polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
যদিও গোলাবাৰুদ শেষ হৈ গৈছিল, থাপাই বীৰত্বৰে যুঁজি তেওঁক যুদ্ধ বন্দী কৰাৰ আগলৈকে বহুতো অনুপ্ৰৱেশকাৰীক হত্যা কৰিছিল।
ইয়াৰ ভিতৰত ৰাইফলমেন তুলসী ৰাম থাপাই চীনা সকলৰ পৰা পলায়ন কৰিবলৈ সক্ষম হয় আৰু বেটেলিয়নত পুনৰ যোগদান কৰে।
পৰৱৰ্তী চীনা ঢৌটো গধুৰ মেচিনগান আৰু ৰকেট লঞ্চাৰৰ সৈতে আহিছিল, এই মুহূৰ্তত, পোষ্টটো হ্ৰদৰ কাষৰ পৰা এম্ফিবিয়াছ ক্ৰাফ্টৰ দ্বাৰা আক্ৰমণ কৰা হৈছিল, প্ৰতিটোৱে এটা গধুৰ মেচিন গানেৰে সজ্জিত আছিল।
ইয়াৰ মাজতে চিৰিজাপ ১ ৰ স্থিতি বিচাৰি বেটেলিয়নৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ৰ দ্বাৰা প্ৰেৰণ কৰা দুখন ষ্ট্ৰ্ম ব’ট সেই স্থানত উপস্থিত হৈছিল।
প্ৰথম ব’ট খনৰ সকলো আৰোহীৰ মৃত্যু হৈছিল, কিন্তু নায়ক ৰবিলাল থাপাৰ সৈতে দ্বিতীয়খন ব’ট সাৰি যাবলৈ সক্ষম হৈছিল।
"ফৰৱাৰ্ড পলিচী"ৰ অনুমোদনৰ অংশ ৰূপে চিৰিজাপ ১ পোষ্টটো ১ং বেটেলিয়ন, ৮নং গোৰ্খা ৰাইফলছৰ দ্বাৰা পাংগং হ্ৰদৰ উত্তৰ পাৰত স্থাপন কৰা হৈছিল।
মেজৰ ধন সিং থাপাৰ নেতৃত্বত প্ৰথম বেটেলিয়নৰ ডি কোম্পানীক এই পদটো তৈয়াৰ কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল, আৰু ৪৮ বৰ্গ কিলোমিটাৰ এলেকা জুৰি এই পোষ্টে প্ৰতিৰক্ষা গঢ়ি তুলিছিল।
যিহেতু আন কেইবাটাও পোষ্ট স্থাপন কৰিব লগা আছিল, চিৰিজাপ ১ৰ দায়িত্বত মাত্ৰ ২৪জন সেনাহে নিযুক্ত হৈ আছিল।
বিতৰ্কিত অঞ্চলত বৰ্ধিত চীনা অনুপ্ৰৱেশৰ প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ, তেতিয়াৰ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে "ফৰৱাৰ্ড পলিচী" নামৰ এক পৰিকল্পনা অনুমোদিত কৰিছিল, য’ত চীনাসকলৰ সন্মুখীন হব পৰাকৈ কেইবাটাও সৰু সৰু পোষ্ট স্থাপনৰ বাবে আহ্বান জনোৱা হৈছিল।
একে ৰাতিয়ে তেওঁলোকে লাডাখৰ গালৱান, চিপ চেপ আৰু পাংগং অঞ্চলত থকা পোষ্টবোৰ আক্ৰমণ কৰি অতিক্ৰম কৰে।
২১ অক্টোবৰত, তেওঁলোকে চিৰিজাপ আৰু য়ুলা দখল কৰাৰ উদ্দেশ্যৰে পাংগং হ্ৰদৰ উত্তৰ দিশলৈ আগবাঢ়িছিল।
লেফটেনেণ্ট কৰ্ণেল ধন সিং থাপা মেগৰ, পি.ভি.চি ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক সন্মান পৰম বীৰ চক্ৰেৰে সন্মানিত এগৰাকী ভাৰতীয় সেনা বিষয়া।
ৰাভা জনগোষ্ঠীয় লোকসকলৰ বিশ্বাসমতে চাথাৰ গীতৰ অন্তৰালৰ আছে জনন শক্তিৰ বিকাশ৷ এই উৎসৱ প্ৰকৃতি আৰু পুৰুষৰ মিলন উৎসৱ বুলি তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে৷ যিদৰে পৃথিৱীৰ গৰ্ভ ভেদ কৰি শস্যৰ বীজ অংকুৰিত হয়, তেনেদৰে পুৰুষ শক্তিৰ সংস্পৰ্শ অবিহনে কেৱল নাৰী শক্তিৰ দ্বাৰা সৃজন সম্ভৱ নহয়৷ এই নৃত্য গীত ওৰে ৰাতি পৰিৱেশন কৰা হয়৷ যদিও প্ৰেম-প্ৰণয়মূলক গীত আৰু নৃত্য, তথাপি নথ্য পৰিৱেশনৰ সময়ত কোনো ডেকাই কোনো গাভৰুৰ শৰীৰ স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰে৷ অৱশ্যে, চাথাৰ গোৱাৰ সময়ত এজনে আনজনৰ প্ৰতি আসক্ত হ’লে পুৱা সামাজিক ৰীতি-নীতিৰে বিবাহ হোৱাত কোনো বাধা-নিষেধ নাই৷ বায়-খো পূজাৰ মূল পাঁচটা পৰ্ব; হুইমাৰু, মূল পূজা, কিল্লাভঙা, লেৱাটানা আৰু শেষৰ এই চাথাৰ পৰ্বত ডেকা-গাভৰুৱে মনে বিচৰাজনক আদৰি ল’বলৈ সুযোগ পায়৷
ইতিহাসবিদ দীনেশচন্দ্ৰ ছিৰকাৰৰ মতে, "শালীবাহন যুগ"ৰ ঐতিহাসিকভাৱে অশুদ্ধ ধাৰণাটো সাতবাহন শাসক গৌতমীপুত্ৰ সতকৰ্ণীয়ে কিছুমান শক ৰজাৰ ওপৰত জয়লাভৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি লোৱা যেন লাগে।
ছিৰকাৰে এইটোও মত প্ৰকাশ কৰিছিল যে উত্তৰ ৰজা বিক্ৰমাদিত্যৰ বিক্ৰম যুগৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকাৰ বাবেই হয়তো দক্ষিণৰ পণ্ডিতসকলেও একেধৰণৰ কিংবদন্তি ৰচনা কৰিছিল।
আন এক অনুৰূপ বিৱৰণীত দাবী কৰা হৈছে যে কিংবদন্তি সম্ৰাট বিক্ৰমাদিত্যৰ নাতি সম্ৰাট শালিবাহন -এ ৭৮ খ্ৰীষ্টাব্দত শকসকলক পৰাস্ত কৰিছিল আৰু ইয়েই শক যুগৰ আৰম্ভণি।
সময়ৰ লগে লগে "শক" শব্দটো সাধাৰণ হৈ পৰিল,যাৰ অৰ্থ হ'ল "এটা যুগ"; এইদৰেই যুগটো "শালীবাহন শক" নামেৰে জনাজাত হ'ল।
সম্ভৱতঃ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১ম সহস্ৰাব্দৰ কোনোবা এটা সময়ত ইয়াৰ আৰম্ভণি হৈছিল কাৰণ প্ৰাচীন বৌদ্ধ আৰু জৈন শিলালিপি আৰু গ্ৰন্থসমূহে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰে, কিন্তু এইটো বিষয়ে পণ্ডিতসকলৰ মাজত বিতৰ্ক আছে।
