polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
বাস্তৱিক প্ৰাণী হওক বা কল্পনাপ্ৰসূত প্ৰাণী, কথা কোৱা জীৱ-জন্তুৱে সাহিত্যত নৈতিকতা শিকোৱাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সামাজিক ধাৰাবাহিকতা প্ৰদানলৈকে বহুতো উদ্দেশ্য পালন কৰে।
বাস্তৱিক কথা কোৱা জীৱ-জন্তুবোৰ প্ৰায়ে উপকথা, ধৰ্মীয় গ্ৰন্থ, থলুৱা গ্ৰন্থ, প্ৰান্তৰ বয়সৰ আগমনৰ কাহিনী, প্ৰকৃতিবাদী কল্পকাহিনী, প্ৰাণীৰ আত্মজীৱনী, পশুৰ ব্যংগ, আৰু পোহনীয়া জন্তু আৰু পোহনীয়া জীৱ-জন্তুৰ বিষয়ে লিখা ৰচনাত পোৱা যায়।
ইয়াৰ বিপৰীতে সাধুকথা, কল্পবিজ্ঞান, খেলনা কাহিনী, কল্পনাপ্ৰসূত ধাৰাত কল্পনাপ্ৰসূত আৰু অধিক মানৱৰূপী প্ৰাণী হিচাপে প্ৰায়ে পোৱা যায়।
কাহিনীত কথা কোৱা জীৱ-জন্তু ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰম্পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫৫০ চনৰ পৰাই গ্ৰীক ঈছপৰ উপকথাৰ জৰিয়তে আৰম্ভ হৈছিল।
ছাৰা ট্ৰিমাৰৰ হিষ্ট্ৰী অৱ দ্য ৰবিন্স ৰ দৰে শেহতীয়া উপকথাত শিশুসকলক সমাজত কেনে আচৰণ কৰিব লাগে তাৰ লগতে সামাজিক ব্যৱস্থা কেনেকৈ বজাই ৰাখিব লাগে সেই বিষয়েও নিৰ্দেশনা দিবলৈ কথা কোৱা জীৱ-জন্তুৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
জীৱ-জন্তুৰ তুলনাত মানুহৰ শ্ৰেষ্ঠত্বৰ কথাও তেওঁলোকে পুনৰাবৃত্তি কৰে যাৰ বাবে জীৱ-জন্তুৰ যত্ন লোৱাৰ দায়িত্ব মানুহৰ।
অসমৰ সাহিত্যিক, গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ বুঢ়ী আইৰ সাধু, ককাদেউতা আৰু নাতি ল'ৰাৰ দৰে সাধুপুথিত কথা কোৱা প্ৰাণীৰ ভালেমান উদাহৰণ দেখিবলৈ পোৱা যায়৷
চতুৰ্থ ঢৌৰ নাৰীবাদে সমান কাম আৰু সমান দৰমহাৰ বাবে যুক্তি আগবঢ়ায় আৰু লিংগ নীতি-নিয়মসমূহ অতিক্ৰম কৰিবলৈ(উদাহৰণস্বৰূপেঃ আৱেগ আৰু অনুভূতি মুক্তভাৱে প্ৰকাশ কৰি শাৰীৰিকভাৱে নিজকে তেওঁলোকৰ দৰেই প্ৰকাশ কৰি) ছোৱালী আৰু মহিলাৰ সমান সুযোগ বিচাৰে।
যৌন নিৰ্যাতন, যৌন বস্তুনিষ্ঠতা, যৌন নিৰ্যাতন, আৰু অন্যান্য ধৰণৰ লিংগভিত্তিক হিংসাৰ বিৰুদ্ধে সহযোগিতা, সংগঠিত আৰু মাত মাতিবলৈ ছপা, বাতৰি, আৰু ছ’চিয়েল মিডিয়া প্লেটফৰ্মৰ ব্যৱহাৰক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়াটো এই আন্দোলনৰ নীতিতেই পৰে।
চতুৰ্থ ঢৌৰ নাৰীবাদ হৈ পৰিল মহিলাসকলে যৌন নিৰ্যাতন, যৌন নিৰ্যাতন, যৌন হিংসা, নাৰীৰ বস্তুনিষ্ঠতা, কৰ্মক্ষেত্ৰত যৌনতাবাদৰ বিষয়ে নিজৰ কাহিনী অনলাইনত শ্বেয়াৰ কৰাৰ এক আন্দোলন।
ইণ্টাৰনেটে মহিলাসকলক তেওঁলোকৰ কণ্ঠ কেইছেকেণ্ডমানৰ ভিতৰতে সমগ্ৰ বিশ্বতে শুনোৱাবলৈ সুযোগ দিলে।
ছ’চিয়েল মিডিয়াই মহিলাসকলক নিজৰ সময়ত আৰু নিজৰ চৰ্ত অনুসৰি যিকোনো বিষয়ৰ ওপৰত মুক্তভাৱে কথা পতাৰ সম্ভাৱনা দিলে।
সমগ্ৰ বিশ্বৰ মহিলাসকলে কাহিনী ক’বলৈ আৰম্ভ কৰাৰ লগে লগে তেওঁলোকে সমস্যাটোৰ পৰিসৰ আৰু সকলোতে কেনেকৈ ঘটি আছে সেই কথা উপলব্ধি কৰিলে।
