polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
২০১৩ চনৰ ৯ জুলাইত অনুষ্ঠিত প্ৰথম নিৰ্ভয়া সমাৰোহত ব্ৰহ্ম কুমাৰী বিশ্ব আধ্যাত্মিক বিশ্ববিদ্যালয়ক প্ৰথম নিৰ্ভয়া সন্মান প্ৰদান কৰা হৈছিল।
২০১৫ চনৰ ৯ এপ্ৰিল তাৰিখে অনুষ্ঠিত দ্বিতীয় নিৰ্ভয়া সমাৰোহত মিছনেৰীজ অৱ চেৰিটিক দ্বিতীয় নিৰ্ভয়া সন্মান প্ৰদান কৰা হৈছিল।
উৎসৱটোত বিশিষ্ট ভাৰতীয় শিল্পীসকলৰ নৃত্য আৰু সংগীত প্ৰদৰ্শন "আমাৰ ভিতৰত জুই জ্বলাই ৰাখিবলৈ." উৎসৱৰ টেগলাইনৰ সৈতে সংগতি ৰাখি প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
২০১২ চনৰ দিল্লী দলবদ্ধ ধৰ্ষণৰ ভুক্তভোগীক স্মৰণ কৰাৰ লগতে মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসাৰ সকলো ভুক্তভোগীৰ প্ৰতি উছৰ্গিত বিভিন্ন আলেখ্য সংগীত আৰু নৃত্যৰ মাধ্যমত প্ৰকাশ কৰা হয়।
তেওঁৰ মাতৃ সুপ্ৰিয়া দাসগুপ্ত এগৰাকী কষ্টিউম ডিজাইনাৰ আছিল, যিয়ে ৭৩ বছৰ বয়সত স্বামীৰ পৰিচালনাৰ ‘আমোদিনী’ ছবিৰ কষ্টিউম ডিজাইনৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
তেওঁ স্কুলীয়া শিক্ষা কলকাতাৰ কলকাতাৰ মডাৰ্ণ হাইস্কুলত গ্ৰহণ কৰিছিল, যিখন এখন ছোৱালীৰ স্কুল আছিল।
তেওঁ প্ৰেচিডেঞ্চি কলেজৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতক শ্ৰেণীত ভৰ্তি হৈছিল যদিও ডিগ্ৰী লব নোৱাৰিলে।
আনন্দবাজাৰ পত্ৰিকা গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত এই আলোচনীখন পশ্চিমবঙ্গ আৰু বাংলাদেশ উভয়তে সমানে জনপ্ৰিয় আছিল।
সেনে ১৫ বছৰ বয়সত, প্ৰেচিডেঞ্চি কলেজত পঢ়ি থকা অৱস্থাতে ১৯৬১ চনৰ ছবি ‘তিন কন্যা’ৰ সমাপ্তি অংশৰ মৃণ্ময়ী চৰিত্ৰটোৰ যোগে চলচ্চিত্ৰ জগতত ভৰি দিছিল।
প্ৰখ্যাত ফটোগ্ৰাফাৰ ব্ৰায়ান ব্ৰেকে ১৫ বছৰত বয়সত তোলা তেওঁৰ ফটো লাইফ মেগাজিনৰ বেটুপাতত প্ৰকাশ পায়।
১৯৮১ চনত সেনে শশী কাপুৰে প্ৰযোজনা কৰা ‘৩৬ চৌৰঙ্গী লেন’ৰে পৰিচালনাৰ ক্ষেত্ৰখনত প্ৰবেশ কৰে, যিখন ছবিয়ে দুটাকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
তেওঁ পৰিচালনা কৰা ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাপ্ৰাপ্ত কেইখনমান ছবি- 'পাৰমিতাৰে একদিন', 'মিষ্টাৰ এণ্ড মিচেছ আয়াৰ', '১৫ পাৰ্ক এভিনিউ', 'যুগান্ত', 'পৰমা' আদি।
অপৰ্ণা সেন এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালিকা আৰু অভিনেত্ৰী, যি বঙালী চলচ্চিত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে জনাজাত।
তেওঁ নটাকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা পোৱাৰ উপৰিও ভাৰত চৰকাৰৰ পদ্মশ্ৰী সন্মান লাভ কৰিছে।
২০০৯ত সেনে শৰ্মিলা ঠাকুৰ আৰু ৰাহুল বসুৰ সৈতে অনিৰুদ্ধ ৰয়চৌধুৰীৰ ছবি অন্তহীনত অৱতীৰ্ণ হয়।
কাল সমকাল, , আৰু মেঘালী দৃষ্টিৰে, অঁ আঁয়ঁ ইবাঁচি, , দুপাহী খৰিকাজাই, , সোৱণশিৰিৰ সপোন মথি, , অসম সাহিত্য সভাৰ কুমাৰ কিশোৰ বঁটা প্ৰাপ্ত উপন্যাস,নদীবান্ধ বিৰোধী আন্দোলনৰ পটভূমিত ৰচিত উপন্যাস), বেলীমুখী বনকুঁৱৰী, (প্ৰকাশক-পূৰ্বাঞ্চল প্ৰকাশ, ২০১৮, প্ৰাক্ স্বাধীনতা আৰু স্বাধীনোত্তৰ কালৰ এখন সমাজক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা বুৰঞ্জীমূলক উপন্যাস) , দুপাহি খৰিকাজাই
তেখেতে বৰবৰী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰপৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰে আৰু ১৯৭৬ চনত হাইস্কুল শিক্ষা লাভ কৰে পিছলাগুড়ি উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰপৰা।
১৯৮৪ চনত নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজৰ পৰা অসমীয়া বিষয়ত স্নাতক শিক্ষা লাভ কৰে আৰু ১৯৮৭ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা অসমীয়া বিভাগত স্নাতকোক্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
দেৱীৱে অসমীয়া বিষয়ৰ বিষয় শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে ২০২১ বৰ্ষত হাৰমতী হায়াৰছেকেণ্ডেৰীৰপৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
অসমীয়া ভাষাত বহুেকইখন উপন্যাস, গল্পপুথি লিখাৰ লগতে গৰীয়সী, আমাৰ অসম, নিয়মীয়া বাৰ্তা আদি আলোচনীত গল্প প্ৰকাশ কৰি আহিছে৷
তেখেতৰ প্ৰথম গল্প সংকলনখনৰ নাম ‘স্বাধীনতাৰ ৰম্যভূমিত’, এই গ্ৰন্থখনে ‘সদৌ অসম ভবাণী শৰ্মা স্মাৰক চুটি গল্প গ্ৰন্থ বঁটা’ লাভ কৰে৷ সাৰদা প্ৰকাশন, প্ৰথম প্ৰকাশ- ২০০৭, তেখেতৰ আনখন গল্প সংকলন হ’ল ‘বেটুপাতৰ স্বৰলিপি’ ।
