polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
বিনালক্ষ্মী নেপ্ৰাম এগৰাকী মানৱসেৱা কৰ্মী, লেখিকা আৰু সমাজসেৱিকা৷ তেওঁ উত্তৰ-পূব ভাৰত বিশেষকৈ মণিপুৰৰ হিংসা আৰু সন্ত্ৰাসৰ বিৰুদ্ধে জনমত গঠন কৰাৰ প্ৰচেষ্টা চলাই আহিছে৷ হিংসাৰ বলি হোৱা মহিলা আৰু পৰিয়ালসমূহৰ আৰ্থিকভাৱে স্বাৱলম্বী কৰি তুলিবলৈকো তেওঁ অৱদান আগবঢ়াইছে৷ এইক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদানৰ বাবে তেওঁক বহুসময়ত "উত্তৰ-পূবৰ প্ৰতিনিধি" বুলিও আখ্যা দিয়া হয়৷
ফৰ্বছ আলোচনীয়ে তেওঁক "২০১৫ চনৰ মন কৰিবলগীয়া ২৪ গৰাকী যুবপ্ৰজন্ম" এগৰাকী বুলি অভিহিত কৰিছিল৷ তাৰোপৰি লণ্ডনৰ নামৰ সংগঠনে তেওঁক "হিংসাত্মক কাৰ্য্যৰ বিৰুদ্ধে যুঁজি অহা এশ গৰাকী প্ৰভাৱশালী ব্যক্তি" বুলি আখ্যা দিছে৷
পৰৱৰ্ত্তীকালত অস্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ বন্ধ কৰিবলৈ আৰু হিংসাত্মক ঘটনাৰ বলি হোৱা মহিলা আৰু শিশুৰ সাহায্য আৰু পুনৰ্সংস্থাপনৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ত প্ৰচেষ্টা চলাই আহিছে৷
বিশ্বাস কৰি অহা হৈছে কাৰণেই যিবোৰ বিশ্বাস কৰা হয়, যি বিশ্বাসে কাৰো মঙ্গল সাধন নকৰে, সেয়াই হল অন্ধবিশ্বাস।
অন্ধবিশ্বাসী কৰি ৰখাৰ প্ৰসংগ আলোচনা কৰা হৈছে ‘ধৰ্ম বা ঈশ্বৰে মানুহকৰক্ষা কৰেনে’প্ৰবন্ধত।
ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি মানুহৰ কাৰণে কেনেকৈ অমানৱীয় হ'ব পাৰে, সেয়া উদাহৰণেৰে সৈতে প্ৰবন্ধটোত দেখুওৱা হৈছে।
ধৰ্মৰ আধ্যাত্মিকীকৰণ’ প্ৰবন্ধত আধ্যাত্মিকতা আৰু ধৰ্ম বিষয়ক স্পষ্ট ধাৰণা দিয়াৰ চেষ্টা আছে।
সময়ৰ ওচৰত যিহেতু সদায় মানৱতাৰেই জয় হৈ আহিছে, সেই প্ৰসংগত লেখকৰ বক্তব্য মন কৰিবলগীয়া- “পৃথিৱীৰ ধৰ্মসমূহ আৰম্ভ হোৱাৰ পৰাই যিমান মঠ-মন্দিৰ মছজিদ, গীৰ্জা বনোৱা হ'ল, যিমান ধৰ্মবাণী শুনোৱা হ'ল, অতদিনে পৃথিৱীখন স্বৰ্গই হৈ পৰিব লাগিছিল।
ইমানদিনৰ ব্যৱস্থাৱলীয়ে যদি আমাক ধাৰ্মিক বনাব পৰা নাই, আমাৰ আদিম হিংস্ৰ প্ৰবৃত্তিটোক যদি এটা ভাল মোৰ দিব পৰা নাই, তেন্তে এইবাৰ বিজ্ঞানসন্মত বিশ্বজনীন মানৱতাবাদেৰে চেষ্টা এটা চলোৱাত আপত্তি কি?” ।
ঈশ্বৰক আলোচ্য বিষয় কৰি লোৱা দুটা প্ৰবন্ধ হ’ল ‘আমাৰ ঈশ্বৰ' আৰু 'ঈশ্বৰৰ ভৱিষ্যৎ'।
অভিজ্ঞতা আৰু নিজা দৃষ্টিভঙ্গীক অৱলম্বন কৰি লিখা প্ৰবন্ধকেইটাৰ মাজেৰে লেখক জীৱনবোধকো অনুভৱ কৰিব পৰা গৈছে।
সেইটো হৈছে এই যে তেওঁ জীৱনটোক-মানৱিক সম্পৰ্ক আৰু সমস্যাক সূক্ষ্মভাৱে পৰীক্ষা কৰি চাব খুজিছে, আৰু সেই পৰীক্ষালব্ধ জ্ঞানৰ ভাগ তেওঁ আনকো দিব খুজিছে।
কাকতত প্ৰকাশিত প্ৰবন্ধই সময় বাগৰাৰ লগে লগে প্ৰাসংগিকতা হেৰুওৱা যি চৰিত্ৰ,সেয়া আলোচ্য গ্ৰন্থখনৰ লগত নাই।
‘আধুনিক জীৱনধাৰা’, ‘জীৱনৰ স্বৰূপ’, ‘সক্ৰিয় পৰিয়াল’, ‘সামাজিক শৃংখলা আৰু পাৰিবাৰিক শান্তি’, ‘সৌজন্যবোধ শালিনতা আৰু অনুকম্পা’, ‘চাৰিত্ৰিক অখণ্ডতা ইনটিগ্ৰিটী অভ কেৰেটাৰ আদি বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য প্ৰবন্ধ।
অৰ্থনৈতিক, পাৰিবাৰিক জীৱনকে ধৰি সামাজিক জীৱনক প্ৰভাৱিত কৰি ৰখা তিনিটা বিশেষ ধাৰণাৰ বিষয়ে আধুনিক জীৱনধাৰা’ প্ৰবন্ধত আলোচনা কৰা হৈছে।
দিয়াৰ মানসিকতা, বিলাসিতা আৰু পাৰিবাৰিক সম্পৰ্কত আহি পৰা অদ্ভুত নতুনত্বৰ প্ৰসংগ প্ৰবন্ধটোৰ আধাৰ বিষয়।
এটা সমৃদ্ধ আৰু সুখী পৰিয়ালৰ ক্ষেত্ৰত ধৰণৰ কাৰবোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ, সেয়া সক্ৰিয় বয়াল’ প্ৰবন্ধ লিখা হৈছে।
নিজস্ব দৃষ্টিভঙ্গীৰে নাৰীৰ শালিনতা সম্পৰ্কে অভিজ্ঞতাৰ আধাৰাত ‘সৌজন্যবোধ, শালীনতা আৰু অনুকম্পা’ প্ৰবন্ধটো ৰচনা কৰা হৈছে।
ব্যক্তিগত পৰ্যবেক্ষণ আৰু অভিজ্ঞতাৰ আধাৰত সমসাময়িক অনেক প্ৰসংগ প্ৰবন্ধবোৰৰ মাজেৰে বিচাৰ কৰা হৈছে।
যোৰহাটতে শিক্ষা জীৱন আৰম্ভ কৰি ১৯৫১ চনত তেখেতে জে বি কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী আৰু ১৯৫৪ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
দেৱীচৰণ বৰুৱা বালিকা বিদ্যালয়ত শিক্ষকতাৰে কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভ কৰি তেখেতে ১৯৬২ চনত নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ত দৰ্শন বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে।