চতুৰ্থ ঢৌৱে আন্তঃবিভাজন আৰু ক্ষমতাৰ আন্তঃসংলগ্ন ব্যৱস্থাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে, আৰু এইবোৰে পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰান্তীয় গোটসমূহৰ সামাজিক স্তৰবিন্যাসত কেনেদৰে অৰিহণা যোগায়,সেই বিষয়ে চৰ্চা কৰে।
চতুৰ্থ ঢৌৰ নাৰীবাদীসকলে ৰাজনীতি আৰু ব্যৱসায়ত এই গোটসমূহৰ অধিক প্ৰতিনিধিত্বৰ পোষকতা কৰে আৰু যুক্তি আগবঢ়ায় যে নীতি আৰু পদ্ধতিসমূহে সকলো মানুহৰ দৃষ্টিভংগীক সামৰি ল'লে সমাজখন অধিক সমতাপূৰ্ণ হ'ব।
চতুৰ্থ ঢৌৰ নাৰীবাদ হৈছে ২০১২ চনৰ আশে-পাশে আৰম্ভ হোৱা এক নাৰীবাদী আন্দোলন আৰু ইয়াৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে নাৰী সৱলীকৰণ,ইণ্টাৰনেট সঁজুলিৰ ব্যৱহাৰ, আৰু আন্তঃবিভাজন।
চতুৰ্থ ঢৌৱে লিংগভিত্তিক নীতি-নিয়ম আৰু সমাজত নাৰীক প্ৰান্তীয়কৰণৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি অধিক লিংগ সমতা বিচাৰিছে।
ইণ্ডোনেছিয়াৰ ইতিহাসত কিছুমান বিশিষ্ট মহিলাৰ ৰেকৰ্ড আছে যিয়ে নিজৰ সমাজৰ ভিতৰত যথেষ্ট ক্ষমতা আৰু প্ৰভাৱ ৰাখিছিল আৰু প্ৰয়োগ কৰিছিল, যদিও সাধাৰণতে কেৱল অভিজাত শাসক শ্ৰেণীৰ বাবে সংৰক্ষিত।
ইয়াৰ ভিতৰত কলিংগা ৰাজ্যৰ ৰাণী শিমা , মাতাৰাম ৰাজ্যৰ প্ৰমোধৱৰ্ধনী , মাতৰাম ইছিয়ান বংশৰ ইছিয়ান টুংগাৱিজয়া , বালিৰ মহেন্দ্ৰদত্ত , কেন দেদেছ সিংসাৰীৰ , মাজাপাহিতৰ ৰাণী ; গায়ত্ৰী ৰাজপত্নী, ত্ৰিভুৱনা উইজয়াতুংগদেৱী আৰু সুহিতা।
ইণ্ডোনেছিয়াই ডাচ ঔপনিৱেশিকতাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়া কেইবাগৰাকীও ঐতিহাসিক জাতীয় নায়িকাক স্বীকৃতি দিছে; অন্যান্যৰ ভিতৰত আছে নী আগেং চেৰাং, মাৰ্থা ক্ৰীষ্টিনা টিয়াহাহু, কাট ন্যাক ধিয়েন আৰু কাট ন্যাক মেউটিয়া।
১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ঔপনিৱেশিক ডাচ ইষ্ট ইণ্ডিজত নাৰী মুক্তি আন্দোলন আৰম্ভ হৈছিল, যেতিয়া উচ্চবৰ্গৰ থলুৱা মহিলাৰ মুষ্টিমেয় মহিলাই নাৰীৰ অধিকাৰ আৰু নাৰীৰ শিক্ষাৰ পোষকতা কৰিছিল।
এই মহিলাৰ অধিকাৰৰ পথ প্ৰদৰ্শক হ'ল জেপাৰাৰ কাৰ্তিনি আৰু বাণ্ডুঙৰ দেৱী সাৰ্টিকা, যি দুয়োজনে ছোৱালীৰ বাবে এখন বিদ্যালয় স্থাপন কৰিছিল।
বালিন সমাজত পৰম্পৰাগতভাৱে মহিলাসকলে বিশেষকৈ পাৰিবাৰিক আৰু অৰ্থনৈতিক জীৱনৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
পৰম্পৰাগত মূল্যবোধৰ দ্বাৰা বালিন মহিলাসকলক পৰিয়ালৰ ভিতৰত ভাৰসাম্য আৰু সম্প্ৰীতি গঢ়ি তোলা আৰু উচ্চমানৰ সন্তান উৎপাদনৰ বাবে দায়বদ্ধ কৰা সত্ত্বেও, দ্ৰুত পৰিৱৰ্তিত সমাজত তেওঁলোকৰ অৰ্থনৈতিক ভূমিকা বৃদ্ধি পাইছে।
বালিৰ মহিলাসকলে ঘৰৰ বাহিৰত অৰ্থনৈতিক কাম-কাজ চলোৱাটো সাধাৰণ কথা; এইদৰে বালিৰ পৰম্পৰাগত বজাৰসমূহ ব্যৱসায় চলোৱা মহিলাৰে ভৰি থাকে।
মিনাংকাবাউ লোকসকলক মাতৃতন্ত্ৰ আৰু মেট্ৰিলিনিয়াল সংস্কৃতি প্ৰয়োগ কৰা কেইখনমান পৰম্পৰাগত সমাজৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে জনা যায়, য'ত সম্পত্তি আৰু পৰিয়ালৰ নাম মাতৃৰ পৰা কন্যালৈ উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে পোৱা যায় আৰু পত্নীৰ ঘৰত স্বামীক "অতিথি" হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
