polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
গুৰুগ্ৰাম আৰু নতুন দিল্লীত বাস কৰা কুকুৰৰ গৰাকী হিচাপে তাইৰ অভিজ্ঞতাৰ দ্বাৰা তাই অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।
দলটোৱে পথভ্ৰষ্ট কুকুৰৰ যত্ন লয়, পশু কল্যাণৰ প্ৰচাৰ কৰে আৰু আৱাসী কল্যাণ সংস্থাৰ সৈতে মতবিৰোধত মালিকসকলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
২০১৫ চনত, তেওঁ ক্ৰাফ্ট ভিলেজ স্থাপন কৰিছিল যাৰ উদ্দেশ্য হৈছে হস্তশিল্প নিৰ্মাণ কৰা শিল্পীসকলক ক্ৰেতা আৰু পৃষ্ঠপোষকৰ সৈতে পোনপটীয়াকৈ সংযোগ কৰা।
তেওঁ মহিলাসকলক শক্তিশালী কৰা কামৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা ২০১৮ চনৰ নাৰী শক্তি পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল।
ইতি ত্যাগীয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় ফেশ্বন প্ৰযুক্তি প্ৰতিষ্ঠানত ফেশ্বন ডিজাইন আৰু বস্ত্ৰ প্ৰযুক্তি অধ্যয়ন কৰিছিল।
প্ৰতিকূলতাই তেওঁক ঈশ্বৰ উপলব্ধিৰ প্ৰতি তীব্ৰ আকাংক্ষা গঢ়ি তুলিবলৈ প্ৰেৰণা যোগাইছিল আৰু ১৯ শতিকাৰ বংগৰ ৰহস্যবাদী সন্ত ৰামকৃষ্ণৰ সৈতে হোৱা আকস্মিক মুখামুখিয়ে তেওঁৰ জীৱন সলনি কৰি পেলালে।
যোগীন মায়ে ৰামকৃষ্ণৰ পত্নী তথা আধ্যাত্মিক পত্নী সাৰদা দেৱীক দক্ষিণেশ্বৰত, নাহাবাটৰ ভৱনত প্ৰথম লগ পাইছিল।
সাৰদা দেৱীৰ ঘনিষ্ঠ সংগী হিচাপে থাকি যোগিন মায়ে তেওঁৰ দৈনন্দিন অভিজ্ঞতা কিছুমান সাৰদা দেৱীৰ সৈতে ভাগ-বতৰা কৰিছিল।
দক্ষিণেশ্বৰত থকাৰ সময়ছোৱাত সাৰদা দেৱীৰ প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু আধ্যাত্মিক অনুশীলনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ সাক্ষ্য হিচাপে এইসমূহে কাম কৰে।
এই সময়ছোৱাত তেওঁৰ জীৱনৰ বহু ঘটনাৰ কথা কৈছিল - ৰামকৃষ্ণৰ মৃত্যুৰ পিছত বৃন্দাবন ভ্ৰমণ, পুৰী ভ্ৰমণ আৰু কলিকতাত থকা বলৰাম বসুৰ ঘৰকে ধৰি কেইবাজনো ভক্তৰ ঘৰত থাকিছিল।
১৮৫১ চনৰ ১৬ জানুৱাৰীত কলিকতাত যোগীন্দ্ৰ মোহিনী বিশ্বাস নামেৰে যোগীন মাৰ জন্ম হৈছিল চিকিৎসক প্ৰসন্ন কুমাৰ মিত্ৰৰ ঘৰত।
বংগত কম বয়সতে ছোৱালীক বিয়া কৰাবলৈ প্ৰচলিত প্ৰথাৰ বাবে ছয়-সাত বছৰ বয়সতে অম্বিকা চৰণ বিশ্বাসৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ সম্পন্ন কৰা হৈছিল।
স্বামীয়ে তেওঁৰ সকলো ধন-সম্পত্তি অপচয় কৰে আৰু তেওঁক পুনৰ্বাসন আৰু সংস্কাৰ কৰাৰ সকলো প্ৰচেষ্টা সত্ত্বেও অভ্যাসত মদ্যপায়ী হৈ পৰিল।
অৱশেষত যোগীন মায়ে একমাত্ৰ কন্যাৰ সৈতে স্বামীৰ ঠাই এৰি কলিকতাৰ বাগবজাৰ অঞ্চলৰ পিতৃৰ ঘৰত বিধৱা মাতৃৰ সৈতে আশ্ৰয় লয়।
ৰামকৃষ্ণ আৰু সাৰদা দেৱীৰ জীৱনে যোগীন মাক আধ্যাত্মিক অনুশাসন চৰ্চা কৰিবলৈ, আৰু এগৰাকী সন্ন্যাসীৰ দৰে পবিত্ৰ আৰু বিশুদ্ধ জীৱন যাপন কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।
এইদৰে জীৱনৰ পিছৰ কালছোৱাত তেওঁ ভগ্নী নিবেদিতাক তেওঁৰ এখন বিখ্যাত গ্ৰন্থ "দ্য ক্ৰেডল টেলছ অব হিন্দুইজম" লিখাত সহায় কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
সাৰদা দেৱীয়ে তেওঁক "মেয়ে যোগেন" বা "লেডী যোগেন" বুলি মাতিছিল, কাৰণ তেওঁক স্বামী যোগানন্দৰ পৰা পৃথক কৰা হৈছিল, যিজনক "যোগেন" বুলিও জনা গৈছিল।
যোগীন মা বা সম্পূৰ্ণকৈ যোগীন্দ্ৰ মোহিনী বিশ্বাস হিন্দু ৰহস্যবাদী সাধক ৰামকৃষ্ণৰ পত্নী তথা আধ্যাত্মিক পত্নী সাৰদা দেৱীৰ অন্যতম প্ৰধান নাৰী শিষ্য।
স্বামী সাৰদানন্দই সাৰদা দেৱীৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰা কলিকতাৰ উদ্বোধন ঘৰত সাৰদা দেৱীৰ লগত থাকিছিল।
নীতিন কক্কৰৰ জৱানী জানেমান নামৰ পাৰিবাৰিক কমেডী-ড্ৰামাখনৰ জৰিয়তে আলয়াই চলচ্চিত্ৰত আত্মপ্ৰকাশ কৰে; য’ত তেওঁ এগৰাকী ২১ বছৰীয়া ছোৱালীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যিয়ে বিবাহৰ প্ৰতি ঘৃণা থকা ৪০ বছৰীয়া এজন ব্যক্তিক নিজৰ পিতৃ বুলি দাবী কৰিছিল।
বলীউড হাংগামাই লিখিছিল, “আলয়াই চলচ্চিত্ৰত প্ৰৱেশ কৰিয়ে এক উৎকৃষ্টৰ নিদৰ্শন ৰাখিছে আৰু আত্মবিশ্বাসী অভিনয় কৰিছে।
তেওঁক চমৎকাৰ দেখা গৈছে আৰু তেৱেঁ একমাত্ৰ অভিনয় শিল্পী যিয়ে দৰ্শকক কিছু পৰিমাণে আলোড়িত কৰিব পাৰিছে।
আলিয়া ফাৰ্নিচাৰৱালা , হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ এগৰাকী অভিনেত্ৰী, যি চলচ্চিত্ৰত আলয়া এফ নামেৰে পৰিচিত।
