polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
এই সংযোজনে বন্যপ্ৰাণীৰ বাবে আৱাসিক পৰিসৰ বঢ়োৱা উপৰিও কাৰ্বি আংলং পাহাৰলৈ বন্য জন্তুৰ অহা-যোৱাৰ বাবে নিৰাপদ বাট উলিয়াই দিছে।
১৯০৪ চনত কাজিৰঙা অঞ্চলত গঁড় চাবলৈ আহিছিল তদানীন্তন ভাৰতবৰ্ষৰ ভাইচৰয় লৰ্ড কাৰ্জনৰ পত্নী মেৰী কাৰ্জন।
তেখেতৰ লগত যোৱা 'পশু সন্ধানক' 'বলোৰাম হাজৰিকা'ই গঁড় সংৰক্ষণৰ আৱশ্যকতা সম্পৰ্কে মেৰী কাৰ্জনৰ আগত দাঙি ধৰে।
ইয়াৰ পাছতেই তেখেতে স্বামী ল'ৰ্ড কাৰ্জনক গঁড়ৰ সংৰক্ষণৰ বাবে ব্যৱস্থা কৰিবলৈ পতিয়ন নিয়ায়।
আলফা আৰু অন্যান্য উগ্ৰপন্থী গোটৰ চলিত কাৰ্যকলাপে অঞ্চলটোৰ অৰ্থনৈতিক ক্ষেত্ৰত হানিৰ সৃষ্টি কৰিছে।
অৱশ্যে আলফাৰ দ্বাৰা প্ৰত্যক্ষ ভাৱে কাজিৰঙাৰ কোনো হানি হোৱা নাই–বৰং–কিছুমান ক্ষেত্ৰত আলফা সদস্যই উদ্যানৰ পশু হত্যা বন্ধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা দেখা যায়।
পৃথিৱীৰ ভিতৰতে বৃহৎ আকাৰৰ দুবিধ সাপ ক্ৰমে আৰু ; লগতে আটাইতকৈ দীঘল বিষধৰ সাপ ৰজাফেঁটী এই উদ্যানত বিদ্যমান।
উদ্যানৰ বাবে অৰ্থনৈতিক সাহায্য ৰাজ্য চৰকাৰ আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ বন আৰু পৰিবেশ মন্ত্ৰণালয়ৰ বিভিন্ন পৰিকল্পিত আৰু পৰিকল্পনা বহীৰ্ভূত বিভিন্ন শিতানৰ যোগেদি আগবঢ়োৱা হয়।
আন এটা প্ৰবাদ মতে, শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে কাজি আৰু ৰঙাই নামে এহাল অপুত্ৰক দম্পতীক সন্তান লাভৰ বাবে সেই ঠাইত এটা বৃহৎ পুখুৰী খন্দাবলৈ কৈছিল।
মূলত: চাৰি প্ৰকাৰৰ উদ্ভিদসমষ্টি দেখিবলৈ পোৱা যায়: পলসুৱা মাটিৰ ঘাঁহনি , পলসুৱা মাটিৰ ঘাঁহনি আৰু অৰণ্য , গ্ৰীষ্মপ্ৰধান আৰ্দ্ৰ মিশ্ৰিত পৰ্ণপাতী অৰণ্য , আৰু গ্ৰীষ্মপ্ৰধান অৰ্ধ-চিৰসেউজ অৰণ্য - ।
অন্যান্য চৰাইৰ ভিতৰত আৰু , -ৰ ভিতৰত ’ আৰু , পাতসিয়া চৰাই -ৰ ভিতৰত সাধাৰণতে দেখিবলৈ পোৱা টোকোৰা আৰু লুপ্তপ্ৰায় ' ; -ৰ ভিতৰত ' ; আৰু -ৰ ভিতৰত আদি উল্লেখযোগ্য।
পাছৰ তিনিটা বছৰত উদ্যানৰ পৰিসৰ আৰু ১৫২ বৰ্গ কি.মি. বঢ়াই ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰলৈকে বিস্তাৰ কৰা হয়।
এই সময়চোৱাত কাজিৰঙাৰ ভিতৰত চিকাৰ কৰাৰ ওপৰত বাধা-নিষেধ আছিল আৰু ভ্ৰমণকাৰীক দৰ্শনৰ অৰ্থে অৰণ্যৰ ভিতৰলৈ যোৱাৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল।
এই অঞ্চলত সিঁচৰতি হৈ থকা কাৰ্বি ৰাজ্যৰ বিভিন্ন শিলাকৃতিয়ে এই মতবাদৰ সপক্ষে সাক্ষ্য আগবঢ়ায়।
সপ্তদশ শতিকাৰ আহোম স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপ সিংহ সেই ফালেৰে যাওঁতে সেই ঠাইৰ মাছৰ সোৱাদত আকৃষ্ট হৈ ঠাইখিনিৰ নাম সোধাত 'কাজিৰঙা' বুলি উত্তৰ দিয়াৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
কাজিৰঙাৰ আন এটা উৎস হ'ব পাৰে কাৰ্বি ভাষাৰ শব্দ 'কাজি' আৰু 'ৰঙাই' , অৰ্থাৎ 'ৰঙা ছাগলীৰ স্থান' ।
দেউতাকৰ যদিও ইচ্ছা আছিল ছাৰ্লক ডাঙৰ হৈ ইঞ্জিনিয়াৰ হ’ব, কিন্তু ছাৰ্লক হ’লগৈ বিশ্বৰ একমাত্ৰ কনচাল্টিং ৰহস্যসন্ধানী।
তেখেতৰ সঙ্গী, যোগ্য সহকাৰী বন্ধুবৰ লেখক ডাক্তৰ ওৱাটচনে ৰহস্য উদঘাটনৰ চেষ্টা কৰিছে কি কাৰণেনো তেওঁ এই পেশালৈ আহিল।
ডয়েল চাহেবে কৈ যোৱা মতে ছাৰ্লক হোম্‌ছৰ বাবে তেখেতে অনুপ্ৰেৰণা হিচাপে লৈছিল তেখেতৰ এটা সময়ৰ শিক্ষক জোছেফ বেলক।
ছাৰ্লক হোম্‌ছ চৰিত্ৰটো সৰ্বমুঠ ছাপন্নটা গল্প আৰু চাৰিখন উপন্যাসৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ আছিল।
ল’ৰালিকালৰ পৰাই ছাৰ্লকে শিকি গৈ আছিল কি দৰে দুচকুৰ ক্ষমতাৰেই চকুৰে দেখা বস্তুসমূহৰ খুঁটিনাটি ধৰা পেলাব পাৰি।
১৮ বছৰ বয়সত যেতিয়া তেওঁ অক্সফোৰ্ড কলেজৰ আণ্ডাৰ গ্ৰেজুয়েটৰ ছাত্ৰ, তেতিয়া তেওঁ বন্ধুবান্ধবহীন।
চেহেৰা সিমান সুন্দৰ নহ'লেও তেখেতৰ ফালে নোচোৱাকৈ থাকিব নোৱাৰি; এক অসাধাৰণ আকৰ্ষণীয় ক্ষমতা আছিল তেখেতৰ।
১৮৭৪ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ১২ জুলাইত বন্ধু ভিক্টৰে তেখেতৰ দেউতাকৰ সৈতে ছাৰ্লকক পৰিচয় কৰাই দি ছাৰ্লকৰ বিশ্লেষণী ক্ষমতাৰ কথা কয়।
এইখিনিতে বৃদ্ধ ভিক্টৰে ছাৰ্লকক পৰীক্ষা কৰিব খুজি তেখেতৰ সম্বন্ধে ক'বলৈ কয়, ছাৰ্লকে যি ক’লে, সেইকথা শুনি বৃদ্ধৰ হাঁহি হাঁহি চেহেৰা ম্লান হৈ গ’ল।
