polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
আইনষ্টাইনৰ গৱেষণাৰ আহিলা আছিল এডাল পেঞ্চিল আৰু কাগজ আৰু সত্যবোৰ উদঘাটন কৰিছিল সেই কাগজত পেঞ্চিল টুকুৰাৰে অংক কৰি।
১৯৫৫ চনৰ ১৮ এপ্ৰিল তাৰিখে এই বিৰাট প্ৰতিভা সম্পন্ন ব্যক্তি, বিজ্ঞানীসকলৰো বিস্ময় এলবাৰ্ট আইনষ্টাইনৰ ইহলীলাৰ অন্ত পৰে।
কিন্তু হঠাৎ ২০০২ চনৰ জুলাইত জলিয়ে তেখেতৰ নামৰ উপাধিৰ পৰা আইনগতভাবে ‘ভট’ শব্দটি বাদ দি মাত্ৰ ‘এঞ্জেলিনা জলি’ কৰাৰ বাবে আবেদন কৰে।
সেই বছৰেই একছেচ হলিউদ নামৰ এটা টেলিভিশ্যন অনুষ্ঠানত ভটে দাবী কৰে যে, তেখেতৰ ছোৱালীৰ ‘মাৰাত্মক মানসিক সমস্যা’ আছে।
এই কথাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতে জলিয়ে পাছত কয় যে, তেওঁ তেখেতৰ পিতৃৰ লগত আৰু সম্পৰ্ক চলাই ৰাখিবলৈ অপাৰগ।
ম‍ই বিশ্বাস নকৰো যে কাৰোবাৰ পৰিয়ালে তেওঁলোকৰ বংশধৰ তৈয়াৰ কৰে, কাৰণ মোৰ সন্তানটো দত্তককৃত, আৰু পৰিয়ালটো আৰ্জিত”।
তেওঁ আৰু উল্লেখ কৰে যে, তেওঁ পিতৃৰ সৈতে দূৰত্বৰ কাৰণসমূহক লৈ গণমাধ্যমৰ লগত কথাবাৰ্তা চলাই যাব নিবিচাৰে।
১৯৮২ চনত লুকিন’ টু গেট আউট চলচ্চিত্ৰত বাবা জন ভটৰ লগত এটা শিশু চৰিত্ৰ অভিনয়ৰ যোগেদি চলচ্চিত্ৰ জগতত জলিৰ আবিৰ্ভাব হয়।
পেছাদাৰ চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী হিচাপে তেখেতৰ অভিষেক ঘটে কম বাজেটেৰ ছবি চাইবৰ্গ ২ ’ত অভিনয়ৰ যোগেৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁক জৰ্জ ৱেলছ আৰু জিয়া চলচ্চিত্ৰৰ দৰে সমালোচক-নন্দিত চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰা দেখা যায়।
নাট্য চলচ্চিত্ৰ গাৰ্ল, ইণ্টাৰাপ্টেড চলচ্চিত্ৰত অনবদ্য অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ পাৰ্শ্ব অভিনেত্ৰী বিভাগৰ একাডেমি পুৰস্কাৰ লাভ কৰে।
ভিডিঅ’ গেমৰ নায়িকা লাৰা ক্ৰফ্‌ট চৰিত্ৰ লৈ লাৰা ক্ৰফ্‌ট: টম্ব ৰেইডাৰ চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰি তেখেতৰ তাৰকাখ্যাতি আৰু বাঢ়ি যায়।
মূলত ইয়াৰ পৰাই জলি হলিউদৰ অন্যতম আৰু সৰ্বোচ্চ পাৰিশ্ৰমিক-প্ৰাপ্ত এগৰাকী অভিনেত্ৰী হিচাপে বিবেচিত হৈ আহিছে।
তেখেতৰ চলচ্চিত্ৰ-জীৱনৰ সৰ্বোচ্চ ব্যবসায়িক সাফল্য যি দুখন দুটি চলচ্চিত্ৰৰ পৰা আহিছে সেইসমূহৰ হৈছে একছন-কমেডীধৰ্মী মি. এণ্ড মিছেচ স্মিথ আৰু এনিমেছন চলচ্চিত্ৰ কুং ফু পাণ্ডা ।
১৬ বছৰ বয়সত মঞ্চৰ পৰা তেখেতৰ অভিনয় জীৱনৰ আৰম্ভ হয় আৰু তেখেতৰ প্ৰথম চৰিত্ৰটো আছিল এজন জাৰ্মান প্ৰতাপশালীৰ।
১৯৭৬ চনত তেখেতৰ পিতৃ-মাতৃত বিবাহবিচ্ছেদৰ পাছত জলি আৰু তেখেতৰ ভাতৃ উভয়েই তেখেতৰ মাতৃৰ ওচৰতেই ডাঙৰ দীঘল হয়।
বিচ্ছেদৰ পাছত - পৰৱৰ্তী এই প্ৰতিকূল পৰিস্থিতিত ত্ৰান পাবৰ বাবে তেখেতৰ মাতৃয়ে নিজৰ অভিনয়ৰ উচ্চাকাংখ্যা বিসৰ্জন দিয়ে আৰু সন্তানকেইটাক লগত লৈ নিউয়ৰ্কৰ পেলিচেডঅলৈ গুছি যায়।
শৈশৱৰ পৰাই জলিয়ে নিয়মিতভাবে চলচ্চিত্ৰ চাইছিল আৰু চোৱাৰ পাছত মাতৃৰ কাষত অভিনয় কৰাৰ কামত তাইৰ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিছিল।
তাত তেখেতে অনেক সময় নিসংগ আৰু একাকী অৱস্থাত আছিল কাৰণ সেই স্কুলৰ সকলো ছাত্ৰ ছাত্ৰীসমূহ সেই এলেকাৰ ধনীঘৰৰ সন্তান আছিল।
কিছু কাৰণত, কটাকটি কৰাৰ এই আচৰণটো আৰু ব্যথা অনুভৱ কৰা—মোক অনুভৱ কৰিব সহায় কৰিছিল, ম‍ই বাচি আছো আৰু ম‍ই অলপ মুক্তি পাইছো।
তেখেতত পিতৃ-মাতৃৰ নাম যথাক্ৰমে মাৰ্ছেলিন বাৰ্ট্ৰাণ্ড আৰু জন ভট; পিতৃ-মাতৃ উভয়েই পেছাদাৰী অভিনয়শিল্পী আছিল।
সম্পৰ্কৰ দিশৰ পৰা জলি, চিপ টেইলৰৰ ভ্ৰাতৃৰ পুত্ৰী, জেমছ হেভেনৰ ভগ্নী আৰু জেকুইলিন বিছেট আৰু মেক্সিমিলিয়ান চেলৰ ধৰ্মকন্যা।
যদিও পিতৃপৰিয়ালে এনেকথাৰ ক্ষেত্ৰত ভাষ্য প্ৰকাশ কৰে যে, তেখেতৰ স্ত্ৰী বাৰ্ট্ৰাণ্ড ‘ঠিক ইৰাকীয় নহয়’ আৰু তেখেতৰ স্ত্ৰীৰ বংশক চমকপ্ৰদ হিচাপে প্ৰচাৰ কৰাৰ উদ্দেশ্যৰেই তেখেতসকলে এনেদৰে কৈ থাকে।
১৪ বছৰ বয়সত জলিয়ে তেখেতৰ অভিনয় শিক্ষা সমাপ্ত কৰি এগৰাকী অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া পৰিচালক হোৱাৰ স্বপ্ন দেখা আৰম্ভ কৰে।
ইয়াৰ বাদেও তেওঁ চুলিৰ ৰং পৰিবৰ্তন কৰে বেগুনীয়া কৰি লৈছিল আৰু তৎকালীন প্ৰেমিকৰ লগত "মোছিং"লৈ যোৱা আৰম্ভ কৰিছিল।
ইয়াৰ পাছত তেওঁ মাতৃৰ ঘৰৰ পৰা কিছু নিলগত অৱস্থিত এটা গেৰেজৰ ওপৰৰ এটা ভাৰাঘৰ লৈ থকা আৰম্ভ কৰে।