২০২০ চনত জৱানী জানেমান নামৰ কমেডী ছবিখনৰ জৰিয়তে অভিনয়ত আত্মপ্ৰকাশ কৰি শ্ৰেষ্ঠ নবাগতাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা পাবলৈ সক্ষম হয়।
১৯৯৭ চনৰ ২৮ নৱেম্বৰত ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত অভিনেত্ৰী পূজা বেদী আৰু ব্যৱসায়ী ফাৰহান ইব্ৰাহিম ফাৰ্নিচাৰৱালাৰ ঘৰত আলায়া এফৰ জন্ম হয়।
পিতৃৰ ফালৰ পৰা তেওঁ পাৰ্চী আৰু গুজৰাটী খোজা মুছলমান আৰু মাতৃৰ ফালৰ পৰা পাঞ্জাবী, হাৰিয়ানৱী, ব্ৰিটিছ আৰু বঙালী বংশোদ্ভূত।
২০২২ চনত আলায়াই কাৰ্তিক আৰিয়ানৰ বিপৰীতে ফ্ৰেডী ছবিত অশান্তিকৰ বৈবাহিক সম্পৰ্কত থকা এগৰাকী মহিলা কাইনাজ ইৰানীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
চলচ্চিত্ৰত অভিষেক ঘটাৰ আগতে তেওঁ নিউয়ৰ্ক ফিল্ম একাডেমীত অভিনয়ৰ ডিপ্লোমা লাভ কৰে আৰু পিছলৈ তেওঁৰ নাম সলনি কৰি আলয়া এফ কৰে।
সংঘাতৰ পিছৰ কঠিন সংক্ৰমণকালীন প্ৰেক্ষাপট সত্ত্বেও আজি নেপাল দ্ৰুতগতিত অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ দিশত আগবাঢ়ি যোৱাই নহয়; দৰিদ্ৰতা আৰু ক্ষুধা, সাৰ্বজনীন প্ৰাথমিক শিক্ষা, শিশু মৃত্যুৰ হাৰ, মাতৃ স্বাস্থ্য আৰু লিংগ সমতা আৰু মহিলা সবলীকৰণৰ লক্ষ্যও লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
লিংগ সমতাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ স্পষ্টীকৰণ, নিৰীক্ষণ বৃদ্ধি, লিংগ সমতা আৰু মহিলা সৱলীকৰণৰ নীতিগত আৰু কাৰ্য্যকৰী দিশসমূহৰ মাজত সংযোগ স্থাপন তথা শক্তিশালী কৰাৰ বাবে চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতা বৃদ্ধি পাইছে।
আজি নেপালৰ মহিলাসকলে সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাক অৱজ্ঞা কৰি সম্প্ৰদায়ৰ নেতা, পৰিৱেশবিদ, ৰাজনীতিবিদ আৰু ব্যৱসায়ৰ মালিক হ'ব পৰিছে।
আন আন বিখ্যাত নেপালী মহিলাসকলৰ ভিতৰত আছে চিএনএনৰ বছৰৰ হিৰো বিজয়ী অনুৰাধা কইৰালা, পুষ্পা বাছনেট, মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা পাছাং লামু শ্বেৰ্পা, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বিজয়ী খেলুৱৈ মীৰা ৰায়, ফুপু লামু খাট্ৰি আৰু প্ৰথমগৰাকী মহিলা মুখ্য ন্যায়াধীশ সুশিলা কাৰ্কি।
পিতৃৰ ফালৰ বংশৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হিন্দু বিশ্বাস ব্যৱস্থা আৰু পিতৃমুখী বাসস্থান ব্যৱস্থাৰ পৰা নেপালৰ সমাজখন বহু পৰিমাণে প্ৰভাৱিত হোৱাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত এই আইনসমূহৰ কিছুমান দিশ কাৰ্যকৰী কৰাটো এক প্ৰত্যাহ্বান হৈ পৰিছে।
মহিলাৰ নিয়ন্ত্ৰণ সীমিত, ঘৰুৱা কামত সীমাবদ্ধতা, শিক্ষাৰ পৰা বঞ্চিত, জাতিৰ ভিত্তিত বৈষম্য কৰা আৰু দুৰ্বল স্বাস্থ্যসেৱা এইক্ষেত্ৰত পৰিলক্ষিত হৈছে।
যৌন অপৰাধৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ বৰ্তমানৰ আইনসমূহ অপৰ্যাপ্ত আৰু নেপালত যৌন নিৰ্যাতনৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ কোনো আইন নাই।
নেপালী মহিলাসকল ধৰ্ষণ আৰু ঘৰুৱা নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হয় আৰু যুৱতীসকলক ভাৰতৰ বেশ্যালয়লৈ সৰবৰাহৰ আশংকা থাকে।
জাত আৰু ঋতুস্ৰাৱৰ লগত জড়িত বহুতো অন্ধবিশ্বাস আৰু নিষেধাজ্ঞাও আছে যাৰ ফলত নাৰীৰ প্ৰতি অসমান ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত তেওঁলোকক খোৱাপানী স্পৰ্শ কৰিবলৈ দিয়া নহয়, ঘৰৰ পৰা আঁতৰত নিৰ্জনভাৱে থাকিব লাগে, আৰু তেওঁলোকে ধৰ্মীয় কাম-কাজ কৰিব নোৱাৰে/ভাগ ল’ব নোৱাৰে ।
১৯৯০ চনৰ আৰম্ভণিতে এছিয়াৰ আন কিছুমান দেশৰ দৰেই নেপালৰ মহিলাসকলো সাধাৰণতে জীৱনৰ প্ৰায় প্ৰতিটো দিশতে পুৰুষৰ অধীন আছিল।
সমাজত পুত্ৰৰ পক্ষত থকা এই প্ৰবল পক্ষপাতিত্বৰ অৰ্থ আছিল যে কন্যা সন্তানে জন্মৰ পৰাই বৈষম্য দেখা পাইছিল আৰু তেওঁলোকে বিকাশৰ সকলো দিশত উপনীত হোৱাৰ সমান সুযোগ নাপাইছিল।
যেনেঃ অধিকাৰ, শিক্ষা, স্বাস্থ্যসেৱা, পিতৃ-মাতৃৰ সম্পত্তিৰ অধিকাৰ, সামাজিক মৰ্যাদা, মৃত পিতৃ-মাতৃৰ শেষ অনুষ্ঠান আয়োজন কৰা ইত্যাদি ।
বিগত শতিকাত নেপালত মহিলাৰ ভূমিকা আৰু মৰ্যাদাৰ নাটকীয়ভাৱে ইতিবাচক পৰিৱৰ্তন ঘটিছে, যাৰ ফলত লিংগ বৈষম্য তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে হ্ৰাস পাইছে।
১৯৯০ চনৰ সংবিধানত জাতি, জাতি, ধৰ্ম, লিংগ আদিৰ ভিত্তিত সকলো নাগৰিককে বৈষম্যহীনভাৱে মৌলিক অধিকাৰ নিশ্চিত কৰাৰ বিপৰীতে সাধাৰণ জনতাৰ শিক্ষা বৃদ্ধি কৰা হয়।