ধনদা দেৱীৰ ‘আৰোহণ’, শীৰ্ষক এখন চিৰিয়েল ইতিমধ্যে প্ৰচাৰ হৈছে৷ এই চিৰিয়েলখন নৰ্থ ইষ্ট চেনেল যোগে প্ৰচাৰিত প্ৰয়োজক- ঘন হাজৰিকা, বিশিষ্ট নাট্যকাৰ।
তেখেতে হাৰমতী হায়াৰছেকেণ্ডেৰী অসমীয়া বিষয়ৰ বিষয় শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল আৰু ২০২১ বৰ্ষত চাকৰিৰপৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
ধনদা দেৱীয়ে এতিয়ালৈকে বহুকেইটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বঁটা লাভ কৰিছে৷ সেই সম্পৰ্কে তলত উল্লেখ কৰা হ’ল-
সেইদৰে দিলীপ শৰ্মাৰ ওচৰত ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ শিক্ষা, অনন্ত ওজাৰ ওচৰত বৰগীতৰ শিক্ষা আৰু পণ্ডিত মোহনলাল মিশ্ৰ, পণ্ডিত আলোক চেটাৰ্জী, মীৰা দত্ত ৰায় আৰু সুবিৰ নন্দীৰ ওচৰত শাস্ত্ৰীয়, লঘু-শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ শিক্ষা লাভ কৰে।
সেইদৰে ১৯৯২ চনত গুৱাহাটী ৰেডিঅ’ চেণ্টাৰ আৰু গুৱাহাটী দুৰদৰ্শন কেন্দ্ৰত শিশু শিল্পী হিচাপে গীত পৰিৱেশন কৰিছিল।
তেখেতে মনোজ বৈশ্যৰ ‘ক্ৰোধ’, যতীন বৰাৰ ‘ৰত্নাকৰ’, জুবিন গাৰ্গৰ কাঞ্চনজংঘা আদিৰ উপৰিও ভালেসংখ্যক অসমীয়া কথাছবি আৰু এককভাৱে গীত গাইছে।
২০২১ চনত ৰত্নাকৰ বোলছবিৰ ‘ৰাতি ৰাতি’ শীৰ্ষক গীতটোৰ বাবে তেখেতে শ্ৰেষ্ঠ কণ্ঠশিল্পী ৰ ‘প্ৰাগ্ চিনে এৱাৰ্ড’ লাভ কৰে।
অসমীয়া চিৰিয়েল বৈদেহী, ৰ’দালী, দামিনী, মমতা, পৰিনীতা, আলপনা আদিৰ শীৰ্ষ গীতত তেখেতে কণ্ঠ নিগৰাইছে।
পৰৱৰ্তী সময়ত কলিকতাৰ ৰবীন্দ্ৰ ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা শাস্ত্ৰীয় সংগীতত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁৰ দেউতাক তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰ শীৰ্ষস্থানীয় ব্যক্তি এল ভি প্ৰসাদৰ ভাতৃ, চলচ্চিত্ৰ সম্পাদক তথা পৰিচালক আক্কিনেনী সঞ্জীৱী।
যদিও তেওঁ তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল, মালায়ালম আৰু তামিল ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰৰ যোগে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত খ্যাতিলাভ কৰিছিল।
দুই দশকজোৰা কৰ্মজীৱনত তেওঁ সাতটাকৈ শ্ৰেষ্ঠ সম্পাদনাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু লগতে এটা বিশেষ জুৰী বঁটা লাভ কৰিছে।
তেওঁৰ কেইখনমান উল্লেখযোগ্য ছবি হ’ল- য়োদ্ধা , নিৰ্ণায়ম , ৰাগ-বিৰাগ বানপ্ৰস্থম , আলায়পালুথে , দিল চাহতা হ্যায় , কান্নাথিল মুথুমিট্টল , ওক্কাডু , আয়থা এঝুথু , নৱৰস , গুৰু , বিল্লা , ফিৰাক , তলৱাৰ আদি।
তেওঁ অসংখ্য বঁটা লাভ কৰিছে, যাৰ ভিতৰত উল্লেখনীয়- ৮টা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ৫টা কেৰালা ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, দুটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু ২টা নন্দী বঁটা।
বিভিন্ন ভাষাৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে লিমকা বুক অফ ৰেকৰ্ডচত বছৰটোৰ ব্যক্তি-২০১৩ হিচাপে তেওঁৰ নাম অন্তৰ্ভূক্ত হৈছে।
শ্ৰীকৰ প্ৰসাদে বহুকেইখন অসমীয়া আৰু অসমৰ জনজাতীয় ভাষাত নিৰ্মাণ কৰা চলচ্চিত্ৰৰ সম্পাদনাৰ কাম কৰিছিল।
ঘুগুহা লাংকুৰি দৌল অসমৰ হাবুংৰ চিল-কং-মুখৰ ওচৰৰ গঙমুখ গাওঁ ত অৱস্থিত এক মধ্যযুগীয় দৌল যত আম-চ্যু-চীন ধৰ্মৰ তাওবাদী দেৱতা লাংকুৰিৰ আৰাধনাৰ বাবে স্থাপন কৰা হৈছিল।
বুৰঞ্জীবিদ সকলৰ মতে এই দৌল চাওফা চ্যু-ডাং-ফাই নিজৰ মাতৃ নাং ঘুগু কুঁৱৰীৰ স্মৃতিত তেওঁক ডাঙৰ দীঘল কৰা হাবুং অঞ্চলত স্থাপন কৰিছিল।
লখিমপুৰৰপৰা ধেমাজি সদৰ পোৱাৰ আগেয়ে ১৫নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰপৰা চমজান-নৰোৱাথান সংযোগী পথেৰে প্ৰায় ৫ কিলোমিটাৰ সোমাই গ’লে দৌলটো পোৱা যায়।
লীলা গগৈয়ে আহোম যুগৰ দৌল দেৱালয়সমূহৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰি তেওঁৰ টাই সংস্কৃতিৰ ৰূপৰেখা নামৰ গ্ৰন্থত যি সময় নিৰ্ধাৰণ কৰিছে, তাত কিছুসংখ্যত দৌল-দেৱালয় আৰু পুখুৰীৰ সময় নিৰ্ধাৰণ কৰিব পৰা নাযায় বুলি উল্লেখ কৰিছে।
দ্য আমেৰিকান ছাইকিয়াট্ৰিক এচ'ছিয়েশ্যন এণ্ড ষ্টেটিছটিকেল মেনুৱেলৰ, পঞ্চম সংস্কৰণে ও ইয়াক নিৰ্দিষ্ট ৰোগ বুলি কোৱা নাই, অৱশ্যে ইয়াৰ দ্বাৰা কোনো ব্যক্তি অতি মাত্ৰা ভয়, অবিৰাম আৰু বিশেষ বিপত্তি বা দুৰ্ৱলতাৰ সৈতে যুক্ত হ'লে ই নিৰ্দিষ্ট ফোবিয়াৰ বিস্তৃত শ্ৰেণীৰ অধীনত আহিব পাৰে।
