polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
মেকিনটছৰ গ্ৰাফিকেল ইউজাৰ ইণ্টাৰফেচ, পেজমেকাৰ প্ৰকাশন ছফ্টৱেৰ, আৰু এপল লেজাৰৰাইটাৰ লেজাৰ প্ৰিণ্টাৰৰ সংমিশ্ৰণে ডেস্কটপ প্ৰকাশন বিপ্লৱৰ আৰম্ভণি চিহ্নিত কৰে।
১৯৮৭ চনত ৱিণ্ড'জ ১.০ চলি থকা পিচিলৈ পোৰ্ট কৰা হৈছে, পেজমেকাৰে মেকিনটছ প্লেটফৰ্ম আৰু ৱিণ্ড'জ পৰিৱেশ দুয়োটা জনপ্ৰিয় কৰাত সহায় কৰিছিল।
1989 চনত বাইটে বিৱাইটিই পুৰস্কাৰৰ "ডিষ্টিংচন" বিজয়ীসকলৰ ভিতৰত পেজমেকাৰ 3.0 তালিকাভুক্ত কৰিছিল, য'ত কোৱা হৈছিল যে "এই কাৰ্যসূচীটোৱেই আমাৰ বহুতকে দেখুৱাইছিল যে মেকিনটছক ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ সম্ভাৱনাৰ সৈতে কেনেদৰে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।
তেতিয়াৰ পৰা এডোব পেজমেকাৰৰ কোনো নতুন মুখ্য সংস্কৰণ মুকলি কৰা হোৱা নাই, আৰু ই এডোব ইনডিজাইনৰ সৈতে প্ৰেৰণ নকৰে।
সংস্কৃত শাস্ত্ৰসমূহে দেৱসেনাক কাৰ্তিকৰ একমাত্ৰ সহধৰ্মিনী আছিল বুলি গণ্য কৰে৷ যদিও দক্ষিণ ভাৰতত, তেওঁৰ দুগৰাকী সহধৰ্মিনী আছিল বুলি উল্লেখ কৰা হয়৷ সেই দুগৰাকী ক্ৰমে- দিব্যানী আৰু বল্লী।
দেৱসেনাক দেৱৰাজ ইন্দ্ৰ আৰু তেওঁৰ পত্নী শচীৰ কন্যা বা অন্ততঃ তেওঁৰ পালিতা কন্যা বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়।
সংস্কৃতত দেৱসেনা দেৱীৰ নামৰ অৰ্থ হৈছে- “দেৱতাৰ সেনা” আৰু সেয়েহে তেওঁৰ স্বামীক দেৱসেনাপতি বুলি জনা যায়।
তেওঁক দিবানী বা দিব্যানী বুলি কোৱা হয়; যিহেতু তেওঁক ইন্দ্ৰৰ ঐশ্বৰিক হাতী ঐৰাৱতে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল।
সাধাৰণ ব্যঞ্জনৰ ভিতৰত ভাত, দাইল, পাচলি, ৰুটি, পাপড়, দৈ, কম পৰিমাণৰ চাটনি বা আচাৰ, আৰু এবিধ মিঠা ব্যঞ্জন একোখন থালিত থাকে।
ৰেষ্টুৰেণ্ট বা অঞ্চলটোৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি একোখন থালিত সেই অঞ্চলৰ থলুৱা সুস্বাদু খাদ্য থাকিব পাৰে।
অৱশ্যে, দক্ষিণ ভাৰত আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াত ভোজনমৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা একমাত্ৰ মুখ্য উপাদান হৈছে ভাত।
থালি বা ভোজনম কেতিয়াবা ইয়াত অন্তৰ্ভুক্ত ব্যঞ্জনসমূহৰ আঞ্চলিক বৈশিষ্ট্যৰ দ্বাৰা নামাংকিত কৰা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, অন্ধ্ৰ ভোজনম, নেপালী থালি, ৰাজস্থানী থালি, গুজৰাটী থালি, মহাৰাষ্ট্ৰীয় থালি, তামিল উনাভু আৰু থাই উনাভুৰ আদি স্থানীয় নামেৰে একোখন থালি জনাজাত হ'ব পাৰে।
থালি এখনৰ আঁৰৰ ধাৰণাটো হ'ল যে একেখন কাঁহীতে ছটা সোৱাদ অৰ্থাৎ মিঠা, নিমখীয়া, তিতা, টেঙা, কেঁহা আৰু জলা সকলোৰে সোৱাদ আগবঢ়োৱা।
আনুষংগিক উপাদানসমূহৰ ভিতৰত খাৰ, মাছৰ টেঙা, আলু পিটিকা, মাটিমাহৰ দাইল, মচুৰমাহৰ দাইল, সানমিহলি পাচলিৰ ব্যঞ্জন, সেউজীয়া শাকৰ ব্যঞ্জন, নেমুটেঙা, জলকীয়া, পানীটেঙা আদি থাকে।
আমিষৰ ভিতৰত তিল, পাচলি আদিৰে ৰন্ধা কুকুৰা, হাঁহ বা পাৰৰ মাংসৰ লগতে জনজাতীয় থালি এখনত গাহৰিৰ মাংসও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
ইণ্ডিয়ান নেচনেল ট্ৰাষ্ট ফৰ আৰ্ট এণ্ড কালচাৰেল হেৰিটেজে উল্লেখ কৰা মতে, কালিবাঙ্গনৰ সিন্ধু উপত্যকা সভ্যতাৰ স্থানত খননত পোৱা তন্দুৰ , থালি, লোটা আৰু ৰুটি বনোৱাৰ বেলনা আদিৰ অস্তিত্বৰ দ্বাৰা ভাৰতৰ ৰন্ধন আৰু খাদ্যাভ্যাসত ধাৰাবাহিকতাৰ ব্যৱহাৰৰ প্ৰাথমিক প্ৰমাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পাৰি।
খাদ্য সম্পৰ্কীয় লেখক কুনাল বিজয়কাৰে এক সীমাহীন থালিক কেৱল বিভিন্নতা বা সীমাহীনতাৰ বাবে নহয়, ভাৰতীয় পৰম্পৰাৰ প্ৰতি ন্যায্য হোৱাৰ বাবে সৰ্বাধিক ভাৰতীয় বুলি গণ্য কৰে।
থালি বা ভোজনম হৈছে দক্ষিণ এছিয়া, দক্ষিণ-পূব এছিয়া আৰু কেৰিবিয়ান অঞ্চলত খাদ্য পৰিৱেশন কৰিবলৈ ব্যৱহৃত এক ঘূৰণীয়া কাঁহী।
কাঁহীত পৰিৱেশন কৰা বিভিন্ন ব্যঞ্জনেৰে গঠিত ভাৰতীয় শৈলীৰ আহাৰ বুজাবলৈও থালি শব্দৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অসমৰ লোকস্থপতি বা লোকস্থাপত্য বুলিলে সাধাৰণতে বাঁহ, বেত, ইকৰা, খেৰ আৰু কাঠেৰে সজা ঘৰ-দুৱাৰবোৰকে বুজায়।
লোকজীৱন সাধাৰণতে কৃষিৰ সৈতে জড়িত হোৱা হেতুকে থকা ঘৰৰ উপৰি ভঁৰালঘৰ, গোহালিঘৰ, ঢেঁকীশাল আদি ভালেমান ঘৰ জনসাধাৰণে নিৰ্মাণ কৰি লয়।