ইয়াৰ সংস্কৃতিয়ে এগৰাকী বিশিষ্ট ঐতিহাসিক নাৰী ব্যক্তিত্ব বুণ্ডো কাণ্ডুৱাঙকো স্বীকৃতি দিয়ে, যি মিনাংকাবাউ সমাজৰ মাতৃপুৰুষ।
আজি বুণ্ডো কাণ্ডুৱাঙে মিনাংকাবাউ সমাজৰ আদাত ত শ্ৰদ্ধা কৰা মহিলা বয়োজ্যেষ্ঠসকলে গঠিত পৰম্পৰাগত প্ৰতিষ্ঠানটোক বুজায়।
বৰ্তমান ইণ্ডোনেছিয়াত মহিলা ৰ ভূমিকা বহু কাৰণত প্ৰভাৱিত হৈছে, তাৰে ভিতৰত আধুনিকীকৰণ বৃদ্ধি, গোলকীকৰন, শিক্ষাৰ উন্নতি আৰু প্ৰযুক্তিৰ উন্নতি আদিও অন্তৰ্ভুক্ত।
বহুতো ইণ্ডোনেছিয়া মহিলাই ব্যক্তিগত, পেছাদাৰী আৰু পৰিয়ালৰ সৈতে জড়িত প্ৰয়োজনীয়তা আৰু অৰ্থনৈতিক প্ৰয়োজনীয়তাৰ বাবে কৃষি কাম কৰিবলৈ টাউনশ্বিপত থকাৰ পৰিৱৰ্তে চহৰত বাস কৰিবলৈ বাছি লয়।
এই মহিলাসকলে ইণ্ডোনেছিয়ান সংস্কৃতিৰ পৰম্পৰাগত নিৰ্দেশনাৰ পৰা আঁতৰি আহিছে, য'ত মহিলাসকলে সৰল আৰু কেৱল পত্নী আৰু মাতৃ হিচাপে কাম কৰে।
বৰ্তমান ইণ্ডোনেছিয়াৰ মহিলাসকলেও ৰাষ্ট্ৰীয় উন্নয়নৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ সক্ৰিয়ভাৱে আগবাঢ়িছে, আৰু সংগঠনৰ সক্ৰিয় সদস্য হিচাপে কাম কৰি আছে যিয়ে মহিলাৰ বিষয় আৰু উদ্বেগসমূহৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে আৰু কাম কৰে।
গ্ৰাম্য থলুৱা সমাজত কিছুমান বিশেষ পদ যেনে দুকুন বেৰানাক , পৰম্পৰাগত চিকিৎসক, আচাৰ-ব্যৱহাৰকাৰী, শ্বেমান আদি পদত প্ৰায়ে মহিলাসকলে গ্ৰহণ কৰে।
হিন্দু, বৌদ্ধ, ইছলাম, খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ কিছু পৰিমাণে পিতৃতান্ত্ৰিক সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰাৰ পিছতো তেওঁলোকৰ ভূমিকা হ্ৰাস পোৱা যেন লাগিলেও বিশেষকৈ পৰিয়ালৰ ভিতৰত নাৰীয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ পদবীত অধিষ্ঠিত হৈ আছে।
২০১৫ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ পৰিষদ , আৰু -এ দক্ষিণ আফ্ৰিকানসকলক দক্ষিণ আফ্ৰিকা চৰকাৰে মহিলা আৰু ছোৱালীক তেওঁলোকৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ কেন্দ্ৰবিন্দুত ৰখাৰ গুৰুত্বৰ বিষয়ে জড়িত কৰাৰ লক্ষ্যৰে ষ্ট্ৰং গাৰ্ল অভিযান আৰম্ভ কৰে৷ ইউএনজিএই নতুন বহনক্ষম উন্নয়ন লক্ষ্য ৰ বিষয়ে আলোচনা কৰে, যিয়ে অহা ১৫ বছৰৰ বাবে বিশ্ব উন্নয়নৰ প্ৰচেষ্টাক নিৰ্দেশনা দিব।
উদাহৰণস্বৰূপে, সংবিধানত ৯ নং ধাৰা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে যিয়ে সকলো ব্যক্তিৰ বাবে সমতা আৰু বৈষম্যৰ পৰা মুক্তিক প্ৰসাৰিত কৰে আৰু নিয়োগ সমতা আইন, নং ৫৫ যিয়ে নিয়োগত ন্যায্য ব্যৱহাৰৰ প্ৰসাৰ ঘটাই কৰ্মক্ষেত্ৰত সমতা লাভৰ বাবে চেষ্টা কৰে।
দক্ষিণ আফ্ৰিকাত মহিলাৰ মৰ্যাদা এতিয়ালৈকে জটিল হৈয়ে আছে যদিও ৰাষ্ট্ৰসংঘ আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকা চৰকাৰৰ পৃষ্ঠপোষকতাত কিছু উন্নতি হৈছে৷
ফৌজদাৰী আইন সংশোধনী আইন, ২০০৭ হৈছে এক ব্যাপক আইনী আইন, যিয়ে যৌন হিংসাক নিষিদ্ধ ঘোষণা কৰি শাস্তি প্ৰদান কৰে।
