polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
কোৰআনৰ ঐতিহাসিকতা পুনৰ্গঠনত কিছু ব্যৱহাৰ হ'লেও আছবাব স্বভাৱতে ইতিহাসৰ ধাৰাতকৈ ব্যাখ্যাত্মক ধাৰা, আৰু সেইবাবেই ইয়াত ব্যাখ্যা কৰা আয়াতসমূহক সাধাৰণতে নিৰ্দিষ্ট পৰিঘটনাৰ পৰিৱৰ্তে সাধাৰণ পৰিস্থিতিৰ সৈতে জড়িত কৰা হয়।
ইয়াৰ এটা বিস্তৃত উদাহৰণ হ’ল ইবনে ইছাক ৰ ওপৰত আৰোপ কৰা ছাবাব .2:258 আৰু .2:260 আয়াতৰ বাবে, য’ত ইব্ৰাহিমৰ নিমৰোদৰ সৈতে হোৱা মুখামুখিৰ বিশদ বিৱৰণ দিয়া হৈছে।
যিহেতু ছাবাবে আয়াতবোৰ কিয় অৱতীৰ্ণ হৈছিল সেই বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰা নাই, কেৱল ইয়াৰ ভিতৰৰ কাহিনীটোৱেই, যদিও, এই প্ৰতিবেদনখনে পিছলৈ আল-ছুয়ুতিয়ে স্থাপন কৰা ছাবাব চিনাক্তকৰণৰ মাপকাঠী অনুসৰি আখবাৰৰ উদাহৰণ হিচাপে যোগ্যতা অৰ্জন কৰিব।
ََْْ হৈছে আৰবী শব্দ ََْ ৰ বহুবচন, যাৰ অৰ্থ হৈছে "কাৰণ", বা "উপস্থিতি", আৰু ُُْ হৈছে ক্ৰিয়াৰ মূল , যাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "অৱতৰণ কৰা" বা "নমাই পঠোৱা", আৰু এইদৰে "অভিযোগ কৰা", ঈশ্বৰে তেওঁৰ নবীসকলৰ ওচৰলৈ এটা ওৱাহ পঠোৱা বুলি বুজায়।
যদিহে অন্যথা উল্লেখ কৰা হোৱা নাই তেন্তে সকলোবোৰ ৰিপিনৰ কোৰআনৰ ব্যাখ্যাত আছবাব আল-নুজুলৰ কাৰ্য্য ৰ পৰা আহিছে।
আছবাবৰ কাৰ্য্য আখ্যানগত পৰ্যায়ত অতি পোনপটীয়া, য'ত দিয়া প্ৰসংগই কাহিনী এটাৰ চৰিত্ৰ, তেওঁলোকৰ প্ৰেৰণা আৰু পৰিৱেশৰ পৰিস্থিতি চিনাক্ত কৰে যিয়ে তেওঁলোকৰ আচৰণক প্ৰভাৱিত কৰে।
ব্যাখ্যাৰ বিভিন্ন স্তৰসমূহৰ লগতে ইয়াৰ সাধাৰণ সমস্যাসমূহ তলত হাৰ্মেনিউটিকেল জটিলতা বৃদ্ধিৰ ক্ৰমত তালিকাভুক্ত কৰা হৈছে:
বাৱা তেওঁৰ হেক বা এক উশাহতে লোকপদ গোৱাৰ ক্ষমতাৰ বাবে জনাজাত আছিল আৰু কমেও ৪৫ ছেকেণ্ডৰ বাবে উশাহ ধৰি ৰাখিব পাৰিছিল বুলি জনা যায়।
সেই সময়ত বয়োজ্যেষ্ঠৰ অনুমতি অবিহনে ছোৱালীক পঢ়া-শুনা বা বাহিৰলৈ ওলাই যাবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল যদিও এগৰাকী শিক্ষক হোৱাৰ সপোন দেখা গুৰমীত বাৱাই জুনিয়ৰ বেচিক ট্ৰেইনিং সমাপ্ত কৰে আৰু অঞ্চলটোৰ পৰা শিক্ষয়িত্ৰী হোৱা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত
ভাৰত চৰকাৰৰ তথ্য আৰু সম্প্ৰচাৰ মন্ত্ৰণালয়ৰ অধীনস্থ দূৰদৰ্শনত গীত গোৱা তেওঁ প্ৰথমগৰাকী পাঞ্জাবী মহিলা কণ্ঠশিল্পী।
কৰ্মজীৱনৰ প্ৰাৰম্ভিক সময়তে মুম্বাইত পাঞ্জাৱ এছ’চিয়েচনে আয়োজন কৰা এক অনুষ্ঠানত দৰ্শকক আপ্লুত কৰে আৰু প্ৰেম চোপ্ৰা, প্ৰাণ, ৰাজ কাপুৰৰ দৰে বলীউডৰ তাৰকাসকলৰ পৰা উৎসাহপূৰ্ণ স্বাগত লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
১৯৮৮ চনত বেংককৰ ‘থাইলেণ্ড কালচাৰ চেণ্টাৰ’ত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰাৰ উপৰিও ১৯৮৯ চনত লিবিয়াৰ ট্ৰিপলিত অনুষ্ঠিত হোৱা বছৰা উৎসৱ আৰু ২৫ সংখ্যক জছন-ই-আজাদী উৎসৱত দেশক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
প্ৰান্তিক, প্ৰিয় সখী, মৌচাক, সঁফুৰা আদি আলোচনীৰ লগতে বিভিন্ন বাতৰি কাকতত তেখেতৰ গল্প, সাধুকথা আৰু অন্যান্য সাহিত্য সমূহ প্ৰকাশ হোৱাৰ উপৰিও বৰ্তমানলৈ দুখন গ্ৰন্থ ফচং আৰু মায়াৰ লগতে এখন অনুবাদ গ্ৰন্থ এজনী মাছৰ সপোনৰ কথা ছপা হৈ ওলাইছে।
ইয়াৰে ফচং গ্ৰন্থ খনৰ বাবে তেখেতক ২০২০ বৰ্ষৰ সাহিত্য অকাডেমিৰ শিশু সাহিত্য বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
এই গ্ৰন্থ খনৰ কাহিনী ভাগ তেওঁ সামাজিক মাধ্যমৰ গোট 'সাহিত্য ডট্ অৰ্গ'ত ধাৰাবাহিক ভাৱে প্ৰকাশ কৰিছিল।
শিশু-সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত মাধুৰীমা ঘৰফলীয়াৰ গ্ৰন্থ সমূহত জীৱ-জন্তুৰ প্ৰতি থকা মৰম-চেনেহেই মুখ্য বিষয়।
১৯৮৫ চনৰ ২ এপ্ৰিল তাৰিখে শিৱসাগৰ জিলাৰ বকতা অঞ্চলৰ নেমুগুৰি ভকত গাঁৱত মাধুৰীমা ঘৰফলীয়াৰ জন্ম হয়।
পিছত বকতা নেমুগুৰি জ্ঞানজ্যোতি বিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চমাধ্যমিক শিক্ষা সাং কৰি শিৱসাগৰ ছোৱালী কলেজৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞান বিভাগত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
অনানুষ্ঠানিক শিক্ষা হিচাপে ঘৰফলীয়াই ই-কমাৰ্চ আৰু মাৰ্কেটিঙৰ ডিপ্লোমা গ্ৰহণ কৰি কেইবছৰমান মাৰ্কেটিং প্ৰতিষ্ঠানত চাকৰি কৰে।
