polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ইয়াৰ লগতে তেওঁ 'কচম চে', 'ঝাঁসী কি ৰাণী', 'গংগা', 'থপকি প্যাৰ কি', 'চিলচিলা বদলতে ৰিষ্টো কা' আদি জনপ্ৰিয় টিভি ধাৰাবাহিকত অভিনয় কৰিছে।
২০২০ চনৰ শ্ৰেষ্ঠ নাট্য শৃংখলাৰ আন্তৰ্জাতিক এমি বঁটা বিজয়ী 'দিল্লী ক্ৰাইম'তো তেওঁ অভিনয় কৰিছে।
মানুৰ বিয়া হোৱাৰ পিছত, তেখেত ছিংগাপুৰলৈ গুচি যায় আৰু ২০১১ চনত সংবাদ মাধ্যমত আকৌ আত্মপ্ৰকাশ পায়, যেতিয়া তেখেত 'ছিংগাইল কুৰুক্ষেত্ৰম' ভাৰতীয় নামেৰে এখন ছিংগাপুৰীয়া চলচ্চিত্ৰ প্ৰচাৰ কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত অসুস্থতা পৰা ৰজনীকান্তৰ পুনৰদ্ধাৰত সহায়তাত জড়িত আছিল।
চলচ্চিত্ৰটোৰ প্ৰযোজক ৰজনীকান্ত তেওঁৰ ঘনিষ্ঠ আছিল, আৰু ছিংগাপুৰত থকা সময়ত মানুক অনুৰোধ কৰিছিল যে তেখেত অভিনেতাৰ চোৱা-চিতা কৰে যেন।
সেই বছৰত, তেখেত এজুথাথা কধাই নামৰ এখন টেলিফিল্মৰ চিত্ৰগ্ৰহণ কৰিবলৈ শ্ৰীলংকাত গৈছিল আৰু কলম্বোৰ এখন মেডিকেল কেম্পত তেওঁৰ পতী সন্দীপ দুৰাহ ।
তেখেত চেন্নাইৰ ভীষ্ম, দি গ্ৰাণ্ডছাৰ, দি পিতামহ প্ৰযোজনাত সহায় কৰিছিল, য’ত পৰিচালক কে বালচন্দ্ৰ, ৰজনীকান্ত আৰু অভিনেতা বিবেক উপস্থিত আছিল।
তেখেত তেওঁৰ দ্বিতীয় তামিল চলচ্চিত্ৰ, এনা ছাথাম ইন্দা নেৰাম ত অভিনয় কৰি আত্মপ্ৰকাশৰ ষোল্ল বছৰ পিছত চতুষ্পদৰ মাকৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল।
চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক গুৰু ৰমেশ তেওঁক স্ক্ৰিপ্ট বৰ্ণানা কৰিছিল আৰু তেখেত প্ৰাথমিকভাবে তেওঁক জনাইছিল যে তেখেত চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ আগ্ৰহী নহয়।
পিছত তেখেক তেওঁক আৰু ছিংগাপুৰ ভিত্তিক নাট্য অভিনেতা পুৰৱালান অভিনেতা ৰজনীকান্তৰ লগত সাক্ষাৎ কৰিবলৈ যায় আৰু তেওঁৰ স্ক্ৰিপ্টটো তেওঁৰ সমূখত বৰ্ণনা কৰিছিল।
ৰজনীকান্তৰ পৰামৰ্শত অৱশেষত মানু চলচ্চিত্ৰ অভিনয় কৰিবলৈ মানি লৈছিল, যদিও তেওঁৰ একমাত্ৰ উদ্বগ আছিল "চাৰি সাত বছৰৰ সন্তানৰ মাক" অভিনয় কৰা উচিত, যিটো মানুৰ বাবে সমস্যা নাছিল।
ইয়াৰ পিছত তেখেত ভাৰতনাট্যমৰ ব্যাপক প্ৰশিক্ষণ লৈছিল আৰু তেওঁৰ গুৰ পদ্ম হৰগোপালৰ তত্ত্বাবধানত ১৯৯৫ চনত তেখেত তেওঁৰ 'উদয়' পৰিৱেশন কৰিছিল।
এখন ৰাষ্ট্ৰীয় নৃত্য ভ্ৰমণত যাত্ৰা কৰাৰ পিছত, তেওঁৰ নৃত্যৰ অনুৰাগ তেওঁক ধনঞ্জয়দেৰ পৰা প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ চেন্নাইলৈ আনিছিল।
তেওঁৰ এটা নৃত্যৰ অনুষ্ঠান চোৱাৰ পিছত অভিনেতা বিবেক তেওঁক পৰিচালক সৰনৰ ওচৰলৈ নি প্ৰস্তাৱ কৰিছিল, যিয়ে 'কাদল মান্নান' -ত তেওঁ প্ৰধান চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
চলচ্ছিত্ৰটো সাফল্য হোৱা সত্ত্বেও, মানু অভিনেত্ৰী হিচাপে নচলি বাছি বাছি নিজৰ “নৃত্য সংস্থা মানু আৰ্টচ” প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
তেখেত বিশ্বব্যাপী নৃত্য-গীতত অংশ লৈছিল, শিবাগামী, লিভিং ট্ৰি, মাধৱী আৰু কোঞ্জুম ছালানগাইয়ৰ এটা শাস্ত্ৰীয় নৃত্য অনুষ্ঠানৰ শীৰ্ষস্থানীয় খেলুৱৈ হৈ উঠিছিল।
সৰ্ণ কদল মান্নান অভিনয়ৰ দ্বাৰা তেওঁৰ আত্মপ্ৰকাশ পোৱাৰ পিছিত মানুৱে অভিনয় জীৱনক বাছি লৈছিল আৰু এগৰাকী নৃত্যশিল্পী হিচাপে তেওঁৰ আবেগক আগবঢ়াই গৈ পাৰফৰ্মিং আৰ্টচ সংন্থা স্থাপন কৰে আৰু গোটেই বিশ্বত নৃত্য-গীতত অংশ লয়।
২০১১ চনত তেখেত অভিনেতা ৰজনীকান্তৰ যেতিয়া ছিংগাপুৰত অসুস্থ স্বাস্থ্যৰ পৰা পুনৰুদ্ধাৰত সহায় কৰাৰ সময়ত পুনৰুত্থিত হয়।
এগৰাকী টাই ম'-লুং বাণী দেওধাই বৰুৱাই 'ফুৰালুং' শব্দৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰি কৈছে, “ইয়াৰ তাত্ত্বিক বৈশিষ্ট্য হ'ল অস্তিত্ব সংৰক্ষণ, পুনৰাৱৰ্তন আৰু সৃষ্টি বিকাশৰ স্বীকৃতি।
” পদ্মেশ্বৰ গগৈয়ে "ফুৰা-তাৰা-আলং" এই তিনিটা শব্দৰ অৰ্থ 'বুদ্ধ-ধৰ্ম-সংঘ' ৰূপত চলি আছে।
লীলা গগৈয়ে টাই আহোমৰ উপৰি, টাই-খামতি, টাই- ফাকে, টাই-তুৰুং, টাই-আইটন, টাই খাময়াং আদি সকলো গোষ্ঠীৰ মাজতো ফুৰালুং দৰ্শনৰ আধাৰত ফুৰা-তাৰা আলঙৰ চলি থকাৰ কথা কৈছে।
টাই ধৰ্মৰ অন্যান্য ম'-লুংসকলে অৱশ্যে টাই পৰম্পৰাৰ প্ৰামান্য ধৰ্মীয় পুথি 'পেঞাকাকা' তথ্যৰ আধাৰত টাই ফুৰালুং বৌদ্ধ ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান নহয় বুলি কয়।
