polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
হিজিৰা সকলে গুৰু পৰম্পৰা মানি চলে আৰু বিশেষ ৰীতি-নীতিৰে হিজিৰা সমাজত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱাৰ পিছত হে 'হিজিৰা' নাম লাভ কৰে।
তেওঁলোকক ঠাই ভেদে 'আৰাৱনী', 'আৰুভনী', 'যোগপ্পা' আৰু তুস্বাৰ্থত 'চাক্কা' বুলি জনা যায় যদিও ভাৰতৰ হিজিৰা সমাজে নিজকে 'কিন্নৰ' বুলি অভিহিত কৰে।
বিংশ শতিকাৰ শেষৰফালে কিছু হিজিৰা সামাজিক কৰ্মী আৰু বেচৰকাৰী সংগঠনে হিজিৰা সকলকৰ চৰকাৰীভাবে তৃতীয় লিংগ হিচাপে স্বীকৃতি বিচাৰি আহিছিল।
হিজিৰা সকলে প্ৰথমে বাংলাদেশত চৰকাৰীভাবে তৃতীয় লিংগ হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল আৰু শিক্ষা আৰু কিছুমান কম মজুৰিৰ চাকৰিৰ বাবে সংৰক্ষণ লাভ কৰিছিল।
২০১৪ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে হিজিৰা, ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ, নপুংসক, উভয়লিংগ আদি সকলোকে তৃতীয় লিংগৰ স্বীকৃতি প্ৰদান কৰিলে।
পৰিয়ালে গ্ৰহণ নকৰা, দৰিদ্ৰতাৰ বাবে, সমাজৰ বৈষম্যৰ বাবে ইত্যাদি অন্যান্য কাৰণত পলাই অহা বা স্বইচ্ছাৰে হিজিৰা সমাজত যোগ দিবলৈ বিচৰা ব্যক্তিসকলৰ বাবে এই সমাজ বহু প্ৰজন্ম ধৰি আশ্ৰয়স্থলী হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।
তেওঁলোকৰ বেছি ভাগে জীৱন-ধাৰণৰ বাবে নাচ-গান, ভিক্ষা বৃত্তি আনকি বেশ্যা বৃত্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।
পাৰম্পৰিক ভাবে সমাজত ইয়াক নপুংসক, উভয়লিংগ আৰু পুৰুষ জনন অংগৰ অসম্পূৰ্ণ গঠনৰ অধিকাৰী ব্যক্তিৰ সমৰ্থক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
১৯৫৯ চনৰ ন নৱেম্বৰত জন্মলাভ কৰা ই. গায়ত্ৰীৰ পিতৃ আছিল জি. অশ্বত্থামা আৰু মাতৃ আছিল কমলা অশ্বত্থামা।
দ্য হিন্দুৰ সৈতে সম্পন্ন হোৱা এটা বিশেষ সাক্ষাৎকাৰত এটা প্ৰশ্নৰ প্ৰত্যুত্তৰত শিল্পীগৰাকীয়ে মন্তব্য কৰে যে, “দৰাচলতে, মই তেতিয়া মোক পিতৃক সন্তুষ্ট কৰিব বিচাৰিছিলোঁ আৰু তেওঁৰ পৰা লাভ কৰা এটা প্ৰশংসায়েই মোক যথেষ্ট উৎফুল্ল কৰিছিল।
১৯৬৮ চনৰ সেই কালছোৱাত শ্ৰী পাৰ্থসাৰথি স্বামী সভাই তেখেতক ত্ৰিপ্লীকেনত পৰিৱেশন কৰিবলৈ আমন্ত্ৰিত কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত গায়ত্ৰীয়ে দেশে-বিদেশে বিভিন্ন ঠাইত বীণা বাদন পৰিৱেশন কৰি ভূয়সী প্ৰশংসা আৰু স্বীকৃতি আদায় কৰে।
গায়ত্ৰীয়ে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, আমেৰিকা গণৰাজ্য, ফ্ৰান্স, জাৰ্মানী, ছিংগাপুৰ আৰু মালয়েছিয়াৰ দৰে দেশত কলা পৰিৱেশন কৰিছে।
সমগ্ৰ বিশ্বতে প্ৰসিদ্ধ ভাৰতীয় সংগীতশিল্পী এ. আৰ. ৰহমানৰ জন গণ মন শীৰ্ষক গীততো তেখেতে অংশগ্ৰহণ কৰিছে।
২০১১ চনত তদানীন্তন মুখ্যমন্ত্ৰী জয়ললিতাই তেখেতক চেন্নাই, থিৰুভায়াৰু, মাদুৰাই আৰু কৈম্বায়তুৰত থকা সংগীত মহাবিদ্যালয়সমূহৰ সন্মানীয় অধ্যক্ষ হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰে।
ইছাম্পতি গায়ত্ৰী হৈছে পৰম্পৰাগত কৰ্ণাটকী সংগীতৰ এগৰাকী স্বনামধন্য বীণাবাদক, যাক বীণা গায়ত্ৰী বুলিও জনা যায়।
২০১৩ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত তদানীন্তন তামিলনাডুৰ মুখ্যমন্ত্ৰী জয়ললিতাই তেখেতক "তামিলনাডু সংগীত আৰু ললিত কলা বিশ্ববিদ্যালয়"ৰ উপাচাৰ্য হিচাপে মনোনীত কৰে।
তেখেত হাফিজ জলন্ধৰীৰ নাজম গীত, অভি ত' মেঁ জৱান হুঁ -ত কন্ঠদান কৰাৰ বাবে অত্যন্ত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল, যিটো কেৱল পাকিস্তানতে নহয় ভাৰততো জনপ্ৰিয় হৈছিল।
তেওঁৰ আন জনপ্ৰিয় গীতৰ মাজত ল' ফিৰ বচন্ত আই, কুলি কুতুবৰ পিয়া বাচ পিয়ালা পিয়া জায়ে না, আৰু ফয়েজ আহমেদ ফয়েজৰ মেৰে কাতিল মেৰে দিলদাৰ মেৰে পাচ ৰহো আদি উল্লেখযোগ্য।
১৯৭৭ চনত, যেতিয়া অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅৰ সুবৰ্ণ জয়ন্তী উদযাপন কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁক ভাৰতত আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল আৰু 'কিংবদন্তিৰ কণ্ঠস্বৰ' বঁটাৰে ভূষিত কৰা হৈছিল।
মলীকা পোখৰাজ 'হামিৰপুৰ সিদ্ধাৰত' পেচাদাৰ কণ্ঠশিল্পীসকলৰ এখন কণ্ঠশিল্পী পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।