ট্ৰাইপোফোবিয়াক নিৰ্দিষ্ট ফোবিয়াৰ দৰে নিৰ্ভুলভাৱে বৰ্ণনা কৰা হ'ব নে নাই সেয়া নিৰ্ভৰ কৰিব ব্যক্তি জনৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ওপৰত, অৰ্থাৎ ভয় আৰু ঘৃণাৰ ভিত্তিত।
যিহেতু ফোবিয়াৰ সৈতে ভয় জড়িত, ট্ৰাইপোফোবিক চিত্ৰৰ প্ৰতিক্ৰিয়া বেচিভাগ বা একমাত্ৰ ঘৃণাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি উদ্ভৱ হয়।
ট্ৰাইপোফোবিয়াক এক বিশেষ ধৰণৰ ফোবিয়া বুলি স্পষ্ট ভাৱে কোৱাটো কঠিন অৰ্থাৎ ই প্ৰশ্নৰ আৱৰ্তত।
এক গৱেষণাত ট্ৰাইপোফোবিয়াত ভোগা বেছিভাগ অংশগ্ৰহণকাৰীৰে আচৰণ সমূহ নিৰ্দিষ্ট ফোবিয়াৰ বাবে ডিএছএম-৫ৰ নিৰ্ণয়ক সমূহৰ সৈতে মিলিছিল যদিও তেওঁলোকে এই ধৰণৰ ট্ৰাইপোফোবিক চিত্ৰ সমূহ দেখাৰ সময়ত ভয়ৰ পৰিৱৰ্তে বিতৃষ্ণা বা ঘৃণা অনুভৱ কৰিছিলে; অৰ্থাৎ তেওঁলোকে সংকট বা শাৰীৰিক তথা মানসিক ক্ষতিৰ সন্মুখীন হ'ব লগা হোৱা নাছিল।
ট্ৰাইপোফোবিয়াৰ প্ৰতিফলন সাধাৰণতে ব্যক্তিৰ স্নায়ুতন্ত্ৰৰ স্বতন্ত্ৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ মাধমেৰে ঘটে।
ট্ৰাইপোফোবিক প্ৰতিক্ৰিয়া উদ্ভৱ হোৱাত অনুপ্ৰেৰণা যোগোৱা দৃশ্য সমূহৰ মাজত অহানিকাৰক মাধ্যম যেনেঃ ফল-মূলত প্ৰাকৃতিক ভাৱে থকা ছিদ্ৰ, জলজ উদ্ভিদ যেনে পদুমৰ চকা, বা ইয়াৰ গা-গছ, মেটেকা আদিৰ ঠাৰি অংশত থকা অভ্যন্তৰীণ ছিদ্ৰ, বিভিন্ন ধৰণৰ বুৰবুৰণি আদি।
আনহাতে বিপদৰ সৈতে জড়িত মাধ্যম যেনেঃ কোনো পতংগ যেনে বৰল, মৌ, উঁই আদিৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত বাঁহ, চাক তথা হাফলু, ৰোগাক্ৰান্ত লোক বা জন্তুৰ দেহত হোৱা ঘাঁ আদিৰ ছিদ্ৰ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।
এই সমূহক আচহুৱা বুলি ধাৰণা কৰা ব্যক্তিয়ে সাধাৰণতে এনে দৃশ্য প্ৰত্যক্ষ কৰিলে কঁপিবলৈ ধৰে, হৃদস্পন্দন বাঢ়ি যায়, ঘামিবলৈ ধৰে বা খজুৱতি অনুভৱ কৰে।
অন্যান্য প্ৰত্যক্ষ লক্ষণ সমূহ হৈছে- দেহৰ নোম থিয় হোৱা, গা জিকাৰ খাই উঠা, অসহজ অনুভৱ কৰা, বিভিন্ন ধৰণৰ চাক্ষুষ অসন্তুষ্টি বা ভ্ৰম আদি।
ট্ৰাইপোফোবিয়া হ'ল অনিয়মিত আৰ্হি বা থেপা-থেপিকৈ থকা সৰু সৰু গাত বা ভিণ্ডৰ প্ৰতি থকা দৃষ্টি ঘৃণা।
আনুষ্ঠানিকভাৱে মানুহৰ এই আচৰণক মানসিক ব্যাধি হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হোৱা নাই, অৱশ্যে এই পৰিস্থিতিৰ প্ৰতি অতিৰিক্ত ভয় বা আশংকাই দেখা দিলে ইয়াক নিৰ্দিষ্ট ফোবিয়া হিচাপে চিহ্নিত কৰিব পাৰি।
অৱশ্যে কিছু গৱেষণাৰ পৰা এইকথা কোৱা হৈছে যে ট্ৰাইপোফোবিয়া কোনো জৈৱিক বিদ্ৰোহৰ ফল যি নেকি কোনো ট্ৰাইপোফোবিক আকৃতিক বিপদ বা ৰোগৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে।
প্ৰকৃততে ৰমন্যাসিক কাব্য আন্দোলনে গঢ় লৈ উঠিছিল নৱৱ্য ধ্ৰুপদীসকলৰ ৰীতিবদ্ধতাৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহাচৰণ কৰাৰ ফলশ্ৰুতি স্বৰূপেই।
ৰোমাণ্টিক কবিতাত ‘প্ৰকৃতি’ স্বয়ংসম্পূৰ্ণ স্বকীয় সত্তা ৰূপে প্ৰাণদায়িনী শক্তিৰ উৎস ৰূপে পৰিগণিত হয়।
প্ৰকৃতি-প্ৰীতিৰ লগতে চহা জীৱনৰ প্ৰতি আৰু গাঁৱলীয়া জীৱনৰ প্ৰতি গভীৰ আকৰ্ষণো ৰমন্যাসিক সাহিত্যৰ অন্যতম লক্ষণ।
ধ্ৰুপদী সাহিত্যৰ নগৰীয়া চৌখিন জীৱনৰ চিত্ৰণৰ বিপৰীতে ৰোমাণ্টিক সাহিত্যত চিহ্নিত হৈছিল গাঁৱলীয়া সৰল জীৱনৰ চিত্ৰ— ভেড়াৰখীয়া, কুটীৰ বাসী, সাধাৰণ লোকৰ সহজ-সৰল জীৱনৰ চিত্ৰ।
জড়বাদী দৃষ্টিভংগী, সামাজিক অত্যাচাৰ-অনাচাৰ আদিয়ে তেওঁলোকৰ মনত এক তিক্ততাৰ ভাব সৃষ্টি কৰিছিল আৰু তাৰ পৰিত্ৰাণ বিচাৰি তেওঁলোকে শান্তিৰ উৎস সন্ধান কৰিছিল মধ্যযুগৰ মাজত।
নব্যধ্ৰুপদীসকলৰ যুক্তি, বিচাৰবুদ্ধি বা বিচাৰমত্তা আৰু বুদ্ধিনিষ্ঠতাৰ ঠাইত কমন্যাসবাদীসকলে অভিসিক্ত কৰিলে কল্পনা আৰু আৱেগ-অনুভূতিক।
তাৰ গাতে আঁউজি গঢ় লোৱা আন এক বিশেষত্ব হ’ল– এই যুগৰ কবি-সাহিত্যিকসকলে বাস্তৱ জীৱনতকৈ এক অতিলৌকিক পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰিহে বেছি ভাল পাইছিল।
অসমীয়া সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰতো চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ কবিতা আৰু ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ উপন্যাস উল্লেখ্যযোগ্য।
তেওঁলোকে শাসক-শোষক, দমনমূলক আইন-কানুন, সামাজিক শোষণ নিষ্পেষণ, অন্যায় আদিৰ বিৰুদ্ধে বিপ্লৱী মনোভাৱ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