তেওঁ দুটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, এটা কেৰালা ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, দুটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা দক্ষিণ আৰু ভিন-ভিন দক্ষিণ ভাৰতীয় ভাষাত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ১৪টা মনোনয়ন, ২০১১ চনত তামিলনাডু ৰাজ্যৰ কলাইমামনি বঁটা আৰু আন বহুতো বঁটা লাভ কৰিছে।
ভাৰতনাট্যম শিল্পী চিত্ৰা বিশ্বেশ্বৰন আৰু পদ্ম সুব্ৰহ্মণ্যমৰ ওচৰত শোভনাই প্ৰশিক্ষণ লৈছিল।
বিশ বছৰ পাৰ হোৱাৰ পাছৰ পৰা তেওঁ এগৰাকী স্বতন্ত্ৰ নৃত্যশিল্পী আৰু কোৰিঅ’গ্ৰাফাৰ হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল আৰু বৰ্তমান চেন্নাইত কলাৰ্পণ নামৰ এখন নৃত্য বিদ্যালয় চলাই আছে।
২০০৬ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক কলাৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানিত কৰে।
১৯৮০ চনত শ্ৰীকান্ত আৰু কে আৰ বিজয়া অভিনীত, কৃষ্ণন–পাঞ্জু পৰিচালিত তামিল ছবি মংগলা নায়াগীত এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যিখন হিন্দী ছবি সাজন বিনা সুহাগনৰ পুনৰ্নিৰ্মাণ আছিল।
মালয়ালম ছবি মণিচিত্ৰথাঝু আৰু ইংৰাজী ছবি মিত্ৰা মাই ফ্ৰেণ্ডত অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ দুবাৰকৈ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা পাবলৈ সক্ষম হৈছে।
তেওঁ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যশিল্পী আৰু অভিনেত্ৰী, ট্ৰেভাংকুৰ ভগ্নীত্ৰয় ললিতা, পদ্মিনী আৰু ৰাগিনীৰ ভতিজী।
ইছাক্কিৰ সৈতে জড়িত আটাইতকৈ সাধাৰণ কিংবদন্তিটো হ’ল- অম্বিকা নামৰ এগৰাকী গৃহিণীয়ে স্বামী সোমশৰ্মান আৰু তেওঁলোকৰ দুই পুত্ৰৰ সৈতে শান্তিপূৰ্ণ পাৰিবাৰিক জীৱন কটাব ধৰিছিল।
এদিন তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ পূৰ্বপুৰুষৰ বাবে তৰ্পনাম অনুষ্ঠান কৰিব লগা হ’ল, আৰু সকলো সামগ্ৰী যথাযথভাৱে প্ৰস্তুত কৰা হ’ল।
অৱশ্যে সোমশৰ্মান নদীত গা ধুবলৈ যোৱাৰ সময়তে অম্বিকাই অনাহাৰে থকা ঋষি এজনলৈ খাদ্য আগবঢ়াইছিল, সেই ঋষিয়ে ভিক্ষা খুজি আহিছিল।
আৱশ্যকীয় ৰীতি-নীতি আৰু পূজাৰ আগেয়ে ঋষিজনক আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ খাদ্য পৰিবেশন কৰা বুলি সোমশৰ্মান ক্ষুব্ধ হৈ পৰিল আৰু অম্বিকা আৰু তাইৰ সন্তানক ঘৰৰ পৰা খেদি পঠিয়ালে।
পিছত নিজৰ মূৰ্খতা উপলব্ধি কৰি সোমশৰ্মানে পত্নী আৰু সন্তানক বিচাৰিবলৈ ধৰে, কিন্তু তেওঁলৈ ভয় কৰি অম্বিকাই প্ৰাণ বিসৰ্জন দিয়ে।
দুৰ্ভাগ্যজনক মৃত্যুৰ পিছতো ডাঙৰ হৈ অহা সন্তানৰ যত্ন ল’বৰ বাবেই তেওঁ যক্ষিনী ৰূপ লোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
তামিলনাডুৰ দক্ষিণ ভাৰতীয় জিলা বিশেষকৈ কন্যাকুমাৰী, তিৰুনেলভেলী আৰু চেলেম জিলাৰ কিছুমান হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ মাজত এইগৰাকী দেৱী জনপ্ৰিয়।
বৈদিক দেৱতাৰ মন্দিৰৰ বিপৰীতে ইছাক্কিৰ বাবে উৎসৰ্গিত মন্দিৰসমূহ সাধাৰণতে শান্ত প্ৰকৃতিৰ মন্দিৰ, তামিল ভাষাত পালকল্লী নামেৰে জনাজাত কেকটাছৰ দৰে উদ্ভিদৰে সজোৱা হয়।
সন্তান জন্ম দিব বিচৰা মহিলাসকলে প্ৰায়ে সৰু সৰু কাঠৰ বিচনা আৰু/বা তেওঁলোকৰ শাড়ীৰ টুকুৰাবোৰ এই বৰগছৰ ডাল বা গছৰ দৃশ্যমান শিপাত বান্ধি প্ৰসাদ হিচাপে ৰাখে।
সাময়িক বিপৰ্যয়ৰ পিছত মাটোণ্ডকাৰে ৰোমাঞ্চ ছবি ৰংগিলা , ড্ৰামা ছবি জুদাই , অপৰাধমূলক ছবি সত্য , ৰোমান্টিক কমেডী খুবছুৰত , আৰু থ্ৰিলাৰ জংগল আদিৰ জৰিয়তে নিজকে এগৰাকী আগশাৰীৰ অভিনেত্ৰী হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
তেওঁ এন্থাম , গায়ম ,ইণ্ডিয়ান আৰু অনাগানাগা ওকা ৰোজুত অভিনয় কৰি তেলেগু আৰু তামিল চলচ্চিত্ৰতো সফলতা লাভ কৰে।
মাটোণ্ডকাৰে কেইবাখনো চাইকো-থ্ৰিলাৰ আৰু হৰৰ ছবিত ভিন্নমুখী চৰিত্ৰ অভিনয় কৰি সমালোচকৰ স্বীকৃতি পাইছে।
তেনেকুৱা ছবি কেইখনমান হ’ল- কৌন , প্যাৰ তুনে ক্যা কিয়া , ভুত আৰু এক হাচিনা থী ; য’ত তেওঁ ক্ৰমে চিৰিয়েল কিলাৰ, আবেগিক প্ৰেমিকা, ভুতগ্ৰস্থ মহিলা আৰু প্ৰতিশোধ পৰায়ণ ব্যক্তিৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছে।
এই বছৰবোৰত তেওঁ আৰ্ট-হাউছ চিনেমাৰ স্বতন্ত্ৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলৰ তেহজীব ,পিঞ্জৰ , মেইনে গান্ধীকো নেঁহি মাৰা আদি ছবিতো অভিনয় কৰে।
