polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ডিজিটেল ধন হয় কেন্দ্ৰীভূত হ’ব পাৰে (য’ত ধনৰ যোগানৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণৰ কেন্দ্ৰীয় বিন্দু থাকে উদাহৰণস্বৰূপে, বেংক), নহয় বিকেন্দ্ৰীকৃত হ’ব পাৰে (য’ত ধনৰ যোগানৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত বা গণতান্ত্ৰিকভাৱে সহমতত উপনীত হয়।
এই ধৰণৰ মুদ্ৰা ভৌতিক সামগ্ৰী আৰু সেৱা ক্ৰয়ৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি বা কিছুমান নিৰ্দিষ্ট কামৰ বাবেও সীমাবদ্ধ থাকিব পাৰে যেনে অনলাইন গেমৰ ভিতৰত ব্যৱহাৰ।
১২০বছৰ কাশীত বাস কৰাৰ পিছত নকলী ধাৰ্মিক গুৰুৱে প্ৰচাৰ কৰা তৎকালীন ভুল বিশ্বাস (মগহৰত শৰীৰ ত্যাগ কৰিলে নৰকলৈ আৰু কাশীত শৰীৰ ত্যাগ কৰিলে স্বৰ্গলৈ যায় বোলা কথা ) ক প্ৰত্যাহ্বান জনাবলৈ কবীৰ চাহাব মগহৰলৈ গৈছিল।
ভাল কাম কৰাজনে স্বৰ্গ আৰু বেয়া, নিকৃষ্ট কাম কৰাজনে নৰক ভোগ কৰে, য'তেই মৃত্যুবৰণ কৰিলেও তেওঁ দুখ হে পাব।
সেই সময়ত কাশীৰ হিন্দু ৰজা বীৰ সিং বাঘেল আৰু মগহৰ ৰাজ্যৰ মুছলমান নবাব বিজলী খান পাঠান দুয়োজনেই আছিল কবীৰৰ প্ৰিয় শিষ্য।
তেওঁ সিদ্ধান্ত ল’লে যে কবীৰ চাহাবে শৰীৰ এৰি যোৱাৰ পিছত তেওঁৰ শৰীৰটো কাশীলৈ আনি হিন্দু ৰীতি-নীতি অনুসৰি শেষ ৰীতি-নীতি কৰিব।
তেওঁৰ অনুগামী হিন্দু আৰু মুছলমান সকলে কবীৰ চাহাবৰ আকাশবাণীৰ আদেশ মতে সেই ফুল সমানে সমানে ভগাই ললে আৰু মগহৰত ১০০ ফুটৰ ব্যৱধানত দুখন স্মাৰক নিৰ্মাণ কৰিলে।
উল্লেখযোগ্য যে দুয়োখন স্মাৰকৰ প্ৰৱেশ দ্বাৰ এখনেই যিয়ে আজিও হিন্দু মুছলিম মিলাপ্ৰীতিৰ যথাৰ্থ সাক্ষ্য বহন কৰি আহিছে।
কবীৰ চাহাবে আজিৰ পৰা ৫০৫ বছৰ পূৰ্বে মগহৰৰ পৰা সশৰীৰে সত্যলোক গৈ দুয়ো ধৰ্মৰ শত্ৰুতাৰ ভাৱ সমাপ্ত কৰিলে।
মগহৰ হাউলী ত আজিও প্ৰমাণ বিদ্যমান আছে যে কবীৰ পৰমেশ্বৰ মাঘ মাহত শুক্ল পক্ষ ,তিথি একাদশী, বিক্ৰমাব্দ ১৫৭৫ ত সশৰীৰে সত্যলোক যাওঁতে কবীৰ পৰমেশ্বৰৰ শৰীৰৰ স্থানত সুগন্ধিত ফুল পোৱা গৈছিল।
আন এক বিশ্বাস অনুসৰি নিদ্ৰামগ্ন অৱস্থাত মহিলাৰ সৈতে যৌন সংগম কৰা ই এক অপদেৱতা৷ এইবিধ ভূত বিভিন্ন বস্তুৰ কায়িক বিভ্ৰান্তিৰ বাবে দায়বদ্ধ।
এই ভূতৰ প্ৰভাৱত কাৰণবিহীন ভাৱে ডাঙৰ শব্দ হোৱা আৰু বস্তু আদিৰ স্থানান্তৰকৰণ বা ধ্বংস আদি হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
বীৰা সম্পৰ্কীয় কাল্পনিক বৰ্ণনা সমূহৰ বেছিভাগতে এই ভূতে চিকুটি দিয়ে, কামোৰে, আঘাত কৰে বুলি উল্লেখ আছে।
এই বীৰাৰ প্ৰভাৱত আচবাব আৰু বাচন-বৰ্তন আদিৰ আকস্মিক স্থানান্তৰ ঘটা, দুৱাৰত টুকুৰিয়াই দিয়াৰ দৰে শব্দ হোৱা, আকস্মিক ভাৱে বায়ুমণ্ডলৰ চাপৰ পৰিৱৰ্তন ঘটাৰ দৰে ঘটনা আদি ঘটে বুলি লোকবিশ্বাস প্ৰচলিত।
জঙে এটা ঘটনাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত যুক্তি দি কৈছিল যে- ১৯০৯ চনত চিগমুণ্ড ফ্ৰয়েডৰ সৈতে হোৱা এক বৈঠকৰ সময়ত এখন বুক চেল্ফৰ পৰা বিশেষ এক অস্বাভাৱিক শব্দ হৈছিল, সেইসময়ত তেওঁ প্ৰথমটো শব্দ শুনি সঠিকভাৱে ভৱিষ্যতবাণী কৰিছিল যে দ্বিতীয়বাৰ আকৌ শব্দ হ'ব।
ফ্ৰয়েডৰ জীৱনীকাৰসকলে পিছত এইসম্পৰ্কে যুক্তি আগবঢ়াই কৈছিল যে, সেই শব্দবোৰ আচলতে আচবাববোৰ শুকাই যোৱাৰ ফলত কাঠ সংকুচিত হৈ নিৰ্গত হৈছিল।
তেওঁ গৱেষণা কৰা এনে ঘটনাবোৰৰ বেচিভাগেই কিশোৰী, সাধাৰণতে ছোৱালীৰ ওপৰত কেন্দ্ৰীভূত হোৱা যেন লাগিছিল।
তেওঁ অধ্যয়নত এইকথা মন কৰিছিল যে, এনে গণ্ডগোল বোৰৰ কেন্দ্ৰবিন্দু প্ৰায়ে একোটা শিশু আছিল যিয়ে মানুহৰ মনোযোগ আকৰ্ষণৰ বাবে মুৰ্খ সাঁজিবলৈ বা ভয় খুৱাবলৈ বস্তুবোৰ চাৰিওফালে দলিয়াই আছিল।
সন্দেহবাদী অনুসন্ধানকাৰী জো নিকেলে কৈছে যে বীৰা বুলি দাবী কৰা ঘটনাবোৰ সাধাৰণতে "দুষ্টামি সৃষ্টি কৰিবলৈ অনুপ্ৰেৰিত ব্যক্তি"ৰ পৰা উদ্ভৱ হয়।
বিসংগতিবাদী মনোবিজ্ঞানৰ গৱেষণা অনুসৰি, এনে অলৌকিক কাৰ্যকলাপবোৰৰ মানসিক কাৰকবোৰ ভ্ৰম, স্মৃতিশক্তিৰ ত্ৰুটি, আৰু মনতে সাজিলোৱা ভ্ৰান্ত ধাৰণা বুলি ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি।
এটা অধ্যয়নত লিখা হৈছিল যে পল্টগেইষ্ট অভিজ্ঞতাবোৰ হৈছে "অস্পষ্ট উদ্দীপনাৰ ব্যাখ্যাৰ প্ৰভাৱাত্মক আৰু জ্ঞানীয় গতিশীলতাৰ ফলত হোৱা বিভ্ৰান্তি।
" মনোবিজ্ঞানী ডোনোভান ৰ'ক্লিফে লিখিছে যে অনুসন্ধান কৰা প্ৰায় সকলো পল্টগেইষ্ট ঘটনা প্ৰৱঞ্চনাৰ ওপৰত আধাৰিত বুলি পৰিগণিত হৈছে, আনহাতে বাকীবোৰ ভ্ৰমৰ দৰে মানসিক কাৰকৰ বাবে দায়ী।
