polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
লতা মংগেশকাৰ, আশা ভোঁচলে, কবিতা কৃষ্ণমূৰ্তি, অনুৰাধা পৌড়ৱাল, স্বপ্না মুখাৰ্জী, অলকা য়াগনিক, চনু নিগম, সাধনা সৰ্গম, সুদেশ ভোনছলে, শান, শ্ৰেয়া ঘোষাল, হেমা সৰদেশাই, সুনিধি চৌহান আৰু বহুতে তেওঁৰ সংগীতৰ বাবে তেওঁলোকৰ কণ্ঠ দান কৰিছিল।
চাজিদ-ৱাজিদে তেওঁক "চাম্মাক চললো ছাইল ছবিলি" - ৰাউডি ৰাঠৌৰ , "শ্ৰেয়া ঘোষাল"ৰ সৈতে এখন বিবাহৰ গান গাইছিল।
২০১৫ চনত, কুমাৰ চানুৱে দম লগা কে হাইছা চলচ্চিত্ৰৰ বাবে যশ ৰাজ ফিল্মছৰ পৃষ্ঠভূমিৰ কণ্ঠস্বৰ হিচাপে লতা মংগেশকাৰৰ স্থান লয়।
যশ ৰাজ ফিল্মছ ৰ 60 বছৰৰ ইতিহাসত এইটো প্ৰথম বাৰৰ বাবে আছিল যে লতা মংগেশকাৰৰ কণ্ঠস্বৰ সলনি কৰা হৈছিল।
গায়ক লতা মংগেশকাৰ, আশা ভোচলে, অনুৰাধা পাউদৱাল, অলকা য়াগনিম, কবিতা কৃষ্ণমূৰ্তি, সাধনা সৰ্গম, এলিশা চীনাই, সুনিধি চৌহান, স্বপ্না মুখাৰ্জী, পূৰ্ণিমা, স্বপ্না অৱস্থি, হেমা সৰদেশাই, শ্ৰেয়া ঘোষাল, আকৃতি কক্কৰ, মোনালী ঠাকুৰ, নেহা কক্কৰ,আৰু অন্যান্য ৰ সৈতে একাধিক হিট দ্বৈত কণ্ঠৰ গীত আছে।
২০১৭ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰা পপ গায়িকা আৰু গীতিকাৰশ্যানন কেৰ সৈতে চানুৱে একাধিক দ্বৈত অনুষ্ঠানও কৰিছে।
১৯৯০ চনৰ আশিকী চলচ্চিত্ৰৰ বাবে, সংগীত পৰিচালক নাদিম-শ্ৰাৱনে চানুক এটা গানৰ বাহিৰে সকলোবোৰ গাবলৈ দিছিল।
তেওঁৰ পৰৱৰ্তী ফিল্মফেয়াৰ বঁটা সমূহ চাজন , দিৱানা , বাজিগৰ আৰু ১৯৪২: এ লাভ ষ্টৰী চলচ্চিত্ৰত গানৰ বাবে আহিছিল।
চানুৱে হিমেশ ৰেশমিয়াৰবাবে কাম কৰিছিল, ৰেশমিয়াই প্ৰযোজনা কৰা টিভি ধাৰাবাহিকৰ সকলো শীৰ্ষক ট্ৰেকৰ বাবে।
সকলো শীৰ্ষক ট্ৰেক চানুৱে গাইছিল, আৰু তাৰ পিছত সংগীত পৰিচালক হিচাপে তেওঁৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ, প্যাৰ কিয়া তো ডাৰ্না কিয়া আৰু আন বহুতো চলচ্চিত্ৰ যেনে কুৰুক্ষেত্ৰ, ইয়ে হে জলৱা, হুমৰাজ, কহি প্যাৰ না হো জায়ে, হেলো ব্ৰাদাৰ, বন্ধন, দুলহান হাম লে জায়েঙ্গে, জোড়ী নং 1, উলঝন, ফুটপাথ্‌ আৰু টাৰ্জান: দা ৱাণ্ডাৰ কাৰ।
1989 চনৰ 23 ছেপ্টেম্বৰত, জগজিৎ সিঙে কুমাৰ চানুক মুম্বাইৰ বিমল বুংলোৰ কল্যাণজীৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিছিল, তেওঁলোকৰ পৰামৰ্শঅনুসৰি, তেওঁ তেওঁৰ নাম "কেদাৰনাথ ভট্টাচাৰ্য"ৰ পৰা "কুমাৰ চানু" লৈ সলনি কৰিছিল কিয়নো তেওঁৰ কণ্ঠ আৰু গানৰ শৈলী কিশোৰ কুমাৰৰদ্বাৰা যথেষ্ট প্ৰভাৱিত হৈছিল।
তাৰ পিছত চানু মুম্বাইলৈস্থানান্তৰিত হয়, য'ত কল্যাণজী-আনন্দজীয়ে তেওঁক জাদুগৰ চলচ্চিত্ৰত গান গোৱাৰ সুযোগ দিয়ে.
জুৰ্ম চলচ্চিত্ৰত "জব কোই বাত বিগাদ জায়ে"ৰ সৈতে আৰম্ভ কৰি, ৰাজেশ ৰোশনৰ সৈতে চানুৰ সহযোগিতাই এটাৰ পিছত এটা হিট প্ৰস্তুত কৰে।
গুৰুত্বপূৰ্ণ চলচ্চিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আছে কৰণ অৰ্জুন , সবচে বড়া খিলাড়ী , পাপা কেহতে হে , দস্তক , কয়লা , কহো না. পেয়াৰ হে , কিয়া কেহনা , কৰোবাৰ: দ্য বিজনেছ অৱ লাভ আৰু এটবাৰ ।
তেওঁ ২০০৪ চনত তেতিয়াৰ দলৰ সভাপতি ভেংকায়া নাইডুৰ নেতৃত্বত এক অনুষ্ঠানত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিত যোগদান কৰিছিল, কিন্তু পিছত তেওঁ গানত মনোনিবেশ কৰিবলৈ পদত্যাগ কৰিছিল।
বিশ্বতমা , মোহৰা , তেৰে মেৰে চাপনে , গুপ্ত , আৰ য়া পাৰ , বেটি নং ১ , বুলন্দি , প্যাৰ ইশ্ক আৰু মহব্বত আৰু কাচাম উল্লেখযোগ্য এলবাম।
২০১৭ চনত, চানুৱে সাধনা সৰ্গমৰ সৈতে ১৯ৰ ষ্টৰী আধাৰিত টিভি চিৰিজ "ইয়ে উন দিনন কি বাত হে"ৰ শীৰ্ষক ট্ৰেকৰ বাবে গান গাইছিল আৰু ইয়াত কেমিঅ'ৰ অংশ হিচাপেও দেখা গৈছিল।
চানুৱে দিল্লীৰ কৰোল বাগত দুখীয়া শিশুসকলৰ বাবে কুমাৰ চানু বিদ্যা নিকেতন নামৰ এখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয় খুলিছিল।
চলচ্চিত্ৰৰ বাবে গান গোৱা আৰু সংগীত ৰচনা কৰাৰ বাহিৰে, তেওঁ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণত আগ্ৰহ দেখুৱাইছে।
সাধাৰণতে ১২-২৪ গৰাকী মহিলাই ৰাতিৰ আহাৰৰ পিছত এটা পূৰ্ব-নিৰ্বাচিত নিৰ্দিষ্ট স্থানত একত্ৰিত হয় যাক মাণ্ড" বুলি কোৱা হয়।
ধালো নৃত্যৰ জৰিয়তে গাওঁবাসীসকলে পৃথিৱী মাতৃৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ জীয়াই থকাৰ উপায় প্ৰদান কৰাৰ বাবে কৃতজ্ঞতা দেখুৱায়।