বন্ধনা হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা এক প্ৰকাৰৰ বৃহৎ, সাধাৰণতে ৰঙীন ৰুমাল, এই ৰুমাল প্ৰায়ে ব্যক্তিৰ মূৰত বা ডিঙিত পিন্ধা হয়।
এনে বন্ধনাবোৰ সাধাৰণতে পেইজলি আৰ্হিত ছপা কৰা হয় আৰু ফেশ্বনেবল মূৰৰ আনুষংগিক বস্তু হিচাপে বা ব্যৱহাৰিক উদ্দেশ্যত চুলি পিছলৈ ধৰি ৰাখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ৰ’দে পোৰাৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ ডিঙিত বান্ধা হয়, ইয়াৰোপৰি উশাহত ধূলি আদি নাকত নোসোমাবলৈ বা পিন্ধাজনৰ পৰিচয় লুকুৱাবলৈ মুখ আৰু নাকৰ চাৰিওফালে বান্ধিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
সংস্কৃতি বা ধৰ্ম অনুসৰি মূৰৰ ৰুমালৰ জনপ্ৰিয়তা ভিন্ন হ'ব পাৰে, প্ৰায়ে এনাবেপ্টিষ্ট, ইষ্টাৰ্ণ অৰ্থডক্স আৰু প্লাইমাউথ ব্ৰেথ্ৰেন ধৰ্মগোষ্ঠীৰ মহিলাসকলে লগতে কিছুমান অৰ্থডক্স ইহুদী আৰু মুছলমান মহিলা তথা খ্ৰীষ্টান মহিলাই মূৰৰ আৱৰণ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে।
ভাৰতত বন্ধনাৰ উৎপত্তি হৈছিল ৰেচম আৰু কপাহৰ উজ্জ্বল ৰঙৰ ৰুমাল হিচাপে মূলতঃ ৰঙা আৰু নীলা ৰঙৰ বন্ধনী।
বৰ্তমান এই শব্দটোৰ অৰ্থ সাধাৰণতে ছপা শৈলীৰ কাপোৰ, সেয়া ৰেচম আৰু কপাহ বা অন্য পদাৰ্থৰো হ'ব পাৰে।
এনচাইক্লোপিডিয়া ব্ৰিটানিকাৰ মতে পাৰ্চী পুৰোহিতসকলে ভাৰতত থকা একাংশ অনুগামীক জৰথুষ্ট্ৰবাদ ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত কৰিছিল।
জৰথুষ্ট্ৰবাদী পাৰ্চীসকলৰ বংশধৰে মুছলমানৰ ধৰ্মীয় নিৰ্যাতনৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ ভাৰতলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল।
সমীক্ষা অনুসৰি ৯৭% পাৰ্চী মহিলা সুশিক্ষিত, ৪২% বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতক, আৰু আন ২৯% বৃত্তি বা পেছাত নিয়োজিত যিয়ে সন্তোষজনক আয়ৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে।
কিচ্ছা এ সাঞ্জান নামৰ কিতাপখনৰ মতে জাদি ৰানা নামৰ এজন ভাৰতীয় শাসকে জৰদস্তিসকলক তেওঁৰ ৰাজ্যত বসতি স্থাপন কৰিবলৈ অনুমতি দিছিল।
প্ৰায় পাঁচ বছৰৰ পিছত ইৰাণৰ বৃহত্তৰ খোৰাছান অঞ্চলৰ পৰা আন এটা জৰথুষ্ট্ৰ দল ভাৰতলৈ আহিছিল।
প্ৰাচীন পাৰস্যত জৰথুষ্ট্ৰ ঋষিয়ে ধৰ্মীয় মতবাদ প্ৰচাৰ কৰিছিল যে পৃথিৱীত ভাল আৰু বেয়া দুটা শক্তি আছে।
ভাল শক্তি বা পোহৰৰ পথত আহি নিজকে অপশক্তিৰ কু-প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্ত কৰি ৰখাটো প্ৰতিজন মানুহৰ কৰ্তব্য।
জৰথুষ্ট্ৰবাদৰ মতে ভাল-অশুভ শক্তিৰ মাজত চূড়ান্ত সংঘাত আৰু এক বৃহৎ বিপৰ্যয়ৰ জৰিয়তে এদিন পৃথিৱীৰ অন্ত পৰিব।
তেতিয়া সকলো পুনৰুত্থিত লোকে চিৰন্তন স্বৰ্গত প্ৰৱেশ কৰিব, যদিও তাৰ আগতে তেওঁলোকে জুইৰ নদী পাৰ হ’ব লাগিব, য’ত সকলো পাপ জ্বলাই ধ্বংস হ’ব।
ভাৰতলৈ অহাৰ পিছত পাৰ্চী সম্প্ৰদায়ৰ জীৱন আৰু অভিজ্ঞতা কি আছিল সেই বিষয়ে জানিব পৰা একমাত্ৰ উৎস কিছা ই সঞ্জন নামৰ গ্ৰন্থখন।
কিচ্ছা এ সাঞ্জান নামৰ গ্ৰন্থখন জৰথুষ্ট্ৰবাদীসকল ভাৰতলৈ অহাৰ কমেও ছশ বছৰৰ পাছত লিখা হৈছিল।
গ্ৰন্থ অনুযায়ী প্ৰথমে ভাৰতলৈ অহা জৰথুষ্ট্ৰ দলটোৰ আদিম ঘৰ মধ্য এছিয়াৰ বৃহত্তৰ খোৰাছান অঞ্চলত আছিল।
ই ইৰাণ আৰু আধুনিক আফগানিস্তান ৰাজ্যৰ এক বৃহৎ অঞ্চল সামৰি লৈছে, য'ত তাজিকিস্তান, তুৰ্কমেনিস্তান আৰু উজবেকিস্তানৰ কিছু অংশও অন্তৰ্ভুক্ত।
৬৩৩-৬৫৪ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত যেতিয়া পাৰচিয়াক মুছলমান খিলাফতত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়, তেতিয়া তেওঁলোকে পাৰস্যৰ পৰা ভাৰতীয় উপমহাদেশলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে।
পূৰ্বৰ পাৰ্চী সাম্ৰাজ্যৰ ইৰাণ, আফগানিস্তান, তাজিকিস্তান আদি অঞ্চলত এই ভাষাৰ ব্যাপক ব্যৱহাৰ হয়।
পাৰ্চী সম্প্ৰদায়ে পালন কৰা জৰথুষ্ট্ৰবাদ ধৰ্মৰ প্ৰধান আচাৰ-অনুষ্ঠানসমূহ হ’ল- বিশুদ্ধতা আৰু অশুদ্ধি অধ্যাদেশ , দীক্ষা , দৈনিক প্ৰাৰ্থনা, অগ্নি মন্দিৰ পূজা, বিবাহ, চূড়ান্ত সংস্কাৰ আৰু সাধাৰণ ধৰ্মীয় উপাসনা।
তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে যে ঈশ্বৰে দিয়া ৰাজ্যৰ সম্প্ৰসাৰণ তেওঁলোকৰ দায়িত্ব আৰু এই সম্প্ৰসাৰণত তেওঁলোকে নিজেই প্ৰজনন কৰি ভূমিকা ল’ব পাৰে।