বিবাহসূত্ৰে লখিমপুৰৰ বোৱাৰী,সুলেখিকা আৰু এগৰাকী যুক্তিবাদী নাৰীৰূপে দীপিকা বৰগোহাঁই সমাজত প্ৰসিদ্ধ আৰু সমাদৃত।
তেওঁ দেৱীচৰণ বৰুৱা বালিকা বিদ্যালয়ত শিক্ষকতাৰে কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভ কৰি ১৯৬২ চনত নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ত দৰ্শন বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে।
কিন্তু পিছলৈ ৯০দশকত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছত যোগদান কৰি ৰাজনীতিৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ পৰে।
অসম প্ৰদেশ যুৱ কংগ্ৰেছৰ এজন নেতা হিচাপে অঞ্জন দত্তই দলটোৰ সাংগঠনিক ভেঁটি দৃঢ় কৰাত বলিষ্ঠ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।
১৯৯১ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে আমগুৰি সমষ্টিৰ পৰা কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।
১৯৯২ চনৰ নৱেম্বৰৰ পৰা ১৯৯৬ চনৰ মে’ মাহলৈ প্ৰয়াত মুখ্যমন্ত্ৰী হিতেশ্বৰ শইকীয়া নেতৃত্বাধীন মন্ত্ৰীসভাত নগৰ আৰু গাওঁ পৰিকল্পনা, জলসিঞ্চন আৰু ৰাজহুৱা প্ৰতিষ্ঠান বিভাগৰ স্বতন্ত্ৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিবাহ কৰে।
২০০১ চনত পুনৰবাৰ আমগুৰি সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্বাচিত হৈ অহাৰ পিছত তৰুণ গগৈ নেতৃত্বাধীন মন্ত্ৰীসভাত পৰিবহণ, উদ্যোগ আৰু বাণিজ্য, গুৱাহাটী উন্নয়ন দপ্তৰ আৰু ৰাজহুৱা প্ৰতিষ্ঠান দপ্তৰৰ কেবিনেট মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিবাহ কৰে।
২০০৬চনত নিৰ্বাচনত পৰাজয়বৰণ কৰাৰ পিছত আজিৰ দৈনিক বাতৰিৰ স্বত্বাধিকাৰৰ দায়িত্ব বহন কৰে আৰু ২০০৭চনৰ আৰম্ভণিৰ পৰা কাকতখনৰ দেওবৰীয়া পৰিপূৰিকাখন দেওবৰীয়া অনুভূতি হিচাপে নামকৰণ কৰি নতুন ৰূপত সম্পাদনা কৰিবলৈ লয়।
পিছলৈ দেওবৰীয়া অনুভূতিক মাহেকীয়া অনুভূতি হিচাপে পূৰ্ণাংগ ৰূপ দি আলোচনীখনৰ সম্পাদকৰ দায়িত্ব চলাই নিছিল।
আলোচনীখনত তেওঁ ধাৰাবাহিকভাৱে লিখি যোৱা ‘এৰি অহা দিনবোৰ’ শিতানটোৱে পাঠকসমাজৰ বিপুল সমাদৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
অঞ্জন দত্তই স্কুলীয়া কালতে অনুভূতি নামৰ তিনিমহীয়া আলোচনীৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্ব বহন কৰি ১৯৭২চনৰ পৰা দহবছৰ কাল ধৰি আলোচনীখন সফলভাৱে সম্পাদনা কৰিছিল।
অনুভূতিৰ লগতে আন বিভিন্ন কাকত আলোচনীত মননশীল লেখাৰ জৰিয়তে তেখেতে সাহিত্যৰ প্ৰতি থকা অনুৰাগ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
সুদক্ষ ক্ৰীড়াসংগঠক হিচাপে খ্যাতি লাভ কৰা দত্তদেৱে অসম অলিম্পিক সন্থাৰ উপ-সভাপতি, শিৱসাগৰ জিলা ক্ৰীড়াসন্থাৰ সভাপতি আৰু অসম ক্ৰিকেট সন্থাৰ পৰিচালনা সমিতিৰ কাৰ্যবাহী সদস্যৰ পদ শুৱনি কৰিছিল।
তেখেতে স’ৰাগুৰি চাপৰিৰ আজানপীৰৰ দৰগাহৰ পৰা শিৱসাগৰৰ পিয়লি ফুকন ষ্টেডিয়ামলৈ কেইবাটাও প্ৰতিষ্ঠান নৰূপত গঢ়ি তুলিছিল।
অলপ ডাঙৰ হোৱাত তেখেতে লগৰীয়াৰ সৈতে মিলি শিৱসাগৰৰ শিৱ, বিষ্ণু আৰু দেৱীদৌল দৰ্শন কৰিবলৈ অহা অসমৰ আৰু বাহিৰৰ সাধু-সন্যাসী, পণ্ডিতসকলৰ থকা-খোৱাৰ দায়িত্ব লৈছিল।
ভাল ঘৰৰ লোকৰ সঙ্গীত শিক্ষা নিষিদ্ধ হোৱাত তেখেতে মনে মনে বেহেলা, তবলা আৰু পাখোৱাজৰ জ্ঞান আহৰণ কৰে।
শিৱসাগৰ উচ্চ ইংৰাজী স্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত ঊত্তীণ হৈ তেখেতে গুৱাহাটীৰ কলেজলৈ বি এ পঢ়িবলৈ যায় আৰু ১৯০৭ চনত ঊত্তীৰ্ণ হয়।
যোৰহাটত চাকৰি কৰা অৱস্থাতে তেখেতে নাট্যজগতৰ লগত জড়িত হৈ পৰে আৰু মিত্ৰদেৱ মহন্ত, হৰিহৰ বৰপূজাৰী আদিৰ সৈতে বহু নাটকত অভিনয় কৰে।
১৯৫০ চনত তেখেতৰ তৃতীয় পুত্ৰ ভুবন ৰঞ্জন বৰঠাকুৰৰ প্ৰচেষ্টাত "মিলিত শিল্পী সমাজ" গঠিত হয় আৰু ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰে ইয়াত "নাট-গুৰু"ৰ দায়িত্ব পালন কৰে।
ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰ অসমৰ এগৰাকী অভিনেতা, কবি, নাট্যকাৰ, চিত্ৰশিল্পী, ভাস্কৰ, সঙ্গীতজ্ঞ আৰু শিক্ষাবিদ।
মহাভাৰতৰ কাহিনীৰ আধাৰত তেখেতে অমিত্ৰাক্ষৰ ছন্দত লিখা "শ্ৰীবৎস-চিন্তা" নাটকখন অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এক উল্লেখযোগ্য সৃষ্টি।