এই ন নিবন্ধ বৌদ্ধ ধৰ্মীয় আচৰিব লগীয়া শীলসমূহৰ লগত আনুষংগিক মিল থকা বাবে টাই আহোমৰ ধৰ্মকে বৌদ্ধ ধৰ্ম বুলি কয়।
এই 'চ্যাউ চেঙ'ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো সংখ্যাৰ ওপৰত অৰ্থাৎ সংখ্যাৰে এই সত্যক প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰি।
ফুৰালুং ধৰ্মত সৃষ্টি, স্থিতি, প্ৰলয়ৰ নিয়ন্ত্ৰক, মহাকাশৰো উৰ্ধত, কালজয়ী, মহাকাশৰো আশ্ৰয় স্বৰূপ 'চ্যাও চেঙ' বা 'ফা-তু-চিং-ফ্ৰঙ-হুম'ৰ মহান অস্তিত্বক উপলব্ধি কৰা হয়।
মনোৰঞ্জন ফুকনে টাই-আহোমৰ ফুৰালুং ধৰ্মক টাই সকলৰ ধাৰাবাহিকতা থকা প্ৰাচীন ধৰ্ম তথা আদৰ্শৰ লগত সঙ্গতিপূৰ্ণ হিচাপে দেখুৱাইছে।
চীনৰ প্ৰাচীন ধৰ্মৰ বিশ্বৰ প্ৰথম কাৰণ বা টাওৰ লগত টাই-আহোমৰ 'ফা-তু-ছিং-ফ্ৰাং-হুমৰ' নিবিড় সম্পৰ্ক দেখুৱাইছে।
ফুৰাক মানি গুণানুকীৰ্তন কৰা অনুষ্ঠানেই পৰৱৰ্তী কালত ফুৰালুং ৰূপে প্ৰতিষ্ঠিত হ'ল বুলি চাও ফুকনে কয়।
ফুৰালুং বলি বিধানমুক্ত হোৱা বাবে আৰু চৈত্যসদৃশ আকৃতিৰে পুৰোহিতৰ সন্মুখত কলগছত এশ এগছি চাকি জ্বলাই বোধিবৃক্ষৰ প্ৰতীকী ৰূপ দিয়া বাবেই ফুৰালুং ক থেৰাবাদী বৌদ্ধ বুলি টাই ম'-লুংসকলে মানি নলয়।
পদ্মেশ্বৰ গগৈয়ে ফুৰা লং শব্দৰ লগত ফ্ৰা লং শব্দৰ মিলৰ কথা উল্লেখ কৰি ফ্ৰা-লঙক 'বুদ্ধ' হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে।
থেৰাবাদী বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰভাৱ উত্তৰ ব্ৰহ্মত থকালৈ চাই এনে মতৰ কিছু যুক্তিযুক্ততা আছে যেন লাগিলেও বহু টাই ম'-লুঙে ফুৰালুঙক বৌদ্ধধৰ্মীয় অনুষ্ঠান বুলি ক'ব নোখোজে।
ফুৰালুং ত ব্যৱহাৰ হোৱা পবিত্ৰ সঞ্জীৱনী অমৃত হ'ল 'ঞিয়াপুলক' আৰু ইয়াক অফুৰন্ত শক্তিৰ প্ৰতীক বুলি গণ্য কৰা হয়।
১৯৬৭ চনত তেওঁ গুজৰাটৰ আহমেদাবাদত ভাৰতীয় নৃত্য আৰু সংগীত প্ৰতিষ্ঠান কাদম্ব নৃত্য আৰু সংগীত বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
সমসাময়িক কথক নৃত্যৰ এগৰাকী পথিকৃৎ কুমুদিনীক ১৯৬০ৰ দশকৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা কথকৰ একক ৰূপৰ পৰা আঁতৰি যোৱাৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়।
পৰম্পৰাগত কাহিনী বোৰ আঁতৰাই লৈ যোৱা আৰু সমসাময়িক কাহিনীক কথকত যোগ কৰাৰ দৰে উদ্ভাৱনৰ কৃতিত্বও তেওঁক প্ৰদান কৰা হয়।
তেওঁ পশ্চিমীয়া দেশসমূহ ভ্ৰমণ কৰা ৰাম গোপালৰ সৈতে ভ্ৰমণ কৰি তেওঁৰ নৃত্য কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু প্ৰথমবাৰৰ বাবে বিদেশী লোকৰ চকুত ভাৰতীয় নৃত্যৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিছিল।
তেওঁ প্ৰথমে জয়পুৰ ঘৰাণাৰ বিভিন্ন গুৰু আৰু পিছত শম্ভূ মহাৰাজৰ পৰা নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁৰ বিখ্যাত শিষ্যসকলৰ ভিতৰত আছে কথক নৃত্যশিল্পী আদিতি মঙ্গলদাস, বৈশালী ত্ৰিবেদী, সন্ধ্যা দেশাই, দক্ষ শেঠ, মলিক শ্বাহ, ইশ্বিৰা পাৰিখ, প্ৰশান্ত শ্বাহ, উৰ্জা ঠাকুৰ আৰু পাৰুল শ্বাহ ইত্যাদি।
কিতাপখনৰ চিন্তাটো জগোৱা বাবে শান্তনু কৌশিক বৰুৱাদালৈ আৰু প্ৰকাশক প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱা বৌলৈ শ্ৰদ্ধা আৰু ধন্যবাদ যাচিলোঁ।
গণিত বুলিলে বিশাল বিষয়টো বুজোৱাৰ পৰিৱৰ্তে অংক বুলিলে বিভিন্ন সংখ্যাৰ যোগ, বিয়োগ প্ৰভৃতি কৰা কাৰ্যটো বা তেনে কাৰ্যটোক বুজায়।
কিতাপখনত মাজে মাজে ৰৈ যোৱা উকা অংশসমূহ গণিতবিষয়ক উক্তি, গণিতজ্ঞৰ বাণী, আমোদজনক ঘটনা আদি তথ্যৰে চিত্ৰ সম্বলিত কৰি পূৰ্ণ কৰা হৈছে।
কিতাপখনৰ প্ৰতিটো অধ্যায় বা প্ৰবন্ধই গণিত বিষয়ক যদিও গণিতৰ লগত জড়িত নোহোৱা ব্যক্তিৰ বাবেও সহজে বুজি পোৱাকৈ সৰল প্ৰকাশভঙ্গী বিশিষ্ট।
অধ্যায়সমূহত প্ৰতিফলিত হৈছে গণিতৰ শিক্ষা, প্ৰয়োজনীয়তা তথা বিকাশৰ লগত সমাজ জীৱন, দৈনন্দিন জীৱনৰ প্ৰসংগৰ বিশ্লেষণ, গণিতৰ পাঠ্যক্ৰমৰ ভিতৰত অন্তৰ্ভুক্ত কিছু অতীৱ প্ৰয়োজনীয় বিষয়ৰ সহজ শিক্ষণ পদ্ধতিৰ আৰ্হি, গণিতৰ বিষয়সমূহ শিকোৱাৰ এক ভিন্ন উপস্থাপন শৈলী, যিসমূহ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে সহজে বুজিব আৰু আকৰ্ষিত হ’ব পৰাকৈ সৰল আৰু অগতানুগতিক।