শক্তিশালী আইনী কাঠামো থকাৰ পিছতো দক্ষিণ আফ্ৰিকাত যৌন হিংসা অতি সাধাৰণ৷ এটা অধ্যয়নত প্ৰতি চাৰিজন পুৰুষৰ ভিতৰত এজনে ধৰ্ষণ কৰা বুলি স্বীকাৰ কৰিছিল।
দক্ষিণ আফ্ৰিকাত কুমাৰী পৰিষ্কাৰ কৰাৰ জনশ্ৰুতি এতিয়াও প্ৰচলিত, যাৰ ফলত শিশুৰ যৌন নিৰ্যাতনৰ হাৰ অধিক।
দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ একাধিক জনগোষ্ঠীৰ লিংগ ভূমিকা সম্পৰ্কে দীৰ্ঘদিনীয়া বিশ্বাস আছে বুলি ভবা হয় আৰু বেছিভাগেই এই ভিত্তিত গঢ় লৈ উঠিছে যে দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ মহিলাসকল পুৰুষতকৈ কম গুৰুত্বপূৰ্ণ বা ক্ষমতাৰ যোগ্য।
আফ্ৰিকান ধৰ্মীয় বিশ্বাসৰ এটা প্ৰচলিত ব্যংগচিত্ৰত তাত্ত্বিকভাৱে বাইবেলভিত্তিক ধাৰণাটোৰ ওপৰত প্ৰবল গুৰুত্ব দিয়া হৈছে যে সমাজলৈ মহিলাৰ অৱদান সাধাৰণতে পুৰুষৰ দ্বাৰা অনুমোদিত হ'ব লাগে বা পুৰুষৰ হৈ হ'ব লাগে।
আনকি আফ্ৰিকান প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে দক্ষিণ আফ্ৰিকাত আধুনিক যৌনতাবাদ আৰু খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ প্ৰৱৰ্তনৰ দাবীও কৰা হয়।
২০ শতিকাৰ অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক উন্নয়নে দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ মহিলাসকলক নতুন বাধা আৰু প্ৰভাৱ পেলোৱাৰ নতুন সুযোগ দুয়োটাৰে সন্মুখীন হ’ল।
উদাহৰণস্বৰূপে, চহৰ আৰু খনন অঞ্চলত শ্ৰমিক শক্তিৰ প্ৰয়োজনীয়তাই প্ৰায়ে পুৰুষক মাহৰ পিছত মাহ ধৰি ঘৰৰ পৰা আঁতৰাই আনিছে, আৰু ফলস্বৰূপে মহিলাসকলে গাঁও আৰু ঘৰত পৰম্পৰাগতভাৱে পুৰুষৰ বহু দায়িত্ব বহন কৰিছে।
মহিলাসকলে নিজৰ পৰিয়ালৰ দৈনন্দিন জীৱনত জীয়াই থকাৰ নিশ্চয়তা দিবলগীয়া হৈছে আৰু অন্যথা পুৰুষৰ বাবে সংৰক্ষিত হৈ থকা আৰ্থিক আৰু আইনী লেনদেন কৰিবলগীয়া হৈছে।
বাস্তৱ জীৱনৰ দাদা ঠাকুৰ নামেৰে প্ৰখ্যাত শৰৎ চন্দ্ৰ পণ্ডিতৰ জীৱনৰ ওপৰত নিবিড়ভাৱে আধাৰিত এই ছবিখন তেওঁৰ জীৱনকালতে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
স্থানীয় জমিদাৰৰ বংশধৰ দৰ্পনাৰায়ণৰ অবাঞ্চিত কামনাৰ বহ্নিৰ পৰা তেওঁ লতা নামৰ ছোৱালী এজনীক ৰক্ষা কৰে।
পিছলৈ দৰ্পনাৰায়ণৰো সংশোধন হয় আৰু দাদা ঠাকুৰৰ প্ৰবল অনুগামী হৈ ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ সংগ্ৰামত অংশ লয়।
দাদা ঠাকুৰে এজন সাধাৰণ মানুহ, এজন ক্ষুদ্ৰ দোকানীক জংগীপুৰৰ পৌৰ আয়ুক্ত হিচাপে নিৰ্বাচিত হোৱাত সহায় কৰে।
এই ছবিখন জনপ্ৰিয়ভাবে দাদা ঠাকুৰ নামেৰে জনাজাত প্ৰকাশক, সম্পাদক আৰু ব্যংগ লেখক শৰৎ চন্দ্ৰ পণ্ডিতৰ জীৱনৰ আধাৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
বৃটিছে দৰ্পনাৰায়ণক হত্যা কৰে, যি মৰ্মান্তিক ঘটনাৰ সাক্ষী আছিল দাদা ঠাকুৰ আৰু ইয়াৰ লগেলগে ছবিখনৰ সামৰণি পৰে।
যন্ত্ৰনাকাতৰ দাদা ঠাকুৰে প্ৰাৰ্থনা কৰে যাতে বংগভূমিত আৰু অধিক এনে নিষ্ঠাবান যুৱ সংগ্ৰামীৰ জন্ম হয়, যাৰ প্ৰচেষ্টাত চূড়ান্ত বিজয় সাধন হ’ব।
