polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ভাৰতীয় জনগণৰ পৰা অহা প্ৰচুৰ চাপত ব্ৰিটিছে ঘোষণা কৰিছিল যে তেওঁলোকে ভাৰতীয়ক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰিব আৰু ইয়াৰ বাবে তেওঁলোকে কাৰ্যবাদী পৰিষদৰ অতি কমেও অৰ্ধাংশ সদস্যক নিৰ্বাচন কৰিব আৰু বিধান পৰিষদত নিৰ্বাচিত সদস্যৰ অধিকাংশকেই স্থান দিয়া হ'ব৷ কংগ্ৰেছ আৰু মুছলিম লীগ উভয়েই এই চুক্তি সমৰ্থন কৰিছিল৷ তেওঁলোকে উপলব্ধি কৰিছিল যে, ভৱিষ্যতে অধিক সুবিধা লাভৰ বাবে সহযোগিতাৰ প্ৰয়োজন হ'ব৷
উপন্যাসখনত পক্ষীকুলৰ মাজত 'মামা'ৰূপে পৰিচিত বৈৰাগী হৈছে এক পৰিভ্ৰমী পক্ষী যি স্বভাৱজাত তাড়নাত অন্যান্য পক্ষীসমূহৰ সৈতে সুদূৰ হিমালয়ৰপৰা অসম তথা ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইলৈ নিয়মিতভাৱে বাৰ্ষিক পৰিভ্ৰমণৰ বাবে আহে।
প্ৰথম অধ্যায়ত লেখকে বৈৰাগীৰ দৃষ্টিৰে হিমালয় পৰ্বতাঞ্চলৰ লগতে মানস সৰোবৰৰ সৌন্দৰ্য আৰু ভৌগোলিক বৰ্ণনা দাঙি ধৰিছে।
দ্বিতীয় অধ্যায়ত হিমালয়ৰ পৰিভ্ৰমী পক্ষীকুলৰ অসম অভিমুখী যাত্ৰা আৰম্ভ হৈছে আৰু ইয়াৰপৰাই বৈৰাগীয়ে অবিৰামভাৱে কিশোৰ পক্ষীহঁ‌তক যাত্ৰাপথৰ গিৰি-গুহা, নদ-নদী, গাঁও-চহৰ ইত্যাদিৰ ইতিহাস তথা বৈশিষ্ট্যৰ বৰ্ণনা দি গৈছে।
কাহিনীয়ে অগ্ৰগতি লাভ কৰোঁতেই ঘটনাৰ পাকচক্ৰত বৈৰাগীয়ে যাত্ৰাপথৰ আটাইবোৰ সংগীকে হেৰুৱাই পেলাইছে।
নিজ ঠাইলৈ ঘূৰি আহি বৰ্ষ পৰিক্ৰমা শেষ কৰা চৰাইবোৰে লগত কঢ়িয়াই অনা নৱজাতক পক্ষীহঁ‌তক চাই বৈৰাগীয়ে চিৰ প্ৰশান্তি লাভ কৰাৰ উপলব্ধিৰেই লেখকে উপন্যাসখনিৰ মোখনি মাৰিছে।
উপন্যাসখনৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ এক পৰিভ্ৰমী বিহংগ যি প্ৰথম পুৰুষত উপন্যাসখনৰ বৰ্ণনাকাৰীৰ ভূমিকাও পালন কৰিছে।
সহচৰ পক্ষীকুলৰ মাজত বৈৰাগী নামেৰে পৰিচিত এই বিহংগই নিজা দৃষ্টিভংগীৰে প্ৰকৃতিৰ নান্দনিক বৰ্ণনাৰ লগতে মানৱ সভ্যতাৰ উত্তৰণৰ এছোৱাৰ কথা সংগীসকলক কৈ গৈছে।
পুথিভঁৰাল হৈছে এনে এক অনুষ্ঠান বা প্ৰতিষ্ঠান য'ত জ্ঞান-বিজ্ঞান, বুৰঞ্জী, দৰ্শন, সাহিত্য, কলা, গল্প-উপন্যাস, জীৱনী আদি নানা তৰহৰ ন-পুৰণি পুথি আৰু আলোচনী, বাতৰি কাকত আদি পঢ়াৰ কাৰণে সংগ্ৰহ আৰু সংৰক্ষণ কৰি ৰখা হয়।
পুথি য'ত ভৰাই মজুত কৰি ৰখা হয়, সেয়ে পুথিভঁৰাল আৰু গ্ৰন্থসমূহ সংগ্ৰহ কৰি যি আগাৰ বা গৃহত ৰখা হয়, সেয়ে গ্ৰন্থাগাৰ।
গ্ৰন্থাগাৰৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ ’’ৰ উৎপত্তি হৈছে লেটিন শব্দ '' ৰ পৰা৷ সাধাৰণতে দুই ধৰণৰ - ব্যক্তিগত ‘ঘৰুৱা পুথিভঁৰাল আৰু ৰাজহুৱা পুথিভঁৰাল।
পণ্ডিত, বিদ্যানুৰাগী আৰু অধ্যয়নপ্ৰিয় মানুহবোৰে নিজৰ অভীৰুচি মতে নিজক লগা পুথি-পাঁজি, আলোচনী, বাতৰি কাকত আদি সংগ্ৰহ কৰি ৰাখে।
ৰাজহুৱা পুথি ভঁৰালবোৰৰ কিছুমান চৰকাৰদ্বাৰা সম্পূৰ্ণৰূপে পৰিচালিত, কিছুমান ৰাইজৰদ্বাৰা চৰকাৰী সাহায্যত পৰিচালিত আৰু কিছুমান সম্পূৰ্ণভাৱে ৰাইজৰ দ্বাৰা স্থাপিত আৰু পৰিচালিত।
স্কুল-কলেজৰ পুথিভঁৰালবোৰ ছাত্ৰৰ মাচুল আৰু চৰকাৰী সাহায্যৰদ্বাৰাই স্থাপিত আৰু স্কুল-কলেজ কৰ্তৃপক্ষ বা ছাত্ৰ-সভাৰ দ্বাৰাই পৰিচালিত হয়।
জনসাধাৰণৰ মাজত শিক্ষা প্ৰচাৰৰ কাৰণে আৰু অধ্যয়নৰ অনুৰাগ জন্মাবৰ বাবে চৰকাৰৰদ্বাৰা ইয়াৰ পৰিচালনা কৰা হয়।
ভাৰতীয় সংবিধানত শিক্ষা হৈছে এক সহযোগী সংস্কৰণ আৰু কেন্দ্ৰ-ৰাজ্য দুয়োয়ে ইয়াৰ ওপৰত আইন প্ৰণয়ন কৰিব পাৰে।
আইনখনে ইয়াৰ কাৰ্যকৰীকৰণৰ বাবে কেন্দ্ৰ, ৰাজ্য আৰু স্থানীয় দলবোৰক বিশেষ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰিছে।
ৰাজ্যসমূহে সৰ্বজনীন শিক্ষাৰ বাবে সকলো বিদ্যালয়ত সঠিক মানদণ্ডৰ শিক্ষা দিব পৰাকৈ আৰ্থিক ক্ষমতাৰ অভাৱ বুলি আপত্তি দৰ্শাই আহিছে।
পুঁজিৰ প্ৰয়োজনীয়তা আৰু বিতৰণৰ অধ্যয়নৰ বাবে গঠন হোৱা এখন সমিতিয়ে পোনপ্ৰথমে আইনখন কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ পাঁচ বছৰত ভাৰতীয় মুদ্ৰা অনুসৰি ১৭১০ বিলিয়ন টকা ধাৰ্য কৰে আৰু ২০১০ চনৰ এপ্ৰিল মাহত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজ্যৰ অনুদান ৬৫:৩৫, উত্তৰ পূৱৰ ৰাজ্যসমূহৰ বাবে ৯০:১০ অনুপাতত ভাগ কৰিবলৈ সন্মত হয়।
২০১১ চনত গ্ৰহণ কৰা এটা উল্লেখনীয় পদক্ষেপ হৈছে শিক্ষাৰ অধিকাৰ দশম শ্ৰেণী পৰ্য্যন্ত আৰু প্ৰাক-বিদ্যালয় বয়সৰ পৰিসৰলৈ বৃদ্ধি কৰা।
