polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ট্ৰিনিডাড আৰু টোবাগোত ব্যৱহৃত প্ৰকাৰক ট্ৰিনিডাডীয় হিন্দুস্তানী, ট্ৰিনিডাডীয় ভোজপুৰী, ট্ৰিনিডাডীয় হিন্দী, ভাৰতীয় বাগানীয়া হিন্দুস্তানী বা গাওঁ কী বোলী নামেৰে জনা যায়।
সেই অঞ্চললৈ সৰ্বপ্ৰথমে যোৱা প্ৰায়বোৰ ভাৰতীয় শ্ৰমিকেই ভোজপুৰী বা অৱধী কৈছিল, যি পাছলৈ ট্ৰিনিডাডীয় হিন্দুস্তানীৰ ৰূপ ল'লে।
এই ঘটনাই ট্ৰিনিডাডীয় হিন্দুস্তানীক প্ৰভাৱিত কৰিলে আৰু অলপ অলপ মানক হিন্দী আৰু উৰ্দু শব্দ আৰু বাক্যও এই ভাষাত সোমাল।
হিন্দী চিনেমাই ট্ৰিনিডাড আৰু টোবাগোৰ ভাৰতীয়-মূলৰ লোকৰ মাজত হিন্দুস্তানী পুনৰ্জীৱিত কৰাতো ভূমিকা পালন কৰিছিল।
সেয়ে বহুতো ভাৰতীয়ই ইয়াক এটি ভঙা ভাষা হিচাপে চাবলৈ ল'লে, যিয়ে তেওঁলোকক দাৰিদ্ৰ্য় আৰু বাগানৰ সৈতে বান্ধি ৰাখিছিল।
সেয়ে বহু লোকে হিন্দুস্তানীক মাতৃভাষা হিচাপে নিজৰ সন্তানক নিশিকোৱা হ'ল, আৰু ইয়াক এটি ঐতিহ্য ভাষা হিচাপেহে আগুৱাই লৈ গ'ল, কাৰণ নিজৰ পৰিস্থিতিৰ পৰা মুক্তিৰ বাবে তেওঁলোকে ইংৰাজী ভাষা শিকাতহে গুৰুত্ব দিলে।
১৯৬০ৰ দশকৰ পৰা ভাৰতীয়-ট্ৰিনিডাডীয় আৰু টোবাগোনীয়সকলৰ মাজৰ সংযোগী ভাষা ট্ৰিনিডাডীয় হিন্দুস্তানীৰ ঠাইত হৈ পৰিল ইংৰাজীৰ এটি হিন্দীকৃত ৰূপ।
বৰ্তমানে ট্ৰিনিডাডীয় হিন্দুস্তানী জীয়াই আছে ভজন, ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীত, ভাৰতীয় লোক সংগীত, ফিল্মী, পিচকাৰী, চাটনী, চাটনী চোকা আৰু চাটনী পৰংগ আদি সাংগীতিক ৰূপত।
বহুতো ট্ৰিনিডাডীয় আৰু টবাগোনীয় লোকে এক প্ৰকাৰৰ হিংলিছ ব্যৱহাৰ কৰে, য'ত সেই অঞ্চলৰ ইংৰাজীৰ সৈতে ভালেমান হিন্দুস্তানী শব্দ আৰু বাক্য মিহলি থাকে।
জাতীয় ভাৰতীয় সংস্কৃতি সংস্থা, হিন্দী নিধি ফাউণ্ডেচন, ভাৰতীয় উচ্চায়োগ, মহাত্মা গান্ধী প্ৰতিষ্ঠান আৰু সনাতন ধৰ্ম মহা সভা আদিয়ে প্ৰতি বছৰে ১০ জানুৱাৰীত সেই দেশত বিশ্ব হিন্দী দিৱস পালন কৰে।
যিহেতু কেৰিবিয়ানলৈ যাত্ৰা কৰা প্ৰায়বোৰ লোকেই বিহাৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু ঝাৰখণ্ডত বিয়পি থকা ভোজপুৰ অঞ্চলৰ তথা উত্তৰ প্ৰদেশৰ অৱধ অঞ্চলৰ আছিল, সেয়ে কেৰিবিয়ান হিন্দুস্তানী মুখ্যতঃ ভোজপুৰী আৰু অৱধীৰৰ দৰে পূৰ্বী-হিন্দী আৰু বিহাৰী ভাষাৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত।
চুৰিনামত ডাছ আৰু ইংৰাজী আৰু ট্ৰিনিডাড আৰু টোবাগোত ইংৰাজী আৰু ফঁৰাচী ভাষায়ো এই ভাষাক প্ৰভাৱিত কৰিছে।
কেৰিবিয়ান হিন্দুস্তানীৰ নতুন শব্দসমূহে ঘাইকৈ কেৰিবিয়ান-ভাৰতীয়সকলে অনুভৱ কৰা নতুন বাস্তৱতাক প্ৰকাশ কৰে।
পিচে পাছলৈ গৱেষণাই দেখুৱাইছে যে ই হিন্দীৰ ভঙা উপ-ভাষা নহয়, বৰং এক স্বকীয় পূৰ্বী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষাহে, যি ভোজপুৰী আৰু অৱধীৰ দ্বাৰাহে প্ৰভাৱিত, মানক হিন্দী বা খড়ী বোলীৰ দ্বাৰা নহয়।
ই বিহাৰী আৰু পূৰ্বী হিন্দী ভাষাসমূহৰ মিশ্ৰণ, বিশেষকৈ ভোজপুৰী, অৱধী আৰু কম পৰিমাণে মগহী ভাষাৰ।
এই ভাষা মুখ্যতঃ চুৰিনামৰ ভাৰতীয়-চুৰিনামী লোকে ব্যৱহাৰ কৰে আৰু সেয়ে ডাছ আৰু চ্ৰানান টংগ'ৰ বিপৰীতে ইয়াক দেশখনৰ লিংগুৱা ফ্ৰেংকা গণ্য কৰা নহয়।
ঠিক সেইদৰেই যিদৰে জামাইকান পাটোৱা অনানুষ্ঠানিকভাৱে ব্যৱহাৰ হয়, আৰু সন্মানৰ ভাষা জামাইকান মানক ইংৰাজী বা কুইন্স ইংৰাজী বুলি গণ্য কৰা হয়।
নিকাৰিয়ান-বাৰ্বিচিয়ান হিন্দুস্তানী বা নিকাৰিয়ান চাৰনামী বা বাৰ্বিচিয়ান হিন্দুস্তানী হ'ল চাৰনামী আৰু গুয়ানীজ ভোজপুৰী-হিন্দুস্তানীৰ এটি অনন্য উপভাষা।
ই চুৰিনামৰ নিকাৰি আৰু গুয়ানাৰ বাৰ্বিচ জিলাত বিকশিত উপভাষা, যি ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু বিংশ শতিকাৰ প্ৰথমাংশত বিকশিত হৈছিল।
যদিও এই দুই চুবুৰীয়া জিলা দুখন পৃথক দেশত আছে চাৰ মাজেৰে কৌৰেণ্টাইন নৈ বয়, দুয়ো অঞ্চলৰ ভাৰতীয় মূলৰ শ্ৰমিকসকল আগৰে পৰাই এটি মাথো গোষ্ঠীৰ দৰে বসবাস কৰি আহিছে, আৰু দুয়ো ঠাইৰ ভাৰতীয়সকলৰ মাজত বিবাহ আদিও প্ৰায় দেখা যায়।
দুয়ো দেশৰ স্বাধীনতাৰ পাছত চুৰিনামৰ নিকাৰিবাসী ভাৰতীয়সকলে এই ভাষা বচাই ৰাখিব পাৰিলে যদিও চুবুৰীয়া গুয়ানাৰ বাৰ্বিচত এই ভাষা লাহে লাহে মৰিব ধৰিছে।
ধৰ্মৰ ভেদ পৰিহাৰ কৰি প্ৰায় সকলো ভাৰতীয়-কেৰিবিয়ান লোকে কেৰিবিয়ান হিন্দুস্তানীক মাতৃভাষা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে।