এই ধৰ্মীয় প্ৰক্ৰিয়া যাৰ দ্বাৰা জৰথ্ৰুষ্ট শিশুৱে আনুষ্ঠানিকভাৱে নিজৰ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে আৰু ধৰ্মীয় দীক্ষাত দীক্ষা লাভ কৰে।
বিজয়লক্ষ্মী নৱনীতাকৃষ্ণন এগৰাকী তামিল লোক কণ্ঠশিল্পী, সুৰকাৰ আৰু তামিল লোক কলাৰ প্ৰসিদ্ধ ভাষ্যকাৰ।
শেহতীয়াকৈ তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰিছে।
তেওঁৰ স্বামী এম. নৱনীতাকৃষ্ণনৰ সৈতে একেলগে তেওঁ তামিল লোক সংগীত আৰু তামিল নৃত্যৰ ওপৰত কেইবা বছৰ ধৰি গৱেষণা আৰু অধ্যয়ন চলাইছে।
তেওঁলোকে প্ৰাচীন তামিল লোক গীত আৰু নৃত্যৰ ওপৰত গৱেষণা, সংগ্ৰহ, পুনৰুজ্জীৱন আৰু নথিপত্ৰৰ বাবে তেওঁৰ জীৱন সমৰ্পিত কৰিছে।
নিজা ক্ষেত্ৰখনত কণ্ঠশিল্পীগৰাকীৰ অনন্য বৰঙণিৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁলৈ ২০১৮ বৰ্ষৰ বাবে দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্মশ্ৰী আগবঢ়াইছে।
মাদুৰাই কামৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা লোক কলা আৰু সংস্কৃতি বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে অৱসৰ লোৱাৰ পিছত, দম্পতীহালে লোককলা আৰু সংস্কৃতিৰ ওপৰত অধ্যয়ন অব্যাহত ৰাখে।
তেওঁলোকৰ দলৰ সৈতে কৰা তেওঁলোকৰ পৰিৱেশনসমূহ বিশ্বজুৰি তামিল লোক সংগীতৰ বিশেষজ্ঞ আৰু অনুৰাগীসকলৰদ্বাৰা সমাদৃত।
প্ৰামাণিক লোক সংগীতৰ ১০,০০০ তকৈও অধিক অডিঅ' কেছেট ৰেকৰ্ড কৰাৰ পিছত, দম্পতীহালে এতিয়া তামিল লোক সংগীতৰ এক ব্যাকৰণ আৰু সহায়িকা সৃষ্টি কৰিবলৈ এই বিস্তৃত সংগ্ৰহৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰ দিশত কাম কৰি আছে।
ড বিজয়লক্ষ্মী নৱনীতাকৃষ্ণন আৰু তেওঁৰ স্বামী ড নৱনীতাকৃষ্ণনে একেলগ হৈ উক্ত ক্ষেত্ৰখনৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত এঘাৰখন কিতাপ ৰচনা কৰিছে।
তেওঁ মাদুৰাই কামৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কলা ইতিহাস আৰু নান্দনিক সূক্ষ্ম কলা বিভাগৰ লোক কলা কেন্দ্ৰত অধ্যাপক হিচাপে কাম কৰিছিল।
ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ২০১৮ চনত ড বিজয়লক্ষ্মী নৱনীতাকৃষ্ণনক পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰিছে।
১৯২৮ চনত যোৰহাট গভৰ্নমেন্ট হাইস্কুলত পঢ়ি থকাৰ সময়ত লোণ আইন অমান্য আন্দোলনত সক্ৰিয় অংশ গ্ৰহণ কৰে যাৰ ফলত ৰাজখোৱাক ৫ টকা আৰু অসমৰ পৰা অস্পৃশ্যতা বৰ্জন আৰু কানিৰ নিৰ্মূলকৰণৰ প্ৰধান নেতা কৃষ্ণ শৰ্মাৰ পুত্ৰ, দুৰ্গা দাসক ৭ টকাৰ জৰিমনা বিহে।
সেই সময়ত যোৰহাটৰ ডেপুটি কমিচনাৰ মি.কান্টলিয়ে কুখ্যাত কানিংহাম চাৰ্কুলাৰৰ সমৰ্থনত চহী নকৰাৰ অপৰাধত মেট্ৰিকৰ বাচনি পৰীক্ষাত বহা বন্ধ কৰিছিল।
পুলিছ বিভাগে সেই সভাৰ প্ৰতিবেদনত উমাকান্ত ৰাজখোৱাক চহী কৰিবলৈ জোৰ কৰাতো তেখেতে চহী কৰিবলৈ অমান্তি হয় আৰু চাকৰিৰ পৰা পদত্যাগ কৰে।
১৯৩৭ চনত জৱাহৰলাল নেহৰু উত্তৰ লক্ষীমপুৰলৈ আহোঁতে উমাকান্ত ৰাজখোৱাই আন বহুতো সতীৰ্থ সহ চাৰি অনীয়া সদস্য হিচাবে কংগ্ৰেছত যোগদান কৰি, মহাত্মা গান্ধীৰ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ মুলমন্ত্ৰ কৰিম কিম্বা মৰিম শ্লগানেৰে দশোদিশ মুখৰিত কৰি গ্ৰেপ্তাৰ হ’ব লগীয়া হয় আৰু পুলিছৰ হাতত নিৰ্যাতিতও হয়।
তাতেই ১৯৪০ চনত যোৰহাটৰ কৃষ্ণ শৰ্মা আৰু হৰিনাৰায়ণ বৰুৱাৰ নেতৃত্বত সেৱাদল গঠন হয় আৰু স্কুল ছুটিৰ পিছত প্ৰতিদিনেই আন্দোলনৰ সভা বহে।
১৯৪০ চনৰ ১১ অক্টোবৰত ৱাৰ্দ্ধাত মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বত যি একক সত্যাগ্ৰহ আৰম্ভ হৈছিল, তাত ১ম আৰু ২য় গৰাকী সত্যাগ্ৰহী আছিল যথাক্ৰমে বিনোৱা ভাৱে আৰু জৱাহৰলাল নেহৰু।
সেইদৰে লক্ষীমপুৰৰ পৰা মহাত্মা গান্ধীৰ অনুমোদন পোৱা ১৭ জনীয়া সত্যাগ্ৰহী তালিকাত ৰাজখোৱা আছিল সপ্তম জন।
এই সত্যাগ্ৰহ কৰোঁতে ১৯৪১ চনৰ ১২ জানুৱাৰীত তেওঁ গ্ৰেপ্তাৰ হয়৷ ৰাজখোৱা আছিল ‘চি’ কেটেগৰিৰ অপৰাধী; যাৰবাবে তেখেতক ১ বছৰ সশ্ৰম কাৰাদণ্ড বিহা হৈছিল।
উক্ত বছৰত যোৰহাট জেলত থাকোঁতে গোপীনাথ বৰদলৈ, ফকৰউদ্দীন আলি আহমেদ আদিকে ধৰি বহুতো গণ্য-মাণ্য ব্যক্তিৰ সান্নিধ্য পায়।
১৯৪৬ চনৰ ২অক্টোবৰত নাৰায়ণপুৰ মৌজাৰ পাণবাৰীত ৰাজখোৱাৰ নেতৃত্বত মহাত্মা গান্ধীৰ বুনিয়াদী শিক্ষা পদ্ধতিৰ প্ৰচাৰ আৰু বুনিয়াদী শিক্ষা আশ্ৰম স্থাপন আঁচনিৰ আধাৰত এখনি বুনিয়াদী শিক্ষাশ্ৰম স্থাপন হয় আৰু শিক্ষাশ্ৰম খনি মুকলি কৰিছিল নীলমনি ফুকন ডাঙৰীয়াই।