গোৱাৰ কলা আৰু সংস্কৃতি সঞ্চালকালয়ে এই উৎসৱটো প্ৰচাৰ কৰাত সহায় কৰে, আৰু তেতিয়াৰ পৰা কেইবাটাও হিন্দু মন্দিৰত ধলো আৰু ফুগডিৰ প্ৰতিযোগিতা পতা হয়।
নৃত্যশিল্পীসকলে তেওঁলোকৰ বাহুবোৰ কাষৰ নৃত্যশিল্পীৰ কঁকালত ৰাখে আৰু গোৱা গানবোৰৰ সুৰৰ তালত লাহে-লাহে দোলা দি নাচে।
এই গানবোৰত প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি প্ৰেম উপস্থাপন কৰোঁতে মানুহৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ কাহিনীও অন্তৰ্ভুক্ত থাকে।
নতুন দিল্লীত থকা জামিয়া মিলিয়া ইছলামিয়াৰ পৰা শ্ৰীবাস্তৱে ছবি-নিৰ্মাণ সম্পৰ্কীয় শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে।
ঝাৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত ছবি 'অপহৰণ' , 'ৰাজনীতি' আদিত পৰিচালনাৰ অভিজ্ঞতা অৰ্জন কৰি শ্ৰীবাস্তৱে ২০১১ চনত নিজা উদ্যোগত প্ৰথমখন ছবিৰ পৰিচালনা কৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ত ব্লেক কমেডি ছবি 'লিপষ্টিক আণ্ডাৰ মাই বোৰ্খা' ৰ বাবে অলংকৃতাই প্ৰচুৰ প্ৰশংসা আৰু সমাদৰ লাভ কৰে।
অলংকৃতাৰ ৰচনা আৰু পৰিচালনাত নিৰ্মাণ হোৱা ছবিখনে দেশ-বিদেশৰ ৮০খন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হয়।
২০২১ চনত অলংকৃতাৰ ৰচনা আৰু পৰিচালনাত 'বোম্বাই বেগমছ' নামৰ ছটা খণ্ডৰ এটি ৱেব-চিৰিজ নেটফ্লিক্সত মুক্তি দিয়া হয়।
পূজা ভাট, প্লাৱিতা বৰঠাকুৰ, শ্বাহানা গোস্বামী আৰু অমৃতা শুভাসে অভিনয় কৰা চিৰিজটোৰ সম্পৰ্কত এনডিটিভিৰ চিত্ৰ-সমালোচক শৈবাল ছেটাৰ্জীয়ে পাঁচৰ ভিতৰত চাৰে তিনি নম্বৰ দি মত প্ৰকাশ কৰে যে, “ , , , , .”
'লিপষ্টিক আণ্ডাৰ মাই বোৰ্খা' ছবিখন ভাৰতত ২০১৭ চনৰ জানুৱাৰীত মুক্তিলাভৰ কথা আছিল যদিও চেঞ্চৰ বৰ্ডে ছবিখনত থকা কিছুমান আপত্তিজনক দৃশ্যাংশ আৰু ভাৱবস্তুৰ বাবে মুক্তিৰ তাৰিখ নাকচ কৰিলে।
শ্ৰীবাস্তৱ আৰু তেখেতৰ দলটোৱে এই সিদ্ধান্তৰ প্ৰতিবাদকল্পে ভাৰতৰ 'ছবি প্ৰমাণপত্ৰ আবেদন গোষ্ঠী' ৰ কাষ চাপে।
ইয়াৰ ফলত সম্পন্ন হোৱা আলোচনাত ছবিখনৰ মূল কাটৰ কিছু সালসলনি কৰা হয় আৰু ছবিখনক 'এ' প্ৰমাণপত্ৰ দিবলৈ কোৱা হয়।
২১ জুলাই, ২০১৭ তাৰিখে ছবিখন ভাৰতীয় ছবিগৃহত মুক্তি দিয়া হয় আৰু দৰ্শক-সমালোচকৰ পৰা ছবিখনে ইতিবাচক প্ৰশংসা লাভ কৰে।
প্ৰশিক্ষণৰ অন্তত ছবিখনে ২০১৬ চনৰ টকিঅ' আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ছবি মহোৎসৱত গোলকীয় প্ৰদৰ্শনী লাভ কৰে।
২০১৭ চনৰ মাৰ্চত ছবিখনে মিয়ামি আন্তৰাষ্ট্ৰীয় ছবি মহোৎসৱত উত্তৰ আমেৰিকীয় প্ৰদৰ্শনীৰ বাবে বিবেচিত হয়।
পঢ়াশলীয়া শিক্ষাৰ সমাপ্তিৰ পিছত অলংকৃতা পুনৰ দিল্লীলৈ ওভতে আৰু লেডি শ্ৰীৰাম কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
জামিয়া মিলিয়া ইছলামিয়াৰ এ.জে.কে. মাছ কমিউনিকেশ্যন ৰিচাৰ্ছ চেণ্টাৰৰ পৰা তেখেতে পৰৱৰ্তী সময়ত ছবিনিৰ্মাণ শিকে।
২০১১ চনত পৰিচালক হিচাপে অভিষেক ঘটোৱা অলংকৃতাই বিগত সময়ত একাধিক ছবিৰ চিত্ৰনাট্য লিখিছে আৰু ছবিৰ পৰিচালনা কৰিছে।
তেখেতে 'ক্ৰেটেইল ইণ্টাৰনেশনেল ৱমেনছ ফিল্ম ফেষ্টিভেল' বঁটা অৰ্জন কৰিছে আৰু ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ মনোনয়ন লাভ কৰিছে।
হিমালয়ৰ মোমো তিব্বতৰ পৰা বিয়পি পৰিছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু লগতে তিব্বতী প্ৰবাসীসকলৰ আগমনে বিভিন্ন ঠাইলৈ ইয়াক সিঁচৰত কৰিছিল।
যিহেতু এই ব্যঞ্জনটো প্ৰথমতে নেপালৰ কাঠমাণ্ডু উপত্যকাৰ নেৱাৰ সম্প্ৰদায়ৰ মাজত জনপ্ৰিয় আছিল, এক প্ৰচলিত বিশ্বাস অনুসৰি নেপালী নেৱাৰ ব্যৱসায়ীসকলে ভ্ৰমণ কৰি তিব্বতৰ পৰা ইয়াৰ ৰন্ধনশৈলী আৰু মোমো নাম আমদানি কৰিছিল।
অৱশ্যে উত্তৰ ভাৰতীয় সমভূমিত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত, মোমোত এতিয়া নিৰামিষসকলৰ বৃহৎ জনসংখ্যাৰ চাহিদাৰ বাবে আধুনিক যুগত নিৰামিষ তাৰতম্য অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।
কথিত আছে নেপালৰ গৃহযুদ্ধয়ে নেপালী প্ৰবাসীসকলক ভাৰতীয় উপ-মহাদেশত জীৱিকা বিচাৰিবলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিবলৈ বাধ্য কৰিছিল।
নেপাল, তিব্বত, দাৰ্জিলিং জিলা, ছিক্কিম আৰু ভূটানত গাহৰি, মুৰ্গী, ছাগলী, গৰু আৰু ম'হৰ মাংস সাধাৰণতে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
পাচলি: মিহিকৈ কটা বন্ধাকপি, গাজৰ, চয়া দানা, আলু, প্লেন বীন বা স্কুয়াছ ভাৰত আৰু নেপালত প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰা হয়