অসমৰ বহু ঠাইৰ শৈল ভাস্কৰ্য্য অধ্যয়ন কৰাৰ লগতে তেখেতে কেইবাবছৰ ধৰি সৰস্বতী আৰু দূৰ্গা পূজাৰ প্ৰতিমা গঢ়িছিল।
মহাভাৰতৰ কাহিনীৰ আধাৰত তেখেতে অমিত্ৰাক্ষৰ ছন্দত লিখা "শ্ৰীবৎস-চিন্তা" নামৰ নাটকখন ১৯২৭ চনত প্ৰকাশ পায়।
উপন্যাস "কেতেকী" , "মালিচী" , কবিতা পুথি "চিন্তামণি" আৰু "চন্দ্ৰমল্লিকা" , "অসমীয়া ভাষা প্ৰশিক্ষণ" আদি তেখেতৰ অন্যান্য গ্ৰন্থ।
১৯৪৩ চনত নগাঁৱৰ চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান শিক্ষক পদৰ পৰা অৱসৰ লৈ বেবেজীয়া হাইস্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষক হয়।
ইয়াৰ পাছত তেখেতে দুৰ্গেশ্বৰ শৰ্মাৰ আমন্ত্ৰণক্ৰমে অভয়াপুৰীৰ ছোৱালীৰ হাইস্কুলতো দুবছৰমান শিক্ষকতা কৰে।
১৯০৬ চনত ডিব্ৰুগড়ৰ চাৰ্ভে অফিচৰ প্ৰতিষ্ঠাতা আৰু লখিমপুৰৰ লাংকাচি চাহ বাগিছাৰ স্বত্বাধিকাৰী যদুনাথ বৰুৱাৰ কন্যা হেমাঙ্গিনী দেৱীৰ লগত তেখেতৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়।
আদালতত দাখিল কৰা শপতনামাত কোৱা হৈছে যে স্পাইআই ভাইৰাছ যদি কোনো ব্যক্তিবিশেষে কিনিব খোজে তাৰ বাবদ তেওঁ আদায় দিব লাগিছিল প্ৰায় ১০০০০ আমেৰিকান ডলাৰ ।
লগতে আৰু কোৱা হৈছিল যে এই ভাইৰাছ ছফটৱেৰ টোৰ উদ্ভাৱক তথা স্বতাধিকাৰীদ্বয় আলেকজেণ্ডাৰ এন্দ্ৰিভিছ পেনিন আৰু হামজা বেনডল্লাছে গোটেই বিশ্বৰে কমেও ১৫০জন হেকাৰক এই ছফটৱেৰটো বিক্ৰী কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰেই এজন ‘গ্ৰাহকে’ এই ভাইৰাছ ছফটৱেৰ অথবা মালৱেৰটিৰ দ্বাৰা মাত্ৰ ছয় মাহৰ ভিতৰতে বেংকৰ পৰা ৩.২ মিলিয়ন আমেৰিকান ডলাৰ চুৰি কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
দিনক দিনে বাঢ়ি অহা অত্যধিক লোভে সম্ভৱত তেওঁৰ লগতে তেওঁৰ সহয়োগীক প্ৰয়োজনতকৈ অধিক বেপৰোৱা কৰি তুলিছিল আৰু ইয়ে শেষত তেওঁলোকৰ বাবে কাল হৈছিল।
পূৰ্ণগতিত চলি থকা ভাইৰাছ ছফটৱেৰৰ ব্যৱসায়ৰ সময়তে গ্ৰাহকৰ বেশত অহা ছদ্মবেশী পুলিছ অফিচাৰৰ হাতত তেওঁ ধৰা পৰে আৰু তেওঁক হামজা বেনডেল্লাজ বুলি চিনাক্ত কৰা হয়।
ই এনে এটা প্ৰক্ৰিয়া যাৰ দ্বাৰা কোনো এজন ব্যক্তিয়ে কম্পিউটাৰ কীবোৰ্ডত লিখি যোৱা আখৰবোৰ গোপনে ৰেকৰ্ডিঙ কৰি থকা হয়, যিবোৰ আকৌ হেজাৰ মাইল দূৰত বহি থাকিও অইন এজনে পৰ্যবেক্ষণ কৰি থাকিব পাৰে।
কী-লগিঙৰ উপকাৰিতা অথবা ব্যৱহাৰিক তথা ব্যৱসায়িক প্ৰয়োগ নথকা নহয় যদিও যেতিয়া এই প্ৰক্ৰিয়াটো অনৈতিক অভিপ্ৰায়েৰে ব্যৱহাৰ কৰা হয় তেতিয়াই ই ভয়ংকৰ হৈ উঠে।
এনেধৰণৰ অসুবিধাৰ পৰা বাচিবলৈ এতিয়াও বেংক অথবা অইন বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠানৰ অনলাইন ধন আদায়ৰ সময়ছোৱাত একোখন অন-স্ক্ৰীণ কীবোৰ্ড দেখা যায় আৰু তেনে সময়ত কম্পিউটাৰ অথবা লেপটপৰ কীবৰ্ড ব্যৱহাৰ নকৰি অন-স্ক্ৰীণ কীবোৰ্ডৰ ব্যৱহাৰ কৰাহে বুদ্ধিমানৰ লক্ষণ।
কিছুদিনৰ পাছতেই মালেছিয়াত পত্নী আৰু একমাত্ৰ জীয়েকৰ সতে বন্ধৰ দিন উদযাপন কৰি গৃহদেশ এলজিৰিয়া অভিমুখে ওভতনি যাত্ৰা কৰি থকা অৱস্থাত ২০১৩ চনৰ ৫ জানুৱাৰীত হামডল্লাজক বেংককৰ সুৱৰ্ণাভূমি বিমানবন্দৰৰ পৰা থাইলেণ্ড আৰক্ষীয়ে আটক কৰে আৰু সেই চনৰেই ২ মে তাৰিখে তেওঁক আমেৰিকান আৰক্ষীৰ হাতত গটাই দিয়া হয়।
আনহাতে স্পাইআই ভাইৰাছৰ আনগৰাকী উদ্ভাৱক আলেকজেণ্ডাৰ এন্দ্ৰিভিছ পেনিন আছিল জন্মগত ৰাচিয়ান নাগৰিক।
তেওঁক আটলাণ্টা আন্তৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰৰ পৰা ২০১৩ চনৰ ১ জুলাই তাৰিখে আমেৰিকান আৰক্ষীয়ে আটক কৰে।
আনহাতে ৰ্ফম গ্ৰেবিঙ হৈছে একপ্ৰকাৰৰ মালৱেৰ যাৰ দ্বাৰা ব্যক্তিবিশেষৰ ব্যক্তিগত লগইন তথ্য ইণ্টাৰনেটৰ পৰা কোনো সুৰক্ষিত ছাৰ্ভাৰলৈ স্থানান্তৰ হৈ থকা সময়ত অসংগঠিত অৱস্থাতে ৱেৱ ডাটা ফাইল হিচাপে চুৰ কৰি লোৱা হয়।
উল্লেখযোগ্য যে এই ৰ্ফম গ্ৰেবিঙ কীষ্ট্ৰোক লগিঙতকৈ বেছি সাংঘাতিক অথবা ভয়ংকৰ, কিয়নো অন-স্ক্ৰীণ কীবৰ্ড, অটোমেটিক ফিল-আপ বা কপি-পেষ্টৰ যোগেদি কীষ্ট্ৰোকজনিত অসুবিধাৰ পৰা হাত সাৰিব পাৰিলেও ৰ্ফম গ্ৰেবিঙৰ আতংকৰ পৰা এনেবিলাক উপায়েৰে হাত সৰা অসম্ভৱ।