পিছলৈ এই বুনিয়াদী চৌহদতে মাধৱ দেৱ মহাবিদ্যালয় আৰু মাধবদেৱ কলেজিয়েট উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় গঢ় লৈ উঠে।
উমাকান্ত ৰাজখোৱা এগৰাকী ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আছিল৷ তেওঁৰ জন্ম ১৯০৬ চনৰ ২৯ নবেম্বৰত, মাজুলীৰ জানগুৰি গাওঁত।
২০০৮ চনত ৰাফতাৰৰ সংগীত কেৰিয়াৰ আৰম্ভ হৈছিল যেতিয়া তেওঁ নগৰীয়া সংগীত গোট "মাফিয়া মুণ্ডীৰ"ত যোগদান কৰিছিল।
কিছুদিন তেওঁ বিখ্যাত ৰেপাৰ যো যো হানি সিঙৰ সৈতেও জড়িত আছিল আৰু দুয়ো মিলি "ডপ শ্বপ", "আংগ্ৰেজী বিট", "পাৰ্টি অল নাইট"ৰ দৰে বহুতো হিট গীত সৃষ্টি কৰিছিল।
ৰাফতাৰ এজন প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় ৰেপাৰ, গায়ক আৰু গীতিকাৰ যিয়ে পাঞ্জাবী, হিন্দী, আৰু ইংৰাজী ৰেপৰ অনন্য মিশ্ৰণেৰে ভাৰতীয় সংগীত জগতত যথেষ্ট প্ৰভাৱ পেলাইছে।
১৯৮৮ চনৰ ১৬ নৱেম্বৰত কেৰালাৰ তিৰুৱনন্তপুৰমত দিলিন নাইৰ নামেৰে জন্মগ্ৰহণ কৰা তেখেতৰ মঞ্চনাম ৰাফতাৰে অধিক পৰিচিত।
মনোৰঞ্জন জগতত নৃত্যশিল্পী হিচাপে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল, আৰু পিছলৈ সংগীতৰ ফালে মুখ কৰি ভাৰতীয় সংগীত জগতত নিজৰ নাম উজলাইছিল।
তাৰ পিছৰ পৰাই ৰাফতাৰে "অল ব্লেক", "ঢাকা ঢাকা", "ডিলি ৱালি বাটচিট", "মেইন ৱাহি হুন"কে ধৰি কেইবাটাও হিট চিংগল মুকলি কৰে।
সংগীত কেৰিয়াৰৰ উপৰিও ৰাফতাৰে "ডান্স ইণ্ডিয়া ডান্স" আৰু "ইণ্ডিয়াজ গট টেলেণ্ট"ৰ দৰে বিভিন্ন ৰিয়েলিটি শ্ব'ত বিচাৰক হিচাপেও অভিনয় কৰিছে।
গ্ৰীচৰ প্ৰাচীন আৰু আধুনিক নাৰীৰ মৰ্যাদা আৰু বৈশিষ্ট্য গ্ৰীচৰ ইতিহাসত ঘটা পৰিঘটনাৰ পৰাই বিকশিত হৈছিল।
মাইকেল স্কটৰ মতে "প্ৰাচীন গ্ৰীচত মহিলাৰ উত্থান" প্ৰবন্ধত "মহিলাৰ স্থান" আৰু প্ৰাচীন গ্ৰীচত তেওঁলোকৰ কৃতিত্বৰ বিষয়ে থুচিডাইডে এই উদ্ধৃতিটোত সৰ্বোত্তম বৰ্ণনা কৰিছে: যে "সৰ্বাধিক গৌৰৱ [মহিলাৰ বাবে।
১৯৫২ চনত তেওঁলোকে ভোটাধিকাৰ লাভ কৰে, যাৰ ফলত তেওঁলোকে ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান আৰু গ্ৰীচ চৰকাৰত উপাৰ্জনৰ স্থান আৰু চাকৰিৰ পদবী লাভ কৰে; আৰু তেওঁলোকে বিবাহিত হোৱাৰ পিছতো সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰীত্বৰ অধিকাৰ বজাই ৰাখিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
প্ৰাচীন গ্ৰীচত এথেন্সৰ মহিলাসকলে পুৰুষৰ আস্থা গঢ়ি তুলি নিজৰ আইনী অক্ষমতাৰ ক্ষতিপূৰণ দিছিল।
ব্যক্তিজনৰ মূল্যত প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ কেইবাগৰাকীও মহিলাই নিজৰ ব্যক্তিগত জীৱন আৰু ৰাজহুৱা জীৱনত সংগ্ৰাম কৰিছিল, আমাৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা পাৰমাণৱিক, পিতৃতান্ত্ৰিক অইকোছ ৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছে।
ঘৰত গৰিষ্ঠসংখ্যক মহিলাৰ প্ৰায় কোনো ক্ষমতা নাছিল, সদায় ঘৰৰ মানুহজনক উত্তৰ দিছিল, আলহী শেষ হোৱাৰ সময়ত মহিলাসকলে প্ৰায়ে লুকাই আছিল।
মহিলাসকলক প্ৰায়ে ওপৰৰ মহলালৈ নিযুক্ত কৰা হৈছিল, বিশেষকৈ ৰাস্তাৰ দুৱাৰৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ আৰু অৰ্ধৰাজহুৱা স্থানৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ য'ত কাইৰিয়াছ তেওঁৰ বন্ধুসকলক মনোৰঞ্জন দিব।
অৰুণলোচন দাস হৈছে অসম, ভাৰতৰ এগৰাকী চিত্ৰ-সাংবাদিক আৰু সমালোচক৷ ১৯৭৬ চনতে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলা অৰুণলোচন দাসে পৰৱৰ্তী সময়ত অসমৰ বহুতসংখ্যক কাকত-আলোচনীত চলচ্চিত্ৰ সম্পৰ্কীয় ভালেমান লেখা-মেলা কৰে৷ 'অৱকাশ', 'কাদম্বৰী', 'চিত্ৰ সংবাদ' আদি একাধিক কাকত-আলোচনীৰ সম্পাদনাৰ লগতো তেখেত জড়িত আছিল৷ ১৯৯৬ চনৰ পৰা তেখেতে 'লাইমলাইট ডাইৰেক্টৰী'ৰ নিয়মীয়া প্ৰকাশৰ লগত জড়িত হৈ পৰে৷ চলচ্চিত্ৰ বিষয়ক গ্ৰন্থৰ বাবে ৰাজ্যিক বঁটা লাভ কৰা অৰুণলোচন দাসে '১০০ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ কাহিনী আৰু গীত', 'এৰি অহা দিনবোৰত অসমীয়া চিনেমা', 'কি নাম দি মাতিম' ইত্যাদি তথ্যসমৃদ্ধ গ্ৰন্থ লিখি থৈ গৈছে৷ তেখেত 'সাংস্কৃতিক সাংবাদিক সন্থা, অসম'ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সভাপতি আছিল৷