১৯৫০-ৰ দশকত, গাই উইলিয়াম লেম্বাৰ্টে এটি কাৰণ ব্যাখ্যা কৰি কৈছিল যে ভূগৰ্ভস্থ পানীৰ চলাচলকো পল্টগেইষ্ট পৰিঘটনাৰ কাৰক বুলি বৰ্ণনা কৰিব পাৰি কিয়নো, ভূগৰ্ভস্থ পানীৰ গতিৰ ফলত ঘৰবোৰত চাপ সৃষ্টি হয়।
তেওঁ যুক্তি আগবঢ়াই কৈছিল যে পানীৰ অস্থিৰতাৰ ফলত ঘৰৰ আচবাব আদিৰ অদ্ভুত শব্দ বা গাঁথনিগত চলাচল হ'ব পাৰে, যাৰ ফলত সম্ভৱতঃ ঘৰটো কম্পিত হ'ব পাৰে আৰু বস্তুবোৰ লৰচৰ কৰিব পাৰে।
স্পিৰিটিজমৰ প্ৰতিষ্ঠাপক এলান কাৰ্ডেকৰ মতে, বীৰাবোৰ হৈছে নিম্ন স্তৰৰ বিমূৰ্ত আত্মাৰ প্ৰকাশ আৰু এইবোৰ আত্মাৰ তৃতীয় ক্ৰমৰ ষষ্ঠ শ্ৰেণীৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
এই ব্যাখ্যা অনুসৰি এইবোৰ জুই, বায়ু, পানী, পৃথিৱী আদি উপাদানৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে সম্পৰ্কিত বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
প্ৰথম শতিকাৰ বিশ্বাস অনুসৰি বীৰাবোৰ ভুক্তভোগীসকলক উৎপীড়ন আৰু যন্ত্ৰণা দিয়া আত্মা বুলি ভৱা হৈছিল, পিছলৈ সপ্তদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ ফালে বীৰাৰ প্ৰসংগটো অধিক সাধাৰণ হিচাপে দেখা গৈছিল।
পেৰাচাইকোলজিষ্ট নেণ্ডৰ ফডৰ আৰু উইলিয়াম জি ৰোলৰ মতে পল্টগেইষ্ট কাৰ্যকলাপ চাইকোকাইনেচিছৰ দ্বাৰা ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি।
মাইকেল পাৰচিংগাৰৰ মতে পাৰিপাৰ্শ্বিক ভূ-চুম্বকীয় কাৰ্যকলাপো পল্টগেইষ্ট পৰিঘটনাৰ কাৰণ হ'ব পাৰে।
ঐতিহাসিকভাৱে এই বজাৰখন পঞ্চদশ আৰু ষোড়শ শতিকাৰ পৰাই চহৰখনৰ পৰিমাৰ্জিত তৱাইফ সংস্কৃতিৰ কেন্দ্ৰবিন্দু আছিল।
এই বজাৰ এলেকা প্ৰথমে পঞ্চদশ আৰু ষোড়শ শতিকাৰ সময়ছোৱাত মোগল যুগৰ লাহোৰৰ অভিজাত শ্ৰেণীৰ চহৰখনৰ তৱাইফ সংস্কৃতিৰ কেন্দ্ৰবিন্দু আছিল।
ইয়াক মুকলি কৰিছিল মোগলে, যিয়ে মূলতঃ ভাৰতৰ সকলো প্ৰান্তৰ পৰা মহিলাসকলক আনি তেওঁলোকে প্ৰদান কৰা নৃত্য আৰু মনোৰঞ্জনৰ সোৱাদ লৈছিল।
পাছলৈ ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ অন্য প্ৰান্তৰ কিছু মহিলাকো মনোৰঞ্জনৰ বাবে কথক আদি ধ্ৰুপদী ভাৰতীয় নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ ইয়ালৈ অনা হৈছিল।
ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক শাসনে দেহ ব্যৱসায়ৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে হীৰা মাণ্ডীৰ সুনাম সুদৃঢ় কৰি তুলিছিল।
ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক যুগৰ পৰা বিগত কেইবছৰমানলৈকে ই লাহোৰত বেশ্যাবৃত্তিৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈয়েই আছিল।
পাকিস্তানৰ হিজৰা সম্প্ৰদায়ৰ বহু হিজৰা এই অঞ্চলত সঘনাই আহে; যি অঞ্চলটোৰ নৃত্য সংস্কৃতিৰ সৈতে জড়িত।
ব্ৰিটিছ ৰাজৰ সময়ত ইংৰাজ সৈন্যৰ বিনোদনৰ বাবে পুৰণি আনাৰকলি বজাৰত ইংৰাজ চৰকাৰে বেশ্যালয়ৰ ঘৰবোৰ আৰু অধিক উন্নত কৰে।
পৰম্পৰাগতভাবে মহাৰাজ ৰঞ্জিত সিঙৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ধিয়ান সিং ডোগ্ৰাৰ পুত্ৰ হীৰা সিংহৰ নামেৰে অঞ্চলটোৰ নাম বৰ্ণনা কৰা হয়।
ৰায়ৰ মৃত্যুৰ পিছত ষ্টুডিঅ’ৰ বাঘজৰী চম্ভালাক লৈ দেৱিকা ৰাণী আৰু শশধৰ মুখাৰ্জীৰ মাজত বিবাদৰ সূত্ৰপাত হয় আৰু অৱশেষত দুয়ো ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণৰ ভাৰ লয় আৰু চলচ্চিত্ৰৰ বৈকল্পিক প্ৰযোজনা আৰম্ভ কৰে।
ইয়াৰ পিছতে মুখাৰ্জীয়ে নিজাকৈ ফিল্মীস্তান ষ্টুডিঅ’ আৰম্ভ কৰে আৰু বম্বে টকীজৰ সম্পূৰ্ণ নিয়ন্ত্ৰণ দেৱিকা ৰাণীৰ হাতলৈ যায়।
১৯৪৫ চনত তেওঁ নিকোলাছ ৰ’ৰিকৰ পুত্ৰ ৰুছ শিল্পী স্বেট’লাভ ৰ’ৰিকক সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয় আৰু চলচ্চিত্ৰ জগত ত্যাগ কৰি বম্বেৰ পৰা আঁতৰি যায়।
দেৱিকা ৰাণীয়ে এৰি দিয়াৰ পাছত অশোক কুমাৰ আৰু মুখাৰ্জীয়ে মিলি বোম্বাই টকীজ পুনৰুজ্জীৱিত কৰিবলৈ চেষ্টা চলায় আৰু মহল নামে এখন সফল ছবি প্ৰযোজনা কৰে যদিও অৱশেষত ষ্টুডিঅ’টো বন্ধ হৈ যায়।
সেই সংযোগ সূত্ৰে তেওঁ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু ফ্ৰাঞ্জ অষ্টেনৰ সৈতে সহ-পৰিচালক ৰূপে দ্য লাইট অৱ এছিয়া শীৰ্ষক চলচ্চিত্ৰখন নিৰ্মাণ কৰে।
তেওঁৰ তৃতীয়খন চলচ্চিত্ৰ প্ৰপঞ্চ পাস নিৰ্মাণ কৰোঁতে, তেওঁ নবেল বঁটা বিজয়ী ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ ভতিজী দেৱিকা ৰাণীক লগ পায় আৰু তেওঁৰ প্ৰেমত পৰে।
