polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
১৮৯৩ চনৰ এপ্ৰিল মাহত উত্তৰ প্ৰদেশৰ আজমগড়ৰ এটা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা ৰাহুল সাংকৃত্যায়নৰ আচল নাম আছিল কেদাৰনাথ পাণ্ডে।
কিন্তু জীৱনৰ প্ৰথম অৱস্থাত ভাৰতীয় ধৰ্ম দৰ্শনৰ চৰ্চাৰ একোটা বিশেষ সময়ত তেওঁৰ নাম সলনি হৈ প্ৰথমতে কেদাৰনাথ পৰা বাবা ৰামোদব দাস আৰু শেষত ৰাহুল সাংকৃত্যায়ন হয়গৈ।
ৰাহুল সাংকৃত্যায়নৰ পাণ্ডিত্যৰ প্ৰথম স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৪৪ চনত তেওঁ ৰাছিয়াৰ লেনিনগ্ৰাড বিশ্ববিদ্যালয়লৈ আমন্ত্ৰিত হয়।
ইয়াত তেওঁ অধ্যাপনা কৰি থকা কালতে এগৰাকী ৰাছিয়ান মহিলাৰ সৈতে বিবাহ হয় আৰু এক সুদীৰ্ঘ কালৰ বাবে ৰাছিয়াতে বসবাস কৰিবলৈ লয়।
ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সৈতে জড়িত হ’লেও ৰাহুল সাংকৃত্যায়নে কংগ্ৰেছী মতবাদক সম্পূৰ্ণৰূপে মাৰ্ক্সীয় দৰ্শনৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত কৰে।
ইয়াৰ সমৰ্থনতেই তেওঁ বিহাৰত আৰম্ভ কৰা কমিউনিষ্ট আন্দোলনৰ প্ৰেক্ষাপটতেই জন্ম হৈছিল বিহাৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টি।
প্ৰথম অনুসূচী — ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল ইয়াত ভাৰতীয় ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলসমূহৰৰ তালিকা দিয়া হৈছে।
দ্বিতীয় অনুসূচী — উচ্চপদস্থ আধিকাৰিকসকলৰ বেতন চৰকাৰী কাৰ্যালয়ৰ আধিকাৰিক, বিচাৰপতি আৰু ভাৰতীয় কণ্ট্ৰলাৰ আৰু অডিটৰ-জেনেৰেলৰ বেতনৰ তালিকা এখনো আছে।
পঞ্চম অনুসূচী — অনুসূচীত এলেকা আৰু অনুসূচীত উপজাতি প্ৰশাসন আৰু নিয়ন্ত্ৰণ (প্ৰতিকূল পৰিস্থিতিৰ বাবে যিবোৰ এলেকা আৰু উপজাতিৰ বিশেষ সুৰক্ষাৰ প্ৰয়োজন, সেই সকলো ক্ষেত্ৰত)।
উল্লেখ্য যে, ১৯৩০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ ঐতিহাসিক স্বাধীনতা ঘোষণাৰ স্মৃতিতেই ২৬ জানুৱাৰী তাৰিখটোতে সংবিধান প্ৰবৰ্তনৰ বাবে গৃহীত কৰা হৈছিল।
সংবিধানত ভাৰতীয় ৰাজ্যসংঘক এটা সাৰ্বভৌম, সমাজতান্ত্ৰিক, ধৰ্মনিৰপেক্ষ গণতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰ ৰূপে ঘোষণা কৰা হৈছে; এই দেশৰ নাগৰিকসকলৰ বাবে ন্যায়বিচাৰ, সাম্য আৰু স্বাধীনতা সুনিশ্চিত কৰা হৈছে আৰু জাতীয় সংহতি ৰক্ষাৰ বাবে নাগৰিকসকলৰ পৰস্পৰৰ মাজত ভাতৃভাৱ জাগৰিত কৰি তোলাৰ বাবে অনুপ্ৰাণিত কৰা হৈছে।
"সমাজতান্ত্ৰিক", "ধৰ্মনিৰপেক্ষ" , "সংহতি" , আৰু সকলো নাগৰিকৰ মাজত ভ্ৰাতৃভাৱ" – এই শব্দবোৰ ১৯৭৬ চনত সংবিধান সংশোধনীৰ মাধ্যমত সংবিধানৰ লগত সংযোগ কৰা হয়।
সংবিধান প্ৰবৰ্তনৰ স্মৃতিত ভাৰতীয়সকলে প্ৰতি বছৰৰ ২৬ জানুৱাৰী তাৰিখটো গণৰাজ্য দিৱস হিচাপে উদ্‌যাপন কৰে।
১৮৫৭ চনৰ মহাবিদ্ৰোহৰ পাছত ব্ৰিটিছ পাৰ্লিয়ামেণ্টে ভাৰতৰ শাসনভাৰ ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ হাতৰ পৰা নিজৰ হাতলৈ তুলি লয়।
১৮৫৮ চনৰ ভাৰত শাসন আইন বুলি ব্ৰিটিছ পাৰ্লিয়ামেণ্টে ভাৰতত ব্ৰিটিছ চৰকাৰেৰ ৰূপৰেখাটি চূড়ান্ত কৰে।
সেইদৰে ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ উচ্চ পদাধিকাৰীসকলৰ বাবে ভাৰতত এখন কাৰ্যনিৰ্বাহী পৰিষদো সৃষ্টি কৰা হয়।
১৮৬১ চনৰ ভাৰতীয় কাউঞ্চিল আইন বুলি কাৰ্যনিৰ্বাহী পৰিষদসকলৰ সদস্য আৰু অ-পদাধিকাৰী সদস্যসকলৰ বাবে আইন পৰিষদ বা লেজিছলেটিভ কাউঞ্চিল স্থাপিত হয়।
১৮৯২ চনৰ ভাৰতীয় কাউঞ্চিল আইন বুলি দেশত প্ৰাদেশিক আইনসভা প্ৰতিষ্ঠিত হয় আৰু আইন পৰিষসকলৰ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰা হয়।
এই সকলোবোৰ আইনৰ যোগেদি চৰকাৰ ব্যৱস্থাত ভাৰতীয়সকলৰ অংশগ্ৰহণ বৃদ্ধি পালেও তেখেতসকলৰ ক্ষমতা যথেষ্ট সীমিত আছিল।
জৱাহৰলাল নেহৰু, চক্ৰবৰ্তী ৰাজাগোপালাচাৰী, ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদ, চৰ্দাৰ বল্লভভাই পেটেল, মৌলানা আবুল কালাম আজাদ, শ্যামাপ্ৰসাদ মুখোপাধ্যায় আৰু নলিনীৰঞ্জন ঘোষ আদি এই গণপৰিষসকলৰ প্ৰধান ব্যক্তিত্ব আছিল।
ফ্ৰেঙ্ক এণ্টনি আছিল এংলো-ইণ্ডিয়ান সম্প্ৰদায়ৰ আৰু এইচ. পি. মোদী আৰু আৰ. কে. সিধৱা আছিল পাৰ্চী সম্প্ৰদায়ৰ সদস্য।