অৰুণলোচন দাসে ১৯৫৪ চনৰ ২৯ মে'ত গুৱাহাটীৰ উজান বজাৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল৷ তেখেতে মঙলদৈত পঢ়াশালীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি পৰৱৰ্তী সময়ত গুৱাহাটীত কলেজীয়া শিক্ষা সাং কৰে৷ উজানবজাৰৰ জাহাজঘাটত কিছু বছৰ থকাৰ পাছত তেখেত পাছলৈ গুৱাহাটীৰ অনিল নগৰৰ স্থায়ী বাসিন্দা হয়৷ তেখেতৰ ককায়েক হৈছে ভাৰত চৰকাৰৰ পৰ্যটন বিভাগৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত সঞ্চালক আৰু অসমৰ চিত্ৰ সাংবাদিকৰ এগৰাকী আৰম্ভণি-কালৰে ব্যক্তি কমললোচন দাস৷ ভালেসংখ্যক অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰযোজনা নিয়ন্ত্ৰক ৰাজীৱলোচন দাস আৰু শিশু সাহিত্যত সাহিত্য অকাডেমিপ্ৰাপ্ত সাহিত্যিক-সাংবাদিক যুগললোচন দাস তেখেতৰ দুই ভ্ৰাতৃ৷
আৰতি দাস বৈৰাগীৰ 'জোনবিৰি' আলোচনীখনৰ জৰিয়তে অৰুণলোচন দাসে ১৯৭৬ চনত কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল৷ ইয়াৰ প্ৰায় তিনি বছৰৰ পাছত অৰ্থাৎ, ১৯৭৯ চনত 'ৰূপকাৰ' আলোচনীখনৰ জৰিয়তে তেখেতে চলচ্চিত্ৰ সাংবাদিকতা জগতত প্ৰৱেশ কৰে৷ একেটা বৰ্ষতে তেখেতে প্ৰথম বহুৰঙী অফছেটত মুদ্ৰিত চলচ্চিত্ৰ আলোচনী 'অৱকাশ'ৰ সম্পাদনাৰ লগত জড়িত হৈছিল৷ '৮০ৰ দশকত অৰুণলোচন দাসে 'কাদম্বৰী' নামৰ এখন সাংস্কৃতিক মাহেকীয়া আলোচনী সম্পাদনা কৰে৷ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথমখন সাংস্কৃতিক কাকত 'চিত্ৰ সংবাদ'ৰ সহযোগী সম্পাদকৰ পদতো তেখেতে ১৯৯০ চনৰ পৰা ১৯৯২ চনলৈকে অধিষ্ঠিত হৈছিল৷
অসমৰ শিল্পীসকলৰ ফোন নম্বৰ, ঠিকনা সন্নিৱিষ্ট কৰি তেওঁলোকৰ জীৱনীৰ সংকলন 'লাইমলাইট ডাইৰেক্টৰী' তেখেতে ১৯৯৬ চনৰ পৰা নিয়মীয়াকৈ প্ৰকাশ কৰে৷ অসমৰ বহু বাতৰি-কাকত আৰু আলোচনীৰ পাতত তেখেতে চলচ্চিত্ৰ সম্পৰ্কীয় অনেক প্ৰবন্ধ-পাতি লিখিছে৷
ইয়াৰোপৰি তেখেত অসমৰ চলচ্চিত্ৰ-নিৰ্মাতা, গল্পকাৰ-সাহিত্যিক ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ প্ৰায়কেইখন ছবিৰে প্ৰচাৰ সচিবৰ দায়িত্বত আছিল ।
অৰুণলোচন দাস 'সাংস্কৃতিক সাংবাদিক সংস্থা, অসম'ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সভাপতি আছিল৷ মৃত্যুৰ আগলৈকে তেখেত সংস্থাৰ উপদেষ্টাৰ পদ অলংকৃত কৰি ৰাখিছিল৷
শিৱসাগৰ জিলাৰ ডিমৌ আদৰ্শ চিকিৎসালয়ত চিকিৎসক হিচাপে নিযুক্তি পোৱাৰ পিছত সৰ্পদংশনত আক্ৰান্ত ৰোগীৰ চিকিৎসাত অধিক মনোনিবেশ কৰে।
প্ৰথমে বেজ-ওজাৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰা ওচৰ-পাজৰৰ গাঁৱবাসী আৰু ক্ৰমাৎ দূৰ-দূৰণিৰ লোকো সৰ্পদংশনত আক্ৰান্ত লোকো তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিবলৈ ধৰিলে।
তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাতে সেই গ্ৰাম্য চিকিৎসালয়খন এটা সৰ্পদংশন ৱাৰ্ড স্থাপন কৰাৰ লগতে আক্ৰান্তসকলক ত্বৰিৎগতিত চিকিৎসা আগবঢ়াবলৈ চিকিৎসালয়খনৰ চিকিৎসক আৰু স্বাস্থ্যকৰ্মীসকলক লৈ এটা 'ফাষ্ট ৰেচপন্স টীমো' গঠন কৰা হয়।
আনহাতে ৰাইজ আৰু পৰিবেশকৰ্মীসকলক লৈ গঠন কৰা হয় 'ভেনম ৰেচপন্স টীম' গঠন কৰা হয়, যাতে সৰ্পদংশনত আক্ৰান্ত ৰোগীক বেজ-ওজাৰ ওচৰলৈ নি সময় নষ্ট নকৰাকৈ যাতে চিকিৎসালয়লৈ আনিব পৰা যায়।
২০০৩ বৰ্ষত তেওঁ অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত নাক-কাণ-ডিঙি বিভাগৰ স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰমত ভৰ্তি হয়।
কিন্তু নাক-কাণ-ডিঙি বিভাগত তেওঁ পাৰদৰ্শিতা অৰ্জন কৰিব নোৱাৰিব বুলি ভাবিয়ে কেইমাহমান পিছতে সুবিধা এটা পাই সংজ্ঞাহৰণ বিভাগত নামভৰ্তি কৰে।
সুৰজিৎ গিৰি অসমৰ এখন গ্ৰাম্য চিকিৎসালয়ৰ বিশেষজ্ঞ চিকিৎসক আৰু এজন ভাৰতীয় সক্ৰিয়কৰ্মী ।
যদিও বৃত্তিগত ভাবে তেওঁ এজন সংজ্ঞাহাৰক বিশেষজ্ঞ, ২০২২ চনলৈ অসমৰ এখন বিশেষ পৰিগাঁথনি নথকা গ্ৰাম্য চিকিৎসালয়ত তেওঁ ১২০০তকৈও অধিক সৰ্পদংশনত আক্ৰান্ত ৰোগীক চিকিৎসা কৰি সুস্থ কৰি তুলিছে আৰু বিভিন্ন মাধ্যমৰ যোগে যুগযুগ ধৰি সমাজত চলি সৰ্পদংশন সম্পৰ্কীয় অন্ধবিশ্বাসৰ বিৰুদ্ধে জনসচেতনা গঢ়ি তুলিবলৈ প্ৰয়াস অব্যাহত ৰাখিছে।
স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লোৱাৰ পাছত শিৱসাগৰৰ এখন ব্যক্তিগত হাস্পাতালৰ জৰুৰীকালীন বিভাগত সংজ্ঞাহাৰক বিশেষজ্ঞ হিচাপে কামত সোমায়।
কিন্তু সৰ্পদংশনৰ প্ৰট’কলৰ বিষয়ে কোনো জ্ঞাত নোহোৱা গিৰিয়ে ৰোগীগৰাকীক অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় হাস্পাতাললৈ পঠিয়াই দিয়ে।