কিন্তু হিন্দুসকলে সংস্কৃতৰ পৰা অহা শব্দ আৰু মুছলিমসকলে ফাৰ্চী, আৰবী তথা তুৰ্কীৰ পৰা অহা শব্দ ব্যৱহাৰ কৰে, ঠিক সেইদৰেই যিদৰে হিন্দুস্তানী ভাষাত হিন্দী আৰু উৰ্দু পৃথক।
লিখিত ৰূপত, হিন্দুসকলে ঘাইকৈ দেৱনাগৰী লিপি ব্যৱহাৰ কৰে, আৰু কোনো কোনো মুছলমান লোকে নাস্তালিক ৰূপত ফাৰ্চী-আৰবী লিপি ব্যৱহাৰ কৰে, উৰ্দুৰ দৰে।
কেৰিবিয়ান হিন্দুস্তানী এটি ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি ভাৰতীয়-কেৰিবিয়ান লোকে ব্যৱহাৰ কৰা এটি পূৰ্বী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা।
এই ভাষাৰ ফিজি হিন্দী আৰু মৰিচিয়াছ তথা দক্ষিণ আফ্ৰিকাত ব্যৱহৃত ভোজপুৰী-হিন্দুস্তানীৰ সৈতে মিল আছে।
যি কেৰিবিয়ান হিন্দুস্তানী গুয়ানাত কোৱা হয়, তাক গুয়ানীজ হিন্দুস্তানী, গুয়ানীজ ভোজপুৰী, পুৰণীয়া হিন্দী বা ঐলী গৈলী নামেৰে জনা যায়।
নিকেৰিয়ান-বাৰ্বিচিয়ান হিন্দুস্তানী ইয়াৰ এটি উপভাষা যি গুয়ানাৰ পূৰ্বী বাৰ্বিচ-কৰেণ্টাইন আৰু চুবুৰীয়া চুৰিনামৰ পশ্চিমীয়া নিকেৰিত কোৱা হয়।
চাটনী সংগীত, চাটনী চোকা, চাটনী পৰংগ, বৈঠক গানা, লোক সংগীত, শাস্ত্ৰীয় সংগীত, কিছু হিন্দু আৰু মুছলিম ধাৰ্মিক গীত, আনকি কিছু কিছু খ্ৰীষ্টান ধাৰ্মিক গীতো কেৰিবিয়ান হিন্দুস্তানীত উপলব্ধ, কেতিয়াবা কেতিয়াবা ইংৰাজী বা ডাছ ভাষাৰ সৈতে সংমিশ্ৰিত ৰূপত।
দৈয়ন দিয়া অসমীয়া সমাজৰ বিবাহৰ এক পালনীয় আচাৰ৷ দৰা কইনা দুয়োৰে ঘৰতে এই আচাৰ পালন কৰে৷ ই সম্পূৰ্ণ নাৰীকেন্দ্ৰিক লোকাচাৰ৷ অসমীয়া সমাজত বিয়া বিভিন্ন পৰ্বৰ মাজেৰে শেষ হয়৷ তাৰ ভিতৰৰে দৈয়ন দিয়াও এক পৰ্ব যদিও আজিকালি বহুতে এই পৰ্ব পালন নকৰাকৈ থকা দেখা যায়৷ দৈয়ন দিয়াৰ সময় কাহিলি পুৱা৷ বিয়াৰ দিনা চৰাই চিৰিকতি বাহৰ পৰা বাজলৈ ওলোৱাৰ আগতে দৰা বা কইনাক দৈয়ন দিয়া হয়৷
দৈয়ন দিয়াৰ বাবে কেইবিধমান সামগ্ৰীৰ প্ৰয়োজন৷ এখন কাঁহৰ কাঁহীত আগগুৰি নকটা পাণ কেইখিলামান, তিল আৰু বাতি এটাত দৈ অলপ ল’ব লাগে৷ কলপাত, পটাগুটি, পানী তোলা ঘট, দুণৰিত চাকি জ্বলাই পীৰাৰ কাষতে থ’ব লাগে৷
ওলাই আহা শ্ৰীকৃষ্ণ পুৱাইল ৰজনীবিধিমতে দৈয়ন দিব তোমাৰ জননী৷আগবাঢ়ি আহা কৃষ্ণ আহা আগবাঢ়ি৷তোমাৰ মাতৃ দৈয়ন দিয়ে লৈয়ো আঁঠু কাঢ়ি৷
ধাৰাটোৱে প্ৰাচল নিৰ্ধাৰণ কৰে যদিও সকলো ধৰণৰ সৃষ্টিশীল অভিযোজনৰ চেষ্টা কৰা হৈছে: উপন্যাসৰ পৰা চলচ্চিত্ৰলৈ; কবিতা লিখিবলৈ; ইতিহাসৰ পৰা সংগীতলৈ।
উদাহৰণস্বৰূপে, ইতিহাসবিদ উইলিয়াম ডালৰিম্পলে ভ্ৰমণ সাহিত্যৰ ধাৰাৰে জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল আৰু পাছলৈ তেখেতে সাংবাদিক হিচাপেও লিখিছিল।
বহু লেখকে কল্পকাহিনী আৰু অকল্পকাহিনী দুয়োটা ধাৰাতে ৰচনা প্ৰস্তুত কৰিছে৷ আন কিছুমানে দুয়োটাকে অতিক্ৰম কৰি অন্য ধাৰাত লিখিছে।
উদাহৰণস্বৰূপে, জৰ্জেট হেয়াৰৰ দৰে ঐতিহাসিক ৰোমাঞ্চৰ লেখকসকলে ঐতিহাসিক যুগত নিৰ্মিত চৰিত্ৰ আৰু গল্পৰ সৃষ্টি কৰে।
এই ধাৰাটোত ইতিহাসৰ নিশ্চয়তা আৰু ৰচনাখনত বাস্তৱিক বিৱৰণৰ মাত্ৰা দুয়োটাতে বিতৰ্কৰ প্ৰৱণতা দেখা যায়।
কিছুমান লেখকে সৃষ্টিশীল কল্পকাহিনী আৰু গুৰুতৰ বিশ্লেষণ দুয়োধৰণৰে নিজৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰে৷ কেতিয়াবা আন নাম ব্যৱহাৰ কৰি নিজৰ ৰচনাক তেওঁলোকে পৃথক কৰে।
উদাহৰণস্বৰূপে ক্ৰাইম ফিকচন লিখা ড’ৰথী ছেয়াৰ্ছ এগৰাকী নাট্যকাৰ, ৰচনাকাৰ, অনুবাদক আৰু সমালোচক আছিল।
আন লেখকসকলে তেওঁলোকৰ ধাৰণাসমূহৰ মাজত যোগাযোগ বৃদ্ধি কৰিবলৈ একাধিক মাধ্যম; যেনে: গ্ৰাফিক্স বা চিত্ৰণ ব্যৱহাৰ কৰে।
শেহতীয়াকৈ নাগৰিক আৰু চৰকাৰী মঞ্চৰ পাঠকসকলে অকাল্পনিক কাৰিকৰী লেখকৰ বাবে এক চাহিদাৰ সৃষ্টি কৰিছে, যাৰ দক্ষতাই ব্যৱহাৰিক বা বৈজ্ঞানিক ধৰণ বুজিব পৰা, বোধগম্য আৰু ব্যাখ্যাত্মক নথিৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।
বিৰল ক্ষেত্ৰত সৃষ্টিশীল লেখকসকলে নিজৰ ধাৰণাসমূহ সংগীতৰ লগতে শব্দৰ জৰিয়তেও প্ৰকাশ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