ৰমন্যাসিক কবিসকলে কিন্তু তাৰ পৰিৱৰ্তে অনাড়ম্বৰ, অনাড়ষ্ট ধ্বনিশীল ভাষাকহে কবিতাৰ বাহন কৰি ল'লে।
ৰমন্যাসবাদ বুলিলে এক শৈল্পিক, সাহিত্যিক, সাংগীতিক আৰু বৌদ্ধিক আন্দোলনক বুজা যায় যি অষ্টাদশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ইউৰোপত উদ্ভৱ হৈছিল।
ৰোমাঞ্চসমূহ বিষয়বস্তুতকৈ বিশেষ বৰ্ণনাশৈলীৰ উদ্ভাৱনৰ বাবে বেছি তাৎপৰ্যপূৰ্ণ বুলি চিহ্নিত কৰিব পাৰি।
বীৰত্বপূৰ্ণ কাৰ্যকলাপ, দুঃসাহসিক আৰু বিপদ সংকুল অভিযান, ৰোমাণ্টিক প্ৰেম ইত্যাদিসমূহেই ৰোমাঞ্চৰ প্ৰধান বিষয়বস্তু আছিল বুলি জনা যায়।
সমালোচক এম্বাৰক্ৰম্বিয়ে নামৰ গ্ৰন্থখনৰ মতে, “ৰমন্যাসবাদ হ’ল বাহ্যিক অভিজ্ঞতাৰ পৰা আঁতৰি গৈ অৰ্ন্তলোকৰ ওপৰত মনোনিবেশ কৰা।
সাহিত্য-সমালোচনাৰ ক্ষেত্ৰত ‘ৰোমাণ্টিক’ শব্দটো সৰ্বপ্ৰথমে ব্যৱহাৰ কৰিছিল জাৰ্মান দাৰ্শনিক সমালোচক শিগেলে।
তেওঁ ‘ৰোমাণ্টিক’ পদটো ‘ক্লাছিক’ পদৰ বিপৰীতধৰ্মী বুলি উল্লেখ কৰিছিল আৰু তাৰ পাছৰ পৰাই ইংলণ্ড আৰু ফ্ৰান্সত তেনে অৰ্থতে এই পদটো সণ্ঢালনিকৈ ব্যৱহাৰ হ’বলৈ ধৰে।
কবি সমালোচক মহেন্দ্ৰ বৰাই ১৯৭৬ চনত "ৰোমাণ্টিক" শব্দটোৰ অসমীয়া ভাষাৰ পৰিভাষা স্বৰূপে "ৰমন্যাস" শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰে।
জন ফ্লেমিং, পিটাৰ ডাইমণ্ড, প্ৰশান্ত পট্টনায়কৰ দৰে অৰ্থনীতিবিদে এই উপপাদ্য প্ৰমাণ হোৱাৰ ঠিক পাছতেই সমালোচনা আগবঢ়াইছিল, হাৰ্ছান্যিৰ ১৯৫৫ৰ প্ৰবন্ধৰ ৫ বছৰৰ ভিতৰতেই।
ডাইমণ্ড আৰু অমৰ্ত্য সেনৰ মতে এই উপপাদ্যক নৈতিক নিৰ্ণয়ৰ আধাৰ কৰিলে অসহনীয় স্তৰৰ আৰ্থিক অসমতা সমাজত দেখা দিব পাৰে।
সেনে প্ৰথমৰ ভন নয়মেন আৰু মৰ্গেণষ্টাৰ্ণৰ ধাৰণাৰ ভিত্তিত সংজ্ঞায়িত প্ৰত্যাশিত সামাজিক কল্যাণ ফলন বৃহদায়ন যে, কিছু বিশেষ চৰ্তৰ পূৰ্তি হ'লে, আয় সমান কৰি কৰিব পৰা যায়, সেই বিষয়ো উত্থাপন পাছলৈ কৰিছিল।
পিচে ব্ৰুমে যুক্তি দাঙি ধৰিছিল যে ডাইমণ্ড আৰু সেনে আপত্তি কৰা এই অসমতাৰ কোনো অৰ্থ নাই যদি উপযোগিতা গণন সংখ্যা নহয়-- আৰু যদি উপযোগিতা গণন সংখ্যা হয় তেন্তে সমালোচনাৰ মূল প্ৰভাৱ নোহোৱা হয়।
তেওঁৰ মতে এনে ধাৰণা মানৱ মনোবিজ্ঞানৰ সৈতে নিমিলে- আৰু সেয়ে ইয়াৰ পৰা উদয় হোৱা নৈতিক নিৰ্ণয় অনেকৰ বাবে স্বীকৃত নহ'ব।
১৯৪৩ত গণিতজ্ঞ আৰু অৰ্থনীতিবিদ ভন নয়মেন আৰু মৰ্গেনষ্টাৰ্ণে প্ৰত্যাশিত উপযোগিতাৰ ভিত্তিত নিৰ্ণয় গ্ৰহণ কৰাৰ প্ৰথম স্বতঃসিদ্ধ আধাৰিত তত্ত্ব তৈয়াৰ কৰিছিল।
তেওঁলোকে এই কথাও বুজিছিল যে তেওঁলোকৰ তত্ত্বই প্ৰদান কৰা 'ভন নয়মেন- মৰ্গেনষ্টাৰ্ণ উপযোগিতা ফলন' সেই সময়ত অৰ্থনীতিত জনপ্ৰিয় ক্ৰমসূচক উপযোগিতা নহয়, বৰং গণন সংখ্যাহে- এই উপযোগিতা ৰৈখিক ৰূপান্তৰলৈহে সুকীয়া।
উপযোগিতা ফলন ক্ৰমসূচক নহৈ গণন সংখ্যা হোৱা কথাটো ১৯৫২ চনত অৰ্থনিতিবিদ মিল্টন ফ্ৰিডমেন আৰু লিয়নাৰ্ড ছেভেজে সমালোচনা কৰিছিল।
এই ধাৰণা দাৰ্শনিক জন ৰল্সৰ ৰ ধাৰণাৰ সৈতে মিলে, পিচে ৰল্স আৰু হাৰ্ছান্যিৰ তত্ত্বত ভালেমান পাথক্য আছে- বিশেষকৈ, ৰল্সৰ তত্ত্বত সামাজিক কল্যাণ ফলন ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাই।
জন ফ্লেমিং, পিটাৰ ডাইমণ্ড, প্ৰশান্ত পট্টনায়কৰ দৰে অৰ্থনীতিবিদে এই উপপাদ্য প্ৰমাণ হোৱাৰ ঠিক পাছতেই সমালোচনা আগবঢ়াইছিল।
পিচে ব্ৰুমে যুক্তি দাঙি ধৰিছিল যে এই অসমতাৰ কোনো অৰ্থ নাই যদি উপযোগিতা গণন সংখ্যা নহয়-- আৰু যদি উপযোগিতা গণন সংখ্যা হয় তেন্তে সমালোচনাৰ মূল প্ৰভাৱ নোহোৱা হয়।
অৰ্থনীতি আৰু দৰ্শনত হাৰ্ছান্যি উপযোগিতাবাদী উপপাদ্যৰ মতে, সামাজিক কল্যাণ ফলন সমাজ এখনৰ প্ৰত্যেক ব্যক্তিৰ ব্যক্তিগত উপযোগিতা ফলনৰ ভাৰিত সমান্তৰ মাধ্য, যদিহে কিছু বিশেষ চৰ্ত পূৰ্ণ হয়।
এই চৰ্তকেইটা হৈছে: সমাজখনে প্ৰত্যাশিত সামাজিক কল্যাণ বৃহদায়িত কৰে, সমাজৰ প্ৰত্যেক ব্যক্তিয়ে প্ৰত্যাশিত উপযোগিতা বৃহদায়িত কৰে আৰু যদি সমাজৰ প্ৰত্যেক ব্যক্তিয়ে সামাজিক অৱস্থাৰ ওপৰত দুটি সম্ভাৱিতা বিতৰণক সমানে অগ্ৰাধিকাৰ প্ৰদান কৰে, বা "পচন্দ" কৰে, তেন্তে সমাজেও সেই দুটি সম্ভাৱিতা বিতৰণক সমানে অগ্ৰাধিকাৰ প্ৰদান কৰে।
ধৰি লওক সদস্যতা ৰ প্ৰত্যেক সদস্য ৰ বাবে ৰ ওপৰত এটি অগ্ৰাধিকাৰ সম্বন্ধ আছে যাক ভন নয়মেন- মৰ্গেনষ্টাৰ্ণ উপযোগিতা ফলন ৰ ত প্ৰত্যাশিত মূল্য এৰে দৰ্শাব পাৰি।
লগতে ধৰি লওক যে এটি সামাজিক অগ্ৰাধিকাৰ সম্বন্ধ আছে যাক 'ভন নয়মেন- মৰ্গেনষ্টাৰ্ণ- বাৰ্গছন উপযোগিতা ফলন' ৰ প্ৰত্যাশিত মূল্য ৰে দৰ্শাব পাৰি।
