polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
১৯৬৩ চনত তেওঁ সদাশিৱ ৰাও কবি পৰিচালিত ‘বেগানা’ ছবিৰ যোগেদি ধৰ্মেন্দ্ৰৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰি হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰে।
১৯৪৮ চনত বেনাৰ্জী পৰিয়ালে এক উন্নত জীৱন আৰু পুনৰ্সংস্থাপনৰ উদ্যেশ্যে বাৰ্মাৰ পৰা কলকাতালৈ গুছি আহে।
সুপ্ৰিয়া দেৱী বা সুপ্ৰিয়া চৌধুৰী এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যিয়ে বঙালী চলচ্চিত্ৰত প্ৰায় ৫০ বছৰ জুৰি অভিনয় কৰিছিল।
ঋত্বিক ঘটকৰ ‘মেঘে ঢাকা তাৰা’ ছবিৰ নীলা নামৰ চৰিত্ৰটোৰ ৰূপায়ণৰ তেওঁক বিশেষ ভাবে জনা যায়।
তেওঁ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা, পশ্চিমবঙ্গৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান 'বঙ্গ-বিভূষণ', দুবাৰকৈ 'বেঙ্গল ফিল্ম জাৰ্নেলিষ্টচ্ এছোচিয়েচন বঁটা' লাভ কৰিছিল।
চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগটোলৈ আগবঢ়োৱা অসামান্য অৱদানৰ বাবে ২০১৪ চনত তেওঁক ভাৰত চৰকাৰৰ চতুৰ্থ অসমাৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানিত কৰা হয়।
১৯৫৪ চনত সুপ্ৰিয়া দেৱীয়ে বিশ্বনাথ চৌধুৰীক বিয়া কৰায় আৰু বছৰচেৰেক পিছত জীয়ৰী সোমাৰ জন্ম হয়।
কস্তুৰবা গান্ধী বালিকা বিদ্যালয় ভাৰতৰ পিছপৰা শ্ৰেণীৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে স্থাপন আৰু পৰিচালনা কৰা আৱাসিক ছোৱালী মাধ্যমিক বিদ্যালয়।
উপেক্ষিত কন্যা সন্তানৰ প্ৰতি শিক্ষাক অধিক সংবেদনশীল কৰি গঢ়ি তোলাৰ বাবে বিদ্যালয়ত এনে শিশুৰ নামভৰ্তি তথা নিয়মীয়া উপস্থিতিৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰাৰ লক্ষ্যৰে ভাৰত চৰকাৰে ২০০৪ চনৰ জুলাই মাহত কস্তুৰবা গান্ধী বালিকা বিদ্যালয় আঁচনিৰ শুভাৰম্ভ কৰিছিল।
এই আঁচনিৰ অধীনত দেশৰ শৈক্ষিকভাৱে পিছপৰা অঞ্চল, চহৰ আৰু সংখ্যালঘু অধ্যুষিত এলেকাসমূহত এলানি আৱাসিক উচ্চ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত কেৱল ছাত্ৰীৰ বাবে স্থাপন কৰা হৈছিল।
১০ৰ পৰা ১৪ বছৰ বয়স-সীমাৰ অন্তৰ্গত অনুসূচীত জাতি আৰু অনুসূচীত জনজাতি, অন্যান্য পিছপৰা সম্প্ৰদায়, সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায় তথা দাৰিদ্ৰ সীমাৰেখাৰ তলত বসবাস কৰা পৰিয়ালৰ ছাত্ৰীসকলক এইসমূহ বিদ্যালয়ত উচ্চ প্ৰাথমিক শ্ৰেণীৰ পাঠদানৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।
জনজাতীয় জনসংখ্যাৰ ঘনত্বৰ তুলনাত নিম্ন মহিলা সাক্ষৰতা হাৰ আৰু বহুতো ছোৱালী বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি নকৰে
উচ্চ অনুসূচীত জাতি, অনুসূচীত জনজাতি, অন্যান্য পিছপৰা শ্ৰেণী আৰু সংখ্যালঘু জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব কিন্তু নিম্ন মহিলা সাক্ষৰতা হাৰ বা বহুতো ছোৱালী বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি নকৰে
ইয়াৰ পিছত ইয়াক শিক্ষাগতভাৱে পিছ পৰা খণ্ডত দৰিদ্ৰতা ৰেখাৰ তলৰ অনুসূচীত জাতি, অনুসূচীত জনজাতি, অন্যান্য পিছপৰা শ্ৰেণী, সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায় আৰু পৰিয়ালৰ বাবে শিক্ষাগত সুবিধা প্ৰদান কৰাৰ বাবে সৰ্বশিক্ষা অভিযান কাৰ্যসূচীত একত্ৰিত কৰা হৈছিল।
বিদ্যালয়ত নামভৰ্তিৰ প্ৰৱণতা বোৰ লক্ষ্য কৰিলে ল'ৰাৰ তুলনাত, বিশেষকৈ উচ্চ প্ৰাথমিক স্তৰত প্ৰাথমিক স্তৰত ছোৱালীৰ নামভৰ্তিত গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্যৱধান থাকে।
আৰম্ভণিতে উপোদ্‌ঘাত শিৰোনামেৰে লেখকৰ একাষাৰত লেখকে লিখিছে, ”ভাৰতত বহু প্ৰতিভাধৰ গণিতজ্ঞৰ জন্ম হৈছিল।
শূন্যৰ আৱিষ্কাৰ আৰু দশমিক স্থানীয় মান পদ্ধতিৰ সহায়ত সংখ্যা লিখাৰ উপায় প্ৰাচীন ভাৰতীয় গণিতজ্ঞৰ সুবিমল কীৰ্তি।
" লগতে তেওঁ নাম উল্লেখ কৰিছে বিংশ শতিকাৰ অমিয়চৰণ বেনাৰ্জি,কে আনন্দ ৰাও, শুদ্ধোদন ঘোষ আদি গণিতজ্ঞৰ নাম আৰু লিখিছে, ”এনে ব্যুৎপন্ন গণিতজ্ঞসকলৰ কথা পৰৱৰ্তী সংস্কৰণত সংযোগ কৰা হ’ব।
কুৰিজন ভাৰতীয় গণিত-সাধক হৈছে অসমীয়া জনপ্ৰিয় গণিতৰ লেখক, শিক্ষাবিদ, অধ্যাপক, সাহিত্যিক ড দিলীপ শৰ্মাৰ এখন জীৱনী সংকলন।
বান্ধৱ প্ৰকাশনে ২০২০ চনত প্ৰকাশ কৰা এই সংকলনটি লেখক দিলীপ শৰ্মাই অসম বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য প্ৰফেছৰ ধীৰাজ বৰালৈ উছৰ্গা কৰিছে।
গণিতৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত অৱদান আগবঢ়োৱা এই বিছজন ভাৰতীয় গণিতজ্ঞৰ জীৱন আৰু কীৰ্তিৰ বৰ্ণনা কিতাপখনত আছে।
কিতাপখনত থকা অধ্যায়সমূহ হৈছে, ‘পিংগল’, ‘আৰ্যভট্ট’, ‘বৰাহমিহিৰ’, ‘ব্ৰহ্মগুপ্ত’, ‘মহাবীৰাচাৰ্য্য’, ‘ভাস্কৰাচাৰ্য্য’, ‘ৰাধানাথ শিকদাৰ’, ‘আনন্দমোহন বসু’, ‘আশুতোষ মুখোপাধ্যায়’, ‘ৰামানুজন আৰু “উপেক্ষিতা” জানকী’, ‘দত্তাত্ৰেয় ৰামচন্দ্ৰ কাপ্ৰেকৰ’, ‘দামোদৰ ধৰ্মানন্দ কোসাম্বী’, ‘সৰ্ৱদমন চাওলা’, ‘ৱেংশী দেতাৰাম থাৱানি’, ‘শান্তিনাৰায়ণ’, ‘জগতনাৰায়ণ কাপুৰ’, ‘হৰিশ-চন্দ্ৰ’, ‘জ্যোতিপ্ৰসাদ মেধি’, ‘শিৱেন্দ্ৰনাৰায়ণ বৰুৱা’ আৰু ‘বশিষ্ঠনাৰায়ণ সিং’।
কিতাপখনত বহুল ব্যৱহৃত গাণিতিক শব্দৰ অসমীয়া প্ৰতিশব্দৰ প্ৰয়োগ ঘটাৰ লগতে জতুৱা-ঠাঁচ, কাব্যিক উদ্ধৃতি আদিৰ ব্যৱহাৰ হৈছে।
উদাহৰণস্বৰূপে ‘‘ৰামানুজন আৰু “উপেক্ষিতা” জানকী’’ অধ্যায়ত ৰত্নকান্ত বৰকটকীৰ ‘উৰ্মিলা’ কবিতাটিৰ দুশাৰী উল্লেখ কৰিছে।
সাম্প্ৰতিক বনজুই ২০২০ চনৰ ২৮ বা ২৯ ডিচেম্বৰ তাৰিখে আৰম্ভ হোৱা বুলি অনুমান কৰা হৈছে৷ এই জুই নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ প্ৰচেষ্টা অব্যাহত থাকোতেই জুই উপত্যকাৰ দক্ষিণ আৰু পশ্চিমে বিয়পিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ কেইদিনমানৰ ভিতৰতে জুইকুৰাই মণিপুৰৰ মাউন্ট টেম্পু স্পৰ্শ কৰেগৈ৷ ২ জানুৱাৰীৰ দিনা মণিপুৰৰ চৰকাৰেও আকাশী পথেৰে জুইৰ প্ৰকোপ কমোৱাৰ চেষ্টা আৰম্ভ কৰে৷ শীতকালিৰ শুকান বতৰ আৰু উপত্যকাৰ শুকান জোপোহা বাঁহগছৰ অৱস্থিতিয়ে জুই দ্ৰুত সম্প্ৰসাৰণত প্ৰভাৱ পেলোৱা বুলি অনুমান কৰা হৈছে৷ তাৰোপৰি তীব্ৰ বতাহেও জুইৰ প্ৰকোপ বঢ়োৱাত বৰঙণি যোগালে৷ বাতৰিত প্ৰকাশ পোৱা মতে এই বনজুইৰ তীব্ৰতা আৰু বিস্তৃতি ইমান খৰতকীয়া যে জুক’ উপত্যকাৰ পৰা প্ৰায় ত্ৰিছ কিলোমিটাৰ দূৰত অৱস্থিত নাগালেণ্ডৰ ৰাজধানী ক’হিমাৰ পৰাও এই জুই দেখা পোৱা গৈছিল৷
জুক’ উপত্যকা হৈছে ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ নাগালেণ্ড ৰাজ্যত অৱস্থিত এক বিস্তৰ স্পৰ্শকাতৰ বনাঞ্চল৷ এই অঞ্চলটো সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ২৪৫২ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত৷ জুক’ উপত্যকা জৈৱবৈচিত্ৰ্যৰ ক্ষেত্ৰত অতিকৈ সমৃদ্ধ৷ এই অৰণ্যত বহুতো সংকটাপন্ন উদ্ভিদ, প্ৰাণী আৰু চৰাই চিৰিকটি পোৱা যায়৷ ইয়াত পোৱা জুক’ লিলি নামৰ ফুলবিধ এই উপত্যকাৰ বাহিৰে অন্য ক’তো দেখিবলৈ পোৱা নাযায়৷ তাৰোপৰি এই উপত্যকাত নাগালেণ্ডৰ ৰাজ্যিক চৰাই আৰু সংকটাপন্ন প্ৰজাতি ব্লাইথছ্ ট্ৰ’গ’পান দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ এই উপত্যকা পৰ্য্যটনৰ দিশৰ পৰা অতিকৈ জনপ্ৰিয়৷
জুক’ উপত্যকাৰ সীমাত মণিপুৰ ৰাজ্যৰ গভীৰ অৰণ্যৰ ৰে আৱৰি থকা মাউন্ট টেম্পু অৱস্থিত ৷ এই উপত্যকাত পূৰ্বেও কেইবাবাৰো বনজুই সংঘটিত হৈছে৷ উদাহৰণস্বৰূপে ২০০৬ চনত বনজুয়ে উপত্যকাটোৰ দক্ষিণে বিছ কিলোমিটাৰ জুৰি ক্ষতিসাধন কৰিছিল৷ তেনেদৰেই ২০১৮ চনত পৰ্য্যটকৰ অসাবধানতাৰ ফলত সংঘটিত হোৱা এক জুয়ে উপত্যকাৰ এক বিস্তৰ অংশৰ ক্ষতি সাধন কৰিছিল৷ এই উপত্যকাৰ অংশবিশেষৰ স্বত্ব লৈ নাগালেণ্ড আৰু মণিপুৰৰ মাজত সীমাবিবাদ অব্যাহত আছে৷
চক্ৰপথে আত্মধ্বংস আৰু আত্মপুনৰুজ্জীৱনৰ মাধ্যমেৰে সৃষ্ট জগতৰ অবিৰাম বিদ্যমানতাৰ শক্তিৰ প্ৰতীক।
মুণ্ডমালা তন্ত্ৰ অনুসৰি দশমহাবিদ্যা হৈছে কালী, তাৰা, ষোড়শী, ভৈৰৱী, ভুৱনেশ্বৰী, ছিন্নমস্তা, ধূমাৱতী, বগলা, মাতঙ্গী আৰু কমলাকামিনী।
মালিনী বিজয় গ্ৰন্থ মতে, মহাবিদ্যা হৈছে কালী, নীলা, মহাদুৰ্গা, ত্বৰিতা, ছিন্নমস্তিকা, বাগ্বাদিনী, অন্নপূৰ্ণা, প্ৰত্যঙ্গিৰা, কামাখ্যাবাসিনী, বালা, মাতঙ্গী আৰু শৈলবাসিনী।
মহাবিদ্যাৰ বিকাশে শক্তিবাদৰ ইতিহাসৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অধ্যায়ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে কিয়নো ই শক্তিবাদত ভক্তিদিশৰ উত্থানক চিহ্নিত কৰে, যি ১৫০০ খ্ৰীষ্টাব্দত শীৰ্ষত উপনীত হৈছিল।
পৌৰাণিক যুগত, প্ৰায় ৩-৪ শতিকাত, তত্ত্ববাদী আন্দোলনৰ ই এক নতুন ধাৰা আছিল য'ত সৰ্বোচ্চ সত্তাক মহিলা হিচাপে কল্পনা কৰা হৈছিল।
