polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
বহুতো এৰোমাণ্টিক লোক অকামী, কিন্তু এৰোমাণ্টিক শব্দটো বিভিন্ন যৌন পৰিচয়ৰ সম্পৰ্কত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি, যেনে এৰোমাণ্টিক উভকামী, এৰোমাণ্টিক বিপৰীতকামী, এৰোমাণ্টিক সমকামী, বা এৰোমাণ্টিক অকামী।
ইয়াৰ কাৰণ হৈছে এৰোমাণ্টিকতা মূলতঃ যৌনতা বা কামশক্তিৰ বাদেও ৰোমাণ্টিক আকৰ্ষণৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
জিগপো লিংপাৰ মতে ভূম বা পৱিত্ৰ পাত্ৰত ভাৰতৰ পৱিত্ৰ ভূমি, ওডিয়ানা আৰু জাহৰৰ পৱিত্ৰ ভূমিত পোৱা বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পৱিত্ৰ মাটি, পানী আৰু পাঁচ প্ৰকাৰৰ মূল্যবান ৰত্নৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হৈছে।
বিশ্বাস কৰা হয় যে এই ঠাই ডাক্কাৰ টাশ্বিডিং চাৰিটা পৱিত্ৰ গুহাৰ কেন্দ্ৰত, পূবে শৰচোগ বেপুগ, দক্ষিণে খাণ্ডোজাংপু, পশ্চিমে দেচেনপুগ আৰু উত্তৰে লহাৰী নাইংপুগ অৱস্থিত আৰু বিশ্বাস মতে ই নৰকৰ কষ্টৰ পৰা মুক্ত কৰে।
" বিশ্বাস কৰা হয় যে তিব্বতত গুৰু পদ্মসম্ভৱে কৰা ভুমচুত ভাল লক্ষণৰ চিহ্ন হিচাপে পাত্ৰৰ পৰা পানী পৰিছিল আৰু ভূমিকম্প হৈছিল।
ভুমচুৰ উদযাপন ৰজা ত্ৰিচং দেউতচনিনৰ ৰাজত্বকালত তিব্বতত ৭৫৫ ৰ পৰা ৮০৪ খ্ৰীষ্টাব্দৰ মাজত আৰম্ভ হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
তেওঁক তিনিজন ধৰ্ম ৰজাৰ ভিতৰত এজন বুলি গণ্য কৰা হয় যিয়ে বৌদ্ধ ধৰ্মক তিব্বত অঞ্চলটোৰ সৈতে পৰিচয় কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
তেওঁৰ শাসনৰ অধীনত যেতিয়া তিব্বতলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয় তেতিয়া গুৰু পদ্মসম্ভৱে এক পবিত্ৰ সাধনা কৰিছিল আৰু তেওঁৰ পৱিত্ৰ পাত্ৰ পৰা পানীৰে মাটি সংৰক্ষণ কৰিছিল।
১৭ শতিকাত এই পাত্ৰটো পুনৰ পদ্মসম্ভৱৰ অৱতাৰ দ্বাৰা আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল আৰু সেই সময়ৰ পৰাই এই উৎসৱৰ আৰম্ভণি হৈছিল।
ছিক্কিমত মাজনিশাৰ পৰা পৰৱৰ্তী দিনলৈকে হাজাৰ হাজাৰ লোকে পৱিত্ৰ পানী প্ৰাপ্তিৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থকা দেখা যায়।
কোৱা হয় যে, ভুমচু পানীৰ এটা টোপাল গ্ৰহণ কৰি জ্ঞান প্ৰাপ্ত কৰিব পাৰি আৰু সকলো অশুভ আত্মা আৰু দুখ আঁতৰ হয়।
জনবিশ্বাস মতে, এই পানী গ্ৰহণ কৰিলে কোনোমতে বুদ্ধত্ব লাভ কৰিব বা পৰৱৰ্তী জীৱনত উচ্চ স্থানত জন্ম গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।
এই বৌদ্ধ উৎসৱ তিব্বতীয় চন্দ্ৰ বৰ্ষপঞ্জীৰ প্ৰথম মাহৰ চতুৰ্দশ আৰু পঞ্চদশ দিনত অনুষ্ঠিত হয়।
যেতিয়া লক্ষ্মণ, ৰাম আৰু সীতাৰ সৈতে নিৰ্বাসনলৈ গৈছিল, উৰ্মিলাও তেওঁৰ সৈতে যাবলৈ সাজু হৈছিল কিন্তু লক্ষ্মনে উৰ্মিলাক বাধা দি ৰাজপ্ৰসাদতে থাকি বৃদ্ধ পিতৃ-মাতৃৰ যত্ন ল'বলৈ কয়।
এইটো বিশ্বাস কৰা হয় যে ১৪ বছৰৰ নিৰ্বাসনৰ সময়ত, লক্ষ্মণে তেওঁৰ ককায়েক-বৌৱেকক সুৰক্ষা দিবৰ বাবে শোৱা নাছিল।
নিৰ্বাসনৰ প্ৰথম নিশা, যেতিয়া ৰাম আৰু সীতা শুই আছিল, নিদ্ৰা দেৱী সেইসময়ত লক্ষ্মণৰ ওচৰত উপস্থিত হৈছিল আৰু লক্ষ্মণে তেওঁক আশীৰ্বাদ দিবলৈ কৈছিল যাতে তেওঁ কেতিয়াও টোপনি অনুভৱ নকৰে।
দেৱী নিদ্ৰাই তেওঁক তেওঁৰ সলনি আন কোনোবাই শুব পাৰিব নেকি বুলি প্ৰশ্ন কৰাত লক্ষ্মণে উৰ্মিলাৰ কথা কয়।
আন এক কিংবদন্তি অনুসৰি, কোৱা হয় যে যেতিয়া লক্ষ্মণে তেওঁক তেওঁৰ সিদ্ধান্তৰ বিষয়ে অৱগত কৰিবলৈ উৰ্মিলাৰ ওচৰলৈ আহিছিল, সেইসময়ত তেওঁ ৰাণীৰ পোছাক পিন্ধি আছিল আৰু এই কথাত লক্ষ্মণে তেওঁৰ ওপৰত খং কৰিছিল আৰু তেওঁক মাক কৈকেয়ীৰ সৈতে তুলনা কৰিছিল।
এই দৰে কৃত্ৰিম ক্ৰোধেৰে লক্ষ্মণে আচলতে উৰ্মিলাৰ স্বামীৰ প্ৰতি মনোযোগ বিচলিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যাতে তেওঁ ৰাম আৰু সীতাৰ যত্ন ল'বলৈ বনলৈ যাব পাৰে।
যেতিয়া সীতাই এই বিষয়ে জানিব পাৰিছিল, তেওঁ কৈছিল যে সীতাৰ দৰে ১০০ গৰাকীৰ ত্যাগো উৰ্মিলাৰ ত্যাগৰ সৈতে তুলনা নহয়।
কোৱা হয় যে উৰ্মিলা, মাণ্ডৱী আৰু শ্ৰুতকীৰ্তিৰ সীতা আৰু তেওঁলোকৰ শাহুৰ মৃত্যুৰ পূৰ্বেই মৃত্যু হৈছিল।
তেওঁৰ সীতাৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা ভক্তি ঠিক লক্ষ্মণৰ ৰামৰ প্ৰতি থকা শ্ৰদ্ধা ভক্তিৰ দৰেই আছিল।
তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হ'ল: 'হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ', 'গীতগোবিন্দ', 'ইলিয়াদ', 'ওডিচী', 'অসমীয়া বিশ্বকোষ' , 'অৰুণোদই', 'আসাম বন্ধু', 'মৌ', ' ', 'জ্যোতিপ্ৰসাদ ৰচনাৱলী', 'প্ৰাচ্যশাসনাৱলী', 'ভাৰতৰ ইতিহাস' ইত্যাদি।
আলোচনীখন প্ৰথম অৱস্থাত তিনিমহীয়া আছিল যদিও, ১৯৭৭ চনৰ নৱেম্বৰৰ পৰা মাহেকীয়া আলোচনী হিচাপে প্ৰকাশ পায়।
অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ উন্নতিৰ অৰ্থে দুষ্প্ৰাপ্য গ্ৰন্থ সমূহ প্ৰকাশ কৰি সহজ লভ্য কৰি তোলাৰ উদ্দেশ্যৰে ১৯৫৮ চনৰ ২ মে' তাৰিখে অসম প্ৰকাশন পৰিষদ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
সেইসময়ৰ অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী বিমলা প্ৰসাদ চলিহা, কৃষি মন্ত্ৰী মইনুল হক চৌধুৰী, শিক্ষা মন্ত্ৰী দেৱেশ্বৰ শৰ্মা আৰু ডি.পি.আই. মন্ত্ৰী সুৰেশ চন্দ্ৰ ৰাজখোৱাৰ উদ্যোগত এই পৰিষদ গঠন কৰা হৈছিল।
১৯৫৮ চনৰ ৩০ অক্টোবৰত প্ৰথম পৰিষদ গঠন হৈছিল আৰু বিশিষ্ট বিশ্বনাৰায়ণ শাস্ত্ৰী ইয়াৰ সচিব পদত নিয়োজিত আছিল।
১৯৭৩ চনত মুম্বাইত অনুষ্ঠিত ৰাষ্ট্ৰীয় গ্ৰন্থ মেলাত ভাৰতৰ ইতিহাস নামৰ গ্ৰন্থৰ বাবে বাক সাহিত্য বঁটা
কলাত্মক গ্ৰন্থ শিতানত ১৯৭৬ চনত সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত চৰকাৰে অনুষ্ঠিত কৰা প্ৰতিযোগিতাত হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ গ্ৰন্থৰ বাবে প্ৰথম পুৰস্কাৰ
কৌটিল্যৰ অৰ্থশাস্ত্ৰ প্ৰকাশনৰ বাবে ১৯৭৯ চনত চৰকাৰে অনুষ্ঠিত কৰা প্ৰতিযোগিতাত ভাষিক গ্ৰন্থৰ শিতানত সন্মানিত
১৯৫৮ চনৰ ৩০ অক্টোবৰত প্ৰথম পৰিষদ গঠন হৈছিল আৰু বিশিষ্ট সংস্কৃত পণ্ডিত আৰু বিশিষ্ট লেখক বিশ্বনাৰায়ণ শাস্ত্ৰী ইয়াৰ প্ৰথম সচিব পদত নিয়োজিত আছিল।
২০১৬ চনত হায়দৰাবাদ বঙালী ছবি মহোৎসৱত, 'নাটকৰ মত'ত আগবঢ়োৱা অনবদ্য প্ৰদৰ্শনৰ বাবে তেখেতে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ "ভিউৱাৰ্ছ ছয়ছ" বঁটা লাভ কৰে।
পাওলি দাম হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী; যিয়ে বঙালী ভাষাৰ টেলিভিছন ধাৰাবাহিক 'জীৱন নিয়ে খেলা' ৰ জৰিয়তে কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভ কৰিছিল।
পাওলি দামে কলিকতাত শৈশৱ অতিবাহিত কৰিছে আৰু ৰাজাবজাৰ বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ৰসায়ন বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছে।
জয়া বচ্চন পুণেৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানৰ এগৰাকী প্ৰাক্তন শিক্ষাৰ্থী।
স্বামী অমিতাভ বচ্চনৰ সৈতে তেওঁ 'জঞ্জীৰ' , 'অভিমান' , 'চুপকে চুপকে' , 'মিলি' আৰু 'শোলে'ত অভিনয় কৰিছে।
মূল ধাৰাৰ চলচ্চিত্ৰৰ লগতে মধ্যমপন্থী চলচ্চিত্ৰত কৰা স্বাভাৱিক অভিনয়ৰ বাবে তেওঁক বিশেষভাবে জনা যায়।
অভিনয় জীৱনত তেওঁ তিনিটা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ আৰু তিনিটা শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ বঁটাকে ধৰি মুঠ ৯টা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছে।
অমিতাভ বচ্চনৰ সৈতে বিবাহ আৰু সন্তান জন্মৰ পিছত তেওঁ ছবিত অভিনয় কৰাত বাধা আহিছিল; ব্যতিক্ৰম আছিল 'নৌকৰ' আৰু 'চিলচিলা' ।
এক সোতৰ বছৰীয়া বিৰতিৰ পিছত তেওঁ গোবিন্দ নিহালিনীৰ 'হাজাৰ চুৰাশীৰ মা' ছবিৰে অভিনয় জগতলৈ উভতি আহিছিল।
তাৰপিছত তেওঁ 'ফিজা' , 'কভি খুচী কভি গম' আৰু 'কাল হো না হোত' দেখা গৈছে, যাৰবাবে তেওঁ পুৰস্কৃতও হৈছে আৰু সমালোচকৰ প্ৰশংসাও লাভ কৰিছে।
শৈশৱ কালৰেপৰা বৃত্তিগত কেৰিয়াৰৰ অধিকাংশ কাল ৰাফেল নাডালে খুড়াক টনি নাডালৰপৰা প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰিছিল।
১৯ বছৰ বয়সতে ফ্ৰেন্স অপেন আৰু এটিপি মাষ্টাৰ্ছ শাখায় ১৬টা খিতাপ জয়ৰ লগতে বিশ্ব ৰেংকিংৰ দ্বিতীয় স্থান দখলেৰে এটিপিৰ ইতিহাসত তেওঁ সবাতোকৈ সফল কিশোৰ খেলুৱৈৰ ভিতৰত অন্যতম।
২০০৮ চনত ৰ'জাৰ ফেডেৰাৰক ক্লে' কোৰ্টত পৰাজিত কৰি নাডালে প্ৰথমবাৰৰ বাবে বিশ্ব ৰেংকিংৰ শীৰ্ষস্থান দখল কৰিছিল।
অলিম্পিকৰ স্বৰ্ণ জয় কৰাৰ পিছতেই তেওঁ কেৰিয়াৰ গ'ল্ডেন শ্লাম সম্পূৰ্ণ কৰা দ্বিতীয়গৰাকী পুৰুষ খেলুৱৈৰূপে পৰিগণিত হোৱাৰ কৃতিত্ব অৰ্জন কৰে।