হিমাংশু ৰায় , ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ জগতৰ এগৰাকী বাটকটীয়া আৰু ফিল্ম ষ্টুডিঅ’ৰ প্ৰতিষ্ঠাতা ৰূপে সৰ্বজনবিদিত।
১৯৩৪ চনত, তেওঁ প্ৰখ্যাত অভিনেত্ৰী আৰু পত্নী দেৱিকা ৰাণীৰ সৈতে লগ-লাগি বম্বে টকীজ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
ৰায় গডেছ , দ্য লাইট অৱ এছিয়া , চিৰাজ , আ থ্ৰ’ অৱ ডাইচ আৰু কৰ্ম কে ধৰি ভালেসংখ্যক চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে জড়িত আছিল।
হিমাংশু ৰায় আৰু দেৱিকা ৰাণী দুয়ো জাৰ্মানীৰ পৰা ফিল্ম বিষয়ত পঢ়া-শুনা কৰি ভাৰতলৈ উভতি আহিছিল।
জীৱন নইয়া চলচ্চিত্ৰখন নিৰ্মাণ কৰিবলৈ লৈ হিমাংশু ৰায়ে যেতিয়া দেৱিকা ৰাণী আৰু নায়ক নজমুল হাছানৰ প্ৰেমৰ সম্পৰ্কৰ কথা গম পালে, তেওঁ জোৰকৈ হাছানৰ স্থানত অশোক কুমাৰক নায়ক ৰূপে কাষ্ট কৰে।
এক অভিজাত বঙালী পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰা ৰায়ে স্কুলীয়া শিক্ষাৰ বাবে শান্তিনিকেতনত কেইবা বছৰ অতিবাহিত কৰিছিল।
তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰীয় জীৱনৰ আৰম্ভ ১৯২০ চনত, অৰ্থাৎ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ জন্মৰ আশেপাশে হয়।
তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰাচীন গৌৰৱগাঁথাক অৱলম্বন কৰি বহু কেইখন ছবি নিৰ্মাণ কৰিছিল, যি অতিকৈ জনপ্ৰিয় হয়।
১৯৫২ চনত তেওঁ ঐতিহাসিক ছবি ছত্ৰপতি শিৱাজী নিৰ্মাণ কৰে, য’ত দেশভক্তিৰ ভাৱনাক চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।
প্ৰায় ৭০ বছৰীয়া চলচ্চিত্ৰীয় জীৱনত পেন্ধাৰকৰে ৬০খনতকৈও অধিক মাৰাঠী আৰু ৮খন হিন্দী ছবি নিৰ্মাণ কৰে।
নিজৰ ছবিৰ বিষয়বস্তুৰ কাৰণে তেওঁ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ এজন সংস্থাপকৰ সমান্তৰালকৈ ৰাষ্ট্ৰ নিৰ্মাণৰ এজন অৱদানকাৰী ৰূপে প্ৰখ্যাত।
এটা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা ভালজী পেন্ধাৰকৰৰ মাক-দেউতাক আছিল ক্ৰমে ৰাধাবাই আৰু ড গোপাল পেন্ধাৰকৰৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতৰ যথেষ্ট সংখ্যক চলচ্চিত্ৰ ব্যক্তিত্বৰ সৈতে তেওঁৰ সম্বন্ধ আছিল।
তেওঁলোকৰ ভিতৰত আছে তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ বাবুৰাও পেন্ধাৰকাৰ, সতীয়া ভাতৃ অভিনেতা-পৰিচালক মাষ্টৰ বিনায়ক কৰ্ণাটকী আৰু মাতৃৰ ফালৰ পৰা সম্পৰ্কীয় ভায়েক ভি শান্তাৰাম।
ভালজীৰ এগৰাকী পত্নী লীলা চন্দ্ৰগিৰিয়ে ১৯৩০ চনত মিছ লীলা নামেৰে হিন্দী আৰু মাৰাঠী ছবিত অভিনয় আৰু গীত গাইছিল।
ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে তেওঁক ১৯৯১ চনত দাদা চাহেব ফাল্কে বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়।
তেওঁৰ সাধী মানস ছবিখনে মাৰাঠী ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
সাধী মানসৰ উপৰিও তেওঁৰ আন দুখন মাৰাঠী ছবি তম্বাদী মাটি আৰু গাৰচী ৰাণীক মহাৰাষ্ট্ৰৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।
স্বনিগা বুলিলে স্থানীয় গাঁও আৰু নগৰ যেনে সাকৱো , খ্ৱোপা , য়ালা, , য়েন , ভোণ্ডেশ -ভোটান , পলান্তী , ফাম্পি , আৰু. নেৱাৰৰ অন্যান্য স্থানীয়তাক বুজোৱা হয়।
স্বস্থানী ব্ৰত কথা হৈছে এমাহৰ বাবে প্ৰতিদিনে পাঠ কৰা এক গাথা, আৰু এই গাথা বেছিভাগেই জানুৱাৰী আৰু ফেব্ৰুৱাৰী মাহত পাঠ কৰে।
স্বস্থানী হৈছে বিশুদ্ধ লোকে গম্ভীৰ অৱস্থাত কৰা ইচ্ছাক অলৌকিকভাৱে পূৰণ কৰাৰ বাবে জনাজাত হিন্দু দেৱী।
সাধাৰণতে নেপালী বৰ্ষৰ প্ৰথম মাহৰ পূৰ্ণিমাৰ দিনটোৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা বিক্ৰম সংবতৰ পুহ মাহ , আৰু পৰৱৰ্তী পূৰ্ণিমাৰ দিনটোত এই উৎসৱ শেষ হয়।
প্ৰতি নিশা পৰিয়ালৰ সদস্যসকলএকগোট হয়, প্ৰায় প্ৰতিটো নেপালী পৰিয়ালতে মাহৰ শেষ দিনটোলৈকে প্ৰতিদিনে কাহিনীৰ এটা অধ্যায় পাঠ কৰে।
এই মাহজোৰা উৎসৱত বিশেষকৈ কম সংখ্যক পুৰুষকে ধৰি মহিলাসকলে পৰিয়ালৰ কল্যাণৰ স্বাৰ্থত বা এজন ভাল স্বামী বা পত্নী লাভৰ বাবে গোটেই মাহটো উপবাস পালন কৰে।
ইয়াৰে আঠটা স্বামীক দিব লাগে, যদি স্বামী নাথাকে তেন্তে পুত্ৰক, আৰু যদি পুত্ৰ নাথাকে তেন্তে বন্ধুৰ পুত্ৰক দিব লাগে, আৰু যদি বন্ধু নাই তেন্তে উপবাসে থকা মহিলাগৰাকীয়ে আনুষ্ঠানিকভাৱে এইসমূহ ওচৰৰ নদীত উটুৱাই দিব লাগে।