এই ঘৰ-দুৱাৰ নিৰ্মাণ সম্পৰ্কীয় জ্ঞান সাধাৰণতে পৰম্পৰাগতভাৱে শিকা কথা, বুঢ়া-মেথাৰ বচন, ডাকপুৰুষৰ বাণী আদিৰ জৰিয়তে পোৱা যায়।
বিবিধ প্ৰয়োজনত সজা এই ঘৰবোৰৰ ভিতৰত আছে চ'ৰাঘৰ, বৰঘৰ, সৰুঘৰ, মাৰলঘৰ, শোৱনিঘৰ, পাকঘৰ, ঢেঁকীঘৰ, তাঁতশাল, গোহালিঘৰ, ভঁৰালঘৰ, বাটচ'ৰা বা বাটঘৰ, নামঘৰ, গোঁসাইঘৰ আদি।
দুয়ো নূন্যতম পোছাক পৰিধান কৰে, তাৰা দেৱীয়ে কঁকালত বাঘৰ ছাল মেৰিয়াই পিন্ধে, আনহাতে কালী দেৱীৰ কঁকালত মানুহৰ কটা হাতৰ মালা সদৃশ আৱৰণ থাকে।
নামসমূহ হৈছে: এক জঁটা, উগ্ৰাতাৰা, মহোগ্ৰা, কামেশ্বৰী, চামুণ্ডা, নীলা সৰস্বতী, বজ্ৰ, আৰু ভদ্ৰকালী।
তাৰা দেৱীক তেওঁৰ মাতৃ প্ৰবৃত্তিৰ বাবে ভক্ত বা তন্ত্ৰিকৰ ওচৰত সহজে সদয় হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
এটা সংস্কৰণে তাৰাৰ ৰাক্ষস-হত্যাৰ ৰূপৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে: হয়গ্ৰীৱ নামৰ এজন ৰাক্ষসে সকলো ঠাইতে ধ্বংসযজ্ঞ চলাইছিল, তেওঁ ব্ৰহ্মাৰ চাৰি বেদ চুৰ কৰাৰ লগতে দেৱতাসকলক অমৰাৱতীৰ পৰা নিৰ্বাসিত কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ সম্পত্তি সমূহ লুটি লৈছিল।
উপায়ন্তৰ দেৱতাসকলে পৰিত্ৰাণৰ বাবে ব্ৰহ্মাৰ কাষ চাপিছিল, ব্ৰহ্মাই দেৱগণক কালীৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ উপদেশ দিয়াত কালীয়ে তেওঁৰ তৃতীয় চকুৰ পৰা তাৰা নামৰ আন এগৰাকী দেৱী সৃষ্টি কৰিছিল আৰু হয়গ্ৰীৱক পৰাস্ত কৰিবলৈ পঠিয়াইছিল।
হিন্দু ধৰ্মত, দেৱী তাৰা হৈছে দশ মহাবিদ্যা বা "মহান জ্ঞানৰ দেৱী"ৰ ভিতৰত দ্বিতীয়, আৰু শক্তিৰ এক প্ৰকাৰ বা দেৱীৰ তান্ত্ৰিক প্ৰকাশ।
তাৰা হৈছে মহাযান বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এগৰাকী মহিলা বোধিসত্ত্ব যি বজ্ৰায়ণ বৌদ্ধ ধৰ্মত মহিলা বুদ্ধ হিচাপে বিদিত।
ছলোমন তেওঁৰ কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণিত বিদেশত, লণ্ডনৰ কিংচ কলেজ হস্পিতালত এজন জুনিওৰ চিকিৎসক হিচাপে কাম কৰে।
ভাৰত উভতি অহাৰ পিছত, ছলোমন, মাদ্ৰাজ মেডিকেল কলেজত অণুজীৱ বিজ্ঞানী হিচাপে কাম কৰে আৰু পদোন্নতি হৈ অধ্যাপক হয়।
তেওঁ ১৯৮১ চনত এইচআইভি আৱিষ্কাৰ আৰু এইড্‌ছৰ ক্লিনিক্যাল বিষয়ক গ্ৰন্থবিলাক পঢ়িছিল আৰু ১৯৮৬ চনত ১০০জন মহিলা যৌনকৰ্মীক পৰীক্ষা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়, যিহেতু ভাৰতত কোনো প্ৰকাশ্য সমকামী সম্প্ৰদায় নাছিল।
ছলোমন পিছত বাল্টিমোৰৰ জনচ হপকিঞ্চ বিশ্ববিদ্যালয়ত নমুনা আকৌ পৰীক্ষাৰ বাবে পঠিয়াই দিয়ে, যি ভাইৰছটোৰ উপস্থিতি নিশ্চিত কৰা হয়।
ইয়াৰ পিছৰ পাৰা, ছলোমন তেওঁৰ জীৱন আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰ, এইচআইভি/এইড্‌ছ গৱেষণা, চিকিত্সা আৰু সচেতনতা প্ৰসাৰত সমৰ্পণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
তেওঁ বৰ্ণনা কৰিছিল কেনেকৈ মানুহ এইচআইভি সংক্ৰামিত ব্যক্তিসকলোৰ পৰিত্যাগ কৰিছিল; আনকি তেওঁৰ স্বামীও বিচৰা নাই, যে তেওঁ এইচআইভি পজিটিভ ৰোগীসকলোৰ লগত কাম কৰক যিসকলোৰ অধিকাংশই আছিল সমকামী যিহঁত নিজেই ইনজেকচনৰ মাধ্যমত ড্ৰাগ লৈছিল আৰু যৌন কৰ্মী আছিল।
" ছলোমন আছিল প্ৰথম মানুহ যিয়ে এইচআইভি আৰু তাৰ লগত অপযশৰ কথা প্ৰকাশ্যে আলোচনা কৰে, তেওঁ এবাৰ কৈছিল, "অপযশ আৰু বৈষম্য এইড্‌ছ আক্ৰান্ত মানুহবিাল্কক বেছি হত্যা কৰিছে।
১৯৮৮-ৰ পৰা ১৯৯৩ লৈকে, ছলোমন মাদ্ৰাজ মেডিকেল কলেজত ভাৰতৰ প্ৰথম এইড্‌ছ সহায়ক দল প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু বিভিন্ন এইড্‌ছ গৱেষণা আৰু সামাজিক সেৱা আৰম্ভ কৰে।
ভাৰতত কোনো প্ৰাইভেট আৰু পাবলিক ছেক্টৰৰ দ্বাৰা এইচআইভি/এইড্‌ছ সুবিধা প্ৰদানৰ আগত, এই দলটো আছিল প্ৰথম।
১৯৯৩ চনত ছলোমন তেওঁৰ দেউতাকৰ নামত 'ৱাই আৰ জি চেণ্টাৰ ফৰ এইড্‌ছ ৰিচাৰ্চ অ্যাণ্ড এডুকেচন' প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
তেওঁৰ কেন্দ্ৰটো আৰু তেওঁৰ কামক"এইচআইভি মহামাৰীক মন্থৰ কৰাৰ উল্লেখযোগ্য কাৰণ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়।
সুনীতি ছলোমন এগৰাকী ভাৰতীয় চিকিৎসক আৰু অণুজীৱ বিজ্ঞানী আছিল যিয়ে এইড্‌ছ গৱেষক আৰু ১৯৮৫ চনত ভাৰতৰ চেন্নাইত প্ৰথম ভাৰতীয়ৰ এইড্‌ছ ৰোগ পোহৰলৈ অহাৰ পিছত এইড্‌ছ প্ৰতিৰোধৰ পথিকৃৎ।
তেওঁ চেন্নাইত ৱাই আৰ গেচনেড চেণ্টাৰ ফৰ এইড্‌ছ গৱেষণা আৰু শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