আনটোক ৭৮ খ্ৰীষ্টাব্দৰ শক যুগ বা সৰলভাৱে শক যুগ বুলি কোৱা হয়, ই দক্ষিণ ভাৰতৰ প্ৰাচীন লিপিবোৰত বহুলভাৱে ব্যৱহৃত।
শক যুগৰ আৰম্ভণি বৰ্তমান ৭৮ খ্ৰীষ্টাব্দত ভাৰত-চিথিয়ান ৰজা চষ্টানাৰ সিংহাৰোহণৰ সৈতে জড়িত বুলি মানি লোৱা হৈছে।
ইয়াৰ আগেয়ে সাধাৰণ ধাৰণা আছিল যে শক যুগৰ আৰম্ভণি ৭৮ খ্ৰীষ্টাব্দত প্ৰথম কনিষ্কৰ অভিষেকৰ লগত জড়িত।
কিন্তু হেনৰী ফল্কৰ শেহতীয়া গৱেষণাৰ পৰা কনিষ্কে ১২৭ খ্ৰীষ্টাব্দত সিংহাসনত আৰোহণ কৰাৰ ইংগিত পোৱা গৈছে।
প্ৰথম ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰাজত্বকালৰ পৰা তেওঁলোকে শক যুগত তেওঁলোকৰ মুদ্ৰা নিৰ্মাণৰ তাৰিখ লিপিবদ্ধ কৰিছিল।
এই তাৰিখ সাধাৰণতে মুদ্ৰাৰ সন্মুখফালে থকা ৰজাৰ মূৰৰ প্ৰতীকৰ পিছফালে ব্ৰাহ্মী সংখ্যাৰে লিখা হৈছিল।
শক যুগ হৈছে এটা ঐতিহাসিক হিন্দু কেলেণ্ডাৰ যুগ , যি আৰম্ভ হৈছিল জুলিয়ান কেলেণ্ডাৰৰ ৭৮ তম বছৰৰ পৰা।
ঈশ্বৰৰ নিৰ্দেশনা গ্ৰহণ কৰে নে নকৰে তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি এইবোৰ হয় মুমিন নাইবা কাফিৰ হ’ব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
ইছলামে অন্য ধৰ্মৰ আত্মাক স্বীকাৰ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ সম্প্ৰসাৰণৰ সময়ত সেইবোৰক খাপ খুৱাবলৈ সক্ষম হৈছিল।
জিন কোনো কঠোৰ ইছলামিক ধাৰণা নহয়; ইছলামৰ সৈতে সংযুক্ত কেইবাটাও পৌত্তলিক বিশ্বাসক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব পাৰে।
কঠোৰ একশ্বৰবাদ আৰু ইছলামিক তাওইদৰ ধাৰণাক দাবী কৰিবলৈ ইছলামে জিন আৰু ঈশ্বৰৰ মাজৰ সকলো আত্মীয়তাক অস্বীকাৰ কৰে, যাৰ ফলত জিনক মানুহৰ সমান্তৰালভাৱে ৰখা হয়।
কিছুমান পণ্ডিতে আৰবী ভাষাৰ জিন শব্দটোক লেটিন শব্দ জিনিয়াছ অৰ্থাৎ ৰোমান ধৰ্মৰ মানুহ আৰু স্থানৰ ৰক্ষক আত্মাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰিছে; কিন্তু এই ব্যুৎপত্তিৰ বিষয়েও বিতৰ্ক দেখা যায়।
ইৰাণৰ জনগোষ্ঠীসমূহৰ সম্ভৱতঃ প্ৰাক-জৰোষ্ট্ৰিয়ান পৌৰাণিক কাহিনীতো জৈনীক বিভিন্ন জীৱৰ ভিতৰৰে এক বুলি ধৰা হৈছিল।
জিন হৈছে চেমিটিক মূল ৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা আৰবী জাতিবাচক বিশেষ্য, যাৰ প্ৰধান অৰ্থ হৈছে 'লুকাই থকা' বা 'অনুকূলন'।
ই প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৮ শতিকাৰ ফৰাচী ভাষাৰ এহেজাৰ এনিশাৰ অনুবাদত প্ৰকাশ পাইছিল য'ত শব্দ আৰু অৰ্থৰ মোটামুটি সাদৃশ্যৰ বাবে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ বিপৰীতে উপকাৰী মধ্যস্থতাকাৰী আত্মাৰ ক্ষেত্ৰত অধিক প্ৰযোজ্য সাহিত্যত 'দানৱ' আৰু 'স্বৰ্গীয় স্বৰ্গদূত' বুলি কোৱা দুষ্ট আত্মাক বুজোৱা হৈছিল।
তেওঁ প্ৰথম সংস্কৃত নাট্যকাৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, আৰু কালিদাসৰ পূৰ্বে তেওঁক সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ভাৰতীয় কবি বুলি গণ্য কৰা হয়।
বৌদ্ধ দৰবাৰ লেখকৰ এটা দলৰ ভিতৰত তেওঁ আটাইতকৈ বিখ্যাত আছিল, যাৰ মহাকাব্যই সমসাময়িক ৰামায়ণৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল।
অশ্বঘোষৰ সময়ৰ আগৰ বহুখিনি বৌদ্ধ সাহিত্য পালি আৰু প্ৰাকৃত ভাষাত ৰচনা কৰা হৈছিল যদিও অশ্বঘোষে ধ্ৰুপদী সংস্কৃতত ৰচনা কৰিছিল।
তেওঁক পূৰ্বতে বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰভাৱশালী গ্ৰন্থ ৰ লেখক বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল যদিও আধুনিক পণ্ডিতসকলে এই গ্ৰন্থখন চীনত ৰচনা কৰা বুলি একমত।
বৰ্তমানৰ বিশ্বাস অনুসৰি তেওঁ মহাযানবাদী যুগৰ নাছিল, আৰু তেওঁক মহাসংঘীয়সকলৰ এটা উপ-পন্থী হিচাপে নিযুক্ত কৰা যেন লাগে।
তেওঁৰ কাব্যৰ কবিতাসমূহৰ ওপৰত শেহতীয়াকৈ কৰা কিছুমান গৱেষণাৰ পৰা দেখা গৈছে যে তেওঁ হয়তো 'যোগচৰভূমিক' পাঠ্যৰ উল্লেখ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল, বিশেষকৈ সৌন্দৰানন্দৰ বাবে, যিয়ে তেওঁৰ যোগচৰ বা সৌতান্তিক বিদ্যালয়ৰ সৈতে জড়িত হোৱাৰ সম্ভাৱনা মুকলি কৰি দিয়ে।
সন্ন্যাসী ই-চিং ই উল্লেখ কৰিছিল যে তেওঁৰ সময়ত বুদ্ধচৰিত ".ভাৰতৰ আটাইকেইটা পঞ্চ অংশ আৰু দক্ষিণ সাগৰৰ দেশসমূহত বহুলভাৱে পঢ়া হৈছিল।