২০০৯ চনত ৰাচিয়াত সৃষ্ট এই ভাইৰাচটো দিনকদিনে আৰু অধিক উন্নত তথা ভয়ংকৰ কৰি তুলিবলৈ উদ্ভাৱকদ্বয়ে চেষ্টাৰ ত্ৰুটি কৰা নাছিল আৰু দিন যোৱাৰ লগে লগে কী-লগিঙ তথা ৰ্ফম গ্ৰেবিঙৰ লগতে ক্ৰেডিট কাৰ্ডৰ তথ্য চুৰি অথবা ভুৱা ক্ৰেডিট কাৰ্ডৰ ব্যৱহাৰেৰে কাৰ্ড মেচিনক বিভ্ৰান্তকৰণ, গোপনীয় আৰু ডিলিট কৰি দিয়া ই-মেইলৰ পুনৰুদ্ধাৰ, প্ৰৱেশপথ অধিগ্ৰহণ, 3 আৰু আদিৰ দৰে ব্যৱস্থাসমূহো ভাইৰাছটিত সংযোজিত কৰি দিয়া হৈছিল।
হামজা বেনডেল্লাজ , সম্পূৰ্ণ নাম ডেনিয়েল হামজা বেনডেল্লাজ, অনেকৰ মতে অনলাইন ৰবীন হুড আৰু চাইবাৰ সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰখনত জড়িত অনেকৰ বাবে মূৰৰ কামোৰণি সদৃশ।
তেওঁ মাত্ৰ ২৭ বছৰ বয়সতে মৃত্যুদণ্ডৰ দৰে চৰম শাস্তিক আঁকোৱালি লোৱা বুলি চৌদিশে বিয়পি পৰা খবৰটো আছিল ছচিয়েল মিডিয়াৰ কল্যাণত বিশ্বৰ চুকে-কোণে ছিটিকি পৰা এই শতিকাৰ অন্যতম প্ৰচাৰিত উৰাবাতৰি।
কম্পিউটাৰ বিজ্ঞানৰ জিনিয়াছ বেনডেল্লাজৰ নামটো আজি ইণ্টাৰনেটৰ লগত জড়িত সৰহসংখ্যক ব্যক্তিৰ বাবে চিনাকি আৰু অনেকৰ বাবে আনকি জীৱন্ত কিংবদন্তিস্বৰূপ।
স্পাইআই ভাইৰাছটো ইমেইল, ইউটিউব, গেম অৰ্থাৎ খেলৰ ৱেৱছাইট, পৰ্ণ ৱেৱছাইট আদিক মাধ্যম হিচাপে লৈ খুব কম সময়ৰ ভিতৰতেই চৌদিশে বিয়পি পৰিছিল আৰু ই সমগ্ৰ বিশ্বৰ বেংকবোৰলৈ বুলি অন্যতম ভাবুকি হৈ পৰিছিল।
এই ভাইৰাছটিৰ জৰিয়তে হেকাৰ সকলে অইনৰ বেংক একাউণ্টৰ পৰা টকা চুৰ কৰাৰ উপৰিও অইনৰ একাউণ্টৰ পৰা অতি সহজে অনলাইন লেনদেনো কৰিব পাৰিছিল।
উভয়কে আটক কৰা হৈছিল যদিও তেওঁলোকৰ মুখৰ পৰা কথা উলিওৱাটো আৰক্ষীৰ বাবে আকৌ মূৰৰ কামোৰণি স্বৰূপ হৈ পৰিছিল।
প্ৰায় ছমাহৰ অবিৰত সোধা-পোছাৰ অন্ততঃ আলেকজেণ্ডাৰ পেনিনে ২০১৪ চনৰ ২৮ জানুৱাৰীৰ দিনা নিজৰ ভুল স্বীকাৰ কৰি লয় যদিও বেনডল্লাজৰ অনমনীয় স্থিতিয়ে আৰক্ষী তথা আদালতকো বিপাঙত পেলাইছিল।
১৯৮৮ চনৰ ৩ জুনত আলজেৰিয়াৰ টিজি ঔজো -ত জন্মগ্ৰহণ কৰা হামজা বেনডেল্লাজে উত্তৰ আলজেৰিয়াৰ ‘ ’ আৰু নটিংহামৰ ‘ ’ ৰ পৰা বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
স্পাইআই নামৰ কম্পিউটাৰ ভাইৰাছৰ সহ-উদ্ভাৱক হিচাপেহে সমগ্ৰ কম্পিউটাৰ বিশ্বত পৰিচিত হৈ পৰাৰ আগলৈকে হামজা বেনডল্লাজ আছিল এজন সাধাৰণ কম্পিউটাৰ প্ৰগ্ৰেমাৰ।
দুই বছৰতকৈও অধিক কাল আৰক্ষীয়ে বেনডল্লাছক বিচাৰি চলাথ কৰিছিল যদিও তেওঁ নিৰ্বিঘ্নে আৰক্ষীৰ চকুত ধূলি দি পলাই ফুৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
মবাইল ট্ৰেকিঙৰ জৰিয়তে যাতে আৰক্ষীয়ে তেওঁৰ কাষ চাপিব নোৱাৰে তাৰ বাবে তেওঁ তেওঁৰ ব্যক্তিগত আইফোনটোৰ আই.এম.ই.আই. নম্বৰ প্ৰায় প্ৰতিদিনেই কৌশলেৰে সলনি কৰি লৈছিল।
স্পাইআই একধৰণৰ নেটৱৰ্ক ভাইৰাছ প্ৰগ্ৰেম, যিয়ে মাইক্ৰ'ছফট, এপ’ল আৰু এণ্ড্ৰইড ডিভাইচৰ পৰা চালিত গুগল ক্ৰ’ম, ফায়াৰফক্স, ছাফাৰী, ইণ্টাৰনেট এক্সপ্ললাৰ, অপেৰা ৱেৱ ব্ৰাউজাৰ আদি প্ৰায়বিলাক ব্ৰাউজাৰতেই সংক্ৰমিত হ’বলৈ সক্ষম।
স্পাইআইৰ কাৰ্যপ্ৰণালীৰ বিষয়ে বুজিবলৈ আৰু দুটা ইণ্টাৰনেটৰ লগত জড়িত শব্দ ‘কীষ্ট্ৰোক লগিং’ আৰু ‘ৰ্ফম গ্ৰেবিঙ’ ৰ সংজ্ঞা জনাটো দৰকাৰ।
বিচাৰত অন্ততঃ আদালতে ২০১৬ চনৰ এপ্ৰিল মাহত আলেকজেণ্ডাৰ পেনিনক ৯ বছৰ ৬ মাহৰ বাবে কাৰাবাস আৰু ডেনিয়েল হামজা বেনডল্লাজক ১৫ বছৰৰ বাবে কাৰাদণ্ডৰে দণ্ডিত কৰে।
সোমনাথ বড়াৰ সৈতে একেলগে তেওঁ অসম বা ভাৰতৰ উপৰিও বিদেশৰ বহু অনুষ্ঠানত ঢোলবাদন কৰি সুনাম আৰ্জিছিল।
শৈশৱতে বিয়াই-সবাহে ঢোলবাদন দেখি তেওঁ ঢোলৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ কাঠৰ মেজতে ঢোলৰ চাপৰ মাৰিছিল।
এই আগ্ৰহৰ ফলতে তেওঁৰ ৮ বছৰ বয়সত ককায়েক সুৰেন বৰাই ২০ টকাত তেওঁক এটা ঢোল কিনি দিয়ে আৰু লগে লগে তেওঁৰ জীৱনে এটা নতুন মোৰ লয়।
গুৰু ধীৰেন ৰাজখোৱা আৰু দণ্ডেশ্বৰ বৰুৱাৰপৰা তেওঁ ঢোলবাদনৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি ঢোলবাদনকেই তেওঁ পেছা হিচাপে লৈ আগুৱাই যায়।
পল্লৱী এণ্টাৰপ্ৰাইজৰ বেনাৰত অৰুণ দুৱৰাই প্ৰযোজনা কৰা এই কেছেট দুখনত তেওঁৰ সহযোগী শিল্পী আছিল বিপুল বৰা, ৰমেন চৌধুৰী আৰু বলীন হাজৰিকা।
তেওঁ পৰিচালনা কৰা আন দুখনমান কেছেট হ'ল- অলিয়া বলিয়া, ৰঙা পুলিচৰ বিহু, ৰঙা ফুল-গামোছা আৰু ৰঙা পুলিচৰ বিহুতে বিয়া।
পানবাৰী মছজিদ ঐতিহাসিক পানবাৰী মছজিদ ধুবুৰীৰ পৰা ২৫ কিঃমিঃ পূবত পানবাৰী আৰু ৰঙামাটিৰ ওচৰত, ১৩ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ দাঁতিত অৱস্থিত।