আখনূৰ অঞ্চলত আধ্যাত্মবাদী দেউতা ৰতি ৰাম 'মাজজুব' জন্মৰ সময়ত তেওঁক "মলীকা" নাম দিছিল আৰু তেওঁৰ মাহীৰ দ্বাৰা তেওঁৰ নাম ৰখা হৈছে 'পোখৰাজ' যিয়ে নিজে এগৰাকী পেচাদাৰ কণ্ঠশিল্পী-নৃত্যশিল্পী আছিল।
যত তেখেত লাহোৰৰ সুৰকাৰ কালে খানৰ লগত তেওঁ ৰেডিঅ' পাকিস্তানৰ ৰেডিঅ' পৰিৱেশনৰ দ্বাৰা আৰু অধিক জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছিল।
ন বছৰ বয়সত, তেখেত জম্মুলৈ হৈছিল আৰু মহাৰজা হৰি সিংহৰ ৰাজ্যাভিষেক অনুষ্ঠানত গীত পৰিৱেশন কৰিছিল, যিয়ে তেওঁৰ কণ্ঠত ইমানেই মুগ্ধ হৈছিল যে তেখেত তেওঁক তাৰ দৰবাৰত ৰাজ গায়ক হিচাপে নিয়োগ কৰিছিল।
মলীকা পোখৰাজ কিংবদন্তি কণ্ঠশিল্পী ওস্তাদ বাদে গোলাম আলী খানৰ পিতৃ ওস্তাদ আলী বক্স কাছুৰিৰ পৰা ঐতিহ্যবাহী সংগীত প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰিছিল।
এবাৰ বন্ধত তাৰ লগৰ ল’ৰা-ছোৱালীবোৰক অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত ফুৰাবলৈ নিয়াৰ সিদ্ধান্ত কৰা হয়, যাতে সিহঁতৰ ভূগোল, ইতিহাস, সংস্কৃতি আৰু সাধাৰণ জ্ঞান বাঢ়ে।
তাৰবাবে এখন পৰ্যটন বাছৰ বন্দোৱস্ত কৰাৰ লগতে স্কুলৰ শিক্ষক দিবাকৰক সিহঁতৰ পথ-প্ৰদৰ্শনৰূপে যোৱাৰ অনুৰোধ কৰা হয়।
অকণ ১৯৮০ চনত মুক্তি পোৱা জি বি চি প্ৰডাকচনচৰ বেনাৰত নিৰ্মিত, গৌৰী বৰ্মন পৰিচালিত এখন ৰঙীন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ।
শিৱসাগৰত স্কুলীয়া শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰি ১৯৬৫ চনত তেখেতে বিজ্ঞান শাখাত উচ্চতৰ মাধ্যমিক উত্তীৰ্ণ হৈ কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বুৰঞ্জীত অনাৰ্চসহ বিএ পাছ কৰে।
১৯৭০ চনত তেখেতে বেনাৰছ হিন্দু ইউনিভাৰ্ছিটিৰ পৰা বুৰঞ্জী বিষয়ত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম হৈ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ইয়াৰ পিছত অসমৰ ভূতপূৰ্ব মুখ্যমন্ত্ৰী হিতেশ্বৰ শইকীয়াৰ নামত গঠিত হিতেশ্বৰ শইকীয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ সৈতে ১৯৯৯ চনলৈ ঘনিষ্ঠভাৱে কাম কৰিছিল।
আমি দেখিলোঁ যে কণ্ডৰ্চে চৰ্তসমূহ পূৰ্ণ হ'লে মাধ্যিকা মতদাতাৰ পৰমানন্দ আৰু আন কোনো নীতিৰ মাজত নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত কৰিলে, মাধ্যিকা মতদাতাৰ পৰমানন্দ বিন্দুৱেই বিজয়ী হ'ব।
যদিও প্ৰত্যক্ষ গণতন্ত্ৰ আৰু মুকলি কাৰ্য-সূচী সাংগঠনিক চৰ্তহে, আৰু সেয়ে বাস্তৱত নিশ্চিত কৰিব পৰা যায়, অকপট মতদান ভোটাৰৰ আচৰণৰ ওপৰত ৰখা চৰ্ত।
উদাহৰণ স্বৰূপে, যদি এজন ভোটদাতাই নিজৰ প্ৰিয় প্ৰতিদ্বন্দ্বীক ভোট দিয়াৰ ঠাইত অন্য প্ৰতিদ্বন্দ্বীক ভোট দি, এই কথাৰ সম্ভাৱনীয়তা বৃদ্ধি কৰিব পাৰে যে তেওঁৰ প্ৰিয় প্ৰতিদ্বন্দ্বী বিজয়ী হ'ব, তেন্তে ভোটদাতাজনে অকপট মতদানৰ সলনি এনেধৰণৰ ৰণনীতিগত মতদান কৰিব।
সেয়েহে ৰাইজে তিনিও প্ৰতিদ্বন্দ্বীক সমানে পচন্দ নকৰে, কোনো দুজন প্ৰতিদ্বন্দ্বীকো সমানে পচন্দ নকৰে, কিন্তু একেই সময়তে ৰাইজৰ তিনিওৰ মাজত আটাইতকৈ প্ৰিয় প্ৰতিদ্বিন্দ্বীও নাই।
যদি আৰু কোনো অন্য নীতি ৰ মাজত নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত কৰা হৈছে, আৰু , তেন্তে আমি জানো, যে অগ্ৰাধিকাৰ সম্বন্ধৰ এক-শৃংগতাৰ বাবে প্ৰত্যেক এনে মতদাতা ৰ বাবে যাৰ , আমি পাওঁ- ।
অৰ্থনীতি আৰু ৰাজনীতি বিজ্ঞানত মাধ্যিকা মতদাতা উপপাদ্যই কয় যে যদি কোনো সমষ্টিত অধিকতা মতদান ব্যৱহাৰ কৰা হয় , কেৱল দুই প্ৰতিদ্বন্দ্বী আছে আৰু সকলো মতদাতাৰ অগ্ৰাধিকাৰ সম্বন্ধৰ এটি শৃংগ আছে, তেন্তে দুয়ো প্ৰতিদ্বন্দ্বীয়ে প্ৰত্যেক নীতিত একেই স্থিতি গ্ৰহণ কৰিব- সেই স্থিতি যি মাধ্যিকা মতদাতাৰ প্ৰিয়।
এই উপপাদ্যৰ কথা অৰ্থনীতিবিদ ডাউন্সে নিজৰ গ্ৰন্থ "এন ইকনমিক থিয়ৰি অৱ ডেমক্ৰেচি"ত উল্লেখ কৰিছিল।
এই পৰিস্থিতিত, অগ্ৰাধিকাৰ সম্বন্ধৰ এক-শৃংগতাৰ বাবে প্ৰত্যেক এনে মতদাতা ৰ বাবে যাৰ , আমি পাওঁ- ।
যদি এটি অযুগ্ম সংখ্যা, আৰু প্ৰত্যক্ষ গণতন্ত্ৰ আৰু অকপট মতদানৰ চৰ্ত পূৰ্ণ হৈছে, আৰু যদি মতদাতাসকলৰ অগ্ৰাধিকাৰ সম্বন্ধ এক-শৃংগযুক্ত, প্ৰদান কৰা হোৱা বিকল্পৰ ক্ৰম ত, তেন্তে এজন কণ্ডৰ্চে বিজেতা আছে।
তদুপৰি একমাত্ৰ সাম্যাৱস্থা নীতি , যদি প্ৰত্যক্ষ গণতন্ত্ৰ আৰু অকপট চৰ্তৰ লগতে মুকলি কাৰ্য-সূচীৰ চৰ্তও পূৰ্ণ হৈছে।
ওপৰৰ এক-শৃংগতাৰ চৰ্ত পূৰ্ণ হ'লে, আমি মতদাতাসকলক তেওঁলোকৰ পৰমানন্দ বিন্দুৰ আধাৰত ক্ৰমত সজাব পাৰোঁ।