২০১৯ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত মুম্বাই উত্তৰ সমষ্টিৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল যদিও পৰাস্ত হৈছিল।
শিৱসেনাই দলটোক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ মাৰাঠী, হিন্দীৰ লগতে ইংৰাজী ভাষাতো দখল থকা আৰু ৰাষ্ট্ৰীয়ভাৱে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত মুখ আৰু কণ্ঠই দললৈ অহাতো বিচাৰছিল।
মূলতঃ হিন্দী ছবিৰ কামৰ বাবে পৰিচিত মাটোণ্ডকাৰে তেলেগু, মালয়ালম, মাৰাঠী আৰু তামিল ছবিৰ উপৰিও ফিল্মফেয়াৰ আৰু নন্দী বঁটাকে ধৰি বহু বঁটা-বাহন লাভ কৰিছে।
পৰ্দাত এক স্বকীয় ব্যক্তিত্ব প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা অভিনেত্ৰীগৰাকী তেওঁৰ নৃত্য দক্ষতাৰ বাবেও পৰিচিত।
১৯৭৪ চনৰ ৪ ফেব্ৰুৱাৰীত বৰ্তমানৰ মুম্বাইৰ এটা হিন্দু মহাৰাষ্ট্ৰীয় পৰিয়ালত মাটোণ্ডকাৰৰ জন্ম হৈছিল।
১৯৭৭ চনৰ ছবি কৰ্মত শিশুশিল্পী ৰূপে অভিষেক ঘটাৰ পিছত মাটোণ্ডকাৰে মাছুম ছবিৰে ব্যাপক স্বীকৃতি লাভ কৰে।
কনচাৰ্ট আৰু ষ্টেজ শ্ব’ত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ উপৰিও ঝলক দিখলা যা আৰু ডি.আই.ডি. ছুপাৰ মমছকে ক ধৰি বিভিন্ন নৃত্য ৰিয়েলিটি শ্ব'ৰ বিচাৰক হিচাপে দায়িত্ব লৈছে।
'শতপত্ৰ' ত সন্নিৱিষ্ট যিসমূহ দীঘলীয়া বা নাটক ধৰ্মী কবিতা আছে সেইসমূহত যাতে এটাহে মাথো ভাব বা বৰ্ণনা থাকে সেই বিষয়ে সম্পাদক সচেতন হৈ পৰিছে ।
কম কথাৰে তীব্ৰ অনুভূতি প্ৰকাশ কৰিব পৰা কবিতা অসমীয়া ভাষাত তেনেই কম যদিও যিমান পাৰি তেনে কবিতা সন্নিৱিষ্ট কৰিবলৈ সম্পাদকে প্ৰয়াস কৰিছে ।
ইংৰাজী 'গল্ডেন ট্ৰেজাৰী'ৰ আৰ্হিত ৰচিত এই গ্ৰন্থৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ প্ৰকাশ আছিল নগাঁৱৰ এণ্ড ছনছ ।
কলিকতাৰ ১০ কৈলাস বোস ষ্ট্ৰীটৰ পূৰ্বোদয় প্ৰেছত মুদ্ৰিত এই গ্ৰন্থখন বাণী প্ৰকাশ , পাঠশালা কামৰূপৰ পৰা শ্ৰী অম্বিকাপদ চৌধুৰীয়ে তৃতীয় সংস্কৰণটো প্ৰকাশ কৰিছিল ।
শৈশৱৰ গুৰুতৰ শাৰীৰিক অসুস্থতাৰ বাবে অনুৰূপা দেবীয়ে অলপ পলমকৈ পঢ়াশুনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
বিছনাত পৰি থকা অৱস্থাত জ্যেষ্ঠ ভগ্নী সুৰুপা দেৱীয়ে আজৰি সময় অতিবাহিত কৰিবলৈ কাশীদাসী মহাভাৰত আৰু কৃতিবাসী ৰামায়ণ পাঠ কৰিছিল।
ঘৰখনৰ নিয়ম অনুসৰি আজৰি সময়ত ককাদেউতাকৰ কাষত বহি প্ৰতিদিনে মহাভাৰত আৰু ৰামায়ণৰ এটা অধ্যায় শুনিব লাগিছিল।
মাতৃপক্ষীয় ককাদেউতাক নগেন্দ্ৰনাথ বন্দোপাধ্যায় আছিল বিখ্যাত বংগীয় নাট্যশালাৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক-সদস্য।
ইন্দিৰা দেৱী ছদ্মনামত লেখামেলা কৰা তেওঁৰ জ্যেষ্ঠা ভগ্নী সুৰুপা দেৱীও সেই সময়ৰ এগৰাকী বিখ্যাত ঔপন্যাসিক আছিল।
এনেদৰে ককাক ভূদেৱ মুখোপাধ্যায় আৰু পিতৃ মুকুন্দ মুখোপাধ্যায়ৰ পৃষ্ঠপোষকতাত শৈশৱতে তেৱোঁ শিক্ষিত হৈ উঠে।
তেওঁ বিভিন্ন পশ্চিমীয়া পণ্ডিতৰ বহু কিতাপ পঢ়িছিল আৰু তেনেকৈয়ে পশ্চিমীয়া বিজ্ঞান আৰু দৰ্শনৰ সৈতে পৰিচিত হৈছিল।
ঊনবিংশ শতিকাৰ মাজভাগলৈকে বেছিভাগ ভাৰতীয় মহিলা শিক্ষাৰ পৰা বঞ্চিত আছিল আৰু তেওঁলোকক কেৱল ঘৰুৱা কামৰ মাজত আবদ্ধ কৰি ৰখা হৈছিল।
তেওঁলোকে শিক্ষিত হোৱা বা শিক্ষাৰ প্ৰাথমিক স্তৰ অতিক্ৰম কৰাটো সামাজিক ‘অপৰাধ’ হিচাপে বিবেচনা কৰা হৈছিল।
গুৰুতৰ লিংগ বৈষম্যৰ প্ৰেক্ষাপটত দেৱীয়ে শিকলি চিঙি নিজকে সেই সময়ৰ এগৰাকী বিশিষ্ট বঙালী ঔপন্যাসিক, লেখক আৰু কবি হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
দেৱী বঙালী সাহিত্যৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ৰ মহিলা লেখকসকলৰ অন্যতম, যি গৰাকী ব্যক্তিয়ে যথেষ্ট প্ৰাধান্য আৰু জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল।
মিঠা খাদ্যত জেলেপীৰ ব্যৱহাৰ অতি প্ৰাচীন৷ ইৰানত ৰমজান মাহৰ ইফতাৰৰ সময়ত এইবিধ মিঠাই খোৱা হৈছিল৷ দশম শতিকাত ইবন ছায়াৰ আল-ৱাৰৰাকৰ আৰবী ভাষাত লিখা কিতাব-আল-তাবিখ গ্ৰন্থত “জালাবিয়া’’ নামে এক মিঠা খাদ্যৰ কথা উল্লেখ আছে৷ ত্ৰয়োদশ শতিকাত পাৰ্চিয়াত মুহাম্মদ বিন হাছান আল-বাগদাদীৰ এখন খাদ্য সম্বন্ধীয় গ্ৰন্থতো একে ধৰণৰ খাদ্য উল্লেখ আছে৷ বাণিজ্যিক কাৰণত ভাৰত আৰু ইৰানৰ সম্পৰ্কৰ ফলতে এইবিধ মিঠাইৰ ভাৰতলৈ আগমন হয় আৰু জেলেপী বা জেলেবি নামেৰে জনাজাত হয়৷ পঞ্চদশ শতিকাত ভাৰতৰ আনন্দোৎসৱ বা পূজা আদিত ব্যৱহৃত খাদ্য হৈ পৰে এই জেলেপী৷ ১৪৫০ চনত ৰচনা কৰা প্ৰিয়মকৰ্ণৰ্পকথা কিতাপত জেলেপী খোৱাৰ কথা বৰ্ণনা কৰা আছে৷ ষোড়শ শতিকাৰ কিতাপ ভোজনা কুতুহালা নামে খাদ্য প্ৰস্তুতকৰণ সম্বন্ধীয় কিতাপত জেলেপীৰ প্ৰস্তুত বিধি লিখা আছে৷ তদুপৰি, সংস্কৃত গ্ৰন্থ “গুন্যগুণবোধিনী’’তো জেলেপীৰ ৰন্ধন পদ্ধতিৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা আছে৷