মোমো বা মম' পূব আৰু দক্ষিণ এছিয়াত প্ৰচলিত ময়দা বা তেনেজাতীয় আটাৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা আৰু ভিতৰত মাংস, পাচলি বা পানীৰ আদি সুমুৱাই প্ৰস্তুত কৰা একপ্ৰকাৰৰ খাদ্য।
মোমো দক্ষিণ-পশ্চিম চীন অঞ্চল তিব্বতৰ লগতে ভূটান, নেপাল, লাডাখৰ উত্তৰ ভাৰতীয় অঞ্চল, ছিক্কিম, অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ লগত উত্তৰ-পূব ভাৰতীয় অঞ্চল, আৰু দাৰ্জিলিংৰ পূব অঞ্চলত প্ৰচলিত।
মোমো চীনা বাওজি, জিয়াওজি, আৰু মানটু, মংগোলিয়ান বুজ, জাপানী জিয়াজা, কোৰিয়ান মাণ্ডু আৰু তুৰ্কিক মান্তিৰ দৰে, কিন্তু দক্ষিণ এছিয়াৰ মচলা আৰু পাৰম্পৰিক ঔষধিৰ সৈতে ভাৰতীয় উপদেশৰ ৰন্ধনৰ দ্বাৰা যথেষ্ট প্ৰভাৱিত।
বৰ্তমান মোমো অত্যন্ত জনপ্ৰিয় আৰু ৰেষ্টুৰেণ্টৰ পৰা পথ বিক্ৰেতালৈ প্ৰতিটো প্ৰকাৰৰ দোকানত পোৱা যায়।
তাৰ পিছত পূৰণটো বৃত্তাকাৰ ময়দা আৱৰণত ঘূৰণীয়া পকেটত বা আধা চন্দ্ৰ বা অৰ্ধচন্দ্ৰৰ আকৃতিত আৱৰি ৰখা হয়।
সাধাৰণতে মোমোৰ বাহিৰৰ আৱৰণ তৈয়াৰ কৰিবলৈ ময়দা আৰু পানীৰ মিশ্ৰণ ভালকৈ মিহলাই গোঠি লোৱা হয়।
যেনে মোমো মিহিকৈ কুটা মাংস, পাচলি, টফু, পনীৰ, চীজ, কোমল চুৰপি আৰু পাচলি আৰু মাংসৰ সংমিশ্ৰণৰ যিকোনো সংমিশ্ৰণেৰে প্ৰস্তুত কৰা হয়।
এই খাদ্যবিধে মধ্য এছিয়াৰ ষ্টেপক প্ৰাচ্য আৰু পশ্চিম দুয়োটালৈ সংযোগ কৰা কাৰাভান পথৰ দ্বাৰা বিয়পি পৰিছিল।
মোমোৰ লগত ঘনিষ্ঠভাৱে সম্পৰ্কিত গোটৰ খাদ্যক মঙ্গোলিয়ান, তুৰ্কী, পাৰ্চী, উজবেক, আৰু আন বহুতো মধ্য আৰু পূৱ এছিয়াৰ ৰন্ধনশৈলীত প্ৰচলিত একে ধৰণৰ নামেৰে জনা যায়।
মোমো নেপাল, তিব্বতৰ লগতে ভূটানৰ নেপালী আৰু তিব্বতী সম্প্ৰদায়ৰ লগতে ভাৰতৰ লাডাখ, উত্তৰ-পূব ভাৰত আৰু দাৰ্জিলিং অঞ্চলৰ লোকসকলৰ মাজত এক পৰম্পৰাগত সুস্বাদু খাদ্য।
" মোমো নামটো তিব্বত, ভাৰত আৰু নেপাললৈ বিয়পি পৰে আৰু সাধাৰণতে এতিয়া ভিতৰত কিবা সুমুৱাই দিয়া আটাৰ বন বা ডাম্পলিংক মোমো বুজায়।
মালকা জান ১৮৮৩ চনত কলিকতালৈ গৈছিল আৰু কলকাতাৰ ওচৰৰ মেতিয়াবুৰ্জত বসতি স্থাপন কৰা নবাব ৱাজিদ আলী শ্বাহৰ দৰবাৰত নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
তেওঁ পাটিয়ালাৰ কালে খান, 'কালু উস্তাদ', আৰু উস্তাদ আলী বক্স জাৰনাইল আৰু বিখ্যাত বৃন্দাদিন মহাৰাজৰ ওচৰত হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীত, শ্ৰীজানবাঈৰ ধ্ৰুপদ ধামাৰ আৰু চৰণ দাসৰ ওচৰত বঙালী কীৰ্তন শিকিছিল।
সোনকালেই তেওঁ ছদ্মনাম 'হামডাম'ৰ অধীনত গজল লিখিবলৈ আৰু ৰচনা কৰা আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ৰবীন্দ্ৰ সংগীতত দক্ষ হৈ পৰিছিল।
গৌহৰ জানে ১৮৮৭ চনত দৰভংগা ৰাজৰ ৰাজকীয় দৰবাৰত তেওঁৰ প্ৰথম ৰাজহুৱা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল আৰু বেনাৰছৰ এজন পেছাদাৰী নৃত্যশিল্পীৰ পৰা ব্যাপক নৃত্য আৰু সংগীত প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰাৰ পিছত দৰবাৰত সংগীতজ্ঞ হিচাপে নিযুক্ত হৈছিল।
গৌহৰ জান ১৮৯৬ চনত কলিকতাত নৃত্যৰ প্ৰদৰ্শন আৰম্ভ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ ৰেকৰ্ডত 'প্ৰথম নৃত্যৰত ছোৱালী' বুলি কোৱা হৈছিল।
তেওঁ ভাৰতৰ ৭৮ আৰপিএম ৰেকৰ্ডত সংগীত ৰেকৰ্ড কৰা প্ৰথম প্ৰদৰ্শনকাৰীসকলৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল।
১৯১১ চনৰ ডিচেম্বৰত তেওঁক দিল্লী দৰবাৰত ৰজা জৰ্জ পঞ্চমৰ সিংহাসন আৰোহণ অনুষ্ঠানত প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল।
তেওঁ থুমৰী, দাদৰা, কাজৰী, চাইতি, ভজন, তাৰাণা উপস্থাপনেৰে লঘু হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীত জনপ্ৰিয় কৰিছিল।
বিস্তৃত সুৰ হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় শৈলী প্ৰদৰ্শন কৰা কৌশলটো ৰেকৰ্ডৰ বাবে মাত্ৰ তিনি মিনিটত উপস্থাপনৰ কলা আয়ত্ত কৰিছিল।
তেওঁৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত গানসমূহ হৈছে ভৈৰৱী ৰাগৰ থুমৰী 'মোৰা নাহক লায়ে গাভনাভা', 'জবছে গয়ে মৰি সুদ হুনা লিভে', 'ৰস কে ভৰে তোৰে নইন', 'মেৰে দাৰ্ড-ই-জিগাৰ' আৰু ভজন যেনে 'ৰাধে কৃষ্ণ বোল মুখচে'।
তেওঁৰ পিতৃ উইলিয়াম ৰবাৰ্ট ইয়োৱাৰ্ডে শুকান বৰফ কাৰখানাত অভিযন্তা হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু ১৮৭২ চনত তেওঁৰ মাতৃ এলেন ভিক্টোৰিয়া হেমিঙক বিয়া কৰাইছিল।