কিছুদিন পাছত তেওঁ আকৌ শিক্ষালৈ উভতি যায় আৰু বহুবাৰ ছেমিষ্টাৰ পৰীক্ষাত অকৃতকাৰ্য হোৱাৰ পাছত শেষপৰ্যন্ত হাইস্কুলৰ সীমা অতিক্ৰম কৰিব সক্ষম হয়।
তেখেতে তিনিবাৰ গোল্ডেন গ্লোব পুৰস্কাৰ, দুবাৰ স্ক্ৰিন এক্ট্ৰেছ গিল্ড পুৰস্কাৰ আৰু এবাৰ একাডেমি পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছে।
চলচ্চিত্ৰ জগতৰ বাহিৰে ২০০১ চনত তেখেতে জাতিসংঘৰ শৰণাৰ্থী সংস্থাৰ শুভেচ্ছাদূত হিচাপে মনোনীত হৈছে।
বিশ্বব্যাপী মানৱতাৰ প্ৰচাৰ আৰু বিশেষ কৰি শৰণাৰ্থীসকলৰ বাবে কাম কাজ কৰাৰ বাবে জলি বিশেষভাবে সমাদৃত।
২০০৫ চনৰ পৰা জলিয়ে আৰু এজন খ্যাতিমান আমেৰিকান অভিনেতা ব্ৰেড পিটৰ লগত দাম্পত্য সম্পৰ্ক বজায় ৰাখিছিল।
জলি-পিট যুগলৰ এইধৰণেৰ বিবাহবহিৰ্ভূত দাম্পত্য সম্পৰ্ক বিশ্বৰ গণমাধ্যমসমূহত বাৰংবাৰ আলোচিত হৈছে।
এতিয়াও গোৱালপাৰা, পলাশবাৰী, গুৱাহাটী,তেজপুৰ, শিলঘাট, খাৰুপেতীয়া, বিশ্বনাথ, ডিব্ৰুগড় আদি অসমৰ বহু নগৰ আৰু ব্যৱসায় প্ৰধান ঠাই ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰতে অৱস্থিত।
ভাৰত বিভক্ত হোৱাৰ আগলৈকে কলিকতাৰ সৈতে বাণিজ্যৰ কাৰণে অসমৰ প্ৰধান জলপথ আছিল ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী।
আনপিনে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুতেই ফেৰী নাও চলাই, মানুহ-দুনুহ পাৰ কৰি, বস্তু-বাহনি পাৰ কৰি এচাম মানুহে নিজৰ জীৱিকা চলাই আছে।
পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ বৃহত্তম আৰু ক্ষুদ্ৰতম নদী দ্বীপ ইয়াতে অৱস্থিত৷ উমানন্দ আৰু মাজুলী অসমৰ সাংস্কৃতিক মানচিত্ৰৰ সৈতে অংগাগীভাৱে জড়িত।
এই দৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰই অসমৰ শিল্প, বাণিজ্য, উদ্যোগ আদিৰ বিকাশ আৰু অগ্ৰগতিত বিশিষ্ট স্থান অধিকাৰ কৰি আছে।
ভাৰতৰ উত্তৰে অৱস্থিত তিব্বত মালভূমিৰ মানস সৰোবৰ হ্ৰদৰ পৰা চাংপো নামে এটি নৈ পূব মুৱাকৈ চীন আৰু ম্যানমাৰৰ মাজেৰে কিছুদূৰ বৈ আহি দক্ষিণ মূৱা হৈ প্ৰথমে চিয়াং তাৰ পিছত দিহাং নামেৰে অৰুণাচল ৰাজ্যৰ মাজেৰে বৈ গৈ অসমত প্ৰৱেশ কৰে।
ব্ৰহ্মপুত্ৰই অসমৰ মাজেৰে বৈ গৈ যমুনা নামেৰে বাংলাদেশত প্ৰৱেশ কৰি গংগাত লগ লাগে আৰু হুগলী আৰু পদ্মা নামেৰে দুভাগত বিভক্ত হয়।
ব্ৰহ্মপুত্ৰই যিদৰে বাৰিষা খেতি পথাৰত পলস পেলাই মাটি সাৰুৱা কৰি পথাৰত নানা তৰহৰ শস্যৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰে আনপিনে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ গৰাখহনীয়াই বছৰি অসমৰ অনেক গাঁও-ভুই, খেতি-পথাৰ আদি খহাই অসমৰ অৰ্থনীতিৰ বিস্তৰ ক্ষতি সাধন কৰে।
এই ব্ৰহ্মকুণ্ডতেই পৰশুৰামে পাপৰ পৰা উদ্ধাৰ হয়, অৰ্থাৎ ইয়াতেই তেওঁৰ হাতৰ পৰা কুঠাৰখন খহি পৰাত তেওঁ ইয়াৰ মহিমা দেখি ইয়াৰ পানী আনৰ উপকাৰৰ অৰ্থে তাৰ পাৰটো কাটি দিয়ে।
চীনৰ য়ুনান প্ৰদেশৰ পৰা মধ্য তথা পশ্চিম ভাগৰ পৰা ভাৰতবৰ্ষলৈ চলা বিশ্বৰ অন্যতম প্ৰধান ৰেচম পথটো পাটকাই ওপৰেৰেই প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল।
চীনৰ য়ুনান অঞ্চলত অৱস্থিত মং মাও ৰাজ্যৰ পৰা অহা চাওলুং চুকাফাই পাটকাই পাৰ হৈ অসমত আহোম ৰাজ্য প্ৰতিস্থা কৰিছিল।
ইয়াৰ ওপৰিও পাটকাইৰ মিছিমি পৰ্বত শ্ৰেণীৰ পৰা আৰু ভালেমান নৈ উপনৈ ওলাই অৰুণাচল হৈ অসমলৈ প্ৰবাহিত হৈছে।
পৰ্বতৰ টিঙত বৰফৰ বাঘ আৰু সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ কিছু উচ্চতাৰ অৰণ্যত ঢেঁকীয়াপতীয়া বাঘ বাস কৰে।
জয়মতী চৰিত্ৰটোৰ পৰিয়ালগত আৰু সামাজিক ভিত্তি ব্যাখ্যা কৰি পৰিচালক মঞ্জু বৰাই মত পোষণ কৰে যে সেইগৰাকী নাৰী কোনোপধ্যেই অবলা, আজলী বা সৰলচিতীয়া মনৰ হ’বই নোৱাৰে।
পৰিচালক গৰাকীৰ অনুসৰি তেওঁ জয়মতীক সতীৰূপে উপস্থাপন কৰাৰ সলনি এগৰাকী সবল, শক্তিশালী, ৰাজনৈতিক ভাবে দূৰদৰ্শী চেতনাসৰ্বস্ব নাৰীৰূপে উপস্থাপন কৰিছে।
ডালিমী চৰিত্ৰটো কাল্পনিক বুলি স্বয়ং লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই তেওঁৰ ‘জয়মতী’ কাহিনীৰ সম্পৰ্কত উল্লেখ কৰিছে।
মঞ্জু বৰাই ছবিখনৰ কাহিনী ড॰ ড॰ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞা, পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা আৰু হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱাৰ বুৰঞ্জী অধ্যয়ন কৰি তৈয়াৰ কৰিছিল।