সংবিধানৰ আৰম্ভণিৰ পৰা দহ বছৰৰ ভিতৰত সকলো শিশুকে ১৪ বছৰ পূৰ নোহোৱালৈকে বিনামূলীয়া আৰু বাধ্যতামূলক শিক্ষা প্ৰদান কৰিবলৈ ৰাজ্যই চেষ্টা কৰিব।
আমাৰ সংবিধানৰ পুৰুধা ব্যক্তিসকলে এইটো বিচৰা নাছিল যে আমি মাত্ৰ কেইটামান জুপুৰিঘৰ স্থাপন কৰি দিওঁ, তাত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক ৰাখি অপ্ৰশিক্ষিত শিক্ষক নিয়োগ কৰোঁ, নিম্নমানৰ কিতাপ যোগান ধৰোঁ আৰু খেলপথাৰৰ কোনো ব্যৱস্থা নাৰাখি শেষত ক'বলৈ যাওঁ যে আমি ৪৫ নং দফা গ্ৰহণ কৰিছোঁ আৰু গতিকে প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ সম্প্ৰসাৰণ ঘটিছে।
শিক্ষাৰ অধিকাৰ আইনে ব্যৱস্থাটো আৰু অধিক আগঢ়াই নিয়ে আৰু বিদ্যালয়ত শিশুৰ নামভৰ্তিক এক ৰাজ্যিক বিশেষ অধিকাৰ হিচাপে গঢ়ি তোলে।
ৰাষ্ট্ৰপতিৰ সন্মতি লাভ কৰাৰ পিছত ২০০৯ চনৰ ২৬ আগষ্টত এইখন শিশুৰ বিনামূলীয়া আৰু বাধ্যতামূলক শিক্ষাৰ আইনৰূপে পৰিগণিত হয়।
সেই সময়ৰ ভাৰতীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী মনমোহন সিঙৰ বক্তৃতাৰ দ্বাৰা আইনখন বলৱৎ হোৱাত ভাৰতীয় ইতিহাসত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে বক্তৃতাৰে এখন আইন বলৱৎ কৰা হয়।
ড॰ মনমোহন সিঙে তেওঁৰ বক্তৃতাত কয়,"লিংগবৈষম্য আৰু সামাজিক বৈষম্য আঁতৰাই সকলো শিশুৰ শিক্ষা লাভ নিশ্চিতকৰণৰ বাবে প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ।
সেই শিক্ষা হʼব দায়িত্বশীল আৰু সক্ৰিয় নাগৰিক হিচাপে গঢ়ি তুলিব পৰা প্ৰয়োজনীয় দক্ষতা, জ্ঞান, নীতি আৰু আহৰণ কৰিব পৰা শিক্ষা।
এই আইনে বিনামূলীয়া আৰু বাধ্যতামূলক শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত চৰকাৰ, স্থানীয় কৰ্তৃপক্ষ আৰু অভিভাৱকৰ কৰ্তব্য আৰু দায়িত্বৰ বিষয়ে বিশেষভাৱে উল্লেখ কৰিছে।
লগতে কেন্দ্ৰীয় আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ অংশীদাৰীত্ব বিত্তীয় আৰু অন্যান্য দায়িত্বৰ ওপৰতো আলোকপাত কৰিছে।
আইনখনে ছাত্ৰ-শিক্ষক অনুপাত, আন্তঃগাথঁনি, বিদ্যালয়ত কৰ্মৰত দিন,শিক্ষক-কৰ্মৰত‌ সময় এইসমূহত গুৰুত্ব দিওঁতে শিক্ষাৰ মানদণ্ডৰ বিষয়টো এৰাই চলাৰ দৰে হ'ল।
শিক্ষকৰ নিযুক্তিত গ্ৰাম্য চহৰৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষাৰ বাবে ইয়াত ছাত্ৰ- শিক্ষকৰ অনুপাত ৰাজ্য,জিলা বা ব্লকৰ সলনি প্ৰতিখন বিদ্যালয়ত প্ৰযোজ্য কৰা হৈছে।
দহ বছৰীয়া লোকপিয়ল, স্থানীয় কৰ্তৃপক্ষ, ৰাজ্যিক বিধানমণ্ডল আৰু সংসদৰ নিৰ্বাচন আৰু দুৰ্যোগৰ সময়ৰ সহায়ৰ বাদে শিক্ষকক আন অশৈক্ষিক কাম-কাজত অন্তৰ্ভুক্ত নকৰিবলৈকো ইয়াত ব্যৱস্থা আছে।
স্বীকৃতপ্ৰাপ্ত বিদ্যালয়সমূহৰ ৮০% ই চৰকাৰী বিদ্যালয়েৰে দেশৰ প্ৰাথমিক শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ বৃহত্তম অংশটো গঠিত যদিও ইয়াত শিক্ষকৰ নাটনিৰ লগতে আন্তঃগাঁথনিমূলক ব্যৱধান পৰিলক্ষিত হয়।
চৰকাৰী বিদ্যালয় সমূহ সম্বন্ধে প্ৰায়ে অভিযোগ আহে যে সেইবোৰ অনুপস্থিতি আৰু অব্যৱস্থাৰ সমস্যাৰে ভাৰাক্ৰান্ত আৰু তাত নিয়োগ বিলাকো ৰাজনৈতিক সুবিধামতেহে হয়।
চৰকাৰী বিদ্যালয়ত বিনামূলীয়া মধ্যাহ্ন ভোজনৰ প্ৰলোভন স্বত্বেও বেছিভাগ অভিভাৱকেই শিশুক ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়লৈ পঠিয়ায়।
অধিকাংশ ৰাজ্যতে গ্ৰাম্য ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়ৰ শিক্ষকৰ দৰমহা চৰকাৰী বিদ্যালয়তকৈ ভালেখিনি কম।
ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়ত ২৫% বঞ্চিত শিশুৰ বাবে সংৰক্ষণ কৰাৰ বাধ্যতামূলক দফাটোৰ বাবে এই খচৰাই যথেষ্ট বিতৰ্কৰ সূচনা কৰিছিল।
আইনখন প্ৰণয়ন কৰা শিক্ষাৰ কেন্দ্ৰীয় উপদেষ্টা পৰিষদৰ উপ-সমিতিয়ে এই দফাটোক এখন গণতান্ত্ৰিক সমাজ গঠন কৰিবলৈ এই ব্যৱস্থাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ পূৰ্বাৱশ্যকীয় হিচাপে ধৰি লৈছিল।
ভাৰতীয় আইন আয়োগে প্ৰাৰম্ভিকতে ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়ত বঞ্চিত শিশুৰ বাবে ৫০% সংৰক্ষণৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছিল।
২০১৪ চনৰ ৭ মে'ত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে নিয়ম কৰি দিছিল যে শিক্ষাৰ অধিকাৰ আইন সংখ্যালঘু প্ৰতিষ্ঠানৰ বাবে প্ৰযোজ্য নহয়।