লেখক হ’ল এনে এগৰাকী ব্যক্তি যিয়ে নিজৰ ধাৰণাসমূহ প্ৰেৰণ কৰিবলৈ বিভিন্ন লেখাৰ শৈলী আৰু কৌশল ব্যৱহাৰ কৰে৷ লেখকসকলে বিভিন্ন ধৰণৰ সাহিত্যিক কলা আৰু সৃষ্টিশীল লেখা; যেনে: উপন্যাস, চুটিগল্প, গ্ৰন্থ, কবিতা, ভ্ৰমণ কাহিনী, নাটক, চিত্ৰনাট্য, টেলিপ্লে, গীত, আৰু প্ৰবন্ধৰ লগতে সাধাৰণ জনতাৰ বাবে আগ্ৰহৰ বিষয় হ’ব পৰা অন্যান্য প্ৰতিবেদন আৰু বাতৰি প্ৰবন্ধ যুগুত কৰে৷ লেখকৰ গ্ৰন্থ বা ৰচনাসমূহ অনেক মাধ্যমত প্ৰকাশ পায়।
যিসকল দক্ষ লেখকে ভাষা ব্যৱহাৰ কৰি ধাৰণা ভালদৰে প্ৰকাশ কৰিবলৈ সক্ষম হয়, তেওঁলোকে প্ৰায়ে এখন সমাজৰ সাংস্কৃতিক বিষয়বস্তুত যথেষ্ট অৰিহণা যোগায়।
লেখক শব্দটো ৰচয়িতা শব্দৰ সমাৰ্থক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে যদিও পিছৰ শব্দটোৰ অৰ্থ কিছু বহল আৰু ইয়াৰ ৰচনা বেনামী, অজ্ঞাত বা সহযোগী হ’লেও কোনো লেখাৰ বাবে আইনী দায়িত্ব প্ৰকাশ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
"লেখক" শব্দটো কলা আৰু সংগীতৰ অন্য ঠাইতো ব্যৱহাৰ কৰা হয়; যেনে: গীতিকাৰ বা চিত্ৰনাট্যকাৰ, কিন্তু স্বতন্ত্ৰ "লেখক" শব্দটোৱেও সাধাৰণতে লিখিত ভাষাৰ সৃষ্টিক বুজায়।
নিজৰ লিখিত ৰচনা প্ৰস্তুত কৰাৰ লগতে লেখকসকলে প্ৰায়ে তেওঁলোকে কেনেকৈ লিখে ; তেওঁলোকে কিয় লিখে আৰু আন লেখকৰ ৰচনাৰ ওপৰতো মন্তব্য কৰে
১৯৩৭ চনত মহিলাসকলৰ সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক অক্ষমতা পৰীক্ষা কৰা এটা গোটৰ আহ্বায়ক হিচাপে তেওঁক প্ৰথম পৰিকল্পনা সমিতিত নিযুক্তি দিয়া হয়।
বিদেশত থকা সময়চোৱাত তেওঁ ইণ্ডোনেছিয়াত মহিলা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্লাব আৰু পিছলৈ ইৰাণতো একেধৰণৰ ক্লাব প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
যেতিয়া তেওঁৰ স্বামী দিল্লীত প্ৰট’কলৰ মুৰব্বী হৈছিল, তেতিয়া তেওঁ ইণ্ডিয়ান কাউন্সিল ফৰ চাইল্ড ৱেলফেয়াৰ গঠন কৰে আৰু পিছলৈ তেওঁ এই সংগঠনটোৰ অধ্যক্ষ হয়।
তেওঁ ইন্দিৰা গান্ধীক ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনত আয়োজিত চৰকাৰী ভোজৰ অনুষ্ঠানৰ মনোৰঞ্জনৰ শৈলী ভাৰতীয়কৰণতো সহায় কৰিছিল।
১৯৬৮ চনত অষ্ট্ৰিয়াৰ এছ অ’এছ কিণ্ডাৰডৰ্ফ ইণ্টাৰনেশ্যনেলৰ উপাধ্যক্ষ পদত অধিষ্ঠিত হয়।
তেওঁ ভাৰতৰ পঞ্চবাৰ্ষিকী পৰিকল্পনাৰ অন্তৰ্গত শিশু কল্যাণ নীতিৰ ৰূপৰেখা প্ৰস্তুত কৰা এগৰাকী অন্যতম স্থপতি আছিল।
আকাশবাণীত তেওঁৰ বাৰ্তালাপ আৰু দূৰদৰ্শনত তেওঁ প্ৰস্তুত কৰা ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক কাৰ্যসূচীবোৰে অতিশয় জনপ্ৰিয়তা পাইছিল।
তাৰা আলি বেইগ এগৰাকী সমাজ সংস্কাৰক, লেখক আৰু জেনেভাৰ আন্তৰ্জাতিক শিশু কল্যাণ সংঘৰ প্ৰথম এছীয় মহিলা অধ্যক্ষ আছিল।
তথাপিও তেওঁলোকে শিক্ষা ব্যৱস্থাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে, বিদ্যালয় আৰু মহাবিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে, কিছুমান যেনে: হান্না বেংকা-ককাৰে তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে মূৰ্তি স্থাপন কৰি সন্মানিত হৈছে আৰু লতি হাইড-ফৰ্ষ্টাৰ, প্ৰথম মহিলা ফৌৰা বে কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি ছিয়েৰা লিয়ন বিশ্ববিদ্যালয়ে নাগৰিক আইন বিভাগৰ ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
সত্য আৰু মিলন আয়োগৰ এক প্ৰতিবেদনত কোৱা হৈছে যে হাজাৰ হাজাৰ মহিলা আৰু ছোৱালীক ঘৰৰ পৰা অপহৰণ কৰা হৈছিল আৰু তেওঁলোক ধৰ্ষণ তথা বলপূৰ্বক গৰ্ভধাৰণকে ধৰি শাৰীৰিক, যৌন আৰু মানসিক নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হৈছিল।
তেওঁলোকৰ বহুতেই দাসত্ব আৰু বলপূৰ্বক নৃশংসতাৰ বলি হোৱাৰ বিপৰীতে আন কিছুমানক ড্ৰাগছ, নিৰ্যাতন আৰু হত্যা কৰা হৈছিল।
ছিয়েৰা লিয়ন, আনুষ্ঠানিকভাৱে ছিয়েৰা লিয়ন ৰিপাব্লিক, পশ্চিম আফ্ৰিকাৰ এখন সাংবিধানিক গণৰাজ্য।
১৭৯২ চনত প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ পিছৰে পৰা ছিয়েৰা লিয়নৰ মহিলাসকলে জাতিটোৰ ৰাজনৈতিক আৰু অৰ্থনৈতিক উন্নয়নত গুৰুতৰ প্ৰভাৱ পেলাইছে।
ছিয়েৰা লিয়নৰ যিসকল মহিলা আৰু ছোৱালীয়ে বলপূৰ্বক গৰ্ভধাৰণ সহ্য কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ নিৰ্যাতনকাৰীৰ দ্বাৰা সন্তান জন্ম দিছিল, সেইসকলে সামাজিক বিচ্ছিন্নতাকে ধৰি গুৰুতৰ সামাজিক পৰিণতিৰ সন্মুখীন হৈছিল।