তেন্তে মাধ্যিকা মতদাতা সেইজন মতদাতা, যাৰ পৰমানন্দ বিন্দুৰ তলত মতদাতাৰ পৰমানন্দ বিন্দু আছে আৰু যাৰ পৰমানন্দ বিন্দুৰ ওপৰত মতদাতাৰ পৰমানন্দ বিন্দু আছে।
মুকলি কাৰ্য-সূচী: প্ৰত্যেক প্ৰতিদ্বন্দ্বীয়ে ২-২ কৈ আন প্ৰতিদ্বন্দ্বীৰ বিৰুদ্ধে যুঁজে (যেনে, যদি ক, খ আৰু গ প্ৰতিদ্বন্দ্বী, নিৰ্বাচনত ক-খ, ক-গ আৰু খ-গ তুলনা কৰা হয়, অৰ্থাৎ সকলো প্ৰতিদ্বন্দ্বী অকলে আন প্ৰতিদ্বন্দ্বীৰ মুখামুখী হয়।
যদি কোনো ব্যৱস্থাত আৰু পৰিস্থিতিত এই বিৰোধাভাস উদয় নহয় আৰু ৰাইজৰ আটাইতকৈ পচন্দৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী ওপৰত উল্লিখিত চৰ্তেৰে থাকে, তেন্তে সেই প্ৰতিদ্বন্দ্বীক কণ্ডৰ্চে বিজেতা বোলা হয়।
কণ্ডৰ্চে বিজেতাৰ ধাৰণা ফঁৰাচী অৰ্থনীতিবিদ, গণিতজ্ঞ আৰু দাৰ্শনিক মাৰ্কি ডে কণ্ডৰ্চেই আগবঢ়াইছিল।
১৯৬৫ চনত পি. বেণু, কট্টু থুলচি আৰু ইনাপ্ৰভুকলৰ ‘শকুন্তলা’, ‘মুৰাপ্পেন্নু’, ‘উধ্যোগস্থ’ ছবি তিনিখনত অভিনয়েৰে মালয়ালম চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত সাৰদাৰ নিজৰ স্থান তৈয়াৰ কৰি লৈছিল।
এই বঁটা ১৯৬৭ চনৰ পৰা প্ৰৱৰ্তিত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ পূৰ্বসূৰী বুলি গণ্য কৰা হয়।
১৯৬৮ চনত 'থুলভৰম' ছবিৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বাবে প্ৰৱৰ্তিত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
তেওঁ আৰু দুবাৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা পায়- মালয়ালম ভাষাৰ ছবি 'স্বয়ংবৰম' আৰু তেলুগু ছবি 'নিমজ্জনম' ছবিৰ বাবে।
প্ৰযোজকজনৰ কোনো ছবিত তেওঁ অভিনয় কৰা নাছিল যদিও প্ৰসাদৰ পৰা তেওঁ অভিনয় সম্পৰ্কীয় আনুষ্ঠানিক প্ৰশিক্ষণ লৈছিল আৰু এই প্ৰশিক্ষণে তেওঁৰ অভিনয় পাৰদৰ্শিতা বৃদ্ধি কৰিছিল।
অভিনেতা আক্কিনেনি নাগেশ্বৰ ৰাওৰ সৈতে ‘ইন্দাৰু মিত্ৰুলু’ ছবিত অভিনয় কৰিব পোৱাটো তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰথমটো ডাঙৰ সুযোগ।
কাৰণ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাক প্ৰথমাৱস্থাত আধিকাৰিকভাবে উৰ্বশী বঁটা বুলি কোৱা হৈছিল।
ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে সাৰদাই অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ চৰকাৰে প্ৰদান কৰা এন.টি.আৰ. ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাও লাভ কৰিছে।
এই সময়চোৱাত তেওঁৰ মুখ্য মুখ্য ছবি কেইখনমান হ’ল- ‘মাঝাথুল্লিকিলুক্কম’ , ‘ৰাপ্পাকাল’ , ‘নায়িকা’ , ‘ষ্টেলিন’ আদি।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ পুনৰ থিয়েটাৰত জড়িত হৈ পৰে যদিও তামিল নাটক ‘ৰক্ত কানিৰু’ৰ তেলুগু ৰূপান্তৰত এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ সুবিধা পায়।
২০১০ চনত মুক্তি লাভ কৰা তেলুগু ভাষাৰ ছবি "ঝুমুণ্ডী নাডম"ৰ জৰিয়তে পন্নুৱে ছবিজগতত প্ৰৱেশ কৰে।
২০১৬ চনৰ বহুচৰ্চিত ছবি "পিংক", যুদ্ধ-ড্ৰামা "দ্য গাজী এটেক" , একছন কমেডি "জুড়ৱা-২" , ৰহস্যভিত্তিক থ্ৰিলাৰ "বদলা" , মহাকাশ ড্ৰামা "মিছন মংগল" হৈছে তেখেতৰ কেইখনমান উল্লেখযোগ্য ছবি।
২০১৯ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত আত্ম-জীৱনীমূলক কথাছবি "চাঁদ কী আখ"ত আগবঢ়োৱা অভিনয়ৰ বাবে পন্নুৱে আনগৰাকী অভিনেত্ৰী ভূমি পেডনেকাৰৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ সমালোচকৰ ফিল্মফেয়াৰ লাভ কৰে।
ইয়াৰ পিছত তেখেতে ছেনেল 'ভি'ত সম্প্ৰচাৰিত হোৱা প্ৰতিভা-প্ৰদৰ্শনৰ অনুষ্ঠান 'গেট গৰজিয়াছ'ত অডিশ্যন দিয়ে আৰু এগৰাকী পূৰ্ণ পৰ্যায়ৰ মডেল হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হয়।
অশোক বিহাৰত থকা মাতা জয় কৌৰ পাব্লিক স্কুলৰ পৰা তেখেতে পঢ়াশালীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু গুৰু টেগ বাহাদুৰ ইনষ্টিটিউট অৱ টেকন'লজীৰ পৰা কম্পিউটাৰ ছায়েন্স অভিযান্ত্ৰিকীত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
২০১৮ চনৰ পৰা ধাৰাবাহিকভাৱে তেখেত ফৰ্বছ ইণ্ডিয়াৰ এশগৰাকী চেলেব্ৰিটিৰ তালিকাত স্থান লাভ কৰি আহিছে।
২০১৯ চনৰ জুলাইত কোল্‌হাপুৰী চেণ্ডেল পেটেণ্ট, ডিজাইন আৰু ট্ৰেড মাৰ্কৰ নিয়ন্ত্ৰক জেনেৰেলৰ পৰা ভৌগোলিক স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল।
কৰ্ণাটকৰ বাদলকোট, বেলগাভি, ধাৰৱাদ আৰু বিজাপুৰ জিলাৰ লগতে মহাৰাষ্ট্ৰৰ কোল্‌হাপুৰ, চাংলি, সাতাৰা আৰু চোলাপুৰ জিলায়ে কেৱল কোল্‌হাপুৰী চেণ্ডেলৰ নিৰ্মাণ আৰু বাণিজ্যিকৰণৰ স্বীকৃতি লাভ কৰিছে।