শিক্ষাৰ অধিকাৰ আইনৰ শিক্ষাৰ প্ৰয়োজন থকা শিশু চিনাক্ত কৰিব পৰাকৈ এক জৰীপৰ প্ৰয়োজন আৰু সেইসমূহক শিক্ষাৰ সুবিধা প্ৰদান কৰিবলৈ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে।
নামভৰ্তি, উপস্থিতি আৰু সম্পূৰ্ণ শিক্ষাৰ দায়িত্ব চৰকাৰক দিয়া বিশ্বৰে প্ৰথমখন আইন হৈছে শিক্ষাৰ অধিকাৰ আইন।
১৮ বছৰ বয়সলৈকে বিশেষ ভাৱে সক্ষম শিশুসকলৰ শিক্ষাৰ অধিকাৰৰ বাবে এখন পৃথক আইন আছে, বিশেষভাৱে সক্ষম শিশুৰ আইন।
এই আইনৰ অধীনত থকা অন্যান্য ব্যৱস্থাৰ ভিতৰত বিদ্যালয়ৰ আন্তঃগাঁথনিৰ উন্নয়ন,শিক্ষক-ছাত্ৰৰ অনুপাত আদি আছে।
মানৱ সম্পদ উন্নয়ন মন্ত্ৰালয়ে আইনখন কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ ১৪ জনীয়া এখন উচ্চ স্তৰীয় ৰাষ্ট্ৰীয় উপদেষ্টা পৰিষদ গঠন কৰে।
২০১০ চনত আইনখন বলৱৎ হোৱাৰ লগে লগে প্ৰতিজন শিশুৰ বাবে শিক্ষাক মৌলিক অধিকাৰ গণ্য কৰা ১৩৫খন দেশৰ ভিতৰত ভাৰতো এখন হিচাপে পৰিগণিত হয়।
বিনামূলীয়া শিক্ষাই ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়সমূহত নামভৰ্তি কৰা শিশুসকলক বাদ দি বাকী কোনো শিশুয়েই কোনোধৰণৰ মাচুল পৰিশোধ নকৰাকৈ বিনা অসুবিধাত প্ৰাথমিক শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰাটো বুজাইছে।
'বাধ্যতামূলক শিক্ষা'ই চৰকাৰ আৰু স্থানীয় কৰ্তৃপক্ষক ৬ ৰ পৰা ১৪ বছৰ বয়সৰ শিশুৰ বাবে প্ৰাথমিক শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰাকৈ নামভৰ্তি আৰু নিয়মীয়া উপস্থিতিৰ দায়িত্ব প্ৰদান কৰিছে।
শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত সক্ৰিয় বহু গোটৰ সৈতে আলোচনা নকৰাকৈ, শিক্ষাৰ মানদণ্ডৰ বিবেচনা নকৰি খৰখেদাকৈ প্ৰস্তুত কৰা বাবে আইনখন যথেষ্ট সমালোচনাৰ সন্মুখীন হৈছে।
ব্যক্তিগত খণ্ডৰ আৰু ধৰ্মীয় সংখ্যালঘুৰ বিদ্যালয়সমূহত অনাধিকাৰ হস্তক্ষেপ কৰা আৰু ৬ বছৰৰ তলৰ শিশুক আইনৰ বাহিৰত ৰখাৰ বাবেও সমালোচিত হৈছে।
বেছিভাগ ধাৰণাই ২০০০ চনৰ সৰ্বশিক্ষা অভিযান আৰু ১৯৯০ চনৰ বিশ্ববেংকৰ পুঁজিগত প্ৰাথমিক শিক্ষা কাৰ্যসূচীৰ নীতিৰ সৈতে মিল আছে যি দুই আঁচনি গাঁৱলীয়া অঞ্চলত বহু বিদ্যালয় স্থাপন কৰি অকাৰ্যকৰী হোৱাৰ বাবে আৰু দুৰ্নীতিৰ বাবে সমালোচিত হৈছিল।
আইনখনে ৬ ৰ পৰা ১৪ বছৰ বয়সৰ শিশুৰ বাবে নিম্নতম মানদণ্ড বৰ্তাই প্ৰাথমিক শিক্ষাক মৌলিক অধিকাৰ হিচাপে চিহ্নিত কৰে‌।
ইয়াৰ বাবে ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়সমূহত আৰ্থিকভাৱে পিছপৰা আৰু আন শিক্ষাৰ্থী ৰ বাবে ২৫% নামভৰ্তি সংৰক্ষণ কৰাটো বাধ্যতামূলক হৈ পৰে।
শিক্ষাৰ অধিকাৰ আইনে স্থানীয় বিদ্যালয়ত প্ৰাথমিক শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰাকৈ শিশুক বিনামূলীয়া আৰু বাধ্যতামূলক শিক্ষাগ্ৰহণৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰে।
ইয়ে নিশ্চিত কৰে যে 'বাধ্যতামূলক শিক্ষা' বুলিলে চৰকাৰৰ ৬ৰ পৰা ১৪ বছৰ বয়সলৈকে শিশুৰ বিনামূলীয়া শিক্ষাৰ ব্যৱস্থা কৰা আৰু নামভৰ্তি, উপস্থিতিৰ খতিয়ানৰ লগতে শিক্ষা সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ দায়িত্বক বুজায়।
'বিনামূলীয়া শিক্ষা'ই সকলো শিশুয়ে কোনোধৰণৰ মাচুল পৰিশোধ নকৰাকৈ বিনা অসুবিধাত প্ৰাথমিক শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰাটো বুজাইছে।
বৰ্তমানৰ আইনখন স্বাধীনতাৰ সময়ৰ ভাৰতীয় সংবিধানৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰাৰ সময়তে আৰম্ভ যদিও ২০০২ চনৰ ৮৬ তম সংশোধনীত ২১ অনুচ্ছেদত শিক্ষাক মৌলিক অধিকাৰ হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰি আইনখনক বিশিষ্ট মাত্ৰা প্ৰদান কৰা হয়।
আইনখনৰ প্ৰথম বৰ্ষপূৰ্তিত মানৱ সম্পদ উন্নয়ন মন্ত্ৰালয়ে আইনখন প্ৰণয়নৰ এখন প্ৰতিবেদন প্ৰস্তুত কৰিছিল আৰু ২০১৫ চনলৈকে উলিয়াই আছিল।
চৰকাৰী আৰু চৰকাৰী সাহায্যপ্ৰাপ্ত বিদ্যালয়ৰ শিক্ষকৰ দৰমহাৰ সমতা নিশ্চিত কৰাৰ আইনী ভিত্তিও আইনখনে প্ৰদান কৰে।
এই সংশোধনত পৃথককৈ শিক্ষাৰ আইনৰ আৰ্হি প্ৰস্তুত অপৰিহাৰ্য কৰা আৰু তাৰ কাৰ্যকৰীকৰণৰ বাবে আইন এখনৰ প্ৰয়োজনীয়তাক বিশেষ ভাৱে দেখুৱাইছে।