সংখ্যালঘু কমিটিৰ সভাপতি আছিল হৰেন্দ্ৰকুমাৰ মুখপাধ্যায়; তেওঁ আছিল এজন বিশিষ্ট খ্ৰীষ্টান আৰু এংলো-ইণ্ডিয়ান ব্যতীত অন্যান্য ভাৰতীয় খ্ৰীষ্টানসকলৰ প্ৰতিনিধি।
বিশিষ্ট জুৰি আল্লাদি কৃষ্ণস্বামী আইয়াৰ, বি. আৰ. আম্বেদকাৰ, বেনেগাল নৰসিং ৰাওঁ আৰু কে. এম. মুঞ্চি, গণেশ মভলঙ্কাৰ গণপৰিষসকলৰ মূল সদস্য আছিল।
বিশিষ্ট মহিলা সদস্যসকলৰ মাজত উল্লেখযোগ্য সৰোজিনী নাইডু, হংস মেহতা, দুৰ্গাবাই দেশমুখ আৰু ৰাজকুমাৰী অমৃত কৌৰ।
এই কমিটিসমূহৰৰ মাজত উল্লেখযোগ্য আছিল মৌলিক অধিকাৰ কমিটি, কেন্দ্ৰীয় ক্ষমতা কমিটি আৰু কেন্দ্ৰীয় সংবিধান কমিটি।
সংবিধান প্ৰবৰ্তন পৰ্যন্ত এই দুই ৰাষ্ট্ৰ কমনৱেলথ অৱ নেশ্যনছৰ দুটি অধিৰাজ্যৰ ময্যদা পাব বুলি স্থিৰ কৰা হয়।
এই আইনৰ ফলত ব্ৰিটিছ পাৰ্লিয়ামেণ্টত ভাৰত আৰু পাকিস্তান সংক্ৰান্ত বিষয়বোৰৰ অব্যহতি দিয়া হয় আৰু উভয় ৰাষ্ট্ৰৰ ওপৰত সংশ্লীষ্ট গণপৰিষসকলৰ সাৰ্বভৌমত্ব মানি লোৱা হয়।
১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত সংবিধান প্ৰবৰ্তিত হোৱাত ভাৰতীয় স্বাধীনতা আইন প্ৰত্যাহাৰ কৰা আৰু ভাৰত ব্ৰিটিছ ৰাজশক্তিৰ অধিৰাজ্যেৰ সলনি সাৰ্বভৌম গণতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰৰ ময্যদা অৰ্জন কৰে।
১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত ভাৰত অধিৰাজ্য আৰু পাকিস্তান অধিৰাজ্যৰ স্বাধীনতা অৰ্জনৰ মাধ্যমত এই আন্দোলনৰ পৰিসমাপ্তি ঘটে।
১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত ভাৰতীয় সংবিধান গৃহীত হোৱাৰ পাছত ভাৰতক এখন সাৰ্বভৌম গণতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰ ৰূপে ঘোষণা কৰা হয়।
স্বাধীনতা অৰ্জনৰ পাছত ভাৰত শাসনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় আইনৰ নীতি আৰু ৰূপৰেখাবোৰ এই সংবিধানত ঘোষিত হয়।
সংবিধান কাৰ্যকৰী হোৱাৰ দিনৰ পৰা ভাৰত ব্ৰিটিছ ৰাজশক্তিৰ অধিৰাজ্যৰ পৰিবৰ্তে পূৰ্ণ সাৰ্বভৌম ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে পৰিণত হয়।
১৯৪৬ চনত ব্ৰিটিছ প্ৰধানমন্ত্ৰী ক্লিমেণ্ট এটলিয়ে ভাৰতলৈ এটা কেবিনেট মিশ্যন প্ৰেৰণ কৰে।
এই মিশ্যনৰ উদ্দেশ্য আছিল ভাৰতীয় শাসনভাৰ ব্ৰিটিছ ৰাজশক্তিৰ হাতৰ পৰা ভাৰতীয় নেতৃবৰ্গৰ হাতত তুলি দিয়াৰ বিষয়ে পৰিকল্পনা গ্ৰহণ, চূড়ান্তকৰণ আৰু কমনৱেলথ অৱ নেশ্যনছত এখন অধিৰাজ্যৰ ময্যদা ভাৰতক স্বাধীনতা প্ৰদান কৰা।
এই মিশ্যনে সংবিধানৰ ৰূপৰেখাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰে আৰু তাত সংবিধান খচৰা কমিটি স্থাপনৰ বাবে প্ৰাথমিক কেইবাটাও নিৰ্দেশিকা চূড়ান্ত কৰা হয়।
১৯৪৬ চনৰ ৯ ডিচেম্বৰত ভাৰতীয় গণপৰিষসকলৰ প্ৰথম সভা অনুষ্ঠিত হয় আৰু সেই দিনাখনেই ভাৰতৰ সংবিধান ৰচনাৰ কাম আৰম্ভ হয়।
দ্বাবিংশ অংশ - ক্ষুদ্ৰ শিৰোনাম, আৰম্ভৰ তাৰিখ, প্ৰামাণ্য হিন্দী সংস্কৰণ আৰু প্ৰত্যাহাৰসমূহ।
১৯৩৫ চনৰ ভাৰত শাসন আইনৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰয়োগ নঘটিলেও পৰবৰ্তীসময়ত ভাৰতীয় সংবিধানত এই আইনৰ প্ৰভাৱ অপৰিসীম।
চৰকাৰৰ যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় গঠন, প্ৰাদেশিক স্বায়ত্তশাসন, যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় পৰিষদ আৰু ৰাজ্যসভাক কেন্দ্ৰ কৰি দ্বিকক্ষীয় আইনসভা, কেন্দ্ৰীয় আৰু প্ৰাদেশিক চৰকাৰসমূহৰৰ মাজত আইনবিভাগীয় ক্ষমতা আবণ্টনৰ দৰে বিষয়সমূহ উক্ত আইনৰ এনে কিছুমান বিষয় যিবোৰ বৰ্তমান সংবিধানত গৃহীত কৰা হৈছে।
এই সংবিধানত চৰকাৰৰ গঠন, কাৰ্যপদ্ধতি, ক্ষমতা আৰু কৰ্তব্য নিৰ্দ্ধাৰণ; মৌলিক অধিকাৰ, ৰাষ্ট্ৰপৰিচালনাৰ নিৰ্দেশমূলক নীতি আৰু নাগৰিকসকলৰ কৰ্তব্য নিৰ্দ্ধাৰণ কৰা হৈছে।
এমাহ সময় থাকোঁতেই অভিভিতে নিজৰ লক্ষ্য সলনি কৰি খালী ভৰিৰে দৌৰিবৰ বাবে ভৰি দুখনক প্ৰস্তুত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
তাৰ বাবে গৰম কেৰাহীত বালি আৰু শিল ভাজি গৰম কৰি তাৰ ওপৰত জঁপিয়াই ভৰি দুখনৰ সহিষ্ণুতা বৃদ্ধি কৰা হৈছিল।
সেই এমাহত ৰাতি ১২ বজাৰ পৰা পুৱা ৫ বজালৈ সপ্তাহৰ তিনিদিন, আন কেইদিন সন্ধ্যা ছয় বজাৰ পৰা নিশা বাৰ বজালৈ আৰু নিশা ১২ বজাৰ পৰা পুৱা ৬ বজালৈ একেৰাহে দৌৰাৰ অনুশীলন চলাইছিল।