২৫ জানুৱাৰী ২০১৭ তাৰিখে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক এইচআইভি ৰোগ নিৰ্ণয় আৰু চিকিৎসাৰ বাবে তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে পদ্মশ্ৰী সন্মান প্ৰদান কৰে।
ছলোমন মাদ্ৰাজ কলেজত মেডিচিন লৈ পঢ়াৰ সময় তেওঁৰ স্বামী ভিক্টৰ ছলোমন যিয়ে এজন হৃদৰোগৰ চিকিৎসক, তেওঁৰ লগত সাক্ষাৎ হয়।
ছলোমন আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ন্যাচনাল ইনষ্টিটিউট অফ মেণ্টাল হেলথত, এটা বহুদেশীয় এইচআইভি/এচটিডি প্ৰতিৰোধ পৰীক্ষা, আমেৰিকান ন্যাচনাল ইনষ্টিটিউট অফ অ্যালাৰ্জি অ্যাণ্ড ইনফেকচাচ ডিজিজেচ দ্বাৰা পৰিচালিত এইচআইভি দমন পৰীক্ষাৰ নেটৱৰ্ক, দক্ষিণ ভাৰতত স্বাস্থ্যপৰিসেৱা স্থাপনাত, এইচআইভিৰ দূৰ্নাম বিষয়ক ৰ এটা সমীক্ষা আৰু ৬% চি এচ জেল বিষয়ত তৃতীয় দফাৰ অধ্যয়ন সহ আন্তৰ্জাতিক গৱেষণায় সহযোগিতা কৰে।
২০০৯ চনত এটা সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ কৈছিল যে, তেখেত স্বাস্থ্য কৰ্মীসকলোৰ টিকা দিয়াৰ বাবে বাৰ্ষিক ভিত্তিত ৰোগীসকলোৰ ঘৰত যোৱাৰ বিষয়টোৰ পৰা তেওঁ ঔষুধৰ বিষয়ত আগ্ৰহী হৈ উঠে।
তেখেত মাদ্ৰাজ মেডিকেল কলেজত মেডিচিনৰ বিষয়ত পঢ়া-শুনা কৰে আৰু তাৰ পিছত যুক্তৰাজ্য, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াত প্যাথোলজিত প্ৰশিক্ষিত হয়।
তেওঁ মাইক্ৰোবায়োলজিত ডক্টৰেট কৰে আৰু মাদ্ৰাজ মেডিকেল কলেজৰ, ইনষ্টিটিউট অব মাইক্ৰোবায়োলজিত যোগদান কৰে।
প্ৰথম পৰ্যায়ত মাত্ৰ ১৫ গৰাকী শিক্ষাৰ্থীৰে আৰম্ভ হোৱা শিক্ষানুষ্ঠানখনৰ শ্ৰেণীসমূহ কামৰূপ একাডেমী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত হৈছিল।
দৰিদ্ৰ শ্ৰেণীৰ ল'ৰা-ছোৱালীকো শিক্ষা প্ৰদান কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে শিক্ষানুষ্ঠানখনৰ প্ৰতিষ্ঠাপকসকলে কলেজখন নিশাৰ সময়ত খুলিছিল।
ভোলানাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয় বা চমুকৈ বি. বৰুৱা কলেজ হৈছে অসমৰ কামৰূপ মহানগৰ জিলাত অৱস্থিত এখনি অগ্ৰণী শিক্ষানুষ্ঠান।
অসম তথা ভাৰতৰ প্ৰখ্যাত উদ্যোগী ভোলানাথ বৰুৱালৈ শ্ৰদ্ধা জনাই এইখনি শিক্ষানুষ্ঠান স্থাপন কৰা হৈছিল।
১৯৪৩ চনত লোকপ্ৰিয় গোপীনাথ বৰদলৈৰ নেতৃত্বত স্থাপিত হোৱা প্ৰতিষ্ঠানখনৰ প্ৰথমগৰাকী সভাপতি আৰু অধ্যক্ষ বৰদলৈয়েই আছিল।
দ্বিতীয় মহাসমৰৰ সময়ত স্থাপিত হোৱা শিক্ষানুষ্ঠানখনৰ শ্ৰেণীসমূহ পোনপ্ৰথমে নিশাৰ সময়ত হৈছিল।
ৰ পৰা 'এ' গ্ৰেডপ্ৰাপ্ত শিক্ষানুষ্ঠানখনৰ বৰ্তমানৰ অধ্যক্ষ হৈছে ড॰ সত্যেন্দ্ৰ নাথ বৰ্মন।
ইয়াৰোপৰি স্বসমৰ্থিত ব্যৱস্থাত তথ্য-প্ৰযুক্তিবিদ্যাত বিজ্ঞান স্নাতক, বেচেলৰ ইন বিজিনেছ মেনেজমেণ্টৰ পাঠ্যক্ৰম আছে।
মহাবিদ্যালয়খনত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ থকা-খোৱাৰ সুবিধাৰ বাবে হোষ্টেল, ব্যায়ামাগাৰ, কেণ্টিন, গ্ৰন্থাগাৰ, কম্পিউটাৰ কেন্দ্ৰৰ সুব্যৱস্থা আছে।
তেওঁ ইণ্টাৰনেশ্বনেল চচাইটি ফৰ ইকলজকেল ইকনমিক্স, ইণ্টাৰনেচনেল ইকনমিক এচচিয়েচন আৰু ইণ্টাৰনেশ্বনেল এচচিয়েচন ফৰ ফেমিনিষ্ট ইকনমিক্স অধক্ষও আছিল।
তেওঁ গ্ল‌'বেল ডেভেলপমেণ্ট নেটৱৰ্কৰ ব'ৰ্ডৰ সদস্য হোৱাৰ উপৰিও ন'বেল বিজয়ী অৰ্থনীতিবিদ জ'চেফ ষ্টিগলিট্‌জৰ ২১-জনীয়া কমিছন অন দ্য মেজাৰ্মেণ্ট অৱ ইকনমিক পাৰ্ফৰ্মেঞ্ছৰো সদস্য় আছিল।
ইকনমেট্ৰিক বিশ্লেষণৰ উপৰিও আন আন সমাজ বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰ সগ্মিশ্ৰণেৰে তেওঁ গ্ৰামীণ অৰ্থনীতিত নাৰী আৰু তেওঁলোকৰ ভূমিৰ অধিকাৰ, জীৱিকা আৰু সম্পত্তিৰ অধিকাৰৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিছে।
বিশেষকৈ, তেওঁৰ কৰ্মৰাজিত লিংগ বৈষম্য, সম্পত্তিৰ অধিকাৰ, সামাজিক বহিষ্কাৰ আৰু অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ ওপৰত পেলোৱা প্ৰভাৱ স্পষ্ট হৈ উঠে।
" ' : " ("এ' ফিল্ড অৱ ওৱান্স ঔন: জেণ্ডাৰ এণ্ড লেণ্ড ৰাইট্‌ছ ইন চাউথ এছিয়া") তেওঁৰ গৱেষণা সামৰা এখন গ্ৰন্থ, যাৰ প্ৰভাৱ নাৰী আৰু ভূমিৰ অধকাৰৰ ক্ষেত্ৰত কাম কৰি থকা চৰকাৰ, বেচৰকাৰী সংস্থা আৰু আন্তৰ্জাতিক সংগঠনৰ দেখা দিছে।
তেওঁ মেঞ্চেষ্টাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বৈশ্বিক উন্নয়ন প্ৰতিষ্ঠানত উন্নয়নমুলক অৰ্থনীতি আৰু পৰিৱেশৰ অধ্যাপিকা।