ভাৰ্চুৱেল পৰিশোধ ঠিকনা : ভিপিএ ব্যৱহাৰ কৰি এখন বেংক একাউণ্টৰ পৰা আন এখন বেংক একাউণ্টলৈ টকা প্ৰেৰণ বা অনুৰোধ কৰিব পাৰি।
একাউণ্ট নম্বৰ আৰু আইএফএছচি : বেংক একাউণ্ট নম্বৰ আৰু আইএফএছচি কোড ব্যৱহাৰ কৰিও অন্য এজন ব্যক্তিলৈ পুঁজি প্ৰেৰণ কৰিব পাৰি।
৯৯# : অগাঁথনিহীন পৰিপূৰক সেৱাৰ তথ্য চমুকৈ ৰ জৰিয়তে ইউপিআই ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ হ'লে মোবাইল ফোনত *99# ডায়েল কৰি স্ক্ৰীণত দেখা দিয়া নিৰ্দেশনা অনুসৰণ কৰিব লাগে।
ইয়াৰ জৰিয়তে ব্যৱহাৰকাৰীয়ে স্মাৰ্টফোন বা ইণ্টাৰনেট সংযোগৰ প্ৰয়োজন নোহোৱাকৈ ধন প্ৰেৰণ, বেলেঞ্চ চেক কৰা, আৰু ভাৰ্চুৱেল পৰিশোধ ঠিকনা সৃষ্টি কৰা ইত্যাদি কৰিব পাৰি।
প্ৰথম অৱস্থাত ২১টা বেংকৰ সৈতে ইউপিআই আৰম্ভ কৰা হৈছিল আৰু এতিয়া ভাৰতৰ ২০০ৰো অধিক বেংকলৈ সম্প্ৰসাৰিত হৈছে।
এই ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে ব্যৱহাৰকাৰীয়ে তেওঁলোকৰ বেংক একাউণ্টৰ সৈতে সংযুক্ত মোবাইল এপ্লিকেচনৰ জৰিয়তে নিমিষতে ধন স্থানান্তৰ কৰিব পাৰে, বিল পৰিশোধ কৰিব পাৰে, আৰু অনলাইন ক্ৰয় কৰিব পাৰে।
দেশত ডিজিটেল পেমেণ্টৰ প্ৰসাৰ আৰু নগদ ধনৰ লেনদেন হ্ৰাস কৰাৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে ডিজিটেল ইণ্ডিয়া পদক্ষেপৰ অংশ হিচাপে ২০১৬ চনৰ আগষ্ট মাহত ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় পেমেণ্টছ কৰ্প’ৰেশ্যনৰ স্থাপনা কৰে।
ইউনিফাইড পেমেণ্টছ ইণ্টাৰফেচ চমুকৈ হৈছে ধন প্ৰেৰণ বা প্ৰাপ্ত কৰাৰ বাবে এক বাস্তৱ-সময়ৰ আন্তঃবেংকিং পৰিশোধ প্ৰণালী।
সৰু নামৰ শিশু চৰিত্ৰটিৰ সহায় লৈ নষ্টালজিক চেতনাৰ অন্তৰ্স্থলীত প্ৰোথিত কৰি তাৰ সমান্তৰালভাৱে পঢ়ুৱৈক অতীত আৰু বৰ্তমানৰ মাজত থকা সাদৃশ্য আৰু বৈসাদৃশ্যবোৰ দেখুৱাব পাৰিছে বুলিও পঢ়ুৱৈয়ে মন্তব্য দিয়া দেখা যায়।
গ্ৰাম্য জীৱনৰ ভিত্তিত ৰচিত পৰাণ নিগৰে উপন্যাসখনত মূলতঃ সৰু নামৰ শিশুচৰিত্ৰটিক লৈয়ে কাহিনী আগবাঢ়িছে।
উপন্যাসখনে পঢ়ুৱৈক চৰিত্ৰবোৰৰ সৈতে একাত্ম কৰাৰ লগতে শৈশৱৰ দিনলৈ মনত পেলায় দিয়ে বুলি পঢ়ুৱৈ সমাজে কয়।
ভাৰতীয় লেখক ৰাজেশ তলৱাৰে যৌতুকৰ বাবে মৃত্যুৰ ওপৰত 'দ্য ব্ৰাইড হু উড নট বাৰ্ণ' শীৰ্ষক এখন নাটক লিখিছে।
১৯৬১ চনত ভাৰত চৰকাৰে যৌতুক নিষিদ্ধকৰণ আইন গৃহীত কৰে যাৰ ফলত বিবাহৰ ব্যৱস্থাত যৌতুকৰ দাবী অবৈধ হৈ পৰে।
ভাৰতীয় দণ্ডবিধিৰ নতুন ধাৰা ৩০৪-বি অনুসৰি, য'ত এগৰাকী কইনাক "তেওঁৰ বিবাহৰ ৭ বছৰৰ ভিতৰত হত্যা কৰা হয় আৰু তেওঁৰ মৃত্যুৰ আগতে তেওঁক তেওঁৰ স্বামী বা তেওঁৰ স্বামীৰ যিকোনো আত্মীয়ই যৌতুকৰ যিকোনো দাবীৰ সন্দৰ্ভত নিষ্ঠুৰতা বা নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হৈছিল বুলি প্ৰমাণিত হয় তেন্তে এনে মৃত্যুক 'যৌতুকৰ বাবে মৃত্যু' বুলি কোৱা হ'ব আৰু এনে স্বামী বা আত্মীয়ই মহিলা গৰাকীৰ মৃত্যু ঘটাইছে বুলি গণ্য কৰা হ'ব।
" ইয়াৰ বাবে অপৰাধীসকলক নিম্নতম সাত বছৰৰ কাৰাবাসৰ পৰা সৰ্বাধিক আজীৱন কাৰাদণ্ডলৈ শাস্তি বিহা হয়।