সাধাৰণতে, যিবোৰ ইমাৰত বা স্থাপনাত মুছলিমসকলে একত্ৰীত হৈ প্ৰতিদিনে পাঁচ ওয়াক্ত নামাজ আদায় কৰে, তাকেই মছজিদ বোলে।
আকৌ যিবোৰ ডাঙৰ আকাৰৰ মছজিদসমূহ নিয়মিত নামাজৰ লগতে শুক্ৰবাৰৰ জুম'আ ৰ নামাজ আদায় কৰা হয় আৰু অন্যান্য ইছলামিক কাৰ্যাবলী সম্পাদিত হয়, সেইসমূহ মছজিদক জামে মছজিদ নামেৰে অভিহিত কৰা হৈছে।
সময়ৰ আৱৰ্তনত পৰৱৰ্তী হাজাৰ হাজাৰ বছৰৰ পাছত সেয়া বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশৰ নিত্যনতুন কৃষ্টি আৰু স্থাপত্যশৈলীৰ ধাৰক হয়।
আন এক প্ৰবাদ মতে, তৰাতলীৰ আন এখন গাঁও ‘এৰাগাঁৱত’ কাকজান নৈৰ ওচৰত স্থানীয় লোকসকলে এটা ডাঙৰ ভেটা মাৰি মাছ ধৰিছিল, যাৰ নাম বৰভেটা আছিল।
নগাচাঙৰ নগালোকসকলে হাট-বজাৰ কৰিবলৈ সেই ‘বৰভেটা’ৰ ওপৰেদি ভৈয়ামলৈ অহা-যোৱা কৰিছিল আৰু ভৈয়ামৰ পৰা অন্যান্য সামগ্ৰীৰ লগতে গৰু-গাইও আদিও কিনি লৈ গৈছিল।
এনেদৰে গৰু-গাই নিয়াৰ ফলত ভেটাটো দুৰ্বল হৈ পৰিছিল আৰু স্থানীয় লোকসকলে ভেটাটোৰ ওপৰেদি গৰু-গাই নিয়াত বাধা আৰোপ কৰিছিল।
এই ঠাইখন বুৰঞ্জীপ্ৰসিদ্ধ ধোদৰ আলিৰে সংযোগ হৈ আছে ৷ যাতায়াতৰ ব্যৱস্থা হিচাপে ইয়ালৈ মৰিয়নিৰ পৰা বিভিন্ন সৰু-ডাঙৰ বাহন চলি থাকে আৰু এটি ৰেলৱে ষ্টেশ্যন আছে।
প্ৰচলিত প্ৰবাদ মতে আহোম স্বৰ্গদেৱ গদাধৰ সিংহৰ ৰাজত্ব কালত দিখৌ নৈৰ কাষৰ পৰা কেইঘৰ মান কছাৰী লোক আনি তৰাতলীৰ টীয়ক নৈৰ পাৰত বহুৱাইছিল।
এই কছাৰী লোকসকলক নতুনকৈ ইয়াত সংস্থাপিত কৰাত তেওঁলোকক বা তেওঁলোকে বাস কৰা ঠাইখনক নকছাৰী বুলি কোৱা হৈছিল।
ইতিহাসৰ পাত লুটিয়ালে পোৱা যায় যে গদাপাণি পলাই ফুৰোঁতে ইয়াৰে কোঁৱৰপৰীয়া মৰাণ গাঁৱৰ মানুহ এঘৰে বোলে তৰাৰ গজালি ৰান্ধি ভাত খুৱাইছিল।
অন্য এক জনশ্ৰুতিমতে ব্ৰিটিছসকলে চাহবাগান খোলা আৰু ৰেলপথ নিৰ্মাণৰ উদ্দেশ্যে কেইঘৰমান কছাৰীলোকক আনি এই তৰাতলীত সংস্থাপিত কৰিছিল।
কছাৰীলোকসকলক নতুনকৈ অহা বাবে স্থানীয় লোকসকলে তেওঁলোকক নকছাৰী বা নতুনকৈ অহা কছাৰী বুলিছিল৷ লাহে লাহে এই সমগ্ৰ অঞ্চলটোৰ নাম নকছাৰিলৈ ৰূপান্তৰ ঘটিল।
নকছাৰি যোৰহাট জিলাৰ দক্ষিণ-পূব প্ৰান্তত নগাপাহাৰৰ পাদদেশত অৱস্থিত এক অঞ্চল ৷ গ্ৰাম্যপ্ৰধান এই ঠাইখন তিতাবৰ মহকুমাৰ অন্তৰ্গত।
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ নেতৃত্বত 'মৃত্যু বাহিনী'ত যোগ দি ১৯৪২ চনৰ ২০ চেপ্টেম্বৰ তাৰিখে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ অসম শাখাই প্ৰত্যেক থানাত উত্তোলিত হৈ থকা ব্ৰিটিছৰ পতাকা নমাই তাৰ ঠাইত ভাৰতৰ জাতীয় পতাকা উত্তোলন কৰাৰ আঁচনি গ্ৰহণ কৰিছিল।
গহপুৰত গোলোকচন্দ্ৰ পূজাৰী আৰু জোনাৰাম ভূঞাৰ নেতৃত্বত প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী চলি থাকোঁ‌তেই গহপুৰৰ পশ্চিম ফালৰ পৰা থানা অভিমুখে অহা মৃত্যু বাহিনীৰ সন্মুখত থকা মূল স্বেচ্ছাসেৱিকা গৰাকী আছিল কনকলতা বৰুৱা।
থানাৰ দ্বাৰৰ সন্মুখত ৰৈ থানালৈ সোমাবলৈ চেষ্টা কৰাৰ সময়ত অন্যান্য স্বাধীনতা সংগ্ৰামীৰ লগতে পুলিচৰ লগত কনকলতাৰো টনা-আজোৰা লাগে।
এনে সময়তে কনকলতাই নিজৰ দাবী সাব্যস্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি থাকোঁতেই চিপাহী বগাই কছাৰীয়ে কনকলতাৰ বুকুলৈ লক্ষ্য কৰি গুলি এৰে।
উল্লেখ্য যে, কনকলতা বাগৰি পৰাৰ পিছতে মুকুন্দ কাকতিয়ে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ পতাকাখন তুলি ল'বলৈ চেষ্টা কৰোঁতে পুলিচৰ গুলীত তেওঁ একে স্থানতে শ্বহীদ হয়।
কনকলতা বৰুৱা আৰু মুকুন্দ কাকতি শ্বহীদ হোৱা স্থানতে বৰ্তমানৰ গহপুৰ নগৰৰ মাজমজিয়াত গহপুৰ আৰক্ষী থানাৰ সম্মুখৰ বৰপুখুৰীৰ পাৰত তেওঁলোকৰ স্মৃতিত ব্ৰঞ্জেৰে নিৰ্মিত পূৰ্ণাবয়ব মূৰ্তি যুগল প্ৰতিষ্ঠিত হৈ আছে।
অসমীয়া আৰু ভাৰতীয় নাৰী সকলে পৰবৰ্তী সময়ত এই মহান বলীদানক অনুপ্ৰেৰণা হিচাপে লৈ ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনত যোগদান কৰে।
অসমৰ অবিভক্ত দৰং জিলাৰ গহপুৰৰ ওচৰৰ বৰঙাবাৰী গাঁৱত ১৯২৪ চনৰ ২২ ডিচেম্বৰত কৃষ্ণ কান্ত আৰু কৰ্ণেশ্বৰী বৰুৱাৰ কন্যা হিচাপে বৰুৱাৰ জন্ম হৈছিল।
কনকলতাৰ মাত্ৰ পাঁচ বছৰ বয়সতে মাকৰ মৃত্যু হয় আৰু পুনৰ বিবাহ কৰোৱা দেউতাকৰো তেৰ বছৰ বয়সত মৃত্যু হয়।