এই সংশোধনে অৱশ্যে ইয়াৰ কাৰ্য্যকৰীকৰণৰ পদ্ধতি ব্যাখ্যা কৰিবলৈ এখন আইনৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কথা আঙুলিয়াই দিছিল, যাৰ ফলত এখন পৃথক শিক্ষা বিধেয়কৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰাটো আৱশ্যক হৈ পৰিছিল।
ইয়াৰ জৰিয়তে শিশুৰ সৰ্বাংগীন বিকাশ,জ্ঞানবৰ্দ্ধন,প্ৰতিভা আৰু সম্ভাৱনীয়তাৰ উৎকৰ্ষ সাধনৰ লগতে শিশুসুলভ আৰু শিশুকেন্দ্ৰিক শিকণ পদ্ধতিৰে শিশুক ভয়,মানসিক যন্ত্ৰণা, দুশ্চিন্তা আদিৰ পৰা মুক্ত কৰাৰ চেষ্টা কৰা হয়।
আইনত উল্লেখ থকা অনুসাৰে কোনো ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক অনুত্তীৰ্ণ কৰাব নোৱাৰে আৰু প্ৰাথমিক শিক্ষা সম্পূৰ্ণ নোহোৱালৈকে বৰ্ডৰ পৰীক্ষা উত্তীৰ্ণ কৰাব লাগিব।
বিদ্যালয় আধাতে এৰি দিয়া ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ বাবে বিশেষ প্ৰশিক্ষণ যোগে একে বয়সৰ ল'ৰা-ছোৱালীৰ সমপৰ্যায়লৈ অনাৰ ব্যৱস্থা আছে।
এই আইনে বাধা প্ৰদান কৰা দিশকেইটামান হৈছে- শাৰীৰিক আৰু মানসিক শাস্তি, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ নামভৰ্তিৰ বাবে বাচনি পদ্ধতি, মাচুল, শিক্ষকৰ দ্বাৰা ব্যক্তিগত টিউচন, স্বীকৃতিবিহীন বিদ্যালয় চলাই থকা।
হাৰিয়ানাৰ চৰকাৰে ৰাজ্যত শিক্ষা আইনৰ সঠিক প্ৰণয়নৰ বাবে আৰু ধাৰাবাহিক নিৰীক্ষণৰ বাবে খণ্ড প্ৰাথমিক শিক্ষা বিষয়া আৰু খণ্ড সমল সমন্বয়ক কৰ্তব্য পালনৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰে।
শিশুৰ বিনামূলীয়া আৰু বাধ্যতামূলক শিক্ষাৰ অধিকাৰ আইন অথবা শিক্ষাৰ অধিকাৰ আইন ২০০৯ চনৰ ৪ আগষ্টত ভাৰতীয় সংসদে প্ৰণয়ন কৰা এখন আইন।
আইনখনে উপযুক্ত প্ৰশিক্ষণ প্ৰাপ্ত অৰ্থাৎ আৱশ্যকীয় প্ৰবেশ আৰু শিক্ষাগত অৰ্হতাসম্পন্ন শিক্ষকৰ নিযুক্তিৰ ব্যৱস্থা কৰিছে।
ইয়াৰ পিছত তেখেতে ওডিছী শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে প্ৰখ্যাত গুৰু কেলুচৰণ মহাপাত্ৰ আৰু ৰমনী ৰঞ্জন জেনাৰ অধীনত।
বিবিচি/ডব্লিউনেটৰ জৰিয়তে সম্প্ৰচাৰিত হৈ থকা '' নামৰ এখনি দূৰদৰ্শনৰ তথ্যচিত্ৰতো তেখেতৰ কৰ্মৰাজিক উপস্থাপন কৰা হৈছে।
মুম্বাইত থকা 'নেশ্যনেল চেণ্টাৰ ফ'ৰ দ্য পাৰফৰ্মিং আৰ্টছ'ত প্ৰদৰ্শিত হোৱা এখন বিশেষ তথ্যচিত্ৰ ' – 'তো মালবিকাৰ কৰ্মৰাজি আৰু বিশিষ্টতাক দেখুওৱা হৈছে।
ইয়াৰ লগতে 'মৃণালিনী চাৰাভাই বঁটা'ৰ দৰে অইন একাধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ সন্মানেৰেও তেখেতক স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হৈছে।
২০০৩ চনত তেখেতক ভাৰত চৰকাৰে দেশৰ চতুৰ্থটো সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানীত কৰে।
ভাৰতীয় উপমহাদেশত, খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১ম শতিকাৰ পৰাই হিন্দু সমাজত বিবাহিত মহিলাৰ মাজত ওৰণি ব্যৱহাৰৰ প্ৰচলন দেখা যায়।
খ্ৰীষ্টীয় তৃতীয় শতিকাত এই বৰ্ধিত অনুশীলনৰ মোকাবিলা কৰিবলৈ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ লোকসকলে চেষ্টা কৰিছিল।
পিছত, মধ্যযুগীয় ইছলামিক মোগল সাম্ৰাজ্যৰ অধীনত, মহিলাসকলৰ অতিৰিক্ত সুৰক্ষা বাবে আৱৰণৰ বিভিন্ন প্ৰণালী গ্ৰহণ কৰা হৈছিল, যেনে ʼপৰদাʼ আৰু ʼজেনানাʼ।
শিখ ধৰ্মই এই আৱৰণৰ কঠোৰ সমালোচনা কৰিছিল; গুৰু অমৰ দাসে ইয়াক কঠোৰভাৱে নিন্দা আৰু অস্বীকাৰ কৰিছিল।
ওৰণিৰ স্থায়ী ধৰ্মীয় গুৰুত্বৰ উপৰিও, বিবাহৰ ৰীতি-নীতিৰ দৰে কিছুমান আধুনিক ধৰ্মনিৰপেক্ষ প্ৰসংগতো ইয়াৰ এক বিশেষ ভূমিকা আছে।
ওৰণি পিন্ধা অনুশীলন বিশেষকৈ মহিলা আৰু পবিত্ৰ বস্তুৰ সৈতে জড়িত, যদিও কিছুমান সংস্কৃতিত পুৰুষ সকলেও ওৰণি পিন্ধা দেখা যায়।
প্ৰাচীনকালৰ পৰাই "অশুভ আত্মাৰ পৰা" কইনাক লুকুৱাবলৈ গ্ৰীক আৰু ৰোমানসকলৰ মাজত কইনাৰ পোছাকত ওৰণি এক অপৰিহাৰ্য অংশ।
প্ৰাচীন মেছোপটেমিয়া, গ্ৰীক আৰু পাৰ্চী সাম্ৰাজ্যত অভিজাত মহিলাসকলে সন্মানপূৰ্ব আৰু উচ্চ স্থিতিৰ চিহ্ন হিচাপে ওৰণি পিন্ধিছিল।
অচিৰিয়াৰ আইনত উল্লেখ কৰা আছিল যে, মহিলাসকলে সমাজত মহিলাৰ শ্ৰেণী, পদ আৰু বৃত্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি আৱৰণ ৰাখিব লাগিব।
মহিলা দাস আৰু পতিতাবৃত্তিত নিয়োজিত মহিলাৰ ওপৰত ওৰণি নিষেধ কৰা হৈছিল আৰু যদি তেওঁলোকে এনে কৰে তেন্তে কঠোৰ জৰিমনাৰ সম্মুখীন হৈছিল।