ড॰ বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ ‘জয়মতী’ নামৰ নাটকখন আৰু হেম বুঢ়াগোহাঞিৰ কেতবোৰ নিবন্ধকো তেওঁ সমলৰূপে লৈছিল।
ছবিখন জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা পৰিচালিত ১৯৩৫ চনৰ প্ৰথম অসমীয়া ছবি ‘জয়মতী’ৰ পুনৰনিৰ্মাণ নহয়।
হলীৰাম ডেকাই সৰ্থেবাৰীতেই পঢ়া-শুনা আৰম্ভ কৰি প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং কৰাৰ পাছত ঘৰৰ পৰা দূৰৈৰ পাঠশালা অঞ্চলৰ চৌখুঁটি মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত পঢ়িবলগীয়া হয়।
অৰ্থাভাৱৰ বাবেই এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ স্কুল সলাই ফুৰিবলগীয়া হোৱা হলীৰাম ডেকাই বৰপেটাৰ চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
তাৰ পাছত তেওঁ কটন কলেজৰ পৰা আই এ পাছ কৰি গণিত বিষয়ত অনাৰ্ছ আৰু সংস্কৃতসহ দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ প্ৰথম হৈ ডেকাই বি এ উপাধি লাভ কৰে।
স্নাতক পাছ কৰাৰ পাছত অসম চৰকাৰে বিশেষ বৃত্তি দি হলীৰাম ডেকাক শিৱপুৰ ইঞ্জিনীয়াৰিং কলেজলৈ পঢ়িবলৈ পঠিয়ালে।
ইঞ্জিনীয়াৰিং পঢ়াৰ তেওঁৰ ইচ্ছা নাছিল কিন্তু অন্য বিষয়ত উচ্চ শিক্ষা লাভৰ বাবে হাতত ধনো নাছিল।
সেয়ে বৃত্তি পাই ইঞ্জিনীয়াৰিং পঢ়িবলৈ গল যদিও ক'লা জ্বৰত আক্ৰান্ত হৈ হলীৰাম ডেকা শিৱপুৰৰ পৰা উভতি আহিল।
প্ৰায় পাঁচ-ছয় বছৰ ওকালতি কৰাৰ পাছত কলিকতা উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ খ্যতনামা অধিবক্তা ড বিদ্যা বিনোদ পালৰ সৈতে হলীৰামৰ সম্পৰ্ক ঘটিল আৰু কলিকতা উচ্চ ন্যায়ালয়ত ওকালতি আৰম্ভ কৰিলে।
১৯৪৬ চনত অসম চৰকাৰৰ অনুৰোধ মৰ্মে ৰেভিনিউ ট্ৰিবিউনেলৰ সদস্যৰূপে তেওঁ অসমলৈ আহে আৰু শ্বিলঙত থাকিবলৈ লয়।
১৯৪৮ চনত গুৱাহাটীত উচ্চ ন্যায়ালয় স্থাপন হয় আৰু ন্যাযালয়ৰ প্ৰথম গৰাকী পঞ্জীয়কৰূপে ডেকাই নিযুক্তি লাভ কৰে।
১৯৫০ চনত হলীৰাম ডেকাই অসমৰ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশ হিচাপে নিযুক্তি পায় আৰু ১০ বছৰ এই পদত কাৰ্যনিবাহ কৰে।
১৯৬১ চনত প্ৰথম গৰাকী অসমীয়া হিচাপে গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ আসনত অধিষ্ঠিত হয় আৰু সেই বছৰতে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
ওচৰ চুবুৰীয়াৰ পৰা যথেষ্ট শ্ৰদ্ধা লাভ কৰা জয়ৰাম ডেকা জীৱিকাসূত্ৰে প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক আছিল যদিও সমাজ সেৱক হিচাপেহে তেওঁৰ সুনাম আছিল।
গুৱাহাটীত প্ৰাগজ্যোতিষ কলেজ প্ৰতিষ্ঠাকে ধৰি ভালেমান সামাজিক কৰ্মত তেওঁ শেষ বয়সত মনোনিবেশ কৰিছিল।
নতুন প্ৰতিভা বিচাৰি উলিওৱা, উল্লেখনীয় বৈশিষ্ট্য উপলব্ধি কৰা আৰু বিশেষকৈ ডেকাসকলক কৰ্মমুখী, স্বাস্থ্যকৰ, দেশহিতৈষী চেতনাৰে উদ্বুদ্ধ কৰিব পৰাত হলীৰাম ডেকাৰ পাৰদৰ্শিতা আছিল॥
১৯৭১ চনত পুৰণি লক্ষীমপুৰ জিলাৰ বিভাজন কৰি ডিব্ৰুগড় আৰু লক্ষীমপুৰ দুখন জিলা কৰাৰ সময়ত ধেমাজিক লক্ষীমপুৰ জিলাৰ মহকুমা ঘোষণা কৰা হয়।
তদানীন্তন লখিমপুৰ জিলাৰ ধেমাজি মহকুমাৰ পৰা ঢকুৱাখনাৰ অংশ বাদ দি বাকী অংশ, মাছখোৱা মৌজাৰ একাংশ আৰু বৰদলনি মৌজা আৰু জোনাই মহকুমাৰে ধেমাজি জিলা গঠন হয়।
জিলা সদৰক লৈ চিলাপথাৰ নগৰ আৰু ধেমাজি নগৰৰ মাজত হোৱা টনাটনিৰ অৱসান ঘটাই ১ অক্টোবৰ ১৯৮৯ তাৰিখৰপৰা ধেমাজি নগৰক সদৰ হিচাপে ধেমাজি জিলাৰ প্ৰতিষ্ঠা হয়।
সমগ্ৰ ধেমাজি জিলা অঞ্চল মিচিং, সোণোৱাল কছাৰী, বড়ো, দেউৰী আৰু তিৱা/লালুং আদি জনগোষ্ঠীৰ থলুৱা বসতিস্থল আছিল।
বিভিন্ন সময়ত আহোম, ৰাভা, তাই-খামতি, কোঁচ, কেওঁট , ব্ৰাহ্মণ, কায়স্থ, কলিতা আদি গোষ্ঠীৰ এই অঞ্চললৈ প্ৰব্ৰজন ঘটে।
এই সময়চোৱাত ৰাজ্যখনৰ অন্যান্য অঞ্চলৰ পৰা ইয়ালৈ নতুন কৃষিভূমি বিচাৰি পাম খাবলৈ অহা লোকৰ তীব্ৰ হাৰত প্ৰব্ৰজন ঘটিছিল।
ধেমাজি নামৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে থকা এক মতবাদ অনুসৰি, এই অঞ্চলত থকা এখন নদীয়ে ইয়াৰ গতিপথ সঘনাই সলনি কৰিছিল।
এইদৰে "ধল-ধেমালি" শব্দটোৰ পৰা ধল শব্দটি বিলুপ্ত হয় আৰু পিছলৈ "ধেমালি" শব্দটো "ধেমাজি" হিচাপে উচ্চাৰণ কৰা আৰম্ভ হৈছিল।
বীৰপালৰ দদায়েক ভদ্ৰশেনৰ ৰাজ্য বৰ্তমানৰ দক্ষিণ ধেমাজি আৰু লক্ষিমপুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত আছিল।