১৯৯৭ চনৰ এক প্ৰতিবেদনত দাবী কৰা হৈছিল যে যৌতুকৰ মৃত্যুৰ বাবে প্ৰতি বছৰে কমেও ৫০০০ মহিলাৰ মৃত্যু হয় আৰু 'পাকঘৰৰ জুই'ত প্ৰতিদিনে কমেও এক ডজন মহিলাৰ মৃত্যু হয় বুলি অনুমান কৰা হয়।
ৱমেন ইনিউজে প্ৰতিবেদন দিছিল যে আঠ বছৰৰ ভিতৰত ইছলামাবাদৰ চাৰিওফালে ৪০০০ মহিলাই এনেদৰে আক্ৰমণৰ বলি হৈছিল আৰু মৃত্যুৰ সময়ত আনুমানিক ৩০ শতাংশ গৰ্ভৱতী হোৱাৰ সৈতে ভুক্তভোগীৰ গড় বয়সৰ পৰিসৰ ১৮ ৰ পৰা ৩৫ বছৰৰ ভিতৰত আছিল।
হয় পাকিস্তানত ষ্টোভ আছে যি কেৱল যুৱ গৃহিনীসকলক অগ্নিদগ্ধ কৰে আৰু বিশেষকৈ যৌনাঙ্গৰ প্ৰতি অনুৰাগী বা এই ঘটনাবোৰ যি সঘনতাৰে সংঘটিত হয় তাৰ এক ভয়ংকৰ নিদৰ্শন হৈছে এই মহিলাসকল ইচ্ছাকৃতভাৱে হত্যাৰ ভুক্তভোগী।
প্ৰগ্ৰেছিভ মহিলা সন্থাৰ মতে এনে আক্ৰমণ এক বৰ্ধিত সমস্যা আৰু ১৯৯৪ চনত আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱসত ঘোষণা কৰিছিল যে বিভিন্ন বেচৰকাৰী সংগঠনে বিষয়টোৰ সজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে যোগদান কৰা উচিত।
অৱনীতা লাখানীয়ে "দ্য এলিফেণ্ট ইন দা ৰুম ইজ আউট অফ কণ্ট্ৰোল" শীৰ্ষক কইনা দাহৰ প্ৰতিবেদনত দক্ষিণ এছিয়াৰ দেশবোৰত কইনা দাহৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে কমেও চাৰিটা দৃষ্টিভংগী আছে বুলি উল্লেখ কৰিছে।
এই তত্ত্ববোৰে সামগ্ৰিকভাৱে যৌতুকৰ উত্থানত অৰিহণা যোগোৱা প্ৰথাবোৰ বৰ্ণনা কৰে আৰু এনেদৰে অৱশেষত কইনা দাহৰ দৰে অপৰাধত অৰিহণা যোগায়।
সাংস্কৃতিকভাৱে অধিক প্ৰতিষ্ঠিত তত্ত্ববোৰৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য প্ৰথমটো হৈছে যে ভাৰতৰ দৰে এক উচ্চ পুৰুষতান্ত্ৰিক সমাজত এগৰাকী মহিলাৰ ভূমিকা তেওঁৰ জন্মৰ আগৰ পৰা সংজ্ঞায়িত কৰা হয়।
অৰ্থনৈতিক দায়বদ্ধতা হিচাপে মহিলা গৰাকীৰ স্থিতিয়ে এই ধাৰণাটো কঢ়িয়াই আনে যে শাৰীৰিক সম্পদ বুলি গণ্য কৰা পুৰুষসকলে মহিলাসকলক অধীনস্থ বুলি গণ্য কৰিব পাৰে।
এগৰাকী মহিলাই বিয়া কৰাৰ পিছত তেওঁ তেওঁৰ স্বামী আৰু তেওঁৰ ইচ্ছাৰ সৈতে বাধ্য কিয়নো "সমাজে তেওঁৰ স্বামীৰ প্ৰতি আজ্ঞাকাৰী হোৱাটো বাধ্যতামূলক কৰে।
১৯৮০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে ইয়াক সংশোধন কৰা হৈছিল যাতে "কেইবাটাও অন্তৰ্নিহিত দুৰ্বলতা আৰু ত্ৰুটি সংশোধন কৰা হয়।
" ইয়াত "যদি স্বামী বা তেওঁৰ আত্মীয়সকলে এগৰাকী মহিলাক "বিবাহৰ সাত বছৰৰ ভিতৰত দাহ বা শাৰীৰিক আঘাত বা অপ্ৰাকৃতিক পৰিস্থিতিত মৃত্যুবৰণ কৰে আৰু য'ত যৌতুকৰ সন্দৰ্ভত তেওঁ নিষ্ঠুৰতা আৰু নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হোৱাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়।
দুৰ্ভাগ্যবশতঃ, এই নিৰ্দিষ্ট আইনে যৌতুকৰ এক বিস্তৃত সংজ্ঞা প্ৰদান নকৰে যি ইয়াক দাবী কৰা আৰু প্ৰদান কৰাৰ পদ্ধতি সলনি কৰিব পাৰে।
সাত বছৰীয়া ধাৰাটোও সমানে সমস্যাজনক কিয়নো ই স্বামীসকলক সেই সময়খিনি জ্বলি যোৱালৈ কেৱল অপেক্ষা কৰিবলৈ বা অন্যথা তেওঁলোকৰ কইনাৰ মৃত্যুৰ কাৰণ হোৱালৈ কেৱল অপেক্ষা কৰিবলৈ অনুমতি দিছিল।