পুহৰ শুক্ল পূৰ্ণিমাৰ পৰা মাঘৰ শুক্ল পূৰ্ণিমালৈকে লোকবিশ্বাসৰ পবিত্ৰ মাহত নেপালত এই দেৱীক বেছিকৈ পূজা কৰা হয়।
জাতকসমূহে কিন্নৰসকলক নিস্পাপ আৰু নিৰীহ, চৰাইৰ দৰে দুপিয়াই ফুৰা, সংগীত আৰু গীতৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত, কিন্নৰীয়ে ঢোল বজোৱা আৰু কিন্নৰে বাঁহী বজোৱা বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।
৪৮১ নং জাতকত এনে নিৰীহ জীৱবোৰক ধৰি পিঞ্জৰাত ভৰাই ৰজাৰ সন্মুখত তেওঁলোকৰ আনন্দৰ বাবে উপস্থিত কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
৫০৪ নং জাতকত এনে এজন কিন্নৰৰ আত্মজীৱনী আছে যি কিন্নৰ শ্ৰেণীটোক বন্য বস্তুবোৰে তেওঁলোকক মানুহৰ দৰে গণ্য কৰে বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।
কিন্নৰসকল পাণ্ডাৰক, ত্ৰিকুটক, মল্লংগিৰি, চন্দপব্বত, আৰু গান্ধমণ্ডনৰ পাহাৰৰ ওপৰতো বাস কৰিছিল ।
তেওঁলোক কোমল হৃদয়ৰ আছিল আৰু ৫৪০ নং জাতকত কিন্নৰসকলে পিতৃ-মাতৃ হাবিলৈ আঁতৰি যোৱা এক মানৱ শিশুক স্তনপান কৰা কাহিনীক কোৱা হৈছে।
তথাপিও তেওঁলোকক বিচিত্ৰ প্ৰাণী হিচাপে চোৱা হৈছিল আৰু চিকাৰ কৰি, বন্দী কৰি মনোৰঞ্জনৰ আহিলা হিচাপে ৰজাসকলৰ ওচৰত উপস্থাপন কৰা হৈছিল।
কিন্তু বৌদ্ধসকলৰ বোধগম্য হোৱাৰ দৰে কিন্নৰৰ শুদ্ধ স্বৰূপটো হ’ল অৰ্ধমানৱ আৰু অৰ্ধপক্ষী যিটো হিন্দু আখ্যানৰ অশ্বমানৱসদৃশ কিন্নৰৰ পৰা পৃথক।
বোধ গয়াত চিত্ৰিত ঘোঁৰাৰ শিৰ থকা যক্ষৰ মূৰ্তিটো কিন্নৰীৰ আৰু জাতকত তেওঁক অৰ্ধদেৱতা হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
জাতকৰ মতে কিন্নৰসকল পৰী আৰু তেওঁলোকক পাৰস্পৰিক প্ৰেম আৰু আনুগত্যৰ বাবে জনাজাত যুটী হিচাপে দেখুওৱা হৈছে।
ছন্দ কিন্নৰ জাতকত আঘাতপ্ৰাপ্ত কিন্নৰ স্বামীৰ প্ৰতি থকা কিন্নৰীৰ ভক্তিৰ বলত ইন্দ্ৰ আহি কিন্নৰক সুস্থ কৰি তোলে।
সাঁচি, বৰহুত, অমৰাৱতী, নাগাৰ্জুনকোণ্ড, মথুৰা আদিৰ প্ৰাচীন ভাস্কৰ্য্য, অজন্তাৰ চিত্ৰই কিন্নৰক নীৰৱচ্ছিন্নভাৱে চিত্ৰিত কৰিছে।
তেওঁলোকৰ শৰীৰৰ তলৰ অংশটো চৰাইৰ দৰেই, আৰু তেওঁলোক মানুহ আৰু ৰহস্যময় জগতৰ মাজত উৰণৰ বাবে সক্ষম।
জাতকৰ আখ্যান আৰু সদ্ধৰ্ম পুণ্ডৰিক সূত্ৰকে ধৰি বৌদ্ধ ধৰ্মৰ কেইবাখনো গ্ৰন্থত কিন্নৰসকলৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে।
দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ বৌদ্ধ আখ্যানসমূহত কিন্নৰৰ স্ত্ৰী কিন্নৰীসকলক অৰ্ধপক্ষী আৰু অৰ্ধনাৰী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে।
পৌৰাণিক হিমাৱন্তত বাস কৰা বহুতো জীৱৰ ভিতৰত অন্যতম কিন্নৰিৰ শিৰ, উদৰ আৰু হাত নাৰীৰ আৰু ডেউকা, নেজ আৰু ভৰি হংসৰ।
এওঁলোক নৃত্য, গীত আৰু কবিতাৰ বাবে বিখ্যাত হোৱাৰ লগতে নাৰী-সৌন্দৰ্য্য আৰু সাফল্যৰ পৰম্পৰাগত প্ৰতীক।
আমেৰিকান ইতিহাসবিদ, লেখক তথা চীনা-ভাষা সংস্কৃতিৰ পণ্ডিত এডৱাৰ্ড এইচ স্কেফাৰ্ডে লক্ষ্য কৰিছে যে পূব এছিয়াৰ ধৰ্মীয় শিল্পত কিন্নৰক প্ৰায়ে, অৰ্ধমানৱ অৰ্ধপক্ষীৰূপী সংকৰ জীৱ কালবিঙ্কৰ সৈতে বিভ্ৰান্ত কৰা হয়, কিন্তু দুয়ো প্ৰকৃততে সুকীয়া আৰু দুয়োটাৰে মাজত সম্পৰ্ক নাই।
বাৰ্মিজ বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বীসকলে বিশ্বাস কৰে যে বুদ্ধৰ অতীতৰ ১৩৬টা প্ৰাণী জীৱনৰ ভিতৰত চাৰিটা আছিল কিন্নৰ।
১৯১৯ চনৰ ৪ এপ্ৰিলত কেৰালাৰ ত্ৰিবান্দ্ৰমৰ ওচৰৰ কুন্নুমপূজা নামৰ এখন গাঁৱত কে সৰস্বতী আম্মাৰ জন্ম হৈছিল।
ভাৰতৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি কে আৰ নাৰায়ণন আৰু মালায়লম ভাষাৰ ৰোমাণ্টিক কবি চাংগামপূজা কৃষ্ণ পিল্লাই তেওঁৰ কলেজীয়া সহপাঠী আছিল।
তেওঁ লিখিছে, “পত্নীয়ে স্বামীক ব্যক্তি হিচাপে নহয়, আদৰ্শ হিচাপেহে পূজা কৰে; এগৰাকী নাৰীৰ স্বামীৰ প্ৰতি থকা ভক্তিৰ ভিত্তি সেই পুৰুষৰ প্ৰতি থকা প্ৰেম নহয়, বৰঞ্চ নিজৰ আত্মগুৰুত্ব বৃদ্ধিৰ প্ৰয়াস।
আংশিকভাৱে ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰা সৰস্বতী আম্মাৰ কল্পকাহিনীৰ এটা নিৰ্বাচিত কল্পকাহিনী টেলছ অৱ এ ফৰগটেন ফেমিনিষ্ট নামেৰে প্ৰকাশ পাইছিল।
প্ৰস্তাৱনাত জেন্সি জেমছে কৈছে, "গল্পটোত তেওঁ নাৰীৰ পুৰুষ আৰু প্ৰেমৰ বিষয়ে থকা ভ্ৰমবোৰ ছিন্নভিন্ন কৰি পেলাইছিল।
১৯৩৮ চনত কে সৰস্বতী আম্মাৰ প্ৰথম চুটিগল্প প্ৰকাশৰ পিছত ১২টা চুটিগল্পৰ সংকলন, এখন উপন্যাস আৰু এখন নাটক প্ৰকাশ পায়।