তলত উপপাদ্যটোৰ এটি সৰলীকৃত প্ৰমাণ প্ৰদান কৰা হৈছে, যি হাৰ্ছান্যিৰ ১৯৫৫ৰ প্ৰমাণতকৈ বেলেগ।
হাৰ্ছান্যিৰ উপপাদ্যৰ মতে, যদি ওপৰত দিয়া আতাইকেইটা চৰ্ত পূৰ্ণ হৈছে, তেন্তে, প্ৰত্যেক ৰ বাবে এনে "কল্যাণ ভাৰ" আৰু ধ্ৰুৱক আছে যাতে ।
আমি লগতে মানি লওঁ যে পাৰেট' সম-অগ্ৰাধিকাৰৰ চৰ্ত পূৰ্ণ হৈছে, অৰ্থাৎ, যদি প্ৰত্যেক ৰ বাবে তেন্তে ।
” বেদৱতীৰ ৰূপত মুগ্ধ হৈ অনেক দেৱতা, গন্ধৰ্ব, যক্ষ, ৰাক্ষস আদিয়ে তেওঁক বিবাহ কৰিবলৈ বিচাৰিছিল কিন্তু তেওঁৰ পিতৃৰ ইচ্ছা আছিল যে, তেওঁৰ জোৱাই যেন ভগৱান বিষ্ণু হয়।
কুশধ্বজৰ ইচ্ছাত ক্ৰুদ্ধ হৈ দৈত্যৰাজ শুম্ভয়ে কুশধ্বজক বধ কৰে আৰু বেদৱতীৰ মাতৃ মালাৱতীয়ে দুখত স্বামীৰ সৈতে জ্বলিথকা জুইত জাহ যায়।
তেওঁ ৰাৱণক অতিথি হিচাপে যথেষ্ট সন্মান কৰে কিন্তু ৰাৱণে কামাতুৰ হৈ তেওঁক বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।
বেদৱতীয়ে সন্মতি নিদিয়াত ৰাৱণে তেওঁৰ বিমানৰ পৰা নামি বলপূৰ্বকভাৱে বেদৱতীক হৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
অসহায় হৈ বেদৱতীয়ে ৰাৱণৰ বংশ নিধনৰ বাবে তেওঁ পুনৰ ধাৰ্মিকৰ গৃহত জন্মগ্ৰহণ কৰিব বুলি কৈ জুইত তেওঁৰ দেহ ত্যাগ কৰে।
পৰৱৰ্তীকালত বেদৱতীয়ে সীতা ৰূপে জন্মগ্ৰহণ কৰি বিষ্ণুৰ অৱতাৰ ৰামৰ স্ত্ৰী হৈ ৰাৱণৰ ধ্বংসৰ কাৰণ হৈছিল।
অভিশাপ দিলে তপস্যা শক্তি হ্ৰাস পোৱা হেতু বেদৱতীয়ে ৰাৱণক অভিশাপ দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে যদিও অন্য এটা যুগত পুনৰ জন্মগ্ৰহণ কৰি ৰাৱণৰ ধ্বংসৰ কাৰণ হ'ব বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে।
তেওঁৰ এটি সন্তানৰ সৈতে বিধৱা মাতৃ কৃষ্ণাবাঈয়ে ধাত্ৰীবিদ্যাৰ প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰি থাকোঁতে বোম্বে মেডিকেল সেৱাত কৰ্মৰত ডাঃ ৰঘুনাথ কৰ্ণাডক লগ পায়।
১৯৫৮ চনত তেওঁ কৰ্ণাটক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত ধাৰৱাদৰ কৰ্ণাটক কলা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা গণিত শাস্ত্ৰ আৰু পৰিসংখ্যা বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তাৰপিছত তেওঁ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে ইংলেণ্ডলৈ যায় আৰু তত তেওঁ অক্সফোৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ মেগডালেন কলেজত দৰ্শন, ৰাজনীতি বিজ্ঞান আৰু অৰ্থনীতি অধ্যয়ন কৰে।
ৰডছ স্কলাৰ হিচাপে তেওঁ ১৯৬৩ চনত দৰ্শন, ৰাজনীতি বিজ্ঞান আৰু অৰ্থনীতিৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ জগতৰ লগতো সক্ৰিয় ভাবে চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, অভিনেতা আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ হিচাপে জড়িত হৈ আছিল।
তেওঁৰ হিন্দী আৰু কন্নড় বোলছবিয়ে বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰ বুটলিব সক্ষম হৈছে।
তেওঁ বিভিন্ন শাখাৰ সৰ্বমুঠ ১০টা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু ৭টা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছে।
গিৰীশ ৰঘুনাথ কৰ্ণাড এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেতা, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, কন্নড় লেখক, নাট্যকাৰ, চিত্ৰ্যনাট্যকাৰ আৰু ৰোডছ স্কলাৰ।
১৯৬০ৰ দশকত নৱ ভাৰতীয় নাট্যজগতত তেওঁ কন্নড় ভাষাৰ বিখ্যাত নাট্যকাৰ হিচাপে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
তেওঁৰ সাহিত্যিক অৱদানৰ বাবে তেওঁক ১৯৯৮ চনত ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সাহিত্য সন্মান জ্ঞানপীঠ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
চাৰি দশক জুৰি গিৰীশ কৰ্ণাডে ঐতিহাসিক আৰু ধৰ্মীয় আখ্যানমূলক কাহিনীক বৰ্তমান সময়ৰ লগত খাপ খুৱাই নাট্যৰ যোগেৰে প্ৰতিফলিত কৰিছে।
শৰৎচন্দ্ৰৰ পাঁচ বছৰ বয়সকালত মতিলালে তেওঁক দেৱানন্দপুৰৰ প্যাৰী পণ্ডিতৰ পাঠশালাত ভৰ্ত্তি কৰে।
ইয়াৰ পিছত ভাগলপুৰ চহৰত থকা সময়ত তেওঁৰ মোমায়েকে স্থানীয় দুৰ্গাচৰণ বালক বিদ্যালয়ত ছাত্ৰবৃত্তিত ভৰ্তি কৰায়।
১৮৮৯ চনত মতিলালৰ চাকৰী গুচি যোৱাত তেওঁ পৰিয়াল লগত লৈ দেৱানন্দপুৰলৈ ঘুৰি অহাত শৰৎচন্দ্ৰয়ে জিলা স্কুল ত্যাগ কৰে।
তেতিয়া তেওঁ হুগলী ব্ৰাঞ্চ স্কুলত ভৰ্তি হয়, কিন্তু ১৮৯২ চনত দাৰিদ্ৰৰ বাবে স্কুলৰ মাচুল দিবলৈ নোৱাৰাৰ কাৰণে তেওঁক এই বিদ্যালয় ত্যাগ কৰিলগীয়া হয়।