তেওঁৰ নামেৰে ১৯৯৮ চনত অসমত কনকলতা মহিলা আৰবান কো-অ’পাৰেটিভ বেংক লিমিটেড বা চমুকৈ কনকলতা মহিলা বেংক অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথমটো মহিলা বেংক স্থাপিত হৈছিল।
অসম চৰকাৰে অসমৰ গ্ৰামাঞ্চলৰ মহিলাসকলৰ আত্মসহায়ক গোটসমূহক আৰ্থিক অনুদান প্ৰদান কৰি গোটসমূহৰ স্থিতি সবল কৰি তোলাৰ লগতে ঋণৰ চাহিদা হ্ৰাস কৰাত সাহায্য প্ৰদান কৰাৰ লক্ষ্য আগত ৰাখি কনকলতা বৰুৱাৰ নামেৰে কনকলতা মহিলা সবলীকৰণ যোজনা নামৰ এক দৰিদ্ৰতা দূৰীকৰণ আঁ‌চনি ২০১৭-১৮ বিত্তীয় বৰ্ষৰ পৰা কাৰ্যকৰী কৰে।
গুৱাহাটী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰযোগে প্ৰচাৰিত অকণিৰ মেল অনুষ্ঠানত গীত গাবলৈ তেওঁ অডিচন দিয়ে আৰু এইমাহৰ গীত অনুষ্ঠানতো নিয়মীয়াকৈ গাবলৈ লয়।
কটন কলেজত তেওঁৰ প্ৰথম বৰ্ষত এক সংগীত প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ কটন কলেজৰ শ্ৰেষ্ঠা গায়িকা হোৱাৰ সন্মান লাভ কৰে।
সেই সূত্ৰে তেওঁ মুকুতা চলচ্চিত্ৰত গান গোৱাৰ সুবিধা পায় আৰু অ' প্ৰাণ গোপাল পাতিলা মায়াৰে খেলা শীৰ্ষক এই গীতটি জনপ্ৰিয় হয়।
১৯৭৩ চনত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শ্ৰেষ্ঠা গায়িকা হয় আৰু একেসময়তে তেওঁ পুতলা ঘৰ নামেৰে আন এখন চলচ্চিত্ৰত কণ্ঠদান কৰে।
কটন আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শ্ৰেষ্ট গায়িকা আছিল৷ ১৯৮৯ চনত কটকত অনুষ্ঠিত উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ সংস্কৃতি সম্বন্ধীয় দূৰদৰ্শনৰ এক অনুষ্ঠানত তেওঁ অসমক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
তেওঁ শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ বিশাৰদ আৰু গুৱাহাটী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰত নিয়মীয়াকৈ তেওঁৰ ভজন আৰু গজল সম্প্ৰচাৰিত হয়।
তেওঁ অসমৰ উপৰিও ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাই যেনে কলকাতা, দিল্লী, পাটনা, কটক, টাৱাং আদি ঠাইৰ মঞ্চত গীত পৰিৱেশন কৰিছে।
১৯৯১ চনত তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ফিলাডেলফিয়াত অনুষ্ঠিত অসমীয়া-আমেৰিকান অভিৱৰ্তনত অংশগ্ৰহণ কৰিবৰ বাবে যায় আৰু ফিলাডেলফিয়াৰ উপৰিও আমেৰিকাৰ বেলেগ বেলেগ ঠাইত গীত গায়।
অণিমা চৌধুৰীৰ জন্ম হয় নলবাৰীৰ নিজ পকোৱা গাঁৱত ৷ কিন্তু নগাঁওতহে তেওঁৰ প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰম্ভ হয়।
মেট্ৰিক পৰীক্ষা পাছ কৰে গুৱাহাটী পাণবজাৰ ছোৱালী হাইস্কুলৰ পৰা৷ স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰি তেওঁ কটন কলেজত নাম লগায় আৰু বুৰঞ্জী বিভাগত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁ ছয়গাঁও মহাবিদ্যালয়ৰ বুৰঞ্জী বিভাগত শিক্ষকতা কৰে আৰু বিভাগীয় মুৰব্বী হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
তেওঁ আধুনিক গীত, কামৰূপী লোকগীত, গোৱালপৰীয়া লোকগীত, বিহুগীত, টোকাৰী গীত, বিয়ানাম, নামঘোষা, ৰাজস্থানী গীত, জ্যোতি সংগীত, বিষ্ণুৰাভা সংগীত আদি বিভিন্ন ধৰণৰ গীতত কণ্ঠদান কৰিছে৷
অক্সফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত থকা সময়ছোৱাত ৰাজকীয় জ্যোতিৰ্বিদ জন ফ্লেমষ্টীডৰ সৈতে হেলিৰ পৰিচয় ঘটে।
ফ্লেমষ্টীডৰ উত্তৰ গোলাৰ্ধৰ তৰাবোৰৰ সূচী সংকলন কৰা প্ৰকল্পটোৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত হৈ হেলিয়ে দক্ষিণ গোলাৰ্ধৰ বাবেও তেনে কৰিবলৈ প্ৰস্তাব ৰাখিছিল।
১৬৭৬ চনত হেলিয়ে ছেইণ্ট হেলেনাৰ দক্ষিণ আটলাণ্টিক দ্বীপত উপস্থিত হৈছিল আৰু দক্ষিণ গোলাৰ্ধৰ তৰাবোৰৰ সূচী সংকলন কৰাৰ উদ্দেশ্যে তাত এটা ডাঙৰ ছে'ক্সটেণ্ট তথা টেলিস্কপ যন্ত্ৰসহ পৰ্যবেক্ষণ কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰে।
এডমাণ্ড হেলি আছিল এজন ক্ৰমে ইংৰাজী জ্যেতিৰ্বিদ, ভূ-পদাৰ্থবিদ, গণিতজ্ঞ, বতৰ বিজ্ঞানী আৰু পদাৰ্থ বিজ্ঞানী।
জন ফ্লেমষ্টীডৰ উত্তৰাধিকাৰ লাভ কৰি এডমাণ্ড হেলি ব্ৰিটেইনৰ দ্বিতীয়জন ৰাজকীয় জ্যোতিৰ্বিদ হৈছিল।
উত্তৰ প্ৰদেশৰ মথুৰা জিলাৰ ব্ৰজভূমিৰ বৰ্তমানৰ দীনদয়াল ধাম নামে জনাজান পূৰ্বৰ নাগ্্লা চন্দ্ৰবন গাঁৱত দীনদয়াল উপাধ্যায়ৰ জন্ম হয়।