ভূমি, জীৱিকা আৰু সম্পত্তিৰ অধিকাৰ, লিংগ, অসমতা আৰু দাৰিদ্ৰ্যৰ ৰাজনৈতিক অৰ্থনীতি, আৰু বৈধানিক পৰিৱৰ্তন তেওঁৰ গৱেষণাৰ মূল বিষয়।
তেওঁৰ গ্ৰন্থ ' ত তেওঁ দেখুৱাইছে যে গ্ৰামীণ অঞ্চলত লিংগ বৈষম্যৰ এক মূল কাৰণ হৈছে সম্পত্তিৰ ওপৰত অসম অধিকাৰ।
তেওঁ কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বি এ আৰু এম এৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰি দিল্লী স্কুল অৱ ইকনমিক্সৰ পৰা পি এইচ ডি লাভ কৰিছিল।
ওঠৰ বছৰ বয়সত 'গণতন্ত্ৰ' কাকতৰ সম্পাদনাৰে অসমৰ সৰ্বকনিষ্ঠ সম্পাদক ৰূপে স্বীকৃত মাধুৰ্যমণ্ডিত বৰুৱাই ২০১৮ চনত ৰাম সৰস্বতী বঁটা লাভ কৰে।
অসম বুৰঞ্জী, কলিতা জাতিৰ ইতিহাস, ৰাম সৰস্বতী, অসমীয়া মহাভাৰতীয় সাহিত্য বৰুৱাৰ উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ।
নিৰন্তৰ কৰি থকা গৱেষণা কৰ্মৰ বাবে ২০২২ চনত ৰঞ্জু হাজৰিকা সাহিত্য বঁটা আগবঢ়োৱা মাধুৰ্যমণ্ডিত বৰুৱাক ২০২৩ চনত ধনেশ্বৰ তালুকদাৰ-সব্যা তালুকদাৰ স্মৃতি সংৰক্ষণী সভা ন্যাস সমিতিয়ে কৰ্মযোগী উপাধিৰে সন্মানিত কৰে।
আনহাতে, একেটা বছৰতে ৰাষ্ট্ৰীয় মানৱ অধিকাৰ আৰু অপৰাধ নিয়ন্ত্ৰণ ব্যুৰ'ৰ অসম শাখাই অসমীয়া ভাষাৰ ইতিহাস-গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে বৰুৱাক প্ৰদান কৰে মানৱ অধিকাৰ বঁটা।
মাধুৰ্যমণ্ডিত বৰুৱাই সাহিত্য অকাডেমিৰ পাঁচ বছৰীয়া কাৰ্যকালৰ বাবে অসমীয়া ভাষা উপদেষ্টা পৰিষদৰ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছে।
অসম সাহিত্য সভাৰ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ কোষ প্ৰকল্পৰ সম্পাদক ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ উপৰি সভাৰ জনগোষ্ঠীয় ইতিহাস প্ৰণয়ন প্ৰকল্পৰ উপ-সভাপতি হিচাপেও বৰুৱা নিয়োজিত হয়।
২০১৩ চনত হীৰেন গোহাঁইক সভাপতি হিচাপে লৈ গঠন হোৱা অসমীয়া সাহিত্য সন্মিলনীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক প্ৰধান সম্পাদক মাধুৰ্যমণ্ডিত বৰুৱা ১৯৯৩ চনত গঠন হোৱা যুৱ সাহিত্য সমাজ অসমৰ সাধাৰণ সম্পাদক ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
মৰিগাঁও জিলাৰ কপাহেৰাত থকা শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ কলাতীৰ্থৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সঞ্চালক বৰুৱাই স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিয়েই নগাঁও ছোৱালী কলেজত শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰি ২০০৩ চনত শিক্ষকতাৰ কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে।
কৃষ্ণগুৰু আধ্যাত্মিক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আভ্যন্তৰীণ গুণগত মান নিশ্চিতকৰণ কোষৰ সঞ্চালকৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি থকা মাধুৰ্যমণ্ডিত বৰুৱা বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ অসমীয়া বিভাগৰো মুৰব্বী অধ্যাপক।
ইয়াৰ উপৰি মেঘালয়ৰ মহাত্মা গান্ধী বিশ্ববিদ্যালয়ৰো ৰ অতিথি অধ্যাপক আৰু গৱেষণা তত্ত্বাৱধায়ক ৰূপে নিযুক্ত হৈ আছে।
পূৰ্বে নগাঁৱৰ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ হিচাপে ২০০৪ চনৰ পৰা কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
হিয়া, কৱচ, অসমীয়া সংযোগ, অনন্যা আদি কাকত-আলোচনীৰো সম্পাদকৰ দায়িত্বত নিয়োজিত হোৱা বৰুৱাই উচ্চশিক্ষা গ্ৰহণৰ বাবে গুৱাহাটীত থাকোঁতে ৰং নামৰ মাহেকীয়া আলোচনী এখনতো সম্পাদক হিচাপে নিযুক্ত হয়।
এইছোৱা সময়তে ধীৰেন্দ্ৰনাথ চক্ৰৱৰ্তীৰ সম্পাদনাত পুনৰ প্ৰকাশ পোৱা দৈনিক বাতৰি কাকত আজিৰ বাতৰিৰ জ্যেষ্ঠ উপ-সম্পাদক হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
বৰুৱা গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰি একেখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰে আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য অধ্যয়ন বিভাগৰ পৰা ড দিলীপ বৰাৰ তত্ত্বাৱধানত পি.এইচ.ডি. ডিগ্ৰী লয়।
মাধুৰী দীক্ষিত হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী, প্ৰযোজক, নৃত্যশিল্পী, আৰু টেলিভিছন ব্যক্তিত্ব।
অভিনয়ৰ জগতত প্ৰদৰ্শন কৰা অসামান্য প্ৰতিভা আৰু কীৰ্তিৰ বাবে মাধুৰী দীক্ষিতে ছটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছে।