উদাহৰণস্বৰূপে ৰ ধাৰণা দিবলৈ যাওঁতে লেখকে লিখিছে, “কিবা এটা কথা প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ কেতিয়াবা এটা চৰ্ত প্ৰয়োজনীয় হয় আৰু কেতিয়াবা সেই প্ৰয়োজনীয় চৰ্তটো পৰ্যাপ্ত হৈয়ো যাব পাৰে।
প্ৰয়োজনীয় আৰু পৰ্যাপ্ত শব্দ দুটাৰ অৰ্থ এনেকুৱাঃ ধৰা, ভাতকেইটা খাবলৈ তোমাক এখন আঞ্জা লাগে।
গতিকে যদি তোমাক ভাতৰ লগতে ভাজি আৰু আঞ্জা দিয়া হয়, তেন্তে সেয়া তোমাৰ বাবে পৰ্যাপ্ত, তুমি ধুনীয়াকৈ ভাত খাব পাৰিবা, তোমাক আন একো নালাগে।
তদুপৰি গণিত বিষয়ত কম নম্বৰ লাভ কৰা বাবে অন্যান্য বিজ্ঞান বিষয় অধ্যয়ন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত আহি পৰা অসুবিধাৰ কথা সৰু উদাহৰণ দি লেখকে শেষত লেখিছে “অংক যে সকলোতে লাগে সেই সম্পৰ্কে সামান্য সচেতনতা নথকা বাবেই এনেকুৱা হয়।
কিতাপখনত থকা প্ৰবন্ধসমূহ হৈছে, ‘আমি সকলোৱে অংক কৰিব লগা হয় কিয়’, ‘অংক আতংক নহয়’, ‘কিছুমান ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক অংকত চোকা যেন লাগে কিয়’,‘অংকত চোকা হয় কেনেকৈ’, ‘স্কুলীয়া জীৱনত অংকত সৰহ নম্বৰ পাইয়ো কিছুমানে পাছত কম নম্বৰ পায় কিয়’,‘অংকৰ আতংক দূৰ কৰিবলৈ কি কৰিবা’, ‘কেইটামান অতি প্ৰয়োজনীয় অভ্যাস’ ‘খৰকৈ অংক কৰিবা কেনেকৈ’, ‘দাঁত ভঙা পচলা’, ‘অংকত সৰহ নম্বৰ পাবা কেনেকৈ’, ‘গণিতৰ পৰীক্ষাৰ আগদিনা’, ‘পৰীক্ষাহলৰ প্ৰস্তুতি’, ‘কেইটামান সংজ্ঞা আৰু উপপাদ্য’, ‘কেইটামান সংখ্যাৰ একক ধৰ্ম’, ‘পেমদাস আৰু বদমাছ’, ‘ঋণাত্মক হৰণ’, ‘বিভাজ্যতা নিৰ্ণয়ৰ কেইটামান পদ্ধতি আৰু ’, ‘ভগ্নাংশৰ লসাগু আৰু গসাউ বা গসাগু’, ‘লাভ-লোকচান’, ‘শতাংশ আৰু শতকৰা হাৰ’, ‘সৰল সুত আৰু মিশ্ৰ সুতৰ অংক’,‘বয়স, জন্মৰ তাৰিখ,বাৰ আদি উলিওৱাৰ নিয়ম’, ‘অংকৰ যাদু আৰু কেইটামান ৰহস্যপূৰ্ণ সংখ্যা’,‘পৰিসীমা, কালি, পৃষ্ঠকালি, পাৰ্শ্বীয় কালি আৰু আয়তন নিৰ্ণয়ৰ কেইটামান ফৰ্মূলা’, ‘বৈদিক গণিত’ আৰু ‘অংকৰ ফৰ্মূলা আদি সহজে মনত ৰখাৰ কিটিপ’।
লেখক পংকজ জ্যোতি মহন্ত গণিত আৰু বিজ্ঞান বিষয়ৰ দ্বিভাষিক ই-আলোচনী গণিত চ’ৰাৰ সহঃপ্ৰতিষ্ঠাপক আৰু এগৰাকী সম্পাদক।
গণিত-বিজ্ঞানৰ উপৰি বিভিন্ন সামাজিক আৰু সাম্প্ৰতিক সময়ৰ প্ৰসংগক লৈ তেওঁ কাকত, ই-আলোচনী আৰু ব্লগৰ জৰিয়তে নিয়মীয়াকৈ লেখা-মেলা কৰি আহিছে।
বিন্দুমালিনী নাৰায়ণস্বামী বা চমুকৈ বিন্দু মালিনী এগৰাকী ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী, সুৰকাৰ আৰু গ্ৰাফিক ডিজাইনাৰ।
২০১৮ চনত তেওঁ কানাড়া ছবি 'নাথিচাৰামী'ত তেওঁৰ 'মাৱাভি মনৱে' গীতৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শিতানত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
একেখন ছবিৰে "ভৱলোকদাদা ভৰমেয়" গীতৰ বাবে তেওঁ ২০১৯ চনত শ্ৰেষ্ঠ মহিলা কণ্ঠশিল্পী শিতানত ফিল্মফেয়াৰ দক্ষিণ বঁটা লাভ কৰিছিল।
কানাড়া ভাষাত তেওঁ প্ৰথমে অনন্যা কছাৰাৱল্লিৰ সৈতে সহযোগিতা কৰিছিল আৰু বেংগালুৰু আন্তৰ্জাতিক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, ২০১৭ৰ ৯ম সংস্কৰণত শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰা 'হৰিকথা প্ৰসংগ' ছবিখনৰ বাবে সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল।
২০১৮ চনত তেওঁ 'নাথিচাৰামী' ছবিখনৰ বাবে সংগীত ৰচনা কৰে আৰু ইয়াৰ বাবে তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাও লাভ কৰে।
তেওঁৰ মাতৃ এন. বিশালাক্ষী এগৰাকী আকাশবাণীৰ গ্ৰেডপ্ৰাপ্ত কৰ্ণাটিক কণ্ঠশিল্পী আৰু আইতাক সীতা ডোৰাইস্বামী এগৰাকী বিখ্যাত জল তৰংগ বাদ্যযন্ত্ৰী আছিল।
১৯৬৯ৰ ১২ নবেম্বৰত দলীয় শৃংখলা ভংগ কৰাৰ অভিযোগত তদানীন্তন ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীক কংগ্ৰেছ দলৰ পৰা নিলম্বন কৰা হয় আৰু ফলস্বৰূপে ইন্দিৰা গান্ধীয়ে প্ৰতিদ্বন্দী দল এটা গঠন কৰাত কংগ্ৰেছ দলটো দুই ভাগত বিভক্ত হৈ যায়।
এসময়ত ধেমেলীয়াকৈ মূল কংগ্ৰেছ গোটটোক ‘চিণ্ডিকেট’ আৰ ইন্দিৰাপন্থী গোটটোক ‘ইণ্ডিকেট’ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছিল।
কংগ্ৰেছ -ই ভোলা পাচৱান শাস্ত্ৰীৰ নেতৃত্বত বিহাৰত, বীৰেন্দ্ৰ পাতিলৰ নেতৃত্বত কৰ্ণাটকত হিতেন্দ্ৰ কে. দেশাইৰ নেতৃত্বত গুজৰাটত চৰকাৰ গঠন কৰে।
নিৰ্বাচন হৈ যোৱাৰ পিছত নিৰ্বাচন আয়োগে ইন্দিৰাপন্থী কংগ্ৰেছক মূল কংগ্ৰেছ দল বুলি স্বীকৃতি দিয়ে।