শাক্ত সকলে বিশ্বাস কৰে, "একেটা সত্যই দহোটা ভিন্ন ৰূপে প্ৰকাশিত; দিব্য জননী দহটি বিশ্বৰূপে দৃষ্ট আৰু পূজিত হৈ আছে।
কাৰ্বিসকলে বছৰৰ প্ৰথম দিনত ৰঙা কুকুৰা, হৰলাং আৰু চুঙা-ভাত দি শক্তিদেৱী ৰাছিনজাৰ পূজাত এটা এটাকৈ যথাক্ৰমে ভাত, সাংস আৰু পানীৰ চুঙা ফালি বতৰৰ শুভাশুভ গণনা কৰে।
ৰাভাসকলৰ জাতীয় উৎসৱ বায়খো পূজাত বতৰৰ শুভাশুভ চোৱাৰ উপৰিও মাটিত চুঙা ফালি সেয়া ঢালৰ দৰে পেলাই গাঁওখনলৈ কিমানজন ল'ৰালৈ ন- কইনা আহিব আৰু কিমানজনী ছোৱালী বোৱাৰী হৈ ওলাই যাব তাৰ মঙল চায়।
বুৰঞ্জীৰ পাততো চুঙাৰ উল্লেখ আছে - এনে পত্ৰ-সন্দেহ প্ৰেৰণ কৰা চুঙাৰ ভিতৰত সংগোপনে মাৰণাস্ত্ৰ সুমুৱাই পঠিয়াই বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰা হৈছিল৷ কামৰূপাধিপতি কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মাই সম্ৰাট হৰ্ষবৰ্দ্ধনলৈ মিত্ৰতাৰ চিহ্ন স্বৰূপে আভোগ ছত্ৰৰ লগত পঠিয়াই দিয়া অন্যান্য উপহাৰ সামগ্ৰীৰ ভিতৰত 'মুখ কাপোতিকাৰ পাতেৰে বন্ধা সহকাৰ ৰসেৰে পৰিপূৰ্ণ বাঁহৰ চুঙাও' অন্যতম আছিল।
জনজাতীয় সমাজত মদ বা পানী খোৱা,দৈ পতা, শুকান মাছৰ সুস্বাদু 'সিদল' বা 'সিন্দল' প্ৰস্তুতকৰণ, খৰিচা কৰা, খাদ্য বস্তু আদি জুইত সেঁক দিয়া, ভাত আৰু পিঠা, মাংস সিজাই খোৱা আদিত চুঙাৰ ব্যৱহাৰ দেখা যায়।
লোকসমাজত চুঙাৰ লগত জড়িত ফকৰা-যোজনা, প্ৰবচনৰ ব্যৱহাৰ দেখা যায়৷ যেনে: আপুতৰ পুত চুঙাতে মূত ; গাখীৰ খাব যি চুঙা ধুব সি ; ৰাজাৰ মুখে চুঙাৰ মুখে সমান আদি।
অসম তথা উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ জনজাতীসকলৰ দৈনন্দিন জীৱন প্ৰবাহ, কলা, সংগীত, সাহিত্য, ধৰ্মীয় আদি বিভিন্ন দিশত চুঙাৰ ব্যৱহাৰ দেখা যায়।
লাংথে লাংপং, দুমা লাংপং, কিতেং লাংপং, টাংকা লাংপং ; টাকা বাকক, তাংখুবাকক, চুনি বাকক, মায়ৰুং বাকক ; তাংখু হাচুং, থাখা হাচুং ; তুই থেই ; ডিফং ; গৰং চুঙা আদি।
ই সামাজিক বৰ্গীকৰণত তলৰ ফালে স্থান দিয়া কোনো জাতিয়ে ওপৰ খাপৰ জাতি এটাৰ পৰম্পৰা আৰু জীৱনশৈলী অনুকৰণ কৰি ওপৰ ধাপলৈ আগবঢ়া এক প্ৰক্ৰিয়া।
ক্ৰিষ্টোফাৰ জেফাৰলটৰ মতে বি আৰ আম্বেদকাৰেও 'কাষ্ট ইন ইণ্ডিয়া : ডেয়াৰ মেকানিজম, জেনেছিছ এণ্ড ডেভলপমেণ্ট' শীৰ্ষক গ্ৰন্থত এনে এক অনুসন্ধানমূলক তত্ত্বৰ কথা কৈছে।
তেওঁ আকৌ কৈছে, "এই শব্দটোৰ জনক শ্ৰীনিৱাস হয় যদিও এই প্ৰক্ৰিয়াৰ বৰ্ণনা ঔপনিৱেশিক শাসক ই.টি. আটকিন্সনৰ 'হিমালয়ান গেজেটাৰ' আৰু আলফ্ৰেড লিয়লৰ লিখনিত পোৱা যায় আৰু সম্ভৱতঃ ইয়াতেই আম্বেডকাৰে এই সম্বন্ধে পঢ়িছিল।
বৈদিক যুগৰ বৰ্ণপ্ৰথাৰ ব্ৰাহ্মণ আৰু ক্ষত্ৰিয় বৰ্ণ সৃষ্টিত সংস্কৃতকৰণৰ অৰিহণা আছে।
বৰ্তমান ৰাজপুত সম্প্ৰদায়ত ৰাজবংশীয় আৰু জনজাতীয় তথা নিম্নবৰ্গীয় উপাদান দেখা যায় যিয়ে ৰাজনৈতিক আৰু ভূমি অধিকাৰ গ্ৰহণ কৰি ক্ষত্ৰিয় হোৱাৰ অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰে।
ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ ডোম সম্প্ৰদায়ে সংস্কৃতকৰণৰ জৰিয়তে প্ৰথমতে নদীয়াল হিচাপে আৰু পিছলৈ কৈৱৰ্ত ৰূপে পৰিচয় দিয়াৰ উদাহৰণ আছে।
নিম্ন বৰ্গৰ বুলি অভিহিত কৰা আমিষ আহাৰৰ পৰিপন্থী নোহোৱা লোকে দ্বিজসকলৰ অনুকৰণত নিৰামিষাহাৰ গ্ৰহণ কৰাটো সংস্কৃতকৰণৰ এক উল্লেখযোগ্য উদাহৰণ।
শ্ৰীনিৱাসৰ মতে সংস্কৃতকৰণে নতুন ৰীতি-নীতি আৰু অভ্যাসৰ অনুকৰণৰ লগতে সংস্কৃত গ্ৰন্থসমূহত উল্লিখিত নতুন আদৰ্শ আৰু মুল্যবোধৰ সৈতে সংসৰ্গ হোৱাটোকো সামৰি লয়।
তেওঁৰ মতে সংস্কৃত হোৱাৰ পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত তেওঁলোকৰ চিন্তাত কৰ্ম, ধৰ্ম, পাপ, মায়া, সংসাৰ, মোক্ষ আদি ধাৰণা প্ৰতিফলিত হয়।
এম এন শ্ৰীনিৱাসৰ মতে সংস্কৃতকৰণ হৈছে এক প্ৰক্ৰিয়া য'ত হিন্দু ধৰ্মৰ কোনো নিম্ন অথবা মধ্য বৰ্গীয় জাতি, কোনো জনজাতি অথবা অন্য কোনো গোটে এক উচ্চ বৰ্গৰ জাতি বা দ্বিজসকলক অনুকৰণ কৰি নিজৰ ৰীতি-নীতি, পাৰম্পৰিক বিশ্বাস আৰু জীৱনশৈলী সলনি কৰে।
সাধাৰণতে এনে অনুকৰণৰ ফলত সেই নিম্নবৰ্গত স্থান দিয়া জাতিটো সামাজিক বৰ্গীকৰণত ওপৰলৈ উঠোৱাৰ দাবী উঠা দেখা যায়।