১৯বাৰ মুখ্য শাখাসমূহৰ ফাইনেলকে ধৰি দুয়ো ৫৭বাৰ মুখামুখি হৈছে যি মুক্ত কাল বা অপেন এৰাৰ পুৰুষৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাসমূহৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক।
তেওঁৰ পিতৃৰ নিজা বীমা কোম্পানী, কাঁ‌চ আৰু খিৰিকীৰ ব্যৱসায় আৰু ছা পুণ্টা নামৰ এক ৰেষ্টুৰেণ্ট আছে।
শৈশৱকালত নাডালে ব্ৰাজিলৰ ষ্ট্ৰাইকাৰ ৰোণাল্ডোক অনুসৰণ কৰিছিল আৰু নিজ খুড়াকৰ সহায়ত বাৰ্চিলোনাৰ ড্ৰেচিং কোঠালৈ ৰোণাল্ডোৰ সৈতে এখন ফটো তুলিবৰ বাবে গৈছিল।
অন্য এজন খুড়াক টেনিছ প্ৰশিক্ষক টনি নাডালে শিশু ৰাফেলৰ স্বতঃস্ফূৰ্ত প্ৰতিভা লক্ষ্য কৰি তিনি বছৰ বয়সতে টেনিছৰ সৈতে তেওঁৰ পৰিচয় কৰাই দিয়ে।
১৪ বছৰ বয়সত স্পেনিছ টেনিছ ফেডাৰেচনে প্ৰশিক্ষণ অব্যাহত ৰাখিবলৈ নাডালক মেল'ৰ্কা এৰি বাৰ্চিলোনালৈ উঠি আহিবলৈ অনুৰোধ কৰে।
অৱশ্যে শিক্ষা গ্ৰহণ বাধাগ্ৰস্ত হোৱাৰ আশংকাত তেওঁৰ পৰিয়ালে এই প্ৰস্তাৱত অনুমোদন নজনায় আৰু টনি নাডালে কয় যে ভাল খেলুৱৈ হ'বলৈ তেওঁৰ আমেৰিকা বা আন ঠাইলৈ যোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই; এয়া ঘৰত থাকিয়েই কৰিব পাএই।
ঘৰতে থকাৰ সিদ্ধান্তৰ বাবে ফেডাৰেচনে বিত্তীয় সাহায্য কমাই দিয়ে আৰু নাডালৰ পিতৃয়েই খৰছসমূহ বহন কৰিবলগা হয়।
২০০১ চনত ক্লে' কোৰ্টৰ এক প্ৰদৰ্শনীমূলক খেলত নাডালে পূৰ্বৰ গ্ৰেণ্ড শ্লাম বিজয়ী পেট কেছক পৰাজিত কৰে।
তেওঁ ২০৯ সপ্তাহৰ বাবে প্ৰথম স্থানত অধিষ্ঠিত আছিল আৰু পাঁ‌চবাৰকৈ বৰ্ষান্তৰ শীৰ্ষস্থান লাভ কৰিছিল।
নাডালে ২০টা গ্ৰেণ্ড শ্লাম খিতাপ জয়েৰে ৰ'জাৰ ফেডেৰাৰ আৰু নোভাক জʼকোভিচৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে অভিলেখ স্থাপন কৰিছে।
নাডালে চাৰিবাৰকৈ এটিপি ৱৰ্ল্ড ট্যুৰৰ ষ্টিফেন এডবাৰ্গ স্পৰ্টছমেনশ্বিপ বঁ‌টা জয় কৰাৰ লগতে ২০১১ আৰু ২০২১ চনত ল'ৰিয়াছ ৱৰ্ল্ড স্পৰ্টছমেনশ্বিপ অফ দ্য ইয়েৰ বঁ‌টা লাভ কৰিছে।
স্পেইনক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি তেওঁ একক আৰু দ্বৈত উভয় শাখাতে স্বৰ্ণপদক জয়ৰ লগতে দেশৰ ডেভিচ কাপ দলৰ নেতৃত্ব দি পাঁ‌চবাৰকৈ জয়ৰ সোৱাদ দিছে।
নাডালে ১৫ বছৰ বয়সৰপৰাই বৃত্তিমূলক টেনিছত সোমাই পৰে আৰু ইণ্টাৰনেচনেল টেনিচ ফেডাৰেচন বা চমুকৈ আইটিএফৰ দুটা জুনিয়ৰ ইভেণ্টত অংশগ্ৰহণ কৰে।
সেই সময়ত নাডালৰ দুয়োহতীয়া ফ'ৰহেণ্ড খেলৰ ক্ষমতা দেখি খুড়াকে তেওঁক খেলপথাৰত স্বাভাৱিক সুবিধাৰ বাবে বাঁওহাতেৰে খেলিবলৈ উৎসাহিত কৰে।
১২ বছৰ বয়সত নাডালে উক্ত বয়সৰ স্পেনিছ আৰু ইউৰোপীয়ান টেনিছ খিতাপ জয় কৰে আৰু লগতে ফুটবল খেলো অব্যাহত ৰাখে।
কেম্পবেল চাহাবৰ নামটো স্থানীয় লোকৰ মুখত পৰি ভুলকৈ "বাম্বেল" বা "বাম্বোল" বুলি উচ্চাৰিত হোৱাত সিয়েই পিছলৈ "বাম্বোলপিটা" নামে পৰিচিত হয় বুলি জনশ্ৰুতিয়ে কয়।
অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মাজত দেখিবলৈ পোৱা বিভিন্ন উৎসৱৰদৰে বাক্সা জিলাৰ তামুলপুৰতো এই 'বাম্বোলপিটা' বা 'হেপৰপিটা' উৎসৱ এসময়ত বহুল প্রচলিত আছিল।
বাম্বোলপিটিব অহা ল’ৰাবোৰে নিশা চিনিব নোৱাৰাকৈ মূৰত মথুৰা পাগ মাৰি বাম্বোলপিটা গীতৰ তালে তালে ছেও ধৰি নাচে।
দলটোৰ এজনে ওজা হৈ গীত লগাই দি থাকে আৰু বাকীবোৰে তেওঁৰ পিছে পিছে মাটিত টোকোনেৰে তাল ৰাখি ঘূৰি ঘূৰি গায়।
এনেদৰে গীতৰ শেষত দলৰ আটায়ে এক নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ মূৰত টোকোনেৰে তিনিবাৰ মাটিত গুৰিয়াই গীতৰ সামৰণি মাৰে।
বাম্বোল পিটা উৎসৱ ভাদ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত নামনি অসমৰ দৰং জিলাৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ লগতে বাক্সা, তামুলপুৰ আদি এক বিস্তীৰ্ণ অঞ্চলত মহখেদা উৎসৱৰ শাৰীৰ এটা জনপ্ৰিয় উৎসৱ হ’ল বাম্বোল পিটা।
মহোহোৰ দৰে এই উৎসৱতো উক্ত অঞ্চলৰ ডেকাহঁতে হাতত টোকোন, টকা পেঁপা আৰু হুলাবাৰি লৈ ঘৰে ঘৰে গৈ গীত গাই নৃত্য কৰে আৰু হাতত নিয়া টোকোন আৰু হুলাবাৰিৰে চোতালত খুন্দিয়াই গৃহস্থৰ পৰা পা-পইচা আদায় কৰে।
এতিয়ালৈকে উদ্ধাৰ হোৱা অসমীয়া ভাষাৰ আটাইতকৈ পুৰণি সচিত্ৰ পুৰণি কালৰেপৰাই এক চিত্ৰচৰ্চাৰ পৰম্পৰা আছিল যদিও চিত্ৰ-ভাগৱতৰ আগৰ প্ৰমাণ্য উদাহৰণ আমাৰ হাতত আজি নাই।