তেওঁলোক এজন মুছলমান ব্যক্তি 'খুৰশীদ'ৰ সৈতে যি ভিক্টোৰিয়াৰ সংগীতক তেওঁৰ স্বামীতকৈ অধিক প্ৰশংসা কৰিছিল একেলগে আছিল।
পিছত ভিক্টোৰিয়াই ইছলাম ধৰ্ম লৈ ধৰ্মান্তৰিত হয় আৰু এঞ্জেলিনাৰ নাম 'গৌহৰ জান' আৰু নিজৰ নাম 'মালকা জান' লৈ সলনি কৰে।
কিছুসময়ৰ ভিতৰতে মালকা জানে বেনাৰছৰ এজন দক্ষ কণ্ঠশিল্পী, কথক নৃত্যশিল্পী আৰু এগৰাকী দেহোপজীৱিত পৰিগণিত হয়।
তাৰে আগ্ৰাৰ মালকা জান, মুলক পুখৰাজৰ মালকা জান আৰু চুলবুলিৰ মালকা জান আৰু তেওঁ তেওঁলোকৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ডাঙৰ আছিল।
কিন্তু গৌহৰ আৰু তেওঁৰ মাকৰ গান শুনি তেওঁ ধাৰণাটো সম্পূৰ্ণৰূপে এৰি দিছিল আৰু হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীত শিকিবলৈ লৈছিল।
অৱশেষত তেওঁৰ অন্তিম কালত তেওঁ মহীশূৰৰ কৃষ্ণ ৰাজা ৱাদিয়া চতুৰ্থৰ আমন্ত্ৰণত মহীশূৰলৈ যায় আৰু ১৯২৮ চনৰ ১ আগষ্ট তাৰিখে তেওঁক 'ৰাজমহলৰ সংগীতজ্ঞ' হিচাপে নিযুক্ত কৰা হৈছিল।
অসমৰ প্ৰাক্ আহোম যুগৰ স্থাপত্যত কিৰাত সকলৰ স্থাপত্য আৰু আৰ্য গোষ্ঠীয়ে সকলৰ স্থাপত্যৰ এটা ৰূপ দেখা যায়।
মহাভাৰত আৰু কালিকাপুৰাণত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ প্ৰাচীনতম অধিবাসীসকলৰ ভিতৰত কিৰাতসকলেই সৰ্বপ্ৰাচীন বুলি উল্লেখ আছে।
অসমৰ কছাৰীসকলেই পৰম্পৰাগতভাৱে কিৰাত নামে জনাজাত আৰু এই কিৰাত শাসিত কেইবাখনো নগৰৰ ভগ্নাৱশেষ, মন্দিৰ আদি তেওঁলোকৰ স্থাপত্য কলাৰ নিদৰ্শন হিচাপে ইতিমধ্যেই আৱিস্কৃত হৈছে।
গুৱাহাটীৰ পৰা পূবে প্ৰায় ২০কি:মি দূৰত থকা মৈৰাং পৰ্বতৰ নামটোৱেই ইয়াৰ প্ৰধান সাক্ষী বুলি কনকলাল বৰুৱা প্ৰমুখ্যে ঐতিহাসিক সকলে অনুমান কৰে।
ইয়াৰোপৰি কালিকাপুৰাণত উল্লেখ আছে যে নৰকাসুৰ অধিকৃত প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ সুউচ্চ প্ৰসাদোপম ঘৰেৰে পৰিপূৰ্ণ আৰু চাৰিওফালে ওখ প্ৰাচীৰৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত ইন্দ্ৰৰ অমৰাৱতী সদৃশ।
আনহাতে গংগা উপত্যকাৰ পৰা নৰকৰ লগত সেই সময়ত শিলৰ প্ৰসাদ বা বিগ্ৰহ নিৰ্মাণ কৰা খনিকৰ আহিছিল আৰু আৰ্যসকলে মানি চলা বাস্তু শিল্প শাস্ত্ৰ এওঁলোকৰ লগতেই তথা নৰকাসুৰৰ কালতেই আহিছিল বুলি পণ্ডিতসকলে অনুমান কৰে।
প্ৰাক আহোম যুগৰ স্থাপত্যৰ যিবিলাক ভগ্নাৱশেষ পোৱা গৈছে সেইবিলাক বাস্তু শিল্প শাস্ত্ৰৰ নীতি-নিয়ম ৰক্ষা কৰি স্থাপন হৈছিল বুলি প্ৰমাণ পোৱা গৈছে।
কিন্তু কামৰূপী স্থাপতি সকলে প্ৰধানতঃ কোনটো পদ্ধতি অনুকৰণ কৰিছিল সেই বিষয়ে ঐতিহাসিক সকলে সঠিককৈ একো ক'ব নোৱাৰে।
কিন্তু প্ৰাচীন কামৰূপী পদ্ধতিত নিৰ্মিত মন্দিৰটোৰ ক্ষেত্ৰত নিন্মোক্ত পদ্ধতিকেইটা পৰিলক্ষিত হয় - তোৰণ, মণ্ডপ বা নাটমন্দিৰ, গো-পুৰম অৰ্থাৎ প্ৰৱেশ চ'ৰা আৰু গৰ্ভ গৃহ।
মন্দিৰৰ ভেটি নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰত সাধাৰণতে দক্ষিণ ভাৰতৰ নাগৰ পদ্ধতি চাৰিচুকীয়া ভেটিৰ আৰ্হি গ্ৰহণ কৰা হৈছিল।
অসমৰ প্ৰাচীন মন্দিৰবোৰৰ ভেটি গঠনত দক্ষিণ ভাৰতীয় নাগৰ পদ্ধতিৰ চাৰিচুকীয়া ভেটি নিৰ্মাণেই সততে পৰিলক্ষিত হয়।
এই নিৰ্মাণ পদ্ধতিয়ে এটা কথা স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে অসমীয়া স্থাপত্যত উত্তৰ ভাৰতীয় স্থাপত্যৰ লগতে দক্ষিণ ভাৰতীয় আৰ্হিৰ প্ৰভাৱো নথকা নহয়।
তদুপৰি প্ৰাচীন কামৰূপত ভেটি নিৰ্মাণ কৌশলৰ বাহিৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকালৈ অহা স্থাপত্য আৰু ভাস্কৰ্য্যৰ আৰ্হিৰ লগত দক্ষিণ ভাৰতীয় আৰ্হিৰ সম্পৰ্ক নাই, উত্তৰ ভাৰতীয় আৰ্হিৰহে সম্পৰ্ক আছে বুলি ঐতিহাসিক সকলে ন দি ক'ব খোজে।
এই উত্তৰ ভাৰতীয় স্থাপত্যত কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত মোগল প্ৰভাৱ আৰু ভাস্কৰ্যৰ ক্ষেত্ৰত গান্ধাৰ আৰু গ্ৰীক প্ৰভাৱ সোমাইছিল বুলি পণ্ডিতসকলে অনুমান কৰে।
ভাৰতত ব্ৰিটিছ ট্ৰেডিং পোষ্টবোৰ প্ৰথমে সপ্তদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে স্থাপন কৰিছিল, যি দ্ৰুততাৰে উপমহাদেশৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ সামৰি ডাঙৰ উপনিবেশলৈ বিকশিত হৈছিল।
প্ৰাৰম্ভিক বসতি বা কাৰখানাবোৰৰ ভিতৰত আছিল দক্ষিণৰ মাচুলিপত্তনম আৰু মাদ্ৰাজ , পশ্চিমে চুৰাট আৰু পূবত কলকাতা ।
এই উপনিবেশ সমূহে মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সি, বোম্বাই প্ৰেচিডেন্সি আৰু বেংগল প্ৰেচিডেন্সিৰ জন্ম দিয়ে, আৰু প্ৰতিটো প্ৰেচিডেন্সিৰ এটা পৃথক মুদ্ৰা আৰু মুদ্ৰা ব্যৱস্থা আছিল।