১৯৭৭ৰ মাৰ্চত অনুষ্ঠিত হোৱা সাধাৰণ নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছ -ই জনতা মৰ্চাৰ বেনাৰত নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হয়।
পূৰ্বৱৰ্তী নিৰ্বাচনত লাভ কৰা ১৬খন আসনৰ বিপৰীতে এই নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছ -ই মাথো ৩খনহে আসনত বিজয় সাব্যস্ত কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
নিৰ্বাচনৰ পিছত এই একেটা বছৰতে ভাৰতীয় লোকদল, ভাৰতীয় জনসংঘ, ছোচিয়েলিষ্ট পাৰ্টি, স্বতন্ত্ৰ পাৰ্টি তথা অন্য সৰু সৰু ৰাজনৈতিক দলবোৰৰ সৈতে অৰ্গেনাইজেন কংগ্ৰেছেও আনুষ্ঠানিকভাবে নবগঠিত জনতা পাৰ্টিত চামিল হৈ যায়।
তেওঁ পাটনাৰ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ্ছ হাইস্কুলত প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰে, আৰু তাৰ পিছত তেওঁ ডেৰাডুনৰ দ্য ডুন স্কুল অধ্যয়ন কৰে, য'ত তেওঁ বিদ্যালয়খনৰ কাকত 'দ্য ডুন স্কুল ৱিকলী' সম্পাদনা কৰিছিল।
ডুন স্কুলত তেওঁ তেওঁৰ শিক্ষক আৰু পৰ্বতাৰোহী গুৰুডিয়াল সিঙৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল, যিয়ে তেওঁক ভূগোল শিকাইছিল আৰু মাতৃ লীলা শেঠৰ অনুসৰি, "বিক্ৰমক বহু ধৰণে নিৰ্দেশনা দিছিল. তেওঁক পশ্চিমীয়া শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ প্ৰশংসা কৰিবলৈ উদগনি দিছিল আৰু তেওঁৰ মাজত দুঃসাহস আৰু অভিযানৰ প্ৰতি ভালপোৱা গঢ়ি তুলিছিল।
" সিঙে পাছত শেঠক "অক্লান্ত কৰ্মী" বুলি বৰ্ণনা কৰে, আৰু "তেওঁ অধ্যয়নত তেওঁৰ নিৰ্দিষ্ট স্তৰ অসুবিধা নোহোৱাকৈ বজাই ৰাখে. তেওঁ স্কুল জীৱনৰ আন ক্ষেত্ৰবোৰত, যেনে নাটকত, তৰ্কত, প্ৰাথমিক চিকিৎসাত, সঙ্গীতত, আৰু দ্য ডুন স্কুল ৱিকলীৰ সম্পাদনাত বিপুল শক্তি প্ৰদান কৰিছিল।
" ডুন স্কুলৰ পৰা শিক্ষা সাং কৰি তেওঁ ইংলেণ্ডৰ টনব্ৰিজ স্কুলত তেওঁৰ এ-লেভেলৰ শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰে।
পিছত তেওঁ অক্সফ'ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কৰ্পাচ খ্ৰাইষ্ট কলেজত দৰ্শন, ৰাজনীতি আৰু অৰ্থনীতি অধ্যয়ন কৰে।
তাৰ পিছত তেওঁ ষ্টেনফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা অৰ্থনীতি বিষয়ত ডক্টৰেট কৰিবৰ বাবে যোগদান কৰে যদিও তেওঁ ইয়াক সম্পূৰ্ণ নকৰিলে।
শেঠৰ আন কাব্যগ্ৰন্থসমূহ হৈছে 'দ্য হাম্বল এডমিনিচট্ৰেটৰছ গাৰ্ডেন' , 'অল ইউ হু স্লিপ টুনাইট' , আৰু 'থ্ৰী চাইনিচ পয়েটছ' ।
তেওঁ 'ফ্ৰম হেভেন লেক: ট্ৰেভেলছ থ্ৰু চিনকিয়াং এণ্ড টিবেট' নামৰ এখন ভ্ৰমণ কাহিনী লিখিছে, যি তিব্বত, চীন আৰু নেপালৰ মাজেৰে এক ভ্ৰমণৰ এক লেখ।
তেওঁক ইংলিছ নেচনেল অপেৰাৰ দ্বাৰা গ্ৰীক কিংবদন্তিৰ ভিত্তিত 'আৰিয়ন এণ্ড দ্য ডলফিন' নামৰ এক লিবাৰেট্ট লিখিবলৈ কমিছন দিয়া হৈছিল।
২০০৫ চনত প্ৰকাশিত বিক্ৰম শেঠৰ 'টু লাইভছ' হৈছে তেওঁৰ আজো-খুড়া আৰু আজো-খুড়ীয়েকৰ বিবাহ জীৱনৰ এক গাথা।
তেওঁ পদ্মশ্ৰী, সাহিত্য অকাডেমি বঁটা, প্ৰবাসী ভাৰতীয় সন্মান, ডব্লিউ এইচ স্মিথ সাহিত্যিক বঁটা, ক্ৰছৱৰ্ড বুক এৱাৰ্ড আদিকে ধৰি কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰিছে।
শেঠৰ কবিতাৰ সংকলন যেনে 'মেপিংচ্‌' আৰু 'বিষ্টলি টেইলছ' হৈছে ভাৰতীয় ইংৰাজী ভাষাৰ কবিতালৈ উল্লেখযোগ্য অৱদান।
তেওঁৰ পিতৃ প্ৰেম নাথ শেঠ আছিল বাটা কোম্পানীৰ এগৰাকী কাৰ্যবাহী বিষয়া আৰু তেওঁৰ মাতৃ লীলা শেঠ আছিল দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ প্ৰথম মহিলা ন্যায়াধীশ, যি আছিল ভাৰতৰ যিকোনো ৰাজ্যৰ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ পদ লাভ কৰা প্ৰথম মহিলা।
মোগল ৰাজত্বকালত দিল্লী, লক্ষ্ণৌ, জয়পুৰ আদি ঠাইবোৰত মুজ্‌ৰা পৰিৱেশন কৰা পৰম্পৰাটো পৰিয়ালকেন্দ্ৰিক শিল্প আছিল, যিটো মাতৃসকলপৰা তেওঁৰ ছোৱালীহঁতলৈ হস্তান্তৰিত হৈছিল।
অভিজাত বৰ্গৰ সৈতে থকা নিকট সম্পৰ্কৰ বাবে এই গণিকা বা তৱাইফ সকলৰ কিছুমান শক্তি থাকিছিল আৰু তেওঁলোকৰ কিছুৱে সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰত প্ৰভুত্ব বিস্তাৰ কৰিছিল।
কিছুমান নামকৰা পৰিয়ালে তেওঁলোকৰ পুৰুষ সন্তানক শিষ্টাচাৰ আৰু কথা কোৱাৰ শিল্পটি শিকিবলৈ তৱাইফসকলৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছিল।