এই অপৰাধক অপৰাধমূলক নৰহত্যা হিচাপে গণ্য কৰা হৈছে আৰু যদি প্ৰমাণিত হয় সাধাৰণতে সেই অনুসৰি আজীৱন কাৰাবাস বা মৃত্যুলৈকে শাস্তি বিহা হয়।
এবছৰ পিছত চিএনএন-এ এক প্ৰতিবেদনত কৈছিল যে প্ৰতি বছৰে আৰক্ষীয়ে কইনাৰ দাহত ২,৫০০ তকৈও অধিক গোচৰ লাভ কৰে।
সাধাৰণতে যুৱতী গৰাকীৰ স্বামীয়ে বা স্বামীৰ ঘৰৰ আনে তেওঁক হত্যা কৰে বা আত্মহত্যাৰ বাবে প্ৰেৰিত কৰে।
স্বামী আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সদস্যয়ে কইনা বা তেওঁৰ পৰিয়ালৰ পৰা অধিক যৌতুক আহৰণ কৰিবলৈ নিৰন্তৰ চেষ্টা চলাই এনে অপৰাধ সংঘটিত কৰে।
যিহেতু যৌতুক সাধাৰণতে শ্ৰেণী বা আৰ্থসামাজিক স্থিতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে সেয়ে মহিলাসকলক প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যত স্বামী বা তেওঁৰ আত্মীয়সকলৰ যৌতুকৰ চাপৰ সন্মুখীন হ'ব লগা হয়।
যৌতুকৰ বাবে মৃত্যুত এগৰাকী যুৱতীক তেওঁৰ স্বামী বা তেওঁৰ পৰিয়ালে তেওঁৰ পৰিয়ালে অতিৰিক্ত যৌতুক পৰিশোধ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাৰ বাবে হত্যা কৰে।
তেওঁ আৰু তেওঁৰ স্বামী মেথিউ ভাৰুগেছে দুদশক আগতে ভাৰতৰ পৰা প্ৰব্ৰজন কৰিছিল আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত তেওঁলোকৰ তিনিজনী কন্যা সন্তান আছিল।
দম্পতীহালৰ ১৯৮০ৰ দশকৰ শেষৰ ফালৰ পৰা বৈবাহিক সমস্যা আছিল যাৰ ফলত এক কাজিয়াৰ সৃষ্টি হৈছিল যাৰ ফলত আলেয়াম্মাৰ মৃত্যু হৈছিল।
তেওঁৰ সন্তানে গেছ'লিনত নিমজ্জিত আৰু জুই আৱৰি থকা অৱস্থাত তেওঁক উদ্ধাৰ কৰিছিল আৰু কিছুসময় পিছতে তেওঁ মৃত্যুমুখত পৰিছিল।
পাকিস্তানত প্ৰগ্ৰেছিভ মহিলা সংস্থাই কয় যে প্ৰতি বছৰে ৩০০ গৰাকী মহিলাক তেওঁলোকৰ স্বামীৰ পৰিয়ালে জ্বলাই হত্যা কৰে আৰু কইনা দাহৰ ঘটনা প্ৰায়ে দুৰ্ঘটনাৰ ছদ্মবেশ দিয়া হয়।
এছ'চিয়েশ্যনৰ মতে, চিকিৎসকসকলে কয় যে এই দুৰ্ঘটনাবোৰত পতিত ভুক্তভোগীসকলৰ ষ্টোভৰ পৰা দহনৰ সৈতে অসামঞ্জস্যপূৰ্ণ আঘাত দেখা যায়।
১৯৯৯ চনত এমনেষ্টি ইণ্টাৰনেচনেলৰ এক প্ৰতিবেদন অনুসৰি পাকিস্তানত যদিও ১৬০০টা কইনা দাহৰ ঘটনা পঞ্জীভূক্ত কৰা হৈছিল, মাত্ৰ ৬০ জনৰ বিৰুদ্ধে মোকৰ্দমা তৰা হৈছিল আৰু তাৰ ভিতৰত মাত্ৰ দুটা গোচৰত হে দোষী সাব্যস্ত হৈছিল।
আন কিছুমান পণ্ডিতে যুক্তি দিয়ে যে যৌতুক প্ৰথা ব্ৰিটিছ শাসন আৰু প্ৰভাৱৰ পৰা ভাৰতত "বিবাহৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ" হিচাপে জাতিগত পাৰ্থক্য সৃষ্টি কৰিবলৈ প্ৰচলিত হৈ আহিছিল।
যেতিয়া উচ্চ বৰ্ণৰ ভিতৰত যৌতুক ব্যৱস্থা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল, ব্ৰিটিছ চৰকাৰে নিম্ন বৰ্ণত ইয়াক তেওঁলোকৰ অধিক ৰীতি-নীতিপূৰ্ণ বিবাহ নিৰ্মূল কৰাৰ উপায় হিচাপে শক্তিশালী কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
ঘটনাটোৰ পিছত ডালাছ মৰ্ণিং নিউজ আৰু আটলাণ্টা-জাৰ্নেল কনষ্টিটিউচনত সংক্ষিপ্তকৈ প্ৰতিবেদন প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল।