সেইসময়ত ৰজা বিজজালা আৰু তেওঁৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী বাসৱন্নে কোল্‌হাপুৰী চেণ্ডেল উৎপাদনক উৎসাহিত কৰিছিল।
ঐতিহাসিক তথ্য অনুসৰি প্ৰথমে ১৩ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে কোল্‌হাপুৰী চেণ্ডেলৰ প্ৰচলন আৰম্ভ হৈছিল।
কোৱা হয় যে কাপাছি গাঁৱত চেণ্ডেল তৈয়াৰ কৰা হৈছিল আৰু কোল্‌হাপুৰৰ মহালক্ষ্মী মন্দিৰৰ সন্মুখত বিক্ৰী কৰা হৈছিল আৰু সেইবাবেই তেওঁলোকে এনে নাম অৰ্জন কৰিছে।
মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্য অত্যধিক তাপ আৰু পাৰ্বত্য অঞ্চল স্বত্বেও তেওঁলোকক স্থায়ী কৰি তোলাৰ বাবে মোটা চল ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে ইয়াৰ ওজন বেছি।
কোল্‌হাপুৰী চেণ্ডেল ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু কৰ্ণাটকত প্ৰচলিত পৰম্পৰাগত হাতেৰে নিৰ্মাণ কৰা চামৰাৰ চেণ্ডেল।
কোল্‌হাপুৰী চেণ্ডেল বা কোল্‌হাপুৰী সাধাৰণতে মুক্ত বুঢ়া আঙুলিযুক্ত টি-ষ্ট্ৰেপ চেণ্ডেলৰ এক শৈলী।
ইয়াৰ উপৰিও তেওঁলোকে গুজৰাটী ছবি, ভোজপুৰী ছবি, টিভি ধাৰাবাহিক, টেলিফিল্ম, মিউজিক এলবাম আদিত সঙ্গীত পৰিচালনা কৰাৰ উপৰিও বহুতো অসমীয়া আধুনিক গীতত সুৰাৰোপণ কৰিছে।
বিউটি শৰ্মা বৰুৱাই ১৯৬৮ চনত আকাশবাণীৰ বাবে ৰেকৰ্ডিং কৰা তেওঁৰ প্ৰথম গীত ‘তোমালৈ মনত পৰে’ আৰু মহম্মদ ৰফিয়ে গোৱা ‘অসমীৰে চোতালতে’- এই দুয়োটা গীতৰ সুৰকাৰ আছিল জীতু-তপন।
যোৰহাটৰ প্ৰখ্যাত সঙ্গীতশিল্পী, যিয়ে ৰুণুমী ছবিৰ সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছিল, দৰ্পনাথ শৰ্মা জীতুৰ দেউতাক আছিল।
১৯৬৭ চনৰ এপ্ৰিল মাহত এক সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ মহম্মদ ৰফি যোৰহাটলৈ আহিছিল।
ৰফিয়ে তেওঁলোকৰ পাৰদৰ্শিতা দেখি মোহিত হৈ পিছদিনা মাতি পঠিয়ালে আৰু তেওঁৰ বাবে এটা গীত তৈয়াৰ কৰিবলৈ অনুৰোধ জনালে।
বাঙালী, ডোগ্ৰী ভোজপুৰী, গুজৰাটী আদিৰ উপৰিও অন্যান্য দক্ষিণ ভাৰতীয় ভাষাৰ ছবিত তেওঁলোকে সঙ্গীত দিছে।
কুমাৰ চানুু, পণ্ডিত ৰাজদানে কণ্ঠ দিয়া নশা, নজৰানা, নশিলা আদি গজল এলবামত এই যুটীটোৱে সঙ্গীতৰ কাম কৰিছিল।
আকাশবাণীৰ বাবে ১৯৬৮ চনত গোৱা বিউটি শৰ্মা বৰুৱাৰ প্ৰথম গীতটোৰ সুৰ জীতু-তপনে তৈয়াৰ কৰি দিছিল।
১৯৭০ চনত মানৱ আৰু দানৱ ছবিৰ সঙ্গীত পৰিচালক ৰুপে এই যুটীটোৱে চলচ্চিত্ৰৰ জগতত প্ৰথম পদাৰ্পন কৰে।
তাত তেওঁলোকে ত্ৰিশৰো অধিক হিন্দী ছবিৰ সঙ্গীত পৰিচালনা কৰাৰ উপৰিও এয়াৰ হোষ্টেচ, ৰিপোৰ্টাৰ, আজুৱা, চোটী বড়ী বাতে, কল ঔৰ আজ, এহসাচ আদি বহুতো হিন্দী ধাৰাবাহিক আৰু গুৰু, আৰতি, গুমৰাহ আদি টেলিফিল্মত সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছে।
ভাৰতীয় আদৰ্শৰ অনুকূলে শিক্ষা পদ্ধতিৰ পৰিবৰ্তন অনাৰ মানসেৰে গঠিত অখিল ভাৰতীয় শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান "বিদ্যা ভাৰতী" ৰ তত্ত্বাৱধানত অসমতো কেইগৰাকীমান শিক্ষানুৰাগীৰ জৰিয়তে "শিশু শিক্ষা সমিতি, অসম" নামেৰে এটা শৈক্ষিক সংস্থা গঠন হয়।
এই সংস্থাৰ তত্ত্বাৱধানত ১৯৭৯ চনত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ তিৰোভাৱ তিথিৰ দিনা অসমৰ প্ৰথমখন শিশু কুঞ্জ প্ৰতিষ্ঠিত হয় গুৱাহাটীৰ অম্বিকাগিৰি নগৰত।
এই বিদ্যালয়ৰ পিছতে শংকৰদেৱ শিশু নিকেতন, বিষ্ণুপথ প্ৰতিষ্ঠা হয় আৰু ক্ৰমে সমগ্ৰ অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত এই বিদ্যালয়সমূহ প্ৰতিষ্ঠা হয়।
বিদ্যালয়ৰ পৰীক্ষাসমূহ অষ্টম শ্ৰেণীলৈকে মৰিগাঁও জিলা পৰীক্ষা পৰিষদৰ অধীনত আৰু নৱম-দশম শ্ৰেণী অসম মাধ্যমিক শিক্ষা পৰিষদ ৰ অধীনত অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
এই ৰাজ্যিক সমিতি খনে দিল্লীত প্ৰধান কাৰ্যালয় থকা বিদ্যা ভাৰতী অখিল ভাৰতীয় শিক্ষা সংস্থানৰ শিক্ষা পদ্ধতিত শিক্ষা দান কৰে।
এই বিদ্যালয়সমূহে ৰ পাঠ্যপুথি অনুসৰণ কৰে আৰু মাধ্যমিক পৰ্যায়ত পাঠ্যক্ৰম আৰু উচ্চ-মাধ্যমিক পৰ্যায়ত পাঠ্যক্ৰম অনুসৰি পাঠদান কৰে।
নিকেতনখনৰ উত্তৰে ভূৰাগাওঁ মহাবিদ্যালয়,পূবে আৰক্ষী থানা,পশ্চিমে শিৱ কেন্দ্ৰ,দক্ষিণে স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ আছে।
শংকৰদেৱ শিশু বিদ্যা নিকেতন, ভূৰাগাঁও হৈছে মৰিগাঁও জিলাৰ ভূৰাগাঁৱত অৱস্থিত বিদ্যা ভাৰতীৰ সংবদ্ধ শিশু শিক্ষা সমিতি, অসমৰ দ্বাৰা পৰিচালিত অসমীয়া মাধ্যমৰ এক বক্তিগতখণ্ডৰ বিদ্যালয়।