তিনিটা ল’ৰা-ছোৱালীৰ পঢ়াৰ খৰচ, তাৰ উপৰি ৯ বছৰৰ পৰাই সমৰ কলাৰ নিয়মীয়া অনুশীলন আৰু প্ৰশিক্ষণ লোৱা অভিজিতৰ বিভিন্ন সমৰ কলা প্ৰতিযোগিতাত যোগদানৰ খৰচ – এই সকলোবোৰ ৰঞ্জিত বৰুৱাৰ সীমিত উপাৰ্জনেৰে নুকুলাইছিল।
দ্বিতীয় পৰ্যায়ৰ প্ৰস্তুতিত অভিজিতে যোৰহাটৰ পৰা প্ৰথমে শিৱসাগৰ আৰু শিৱসাগৰৰ পৰা পুনৰ দেৱগাঁৱলৈ দৌৰি ১৫০ কিঃমিঃ দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰিলে।
এই দৌৰত যোৰহাটৰ আৰক্ষীয়ে পূৰ্ণ সহযোগিতা আগবঢ়াইছিল আৰু ইয়াৰ নাম দিয়া হৈছিল ‘ৰাণ এগেন্‌ষ্ট ক্ৰাইম’।
এই দৌৰত লিমকা বুক্‌ অৱ ৰেকৰ্ডছৰ পূৰ্বৰ সকলো অভিলেখ অভিজিতে ভংগ কৰিছিল যদিও আজি পৰ্যন্ত লিমকা বুকৰ কোনো আনুষ্ঠানিক স্বীকৃতি অভিজিতে লাভ নকৰিলে।
কাৰাটেৰ ফাষ্ট ডান ব্লেক বেল্ট হোৱাৰ উপৰি কিক্ বক্সিং, থাই বক্সিং, উশ্বু আৰু যোগতো অভিজিতৰ অগাধ বুৎপত্তি আছে।
অভিজিত যোৰহাট পলিটেকনিক হাইস্কুলৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষা আৰু উত্তৰ যোৰহাটৰ মহাত্মা গান্ধী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
বৰ্তমান অভিজিতে কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ ৰাজ্যিক মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জৰিয়তে স্নাতক শাখাৰ পঢ়া-শুনা অব্যাহত ৰাখিছে।
২০০৯ চনত থাইলেণ্ডৰ ৰাজধানী বেংককত অনুষ্ঠিত হ’বলগীয়া কিংছ ট্ৰফী ইণ্টাৰনেশ্যনেল থাই বক্সিং টুৰ্ণামেণ্টত অংশ গ্ৰহণৰ বাবে নিৰ্বাচিত হৈছিল।
কোৱা হৈছিল প্ৰয়োজনীয় ধন জমা দিয়াত পলম হোৱাৰ বাবেই তেওঁক বেংককৰ এই টুৰ্ণামেণ্টত ভাগ ল’বলৈ দিয়া নহ’ব।
তেতিয়াই এই বঞ্চনাৰ যোগ্য প্ৰত্যুত্তৰ দিবলৈ অভিজিত আৰু প্ৰশিক্ষক ৰাকেশ মিটেই – দুয়ো মিলি বিশ্ব অভিলেখ গঢ়াৰ মন মেলিলে।
২৮ মে’ৰ দৌৰৰ পিছতেই গিনিছ বুকৰ প্ৰতিনিধি ড॰ তিৱাৰীয়ে লণ্ডনত থকা গীনিজ বুক অৱ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছৰ কৰ্ত্তৃপক্ষৰ লগত কথা পাতি ৩০ জানুৱাৰী তাৰিখটো অভিজিতৰ চূড়ান্ত অভিলেখৰ বাবে নিৰ্ধাৰণ কৰি দিলে।
তেতিয়ালৈকে অভিজিতৰ লক্ষ্য আছিল জোতা পিন্ধি গ্ৰীছৰ য়ানুন ক্ৰছৰ ৩০০ কিঃমিঃ দৌৰাৰ অভিলেখ ভংগ কৰা।
ডিচেম্বৰৰ শেষ সপ্তাহত হঠাৎ অভিজিতক জনোৱা হ’ল যে য়ানুন ক্ৰছৰ অভিলেখ ভংগৰ অনুমতি তেওঁক দিয়া নহ’ব।
২০১০ চনৰ জানুৱাৰীৰ পৰাই অভিজিতে নিজকে দীৰ্ঘ দূৰত্বৰ দৌৰৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
প্ৰথমতে এদিন যোৰহাটৰ পৰা শিৱসাগৰলৈ একেলেঠাৰিয়ে দৌৰি শিৱদ’লৰ বিগ্ৰহৰ সন্মুখত চাকি জ্বলাই আহেগৈ অভিজিতে।
ইতিমধ্যে গিনিছ বুক অফ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছৰ ভাৰতীয় প্ৰতিনিধি ড॰ চন্দ্ৰশেখৰ তিৱাৰীৰ লগত অভিজিতৰ যোগাযোগ হ’ল জয়লক্ষ্মী বৰুৱা নামৰ স্থানীয় জে টি ভিত কৰ্মৰত এগৰাকী যুৱতীৰ জৰিয়তে।
ড॰ তিৱাৰীৰ পৰামৰ্শ মতেই বোকাখাত হৈ কাজিৰঙালৈ ১০৫ কিঃমিঃ দৌৰি সেই দৌৰৰ সম্পূৰ্ণ ভিডিঅ’ ৰেকৰ্ডিং গিনিছ বুকৰ অডিশ্যনৰ বাবে তিৱাৰীলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল।
অভিজিত বৰুৱা হৈছে গিনিজ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছ আৰু লিমকা বুক অৱ ৰেকৰ্ডছত স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত এজন অসমীয়া ক্ৰীড়াবিদ।
তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ৰ সামৰিক কলাৰ বহুতো প্ৰতিযোগিতাত কেইবাটাও সোণ, ৰূপ আৰু ব্ৰঞ্জৰ পদক পাবলৈ সক্ষম হৈছে।
কাৰাটেৰ নেশ্যনেল চেম্পিয়নশ্বিপত দুবছৰ ধৰি একেৰাহে শ্ৰেষ্ঠত্ব প্ৰতিপন্ন কৰি সোণৰ পদক অৰ্জন।
১৯৬৮ চনত দ্বিপেন বৰুৱাৰ ককায়েক ব্ৰজেন বৰুৱাৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত ডক্তৰ বেজবৰুৱা চলচ্চিত্ৰৰ জৰিয়তে তেখেত সংগীতৰ ক্ষেত্ৰলৈ আহে।
তেখেতৰ মাতটো যে টিউনত আছে, এই কথা তেখেতৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ সঙ্গীত পৰিচালক ৰমেন বৰুৱাই মন কৰাৰ লগতে তেখেতৰ আন এগৰাকী জ্যেষ্ঠ ভাতৃ ব্ৰজেন বৰুৱায়ো মন কৰিছিল।