সেই সময়ত তেওঁক 'মানুহ ঘৃণা কৰা' বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল যদিও পিছৰ নাৰীবাদী পণ্ডিতসকলে তেওঁক প্ৰশংসা কৰিছে।
বৰ্তমান তেওঁ তিৰুৱনন্তপুৰমৰ চেণ্টাৰ ফৰ ডেভেলপমেণ্ট ষ্টাডিজত অধ্যাপিকা হিচাপে গৱেষণা আৰু অধ্যাপনা কৰে।
তেওঁ মালায়লম আৰু ইংৰাজী দুটা ভাষাত লিখে; কেইবাখনো কাহিনী বিষয়ক বা অনা-কাহিনী বিষয়ক গ্ৰন্থ ইটো ভাষাৰ পৰা সিটো ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছে।
তেওঁ লিংগ, ৰাজনীতি, সামাজিক সংস্কাৰ আৰু উন্নয়নৰ বিষয়ে কেৰালাৰ বহু কেইখন কাকত-আলোচনী, যেনে- কাফিলা, ইকনমিকছ এণ্ড পলিটিকেল উইকলি, ৱায়াৰ আদিত লিখে।
দেৱিকাৰ প্ৰাৰম্ভিক গৱেষণা আছিল কেৰালাত বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিত সমাজৰ বৰ্ণনাৰ ভাষা হিচাপে আধুনিক দ্বিআধাৰী লিংগৰ উত্থান আৰু সামাজিক পৰিৱৰ্তন।
পৰৱৰ্তী গৱেষণাত দেৱিকাই সমসাময়িক ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক বিষয়সমূহ ঐতিহাসিক বিতচকুৰে অন্বেষণ কৰিছিল।
তেওঁৰ পিছৰ গ্ৰন্থসমূহ আছিল কুৰি শতিকাৰ কেৰালাৰ ৰাজনীতি আৰু মালয়ালী সাহিত্যৰ লিংগ ইতিহাসৰ ওপৰত।
২০০০ চনত প্ৰকাশিত স্ত্ৰীবাদম গ্ৰন্থত তেওঁ নাৰীবাদী তত্ত্বৰ এটা পৰিচয় প্ৰকাশ কৰিছে, যিয়ে ইয়াক আধুনিক পশ্চিমীয়া চিন্তাৰ ইতিহাসত স্থান দিছে।
উদাহৰণস্বৰূপে, কেৰেলাত কেনেকৈ শাৰী পিন্ধাৰ ৰীতি-নীতি আৰু যৌতুক প্ৰচলিত হ’ল, সেই বিষয়ে তেওঁ বাখ্যা কৰিছে।
তেওঁ আঙুলিয়াই দিছে যে কেনেকৈ "নিৰপেক্ষ" ইতিহাসৰ গ্ৰন্থত নাৰীৰ বিষয়ে ভুল ধাৰণাক স্থায়ী কৰি ৰাখিছে।
দেৱিকাই নতুন দিল্লীৰ জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইতিহাস অধ্যয়ন কেন্দ্ৰৰ পৰা আধুনিক ইতিহাসত ১৯৯১ চনত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লয় আৰু কোট্টায়মৰ মহাত্মা গান্ধী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইতিহাসত পি.এইছ.ডি. কৰে।
ভাৰতৰ উপৰিও বিদেশত আবুধাবি, কাটাৰ, কুৱেইট, ওমান, আৰু ডুবাইত ইয়াৰ প্ৰতিনিধিত্বমূলক কাৰ্যালয় আছে।
১৯৪৭ চনত ভাৰতে ব্ৰিটিছ শাসনৰ পৰা স্বাধীনতা লাভ কৰে আৰু ফেডাৰেল বেংক ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ অধীনস্থ অনুসূচিত বেংকত পৰিণত হয়।
ইয়াৰ উপৰিও ব্যক্তিগত বেংকিং, কৰ্পৰেট বেংকিং, সম্পদ ব্যৱস্থাপনাকে ধৰি বহল পৰিসৰৰ বেংকিং সেৱা আগবঢ়াবলৈ আৰম্ভ কৰে।
১৯৩১ চনত ভাৰতৰ দক্ষিণৰ কেৰেলা ৰাজ্যৰ নেদুমপুৰম চহৰত কে.পি. হৰমিছৰ নেতৃত্বত এদল ব্যৱসায়ীয়ে স্থাপন কৰিছিল।
প্ৰথম বছৰবোৰত বেংকটোৱে অঞ্চলটোৰ কৃষি আৰু ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগৰ ওপৰত যথেষ্ট গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল।
২০০৮ চনত ফেডাৰেল বেংকে ফেডম’বাইল নামৰ মোবাইল বেংকিং সেৱা আগবঢ়োৱা প্ৰথমটো ভাৰতীয় বেংক হিচাপে পৰিগণিত হয়।
এই সেৱাৰ জৰিয়তে গ্ৰাহকে নিজৰ একাউণ্টত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে আৰু মোবাইল ফোন ব্যৱহাৰ কৰি লেনদেন কৰিব পাৰে।
ফেডাৰেল বেংকে ইয়াৰ গ্ৰাহকসকলক বেংকিং সামগ্ৰী আৰু সেৱাৰ বিস্তৃত পৰিসৰ আগবঢ়ায়, য'ত অন্তৰ্ভুক্ত আছে:
ব্যক্তিগত বেংকিং: সঞ্চয় একাউণ্ট, চলিত একাউণ্ট, ফিক্সড ডিপ’জিট, ঋণ, ক্ৰেডিট কাৰ্ড, আৰু সম্পদ ব্যৱস্থাপনা সেৱা।
কৰ্পৰেট বেংকিং: কৰ্পৰেট ঋণ, কাৰ্য্যকৰী মূলধন বিত্ত, বাণিজ্য বিত্ত, নগদ ধন ব্যৱস্থাপনা সেৱা, আৰু কোষাগাৰ সেৱা।
ছবিখনত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেখেতে সমালোচকৰ পৰা প্ৰশংসা লাভ কৰে আৰু ৪৪তম ফিল্মফেয়াৰ উৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ সমালোচকৰ ফিল্মফেয়াৰ মনোনয়ন লাভ কৰে।
২০০৫ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত হিন্দী ছবি 'ৱক্ত' আৰু ২০১৫ চনত নিৰ্মিত 'দিল ধড়কনে দো'ত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেখেত পুনৰ সহ-অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ মনোনয়ন লাভ কৰে।
২০০৭ চনত শ্বেফালিয়ে 'দ্য লাষ্ট লিয়েৰ' নামৰ ছবিখনত আগবঢ়োৱা প্ৰদৰ্শনৰ বাবে সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰে আৰু শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা অৰ্জন কৰে।