১৯৯০ৰ দশকত আৰু একবিংশ শতিকাৰ প্ৰাৰম্ভণিৰ সময়ত মাধুৰী দীক্ষিত আছিল ভাৰতৰ সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী অভিনেত্ৰী।
বিখ্যাত ফৰ্বছ-ইণ্ডিয়া আলোচনীয়ে শীৰ্ষৰ এশজন চেলেব্ৰেটিৰ তালিকাত মাধুৰী দীক্ষিতক এতিয়ালৈকে সাতবাৰ স্থান দিছে।
তিনি বছৰ বয়সতে নৃত্যৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰা মাধুৰী দীক্ষিতে আঠ বছৰ বয়সত কথকৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
অৱশ্যে পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ হোৱাৰ ছমাহ পাছতেই তেখেতে অধ্যয়ন পৰিত্যাগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু ছবিৰ জগততে পূৰ্ণ পৰ্যায়ৰ কেৰিয়াৰ এটা গঢ়াৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে।
১৯৮৬ চনৰ ছবি 'স্বাতী', 'হিফাজত', 'মানৱ হত্যা' আৰু 'উত্তৰ দক্ষিণ'ত তেখেতে অভিনয় কৰিছিল যদিও এইকেইখন ছবিয়ে বক্স অফিচত বিফল হ'ল।
স্মৃতি ৰোমন্থন কৰি তেওঁ কৈছে যে, তেওঁৰ স্বামী এজন অবিশ্বাস্যভাৱে নাৰীবাদী আৰু প্ৰগতিশীল ভাৱধাৰাত বিশ্বাসী লোক আছিল।
তেওঁলোকৰ সন্তানে তেওঁলোক দুয়োজনৰে উপাধি লোৱাটো কমলাৰ স্বামীয়ে বিচাৰিছিল আৰু কমলাৰ ৭০ বছৰীয়া মাক তেওঁলোকৰ সৈতে থাকিবলৈ আহোঁতেও তেওঁ পূৰ্ণ সহযোগিতা আগবঢ়াইছিল।
অৱশ্যে তেওঁ সংঘটিত কৰা ঘৰুৱা হিংসাৰ ঘটনাবোৰৰ বাবে পিছলৈ কমলাৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্কত ভাঙোন ধৰে।
১৯৭০ চনৰপৰা ভাচিনে লিংগ, শিক্ষা, মানৱ উন্নয়ন আৰু সংবাদ মাধ্যমক কামৰ ক্ষেত্ৰ হিচাপে বাচি লৈ কাম কৰি আহিছে।
ভাচিনক ঘাইকৈ নাৰীবাদী নেটৱৰ্ক 'সংগত' ৰ সৈতে জড়িত হৈ কৰা কামবোৰ আৰু তেওঁৰ কবিতা 'কিউকি ম্যে লড়কী হুঁ, মুঝে পঢ়না হ্যে।
১৯৯৫ চনত তেওঁ এক সন্মিলনত জনপ্ৰিয় কবিতা 'আজাদী' -ৰ এক পুনৰ্নিৰ্মাণ, নাৰীবাদী সংস্কৰণ পাঠ কৰে।
তেওঁ নিজকে 'মধ্যৰাতিৰ প্ৰজন্ম' বুলি কৈছিল, যি স্বাধীনতাৰ সময়ত জন্ম গ্ৰহণ কৰা ভাৰতীয়সকলক দৰ্শায়।
গাঁৱলীয়া পাৰিপাৰ্শ্বিকতাত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা বাবে ই তেওঁক ভাৰতৰ গাঁৱৰ মহিলাসকলৰ সমস্যাসমূহ বুজাত সহায় কৰিছিল।
তেওঁ আদিবাসী আৰু শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ অৱহেলিত মহিলা সকলৰ হৈ কাম কৰিছিল আৰু অশিক্ষিতসকলৰ সৈতে কাম কৰিবলৈ বিভিন্ন পোষ্টাৰ, নাটক আৰু অন্যান্য পদ্ধতিৰ সহায় লৈছিল।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব পঞ্চম শতিকাৰ হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতৰ সমুদ্ৰ মন্থন খণ্ডত মোহিনীৰ প্ৰাচীনতম উল্লেখ পোৱা যায়।
সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰই এই কথা ততালিকে বিষ্ণুক অৱগত কৰে, আৰু তেওঁ সুদৰ্শন চক্ৰৰে স্বৰভানুৰ শিৰশ্ছেদ কৰে।
তেওঁক ফেম ফেটাল হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে যি নিজৰ কমনীয়তাৰে প্ৰেমিকসকলক উন্মত্ত কৰে আৰু কেতিয়াবা তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ ধ্বংসৰ গৰাহলৈ লৈ যায়।
ইয়াত তেওঁক বিষ্ণুৰ এক অৱতাৰ হিচাপে দেখা যায় যি অসুৰসকলৰ পৰা অমৃতৰ পাত্ৰ হস্তগত কৰি দেৱতাসকলক ঘূৰাই দিয়ে আৰু তেওঁলোকক নিজৰ অমৰত্ব বজাই ৰখাত সহায় কৰে।
মোহিনী নামটো ক্ৰিয়া মূল মোহাৰ পৰা আহিছে আৰু ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে "মোহিত কৰা, বিভ্ৰান্ত কৰা, বা মোহভঙ্গ কৰা।
তেওঁ সত্যৱানক জীৱন সংগী হিচাপে নিৰ্বাচন কৰে, সেই সময়ত কোঁৱৰ সত্যৱান তেওঁৰ অন্ধ পিতৃ ধূম্যাতসেনৰ সৈতে অৰণ্যত বাস কৰা বাবে সাবিত্ৰীয়েও ৰাজ প্ৰসাদ ত্যাগ কৰি অৰণ্যত স্বামী আৰু শহুৰেকৰ সৈতে বাস কৰিছিল।
শোকাকূল সাবিত্ৰীয়ে যমৰাজক স্বামীৰ পৰা পৃথক নকৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰে আৰু কয় যে যদি তেওঁ সত্যভানৰ আত্মা লৈ যায় তেন্তে সাবিত্ৰীয়েও তেওঁৰ জীৱন ত্যাগ কৰিব।
সাবিত্ৰীয়ে স্বামীৰ জীৱন ভিক্ষা বিচাৰি কৰা প্ৰাৰ্থনাত যমৰাজ সন্তুষ্ট হৈ সত্যৱানক তেওঁৰ জীৱন ঘূৰাই দিয়ে।
ৰাতিপুৱা মহিলাসকলে স্নান কৰি নিজকে সূচি কৰে, নতুন কাপোৰ আৰু খাৰু পিন্ধে, আৰু তেওঁলোকৰ কপালত সেন্দূৰ লয়।
ভিজোৱা মাহ, চাউল, আম, কঠাল, প্লাম, কেণ্ডু, কল আৰু আন কেইবাটাও ফল ভোগ হিচাপে আগবঢ়োৱা হয় আৰু 'সাবিত্ৰী ব্ৰত কথা' পাঠৰ সৈতে এই ব্ৰত পালন কৰা হয়।