লণ্ডন নিবাসী ছাৰ্লক হোম্‌ছ প্ৰখ্যাত যুক্তিবাদী বিশ্লেষণত, ছদ্মবেশ ধাৰণত আৰু বিধি-বিজ্ঞানৰ নিয়ম অনুসৰি তদন্ত কৰি জটিল ৰহস্য সমাধানত সিদ্ধহস্ত।
উল্লেখ্য যে আমেৰিকান বেপ্টিষ্ট মিছনেৰীসকল অসমত উপস্থিত হোৱাৰ আগতেই ১৮১৩ চনত শ্ৰীৰামপুৰত প্ৰতিষ্ঠিত ব্ৰিটিছ মিছনেৰীসকলে তেখেতসকলৰ প্ৰেছৰ পৰা বাইবেলখন অসমীয়া ভাষাত প্ৰকাশ কৰে।
উইলিয়াম কেৰী চাহাবৰ তত্ত্বাৱধানত নগাঁৱৰ আত্মাৰাম শৰ্মাই বাইবেলৰ "নতুন নিয়ম" -খন ‘ধৰ্মপুস্তক’ নামেৰে অনুবাদ কৰি প্ৰকাশ কৰিছিল।
সেই সময়ৰ কিছু আগেয়ে তেওঁলোকে পঞ্চানন কৰ্মকাৰ নামৰ এজন লোকক ছপাশালত ব্যৱহাৰ কৰাৰ উদ্দেশ্যে এক বৃহৎ ভৌগোলিক পৰিসীমা সাঙুৰি, উমৈহতীয়া ব্যৱহাৰ বাবে আখৰসমূহ সাজিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
পঞ্চানন কৰ্মকাৰে বঙ্গ, অসম আৰু আন দাঁতিকাষৰীয়া অঞ্চল ভ্ৰমণ কৰি শ্ৰীৰামপুৰৰ ছপাশালত তেওঁ ভ্ৰমণ কৰা সকলো ঠাইতে ব্যৱহাৰৰ উপযোগী আখৰ সাজি উলিয়ায়।
আত্মাৰাম শৰ্মাই বাইবেলখনৰ বাবে পঞ্চানন কৰ্মকাৰে সজা আখৰ ব্যৱহাৰ কৰাত পুৰণি অসমীয়া লিপিৰ ব্যৱহাৰ সিমানতে অন্ত পৰে।
অৱশ্যে পঞ্চানন কৰ্মকাৰে সজা আখৰ আৰু পুৰণি অসমীয়া লিপিৰ মাজত বেছি ব্যৱধান নাছিল যদিও সেই ব্যৱধানখিনিৰ বাবেই অসমীয়া লিপিৰ এক স্বকীয় ইতিহাস আছিল বুলি লিপিবিদসকলে মন্তব্য কৰে।
খ্ৰীষ্টীয় ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধত খোদিত উত্তৰ গুৱাহাটীৰ কানাই বৰশীবোৱা তুৰুষ্ক-ক্ষয়ৰ শিলৰ ফলিত আখৰেই হ’ল মধ্যযুগীয় অসমীয়া লিপিৰ আদি নিদৰ্শন।
খ্ৰীষ্টীয় ষোড়শ-অষ্টাদশ শতিকাত অসমত বহুলভাৱে দুবিধ লিপিৰ প্ৰচলন আছিল— প্ৰথম বিধ "আহোম বা টাই লিপি" বা অসমাক্ষৰ আৰু আনবিধ "পুৰণি অসমীয়া", ই ‘হেন্দুৱান’ বা ‘হিন্দু অক্ষৰ’ ৰূপেও জনাজাত।
কাইথেলী/লহকৰি লিপি (কায়স্থসকলৰ দ্বাৰা পুথি ৰচনা, নকল কৰাৰ বাবে ব্যৱহৃত লিপি আৰু এই নামকৰণ সাম্প্ৰদায় ভিত্তিকহে)
গড়গঞা লিপি (আহোমসকলৰ দ্বাৰা প্ৰথমে বুৰঞ্জীৰ নকলৰ বাবে ব্যৱহৃত হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তীকালত পদ পুথি আৰু অভিলেখলৈও ই সম্প্ৰসাৰিত হয়।
বামুণীয়া লিপি (সংস্কৃত ভাষা-সাহিত্য চৰ্চা চলা টোলবোৰক কেন্দ্ৰ কৰি পুথি-পাঁজি নকল কৰাৰ বাবে গা কৰি উঠা এক শৈলী)
অসমীয়া লিপিৰ ৫ম খৃষ্টাব্দৰ পৰাই নিজ স্বকীয়তা প্ৰতিপন্ন হৈছে নগাজৰী-খনিকৰ গাঁৱৰ প্ৰস্তৰখণ্ডৰ লিপিৰ মাধ্যমেৰে।
৫ম খৃষ্টাব্দৰ নগাজৰী-খনিকৰ গাঁৱৰ প্ৰস্তৰখণ্ডৰ লিপিয়ে ইয়াকো প্ৰতিপন্ন কৰে যে অসমীয়া লিপি কুটিল বা সূক্ষ্মকোণী বা সিদ্ধমাতৃকা লিপিৰ মধ্যমেৰে বিকশিত হৈ অহা নাই।
বৰঞ্চ ই ব্ৰাহ্মী লিপিৰ পৰাই বিকশিত, হয়তো কিঞ্চিতমান গুপ্ত লিপিৰ অৱদান সাঙুৰি প্ৰাচীন কামৰূপী লিপিৰ মাজেৰে বিকাশ লাভ কৰিছে।
অসমৰ ভাষা-সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনত বিৰাজ কৰা এই স্থবিৰতাই ব্ৰিটিছসকলক অসমীয়া ভাষাৰ স্বকীয়তাৰ আভাস দিবলৈ ব্যৰ্থ হয় আৰু বঙালী বাবুসকলৰ প্ৰৰোচনাত পৰি ১৮৩৬ চনৰ পৰা ১৮৭৩ চনলৈ অসমীয়া ভাষাৰ ব্যৱহাৰ লোপ পায়।
তেখেতসকলে অৰুণোদয় কাকত প্ৰকাশ কৰাৰ লগতে বিভিন্ন পুথি ৰচনা কৰি অসমীয়া ভাষাক পাহৰণিৰ গৰ্ভৰ পৰা উলিয়াই আনিবলৈ সক্ষম হয়।
ভাৰতীয় লিপিৰ ক্ৰমবিকাশৰ ইতিহাস অধ্যয়ন কৰিলে দেখা যায় যে প্ৰাচীন ভাৰতীয় লিপিমালাই প্ৰধানত দুটা শাখাৰ মাজেদি বিকাশ লাভ কৰিছিল, যথা– খৰোষ্ঠী লিপি আৰু ব্ৰাহ্মী লিপি।
খৰোষ্ঠী লিপি প্ৰথমতে সোঁফালৰ পৰা বাঁও ফাললৈ লিখাৰ নিয়ম আছিল যদিও পৰৱৰ্তীকালত বাঁওফালৰ পৰা সোঁফালৈ লিখাৰ নিয়ম চলিল।
ব্ৰাহ্মী লিপি বাঁওফালৰ পৰা সোঁফাললৈ লিখা হয় আৰু সকলো আধুনিক ভাৰতীয় লিপি ব্ৰাহ্মী লিপিৰ পৰাই বিকাশ ঘটিছে বুলি লিপিবিদসকল একমত।
প্ৰথম মত অনুসৰি: ব্ৰাহ্মী লিপি গুপ্ত লিপি কুটিল বা সূক্ষ্মকোণী বা সিদ্ধমাতৃকা লিপি পুৰণি অসমীয়া লিপি হৈ বৰ্তমানৰ অসমীয়া লিপি (সৰ্বেশ্বৰ কটকী, ড॰ মহেশ্বৰ নেওগ, ড॰ সুনীতি কুমাৰ চেটাৰ্জী, টি পি বাৰ্মা)