ভাৰতীয় প্ৰেক্ষাপটত লিংগ বৈষম্যৰ অৰ্থ হৈছে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজত স্বাস্থ্য, শিক্ষা, অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক অসমানতা।
বিভিন্ন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় লিংগ বৈষম্য সূচকে এই প্ৰতিটো কাৰকৰ ওপৰত ভাৰতক পৃথকভাৱে স্থান দিয়ে যদিও এই সূচকবোৰ বিতৰ্কিত।
ভাৰতৰ জনসংখ্যা সামগ্ৰিকভাৱে পৰীক্ষা কৰিলে দেখা যায় যে লিংগ পক্ষপাতৰ ফলত মহিলাসকলে কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰণে অসুবিধাত পৰে।
যেনে, লিঙ্গ অনুপাত,কন্যা শিশুৰ মৃত্যু, মহিলাৰ স্বাস্থ্য, মহিলাৰ শিক্ষাপ্ৰাপ্তি, মহিলাৰ গৰ্ভধাৰণ আৰু অৰ্থনৈতিক পৰিস্থিতি আদি ক্ষেত্ৰবোৰত মহিলা বিশেষকৈ প্ৰভাৱিত হয়।
ইয়াৰ উপৰিও লিংগ বৈষম্যই মহিলাসকলৰ কৰ্মজীৱন আৰু মানসিক স্বাস্থ্যৰ সমস্যাকে ধৰি বহুতো দিশ প্ৰভাৱিত কৰে।
ধৰ্ষণ, যৌতুক আৰু ব্যভিচাৰৰ ওপৰত ভাৰতীয় আইনমতে মহিলাৰ সুৰক্ষা আছে যদিও, এই বৈষম্যমূলক প্ৰক্ৰিয়াবোৰ এতিয়াও উদ্বেগজনক হাৰত হৈ আছে, যাৰ ফলত বহুতৰ জীৱন প্ৰভাৱিত হয়।
গৱেষণাৰ পৰা দেখা গৈছে যে বেছিভাগ কৰ্মস্থানকে ধৰি বহুতো ক্ষেত্ৰত পুৰুষৰ পক্ষত লিংগ বৈষম্য দেখুওৱা হয়।
লিংগ বৈষম্য হৈছে সামাজিকভাৱে নিৰ্মিত লিংগৰ ভূমিকাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কৰা যিকোনো পাৰ্থক্য, আৰু প্ৰতিবন্ধকতা যি ব্যক্তি এজনক সম্পূৰ্ণ মানৱ অধিকাৰ উপভোগ কৰাত বাধা দিয়ে কিছু সামাজিক বিজ্ঞানীৰ মতে ই এক সামাজিক প্ৰক্ৰিয়া যাৰ দ্বাৰা পুৰুষ আৰু মহিলাক সমান বুলি বিবেচনা কৰা নহয়।
গৱেষণাৰ ফলাফলৰ পৰা দেখা গৈছে যে এক ব্যাপকভাৱে গ্ৰহণকৰা সাংস্কৃতিক বিশ্বাস হৈছে যে পুৰুষসকল বহুতো কাৰ্যকলাপত মহিলাতকৈ অধিক সামাজিকভাৱে মূল্যৱান আৰু অধিক সক্ষম।
লিঙ্গ বৈষম্য জীৱবিজ্ঞান, মনোবিজ্ঞান, বা সাংস্কৃতিক নিয়মৰ পাৰ্থক্যৰ পৰাও উদ্ভৱ হ'ব পাৰে।
ইয়াৰ উপৰিও কিছুমান পাৰ্থক্য অনুভৱ আৰু ধাৰণাৰ ভিত্তিত, আৰু আনবোৰ সামাজিক ভিত্তিত নিৰ্মাণ কৰা দেখা যায়।
কিছু পণ্ডিতৰ মতে এই বৈষম্য লিংগৰ ভূমিকাৰ সৈতে সম্পৰ্কিয় আৰু এটা লিঙ্গ অন্তৰ্নিহিতভাৱে আনটোৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ বুলিও কেতিয়াবা ধাৰণা কৰা হয়।
লিংগ বৈষম্যত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় লিঙ্গভেদ যʼত লিঙ্গ পৰিচয়ৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি এজন মানুহৰ প্ৰতি বৈষম্যতা দেখুওৱা হয়।
উদাহৰণ স্বৰূপে, ভাৰতত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজৰ পাৰ্থক্যৰ ক্ষেত্ৰত দেখা যায় যে মহিলাৰ সতীত্বৰ ওপৰত পুৰুষতকৈ বেছি গুৰুত্ত দিয়া হয়।
২০১৭ চনৰ আগষ্টত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে তিনি তালাক প্ৰথা নাকচ কৰে আৰু চৰকাৰে মুছলমান মহিলা বিল প্ৰৱৰ্তন কৰে।
তিনি তালাক প্ৰথাই মুছলিম পুৰুষসকলক তাৎক্ষণিকভাৱে তেওঁলোকৰ পত্নীক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰিবলৈ সক্ষম কৰিছিল।
এই বিধেয়কখনে যিকোনো প্ৰকাৰে প্ৰেৰন কৰা তিনি তালাক — কথিত, লিখিত, বা ইলেক্ট্ৰনিক উপায়ৰ দ্বাৰা— অবৈধ বুলি ঘোষনা কৰে।
আইন ভঙ্গৰ শাস্তিত তিনি তালাক ঘোষণা কৰা স্বামীৰ বাবে তিনি বছৰলৈকে কাৰাদণ্ড বিহাৰ প্ৰস্তাৱো দিয়ে।
গ্লোবেল জেণ্ডাৰ গেপ ৰিʼপৰ্ট সূচক চালে দেখা যায় যে লিঙ্গ ভিত্তিক গৰ্ভপাতৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতৰ প্ৰদৰ্শন চীনৰ দৰে নিম্ন মানৰ।
স্বাক্ষৰতা আৰু স্বাস্থ্যৰ ক্ষেত্ৰতো ভাৰতত মহিলা আৰু পুৰুষৰ অনুপাত চালে নিম্নমানৰ প্ৰদৰ্শন দেখা যায়।
উল্লেখযোগ্য যে যদিও এই সূচকবোৰ বিশ্বব্যাপী অনুসৰণ কৰা হয়, কিছু পণ্ডিতে এই সূচকবোৰৰ শুদ্ধতা, প্ৰাসংগিকতা আৰু বৈধতাৰ ওপৰত প্ৰশ্ন কৰে।
লিংগ বৈষম্য হ্ৰাসৰ লগতে নাৰী সবলীকৰণৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে আগবঢ়োৱা কিছু গুৰুত্বপূৰ্ণ আঁচনিৰ আভাস তলত দিয়া হʼল:
এই আঁচনিৰ লক্ষ্য হ'ল কন্যা সন্তানৰ বাবে কল্যাণমূলক সেৱা প্ৰদানেৰে দক্ষতা বৃদ্ধি তথা সচেতনতা সৃষ্টি।
এই যোজনাটি প্ৰথমে উত্তৰ প্ৰদেশ, হাৰিয়ানা, উত্তৰ খণ্ড, পঞ্জাব, বিহাৰ আৰু দিল্লীত আৰম্ভ কৰা হৈছিল যদিও পিছলৈ সমগ্ৰ ভাৰততে ৰূপায়ণ কৰা হৈছিল।