তেওঁ বহু ধৰণৰ ধাৰণাক একোটা মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছিল আৰু কেইটামান শব্দত এনে ধাৰণা যিবোৰে তেওঁৰ পাঠকৰ হৃদয়ক ইমানেই আনন্দিত কৰিছিল যে তেওঁ কেতিয়াও কবিতাসমূহ পঢ়িবলৈ ক্লান্ত হোৱা নাছিল।
এবাৰ কুষানৰ ৰজাৰ মন্ত্ৰীসকলে ভীক্ষুৰ মূল্য সঠিকভাৱে ১ লাখ সোণৰ টুকুৰাৰ সমকক্ষ হ'ব পাৰে বুলি ভবা নাছিল।
আনকি প্ৰিয় খাদ্য সন্মুখত ৰখা ঘোঁৰাবোৰকো সন্ন্যাসীৰ শিক্ষাই মোহিত কৰিছিল, আৰু মনোযোগেৰে শুনিছিল।
তেওঁৰ মূল নামটো অজ্ঞাত, অশ্বঘোষ কেৱল তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ নামৰ এটা অংশ আৰু এই অংশৰেই তেওঁক মতা হৈছিল।
কুমাৰজীৱে চীনা ভাষালৈ অনুবাদ কৰা আৰু সেই ভাষাত সংৰক্ষিত অশ্বঘোষৰ পৰম্পৰাগত জীৱনী অনুসৰি তেওঁ প্ৰথমে এজন বিচৰণকাৰী তপস্বী আছিল যিয়ে বিতৰ্কত সৰ্ব-আগন্তুক পৰাস্ত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
বুদ্ধৰ আঢ়ৈ বছৰীয়া ভাতৃ নন্দৰ ধৰ্মান্তৰকৰণৰ বিষয়বস্তুৰে সৌন্দৰানন্দ নামৰ কাব্য ৰচনা কৰিছিল, যাতে তেওঁ পৰিত্ৰাণ পাব পাৰে।
গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথমাৰ্ধত নন্দৰ জীৱনৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু দ্বিতীয়াৰ্ধত বৌদ্ধ মতবাদ আৰু তপস্যাৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
শেষলৈ তেওঁ ধৰ্ম প্ৰচাৰকৰি সকলোকে তেওঁৰ প্ৰজ্ঞা আৰু বুজাবুজিৰ দ্বাৰা পথ প্ৰদৰ্শন কৰি সমগ্ৰ উত্তৰ ভাৰত ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু তেওঁক যোগ্যতা আৰু গুণৰ সূৰ্য্য হিচাপে চিনি পোৱা চাৰিজনীয়া সভাই তেওঁক অতিশয় সন্মান কৰিছিল।
৩০-৩১ মুহাম্মাদৰ পত্নীসকলক যদি অসংযম হয় তেন্তে দুগুণ শাস্তি পাব লাগে, কিন্তু বিশ্বাসী হ’লে দুগুণ পুৰস্কাৰ পাব লাগে
৫৬ আল্লাহ আৰু ফেৰেস্তাসকলে মুহাম্মাদক আশীৰ্ব্বাদ কৰে, যাক বিশ্বাসীসকলে সন্মানেৰে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে
ছূৰাখনে শক্তিশালী কৰে যে "আল্লাহ বিশ্বাস কৰিবলৈ যথেষ্ট.এই সকলোবোৰ শাস্ত্ৰত লিখা হৈছে.আল্লাহে সত্যবাদীসকলক তেওঁলোকৰ আন্তৰিকতাৰ বিষয়ে প্ৰশ্ন কৰিব, আৰু যিসকলে সত্যক নাকচ কৰে তেওঁলোকৰ বাবে তেওঁ এক যন্ত্ৰণাদায়ক যন্ত্ৰণা প্ৰস্তুত কৰিছে. .স্পিক ইন এ ডাইৰেক্ট ফেশ্বন।
৫ আয়াতত ইছলামত দত্তক লোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে আৰু ৩৩:৬ আয়াতত "মুমিনসকলৰ মাতৃ" শব্দটোৰ উল্লেখ আছে, যি নবীৰ পত্নী আছিল।
ইয়াৰ পৰা হয়তো সমাজৰ সৈতে তেওঁলোকৰ উচ্চ স্থানৰ কথা বুজা যায় আৰু পিছৰ আয়াতবোৰত এই মহিলাসকলক "আন কোনো মহিলাৰ দৰে নহয়" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
বিশ্বাস কৰা ওহী ৰ সময় আৰু প্ৰসংগভিত্তিক পটভূমিৰ সন্দৰ্ভত, 33 হৈছে পিছৰ সময়ছোৱাৰ "মদিনান ছূৰা।
" ইয়াত নবী আৰু তেওঁৰ পত্নীসকলৰ ব্যৱহাৰ সম্পৰ্কীয় নিৰ্দেশনা আছে আৰু মুনাফিকসকলক তেওঁলোকৰ বেয়া আচৰণৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰি দিয়া হৈছে।
ছূৰাৰ নাম লোৱা হৈছে সেই দলসমূহৰ , বা কনফেডাৰেট ৰ উল্লেখৰ পৰা, যিসকলে খাদৰ যুদ্ধত মুছলমানসকলৰ সৈতে যুঁজিছিল, যি. দলসমূহৰ যুদ্ধ আৰু মদিনা ঘেৰাও কৰাৰ বাবে হৈছিল।
নিশ্চয় আপোনালোকৰ আল্লাহৰ নবীৰ মাজত এক উৎকৃষ্ট আৰ্হি আছে, যিজনে আল্লাহ আৰু শেষ দিনক ভয় কৰে আৰু যিজনে আল্লাহক বহুত স্মৰণ কৰে "নিশ্চয়, আল্লাহৰ ৰাছুলৰ মাজত, তোমালোকৰ বাবে যিসকলৰ আশা আছিল, তেওঁলোকৰ বাবে অধিক ন্যায্য, ভাল আদৰ্শ আছে।
৯-২৭ আয়াতত খাদৰ যুদ্ধৰ প্ৰতি বিশ্বাসী আৰু ভণ্ডসকলৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে।
মুমিনসকল হ’ল সেইসকল যিসকলে নিজৰ বিশ্বাস আৰু সাহসত অটল থাকে আনহাতে ভণ্ডসকলে নিৰাপত্তাৰ বাবে দৌৰিবলৈ চেষ্টা কৰে, মুছলমান সেনাবাহিনীক পৰিত্যাগ কৰে আৰু আল্লাহ আৰু হজৰত মুহাম্মাদক সন্দেহ কৰে।
মুহাম্মাদৰ পত্নীসকলৰ উল্লেখ থাকে আৰু বিশ্বাসীসকলক মুহাম্মাদ আৰু তেওঁৰ ঘৰৰ সৈতে সঠিক আচৰণৰ বিষয়ে কোৱা।
নবীৰ পত্নীসকলক বিশ্বাসীসকলৰ মাতৃ বুলি কোৱা হয় আৰু সেয়েহে "অন্য মহিলাৰ দৰে নহয়" মহিলা হিচাপে কিছুমান নিয়ম আৰু নিয়ম মানি চলিবলগীয়া হয়।
কিছুমান পণ্ডিতে এই শ্লোকবোৰৰ অৰ্থ নাৰী আৰু পুৰুষৰ সমান মূল্যৰ বুলি গ্ৰহণ কৰে আৰু এইদৰে নাৰী পুৰুষতকৈ হীন বুলি কৰা দাবী নাকচ কৰে।