১৭ আৰু ১৮ শতিকাত ওৰণিৰ প্ৰচলন কমি গৈছিল আৰু ব্ৰিটেইন আৰু উত্তৰ আমেৰিকাত এই অনুশীলনটো পুৰণি ফেশ্বন বা শৈলী বুলি ধৰা হৈছিল।
অৱশ্যে, ৰাণী ভিক্টোৰিয়াই ১৮৪০ চনত প্ৰিন্স এলবাৰ্টৰ সৈতে বিবাহত ওৰণি পিন্ধিৰ পিছত কইনাৰ ওৰণি জনপ্ৰিয়তা পুনৰ ঘূৰি আহিছিল।
ভিক্টৰিয়ৰ যুগত ওৰণি আভিজাত্যৰ প্ৰতীক হৈ পৰিছিল, আৰু ইয়াৰ ওজন, দৈৰ্ঘ্য আৰু গুণাগুণে কইনাৰ সামাজিক স্থিতি সূচিত কৰিছিল
ৰোমান মহিলাসকলৰ মাজত তেওঁলোকৰ নিজৰ ওপৰত স্বামীৰ কৰ্তৃত্বৰ প্ৰতীক হিচাপে ওৰণি পিন্ধাৰ প্ৰচলন আছিল।
অবিবাহিত ছোৱালীসকলে সাধাৰণতে ওৰণি নিপিন্ধিছিল, কিন্তু বিবাহিত মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ শালীনতা আৰু সতীত্বৰ চিহ্ন হিচাপে এনে আৱৰণ পৰিধান কৰিছিল।
প্ৰাচীন কালৰ পৰা ওৰণিৰে কইনাৰ মুখখন দৰাৰ পৰা লুকুৱাবলৈও ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, কিয়নো অন্ধবিশ্বাস আছিল যে বিবাহ অনুষ্ঠানৰ আগতে কইনাক দেখা পোৱাটো দৰাৰ বাবে দুৰ্ভাগ্যৰ চিহ্ন।
সময়ৰ লগে লগে বিবাহ পশ্চিমীয়া সংস্কৃতিত অধিক ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান হৈ পৰিছিল আৰু ওৰণি অন্যান্য কাৰণতো ব্যৱহাৰ কৰা দেখা গʼল যেনে ঈশ্বৰৰ প্ৰতি নিষ্ঠা আৰু সন্মান আৰু বিশেষভাৱে বগা ওৰণি সতীত্বৰ চিন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
এনেদৰে ওৰণি কেৱল আভিজাত্যৰ চিহ্নই নহয়,"সন্মানীয়' মহিলা আৰু "সাধাৰণ মহিলাৰ" মাজত পাৰ্থক্য ৰাখিবলৈও পিন্ধা হৈছিল।
৫৫০ৰ পৰা ৩২৩ খ্ৰীষ্টপূৰ্বত গ্ৰীক সমাজৰ সন্মানীয় মহিলাসকলে নিজকে পৰপুৰুষৰ চকুৰ পৰা লুকুৱাই ৰাখিবলৈ ওৰণি পৰিধান কৰিছিল।
তাৰ পাছত তেওঁ গোবিন্দ চন্দ্ৰ বেজবৰুৱাৰ বেজবৰুৱা স্কুলত নাম লিখায় আৰু পঞ্চম শ্ৰেণীলৈকে পঢ়ে।
পঞ্চম শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতেই তেওঁ গ্ৰহণী বেমাৰত পৰে আৰু অসুখৰপৰা উঠাৰ পাছত মোমায়েকৰ লগত থাকি শিৱসাগৰ চৰকাৰী বিদ্যালয়ত পঢ়ে আৰু ১৯০৮ চনত গুৱাহাটীলৈ গৈ মূল পৰীক্ষাত বহে যদিও অনুতীৰ্ণ হয়।
১৯১২ চনৰ ব’হাগ মাহত লাহিং বাগানৰ বৰ মহৰী মুক্তানাথ ফুকনৰ জীয়ৰী স্বৰ্ণলতা দেৱীৰ সৈতে তেওঁ বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়।
ইতিমধ্যে ভাৰতত অসহযোগ আন্দোলনৰ ঢৌ আৰম্ভ হৈছিল আৰু মহাত্মাক গুৰু মানি শৰ্মাও এই আন্দোলনৰ অংশীদাৰ হৈছিল।
যোৰহাটত গঠন হোৱা জিলা সমিতিৰ তেওঁ সম্পাদক আছিল আৰু কংগ্ৰেছত সভ্য ভৰ্তি, ফাণ্ডৰ টকা সংগ্ৰহ আদি কাম কৰিছিল।
শৰ্মা অসম খাদী বোৰ্ডৰো কৰ্মী আছিল আৰু সুদীৰ্ঘ এবছৰ কাল যোৰহাট জে’লত ৰাজনৈতিক বন্দী ৰূপে ফাটেক খাটিছিল।
যোৰহাটৰ এটি ৰক্ষণশীল ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰা শৰ্মা ১৯২৬ চনত অসমত অনুষ্ঠিত ‘ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ’ৰ পাণ্ডু মহাসভাৰ মূল আয়োজক আছিল।
১৯১৮/১৯ চনত সত্যনাথ বৰা আৰু পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাৰ সভাপতিত্বতত শিৱসাগৰত বহা অসম ৰাজনৈতিক সন্মিলন আৰু অসম সাহিত্য সভাৰ অধিৱেশনলৈ কৃষ্ণ শৰ্মাই নিমন্ত্ৰণ পাইছিল।
চন্দ্ৰঘণ্টা দুষ্টক নাশ কৰিবলৈ সদায়েই সাজু, কিন্তু তেওঁৰ ভক্তসকলৰ বাবে তেওঁ এগৰাকী দয়ালু আৰু সহানুভূতিশীল মাতৃ যি শান্তি আৰু সমৃদ্ধিৰ বৰ্ষণ কৰে।
ৰাক্ষসৰ সৈতে হোৱা যুদ্ধৰ সময়ত দেৱীৰ ঘণ্টাৰ পৰা উৎপন্ন হোৱা ভয়ংকৰ শব্দই হাজাৰ হাজাৰ দুষ্ট ৰাক্ষসক মৃত্যুলোকলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল।
তেওঁ কেতিয়াবা যুদ্ধংদেহি ৰূপত ভক্তসকলৰ শত্ৰুক নাশ কৰিবলৈ উদ্যত হৈ থাকে যাতে তেওঁলোকে শান্তি আৰু সমৃদ্ধিত জীয়াই থাকিব পাৰে।
যদি এজন ভক্তই দৈৱিক সুগন্ধি লাভ কৰে আৰু বিভিন্ন ধ্বনি শুনিবলৈ পায় তেন্তে তেওঁক দেৱী মাতৃয়ে আশীৰ্বাদ কৰে বুলি কোৱা হয়।
" দেৱীৰ তৃতীয় নয়ন সদায় মুক্ত অৱস্থাত থাকে আৰু তেওঁ সদায় ৰাক্ষসৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধৰ বাবে সাজু থাকে।
তেওঁ অনুগ্ৰহ লাভৰ দ্বাৰা ভক্তসকলৰ সকলো পাপ, দুখ, শাৰীৰিক কষ্ট, মানসিক ক্লেশ আৰু ভৌতিক বাধাসমূহ নিৰ্মূল হয়।
ফুলকোঁৱৰ-মণিকোঁৱৰৰ গীতৰ জনশ্ৰুতিমূলক কাহিনীটো এনেধৰণৰ– শংখদেউ ৰজা অপুত্ৰক আছিল বাবে ৰাণী ময়নামতীয়ে স্তুতি-মিনতিৰে জলকোঁৱৰক সন্তুষ্ট কৰাত সগৰ্ভা হৈ এটি পুত্ৰ সন্তান লাভ কৰে, যাৰ নাম মণিকোঁৱৰ।