2004 চনৰ জানুবাৰী মাহৰ 31 তাৰিখে বৃহত্তৰ ভূৰাগাঁও অঞ্চলৰ কেইগৰাকীমান সচেতন লোকৰ প্ৰচেষ্টাত এই বিদ্যালয় স্থাপন কৰা হৈছিল।
তেওঁৰ পুত্ৰ অশ্বত্থামাই ইয়াৰ পোতক তুলিবৰ বাবে যুদ্ধৰ নীতি ভংগ কৰি কুৰু শিবিৰত নিদ্ৰিত হৈ থকা বিজয়ী পাণ্ডৱসকল বুলি ভুল কৰি তেওঁলোকৰ পুত্ৰ পাঁ‌চোজনৰ শিৰশ্ছেদ কৰে।
এই হত্যাকাণ্ডৰ ঠাইতে এডোখৰ ৰক্তবৰ্ণৰ বস্ত্ৰ পৰিধান কৰি ৰঙা পৰা চকুৰে খড়্গহস্ত বিকট ৰূপত কালৰাত্ৰিৰ আৱিৰ্ভাৱ হয়।
কালৰাত্ৰিৰ এই বৰ্ণনাই যুদ্ধৰ বীভিষিকাময় নগ্ন স্বৰূপটোকে মূৰ্তমান ৰূপত প্ৰতিফলিত কৰে বুলি কোৱা হয়।
দেৱী দুৰ্গা বিষয়ক প্ৰাচীনতম সাহিত্য মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণৰ দুৰ্গা সপ্তসতী অধ্যায়ত কালৰাত্ৰিৰ প্ৰথমবাৰৰ বাবে উল্লেখ পোৱা যায়।
কালী আৰু কালৰাত্ৰিক ভিন্ন হিচাপে গণ্য কৰা হয় যদিও কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত দুয়োকে একেগৰাকী দেৱী হিচাপেও অভিহিত কৰা হয়।
দেৱী পাৰ্বতীৰ দেহৰ পৰা দেৱী অম্বিকা নিৰ্গত হোৱাৰ পিছত পাৰ্বতীৰ দেহ ক'লা মেঘৰ দৰে কৃষ্ণবৰ্ণ হৈ পৰে।
তেওঁক দ্বিভূজা ৰূপত এখন হাতেৰে খড়্গ আৰু আনহাতে লাওখোলাৰ পাত্ৰ ধাৰণ কৰা অৱস্থাত বৰ্ণনা কৰা হয়।
স্কন্দ পুৰাণৰ আখ্যান অনুসৰি মহাদেৱে পাৰ্বতীক দুৰ্গমাসুৰক বধ কৰি দেৱতাসকলক পৰিত্ৰাণ দিবলৈ অনুৰোধ কৰে।
৯০-৯৬ সংখ্যক অধ্যায়ত ৰৌদ্ৰী অৰ্থাৎ কালৰাত্ৰিয়ে ৰূৰু নামৰ অসুৰ বধ কৰাৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়।
দুৰ্গা সপ্তসতীৰ প্ৰথম অধ্যায়ৰ ৭৫ সংখ্যক শ্লোকত সকলো পুৰাণতে বৰ্ণিত কালৰাত্ৰিৰ সংহাৰী ৰূপৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
ইস্মত চুগতাইৰ জন্ম হৈছিল ১৯১৫ চনৰ ২১ আগষ্টত উত্তৰ প্ৰদেশৰ বদায়ুঁ নামৰ সৰু চহৰখনত নুছৰত খানম আৰু মিৰ্জা কাচিম বেইগ চুগতাইৰ ঘৰত; তেওঁ দহটা সন্তানৰ ভিতৰত নৱম সন্তান আছিল—ছজন ককায়েক আৰু চাৰিগৰাকী বায়েক।
চুগতাইৰ পিতৃ অসামৰিক সেৱাৰ সৈতে জড়িত হোৱাৰ কাৰণেই চাকৰীৰ সংক্ৰান্তত পৰিয়ালটোয়ে সঘনাই স্থানান্তৰিত হ'ব লগা হৈছিল; তেওঁ তেওঁৰ শৈশৱৰ সময়ছোৱা যোধপুৰ, আগ্ৰা আৰু আলিগড়কে ধৰি কেইবাখনো চহৰত কটাইছিল।
চুগতাই তেওঁৰ ককায়েককেইজনৰ প্ৰত্যক্ষ প্ৰভাৱক এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰক হিচাপে বৰ্ণনা কৰিছিল, যি তেওঁৰ সাহিত্যৰ সৃষ্টিমূলক বছৰবোৰত তেওঁৰ ব্যক্তিত্বক প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
তেওঁ তেওঁৰ দ্বিতীয় ডাঙৰ ভাতৃ মিৰ্জা আজিম বেইগ চুগতাক সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পৰামৰ্শদাতা হিচাপে স্বীকাৰ কৰিছিল।
চুগতাইৰ পিতৃয়ে ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰ পৰা অৱসৰ লোৱাৰ পিছত অবশেষত পৰিয়ালটোয়ে আগ্ৰা চহৰত বসতি স্থাপন কৰে।
চুগতাই আলিগড় মুছলিম বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মহিলা কলেজত প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰে আৰু ইজাবেলা থ'বাৰ্ণ কলেজৰ পৰা ১৯৪০ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সক্ৰিয় প্ৰতিৰোধ সত্ত্বেও, তেওঁ পৰৱৰ্তী বছৰত আলিগড় মুছলিম বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰে।
এই সময়ছোৱাতেই চুগতাই প্ৰগতিশীল লেখক সমিতিৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিছিল, ১৯৩৬ চনত তেওঁ এই সমিতিৰ সভাত প্ৰথমবাৰৰ বাবে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল য'ত তেওঁ প্ৰগতিশীল লেখকৰ আন্দোলনৰ সৈতে জড়িত এজন আগশাৰীৰ মহিলা লেখক ৰছিদ জাহানৰ সৈতে আলোচনাত অংশগ্ৰহণো কৰিছিল, যিগৰাকী লেখকে পিছত চুগতাইক "বাস্তৱসন্মত, প্ৰত্যাহ্বানমূলক মহিলা পাত্ৰ তথা চৰিত্ৰৰ" বিষয়ে লিখিবলৈ প্ৰেৰণা দিছিল আৰু এই অনুপ্ৰেৰণাৰ কথা পিছত তেওঁ স্পষ্টৰূপত স্বীকাৰো কৰিছিল।
চুগতাইয়ে একে সময়তে ব্যক্তিগতভাৱে লিখিবলৈও আৰম্ভ কৰিছিল, কিন্তু বহুদিন পৰ্যন্ত তেওঁৰ কামৰ বাবে কোনো প্ৰকাশক বিচৰা নাছিল।
চুগতাইয়ে ১৯৩৯ চনত উৰ্দু আলোচনী সাকিৰ বাবে ফসাদি বুলি এখন নাটক লিখিছিল, যিখন আছিল তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰকাশিত সাহিত্যিক ৰচনা।