জেলেপী বা স্থানভেদে জিলাপী বা জেলেবি এবিধ মিঠা খাদ্য৷ এটা ফাৰ্চী শব্দ “জলব’’ৰ পৰা জেলেপী নামটোৰ সৃষ্টি হৈছে৷ ’জলব’ শব্দৰ অৰ্থ ঘূৰণীয়াকৈ পাক খাই যোৱা ভাৰতত বিশেষকৈ পূজা বা আন উৎসৱ পাৰ্বনত জেলেপীৰ প্ৰচলন হোৱা দেখা যায়৷ ই বৰ্তমান আমাৰ সমাজত এক পৰম্পৰাগত মিঠাই হিচাপে পৰিগণিত হৈ পৰিছে৷
আকাৰ, ৰং আৰু উপকৰণৰ সামান্য তাৰতম্যলৈ লক্ষ্য কৰি জেলেপীৰ কেইটামান বেলেগ বেলেগ ৰূপ দেখা যায়; যেনে, ইমাৰতি বা আমৃতি, ঝংগিৰি, জালেবা, পনীৰ জেলেপী, চানা জেলেপী, মাৱা জলেবি আদি৷
ব্যক্তিগত বিশুদ্ধতা, সন্মান আৰু মূল্যৰ ধাৰণাসমূহৰ সৈতে জড়িত প্ৰধানকৈ অবিবাহিত মহিলাৰ প্ৰতি এই অৱস্থাৰ বিশেষ মূল্য আৰু তাৎপৰ্য্য প্ৰদান কৰা সাংস্কৃতিক আৰু ধৰ্মীয় পৰম্পৰা আছে।
কুমাৰীত্বৰ ধাৰণাটোত সাধাৰণতে নৈতিক বা ধৰ্মীয় বিষয় জড়িত হৈ থাকে আৰু ইয়াৰ পৰিণতি সামাজিক মৰ্যাদাৰ ক্ষেত্ৰত আৰু আন্তঃব্যক্তিগত সম্পৰ্কত হ'ব পাৰে।
যদিও কুমাৰীত্বৰ সামাজিক প্ৰভাৱ আছে আৰু পূৰ্বতে কিছুমান সমাজত ইয়াৰ আইনী প্ৰভাৱ উল্লেখযোগ্য আছিল, তথাপিও আজিৰ বেছিভাগ সমাজতে ইয়াৰ কোনো আইনী পৰিণতি নাই।
কুমাৰীত্বৰ সামাজিক প্ৰভাৱ এতিয়াও বহু সমাজত আছে আৰু ই ব্যক্তিৰ সামাজিক সংস্থাৰ ওপৰত বিভিন্ন প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।
কুমাৰী শব্দটোৱে প্ৰথমে কেৱল যৌন অনভিজ্ঞ মহিলাকহে বুজাইছিল, কিন্তু পৰম্পৰাগত, আধুনিক আৰু নৈতিক ধাৰণাত পোৱাৰ দৰে পিছলৈ ইয়াৰ বিকাশ ঘটিছে।
বিপৰীতকামী ব্যক্তিয়ে কুমাৰীত্ব হেৰুৱাটো কেৱল লিংগ-যোনিত প্ৰৱেশৰ দ্বাৰাহে হোৱা বুলি বিবেচনা কৰিব পাৰে বা নকৰিবও পাৰে, আনহাতে অন্য যৌন অভীৰুচিৰ লোকসকলে প্ৰায়ে মৌখিক যৌন সম্পৰ্ক, পায়ুপথৰ যৌন সম্পৰ্ক বা পাৰস্পৰিক হস্তমৈথুনকো কুমাৰীত্ব হেৰুৱাৰ সংজ্ঞাৰ বাবে বিবেচনা কৰে।
লেটিন শব্দ শব্দটোৰ মূল ৰূপৰ পৰা পুৰণি ফৰাচী শব্দটো আহিছে, যাৰ অসমীয়া আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "কুমাৰী" বা "কুমাৰীত্ব"—যৌনভাৱে অক্ষত যুৱতী বা "যৌনভাৱে অনভিজ্ঞ মহিলা।
" লেটিন ভাষাৰ দৰেই ইংৰাজী শব্দটোও প্ৰায়ে বহল পৰিসৰত বয়স, লিংগ বা যৌন মাপকাঠী শিথিল কৰি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
এই ক্ষেত্ৰত অধিক পৰিপক্ব মহিলাসকল কুমাৰী হ’ব পাৰে, পুৰুষ এজনো কুমাৰ হ’ব পাৰে আৰু বহু ক্ষেত্ৰত দীক্ষিত হোৱা সম্ভাৱ্য লোকসকলক কথিতভাৱে কুমাৰী বুলি ক’ব পাৰি।
এই ক্ষেত্ৰত আৰু পিছৰ বহু প্ৰসংগত এই উল্লেখ বিশেষভাৱে খ্ৰীষ্টান, অৰ্ডো ভাৰ্জিনাম ৰ সদস্যসকলৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে, যিটো গীৰ্জাৰ ফাদাৰসকলৰ লেখাৰ পৰা প্ৰাচীন গীৰ্জাৰ পৰাই অস্তিত্ব লাভ কৰা বুলি জনা পবিত্ৰ কুমাৰীসকলৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য।
লেটিন শব্দটো সম্ভৱতঃ ৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি লেক্সিমৰ চুটৰ সৈতে উপমাৰ দ্বাৰা উদ্ভৱ হৈছিল, যাৰ অৰ্থ হৈছে "সেউজীয়া, সতেজ বা ফুলি উঠা।
ইংৰাজীত কুমাৰীৰ প্ৰথম জ্ঞাত ব্যৱহাৰ প্ৰায় ১২০০ চনৰ কেম্ব্ৰিজৰ ট্ৰিনিটি কলেজত অনুষ্ঠিত মধ্য ইংৰাজী পাণ্ডুলিপিত পোৱা যায়:
এই বেংকসমূহে ভাৰতৰ গ্ৰাহকসকলক ৰেমিটেন্স, মোবাইল পেমেণ্ট, আৰু অন্যান্য বেংকিং সেৱাকে ধৰি বিভিন্ন ডিজিটেল বেংকিং সেৱা আগবঢ়াবলৈ অনুজ্ঞাপত্ৰ লাভ কৰিছে।
পেমেণ্ট বেংকৰ উদ্দেশ্য হৈছে ভাৰতৰ অভাৱগ্ৰস্ত আৰু বেংকহীন জনসংখ্যা, যেনে প্ৰব্ৰজিত শ্ৰমিক, ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ী, আৰু কম আয়ৰ পৰিয়ালক বিত্তীয় সেৱা প্ৰদান কৰা।
ভাৰতৰ পেমেণ্ট বেংকসমূহ ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংক ৰ দ্বাৰা পেমেণ্টছ এণ্ড চেটলমেণ্টছ এক্ট, ২০০৭ৰ অধীনত অনুজ্ঞাপত্ৰ প্ৰদান কৰা হৈছে।
পেমেণ্ট বেংকসমূহ পৰম্পৰাগত বেংকৰ পৰা পৃথক কাৰণ তেওঁলোকে ঋণ বা ক্ৰেডিট কাৰ্ড প্ৰদান কৰিব নোৱাৰে।