অৱশ্যে ৩য় থূটমছক বুজাবলৈয়ো -ৰ ব্যৱহাৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনীয়তা দেখা যায় কিয়নোএৰ্মাণ্টৰ মন্দিৰত উদ্ধাৰ হোৱা লিপিত - শব্দটো ৰজাক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰাৰ থল আছে।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষোড়শৰ পৰা চতুৰ্দশ শতিকাৰ ভিতৰৰ অষ্টাদশ ৰাজবংশত - উপাধিৰে শাসকৰ প্ৰতিৰক্ষা সম্পৰ্কীয় পদবীক মান্যতা দিয়া হৈছিল।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দশম শতিকাৰ একবিংশতম সাম্ৰাজ্যৰ সময়ছোৱাত শাসকসকলৰ নামৰ আগত অন্য উপাধিৰ লগতে -কো সংযোগ কৰা হৈছিল।
তেওঁ ইজিপ্টৰ সমস্ত ভূখণ্ডৰ গৰাকী হোৱাৰ লগতে আইন প্ৰণয়ন কৰা, কৰ সংগ্ৰহ কৰা আৰু সামৰিক বাহিনীৰ সেনানায়ক হিচাপে অনুপ্ৰৱেশকাৰীৰ পৰা দেশখনক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিছিল।
ধৰ্মৰ ক্ষেত্ৰত ফাৰাওসকলে ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানসমূহৰ গুৰি ধৰিছিল আৰু নতুন মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ ঠাই নিৰ্বাচন কৰিছিল।
মাট অৰ্থাৎ সমতা আৰু ন্যায় ৰক্ষা কৰাটো ফাৰাওসকলৰ অন্যতম দায়িত্ব আছিল আৰু প্ৰতিৰক্ষা বা সমল আহৰণৰ বাবে যুদ্ধলৈ যোৱাটোও ইয়াৰ এক অংশ আছিল।
ফাৰাও হৈছে প্ৰাচীন ইজিপ্টৰ প্ৰথমটো ৰাজবংশৰ পৰা ৰোমানসকলে অধিগ্ৰহণ কৰালৈকে সম্ৰাটসকলক বুজাবলৈ বৰ্তমান কালত ব্যৱহাৰ কৰা উপাধি।
অৱশ্যে ফাৰাও শব্দটো ১২১০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ আগলৈকে অৰ্থাৎ মাৰ্নেপ্টাহৰ ৰাজত্বকালৰ পূৰ্বে সমসাময়িক শাসকসকলে ব্যৱহাৰ কৰা নাছিল।
প্ৰাৰম্ভিক কালত উজনি আৰু নামনি ইজিপ্টৰ একত্ৰীকৰণৰ আগলৈকে ডেছ্ৰেট বা ৰক্তবৰ্ণ মুকুটে নামনি ইজিপ্টক সূচাইছিল।
দুয়োখণ্ড একেলগ হোৱাৰ পিছত ৰক্ত আৰু শুভ্ৰবৰ্ণৰ মুকুটো একলগ কৰি ফাৰাওসকলৰ আনুষ্ঠানিক শিৰোধান হিচাপে স্কেণ্টৰ জন্ম দিয়া হয়।
সময় বাগৰাৰ লগে লগে বিভিন্ন ৰাজবংশৰ উত্থান ঘটে আৰু ইয়াৰ লগে লগে খাট, নেমিছ, এটিফ, হেমহেম আৰু খেপ্ৰেছ আদি শিৰোধানৰ সৃষ্টি হয়।
আটাইতকৈ পুৰণি ৰাজদণ্ডৰ ভিতৰত ভেঁ‌ড়াৰখীয়াৰ লাখুটি বা হাঁ‌কোটা সদৃশ মূৰৰ ফালে আঁ‌কোৰা হেকা নামৰ দণ্ডৰ চিন পোৱা যায়।
কোনো শাসকৰ নামৰ আগত ফাৰাওৰ ব্যৱহাৰ হোৱাৰ প্ৰথমটো উদাহৰণ ছিয়ামুনৰ ৰাজত্বকালৰ সপ্তদশ বছৰত কৰ্ণাক মন্দিৰৰ পুৰোহিতৰ ইতিহাসত পোৱা যায়।
এই নতুন পৰম্পৰাটো পিছৰগৰাকী শাসক দ্বিতীয় ছুচেনছৰ লগতে একবিংশ ৰাজবংশৰ পৰৱৰ্তী শাসকসকলৰ সময়তো অব্যাহত থাকে।
সম্ভৱতঃ ৰজা জেটৰ সময়তে ইয়াক প্ৰথমবাৰলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল নতুবা ফাৰাও ডেনৰ সময়ত ইয়াক নিশ্চিতকৈ পৰিধান কৰা হৈছিল।
ইংৰাজী ভাষাত এই শব্দটো প্ৰথমে ফাৰাঅ' হিচাপে উচ্চাৰণ কৰা হৈছিল যদিও ৰজা জেমছৰ বাইবেল সংস্কৰণৰ মতে ইয়াক ফাৰাও হিচাপে উচ্চাৰণ কৰিবলৈ লোৱা হয়।
পুথি চিত্ৰ প্ৰস্তুতিৰ সঁজুলি হ'ল চিত্ৰপুথিৰ ভূমি যিয়েই নহক লাগে এই ভূমিসমূহত লিখিবলৈ, আঁকিবলৈ আৰু কোনখিনিৰ পৰা লিখিব, কিমানলৈ লিখিব, আঁকিবৰ বাবে ক্ষেত্ৰ কিমান থাকিব বা ৰাখিব এইবোৰৰ বাবে ব্যৱহৃত কেতবোৰ সঁজুলি।
সাঁচিপাতত এখন, তুলাপাত এখনত লিখিব বা আঁকিবৰ বাবে প্ৰস্তুত হৈ হোৱাৰ পিচত, মহী তৈয়াৰ হোৱাৰ পাছত বা প্ৰয়োজনীয় ৰং বৰণৰ ফলিখন সজাই লোৱাৰ পাছত পৰ্যায়ত এই সঁজুলিসমূহৰ প্ৰয়োজন হয়।
পুথিখন সাঁচিপাতৰেই হওক বা তুলাপাতৰেই এটা পৃষ্ঠাত কিমান আখৰ থাকিব আৰু চিত্ৰৰ বাবে কিমান ঠাই এৰিব লাগিব সেইবোৰ জুখি-মাখি ঠিক কৰা হয়।
কতলাত কাঠীৰে দূৰত্ব নিৰূপন বাবে যি দাগ দি লোৱা হয়, সেই দাগবোৰ সৰলৰেখাৰে টানি শাৰীবোৰৰ স্থান স্পষ্ট কৰা হয়।
স্পষ্ট কৰিবৰ বাবে সম দূৰত্বৰ বিন্দুবোৰ লগ লগাবলৈ ৰেখাঙ্কন কৰোঁতে যিবিধ সঁজুলিৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয় সেই ডালেই 'অঁকিয়া কাঠী' ।
অঁকিয়া কাঠীৰ দুই বিন্দুৰ মাজত সংযোগ ঘটাবলৈ যি আঁক মৰা হয় সেই আঁক সাৱধানে নামাৰিলে ভূমি ফাটি যাব পাৰে বাবে বৰ সাৱধানেৰে আঁচ টনা হয়।
ভূমিৰ ভিতৰ ভাগত কিমান শাৰী আখৰ থাকিব আৰু শাৰীবোৰৰ মাজত দূৰত্ব কিমান হ'ব লাগিব, সেই জোখ দিবৰ বাবে এই কাঠী ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
কাঠমিস্ত্ৰীসকলে কৰতেৰে কাটিবলৈ বা বটালীৰে খুলিবলৈ কাঠত যি যতনেৰে দাগ দি লয়, থিক সেই যতনৰ দৰেই কতলা কাঠীৰে কাম কৰা হয়।
সাঁচিপাত বা তুলাপাত এখন লিখিবলৈ বা আঁকিবলে তৈয়াৰ কৰি লোৱাৰ পাছত চাৰিওফালে কিমান ঠাইত এৰিব সেইটো ঠিক কৰি ল'বলৈ এই কাণ কাঠী ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