তাকে হৰিনাৰায়ণ দত্ত বৰুৱাই ১৯৪৯ খ্ৰীষ্টাব্দত 'চিত্ৰ-ভাগৱত' নামত ছপা কৰি ৰাইজৰ আগলৈ উলিয়াই দিয়ে।
'চিত্ৰ-ভাগৱত' ৰ সম্পাদনাত হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱাই উল্লেখ কৰিছে যে শংকৰদেৱৰ জীৱনকালত শংকৰদেৱৰ অনুমোদনক্ৰমে তেখেতে নিজে আগত থাকি আদ্য দশমৰ চিত্ৰসমূহ অঁকোৱা ন'হলেও শংকৰদেৱে আগতে কৰোৱা বা অনুমোদন জনোৱা চিত্ৰৰ চানেকিৰ আধাৰ পাছত কোনোবা খনিকৰে কোনোবা সত্ৰত হয়তো নতুনকৈ নকল কৰি সচিত্ৰ কৰিছিল।
সত্ৰীয়া চিত্ৰশৈলী দুটা প্ৰধান বৈশিষ্ট্যৰে সমৃদ্ধ এই চিত্ৰখনিৰ পশ্বাৎপট হেঙুলীয়া আৰু ধেনুভিৰীয়া ক্ষেত্ৰৰে আবৃত।
সূৰ্য, বৰুণ, বায়ু, অগ্নি, বসুমতি, ইন্দ্ৰ, কুবেৰ , চন্দ্ৰ, যম, নাৰদ, মহেশ, যোগাময় আদি সকলো দেৱ-দেৱী, অসুৰ, মানৱ, সকলোৰে মুখ একাষৰীয়াকৈ অঁকা।
মাত্ৰ কেইখনমান চিত্ৰত পদ্মাসনত বহি থকা বিষ্ণু, ৰাজহংসৰ ওপৰত আৰোহণ কৰি থকা চতুৰ্মুখী ব্ৰক্ষ্মা, অষ্টভূজা কাত্যায়নী, অনন্তই ছত্ৰৰ তলত নিজৰ কোলাত বহুৱাই লোৱা চতুৰ্ভূজী নাৰায়ণ, বসুদেৱ-দৈৱকীক কৃষ্ণই নিজৰূপে দেখা দিওঁতে কৃষ্ণ, কৃষ্ণই ময়ুৰক সিয়াৰোঁতে অষ্টভূজী অম্বিকা দেৱী, এই সকলক সন্মুখৰ পৰা অঁকা হৈছে।
নাৰীসকলে সযতনে নেঘেৰী খোপাৰ দৰে খোপা বন্ধা আৰু তাৰে কিছুমান খোপাত ফুলৰ মালা লগোৱা, পুৰুষ নাৰী উভয়ৰে ডিঙিত মণিহাৰ, কৃষ্ণৰ বাজুবন্ধন আৰু মণি বন্ধনেৰে দেহ শোভিত।
দুই এখন চিত্ৰিকাত নন্দৰ দাড়ি-গোফ অঁকাৰ বিপৰীতে অসুৰবিলাকৰ সকলো চিত্ৰিকাৰে দাড়ি-গোফ অঁকা হৈছে।
'চিত্ৰ-ভাগৱত' ৰ চিত্ৰসমূহৰ থলুৱা চৰাই-চিৰিকতি আৰু জীৱ- জন্তুৰ চিত্ৰায়ণে স্থানীয় শৈলীটোক বিশিষ্টতা প্ৰদান কৰাৰ লগতে সোণত সুৱগা চৰাইছে।
চিত্ৰৰ দেৱতাসকলে তেওঁলোকৰ বাহনসমূহত আৰোহণ কৰি থকা ; কংস, শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু বলৰাম, অক্ৰুৰৰ ৰথৰ ঘোঁৰা, নন্দৰ গাড়ীৰ বলধ, বিভিন্ন দৃশ্যত হাতী, গাই, চেঁউৰি-দমৰা, ম'হ , বান্দৰ, ছাগলী, বাঘ, সিংহ, মৃগ, মেথোন, বৰা আদি জন্তুৰ চিত্ৰৰ লগতে ৰাজহাঁহ, ময়ুৰ আৰু অন্যান্য সৰু-বৰ স্থানীয় চৰাইৰ ৰূপাংগই বৃন্দাবনত ৰূপায়ণত স্থানীয় সৌন্দৰ্যৰ ছাপ পৰিছে।
নানা আকাৰৰ শংখ, মৃদংগ, তাল, কালি, বাঁহী, ডম্বৰু, ডবা, ঢোল, বীণা আদি দেৱতাসকল, গন্ধৱ, কৃষ্ণ, শিৱ, নাৰদ আদি বিভিন্ন ধৰণৰ চৰিত্ৰত শোভা পাইছে।
বিভিন্ন চিত্ৰিকাত বিভিন্ন উপলক্ষত শৰাই, বঁটা, গছা, ধূপদানী, চাকি, চত্ৰ, দধিমথা যতন, উৰাল, কলহ, হোমৰ সঁজুলি, কান্ধ মাৰি আদিৰ চিত্ৰ আঁকি খনিকৰে 'চিত্ৰ-ভাগৱত' ত স্থানীয় ৰহন সানিছে।
আধুনিক অসমীয়া অভিধান মতে গৰীয়া শব্দৰ অৰ্থ হৈছে বাদ পৰা, ভালকৈ ভাজ নোলোৱা বা নুফুটা, অকৃতকাৰ্য্য হোৱা, পাৰ্গত বা উন্নত হ’ব নোৱাৰা, এৰা খোৱা, ভালকৈ ভাজ নোখোৱা বা নুফুটা আখৈ বা কৰাই, মুছলমান আদি।
গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ে প্ৰকাশ কৰা চন্দ্ৰকান্ত অভিধান, শৰাইধাট অভিধানত সেই একে ধৰণেই ব্যাখ্যা পোৱা যায়।
হেমকোষতো ইয়াৰ অৰ্থ যৱন বা মুছলমান বুলি দিয়া আছে যদিও তাত বহলাই এনেকৈ ব্যাখ্যা কৰা হৈছে, ‘এইটো শব্দৰ মূলৰ কথাত মতৰ মিল নাই।
কোনোৱে কয় মহম্মদ গোৰীৰ লগৰীয়া হেতু, সেই নাম হৈছে; কোনোৰ মতে আসাম ৰজাই গৌড়ৰ দেশৰ পৰা কিছুমান মুছলমান জাতিৰ জোলা অনাইছিল, গৌড়ৰ পৰা অহা বাবে সিহঁতৰ নাম গৌড়ীয়া হৈ তাৰপৰা ক্ৰমে গৰীয়া শব্দ ওলাইছে, এয়ে সম্ভৱ।
প্ৰাচীন কালৰ গৌড় দেশ বা ৰাজ্যৰ বৰ্তমান ভৌগোলিক স্থিতি হ’ল পশ্চিম বংগৰ মুৰ্চিদাবাদ আৰু মালডা জিলা।
সেয়ে হেমকোষত ইছলামধৰ্মী গৰীয়াসকলক গৌড় দেশৰ পৰা অহা বুলি উল্লেখ কৰা কথাটোৰ বৈজ্ঞানিক ভিত্তিৰ ওপৰত সন্দেহৰ থল নথকা নহয়।
গৰীয়া শব্দৰ আভিধানিক অৰ্থৰ সমৰ্থিত কিছুমান ব্যৱহাৰিক বাক্য অসমীয়া সমাজত প্ৰচলিত হৈ আহিছে, যেনে গৰীয়া ধান, পিঠাগুৰিৰ গৰীয়া, গৰীয়া পৰা ইত্যাদি।
আহোম স্বৰ্গদেউসকলে অসমৰ বাহিৰৰ পৰা বিভিন্ন কাৰিকৰী বিদ্যাত পাৰ্গত লোকক অসমলৈ আনিছিল আৰু সেই লোকসকলে অসমৰে গৰীয়া লোকসকলৰ লগত বৈবাহিক সম্পৰ্ক স্থাপন কৰি এই গৰীয়া সমাজৰ লগত জীন যায়।
অসমলৈ অহা ছুফী সাধকসকলৰ বংশধৰ সকলৰ বহুতে নিজৰ নামৰ আগত ‘ছৈয়দ’ শব্দৰ ব্যৱহাৰ কৰে আৰু সেয়ে তেওঁলোকক ছৈয়দ বুলিও জনা যায়।