তেওঁলোকক কেতিয়াবা বাঈ বুলিও কোৱা হৈছিল, যি নাচিছিল, গাইছিল আৰু তেওঁলোকৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰা নৱাবসকলৰ সংগিনী আছিল।
২০০৫ চনত, মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে যেতিয়া 'ডান্স বাৰ'বোৰ বন্ধ কৰি দিলে, বাৰত কাম কৰা বহুতো ছোৱালী মুম্বাইৰ গ্ৰাণ্ট ৰ'ডত থকা কেনেডী ব্ৰীজৰ ওচৰৰ 'কংগ্ৰেছ হাউচ'লৈ গুচি যায় আৰু তাত মুজ্‌ৰা পৰিৱেশন কৰিবলৈ লয়।
কৰাছীৰ ড'ন বাতৰিকাকতে লাহোৰৰ হীৰা মণ্ডী অঞ্চলক পাকিস্তানত অৱস্থিত পৰম্পৰাগত যৌন উত্তেজক নৃত্য, সংগীতকাৰ আৰু গণিকাৰ শতিকাজোৰা পুৰণি 'ৰেড লাইট' অঞ্চল বুলি কৈছে।
মুজ্‌ৰা হৈছে মোগল ৰাজত্ব কালত উত্থান ঘটা মহিলাৰ দ্বাৰা পৰিৱেশিত নৃত্য প্ৰদৰ্শন, য'ত ভাৰতীয় সমাজৰ অভিজাত বৰ্গ আৰু নৱাবসকলৰ দৰে স্থানীয় শাসকসকলে নিশা নিজৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবে সঘনে গণিকাসকলক ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
ক্ষয়িষ্ণু মোগল সাম্ৰাজ্যৰ পতনৰ বছৰতে এই প্ৰবৃত্তি ক্ৰমবৰ্ধমান ভাৱে স্পষ্ট হৈ পৰিছিল।
আধুনিক মুজ্‌ৰা শিল্পীসকলে সেইবোৰ দেশৰ বিয়া-সবাহ, জন্মদিন আৰু প্ৰাক বৈবাহিক ভোজত পৰিৱেশন কৰে; য'ত ভাৰতৰ দৰে পৰম্পৰাগত মোগল সংস্কৃতিৰ প্ৰচলন আছে।
উত্তৰ ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ হিন্দী আৰু উৰ্দু ভাষা প্ৰচলিত অঞ্চলত তেওঁলোকক তৱাইফ, দক্ষিণ ভাৰতত দেৱদাসী আৰু পশ্চিমবংগত বাঈজী বুলি কোৱা হয়।
পৰৱৰ্তী সময়ত অৰ্থাৎ ১৯৫৩ চনত তেখেতে উত্তৰপ্ৰদেশৰ বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ১৯৬৩ চনত ইংলেণ্ডৰ ৱেষ্ট ইয়ৰ্কশ্বায়াৰত থকা লীডছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
অসম তথা ভাৰতৰ বহুকেইখন শীৰ্ষস্থানীয় শিক্ষানুষ্ঠানত অধ্যাপনা কৰা ড॰ বৰুৱা অনুবাদ আৰু সাহিত্যিক সমালোচনাৰ ক্ষেত্ৰখনৰ লগত জড়িত আছিল।
আনহাতে, 'কবিতাৰ ভৱিষ্যত: পঞ্চদশকৰ সাহিত্য পৰম্পৰা', 'যোৱা শতিকাৰ কবিতা: অসমীয়া নৱন্যাসী সাহিত্যৰ পৰম্পৰা' ৰ দৰে সমালোচনাত্মক গ্ৰন্থ তেখেতৰ কৰ্মৰাজিৰ উল্লেখনীয় অংশ।
তেখেতৰ দ্বাৰা লিখিত একাধিক গৱেষণামূলক প্ৰবন্ধ ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কাকত-পত্ৰিকা আৰু গ্ৰন্থত প্ৰকাশিত হৈছে।
অসমৰ দুয়োখন শীৰ্ষস্থানীয় শিক্ষানুষ্ঠানত শিক্ষাদান কৰি ড॰ দিলীপ বৰুৱাই ১৯৭৭ চনৰ পৰা ১৯৮৮ চনলৈকে পশ্চিমবংগৰ বৰ্ধমান বিশ্ববিদ্যালয়ত ইংৰাজী সাহিত্যৰ মুৰব্বী অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
১৯৯৫ চনত তেখেতে হিমাচল প্ৰদেশৰ ছিমলাস্থিত ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অৱ এডভান্সড ষ্টাডিছত ত অতিথি অধ্যাপক হিচাপে শিক্ষাদান কৰে।
১৯৯৯ চনৰ পৰা ২০০২ চনলৈকে তেখেতে পশ্চিমবংগৰ পশ্চিম মেদিনীপুৰৰ বিদ্যাসাগৰ বিশ্ববিদ্যালয় আৰু যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়তো অতিথি অধ্যাপক হিচাপে জড়িত হয়।
অসমৰ সাহিত্যিক-লেখক আৰু অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি নগেন শইকীয়াই দিলীপ বৰুৱাক ৰামধেনু যুগৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ কবি আৰু কাব্য-সমালোচক বুলি উল্লেখ কৰিছে।
ব্ৰিটিছসকলৰ আগমনৰ আগতে, অসমীয়াসকলে 'নগা' শব্দটো কিছুমান বিচ্ছিন্ন নৃগোষ্ঠীক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
ব্ৰিটিছে শিথিল ভাষিক আৰু সাংস্কৃতিক সাদৃশ্যৰ আধাৰত কেইবাটাও জাতি-গোষ্ঠীক বুজাবৰ বাবে 'নগা' শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ আৰম্ভ কৰে।
বাৰ্মা গেজেটাৰৰ মতে, 'নাগা' শব্দটো সন্দেহজনক মূলৰ আৰু ইয়াক পূৰ্বতে পাহাৰীয়া জনজাতিবোৰ বৰ্ণনা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
নগা পৰিচয়ৰ এই সম্প্ৰসাৰণৰ কাৰণ হৈছে নাগালেণ্ডৰ সমাজত উৰ্ধগামী গতিশীলতাৰ অন্বেষণ আৰু আন গোটৰ দ্বাৰা আধিপত্যৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিৰোধৰ এক উমৈহতীয়া উদ্দেশ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ আকাংক্ষা।
নগা জনগোষ্ঠী বুলিলে উত্তৰ-পূব ভাৰত আৰু উত্তৰ-পশ্চিম ম্যানমাৰৰ স্থানীয় বিভিন্ন নৃগোষ্ঠীয় লোকৰ গোটক সামূহিকভাৱে বুজোৱা হয়।