সুকন্যা সমৃদ্ধি যোজনাৰ উদ্দেশ্য হৈছে মহিলাসকলক শক্তিশালী কৰা আৰু মহিলাসকলক সঞ্চয় আঁচনিত বিনিয়োগ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰি বিত্তীয় স্বাধীনতা নিশ্চিত কৰা যি তেওঁলোকক উচ্চ শিক্ষা, বিবাহ আদিৰ দৰে তেওঁলোকৰ দীৰ্ঘম্যাদী জীৱনৰ লক্ষ্য আৰু সপোন পূৰণ কৰিবলৈ সক্ষম কৰিব আৰু বিত্তীয় স্থিৰতা নিশ্চিত কৰা।
বেটি বচাও, বেটি পঢ়াও অভিযানৰ অংশ হিচাপে ২২ জানুৱাৰী ২০১৫ তাৰিখে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ দ্বাৰা এই আঁচনিখন আৰম্ভ কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ উপৰিও আন কিছুমান সম্প্ৰদায় আছে যিয়ে পিছলৈ বাউলৰ সৈতে নিজকে চিনাক্ত বা সংযুক্ত কৰিছিল, যেনে দৰবেশী, নেৰা আৰু কৰ্তাভজৰ দুটা উপ-সম্প্ৰদায় — আউল আৰু ছাই।
ড জিন অ'পেনশ্ব'ৱে লিখিছে যে ১৯ শতিকাৰ শেষলৈ যেতিয়া প্ৰথমবাৰৰ বাবে বাহিৰৰ পৰ্যবেক্ষকে বাউল সংগীত লিপিবদ্ধ কৰিছিল, তাৰ পূৰ্বে ই মৌখিক ৰূপতে প্ৰবাহিত হৈ অহা যেন অনুমান কৰা হয়।
এই শ্ৰেণীৰ বাউলসকল পৰিয়াল আৰু সমাজৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণ বিমুখ, ভিক্ষা কৰাটোৱেই তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ বৃত্তি।
বাউল শিল্পী বা বাউল সাধক বা বাউল হৈছে সংগীতৰ লগতে চুফীবাদ, আধ্যাত্মিকতা আদি মতাদৰ্শৰ প্ৰচাৰ কৰা লোক আৰু লোকসংগীত পৰিবেশকৰ এক বিশেষ দল।
পোন্ধৰ শতিকাতে বাউল সংগীত দৃষ্টিগোচৰ হৈছিল যদিও মূলতঃ কুষ্টিয়াৰ লালন ফকীৰৰ গীতৰ যোগেদিহে বাউল বাংলাদেশকে ধৰি সমগ্ৰ বিশ্বৰ মাজত পৰিচিত হৈছিল।
যদিও বাউলসকল বঙালী জনসংখ্যাৰ এটা ক্ষুদ্ৰাতিতম অংশ, বংগৰ সংস্কৃতিৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ প্ৰভাৱ অনন্য।
২০০৫ চনত বাউল গীতসমূহক ইউনেস্ক'ৰ মানৱতাৰ মৌখিক আৰু অমূৰ্ত ঐতিহ্যৰ শ্ৰেষ্ঠ কৃতিৰ তালিকাত অন্তৰ্ভূক্ত কৰা হয়।
ষোল্ল বছৰ বয়সত নাট্ পৰিচালক অৰবিন্দ গৌৰৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ লোৱাৰ পূৰ্বে ৰাণাৱটে কম সময়ৰ বাবে মডেলিঙতো জড়িত হৈ পৰিছিল।
ইয়াৰে শেষৰখন ছবিৰে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আজুৰি আনে।
ব্যৱসায়িকভাৱে সফল ছবি ৰাজ: দ্য মিষ্ট্ৰী কন্টিনিউজ আৰু ওৱানছ্ আপন এ টাইম ইন মুম্বাই ছবিত অভিনয় কৰিছিল যদিও নিউৰ’টিক চৰিত্ৰত একঘেয়েমী অভিনয়ৰ বাবে সমালোচিতও হৈছিল।
অৱশ্যে ইয়াৰ পিছত চমু সময়ৰ বাবে গ্লেমাৰাছ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিও কেৰিয়াৰৰ ধাৰাবাহিকতা অক্ষুণ্ণ ৰাখিব নোৱাৰিলে।
ভাৰতৰ সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী ছবিৰ ভিতৰত অন্যতম কল্পবিজ্ঞান ছবি কৃষ ৩-ত মিউটেণ্টৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ পিছত তেওঁৰ কেৰিয়াৰৰ গ্ৰাফ উৰ্দ্ধমুখী হোৱাৰ সম্ভাৱনা দেখা যায়।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ কমেডী ছবি কুইনত এজনী পৰিত্যক্ত কইনাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বাবে একেধাৰে দুটাকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
২০১৫-ত কমেডী ছিকুৱেল তনু ৱেডছ মনু ৰিটাৰ্নছ মুক্তি পায়; সৰ্বোচ্চ উপাৰ্জনকাৰী নাৰী প্ৰধান এই ছবিখনত তেওঁ দ্বৈত চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
এই সময়ছোৱাত তেওঁৰ একমাত্ৰ সফল উদ্যম আছিল জীৱনীভিত্তিক ছবি মণিকৰ্ণিকা: দ্য কুইন অৱ ঝান্সি ; যিখন ছবিৰ তেওঁ সহ-পৰিচালকো আছিল।
মণিকৰ্ণিকা: দ্য কুইন অৱ ঝান্সি আৰু পাংগাত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ যৌথভাবে চতুৰ্থটো ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা পাবলৈ সক্ষম হয়।
কংগনা অমৰদ্বীপ ৰানাৱত এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা, যিয়ে প্ৰধানকৈ হিন্দী চলচ্চিত্ৰত কাম কৰে।
নাৰী কেন্দ্ৰিক চলচ্চিত্ৰত দৃঢ়মনৰ অগতানুগতিক নাৰী চৰিত্ৰ চিত্ৰিত কৰাৰ বাবে বিশেষভাবে পৰিচিত, ৰাণাৱতে চাৰিটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু পাঁচটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটাকে ধৰি কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰিছে।