দ্বিতীয় মত অনুসৰি: ব্ৰাহ্মী লিপি প্ৰাচীন কামৰূপীয় লিপি পুৰণি অসমীয়া লিপি হৈ (এই মতপোষণ কৰিছে ডিম্বেশ্বৰ নেওগ, ড॰ উপেন্দ্ৰনাথ গোস্বামী, নাৰায়ণ দাস ইত্যাদিয়ে)
মধ্যযুগীয় অসমীয়া লিপি (খ্ৰীষ্টীয় ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ পাছৰ পৰা ঊনিবংশ শতিকাৰ মাজভাগলৈ, অৰুণোদয় কাকতৰ জন্মৰ আগলৈকে), আৰু
মাধৱ কন্দলী, শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱ, অনন্ত কন্দলী, ভট্টদেৱ, শ্ৰীধৰ কন্দলী আদিৰ পিছত মানৰ আক্ৰমণৰ বাবেই অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত এক স্থবিৰতা আহি পৰে।
কেলেণ্ডাৰ এখনৰ পৰ্যায়ক্ৰমে অহা চক্ৰক সাধাৰণতে কোনো বাহিৰা চক্ৰৰ লগত সংগতি ৰাখি প্ৰস্তু কৰা হয়।
চান্দ্ৰ-সৌৰ কেলেণ্ডাৰ পদ্ধতিত সৌৰ চক্ৰ আৰু চান্দ্ৰ চক্ৰ দুয়োটা চক্ৰৰ লগতে সামঞ্জস্য ৰখা হয়।
একেখন গ্ৰেগোৰিয়ান কেলেণ্ডাৰতে সপ্তাহৰ বাবে আৰু মাহৰ বাবে বেলেগ বেলেগ চক্ৰত ভাগ কৰি ৰখা হৈছে।
সাধাৰণতে সূৰ্য বা চন্দ্ৰৰ পৰিভ্ৰমণ কালৰ লগত সংগতি ৰাখি কেলেণ্ডাৰত সময়ৰ হিচাপ কৰা হয় , অৱশ্যে সেইটো চব কেলেণ্ডাৰতে মানি চলা নহ'বও পাৰে।
বহুল ব্যৱহৃত গ্ৰেগোৰিয়ান কেলেণ্ডাৰ, ইছলামীয় কেলেণ্ডাৰ, হিব্ৰু কেলেণ্ডাৰ, শক কেলণ্ডাৰ ইত্যাদি।
নিৰ্দিষ্ট সময় পঞ্জীকো কেতিয়াবা 'কেলেণ্ডাৰ' বোলা হয়, যেনে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শৈক্ষিক কেলেণ্ডাৰ, আদালতৰ মামলা-মোকৰ্দমাৰ শুনানীৰ বাবে ধাৰ্য্য কৰা কেলেণ্ডাৰ ইত্যাদি।
এই বৰফৰ আৱৰণ গলা আৰু পুনৰ গোট মৰাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি উত্তৰ মহাসাগৰৰ পৃষ্ঠীয় উষ্ণতা আৰু লুণীয়া গুণ ৰ ঋতু অনুযায়ী তাৰতম্য ঘটে।
নদী আৰু জুৰিবোৰৰ পৰা নিৰ্মল পানীৰ অধিক সোঁত আৰু কাষৰীয়া সাগৰীয় পানীৰ সৈতে সীমিত সংযোগেই ইয়াৰ মূল কাৰণ বুলি ধাৰণা কৰা হয়।
আমেৰিকাৰ নেশ্যনেল স্ন' এণ্ড আইচ ডে'টা চেণ্টাৰে ছেটেলাইটৰ তথ্যৰ সহায়ত এই মহাসাগৰৰ বৰফাৱৰণ বা বৰফ গলাৰ হাৰৰ তুলনা বিগত বৰ্ষসমূহৰ সমান্তৰাল ভাবে নিয়মীয়াকৈ বিশ্লেষণ কৰি খাকে।
আন্তৰ্জাতিক হাইড্ৰ’গ্ৰাফিক সংগঠনে ইয়াক মহাসাগৰ বুলি স্বীকৃতি দিছে যদিও কোনো কোনো সাগৰ বিশেষজ্ঞই ইয়াক উত্তৰ-ভূমধ্য সাগৰ বা সৰলভাৱে উত্তৰ সাগৰ বুলি আখ্যা দিয়ে আৰু আটলাণ্টিক মহাসাগৰৰ এটা অংশ বুলিহে গণ্য কৰে।
জতুৱা ঠাঁচ অসমীয়া ভাষাত প্ৰায়ে ব্যৱহৃত শব্দৰ সমিষ্ট, যাক বিশেষ কথা একোটা বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
জতুৱা ঠাঁচৰ গাইগুটিয়া শব্দবোৰৰ অৰ্থ বেলেগ, কিন্তু বাক্যত ব্যৱহাৰ হ’লে বেলেগ বিশেষ অৰ্থ এটা বুজায়।
আউনীআটী সত্ৰৰ সত্ৰীয়া পৰিবেশনাসমূহৰ ভিতৰত বিভিন্ন নাম-প্ৰসংগ, নৃত্য আৰু পৌৰাণিক ভাৰতীয় কাব্য পুৰাণ, বেদ, ৰামায়ণ, মহাভাৰত আদিৰ আধাৰত কৰা ভাওনা অন্যতম।
সত্ৰত পৰিবেশিত মুখ্য নৃত্য শৈলীসমূহ হৈছে- নটুৱা, অপ্সৰা, সূত্ৰধাৰ, ওজাপালি, চালি, কৃষ্ণ-গোপী নৃত্য, মাটি আখৰা আৰু গায়ন-বায়ন।
সত্ৰীয়া সীতসমূহৰ ভিতৰত গায়ন গীত, ওজাপালি গীত, জন্মাষ্টমী গীত, ৰাস গীত, গোপাল বৈৰাগ্য গীত, ৰজাঘৰীয়া গীত, গুৰু বন্দনা, দেৱ বন্দনা আৰু নাটৰমাজৰ গীত অন্যতম।
আউনীআটী সত্ৰৰ উছৱৰ ভিতৰত অসমীয়া কাৰ্তিক মাহৰ ২৫ তাৰিখৰ পৰা ২৯ তাৰিখলৈকে অনুষ্ঠিত হোৱা "পাল নাম" উল্লেখযোগ্য।
আধ্যাত্মিক নিৰ্দেশাৱলী "শৰণ", "ভজন" আৰু "মালামন্ত্ৰদান" সত্ৰাধিকাৰ বা তেওঁৰ মুখ্য শিষ্যসমূহে অনুষ্ঠিত কৰে।
সত্ৰখনৰ প্ৰথমজনা সত্ৰাধিকাৰ শ্ৰী শ্ৰী নিৰঞ্জনদেৱৰ দ্বাৰা বৈষ্ণৱ ধৰ্মত দিক্ষিত হোৱাৰ পিছত তেওঁ জয়ধ্বজ সিংহ নাম লয়।
ৰজাই মুঠ ৮১,৬৫০ বিঘা মাটি "দেৱত্ৰ" আৰু "ব্ৰহ্মত্ৰ" নামেৰে দুটা ভাগত সত্ৰখনক চোৱা-চিতা কৰিবলৈ প্ৰদান কৰিছিল।
"ডেকা সত্ৰাধিকাৰ" উত্তৰ শাৰীৰ সোঁমাজত থাকে আৰু "গোবিন্দ পুৰীয়া সত্ৰাধিকাৰ"জন পূব শাৰীৰ সোঁমাজত থাকে ।
সত্ৰই নতুন দিল্লীত ভাৰতৰ গণতন্ত্ৰ দিৱস, ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনৰ বিশেষ কাৰ্যসূচী, যোধপুৰ, দিল্লী. তামিলনাডু আদিত অনুষ্ঠিত হোৱা ৰাষ্ট্ৰীয় সাংস্কৃতিক মহোৎ‌সৱত সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰদৰ্শন কৰিছে।