১৮৯৩ চনত মতিলালে পুনৰায় ভাগলপুৰ ঘুৰি যোৱাত প্ৰতিৱেশী সাহিত্যিক তথা তেজনাৰায়ণ জুবিলী কলেজিয়েট স্কুলৰ শিক্ষক পাঁচকড়ি বন্দ্যোপাধ্যায়ে শিক্ষালাভৰ প্ৰতি শৰৎচন্দ্ৰৰ আগ্ৰহ লক্ষ্য কৰি তেওঁক বিদ্যালয়ত ভৰ্তি কৰাই দিয়ে।
এই বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৮৯৪ চনত দ্বিতীয় বিভাগত এন্ট্ৰেন্স পৰীক্ষা পাচ কৰি তেজনাৰায়ণ জুবিলী কলেজত ভৰ্তি হয়।
এই সময়ত তেওঁ তেওঁৰ মাতামহৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতা অঘোৰনাথৰ দুই পু্ত্ৰ সুৰেন্দ্ৰনাথ আৰু গিৰীন্দ্ৰনাথক প্ৰতি নিশা পঢ়াইছিল আৰু তাৰ বিনিময়ত অঘোৰনাথে তেওঁক কলেজত পঢ়িবলৈ প্ৰয়োজনীয় অৰ্থৰ যোগান ধৰিছিল।
কলেজ ত্যাগ কৰাৰ পিছত শৰৎচন্দ্ৰ ভাগলপুৰ চহৰৰ আদমপুৰ ক্লাবৰ সদস্যৰ লগত খেলাধুলা আৰু অভিনয় কৰি সময় অতিবাহিত কৰিছিল।
সেই সময়ত প্ৰতিবেশী বিভূতিভূষণ ভট্টেৰ ঘৰত এটি সাহিত্যসভাৰ আয়োজন কৰা হৈছিল, যাৰ ফলশ্ৰুতিত তেওঁ 'বড়দিদি', 'দেৱদাস', 'চন্দ্ৰনাথ', 'শুভদা' ইত্যাদি উপন্যাস আৰু 'অনুপমাৰ প্ৰেম', 'আলো ও ছায়া', 'বোঝা', 'হৰিচৰণ' ইত্যাদি গল্প ৰচনা কৰিছিল।
তেওঁ কিছুদিন বনেলী ৰাজ-ষ্টেটত চাকৰি কৰিছিল কিন্তু পিতাৰ ওপৰত কিবা কাৰণে অভিমানবশতঃ তেওঁ সন্ন্যাসী সাজি ঘৰ এৰি গুচি যায়।
তেতিয়া তেওঁৰ পিতাৰ মৃত্যু হোৱাত তেওঁ ভাগলপুৰ ঘুৰি আহি পিতাৰ শ্ৰাদ্ধ সম্পন্ন কৰি কলকাতা যাত্ৰা কৰে।
তেওঁ কলকাতা উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ উকিল লালমোহন গঙ্গোপাধ্যায়ৰ ঘৰত হিন্দী কিতাপৰ ইংৰাজী তৰ্জমা কৰাৰৰ বাবে মাহিলী ৩০ টকাৰ চাকৰী পায়।
চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শত তেওঁ স্বাস্থ্য উদ্ধাৰৰ উদ্দেশ্যে দেওঘৰত তিনি-চাৰি মাহ কটাই কলকাতা ঘূৰি আহি আকৌ অসুস্থ হৈ পৰে।
চিকিৎসাৰ বাবে তেওঁক প্ৰথমে দক্ষিণ কলকাতাৰ সাবাৰ্বান হস্পিটেল ৰ'ডৰ এটি ইউৰোপীয় নাৰ্চিং হোমত আৰু তাৰ পিছত ৪নং ভিক্টোৰিয়া টেৰাচত অৱস্থিত পাৰ্ক নাৰ্চিং হোমত ভৰ্তি কৰা হয়।
১৯৩৮ চনত ১২ জানুৱাৰীত শল্য চিকিৎসক ললিতমোহন বন্দ্যোপাধ্যায়ে তেওঁৰ অস্ত্ৰোপচাৰ কৰে, কিন্তু চাৰি দিন পিছতেই পুৱা দহটাত শৰৎচন্দ্ৰয়ে শেষ নিঃশ্বাস ত্যাগ কৰে।
শৰৎচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায় ১৮৭৬ চনৰ ১৫ ছেপ্টেম্বৰত বেংগল প্ৰেচিডেন্সিৰ হুগলী জিলাৰ দেৱানন্দপুৰ গাঁৱত এক দৰিদ্ৰ ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁৰ বায়েক অনীলা দেৱীৰ বাহিৰেও প্ৰভাসচন্দ্ৰ আৰু প্ৰকাশচন্দ্ৰ নামৰ দুই ভাই আৰু সুশীলা দেৱী নামৰ এজনী ভনীয়েক আছিল।
তেওঁৰ সাহিত্যকৰ্মৰ কাৰণে তেওঁক 'অপৰাজেয় কথাশিল্পী' আৰু 'সাহিত্য সম্ৰাট' প্ৰভৃতি নামেৰে জনাজাত।
তেওঁ অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ উচ্চ ন্যায়ালয়, কেন্দ্ৰীয় আৰু অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ প্ৰশাসনিক ন্যায়াধিকৰণ আৰু ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ত অসামৰিক, অপৰাধী, সাংবিধানিক, শ্ৰমিক, সেৱা আৰু নিৰ্বাচনী বিষয়ত আইনৰ অনুশীলন কৰিছে।
তেওঁ হায়দৰাবাদৰ কেন্দ্ৰীয় প্ৰশাসনিক ন্যায়াধিকৰণত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ অতিৰিক্ত স্থায়ী পৰামৰ্শদাতা আৰু ৰেলৱেৰ স্থায়ী পৰামৰ্শদাতা হিচাপে কাম কৰিছে।
২০২১ চনৰ মাৰ্চত ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ শৰদ অৰবিন্দ ববডে তেওঁক দেশৰ পৰৱৰ্তী মুখ্য ন্যায়াধীশ পদৰ উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে পৰামৰ্শ দিছিল।
২০২০ চনৰ অক্টোবৰ মাহত অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰী ৱাই এছ জগন মোহন ৰেড্ডীয়ে ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশলৈ চিঠি লিখি অভিযোগ কৰে যে ৰমনা আৰু তেওঁৰ আত্মীয়সকলে অমৰাৱতীত ভূমি অধিগ্ৰহণৰ সন্দৰ্ভত দুৰ্নীতিত লিপ্ত হৈছিল, আৰু অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ উচ্চ ন্যায়ালয়ত শুনানি আৰু সিদ্ধান্ত প্ৰভাৱিত কৰি তেওঁৰ চৰকাৰক অস্থিৰ কৰাৰ চেষ্টা কৰি আছিল।
পত্ৰখন ব্যাপকভাৱে প্ৰতিবেদিত হৈছিল আৰু তদন্তৰ বাবে সমৰ্থন আৰু লগতে ন্যায়াধীশ আৰু উকীলৰ সংস্থাৰ বিৰোধিতা দুয়োটাকে প্ৰৰোচিত কৰিছিল।
দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয় বাৰ এছ'চিয়েশ্যনে এই পত্ৰখনক গৰিহণা দিয়ে আৰু অল ইণ্ডিয়া লয়াৰ্ছ ইউনিয়নে তদন্তৰ আহ্বান জনায় লগতে যদি অভিযোগবোৰ অসত্য বুলি ধৰা যায় তেন্তে ৰেড্ডীৰ ওপৰত জৰিমনা আৰোপ কৰিব লাগিব।
পত্ৰখন প্ৰকাশ হোৱাৰ পিছত ৰমনাই উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ প্ৰাক্তন ন্যায়াধীশ আৰ. ভানুমতীৰ এখন গ্ৰন্থ উন্মোচন অনুষ্ঠানত বক্তব্য ৰাখি কয় যে ন্যায়াধীশসকল "সমালোচনাৰ বাবে সহজ লক্ষ্য" আৰু "ৰসাল গল্প আৰু অপবাদমূলক ছ'চিয়েল মিডিয়া পোষ্টৰ ভুক্তভোগী" হৈ পৰিছে।
নুথালাপতি ভেংকট ৰমনা চমুকৈ এন. ভি. ৰমনা এগৰাকী ভাৰতীয় ন্যায়াধীশ আৰু বৰ্তমান ভাৰতৰ ৪৮তম মুখ্য ন্যায়াধীশ।
মুখ্য ন্যায়াধীশ শৰদ অৰবিন্দ ববডেয়ে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত তেওঁ ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে।
ইয়াৰ আগতে তেওঁ ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশ, দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ আৰু অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ কাৰ্যকৰী মুখ্য ন্যায়াধীশ আছিল।
২০২২ চনৰ ২৬ আগষ্ট তাৰিখে তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু ন্যায়াধীশ উদয় উমেশ ললিত দেশৰ পৰৱৰ্তী মুখ্য ন্যায়াধীশ পদত অধিষ্ঠিত হয়।
১৯৫৭ চনৰ ২৭ আগষ্ট তাৰিখে অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ কৃষ্ণা জিলাৰ পোন্নাভাৰাম গাঁৱৰ এক কৃষকৰ পৰিয়ালত ৰমনাৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁ অমৰাৱতীৰ ৰাজা ভাচিৰেড্ডী ভেংকটাদ্ৰী নাইডু মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ উচ্চ ন্যায়ালয়ে ২০২০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত ৰমনাৰ কন্যাকে ধৰি কেইবাজনো ব্যক্তিৰ বিৰুদ্ধে অমৰাৱতীত ভূমি চুক্তি সম্পৰ্কীয় দুৰ্নীতিৰ গোচৰ পঞ্জীয়নৰ বিষয়ে সংবাদ মাধ্যমক প্ৰতিবেদন দিয়াৰ পৰা বিৰত ৰাখিছিল।
এজন ছাত্ৰ নেতা হিচাপে তেওঁ ১৯৭৫ চনত দেশজুৰি জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ সময়ত নাগৰিক স্বাধীনতাৰ বাবে যুঁজ দিছিল আৰু এটা শিক্ষাবৰ্ষ ত্যাগ কৰিছিল।
শতৰূপাক সৃষ্টি কৰাৰ পিছতেই ব্ৰহ্মা নিজেই শতৰূপাৰ ৰূপ-লাৱণ্যত বিমুগ্ধ হৈ তেওঁক অনুসৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে।
ব্ৰহ্মাৰ সেই দৃষ্টিৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ শতৰূপাই ভিন ভিন দিশত ঘূৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে, কিন্তু শতৰূপা যি দিশতেই গতি নকৰক কিয় সেই দিশতেই ব্ৰহ্মাৰ নিজৰ দৃষ্টি ৰাখিবলৈ এটা নতুন শিৰ বা মূৰ সৃষ্টি হ'বলৈ ধৰিলে।
শেষত অতীষ্ঠ হৈ ব্ৰহ্মাৰ দৃষ্টিৰ পৰা আঁতৰিবলৈ শতৰূপাই ব্ৰহ্মাৰ শিৰদেশৰ ওপৰেৰে গতি কৰিবলৈ ধৰাত উৰ্ধ দিশতো ব্ৰহ্মাৰ চাৰিটা শিৰৰ ওপৰফালে এটা পঞ্চম শিৰৰ উদ্ভৱ হ'ল।
সেয়ে ব্ৰহ্মাই তেওঁৰ কৃতকৰ্মৰ জৰিয়তে অনৈতিকতাত লিপ্ত হোৱাৰ শাস্তিস্বৰূপে ব্ৰহ্মা পূজাৰ যোগ্য নহয় বুলি শিৱই ঘোষণা কৰিলে।
তেতিয়াৰে পৰা, ব্ৰহ্মাদেৱে নিজৰ কৃতকৰ্মৰ দোষ খণ্ডনৰ বাবে তেওঁৰ চতুৰ্মুখেৰে চতুৰ্বেদ আবৃতি কৰিছিল।
ব্ৰহ্ম পুৰাণৰ বৰ্ণনা অনুসৰি শতৰূপাক মনুৰ সহিতে সৃষ্টিকৰ্তা ব্ৰহ্মাৰ দ্বাৰা সৃষ্ট প্ৰথম মানৱী হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
ব্ৰহ্মাদেৱে বিশ্ব সৃষ্টি কৰাৰ সময়তেই মনু আৰু শতৰূপাক সৃষ্টি কৰিছিল ব্ৰহ্ম পুৰাণত ব্যাখ্যা আগবঢ়োৱা হৈছে যে "সৃষ্টিৰ ধাৰাক অব্যাহত ৰাখিবলৈ ব্ৰহ্মাই পুৰুষ আৰু স্ত্ৰীৰ সৃষ্টি কৰিলে।
তেওঁলোকৰ পাঁচটি সন্তান উপজিছিল, দুই পুত্ৰ ক্ৰমে প্ৰিয়ব্ৰত আৰু উত্তনপদ, আৰু তিনি দুহিতা ক্ৰমে আকুতি, দেৱাহুতি আৰু প্ৰসূতি।
মনুয়ে তেওঁৰ প্ৰথম কন্যা আকুতিক ঋষি ৰুচিলৈ, মাজু কন্যা দেৱাহুতিক ঋষি কৰ্দমলৈ, আৰু কণিষ্ঠতম কন্যা প্ৰসূতিক দক্ষ দেৱতালৈ বিয়া দিছিল।
এই পাপৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ উদ্দেশ্যেৰে শিৱই বাৰাণসীত বাৰ বছৰ কাল ধৰি কোনো সম্বল নোহোৱাকৈ সেই ছেদিত শিৰৰ মগনীয়াৰ ভিক্ষাপাত্ৰ হিচাপে লৈ তপস্যাত মগ্ন হ'বলগীয়া হৈছিল।
দুৰ্গামায়ী বৰা অসমৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় গায়িকা৷ তেওঁ সংগীত চৰ্চ্চাৰ উপৰিয়ো একাধিক নাটকত অভিনয়ো কৰিছিল৷ তেওঁ পেচাত এগৰাকী সংগীতৰ সহকাৰী শিক্ষক৷