কিন্তু তেওঁলোকে ৰেমিটেন্স, মোবাইল পেমেণ্ট, আৰু অন্যান্য বেংকিং সেৱাকে ধৰি বিভিন্ন ডিজিটেল বেংকিং সেৱা আগবঢ়াব পাৰে।
ভাৰতত পেমেণ্ট বেংকৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে দেশৰ অভাৱগ্ৰস্ত আৰু বেংকবিহীন জনসংখ্যা, বিশেষকৈ গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ জনসাধাৰণক বেংকিং সেৱা প্ৰদান কৰা।
পেমেণ্ট বেংকৰ লক্ষ্য হৈছে কম আয়ৰ পৰিয়াল, ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ী, আৰু প্ৰব্ৰজিত শ্ৰমিকৰ বাবে বেংকিং সেৱাসমূহ অধিক সুলভ আৰু সুলভ কৰি তোলা।
মোবাইল পেমেণ্ট - পেমেণ্ট বেংকে মোবাইল পেমেণ্ট সেৱা আগবঢ়ায় যিয়ে গ্ৰাহকক তেওঁলোকৰ মোবাইল ফোন ব্যৱহাৰ কৰি পেমেণ্ট আৰু ধন স্থানান্তৰ কৰিবলৈ সক্ষম কৰে।
বিল পেমেণ্ট - গ্ৰাহকে পেমেণ্ট বেংকৰ মোবাইল এপ্লিকেচন ব্যৱহাৰ কৰি নিজৰ ইউটিলিটি বিল, মোবাইল ফোন বিল, আৰু অন্যান্য বিল পৰিশোধ কৰিব পাৰে।
ৰেমিটেন্স - পেমেণ্ট বেংকে ৰেমিটেন্স সেৱা প্ৰদান কৰে যিয়ে গ্ৰাহকক সমগ্ৰ ভাৰততে ধন প্ৰেৰণ আৰু গ্ৰহণ কৰিবলৈ সক্ষম কৰে।
ডিজিটেল চেভিংছ একাউণ্ট - গ্ৰাহকে আধাৰ আৰু পেন কাৰ্ড ব্যৱহাৰ কৰি ডিজিটেল চেভিংছ একাউণ্ট খুলিব পাৰিব।
ৰাজহুৱা স্থানত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰাত সামাজিক ৰক্ষণশীলতা আৰু বিৰূপ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ফলত বিয়াৰ পিছত সৰোজাই নৃত্য এৰি দিয়ে আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে ঘৰতে শিশুসকলক নৃত্য শিকোৱাৰ কামত লাগি যায়।
তেওঁক শুভাকাংক্ষী আৰু পৃষ্ঠপোষকসকলে আৰ্থিকভাৱে সহায় কৰিছিল আৰু ১৯৮৮ চনত কুতুব ইন্সটিটিউচনেল এলেকাত নাট্যালয়খন স্থানান্তৰ কৰে।
নৃত্যৰ উপৰিও নাট্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে ভাৰতনাট্যমৰ বিষয়ে সামগ্ৰিক ধাৰণা দিবলৈ তামিল, হিন্দী আৰু কৰ্ণাটকী কণ্ঠ সংগীতো শিকোৱা হৈছিল।
দম্পতীহালৰ এজন পুত্ৰ কামেশ আৰু তেওঁলোকৰ বোৱাৰীয়েক ৰামা বৈদ্যনাথন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় খ্যাতিসম্পন্ন এগৰাকী সুপৰিচিত ভাৰতনাট্যম শিল্পী।
চেন্নাইৰ সৰস্বতী গণ নিলয়মত ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰাৰম্ভিক প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰি টতেওঁ পিছলৈ থাঞ্জাৱুৰৰ গুৰু কট্টুমন্নাৰ মুথুকুমাৰন পিল্লাইৰ অধীনত অধ্যয়ন কৰে।
তেওঁ মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক পি. ছম্বমুৰ্তিৰ অধীনতো কৰ্ণাটকী সংগীত শিকে আৰু খৈৰাগড়ৰ ইন্দিৰা কলা সংগীত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা নৃত্যত ডি.লিট উপাধি লয়।
এইয়া হৈছিল ফ্ৰান্সে আলজেৰিয়াৰ সমগ্ৰ থলুৱা জনসাধাৰণৰ বাবে ইছলামিক শিক্ষাৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰাৰ ফলত।
যাৰ ফলত বহু বিদ্যালয়ও বন্ধ হৈ পৰিছিল, যেতিয়ালৈকে দেশৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুসৰি বিদ্যালয় প্ৰায়েই নাছিল।
১৯৬২ চনৰ আলজেৰিয়াৰ স্বাধীনতা যুদ্ধৰ সময়ত আলজেৰিয়াৰ মহিলাসকলে পুৰুষৰ সমকক্ষ হিচাপে অৱতীৰ্ণ হৈছিল।
কিন্তু যুদ্ধৰ পিছত মহিলাসকলে নিজৰ মুক্তিকামী সত্তা বজাই ৰাখিব পৰা নাছিল৷ আলজেৰিয়া যুদ্ধৰ অন্তত ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰখনত তেওঁলোক পূৰ্বৰদৰে নিয়োজিত নহৈছিল৷ আলজেৰিয়াৰ সংবিধানে লিংগৰ মাজত সমতাৰ নিশ্চয়তা দিছিল, য’ত মহিলাসকলে ভোটদান কৰিব পাৰে আৰু ৰাজনৈতিক পদবীৰ বাবে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিব পাৰে।
ফৰাচী উপনিৱেশিকসকলে তেওঁলোকৰ ধৰ্মনিৰপেক্ষ সাৰ্বভৌম সংবিধান আৰু লেইচিটেৰ ধাৰণাটোৰ বাবেই ওৰণি লোৱাৰ বিৰোধিতা কৰিছিল।
" কিংবদন্তি অনুসাৰে, শত বছৰ জোৰা দুৰ্ভিক্ষৰ অন্তত পৰমশক্তিয়ে শতাক্ষী-শাকম্ভৰী হিচাপে অৱতাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ভোকাতুৰ লোকসকলক আহাৰ প্ৰদান কৰিছিল।
শাকম্ভৰী দেৱী হৈছে দেৱী-মাহাত্ম্যমৰ "মূৰ্তি ৰহস্যম" অংশ বা শ্ৰী শ্ৰী দুৰ্গা সপ্তশতি/শ্ৰী শ্ৰী চণ্ডিত বৰ্ণিত মাতৃৰ তৃতীয় ৰূপ।
ইয়াৰে ভিতৰত ৰাজস্থানত অৱস্থিত সাক্ৰে পীঠ আৰু সম্ভাৰ পীঠ, আৰু উত্তৰাখণ্ডৰ চাহাৰানপুৰ পীঠ উল্লেখযোগ্য।