শেহতীয়াকৈ আউনীআটী সত্ৰই মাজুলীৰ জেংৰাইমুখত এটা "মিচিং সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ" মুকলি কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছে।
নিয়মীয়া ধৰ্মীয় কাম-কাজৰ উপৰিও উল্লেখযোগ্য দিন যেনে পাল নাম, ৰাসলীলা, জন্মাষ্টমী, ফাকুৱা, ব'হাগ বিহু, কাতি বিহু আদিত শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰতি ভক্তিভাৱেৰে বিশেষ অনুষ্ঠান আয়োজন কৰা হয়।
সত্ৰখনিত নামঘৰ, মণিকূট, গুৰুগহ, ভকতৰ চাৰিহাটী, ধনভঁৰাল, চাউল ভঁৰাল, কৰাপাটৰ উপৰিও নিজ বৈশিষ্ট্য সম্পন্ন কেইবাটাও অংগ আছে, সেই সমূহৰ ভিতৰৰ ৰাঙলী চ’ৰা, পুথিভঁৰাল, যাদুঘৰ, আলহীঘৰ, সংস্কত টোল, ছপাশাল, মুকলি ৰংগমঞ্চই প্ৰধান।
বীৰ চমাইয়া নিজে এজন গোড়া ব্ৰাহ্মণ হ’লেও, শিক্ষা গ্ৰহণৰ ক্ষেত্ৰত ৰাধাকৃষ্ণণৰ একাগ্ৰতালৈ লক্ষ্য কৰি তেওঁক এই খ্ৰীষ্টিয়ান শিক্ষানুষ্ঠানলৈকে পঠোৱাৰ সিন্ধান্ত লয়।
আনুষ্ঠানিক শিক্ষা গ্ৰহণৰ সমগ্ৰ কালছোৱা ৰাধাকৃষ্ণণে অতিবাহিত কৰে খ্ৰীষ্টিয়ান মিছনেৰী সকলৰ মাজত।
মিছনেৰী সকলৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এই শিক্ষানুষ্ঠান সমূহৰ কটকটীয়া নীতি-নিয়ম আৰু উচ্চ মানৰ শিক্ষাদানৰ মাজত ৰাধাকৃষ্ণণ ডাঙৰ হৈছিল।
ৰাধাকৃষ্ণণৰ চৰিত্ৰ গঠনত তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ দৃষ্টিভংগীৰ প্ৰসাৰতায়ো যথেষ্ট অৰিহণা যোগাইছিল।
সকলো ধৰণৰ অন্ধ সংস্কাৰৰ পৰা মুক্ত চমাইয়া পৰিয়ালে কোনো অপবাদলৈ ভয় নকৰি শিক্ষাগ্ৰহণৰ বাবে ৰাধাকৃষ্ণণক খ্ৰীষ্টিয়ান শিক্ষানুষ্ঠানলৈ পঠোৱাতো সেই সময়ত অন্যান্য নিষ্ঠাবান ব্ৰাহ্মণ পৰিয়াল সমূহৰ সন্তানসকলৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰায় অসম্ভৱ কাৰ্য আছিল।
বি-এ পাঠ্যক্ৰমত অংক, পদাৰ্থ বিজ্ঞান, ইতিহাস, জীৱবিদ্যা আৰু দৰ্শন এই কেইটা বিষয়ৰ কোনটোক তেওঁ ‘অনাৰ্ছ’ বিষয় হিচাপে ল’ব তাক লৈ ৰাধাকৃষ্ণণ কিছু দোমোজাত পৰে।
এনে সময়তে সেই কলেজৰ পৰাই ‘দৰ্শন’ত অনাৰ্ছ সহকাৰে পাছ কৰি ওলোৱা তেওঁৰ এজন সম্বন্ধীয় ককায়েকে ৰাধাকৃষ্ণণক কেইখনমান দৰ্শনৰ কিতাপ পঢ়িবলৈ দিয়ে।
এই কিতাপ কেইখনে তেওঁৰ ওপৰত যি প্ৰভাৱ পেলায়, তাৰ পৰিণতিত তেওঁ দৰ্শনতে ‘অনাৰ্ছ’ লোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এম.এ ডিগ্ৰীৰ বাবে যুগুত কৰা ৰাধাকৃষ্ণণৰ ‘থেচিচ’ ‘ ’, দৰ্শনক তেওঁৰ প্ৰথম গ্ৰন্থ হিচাপে ১৯০৮ চনত প্ৰকাশ পায়।
ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষাক্ষেত্ৰত ৰাধাকৃষ্ণণে পালন কৰা দায়িত্ব সমূহ এনে ধৰণৰ:-
ৰাজনীতিৰ ক্ষেত্ৰত নেহৰুৰ সতীৰ্থ ৰাধাকৃষ্ণণে কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী সভাৰ বৈদেশিক মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
এগৰাকী কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰীৰ পদমৰ্য্যাদা আৰু সম্পূৰ্ণ ক্ষমতাৰে, ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰদূত হিছাপে ১৯৪৯ চনৰ পৰা ১৯৫২ চনলৈ ছোভিয়েত ৰাছিয়াত থকা সময়ছোৱাত কাশ্মীৰ সমস্যাক লৈ পাক-ভাৰত মতানৈক্যৰ বিষয়ত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ নিৰাপত্তা পৰিষদৰ ওচৰত সপক্ষে ছোভিয়েত সমৰ্থন আদায় কৰিছিল।
দেশৰ ৰাজনীতিত অংশ গ্ৰহণ কৰি তেওঁ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি পদত অধিষ্ঠিত হৈ দেশৰ সৰ্বোচ্চ সন্মানৰ অধিকাৰী হৈছিল যদিও তেওঁক বিশ্ববাসীয়ে এগৰাকী মহান দাৰ্শনিক আৰু শিক্ষক হিচাপেও সন্মান কৰিছিল।
১৮৮৮ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ৫ ছেপ্তেম্বৰ তাৰিখে তামিলনাডুৰ চেন্নাইৰ তিৰুটানি নামে ঠাইত ৰাধাকৃষ্ণণে জন্ম গ্ৰহণ কৰে।
মধ্যভাগত জালুগুটি, বৰচকাবাহ, ভূৰবন্ধা, দলবাৰী, দন্দুৱা, বৰঙাবাৰী; উত্তৰে ভূৰাগাওঁ, লাহৰীঘাট, মৈৰাবাৰী; পূবে ধিং , জাজৰি , হাবি-বৰঙাবাৰী, চৰাইবাহী, বাৰপূজীয়া মিকিৰভেটা; দক্ষিণে আহঁতগুৰি, তেলাহী, ধৰমতুল; পশ্চিমে জাগীৰোড, কাঁহিকুছি আদি উল্লেখযোগ্য অঞ্চল।
ৰাজহ চক্ৰ কেইটা হ’ল: মায়ং ৰাজহ চক্ৰ, মৰিগাঁও ৰাজহ চক্ৰ, ভূৰাগাঁও ৰাজহ চক্ৰ, লাহৰিঘাট ৰাজহ চক্ৰ আৰু মিকিৰভেটা ৰাজহ চক্ৰ।