২০২০ চনত ৰাণাৱতে মণিকৰ্ণিকা ফিল্মছ নামেৰে নিজাকৈ প্ৰডাকচন কোম্পানী আৰম্ভ কৰে; যিটো প্ৰডাকচনত তেওঁ পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক হিচাপে কাম কৰি আছে।
সোঁপন্থী মতাদৰ্শৰ সৈতে মিল থকা তেওঁৰ বক্তব্যসমূহৰ লগতে, তেওঁৰ ব্যক্তিগত আৰু পেছাদাৰী সম্পৰ্কৰ মাজত সঘনাই হোৱা সংঘৰ্ষই বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰিছে।
ঔষধিযুক্ত আদা গছৰ গাৰ বৰণ সেউজীয়া, পাতৰ বৰণ ঘন সেউজীয়া আৰু ইয়াৰ পাতবোৰ দীঘলীয়া আকৃতিৰ।
আদা খেতি ডিচেম্বৰত চপোৱাৰ পাছত আদখিনি এপ্ৰিল-মে মাহলৈ ভালদৰে সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিব লাগে আৰু তাৰ পিছত অংকুৰণ হয় আৰু উৎপাদন হ্ৰাস পায়।
ইয়াৰ স্বাস্থ্য উপকাৰিতাৰ লগতে এণ্টি-ইনফ্লেমেটৰী, এণ্টি অক্সিডেণ্ট, এণ্টিমাইক্ৰ’বিয়াল বৈশিষ্ট্য আছে, যিয়ে বহু ৰোগৰ পৰা ৰক্ষা কৰাত সহায় কৰে।
পৰম্পৰাগতভাৱে ইয়াক বমি, বমি, আৰু বদহজম আদি পাচনতন্ত্ৰৰ সমস্যাৰ লগতে মূৰৰ বিষ, চৰ্দি, ঋতুস্ৰাৱৰ আদিৰ চিকিৎসাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ভাৰতীয় আদা পৃথিৱীৰ ভিতৰত অতি উৎকৃষ্ট আৰু ভাৰতবৰ্ষৰ কেৰেলা ৰাজ্যতেই ইয়াৰ ৭০ শতাংশ উৎপাদন হয়।
আন কিছুমানে কেইশাৰীমান আদা পথাৰৰে এচুকত ৰাখি থয় আৰু এপ্ৰিল মাহত চপাই পুনঃ কঠীয়া হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি আদা লগায়।
নেওগে টিঙিৰীমৰা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি দহোটীয়া উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
২০০৬ চনত গুৱাহাটী কলেজৰ পৰা প্ৰথম শ্ৰেণী প্ৰথম হৈ অসমীয়া বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰি অসমীয়া বিষয়ত স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰে।
বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগে পৃষ্ঠপোষকতা আগবঢ়োৱা গৱেষণা প্ৰকল্প এটি তেওঁ ২০১৫ চনত সম্পূৰ্ণ কৰে আৰু -ৰ অনুদানেৰে মঞ্জু বৰাৰ চলচ্চিত্ৰৰ বিষয়ে এটি প্ৰকল্প ২০২২ চনত সম্পূৰ্ণ কৰে।
এইসমূহ কৃতিত্বৰ উপৰিও তেওঁ প্ৰায় ২০-খন ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনা চক্ৰত অংশগ্ৰহণ কৰিছে।
সুব্ৰত জ্যোতি নেওগ তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ সহযোগী অধ্যাপক আৰু এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ সমালোচক।
তেওঁ অসমীয়া আৰু ইংৰাজী দুয়োটা বিষয়তে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীধাৰী আৰু অসমীয়া বিষয়ত তেওঁ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান দখল কৰি স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰিছিল।
তেওঁ ২০২০ চনত তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত সহযোগী অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে আৰু তেওঁ এই বিভাগৰ প্ৰতিষ্ঠাপক বিভাগীয় মুৰব্বী।
১৯৮৪ চনৰ ১ আগষ্টত যোৰহাট জিলাৰ পানীচকুৱা অঞ্চলৰ বৰখঙীয়া গাঁৱত ড সুব্ৰতজ্যোতি নেওগৰ জন্ম হয়।
থাপনাৰ প্ৰথম চাৰিটা সংখ্যাৰ সম্পাদক আছিল ধৰ্মেশ্বৰ দুৱৰা৷ তেখেতৰ সম্পাদনাত ড মহেশ্বৰ নেওগ, বীৰেন্দ্ৰনাথ দত্ত, শিৱনাথ বৰ্মন, মেনসিং তেৰাং, কৰবী ডেকা হাজৰিকা, মোহিনী মোহন শইকীয়া, কেশৱানন্দ দেৱগোস্বামী, লীলা গগৈম যতিন্দ্ৰনাথ গোস্বামী, নাহেন্দ্ৰ পাদুন, বাপচন্দ্ৰ মহন্ত, সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা, নবীন চন্দ্ৰ শৰ্মা আৰু প্ৰবীণ চন্দ্ৰ দাস আদি সাহিত্যিকৰ লেখা প্ৰকাশ পাইছিল৷ ঘাইকৈ গদ্যময় মুখপত্ৰখনত শংকৰী কলা-কৃষ্টি বিষয়ক লেখা দুৱৰাৰ সম্পাদনাত ঠাই পায়৷ গুৰুচৰিতৰ পুনৰ অধ্যয়নৰ আৱশ্যকতা, অসমত নৱ-বৈষ্ণৱ আদৰ্শ আৰু সংগঠন : সাম্প্ৰতিক সামাজিক পৰিস্থিতিৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত, শংকৰী ধৰ্মৰ সৰলতা, মাধৱদেৱৰ দাৰ্শনিক চিন্তাধাৰা, হিন্দু-মুছলমানৰ সম্প্ৰীতি স্থাপনত ধৰ্মৰ ভূমিকা, গুৰু নানক আৰু শংকৰদেৱ, জেমী নগা সকলৰ ধৰ্মীয় পৰম্পৰা, শংকৰী সংস্কৃতি, অসমৰ জনজাতীয় সংস্কৃতিত শমকৰী সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱ, শাস্ত্ৰীয় সংগীত আৰু বৰগীত, অংকীয়া নাটৰ গদ্যৰীতি, পুতলা নাচ, অংকীয়া নাট ভাওনাৰ উৎপত্তি সন্দৰ্ভত মধ্যযুগৰ ভাৰতীয় নাট্যানুষ্ঠানৰ বিচাৰ আদি শিৰোনামাৰে বিভিন্ন লেখা থাপনাত প্ৰকাশ পাইছিল৷