গুৰু নৰ্মদা, গুৰু পদ্মিনী ৰাও আৰু গুৰু সুন্দৰী সান্তানামৰ ওচৰত ৰুক্মিনীয়ে ভাৰতনাট্যমৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।
ৰুক্মিণীয়ে 'বেলে' আৰু 'আধুনিক নৃত্য'ত বষ্টন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিএফএ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰিছে।
কেলিফৰ্নিয়া বিশ্ববিদ্যালয়, লছ এঞ্জেলছৰ পৰা তেখেতে শৰীৰচৰ্চা প্ৰশিক্ষণৰ বিষয়তো কিছুমান পাঠ গ্ৰহণ কৰে।
২০০৮ চনত মুক্তি লাভ কৰা ছাছপেঞ্চ থ্ৰিলাৰধৰ্মী ছবি 'বোম্মালাটুম'ৰ জৰিয়তে তেখেতে ছবিজগততত ভূমুকি মাৰে।
ৰুক্মিনী বিজয়াকুমাৰ হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় নৃত্য পৰিচালক, ভাৰতনাট্যমৰ নৃত্যশিল্পী আৰু ভাৰতীয় বোলছবিৰ অভিনেত্ৰী।
মঞ্চৰ যোগেদি আগবঢ়াই থকা নৃত্যানুষ্ঠানৰ লগতে তেখেতে কেইবাখনো দক্ষিণ ভাৰতীয় ছবি যেনে: 'বোম্মালাট্টুম' , 'আনন্দ তাণ্ডৱাম' , 'বজৰংগী' , 'কোচ্চাডায়ান' , 'কাটৰু ভেলিয়িডাই' ত অভিনয় কৰিছে।
এইটো হৈছে ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী নৃত্যশিল্পী আৰু বিশেষকৈ ভাৰতনাট্যমৰ নৃত্যশিল্পীসকলক প্ৰশিক্ষণ দিবৰ বাবে প্ৰয়োগ কৰা এক বিশেষ প্ৰণালী।
ছবিখনত প্ৰথমে অভিনেত্ৰী স্নেহাই অভিনয় কৰাৰ কথা আছিল যদিও সময়ৰ অসুবিধাৰ বাবে তেখেতে ছবিখন শেষপৰ্যায়ত নাকচ কৰে।
ইয়াৰ লগতে তেওঁক মহাবিশ্বৰ প্ৰাথমিক শক্তি তথা চূড়ান্ত বাস্তৱতাৰ দেৱীৰ ৰূপত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
শক্তিবাদৰ (হিন্দু ধৰ্মৰ যি শাখাত দেৱী দুৰ্গাক অন্যান্য দেৱদেৱীৰ মাজত সৰ্বোচ্চ স্থান দিয়া হয়) মূল গ্ৰন্থ হিচাপে বিবেচনা কৰা হয় দেৱীমাহাত্ম্যম্ -ক।
যেতিয়া ব্ৰহ্মাই তেওঁক অনুৰোধ কৰে, তেতিয়া তেওঁ বিষ্ণুৰ পৰা উত্থিত হৈছিল আৰু তাৰ পিছত তেওঁ মধু-কৈতাভ নামৰ অসুৰক বধ কৰিছিল।
হিকিজ বেংগল গেজেট বা অৰিজিনেল কলিকতা জেনেৰেল এডভাৰ্টাইজাৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ ৰাজধানী কলকাতা পৰা প্ৰকাশিত এখন ইংৰাজী ভাষাৰ সাপ্তাহিক বাতৰি কাকত।
বাতৰি কাকতখন ইয়াৰ প্ৰৰোচনামমূলক সাংবাদিকতা আৰু ভাৰতত মুক্ত অভিব্যক্তিৰ যুঁজৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল।
১২ ইঞ্চি দীঘল আৰু ৮ ইঞ্চি বহল দুপৃষ্ঠাৰ কাকতখনৰ গৰাকী, সম্পাদক আৰু প্ৰকাশক জেমছ আগষ্টাছ হিকি আছিল।
হিকিয়ে দাবী কৰিছিল যে হেষ্টিংছৰ আদেশই তেওঁৰ মুক্ত মত প্ৰকাশৰ অধিকাৰ উলংঘা কৰিছে আৰু হেষ্টিংছৰ বিৰুদ্ধে দুৰ্নীতি, অত্যাচাৰ আৰু আনকি ইৰেক্টাইল ডিচফাংচনৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল।
ইয়াৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য ব্যক্তিসমূহ হৈছে ফৰ্ট উইলিয়ামৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ এলিয়া ইম্পেয়ে উৎকোচ লোৱা আৰু প্ৰটেষ্টাণ্ট মিছনৰ নেতা জোহান জাকাৰিয়াছ কিৰনাণ্ডাৰৰ বিৰুদ্ধে এটা অনাথ শিশু পুঁজিৰ পৰা চুৰি কৰাৰ অভিযোগ।
হিকিৰ সম্পাদকীয়ৰ স্বাধীনতা অলপ সময়ৰ বাবে আছিল কিয়নো হেষ্টিংছ আৰু কিৰনাণ্ডাৰে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে অপমানৰ বাবে গোচৰ ৰুজু কৰিছিল।
১৭৮১ চনৰ জুন মাহত চাৰিটা নাটকীয় বিচাৰৰ পিছত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে হিকিক দোষী সাব্যস্ত কৰে আৰু কাৰাগাৰৰ শাস্তি প্ৰদান কৰে।
তেওঁ প্ৰায়ে লৰ্ড হেষ্টিংছৰ পত্নী লেডী হেষ্টিংছক ব্যংগ কৰিছিল আৰু সেইবিষয়ে প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰিছিল।
তেওঁ কাৰাগাৰত থাকোঁতে তেওঁ লিখা অব্যাহত ৰাখিছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত লৰ্ড হেষ্টিংছৰ নিৰ্দেশত তেওঁৰ লিখন যন্ত্ৰটো জব্দ কৰা হৈছিল।
হিকিৰ এই বাতৰি কাকতখন ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ প্ৰথম ইংৰাজী আলোচনী আৰু লগতে উপমহাদেশত মুদ্ৰণ কৰা প্ৰথমখন কাকত।
ই কেৱল সেই সময়ত ভাৰতত সেৱা আগবঢ়োৱা ব্ৰিটিছ সৈনিকসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰাই নহয় বৰঞ্চ ভাৰতীয়সকলক তেওঁলোকৰ নিজা বাতৰি কাকত প্ৰকাশ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।