সময়ৰ লগে লগে, ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে ভাৰতৰ সকলো ব্ৰিটিছ সম্পত্তিত মুদ্ৰাৰ এক একত্ৰিত প্ৰণালী গ্ৰহণ কৰে আৰু পুৰণি প্ৰেচিডেন্সি প্ৰণালী বন্ধ কৰা হয়।
১৮৫৭ চনৰ ভাৰতীয় বিদ্ৰোহৰ পিছত, ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী অঞ্চলৰ নিয়ন্ত্ৰণ ব্ৰিটিছ মুকুটলৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়।
ভাৰত ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যৰ অংশ হোৱাৰ বাবে ১৮৫৭ চনৰ পিছত জাৰী কৰা মুদ্ৰা ৰাজতন্ত্ৰৰ অধীনত আছিল।
ৰয়েল টাইটেলছ এক্ট ১৮৭৬-ৰসৈতে, ভিক্টোৰিয়াই "ভাৰতৰ সম্ৰাজ্ঞী" উপাধি গ্ৰহণ কৰে, সেয়েহে ১৮৭৭ চনত মুদ্ৰা শিলালিপিৰ পৰা সলনি হয় "ভিক্টোৰিয়া কুইন"ৰ পৰা "ভিক্টোৰিয়া সম্ৰাজ্ঞী।
ইংলিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীক ৰাণী প্ৰথম এলিজাবেথৰ দ্বাৰা ৰাজকীয় চনদ প্ৰদান কৰা হৈছিল যিয়ে সুমাত্ৰা, জাভা আৰু ভাৰতকে ধৰি পূৱ দেশসমূহৰ সৈতে বাণিজ্যিক একচেটিয়া আধিপত্যৰ অনুমতি দিছিল।
ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত অঞ্চলসমূহক তিনিটা মুখ্য প্ৰশাসনিক অঞ্চলত বিভক্ত কৰা হৈছিল: দক্ষিণত মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সি, পশ্চিমত বোম্বাই প্ৰেচিডেন্সি, আৰু পূবত বেংগল প্ৰেচিডেন্সি।
অৱশ্যে উত্তৰৰ বেছিভাগ অংশ ই দীৰ্ঘদিন ধৰি মোগল সম্ৰাট আৰু পিছলৈ মাৰাঠা আৰু ৰাজপুতকে ধৰি স্থানীয় শাসকসকলৰ নিয়ন্ত্ৰণত আছিল।
ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ শাসনৰ অধীনত তিনিওটা প্ৰেচিডেন্সিৰ প্ৰত্যেকেই ১৮৩৫ চনত সকলো অঞ্চলতে এক একত্ৰিত মুদ্ৰা প্ৰৱৰ্তন নোহোৱালৈকে তেওঁলোকৰ নিজা মুদ্ৰা জাৰী কৰিছিল।
ব্ৰিটিছৰ অধীনৰ মুদ্ৰাক দুটা সময়ত বিভক্ত কৰিব পাৰি: ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী মুদ্ৰা স্ংস্কৰণ আৰু ১৮৩৫ চনৰ আগৰ; আৰু সাম্ৰাজ্যিক মুদ্ৰা।
ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী বিষয়বোৰক আৰু দুটা উপশ্ৰেণীত বিভক্ত কৰিব পাৰি: প্ৰেচিডেন্সি বিষয়বোৰ, য'ত পৃথক মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সি, বোম্বাই প্ৰেচিডেন্সি,আৰু বেংগল প্ৰেচিডেন্সি বিষয় অন্তৰ্ভুক্ত থাকে; আৰু ১৮৩৫ চনৰ পৰা ১৮৫৮ চনলৈ সকলো ব্ৰিটিছ অঞ্চলৰ বাবে অভিন্ন মুদ্ৰা।
সাম্ৰাজ্যিক বিষয়বোৰত ৰাণী ভিক্টোৰিয়া , এডৱাৰ্ড সপ্তম , জৰ্জ পঞ্চম , আৰু ষষ্ঠ জৰ্জ ৰ বিপৰীত প্ৰতিকৃতি আছে।
১৮৫৭-৫৮ চনৰ ভাৰতীয় বিদ্ৰোহৰ পিছত, ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ প্ৰশাসন ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ পৰা ব্ৰিটিছ মুকুটলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হয়।
প্ৰাৰম্ভিক সাম্ৰাজ্যিক জাৰী কৰা মুদ্ৰাবোৰে এক নিৰ্ধাৰিত তাৰিখ বহন কৰি আছিল, উদাহৰণ স্বৰূপে, ১৮৬২ চনৰ সৈতে টকাৰ মুদ্ৰা।
এই প্ৰথাৰ উদ্দেশ্য আছিল প্ৰচলিত 'বাট্টা' প্ৰণালীক নিৰুৎসাহিত কৰা, অৰ্থাৎ মুদ্ৰাটোৰ প্ৰকৃত অৱস্থা নিৰ্বিশেষে, ক্ষয় আৰু ওজন হ্ৰাসৰ বাবে পুৰণি তাৰিখ থকা মুদ্ৰাবোৰৰ ওপৰত ধন পৰিৱৰ্তনকাৰীৰ দ্বাৰা আৰোপ কৰা এক গধুৰ জৰিমনা বা 'শ্ৰফ'।
যেতিয়া ব্ৰিটিছে ফৰ্ট উইলিয়ামত এটা ব্যৱসায়িক পদ স্থাপন কৰিছিল, বেংগল প্ৰেচিডেন্সিয়ে ১৭৬৪ চনত বাক্সাৰ যুদ্ধৰ পিছত ইয়াৰ সঠিক ৰূপ লাভ কৰিছিল।
ভাৰতীয় পৰাজয়ৰ ফলাফল হিচাপে, উধৰ "শুজা-উদ-দৌলা" আৰু মোগল সম্ৰাট শ্বাহ আলম দ্বিতীয়ই এলাহাবাদ চুক্তিত স্বাক্ষৰ কৰে, আৰু পূৱ ভাৰতৰ বৃহৎ অংশৰ পৰা ৰাজহ সংগ্ৰহ কৰাৰ বাবে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক বেংগল প্ৰেচিডেন্সিৰ বিষয়বোৰ মোগল সম্ৰাট আলমগীৰ দ্বিতীয় আৰু পিছত শ্বাহ আলম দ্বিতীয়ৰ নামত আবদ্ধ হৈ আছিল।
ৰাণী ভিক্টোৰিয়াৰ মুকুট পিন্ধা আবক্ষ মূৰ্তিৰ সৈতে প্ৰাৰম্ভিক সোণৰ মুদ্ৰাত ১৮৬২ তাৰিখৰ এটা মহুৰ মুদ্ৰা আছিল।
১৬৭২ চনৰ ডিচেম্বৰত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে বোম্বাইত এটা মিণ্ট আৰম্ভ কৰে আৰু ইউৰোপীয় শৈলীৰ সোণ, ৰূপ, তাম আৰু টিনৰ মুদ্ৰা আঘাত কৰা হয়।
সোণৰ মুদ্ৰাটোৰ নাম আছিল কেৰোলিনা, ৰূপৰ মুদ্ৰা এংলিনা, তামৰ কপাৰ আৰু টিনি নামৰ টিনৰ মুদ্ৰা।