দ্য ডায়েৰী অফ এ ইয়ং গাৰ্ল হৈছে নেডাৰলেণ্ডৰ নাজী অধিগ্ৰহণৰ সময়ত পৰিয়ালৰ সৈতে দুবছৰ লুকাই থকা অৱস্থাত আনা ফ্ৰাংকৰ দ্বাৰা ওলন্দাজ ভাষাত লিখিত আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত কিতাপ আকাৰে প্ৰকাশিত এখন ডায়েৰী।
১৯৪৪ চনত আনা ফ্ৰাংকক পৰিয়ালৰ সৈতে আটক কৰা হৈছিল আৰু ১৯৪৫ চনত বাৰ্গেন-বেলচেন কনচেণ্ট্ৰেচন কেম্পত থকা অৱস্থাত টাইফইড ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ শেষ হোৱাৰ ঠিক পিছতে মাইপ গিজ নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে ডায়েৰীখন উদ্ধাৰ কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ একমাত্ৰ জীৱিত জীৱিত ব্যক্তি আনাৰ দেউতাক অটো ফ্ৰাংকৰ হাতত অৰ্পণ কৰিছিল।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত যেতিয়া জাৰ্মান নাজী বাহিনীয়ে নেডাৰলেণ্ডত অভিযান চলাইছিল তেতিয়া পৰিয়ালৰ সৈতে আনা এটা ঘৰত লুকাই আছিল।
১৯৪২ চনত আনাই তেওঁৰ ত্ৰয়োদশ জন্মদিনত তেওঁৰ দেউতাকৰ পৰা এখন ৰঙীন কাপোৰত মেৰিয়াই থোৱা এখন চহী কৰা বহী উপহাৰ হিচাপে পাইছিল।
১৯৪২ চনৰ ১২ জুনৰ পৰা তেওঁ সেই বহীখনত তেওঁৰ দৈনন্দিন জীৱনত ঘটা সাধাৰণ ঘটনা, আনৰ আগত প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰা কথাবোৰ, নেডাৰলেণ্ডৰ ইহুদীসকলৰ জীৱন, প্ৰতিবন্ধকতা আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত আনাৰ অনুভূতি, বিশ্বাস আদিৰ বিষয়ে লিখি ৰাখিছিল।
১৯৪২ চনৰ জুলাই মাহত ইহুদীসকলৰ ওপৰত নাজী বাহিনীৰ অত্যাচাৰ বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰাত আনাৰ পৰিয়ালটোৱে আত্মগোপন কৰিছিল।
ফ্ৰাংকৰ পৰিয়ালটোক আটক কৰি বন্দীশিবিৰলৈ পঠিওৱা হৈছিল আৰু বন্দীশিবিৰতে সম্ভৱতঃ সন্নিপাত জ্বৰত আক্ৰান্ত হৈ ১৯৪৫ চনত আনাৰ মৃত্যু ঘটিছিল।
আনাৰ মৃত্যুৰ পিছত মাইপ গিজ নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে ডায়েৰীখন উদ্ধাৰ কৰে আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ একমাত্ৰ জীৱিত জীৱিত ব্যক্তি আনাৰ দেউতাক অটো ফ্ৰাংকৰ হাতত অৰ্পণ কৰে।
১৯৪৭ চনত এই দিনপঞ্জীখন ওলন্দাজ ভাষাত “হেট এক্টাৰহোইছ” শিৰোনামেৰে কণ্টেক্ট পাব্লিছিং নামৰ এক প্ৰকাশনে কিতাপৰ ৰূপত প্ৰকাশ কৰে।
পিছলৈ ১৯৫২ চনত ডাবলডে এণ্ড কোম্পানীৰ দ্বাৰা “আনা ফ্ৰাংক – দ্য ডায়েৰী অফ এ ইয়ং গাৰ্ল” শিৰোনামেৰে কিতাপখনৰ ইংৰাজী সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰা হয়।
কিতাপখন বিংশ শতিকাৰ জনপ্ৰিয় গ্ৰন্থৰ তালিকাত স্থান লাভ কৰিছে আৰু কিতাপখনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বহুতো নাটক আৰু চলচ্চিত্ৰও নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
ইউনিচেফৰ মতে, বাল্য বিবাহ হৈছে “১৮ বছৰ বয়সৰ আগতে হোৱা আনুষ্ঠানিক বিবাহ বা অনানুষ্ঠানিক মিলন”, আৰু ই ল'ৰাতকৈ অধিক ছোৱালীক প্ৰভাৱিত কৰে।
ছোৱালী এজনীৰ বাল্য বিবাহ হোৱাৰ কাৰকবোৰৰ ভিতৰত আছে পাৰিবাৰিক গাঁথনি, লিঙ্গ বৈষম্য, সাংস্কৃতিক, ৰাজনৈতিক আৰু অৰ্থনৈতিক ধাৰণা/মতাদৰ্শ, ইত্যাদি।
বাল্য বিবাহৰ প্ৰথা ছোৱালীৰ বাবে ক্ষতিকাৰক কাৰণ ইয়াৰ ফলত বিবাহিত বালিকায় স্বতন্ত্ৰভাৱে কাম কৰিবলৈ শিক্ষা আৰু দক্ষতা প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ সময় নাপায়।
ছোৱালীবোৰেও শাৰীৰিক ক্ষতিৰ সন্মুখীন হ'ব পাৰে, কিয়নো ১৮ বছৰ বয়সৰ তলৰ বালিকাৰ শৰীৰ প্ৰায়ে সন্তানসম্ভবা হʼবৰ বাবে বিকশিত নহয়, যাৰ ফলত ছোৱালী আৰু সন্তান দুয়োৰে বাবে আৱেগিক, মানসিক আৰু শাৰীৰিক আঘাত হয়।
বিবাহ সংগঠিত কৰাৰ সময়ত দুয়োটা পৰিয়ালে এক চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰে যাক দুয়োপক্ষই সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিকভাৱে সন্মান কৰিবলৈ বাধ্য হয়।
নিম্ন উপাৰ্জনৰ পৰিয়ালবোৰৰ ভিতৰত, দৰাৰ বাবে কইনাৰ পৰিয়ালক কইনাৰ মূল্য পৰিশোধ কৰাটো নিয়ম।
কইনাৰ মূল্যক কইনাৰ পৰিয়ালে তাইৰ যত্ন আৰু লালন-পালনৰ বাবে খৰচ কৰিব লগা ধনৰ ক্ষতিপূৰণ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
ইছলামত বিবাহ হʼল এহাল দম্পতীৰ সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ স্বীকৃতি আৰু বিবাহ চুক্তিৰ চৰ্তাৱলী আৰু নিয়মাৱলী মানি চলিবলৈ এক চুক্তি।
ইছলাম বিবাহ চুক্তিৰ এটা চৰ্তৰ বাবে দৰা আৰু কইনা দুয়োৰে মৌখিক আৰু লিখিত সন্মতিৰ প্ৰয়োজন, লগতে পুৰুষৰ প্ৰস্তাৱটো মহিলাই গ্ৰহণ কৰাটোও প্ৰয়োজন।