শ্বেফালি শ্বাহৰ আন দুখনমান সফল আৰু সমালোচকৰ দ্বাৰা প্ৰশংসিত ছবি হৈছে- 'মনছুন ৱেডিং', 'গান্ধী, মাই ফাদাৰ', 'ব্লেক এণ্ড হোৱাইট'।
ঋতুপৰ্ণ ঘোষৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত ছবি 'দ্য লাষ্ট লিয়েৰ'ত আগবঢ়োৱা উৎকৃষ্ট অভিনয়ৰ বাবে তেখেতে শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে।
দূৰদৰ্শনযোগে সম্প্ৰচাৰিত হোৱা 'আৰোহণ' নামৰ অনুষ্ঠানটোৰ জৰিয়তে শ্বেফালি শ্বাহৰ টিভিৰ জগতত পদাৰ্পণ কৰে।
আনহাতে ১৯৯৫ চনত মুক্তিলাভ কৰা 'ৰংগীলা' ছবিখনৰ যোগেদি তেখেতে হিন্দী ছবিৰ জগতত ভৰি থয়, যদিও ছবিখনৰ কেইটামান দৃশ্যাংশতহে তেখেতক দেখা পোৱা গৈছিল।
১৯৯৮ চনত মুক্তিলাভ কৰা সমালোচকৰ দ্বাৰা বহুল-প্ৰশংসিত ছবি 'সত্যা' আছিল শ্বেফালিৰ জীৱনৰ অন্যতম ছবি।
এইখন ছবিৰ জৰিয়তেই তেখেতে সহ-অভিনেত্ৰীৰ ষ্টাৰ স্ক্ৰীন বঁটা আৰু ফিল্মফেয়াৰ বঁটাত সমালোচকৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰে।
শ্ৰী গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব জীৰ সামৰণি অংশ পাঠৰ লগতে পালন কৰা নিয়মৰ বাবে শিখ ধৰ্মত ভোগ শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
এই পবিত্ৰ শাস্ত্ৰৰ পাঠ এটা প্ৰধান উপাসনা কেন্দ্ৰত পাঠকৰ কৰ্মচাৰীৰ সৈতে দৈনন্দিনভাৱে কৰা হয়।
সমাজে সাধাৰণতে ‘ভোগ’ক তেওঁলোকৰ পবিত্ৰ গ্ৰন্থ ৰ নীৰৱচ্ছিন্ন আৰু সম্পূৰ্ণ পাঠৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰে।
সাধাৰণতে ২৪ ঘণ্টাই এজনৰ পিচত আন এজনকৈ পাঠকৰ জৰিয়তে এই গ্ৰন্থপাঠ সম্পূৰ্ণ হ’বলৈ দিন লাগে।
সেই অনুসৰি জন্মদিন, বৰ্ষপূৰ্তি আৰু অন্যান্য অনুষ্ঠানৰ সৈতে সংগতি ৰাখি এই ধৰ্মগ্ৰন্থ পাঠ সম্পন্ন কৰিব পাৰি, যেতিয়া কোনো পৰিয়াল বা সম্প্ৰদায়ে এনে পাঠক উপযুক্ত বুলি বিবেচনা কৰিব পাৰে।
'ভোগ' শব্দটোৰ ব্যুৎপত্তি হৈছে সংস্কৃত শব্দৰ পৰা আৰু ক্ৰিয়া হিচাপে ইয়াৰ অৰ্থ 'সমাপ্ত কৰা' বা 'সম্পূৰ্ণ কৰা'।
আনন্দ বা দুখৰ উপলক্ষে শিখ গৃহস্থক নিজৰ বা পৰিয়ালৰ পছন্দৰ গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব জীৰ পথ অনুসৰণ কৰিবলৈ প্ৰেৰণা দিয়ে।
পশ্চিম বংগ আৰু ইয়াৰ কাষৰীয়া অঞ্চলত দুৰ্গা পূজা, কালী পূজা, সৰস্বতী পূজা আদি প্ৰধান উৎসৱত সাধাৰণতে ভোগ বিতৰণ কৰা হয়।
ভোগৰ এটা সাধাৰণ ৰূপ হ’ল খিচিৰি, অৰ্ধ শুকানকৈ শাক-পাচলি প্ৰস্তুত কৰা, মিঠাকৈ বিলাহীৰ চাটনি আৰু পায়স ৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়।
কোনো পৰিয়াল বা কোনো উপাসনাকাৰী সম্প্ৰদায়ে ভোগৰ সৈতে কোনো ধৰ্মীয় পাঠ্যৰ পঠন উপযুক্ত বুলি বিবেচনা কৰা হয়।
ভাৰতত জগন্নাথ মন্দিৰত এজন দেৱতালৈ দৈনিক ৫৬টা সুস্বাদু ব্যঞ্জনৰ ভোগ আগবঢ়োৱা হয় আৰু তেওঁৰ ভক্তসকলৰ মাজতো এই ভোগ বিতৰণ কৰা হয়।
উৰিষ্যাৰ পুৰিৰ জগন্নাথ মন্দিৰত প্ৰতিদিনে হাজাৰ হাজাৰ তীৰ্থযাত্ৰীৰ খাদ্য ৰান্ধিবলৈ হাজাৰজন ৰান্ধনীয়ে কষ্ট কৰে।
চাউল, মচুৰ দাইল, বেঙেনা, ৰঙালাও আদি শস্য তথা শাক-পাচলি ব্যৱহাৰ কৰি ভোগ স্বৰূপ মহাপ্ৰসাদ প্ৰস্তুত কৰা হয়।
পাঠকে লাহে লাহে আৰম্ভ কৰি গুৰু টেগ বাহাদুৰৰ ৫৭টা দ্বৈত মুণ্ডাৱনী আৰু গুৰু অৰ্জনৰ এটা শ্লোক ৰাগমালা অনুসৰণ কৰি পাঠ কৰে।
বিশেষকৈ কিছুমান মন্দিৰে আত্মাৰ লগতে ভোকাতুৰ পেটৰ বাবে খাদ্যৰ সন্ধানত অহা ভক্তসকলক দৈনিক শ শ কিলোগ্ৰাম খাদ্য ভোগ হিচাপে বিতৰণ কৰি আহিছে।
ভক্ত সকলে মনোকামনা পূৰণ হোৱাৰ আশাৰে দেৱতালৈ বুলি মন্দিৰত প্ৰসাদ স্বৰূপে ভোগ আগবঢ়াই আশীৰ্বাদ বিচাৰে।
দেৱীৰ ডিঙিৰ আকৃতি শংখৰ খোলাৰ দৰে আছিল আৰু চকু দুটা ডাঙৰ হৈ পৰিছিল আৰু কাণ দুখন সুন্দৰকৈ জিলিকি উঠিছিল।
তেওঁ অলকাৰ প্ৰভুৰ ফালে দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিলে, যি নিজৰ মনটোক লিংগৰ ওপৰত স্থাপিত কৰি এটা নিশ্চল পোষ্টৰ দৰে থিয় হৈ আছিল।
শিৱ পুৰাণৰ এটা অধ্যায়ৰ মতে যেতিয়া শিৱই প্ৰথমবাৰৰ বাবে পাৰ্বতীৰ ওপৰত চকু ৰাখিছে, পাৰ্বতীক বিশালাক্ষী বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে:
স্কন্দ পুৰাণৰ কাশী খণ্ডৰ পূৰ্বাধ ১৩ অধ্যায়ত বিশালাক্ষীয়ে মেঘবাহন কল্পনাৰ সময়ত কুবেৰক বৰদানৰ বাবে বিশ্বনাথৰ সৈতে আবিৰ্ভাৱ হয়।
জন্ম আৰু মৃত্যুৰ পঞ্জীয়ন বা আৰ.বি.ডি. আইনৰ বিধানৰ ভিতৰত পৌৰসভাৰ পৰা জাৰী কৰা জন্ম প্ৰমাণপত্ৰ।