সাবিত্ৰী ব্ৰত বা সাবিত্ৰী আমাৱস্যা হৈছে জেঠ মাহৰ আমাৱস্যা তিথিত ভাৰতীয় হিন্দু বিবাহিত মহিলাৰ এক উপাবাসৰ দিন।
এই ব্ৰত সাবিত্ৰী দেৱীৰ নামত উৎসৰ্গিত যিয়ে তেওঁৰ স্বামী সত্যৱানৰ জীৱন ভিক্ষা বিচাৰি তেওঁক মৃত্যু হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল।
এই একেই উৎসৱটি ভাত পূৰ্ণিমা হিচাপে জেঠ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত ভাৰতৰ অন্যান্য প্ৰান্তত যেনে মহাৰাষ্ট্ৰ, গোৱা, গুজৰাট, কৰ্ণাটক আদিত পালন কৰা হয়।
" কোৱা হয় যে ত্ৰিভুৱনৰ কোনেও দেৱীৰ সৌন্দৰ্য, নিখুঁত বৈশিষ্ট্য আৰু তীব্ৰ ধৰ্ম্মীয় আত্ম-অনুশাসনৰ সৈতে ফেৰ মাৰিব নোৱাৰে।
এই নামটো সম্ভৱতঃ চিথিয়ান দেৱতাসকলৰ ৰাণী তাবিতিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বুলি ভবা হয়, তেওঁ প্ৰাচীন প্ৰটো-ইণ্ডো-ইৰানী ধৰ্মত মূলতঃ এক প্ৰভাৱশালী অগ্নি দেৱী আছিল বুলিও অনুমান কৰা হয়।
তেওঁক তাপ্তি নদীৰ দেৱী আৰু দক্ষিণৰ মাতৃ-দেৱী বুলিও জনা যায় য'ত তেওঁ পৃথিৱীলৈ তাপ কঢ়িয়াই আনে।
মানুহে তেওঁক দেৱীৰ ৰূপত আৰু হিন্দু গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰা বহুতো প্ৰশংসনীয় গুণ থকা এক গুৰুত্বপূৰ্ণ নদীৰ ৰূপত উপাসনা কৰে।
হিন্দু গ্ৰন্থ অনুসৰি তাপ্তি তেওঁৰ ভক্তিৰ বাবে বিখ্যাত আছিল আৰু আন দেৱী, ৰাক্ষস, অপ্সৰা বা গন্ধৰ্বৰ তেওঁৰ সৌন্দৰ্য, স্বভাৱ বা বেদৰ জ্ঞানৰ সৈতে তুলনা নহৈছিল।
২০১৩ চনত, চৰাইপোত্ৰাই তেওঁৰ টাইনি প্ৰীতি থিংচ্‌ শৃংখলাৰ সহযোগী ধ’নিয়েল ক্লেটনৰ সৈতে ‘কেক লিটাৰেৰী’ নামৰ এটি বৈচিত্ৰপূৰ্ণ বুটিক বুক ডেভেলপমেণ্ট কোম্পেনী প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
‘দ্যা নিউ স্কুল’ত ‘এম এফ এ’ অধ্যয়নৰ প্ৰথমাৱস্থাতে দুয়োগৰাকী বন্ধুৱে ইগৰাকীক সিগৰাকীয়ে লগ পাইছিল আৰু দুয়ো এই অনুভৱেৰে বান্ধ খাইছিল যে, তেওঁলোক শিশু আৰু ‘ৱাই এ বুক’- এইবোৰক প্ৰতিনিধিত্ব নকৰি ইয়াৰ পৰিৱৰ্তন বিচাৰিছিল।
তেওঁলোকে এই বিশ্বাসৰ ভিত্তিত ‘কেক লিটাৰেৰী’ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল যে সমৃদ্ধ আৰু বৈচিত্ৰতাৰে পৰিপূৰ্ণ লেখাসমূহ, যি এতিয়াও অনিবাৰ্যভাৱে পঠনীয়, সেয়া পঢ়ুৱৈলৈ আগবঢ়াই দিয়াটো সম্ভৱ।
এই কোম্পানীটোৱে মধ্যম বৰ্গীয়, ৱাই এ আৰু মহিলাৰ কল্প-কাহিনীসমূহৰ পঠন যোগ্যতা আৰু উচ্চ-ধাৰণা বিকাশত মনোনিৱেশ কৰে।
উপন্যাস লিখাৰ উপৰিও, তেওঁ এগৰাকী ফ্ৰিলান্স সাংবাদিক আৰু ‘দ্যা নিউয়ৰ্ক টাইমছ’, ‘কস্ম’পলিটান’, বাচল ডট কম, ‘পেৰেড ডট কম’, টিন ভ’গ, ভালচাৰ ডট কম আৰু অন্যান্য আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সংবাদ মাধ্যমৰ দৰে মনোৰঞ্জন ক্ষেত্ৰৰ সম্পাদক।
চৰাইপোত্ৰাই ‘পিপল’ ৰ এজন চেলিব্ৰিটি সাংবাদিক হিচাপে সুনাম অৰ্জন কৰিছিল আৰু বৰ্তমানে নিষ্ক্ৰিয় হৈ পৰা ‘টিনপিপল’ আলোচনীৰ সম্পাদক আছিল।
তেওঁ লগতে ‘হোৱাট টু এক্সপেক্ট ডট কম’ আৰু ‘দ্যা বাম্প ডট কম’ৰ দৰে সন্তান প্ৰতিপালন সম্পৰ্কীয় প্ৰকাশন আৰু ‘দ্যা বাৰ্ণজ’ আৰু ‘ন’বল টিন ব্লগ’ৰো সম্পাদক।
চৰাইপোত্ৰাই ‘সাংবাদিকতা’ আৰু ‘এমেৰিকান ষ্টাডিজ’ এই দুয়োটা বিষয়তে সন্মান সহ ৰাটগাৰ্ছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
তেওঁ ২০০৬ চনত এন.ৱাই.ইউ.ৰ পৰা নাটকীয় লিখনি আৰু দক্ষিণ এছীয় প্ৰবাসী অধ্যয়ন ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল।
২০১২ চনত, চৰাইপোত্ৰাই ‘দ্যা নিউ স্কুল’ৰ পৰা এম এফ এ ডিগ্ৰী লাভ কৰে, য'ত তেওঁ ‘ৰাইটিং ফৰ চিল্ড্ৰেন’ কাৰ্যসূচীত সৃজনীশীল সাহিত্য অধ্যয়ন কৰিছিল।
চৰাইপোত্ৰা নীড ডাইভাৰ্চ বুকচ্‌ ৰ দলীয় সদস্য, যিটো কিতাপ প্ৰকাশনত বৈচিত্ৰ্য় বৃদ্ধিৰ দিশত মনোনিৱেশ কৰা এটা অলাভজনক সংস্থা।
সোনা চৰাইপোত্ৰা এগৰাকী ভাৰতীয়-এমেৰিকান কল্পকাহিনী লেখক আৰু মনোৰঞ্জন আৰু জীৱনশৈলী বিষয়ক সাংবাদিক।
হাজা গেৰবা অসমত বসবাস কৰা ডিমাছা জনগোষ্ঠীৰ এক পৱিত্ৰ পূজা৷ গাঁৱৰ পৰিসীমাৰ মাজত যাতে বেমাৰ-আজাৰ নহয় আৰু মানুহ সুখ-সন্তোষে থাকিব পাৰে, তাৰবাবেই এই পূজা কৰা হয়৷ ’গেৰবা’ৰ অৰ্থ ভগৱানক ভোগ দিয়া৷ পূজাৰ দিনা গাঁৱৰ সকলো পুৰুষ গোট খাই গাঁৱত অনিষ্ট কৰিব পৰা অপদেৱতা বা ৰাক্ষসজনৰ উদ্দেশ্যে ভক্তিভাবে সেৱা জনায়৷ এই পূজাৰ বাবে এজোপা বৰগছৰ ডালৰ প্ৰয়োজন হয়৷ গছৰ ডালটো আনি তাত এটা চুফিন , এটা খ্ৰাম ৰ আকৃতিত সজা বাদ্যৰ প্ৰতিকৃতি আৰু এটা হলৌ বান্দৰৰ প্ৰতিকৃতি আঁৰি দিয়া হয়৷ হোজাই বা পূজাৰীজনে গছৰ ডালটো কান্ধত তুলি গাঁৱৰ বাহিৰলৈ কঢ়িয়াই নিয়ে৷ এই সময়ত হাঁহি-ধেমালি কৰা নিষেধ৷