ইয়াৰে ভূৰবন্ধা উন্নয়ন খণ্ডত ১৩ টা, কপিলী উন্নয়ন খণ্ডত ৫টা , লাহৰিঘাট উন্নয়ন খণ্ডত ২৪ টা, মায়ং উন্নয়ন খণ্ডত ২৭ টা, মৈৰাবাৰী উন্নয়ন খণ্ডত ১১টা , বটদ্ৰৱা উন্নয়ন খণ্ডত ১টা আৰু দলংঘাট উন্নয়ন খণ্ডত ৪টা গাঁও পঞ্চায়ত আছে।
ইয়াৰে ৫টা উন্নয়ন খণ্ড সম্পূৰ্ণভাৱে মৰিগাঁও জিলাত অৱস্থিত আৰু বাকী থকা ২টা উন্নয়ন খণ্ডৰ অংশবিশেষ মৰিগাঁও জিলাৰ অন্তৰ্গত।
আগতে মৰিগাঁওখনক পশ্চিম নগাঁও বুলি জনা গৈছিল; কিন্তু যেতিয়া ইয়াত কলেৰা মহামাৰীৰ প্ৰকোপ বেছি হ’ব ধৰিলে তাৰ ফলত বহুতো মানুহৰ মৃত্যু হ’বলৈ ধৰিলে আৰু তাৰ পিছত এই গাঁওখনৰ নাম মৰিগাঁও ৰখা হ’ল।
জিলাখনৰ উত্তৰ দিশে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী, পূব দিশে নগাঁও জিলা, দক্ষিণ দিশে কাৰ্বি আংলং জিলা আৰু পশ্চিম দিশে কামৰূপ মহানগৰ জিলা।
কোনো জাকজমকতা নকৰাকৈ উদ্‌যাপিত হৈ অহা এই ভঠেলি উৎসৱৰ দিনা পুৱাৰ ভাগতে গাঁৱৰ ডেকা-চেমনীয়া ল’ৰাহঁতে জাতি বাঁহ এডাল আগলি নকটাকৈ মূঢ়াৰ সৈতে উভালি আনি ভালদৰে চাঁচি-চুৰুকি ধুই পখালি লয়।
পিছত শংখ, ঘণ্টা, বৰকাঁহ, ঢোল, খোল, তাল, আয়তীসকলৰ উৰুলি, হৰিধ্বনি আদি মাংগলিক ধ্বনিৰ মাজত ৰং-ৰহইচৰ মাজেৰে আটায়ে এই সু-সজ্জিত বাঁহডালক তুলি দি গুৰিটো পুতি দিয়ে।
সাধাৰণতে গাঁৱৰ নামঘৰ বা থান আদিত উমৈহতীয়া ঠাইত থকা ভঠেলি উৎসৱ খোলাৰ ডাঙৰ গছত সু-সজ্জিত বাঁহডাল ওলোমাই ৰখা হয়।
সাতামপুৰুষীয়া ভঠেলি উৎসৱ চোৱাৰ বাবে ডেকা-বুঢ়া সকলোৱে জাতি-ধৰ্ম-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে বাটকুৰি বাই আহে।
ভঠেলিৰ পৰা নিজ নিজ ঘৰলৈ ঘূৰি যাওঁতে প্ৰতিজন মানুহে ‘পাউৰা’ৰ গুৰিৰ মাটি আনি নিজ ঘৰৰ হাঁহ-পাৰৰ বাঁহত থয়।
গধূলি নামি অহাৰ লগে লগে ডেকা-ল’ৰাহঁতে ভঠেলি ঘৰটোৰ পৰা ভিতৰৰ বস্তুবোৰ আঁতৰাই আগতে সাজু কৰি থোৱা বাঁহৰ লাঠিৰে ঘৰটো কোবাই কোবাই ভাঙি আনন্দ কৰে।
উৎসৱ শেষ হোৱাৰ লগে লগে গাঁৱৰ ডেকা ল’ৰাহঁতে ‘পাউৰা’ কান্ধত লৈ নামৰ পদ গাই গাই ঘৰে ঘৰে লৈ ফুৰায়।
থাল এখনত ফাকু লৈ ডেকাহঁতে সেৱা কৰাসকলক ফাকুৰ ফোঁট দিয়ে আৰু পৰিয়ালৰ লোকসকলে সেই থালখনত কিছু টকা পইচা আগবঢ়ায়।
ভঠেলিৰ দিনা ৰাতিপুৱাই ডেকা ল’ৰাহঁতে ভঠেলি খোলাৰ একাষে এটি বাঁহৰ খুটি পুতি খুটিটোৰ মূৰত কলৰ ছটিয়াৰে এটি এঢলীয়া ঘৰ সাজে।
ঘৰটোৰ ভিতৰত এখন ডাঙৰ পীৰাৰ ওপৰত নতুন বিহুৱান এখন দি তাৰ ওপৰত একলহ চাউল, এথোক কল, এথোক তামোল, বিশ মুঠি পাণ, নাৰিকল, ফলমূল আদি ৰখা হয়।
ধূপ-ধুনা জ্বলাই এই ঘৰটোত বাঁহদেৱতা অগ্নিলৈ এখন নৈবদ্য আগবঢ়াই তাতেই নাম-প্ৰসংগ কৰি নতুন বছৰটোত যাতে সকলো ভালে-কুশলে থাকিব পাৰে, তাৰ বাবে আশিস বিচাৰে।
ভাৰতৰ হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলে বছৰটোৰ বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন গছ-গছনিক দেৱ-দেৱীৰ প্ৰতীক হিচাপে লৈ পূজা কৰে।
পৰিয়ালৰ অনুপ্ৰেৰণা আৰু কেইজনমান অধিবক্তাৰ সহযোগত তেখেতে "সংক্ৰামক ৰোগ চিকিৎসালয় কৰ্তৃপক্ষ"ৰ বিৰুদ্ধে উচ্চতম ন্যায়ালয়ত গোচৰ তৰে।
১৯৯৭ চনত ন্যায়ালয়ে ৰায় দিয়ে যে এইড্‌ছ আক্ৰান্ত ৰোগীৰ চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত কোনো ভেদভাৱ থাকিব নোৱাৰে আৰু তেওঁলোককো সাধাৰণ ৰোগীৰ সমানেই সা-সুবিধা প্ৰধান কৰা হ’ব।
তেতিয়াহে স্পষ্ট হয় যে গোস্বামীৰ পতি এই ৰোগত ভুগি আছিল আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালবৰ্গ‍ই এই কথা গোস্বামীৰ পৰিয়ালৰ পৰা লুকুৱাই ৰাখিছিল।
১৯৯৪ চনত মাত্ৰ ১৮ বছত বয়সতে গুৱাহাটীৰ পংকজ শৰ্মা নামৰ এজন ব্যৱসায়ীৰ লগত গোস্বমীৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়।
তাৰ পিছত জাহ্নৱী গোস্বামীক শহুৰেকৰ পৰিয়ালে ঘৰৰ পৰা উলিয়াই পঠিয়ায় আৰু তেখেত শুদাহাতে নগাঁৱৰ ঘৰলৈ ঘূৰি আহে।
জাহ্নৱী গোস্বামী এইচ.আই.ভি/এইড্‌ছৰ বিষয়ে সজাগতা সৃষ্টি কৰাত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈ অহা অসমৰ এগৰাকী সমাজকৰ্মী।
১৯৯৬ চনতে নিজৰ দেহত এই ভাইৰাছ ধৰা পৰাৰ পিছত পোন্ধৰ বছৰ তেখেতে এখন এইচ.আই.ভি/এইড্‌ছমুক্ত সমাজ গঢ়িবলৈ চেষ্টা চলাই আহিছে।