ডক্তৰ বেজবৰুৱা নিৰ্মাণৰ প্ৰস্তুতি পূৰ্ণগতিত চলি থকা সময়ত এদিন পৰিচালক ব্ৰজেন বৰুৱাই সঙ্গীত পৰিচালক ৰমেন বৰুৱাক ছবিখনৰ গীত দ্বিপেন বৰুৱাৰ হতুৱাই গোৱালে কেনে হয় সুধিলে।
ডাক্তৰ বেজবৰুৱাৰ গানসমূহ জনপ্ৰিয় হৈছিল আৰু তাৰ পাছতে দ্বিপেন বৰুৱাই কেইবাখনো ছবিৰ নেপথ্য গায়ক হিচাপে ভূমুকি মাৰে।
দ্বীপেন বৰুৱাৰ দাদা-বাইদেউ সকলোৱে সংগীত, নাটক, বোলছবি জগতত জীৱন আৰম্ভ কৰাৰ বিপৰীতে তেওঁ জড়িত হৈ পৰিছিল ক্ৰিকেট খেলত।
ক্ৰিকেটাৰ হিচাপে তেওঁ ১৯ বছৰৰ অনুৰ্ধৰ বাবে অনুষ্ঠিত 'কোচ বিহাৰ ট্ৰফী'ত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
তেখেতে 'পূৱ মণ্ডল'ৰ দলৰ খেলুৱৈ হিচাপে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ খেলতো অংশগ্ৰহণ কৰাৰ উপৰিও ৰঞ্জি ট্ৰফী-তো অসমৰ হৈ খেলিছিল।
পিছত তেওঁ কটন কলেজিয়েট হাইস্কুলত নাম ভৰ্তি কৰে কিন্তু কিবা কাৰণত স্কুল ট্ৰেন্সফাৰ লৈ পুনৰ কামৰূপ একাডেমীত নাম ভৰ্তি কৰে আৰু তাৰ পৰাই মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ কটন কলেজত ভৰ্তি হয় আৰু তাৰেপৰাই ৰাজনীতি বিজ্ঞান আৰু শিক্ষা বিষয়ত বি.এ. পাচ কৰে।
তেখেতে অসমৰ হৈ অসংখ্য ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ৰ ক্ৰিকেট মেচত অধিনায়কত্ব কৰাৰ উপৰিও ৰঞ্জী ট্ৰফীৰ খেলতো অসমক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
বৰুৱা পৰিয়ালৰ আটাইকেইগৰাকী সন্তানেই অসমীয়া কলা-ক্ষেত্ৰৰ ক্ষেত্ৰখনত উল্লেখনীয় অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে।
ৰোগীয়ে ব্যৱহাৰ কৰি থকা ঔষধাদিৰ বিৱৰণ: ৰোগীয়ে সেই সময়ত যিকোনো অসুবিধাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰি থকা অন্যান্য ঔষধৰ বিষয়ে বতৰা লোৱা হয়।
পুৰণি ৰোগৰ বিৱৰণ: ৰোগীৰ পুৰণি ৰোগৰ তথ্যাদি বা সমকালীন ভাৱে ভুগি থকা অন্যান্য দীঘলীয়া ৰোগ, আঘাত, প্ৰতিষেধকৰ বিৱৰণী।
সামাজিক বিৱৰণী: ৰোগীৰ জন্মস্থান, বাসস্থান, বিবাহ, আৰ্থিক আৰু সামাজিক স্থিতি, খাদ্যাভাস, নিচাসক্তিৰ বিৱৰণ।
প্ৰণালীগত পুনৰনিৰীক্ষণ ')': সাধাৰণতে ওপৰৰ সাক্ষাৎকাৰৰ সময়ত ৰৈ যাব পৰা কিছুমান অৱশ্যে সুধিবলগীবা প্ৰশ্ন এই অংশত সোধা হয়।
এই গ্নন্থখনত শৱদেহৰ ব্যৱচ্ছেদ কৰি পোৱা দেহৰ ভিতৰৰ অংগৰ বিষয়ে ছবি আৰু তথ্য সম্বলিত কৰা হৈছিল।
১৬৭৬ চনত এণ্টন ভন্‌ লিউৱেনহক-এ নিজৰ আৱিষ্কৃত অণুবীক্ষণ যন্ত্ৰেৰে অণু-জীৱৰ উপস্থিতি ধৰা পেলাবলৈ সক্ষম হয়।
ইটালীৰ শল্য-চিকিৎসক আৰু এনাট'মি বিশাৰদ মেটিঅ' ৰিয়াল্ড' কল'ম্বো-ৰ মতাৱলীৰে অনুপ্ৰেৰিত হৈ ইংৰাজ উইলিয়াম হাৰ্ভে-ই ৰক্ত-পৰিবহণ তন্ত্ৰৰ বৰ্ণনা দিয়ে।
হাৰমান বোয়েৰহাভে-য়ে লিডেনত কৰা শিক্ষাদান আৰু ৰচনা কৰা পাঠ্য-পুথি 'ইনষ্টিটিউছনিছ মেডিকা' -ৰ বাবে তেখেতক 'শৰীৰতত্ত্ব'-ৰ পিতৃ বুলি ক'ব খোজা হয়।
চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ নিয়মৰ অধীনত চিকিৎসক এজনে নিজৰ চিকিৎসা বিষয়ক জ্ঞানৰ আধাৰত প্ৰথমে ৰোগবিধ নিৰ্ণয় কৰে, চিকিৎসা প্ৰদান কৰে আৰু আগলৈ ৰোগ প্ৰতিষোধ কৰাৰ যত্ন কৰে।
চিকিৎসক ৰোগীৰ মাজৰ সম্পৰ্ক এটা আৰম্ভ হয় ৰোগী চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ অহাৰ পাছত চিকিৎসকে ৰোগীৰ ৰোগৰ ইতিহাস আৰু নথীসমূহ চোৱাৰ পাছৰেপৰা।
ইয়াৰ পাছত ৰোগীৰ লগত ৰোগসম্পৰ্কে জানিবলৈ এটা সাক্ষাৎকাৰ লোৱা হয় আৰু ৰোগীৰ দেহ পৰীক্ষা কৰা হয়।
ৰোগৰ লক্ষণসমূহ জনাৰ পাছত প্ৰয়োজন অনুসৰি অন্যান্য পৰীক্ষা যেনে তেজৰ পৰীক্ষা, এক্স-ৰে, বায়'প্‌ছি আদিৰ বিধান দিয়া হয়।
জনা তথ্যৰ আধাৰত সাধাৰণতে সম্ভাৱনীয় ৰোগসমূহৰ এখন তালিকা কৰা হয় আৰু ৰোগীক প্ৰয়োজনীয় কথা আৰু লবলগীয়া সাৱধানতা আদিৰ বিষয়েও জনোৱা হয়।
পাছৰ বাৰ ৰোগীয়ে দেখুৱাবলৈ অহাৰ সময়তো একেখিনি নিয়মকে মনা হয় যদিও সাধাৰণতে প্ৰথম বাৰতকৈ কম সময় লাগে, কাৰণ বেছিভাল তথ্য প্ৰথমেই নথিভুক্ত কৰা হয়।
চিকিৎসকে ৰোগৰ চিহ্ন নিৰ্ণয় কৰিবলৈ দৰ্শন, শ্ৰৱণ, স্পৰ্শ, ঘ্ৰাণ সমূহ ইন্দ্ৰিয়ৰ প্ৰয়োগ কৰে, প্ৰয়োজন অনুসৰি যন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
দৈহিক পৰীক্ষাৰ বাবে চাৰিটা নিয়মক ক্ৰমানুসাৰে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ শিক্ষা দিয়া হয়: চাক্ষুস পৰীক্ষণ , স্পৰ্শ পৰীক্ষণ , পাৰ্‌কাছন আৰু অ'ছকাল্‌টেছন ।