এই গোষ্ঠীবোৰৰ একে ধৰণৰ সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰা আছে আৰু তেওঁলোকে ভাৰতৰ নাগালেণ্ড ৰাজ্যত আৰু ম্যানমাৰৰ নগা স্বায়ত্ত্বশাসিত অঞ্চলত সংখ্যাগৰিষ্ঠা দেখা যায়।
ইয়াৰোপৰি ভাৰতৰ মণিপুৰ, অৰুণাচল প্ৰদেশ আৰু অসম ৰাজ্য আৰু ম্যানমাৰৰ চাগাইং বিভাগ আৰু কাচিন ৰাজ্যত যথেষ্টসংখ্যক নগালোক বাস কৰে।
এছ আৰ টোহৰিঙে ৬৬টা গোষ্ঠীক নগা জনগোষ্ঠী ৰূপে আখ্যা দিছে, আনহাতে কিবাংৱাৰ জামিৰে ৬৭টা গোষ্ঠীক আখ্যা দিছে।
লোক বিশ্বাস অনুসৰি এই নৃত্য নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ আগত বা পাছত কৰিলে অমংগল হয় আৰু নৃত্যত ব্যৱহৃত বাঁহী আগেয়ে বজালে গৰুৰ অপায়-অমংগল হয়।
তদুপৰি সেই ভেটুলুকা বা‌ঁহীৰ মাত শুনিলে শস্য অনিষ্টকাৰী কীট-পতংগই আহি পথাৰ চানি ধৰে বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়।
নৃত্যত ব্যৱহাৰ কৰা আহিলা সমূহৰ ভিতৰত - এটা ভেটুলুকা বাঁহী, এযোৰ তাল, নৃত্যত অংশ গ্ৰহণকাৰীসকলৰ হাতে হাতে একোডাল লাখুটি আৰু তামোলৰ ঢকোৱৰে সজা এটা ঘোঁৰা।
এই বাঁহী নৃত্যৰ আৰম্ভণিৰ পৰা সামৰণিলৈকে এটা নিৰ্দিষ্ট সুৰেৰে বজাই থকা হয় আৰু বাঁহীৰ সুৰৰ লগত ৰজিতা খুৱাই এই গীত ফাঁকি গোৱা হয়।
তাৰ পাছত তাল অ আৰু বাঁহিৰে ছেৱে ছেৱে এজন এজনকৈ ভেটুলুকা নচা দলটো গৃহস্থৰ চোতালত প্ৰৱেশ কৰে আৰু হাতত লৈ যোৱা লাঠিডালেৰে সৈতে বৃত্তাকাৰে ঘূৰি ঘূৰি নাচিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
এনেকৈ দুপাক মান নচাৰ পাছত ঘোঁৰা নচোৱা মানুহজনে দুভৰিৰ মাজত ঘোঁৰাটো সুমুৱাই লৈ দৌৰি আহি ব্যাংগাত্মক ভংগিমাৰে চোতালত প্ৰৱেশ কৰি গৃহস্থৰ কাষ চাপে।
ঘোঁৰা নচোৱাৰ কোনো বিধি সন্মত নিয়ম নাই যদিও বাঁহীৰ সুৰে সুৰে ঘোঁৰা চেকুৰোৱাৰ দৰে দৌৰি দৌৰি নৃত্য কৰে।
‌গৰখীয়া ল'ৰাবোৰে হাতত লাঠি বোৰ নৃত্যৰ তালে তালে কেতিয়াবা বৃত্তাকাৰে আৰু কেতিয়াবা সৰল ৰৈখিকভাৱে সঞ্চালন কৰে।
নৃত্যৰ শেষত তাল বজোৱা জনে প্ৰথমতে হৰিধ্বনি দিয়ে আৰু বাকীবোৰেও সমস্বৰে হৰিধ্বনি দি গৃহস্থক আৰ্শীবাদ দিয়ে।
ডিমাচা সমাজত মৃতকৰ শটোক সৰিয়হ, হালধি আৰু ঘিলাগুটি পিহি গা ধুৱাই পৰম্পৰাগত সাজ-পাৰ পিন্ধাই পশ্চিম দিশে বাঁহৰ ঢাৰিৰ ওপৰত শুৱাই দিয়ে ।
মৃতকৰ কপালত, চকুত, মুখত আত্মীয়সকলে ধাতুৰ মুদ্ৰা লগাই দিয়ে, মৃতকৰ মূৰত তেল সানি মূৰ ফনিয়াই দিয়ে ।
শ্মশানলৈ শটো নিয়াৰ আগতে শৱ দাহ কৰিবলৈ বুলি স্থলদেৱতাৰ পৰা মাটি কিনি লোৱাৰ উদ্দেশ্যে কেইজনমানে বাহঁৰ সৰু চোঙা এটা কাটি তাতে পইচা এটা ভৰাই চিতা সজা ঠাইত পুতি দিয়ে আৰু ইয়াৰ পিছত তাতে ছটা খুটি পুটি চিতা সজা হয় ।
মৃতকজনক শ্মশানলৈ নিয়াৰ আগেয়ে এগৰাকী বয়োজ্যেষ্ঠ মহিলাই ভাত সিজাই লাওপানীৰ লগত সজাই দিয়াৰ নিয়ম কৰে আৰু ইয়াৰ লগতে বয়োজ্যেষ্ঠ মহিলাসকলে পুৰ্ব্বপুৰুষক সুঁৱৰি 'গাৰাচিংমা' নামৰ গীত গায় ।
শৱদেহ শ্মশানলৈ লৈ যাওঁতে এগৰাকী মহিলাই পাচিত এৱাঁ সূতা লৈ টুকুৰা-টুকুৰ কৰি বাটে বাটে ছটিয়াই যাই আৰু এগৰাকী মহিলাই ধান, কপাহ আৰু খুচুৰা পইচা ছটিয়াই যাই ।
শ্মশানলৈ শৱ নিয়াৰ পৰত ব‍াঁহৰ চাঙীখন আত্মীয়সকলে ভাৰ পাতি লয় আৰু চাঙীখন একেবাৰে তুলি লোৱাৰ সলনি তিনিবাৰ দোপমাৰিহে কান্ধত তুলি লয় আৰু এজনে হাঁহ বা কুকুৰাৰ কণী এটা চাংখনত মাৰি ভাঙি ঘৰৰ চাললৈ দলিয়াই পঠিয়াই ।
সাধাৰণতে নিজ পুত্ৰই মুখাগ্নি কৰাৰ নিয়ম, যদি নিজ পুত্ৰ নাথাকে তেনেহলে বংশৰ ল'ৰাই মুখাগ্নি কৰে ।
শ্ৰাদ্ধৰ দিন বছৰেকৰ ভিতৰতে ঠিক কৰি কুকুৰা, গাহৰি, ছাগলী, হাঁহ ইত্যাদিৰে বিভিন্ন নিয়ম কৰি শ্ৰাদ্ধ পতা হয় ।
মৃতদেহ সৎকাৰ সম্পন্ন নোহোৱা পৰ্যন্ত মৃত ব্যক্তিজনৰ গাৱঁৰ কোনোৱে ৰন্ধা-বঢ়া নকৰাটো নিয়ম ।
চিংফৌসকলে আত্মীয়ৰ মৃত্যু হলে লঘোণ নিদি লগে-ভাগে ভালকৈ এসাঁজ খায় কাৰণ তেওঁলোকে ভাবে যে আত্মীয়সকলক নোখোৱালে মৃতকৰ আত্মাই কষ্ট পাই ।
সকলো জনগোষ্ঠী মিলি বৃহত্তৰ অসমীয়া সংস্কৃতি গঢ় দিছে যদিও জনগোষ্ঠীবোৰে স্বকীয় সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট্যবোৰ অটুত ৰাখিছে ।
ধৰ্ম, বিবাহ ইত্যাদিবোৰৰ লগতে জনগোষ্ঠীসমূহৰ মাজত প্ৰচলিত মৃতকৰ সৎকাৰ পদ্ধতিয়েও তেওঁলোকৰ সুকীয়া সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট্য ধৰি ৰাখিছে ।