নাটকখনৰ প্ৰকাশনৰ পিছত, পাঠকে ইয়াক চুগতাইৰ ভাতৃ আজিম বেইগৰ দ্বাৰা বিৰচিত এক নাটক হিচাপে গ্ৰহণ কৰে, যিখন এটা ছদ্মনাম ব্যৱহাৰ কৰি লিখা হৈছে।
তেওঁৰ কিছুমান প্ৰাৰম্ভিক কৰ্মৰ ভিতৰত আছিল বচপন , আত্মজীৱনৰ কিছু কথা/অংশ, কাফিৰ তেওঁৰ প্ৰথম চুটিগল্প, আৰু ধীট তেওঁৰ একমাত্ৰ স্বগতোক্তি/আত্মভাষণ, অন্য ৰচনাৰ ভিতৰত আছিল।
তেওঁ এখন আলোচনীৰ বাবে লিখা এটা কাহিনীৰ উত্তৰত, চুগতাইক কোৱা হৈছিল যে তেওঁৰ লেখন শৈলীটো ধৰ্ম নিৰপেক্ষ, নিন্দনীয় আৰু কোৰাণক কৰা অপমান স্বৰূপ।
১৯৩০-ৰ পৰা তেওঁ যৌনতা আৰু নাৰীত্ব, মধ্য শ্ৰেণীৰ সৌজন্য, আৰু জাতিগত শ্ৰেণী সংঘাতকে আদি কৰি বিভিন্ন সংবেদনশীল বিষয়ৰ ওপৰত প্ৰায়ে মাৰ্ক্সীয় আদৰ্শৰ দ্বাৰা প্ৰভাবিত দৃষ্টিকোণৰ ভিত্তিত সাহিত্য ৰচনা কৰিছিল।
চুগতাইয়ে সাহিত্যিক বাস্তবতাৰ বৈশিষ্ট্যযুক্ত এটি বিশিষ্ট সাহিত্যলেখন শৈলীৰ সৈতে উৰ্দু সাহিত্যজগতত নিজকে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ বৌদ্ধিক কণ্ঠ-স্বৰ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত কৰি ১৯৭৬ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
ঋতুস্ৰাৱৰ সম্পৰ্কিয় নিষিদ্ধতাই ছোৱালী আৰু মহিলাৰ মানসিকতা অৱস্থা, জীৱনশৈলী আৰু আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণভাৱে, স্বাস্থ্যৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলায়।
বহুতো অৰ্থনৈতিকভাৱে অনুন্নত দেশসমূহত বহু সংখ্যক ছোৱালীয়ে ঋতুস্ৰাৱ আৰম্ভ হʼলেই বিদ্যালয়ৰ শিক্ষা এৰিবলগীয়া হয়।
এনেদৰে, মহিলা শিক্ষক আৰু ছোৱালীৰ বাবে বিদ্যালয়বোৰত পৰ্যাপ্ত সুৰক্ষা, বিকল্প আৰু আন্তঃগাঁথনিৰ অভাৱে বহুতো অসুবিধাৰ সৃষ্টি কৰে।
ভাৰতৰ ৭৭% তকৈও অধিক ঋতুস্ৰাৱ হোৱা ছোৱালী আৰু মহিলাই অস্বাস্থ্যকৰ পুৰণি কাপোৰ পুনঃপুনঃ ব্যৱহাৰ কৰে।
কাপোৰ ব্যৱহাৰ কৰোঁতে পৰিচ্ছন্নতাৰ অভাৱে ৰোগ আৰু সংক্ৰমণ হোৱাৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি কৰাৰ সম্ভাৱনা থাকে।
সীমিত জ্ঞান আৰু সজাগতাৰ অভাৱে ঋতুস্ৰাৱৰ সামাজিক নিষিদ্ধতা আৰু অন্ধবিশ্বাসৰ প্ৰত্যাহ্বানটো আৰু অধিক জটিল কৰি তুলিছে।
আধুনিক যোগতো সাংস্কৃতিক আৰু সামাজিক প্ৰভাৱবোৰৰ বাবে বিষয়টোৰ ওপৰত জ্ঞানৰ প্ৰসাৰ হোৱাত বাধা জন্মা দেখা গৈছে।
বহুতো গ্ৰাম্য আৰু অনুন্নত অঞ্চলত ঋতুস্ৰাৱ হোৱা অৱস্থাত মহিলাসকলক স্বাভাৱিক জীৱনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ পৰা নিষিদ্ধ কৰা হয়।
বিশ্বাস কৰা হয় যে ঋতুস্ৰাৱ হোৱা মহিলাসকল অস্বাস্থ্যকৰ আৰু অপৰিষ্কাৰ আৰু সেয়েহে তেওঁলোকে প্ৰস্তুত কৰা বা পৰিচালনা কৰা খাদ্য দূষিত হ'ব পাৰে।
ঋতুস্ৰাৱ আৰু সামাজিক দৃষ্টিভঙ্গী এক গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় কাৰণ এই প্ৰক্ৰিয়াটো বহুতো সমাজত কিছু বিশেষ ধাৰণা, গোপনীয়তা আৰু পৌৰাণিক কাহিনীৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত হৈ আহিছে।
ঋতুস্ৰাৱ এটা প্ৰাকৃতিক প্ৰক্ৰিয়া যি ছোৱালীৰ ক্ষেত্ৰত সাধাৰণতে ১১ ৰ পৰা ১৪ৰ বছৰ বয়সৰ ভিতৰত প্ৰথম হয় আৰু ই তেওঁলোকৰ মাজত বয়ঃসন্ধি আৰম্ভ হোৱাৰ এটা সূচক।
ঋতুস্ৰাৱক লৈ কৰা কিছুমান সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক দৃষ্টিভঙ্গী এজনী ছোৱালীৰ জীৱনত বহুতো দিশৰ পৰা বাধাৰ সৃষ্টি কৰে।
বহুতো ধৰ্মই পৰম্পৰাগতভাৱে ঋতুস্ৰাৱক ৰীতি-নীতিৰে অশুচি বুলি বিবেচনা কৰে যদিও নৃতত্ত্ববিদসকলে কয় যে 'পবিত্ৰ' আৰু 'অশুচি' ধাৰণাবোৰ ঘনিষ্ঠভাৱে সংযোজিত হ'ব পাৰে।
ভাৰতৰ কিছুমান অংশত, ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত কিছুমান আহাৰৰ প্ৰতিবন্ধকতা অনুসৰণ কৰা দেখা যায় যেনে দৈ, তেঁতেলি, আৰু আচাৰ।
ভাৰত আৰু আন ঠাইৰ বহুতো অধ্যয়নে প্ৰকাশ কৰিছে যে বহুতো কিশোৰীয়ে বিশ্বাস কৰে যে ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত ব্যায়াম বা শাৰীৰিক কাৰ্যকলাপ কৰিলে প্ৰবাহ বৃদ্ধি হয়, কিন্তু প্ৰকৃততে সঠিক ব্যায়াম আৰু কাৰ্যকলাপে এই লক্ষণসমূহ উপশম কৰাতহে সহায় কৰে।
অৱশ্যে কিছুমান সমাজত, মহিলাসকলে ঋতুস্ৰাৱৰ ৰীতি-নীতিবোৰ সুৰক্ষামূলক আৰু শক্তিশালী হিচাপে বিবেচনা কৰে কিয়নো এই সময়ত পুৰুষৰ দৃষ্টি, অবাঞ্ছিত যৌন সম্ভোগৰ দাবী বা ঘৰুৱা কামকাজৰ পৰা তেওঁলোকে কিছু ৰেহাই পায় বুলি ভাবে।