স্পৰ্শ পৰীক্ষণত ৰোগীৰ দেহৰ বিভিন্ন অংশ পিটিকি-মোহাৰি ঘাইকৈ স্পৰ্শৰ দ্বাৰা পৰীক্ষা কৰা হয়, পাৰ্‌কাছনত ৰোগীৰ দেহত আঙুলিৰে টুকুৰিয়াই উৎপন্ন কৰিব পৰা শব্দৰ পৰীক্ষা কৰা হয়, আৰু অ'ছকাল্‌টেছনত ষ্টেথোস্কোপ-এৰে ৰোগীৰ দেহৰ অংগই উৎপন্ন কৰা মৃদু শব্দৰ বুজ লোৱা হয়।
প্ৰাগঐতিহাসিক যুগৰ চিকিৎসা বিজ্ঞানত ঔষধি-গছৰ প্ৰয়োগ, খনিজ পদাৰ্থ আৰু অইন প্ৰাণীৰ দেহাংশ প্ৰয়োগ ইত্যাদিয়েই মুখ্য আছিল।
বেছি ভাগ সময়তে এনে সামগ্ৰীসমূহক পুৰোহিত, সন্ন্যাসী বা কবিৰাজে কোনো অনুষ্ঠানৰ মাধ্যমত প্ৰয়োগ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ ক্ৰিয়াক যাদুকৰী বা ঐশ্বৰিক বুলি ভবা হৈছিল।
কেবাটাও বিভাগত এনে চিকিৎসাৰ বিধানক ভাগ কৰা হৈছিল, যেনে, জড় পদাৰ্থত আত্মাৰ অস্তিত্ব , আধ্যাত্মিকতা , যাদুকৰী শক্তি বা, সৌভাগ্যবশতঃ কোনোবা এজনে বিশেষ শক্তি লাভ কৰা।
'চিকিৎসা নৃতত্ত্ব বিজ্ঞান'ৰ আওতাত স্বাস্থ্য, স্বাস্থ্যৰ যতন আৰু সংশ্লিষ্ট বিষয়ৰ লগত সমাজ আৰু কৃষ্টিৰ প্ৰভাৱ আলোচনা কৰা হয়।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ-ৰ উইলিয়াম উইলিয়ামছ্‌ কীন , উইলিয়াম ক'লি , জেম্‌ছ ডি. ৱাট্‌ছন ; ইটালীৰ ছালভাড'ৰ লুৰিয়া ; ছুইজাৰলেণ্ড-ৰ আলেক্সাণ্ড্ৰে য়াৰ্ছিন ; জাপান-ৰ কিটাটাছো শ্বিবাছাবুৰো ; ফ্ৰান্সৰ জঁ মাৰ্টিন চাৰ্ক'ট , ক্ল বাৰ্নাৰ্ড , পল ব্ৰোকা আদিয়ে প্ৰভুত বৰঙণি যোগাইছিল।
খ্ৰীষ্টাব্দ ৭৫০-ৰ পাছত মুছলিম ৰাষ্ট্ৰসমূহলৈ হিপ'ক্ৰটিছ, গেলেন আৰু শুশ্ৰুতৰ লেখনী সমূহৰ আৰৱী অনুবাদ বিয়পি পৰে আৰু ইছলামীয় চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ সূচনা হয়।
তেখেতে এক্সাচাৰবেছন , পুনৰাবৃত্তি , সংকটাৱস্থা , ক্ষণস্থায়ী , শীৰ্ষাৱস্থা আৰু কনভালেছেন্স আদি ৰোগৰ বিভিন্ন অৱস্থাৰ সংজ্ঞাও নিৰ্ধাৰণ কৰে।
জাৰ্মানী আৰু অষ্ট্ৰিয়া-ৰ ৰুডল্ফ ভাৰ্চ' , উইলহেল্ম কন্‌ৰাড ৰ'ণ্টজেন , কাৰ্ল লেণ্ডষ্টেইনাৰ আৰু অ'টো লেৱি এই সকলে উল্লেখনীয় বৰঙণি আগবঢ়ায়।
ইংলেণ্ডৰপৰা আলেকজেণ্ডাৰ ফ্লেমিং , জোছেফ লিষ্টাৰ , ফ্ৰান্সিছ ক্ৰিক আৰু ফ্লোৰেন্স নাইটিংগেল-এ বিশেষ বৰঙণি যোগায়।
ওঠৰশ শতিকালৈ চিকিৎসা বিজ্ঞানত ঔষধ হিচাপে গছ-লতাৰ উপৰিও, জীৱৰ দেহৰ অংশ আৰু মানৱ দেহৰ অংশ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
বৰ্তমান ঔৱধ প্ৰস্তুত কৰিবলৈ ৰাসায়নিক প্ৰক্ৰিয়াৰ সহায় লোৱা হয়. লগতে প্ৰয়োজন বোধে প্ৰয়োগশালাত ডিজাইন কৰা অণুৰ প্ৰয়োগো কৰা হয়।
উন্নত দেশ সমূহত আৰু প্ৰায় ভাগ উন্নয়নশীল দেশত চিকিৎসা প্ৰদানক সৰ্বজনীন স্বাস্থ্য সেৱা-ৰ জৰিয়তে প্ৰদান কৰা হয়।
এই সেৱাৰ জৰিয়তে সকলো দেশবাসীকে বাবে চিকিৎসা প্ৰদানৰ বাবে একেটা ব্যয় কোষৰপৰা বা বাধ্যতামূলক স্বাস্থ্য বীমাৰ জৰিয়তে চিকিৎসা প্ৰদান কৰা হয়।
সমূহ দেশবাসীয়েই নিজৰ আৰ্জনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰাকৈ যাতে স্বাস্থ্য সেৱা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়, তাৰ বাবে সৰ্বজনীন স্বাস্থ্য সেৱা প্ৰদান কৰা হয়।
চৰকাৰী বা বেচৰকাৰী বা ব্যক্তিগত খণ্ডৰ চিকিৎসালয়ৰ যোগেদি চিকিৎসা প্ৰদানক ৰাইজৰ মাজলৈ লৈ যোৱা হয়।
চিকিৎসা বিজ্ঞান সম্বন্ধীয় প্ৰাচীন তথ্য মিছৰীয় সভ্যতা, বেবিলনৰ সভ্যতা, ভাৰতৰ আয়ুৰ্বেদ শাস্ত্ৰ, চীনা সভ্যতা, গ্ৰীক আৰু ৰোমান সকলো পুৰণি সভ্যতাৰ পৰাই পোৱা গৈছে।
খ্ৰী.পূ. ৩০০০ চনৰ মিছৰীয়া সভ্যতাৰ পাঠত পোৱা 'ইমোটেপ' -ক প্ৰথমগৰাকী নাম জানিব পৰা চিকিৎসক বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে।
তেখেতৰ বৰ্ণনাত পোৱা শল্য-চিকিৎসাৰ পদ্ধতিসমূহ বিৱৰণী আধুনিক প্লাষ্টিক ছাৰ্জাৰীৰ সৈতে সাদৃশ্য থকা পৰিলক্ষিত হয়।
মাধ্যমিক সেৱাৰ বাবে 'প্ৰাথমিক সেৱা'ৰপৰা ৰোগীক উচ্চ পৰ্যায়ৰ চিকিৎসাৰ বাবে প্ৰেৰণ কৰা হয়।
আধুনিক জৈৱচিকিৎসা গৱেষণা-ৰ সূচনাই প্ৰাচীন মতাৱলীৰ পৰা আঁতৰি পৰীক্ষণীয় আৰু পুনৰাবৃত্তি কৰিব পৰা তত্ত্বৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিবলৈ ধৰে।