যুদ্ধৰ সময়ত মহিলাসকলে সংগঠিত এটা গোটে ছিয়েৰা লিয়ন মহিলা শান্তিৰ বাবে আন্দোলন প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু শান্তিপূৰ্ণ প্ৰতিবাদ ব্যৱহাৰ কৰি যুদ্ধংদেহী দলসমূহৰ মাজত শান্তিৰ মধ্যস্থতা কৰাৰ চেষ্টা কৰে।
গৃহযুদ্ধৰ সময়ত কেইবাগৰাকীও মহিলা আৰু ছোৱালী ৰিভেল্যুচনেৰী ইউনাইটেড ফ্ৰণ্ট ৰ সৈনিক হৈছিল।
বৰ্তমানৰ কৰ্ণাটকৰ পৰা শাসন কৰা তৃতীয় সোমেশ্বৰে সংকলিত কৰা দ্বাদশ শতিকাৰ সংস্কৃত বিশ্বকোষ মানসোল্লাসত ক্ষীৰাৱত নামৰ দহি বড়াৰ এটা ৰন্ধন প্ৰণালী উল্লেখ কৰা হৈছে।
খাদ্য ইতিহাসবিদ কে.টি আচায়াৰ মতে, ৫০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰো বহু আগৰ সাহিত্যত দহি বড়াৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়।
ৰন্ধন নৃতত্ত্ববিদ কুৰুশ দালালৰ মতে, এটা সংগঠিত পৰিঘটনা বা খাদ্যৰ সুকীয়া গোট হিচাপে চাটৰ উৎপত্তি ১৭ শতিকাৰ শেষৰ ফালে মোগল সম্ৰাট শ্বাহজাহানৰ দিনত উত্তৰ ভাৰতত হৈছিল।
চহৰৰ মাজেৰে বৈ যোৱা যমুনা নদীৰ খাৰযুক্ত পানীৰ প্ৰতিকাৰ হিচাপে দিল্লীৰ জনসাধাৰণক টেঙা আৰু ভজা খাদ্যৰ লগত দৈ খাবলৈ কৈছিল।
সাধাৰণতে ভাৰত, পাকিস্তান, নেপাল আৰু বাংলাদেশৰ পদপথৰ দোকান বা ৰেষ্টুৰেণ্ট আদিত ষ্টাৰ্টাৰ বা ভোকবৰ্দ্ধক খাদ্য হিচাপে পৰিবেশন কৰা হয়।
ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ কিছুমান অঞ্চলত অধিকাংশ চাটৰ উৎপত্তি হৈছিল যদিও বৰ্তমান সমগ্ৰ দক্ষিণ এছিয়া আৰু চুবুৰীয়া দেশসমূহত চাট প্ৰচলিত।
মহিলা চিকিৎসক শাখা ইণ্ডিয়ান মেডিকেল এছ'চিয়েশ্যনৰ অধ্যক্ষ হিচাপে ভাৰতী কাশ্যপে, ২০১৫ চনত চাৰ্ভিকেল কেঞ্চাৰৰ বিৰুদ্ধে ঝাৰখণ্ডত প্ৰথমখন যুদ্ধ আৰম্ভ কৰে।
গ্ৰীৱাৰ কৰ্কট ৰোগ চিনাক্তকৰণ আৰু কলপ’স্ক’পী গাইডেড ক্ৰিয়া চিকিৎসাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দি, কাশ্যপে ঝাৰখণ্ডৰ সমগ্ৰ গ্ৰামাঞ্চল আৰু চৰকাৰী সদৰ চিকিৎসালয় সমূহত এলানি মহিলা স্বাস্থ্য শিবিৰ আয়োজন কৰিছিল।
ৰাজ্যিক স্বাস্থ্য বিভাগৰ সৈতে মিলি, তেওঁ গ্ৰীৱাৰ প্ৰাক-কৰ্কট ৰোগৰ আগতীয়া চিনাক্তকৰণ আৰু চিকিৎসা বিষয়ত ৰাজ্যিক স্বাস্থ্য সেৱাৰ সৈতে কাম কৰা স্ত্ৰীৰোগ বিশেষজ্ঞসকলক সহায় কৰিবলৈ কলকাতা আৰু নতুন দিল্লীৰ অংক-স্ত্ৰীৰোগ বিশেষজ্ঞসকলৰ দ্বাৰা প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰিছিল।
তেওঁ ৰাজ্য চৰকাৰ পৰিচালিত বিদ্যালয়সমূহত নামভৰ্তি কৰা ২০ লাখতকৈও অধিক শিশুৰ চকুৰ স্ক্ৰীণিং সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।
দুখীয়া লোক, আদিম জনজাতি, মানৱ সৰবৰাহৰ ভুক্তভোগী, বাতৰি কাকতৰ হকাৰ, ডায়েবেটিচ ৰোগী, বৃদ্ধাশ্ৰমৰ বাসিন্দা, বস্তিবাসী আৰু মানসিকভাৱে বিচলিত লোকৰপৰা- মহিলা খেলুৱৈ আৰু ট্ৰাক চালকলৈ সকলোকে তেওঁ তেওঁৰ লক্ষ্য তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰি লৈছিল।
দাতব্য প্ৰতিষ্ঠান কাশ্যপ মেম’ৰিয়েল আই বেংকৰ সহযোগত তেওঁ ঝাৰখণ্ডৰ প্ৰতিটো ব্লক আৰু প্ৰতিখন জিলাত বিনামূলীয়া চকু পৰীক্ষা শিৱিৰ আয়োজন কৰিছিল।
এই শিৱিৰসমূহৰ লক্ষণীয় অৱদান এয়ে যে, শিৱিৰে প্ৰদান কৰা চশমা আৰু চকুৰ অপাৰেচনৰ পাছত ল’ৰা-ছোৱালীসমূহে শ্ৰেণী কোঠালৈ উভতি যোৱা আৰম্ভ কৰিছিল।
কাশ্যপে বিনামূলীয়া চিকিৎসা প্ৰদান কৰি, দৃষ্টিশক্তিৰ দুৰ্বলতা যেনে; ডিটেকটিভ ছানি পৰা ৰোগ, প্ৰতিসৰণ ত্ৰুটি আদিত ভুগি থকা শিশুসকলৰ শিক্ষাৰ বাবে ব্যাপকভাৱে কাম কৰিছিল।
ঝাৰখণ্ডৰ শিশুহঁতে আধাতে স্কুল সামৰাৰ ঘটনাৰ ভূ লৈ তেওঁ আৱিষ্কাৰ কৰিছিল যে, শিশুসকলৰ মাজত অন্ধত্বৰ হাৰ বৃদ্ধি পাইছে।
ৰামগড়ৰ এখন চৰকাৰী বিদ্যালয়ত তেওঁ চকু পৰীক্ষা শিৱিৰ পাতি প্ৰায় দহহাজাৰ শিশুৰ চকু পৰীক্ষা কৰিছিল।
অন্ধত্বৰ কাৰণসমূহ আলোচনা কৰিবলৈ আৰু এই সমূহৰ বিষয়ে সজাগতা বৃদ্ধি কৰিবলৈ তেওঁ বিনামূলীয়া শিৱিৰৰ আয়োজন কৰিছিল।
সামাজিকভাৱে পিছপৰা শ্ৰেণীৰ বাবে আগবঢ়োৱা সেৱাৰ বাবে তেওঁ পাঁচবাৰকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় আই এম এ প্ৰাপক।
অন্যান্য ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষাৰ দৰেই কাংগড়ী ভাষায়ো চুবুৰীয়া ভাষাসমূহৰ সৈতে এটি উপভাষাৰ নিৰন্তৰতা বৰ্তাই ৰাখে।
এনেদৰে ই অন্য পাহাড়ী প্ৰকাৰ যেনে পূবত মণ্ডিয়ালী আৰু কুলূঈ, উত্তৰত চম্বয়ালী, গদী আৰু ভটিয়ালী আৰু দক্ষিণ-পূবত কহলূৰীৰ সৈতে সম্বন্ধিত।