এই ছূৰাত খাদ যুদ্ধত কি হৈছিল সেই কথা উল্লেখ কৰি মুমিনসকলক আল্লাহৰ দয়া আৰু শক্তিৰ কথা সোঁৱৰাই দিয়া হৈছে যিহেতু আল্লাহে মদিনা আক্ৰমণ কৰা বিভিন্ন জনগোষ্ঠীক এৰি দিছিল।
বড়োসকলৰ মতে 'গাজৰি মওদাই' বা অপদেৱতাসকলে মানুহ আৰু জীৱ-জন্তুলৈ মহামাৰী, প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আদি কঢ়িয়াই আনে আৰু মূলতঃ গাঁওবাসীক মহামাৰী বা এনে দুৰ্যোগৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিবলৈ গাৰ্জা পূজাৰ আয়োজন কৰা হয়।
বড়োসকলে বিশ্বাস কৰে যে বৈশাগু অৰ্থাৎ ব'হাগ বিহুৰ সময়ত একেলগে ৰং-ৰহইচ কৰি খাই-বৈ, ইঘৰ-সিঘৰ ফুৰি গাঁওবাসী অপবিত্ৰ হৈ পৰে।
তেওঁলোকৰ শুদ্ধিকৰণ কৰাৰ লগতে কোনো লোকে পাপাচাৰত লিপ্ত হ'লে 'মওজাং মওদাই' বা উপকাৰী দেৱতাসকলক শান্ত কৰিবলৈয়ো গাৰ্জা পূজা অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
পৰম্পৰাগতভাৱে ইয়াক বছৰত দুবাৰ: ব'হাগ বিহু বা বৈচাগুৰ পিছত জেঠ বা আহাৰ মাহত আৰু কাতি বা আঘোণ মাহত অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
ইয়াত কলৰ ভূৰ এখন সাজি তাতে ৰঙা ফুল, কণী আৰু বলি দিয়া ক'লা ৰঙৰ মতা ছাগলী এটাৰ মূৰ তুলি দি ভূৰখন নৈৰ পাৰলৈ নি মন্ত্ৰোচ্ছাৰণৰ পিছত নৈত উটুৱাই দিয়া হয়।
এই পূজাত বয়স বা লিংগ নিৰ্বিশেষে সকলোৱে ভাগ ল'ব পাৰে আৰু ইয়াত শস্যৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱী মাইনাও অৰ্থাৎ লক্ষ্মী দেৱীক আদৰা হয়।
গাৰ্জা পূজাত বহুসংখ্যক দেৱ-দেৱীৰ পূজা কৰা হয় আৰু পূজাত উচ্চাৰিত মন্ত্ৰসমূহত তেওঁলোকৰ নামসমূহৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
বড়োসকলৰ বাথৌ ধৰ্মৰ নিজা দেৱ-দেৱীৰ বাহিৰেও অনা-বড়ো দেৱ-দেৱী যেনে মহাদেৱ, বিষহৰি, গৰখীয়া গোঁসাই, চিকণা ৰজা, আই ঠাকুৰাণী, গণেশ ঠাকুৰ আদিকো পূজ্য আসন দিয়া হয়।
শীতকালত চুৰত, নৱছাৰী আৰু বলছাদ অঞ্চলকে ধৰি দক্ষিণ গুজৰাটৰ উপকূলত উপলব্ধ শাক-পাচলিৰে, যেনে- সেউজীয়া বীন বা কুমলীয়া মটৰ, উৰহী, কেঁচা কল, সৰু বেঙেনা, মুথিয়া, আলু, বেঙুনীয়া বৰণৰ গছ-আলু আদিৰে তৈয়াৰ কৰা হয়।
মাটিৰ তলত হোৱা পাচলিবোৰ, দ্ৰুতভাবে সিজা বীন আৰু কেঁচা কল যোগ কৰাৰ আগত আধা সিজাই লোৱা সম্পূৰ্ণ হোৱা খাদ্যখিনি পৰিবেশনৰ আগতে কটা ধনীয়া, নেমু ৰস বা লাইম জুছেৰে সজাই লোৱা হয়।
কিয়নো পৰম্পৰাগত খাদ্যবিধ "মাটলু" বোলা মাটিৰ পাত্ৰত মুখখন বন্ধ কৰি ওভতাকৈ লৈ ৰন্ধা হয় আৰু ওপৰৰ ফালে জুইৰ জাল দিয়া হয়।
আকৌ ই ৰঙা মচুৰ দাইল, মছলা, ৰুকি লোৱা নাৰিকল, আৰু তালৰ গুৰেৰে তৈয়াৰী চাটনিৰে জুতি লোৱা মিশ্ৰিত শাক-পাচলিৰ কেচেৰ’ল।
চূ্ড়ামণিৰ সৃষ্টি সম্পৰ্কে এটা কিম্বদন্তী পোৱা যায়৷ দেৱী ৰত্নাকৰ নন্দিনীৰ জন্ম হৈছিল সমুদ্ৰ মন্থনৰ সময়ত।
বিষ্ণুৱে তাইক ত্ৰিকূট পৰ্বতলৈ গৈ দ্বাপৰ যুগ আৰু ত্ৰেতা যুগৰ সময়ত ত্ৰিকূটত ধ্যান কৰিবলৈ উপদেশ দিছিল আৰু ভক্তৰ সকলো ইচ্ছাক আশীৰ্বাদ দি পূৰণ কৰিছিল।
যেতিয়া ইন্দ্ৰৰ দেৱলোক, স্বৰ্গ শম্বৰাসুৰ নামৰ এজন অসুৰে আক্ৰমণ কৰিছিল, তেতিয়া ইন্দ্ৰই দশৰথৰ পৰা সহায় বিচাৰিছিল।
দশৰথৰ লগত কৈকেয়ীক লৈ দেৱলোকলৈ আহিল আৰু আহি শম্বৰাসুৰৰ সতে যুদ্ধ কৰি পৰাস্ত কৰি ইন্দ্ৰক উদ্ধাৰ কৰিলে।
ইন্দ্ৰানীয়ে নিজৰ চূড়ামণি কৈকেয়ীক উপহাৰ দি বৰদান দিলে যে এইটো পিন্ধা মহিলাগৰাকী সদায় অখণ্ড সৌভাগ্যৱতী হৈ থাকিব আৰু তাই বাস কৰা ৰাজ্যখন ’অজিত’ হৈ থাকিব।
ঘৰলৈ ঘূৰি আহি কৈকেয়ীয়ে চূড়ামণিটো সুমিত্ৰাক উপহাৰ দিছিল যিয়ে পাছলৈ সীতা, শ্ৰী ৰামচন্দ্ৰৰ পত্নীক দিছিল।
অৱশ্যে ই কেৱল কাপোৰকে নুবুজাই গুজৰাট ৰাজ্যৰ কোনো কোনো বিয়াৰ অনুষ্ঠানৰ সময়ত কইনাসকলে পিন্ধা হাতীদাঁত নিৰ্মিত হাতত পিন্ধা খাৰুকো বুজাব পাৰে৷ চূড়ামণিসমূহ যেতিয়া ৰুবি নামৰ ৰত্নখচিত হয় তেতিয়া ইয়াক '“অৰুণা চূড়ামণি’’ বুলি কোৱা হয়৷
বাংলাৰ উপৰি ইংৰাজী আৰু অসমীয়া (অনুবাদ:মুখলিচুৰ ৰহমান কাচিমী, মুখলিছুৰ ৰহমান কাছিমী, ইছলামিক ষ্টাডিজ এণ্ড ৰিচাৰ্চ একাডেমী) ভাষাতো গ্ৰন্থখন অনুবাদ কৰা হৈছে।
সৃষ্টিকৰ্তাৰ অস্তিত্ব আৰু অস্তিত্বৰ বিস্তৃত বিতৰ্কৰ শেষ পৰ্যায়ত ছাজিদে নিজৰ সৃষ্টিকৰ্তাৰ ওপৰত আৰু ইছলামৰ ওপৰত পুনৰ বিশ্বাস লাভ কৰা দেখা যায়।
তাৰ পিছত মুমিন চাজিদে ইটোৰ পিছত সিটো কাহিনীত বিভিন্ন কৌতূহলী লোকৰ আগত নিজৰ ইছলামিক বিশ্বাস প্ৰকাশ কৰে।