ডাঙৰ হৈ আহি ফুলকোঁৱৰে দেউতাকৰ পৰিচয় বিচাৰিবলৈ ল’লে আৰু দেউতাক হেৰুৱাৰ কাহিনী জানিব পাৰি ফুলকোঁৱৰে দেউতাকক বিচাৰি উলিওৱাৰ সংকল্প ল’লে।
মাকক খাটনি ধৰি ধৰি অৱশেষত ফুলকোঁৱৰে ককাদেউতাকে বাঢ়ৈৰ হতুৱাই সাজি দিয়া কাঠৰ পখীঘোঁৰাত উঠি ফুলকোঁৱৰ দেউতাকৰ সন্ধানত উৰা মাৰিলে।
বিজুলি সঞ্চাৰে ছমাহৰ বাট একেদিনাই গৈ ককাকে পাছলৈ উলটি নাচাবলৈ বুলি দিয়া হাক বচন পাহৰি ফুলকোঁৱৰে কিমাননো আহিলোঁ বুলি পাছলৈ ঘূৰি চালে আৰু লগে লগে কাঠৰ পখীঘোঁৰাৰ পাখি ছিগি বাৰে বছৰ কাল নুফুলাকৈ থকা দিজাই মালিনী বুঢ়ীৰ ফুলনিত পৰিলগৈ।
পাছত মালিনী বুঢ়ীৰ যোগেদি সেই ঠাইৰ ৰজাৰ কণ্যা পচতুলাৰ লগত ফুলকোঁৱৰৰ গোপন প্ৰণয় ঘটিল আৰু পচতুলা সন্তান সম্ভৱা হ’ল।
অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী প্ৰণেতাসকলে এই গীতক অসমীয়াৰ উমৈহতীয়া সম্পদ হিচাপে স্থান দিলেও অসমৰ অন্যতম জাতি গোষ্ঠী সোণোৱাল কছাৰীসকলৰ সৈতে এই গীতৰ এৰাব নোৱৰা সম্পৰ্ক এটা দেখিবলৈ পোৱা যায়।
শঙ্কৰদেউ ৰজা কোনো কোনোৰ মতে শঙ্কৰদেউৰ পুত্ৰ মণিকোঁৱৰ আৰু মণিকোঁৱৰৰ পুত্ৰ ফুলকোঁৱৰক মূল চৰিত্ৰ হিচাপে লৈ আৰু মণিকোঁৱৰ আৰু ফুলকোঁৱৰৰ প্ৰেম কাহিনী দুটাক কেন্দ্ৰীয় বিষয়বস্তু হিচাপে লৈ ফুলকোঁৱৰ-মণিকোঁৱৰৰ গীত ৰচিত হৈছে।
ফুলকোঁৱৰ-মণিকোঁৱৰৰ গীতৰ ৰচনাৰ সঠিক সময় নিৰ্ণয় কৰিব নোৱাৰি যদিও উল্লেখ থকা পদবী, আচাৰ-আচৰণ আদিলৈ লক্ষ্য কৰি এই গীত আহোম ৰাজত্বকালতে বা আহোম-ৰাজত্বকালৰ ওচৰে পাজৰে ৰচিত হোৱা বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে।
অৰুণোদয় আঁচনিৰ জৰিয়তে মহিলাসকলৰ স্বাস্থ্য আৰু পৰিপুষ্টিগত অভাৱ পূৰণৰ বাবে আৰু চিকিৎসা সম্বন্ধীয় খৰচৰ বাবে অসম চৰকাৰে আৰ্থিক সাহায্য প্ৰদান কৰে, আৰু এই আঁচনি মহিলা সবলীকৰণৰ ক্ষেত্ৰত এক পদক্ষেপ হিচাপে ঘোষিত হৈছে।
আচঁনিখনৰ উন্মোচনৰ সময়ত চৰকাৰীভাৱে প্ৰচাৰিত ঘোষণাপত্ৰৰ জৰিয়তে কোৱা হৈছিল যে, এই আঁচনিখনৰ জৰিয়তে ৰাজ্যত বাস কৰা প্ৰায় ১৭ লাখ পৰিয়ালক প্ৰত্যক্ষ লাভালাভ স্থানান্তৰণ পদ্ধতিৰ মাধ্যমেৰে প্ৰতি মাহে ৮৩০ টকাৰ বিত্তীয় অনুদান প্ৰদান কৰা হ'ব।
উল্লেখনীয় যে, চৰকাৰৰ ঘোষিত নীতি অনুসৰি পৰিয়ালৰ মুখ্য তত্ত্বাৱধায়ক মহিলা গৰাকীক আঁচনিৰ হিতাধিকাৰী হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
চৰকাৰৰ দ্বাৰা ঘোষিত নীতি অনুসৰি, অৰুণোদয় আঁচনিৰ হিতাধিকাৰীসকলক নিৰ্বাচন কৰিবলৈ একোখন জিলা পৰ্য্যায়ৰ নিৰীক্ষণ সমিতি থাকিব।
হিতাধিকাৰীৰ প্ৰাথমিক নিৰ্বাচন যোগ্যতা বা অযোগ্যতা চুক্তিৰ ভিত্তিত গাঁও পঞ্চায়ত, গ্ৰাম্য পৰিষদ উন্নয়ন সমিতি, নগৰ স্থানীয় সংস্থা পৰ্যায়ত কৰা হ'ব।
অবিবাহিত, বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱা, স্বামীহাৰা তথা দিব্যাংগ লোক থকা দৰিদ্ৰ পৰিয়ালৰ হিতাধিকাৰীয়ে মাহেকৰ ৰেচনৰ সামগ্ৰী আৰু অন্যান্য অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰাৰ বাবে এই ধন পাব।
২০২০ চনৰ ১ ডিচেম্বৰ তাৰিখে কামৰূপ জিলাৰ আমিনগাঁও নুমলী জলাহ পেৰেড গ্ৰাউণ্ডত অনুষ্ঠিত এক চৰকাৰী কাৰ্য্যসূচীত অসমৰ তদানীন্তন মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱাল আৰু বিত্তমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই অৰুণোদয় আঁচনিৰ শুভাৰম্ভ কৰে।
উল্লেখনীয় যে, এই আঁচনিখনে অসমৰ বড়োলেণ্ড টেৰিট'ৰিয়েল ৰিজ'ন ৰ অন্তৰ্গত ৪খন জিলাৰ ব্যতিৰেকে অসমৰ আন সকলো জিলাকে সাঙুৰি লয়।
যুগান্তৰ দলৰ এজন ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সংগ্ৰামীযতীশ চন্দ্ৰ ভৌমিকৰ সৈতে বীণা দাসৰ ১৯৪৭ চনত বিবাহ হয়।
১৯৩২ চনৰ ৬ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সমাৱৰ্তন গৃহত বংগৰ গভৰ্ণৰ ষ্টেনলী জেকচনক হত্যা কৰাৰ চেষ্টা কৰে।
বীণা দাসৰ ভগ্নী কল্যাণী দাসৰ সম্পাদিত বেংগল স্পিকছ গ্ৰন্থখন ১৯৪৪ চনত প্ৰকাশ হৈছিল আৰু কল্যাণীয়ে গ্ৰন্থখন বীণালৈ উচৰ্গিত কৰিছিল।
বীণা দাসে ছেইণ্ট জনছ ডিঅ'চিজান হায়াৰ চেকেণ্ডেৰী স্কুল আৰু কলকাতাৰ বেথুন কলেজত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।