যিকোনো তাৰিখৰ বাবে এই মহুৰবোৰৰ ব্যয়ৰ পৰিমাণ তুলনামূলকভাৱে কম, যাৰ ফলত সেইবোৰ যথেষ্ট দুৰ্লভ হৈ পৰে।
প্ৰাৰম্ভিক ইউৰোপীয় শৈলীৰ মুদ্ৰাবোৰ তেওঁলোকৰ নিজ নিজ বসতিৰ অধিকাৰ ক্ষেত্ৰৰ বাহিৰত জনপ্ৰিয় নাছিল।
তেওঁলোকৰ নিজা মিণ্ট থকা স্বত্বেও, ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে মোগল মিণ্টলৈ ইয়াৰ বুলিয়ন প্ৰেৰণ কৰিছিল।
১৭১৭ চনত, ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে বোম্বাইৰ মোগল সম্ৰাট ফাৰুখচিয়াৰৰ নামত মুদ্ৰা আঘাত কৰাৰ অধিকাৰ লাভ কৰে।
কেইবা বছৰ ধৰি ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বাবে মুদ্ৰা জাৰী কৰাৰ পিছত, চুৰাট মিণ্ট অৱশেষত 1800 চনত কোম্পানীৰ পোনপটীয়া নিয়ন্ত্ৰণলৈ আহে।
মোগল সম্ৰাট শ্বাহ আলম দ্বিতীয়ৰ নামত সোণৰ মহুৰ, ৰূপৰ টকা আৰু ভগ্নাংশৰ মূল্য বোধ কৰা হৈছিল যাৰ শাসনকাল আছিল ৪৬ বছৰ।
১৬২১ চনৰ পৰা ১৮০০ চনলৈকে ইংৰাজসকলে তেওঁলোকৰ মূল্যৱান ধাতুবুলিয়ন নৱাবৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত চুৰাট মিণ্টলৈ স্থানীয় সোণৰ মহুৰ আৰু ৰূপৰ টকা তৈয়াৰ কৰিবলৈ পঠিয়াইছিল।
যিহেতু চুৰাট মিণ্টে প্ৰয়োজনীয় উৎপাদন হাৰ পূৰণ কৰিবলৈ অসক্ষম হৈছিল, ১৬৩৬ চনত আহমেদাবাদ মিণ্টলৈ ৰূপ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল।
ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বাবে মুদ্ৰা জাৰী কৰাৰ বাবে দায়বদ্ধ পশ্চিমৰ মুখ্য মিণ্টবোৰৰ ভিতৰত আছিল চুৰাট, বোম্বাই , আৰু আহমেদাবাদ।
আইন আৰু বাণিজ্য সম্পৰ্কীয় কাম-কাজত জড়িত হৈ থকাৰ ফলত ভেঙ্কটৰমনৰ ৰাজনীতিৰ লগত সম্পৰ্ক ঘনিষ্ঠ হ'বলৈ ধৰিছিল।
তদুপৰি নিউজিলেণ্ডত অনুষ্ঠিত হোৱা কমনৱেলথ সংসদীয় সন্মিলনীৰ ভাৰতীয় সঁজাতী দলটোৰো তেওঁ এজন সদস্য আছিল।
১৯৫৭ চনত তেওঁ পুনৰ সংসদলৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল যদিও মাদ্ৰাছৰ ৰাজ্য চৰকাৰৰ মন্ত্ৰীৰ পদত বহিবলগীয়া হোৱাৰ বাবে তেওঁ সেই আসন ত্যাগ কৰে।
১৯৮০ চনত ভেঙ্কটৰমন পুনৰ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয় আৰু সেইসময়ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধী নেতৃত্বাধীন চৰকাৰখনৰ বিত্ত বিভাগৰ দায়িত্ব চম্ভালে।
এ পি জে আব্দুল কালামক তেওঁ মহাকাশ আঁচনিৰ পৰা মিছাইল আঁচনিলৈ লৈ আহে আৰু মিছাইলৰ সমগ্ৰ আঁচনিখনক তেওঁ "ইণ্ট্ৰিগেটেড গাইডেড মিছাইল ডেভেলপমেণ্ট প্ৰগ্ৰাম" হিচাপে অভিহিত কৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ ভাৰতৰ উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি আৰু ১৯৮৭ চনত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পদত অধিষ্ঠিত হয়।
ৰাষ্ট্ৰপতি হৈ থকা কালছোৱাত তেওঁ চাৰিজন প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ লগত কাম কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰে আৰু ভি পি সিং, চন্দ্ৰ শেখৰ, পি ভি নৰসিংহ ৰাওক শপতবাক্য পাঠ কৰোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰে।
ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ লগত তেওঁৰ সক্ৰিয় সহযোগিতা, আৰু ১৯৪২ চনৰ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত অংশগ্ৰহণৰ ফলত তেওঁক দুবছৰ আটক কৰি ৰখা হৈছিল।
১৯৪৬ চনত ব্ৰিটিছৰ পৰা স্বাধীনতা-প্ৰাপ্তিৰ আগমুহূৰ্তত কেইগৰাকীমান ভাৰতীয় স্বাধীনতা-সেনানীৰ সপক্ষে আইনী-যুঁজত নামিবলৈ তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে মালায়া আৰু ছিংগাপুৰলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল।
ভেঙ্কটৰমনৰ জন্ম হৈছিল বৰ্তমানৰ তামিলনাডুৰ অন্তৰ্গত তাঞ্জোৰ জিলাৰ পাট্টুকট্টাইৰ ৰাজমাদাম গাঁৱত।
তেওঁ স্কুলীয়া শিক্ষা পাট্টুকট্টাইৰ চৰকাৰী বালক উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা গ্ৰহণ কৰিছিল, আৰু তিৰুচিৰাপল্লীস্থিত নেশ্যনেল কলেজৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিকত উত্তীৰ্ণ হয়।
ৰামাস্বামী ভেঙ্কটৰমন আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় অধিবক্তা, ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সক্ৰিয় সংগ্ৰামী, আৰু এগৰাকী ৰাজনীতিবিদ।
তেওঁ এগৰাকী কেবিনেট মন্ত্ৰীৰ দায়িত্ব পালন কৰাৰ উপৰিও ভাৰতৰ অষ্টমজন ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পদতো অধিষ্ঠিত হৈছিল।