ইয়াৰ উপৰিও স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহই আহোম শাসনৰ সময়ত কাৰিকৰী দিশৰ উন্নতিৰ বাবে বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা আঠঘৰ মানুহক অসমত আনি থিতাপি দিছিল।
এই লোকসকলক যদিও বাহিৰৰ পৰা কাৰিকৰী দিশৰ উন্নতিৰ বাবে অসমলৈ অনা হৈছিল, কালক্ৰমত কিন্তু তেওঁলোকে স্থানীয় গৰীয়া সমাজখনত জাহ গৈ গৰীয়া হৈছে আৰু এইদৰে তেওঁলোক বৰ্তমান গৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ এক অন্যতম অংগ হৈ পৰিছে।
অসমৰ গৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ নব্বৈ শতাংশ লোক স্থানীয় বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ পৰা 'গৰীয়া পৰি' পিচত ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা লোক আৰু বাকী দহ শতাংশ লোক হৈছে আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ দিনত বিভিন্ন কাৰণত অসমলৈ অনা পৰিয়াল।
গুৱাহাটীকে কেন্দ্ৰ কৰি নামনি অসমৰ এক বৃহৎ অংশ প্ৰায় ৭০ বছৰলৈকে দিল্লীৰ চুলতান আৰু মোগলৰ অধীনত আছিল।
তেওঁলোকে প্ৰচাৰ কৰা ধৰ্মীয় বাণীত আকৃষ্ট হৈ এক বুজন সংখ্যক স্থানীয় লোকে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।
অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি ড॰ নগেন শইকীয়া ৰচিত অসমীয়া মানুহৰ ইতিহাস নামৰ গ্ৰন্থত এইবিষয়ে উল্লেখ আছে।
আন এক উদাহৰণ, মৰিগাঁও জিলাৰ হালধিবাৰী গাওঁ আৰু দন্দুৱা গাঁৱৰ মাজত থকা হজৰত ৰংমন আউলীয়াৰ মাজাৰ।
তাৰ পৰা এটা কথাই অনুমান কৰিব পাৰি যে তাহানিতে সেই ছুফীৰ সান্নিধ্যলৈ আহি সেই অঞ্চলৰ বহু জনজাতি, অ-জনজাতীয় লোকে ইছলাম ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হৈছিল।
তাহানিতে গৰীয়াসকল বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ, যেনে- মৰাণ, মটক, বৰাহী, চুতীয়া, কোচ, আহোম, কছাৰী, মেছ কলিতা আদি লোক আছিল।
অসমত হিন্দু ধৰ্মই প্ৰসাৰতা লাভ কৰাৰ সময়ত এই জনজাতীয় লোকসকলৰ মাজৰ চুতীয়াসকলে প্ৰথমে হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু পাছলৈ লাহে লাহে আন জনগোষ্ঠীসমূহৰ মাজতো হিন্দু ধৰ্মই প্ৰসাৰতা লাভ কৰিছিল।
কিন্তু সেয়া হ'লেও তেতিয়া সেইসকলৰ মাজৰে, একোখন গাঁৱৰ কিছু মানুহে হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ নকৰি পূৰ্বৰ দৰে প্ৰকৃতিৰ উপাসনা কৰা স্থিতিতে থাকি গৈছিল আৰু লাহে লাহে সেই মানুহসকলে হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ নকৰাৰ কাৰণে নিজৰ সমাজখনতে এলাগী হ'বলৈ ধৰিলে।
ফলত তেওঁলোকে নিজৰ নিজৰ পূৰ্বৰ বাসস্থান এৰি সেই গাঁওসমূহৰ ওচৰতে অথবা নাতি দূৰৈত বসতি স্থাপন কৰি বসবাস কৰিবলৈ ল'লে।
সেই মানুহখিনিক তেওঁলোকৰ পূৰ্বৰ গাঁৱৰ লোকসকলে গৰীয়া পৰা, এলাগী হোৱা লোক বুলি কৈছিল আৰু সেই 'গৰীয়া পৰা' শব্দৰ পৰা লাহে লাহে গৰীয়া শব্দৰ সৃষ্টি হ'ল, যি কালক্ৰমত এটা নিদিষ্ট জনগোষ্ঠীক বুজোৱাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ হ'বলৈ ধৰিলে।
আহোমৰ আটাইতকৈ ঘাটক টোপ 'ৰিপুঞ্জয়'ৰ নিৰ্মাতা গেন্ধেলা গৰীয়া এজন গৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ লোক আছিল।
গড়গাঁৱৰ প্ৰৱেশপথত মিৰজুমলাৰ সেনাবাহিনীক বাধা দিবলৈ প্ৰচেষ্টা চলোৱা অবিভক্ত শিৱসাগৰ জিলাৰ চূণপুৰাৰ চুলতান গৰীয়া, বাঘ হাজৰিকা ওৰফে ইছমাইল ছিদ্দিকি, লাইধন খাঁ, ভকুৱা গৰীয়া, আহোম শাসনৰ শেষৰজন সেনাধ্যক্ষ ৰমজান খাঁ হিলৈধাৰী বৰুৱা আদি গৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ লোক আছিল।
১৮৫৭ চনৰ চিপাহী বিদ্ৰোহৰ দুই মুখ্য কাণ্ডাৰী বাহাদুৰ গাঁওবুঢ়া আৰু শ্বেখ ফৰমুদ আলিয়ো গৰীয়া আছিল।
১৮৬১চনৰ নগাঁৱৰ ফুলগুৰি কৃষক বিদ্ৰোহত কলীয়া পানীৰ শাস্তি লাভ কৰা চফিউন নেচা বেগম গৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ।
মোমাই তামূলী বৰবৰুৱাই গাঁও বিলাক গঠন কৰোঁতে গাঁৱে গাঁৱে গৰীয়াৰ ঘৰ বহোৱাৰ কথা বুৰঞ্জীৰ পাতত উল্লেখ আছে।
কাৰণ তেওঁলোক তেতিয়া হিন্দু গ্ৰহণ নকৰাৰ কাৰণে, আৰ্যকৰণত চামিল নোহোৱাৰ কাৰণেই সমাজৰ পৰা এলাগী হৈ, গৰীয়া পৰি গৰীয়াকৰণত জাহ গৈছিল।
অৱশ্যে পিছত অসম ভূমিলৈ অহা ইছলাম ধৰ্মীয় ছুফী সাধকসকলৰ সান্নিধ্যত বিভিন্ন কাৰণত সেই গৰীয়া পৰা অসমীয়া লোকসকলে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে।