নিৰ্দ্দিষ্ট দিনত বিহাৰৰ ঘণ্টাধ্বনি শুনাৰ লগে লগে সকলো গোট খাই গৌতম বুদ্ধৰ প্ৰতিচ্ছবি বা মূৰ্তি আচাৰানুষ্ঠানিক স্নানৰ বাবে শোভাযাত্ৰাৰে উলিয়াই নিয়া হয়।
তাৰ পিছত অস্থায়ী বেদীত স্থাপন কৰি ৰাইজে বুদ্ধ, ধৰ্ম আৰু সংঘৰ নামত তিনিখন শৰাই আগবঢ়ায়৷ ভিক্ষুয়ে সেই শৰাই বেদীত উছৰ্গা কৰে৷ তাৰপিছত পুৰুষ-মহিলা দুটা শাৰীত ৰাইজে শোভাযাত্ৰা কৰি মূল বিহাৰলৈ আগবাঢ়ে৷ এই শোভাযাত্ৰাত সাধাৰণতে ঢোল, নৃত্য আৰু হৰ্ষোল্লাসৰ পয়োভৰ থাকে।
প্ৰথম প্ৰধান ভিক্ষুৱে পানী ঢালি উৎসৱৰ শুভাৰম্ভণি কৰে আৰু তাৰ পিছত সকলোৱে বুদ্ধ মূৰ্তিত পানী ঢালে৷ উৎসৱ ৩ দিন ধৰি উদযাপিত হয় আৰু এই সময়চোৱাত অধিবাসীসকলে নিজৰ নিজৰ গৃহত কৰা পিঠা-পনা ইত্যাদি সকলোৰে মাজত বিলাই দিয়ে।
চাংকেনৰ উপৰিও খামতিসকলে বছৰৰ ভিন-ভিন সময়ত ভিন-ভিন উৎসৱ উদযাপন কৰে আৰু এইবোৰৰ ভিতৰত প'ই-পী-মাউ , মাই-কাচুং-ফাই, ফাও-ৱা, পৌৱাত-ৱা আদি উল্লেখনীয়।
পঞ চাংকেন বা পয়চাংকেন হৈছে অৰুণাচল প্ৰদেশ আৰু অসমৰ ঠাইবিশেষে বসতি কৰা টাই জাতিৰ নতুন বছৰক আদৰণি জনোৱা এক বসন্ত উৎসৱ।
টাই জনগোষ্ঠীৰ লোক ম্যানমাৰ, থাইলেণ্ড আদিতো বাস কৰে৷ ম্যানমাৰত বাস কৰা টাইসকলক শ্যান নামে জনা যায়৷ নতুন বছৰক আদৰা এই উৎসৱক ম্যানমাৰত ’ক্ৰুট সংক্ৰণ’, উত্তৰ থাইলেণ্ডত ’সংক্ৰান্তি’ আৰু মধ্য থাইলেণ্ডত ’মহ সংগ্ৰাম’ নামে জনা যায়৷ থেৰাৱাডী বৌদ্ধ সম্প্ৰদায়ৰ লোকে পৰম্পৰাগত এই উৎসৱ ইংৰাজী এপ্ৰিল মাহৰ ১৩ তাৰিখৰ পৰা ১৫ তাৰিখলৈ পালন কৰে।
পয় চাংকেন উৎসৱ অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ চিংফৌ, টাই খাময়াং, টাংছা, টাইফাকে, টাই আইটন, টাই আহোম আৰু টাই টুৰুং সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে উৎসৱ পালন কৰে।
এই উৎসৱৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্য, বছৰটোৰ অন্তত সভক্তি আৰু উল্লাসেৰে বৌদ্ধ বিহাৰসমূহত থকা মূৰ্তি আৰু পুথ-পাজিকে ধৰি আন আন সামগ্ৰীসমূহ বাহিৰলৈ উলিয়াই পৰিস্কাৰ কৰা৷
চাংকেন আৰম্ভ হোৱাৰ আগেয়ে উৎসৱকালীন সময়ত বুদ্ধৰ মূৰ্তি ৰাখিবৰ বাবে 'কিয়ুংফ্ৰা' নামৰ এক বিশেষ অস্থায়ী মঠ সজা হয়।
চাংকেনৰ সময়ত 'লুংকং' নামৰ বিশেষভাৱে নিৰ্মিত এক পানীৰ ঝাৰ্ণাৰ জৰিয়তে 'কিয়ুংফ্ৰা'ত পানী ছটিওৱা হয়।
'কিয়ুংফ্ৰা'ত ৰখা বুদ্ধৰ বিগ্ৰহত পৰিষ্কাৰ আৰু সুগন্ধিযুক্ত পানী ছটিয়াই স্নান কৰোৱাৰ পিছত পবিত্ৰ পানী হিচাপে ভক্তসকলে আদৰেৰে গ্ৰহণ কৰে।
উৎসৱৰ প্ৰথম দিনা এক মাংগলিক সময়ত বুদ্ধৰ বিগ্ৰহ আৰু প্ৰতিচ্ছবি মঠৰ পৰা উলিয়াই আনি এক আচাৰানুষ্ঠানিক স্নান কৰাই 'কিয়ুংফ্ৰা'ত ৰাখি ঢোল আৰু কৰতালেৰে শোভাযাত্ৰা কৰিবলৈ নিয়া হয়।
অনুগামীসকলে প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ পিছত মন্দিৰত মিঠাই আৰু অন্যান্য খাদ্য সামগ্ৰী উৎসৰ্গা কৰে আৰু তাৰ পিছত সকলোৰে মাজত সেয়া বিতৰণ কৰে।
বোধিবৃক্ষ, পবিত্ৰ গ্ৰন্থৰ শৈলিক ৰজ্জু, চাউচাংফাউ-উপুক , আৰু চম্মুকাথিং ইত্যাদি পবিত্ৰ উপকৰণসমূহতো পানী ছটিওৱা হয়।
পয়চাংকেনৰ কিছুদিন আগৰে পৰা গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰু-বয়োজ্যেষ্ঠ, জীয়াৰী-বোৱাৰীৰ গাত তৎ নোহোৱা হয়৷ ঘৰ-দুৱাৰ পৰিষ্কাৰ কৰি, চাউলৰ গুড়িৰে নানা পিঠ-পনা আৰু জা-জলপান প্ৰস্তুত কৰে৷ উৎসৱত পিন্ধিবলৈ কিছুদিন আগৰে পৰাই নিজে তাঁতত বৈ কাপোৰ তৈয়াৰ কৰে৷ ডেকাসকলে, কিছুদিন আগৰে পৰাই বিহাৰৰ চৌহদত এটা অস্থায়ী বিহাৰ সাজে৷ ৰং-বিৰঙৰ কাগজ কাটি আঠাৰে লগাই, বিহাৰটোৰ মাজত এখন বেদী সাজি এক বিশেষ কৌশলেৰে সৰু নাও এখন বান্ধি বুদ্ধ মূৰ্তিসমূহৰ গাত পানী পৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়৷ ইয়াক ক্যাংফ্ৰা বোলে৷ এই নাওখনৰ এটা মূৰত ভক্তসকলে পানী ঢালিলে, আনটো মূৰেৰে গৈ বুদ্ধ মূৰ্তিৰ গাত পৰে৷ পয় চাংকেনৰ আৰম্ভণিৰ দিনটোক ’পয় হেপ’ বোলে৷ সেইদিনা চাক্ৰিত বা চাগ্ৰেইট ৰ সময় অনুযায়ী বুদ্ধ মূৰ্তিসমূহ বাহিৰলৈ আনি অস্থায়ী বেদীত স্থাপন কৰা হয়৷
বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বীলোকসকলৰ প্ৰত্যেক উৎসৱৰ উপলক্ষ বা উদযাপনৰ সৈতে বুদ্ধদেৱৰ নীতিসমূহ আৰু দীক্ষা সংপৃক্ত হৈ থাকে।
এই উৎসৱসমূহৰ সাৰমৰ্মই হৈছে মানুহৰ একত্ৰ সমাগমৰ যোগেদি তেওঁলোকৰ সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰাৰ অন্তৰ্নিহিত মূল্যবোধসমূহৰ প্ৰসাৰ।
তেওঁলোকৰ শিষ্টাচাৰ, শিল্পকুশলতা আৰু ৰন্ধনপ্ৰণালী আৰু ক্ৰীড়াৰ নিপুণতাও এই উৎসৱৰ মাধ্যমেৰে প্ৰকাশিত হয়।
অৱশ্যে এই ক্ষুদ্ৰ জনসমষ্টিয়েও তেওঁলোকৰ অনন্য জীৱনশৈলী, পৰম্পৰা আৰু সংস্কৃতি বৰ্তাই ৰাখিবলৈ চেষ্টা চলাই আহিছে।
চাংকেন উৎসৱৰ অন্তিমদিনা এক নিৰ্দিষ্ট সময়ত বুদ্ধৰ বিগ্ৰহসমূহ আদিস্তানলৈ ঘূৰাই নিয়া হয় আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে পুৰণি বৰ্ষৰ সমাপ্তি চিহ্নিত কৰা হয়।
সেনগুপ্তই গীত গোৱা কেইখনমান বঙালী আৰু হিন্দী ছবি হ'ল- ছুুুটি , নিমন্ত্ৰণ , বিন্দুৰ ছেলে , প্ৰান্তৰেখা , ৰোঁ ভৰা বসন্ত , দুুুুলহন ৱহি জো পিয়া মন ভায়ে , সানাই , এক যে ছিল দেশ , ন্যায় অন্যায় , আলোয় ফেৰা , বিদ্ৰোহী , অঞ্জলি , ছন্দনীড় , পথ ও প্ৰাসাদ , নটী বিনোদিনী , বড় বৌ , ইত্যাদি।
তেওঁ সুধীন দাশগুপ্ত, প্ৰবীৰ মজুমদাৰ,নীনা সেন, সাগৰুদ্দিন খান, সন্তোষ সেনগুপ্ত, দীনেন্দ্ৰ চৌধুৰী আদি বিশিষ্ট সঙ্গীত শিল্পীৰ সৈতে কাম কৰিছে।
তেওঁ গোৱা কিছু বিখ্যাত গীত হ'ল – আজ বিকেলেৰ ডাকে তোমাৰ চিঠি পেলাম, আমাৰ অঙ্গে জ্বলে ৰংমশাল, ছি ছি ছি এ কী কাণ্ড কৰেছি, দূৰ আকাশে তোমাৰ সুৰ, আমাৰ আঁধাৰ ঘৰেৰ প্ৰদীপ, সুন্দৰ বনে সুন্দৰী গাছ, খুশিয়া হি খুশিয়া, ইত্যাদি।
বৰ্ণময় সঙ্গীত জীৱনৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে তেওঁ উত্তম কুমাৰ বঁটা, মাদাৰ টেৰেচা বঁটা, মাইকেল মধুসূদন বঁটা, বিএফজেএ বঁটা, প্ৰমথেশ বৰুৱা বঁটা ইত্যাদি বহুতো বঁটা লাভ কৰিছে।
২০১৬ চনৰ ২৭ এপ্ৰিল তাৰিখে, পাঁচগৰাকী ব্যক্তিয়ে ভাৰতীয় দণ্ডবিধি আইনৰ ধাৰা ৩৭৭ৰ সাংবিধানিক বৈধতাক প্ৰত্যাহ্বান জনাই উচ্চতম ন্যায়ালয়ত এখন নতুন ৰিট আবেদন দাখিল কৰিছিল।
আৱেদনকাৰীসকলে দাবী কৰিছিল যে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ আৱেদনত উত্থাপন কৰা বিষয়বোৰ ২০১৩ চনৰ 'কৌশল বনাম নাজ ফাউণ্ডেচন' গোচৰৰ অমীমাংসিত নিৰাময়মূলক আৱেদনত উত্থাপিত বিষয়বোৰৰ পৰা বিভিন্ন আৰু বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ আছিল।
এই গোচৰক আগতে পাঁচজনীয়া বিচাৰপীঠলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল যাতে বিবেচনাৰ বাবে নিৰাময়মূলক আৱেদন গ্ৰহণ কৰিব পাৰি নে নহয় সিদ্ধান্ত লোৱা হয়।
নতুন গোচৰৰ আৱেদনকাৰীসকল আছিল নৃত্যশিল্পী নৱতেজ সিং জোহৰ, সাংবাদিক সুনীল মেহৰা, চেফ ৰিতু ডালমিয়া, হোটেল ব্যৱসায়ী অমন নাথ আৰু কেশৱ চুৰী আৰু ব্যৱসায়ী আয়েশা কাপুৰ।
আবেদনকাৰীসকলে যুক্তি দিছিল যে ধাৰা ৩৭৭ৰ বাবে তেওঁলোক সকলোৱে পোনপটীয়াকৈ ক্ষুব্ধ হৈছিল আৰু ইয়াক মৌলিক অধিকাৰৰ পোনপটীয়া উলংঘন বুলি অভিযোগ কৰিছিল।
তেওঁলোকৰ আৱেদনৰ বিৰোধিতাৰ নেতৃত্ব এপষ্টোলিক এলায়েন্স অৱ চাৰ্চ, উৎকল খ্ৰীষ্টান কাউন্সিল আৰু ট্ৰাষ্ট গড মিনিষ্ট্ৰিজে বহন কৰিছিল।
অধিবক্তা মনোজ জৰ্জে প্ৰথম দুই পক্ষ আৰু জ্যেষ্ঠ অধিবক্তা কে এছ ৰাধাকৃষ্ণণক তৃতীয়পক্ষৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
ৰাষ্ট্ৰীয় গণতান্ত্ৰিক মৰ্চাৰ চৰকাৰে এক নিৰপেক্ষ স্থিতি গ্ৰহণ কৰি সিদ্ধান্তটো "আদালতৰ জ্ঞান"ৰ ওপৰত এৰি দিছিল যেতিয়ালৈকে ই "ব্যক্তিগতভাৱে প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ সন্মতিপূৰ্ণ যৌনকাৰ্য"ৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য হয়।
ন্যায়ালয়ে লক্ষ্য কৰিছিল যে সন্মতিপ্ৰাপ্ত প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ মাজত যৌন কাৰ্য্যৰ অপৰাধকৰণে ভাৰতৰ সংবিধানৰ দ্বাৰা নিশ্চিত সমতাৰ অধিকাৰ উলংঘা কৰিছে।
ৰায়দান কৰি থাকোঁতে, ভাৰতৰ তদানীন্তন মুখ্য ন্যায়াধীশ দীপক মিশ্ৰই ঘোষণা কৰিছিল যে আদালতে "শাৰীৰিক সহবাসক অপৰাধ" কৰাটো "অযুক্তিকৰ, স্বেচ্ছাচাৰী আৰু স্পষ্টভাৱে অসাংবিধানিক।
" ন্যায়ালয়ে ৰায় দিয়ে যে ভাৰতৰ এলজিবিটি লোকসকল ভাৰতৰ সংবিধানৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিত স্বাধীনতাকে ধৰি সকলো সাংবিধানিক অধিকাৰৰ অধিকাৰী।