এক হাজাৰ বছৰ ধৰি কৰা তেওঁৰ কঠোৰ তপস্যাৰ ফলত উদ্ভৱ হোৱা তেজস্বী শক্তিৰ বাবে দেৱতা, ৰাক্ষস আৰু সমগ্ৰ পৃথিৱী উত্তাল হৈ পৰে।
ব্ৰহ্মাৰ সাক্ষাৎ লাভ কৰি তপস্যাৰ পৰা উঠি দুৰ্গমাসুৰে তেওঁক স্তুতি কৰে আৰু বৰদান হিচাপে চাৰি বেদ বিচাৰে।
ভগৱতী শাকম্ভৰীৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন মন্দিৰটো শিৱালিক অৰণ্যাঞ্চলৰ মাজত এক ঋতুকালীন নদীৰ পাৰত অৱস্থিত।
১৯৫০ চনত "প্ৰকৃত কেৰিয়াৰৰ আগ্ৰহ থকা মহিলাসকলক বিৰল আৰু অসামঞ্জস্যপূৰ্ণ দুয়োটা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছিল।
এগৰাকী বিবাহিতা মহিলাই প্ৰয়োজন হ’লে পৰিয়ালটো আৰ্থিকভাৱে পোহপাল দিবলৈ বা যেতিয়ালৈকে তেওঁৰ পৰিয়াল আৰু সন্তানে প্ৰথম স্থান লাভ কৰে তেতিয়ালৈকে কাম কৰাটো ক্ৰমান্বয়ে উপযুক্ত বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
কেৰিয়াৰ মহিলাৰ এই ‘নতুন দৃষ্টিভংগী’ অধিক গ্ৰহণযোগ্য আছিল কাৰণ পত্নী-মাতৃৰ পৰম্পৰাগত ভূমিকাই অগ্ৰাধিকাৰ পায়েই আছিল।
যদি মহিলাসকলে প্ৰদৰ্শন কৰে যে তেওঁলোকৰ কেৰিয়াৰ দ্বিতীয় স্থানত আছে, তেন্তে তেওঁলোকৰ কেৰিয়াৰটোও "বিশ্ব জগতত আত্মপ্ৰকাশৰ এক প্ৰাথমিক পথ" হ'লে ইয়াক সহন কৰা হৈছিল।
এই পৰিৱৰ্তনে লাহে লাহে কৰ্মক্ষেত্ৰত মহিলাসকলৰ বাবে সুযোগ মুকলি কৰি দিয়াৰ সময়তো "কেৰিয়াৰ মহিলা" শব্দটোৱে অভিনয় বা কঠোৰভাৱে সংবেদনহীনতা আৰু নাৰীত্বক প্ৰত্যাখ্যান কৰাৰ ইংগিত দিছিল।
কেৰিয়াৰ নাৰী হৈছে এটা পৰিভাষা যাৰ জৰিয়তে এনে এগৰাকী মহিলাক বুজোৱা হয়, যাৰ জীৱনৰ লক্ষ্য হৈছে নিজৰ বাবে এটা কেৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰা।
১৯৩০ চনৰ আমেৰিকাৰ প্ৰেক্ষাপটত নিৰ্দিষ্ট শব্দটো সেই সময়ত ঘৰত কাম কৰা মহিলা অথবা ঘৰৰ বাহিৰত কাম কৰি নিম্ন পৰ্যায়ৰ চাকৰিত অৰ্থনৈতিক প্ৰয়োজনীয়তা হিচাপে কাম কৰা মহিলাৰ লগত কাম কৰিবলৈ বিচৰা আৰু কেৰিয়াৰ হিচাপে চাকৰি কৰিবলৈ বিচৰাসকলৰ মাজত পাৰ্থক্যৰ সূচনা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ অৰ্থ আছিল পেছাদাৰী বা ব্যৱসায়িক বৃত্তিত চাকৰি, সৃষ্টিশীলতা, বৃদ্ধি আৰু সাংগঠনিক বিশেষজ্ঞতাৰ বাবে ঠাই উলিওৱা।
অৱশ্যে এই বৈশিষ্ট্যসমূহৰ অবিহনে চাকৰি লোৱা মহিলাসকলকো 'কেৰিয়াৰ মহিলা' বুলি ধৰিব পাৰি৷ উদাহৰণস্বৰূপে যিসকল মহিলাই "কেৱল পৰিয়াল পোহপাল দিবলৈ নহয়, ব্যক্তিগত অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতাৰ কিছু পৰিমাণে কাম কৰিব বিচাৰে, বা পলায়নৰ উপজাত হিচাপে কাম কৰিব বিচাৰে বা নিস্তেজ দেশীয় জীৱনৰ পৰা, বা কেৱল আন মহিলাৰ সৈতে কাম কৰাৰ সামাজিকতাৰ বাবে।
বিভিন্ন অসুবিধাৰ মাজতো মুঠ সংখ্যাৰ ফালৰ পৰা কৰ্মশক্তিত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণ বৃদ্ধি পাই আহিছে৷ আনহাতে মহিলাসকলৰ বাবে উপলব্ধ চাকৰিৰ প্ৰকৃতিও বহল হৈছে।
বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত মহিলাৰ কামো বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ হৈছিল৷ তেওঁলোকে "শিক্ষকতা, নাৰ্চিং, সামাজিক কাম আৰু কেৰাণীৰ কামৰ পৰম্পৰাগত ক্ষেত্ৰ"ৰ বাহিৰলৈ গৈ আনুষ্ঠানিকভাৱে কেৱল পুৰুষেহে দখল কৰা ক্ষেত্ৰ যেনে: চিকিৎসক আৰু উকীলৰ পদো দখল কৰিছিলগৈ।
স্বামী আৰু পৰিয়ালতকৈ কেৰিয়াৰৰ গুৰুত্ব বেছি হ’ব নালাগে বুলি নাৰীক সোঁৱৰাই দিয়াৰ নীতি হিচাপে ১৯৩০ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ‘কেৰিয়াৰ মহিলা’ বাক্যাংশৰ উদ্ভাৱন হৈছিল।
এই শব্দটো বিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু একবিংশ শতিকাতো ইয়াৰ ব্যৱহাৰ অব্যাহত আছে।
সাপৰ চুৰুহা বা সাপৰ চূপ হংকঙৰ একজনপ্ৰিয় সুস্বাদু খাদ্য আৰু স্বাস্থ্য পৰিপূৰক, য'ত অন্ততঃ দুবিধ সাপৰ মাংস মূল উপাদান হিচাপে থাকে।
ক্ৰিইচেন্থিমাম পাত আৰু মছলা মিহলোৱাৰ বাবে এই চুৰুহা সোৱাদ অলপ মিঠা হয় যদিও সাপৰ মাংস কুকুৰাৰ মাংসৰ সোৱাদৰ সৈতে মিল থকা বুলি কোৱা হয়।
এই চুৰুহা সাধাৰণতে "স্নেক কিং" বা "শ্বিয়া ৱাং" নামেৰে জনাজাত বিশেষ দোকানত পৰিবেশন কৰা হয়, যিবোৰ বেছিভাগেই শ্বুম ছুই প' আৰু ক'লুন চহৰত অৱস্থিত।
বহু শতিকাৰ আগতে যুঁজাৰু ৰাজ্যৰ যুগত উদ্ভৱ হোৱা, চীনা সংস্কৃতিত সাপৰ চুপক ইয়াৰ ঔষধি লাভালাভ আৰু উচ্চ পুষ্টিগত মূল্যৰ বাবে প্ৰশংসা কৰা হৈছিল।
অৱশ্যে, কিন্তু শেহতীয়া বিগত বছৰবোৰত হংকঙত সাপৰ চুৰুহাৰ উদ্যোগ হ্ৰাস পাইছে কিয়নো এই চুৰুহাৰ নিৰ্মাতাসকলৰ দক্ষতা নতুন প্ৰজন্মলৈ আগবঢ়াই নিবলৈ মানুহ কম।