১৬৮১ খ্ৰীষ্টাব্দৰপৰা ১৬৯৬ খ্ৰীষ্টাব্দ পৰ্যন্ত অসমত শাসন কৰা আহোম স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহই ইয়াৰ পূৰ্বে ল’ৰা ৰজাৰ আক্ৰোশৰ বলি হৈ নিজ ৰাজ্য ত্যাগ কৰি চুবুৰীয়া ৰাজ্য বৰ্তমানৰ অৰুণাচল, নাগালেণ্ড আদিত আত্মগোপন কৰি অঘৰী জীৱন অতিবাহিত কৰিব লগীয়া হৈছিল।
এই সময়ছোৱাত অৰুণাচলৰ ৱাংচু জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে তেওঁক যথেষ্ট আদৰ যত্নৰ মাজতে তেওঁলোকৰ লগত থাকিবলৈ দিছিল।
স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহই এই সময়ছোৱাত লগ পাইছিল বানফেৰা অঞ্চলৰ ৱাংচু ৰজাৰ কন্যা ৰাজকুমাৰী নেপী ৱাংচা ওৰফে ৰুণু ৰাজকুমাৰীক।
পৰৱৰ্ত্তী সময়ত যেতিয়া অসমলৈ ঘূৰি আহি আহোম ৰাজত্বৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে তেতিয়া তেওঁ নিজ প্ৰেমিকা ৰাজকুমাৰী নেপী ৱাংচাক বিবাহ কৰাই নিজ ৰাজ্যলৈ লৈ আহি ডালিমী নামেৰে নামকৰণ কৰি সম্পূৰ্ণ ৰাণীৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰি নিজৰ লগত ৰাখে।
মৃত্যুৰ পাছত ডালিমীৰ নিজ ইচ্ছা মতে তেওঁৰ মৃতদেহ অৰুনাচলৰ নিজৰ পৈতৃক গাঁৱলৈ নি বৰ্তমান অসম অৰুণাচল সীমা লাহদৈগড়ৰ কাষত মৈদাম দিয়া হয়।
ডেবেৰা বৰবৰুৱাই ষড়যন্ত্ৰ কৰি উদয়াদিত্য সিংহৰ হত্যা কৰোৱাৰ পিছত ৰাজ্যত কুশাসনৰ পাতনি মেলিছিল।
আতন বৰগোহাঁই আৰু গুৱাহাটীৰ ৰাজবিষয়া লালুকসোলা বৰফুকনৰ মাজত মতাদৰ্শ আৰু ৰাজনৈতিক প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা বাঢ়িবলৈ ধৰে।
লালুকসোলা বৰফুকনে ৰাজশক্তি অধিকাৰ ৰখাৰ স্বাৰ্থত বংগৰ শাসক চুলতান আজমতৰাৰ লগত গুৱাহাটী মোগলৰৰ হাতলৈ হস্তান্তৰ কৰাৰ চক্ৰান্ত কৰিছিল।
প্ৰতিদ্বন্দ্বীতা আশংকা কৰি তেওঁ অংগ খুঁত থকা কোঁৱৰ ৰজা হ'ব নোৱাৰা নিয়মৰ সুযোগ লৈ ৰজা হোৱাৰ উপযুক্ত কোঁৱৰসকলক শাস্তি বিহাত লিপ্ত হয়।
আহোম ৰাজত্বৰ অন্যতম প্ৰতাপী ৰজা স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহই ৱাংচু ৰাজকন্যা নেফে ৱাংচাক বিয়া কৰাইছিল।
ডালিমীৰ ইচ্ছা অনুসৰি তেওঁৰ মৃত্যুৰ পাছত মৃতদেহ পিতৃগৃহ কানুবাৰীত ঐতিহাসিক লাহদৈগড়ৰ কাষত আহোম পৰম্পৰা অনুসৰি মৈদাম দিয়া হয়।
বিশ্বাস কৰিছিল যে লালুকসোলাৰ স্বেচ্ছাচাৰী শাসনৰ ওৰ পেলাই গদাপাণিয়ে এদিন ৰাজ্যলৈ শান্তি ঘূৰাই আনিব পাৰিব।
আহোম ৰাজ্যৰ চুবুৰীয়া ৰাজ্যখনত বাস কৰা ৱাংচু জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলৰ লগত আহোমৰ সম্পৰ্ক পূৰ্বৰ পৰাই যথেষ্ট বন্ধুত্বপূৰ্ণ।
কথিত আছে যে আহোম ৰাজত্বৰ সময়ত আহোম সৈন্য বাহিনীয়ে যেতিয়া মোগল বাহিনীৰ লগত যুদ্ধত নামিছিল, তেতিয়া ৱাংচু জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে আহোম সৈন্যসকলক বিভিন্ন প্ৰকাৰে সহায়-সহযোগ কৰিছিল।
ইয়াৰ বিনিময়ত আহোম সৈন্যসকলে ৱাংচু জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলক বন্ধুত্বৰ চিনস্বৰূপে বিভিন্ন বয়-বস্তু উপহাৰ হিচাপে দিছিল।
১৮৯৩ চনৰ ৭ জানুৱাৰী তাৰিখে মধ্য প্ৰদেশৰ জৱৰাৰ এক বৈষ্ণৱ মাৰৱাৰী পৰিয়ালত জানকী দেৱীয়ে জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।
আঠ বছৰ বয়সত তেওঁ সাধাৰণ ভাৰতীয় ধৰণে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ দ্বাৰা সজ্জিত খেলত তেওঁৰ নিজৰ সম্প্ৰদায় আৰু একে ধৰণৰ পৰিয়ালৰ বাৰ বছৰীয়া যমুনালাল বাজাজৰ সৈতে বিবাহ পাশত আবদ্ধ হৈছিল।
তেওঁলোকৰ বিবাহ সম্পূৰ্ণৰূপে সুসংগত আৰু পৰম্পৰাগত আছিল আৰু জানকী দেৱী এগৰাকী ভাল পত্নী আৰু মাতৃ আছিল।
পিছলৈ যমুনালালে এক বৃহৎ ব্যৱসায়িক সাম্ৰাজ্য গঢ়ি তুলিলে আৰু ভাৰতৰ অন্যতম শীৰ্ষ উদ্যোগপতিত পৰিগণিত হ'ল।
ইয়াৰ লগতে তেওঁ গোসেৱাৰ বাবে কাম কৰিছিল আৰু হৰিজন সকলৰ জীৱনৰ মানদণ্ড উন্নত কৰিবলৈ অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল।
তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্যসমূহ হ'ল: জানকী দেৱী বাজাজ ইনষ্টিটিউট অফ মেনেজমেণ্ট ষ্টাডিজ, জানকী দেৱী বাজাজ চৰকাৰী পিজি ছোৱালী মহাবিদ্যালয়, কোটা আৰু বাজাজ ইলেক্ট্ৰিকেলছৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত 'জানকীদেৱী বাজাজ গ্ৰাম বিকাশ সংস্থা'।
ভাৰতীয় মাৰ্চেণ্ট চেম্বৰৰ লেডিজ উইংয়ে ১৯৯২-৯৩ চনৰ পৰা গ্ৰাম্য উদ্যোগীসকলৰ বাবে আইএমচি-লেডিজ উইং জানকী দেৱী বাজাজ পুৰস্কাৰ আৰম্ভ কৰিছিল।