তেওঁৰ তথ্য আৰু যুক্তিৰ যোগেদি তেওঁ ইছলাম আৰু সৃষ্টিকৰ্তাৰ প্ৰতি সন্দেহ থকাসকলৰ সন্দেহ দূৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
ছাজিদে কেতিয়াবা নিজৰ গুৰু মফিজুৰ ৰহমানক বুজাই দিয়ে যে ‘ভাগ্য’ বা ‘ভাগ্য’ৰ বিষয়টোত সৃষ্টিকৰ্তা কিয় বিতৰ্কিত নহয়।
সাজিদৰ যুক্তিৰ পৰাই বুজা যায় যে সৃষ্টিকৰ্তাক কিয় তেওঁৰ ভাল কামৰ বাবে প্ৰশংসা কৰা হয় কিন্তু তেওঁৰ বেয়া কামৰ বাবে নহয়।
তেওঁ সাজিদৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ তুল্য বিপ্লব দাৰ ওচৰলৈ আহি প্ৰমাণ কৰে যে বিজ্ঞানৰ আধুনিক পৰিভাষা ‘কোৱাণ্টাম’ যান্ত্ৰিকতাই কেনেকৈ কোনো কাৰণতে সৃষ্টিকৰ্তাক নাকচ কৰিব নোৱাৰে।
তেওঁ আৰু প্ৰমাণ দেখুৱাইছে যে সৃষ্টিকৰ্তাই দয়ালু হোৱাৰ পিছতো কিয় নৰকৰ দৰে ভয়ংকৰ বস্তু সৃষ্টি কৰিলে।
বিপ্লব দাৰ দৰেই সাজিদৰ প্ৰশংসা কৰা নীলু দা নামৰ আন এটা চৰিত্ৰই তেওঁক প্ৰমাণ কৰে যে কোৰআনৰ কোনো আয়াত কোনো কাৰণতে ‘সন্ত্ৰাসবাদী’ নহয়।
এইদৰে বিভিন্ন স্থানত, বিভিন্ন প্ৰেক্ষাপটত ইছলামৰ গুণ, সঠিকতা আৰু প্ৰামাণ্যতা উপস্থাপনৰ ক্ষেত্ৰত সাজিদক অভিজ্ঞ বক্তা, যুক্তিবাদী আৰু বাস্তৱবাদী হিচাপে দেখা যায়।
২০১৭ চনৰ একুশ্বে গ্ৰন্থমেলাত লেখকৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত "পেৰেডক্সিকেল ছাজিদজিদ-১" নামৰ গ্ৰন্থখনৰ দ্বিতীয় কিস্তি ২০১৯ চনৰ গ্ৰন্থমেলাত চৰকাৰে কেইবাটাও স্থানত পুনৰ প্ৰকাশ কৰিবলৈ অনুমতি দিছিল।
প্যাৰাডক্সিক্যাল ছাজিদ হৈছে বাংলাদেশী লেখক আৰিফ আজাদৰ দ্বাৰা ৰচিত ইছলাম বিষয়ক উপন্যাসৰ ধাৰাবাহিক।
ইছলামিক বিশ্বাসৰ বিৰুদ্ধে বিভিন্ন প্ৰশ্নৰ উত্তৰত সাজিদ নামৰ চৰিত্ৰ এটাৰ টীকাত সজোৱা চুটিগল্পৰ সংকলন।
ইয়াত লেখকে ইছলামিক তথ্য, যুক্তি, দৰ্শন, বিজ্ঞান আৰু বাস্তৱৰ জৰিয়তে ইছলাম বিৰোধী প্ৰশ্নবোৰক অসত্য বুলি প্ৰমাণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে আৰু তাৰ পৰাই বিৰোধীৰ যুক্তিৰ দুৰ্বলতা প্ৰমাণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে।
ভাৰতৰ সাহিত্য অকাডেমীৰ নেশ্বনেল একাডেমী অৱ লেটাৰ্ছে গুজৰীক এটি মুখ্য ভাৰতীয় ভাষা হিচাপে নিজৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা, ভাষা সন্মান আৰু অন্য অনুষ্ঠানৰ বাবে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰিছে।
জম্মু এণ্ড কাশ্মীৰ একাডেমী অৱ আৰ্টছ, কালছাৰ এণ্ড লেংগুৱেজেছে এটি গুজৰী বিভাগ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল নিজৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰ্যালয়ত ১৯৭০ৰ দশকত যিয়ে গুজৰী ভাষাত লেখা প্ৰকাশ কৰে।
জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ ৰাজ্যিক শিক্ষা ব'ৰ্ডে মধ্য স্কুললৈকে গুজৰী ভাষা শিকাবলৈ পাঠ্যক্ৰমো তৈয়াৰ কৰি থৈছে।
জম্মু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কাউঞ্চিলে গোজৰী গৱেষণা কেন্দ্ৰ খোলাত অনুমোদন জনাইছে জম্মুত আৰু কাশ্মীৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত, যিয়ে ভাষাটোৰ বিষয়ে গৱেষণা জমা কৰাত পি এছ ডি প্ৰদান কৰিব।
এনে পৰিস্থিতিত গোজৰী বহলী প্ৰোগ্ৰাম আৰম্ভ কৰা হৈছে সকলোকে গুজৰী ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ উৎসাহ জগাবলৈ।
ইয়াৰ অধীনত মানুহক বিভিন্ন প্ৰ-পত্ৰ, যেনে শৈক্ষিক অনুষ্ঠান, ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিচয় পত্ৰ বা চাকৰীৰ বাবে আৱেদন কৰোঁতে, নিজৰ মাতৃ ভাষা গুজৰী বুলি উল্লেখ কৰিবলৈ অনুৰোধ জনোৱা হয়।
ভাৰতৰ ২০১১ চনৰ জনগণনা অনুযায়ী, এই ভাষা প্ৰায় ১৩ লাখ লোকে ব্যৱহাৰ কৰিছিল জম্মু আৰু কাশ্মীৰ আৰু হিমাচল প্ৰদেশত।
অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ' আৰু দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰত বিভিন্ন গুজৰী ভাষাৰ প্ৰগ্ৰাম প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
ভাৰতত ৰেডিঅ' কাশ্মীৰ জম্মু, শ্ৰীনগৰ, পূঞ্চ আৰু পাকিস্তানৰ ৭টা অনাতাৰ কেন্দ্ৰত তথা পি টি ভিত গুজৰী ভাষাত অনুষ্ঠান আৰু বাতৰি পৰিৱেশন কৰা হয়।
গুজৰী ভাষাত বিভিন্ন কিতাপো ছপা কৰা হৈছে, যেনে বিশ্বকোষ, কবিতা, কল্পকথা, বাস্তৱ বিষয়ক গ্ৰন্থ, অভিধান, ব্যাকৰণ, প্ৰকৃতি বিষয়ক, লোককথা, শিল্প আৰু বাস্তুকলা, কৃষি, সমাজশাস্ত্ৰ আৰু গৱেষণা আদিৰ সৈতে সম্বন্ধিত।