এই শব্দ ১৮৫৬ চনত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে সুৰা প্ৰস্তুতিৰ স্থানীয় প্ৰণয়ৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল।
কোম্পানীয়ে চুলাইৰ প্ৰস্তুতি আৰু খুচুৰা ব্যৱসায়ৰ বাবে এটা কৰ নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
এই মাহিলী কৰ প্ৰণালীৰ অধীনত সংশোধিত স্পিৰিট বাবে মহলদাৰ বা অনুজ্ঞাপত্ৰ ধাৰকে প্ৰতিদিনে দহ গেলেনতকৈ অধিক তৈয়াৰ কৰিব পৰা নোৱাৰিছিল।
নিৰ্মাণ কৰা স্পিৰিট হাইড্ৰ'মিটাৰেৰে পৰীক্ষা কৰা হৈছিল আৰু দাৰোগাৰ দ্বাৰা পৰীক্ষণ কৰা হৈছিল।
চুলাই উত্তৰ-পূব ভাৰতীয় ৰাজ্য অসমত তৈয়াৰ কৰা এবিধ বৰ্ণহীন, উদ্বায়ী, দহনশীল দ্ৰৱ্যযুক্ত ৰাগীয়াল পানীয়।
তাৰ পিছত মাটিৰ ভাটাত জুই জ্বলাই ওপৰত নিৰন্তৰভাৱে এটা ডাঙৰ নলীয়া ধাতৱীয় পাত্ৰত কিণ্বন কৰা মিঠৈখিনি পাতন প্ৰক্ৰিয়াৰে শোধন কৰা হয়।
পাতনৰ সময়ত অতিৰিক্ত বায়ু চলাচল প্ৰতিহত কৰিবলৈ ঘনিভৱনৰ বাবে ৰখা পত্ৰৰ তলটো বোকাৰে বন্ধ কৰা হয়।
পৰম্পৰাগত পদ্ধতিত মিঠৈ বা অপৰিশোধিত কুঁহিয়াৰ অথবা বীটৰ পৰা চেনি প্ৰস্তুত কৰণত সৃষ্টি হোৱা এবিধ সান্দ্ৰ পদাৰ্থক প্ৰথমে এটা ডাঙৰ টিন বা ড্ৰামত কিণ্বন কৰা হয়।
উষ্ণতা আৰু পিএইছ নিয়ন্ত্ৰিত পৰিস্থিতিৰ অধীনত কৰা ই এবিধ এনাৰবিক অৰ্থাৎ অক্সিজেনৰ অনুপস্থিতিত ঘটিত শ্বসন প্ৰক্ৰিয়া।
ইয়াৰ ফলত মূল মিশ্ৰণৰ চেনিৰ পৰিমাণ হ্ৰাস হৈ ইথাইল এলকহল আৰু কাৰ্বন-ডাই-অক্সাইডলৈ উৎপন্ন হয়।
ইয়াৰ এক তীক্ষ্ণ গোন্ধ আছে আৰু সেয়েহে প্ৰায়ে পথাৰত বা মানুহৰ ঘৰৰ পৰা আঁতৰত তৈয়াৰ কৰা হয়।
যিহেতু একাধিকবাৰ পাতন কৰা হয় সেয়ে ইয়াত সুৰাৰ পৰিমাণ অতি উচ্চ আৰু ইয়াক এক সংশোধন কৰা স্পিৰিট বুলি গণ্য কৰা হয়।
দীপক কুমাৰ দাস হৈছে এগৰাকী অসমীয়া বিজ্ঞানী৷ তেখেত ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থা, ৰ অন্তৰ্গত মহাকাশ প্ৰয়োগ কেন্দ্ৰৰ বৰ্তমানৰ অধ্যক্ষ৷ মহাকাশযান আৰু আনুষংগিক প্ৰযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেখেতে ২০১০ চনত - বঁটা লাভ কৰিছিল৷ ২০২০ চনত তেখেত "পৃথিৱী নিৰীক্ষণ কৃত্ৰিম উপগ্ৰহ সমিতি"ৰ সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়৷ ইছ'ৰ' চন্দ্ৰ অভিযান চন্দ্ৰযান প্ৰকল্পতো দীপক কুমাৰ দাস জড়িত আছিল৷
দীপক কুমাৰ দাসৰ জন্ম হৈছিল অসমৰ শুৱালকুছিত৷ তেখেতে কটন কলেজৰ পৰা ১৯৭৬-৭৮ৰ সময়ছোৱাত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তথ্য প্ৰযুক্তিবিদ্যা বিভাগত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল৷
স্থাপত্যশিল্প মৌখিক স্থানীয় স্থাপত্য হিচাপে আৰম্ভ হৈছিল যি পৰীক্ষণ আৰু ত্ৰুটিৰ পৰা সফল প্ৰতিলিপিলৈ বিকশিত হৈছিল।
গ্ৰীক আৰু ৰোমান স্থাপত্যই নাগৰিক গুণাগুণৰ প্ৰতি মনোনিৱেশ নকৰালৈকে প্ৰাচীন নগৰীয় স্থাপত্য কলা শাসকসকলৰ ৰাজনৈতিক শক্তিৰ প্ৰতীক ধৰ্মীয় গাঁথনি আৰু ভৱন নিৰ্মাণত ব্যস্ত আছিল।
ভাৰত আৰু চীনা স্থাপত্যই সমগ্ৰ এছিয়াত প্ৰভাৱিত ৰূপ আৰু বিশেষকৈ বৌদ্ধ স্থাপত্যই বিভিন্ন স্থানীয় ৰূপ লৈছিল।
ইউৰোপীয় মধ্যযুগত, ৰোমানেস্ক আৰু গথিক কেথেড্ৰেল আৰু এবেৰ সমগ্ৰ ইউৰোপীয় শৈলীৰ উদ্ভৱ হৈছিল আনহাতে নৱজাগৰণে নামৰ দ্বাৰা পৰিচিত স্থপতিবিদসকলৰ দ্বাৰা ৰূপায়ণ কৰা ধ্ৰুপদী ৰূপৰ পক্ষপাতী আছিল।
ই এক অৱন্ত-গাৰ্ড আন্দোলন হিচাপে মধ্যবিত্ত আৰু শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া এক নতুন যুদ্ধোত্তৰ সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থাৰ বাবে উপযুক্ত এক সম্পূৰ্ণ নতুন শৈলী বিকশিত কৰিব বিচাৰিছিল।
বহুতো স্থপতিবিদ আধুনিকতাবাদৰ প্ৰতি মোহভঙ্গ হৈছিল যাক তেওঁলোকে ঐতিহাসিক আৰু নান্দনিকবিৰোধী বুলি গণ্য কৰিছিল আৰু উত্তৰ-আধুনিক আৰু সমসাময়িক স্থাপত্য বিকশিত কৰিছিল।
প্ৰাগৈতিহাসিক যুগতে আৰম্ভ হোৱা এই প্ৰথাক সাতখন মহাদেশৰ সভ্যতাসমূহৰ বাবে সংস্কৃতি প্ৰকাশ কৰাৰ উপায় হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
স্থাপত্য তত্ত্বৰ ওপৰত প্ৰাচীনতম উপলব্ধ পাঠ হৈছে ৰোমান স্থাপত্যবিদ ভিট্ৰুভিয়াছৰ প্ৰথম শতিকাৰ গ্ৰন্থ 'ডি আৰ্কিটেক্টাৰা'।
বহু শতিকাৰ পিছত লিয়ন বাটিষ্টা এলবাৰ্টীয়ে তেওঁৰ ধাৰণাবোৰ আৰু অধিক বিকশিত কৰিছিল আৰু সৌন্দৰ্যক তেওঁলোকৰ অনুপাতত পোৱা অট্টালিকাৰ এক বস্তুনিষ্ঠ গুণ হিচাপে দেখি তেওঁ অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।
