই গুৰু আসন আছিল আৰু তাৰ সম্মুখতে শৰণ দিয়াৰ ব্যৱস্থা আছিল৷ গুৰু আসনখন কাঠেৰে নিৰ্মিত আৰু ইয়াত সপ্ত বৈকুণ্ঠৰ প্ৰতীক কল্পনাৰে সাতটা বেদী আছে৷ শীৰ্ষৰ পৰা তললৈ বেদীসমূহ ক্ৰমান্বয়ে বহল৷ প্ৰতিটো বেদীৰ মূৰৰ অংশত কাছ, হাতী, সিংহ আৰু গৰুড়ৰ মূৰ্তি আছে৷ গুৰু আসনত সাঁচীপতীয়া কীৰ্তন ঘোষা, জন্ম ৰহস্য আৰু নামমালিকা পুথি দুখন আছে৷ সেৱক ভকতসকলে এই তিনি গুৰু আসনত শংকৰদেৱ, মাধবদেৱ আৰু পদ্ম আতা বা বদুলা আতাৰ বুলি মান্যতা দি আহিছে৷ সুন্দৰৰীদিয়া সত্ৰৰ বন্তি পূবমুৱাকৈ জ্বলোৱা হয়৷
সুন্দৰীদিয়া সত্ৰৰ কীৰ্তনঘৰৰ কাষতে শংকৰদেৱৰ ভাৰ্যা আই কালিন্দ্ৰী গোঁসানীৰ গৃহ যাক আই গোঁসানীৰ ভিঠি বুলি জনা যায়৷ শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পিছত কিছুদিন পাটবাউসীতে থকা কালিন্দ্ৰী আইৰ তত্ত্বাৱধান লোৱাত অসুবিধা হোৱা দেখি মাধবদেৱ আৰু আন ভকতসকলে আই গোঁসানীক সুন্দৰীদিয়া সত্ৰলৈ আনি থাপে৷ ইয়াতে প্ৰায় সাত কুৰি বছৰ বয়সত আই গোঁসানীৰ মৃত্যু হয়৷ আই গোঁসানীৰ গৃহটি মাধব মৰলৰ দিনৰ পৰাই তেওঁলোকৰ বংশধৰসকলে চোৱা-চিতা কৰি আহিছে আৰু ১৯৮০ চনত এই গৃহটি নতুনকৈ নিৰ্মাণ কৰি উলিওৱা হয়৷ ইয়াতে আই গোঁসানীৰ পাঁজিকটা পীৰা, চালপীৰাত খুঁটা, সোণৰ কেৰু আদি সংৰক্ষিত হৈ আছে৷