এড'ৱাৰ্ড জেনাৰৰ বৰ আইৰ প্ৰতিষেধক ছিটা-ৰ আৱিষ্কাৰ, ১৮৮০ চনত ৰবাৰ্ট কক-ৰদ্বাৰা বেক্টেৰিয়াৰ দ্বাৰা ৰোগ হ'ব পাৰে বুলি প্ৰতিষ্ঠাপিত সত্য আৰু ১৯০০ চনৰ 'এণ্টিবায়'টিক'ৰ আৱিষ্কাৰ এই তিনিওটাক আধুনিক চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ বুনিয়াদী আৱিষ্কাৰ বুলি কোৱা হয়।
সমসাময়িক চিকিৎসা বিজ্ঞানে স্বাস্থ্য বিজ্ঞানৰ অধ্যয়ন, গৱেষণা, আৰু সংশ্লিষ্ট প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ ব্যৱহাৰেৰে লব্ধ জ্ঞানৰ আধাৰত ঔষধ বা শল্য চিকিৎসাৰ দ্বাৰা ৰোগ নিৰাময়ৰ কৰাৰ চেষ্টা কৰে।
ঔষধ আৰু শল্য চিকিৎসাৰ উপৰিও মনোচিকিৎসা , কৃত্ৰিম অংগ সংস্থাপন, আণৱিক ৰশ্মিৰ প্ৰয়োগ, বাহ্যিক উপায় আৰু ট্ৰেকছন), জৈৱিক সামগ্ৰী , শক্তিৰ অন্যান্য উৎস ইত্যাদিৰো প্ৰয়োগ কৰা হয়।
মধ্য-যুগীয় সময়ৰ ধাৰণাত পৃথিৱীৰ সকলো জ্ঞান প্ৰাচীন পণ্ডিতসকলৰ লেখনীত পোৱা যায় বুলি ভবা হৈছিল।
ইউৰোপত নৱ-জাগৰণৰ উন্মেষৰ লগে লগে সকলো ধাৰণাকে নতুনকৈ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰে প্ৰমাণ কৰা আৰু প্ৰয়োজনবোধে নতুন মতবাদ আগবঢ়োৱাৰ প্ৰথা গঢ়ি উঠে।
ক্লিনিকেল পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা তলত উল্লিখিত বিষয়সমূহৰ বিষয়ে যথাসাধ্য জ্ঞান আহৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হয়।
বুনিয়াদী চিহ্ন, : ওজন, উচ্চতা, দেহৰ উত্তাপ, ৰক্তচাপ, নাড়ী , শ্বাসৰ হাৰ, হিমোগ্লোবিনৰ পৰিমাণ
আধুনিক যুগৰ প্ৰথমাংশত ইউৰোপৰ চিকিৎসা বিজ্ঞানলৈ উল্লেখযোগ্য বৰঙণি আগবঢ়াইছিল গেব্ৰিয়েল ফেলোপিঅ' আৰু উইলিয়াম হাৰ্ভে-ই ।
মহম্মদ ইবন জাকৰিয়া ৰাজি )-এ প্ৰথমবাৰৰ বাবে গ্ৰীক চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ 'প্ৰাণ-ৰস' -ৰ ধৰাণাৰ সত্যতাৰ ওপৰত প্ৰশ্ন তুলিছিল।
গ্ৰীক চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ 'প্ৰাণ-ৰস তত্ত্ব'ই মধ্য-যুগৰ পশ্চিম ইউৰোপ আৰু ইছলাম সাম্ৰাজ্যত চিকিৎসা-বিজ্ঞানৰ মূল তত্ত্ব হিচাপে পৰিগণিত হৈ আছিল।
ৰোমান সাম্ৰাজ্যৰ উত্থান আৰু ইউৰোপত মধ্য যুগৰ আৰম্ভণিৰ লগে লগে গ্ৰীছৰ চিকিৎসা বিদ্যাৰ প্ৰসাৰ কমি আহে।
বিশেষকৈ পশ্চিম ইউৰোপত গ্ৰীক পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰ প্ৰায় নোহোৱা হৈ পৰে, অৱশ্যে পূবৰ ৰোমান সাম্ৰাজ্যত গ্ৰীক পদ্ধতিৰ অবিহত আছিল।
ৰোগীক আৰু পৰীক্ষাৰ বাবে পৰামৰ্শ দিয়া, ঔষধ বা অন্যান্য পদ্ধতি অৱলম্বন কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়া, প্ৰয়োজন বোধে বিশেষজ্ঞৰ ওচৰলৈ প্ৰেৰণ কৰা, কেতিয়াবা ৰোগীক অকল সাৱধানে থাকিবলৈ দিয়া আদি বিভিন্ন সিদ্ধান্ত লোৱা হ'ব পাৰে, আৰু সকলোখিনিয়েই চিকিৎসাৰ অংশ।
এই ধাৰাত চিকিৎসা পদ্ধতিৰ সুষম আৰু সফলতম প্ৰয়োগৰ বাবে প্ৰমাণযোগ্য গৱেষণালব্ধ জ্ঞানৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়।
চিকিৎসকৰ উপৰিও নাৰ্ছ, সহায়কাৰী বা অন্যান্য স্বাস্থ্য-কৰ্মীৰ দ্বাৰা প্ৰাথমিক সেৱা প্ৰদান কৰা হয়।
চিকিৎসা সম্বন্ধীয় ন্যায়িক বিধান, যোগ্যতা, বিনিয়োগ আদিৰ বিধান দেশৰ চৰকাৰে স্থাপন কৰে, আৰু কিছুমান ক্ষেত্ৰত আন্তৰ্জাতিক ভাৱে এই নিয়মাৱলী মানি চলা হয়।
স্বাস্থ্য খণ্ডৰ নীতি-নিয়ম, বিধানে চিকিৎসা কেনেকৈ প্ৰদান কৰা হয়, তাৰ ওপৰত প্ৰমুখ প্ৰভাৱ পেলায়।
চিকিৎসাৰ সিদ্ধান্ত লওঁতে ওপৰোক্ত সাক্ষাৎকাৰ আৰু পৰীক্ষাৰ পাছত ওলাই অহা তথ্যসমূহ বিশ্লেষণ কৰি প্ৰথমে সাম্ভাৱ্য ৰোগৰ তালিকা এখন প্ৰস্তুত কৰা হয়, তাৰ পাছত ৰোগীৰ মূল ৰোগবিধ কি সেইটো নিৰ্ণয় কৰিবলৈ কি ব্যৱস্থা লোৱা হয়, তাৰো পৰিকল্পনা কৰা হয়।
ক্ল বুৰ্জোলে-ই ১৭৬১ চনত ফ্ৰান্সৰ লিঅ'নত পশু চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ প্ৰথমটো প্ৰতিষ্ঠানৰ পট্টন কৰে।
মানৱ শৰীৰ আৰু মনৰ স্বাস্থ্য ভালে ৰখাৰ উদ্দেশ্যেৰে ৰোগ নিৰাময় আৰু ৰোগ প্ৰতিষেধৰ বিষয়ে চিকিৎসা বিজ্ঞানত অধ্যয়ন কৰা হয় আৰু প্ৰয়োজন অনুসৰি বিভিন্ন পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু নিউজিলেণ্ডৰপৰা বিশেষ বৰঙণি আগবঢ়াইছিল ম'ৰিছ ৱিলকিন্স , হাৱাৰ্ড ফ্ল'ৰে আৰু ফ্ৰেংক মেক্‌ফাৰলেন বাৰ্ণেট-এ .