তেওঁৰ দেউতাক ভাগৱতী প্ৰসাদ এজন সহকাৰী ষ্টেচন মাষ্টৰ আৰু মাক শ্ৰীমতী ৰামপিয়াৰী এগৰাকী ধৰ্মপৰায়ণা মহিলা আছিল।
পিতৃ-মাতৃ উভয়ৰে মৃত্যু হোৱাত সৰু ভায়েকৰ আৰু তেওঁক মাতৃপক্ষৰ ককাক চুন্নীলালে আগ্ৰা জিলাৰ ফটেহপুৰ চিক্ৰিৰ ওচৰৰ নিজগাঁও গুড় কী মন্ধাইলৈ লৈ আহে।
দীনদয়াল উপাধ্যায়ৰ দহ বছৰ বয়সত ককাকৰো মৃত্যু হোৱাত মোমায়েক আৰু মামীয়েকৰ তত্ত্বাৱধানতে দুই ভাতৃ ডাঙৰ-দীঘল হয়।
তেওঁ ৰাজস্থানৰ সিকাৰৰ পৰা প্ৰথম স্থান লৈ মেট্ৰিক পৰীক্ষা উত্তীৰ্ণ হয় আৰু সিকাৰৰ মহাৰাজ কল্যাণ সিঙৰ পৰা সোণৰ পদক সহ মাহে দহটকাকৈ ছাত্ৰবৃত্তি, লগতে ওপৰঞ্চি পাঠ্যপুথি ক্ৰয় কৰাৰ বাবে ২৫০ টকা লাভ কৰে।
বৰ্তমান পালানি স্থিত বিৰলা ইনষ্টিটিউট অৱ টেকন'লজী এণ্ড চায়েঞ্চ নামে জনাজাত পূৰ্বৰ বিৰলা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁ প্ৰাক্-স্নাতক সমাপ্ত কৰে।
মোমায়েকৰ তৎপৰতাত তেওঁ ৰাজ্যিক সেৱা পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হৈ বাছনিভুক্ত হয় যদিও ৰাজনৈতিক উচ্চাকাঙ্ক্ষাৰ বাবে চাকৰিত যোগদান নকৰিলে।
সনাতন মহাবিদ্যালয়ত পঢ়ি থকা দিনতে ১৯৩৭ চনত উপাধ্যায় তেওঁৰ সহপাঠী বালুজী মহাশব্দেৰ জৰিয়তে ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে।
সংঘৰ প্ৰতিষ্ঠাপক কে বি হেডগেৱাৰে তেওঁক সংঘৰ এটা শাখাত অনুষ্ঠিত বৌদ্ধিক আলোচনাচক্ৰত নিযুক্ত কৰে।
সংঘৰ শৈক্ষিক শাখাত দ্বিতীয় বৰ্ষৰ প্ৰশিক্ষণ সমাপ্ত কৰাৰ অন্তত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ আজীৱন প্ৰচাৰকৰ দাযিত্ব লাভ কৰে।
এজন আদৰ্শ স্বয়ংসেৱক ৰূপে তেওঁ স্বীকৃতি পাইছিল, কাৰণ তেওঁৰ বক্তব্যত সংঘৰ বিশুদ্ধ চিন্তা-স্ৰোতৰ প্ৰতিফলন হৈছিল।
জৱাহৰলাল নেহৰু মন্ত্ৰীসভাৰ কেবিনেট মন্ত্ৰী শ্যামাপ্ৰসাদ মুখাৰ্জীয়ে 'নেহৰু-লিয়াকৎ চুক্তিৰ' বিৰোধ কৰি মন্ত্ৰীসভাৰ পৰা পদত্যাগ কৰে ভাৰতীয় জন সংঘৰ স্থাপনা কৰে।
১৯৫১ৰ ২১ চেপ্তম্বৰৰ দিনা তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশত এখন ৰাজনৈতিক সন্মিলনৰ আয়োজন কৰে আৰু জন সংঘৰ ৰাজ্যিক শাখা গঠন কৰে।
হাতেৰে এখন পাঁচটকীয়া নোট খামুচি ধৰি থকা অৱস্থাত মোগলচৰাই ষ্টেচনৰ য়াৰ্ডত তেওঁৰ মৃতদেহ পোৱা গৈছিল।
জনসংঘৰ এজন অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য বলৰাজ মাধোকে কৈছিল যে তেওঁৰ মৃত্যু দুৰ্ঘটনা নহয়, এক হত্যাকাণ্ডহে আছিল।
পণ্ডিত দীনদয়াল উপাধ্যায় এজন ভাৰতীয় ৰাজনীতিক আৰু বৰ্তমানৰ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ পূৰ্বসূৰী ভাৰতীয় জন সংঘৰ এজন গুৰুত্বপূৰ্ণ নেতা আছিল।
তেওঁ আৰু তেওঁৰ ভগ্নী পাণ্ডৱৰ দৃষ্টিত প্ৰলুব্ধ হৈছিল তথা পাণ্ডৱৰ সৈতে যুদ্ধ কৰিব বিচাৰিছিল।
এই উদ্দেশ্যে হিড়িম্বীয়ে এগৰাকী সুন্দৰ নাৰীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি পাণ্ডৱসকলক হিড়িম্বৰ ওচৰলৈ লৈ আনিছিল।
লোকবিশ্বাস মতে হিড়িম্ব কামৰূপৰ আছিল আৰু ডিমাছাসকলে নিজকে দৈত্যৰাজ হিড়িম্বৰ বংশধৰ বুলি বিশ্বাস কৰে।
এই নাটকত পিতা-পুত্ৰ ভীম আৰু ঘটোতকচৰ পুনৰ মিলনৰ বিষয়ে বৰ্ণিত হৈছে যি নেকি হিড়িম্বৰ মানৱ দেহেৰ আকাঙ্ক্ষাৰ অধীনত সঞ্চালিত।
দেৱীৰ নামত উৎসৰ্গিত কাঠৰে নিৰ্মিত আন এটা মন্দিৰৰ শিখৰ ভাগ আৰু মূল দৰ্জাখন ৫০০ বছৰ পুৰণি বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
প্ৰচলিত আছে যে এই মন্দিৰৰ শিল্পনিৰ্মাণ কৰা শিল্পী জনে মন্দিৰৰ কাম সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁ তেওঁৰ হাত দুখন কাটি পেলাইছিল যাতে তেওঁৰ পুনৰাই ক'তো তেনে শিল্প নিৰ্মাণ কৰিব নোৱাৰে।
প্ৰতিবছৰে দশহাৰা উৎসৱত অংশগ্ৰহণৰ বাবে ভক্তগণ চুবুৰীয়া কুল্লু চহৰলৈ যায় য'ত কুল্লু ঘাটৰ পৰা হিড়িম্বৰ ৰথ আৰু প্ৰভু শ্ৰীৰামৰ মুখ্য ৰথৰ লগতে অন্যান্য দেৱতা সকলৰ ৰথযাত্ৰা অনুষ্ঠিত হয়।
গুজৰাটৰ সাবৰকাণ্ঠা জিলাৰ বিজয়নগৰৰ বনতেই হিড়িম্ব আৰু ভীমৰ মাজত যুঁজ হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
প্ৰথম মত অনুসৰি ব্ৰাহ্মী লিপিৰ পৰা গুপ্ত লিপি, কুটিল লিপি আৰু পুৰণি অসমীয়া লিপিৰ মাজেৰে বৰ্তমানৰ ৰূপ পাইছে।
দ্বিতীয় মত অনুসৰি ব্ৰাহ্মী লিপিৰ পৰা প্ৰাচীন কামৰূপী লিপি আৰু পুৰণি অসমীয়া লিপি হৈ বৰ্তমানৰ ৰূপ পাইছে।