মিয়াঁ নিজামুদ্দীন, খুদা বক্স জৰ, জবিহ ৰাজৌৰৱী, শ্বমছুদ্দীন মেহজূৰ পূঞ্চি, মিয়াঁ বশ্বীৰ আহমেদ, জৱেইদ ৰাহি, ৰাফিক অঞ্জুম, মিল্কি ৰাম কুশ্বন, সৰৱাৰী কচ্ছনা, নচীম পূঞ্চি আদিয়েও উল্লেখযোগ্য কাম কৰিছে এই ভাষাত গদ্য, পদ্য আৰু আলোচনাৰ মাজেৰে।
ভাৰতত পূৰ্বৰ জম্মু আৰু কাশ্মীৰ ৰাজ্যই গুজৰীক আনুষ্ঠানিক স্বীকৃতি প্ৰদান কৰিছিল, নিজৰ সংবিধানৰ ষষ্ঠ অনুসূচীত ইয়াক অন্তৰ্ভুক্ত কৰি।
উপত্যকাৰ কৰিমগঞ্জ জিলা ঐতিহাসিকভাৱে চিলেট জিলাৰ অংশ আছিল যদিও ১৯৪৭ চনত ভাৰত বিভাজনৰ সময়ত ইয়াৰ পৰা পৃথক হৈছিল।
বৰাক উপত্যকাৰ বাকী দুখন জিলা; কাছাৰ আৰু হাইলাকান্দি, ঐতিহাসিকভাৱে ডিমাছা ৰাজ্যৰ এটা অংশ আছিল যিয়ে চিলেটী মুছলমান জনসংখ্যাৰ বৃহৎ লোককো আতিথ্য দিছিল।
মিয়া লোকসকল আধুনিক বাংলাদেশী বিভাগ ময়মনসিং, ৰংপুৰ আৰু ৰাজশাহীৰ পৰা অহা মুছলমান অনুপ্ৰৱেশকাৰীৰ বংশধৰ।
ধুবুৰী, মৰিগাঁও, গোৱালপাৰা, হোজাই, কামৰূপ, দৰং, নগাঁও, বঙাইগাঁও, বৰপেটা, হাইলাকান্দি, কৰিমগঞ্জ, দক্ষিণ শালমাৰা-মানকাচৰ, নলবাৰী, চিৰাং আৰু বড়োলেণ্ড আদি মধ্য আৰু নিম্ন অসম জিলাত কেন্দ্ৰীভূত হৈ আছে।
অসমত গৌৰিয়া, মৰিয়া আৰু দেশী আদি কিছুমান খিলঞ্জীয়া মুছলমান আছে যদিও বৃহৎ পৰিসৰৰ বংগ মূলৰ অনুপ্ৰৱেশকাৰীৰ তুলনাত তেওঁলোক অতি কম।
এইদৰে ভাৰতৰ চুবুৰীয়া দেশ পূব পাকিস্তানৰ পৰা অবৈধ অনুপ্ৰৱেশে অসমৰ মুছলমান জনসংখ্যা তীব্ৰভাৱে বৃদ্ধিত অৰিহণা যোগাইছে আৰু অসমৰ থলুৱা বাসিন্দাসকলক লাহে লাহে অস্থিৰ কৰি তুলিছে বুলি উদ্বেগ প্ৰকাশ পাইছে।
পূব পাকিস্তানীৰ "জনগাঁথনিগত আগ্ৰাসন"ৰ এই ভয় অসম আন্দোলনৰ দিনৰে পৰা অসমত ৰাজনৈতিক বিষয় হৈ আহিছে।
কিন্তু কিছুমানে কয় যে শেহতীয়া বছৰবোৰত এই সংখ্যা হ্ৰাস পাইছে যদিও ইয়াৰ কোনো সুনিৰ্দিষ্ট প্ৰমাণ নাই।
যেতিয়া অসম ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অধীনলৈ আহিছিল, তেতিয়া ইংৰাজে নিজৰ লগত লৈ আহিছিল কেইবাজনো অনুপ্ৰৱেশকাৰী বঙালী বসতিপ্ৰধান লোক ।
এই অনুপ্ৰৱেশকাৰীসকলে অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক কাৰণত আন বাঙালীসকলক অসমত বসতি স্থাপন কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।
অসমৰ উৰ্বৰ ভূমি আৰু ইয়াৰ বিশাল বিস্তৃতিত সেই সময়ত খিলঞ্জীয়া জনসাধাৰণৰ বসতি আছিল যিয়ে তেতিয়া বংগৰ ৰাষ্ট্ৰপতিত্বৰ পৰা বৃহৎ সংখ্যক ভূমিহীন অনুপ্ৰৱেশকাৰী কৃষকক আকৰ্ষণ কৰিছিল, ইয়াৰে প্ৰায় ৮৫% মুছলমান আছিল।
শ্ৰমিকৰ প্ৰয়োজন হোৱা চাহ ৰোপণকাৰী আৰু অনুপ্ৰৱেশকাৰী মাৰোৱাৰী ব্যৱসায়ীসকলেও প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলক আদৰণি জনায়।
সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা আৰু ‘সদৌ অসম গণ সংগ্ৰাম পৰিষদ’ ৰ নেতৃত্বত অসম আন্দোলন বংগ/বিহাৰ আদিৰ পৰা অবৈধ অনুপ্ৰৱেশকাৰীক খেদি পঠিয়াবলৈ এক জনবিদ্ৰোহ আছিল।
প্ৰধানমন্ত্ৰী ৰাজীৱ গান্ধীৰ অধীনত - আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ নেতাসকলে অসম চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰাৰ লগে লগে আন্দোলনৰ অন্ত পৰে।
অসমৰ বহু বাংলাভাষী মুছলমান এন আৰ চিৰ বলি হৈছে যিয়ে তেওঁলোকৰ দাবী, তেওঁলোকক পোনপটীয়াকৈ ডি ভোটাৰ শিতানত ঘোষণা কৰিছিল।
পৰিসংখ্যাৰ উদ্ধৃতি দি পত্ৰখনত অভিযোগ কৰা হৈছে যে এই সংখ্যাৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে যিমান পাৰি অধিক ব্যক্তিক বিদেশী বুলি ঘোষণা কৰাৰ বাবে ৰাজ্য কৰ্তৃপক্ষৰ হেঁচা আহিছে।
২০১৯ বছৰত অনুষ্ঠিত হোৱা অসমৰ যোৱা এন আৰ চিত দেখা গৈছে যে ১৯ লাখ লোকৰ নাম তালিকাৰ বাহিৰত আছিল, ইয়াৰে প্ৰায় ৫ লাখ বাংলাভাষী মুছলমানৰ নাম বাদ দিয়া হৈছিল।
এই বিজয়ৰ উচটনি দিছিল শচীপাত্ৰ নামৰ ব্ৰাহ্মণ এজনে, যাৰ পুত্ৰক ৰাণীৰ লগত কৰা যৌন সম্পৰ্কৰ বাবে নীলাম্বৰে ফাঁচী দিছিল।
খেন বংশৰ ৰজা নীলাম্বৰক সফলতাৰে কাৰাগাৰত বন্দী কৰি, বংগ চুলতানে চুলতানক "কামৰু আৰু কামতাৰ বিজয়ী" বুলি লিখা মুদ্ৰা জাৰি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু মালদাৰ এটা শিলত ৰাজহুৱাভাৱে বিজয় লিপিবদ্ধ কৰে।
চুলতানে তেওঁৰ পুত্ৰ ৰাজকুমাৰ ডানিয়ালক নতুনকৈ বিজয়ী অঞ্চলটোৰ গৱৰ্ণৰ হিচাপে নিযুক্তি দিলে; যি হাজোলৈকে গৈছিল আৰু মধ্য অসমলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰাৰ উদ্দেশ্য আছিল।