অৱশ্যে সাক্ষাৎকাৰত সময়ত ওলাই সম্মুখলৈ অহা তন্ত্ৰটোৰ বিষয়েহে বেছি ভালকৈ পৰীক্ষা কৰা হয়, সকলোখিনি পৰীক্ষা প্ৰায়েই কৰা নহয়।
কাঠৰ দুইটা চকাত এচটা ফাল লগোৱা থাকে যাতে চকাবোৰ চলিলে সহজে কাঠবোৰ ক্ষয় বা নষ্ট হৈ নাযায়, চকাৰ মাজৰ অংশটোক ঢোল বুলি কোৱা হয়।
চকা দুটা এডাল লোহাৰ ধুৰাৰে সংযোগ হৈ থাকে, ধুৰাডালৰ দুইমূৰত চকা কেইটা সহজে ঘূৰিব পৰাকৈ মৰাপাট মেৰিয়াই দি তাত তেল লগাই দিয়া হয়।
টেটেলা হল কাঠৰে তৈয়াৰী দুই মুৰ সৰু আৰু মাজৰ ঠাইত অলপ মোটা, মোটা অংশটোত একোটাকৈ খাজ কৰা থাকে যাতে ধুৰাডাল সেই খাজত খাপ খাই পৰে।
ফৰ মানে হৈছে ভলুকা বাঁহৰ ১২ৰ পৰা ১৪ফুটমান দীখল টুকুৰা, যুঁৱলিৰ লগত সংলগ্ন হৈ একেবাৰে গাড়ীৰ পাছৰ অংশলৈকে থাকে।
গৰুগাড়ীৰ চাঙখন বাঁহৰ কামিৰে বৈ বৈ তৈয়াৰ কৰা হয়, চাঙখনৰ আগফালৰ অংশত এচটা সৰু কাঠৰ তক্তা আৰু পাছৰ অংশত এচটা দীঘল তক্তা লগোৱা থাকে।
ফাল খনৰ কিছু ওপৰত এটা ফুটা কৰি তাত বাঁহৰ গুডি সহিতে ৭ ফুটমান দৈৰ্ঘ্যৰ এটা বাঁহৰ 'ইহ' লগোৱা হয়।
প্ৰায় ৬ ফুটমান দৈৰ্ঘ্যৰ এটুকুৰা ভলুকা বাঁহ দুই মুৰে গাঠিৰে সৈতে কাটি জুৱলি সজা হয়, যুঁৱলিৰ দুয়োটা মূৰত গৰুৰ ডিঙি সোমাব পৰাকৈ জোখেৰে দুটা ফুটা কৰি সেই ফুটাৰে দুটা বাঁহৰ খুটি সুমুৱাই দিয়া হয় যাতে গৰুৰ ডিঙিটো ইফালে-সিফালে লৰচৰ নকৰে।
যুঁৱলিৰ সোঁ-মাজতে আৰু দুটা সৰু ফুটা কৰি সৰু সৰু দুটা বাঁহৰ সলা লগাই দিয়া হয়, সেই দুটাক নিগনি খুটি বুলি কোৱা হয়।
কাঁচিৰ এটা ফালে সৰু সৰু বেকা বেকা আগৰ পৰা গুৰিলৈকে অসংখ্য ধাৰ থকা দাঁত থাকে যিয়ে ধান সহজে কটাত সহায় কৰে।
গুৰিৰ অংশটো কিছু জোঙা কৰা থাকে যাতে তাত হাতেৰে ধৰিব পৰাকৈ এটা নাল লগাবলৈ সুবিধা হয়, নালটো কাঠৰে হাতৰ মুঠিৰ জোখেৰে কাটি লৈ এটা মূৰত বেৰি লগোৱা হয় যাতে নালটো কেনেবাকৈ ফাটি নাযায়।
বেৰি নালৰ মূৰত লগাই হলেই কাঁচিৰ জোঙা অংশটি জ্বুইত গৰম কৰি গৰমে গৰমে সেইটো বেৰিৰ মাজিদি নালটোত সুমুৱাই দিয়া হয়।
এই নাঙল তৈয়াৰ কৰিবলৈ জামুক, পমা, নাইবা সোনাৰু গছ হলে ভাল হয়, পাৰিলে গছৰ কিছু বেকা অংশ পালে সাজিবলৈ সুবিধা হয়, গছৰ গা-ডোখৰৰ ৬ ফুটমান অংশ কাটি আনি তাক ছাচ, দা বা হাতোৰাহীৰে ছাচি ছাচি নাঙলৰ আকৃতি দিয়া হয়।
নাঙলৰ হাতেৰে ধৰা অংশটোক কুটী বুলি কোৱা হয় আৰু মাটি চহাৱলৈ ব্যৱহাৰ কৰা অংশত এটুকুৰা লোৰ সংযোগ কৰা হয় যাক কোৱা হয় ফাল বুলি, ফালখন নাঙল তলৰ অংশৰ খোলনিত মজবুতকৈ লাগি থাকিবলৈ এডাল বাঁহৰ শলা লগোৱা হয়, তাক কোৱা হয় 'বেঙা' বুলি।
সাধাৰণতে দুফাল আৰু কেতিয়াবা তিনি ফাল ৭ ফুটমান দৈৰ্ঘ্যৰ বাঁহক দীঘলকৈ ৰাখি মাজত খোলনি কৰি প্ৰায় ২ বা ৩ ফুট দৈৰ্ঘ্যৰ চাৰিডোখৰ বাঁহক পথালিকৈ সংযোগ কৰি মৈ তৈয়াৰ কৰা হয়।
হাল বোৱাৰ পিছত নাঙলৰ সীৰলুৰ আঁচবোৰৰে ফহিঁয়াই পেলোৱা পথাৰৰ মাটিৰ পৃষ্ঠভাগ সমান কৰিবলৈ মৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
যুঁৱলিৰ পৰা নাঙল সোলকাই মৈখন মৈ-টকাৰে যুঁৱলিৰ লগত সংযোগ কৰি দিয়া হয়, হালোৱাই মৈ মাজৰ থিয় বাঁহৰ পাত দুডোখৰত ভৰি দি থিয় হৈ গৰু হালক নিৰ্দ্দেশ দি আগুৱাই লৈ যায়।
নাঙলেৰে মাটি চহোৱাৰ পিছত ৰৈ যোৱা তুলনামূলক মাটিৰ ডাঙৰ চপৰাবোৰ ভাঙি গুড়ি কৰিবৰ বাবে ডলি-মাৰি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
নাঙল আৰু যুঁৱলি তৈয়াৰ হোৱাৰ পাছত বলধ গৰু দুটাৰ কান্ধত জুৱলিৰ দুই মূৰ লগাই বান্ধি দিযে, এনেকৈ বান্ধি দিয়া ৰছী ডালক জুত বুলি কোৱা হয়।
আগলি বাঁহৰ ৫ফুটমান আৰু সেইবাঁহৰ আগভাগত লাগি থকা আখি এটাৰ ৬ ইঞ্চি মান ৰাখি কাটি লোৱা হয় আৰু সেই আগবাঁহ ডোখৰৰ গোটেই গাটো কটাৰী বা দা-ৰে চাচি নিমজ কৰি লোৱা হয়।
এফাল ভলুকা বাঁহ, দুই মূৰ জোঙা কৰি চাঁচি লৈ নিমজ কৰা হয়, মাজৰ অংশটি দুই মূৰতকৈ কিছু বহল আকাৰৰ কৰা হয়, যাতে কান্ধত ল'বলৈ সুবিধা হয়।
এই বাওঁকা পথাৰৰ পৰা ধানৰ মুৰিয়া বোৰ দুই মূৰত খোচমাৰি চিলাই কান্ধত লৈ কঢ়িওৱা কামত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
মোখোৰা বেতৰ সুত বা বাঁহৰ সৰু সৰু ১ ছেণ্টি মিটাৰ মান বহল কাঠিৰ লগত ৫ মিলি মিটাৰ মান ডাঠ কাঠি তুলি গৰুৰ মুখৰ আকৃতিত বৈ তৈয়াৰ কৰা হয়।
লোৰে তৈয়াৰী এখন ৬ ইঞ্চিমান দৈৰ্ঘ্যৰ এটা মূৰত ধাৰ থকা সঁজুলি যাৰ এটা ওপৰৰ ফালে এটা বাঁহৰ বা কাঠৰ নাল লগোৱা হয়।
এই কোৰেৰে পথাৰৰ আলিবোৰৰ পাৰবোৰ কাটি কাটি ঘাঁহ থকা অংশ আঁতৰাই পেলাই পুনৰ নতুনকৈ আলি দিয়া হয় যাতে আলিবোৰ সমান আৰু পোন হৈ পৰে আৰু আলিৰ মাজেদি যাতে খেতিৰ লাগতিয়াল পানী বাহিৰলৈ ওলাই যাব নোৱাৰে।