৫ম শতিকাৰ উমাচল শিলালিপি আৰু নগাজৰী-খনিকৰ গাঁৱৰ প্ৰস্তৰখণ্ডৰ লিপিয়েই এই অঞ্চলত অসমীয়া লিপিৰ ব্যৱহাৰৰ প্ৰথম প্ৰমাণ।
তাৰ পিছৰ কালৰ শিলালিপি, তামৰ ফলিৰ লিপি আৰু সাঁচিপাতৰ পুথিসমূহে ১৮-১৯ শতিকা মানলৈকে অসমীয়া লিপিৰ বিকাশ সূচায়।
কানাই-বৰশীবোৱা শিলালিপিয়ে ইয়াকো প্ৰমাণ কৰে যে ১২ শতিকামানতে প্ৰাক্‌-অসমীয়া ৰূপ বা মধ্যযুগীয় বা কামৰূপী লিপিৰ বিকাশ ঘটে।
মধ্যযুগীয় অসমীয়া লিপিৰ তিনিটা শৈলী দেখিবলৈ পোৱা যায়: কাইথেলী/লহকৰি লিপি , গড়গঞা লিপি আৰু বামুণীয়া লিপি (সংস্কৃত ভাষাৰ পৰা পুথি নকল কৰিবৰ বাবে ব্ৰাহ্মণসকলৰ দ্বাৰা ব্যৱহৃত)।
১৯ শতিকাৰ প্ৰথম ভাগত আত্মাৰাম শৰ্মাই পঞ্চানন কৰ্মকাৰে সাজি উলিওৱা ছপা আখৰ ব্যৱহাৰ কৰি শ্ৰীৰামপুৰত প্ৰকাশ কৰা 'ধৰ্মপুস্তক' ত ছপা আখৰত প্ৰথম আধুনিক অসমীয়া লিপি দেখা পোৱা যায়।
উল্লেখযোগ্য যে, এই পুথিত ব্যৱহাৰ কৰিবৰ বাবে সাজি লোৱা আখৰৰ গঢ় পূৰ্বে উল্লেখ কৰা বামুণীয়া শৈলীৰ আছিল।
খ্ৰী:পঞ্চম শতিকাৰ আগভাগৰ নগাজৰী খনিকৰ গাঁৱৰ প্ৰস্তৰ খণ্ড লিপি আৰু একে শতিকাৰ শেষভাগৰ উমাচলৰ লিপি অসমীয়া লিপিৰ প্ৰাচীনত্বৰ দুটা উল্লেখযোগ্য উদাহৰণ।
উল্লেখযোগ্য যে সংস্কৃত ভাষাৰ বাল্মীকিৰ ৰামায়ণৰ অনুবাদৰ ভিতৰত মাধৱ কন্দলীৰ ৰামায়ণখনেই হ'ল যিকোনো উত্তৰ ভাৰতীয় স্থানীয় ভাষালৈ অনূদিত প্ৰথম ৰামায়ণ।
১৫ আৰু ১৬ শতিকাত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে অসমীয়া আৰু মৈথিলী ভাষাৰ সংমিশ্ৰণ ব্ৰজাৱলী ভাষাৰে তেওঁৰ কাব্যসমূহ ৰচনা কৰে।
এই দুবিধৰ বাহিৰেও ইয়াক বহুতো ভাষা যেনে বিষ্ণুপ্ৰিয়া মণিপুৰী, মেইতেই মণিপুৰী, ককবৰক, চট্টগ্ৰামীয়া আৰু আন আন অসমীয়া-বঙালী ভাষাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
১৭৭৮ চনত যেতিয়া চাৰ্লছ ৱিকিঞ্চ পূৰ্বী নাগৰী লিপিৰ প্ৰথম আখৰস্থাপক আছিল, তেতিয়া ইয়াৰ আধুনিক ৰূপ বিধিবদ্ধ কৰা হয়।
বেলেগ বেলেগ ভাষাত বৰ্ণবিলাক কিদৰে উচ্চাৰণ কৰা হয় তাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি অসমীয়া আৰু বঙালী ভাষাত পূৰ্বী নাগৰী লিপিৰ একে আখৰৰে বেলেগ বেলেগ ৰূপ দেখা যায়।
১৯১৯ চনৰ ১০ অক্টোবৰ তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত ইউনাইটেড প্ৰভিন্সছ অফ আগ্ৰা এণ্ড অৱধৰ আগ্ৰাৰ কাষৰ গাঁও এখনত যমুনা গুপ্তাৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁৰ আটাইকেইগৰাকী ভনীয়েকৰ নাম ভাৰতীয় নদীৰ নাম যেনে, গংগা, ভাগীৰথী ইত্যাদি আদিৰ পৰা লোৱা হৈছিল।
তেওঁ অসমৰ অবিভক্ত গোৱালপাৰা জিলাৰ গৌৰীপুৰৰ ৰাজপৰিয়ালৰ বিখ্যাত চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা প্ৰমথেশ বৰুৱাৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল।
১৯৩৬ চনত মুক্তি লাভ কৰা শৰৎচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ ‘’দেৱদাস ‘’ উপন্যাসৰ আধাৰত নিৰ্মিত দেৱদাস চলচ্চিত্ৰৰ মুখ্য চৰিত্ৰ পাৰ্বতী বা পাৰ'ৰ চৰিত্ৰত তেওঁ অৱতীৰ্ণ হৈছিল।
যমুনা বৰুৱায়ে ১৯৩৪ চনত মুক্তি লাভ কৰা হিন্দী ছবি মহাব্বত কি কাচৌটিত সৰু ভূমিকা এটাত অভিনয়ৰ জৰিয়তে অভিনয় জীৱনৰ পাতনি মেলিছিল।
তাৰপিছত তেওঁ বৰুৱাৰ ১৯৩৫ চনৰ বিখ্যাত ছবি দেৱদাসত মুখ্য চৰিত্ৰ পাৰ্বতীৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হৈছিল।
তেওঁ কেইবাটাও ভাষাত বহুবাৰ নিৰ্মাণ হোৱা দেৱদাসৰ প্ৰথম পাৰ্বতী হিচাপে তেওঁ কৃতিত্ব অৰ্জন কৰিলে।
তাৰপিছত তেওঁ বৰুৱাৰ গিৰীধৰ , মায়া , অধিকাৰ , উত্তৰায়ন , শেষ উত্তৰ , চান্দেৰ কলংক আদি বাংলা ছবি আৰু তাৰপিছত এইবোৰৰ হিন্দী সংস্কৰণত তেওঁ অভিনয় কৰিছিল।
তেওঁৰ তিনি জন পুত্ৰ দেৱ কুমাৰ, ৰজত আৰু প্ৰসুন তেতিয়া প্ৰাপ্ত বয়স্ক হোৱা নাছিল আৰু গৌৰীপুৰ ৰাজ্যয়ে তেওঁলোকক গ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল।
তাৰপিছত তেওঁ সন্তানৰ প্ৰাপ্য আৰু স্বীকৃতিৰ বাবে প্ৰভাৱশালী গৌৰীপুৰ ৰাজ্যৰ বিৰুদ্ধে আইনী যুঁজঁ দিছিল।
১৯৩৬ চনত মুক্তি লাভ কৰা শৰৎচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ ‘’দেৱদাস ‘’ উপন্যাসৰ আধাৰত নিৰ্মিত দেৱদাস চলচ্চিত্ৰৰ মুখ্য চৰিত্ৰ পাৰ্বতী বা পাৰ'ৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰাৰ বাবে বিশেষ ভাবে জনাজাত।