মুছলমান জনসংখ্যা আছিল প্ৰায় ১০.৬৮ মিলিয়ন, ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ৰাজ্যখনৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৩৪.২২% তকৈ অধিক, যাৰ ফলত অসমক শতকৰা হাৰত জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ পিছত দেশৰ ভিতৰতে দ্বিতীয় বৃহত্তম মুছলমান ৰাজ্য ত্ৰয়োদশ শতিকাত ইছলাম এই অঞ্চলত উপস্থিত হৈছিল আৰু অসমৰ প্ৰায় এঘাৰখন জিলাত মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ আৰু চাৰিখন জিলাত অত্যন্ত কেন্দ্ৰীভূত।
তেওঁলোক বেল-ধাতু আৰু লোহাৰ উদ্যোগত নিয়োজিত হোৱাৰ বাবেই তেওঁলোকৰ নামকৰণ কৰা হৈছে, মাৰিয়া শব্দৰ অৰ্থ হৈছে ধাতুত আঘাত কৰাজন।
মৰিয়া আৰু গৌৰিয়া সংখ্যালঘু গোট আৰু অসমৰ শিৱসাগৰ, যোৰহাট, তিনিচুকীয়া, গোলাঘাট, কামৰূপ আদি কিছু জিলাত পোৱা যায়।
২০১২ চনৰ অসম হিংসাৰ সময়ত বঙালী মূলৰ মুছলমান আৰু খিলঞ্জীয়া বড়ো লোকৰ মাজত সাম্প্ৰদায়িক দাঙ্গা সংঘটিত হৈছিল।
ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদী ৰাজনীতিবিদসকলে বাংলাদেশে অবৈধ অনুপ্ৰৱেশক কথিতভাৱে প্ৰচাৰ কৰি নিজৰ ভূখণ্ড সম্প্ৰসাৰণৰ চেষ্টা চলোৱাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছে।
১২০৬ চনত দিল্লী চুলতানীৰ এজন সেনাপতি মহম্মদ বিন বখতিয়াৰ খিলজীয়ে অসমৰ সীমান্তত উপস্থিত হৈ আলী মেচক ধৰ্মান্তৰিত কৰে যিয়ে তেওঁক তিব্বত দখল কৰাৰ অভিযানত পথ প্ৰদৰ্শন কৰে।
খিলজীয়ে কামৰূপ অঞ্চলত ১০–১২,০০০ অশ্বৰোহী বাহিনী লৈ আহিছিল যদিও চুম্বি উপত্যকাত পৰাজিত হৈ তেওঁৰ সৈন্যবাহিনীক নিঃশেষ কৰি পুনৰ বংগলৈ পিছুৱাই যাবলৈ বাধ্য হয় আৰু সেই বছৰতে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
নতুনকৈ অধিগ্ৰহণ কৰা ভূমিত মোগলে চাৰিটা সৰকাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল---তাৰ ভিতৰত ঢেকেৰী আৰু কামৰূপ আছিল।
অসম চুক্তি হৈছে ১৯৮৫ চনৰ ১৫ আগষ্টত নতুন দিল্লীত খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰৰ প্ৰতিনিধি আৰু অসম আন্দোলনৰ নেতাসকলৰ মাজত স্বাক্ষৰিত বন্দোবস্ত স্মাৰকপত্ৰ।
অসম চুক্তিৰ মৌলিক দিশটো আছিল: ১৯৭১ চনৰ ২৫ মাৰ্চ বা তাৰ পিছত অসমলৈ অহা বিদেশী, ধৰা পৰিব; ডিলিট কৰা হৈছে আৰু এনে বিদেশীক বহিষ্কাৰৰ বাবে ব্যৱহাৰিক পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা হ’ব।
অসমৰ খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠী (অৰ্থাৎ খিলঞ্জীয়া সেইসকলৰ বাবে যিসকলে ১৮২৬ চনত উপনিবেশিকৰণ হোৱাৰ আগলৈকে যুগ যুগ ধৰি জীয়াই আছে, ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ খিলঞ্জীয়াৰ সংজ্ঞা অনুসৰি)।
প্ৰথম অনুপ্ৰৱেশকাৰীৰ বসতি ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ মাজভাগত ১২৫৭ চনত মালিক ইখতিয়াৰুদ্দিন যুঁজবাকে অসমৰ কিছু অঞ্চল চমুকৈ দখল কৰাৰ সময়ত সংঘটিত হয়।
প্ৰায় ১৩৬০ চনত বংগৰ চুলতান চিকন্দৰ শ্বাহে কমতা ৰাজ্যত আক্ৰমণ চলাই ৰজা ইন্দ্ৰনাৰায়ণৰ কৰ্তৃত্ব অতিশয় দুৰ্বল কৰি পেলায়।
কিন্তু দিল্লীৰ ফিৰুজ শ্বাহ তুগলাকৰ আগ্ৰাসন দমনৰ উদ্দেশ্যে চিকন্দৰে বংগলৈ পিছুৱাই যাবলৈ বাধ্য হয়।
প্ৰাক-ঔপনিৱেশিক কালত অসমত ইছলামৰ আগমন আৰু প্ৰসাৰত অৰিহণা যোগোৱা অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰক আছিল মুছলমান শাসক আৰু সেনাপতিৰ বাৰে বাৰে আক্ৰমণ।
যদিও এই আক্ৰমণসমূহৰ কোনোটোৱেই শাসন স্থাপন কৰাত সফল নহ'ল ই স্থানীয় শাসকসকলৰ সহায়ত সৰু কিন্তু সমৃদ্ধিশালী মুছলমান জনসংখ্যাৰ সৃষ্টি কৰিলে।
পিছলৈ আহোম ৰজাসকলে এটা সৰু মুছলমান প্ৰব্ৰজনক উৎসাহিত কৰিছিল আৰু আনকি দৰবাৰত ইছলামিক নামাজো প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল।
ঔপনিৱেশিক আৰু উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক যুগত অসমত মূলতঃ অনুপ্ৰৱেশৰ বাবেই মুছলমান জনসংখ্যাৰ বিস্ফোৰণ ঘটিছিল।
উত্তৰ অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাৰ জামুগুৰিহাটতো ১৭ মে’ত অনুৰূপ অভিযান চলাইছিল য’ত ২৫টা মুছলমান পৰিয়ালক উচ্ছেদ কৰা হৈছে, আটাইকেইটা বাংলাভাষী গোটৰ।
জিলা প্ৰশাসনৰ বিষয়াসকলে চৰকাৰী ভূমি অবৈধভাৱে দখল কৰি বিগত সময়ত কেইবাবাৰো সতৰ্কবাণী দিয়াৰ পিছতো খালী নকৰা বুলি জানিবলৈ দিয়ে।