তিনিচুকীয়া জিলাৰ শদিয়া বিধান সভা সমষ্টিৰ পৰা অসম বিধান সভাৰ বিধায়ক হিচাপে আৰু ১৯৯৮ চনৰ পৰা ২০০১ চনলৈ প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্ত চৰকাৰত পৰ্যটন মন্ত্ৰী হিচাপে দুটা কাৰ্যকাল পালন কৰিছিল।
মূলতঃ অসম গণ পৰিষদৰ এজন নেতা হিচাপে ৰাজনৈতিক জীৱন আৰম্ভ কৰা ভূঞাই জুন,২০১৫ ত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিত যোগদানৰ হেতু দুৰ্বল অগপ ত্যাগ কৰিছিল।
ভূঞা অগপত সক্ৰিয় হৈ আছিল, কিন্তু ২০১৫ চনত তেওঁ আৰু তিনিচুকীয়া অঞ্চলৰ আন কেইবাজনো জ্যেষ্ঠ অগপ নেতাই দল ত্যাগ কৰাৰ কথা ঘোষণা কৰি কয়, "মই অগপৰ ওপৰত বিশ্বাস হেৰুৱাইছো যি দিশহীন হৈ পৰিছে।
সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা আৰু সদৌ অসম জাতিয়তাবাদী যুব ছাত্ৰ পৰিষদএ নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইন , ২০১৯ গৃহীত কৰাত ৰাজ্যখনত আলোড়ন সৃষ্টি কৰে আৰু অসমত খিলঞ্জীয়া সম্প্ৰদায়ৰ অধিকাৰৰ সুৰক্ষা ৰক্ষাৰ বাবে অসম জাতীয় পৰিষদ নামৰ এটা নতুন ৰাজনৈতিক দল গঠন কৰে।
জগদীশ ভূঞাক ১৪ ছেপ্টেম্বৰ, ২০২০ তাৰিখে অজাপৰ বসন্ত ডেকা ,কৃষ্ণ গোপাল ভট্টাচাৰ্য, আহ্বায়কসকলে সমন্বয়ক হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে।
বিজেপি নেতৃত্বাধীন এন ডি এ চৰকাৰে নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক গৃহীত কৰি ১২ ডিচেম্বৰত নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইন কৰাৰ পিছত ১৩ ডিচেম্বৰ, ২০১৯ত শ্ৰীযুত ভূঞাই বিজেপিৰ প্ৰাথমিক সদস্য পদৰ পৰা পদত্যাগ কৰে।
সেই মুহূৰ্তত তেওঁ কেবিনেট মন্ত্ৰী পদবীৰ সৈতে অসম পেট্ৰ'কেমিকেলছ লিমিটেডৰ অধ্যক্ষৰ পদত অধিষ্ঠিত আছিল।
১৯৭৯ চনৰ পৰা জগদীশ ভূঞা সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ এজন সক্ৰিয় সদস্য আছিল আৰু অৱশেষত সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰ্যবাহী সদস্য আৰু পিছলৈ ৰাষ্ট্ৰীয় ছাত্ৰ সমন্বয় সমিতিৰ সদস্য হৈছিল।
মহিলাসকলে মাটিৰ মালিক হোৱাৰ অধিকাৰ লাভ কৰিছে, পুৰুষে লোৱা গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰাজনৈতিক সিদ্ধান্তক প্ৰভাৱিত কৰিছে, নিজৰ লাভৰ বাবে শস্যৰ খেতি কৰিছে।
১৯২০ চনত দক্ষিণ-পূব উগাণ্ডাৰ দৰে যেতিয়া নগদ শস্যৰ কৃষি লাভজনক হৈ উঠিছিল, তেতিয়া পুৰুষে প্ৰায়ে নিজৰ মহিলা আত্মীয়ৰ মালিকানাধীন মাটিৰ অধিকাৰ দাবী কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ দাবীক স্থানীয় পৰিষদ আৰু ৰক্ষিত আদালতে সমৰ্থন কৰিছিল।
উগাণ্ডাৰ বিত্তীয় সেৱাত মহিলাসকলৰ প্ৰতিনিধিত্ব কম৷ উগাণ্ডাৰ প্ৰায় ৩৯ শতাংশ প্ৰতিষ্ঠান মহিলাসকলে নিয়ন্ত্ৰণ কৰে, তথাপিও তেওঁলোকে মাত্ৰ ৯ শতাংশহে বাণিজ্যিক ঋণ লাভ কৰে।
পৰম্পৰাগতভাৱে পাৰিবাৰিক আৰ্থিক বিষয় নিয়ন্ত্ৰণ কৰাটো পুৰুষৰ ভূমিকা হৈ আহিছে যদিও মহিলাসকলে নিজৰ পৰিয়াল আৰু বৃহত্তৰ উগাণ্ডাৰ অৰ্থনীতিলৈ যথেষ্ট অৰ্থনৈতিক অৱদান আগবঢ়ায়।
বহু মহিলাই কয় যে তেওঁলোকে নিয়োগৰ সুযোগ বিচাৰিবলৈ সংগ্ৰাম কৰি আছে৷ আনহাতে কিছুসংখ্যকে নিজৰ সম্প্ৰদায় এৰি অন্য ঠাইত অধিক নিয়োগৰ সুযোগ বিচাৰি যায়।
আমেৰিকাৰ খ্ৰীষ্ট্ৰীয় ধৰ্ম-প্ৰচাৰমূলক ব্যৱস্থাৰ প্ৰভাৱে ঐতিহ্যগত লিংগ ভূমিকাসমূহ পুনুৰুজ্জীৱিত কৰিছে আৰু এই ভূমিকাসমূহ ঘৰুৱা দায়িত্বৰ ভিত্তিতে স্থাপিত।
সমগ্ৰ দেশতে অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক অগ্ৰগতিৰ পিছতো উগাণ্ডাত ঘৰুৱা হিংসা আৰু যৌন নিৰ্যাতন এক গম্ভীৰ বিষয় হৈয়ে আছে।
ইয়াৰ মূল কাৰণ হ’ল ঘৰৰ সদস্যসকলে তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যতৰ পৰিকল্পনাক প্ৰত্যক্ষভাৱে প্ৰভাৱিত কৰাৰ সঠিক সিদ্ধান্ত ল’ব নোৱাৰে।
চৰকাৰী প্ৰতিবেদনত মহিলাৰ প্ৰতি ঘৰুৱা হিংসাৰ মাত্ৰা বৃদ্ধি পোৱাৰ তথ্য প্ৰকাশ পাইছে-যাৰ বাবে দৰিদ্ৰতাই প্ৰত্যক্ষভাৱে জগৰীয়া।
কুৰি শতিকাৰ ৮০ৰ দশকত বুগাণ্ডাৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ কিছুমান মহিলাই পুৰুষৰ লগত কথা পাতিলে আঁঠু কাঢ়ি ল'ব লাগিব আশা কৰা হৈছিল।
একে সময়তে শিশুৰ যত্ন আৰু জীৱিকাৰ বাবে কৃষিৰ প্ৰাথমিক দায়িত্ব মহিলাসকলে বহন কৰিছিল আৰু বিংশ শতিকাত নগদ শস্যৰ কৃষিত মহিলাসকলে যথেষ্ট অৱদান আগবঢ়াইছিল।