২০০২ চনত তেখেতে অসমৰ এইড্‌ছত আক্ৰান্ত লোকসকলৰ জীৱন-ধাৰণৰ মান উন্নত কৰিবলৈ "দা আচাম নেটৱৰ্ক অৱ পজিটিভ পিপল" গঠন কৰে।
জাহ্নৱী গোস্বামীয়ে ১৯৯৯ চনত গুৱাহাটীলৈ গৈ "অসম ৰাজ্যিক এইড্‌ছ নিয়ন্ত্ৰণ সমিতি" ত যোগদান কৰে।
কেইবছৰমান সমিতিয়ে যোগাৰ কৰি দিয়া কোঠালী এটাত থকাৰ পিছত অৱশেষত ২০০৩ চনত অসম চৰকাৰে তেখেতক এটা ঘৰ প্ৰদান কৰে।
এনেধৰণৰ বৈষম্যৰ বাবেই তেখেতে ২০০৬ চনৰ অসম বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হোৱাৰ পৰা বিৰত থাকিবলগীয়া হয়।
ইয়াৰ উদ্দেশ্য আছিল এই ভাইৰাছত সংক্ৰমিত লোকৰ জীৱনৰ সক্ষমতা বৃদ্ধি কৰা আৰু তেওঁলোকক সমাজত উচিত স্থান দিয়া।
তেওঁলোকে লগতে এটা পৰামৰ্শ কেন্দ্ৰ মুকলি কৰিছে য’ত দৰব-পাতিৰ সুবিধাৰ উপৰিও স্বাস্থ্য পৰীক্ষাৰো সুবিধা আছে।
কন্যাৰ মৃত্যুৰ পিছত জাহ্নৱী গোস্বামীয়ে এইড্‌ছৰ বিৰুদ্ধে সজাগতা সৃষ্টিকে জীৱনৰ পণ হিছাপে লয়।
জেতুকা ৰং কৰা প্ৰসাধন সামগ্ৰী আৰু ঔষধ হিচাবে হিচাপে আজিৰ পৰা হাজাৰ বছৰৰ আগৰে পৰা ব্যৱহাৰ কৰি অহা হৈছে।
তাম্ৰযুগৰ শেষৰফালে মহিলাসকেলে সামাজিক বা বন্ধ দিনৰ অনুষ্ঠানসমূহত নিজকে সুন্দৰ ৰূপত সজাই তুলিবলৈ হেনা ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
চুলিৰ যত্নৰ বাবে জেতুকাৰ ৰস নিয়মীয়াকৈ ব্যৱহাৰ কৰিলে অকালতে চুলি পকা, উফিৰ সমস্যা হ্ৰাস পায় বুলি কোৱা হয়।
৩৫ ডিগ্ৰী ছেণ্টিগ্ৰেডৰ পৰা ৪৫ ডিগ্ৰী ছেণ্টিগ্ৰেড উঞ্চতাৰ অঞ্চলত হোৱা জেতুকা গছৰ ৰঙৰ মাত্ৰা বেছি থাকে।
আলজেৰিয়া, য়েমেন, লিবিয়া, চৌডি আৰৱ, ইজিপ্ত, ভাৰত, ইৰাক, ইৰান, পাকিস্থান, বাংলাদেশ, আফগানিস্থান, তুৰ্কী, ছমালিয়া, ছুডান আদি দেশত ইয়াৰ খেতি কৰা হয়।
বহু শাখা-প্ৰশাখাযুক্ত উদ্ভিদজোপাৰ পাতবোৰ ডালবোৰত বিপৰীতমুখী হৈ নামমাত্ৰ ঠাৰিৰে সংযুক্ত হৈ থাকে।
জেতুকাৰ ৰং গাঢ় কৰিবলৈ জেতুকা পাতৰ লগতে পকাপাণ, ঠেকেৰা টেঙা, বৰহমথুৰীৰ কুঁহিপাত, মধুৰিআমৰ কোঁহ, থেৰেজু টেঙা, কেঁচা হালধি, ডালিমৰ কোঁহ আদি কেইবাপদো ঔষধি পটাত মিহিকৈ বটি হাতৰ তলুৱাত বহলাই দি ওপৰত এৰাগছৰ পাত এখিলা দি মুঠি মাৰি বান্ধি ৪ ঘণ্টামান ৰাখিলেই বৰণ ধৰে।
এক হৈছে জেতুকা গছ এবিধ জোপোহা গছ, অন্যটো জেতুকা ৰং: এই গছৰ পাত খুন্দি হাতৰ তলুৱাত লগালে, কমলা-ৰঙা ৰঙৰ বোল উঠে।
জেতুকাৰ বৈজ্ঞানিক নাম হৈছে ) বৰ্গ- মিৰটেলছ , গোত্ৰ-লিথ্ৰেচি , জাতি- লউছনিয়া , আৰু প্ৰজাতি- ইনাৰমিচ ।
কেঁচু, এন্দুৰ, উঁই, পোক-পৰুৱা, বিভিন্ন অনুজীৱ, মাটিৰ পৃষ্ঠভাগত বাস কৰা জীৱ-জন্তু আদিৰ দ্বাৰা সংঘটিত হোৱা মাটিৰ তল-ওপৰ, পদাৰ্থৰ ভাঙন আদি প্ৰক্ৰিয়াৰ বাবে মাটিৰ গঠন সলনি হয়।
পৃথিৱীৰ উপৰিভাগৰ ওখ অঞ্চলৰ পৰা খহি বা বাগৰি অহা উপাদানসমূহে ভৈয়ামৰ মাটিৰ গঠন প্ৰক্ৰিয়াত প্ৰভাৱ পেলাই আৰু ক্ষয়ৰ ফলত ওখ অঞ্চলৰ মাটিৰ গঠনো সলনি হয়।
জলবায়ু, অৰ্থাৎ উষ্ণতা, বৰষুণ, আৰ্দ্ৰতা, বতাহ আদিয়ে ভৌতিক, ৰাসায়নিক বা জৈৱৰাসায়নিক প্ৰক্ৰিয়াৰে মাটিৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাই।
ভাৰতীয় বিমান বাহিনীৰ বিমানে তেজপুৰৰ শালনী বিমানবন্দৰৰ পৰা উৰা মাৰি ঢাকাৰ বিমানবন্দৰত আক্ৰমণ কৰিছিল।
ইয়াৰ প্ৰতিশোধ ল’বৰ বাবে পাকিস্তানী বিমান বাহিনীয়ে একেদিনাই শৰাইঘাট দলঙ ধ্বংস কৰাৰ আঁচনি কৰিছিল।
কাৰণ, সেই সময়ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ মূল কেন্দ্ৰ আছিল গুৱাহাটী আৰু ভাৰতৰ অন্য স্থানৰ লগত ইয়াৰ যোগাযোগৰ একমাত্ৰ পথ আছিল শৰাইঘাট দলং।
নিৰ্মাণ কাৰ্য্যৰ দায়িত্বত আছিল হিন্দুঃস্থান কনষ্ট্ৰাকছন কৰ্প'ৰেছন লিমিটেড নামৰ এটা প্ৰতিষ্ঠান।
হেম বৰুৱা, কমিউনিষ্ট গৌৰীশংকৰ ভট্টাচাৰ্য্য, ছ’ছিয়েলিষ্ট নেতা হৰেশ্বৰ গোস্বামীৰ দৰে ব্যক্তিয়ে এই আন্দোলনৰ গুৰি ধৰিছিল।
ৰেলৱে বিভাগে আই আই টি, গুৱাহাটীৰ বিশেষজ্ঞৰ এটা দলক দলঙখনৰ বৰ্তমানৰ অৱস্থা পৰীক্ষা কৰিবলৈ দায়িত্ব দিছিল।
বৰ্তমানৰ যাতায়তৰ বৰ্ধিত হেঁচা আৰু সঘন যান-জঁটৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি তিনিটা লেনযুক্ত আৰু এখন নতুন দলং শৰাইঘাটৰ সমীপতে নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লোৱা হয় ।