১২৩০ শতিকাত বীৰপালৰ পুত্ৰ ৰত্নধ্বজপালে ভদ্ৰেশেন ৰজাক পৰাস্ত কৰি মাজুলী অঞ্চলত ৰতনপুৰ নামৰ এখন নগৰ নিৰ্মাণ কৰি ৰাজধানী স্থাপন কৰিছিল।
প্ৰচলিত পৌৰাণিক জনবিশ্বাস মতে, "ধেমাজি" নামৰ উৎপত্তি এসময়ত সেই ঠাইত এখন নদীয়ে সঘনাই নিজৰ সূঁতি সলাইছিল তথা বানপানীৰ তাণ্ডৱলীলা চলোৱা বাবে, সেইসময়ৰ লোকসকলে ইয়াক কোনো অশুভ শক্তিৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত বুলি ভাবিছিল।
টাই-আহোম ভাষাত লিখা সাচিপটিয়া দীন-বুৰঞ্জী অনুসৰি চাওলুং চ্যুকাফা আৰু তেঁওৰ লগত অহা ৯০৩০ জন লোকে ধেমাজী জিলাৰ হাবুঙত তিনি চন্দ্ৰ বৰ্ষ ক্ৰমে লাকনি দাপকেও, লাকনি ৰাইছেও আৰু লাকনি মুঙপ্লাও গড় বান্ধি পঞ্চম ৰাজধানী পাতে কিন্তু বানপানী হোৱাৰ ফলত পুনৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰলৈ ঘূৰি যায়।
ধেমাজি সদৰ আৰক্ষী থানা, গোগামুখ আৰক্ষী থানা, গেৰুকামুখ আৰক্ষী থানা, চিলাপথাৰ আৰক্ষী থানা, চিমেন চাপৰি আৰক্ষী থানা, চেঙাজান আৰক্ষী থানা, জোনাই আৰক্ষী থানা
বৰদলনি আৰক্ষী চকী, মাছখোৱা আৰক্ষী চকী, লিকাবালি আৰক্ষী চকী, ডিমৌ তহলদাৰী আৰক্ষী চকী, চিচিবৰ গাঁও আৰক্ষী চকী, লাইমেকুৰী তহলদাৰী আৰক্ষী চকী
১৫২৩ খ্ৰীষ্টাব্দত আহোম ৰজা চুহুংমুঙৰ আক্ৰমণত চুতীয়া ৰজা নীতিপাল নিহত হোৱাৰ পিছত এই অঞ্চল পুনৰ আহোম ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়।
ৰজা-ৰাণী খেলটি-শিশু সকল এইখেলত দুটা দলহৈ খেলা কোনো খেলৰ বাবে প্ৰথমতে লৰা বা ছোৱালীবোৰ দুভাগ কৰি 'লবলৈ খেলুৱৈ বোৰৰ মাজৰ দুজন ৰজা-ৰাণী হয়।
জাকটোৰ বাকীবোৰে দুজন দুজনকৈযোৰ পাতি প্ৰত্যেকেই মনে মনে সোণ-ৰূপ, ফলু-পাত, আদি বিভিন্ন ধৰণৰ নাম লৈ আহি ৰজা-ৰাণীক সোধেহি যে- সোণ লাগে নে ৰূপ লাগে বা ফুল লাগে নে পাত লাগে।
ৰজাই যদি সোণ লাগে বুলি কয় সোণ নামলৈ অহাজন ৰজাৰ ফালে আৰু ৰূপ নামলৈ অহাজন ৰাণীৰ ফালৰ দলত ভৰ্তি হয়।
আটাইকেইটা ঢাপ শেষ কৰাৰ পাছত খেলুৱৈজনে একোটা নম্বৰ লাভ কৰে আৰু পুনৰ প্ৰথমটো ঢাপৰ পৰা খেল আৰম্ভ কৰে।
দুই দলৰ একো একোজন খেলুৱৈয়ে বাওঁহাত সোঁকান্ধত থৈ সোঁহাতেৰে সোঁভৰি ডাঙি ধৰি ইটোৱে সিটোক খুন্দা মাৰে, এইদৰে খুন্দিয়া খুন্দি লাগি থাকে যেতিয়ালৈকে কোনো এজনৰ হাত সুলকি নপৰে বা বাগৰি নপৰে।
কেতিয়াবা ল’ৰা-ছোৱালীয়ে ৰেলৰ দবাৰ দৰে দীঘলকৈ ইটোৱে সিটোৰ পিঠিত ধৰি শাৰী-পাতি থিয় হোৱাৰ পিছত, সমুখত এজনে আহি ক’ব- ইৰিকতি মিৰিকতি বাঁহৰ শলা, মোমাইৰ পদূলিত বান্ধিলোঁ ঘোঁৰা, বুঢা-বুঢী ঔ- দলটোৱে ক’ব কি ঔ- তেতিয়া আকৌ ক’ব- ৰজাৰ জীয়েকে ঘাটত গা ধুৱলৈ যাওঁতে পহু এটি পালে, তাকে খাবলৈ জালি কোমোৰা এটি লাগে।
দলৰ আগত বা শাৰীটোৰ আগত থিয় হৈ থকা জনে ক’ব- তাৰে এটা চিঙি নিয়া, এইবুলি কোৱাৰ লগে লগেই শাৰীৰ শেষত থকা জনক চিঙি এৰুৱাই দিয়ে, এনেকৈয়ে খেলটো গৈ থাকে।
কেতিয়াবা শিশু সকল জুমপাতি বহি মাটিত শাৰী শাৰীকৈ হাত পাতি এজনে গীত গাই যায়—উকুলি মুকুলি দুকুলি কাঁহি আদৌ আদৌ ফুলৰ পাহি, আমপাতে চাম চাই –কঁঠাল পাতে সুহুৰিয়াই, কি কি চৰাই, কি কি নাও, ইখন নদী এৰি সিখন নদী পাওঁ।
কণকণ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে কলিয়া কচু কাটি তাত চূণৰ বগা বগা দাগ দি লৈ কচুডালৰ মুৰত এডাল দীঘল সূতা লগাই আলিবাটৰ বননিৰ মাজত চূণ লগোৱা কচুডাল কোনেও নেদেখাকৈ লুকুৱাই ৰছীডালৰ আনটো মুৰ আলিবাটৰ সিপাৰে ৰাখি লুকাই থাকি বাটৰুৱা আহিলেই ৰছীডাল লাহে লাহে টানি দিলে বাটৰুৱাই দীঘলীয়া বুলি ভয় খাই দৌৰ মাৰিলে বৰ আনন্দ পোৱা খেলবিধো জনপ্ৰিয় আছিল।
বাঁহৰ জেংৰপৰা প্ৰথমে সৰু নলিচা এডাল (নলিচাটোৰ দৈঘ্য প্ৰায় ৪/৯ ইঞ্চি আৰু নলিচাটোৰ মাজৰ ফুটাটোৰ ব্যাসাৰ্ধ প্ৰায় .৫ ছে.মি.) কাটি ল’ব লাগে।
ধূলিবালিৰে ভাত ৰন্ধা, বজাৰ কৰা, খেতি কৰা, মাটিৰে সৰু সৰু পুতলা বনোৱা, কেতিয়াবা আকৌ কাপোৰেৰে পুতলা সাজি কইনা-দৰা খেলা খেলাও দেখা যায়।
কোনো কোনো ঠাইত ল’ৰা-ছোৱালীয়ে তামোল গছৰ ঢকুৱাৰ ঠাৰিৰ পাতবোৰ এৰুৱাই মাজৰ ঠাৰি ডালত ধৰি এটাই টানি নিয়ে আৰু এটা ঢকুৱাৰ বহল ছাল ডোখৰত বহি যায়।
কনকসেন ডেকা দেৱে, ককয়া, ছয়গাঁও, আজাৰা, সোণাপুৰ আদিৰ বহুকেইখন উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত কিছুদিনৰ বাবে শিক্ষকতা কৰিছিল।