ষষ্ঠ ফৌজদাৰ লুতফুল্লাহ শ্বিৰাজীয়ে ১৬৫৭ চনত কোচ হাজোত পাহাৰৰ শিখৰত মছজিদ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
মছজিদত ইৰাকৰ ৰাজকুমাৰ গিয়াথ আদ-দিন আৱলিয়াৰ মাজাৰ আছিল, যিজনক সাধাৰণতে এই অঞ্চলত ইছলাম প্ৰৱৰ্তনৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়।
এই অনুপ্ৰৱেশকাৰী বাঙালীসকলৰ প্ৰাথমিক প্ৰতিষ্ঠা গোৱালপাৰা জিলাত আছিল, বেছিভাগেই চৰ ভূমি আৰু সংৰক্ষিত বনাঞ্চলত।
যিহেতু তেওঁলোকৰ বহুতেই ৰংপুৰৰ উত্তৰ-পূব অংশৰ পৰা আহিছিল আৰু ইয়াৰে অতি কম সংখ্যক মাইমেনসিংহৰ পৰা আহিছিল, সেয়েহে তেওঁলোকক কেতিয়াবা "বংয়া" বা বংগালী অৰ্থাৎ বাহিৰৰ মানুহ বুলিও কোৱা হৈছিল।
অসমৰ বাক্সা জিলাত ২০১৪ চনৰ ১ মে’ৰ নিশাৰ পৰা ৩ মে’ৰ পুৱতি নিশালৈকে ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ এখন ৰাজ্য অসমত বঙালী মুছলমানৰ ওপৰত ধাৰাবাহিক আক্ৰমণ সংঘটিত হয়।
লোকসভা নিৰ্বাচনত নেশ্যনেল ডেম’ক্ৰেটিক ফ্ৰণ্টক ভোট নিদিয়াৰ প্ৰতিশোধ লোৱাৰ জল্পনা-কল্পনা, মৃত্যুৰ সংখ্যা ৩২জন হয়, বেছিভাগেই মুছলমান।
এই লোকসকলৰ কিছুমান আহোম–মোগল সংঘাতত বন্দী হোৱা পৰাজিত মোগল সৈনিকৰ বংশধৰ, যিসকলে অৱশেষত থলুৱা অসমীয়া নাৰীক বিয়া কৰাই অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰে।
২০২১ চনৰ ২১ ছেপ্টেম্বৰত অসম চৰকাৰে দৰং জিলাৰ প্ৰায় ৫,০০০ অবৈধ বাংলাভাষী মুছলমানক উচ্ছেদ কৰাৰ লগতে তেওঁলোকক উচ্ছেদ কৰাৰ কাৰণ হ’ল কোনো আইনী নথি অবিহনে চৰকাৰী মাটিত অবৈধভাৱে বেদখল কৰা।
অসমীয়া ৰাজ্যখনৰ চৰকাৰী ভাষা আৰু সৰ্বাধিক প্ৰচলিত ভাষা, আৰু সেয়ে ই আন্তঃজাতিগত যোগাযোগৰ বাবে লিংগুয়া ফ্ৰাংকা হিচাপে কাম কৰে।
অসমৰ বৰাক উপত্যকাত চৰকাৰী ভাষা হিচাপে পৰিগণিত হোৱা বঙালী ভাষাও কিছুমান বিশেষ জনগোষ্ঠীৰ মাজত জনপ্ৰিয় উমৈহতীয়া ভাষা।
তেওঁ স্থানীয় জনসাধাৰণক ইছলামৰ বিষয়ে প্ৰচাৰ কৰিছিল আৰু ফলস্বৰূপে বহুতে ধৰ্মান্তৰিত হৈ তেওঁৰ শিষ্য হৈছিল।
গন্ধৰ্ব ৰায়ৰ বংশধৰ হৰুপ নাৰায়ণৰ নেতৃত্বত এটা বাৰ-ভূঞা কনফেডাৰেচনে চুলতানত্বৰ প্ৰভাৱ আঁতৰোৱাত সফল হৈছিল যদিও ১৫১৫ চনত কোচ বংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰা বিশ্ব সিংহই বাৰ-ভূঞাসকলক নিজেই আঁতৰাই পেলায়।
তৃতীয়টো গোট হৈছে উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু বিহাৰৰ পৰা অহা মুছলমান প্ৰব্ৰজনকাৰীৰ বংশধৰ, যিসকলে হিন্দুস্তানী ভাষা কয়।
২০১৯ চনৰ ৭ জুনত বৰাক উপত্যকাৰ বনমন্ত্ৰী পৰিমল সুক্লবৈদ্যৰ গৃহ সমষ্টি ধোলাইৰ ভিতৰত আমোদজনকভাৱে পৰি থকা হাইৱাইথাং ৰেঞ্জৰ অন্তৰ্গত ৰাজনীখাল বনাঞ্চলৰ পৰা ১০০০ৰো অধিক লোক — সকলো মুছলমান —ৰে গঠিত ৮২টা পৰিয়ালক উচ্ছেদ কৰা হৈছে।
মহাম্মদ সাদুলাৰ নেতৃত্বত মুছলিম লীগে ৰাজ্যত সংখ্যালঘু চৰকাৰ গঠন কৰে আৰু তেওঁ পুনৰ তেতিয়াৰ বংগৰ পৰা বৃহৎ পৰিসৰৰ অনুপ্ৰৱেশক উৎসাহিত কৰে।
১৬ তাৰিখে আহোম ৰাজ্যই যুদ্ধবন্দী হিচাপে লৈ যোৱা তুৰ্কো-আফগান সৈন্যসকলক পিছলৈ স্থানীয় জনসাধাৰণে আত্মসাৎ কৰিছিল যদিও ইছলামিক বিশ্বাসৰ আভাস বজাই ৰাখি পিতলৰ ধাতুৰ কাম কৰিছিল।
১৯৪৭ চনত চিলেট গণভোটৰ পিছত মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ চিলেট অঞ্চল পূব পাকিস্তানলৈ যোৱাৰ বিপৰীতে কৰিমগঞ্জ জিলাৰ দৰে কিছুমান মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ অঞ্চল ভাৰতৰ অসমলৈ যায়।
জন্মৰ সময়ত ক্ৰ'য়েচিয়াত লিংগ অনুপাত প্ৰতি ১.০৬ জন পুৰুষৰ বিপৰীতে ১গৰাকী মহিলা৷ এই পৰিসংখ্যা চৌধ্য বছৰ বয়সলৈকে প্ৰযোজ্য৷ আনহাতে ১৫বছৰৰ পৰা ৬৪ বছৰৰ মাজৰ বয়সক্ৰমৰ ক্ষেত্ৰত লিংগ অনুপাত হৈছে প্ৰতি ১ গৰাকী মহিলাৰ বিপৰীতে ০.৯৯ পুৰুষ।
২০১৩ চনত ক্ৰ’ৱেচিয়াত মহিলাৰ মৃত্যুৰ প্ৰধান কাৰণ আছিল ৰক্তসঞ্চালন তন্ত্ৰৰ ৰোগ য'ত আক্ৰান্ত হোৱা মহিলাৰ সংখ্যা আছিল ৫৪.৩%৷ দ্বিতীয়তে দেখা গৈছিল টিউমাৰ, য'ত আক্ৰান্ত হোৱা মহিলাৰ সংখ্যা আছিল ২৩.৬%।
মৃত্যুৰ আন উল্লেখযোগ্য কাৰণসমূহ হ’ল: আঘাত, বিষক্ৰিয়া আৰু অন্যান্য বাহ্যিক কাৰণ , শ্বাস-প্ৰশ্বাসতন্ত্ৰৰ ৰোগ , পাচনতন্ত্ৰৰ ৰোগ , আৰু অন্তঃস্ৰাৱী, পুষ্টি আৰু বিপাকীয় ৰোগ
ক্ৰ'ৱেচিয়াৰ নাৰীসকল মুঠ জনসংখ্যাৰ আধা অংশৰ প্ৰতিনিধি আৰু তেওঁলোকে আধুনিক ক্ৰ'ৱেচিয়ান সংস্কৃতিত বহুলাংশে পুৰুষৰ সমান।