বিশেষকৈ আজান ফকিৰ য়ে প্ৰচাৰ কৰা ইছলামৰ বাণীত আকৰ্ষিত হৈও এক বুজন সংখ্যক গৰীয়া পৰা লোক ইছলামত দীক্ষিত হৈছিল।
এইজনা আজান পীৰ চাহেবে অসমীয়া জিকিৰ আৰু জাৰী আদি ভক্তিমূলক গীতৰ সৃষ্টি কৰি অসমীয়া সংস্কৃতিলৈ অনৱদ্য অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে।
এনেকৈয়ে ছুফী সাধকসকলৰ সান্নিধ্যত, ধৰ্মীয় বাণীত আকৃষ্ট হৈ কিছু হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী স্থানীয় জনজাতীয় আৰু অ-জনজাতীয় লোকেও ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।
যি সকল হিন্দুধৰ্মী লোকে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ গাঁৱৰ সমাজসমূহে এলাগী কৰিছিল।
টাই ৰাজকোঁৱৰ চাওলুং চ্যুকাফা যেতিয়া পাটকাই পৰ্বত পাৰ হৈ তাহানিৰ অসমৰ সৌমাৰপীঠত ভৰি থৈছিলহি, তেতিয়াই তেওঁ চেংচাই নামৰ গৰীয়া এজনক বাটত লগ পাই নিজৰ প্ৰশাসনৰ আওঁতাত থিতাপি দিছিল আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালকে পাছলৈ বকতিয়াল বুলি জনা গৈছিল।
গৰীয়া সকল ইছলামধৰ্মী হোৱাৰ পিছতো দিল্লীৰ স্বধৰ্মী মোগলসকলৰ অসম আক্ৰমণৰ সময়ত নিজ দেশ আৰু স্বজাতিৰ স্বাৰ্থত মোগলৰ বিৰুদ্ধেহে অস্ত্ৰধাৰণ কৰিছিল, যাৰ বাবে মোগল সেনাপতি মিৰজুমলাৰ লগত অহা ছাহাবুদ্দিন তালিচ নামৰ টোকা লিপিবদ্ধকাৰজনে গৰীয়া সকলক নামতহে মুছলমান বুলি উল্লেখ কৰিছিল।
এই জনগোষ্ঠীটোৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰ, কৃষ্টি-সংস্কৃতি, পৰম্পৰা আদি অসমৰ আন খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীসমূহৰ পৰা পৃথক নহয়।
একমাত্ৰ ধৰ্মীয় দিশটোৰ বাহিৰে ভাৰত বা বিশ্বৰ কোনো মুছলমানৰ লগত গৰীয়াসকলৰ সাংস্কৃতিক, ভাষিক আৰু সামাজিক ক্ষেত্ৰত মিল বা সাদৃশ্য নাই।
কিন্তু ৰামে তেওঁলোক দুজনৰ মাজত পাৰ্থক্য কৰিব নোৱাৰি বধ কৰিব নোৱাৰাৰ বাবে প্ৰথম প্ৰচেষ্টাত সুগ্ৰীৱ যুদ্ধত পৰাজিত হয়।
ৰামে সুগ্ৰীৱক তেওঁৰ দুৰ্দশাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰে আৰু ৰামে তেওঁক পুনৰবাৰ বালিক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱাৰ বাবে অনুৰোধ কৰে।
যেতিয়া সুগ্ৰীৱে বালিক পুনৰ প্ৰত্যাহ্বান জনায় তেতিয়া তাৰাই বালিক যুঁজলৈ যোৱাৰ পৰা বিৰত ৰাখি এই কথা আঙুলিয়াই দিয়ে যে সুগ্ৰীৱে হয়তো এজন ৰক্ষক বিচাৰি পাইছে।
চন্দ্ৰৰ দৰে উজ্জ্বল বুলি খ্যাত, নিজৰ বক্তব্য স্পষ্ট কৰাত পটু আৰু সকলো প্ৰাণীৰ ভাষা বুজি পোৱা তাৰাক বালিয়ে প্ৰশংসা কৰে।
তাৰাই তেওঁক ৰামৰ সৈতে সুগ্ৰীৱৰ মিত্ৰতা তথা সুগ্ৰীৱ আৰু তেওঁৰ পৰামৰ্শদাতাসকলে কৰা বালিৰ মৃত্যুৰ ষড়যন্ত্ৰৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰি দিয়ে।
বালিয়ে কেৱল তাৰাৰ পৰামৰ্শক অৱজ্ঞা কৰাই নহয় আনকি তাৰাক সুগ্ৰীৱৰ লগ লাগি প্ৰতাৰণা কৰাৰো সন্দেহ কৰে।
যুঁজ দি থাকোঁতে ৰামে পিছফালৰ পৰা বালিৰ ওপৰত এপাট তীৰ নিক্ষেপ কৰে যাৰ ফলত তেওঁ মাৰাত্মকভাৱে আঘাতপ্ৰাপ্ত হয়।
তেওঁলোকে তাৰাক ৰাজপ্ৰসাদলৈ ঘূৰি যাবলৈ আৰু অঙ্গদক ৰজা হিচাপে অভিষিক্ত কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।
মৃত্যুমুখত পৰা বালিক আলিঙ্গন কৰি তাৰাই সুগ্ৰীৱ আৰু ৰামক ধিক্কাৰ দি তেওঁৰ মৃত্যুত দুখ প্ৰকাশ কৰে।
তাৰাই ৰুমাক অধিগ্ৰহণ কৰা আৰু সুগ্ৰীৱক নিৰ্বাসন দিয়াৰ শাস্তি হিচাপে বালিৰ মৃত্যুক স্বীকাৰ কৰি লয়।
ৰামায়ণত বালিয়ে এটা গুহাত ৰাক্ষস মায়াৱীৰ সৈতে যুঁজ দিবলৈ যায় আৰু সুগ্ৰীৱক গুহাৰ পৰা ৰক্ত নিৰ্গত হ'লে গুহাৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে, যাৰ অৰ্থ হৈছে যে তেওঁক হত্যা কৰা হৈছে, কিন্তু যদি দুগ্ধ নিৰ্গত হয় তেন্তে ই সূচাব যে মায়াবীৰ মৃত্যু হৈছে।
এবছৰৰ যুঁজৰ পিছত মৃত্যুমুখত পৰা মায়াবীয়ে তেওঁৰ শুকুলা তেজৰ ৰং যাদুবিদ্যাৰ দ্বাৰা ৰঙালৈ পৰিৱৰ্তন কৰে।
ইফালে বালি উভতি অহাৰ পিছত তেওঁ সুগ্ৰীৱৰ ব্যাখ্যা অস্বীকাৰ কৰি তেওঁ‌ক নিৰ্বাসিত কৰে আৰু কেৱল তাৰাক পুনৰাই নিজৰ কৰিয়েই ক্ষান্ত নাথাকি প্ৰতিশোধ স্বৰূপে সুগ্ৰীৱৰ পত্নী ৰুমাকো নিজৰ কৰি লয়।