জৰ্জিঅ ভাছাৰীয়ে তেওঁৰ 'লাইভছ অৱ দ্য মোষ্ট এক্সেলেন্ট পেইণ্টাৰছ, স্কাল্পাটৰছ এণ্ড আৰ্কিটেক্টছ'ত কিছুমান বিখ্যাত চিত্ৰশিল্পী, ভাস্কৰ্যশিল্পী আৰু স্থাপত্যবিদৰ বিষয়ে লিখিছিল আৰু ষোড়শ শতিকাত কলাৰ শৈলীৰ ধাৰণা আগবঢ়াইছিল।
"ফাংচন"-এ ধ্ৰুপদী "উপযোগিতা" সলনি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ইয়াত কেৱল ব্যৱহাৰিকই নহয়, বৰঞ্চ নান্দনিক, মানসিক আৰু সাংস্কৃতিক মাত্ৰাও অন্তৰ্ভুক্ত বুলি বুজা গৈছিল।
স্থাপত্য বা বাস্তুকলা হৈছে অট্টালিকাৰ আৰ্হি প্ৰস্তুত, নিৰ্মাণ আৰু সুশোভিতকৰণৰ বিষয়ৰ অধ্যয়নৰ সৈতে জড়িত বিজ্ঞানৰ এক শাখা।
অট্টালিকাৰ ভৌতিক ৰূপত স্থাপত্যৰচনাক প্ৰায়ে সাংস্কৃতিক প্ৰতীক আৰু শিল্পকৰ্ম হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
ঐতিহাসিক সভ্যতাসমূহৰ প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ স্বাক্ষৰবহনকাৰী স্থাপত্যৰ সাফল্যৰ সৈতে চিনাক্ত কৰা হয়।
এই সংযোজনত ৰামায়ণৰ মূল কাহিনীভাগত সন্নিৱিষ্ট ৰাৱণৰ দ্বাৰা সীতাৰ অপহৰণৰ ঘটনাক ৰাৱণৰ দ্বাৰা মায়া সীতাৰ অপহৰণৰ সৈতে সলনি কৰাৰ লগতে প্ৰকৃত সীতাক অগ্নি দেৱতাৰ আশ্ৰয়ত সুৰক্ষিত কৰা হৈছে।
ৰামায়ণৰ কিছুমান সংস্কৰণ যেনে মহাভাৰতত , বিষ্ণু পুৰাণ , হৰিবংশ আৰু বহুকেইখন পুৰাণত সীতাৰ পবিত্ৰতা সম্পৰ্কে কোনো প্ৰশ্নৰ উদ্ৰেক নঘটিবলৈ অগ্নিপৰীক্ষাক সম্পূৰ্ণৰূপে এৰাই চলা হৈছে।
ইয়াৰ বিপৰীতে, কিছুমান পৰৱৰ্তী সংস্কৰণত এই অগ্নি পৰীক্ষা নিষ্কলঙ্ক সীতাৰ প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ এক সঁজুলি হৈ পৰে কিয়নো অগ্নিপৰীক্ষাৰ যোগেদি সীতা আৰু মায়া সীতাই পুনৰ নিজৰ নিজৰ স্থান সলনা-সলনি কৰে।
দ্বাদশ শতিকাত ৰাম ভক্তি আন্দোলনৰ বৰ্ধিত জনপ্ৰিয়তাৰ সৈতে অসংখ্য ৰচনাই মায়া সীতাৰ ধাৰণাটো আঁ‌কোৱালি লৈছিল।
ভক্তসকলে এই কথা সহ্য কৰিব নোৱাৰিছিল যে ৰামৰ সহধৰ্মিনী আৰু ৰাম কেন্দ্ৰিক পন্থাটোৰ মুখ্য দেৱী সীতাক ৰাক্ষস ৰাৱণে অপহৰণ কৰিছিল আৰু কাৰাবাস ভোগ কৰিবলগা হোৱাৰ লগতে সীতা ৰাৱণৰ স্পৰ্শৰ দ্বাৰা অপমানিত হৈছিল।
মায়া সীতাই প্ৰকৃত সীতাক এৰি যাবলৈ আৰু ৰামক মায়ামৃগৰ চিকাৰত সহায় কৰিবলৈ লক্ষ্মণক বাধ্য কৰাৰপৰাও প্ৰকৃত সীতাক ৰেহাই দিয়ে।
লংকাৰ ৰাক্ষস ৰজা ৰাৱণে সীতাক অপহৰণ কৰাৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰে আৰু সোণালী হৰিণৰ ৰূপ লৈ সীতাক প্ৰলোভিত কৰা মাৰীচৰ সহায়ত দণ্ডকাৰণ্যৰ পৰা এজন তপস্বীৰ ছদ্মবেশত আহি সীতাক অপহৰণ কৰে।
যেতিয়া ৰামে সীতাৰ সতীত্বৰ ওপৰত সন্দেহ কৰে, তেতিয়া তেওঁ অগ্নি পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা নিজৰ সতীত্ব প্ৰমাণ কৰিবলৈ লয়।
সীতাই জ্বলন্ত চিতাত প্ৰৱেশ কৰি ঘোষণা কৰে যে যদি তেওঁ ৰামৰ প্ৰতি অনুগত তেন্তে অগ্নিয়ে তেওঁৰ ক্ষতি নকৰিব।
ৰামে সীতাক পুনৰাই গ্ৰহণ কৰে আৰু অযোধ্যালৈ উভতি আহে, য'ত তেওঁলোকক ৰজা আৰু ৰাণী হিচাপে অধিষ্ঠিত কৰা হয়৷
ইয়াৰ পিছতে সীতাই অগ্নি পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হয় যাৰ দ্বাৰা তেওঁ ৰামে পুনৰাই গ্ৰহণ কৰাৰ আগতে তেওঁৰ সতীত্ব প্ৰমাণ কৰে।
যদিও কিছুমান গ্ৰন্থৰ মতে অগ্নি পৰীক্ষা মায়া সীতা ধ্বংস হয়, আন কিছুমান গ্ৰন্থৰ বৰ্ণনা অনুসৰি তেওঁ মহাকাব্যিক নায়িকা দ্ৰৌপদী বা পদ্মাৱতী দেৱী হিচাপে পুনৰ জন্ম লাভ কৰে।
কিছুমান শাস্ত্ৰত তেওঁক পূৰ্বজন্মত ৰাৱণে উৎপীড়ন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা বেদৱতী বুলিও উল্লেখ কৰা হৈছে।
যদিও মায়া সীতাৰ ধাৰণা পূৰ্বতে কুৰ্ম পুৰাণ আৰু ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত পুৰাণত পোৱা গৈছিল, আধ্যাত্ম ৰামায়ণতহে মায়া সীতাই যথেষ্ট গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
যদিও আধ্যাত্ম ৰামায়ণৰ উৎপত্তি উত্তৰ ভাৰতৰ বাৰাণসীত হৈছিল, ই মালায়ালম আৰু ওড়িয়া ৰামায়ণৰ উপস্থাপনত প্ৰভাৱ পেলাইছিল।
মায়া সীতাই প্ৰকৃত সীতাক ৰাৱণৰ অপহৰণ বা ষড়যন্ত্ৰৰ চিকাৰ হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰে আৰু তেওঁৰ বিশুদ্ধতা নিশ্চিত কৰে।
ই উত্তৰ ভাৰতৰ লহৰী উৎসৱৰ পিছদিনা অনুষ্ঠিত হয় হয় আৰু বিশেষকৈ পঞ্জাব অঞ্চলত বেছি জনপ্ৰিয়।