এনেকৈ অগ্ৰদূত কাকত খনক প্ৰতিষ্ঠা কৰি ১৯৯০ চনত আধুনালুপ্ত দ্য একশ্যন নামৰ ইংৰাজী সাপ্তাহিক কাকতখন প্ৰকাশ কৰি কাকত খনৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল।
নতুন পুৰুষে যুক্তিৰ আধাৰত নতুন সমাজ গঢ়ক নামৰ গ্ৰন্থখনৰ ১৭টা সংস্কৰণ প্ৰকাশ হোৱাৰ নিচিনা ঘটনা অসমীয়া গ্ৰন্থৰ জগতত বিৰল হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।
১৯৫৩ চনত বেলশৰ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চ মাধ্যমিক শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীৰ্ণ হয় আৰু ১৯৫৫ চনত নলবাৰী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আই এ পাছ কৰে।
তেখেত অসম সাহিত্য সভাৰ ছিপাঝাৰ, চাপৰ অধিবেশন, বেলশৰ আৰু দক্ষিণপাট বিশেষ বাৰ্ষিক অধিবেশনৰ সভাপতি আছিল।
সামাজিক-সাংস্কৃতিক সংগঠন 'অসম ষ্টাৰ'-এ কনকসেন ডেকালৈ ২০২১ বৰ্ষত সাংবাদিকতাৰ জীৱনজোৰা সাধনা বঁটা ঘোষণা কৰে
শিক্ষা মন্ত্ৰালয়ৰ অধীনত কেইবাখনো বিশ্ববিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয় আৰু অন্যান্য শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে।
মিজোৰাম বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত ২৯খন স্নাতক ডিগ্ৰীৰ মহাবিদ্যালয় আৰু দুখন পেচাদাৰী প্ৰতিষ্ঠান আছে।
"নেচনেল ইনষ্টিটিউট অফ টেকন’লজি, মিজোৰাম" আৰু "ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অফ মাচ কমিউনিকেশ্বন" নামৰ দুখন শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান কাৰ্য্যক্ষম হৈ উঠিছে।
ব্যৱসায় সম্বন্ধীয় শিক্ষাৰ বাবে "আই চি এফ এ আই, মিজোৰাম" আৰু পশু চিকিৎসা সম্বন্ধীয় শিক্ষাৰ বাবে "কলেজ অফ ভেটেৰিনেৰী চায়েঞ্চেচ এণ্ড এনিমেল হাজবেন্দ্ৰী, আইজল, মিজোৰাম" নামৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানখন আইজলত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে।
মিজোৰামক সাৰ্বভৌমত্ব স্বাধীন কৰাৰ লক্ষ্যৰে ১৯৬১ চনৰ ২২ অক্টোবৰত লালডেঙগাৰ নেতৃত্বত "মিজো নেচনেল ফ্ৰণ্ট" নামৰ এটা ৰাজনৈতিক দল গঠন হৈছিল।
" ১৯৬৭ চনত মিজো নেচনেল ফ্ৰণ্টক বেআইনী ঘোষণা কৰা হয় আৰু ইয়াৰ ফলত তেওঁলোকৰ মিজোৰাম ৰাজ্যৰ দাবী বাঢ়ি যায়।
মিজো জিলা পৰিষদৰ প্ৰতিনিধি দলে সেই সময়ৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীক লগ কৰে আৰু মিজোৰামক এখন পূৰ্ণ ৰাজ্য হিচাপে দাবী কৰে।
১৯৭১ চনৰ জুলাই মাহত ভাৰত চৰকাৰে "মিজো হিলছ"ক কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চললৈ পৰিৱৰ্তন কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।
খুৱাল্লম : সন্মানীয় অতিথিসকল যেতিয়া কোনো এখন গাঁৱৰ ভোজমেলত প্ৰৱেশ কৰে, তেতিয়া খুৱাল্লম নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
কোনো বিশেষত্ব প্ৰাপ্তিৰ বাবে, মিজোসকলে অতিথিসকলৰ সন্মুখত বিভিন্ন অনুষ্ঠান আৰু নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে।
ম্যানমাৰৰ "ছিন ৰাজ্য"ত এই নদীৰ উৎপত্তি হৈ দক্ষিণ মিজোৰামৰ ছাইহা আৰু লঙট্লাই জিলাৰ মাজেদি বৈ গৈছে।
স্বাধীনতাৰ পূৰ্বে, উত্তৰ দিশত ছিমটুইপুই নদীয়েদি কাছাৰ হৈ আৰু দক্ষিণ দিশে বাংলাদেশৰ "চিট্টাগঙ" হৈ মিজোৰামলৈ যাব পৰা গৈছিল।
এই ভাষাটো বিভিন্ন উপভাষা যেনে "হ্মাৰ ভাষা", "মাৰা ভাষা", "লাই ভাষা", "পাইতে ভাষা", "গাঙতে ভাষা" ইত্যাদিৰ লগত মিহলি হৈ যায়।
নিজ জাতিৰ পৰিচয় ৰক্ষা আৰু ৰাজনৈতিক মতৰ পাৰ্থক্যৰ ফলত ১৯৬৬ চনত সশস্ত্ৰ মিজো নেচনেল ফ্ৰণ্ট গঠন কৰা হয়।
সাম্প্ৰতিক কালত, "গডৰেজ এগ্ৰ’ৱেট লিমিটেড" নামৰ সংস্থানটোৱে মিজো লোকসকলক জীৱ-ইন্ধন বাবে জেট্ৰ’ফা খেতিৰ প্ৰতি উৎসাহিত কৰা দেখা গৈছে।
ৰাজ্যখনৰ দক্ষিণ-পূব অঞ্চলত অৱস্থিত ২২১০মিটাৰ উচ্চতাৰ ফাঙপুই ট্লাঙ হৈছে মিজোৰামৰ উচ্চতম শৃংগ।
মিজোৰামৰ ঘৰসমূহৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে যে, ইয়াক বাঁহ, শুকান খেৰ, মাটি আৰু কাঠ ব্যৱহাৰ কৰি নিৰ্মাণ কৰা হয়।
মৌচুমী বায়ুৰ প্ৰভাৱত ইয়াত মে’ মাহৰপৰা ছেপ্তেম্বৰ মাহলৈ ঘন বৃষ্টিপাত হয় আৰু ঠাণ্ডা কালত কম বৰষুণ হয়।
ভাৰতবৰ্ষৰ অন্য ৰাজ্যৰ দৰেই, মিজোৰামৰ ৰাজ্য চৰকাৰৰ প্ৰধান হৈছে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ দ্বাৰা নিয়োজিত ৰাজ্যপাল।