ব্ৰিটিছ লাইব্ৰেৰী, দুটা সংগ্ৰহ, এটা মূলতঃ জৰ্জ লিভিয়াছৰ পৰা লাভ কৰা ব্ৰিটিছ সংগ্ৰহালয়ত থকা, আনটো অসম্পূৰ্ণ সংগ্ৰহ, মূলতঃ ব্যক্তিগত নিলামৰ পৰা আৰু ইণ্ডিয়া অফিচ লাইব্ৰেৰীৰ পৰা সংগৃহীত।
হিকিয়ে প্ৰথমে এক নিৰপেক্ষ সম্পাদনা নীতি বজাই ৰাখিছিল (তেওঁৰ শ্লোগান আছিল "সকলো পক্ষৰ বাবে মুকলি, কিন্তু কাৰোৰে দ্বাৰা প্ৰভাৱিত নহয়")।
কিন্তু ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকা তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী সকলে ইণ্ডিয়া গেজেট নামৰ এখন বাতৰি কাকত মুকলি কৰিব বিচৰা গম পাই তেওঁ তেওঁৰ সম্পাদকীয় স্থিতি সলনি কৰে।
হিকিয়ে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ এজন কৰ্মচাৰী চিমিওন ড্ৰোজৰ বিৰুদ্ধে হিকীয়ে ৱাৰেন হেষ্টিংছৰ পত্নী ড্ৰোজ আৰু মাৰিয়ান হেষ্টিংছক উৎকোচ দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাৰ শাস্তি হিচাপে ইণ্ডিয়া গেজেটক সমৰ্থন কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল।
ইয়াৰ সময়ৰ বহুতো বাতৰি কাকতৰ বিপৰীতে এইখনে মহিলাৰ হস্তমৈথুন, আৰু প্ৰাক-শ্ৰেণীৰ চেতনাৰ দৰে নিষিদ্ধ বিষয়বোৰ আলোচনা কৰিছিল, দৰিদ্ৰসকলৰ অধিকাৰ আৰু প্ৰতিনিধিত্বৰ সৈতে কৰ আৰোপ কৰাৰ অধিকাৰৰ বাবে যুক্তি দিছিল।
ই শক্তিশালীভাৱে যুদ্ধ বিৰোধী আৰু ঔপনিৱেশিক বিৰোধী আছিল আৰু তেওঁলোকৰ সম্প্ৰসাৰণবাদী আৰু সাম্ৰাজ্যবাদী উদ্দেশ্যৰ বাবে নিয়মীয়াকৈ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ নেতৃত্বক উপহাস কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী সপ্তাহত ইয়াৰ টাইপ আৰু প্ৰিণ্টিং প্ৰেছ ৰাজহুৱাভাৱে নিলাম কৰা হৈছিল আৰু ইণ্ডিয়া গেজেটত বিক্ৰী কৰা হৈছিল।
ভাৰতত বাতৰি কাকত ছপা কৰাৰ ধাৰণাটো বাৰ বছৰ আগতে ডাচ অভিযানকাৰী উইলিয়াম বোল্টছৰ আছিল যদিও হিকিয়ে প্ৰথমে এই ধাৰণাটো কাৰ্যকৰী কৰিছিল।
হিকিৰ অভিযোগৰ প্ৰতিশোধ স্বৰূপে হেষ্টিংছৰ উচ্চতম পৰিষদে হিকিক ডাকঘৰৰ জৰিয়তে তেওঁৰ বাতৰি কাকত পঠিয়াবলৈ নিষেধ কৰে।
১৭৮০ চনৰ ১৮ নৱেম্বৰত প্ৰথম ইণ্ডিয়া গেজেট প্ৰকাশ হোৱাৰ দিনাই হিকিয়ে 'হিকিজ বেংগল গেজেট'ৰ পৰা তেওঁৰ বাতৰি কাকতৰ নাম সংশোধন কৰে।
কলিকতা জেনেৰেল এডভাৰ্টাইজাৰৰ পৰা অৰিজিনেল কলিকতা জেনেৰেল এডভাৰ্টাইজাৰলৈ সলনি কৰি তেওঁ গুৰুত্ব দিব বিচাৰিছিল যে তেওঁৰ বাতৰি কাকত প্ৰথমে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
হিকিৰ বেংগল গেজেট আছিল প্ৰথম ইংৰাজী ভাষাৰ বাতৰি কাকত আৰু ভাৰতীয় উপ-মহাদেশ আৰু এছিয়াৰ পৰা প্ৰকাশিত প্ৰথম মুদ্ৰিত বাতৰি কাকত।
কিৰাট বা কিৰাত পৰ্বতীয়া অঞ্চল বিশেষকৈ হিমালয় আৰু ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল অঞ্চলত বসবাস কৰা লোকসকলক বুজোৱা সাধাৰণ সংস্কৃত শব্দ।
মধ্য হিমালয়ৰ কিৰাটসকল পূৱ নেপাল, ছিক্কিম আৰু ভাৰতৰ দাৰ্জিলিঙৰ লিম্বু, য়াক্‌খা, ৰায়, সুনুৱাৰ, ধিমাল আৰু লেপচা জনজাতি আৰু কাঠমাণ্ডু উপত্যকাৰ থলুৱা নেৱাৰ জনজাতিৰ এক মুখ্য অংশ।
কেতিয়াবা 'কিৰাট' শব্দৰ অৰ্থক কেতিয়াবা 'অৱনমিত, পাহাৰীয়া জনজাতি' বুলি কোৱা হয় আনহাতে আন পণ্ডিতসকলে এই শব্দটোৰ বাবে অধিক সন্মানীয় অৰ্থ দাবী কৰে।
সৰ্বপ্ৰাণবাদ আৰু শ্বামানবাদ আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰাথমিক পূৰ্বপুৰুষ য়ুমা সমাং ৰ ওপৰত বিশ্বাস তেওঁলোকৰ সাংস্কৃতিক আৰু ধৰ্মীয় আচৰণ।
তেওঁলোকৰ কিছুমান উৎসৱৰ নাম হৈছে চাচোক টাংনাম, চাকেলা, টছি, ৱাছ, চাকেৱা, টছ, ৱাডাংমেট, পাপানি, চাকেনৱা, চোংলাৰাংমা, চালেলাদি ভুনমিদেভ, ইয়োকোৱা আৰু ফলচিয়াণ্ডাৰ।
তেওঁলোকৰ দুটা মুখ্য উৎসৱ আছে: খেতিৰ বতৰত চাচোক টাংনাম আৰু চাকেলা/চাকেৱা উভৌলী আৰু শস্য চপোৱাৰ সময়ত চাকেলা/চাকেৱা উধৌলি।
ভাষাবিদ সুনীতি কুমাৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ মতে কিৰাট নামটো যিকোনো অ-আৰ্য আদিবাসী পাহাৰীয়া লোকৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা যেন লাগে।
অৱশ্যে মনুৰ ধৰ্মশাস্ত্ৰ মতে তেওঁলোকক "অৱনমিত ক্ষত্ৰিয়" বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে যাক চট্টোপাধ্যায়ে সামৰিক বা সভ্যতাত কিছু পৰিমাণে আগবাঢ়ি যোৱা আৰু সম্পূৰ্ণ বৰ্বৰ নোহোৱা লোকসকলৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা শব্দ বুলি অনুমান কৰে।