এই ভাষা মুখ্যতঃ হিমাচল প্ৰদেশৰ কাংগড়া, উনা আৰু হমীৰপুৰ তথা পাঞ্জাবৰ গুৰদাসপুৰ, ৰূপনগৰ আৰু হোশ্বিয়াৰপুৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
পিটিকা বনাবলৈ নিৰ্বাচন কৰা মুখ্য উপাদানৰ সৈতে ৰুচি অনুসৰি নিমখ, তেল, জলকীয়া, পিয়াজ আদিৰে পিটিকি মিশ্ৰণ কৰা হয়।
এইদৰে সিজাই বা পুৰি কোমল কৰা আলুখিনি এটা পাত্ৰত ৰাখি তাত কটা পিয়াঁজ, কেঁচা জলকীয়া, ধনিয়া, সোৱাদ অনুসৰি নিমখ আৰু মিঠাতেল মিহলাই ভালকৈ হাতেৰে পিটিকি গৰমে গৰমে ভাতৰ লগত পৰিবেশন কৰা হয়।
এইদৰে খাবলৈ নিৰ্বাচন কৰা প্ৰধান সামগ্ৰীবিধৰ সৈতে মিঠাতেল, পিয়াঁজ, জলকীয়া, নিমখ, ধনিয়া আদি মচলাজাতীয় সামগ্ৰী মিহলাই পিটিকা তৈয়াৰ কৰা হয়।
এই খাদ্যবিধ তৈয়াৰ কৰিবলৈ সময় আৰু প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী তাকৰ হোৱাৰ লগতে ইয়াৰ থলুৱা স্বাদৰ হেতু ভাৰতৰ লগতে ইয়াৰ ওচৰচুবুৰীয়া দেশ সমূহত এইবিধ খাদ্যৰ জনপ্ৰিয়তা অধিক।
খাবৰ বাবে ৰুচি অনুসৰি মানুহে সোৱাদৰ বাবে নিমখ, জলকীয়া, পিয়াজ, আদা, মিঠাতেল, ধনীয়া, পদুনা আদি ব্যৱহাৰ কৰি বিভিন্ন পিটিকা প্ৰস্তুত কৰে:
পিটিকা বনাবলৈ মুখ্য উপাদান হিচাপে আলু, বেঙেনা, বিলাহী, কচু , তিল, বিভিন্ন ফল , মাছ সামগ্ৰীৰ উপৰিও সোৱাদৰ বাবে নিমখ, মিঠাতেল, পিয়াঁজ, জলকীয়া, আদা, ধনীয়া, মানধনীয়া, নেমু ইত্যাদি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
১৯৫৬ চনত ফ্ৰান্সৰ পৰা স্বাধীনতাৰ পিছত মৰক্কোৰ মহিলাসকল জ্ঞান উৎপাদন আৰু কলাত্মক প্ৰকাশৰ ক্ষেত্ৰত আগৰণুৱা আছিল—আৰু এই সকলোবোৰেই উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক মৰক্কোৰ পৰিচয়ৰ ধাৰণা আৰু ধাৰণাক সূক্ষ্ম কৰি তুলিছিল।
উদাহৰণস্বৰূপে, মৰক্কোত লিংগ অধ্যয়নৰ জ্ঞান উৎপাদনৰ ক্ষেত্ৰত ফাতিমা মাৰ্নিছিয়ে এগৰাকী সমালোচনাত্মক ব্যক্তি হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল।
ইংৰাজী ভাষাত কল্পকাহিনীৰ কিতাপ প্ৰকাশ কৰা প্ৰথমজন মৰক্কোৰ লেখিকা হিচাপেও মৰক্কোৰ ওপৰত সাহিত্যৰ জনপ্ৰিয় ব্যক্তিত্ব হিচাপে পৰিগণিত হৈছে লাইলা লালামী।
তেওঁলোকৰ প্ৰকাশিত গ্ৰন্থৰ জৰিয়তে প্ৰাধান্য লাভ কৰা আন মৰক্কোৰ মহিলাসকলৰ ভিতৰত লেইলা আবুজেইদ, লতিফা বাকা, খনাটা বেননৌনা, ফাৰিদা ডিউৰী, আৰু বাহা ট্ৰেবেলছি আদি উল্লেখযোগ্য।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব সপ্তম শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰব বিজয়ৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা মৰক্কোত ইছলাম প্ৰসাৰৰ পূৰ্বে মৰক্কো এটা অঞ্চলৰ অংশ আছিল য'ত বেছিভাগেই অ-আৰব আমাজিগ জনসংখ্যা আছিল।
চতুৰ্থ, ৫ম আৰু ষষ্ঠ শতিকাৰ বিভিন্ন আমাজিগ জনগোষ্ঠীক মেট্ৰিলিনিয়াল বুলি কোৱা হয়, যেনে: চাহাৰা আৰু চাহেল অঞ্চলৰ টুয়াৰেগ জনগোষ্ঠী।
ইয়াৰ ঐতিহাসিক উদাহৰণ হ’ল: উত্তৰ আফ্ৰিকালৈ আৰব সম্প্ৰসাৰণৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়া আমাজিগ মহিলা সামৰিক নেত্ৰী কাহিনাৰ জীৱন।
ফ্ৰান্সৰ পৰা স্বাধীনতাৰ পিছত ১৯৫৬ চনলৈকে মৰক্কোৰ বৰ্তমানৰ সীমান্ত আৰু জাতি ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে সত্তাক স্বীকৃতি দিয়া নহ’লেও কেইবা শতিকাজুৰি চলি থকা ইয়াৰ গঠনত তাত থকা মহিলাসকলে উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছে।
মৌখিক পৰম্পৰা আৰু কাহিনীসমূহ প্ৰেৰণ কৰাৰ ভূমিকাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰতিষ্ঠানৰ ভেটি গঢ়ি তোলালৈকে, ঔপনিৱেশিকতাবাদক প্ৰতিহত কৰাত তেওঁলোকৰ অৱদানলৈকে, আৰু মৰক্কো ৰাষ্ট্ৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ পিছত ক্ষমতাৰ পদবী গ্ৰহণ কৰালৈকে, মৰক্কোত মহিলাসকলে উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল আৰু কৰি আছে।
বাৰ্বাৰ সংস্কৃতিৰ গহনা হৈছে খিলঞ্জীয়া আমাজিগ লোকে বসবাস কৰা অঞ্চলত মহিলা আৰু ছোৱালীয়ে পিন্ধা পৰম্পৰাগত গহনা।
দীৰ্ঘদিনীয়া সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক পৰম্পৰা অনুসৰণ কৰি এনে জাতি-জনগোষ্ঠীৰ ৰূপৰ মিস্ত্ৰীসকলে তেওঁলোকৰ মহিলা গ্ৰাহকক শোভা বঢ়াবলৈ জটিল গহনা তৈয়াৰ কৰিছিল।