মিজোৰাম (ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে: মি 'মানুহ', জো 'পাহাৰ', ৰাম 'দেশ', পাহাৰীয়া লোকৰ দেশ/ মিজো লোকৰ") হৈছে ভাৰতৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ এখন ৰাজ্য।
ইয়াক চাৰিওদিশৰপৰা ত্ৰিপুৰা, অসম, মণিপুৰ তথা প্ৰতিৱেশী ৰাষ্ট্ৰ বাংলাদেশ আৰু ম্যানমাৰে আগুৰি আছে।
১৯৮৬ চনত ভাৰত চৰকাৰ আৰু "মিজো নেচনেল ফ্ৰ’ণ্ট"ৰ মাজত এখন স্মাৰকপত্ৰ নিস্পত্তিকৰণ স্বাক্ষৰিত হৈছিল।
১৯৩২ চনত পাথৰিঘাট এম.ই. স্কুলৰ পৰা অসমৰ ভিতৰত প্ৰথম স্থান আৰু খগেন্দ্ৰ নাৰায়ণ স্মৃতি পদক লাভ কৰি উত্তীৰ্ণ হয়।
১৯৩৬ চনত তেওঁ মঙ্গলদৈ চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰথম বিভাগত দুটা লেটাৰ সহ বৃত্তি লাভ কৰি মেট্ৰিক পাছ কৰে।
তেওঁ ১৯৪৪ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থানেৰে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
অতুলচন্দ্ৰ বৰুৱা সাহিত্যিক আৰু সাহিত্য সমালোচক অতুল চন্দ্ৰ বৰুৱা এগৰাকী চৰকাৰী প্ৰশাসনিক বিষয়া আছিল।
১৯৭৯ চনত শুৱালকুছিত অনুষ্ঠিত হোৱা ৪৬ তম অসম সাহিত্য সভাৰ বাৰ্ষিক অধিৱেশনৰ সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিবাহ কৰিছিল।
সাহিত্যিকগৰাকীয়ে অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি, প্ৰধান সম্পাদক আৰু অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকাৰ সম্পাদক হিচাপেও নিজৰ অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছিল।
সমালোচক হিচাপে গঠনমূলক, বলিষ্ঠ, স্পষ্ট মন্তব্য আৰু পুংখানুপুংখ বিশ্লেষণৰে তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছিল।
অসমীয়া আৰু ইংৰাজী দুয়োটা ভাষাতে ভালেমান পুথি ৰচনা কৰি জাতিটোক চহকী কৰি যোৱা প্ৰয়াত ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ ৰচিত ভালে সংখ্যক কিতাপ আছে, সেইবোৰৰ লেখত ল’বলগীয়া পুথিসমূহ হ’ল:
ডিম্বেশ্বৰ নেওগ অসমৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ কবি, প্ৰবন্ধকাৰ, ঔপন্যাসিক, ভাষা সাহিত্যৰ গৱেষক, নাট্যকাৰ, সমালোচক আৰু শিক্ষক আছিল।
১৯৬৫ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ নলবাৰীত অনুষ্ঠিত অধিবেশনৰ সভাপতিত্ব কৰাৰ লগতে অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকাৰ সম্পাদক পদটো তেখেত নিয়োজিত হৈছিল।
তেওঁৰ ৰচিত কেইখনমান উল্লেখযোগ্য কবিতা পুথি হৈছে ‘মালিকা’, ‘থুপিতৰা’, ‘মালতী’, ‘ইন্দ্ৰধনু’, ‘মুকুতা’, ‘মেঘদূত’, ‘অসমা’, ‘বিচিত্ৰা’ ইত্যাদি।
ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ বিবাহ সেইসময়ৰ ডিব্ৰুগৰ জিলা ন্যায়াধীশ, তথা অসমৰ এজন প্ৰসিদ্ধ লেখক বেণুধৰ ৰাজখোৱাৰ জীয়েক আজলীতৰা ৰাজখোৱাৰ লগত সম্পন্ন হয়।
ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ জন্ম ১৮৯৯ চনৰ ৭ আগষ্টত শিৱসাগৰ জিলাৰ কমাৰফদীয়া নামেৰে এখন গাঁৱত হৈছিল।
দীৰ্ঘসময় শাৰীৰিক অসুস্থতাত ভোগাৰ পাছত অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত চিকিৎসাধীন অৱস্থাত ১৯৬৬ চনৰ ১১ নৱেম্বৰত তেখেতৰ মৃত্যু হয়।
পদাৰ্থবিলাক সামান্যভাৱে শুকান আৰু মিশ্ৰ সাৰ গাঢ় বাদামী ৰঙৰ হলে ই ব্যৱহাৰৰ বাবে প্ৰস্তুত হৈছে বুলি ধৰা হয়।
যিকোনো বেয়া গোন্ধৰ উপস্থিতিয়ে পচন প্ৰক্ৰিয়াটো শেষ নোহোৱা আৰু বেক্টিৰিয়াৰ কাৰ্য-ক্ৰিয়া চলি থকাৰ ইঙ্গিত দিয়ে।
বাহী গোন্ধ ওলোৱাই ভেঁকুৰ লগা বা অত্যধিক তাপ পোৱাৰ কথা ইঙ্গিত কৰে যাৰ ফলত নাইট্ৰ’জেন কমি যাব পাৰে।
এনে হ'লে বায়ু চলাচলৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে বা অধিক বৰ্জ পদাৰ্থ যোগ কৰি এই বিলাক শুকানে ৰাখি প্ৰক্ৰিয়াটো পুনৰাই আৰম্ভ কৰিব লাগে।
উৎপন্ন হোৱা সাৰখিনি সূৰ্য্যৰ পোহৰ পৰা ঠাইত জমা কৰি ৰাখিব লাগে যাতে কেঁচুবিলাক লাহে লাহে তললৈ জেঁকাৰ ফালে গুচি যায়।
দুই বা চাৰি কোঠালিযুক্ত গাথনিত প্ৰথম কোঠালিত পানী দিয়া বন্ধ কৰি দিলে কেঁচুবিলাক নিজে নিজে এটা কোঠালিৰ পৰা নিয়মিতভাৱে উপযুক্ত পৰিৱেশ ৰক্ষাহৈ থকা আন কোঠালিলৈ গুচি যায় আৰু প্ৰক্ৰিয়াটো অব্যাহত ভাৱে চলি থাকি নিয়মিত উৎপাদন হৈ থাকে।
প্ৰথমে প্ৰয়োজন অনুযায়ী বাৰীত, বাগিচাত বা পথাৰত ইটা আৰু চিমেণ্টেৰে যিকোনো জোখৰ টেংক/চৌবাচ্চা বনাই ল’ব লাগে।
এই জৈৱিক পদাৰ্থসমূহ,শুকান পাত বা কৃষিজাত বৰ্জ্য পদাৰ্থ আৰু আধা পচা গোবৰ ৪-৫ ইঞ্চি ডাঠকৈ চৌবাচ্চাটোত তৰপে তৰপে জাপি যাব লাগে।