১৯৬৩ চনৰ ৭ জুনত সেই সময়ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে দলংখন আনুষ্ঠানিকভাৱে যাত্ৰীৰ বাবে মুকলি কৰে।
পাকিস্তানী সৈন্যৰ এই আঁচনিৰ কথা আগতীয়াকৈ জানিব পাৰি ভাৰতীয় সামৰিক বাহিনীয়ে ইয়াৰ উপযুক্ত ব্যৱস্থা কৰি থৈছিল।
তেওঁলোকে পাক বিমানৰ আগমন “ৰাডাৰ” যোগে গম পাই আমিনগাঁৱৰ অঞ্চলৰ আকাশ “লেজাৰ বীম” প্ৰয়োগ কৰি পোহৰাই তোলে।
মালিগাঁৱ ৰেল ষ্টেশ্যনৰ সমীপত অনুষ্ঠিত এখন সভাত সেই সময়ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী পণ্ডিত জৱাহৰলাল নেহৰুৱে দলঙখন সাধাৰণ জনতাৰ বাবে আনুষ্ঠানিকভাৱে মুকলি কৰি দিয়ে।
উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৱেই এই উপলক্ষে ৬ নৱেম্বৰত আয়োজন কৰা সভাত অসমৰ প্ৰাক্তন ৰাজ্যপাল প্ৰয়াত জে বি পাটনায়ক আৰু প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী প্ৰয়াত তৰুণ গগৈ উপস্থিত থাকে।
১৯৪২ চনৰ ১ ডিচেম্বৰ তাৰিখে, ফাৰ ইষ্টাৰ্ন থিয়েটাৰৰ ( , দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ দেশসমূহত, যেনে বাৰ্মা, থাইলেণ্ড, ভাৰত, শ্ৰীলংকা আদিত হোৱা সামৰিক অভিযানসমূহক সামগ্ৰিকভাৱে এই নাম দিয়া হৈছে) সেনাধক্ষ্য, ব্ৰিটিছ জেনেৰেল ছাৰ ৱাভেল আৰু আমেৰিকান জেনেৰেল ষ্টিলৱেলৰ মাজত হোৱা বুজাবুজিৰ মতে লিডু ৰোড বনোৱাৰ কাম আমেৰিকান ( , দ্বিতীয় মহাসমৰৰ সময়ত উত্তৰ বাৰ্মাত কৰ্মৰত মিত্ৰশক্তিৰ চীনা-আমেৰিকান জোঁট) অপাৰেশ্যনৰ অধীনলৈ যায়।
জেনেৰেল ষ্টিলৱেলৰ অধীনত আৰম্ভ হোৱা এই পথৰ আৰম্ভ হ’ব অসমৰ ৰে’ল আস্থান লিডুত আৰু ই মঙ-য়ুত বৰ্মা ৰোডৰ সৈতে সংযুক্ত হ’ব।
তাৰ পৰা সেই পথেদি ট্ৰাকসমূহে চীন সীমান্তৰ ৱাণ্টিঙলৈ যাত্ৰা কৰিব পাৰিব যাতে যাৱতীয় সামগ্ৰী চীনৰ কুনমিঙলৈ লৈ যাব পৰা যায়।
ষ্টিলৱেলৰ কৰ্মচাৰীসকলৰ এক অনুমান মতে নতুনকৈ নিৰ্মাণ হ’ব লগা এই পথেদি মাহিলী প্ৰায় ৬৫,০০০ টন সামগ্ৰী সৰবৰাহ কৰিব পৰা যাব, এই পৰিমাণ সেই সময়ত "দা হাম্প"ৰ ওপৰৰ বায়ুপথেদি সৰবৰাহ কৰি থকা সামগ্ৰীৰ পৰিমাণতকৈ বহুগুণে বেছি আছিল।
আমেৰিকান বায়ুসেনাৰ তেতিয়াৰ এজন জেনেৰেল ক্লেয়াল লী চেনাউল্টৰ মতে কিন্তু এই আনুমানিক পৰিমাণটো এক অত্যুক্তি আছিল।
ঘন বৰ্ষাৰণ্যৰ মাজেৰে ইমান দীঘল আৰু কঠিন এক যাত্ৰা অতিক্ৰম কৰি আচলতে কিমান পৰিমাণৰ সামগ্ৰী সৰবৰাহ কৰিব পৰা যাব, আৰু এই পৰিমাণটো যে তেতিয়াৰ বস্তু কঢ়িওৱা উৰাজাহাজৰ ক্ষমতাতকৈ যে বেছি হ’ব, এই বিষয়ত জেনেৰেল চেনাউল্টে সন্দেহ প্ৰকাশ কৰিছিল।
উত্তৰ বাৰ্মাৰ কামাইং, ম’গুআং আৰু ম্যিট্‌ক্যিনা চহৰক কেন্দ্ৰ কৰি এই অঞ্চলক অধিকাৰ কৰি থকা ১৮ নং জাপানী গোটৰ সামৰিক শক্তিক আক্ৰমণ কৰিবলৈ মিত্ৰ শক্তিক প্ৰয়োজন হোৱা ৰচদ পাতি আৰু অন্যান্য সামগ্ৰী যোগান ধৰাটো এই পথছোৱা নিৰ্মাণৰ পিছত সহজ হৈ পৰিছিল।
বাৰ্মাৰ শ্বিংব্ৱিয়াঙলৈকে লিডু ৰোডৰ এই অংশটো নিৰ্মাণ হৈ উঠাৰ আগেয়ে মিত্ৰ শক্তিৰ সৈন্য বিলাকক বস্তু যোগান ধৰাৰ একমাত্ৰ উপায় আছিল পাটকাই পৰ্ব্বতৰ ওপৰৰ বায়ুপথ।
মিত্ৰ শক্তিৰ এই সৈন্যবাহিনীৰ বেছিভাগ সৈন্যই আছিল আমেৰিকাই প্ৰশিক্ষণ দিয়া এক্স-ফ’ৰ্চ নামৰ বিশেষ সামৰিক গোটৰ চীনা সৈন্য।
এই পথছোৱা সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত জাপানী সৈন্য দক্ষিণলৈ পিছুৱাই যাবলগীয়া হ’ল আৰু লিডু ৰোডৰ নিৰ্মাণ আগুৱাই গৈ থাকিল।
শ্বিংব্ৱিয়াঙৰ পিছত লিডু ৰোড বনোৱাটো সহজ আছিল, কিয়নো জাপানী সৈন্যবাহিনীয়ে আগতেই ইয়াত এক পথ নিৰ্মাণ কৰি থৈছিল আৰু লিডু ৰোডৰ নিৰ্মাণ এই পথৰ ওপৰতেই কৰা হৈছিল।
লিডু ৰোড নিৰ্মাণ কৰি গৈ থাকোঁতে পথৰ দাঁতিত দুডাল ১০ ছেণ্টিমিটাৰ জোখৰ পাইপ-লাইনো বনাই গৈ থকা হৈছিল।
ইয়াৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল এই পথেদি যাবলগীয়া বাহনবোৰক ট্ৰাকেদি ইন্ধন যোগান ধৰাৰ পৰিৱৰ্তে এই পাইপ-লাইনেদি ইন্ধন যোগান ধৰা।
ঊনৈছ শতিকাত ব্ৰিটিছ ৰে’লৱেৰ নিৰ্মাণকাৰী সকলে ভাৰত-বাৰ্মা সীমান্তৰ পাটকাই পৰ্বতত ৩,৭২৭ ফুট উচ্চতাত থকা পাংচাউ-পাচ নামে ঠাইত এক জৰীপ চলাইছিল।