পৰম্পৰাগত গ্ৰাম্য আমাজিগ গহনা সাধাৰণতে ৰূপৰ আছিল আৰু ইয়াত প্ৰথমে কাপোৰৰ বাবে ক্লাচপ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা বিশৃংখল ত্ৰিকোণীয় ফাইবুলা ব্ৰ'চৰ লগতে নেকেলেচ, ব্ৰেচলেট, কাণফুলি আৰু অনুৰূপ বস্তুও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।
ফ্ৰান্সৰ পৰা মৰক্কোৰ স্বাধীনতাৰ পিছত মৰক্কোৰ মহিলাসকলে ধৰ্মতকৈ অধিক শিক্ষাদানৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া বিদ্যালয়লৈ যাবলৈ আৰম্ভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়, বিজ্ঞান আৰু অন্যান্য বিষয়লৈও শিক্ষা সম্প্ৰসাৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
২০০৪ চনত মুডাৱানা নামেৰে জনাজাত আইনী সংহিতা প্ৰৱৰ্তনৰ লগে লগে মৰক্কোৰ মহিলাসকলে নিজৰ স্বামীক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰাৰ, সন্তানৰ তত্ত্বাৱধান, শিশুৰ পোহপাল দিয়াৰ অধিকাৰ আৰু সম্পত্তিৰ মালিক আৰু উত্তৰাধিকাৰীত্ব লাভ কৰাৰ অধিকাৰ লাভ কৰে।
মৰক্কোৰ নাৰীসকলৰ ইতিহাসত উত্তৰ-পশ্চিম আফ্ৰিকাৰ দেশ মৰক্কোত ইছলামৰ আগমনৰ আগৰ, সময়ত আৰু পিছৰ জীৱন অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
এটা ভুল ধাৰণা আছে যে, ইয়াতেই হাৰেম গঠন হয় বা এই দেশত নাৰীৰ ব্যৱহাৰ আৰু অধিকাৰৰ এক সাৰ্বজনীন নিয়ম আছে।
মৰক্কোৰ মহিলা শিল্পীসকলেও আঞ্চলিক আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে, য’ত আছিল লালা এছাইডি, সমীৰা ছাইদ, আমেল বেণ্ট, নাজাত আটাবু, দৌনিয়া বাটমা, আৰু নাইমা ছামিহ আদি।
চাৰি বছৰ বয়সত, ছাৰা আলী খানে এটা বিজ্ঞাপনত অভিনয় কৰে৷ পিতৃ ছৈয়ফৰ মতে, বলিউদৰ অভিনেত্ৰী আৰু প্ৰাক্তন ব্ৰহ্মাণ্ড সুন্দৰী ঐশ্বৰ্য ৰায় হৈছে ছাৰাৰ অনুপ্ৰেৰণা বা আদৰ্শ৷ ছিকাগোৰ এখন মঞ্চত ঐশ্বৰ্যৰ অভিনয় দেখাৰ পাছতেই ছাৰা ৰায়ৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হয় আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত ছবিজগতত এটা কেৰিয়াৰ গঢ়াৰ সপোন দেখে৷ ২০০৪ চনত ছাৰ আলী খানৰ পিতৃ-মাতৃৰ বৈবাহিক জীৱনৰ মাজত বিচ্ছেদ হয় আৰু ছাৰা আলী খানক অমৃতা সিঙে লালন-পালন কৰাৰ ন্যায়িক অভিভাৱকত্ব লাভ কৰে৷ প্ৰথমাৱস্থাত ছৈয়ফক জীয়েক-পুতেকক দেখা কৰাৰ পৰা বাৰণ কৰা হৈছিল৷ অৱশ্যে পিতৃ আৰু জীয়ৰীৰ মাজত পাছলৈ পুনৰ্মিলনৰ জৰিয়তে বন্ধুত্বপূৰ্ণ সম্বন্ধ স্থাপিত হয়৷ ছাৰা আলী খানে কৰিণা কাপুৰৰ লগত এটা স্বাস্থ্যকৰ সম্বন্ধ অটুট ৰাখিছে৷ ছাৰাই ২০১৮ চনত কয় যে-"মই তেখেতৰ পেছাদাৰিত্বৰ গুণটো আয়ত্ত কৰিব বিচাৰোঁ৷"
কিশোৰী অৱস্থাত, ছাৰা আলী খানে নিজৰ মেদবহুলতাৰ সমস্যাৰ লগত ভালেমান যুঁজিবলগা হৈছিল৷ সেয়েহে ওজন হ্ৰাস কৰিবলৈ ছাৰাই নিজকে এক কঠোৰ দৈনন্দিন কৰ্মসূচীৰ মাজত আবদ্ধ কৰিছিল আৰু ব্যায়ামাদিত মনোনিৱেশৰ জৰিয়তে স্বাস্থ্যসন্মত হ'বলৈ প্ৰয়াস কৰিছিল৷ তেখেত তো আক্ৰান্ত হৈছিল৷ তেখেতৰ ওজন বঢ়াৰ সিও এটা কাৰণ আছিল৷ নিউ ইয়ৰ্কত থকা কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ছাৰাই ইতিহাস আৰু ৰাজনীতি বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰে৷নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ পূৰ্বেই, প্ৰায় তিনিটা বছৰৰ ভিতৰত, ২০১৬ চনত ছাৰা আলী খানে স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে৷ পাঠ্যক্ৰমৰ অৱশিষ্ট ডেৰটা বছৰ তেখেতে ওজন প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰে৷ ইয়াৰ পিছত তেখেত ভাৰতলৈ ঘূৰি আহে৷
কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী দখল কৰাৰ পাছত ছাৰাই অভিনয়ৰ জগতত প্ৰৱেশ কৰে আৰু ২০১৮ চনত মুক্তিলাভ কৰা কেদাৰনাথ ছবিখনৰ জৰিয়তে দৰ্শক তথা সমালোচকৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে৷ এইখন ছবিৰ জৰিয়তে তেখেতে ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ নৱাগতাৰ সন্মান অৰ্জন কৰে৷ ২০১৯ চনত তেখেত ফৰ্বছ-ইণ্ডিয়াৰ শীৰ্ষ ১০০ ছেলেব্ৰিটিৰ তালিকাভূক্ত হয়৷
১৯৯৫ চনৰ ১২ আগষ্টত ছাৰা আলী খানৰ জন্ম হয়৷তেখেতৰ জন্ম হৈছিল মুম্বাইত৷ পিতৃ আছিল ছৈয়ফ আলী খান আৰু মাতৃ হৈছে অমৃতা সিং৷ ছাৰাৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃৰ নাম হৈছে ইব্ৰাহীম৷ছাৰাৰ অৰ্ধ-ভ্ৰাতৃ হৈছে টাইমূৰ৷ টাইমূৰ ছৈয়ফ আলী খান আৰু কৰিণা কাপুৰৰ সন্তান৷ ছাৰা এগৰাকী মুছলিম হিচাপে জন্ম হয়৷