বিভিন্ন ধৰণৰ মাটিৰ সাপেক্ষে কেঁচুৰ বৈশিষ্ট্য পৰিৱৰ্তন হয় সেয়ে স্থানীয় মাটিত সেই স্থানৰ কেঁচুৰ সহায়ত জৈৱ সাৰ তৈয়াৰ কৰাটো এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ পদক্ষেপ।
থলুৱা কেঁচু সংগ্ৰহৰ বাবে কেঁচু দেখা পোৱা মাটি চিনাক্ত কৰিব লাগে॥ ৫০০ গ্ৰাম গুড় আৰু ৫০০ গ্ৰাম সঁতেজ গোঁবৰ ২ লিটাৰ পানীত দ্ৰৱীভূত কৰি ১মি ১মি অঞ্চলত মাটিৰ উপৰিভাগত ভালকৈ চটিয়াই দিব লাগে।
কেঁচুৱে মাটিত থকা বিভিন্ন জৈৱিক পদাৰ্থসমূহৰ পচন ঘটাই মাটিৰ উৰ্বৰতাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় উপাদান সৃষ্টি কৰে।
পিতামহ নাৰায়ণ বৰবৰাই মণিৰাম দেৱানৰ লগত ইংৰাজ বিৰোধী আন্দোলনত যোগ দিয়া হেতুকে কাৰাবাস বৰণ কৰিবলগীয়া হৈছিল।
কলিকতাৰ ৰিপন কলেজত ছমাহমান পঢ়ি দেৰগাঁৱলৈ উভতি আহে আৰু ব্ৰাঞ্চ হাইস্কুলত শিক্ষকতাৰ কাম আৰম্ভ কৰে।
ব্ৰাঞ্চ হাইস্কুলৰ শিক্ষকতা পদ ত্যাগ কৰি পাছলৈ এখেতে ডিব্ৰুগড়ৰ জৰ্জ ইনষ্টিটিউটত শিক্ষকতা কৰিবলৈ লয়।
সেই সময়তে ডিব্ৰুগড়ৰপৰা চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত অসমীয়া নামৰ কাকতৰ লগত জড়িত হয়।
১৯৩৯ চনত ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা আৰু সোমেশ্বৰ বৰুৱাৰ আমন্ত্ৰণ মতে তেতিয়াৰ ডিব্ৰুগড়ৰ সাদিনীয়া আছাম ট্ৰিবিউন কাকতৰ সম্পাদক হিচাপে যোগদান কৰে।
১৯২২ চনত ৰাধানাথ চাংকাকতীয়ে ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা উলিওৱা টাইম্‌চ অৱ আছাম কাকতৰ উপ-সম্পাদক পদত যোগ দিয়ে।
ইয়াৰ পাছত অসমীয়া, ফৰোৱাৰ্ড আৰু বাতৰি কাকতৰ লগত কিছুদিন জড়িত থাকি ১৯৩৮ চনত হিন্দুঃস্থান ষ্টেণ্ডাৰ্ড কাকতৰ সম্পাদক নিযুক্ত হয়।
শ্ৰীলংকাত ১৮৮০ চনলৈকে কুলিয়ে ঢোৰাকাউৰীৰ বাহত কণী পৰাৰ কথা জনা যায়, কিন্তু পিছলৈ পাটিকাউৰীৰ বাহটো কণী পাৰিবলৈ লয়।
প্ৰশাসনিক আৰু অৰ্থনৈতিক কাৰণত ব্ৰিটিছে ভাৰতত ৰে'লপথ নিৰ্মাণ কৰাৰ বাবে বহুদিন ধৰি গুণা-গঁথা কৰি আছিল।
তদুপৰি বিশাল ঊপনিবেশখনত নিয়ন্ত্ৰণত ৰখাৰ খাটিৰত দ্ৰুতগতিত সৈন্য সঞ্চালন কৰাও ব্ৰিটিছসকলৰ বাবে আৱশ্যকীয় হৈ পৰিছিল।
এনে উদ্দেশ্য আগত ৰাখি ব্ৰিটিছ সংসদত গৃহীত হোৱা এখন আইনৰ যোগে ১৮৪৯ চনৰ ১ আগষ্টত "দি গ্ৰেট ইণ্ডিয়ান পেনিনচুলা ৰে'লৱে" গঠন কৰা হৈছিল।
১৮৪৯ চনৰ ১৭ আগষ্টত পেনিনচুলা ৰেলৱেই ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ সৈতে ৫৬ কিঃ মিঃ দৈৰ্ঘ্যৰ এটা ৰেলপথ স্থাপন আৰু পৰিচালনা সম্পৰ্কীয় এখন চুক্তিত আৱদ্ধ হয়।
এই দিনটোতে ভাৰতত মুম্বইৰ ব'ৰী বন্দৰ ষ্টেচনৰ পৰা থানেলৈকে প্ৰথম ৰে'লৰ যাত্ৰা আৰম্ভ হৈছিল।
ফকলেণ্ড নামৰ সৰু ভাপ ইঞ্জিন এটাই টানি নিয়া ১৪টা ডবাৰ ৰে'লখনত সিদিনা কোনো সাধাৰণ যাত্ৰী নাছিল; আছিল ৪০০জন বিশিষ্ট ব্যক্তি।
ব'ৰী বন্দৰ ষ্টেচনক পৰৱৰ্তী কালত ভিক্টোৰিয়া টাৰ্মিনাছ আৰু বৰ্তমান ছত্ৰপতি শিৱাজী টাৰ্মিনাছ বুলি নামকৰণ কৰা হ'ল।
ইঞ্জিনবোৰক ট্ৰেক গজ, ইন্ধন, কি কামৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰা হৈছে আৰু ইঞ্জিনৰ শক্তি বা মডেল নম্বৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি শ্ৰেণী বিভাজন কৰা হয় আৰু ইয়াক চাৰি বা পাচটা ইংৰাজী আখৰেৰে চিহ্নিত কৰা হয়।
১ম আখৰটোৱে বুজায় কি ট্ৰেক গজৰ বাবে ইঞ্জিনটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছে – – ব্ৰডগজৰ বাবে, – মিটাৰগজৰ বাবে, – ২ ফুট ৬ ইঞ্চি বহল নেৰ'গজৰ বাবে, – ২ ফুট বহল নেৰ'গজৰ বাবে।
২য় আখৰটোৱে বুজায় ইঞ্জিনটো কি শক্তিৰ চালিত হয় – – ডিজেলেৰে চালিত, – ডি.চি. বিদ্যুতেৰে চালিত, – এ.চি. বিদ্যুতেৰে চালিত, – ডি.চি আৰু এ.চি. উভয় বিদ্যুতেৰ ইঞ্জিন চালিত , – বেটাৰীৰে চালিত ।
৩য় আখৰটোৱে বুজায় কি কামৰ বাবে ইঞ্জিনটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছে – -মালগাড়ীৰ বাবে, -যাত্ৰীবাহী গাড়ীৰ বাবে, -যাত্ৰীবাহী আৰু মালগাড়ী উভয়ৰে বাবে, -চাণ্টিঙৰ বাবে, -উপনগৰীয় ৰে'লৰ বাবে , -ৰেলি কাৰৰ বাবে।
ডিব্ৰুগড়ৰ আমোলাপট্টিৰ পৰা দিনজানলৈ নিৰ্মাণ কৰা ১৫ কিঃ মিঃ দৈৰ্ঘ্যৰ মূলতঃ চাহপাত আৰু কয়লা কঢ়িয়াবলৈ নিৰ্মাণ কৰা এই ৰে'লপথ ১৯৮৪ চনত মাৰ্ঘেৰিটালৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হৈছিল।