তেওঁলোকে ঠাৱৰ কৰিছিল যে এই অঞ্চলত বাৰ্মাৰ হুকাৱঙ উপত্যকালৈকে এক ৰে’লপথ নিৰ্মাণ কৰিব পৰা যাব।
এই পৰিকল্পনাটো পিছলৈ বাদ দিয়া হৈছিল যদিও ব্ৰিটিছসকলে অসমৰ পৰা বাৰ্মালৈ এক পথ নিৰ্মাণৰ বাবে পাটকাই অঞ্চলত জৰীপ কাৰ্য্য চলাই গৈছিল।
ব্ৰিটিছ অভিযন্তা সকলে এই সম্ভাব্য পথটিৰ প্ৰথম আশী মাইলৰ জৰীপ সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত এই কাম বাদ দিবলগীয়া হৈছিল কিয়নো বাৰ্মাৰ প্ৰায়বিলাক ঠাই জাপানীসকলে অধিকাৰ কৰি লৈছিল।
ইয়াৰ এক প্ৰধান কাৰণ হৈছে, ৰেংগুন জাপানৰ দখললৈ যোৱাৰ পিছৰ আৰু ষ্টিলৱেল ৰোড নিৰ্মাণৰ আগৰ সময়ছোৱাত চীনাসকলক সামগ্ৰী যোগান ধৰিবৰ বাবে আমেৰিকান আৰু মিত্ৰ শক্তিৰ হাতত এটাই মাত্ৰ পথ আছিল - "দা হাম্প" নামে বিখ্যাত পূৰ্বোত্তৰ হিমালয় পৰ্ব্বতৰ ওপৰেদি কঠিন বায়ুপথ অতিক্ৰম কৰা।
এই পৰ্য্যায়ত বনোৱা পথৰ অংশ ঠেক আৰু ক্ৰমান্বয়ে ওখ হৈ যোৱা, কোনো কোনো ঠাইত ইয়াৰ উচ্চতা ৪,৫০০ ফুট পৰ্য্যন্তও হৈছেগৈ।
লিডুৰপৰা আৰম্ভ হোৱা এই পথে পাটকাই পৰ্ব্বতৰ পাংচাউ-পাচৰ মাজেৰে গৈ বাৰ্মাৰ শ্বিংব্ৱিয়াং পাইছেগৈ।
এই পথছোৱাৰ কিছুমান বৈশিষ্ট্য হ’ল ঠায়ে ঠায়ে অতি ওখলৈ উঠি যোৱা পথ, একা বেকা কেঁকুৰি, ঠায়ে ঠায়ে হঠাতে প্ৰায় ২০০ ফুট তললৈ নামি যোৱা পথ, চাৰিওফালে থকা ঘন বৰ্ষাৰণ্য ইত্যাদি।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত আমেৰিকা আৰু তেওঁলোকৰ মিত্ৰ শক্তিবিলাকে চীনা সকলক সাহায্য সামগ্ৰী যোগান ধৰিবলৈ বাৰ্মা ৰোডৰ এক বিকল্প ৰাস্তা স্বৰূপে এই পথটিৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, কিয়নো বাৰ্মা ৰোড জাপানী সৈন্যই ১৯৪২ চনত দখল কৰি লৈছিল।
ছিয়াং কাই শ্বেকৰ পৰামৰ্শমতে ১৯৪৫ চনৰ আগভাগত আমেৰিকান সৈন্যবাহিনীৰ জেনেৰেল "ভিনেগাৰ জো ষ্টিলৱেলৰ" প্ৰতি সন্মান জনাই এই পথটিৰ নামকৰণ কৰা হয় "ষ্টিলৱেল ৰোড" নামেৰে।
ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ লিডু নামৰ ঠাইত আৰম্ভ হোৱা এই পথ ম্যানমাৰৰ কাচিন প্ৰদেশৰ শ্বিংব্ৱিয়াং, ম্যিট্‌ক্যিনা আৰু ভামো হৈ চীনদেশৰ য়ুনান প্ৰদেশৰ কুনমিঙত শেষ হৈছে।
জেনেৰেল চেনাউল্ট নামৰ সেনা বিষয়া গৰাকীয়ে সন্দেহ প্ৰকাশ কৰাটো পিছত সঁচা প্ৰমাণিত হৈছিল, কিয়নো এই পথেদি সৰবৰাহ কৰা সামগ্ৰীৰ পৰিমাণ কেতিয়াও "দা হাম্প"ৰ ওপৰেদি বায়ুপথেদি সৰবৰাহ কৰা সামগ্ৰীৰ পৰিমাণতকৈ বেছি হোৱা নাছিল।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ শেষ সময়লৈকে "দা হাম্প"ৰ ওপৰেদি বায়ুপথেৰে সামগ্ৰী সৰবৰাহ চলি আছিল, এই পথেৰে সৰ্বমুঠ ৬,৫০,০০০ টন সামগ্ৰী সৰবৰাহ হৈছিল।
মঙ-য়ুৰ এই সন্ধিস্থল পোৱালৈকে লিডু ৰোড প্ৰায় ১০খন প্ৰধান নদী আৰু ১৫৫খন উপনদীৰ ওপৰেদি পাৰ হৈ গৈছে, গড় হিচাপত প্ৰত্যেক ২.৮ মাইলত এখনকৈ দলং।
জেনেৰেল ষ্টিলৱেলে লিডু ৰোডৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য্য হাতলৈ লোৱাৰ প্ৰায় দুবছৰৰ পিছত, ১৯৪৪ চনৰ শেষভাগত এই পথটো বাৰ্মাৰোডত সংযোগ হৈ অসমৰ লিডুৰপৰা চীনৰ কুনমিঙলৈকে ব্যপ্ত এক ১,০৭৯ মাইল দীঘল ঘাইপথৰ ৰূপ লয়।
ইয়াত যদি সৈন্যবাহিনীৰ গাড়ীবিলাকে সোঁফালে ঘূৰে, তেওঁলোকে দক্ষিণৰ জাপানী অধিকৃত বাৰ্মাৰ মাজেৰে গৈ ১০০ মাইল দূৰৈত থকা লাছিঅ’ পাবগৈ পাৰে আৰু যদি তেওঁলোকে বাওঁফালে ঘূৰে, তেন্তে ৬০ মাইল উত্তৰে চীন-বাৰ্মা সীমান্তত থকা ৱাণ্টিং পাবগৈ পাৰে।
১৯৪৪ চনৰ শেষৰ ভাগলৈকেও কিন্তু এই পথৰ নিৰ্মাণ আৰম্ভণিতে নিৰ্ধাৰণ কৰা ধৰণে চীনলৈকে সম্পূৰ্ণ হৈ উঠা নাছিল।
আৰু সেই একেখিনি সময়লৈকে সৈন্যবাহিনীলৈ আধুনিক বিমানৰ আগমন ঘটিছিল আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে "দা হাম্প"ৰ ওপৰেদি চীনলৈ বায়ুপথেদি সৰবৰাহ কৰা সামগ্ৰীৰ পৰিমাণ বহুগুণে বাঢ়ি গৈছিল।
বাৰ্মাৰ বেছিভাগ ঠাই জাপানী দখলত থকা কাৰণে বাৰ্মাৰ ভিতৰ অঞ্চলৰ ভৌগোলিক তথ্য, যেনে - মাটিৰ গঠন, নদীসমূহৰ স্থিতি আৰু প্ৰকৃতি ইত্যাদি পথ নিৰ্মাণৰ আগতে জনাটো অসম্ভৱ আছিল।
লিডো ৰোডৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য্য চলাই নিবৰ বাবে জেনেৰেল ষ্টিলৱেলে এক " " গোট গঠন কৰে আৰু ইয়াৰ নেতৃত্ব প্ৰদান কৰে মেজৰ জেনেৰেল ৰে’মণ্ড এ হুইলাৰক।