২০১৯ চনত ছাৰা আলী খানক ফৰ্বছ-ইণ্ডিয়াৰ এশগৰাকী ছেলিব্ৰেটিৰ তালিকাভূক্ত কৰা হয়৷ ৫৭.৫ মিলিয়ন ধনেৰে তেখেতে তালিকাত ৬৬তম স্থান পায়৷ ফাণ্টা, পিউমা, ভিটৰ দৰে একাধিক ব্ৰেণ্ড আৰু পণ্যদ্ৰব্যৰ বিজ্ঞাপনভিত্তিক প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰৰ লগত তেখেত জড়িত৷
ছাৰা আলী খান হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী৷ তেখেতে সাধাৰণতে হিন্দী ভাষাৰ ছবিত অভিনয় কৰে৷ বলিউদৰ পৰিচিত অভিনেতাদ্বয় অমৃতা সিং আৰু ছৈয়ফ আলী খানৰ দুহিতা ছাৰা বিখ্যাত পাটাউদী পৰিয়ালৰ জীয়ৰী৷
ইৰোম্বা হৈছে এক চাটনি য'ত যথেষ্ট ৰঙা জলকীয়া বা উমোৰোকৰ সৈতে ঙাৰি , জুইত শুকুৱাই ৰখা মাছৰ সৈতে পাচলি ভাপত দি বা সিজাই তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু শেষত ইয়াক বিভিন্ন শাক, ধনিয়া আদিৰে সজোৱা হয়।
ইয়াৰ পিছত ইৰোম্বা ভাত বা অন্যান্য খাদ্য যেনে ভজা মিছামাছ, অমলেট আদিৰ সৈতে খাব পৰাকৈ প্ৰস্তুত হৈ উঠে।
ৰাজ্যখনৰ মেইটেই সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে শুকুৱাই ৰাখি কিণ্বন পদ্ধতিৰে সংৰক্ষণ কৰা মাছ আৰু থলুৱাভাৱে উপলব্ধ পাচলি ব্যৱহাৰ কৰি এই খাদ্যবিধ প্ৰস্তুত কৰে।
অক্সফৰ্ড ইংৰাজী অভিধান ৰ মতে, মাতৃতন্ত্ৰ হৈছে "সামাজিক সংগঠনৰ এটা প্ৰকাৰ য'ত মাতৃ বা বয়সস্থ মহিলাই পৰিয়ালৰ মুৰব্বীৰ দায়িত্ব লয়, আৰু বংশ আৰু সম্পৰ্কৰ হিচাপ নাৰী বংশৰ যোগেদি কৰা হয়; চৰকাৰ বা শাসন কোনো এগৰাকী মহিলা বা একাধিক মহিলাৰ শাসনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হয়।
" সাংস্কৃতিক নৃতত্ত্বৰ শৈক্ষিক শাখাৰ ভিতৰত অ'ইডিৰ মতে মাতৃতন্ত্ৰ হৈছে এনে এক "সংস্কৃতি বা সম্প্ৰদায় য'ত এনে ব্যৱস্থাৰ প্ৰাধান্য আছে" বা "মহিলা বা মহিলাৰ আধিপত্য থকা পৰিয়াল, সমাজ, সংগঠন আদি অবিহনে মহিলাসকলক আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিবলগীয়া হোৱা আইন" সমূহৰ উল্লেখ কৰা হৈছে।
বেছিভাগ শিক্ষাবিদেই সমতাবাদী অপিতৃতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাক অধিক কঠোৰভাৱে সংজ্ঞায়িত মাতৃতন্ত্ৰৰ পৰা বাদ দিয়ে।
হাইড গটনাৰ-এবেণ্ড্ৰথৰ মতে, মাতৃতন্ত্ৰৰ অস্তিত্ব মানি ল’বলৈ অনিচ্ছা কৰাটো হয়তো মাতৃতন্ত্ৰক কেনেকৈ সংজ্ঞায়িত কৰিব লাগে তাৰ এক নিৰ্দিষ্ট সাংস্কৃতিকভাৱে পক্ষপাতিত্বমূলক ধাৰণাটোৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কৰা হ’ব পাৰে: কাৰণ পিতৃতন্ত্ৰত পুৰুষে নাৰীৰ ওপৰত শাসন কৰে, মাতৃতন্ত্ৰক সঘনাই পুৰুষৰ ওপৰত মহিলাই শাসন কৰা বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে, আনহাতে তেওঁৰ মতে মাতৃতন্ত্ৰ সমতাবাদী।
মাতৃতন্ত্ৰ হৈছে এনে এক সামাজিক ব্যৱস্থা য’ত মহিলাসকলে কৰ্তৃত্বৰ ভূমিকাত প্ৰাথমিক ক্ষমতাৰ পদবী গ্ৰহণ কৰে।
বহল অৰ্থত ই নৈতিক কৰ্তৃত্ব, সামাজিক বিশেষাধিকাৰ আৰু সম্পত্তিৰ নিয়ন্ত্ৰণলৈকে বিস্তৃত হ’ব পাৰে।
সেই সংজ্ঞাসমূহ সাধাৰণ ভাবে প্ৰযোজ্য হ’লেও নৃতত্ত্ব আৰু নাৰীবাদৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট সংজ্ঞা কিছু কিছু দিশত পৃথক।
যিকোনো অ-পিতৃতন্ত্ৰ ব্যৱস্থাক মাতৃতন্ত্ৰ বুলি গণ্য কৰা লোক আছে যদিও বেছিভাগ শিক্ষাবিদে সেই ব্যৱস্থাসমূহক অধিক সঠিকভাৱে সংজ্ঞায়িত কৰা ক্ষেত্ৰত মাতৃতন্ত্ৰৰ পৰা বাদ দিয়ে।
ভূৰাগাঁও আৰু খাৰুপেটীয়াৰ পৰা ২১ কিলোমিটাৰ দক্ষিণ ফালে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ ওপৰত অৱস্থিত ভূৰাগাঁও-খাৰুপেটীয়া দলংখনে দক্ষিণ দিশৰ ভূৰাগাঁও চহৰখনক নদীখনৰ উত্তৰ দিশৰ খাৰুপেটীয়াৰ সৈতে সংযোগ কৰিব।
অসম-ভূটান সীমান্তৰ পৰা ৭৭ কিলোমিটাৰৰো অধিক দূৰত্বত অৱস্থিত এই দলংখনে তেজপুৰৰ কলিয়া ভোমোৰা সেতুৰ বিকল্প হিচাপে কাম কৰিব।
ভূৰাগাঁও-খাৰুপেটীয়া দলং, অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ ওপৰত ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ ৭১৫এ ৰ ওপৰত ৭.৬৩ কিলোমিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ প্ৰস্তাৱিত পকী পথ দলং ৷ ইয়াৰ জৰিয়তে উত্তৰ পাৰৰ দৰং জিলাৰ খাৰুপেটীয়াক দক্ষিণ পাৰৰ মৰিগাঁও জিলাৰ ভূৰাগাঁৱৰ সৈতে সংযোগ কৰা হ’ব।