ভাৰতীয় দৰ্শকৰ বাবে ভাৰতত ৰাজনৈতিক দায়বদ্ধতাৰ অৱস্থাৰ প্ৰথম হিন্দী ভাষাৰ বাতৰি কাৰ্য্যসূচীবোৰৰ ভিতৰত যাৰ প্ৰাথমিক উদ্দেশ্য আছিল প্ৰতিবেদন প্ৰস্তুত কৰা।
কাৰ্যসূচীৰ প্ৰশ্ন-উত্তৰ বিন্যাসত সাংসদসকলৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল য'ত চৰ্দানায়ে বিভিন্ন প্ৰত্যাহ্বান জনায় আৰু সাংসদজনে তেওঁলোকৰ কামৰ বিতং প্ৰতিবেদন ব্যৱহাৰ কৰি প্ৰশ্ন কৰে।
কাৰ্যসূচীটোৰ অন্তিম খণ্ডটো ২০১৪ চনৰ ভাৰতীয় সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ আগতে তেওঁলোকৰ নিজ নিজ সমষ্টিৰ বাবে সাংসদসকলৰ কামৰ ওপৰত এক বিতং "প্ৰতিবেদন কাৰ্ড"ৰ সৈতে সমাপ্ত হয়।
তেওঁ সাংবাদিকতাৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ২০১৮ চনৰ গণেশ শংকৰ বিদ্যাৰ্থী পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল।
২০০৪ চনত তেওঁ নেটৱৰ্কৰ হিন্দী ভাষাৰ কাৰ্যসূচীৰ বাবে এজন কাৰ্যবাহী সম্পাদক, এংকৰ, বাতৰি উপস্থাপক আৰু হোষ্টৰ ক্ষমতাত জি নিউজত যোগদান কৰে।
এই অনুষ্ঠানটোক ৰেডিঅ' ৰৱাণ্ডাৰ সৈতে তুলনা কৰা হয় আৰু তেওঁৰ ওপৰত মুছলমানসকলক দানৱীকৰণ, বৰ্বৰতা উৎসাহিত কৰা আৰু তেওঁৰ অনুষ্ঠানৰ জৰিয়তে হিন্দু-মুছলমানৰ বিভাজন কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপিত হৈছে।
এজন প্ৰশিক্ষাৰ্থী প্ৰতিলিপি-সম্পাদক হিচাপে তেওঁ এংকৰিং, কপিৰাইটিং, সম্পাদনা, উৎপাদন আৰু উৎপাদনৰ পিছৰ কামৰ কাৰিকৰী বিষয়বোৰৰ সন্মুখীন হৈছিল।
তেওঁ কুৰুক্ষেত্ৰৰ গীতা নিকেতন অৱচিয়া বিদ্যালয়ৰ পৰা মনোবিজ্ঞানত কলাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
অসমীয়া লোক কবিতাৰ সাধাৰণ বৈশিষ্ট্যবোৰ হৈছে অনাড়ম্বৰ সৰল ভাষা, ঘৰুৱা চিত্ৰৰ সমাহাৰ, আঞ্চলিক প্ৰকাশভংগী, ভাবৰ মুকলি প্ৰকাশ, সৰল বিশ্বাস আৰু অলৌকিকতাৰ প্ৰকাশ৷ লোক কবিতাবোৰৰ ভাব আৰু ভাষা শৃংখলিত নহয়, সাৱলীল আৰু উন্মুক্তহে৷ লোক কবিতাবোৰত চহা লোকৰ সমাজ-জীৱন আৰু ব্যক্তি-জীৱনৰ মুক্ত প্ৰকাশ ঘটে অকৃত্ৰিমভাৱে৷ তথাপিও ইয়াত সামূহিক জীৱনৰ আশা-আকাংক্ষাৰ প্ৰকাশহে সৰহ৷ লোক কবিতাবোৰ ছন্দোবদ্ধ আৰু ইয়াত অলংকাৰৰ প্ৰয়োভৰ দেখা যায়৷ লোক কবিতাবোৰত ছন্দ বা সুৰৰ লয় ৰাখিবৰ বাবে স্থান বিশেষে মূল ভাবৰ লগত সংগতি থকা বা নথকা একোফাঁকি গৌণ পদ ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰায়বোৰ কবিতাতে দেখা যায়।
উৎসৱ পাৰ্বণ আদি নিৰ্দিষ্ট উপলক্ষত সুৰসংগত কৰি আনুষ্ঠানিকভাৱে পৰিৱেশন কৰা লোক কবিতাসমূহেই অনুষ্ঠানমূলক লোক কবিতা৷ যেনে– বিবাহ উপলক্ষে গোৱা বিয়ানাম, বিহুত গোৱা বিহুনাম, আই সকাম উপলক্ষে গোৱা আইনাম, দিহানাম আদি৷ এই অনুষ্ঠানমূলক লোক কবিতাসমূহৰ ভিতৰত যিবোৰ ধৰ্মীয় উপলক্ষত ধৰ্মীয় বিষয়ৰ কথা সম্বলিত লোক কবিতা সেইবোৰেই অনুষ্ঠানমূলক ধৰ্মীয় ধাৰাৰ লোক কবিতা৷ উদাহৰণস্বৰূপে– আইনাম, লখিমী সবাহৰ নাম, অপেছৰা বা অপেছৰী সবাহৰ নাম, হাইদাং গীত আদি৷
লোক কবিতা হৈছে লোক সাহিত্যৰ এটা বিশিষ্ট শাখা৷ ছন্দ-অলংকাৰ আৰু ব্যংগ-ব্যঞ্জনাৰে মাধুৰ্য মণ্ডিত লোক সাহিত্যসমূহকেই লোক কবিতা আখ্যা দিয়া হয়৷ লোক কবিতাবোৰ মৌখিকভাৱে প্ৰচলিত হৈ আহিছে।
অসমীয়া প্ৰায়বোৰ লোক কবিতাৰেই এক সাংগীতিক মাৰ্ধূয আৰু সুৰীয়া লহৰ দেখা যায় আৰু সৰহ সংখ্যক লোক কবিতাকেই গীত বা নাম হিচাপে গোৱা কৰা হয়৷ সেয়ে ড॰ সত্যেন্দ্ৰ নাথ শৰ্মাই অসমীয়া সাহিত্যৰ সমীক্ষাত্মক ইতিবৃত্ত নামৰ গ্ৰন্থত লোকগীত বুলি লোক কবিতাবিলাকৰে আলোচনা কৰিছে৷
অজান কাৰণত বা কোনো ৰোগ ব্যাধিৰ লক্ষণ নেদেখাকৈ সৰু ল’ৰা ছোৱালীৰ শৰীৰ শুকাই খীনাই গ’লে বা কিশোৰীৰ উপযুক্ত বয়সত পুষ্পিতা নহ’লে অপেছৰা বা অপেছৰীৰ দোষ বুলি বিশ্বাস কৰি অপেছৰা বা অপেছৰীক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ পতা সবাহত গোৱা স্তুতি-প্ৰাৰ্থনামূলক গীত বা লোক কবিতাসমূহেই হ’ল অপেছৰা বা অপেছৰী সবাহৰ নাম৷ যেনে–
অন্যহাতে ড॰ প্ৰবীণ শইকীয়াই পৰিৱেশনৰ উপলক্ষ অনুসৰি লোক কবিতাসমূহক দুটা শ্ৰেণীত ভাগ কৰাৰহে পোষকতা কৰিছে–
অনুষ্ঠান নিৰপেক্ষ আকৌ ড॰ শইকীয়াই বিষয়বস্তুৰ দিশৰ পৰাও ইয়াক দুটা ধাৰাত ভগাইছে–# ধৰ্মীয় ধাৰা আৰু # ধৰ্ম নিৰপেক্ষ ধাৰা৷
সোণোৱাল কছাৰী লোকসকলৰ ধৰ্মীয় বিশেষত্বপূৰ্ণ এবিধ গীত হ’ল হাইদাং গীত৷ হাইদাং গীত বাথৌ পূজাত পৰিবেশন কৰা হয়৷ যেনে–