শিল্পীসকলো যাতে ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ অংশীদাৰ হ’ব পাৰে, সেই উদ্দেশ্য আগত ৰাখি সৰ্ব ভাৰতীয় পৰ্যায়ত ১৯৪৩ চনৰ ২৫ মে’ত বোম্বেৰ মাৰোৱাৰী স্কুলত অনুষ্ঠিত হোৱা থিয়েটাৰ শিল্পীসকলৰ ৰাষ্ট্ৰীয় অভিবৰ্তনত ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘ প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল।
প্ৰকৃতাৰ্থত ১৯৩৬ চনত অনুষ্ঠিত হোৱা প্ৰগতিশীল লেখকসকলৰ অভিবৰ্তনত ইয়াৰ অঙ্কুৰণ হৈছিল।
ইয়াৰ প্ৰাৰম্ভিক সদস্যসকলৰ মাজত বিভিন্ন প্ৰগতিশীল সাংস্কৃতিক গোষ্ঠী আৰু থিয়েটাৰ গোটৰ সদস্য তথা অন্যান্য প্ৰগতিশীল সাংস্কৃতিক কৰ্মী আছিল।
গণনাট্য বা পিপ'লছ থিয়েটাৰ নামটো প্ৰসিদ্ধ বিজ্ঞানী হোমি জাহাঙ্গীৰ ভাবাৰ পৰামৰ্শ মতে দিয়া হৈছিল আৰু এই ক্ষেত্ৰত ভাবাই ৰোমেইন ৰোলেণ্ডৰ কিতাপখনৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।
ইয়াৰ প্ৰাৰম্ভিক কাৰ্য-কলাপৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল বঙ্গ সাংকৃতিক গোষ্ঠীৰ বিনয় ৰায়ৰ বাটৰ নাট।
ৰায়ে বাটৰ নাটৰ যোগে ১৯৪২ চনৰ বঙ্গৰ মানৱ-সৃষ্ট দুৰ্ভিক্ষৰ বিষয়ে অৱগত কৰিব বিচাৰিছিল।
সাংস্কৃতিক গোষ্ঠীটোত আছিল- যাদুকৰ প্ৰেম ধাৱান, ঢোলবাদক দশৰথ লাল, কণ্ঠশিল্পী ৰেবা ৰায় আৰু অভিনেত্ৰী উষা দত্ত।
এওঁলোকৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ আগ্ৰা সাংস্কৃতিক গোষ্ঠী তথা অন্যান্য বহুকেইটা গোষ্ঠী সৃষ্টি হৈছিল।
ব্ৰিটিছৰ শাসন কালত ১৯৪৩ চনত গণনাট্য সংঘ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বিষয়-বস্তুৰ প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰত গুৰুত্ব দিছিল।
আদৰ্শগত ভাবে এই গোটবোৰ বাম আন্দোলন আৰু সেই সময়ৰ ভাৰতৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সাধাৰণ সম্পাদক পি.চি. যোশী প্ৰগতিশীল লেখক সংস্থাৰ সাধাৰণ সম্পাদক চাজ্জাদ জাহিৰৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।
বগেজাৰী গীতৰ উদ্ভৱ সম্পৰ্কে সঠিক তথ্য পোৱা নাযায় যদিও বগেজাৰী গীতৰ উদ্ভৱ সম্পৰ্কত জনশ্ৰুতি বা কিম্বদন্তীৰ প্ৰচলন আছে।
প্ৰচলিত কিম্বদন্তীৰ অনুসৰি গুৱাহাটীৰ পৰা দৰঙলৈ আহোঁতে ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ কাষতে পূৰ্বতে 'বগে' নামৰ এখন ৰাজ্য আছিল।
এই বিচ্ছেদ সহিব নোৱাৰি বগেৰ মুখেৰে কিছুমান গীত সৃষ্টি হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত এই গীতবোৰকে 'বগেজাৰী গীত' বুলি জনা যায়।
এই গীত নৃত্য পৰিবেশনৰ সময়ত মহিলাসকলৰ চুলি বন্ধা থাকে আৰু পুৰুষসকলে গেঞ্জী পিন্ধাৰ লগতে আঁঠুৰ ওপৰত গামোচা আৰু মূৰত গামোচাৰ পাগ মাৰে।
কেন্দ্ৰীয় বিত্ত মন্ত্ৰী পি চিদাম্বৰমে আশা কৰিছিল যে এই পুঁজিয়ে ভাৰতত মহিলাসকলৰ সন্মান আৰু সুৰক্ষা নিশ্চিত কৰা কাৰ্যসূচীক সমৰ্থন কৰিব।
এই পুঁজিৰ অন্যতম ব্যৱহাৰ হৈছে হিংসাৰ বলি হোৱা মহিলাসকলক সমৰ্থন কৰিবলৈ 'ওৱান ষ্টপ চেণ্টাৰ' স্থাপন কৰা।
২০১৩ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত নগৰ উন্নয়ন মন্ত্ৰালয়ে ৰাজ্যসমূহক নিৰ্ভয়া নিধিৰ জৰিয়তে কৰিব পৰা নতুন পৰিকল্পনাৰ প্ৰস্তাৱ আৰু ৰূপায়ণ কৰিবলৈ কৈছিল।
এই মন্ত্ৰালয়ে লগতে ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলসমূহকো অৱগত কৰিছিল যে জৱাহৰলাল নেহৰু ৰাষ্ট্ৰীয় নগৰ নৱীকৰণযোগ্য মিছনৰ অধীনত নতুন বাছৰ কোটা নাপাব যদিহে তেওঁলোকে মহিলাসকলৰ বাবে ৰাজহুৱা পৰিবহণ ব্যৱস্থা সুৰক্ষিত কৰাৰ বাবে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰাত ব্যৰ্থ হয়।
বিভিন্ন মন্ত্ৰালয়ে মহিলাৰ সন্মান আৰু সুৰক্ষা বৃদ্ধি কৰিবলৈ এই পুঁজি ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ প্ৰকল্পৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল।
প্ৰস্তাৱ দাখিল কৰা মন্ত্ৰালয়সমূহ আছিল তথ্য প্ৰযুক্তি মন্ত্ৰালয়, পথ পৰিবহণ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ মন্ত্ৰালয়, ৰেল মন্ত্ৰালয় আৰু গৃহ মন্ত্ৰালয়।
গৃহ মন্ত্ৰালয়ে নিৰ্ভয়া নিধি আঁচনিৰ অধীনত মুঠ ১৯৪.৪৪ কোটি টকা ব্যয়ত লক্ষ্ণৌৰ বাবে এক সুৰক্ষিত চহৰ প্ৰকল্প অনুমোদন কৰে।
মহিলা আৰু কন্যা সন্তানৰ সশক্তিকৰণ, সন্মান আৰু সুৰক্ষাৰ বাবে ১০০০ কোটি টকাৰ চৰকাৰী অৱদানৰ সৈতে কেন্দ্ৰীয় বিত্ত মন্ত্ৰীয়ে তেওঁৰ ২০১৩ চনৰ বাজেট ভাষণত নিৰ্ভয়া নিধি গঠনৰ ঘোষণা কৰিছিল।
লজ্জা গৌৰীৰ মূৰ্তিসমূহত যৌনাংগ, যোনি বা গৰ্ভৰ সাংকেতিক প্ৰতিনিধিত্বৰ দ্বাৰা তেওঁৰ উৰ্বৰতাৰ দিশটোক গুৰুত্ব দিয়া হয়।