অনুমান কৰা হৈছে যে এই শব্দটো হৈছে তিব্বত-বৰ্মী জনজাতীয় নামৰ সংস্কৃতকৰণ যেনে পূৱ নেপালৰ কিৰাণ্ট বা কিৰাণ্টি জনজাতি।
যিসকল প্লিনিৰ স্কাইৰাইট আৰু এলিয়ানৰ স্কিৰাতাইৰ দৰে একে লোক; যদিও টলেমীয়ে তেওঁলোকৰ নাম নলয়, তেওঁ তেওঁলোকৰ অঞ্চলৰ কথা উল্লেখ কৰে যাক কিৰাডিয়া বুলি কোৱা হয়।
তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ ধৰণে বৰ্বৰ বুলি চিহ্নিত কৰা হয় আৰু দেখিবলৈ মংগোলীয় অবয়বৰ আৰু তিব্বত-বৰ্মী ভাষা কোৱা লোক বুলি উল্লেখ কৰে।
'যোগ বশিষ্ঠ'ত ৰামে কিৰাটেনেভা ভাগুৰাৰ বিষয়ে কয়, "কিৰাটসকলৰ দ্বাৰা স্থাপন কৰা এটা ফান্দ", সেয়েহে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰায় দশম শতিকাত তেওঁলোকক জংঘলৰ ফান্দ বুলি ভবা হৈছিল।
" নেপালত বৈদিক সভ্যতাৰ আগত বিদ্যমান কিৰাট সংস্কৃতি, ৰীতি-নীতি আৰু পৰম্পৰাৰ বহুতো দিশ মুন্ধুমে সামৰি লৈছে।
চেঁচাডাই বা চ'ছেয়াডে হিচাপে টলেমি আৰু প্লিনি দ্য এল্ডাৰৰ বাবে জনাজাত চেচটাইসকলে সুগন্ধি উদ্ভিদ মালাবাথ্ৰামৰ ব্যৱসায় কৰিছিল।
দেৱতা আৰু ৰাৱণৰ মাজত হোৱা যুদ্ধৰ সময়ত দেৱৰাজ ইন্দ্ৰই আন সকলো দেৱতাৰ সৈতে ৰাৱণক আগুৰি ধৰে।
পিতৃক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ মেঘনাদে ইন্দ্ৰ আৰু তেওঁৰ হাতী ঐৰাৱতক আক্ৰমণ কৰে আৰু সকলো দেৱতাৰ লগতে ইন্দ্ৰকো পৰাজিত কৰে।
ৰাৱণ আৰু মেঘনাদে ইন্দ্ৰক হত্যা কৰিবলৈ উদ্যত হওঁ‌তে ব্ৰহ্মাই হস্তক্ষেপ কৰে আৰু মেঘনাদক ইন্দ্ৰক মুক্ত কৰিবলৈ কয়।
ইয়াৰ মতে মেঘনাদে তেওঁৰ জন্মস্থানৰ দেৱী প্ৰত্যাংগিৰাৰ যজ্ঞ বা "নিকুম্বিলা যজ্ঞ" সম্পূৰ্ণ কৰিলে এখন মহাকাশীয় ৰথ পাব আৰু এই ৰথত আৰোহণ কৰিলে কোনো শত্ৰুৱে তেওঁক যুদ্ধত হত্যা কৰিব নোৱাৰে।
কিন্তু ব্ৰহ্মাই তেওঁক সতৰ্ক কৰি দিয়ে যে যিজনে এই যজ্ঞ ধ্বংস কৰিব তেৱেঁ‌ই মেঘনাদৰ কাল হ'ব।
এই যুদ্ধত মেঘনাদৰ বীৰত্ব দেখি ব্ৰহ্মা যথেষ্ট প্ৰভাৱিত হয় আৰু তেওঁ মেঘনাদক ইন্দ্ৰজিৎ নাম প্ৰদান কৰে।
আন এক বিশ্বাস মতে মেঘনাদক ব্ৰহ্মাই বৰ প্ৰদান কৰিছিল যে তেওঁক কেৱল এজন সাধাৰণ মানুহেহে হত্যা কৰিব যি ১৪ বছৰ ধৰি একেৰাহে টোপনি যোৱা নাই।
যেতিয়া ইন্দ্ৰজিতে জানিব পাৰিলে যে ৰাম আৰু লক্ষ্মণ দুয়োকে গৰুড়ই উদ্ধাৰ কৰিছে আৰু তেওঁলোক এতিয়াও জীয়াই আছে তেতিয়া তেওঁ ক্ৰোধান্বিত হ'ল আৰু সেইদিনা কমেও এজন ভ্ৰাতৃক হত্যা কৰিবলৈ অংগীকাৰ কৰিলে।
যুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাত তেওঁ নিজৰ সকলো শক্তি ব্যৱহাৰ কৰি সুগ্ৰীৱৰ সৈন্যবাহিনীৰ ওপৰত ধ্বংসযজ্ঞ চলায়।
লক্ষ্মণ সমুখ-সমৰৰ বাবে প্ৰস্তুত হৈ তেওঁৰ সন্মুখত উপস্থিত হয় আৰু দুয়োৰে মাজত তয়াময়া ৰণ আৰম্ভ হয়।
ইন্দ্ৰজিতে তেওঁৰ মায়াবী শক্তি ব্যৱহাৰ কৰি ডাৱৰ আৰু আকাশৰ ওপৰেৰে বজ্ৰপাতৰ দৰে ঘূৰি ফুৰে।
মায়া সহায়ত দৃষ্টিবিভ্ৰম সৃষ্টি কৰি তেওঁ বাৰে বাৰে অদৃশ্য হয় আৰু লক্ষ্মণৰ পিছফালে পুনৰ দেখা দিয়ে।
ইন্দ্ৰজিতে লক্ষ্মণৰ বিৰুদ্ধে বাসৱী শক্তি বা শক্তিশেলৰ ব্যৱহাৰ কৰে আৰু ইয়াৰদ্বাৰা বিদ্ধ হোৱাৰ পিছত লক্ষ্মণ অচেতন হৈ পৰে।
তেতিয়া হনুমানে ৰক্ষা ইন্দ্ৰজিতে ব্যৱহাৰ কৰা অস্ত্ৰৰ প্ৰতিকাৰ, যাদুকৰী ভেষজ সঞ্জীৱনী বিচাৰি ৰাতিটোৰ ভিতৰতে হিমালয়ৰ পৰা লংকালৈ দ্ৰোণগিৰিৰ গোটেই পৰ্বতটো দাঙি আনে আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে তেওঁক আৰোগ্য কৰি তোলে।
যেতিয়া মেঘনাদৰ জন্মৰ সময় হয় তেতিয়া ৰাৱণে তেওঁৰ পুত্ৰ শ্ৰেষ্ঠতম হোৱাটো কামনা কৰিছিল যাতে পৃথিৱীৰ কোনেও তেওঁক পৰাজিত কৰিব নোৱাৰে।
পুত্ৰক অমৰ কৰি তুলিবলৈ ৰাৱণে সকলো গ্ৰহ আৰু তাৰকামণ্ডলীক এনেদৰে অৱস্থান কৰিবলৈ আদেশ দিছিল যে তেওঁৰ পুত্ৰই যাতে তেওঁ বিচৰা ধৰণে জন্ম লয়।
পুত্ৰ মেঘনাদৰ জন্মৰ সময়ত ৰাৱণৰ আদেশ অনুসৰি সকলো গ্ৰহ নিৰ্দিষ্ট অৱস্থানত আছিল আৰু সেয়ে তেওঁলোক মেঘনাদৰ ৰাশিফলৰ একাদশ ঘৰত অধিষ্ঠিত হৈছিল।
তেওঁ দ্ৰুতগতিত সুগ্ৰীৱৰ সৈন্যবাহিনী ধ্বংস কৰে আৰু ৰাম-লক্ষ্মণক সমুখ-সমৰত নামিবলৈ আহ্বান জনায় যাতে তেওঁ নিজৰ খুড়াক আৰু ভ্ৰাতৃসকলৰ মৃত্যুৰ প্ৰতিশোধ ল'ব পাৰে।
যেতিয়া লক্ষ্মণ তেওঁৰ সন্মুখত উপস্থিত হয় তেওঁ অদম্য পৰাক্ৰমেৰে যুঁজ দিয়ে আৰু নাগপাশ প্ৰয়োগ কৰে।
ইন্দ্ৰজিৎ বা মেঘনাদ হৈছে লংকাৰ ৰাজকুমাৰ আৰু ইন্দ্ৰৰ নগৰী অৰ্থাৎ ইন্দ্ৰলোকৰ বিজেতা।