যদিও বালিয়ে তেওঁৰ স্বামী জীয়াই থকাৰ সময়ত ৰুমাক নিজৰ কৰাৰ কাৰ্যক ৰামায়ণৰ ভাষ্যকাৰসকলে সৰ্বজনীনভাৱে সমালোচনা কৰে, তেওঁলোকে সুগ্ৰীৱক তাৰাক তেওঁৰ পত্নী হিচাপে লোৱাৰ বাবে ক্ষমা কৰে, কিয়নো তেওঁ বালিৰ মৃত্যু হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰিছিল।
যদিও বালিয়ে ৰুমাক অধিগ্ৰহণ কৰিছিল, জ্যেষ্ঠ ভাতৃয়ে তেওঁৰ ভাই-বোৱাৰীক পত্নী হিচাপে লোৱা কথাটোক সৰ্বজনীনভাৱে গৰিহণা দিয়া হয়।
ৰামাশ্ৰয় শৰ্মাই বিবেচনা কৰে যে তাৰা আৰু সুগ্ৰীৱৰ বিবাহৰ ক্ষেত্ৰত ৰামৰ নীৰৱতাই এই কাৰ্য মানি নোলোৱাৰ সংকেত নিদিয়ে, বৰঞ্চ তেওঁ স্থূল চৰিত্ৰযুক্ত বান্দৰৰ যৌন সম্পৰ্কৰ বিষয়টোত চিন্তিত নহয়৷ ৰামায়ণে উল্লেখ কৰিছে যে সুগ্ৰীৱে ৰুমা আৰু তাৰাকে ধৰি নাৰীসকলৰ সৈতে যৌনসুখ ভোগ কৰিছিল।
অৱশ্যে ৰামায়ণত অঙ্গদে সুগ্ৰীৱক তেওঁৰ মাতৃস্থানীয় বৌৱেক তাৰাৰ সৈতে কামুকতাপূৰ্ণ বিবাহৰ বাবে সমালোচনা কৰে৷ ৰাজনৈতিক বিবাহ হ'লেও তাৰাই সুগ্ৰীৱক নিষ্ঠাৰে সেৱা আগবঢ়ায়।
ভানৰৰ ৰজা হিচাপে সুগ্ৰীৱে ৰাক্ষস ৰজা ৰাৱণৰ হাতৰ পৰা ৰাম পত্নী সীতাক মুক্ত কৰাৰ অন্বেষণত ৰামক সহায় কৰিছিল।
ৰামায়ণে কোনো আনুষ্ঠানিক বিবাহ বা অগ্নিপৰীক্ষাৰ দৰে কোনো আনুষ্ঠানিক শুদ্ধিৰ কথা লিপিৱদ্ধ কৰা নাই৷ কিছুমান সমালোচকৰ মতে আনুষ্ঠানিক বিবাহৰ বৰ্ণনাৰ অভাৱৰ পৰা গম পোৱা যায় যে সুগ্ৰীৱৰ সৈতে তাৰাৰ সম্পৰ্ক বিধৱা বিবাহ বা বহুমুখী নহয়, কিন্তু সুগ্ৰীৱৰ দ্বাৰা কেৱল গ্ৰহণহে।
সুগ্ৰীৱক ৰজা হিচাপে ৰাজ্যাভিষেক কৰাৰ প্ৰসংগত অঙ্গদক উত্তৰাধিকাৰী ৰাজকুমাৰ বুলিও বৰ্ণনা কৰা হৈছে, আনহাতে তাৰাক সুগ্ৰীৱৰ পত্নী বুলিও উল্লেখ কৰা হৈছে।
নাহেশ ভট্টৰ দ্য তিলকত সুগ্ৰীৱৰ সৈতে তাৰাৰ বিবাহক ন্যায্যতা দিয়া হৈছে কিয়নো সুগ্ৰীৱ তেওঁৰ মৃত স্বামীৰ ভায়েক আছিল।
ইয়াত আৰু কোৱা হৈছে যে তাৰাই পুনৰ বিবাহ কৰা উচিত কিয়নো তাই প্ৰথম তিনিটা জাতিৰ নাছিল আৰু যুৱাৱস্থাত আছিল।
বালিৰ মৃত্যুৰ পিছত তাৰাই সুগ্ৰীৱক স্বামী হিচাপে লোৱা কাৰ্যক অঙ্গদ আৰু ৰাজ্যখনৰ ভৱিষ্যত সুৰক্ষিত কৰাৰ প্ৰয়াস হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
ৰামৰ পত্নী সীতাক ৰাক্ষসৰাজ ৰাৱণে হৰণ কৰাৰ পিছত ৰাম আৰু তেওঁৰ ভাতৃ লক্ষ্মণে তেওঁক বিচাৰি অৰণ্যত ঘূৰি ফুৰে।
বালিৰ ভয়ত পলাই সেই অৰণ্যতে লুকাই থকা হনুমানে তেওঁলোকক লগ পায় আৰু নিৰ্বাসিত সুগ্ৰীৱৰ কাষলৈ লৈ যায়।
ৰামে সুগ্ৰীৱক প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল যে তেওঁ বালিক হত্যা কৰিব আৰু সুগ্ৰীৱক বানৰৰ ৰজা হিচাপে পুনৰ স্থাপন কৰিব।
এক ৱায়াং সংস্কৰণ অনুযায়ী বালি গুহাৰ কিষ্কিন্ধা, জঁ‌টাসুৰ আৰু লেম্বুসুৰৰ ৰাক্ষস ৰজাসকলৰ সৈতে যুঁজ দিবলৈ যায়।
দেৱতাসকলে সুগ্ৰীবক কিষ্কিন্ধাৰ ৰজা পাতে আৰু তেওঁৰ "মৃত" ভ্ৰাতৃ সহায় কৰাৰ বাবে তেওঁক পুৰস্কাৰ হিচাপে তাৰাক অৰ্পণ কৰে।
এই ভাষাবোৰ কেনেকৈ গঠিত হৈছে, সময়ৰ সোঁতত বা প্ৰব্ৰজনৰ ফলত ইয়াৰ কেনেকৈ পৰিবৰ্তন হয় বা হৈছে, অন্য ভাষাৰ লগত ই কেনেদৰে সম্পৰ্কিত আৰু কোৱা লোকসকলে ইয়াক কেনেদৰে কয় ইত্যাদি বিষয়ে ভাষাবিজ্ঞানত আলোচনা কৰা হয়।
ৰ মতে “ভাষাবিজ্ঞান হ'ল এনে এবিধ বিজ্ঞান, যি ভাষাটোৰ অভ্যন্তৰীণ গঠন বিশ্লেষণ কৰি ভাষাটো বুজিবলৈ চেষ্টা কৰে।
ভাষাবিজ্ঞানীৰ প্ৰথম কাম হ'ল মানুহে ভাষাটো কেনেকৈ কয় বা লিখে তাকে বৰ্ণনা কৰাটো; তেওঁলোকে কেনেকৈ কোৱা বা লিখা উচিত তাৰ বিধান দিয়াটো নহয়।
ভাষাৰ জন্ম, ভাষাৰ উপাদান আৰু প্ৰকৃতি ইত্যাদি বিশেষ ভাষা নিৰপেক্ষ বিষয় অৰ্থাৎ ভাষাৰ সামগ্ৰিক দিশৰ ওপৰত ভাষাবিজ্ঞানে পৰ্যালোচনা চলায়।
উপভাষাবোৰৰ বৈচিত্ৰই তেওঁক কামৰ সমল যোগায় বাবেই নহয়, ভাষাটোৰ মান্য আৰু উপ-মান্য ৰূপৰ মূল আৰু ইতিহাসো এনে স্থানীয় ভাষাৰ আলোকতে বিচাৰ কৰা সম্ভৱ।
ধ্বনিৰ উচ্চাৰণ , উচ্চাৰণ কৰোঁতে প্ৰয়োগ হোৱা বাগিন্দ্ৰিয়, উচ্চাৰণৰ বিভিন্ন কৌশল বা ধৰণ আৰু স্থান, ধ্বনিৰ লক্ষণ, গুণ আৰু এইবোৰৰ প্ৰকৃতি বা স্বৰূপ আদিৰ বিজ্ঞানসন্মত সূক্ষ্ম আলোচনা কৰা হয় ধ্বনিবিজ্ঞানত।
যি ভাষাৰ কোনো প্ৰাচীন নিদৰ্শন নাই, যি ভাষা কেতিয়াও লিপিবদ্ধ হোৱা নাই, তেনে ভাষাক সহজে বিশ্লেষণ কৰিবলৈ এই শাখা অধ্যয়নৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছে।
তুলনামূলক ভাষাবিজ্ঞানৰ জৰিয়তে বিভিন্ন ভাষাৰ পূৰ্ব ৰূপৰ নিৰূপণৰ দ্বাৰা ভাষাৰ পাৰিবাৰিক সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিব পাৰি।