জাগীৰোড ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সমৰাং লৈ নতুন ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ প্ৰস্তাৱ ভাৰত চৰকাৰে ২০১৪ চনত গেজেটেড অধিসূচনাৰ জৰিয়তে আগবঢ়াইছিল।
পেচিফিক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপিকা তথা পৰিচালক মাৰ্থা ৰেম্পটনৰ মতে, "১৮৪৮ চনত চেনেকা ফল্ছ সন্মিলনীত আনুষ্ঠানিকভাৱে এই ঢৌ আৰম্ভ হৈছিল যেতিয়া তিনিশ পুৰুষ আৰু মহিলাই মহিলাৰ সমতাৰ কাৰ্যত একত্ৰিত হৈছিল।
সমতাক বেছিভাগ নাৰীবাদীয়ে সমৰ্থন কৰিলেও নাৰীবাদী আন্দোলনৰ প্ৰয়োজনীয় ফলাফল হিচাপে সাৰ্বজনীনভাৱে দেখা নাযায়, আনকি নাৰীবাদীসকলেও সেই সাৰ্বজনীনতাক সততে দেখা নাপায়।
এই ধাৰাবাহিকতাৰ আনটো মূৰত সংখ্যালঘু নাৰীবাদীয়ে যুক্তি দিছে যে মহিলাসকলে অন্ততঃ এখন মহিলা নেতৃত্বাধীন সমাজ আৰু সমান্তৰাল কিছুমান প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰিব লাগে।
নাৰীবাদীসকলৰ মাজত যিসকলে সমতাক অবাঞ্চিত বা অপ্ৰাসংগিক বুলি বিশ্বাস কৰে, তেওঁলোকে স্বাধীনতা বিচাৰে যদিও কিছুমানে পুৰুষৰ সমান মাত্ৰাৰ স্বাধীনতা লাভ কৰাটো সমতাৰ সন্ধানৰ সৈতে ৰিজাব বিচাৰে।
নাৰীবাদ হৈছে লিংগৰ ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক সমতাৰ এটা তত্ত্ব, অৱশ্যে সমতা লাভৰ বাবে কোনবোৰ দাবী আৰু কোনবোৰ কৌশল অতি প্ৰয়োজনীয় আৰু ন্যায্য তাৰ ভিত্তিত নাৰীবাদী আন্দোলন আৰু মতাদৰ্শৰ মাজত কেতবোৰ পাৰ্থক্যৰ সৃষ্টি কৰা হৈছে।
প্ৰপালচন মডিউলে চন্দ্ৰযানৰ লেণ্ডাৰ আৰু ৰ’ভাৰ কনফিগাৰেচনক ১০০ কিলোমিটাৰ চন্দ্ৰ কক্ষপথলৈকে কঢ়িয়াই নিব।
ইয়াৰ এটা ফালে এটা ডাঙৰ সৌৰ পেনেল আৰু ওপৰত এটা ডাঙৰ চিলিণ্ডাৰ সংযুক্ত কৰা আছে যিয়ে লেণ্ডাৰৰ বাবে মাউণ্টিং গঠন হিচাপে কাম কৰে।
লেণ্ডাৰৰ উপৰিও এই মডিউলটোৱে স্পেক্ট্ৰ’-প’লাৰিমেট্ৰি অৱ হেবিটেবল প্লেনেট আৰ্থ নামৰ আন এটা পেলোড কঢ়িয়াই লৈ গৈছে।
এই পেলোডটোৱে চন্দ্ৰৰ কক্ষপথৰ পৰা প্ৰায়-অবলোহিত তৰংগদৈৰ্ঘ্যৰ পৰিসৰ ত পৃথিৱীৰ বৰ্ণালী আৰু মেৰুসম্বন্ধীয় জোখ-মাখ অধ্যয়ন কৰিব।
চন্দ্ৰযান-২ৰ বিক্ৰমত ৮০০ নিউটনৰ পাঁচটা ইঞ্জিন আছিল আৰু পঞ্চমটো কেন্দ্ৰীয়ভাৱে এটা নিৰ্দিষ্ট থ্ৰাষ্টৰ সৈতে মাউণ্ট কৰা হৈছিল আনহাতে চন্দ্ৰযান-৩ৰ লেণ্ডাৰত মাত্ৰ চাৰিটা থ্ৰ'টল সক্ষম ইঞ্জিন আছে।
চন্দ্ৰযান-২ৰ তুলনাত ইমপেক্ট লেগবোৰ শক্তিশালী কৰা হৈছে আৰু ইনষ্ট্ৰুমেণ্টেচন ৰিডাণ্ডেন্সি বৃদ্ধি কৰা হৈছে।
পৰৱৰ্তী সময়ত বিক্ৰম লেণ্ডাৰৰ বিফলতাৰ ফলত ২০২৫ চনৰ বাবে জাপানৰ সৈতে অংশীদাৰিত্বৰে প্ৰস্তাৱিত চন্দ্ৰ মেৰু অন্বেষণ অভিযানৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অৱতৰণ ক্ষমতা প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আন এটা অভিযানৰ সন্ধান কৰা হয়।
মিছন ক্ৰিটিকেল বিমান অভিযানৰ সময়ত ইউৰোপীয় সংস্থা দ্বাৰা পৰিচালিত ইউৰোপীয় মহাকাশ ট্ৰেকিং এ চুক্তি অনুসৰি অভিযানটোক সহায় কৰিব।
চন্দ্ৰত মসৃণ অৱতৰণ প্ৰদৰ্শনৰ বাবে চন্দ্ৰযান কাৰ্যসূচীৰ দ্বিতীয় পৰ্যায়ত ইছৰ’ই অৰ্বিটাৰ, লেণ্ডাৰ আৰু ৰ’ভাৰেৰে গঠিত লঞ্চ ভেহিকেল মাৰ্ক-৩ লঞ্চ বাহনত চন্দ্ৰযান-২ উৎক্ষেপণ কৰে।
প্ৰজ্ঞান ৰ’ভাৰখন নিয়োগ কৰিবলৈ ২০১৯ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত লেণ্ডাৰখনে চন্দ্ৰপৃষ্ঠত টাচডাউন কৰাৰ কথা আছিল।
চন্দ্ৰ'ছ ছাৰ্ফেচ থাৰ্মোফিজিকেল এক্সপেৰিমেণ্ট ইয়াৰ জৰিয়তে চন্দ্ৰ পৃষ্ঠৰ তাপ পৰিবাহীতা আৰু উষ্ণতা জোখা হ’ব।
ইনষ্ট্ৰুমেণ্ট ফৰ লুনাৰ ছিছমিক এক্টিভিটি ই অৱতৰণ স্থানৰ চাৰিওফালে থকা ভূমিকম্পৰ প্ৰৱণতা জুখিব।
আলফা পাৰ্টিকেল এক্স-ৰে স্পেকট্ৰ’মিটাৰ ই চন্দ্ৰ পৃষ্ঠৰ ৰাসায়নিক গঠন আৰু খনিজাত গঠন বিশ্লেষণ কৰিব।
লেজাৰ ইনডিউছ ব্ৰেকডাউন স্পেকট্ৰ’স্কোপ ই চন্দ্ৰৰ অৱতৰণ স্থানৰ চাৰিওফালে থকা চন্দ্ৰৰ মাটি আৰু শিলৰ মৌলিক গঠন নিৰ্ণয় কৰিব।
এই অভিযান হৈছে চন্দ্ৰযান-২ৰ পৰৱৰ্তী পদক্ষেপ, কিয়নো পূৰ্ৱৰ অভিযানত মহাকাশ যানখন সফলতাৰে চন্দ্ৰৰ কক্ষপথত প্ৰৱেশ কৰিছিল যদিও অন্তিম মুহূৰ্তত ইয়াৰ মৰ্গদৰ্শন চফ্টৱেৰৰ বিসংগতি হোৱাৰ বাবে অৱতৰণ বিফল হৈছিল।
ইয়াৰ পূৰ্বে জাপানৰ সৈতে চন্দ্ৰৰ দক্ষিণ মেৰুলৈ অভিযানত সহযোগিতা কৰাৰ খবৰ ওলাইছিল য’ত ভাৰতে লেণ্ডাৰখন যোগান ধৰিব আনহাতে জাপানে লঞ্চাৰ আৰু ৰ’ভাৰ দুয়োটা যোগান ধৰিব।