ৰাজ্য/কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ, ৰাজহুৱা খণ্ডৰ প্ৰতিষ্ঠান, স্থানীয় সংস্থা বা ৰাজহুৱা সীমিত কোম্পানীৰ দ্বাৰা জাৰী কৰা সেৱা পৰিচয় পত্ৰ।
আবেদনকাৰীৰ সেৱা ৰেকৰ্ডৰ এটা নিষ্কাশনৰ প্ৰতিলিপি বা দৰমহা পেঞ্চন আদেশ , সংশ্লিষ্ট মন্ত্ৰালয়/ধাৰকৰ প্ৰশাসনৰ বিষয়া/ভাৰপ্ৰাপ্ত বিষয়া/ভাৰপ্ৰাপ্ত ব্যক্তিৰ দ্বাৰা যথাযথভাৱে প্ৰমাণিত/প্ৰমাণিত।
পূৰ্ণকালীন পাঠ্যক্ৰমৰ সন্দৰ্ভত চৰকাৰী স্বীকৃত শিক্ষানুষ্ঠানৰ দ্বাৰা জাৰী কৰা শিক্ষাৰ্থীফটো পৰিচয় পত্ৰ।
সংশ্লিষ্ট ৰাজ্য / কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ দ্বাৰা জাৰী কৰা অনন্য বিকলাঙ্গতা আইডি কাৰ্ড / বিকলাঙ্গতা চিকিৎসা প্ৰমাণপত্ৰ।
যদিও কোনো এটা বাধ্যতামূলক দস্তাবেজ নাই, নিম্নলিখিত নথিপত্ৰবোৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিচয় দস্তাবেজ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ভাৰতত লেনদেন আৰু চৰকাৰী লাভা-লাভ প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ ভাৰতৰ পৰিচয় নথিপত্ৰ ক্ৰমান্বয়ে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
যেতিয়া চন্দ্ৰ দৃশ্যমান হয়, বিবাহিত মহিলাই প্ৰথমে চালনীৰ মাজেৰে চন্দ্ৰলৈ চায় আৰু তাৰ পিছত চালনীৰ মাজেৰে তেওঁলোকে স্বামীৰ মুখ একেদৰে চায়।
যিহেতু গ্ৰাম্য অঞ্চলত খৰিফ শস্য ৰখাৰ পিছতে কৰৱা চৌথে পালন কৰে, সেয়েহে এইটো উৎসৱ উপহাৰ বিনিময়ৰ বাবে এক ভাল সময়।
সনাতন ধৰ্মত এইটো গুৰুত্ব দিয়া হয় যে এগৰাকী মহিলাই তেওঁৰ স্বামীক সন্মান কৰিব লাগে, স্বামীৰ বিশ্বাসী আৰু সুখ-দুখৰ লগৰী হোৱাটো উচিত।
কিছুমান স্বামীয়েও তেওঁলোকৰ পত্নীসকলক তেওঁলোকৰ প্ৰেম প্ৰকাশ কৰিবলৈ কৰৱা চৌথ উপলক্ষে উপবাস পালন কৰে, যদিও এইটো তেওঁলোকৰ ধৰ্মৰ অংশ নহয়।
কৰৱা চৌথ কাৰ্তিক মাহৰ পূৰ্ণিমাৰ পিছত চতুৰ্থ দিনা ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ হিন্দু মহিলাসকলে উদযাপন কৰা এক উৎসৱ।
বহুতো হিন্দু উৎসৱৰ দৰে, হিন্দু বৰ্ষপঞ্জিকাৰ আধাৰত কৰৱা চৌথ চন্দ্ৰৰ অৱস্থানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি উদযাপন কৰা হয়।
কৰৱা চৌথত, বিবাহিত মহিলাসকলে, বিশেষকৈ উত্তৰ ভাৰতত, তেওঁলোকৰ স্বামীসকলৰ সুৰক্ষা আৰু দীৰ্ঘায়ুৰ বাবে সূৰ্যোদয়ৰ পৰা চন্দ্ৰ ওলোৱালৈ উপবাস পালন কৰে।
কৰৱা চৌথ উপবাস পৰম্পৰাগতভাৱে ভাৰতৰ দিল্লী, হাৰিয়ানা, ৰাজস্থান, পঞ্জাব, জম্মু আৰু কাশ্মীৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ, মধ্য প্ৰদেশ আৰু হিমাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যত উদযাপন কৰা হয়।
‘কৰৱাʼ হৈছে কলহ আৰু ʼচৌথʼৰ অৰ্থ হৈছে 'চতুৰ্থ' এই উৎসৱৰ উৎপত্তি হৈছিল ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ উত্তৰ-পশ্চিম অংশত আৰু ইয়াক বেছিভাগ উত্তৰ ভাৰতত উদযাপন কৰা দেখা যায়।
ফ্লামেঙ্কো হৈছে এক জটিল কলা য'ত গায়ক, নৃত্যশিল্পী, গিটাৰবাদক আৰু অতি শেহতীয়াকৈ পাৰকাচনিষ্ট অন্তৰ্ভুক্ত।
লগতে ইয়াত এক নিৰ্দিষ্ট প্ৰকাৰৰ সংগীত, নৃত্য, গীন আৰু হাততালি, কবিতা, আৰু টিলিকি বজোৱা আদি শৈলী অন্তৰ্ভুক্ত হয়।
"ফ্লামেঙ্কো" শব্দটোৰ উৎপত্তি ক'ত হৈছিল কোনেও সঠিককৈ নাজানে, কিন্তু সকলোৱে একমত হয় যে এই কলাৰ ৰূপটো দক্ষিণ স্পেইনৰ আন্দালুচিয়া আৰু মাৰ্চিয়াত আৰম্ভ হৈছিল।
এক বহল অৰ্থত, ফ্লামেঙ্কো শব্দটো দক্ষিণ স্পেইনৰ সমসাময়িক আৰু পৰম্পৰাগত দুয়োধৰণৰ সংগীতশৈলী বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অৱশ্যে, এই শৈলীত অনন্যভাৱে আন্দালুচিয়া আৰু ফ্লামেঙ্কো শিল্পীসকল লগতে গীতানো আৰু অ-গীতানো ঐতিহ্য সকলো মিশ্ৰিত হৈ আছে।
ফ্লামেংকো সংগীতৰ আটাইতকৈ পুৰণি উদ্ধৃতি ১৭৭৪ চনত জোচে কাডালছ'ৰ লাছ কাৰ্টাছ মাৰ্ৰুকাছ নামৰ কিতাপখনত পোৱা গৈছে।
ফ্লামেঙ্কোৰ উদ্ধৃতি একক নাটক আৰু টোনাডিলাৰ থিয়েটাৰ চলাচল, জনপ্ৰিয় গীতৰ কিতাপ আৰু শ্বীট, ৰীতি-নীতি, নৃত্য আৰু সংগীত অধ্যয়ন, বাতৰি কাকত, লগতে চিত্ৰ আৰু খোদাই আদিত পোৱা গৈছে।
সময়ৰ লগে লগে ফ্লামেঙ্কোৰ বিৱৰ্তন ঘটিছে, আৰু ইয়াৰ বিকাশ বিভিন্ন কাৰকৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছে, যাৰ ভিতৰত আছে ছন্দ, কাব্যিক স্তৱক আৰু পৰিৱেশ।
২০১০ চনৰ ১৬ নৱেম্বৰত ইউনেস্কো ফ্লেমেঙ্কোক "মানৱতাৰ মৌখিক আৰু অমূৰ্ত ঐতিহ্যৰ মাষ্টাৰপিচ" অন্যতম বুলি ঘোষণা কৰে।