কোনো এটা ভাষাৰ বিভিন্ন সময়ৰ ৰূপ অৰ্থাৎ ভাষাৰ সময়ৰ সোঁতত কেনেদৰে পৰিৱৰ্তন আৰু বিকাশ হয়, তাৰে বিতং আলোচনা ইয়াত কৰা হয়।
হৰিশ-চন্দ্ৰৰ গৱেষণা পত্ৰৰ বিষয়বস্তু ডিৰাকৰ বিষয় লৈয়ে আছিল আৰু সেই সূত্ৰে তেওঁ ডিৰাকৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
১৯৪৫ চনত কেমব্ৰিজলৈ গৈ হৰিশ-চন্দ্ৰই ডিৰাকৰ অধীনত তাত্ত্বিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানত গৱেষণা আৰম্ভ কৰে।
পদাৰ্থ বিজ্ঞানী আৰু গণিতজ্ঞ ৱল্ফগেঙ্গ ইৰাষ্ট পলিৰ বক্তৃতাসমূহো তেওঁ শুনিছিল আৰু পলিৰ এটা খুঁতো ধৰা পেলাইছিল।
হৰিশ-চন্দ্ৰৰ বাবে তেওঁ ঘৰুৱা শিক্ষক ৰাখি দিয়ে আৰু সংগীতৰ শিক্ষক, নৃত্যৰ শিক্ষকো নিযুক্ত কৰি দিয়ে।
তাৰ পৰা ১৪ বছৰ বয়সত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় আৰু কানপুৰৰ বিশ্বম্ভৰ নাথ সনাতন ধৰ্ম ইণ্টাৰ কলেজ ত ভৰ্তি হয়।
১৯৪১ চনত এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক পৰীক্ষাত আৰু ১৯৪৩ চনত একেখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰাই পদাৰ্থ বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
উল্লেখযোগ্য যে পদাৰ্থ বিজ্ঞানী পল এ এম ডিৰাকৰ পঢ়ি বিস্ময়-বিমুগ্ধ হৈ হৰিশ-চন্দ্ৰই তাত্ত্বিক পদাৰ্থ বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰিব বুলি ভাবিছিল।
এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ত হৰিশ-চন্দ্ৰৰ অন্যতম প্ৰিয় শিক্ষক আছিল পদাৰ্থ বিজ্ঞানী কে শ্ৰীনিবাস কৃৃৃৃৃৃৃৃৃষ্ণন।
কে শ্ৰীনিবাস কৃৃৃৃৃৃৃৃৃষ্ণনৰ নিৰ্দেশানুযায়ী হৰিশ-চন্দ্ৰই বাংগালোৰৰ ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অব ছায়েন্সত হোমি জাহাঙ্গীৰ ভাবাক লগ ধৰি ভাৱাৰ লগত তাত্ত্বিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানত গৱেষণা আৰম্ভ কৰে।
ড॰ কালেৰ সহধৰ্মিণীয়ে হৰিশ-‍‍‍‍‍চন্দ্ৰক বৰ আদৰ-সাদৰ কৰিছিল আৰু ফৰাচী ভাষা শিকাইছিল।
তেওঁ নিজৰ নামটো হৰিশচন্দ্ৰ বুলিয়েই লিখিছিল যদিও তেওঁৰ প্ৰথমখন বৈজ্ঞানিক গৱেষণা পত্ৰৰ প্ৰকাশৰ সময়ত সম্পাদকে তেওঁৰ নামটোৰ শব্দযুগলৰ মাজত এডাল হাইফেন বহুৱাই দিলে, হৰিশ-চন্দ্ৰ।
কৰ্তব্যৰ তাগিদাত চন্দ্ৰকিশোৰ দিহিঙে-দিপাঙে ঘূৰি ফুৰিব লগা হোৱা বাবে পত্নী আৰু ল'ৰা-ছোৱালীক কানপুৰৰ শহুৰেকৰ ঘৰত ৰাখে।
১৯৪৭-৪৮ চনত হৰিশ-চন্দ্ৰক সহযোগী হিচাপে লৈ পল ডিৰাকে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰিন্সটনৰ ইনষ্টিটিউট অৱ এডভান্সড ষ্টাডিলৈ যায়।
তাত হৰিশ-চন্দ্ৰই তাত তিনিজন কুশাগ্ৰবুদ্ধিৰ গণিতজ্ঞৰ সান্নিধ্যলৈ অহাৰ সুবিধা পায়- হাৰমান ওয়েল , এমিল আৰ্তিন আৰু ক্লড ছেভিলি ।
সেইদিনা গণিতজ্ঞ আৰমাণ্ড ব'ৰেলৰ ষাঠিতম জন্মদিৱস উপলক্ষে হোৱা এটা অনুষ্ঠানত তেওঁ অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
শৰৎ চন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ উপন্যাসৰ আধাৰত, ছবি বিশ্বাস, পাহাৰী সান্যালক লৈ নিৰ্মাণ কৰা শুভদা পৰিচালনা কৰিছিল নিৰেন লাহিড়ীয়ে।
উত্তম কুমাৰে নিজে প্ৰযোজনা কৰা থিয়েটাৰ গ্ৰুপ ‘কৃষ্টি ও সৃষ্টি’ত তেওঁক অভিনয় কৰিবলৈ মাতিছিল।
তাৰে কেইখনমান- ‘লাখ তাৰা’ , ‘কল্যাণী’ , ‘অনুপমা’ , ‘ৰাইকমল’ , ‘নৱজন্ম’ , ‘পুনৰ মিলন’ , ‘মৰুতীৰ্থ হিংলাজ’ , ‘ৰাজা-সাজা’ , ‘দুই ভাই’ , ‘ভ্ৰান্তি বিলাস’ , ‘মমেৰ আলো’ , ‘নিশিপদ্ম’ আদি।
তেওঁলোকে মৃণাল সেনৰ প্ৰথম ছবি ‘ৰাত ভোৰে’ আৰু তপন সিনহাৰ দ্বিতীয় প্ৰয়াস- ‘উপহাৰ’ত গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
উত্তৰ সাৰথি গ্ৰুপ থিয়েটাৰে পূব পাকিস্তানৰ শৰনাৰ্থী সমস্যাৰ ওপৰত আধাৰিত আৰু কানু বেনাৰ্জী পৰিচালিত নাট এখনত অভিনয় কৰিবলৈ ভানু বেনাৰ্জীয়ে সাবিত্ৰীক লৈ আহিছিল।
পৰিচালক কানু বেনাৰ্জী পৰৱৰ্তী কালত সত্যজিৎ ৰায়ৰ পথেৰ পাঁচালীত হৰিহৰ ৰায়ৰ চৰিত্ৰটো কৰিছিল।
এই নাটকখনক লৈ ১৯৫৩ চনত অগ্ৰদূতৰ পৰিচালনাৰে চলচ্চিত্ৰ এখনো নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, য’ত সাবিত্ৰীয়েও অভিনয় কৰিছিল।
অগ্ৰদূতে পৰিচালনা কৰা আৰু উত্তম কুমাৰে অভিনয় কৰা ‘সহযাত্ৰী’ ছবিখনেৰে তেওঁ চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰবেশ কৰিছিল।