আকৌ ধৰ্মীয় গণ্ডীৰ বাহিৰৰ কিছুমান অনুষ্ঠানমূলক লোক কবিতাও আছে, সেইবোৰেই হৈছে অনুষ্ঠানমূলক ধৰ্ম নিৰপেক্ষ ধাৰাৰ লোক কবিতা৷ উদাহৰণস্বৰূপে– বিহুনাম, বিয়ানাম, ভেকুলী বিয়াৰ নাম, মহোহো গীত আদি৷
বিহুনাম অসমীয়া লোক সাহিত্যৰ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান৷ ব’হাগৰ বিহুটিত আনন্দ প্ৰকাশ কৰি হুঁচৰি গাই গৃহস্থৰ কুশল কামনা কৰোঁতে ঢোল, পেঁপা, টকা, গগণা বজাই নাচি-বাগি গোৱা নামবোৰকে বিহুনাম আখ্যা দিয়া হয়৷ যেনে–
ধন-ধানৰ অধিষ্ঠাত্ৰী লক্ষ্মীদেৱীক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ অসমীয়া ৰাইজে পতা মাংগলিক অনুষ্ঠান ‘লখিমী সবাহ’ত গোৱা স্তুতি-প্ৰাৰ্থনামূলক গীতসমূহকে লখিমী সবাহৰ গীত হিচাপে জনা যায়৷ যেনে–
বসন্ত ৰোগৰ অধিষ্ঠাত্ৰীদেৱী, যি অসমীয়া সমাজত আই নামেৰে পৰিচিত তেওঁক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ পতা আই সকামত গোৱা তান্ত্ৰিক প্ৰভাৱসিক্ত স্তুতি প্ৰাৰ্থনামূলক নামবোৰেই হৈছে আইনাম৷ যেনে–
বহুদিন খৰাং হ’লে বৰষুণ দিবৰ বাবে অসমীয়া ৰাইজে ভেকুলী বিয়া পাতে৷ ভেকুলী বিয়াত গোৱা নামবোৰো অসমীয়া লোক সাহিত্যৰ অন্যতম এক উপাদান৷ ভেকুলী বিয়া নামৰ উদাহৰণ–
তাৰ পিছত তেওঁ ১৯৯৯ চনত চাকৰি ত্যাগ কৰি গুৱাহাটীৰ ইনষ্টিটিউট অব এডভান্স ষ্টাডিজ ইন ছায়েন্স এণ্ড টেকন'লজিত শিক্ষকতা কৰে।
অসমৰ পৰম্পৰাগত আৰু থলুৱা কৃষি ব্যৱস্থাক আধুনিকীকৰণেৰে বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ লক্ষ্যৰে তেওঁ বিভিন্ন গৱেষণাৰ কাম আৰম্ভ কৰিছিল।
অনুজ বৰুৱাই গৱেষণাৰ কাম-কাজ প্ৰথমতে 'পাটকাই হাৰ্বছ' নামৰ এটা সংস্থাৰ জৰিয়তে কৰিছিল যদিও পাছলৈ ইয়াৰ বাবে মহানগৰীৰ গাতে লাগি থকা ক্ষেত্ৰীৰ ধূপগুৰিত ১৫ বিঘা মাটিত 'কৃষি জিজ্ঞাস' নামৰ ফাৰ্ম আৰম্ভ কৰে।
কৃষি জিজ্ঞাসৰ জৰিয়তে চহৰীয়া কৃষিৰ ধাৰণা,বজাৰৰ আকৃতি আৰু বিশালতা, নিয়োগৰ সম্ভাৱনা,চহৰীয়া বাগিচা পদ্ধতিৰ ভৱিষ্যৎ আদি বিভিন্ন দিশত তেওঁ প্ৰশিক্ষণ দিছিল।
সংক্ৰমণৰ জৰিয়তে সাঁচি গছত আগৰ তেল উৎপাদনৰ বিভিন্ন পদ্ধতিৰো তেওঁ গৱেষণা কৰিছিল আৰু প্ৰশিক্ষণো দিছিল।
তেওঁ ২০০৫ চনত ক্ষেত্ৰীত নিজা বাগিচা আৰম্ভ কৰাৰ সমান্তৰালভাৱে বিশ্ব বেংকৰ অৰ্থসাহায্যত এটা জৈৱিক তথ্যকেন্দ্ৰ আৰম্ভ কৰে।
এই সময়ছোৱাত তেওঁ বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশত উৎপাদন হোৱা পাচলি আৰু ফল মূল অসমত খেতি কৰিব পৰাকৈ কি কি উপাদান বা পৰিৱেশৰ প্ৰয়োজন তাৰ গৱেষণাত মগ্ন হয়।
তেওঁৰ ভোট জলকীয়াৰ উৎপাদন দক্ষিণ কোৰিয়া, মেক্সিকো, কুৱালালামপুৰ, নিউয়ৰ্ক আদি বহু স্থানলৈ ৰপ্তানি হয়।
মাত্ৰ তিনি দিনতে গেলি যোৱা কেঁচা ভোট জলকীয়াৰ বাবে তেওঁ নিজা গৱেষণাৰে পেকেট কৰাৰ পাছতো ৯০ দিনলৈ সতেজ হৈ থকাৰ পদ্ধতি উদ্ভাৱন কৰে।
লগতে তেওঁ গৱেষণা কৰে পৰম্পৰাগত সুৰা, সাচী গছৰ বেক্টেৰীয়া, ভোট জলকীয়া আৰু কন জলকীয়াৰ ওপৰত গৱেষণা, থলুৱা ফল-মূলৰ সংৰক্ষণক লৈ।
গুৱাহাটীৰ দৰে মহানগৰীত স্থানৰ অভাৱত খেতি কৰিব নোৱৰাসকলক তেওঁ ছাদত খেতি কৰিবলৈ এটা প’টিং মিক্সাৰ প্ৰস্তুত কৰিছে, য’ত কেৱল পানী দিলেই হ’ল।
তেওঁ পুলিৰ পৰা স্বয়ংচালিত জলসিঞ্চন ব্যৱস্থালৈকে কৰে, য’ত কৃষিত পানীও নিৰ্দিষ্ট সময়ত যন্ত্ৰইহে দিয়ে।
'আলহী ঘৰ' হৈছে গৱেষক, কৃষি বিজ্ঞানী ডা অনুজ বৰুৱাই কৰা জনজাতীয় কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ যাদুঘৰ হিচাপে সজোৱা এক প্ৰকল্প,এক পৰম্পৰাগত ৰিজ'ৰ্ট।
ই হৈছে গুৱাহাটীৰ সমীপৰ ধোপগুৰিৰ লিচুবাগানত সম্পূৰ্ণ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ মাজত অসমৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা এটা বিশেষ ঘৰ।
ইয়াত এফালে টঙী ঘৰ, আনফালে তিৱা আৰু এনেকৈ মিচিং, আহোম, কাৰ্বি আদি জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত একোটাকৈ ঘৰ আছে।
বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত খাদ্য, ৰীতি-নীতি, সাজ-পোছাক আৰু সংস্কৃতিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব বিচৰা সকলো উপলব্ধ “আলহী ঘৰ”ত।
ডিগবৈৰ আই অ' চি বয়জ হাইস্কুলৰ পৰা হাইস্কুলীয়া শিক্ষাগ্ৰহণৰ পিছত আৰ্য বিদ্যাপীঠ মহাবিদ্যালয়ত তেওঁ কলেজীয়া শিক্ষা সাং কৰে।