আনহাতে ইষ্টাৰ্ণ বেংগল ৰে'লৱেই হালদিবাৰী-শিলিগুৰি, বাৰসোই-কিসানগঞ্জ, মণিহাৰি-কাটিহাৰ-কাসবা ৰেলপথকেইটা ১৯০০ চনৰ কিছু আগতে নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াইছিল।
আৰ আৰ ভাণ্ডাৰীয়ে তেওঁৰ 'চাউদাৰ্ণ ৰে'লৱে' নামৰ গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰিছে যে মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেঞ্চিত ১৮৩৬ চনতে ৩.৫ মাইল দৈৰ্ঘ্যৰ এটা ৰে'লপথ বহুওৱা হৈছিল।
ৰেড হিলৰ পৰা চেইণ্ট থমাচ মাউণ্টৰ শিলৰ খনিলৈকৈ মাত্ৰ শিল কঢ়িওৱাৰ উদ্দেশ্যে এই পথটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
তদুপৰি মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেঞ্চিয়ে ১৮৩২ চনত সৰ্বপ্ৰথম ৰে'লপথ নিৰ্মাণৰ প্ৰস্তাৱ দাখিল কৰিছিল।
ইউনিগজ প্ৰকল্পৰ অধীনত বিশ্ব ঐতিহ্যৰ অধীনস্থ ৰেল পথবোৰক বাদ দি অন্যান্য পথসমূহক ব্ৰড গজলৈ ৰূপান্তৰণৰ কাম চলি আছে।
দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলৱে, কালকা-চিমলা ৰেলৱে আৰু কাংগ্ৰা ভেলী ৰেলৱে তিনিটা লেখত লবলগীয়া নেৰ' গজ পথ।
ভাৰতীয় ৰেলৰ সকলো বৰ্গৰ বিষয়া-কৰ্মচাৰীক প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰা প্ৰতিষ্ঠানৰ সংখ্যা ২৯১ টা।
ৰেল বিভাগে যাত্ৰীভাড়া কম কৰি ৰাখিছে আৰু যাত্ৰীভাড়াৰ পৰা হোৱা লোকচান মাল পৰিবহণৰ পৰা হোৱা আয়ৰ পৰা পুৰায়।
১৯৯০ চনৰ পৰা ৰে'ল বিভাগে মালগাড়ীৰ একক ডবা ভাড়ালৈ দিয়া পদ্ধতিৰ সলনি কৰি সম্পূৰ্ণ ৰেক ভাড়ালৈ দিয়া পদ্ধতি প্ৰৱৰ্তন কৰিছে।
ডবা কলকাতা, মুম্বাই, দিল্লী, চেন্নাই, হায়দৰাবাদ, পুণা আৰু বাংগালুৰুত চলাচল কৰা উপনগৰীয় ৰে'লত ব্যৱহাৰ হয়।
১৯৫১ চনত ভাৰতত চলি থকা সকলো ৰে'ল কোম্পানীক একগোট কৰি ৰাষ্ট্ৰীয়কৰণ কৰা হয় আৰু ইয়াক "ভাৰতীয় ৰে'ল" নামকৰণ কৰা হয়।
ভাৰতীয় ৰেলৰ অধীনত ব্ৰডগ'জ, মিটাৰগ'জ আৰু নেৰ'গ'জ ৰেলপথেৰে দীৰ্ঘ দূৰত্বৰ আৰু উপনগৰীয়- উভয় প্ৰকাৰৰ ৰে'লেই চলাচল কৰে।
ভাৰতীয় ৰেলে দেশখনৰ ২২খন ৰাজ্য আৰু ৩খন কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল ৰে'ল জালিকাৰে সামৰি লৈছে তথা নেপাল, বাংলাদেশ আৰু পাকিস্তানলৈয়ো সীমিত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সেৱা আগবঢ়াইছে।
ইয়াৰ তিনি বছৰ পাছতে ইষ্ট ইণ্ডিয়া ৰেলৱেই হাওৰাৰ পৰা পাণ্ডুৱালৈ ৰে'লপথ নিৰ্মাণৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অনুমোদন লাভ কৰে।
একে বছৰৰে ১৫ আগষ্টৰ পৰা নিয়মীয়াকৈ হাওৰা আৰু হুগলীৰ মাজত পুৱা-আবেলি যাত্ৰীবাহী ৰেলৰ সেৱা আৰম্ভ হয়।
ভাৰতীয় ৰে'ল ভাৰত চৰকাৰৰ মালিকানাধীন আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ ৰে'ল মন্ত্ৰণালয়ৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এটা উদ্যোগ।
স্বাধীনতাৰ পাছত ভাৰতৰ ৰে'ল পৰিবহণক ৰাষ্ট্ৰীয়কৰণ কৰা হয় আৰু পৰিচালনাৰ সুবিধাৰ্থে ১৯৫১-৫২ চনত ভাৰতীয় ৰে'লক ৬টা মণ্ডলত বিভাজন কৰা হয়।
ভাৰতীয় ৰে'লে ৰে'ল মন্ত্ৰালয়ৰ প্ৰত্যক্ষ নিয়ন্ত্ৰণত ৰেলৰ চলন্ত সম্পদৰ বেছি অংশই ৮ টাকৈ উৎপাদন গোটত নিৰ্মাণ কৰে।
ভাৰতীয় ৰে'ল চলন্ত সম্পদ উৎপাদনৰ ক্ষেত্ৰত আত্মনিৰ্ভৰশীল হোৱাই নহয়, বহুকেইখন দেশলৈ ই সামগ্ৰী ৰপ্তানিও কৰে।
ৰে'ল মন্ত্ৰালয়ৰ প্ৰশাসনিক নিয়ন্ত্ৰণত থকা ভাৰতীয় ৰেলৰ কেইটামান সহযোগী প্ৰতিষ্ঠান আছে, যি কেইটা প্ৰতিষ্ঠান ৰেলৱেৰ নিৰ্মাণ, গৱেষণা, আধুনিকীকৰণ,সূচনা প্ৰণালী, অনলাইন টিকট প্ৰণালী, পৰ্যটন আদি বিভিন্ন কাৰ্যত জড়িত।
বৰ্তমান ভাৰতৰ ৰে'লপথত প্ৰিষ্ট্ৰেচড কংক্ৰীট , ষ্টীল অথবা কাষ্ট আইৰণৰ শ্লীপাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
আনহাতে দিল্লীৰ মেট্ৰ' ৰে'ল ব্যৱস্থা পৰিচালিত কৰা "দিল্লী মেট্ৰ' ৰে'ল কৰ্পোৰেচন" এটা স্ব-শাসিত প্ৰতিষ্ঠান।
উল্লেখযোগ্য যে এই শ্ৰেণী বিভাজন পদ্ধতি ভাপ ইঞ্জিনৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য নহয়, যিহেতু ভাপ ইঞ্জিন ইতিমধ্যে ভাৰতত বন্ধ হৈ গৈছে।
উদাহৰণ স্বৰূপে, -4 ইঞ্জিন মানে হ'ল – ই এটা ব্ৰডগজ ইঞ্জিন, ডিজেলেৰে চালিত হয়, মালগাড়ীৰ বাবে নিৰ্মিত আৰু ইয়াৰ অশ্বশক্তি ৪০০০ ।
গড় বেগ, থামন আৰু যাত্ৰীলৈ আগবঢ়োৱা সুবিধাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি যাত্ৰীবাহী ৰেলসমূহক নিম্নোক্ত শ্ৰেণীত বিভাজন কৰা হৈছে।