২০ জানুৱাৰীত তেওঁ অৱস্থা গুৰুতৰ হৈ পৰে আৰু তেওঁ নিম্ন ৰক্ত চাপ আৰু ই.কলি ট্ৰেক্টৰ দ্বাৰা সংক্ৰমিত হয়।
প্ৰীতি জিণ্টা হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু উদ্যোগী৷ তেখেতৰ সৰহভাগ ছবি হিন্দী ভাষাৰে৷ ইংৰাজ সাহিত্য আৰু অপৰাধমূলক মনোবিজ্ঞানত স্নাতকডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ অন্তত প্ৰীতিয়ে ১৯৯৮ চনত দিল ছে. নামৰ ছবিখনৰ জৰিয়তে অভিষেক বলিউদত পদাৰ্পণ কৰে৷ ১৯৯৮ চনতে তেখেতৰ আন এখন জনপ্ৰিয় ছবি ছ'লজাৰয়েও মুক্তি লাভ কৰে৷ ছবিদুখত অভিনয়ৰ বাবে তেখেতে ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ নৱাগতাৰ বঁটা লাভ কৰে৷ ২০০০ চনত মুক্তিলাভ কৰা ছবি ক্যা কেহনাত প্ৰীতিয়ে এগৰাকী অকলশৰীয়া কিশোৰী মাতৃৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে৷ পৰৱৰ্তী কালত তেখেতে বহুতো ভিন্নধৰ্মী চৰিত্ৰৰ সফল ৰূপায়ণেৰে বলিউডত নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷ তেখেতৰ কিছুমান চৰিত্ৰ সাংস্কৃতিকভাৱে দ্ব্যৰ্থপূৰ্ণ৷ তেখেতে নিৰ্বাচন কৰা অপ্ৰচলিত স্ক্ৰীণ-উপস্থিতিয়ে বলিউডৰ নায়িকাৰ বহুপ্ৰচলিত আৰু আৰোপিত ধাৰণাটোৰ পৰিৱৰ্তন কৰে বুলি ভবা হয়৷ সুদীৰ্ঘ কেৰিয়াৰত প্ৰীতি জিণ্টাই ফিল্মফেয়াৰ, আইফাকে ধৰি তেখেতে বহুকেইটা জনপ্ৰিয় আৰু সমাদৃত বঁটা এতিয়ালৈকে অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷
২০০০ চনত প্ৰীতি জিণ্টাই ক্যা কেহনা নামৰ ছবিখনত অভিনয় কৰে৷ ছবিখনে অপ্ৰত্যাশিতভাৱে বক্স অফিচত সফলতা লাভ কৰে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত প্ৰীতি জিণ্টাই চ'ৰি চ'ৰি চুপকে চুপকে , দিল চাহতা হ্যেয় , দিল হ্যেয় টুমহাৰা, আৰমান ৰ দৰে ছবিত অভিনয় কৰে৷ ২০০৩ চনত মুক্তিলাভ কৰা কল হো না হোৰ বাবে প্ৰীতি জিণ্টাই ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰে৷ সেইটো বছৰতে মুক্তি লাভ কৰা কোয় মিল গয়া হৈছে প্ৰীতিয়ে অভিনয় কৰা এখন সফল কল্প-বিজ্ঞানধৰ্মী ছবি৷ ২০০৪ চনত প্ৰীতিয়ে ৱীৰ-ঝাৰা নামৰ ছবিখনত শীৰ্ষ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে৷ ২০০৮ চনত প্ৰীতিয় হেভেন অন আৰ্থ নামৰ কানাডীয়ান ড্ৰামা ছবিখনত অভিনয় কৰে৷ ছবিখনৰ বাবে তেখেতে ছিলভাৰ হিউগোৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰে আৰু গিনি বঁটাৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বাবে মনোনীত হয়৷
প্ৰীতিয়ে পঢ়াশালীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে "কনভেণ্ট অৱ জেছাছ এণ্ড মেৰি"ত৷ ইয়াৰ পিছত তেখেতক ছিমলাৰ ছেইণ্ট বেডে কলেজত নামভৰ্তি কৰা হয়৷ তেখেতে ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু মনোবিজ্ঞানত এটা স্নাতকৰ পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ কৰে৷ এইখন শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰা তেখেতে অপৰাধমূলক মনোবিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে৷ অৱশ্যে পাছত মডেলিঙৰ পৃথিৱীত পদাৰ্পণ কৰে৷ প্ৰীতিৰ প্ৰথমটো টিভি বিজ্ঞাপন আছিল "পাৰ্ক" নামৰ চকলেটটোৰ বাবে৷ কৰ্মসূত্ৰে প্ৰীতিয়ে ১৯৯৬ চনত এগৰাকী বন্ধুৰ জন্মদিনাৰ পাৰ্টিত পৰিচালকক লগ পোৱাৰ সুযোগ পায়৷ পৰিচালকজনে জিণ্টাক এটা বিশেষ চৰিত্ৰৰ বাবে অডিশ্যন লয় আৰু তেখেতক নিৰ্বাচিত কৰে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত প্ৰীতিয়ে বহুকেইটা কেটালগ আৰু বিজ্ঞাপনত স্থান লাভ কৰে৷ তাৰে এটা বিজ্ঞাপন আছিল "লিৰিল" নামৰ চাবোনটো৷
১৯৯৭ চনত প্ৰীতি জিণ্টাই শেখৰ কাপুৰক লগ পায়৷ শেখৰ কাপুৰৰ বাবে প্ৰীতিয়ে এটা অডিশ্যন দিয়ে আৰু কাপুৰে তেখেতক অভিনেত্ৰী হ'বৰ বাবে প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়৷ প্ৰীতিয়ে পোনপ্ৰথমে ঋতিক ৰোশন অভিনীত তাৰা ৰাম পাম পামত অভিনয়ৰ বাবে বন্দোৱস্ত কৰা হৈছিল যদিও শেষপৰ্যায়ত ছবিখন বাতিল কৰা হয়৷ ইয়াৰ পিছত, ১৯৯৮ চনত মণি ৰত্নমৰ ছবি দিল ছে.ত অভিনয়ৰ বাবে প্ৰীতিক শেখৰ কাপুৰে পৰামৰ্শ দিয়ে৷ ৰোমাণ্টিক থ্ৰিলাৰ ছবিখনৰ পটভূমি আছিল নতুন দিল্লীত থকা এটা আতংকবাদীৰ গোট৷