ব্ৰহ্মাস্ত্ৰ প্ৰয়োগ কৰি তেওঁ একেদিনাই ৬৭০ নিযুত বানৰ সেনাক নিধন কৰি বানৰ জাতিক প্ৰায় নিঃশেষ কৰাৰ উপক্ৰম কৰিছিল।
শনিৰ এই অৱস্থানৰ বাবেই ৰাম আৰু ৰাৱণৰ মাজত হোৱা যুদ্ধত মেঘনাদে লক্ষ্মণৰ হাতত মৃত্যুবৰণ কৰিব লগা হয়।
এই দিনটোৱেই দক্ষিণ-পূব এচিয়াৰ ম্যানমাৰ, শ্ৰীলংকা, কম্বোডিয়া আদিৰ বহু বুদ্ধ ধৰ্মীয় লোকে নৱবৰ্ষৰ দিন হিচাপে উদযাপন কৰে।
পনা সংক্ৰান্তি, বা মহাবিষুৱ সংক্ৰান্তি , হৈছে ভাৰতৰ ওড়িয়া লোক সকলৰ দ্বাৰা উদযাপিত পৰম্পৰাগত নৱবৰ্ষৰ উৎসৱ।
ওড়িয়া কেলেণ্ডাৰৰ চান্দ্ৰ মাহ বৈশাখা ৰ প্ৰথমটো দিন যিটো ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় পদ্ধতি অনুসৰি প্ৰতিবছৰে পূৰ্ণিমা তিথিত পৰে অৰ্থাৎ চৈত্ৰা মাহৰ ২৪ তাৰিখ আৰু গ্ৰেগ'ৰিয়ান কেলেণ্ডাৰৰ ১৩/১৪ এপ্ৰিল।
ভাৰতীয় হিন্দু সমাজে উদযাপন কৰা নতুনবৰ্ষৰ দিন যেনে উত্তৰ আৰু মধ্য ভাৰতৰ বৈশাখি, অসমৰ বিহু, পশ্চিম বংগৰ পহিলা বৈশাখ, তামিলনাডুৰ পুতান্দু আদিৰে পানা সংক্ৰান্তি সমকক্ষীয়।
এই উৎসৱৰ পালনৰ সময়ত লোক সকলে শিৱ, শক্তি আৰু হনুমানৰ মন্দিৰ দৰ্শন কৰে যিহেতু এই দিনটো হনুমানৰ জন্মদিন বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
ঠায়ে ঠায়ে মেলা আদি পতা হয়, বাটৰ নৃত্য, কলাবাজী, জ্বলি থকা কয়লাৰ ওপৰত গান-বাজনাৰে কৰা নৃত্য আদিৰ প্ৰদৰ্শন কৰা দেখা যায়।
আই.এ.ইউ.-তালিকাভুক্ত বাওনা গ্ৰহবোৰতো প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ আছে বুলি জনা গৈছে : প্লুটো, হাউমিয়া, মেকমেক, আৰু এৰিছ।
এটা গ্ৰহৰ ভৰ সাধাৰণতে ইয়াক প্ৰদক্ষিণ কৰা যিকোনো প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহৰ ভৰৰ কমেও ১০০০০ গুণ থাকে, একেদৰে ইয়াৰ ব্যাসো যথেষ্ট ডাঙৰ থাকে।
প্লেনেটইডৰ শ্ৰেণীৰ বাবে, সৌৰজগতত জনা জাত পাঁচটাৰ ভিতৰত, চাৰোনৰ অনুপাত সৰ্বাধিক, প্লুটোৰ ব্যাসৰ ০.৫২।
অৰ্থৰ এই পৰিৱৰ্তনৰ বাবে, জনপ্ৰিয় বিজ্ঞান আৰু কল্পকাহিনীৰ কামত সাধাৰণ অৰ্থত ব্যৱহাৰ হৈ থকা চন্দ্ৰ বা মুন শব্দটোৱে সন্মান ঘূৰাই পালে আৰু আনকি বৈজ্ঞানিক প্ৰবন্ধতো এতিয়া প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহৰ সৈতে মুন শব্দটো সাল-সলনি কৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
যেতিয়া পৃথিৱীৰ প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ চন্দ্ৰ আৰু এফালে আন গ্ৰহবোৰৰ প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ, আৰু আনফালে কৃত্ৰিম উপগ্ৰহৰ সৈতে বিভ্ৰান্তিৰ অস্পষ্টতা দুয়োটা আঁতৰ কৰাৰ প্ৰয়োজন হয়, তেতিয়া প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বিভ্ৰান্তি এৰাই চলিবলৈ, পৃথিৱীৰ প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহৰ কথা উল্লেখ কৰোঁতে মুন শব্দটোৰ প্ৰথম আখৰটো বৰফলাত লিখা হয়, আৰু আন প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহৰ কথা উল্লেখ কৰোঁতে সৰুফলাত মানে বুলি লিখা হয়।
এনেদৰে গ্ৰহ এটাক প্ৰদক্ষিণ কৰা বস্তু এটাৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰাৰ বাবে উপগ্ৰহ বা চেটেলাইট শব্দটো স্বাভাৱিক হৈ পৰিছিল, কিয়নো ই "চন্দ্ৰ" বা শব্দটোৰ বিভ্ৰন্তি শেষ কৰিছিল।
মানৱ-নিৰ্মিত উপগ্ৰহ আৰু কৃত্ৰিম চন্দ্ৰ শব্দবোৰ অতি সোনকালে পৰিত্যাগ কৰি মাত্ৰ উপগ্ৰহ বা চেটেলাইট বুলি কোৱা হৈছিল, আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে, শব্দটো মুখ্যতঃ মহাকাশত উৰি থকা কৃত্ৰিম বস্তুৰ সৈতে সম্পৰ্কিত হৈ পৰিল – কেতিয়াবা, আনকি গ্ৰহ এটাৰ চাৰিওফালে কক্ষপথত নথকা বস্তুবোৰোকো চেটেলাইট বুলি কোৱা হ’ল।
কক্ষপথত থকা বস্তুবোৰ বৰ্ণনা কৰিবলৈ উপগ্ৰহ বা চেটেলাইট শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰথমজন আছিল জাৰ্মান জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী জহান্স কেপলাৰ।
তেখেতে তেখেতৰ পত্ৰিকা "নাৰাটিঅ ডি অবজাৰ্ভেটিছ এ চে কোৱাটুৰ আইঅ'ইছ চেটেলিটিবাছ এৰোনিবাছ" -ত ইয়াৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছিল।
তেওঁ লেটিন শব্দ চেটেলৰ পৰা এই শব্দটো আহৰণ কৰিছিল, যাৰ অৰ্থ হৈছে "গাৰ্ড", "পৰিচাৰক", বা "সঙ্গী", কিয়নো উপগ্ৰহবোৰে তেওঁলোকৰ প্ৰাথমিক গ্ৰহৰ সৈতে যাত্ৰা কৰে।