ই প্ৰচাৰকসকলৰ এক অৰ্থনৈতিক কৌশল আছিল, কিয়নো অপেৰাই মাত্ৰ ৩% ধন দিছিল আনহাতে ভেৰাইটি শ্ব’ই ১০% ধন দিছিল।
এই সময়ত ফ্লামেঙ্কোৱে প্ৰাপ্ত কৰা সামাজিক আৰু বাণিজ্যিক সফলতাই মঞ্চৰ পৰা কিছুমান পুৰণি শৈলী আঁতৰাই পেলাইছিল আৰু বহুতো ব্যক্তিগত সংস্কৰণৰো সৃষ্টি হৈছিল।
ফ্লামেঙ্কোৰ উৎপত্তি আন্দালুচিয়ান চহৰ কাডিজ, চেভিল, গ্ৰানাডা আৰু জেৰেজ দে লা ফ্ৰণ্টেৰাৰ আটাইতকৈ অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিকভাৱে নিম্ন জিপচী সম্প্ৰদায়ৰ পৰা হৈছিল।
আন এক কিংবদন্তি মতে তেতেলিয়া নামটো কছাৰী ভাষাৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে, যিটো ভাষা এই অঞ্চলত বসবাস কৰা কছাৰী জনগোষ্ঠীয়ে কয়।
এই তত্ত্ব অনুসৰি তেতেলিয়া নামটো কছাৰী শব্দ "তেতলী"ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে "সৰু পাহাৰ।
এটা তত্ত্ব অনুসৰি তেতেলিয়া নামটো অসমীয়া "তেতেলী" শব্দৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে "সৰু বাঁহ।
গাঁওখনৰ চাৰিওফালৰ উৰ্বৰ ভূমিৰ লগতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ পানীৰ উপলব্ধতাই ইয়াক কৃষিৰ বাবে এক আদৰ্শ স্থান কৰি তুলিছে।
তেতেলিয়া, ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰ বাবে জনাজাত, আৰু ইয়াৰ চাৰিওফালে সেউজীয়া অৰণ্য, পাহাৰ আৰু নদী আছে।
তেতেলিয়া নামটোৰ সঠিক উৎপত্তিৰ কাহিনীটো বিতৰ্কৰ বিষয় হৈয়েই আছে, আৰু সম্ভৱতঃ এই নামটোৰ একাধিক উৎপত্তিৰ সূত্ৰ আছে।
কিন্তু ব্যুৎপত্তি যিয়েই নহওক কিয়, তেতেলিয়া অসমৰ কামৰূপ জিলাৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ গাঁও বুলি সৰ্বজনবিদিত।
তেতেলিয়াৰ স্থানীয় অৰ্থনীতি মূলতঃ কৃষি আৰু ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ় লৈ উঠিছে।
তেতিয়াৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী অটল বিহাৰী বাজপেয়ীৰ মতে কুমাৰ ". বহু প্ৰজন্মৰ উচ্চাকাংক্ষী অভিনেতাৰ বাবে এক অনুপ্ৰেৰণা" আছিল।
জনপ্ৰিয় টিভি চিৰিয়েল বাহাদুৰ চাহ জাফৰৰ মূখ্য চৰিত্ৰত আৰু তেহকিকাতত সৌৰভ শুক্লাৰ সৈতে তেওঁ অভিনয় কৰিছিল।
কেৱল অভিনয় ক্ষেত্ৰতে নহয়, এগৰাকী চিত্ৰশিল্পী আৰু হোমিঅ’পেথি ঔষধদাতা ৰূপেও তেওঁ নিজ দক্ষতাৰ পৰিচয় দিছিল।
সৰুৰে পৰাই ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানত গীত পৰিৱেশন কৰা ডলী ঘোষৰ সম্ভাৱনীয়তা দেখি অভিনেতা প্ৰশান্ত বৰদলৈৰ পিতৃ দেৱ বৰদলৈয়ে অধিক উৎসাহিত কৰিছিল৷ তাৰফলত ডলীয়ে সঙ্গীতজ্ঞ প্ৰহ্লাদ দাসৰ ওচৰত সংগীতৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা আৰম্ভ কৰে৷ গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত হোৱা এখন “মিউজিক কনফাৰেন্স’’লৈ গুৰু প্ৰহ্লাদ দাসে আনি তাত হোৱা সংগীত প্ৰতিযোগিতাত অংশ লোৱায়৷ বিভিন্ন শিতানৰ এই প্ৰতিযোগিতালানিত অংশ লৈ ডলী ঘোষে মুঠ ১১টা শিতানত প্ৰত্যেকতে প্ৰথম পুৰস্কাৰ পাই শ্ৰেষ্ঠা গায়িকাৰ সন্মান লাভ কৰে৷ সেই কনফাৰেন্সত উপস্থিত থকা তফজ্জুল আলি, মুকুল বৰুৱা আদিৰ দৃষ্টি ডলী ঘোষৰ ওপৰত পৰে আৰু তেওঁলোকে ডলীক গুৱাহাটী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ পৰীক্ষা দিবলৈ কয়৷ ডলীয়ে অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ পৰীক্ষা দিছিল আৰু তেওঁ উত্তীৰ্ণ হৈ অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ নিয়মীয়া গায়িকা হৈছিল৷ পৰৱৰ্তীকালত ডলী সংগীতৰ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে কলিকতালৈ গৈছিল আৰু তাত তেওঁ চাকিৰুদ্দিন খান, কেষ্ট বেনাৰ্জী, সুধীন দাসগুপ্ত আদি সঙ্গীতজ্ঞৰ ওচৰত তালিম লৈছিল৷
ডলী ঘোষৰ জন্ম হয় অসমৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ চেঁচা টি ইষ্টেটত৷ পিতৃৰ নাম আছিল সুধাংশু বিমল ঘোষ আৰু মাতৃ বেলাৰাণী ঘোষ৷ পিতৃ চেঁচা টি ষ্টেটত কৰ্মৰত আছিল৷ মাতৃ আৰু বায়েক ঝৰ্ণা ঘোষ সুগায়িকা হোৱাৰ বাবে ডলীয়ে সৰুৰে পৰা ঘৰত সাংগীতিক পৰিৱেশ পাইছিল আৰু সৰুৰে পৰা ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানত গীত গোৱাৰ সুযোগ পাইছিল৷ তেওঁ কলিকতাৰ চাহ কোম্পানীৰ বিষয়া অশোক সাধ্যাৰ সতে ১৯৮২ চনত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়৷ডিব্ৰুগড়ৰ কানৈ কলেজত পঢ়া ডলীৰ নিজৰ ভাষাত “গান যিমান ভাল পাওঁ আৰু একোৱেই ভাল নাপাওঁ৷ গান মানেই জীৱন’’৷