তেলৰ টিন বা আন টিনৰ ২ফুটমান কাটি এটা মুৰত বাঁহৰ নাল এটা লগাই আৰু আনটো মুৰত পথালিকৈ বাঁহৰ শলা এডাল লগাই টিন ডোখৰ আৰু নালৰ মাজত সংযোগ কৰি ৰখা হয়।
খেতিৰ মাটিত উপযুক্ত পানীৰে পৰিপূৰ্ণ কৰিবলৈ ওচৰৰ পানী থকা অংশৰ পৰা লাহনীৰে পানী সিঁচাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
কাঠৰ বহল তক্তা এখন অৰ্দ্ধ-চন্দ্ৰাকৃতিত কাটি লৈ ধেনুভিৰিয়া অংশটোৰ পৰা ২ ইঞ্চিমান তলত আৰু সোঁ আৰু বাঁওফালৰ পৰা সোঁ-মাজত এটা ফুটা কৰি বাঁহৰ ৪-ৰ পৰা ৬ ফুটমান দীঘল এডাল নাল লগোৱা হয়।
পাৰ্থক্য মাথোঁ এটাই বিৰিয়া এফাল বাঁহেৰে তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু হোলোঙা গোটা জাতি বাঁহেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়।
অতীজৰে পৰাই অসমীয়া মানুহে খেতিৰ লগত জড়িত হৈ আহিছে, কৃষি কৰ্মৰ লগত জড়িত কিছু সঁজুলিৰ হ'ল নাঙল আৰু যুঁৱলি, লাহনি, ওখোন আদি।
কোঁচৰাজ্যৰ বুৰঞ্জীত চিলাৰায়ে গৌড় ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰি দৈৱ-দুৰ্বিপাকত বন্দী হোৱাৰ কথা পোৱা যায়।
বন্দী হোৱাৰ পাছত, তেওঁৰ ব্যৱহাৰত গৌড় ৰাজমাতা পৰিতুষ্ট হৈ মুক্তি দি পাঁচজনী সদ্বংশজাত কন্যা তেওঁলৈ বিবাহ দিয়ে আৰু যৌতুক ৰূপে বাহাৰবন্দ, গয়বাৰী, সেৰপুৰ আৰু দহকনীয়া নামে পাঁচখন পৰগণা দিয়ে।
সেই সময়তে চিলাৰায়ে পুৰুষোত্তম বিদ্যাবাগীশ, পীতাম্বৰ সিদ্ধান্ত বাগীশ আদি পণ্ডিতসকলক তেওঁ গৌড়ৰ পৰা লগত লৈ আহে।
তেওঁ স্বৰ্গী মহাৰাজৰ আদেশ উলঙ্ঘা হোৱা দেখি “নাগভোগ” নামৰ এজন সন্ন্যাসীৰ হাতত চিঠি দি দুয়োকে ৰাজধানীলৈ মাতি পঠিয়ায়।
কাছাৰ জয় কৰি উঠিয়েই শুক্লধ্বজে মণিপুৰ, শ্ৰীহট্ট, খাইৰাম, চট্টগ্ৰাম, ডিমৰুৱা আদি ৰাজ্য জয় কৰি বশ্যতা স্বীকাৰ কৰোৱায়।
তেওঁৰ পিতৃ ষোলশ শতিকাৰ কোচ ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাপক বিশ্বসিংহ, মাতৃ পদ্মাৱতী আৰু ভ্ৰাতৃ ৰজা নৰনাৰায়ণ।
তেওঁৰ বীৰত্ব আৰু পাৰদৰ্শিতাৰ ফলতে কোঁচ সৈন্যই ভূটীয়া, কছাৰী আৰু আহোম সৈন্যক বহুকেইখন যুদ্ধত পৰাস্ত কৰিছিল।
কোনো দূৰ দেশৰ পৰা পণ্ডিত আহিলে, চিলাৰায়ৰ সহায়তেই ৰজাৰ পৰা বৃত্তি বিধান লাভ কৰি জ্ঞানচৰ্চ্চা কৰিছিল।
শংকৰদেৱ, ৰাম সৰস্বতী, অনিৰুদ্ধ, শ্ৰীধৰ, বকুল কায়স্থ, অনন্ত কন্দলী আদি পণ্ডিতসকলে নৰ নাৰায়ণৰ সভা উজ্জ্বলাই ৰাখিছিল।
দেশ শাসনৰ সকলো কাৰ্য্যত খৰ দৃষ্টি পৰিছিল আৰু ৰাজ্যৰ শাসন বান্ধ সুদৃঢ় কৰিবলৈ আলি, পুখুৰী, দেৱালয়, ৰাজ্যৰ প্ৰধান প্ৰধান লোকক বৃত্তি আদি দানৰ ব্যৱস্থা কৰাইছিল।
নৰ নাৰায়ণৰ আদেশ মতে, চিলাৰায়ে কামাখ্যা মন্দিৰ আৰু হাজোৰ হয়গ্ৰীৱ মন্দিৰৰ সংস্কাৰ কৰিছিল।
নৰ নাৰায়ণ আৰু চিলাৰায়ে বাল্য কালত বাৰানসী ক্ষেত্ৰলৈ গৈ তাৰ ব্ৰহ্মানন্দ বিশাৰদ নামৰ এজন সন্ন্যাসীৰ ওচৰত বিদ্যা গ্ৰহণ কৰিছিল।
বাৰাণসীত এওঁলোকে হিন্দুৰ বেছিভাগ ধৰ্মগ্ৰন্থ আৰু যুদ্ধ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি সকলো বিষয়তে পৰিপক্ব হৈ উঠিছিল।
সেই মতে, জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ নৰ সিংহ‌ই বিদেশলৈ যাবলৈ, নৰ নাৰায়ণে নিজ দেশত ৰাজত্ব কৰিবলৈ আৰু চিলাৰায়ে ৰণধৰ্ম পালন কৰিবলৈ আদেশ পাইছিল।
এই পচন ক্ৰিয়াত উদ্ভিদ কিম্বা প্ৰাণীৰ দেহত থকা জৈৱ পদাৰ্থভাগৰ বহুতো ৰাসায়নিক পৰিৱৰ্তন ঘটে।
এই পচিবলৈ ধৰা পদাৰ্থখিনি কেঁচু নাইবা আন কিছুমান ক্ষুদ্ৰ জীৱই ভক্ষণ কৰে যাৰ বাবে শৰ্কৰাভাগ ভাঙি পৰে।
এইদৰে জৈৱ পদাৰ্থৰ ৰূপান্তৰ ঘটি অৱশেষত এক স্থিৰ অৱস্থা পায়হি য’ত যথেষ্ট পৰিমাণে হিউমিক এচিড আৰু হিউমিনছ থাকে।
অদ্ৰব্য ৰূপত থকা এই দুই পদাৰ্থক অণুজীৱই ক্ৰিয়া কৰি ভাঙিব নোৱাৰে বাবে মাটিৰ ভৌতিক গঠনত সহায়ক হৈ পৰে।
তদুপৰি অণুজীৱবোৰে নিৰ্গত কৰা আঠাজাতীয় পদাৰ্থ কিছুমানৰ বাবে মাটিৰ ক্ষুদ্ৰ কণিকাবোৰ ইটোৰ লগত সিটো টানকৈ লাগি থাকে।
আনহাতে মাটিত থকা জৈৱ পদাৰ্থৰ ওপৰত কিছুমান অণুজীৱই ক্ৰিয়া কৰাৰ বাবে এইবোৰৰ ৰূপান্তৰ ঘটি এনে এটা অৱস্থা পায়গৈ যে আৰু পৰিৱৰ্তন সম্ভৱ নহয়।
বিজ্ঞানীসকলে এই জটিল ৰাসায়নিক পদাৰ্থবিধক এতিয়াও ভালদৰে বুজি নুঠাৰ বাবে ইয়াৰ কোনো সজ্ঞা নিৰুপণ কৰিব পৰা নাই।
অৱশ্যে পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা দেখা গৈছে যে ‘‘‘হিউমাছ’’’ হ’ল উদ্ভিদৰ পোষকদ্ৰব্যৰ আকৰ; মাটিত ‘‘‘হিউমাছ’’’ৰ পৰিমাণ বাঢ়িলে উৰ্বৰতা শক্তি বৃদ্ধি পায়।