প্ৰীতিৰ পিতৃ আছিল দুৰ্গানন্দ জিণ্টা৷ তেখেত আছিল ভাৰতীয় স্থলসেনাৰ এগৰাকী বিষয়া৷ প্ৰীতিৰ তেৰ বছৰ বয়সত দুৰ্গানন্দ জিণ্টাৰ এটা শোকাৱহ দুৰ্ঘটনাত পতিত হৈ মৃত্যু হয়৷ দুৰ্ঘটনাটোত তেখেতৰ মাতৃও গভীৰভাৱে আঘাতপ্ৰাপ্ত হয়৷ দুটা বছৰৰ বাবে তেখেতে শয্যাশায়ী হৈ থাকিবলগাত পৰে৷ প্ৰীতিৰ দুগৰাকী ভ্ৰাতৃ হৈছে দীপাংকৰ আৰু মনিষ৷ দীপাংকৰ এগৰাকী বিষয়া আৰু মনিষ কেলিফৰ্ণিয়াৰ নিবাসী৷
১৯৭৫ চনৰ ৩১ জানুৱাৰীত প্ৰীতি জিণ্টাৰ হিমাচল প্ৰদেশৰ ছিমলাত জন্ম হয়৷ তেখেতৰ জন্ম হৈছিল এটি ৰাজপুত পৰিয়ালত৷
'শাৰী' শব্দটো পৌৰাণিক হিন্দু সাহিত্যত মহিলাৰ বস্ত্ৰ হিচাপে উল্লিখিত 'সাত্ত্বিক' শব্দৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে।
শাৰী বা সাত্ত্বিক বুলিলে ত্ৰিখণ্ডিত কাপোৰ হিচাপে কঁকালৰ তলৰ অংশত পৰিধান কৰা, কান্ধ বা মূৰত লোৱা উত্তৰীয় আৰু স্তনপাট্টা বা বুকবন্ধনীৰ সমন্বয়ক বুজা যায়।
উত্তৰিয়, কান্ধ বা মূৰৰ ওপৰত লোৱা পৰ্দাৰ দৰে কাপোৰবিধ বৰ্তমান ওৰণি বা উৰ্ণালৈ পৰিৱৰ্তন হয়।
খ্ৰিষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় শতাব্দী আৰু প্ৰথম শতাব্দীৰ মধ্যত, অন্ত্ৰিয় আৰু উত্তৰিয় কাপোৰ দুবিধ একীভূত হৈ পালি সাহিত্যত উল্লিখিত শাৰী নামৰ এবিধ বস্ত্ৰলৈ পৰিৱৰ্তন হয় যিয়ে দুবিধ বস্ত্ৰৰ উদ্দেশ্য পূৰণ কৰে।
কঁকালৰ চাৰিওফালে শাৰী মেৰিয়াই পিন্ধাৰ আটাইতকৈ সহজ উপয়াটো হ'ল শাৰীৰ এটা আগ কঁকালত কেইবাবাৰো মেৰিয়াই আনটো আগ বাওঁ কান্ধত ওলমাই ৰখা হয়।
শাৰীৰ ইতিহাসবিদ তথা স্বীকৃত বস্ত্ৰশিল্প পণ্ডিত ৰতা কাপুৰে তেওঁ ৰচনা শাৰীছ: ট্ৰেডিচন এণ্ড বিয়ণ্ড গ্ৰন্থত শাৰী পৰিধানৰ ১০৮টি পদ্ধতি নথিভুক্ত কৰিছে।
এই গ্ৰন্থত গুজৰাত, মহাৰাষ্ট্ৰ, গোৱা কৰ্ণাটক, কেৰেলা, তামিলনাডু, অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, উৰিষ্যা, পশ্চিমবঙ্গ, ঝাড়খণ্ড, বিহাৰ, ছত্তীচগঢ়, মধ্যপ্ৰদেশ, আৰু উত্তৰপ্ৰদেশ মুঠ ১৪খন ৰাজ্যৰ শাৰী পৰিধানৰ পদ্ধতিৰ উল্লেখ আছে।
ফৰাছী সাংস্কৃতিক নৃতাত্ত্বিক তথা শাৰী গৱেষক চ্যাণ্টাল বোলঞ্জাৰে তলৰ পৰিধান পদ্ধতি সমূহ শ্ৰেণিবদ্ধ কৰিছে:
নীহাৰৰঞ্জন ৰায়ৰ মতে, আদিতে পূৰ্ব, দক্ষিণ আৰু পশ্চিম ভাৰতত চিলাই কৰা কাপোৰ পৰিধানৰ প্ৰচলন নাছিল।
'সাত্ত্বিক' শব্দটোক সংস্কৃত সাহিত্য আৰু জাতক নামৰ বৌদ্ধ সাহিত্যত প্ৰাচীন ভাৰতৰ মহিলাৰ বস্ত্ৰ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে ই আধুনিক সময়ত 'শাৰী'ৰ সমাৰ্থক বা সমতুল্য হ'ব পাৰে।
নাৰীৰ ঊৰ্ধাঙ্গৰ পোচাকৰ বৰ্ণনাত প্ৰাচীন স্তনপাট্টা শব্দটি ব্যবহৃত হৈছে আৰু ইয়াৰ পৰাই চোলি শব্দটোৰ উদ্ভৱ হৈছিল।
কলহনাৰ দশম শতাব্দীৰ সাহিত্যকৰ্ম ৰজনাঙ্গিনী ৰ মতে কাশ্মীৰত ৰাজকীয় আদেশ অনুসৰি ডেকান ৰ পৰা অহা চোলিৰ প্ৰচলন হৈছিল।
শাৰী ভাৰত, বাংলাদেশ সহ ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ নাৰী সকলৰ ঐতিহ্যবাহী তথা নিত্যনৈমিত্তিক পৰিধেয় বস্ত্ৰ।
শাৰী সাধাৰণতে পেটিকোটৰ (উত্তৰ ভাৰতত লেহেঙ্গা/ঘাগৰা আৰু বাংলাদেশ সহ পূব ভাৰতত চায়া নামেও পৰিচিত) ওপৰত পিন্ধা হয়।
মাৰাঠীত পেটিকোটক পাৰ্কাৰ বুলি কোৱা হয়, হিন্দু-উৰ্দুত , তামিল ভাষাত উলপাবাৰাই (দক্ষিণ ভাৰতৰ অন্যান্য প্ৰান্তত যেনে মালায়ালম: ാാ, তেলুগু: ా, কন্নড়: ಾುೆ,)আৰু পূব ভাৰতত বাংলাত সায়া বোলা হয়।
ভাৰত, বাংলাদেশ, নেপাল আৰু শ্ৰীলংকাৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠানত সাধাৰণত‍ শাৰীক সকলোতকৈ সাধাৰণ আৰু উপযোগী মহিলাৰ বস্ত্ৰ হিচাপে ধৰা হয়।
নিভি – মূলত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশত এই পৰিধান শৈলীত শাৰী পিন্ধা হয়; আধুনিক নিভি শৈলীৰ দৰে কেঁচা নিভি নামে আন এটি শৈলী উদ্ভৱ হৈছে, য'ত শাৰীৰ এটা আগ দুই ভৰিৰ মাজেৰে পোন্ধ মৰাৰ দৰে পিছফালে নি কঁকালত গুজি দিয়া হয়।
আনহাতে সঞ্জনাৰ মাকৰ পিতৃ-মাতৃ জিঅ'ফ্ৰি কেণ্ডাল আৰু লৌৰা কেণ্ডালো অভিনয়ৰ লগতে জড়িত আছিল।
১৯৮৯ চনৰ ছবি 'হিৰো হীৰালাল'ত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে সঞ্জনা কাপুৰে জীৱনৰ প্ৰথমটো শীৰ্ষ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
১৯৯১ চনত তেখেতে আকিৰা কুৰুশ্বাৱাৰ থিয়েটাৰী প্ৰযোজনা 'ৰশ্বোমন'ত এগৰাকী জাপানী পত্নীৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে।
প্ৰায় চাৰ তিনিবছৰৰ বাবে সঞ্জনা কাপুৰে 'আমূল ইণ্ডিয়া শ্ব’' নামৰ অনুষ্ঠানটোৰ পৰিৱেশক হিচাপে টেলিভিছনৰ জগতত কাম কৰে।
পৰিয়ালটো মাঙ্গালোৰৰ পৰা মুম্বাইলৈ গুছি আহিছিল আৰু তাতে আৰ্য বিদ্যা মন্দিৰত তেওঁ পঢ়া-শুনা কৰিছিল।