আনহাতে ডালাছ অবজাৰ্ভাৰে আলিয়াম্মাৰ মৃত্যুক সামৰি এটা বিতং ন পৃষ্ঠাৰ প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰিছিল।
প্ৰবন্ধটোৱে প্ৰাচ্যৰ দেশসমূহক পিছপৰা বা অনুপযুক্ত বুলি চিত্ৰিত কৰাৰ বাবে কিছু সমালোচনাৰ সন্মুখীন হৈছিল: "তেওঁৰ স্বামীৰ দ্বাৰা আঘাতপ্ৰাপ্ত, আলিয়াম্মা মেথিউ তেওঁৰ সংস্কৃতিৰ প্ৰতি সদয় আছিল।
পাকিস্তানত শ্বাহনাজ বুখাৰীকে ধৰি মহিলাসকলে এই প্ৰথাৰ বিৰুদ্ধে সুৰক্ষামূলক আইন প্ৰণয়ন, মহিলা আশ্ৰয় গৃহ প্ৰতিষ্ঠা আৰু বিশেষ অগ্নিদগ্ধ ৱাৰ্ড থকা চিকিৎসালয়ৰ বাবে প্ৰচাৰ চলাই আহিছে।
এমনেষ্টি ইণ্টাৰনেচনেলে কৈছে যে দেশৰ আভ্যন্তৰৰ পৰা লগতে আন্তৰ্জাতিক মানৱ অধিকাৰ গোটৰ চাপৰ ফলত পাকিস্তান চৰকাৰৰ ভিতৰত সজাগতাৰ স্তৰ বৃদ্ধি পাব পাৰে।
লাখনীয়ে লগতে পৰামৰ্শ দিয়ে যে ঐতিহাসিকভাৱে ক'বলৈ গ'লে যৌতুক ব্যৱস্থাটো হয়তো মুছলমানসকলক হিন্দু সংস্কৃতিৰ পৰা পৃথক কৰাৰ উপায় হিচাপে ধাৰণা কৰা হৈছিল, ইয়াৰ ফলত সম্প্ৰদায়ৰ মাজত জাতিগত ভাৱে অধিক বিভাজন সৃষ্টি হৈছিল।
বেছি যৌতুকে ইছলামৰ পৰা উচ্চ স্থিতি আৰু পাৰ্থক্য সূচায় এনেদৰে বেছি যৌতুক দাবী কৰাৰ বাবে এক উদগনি প্ৰদান কৰে।
তৃণমূল পৰ্যায়ৰ সংগঠনবোৰে এই প্ৰথাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ ইয়াক অপৰাধ হিচাপে গণ্য কৰাৰ লগতে মানৱ অধিকাৰ উলংঘনৰ বিৰুদ্ধে কাম কৰা আন্তৰ্জাতিক আইনসমূহক অপৰাধ হিচাপে গণ্য কৰাৰ বাবে বৰ্তমান বিভিন্ন চৰকাৰী পদক্ষেপ আছে।
মাজে সময়ে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰকে ধৰি বিশ্বৰ অন্যান্য প্ৰান্তত বসতি স্থাপন কৰা ভাৰতীয়, পাকিস্তানী আৰু বাংলাদেশী সম্প্ৰদায়ৰ মাজত কইনা দাহ সংঘটিত হয়।
গুলমাকাই নেটৱৰ্ক হৈছে মালালা ফাণ্ডৰ স্বাক্ষৰ প্ৰচেষ্টা, যি উন্নয়নশীল দেশসমূহত শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত চেম্পিয়নসকলৰ কামত সহায় কৰে।
মালালা ফাণ্ডৰ লক্ষ্য হৈছে গুলমাকাই চেম্পিয়নসকলক ইজনে সিজনৰ সৈতে সংযোগ কৰি আৰু সামাজিক আৰু প্ৰণালীগত পৰিৱৰ্তন ৰখাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সঁজুলি, প্ৰশিক্ষণ আৰু অংশীদাৰসকলৰ সৈতে সংযোগ কৰি এই ব্যৱধানটো বন্ধ কৰা।
২০০৮ চনৰ পৰা বন্দিতায়ে পূৰ্ব ভাৰতী এডুকেশ্যনেল ট্ৰাষ্ট ক অসমত বহু দশকধৰি সংঘৰ্ষ আৰু বৈষম্যমূলক ৰীতি-নীতিৰ সন্মুখীন হোৱা প্ৰান্তিক মহিলা আৰু ছোৱালীসকলক সমৰ্থন কৰিবলৈ নেতৃত্ব দি আহিছে।
তেওঁ আৰু পিবিইটিয়ে চাহ বাগিচা শ্ৰমিক আইন আৰু শিক্ষাৰ অধিকাৰ আইনৰ বাবে সজাগতা বৃদ্ধি কৰিবলৈ তিনিটা চাহ বাগিচাৰ পৰা ৬০ গৰাকী শিক্ষা প্ৰচাৰকক প্ৰশিক্ষণ দিছিল।
মহিলাৰ অধিকাৰ উন্নত কৰাৰ বাবে আৰু শিক্ষক আৰু অধিকাৰ কৰ্মী মাজনী দাসকে ধৰি মহিলাসকলৰ "বলপূৰ্বক নিৰুদ্দেশ" সন্দৰ্ভত প্ৰচাৰ আৰু আইনী ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰাত তেওঁ জড়িত।
তেওঁ অসমত যৌন হিংসা, মানৱ অধিকাৰ উলংঘন, ডাইনী হত্যা, আৰু সংঘাতৰ পৰিস্থিতি নথিভুক্ত কৰাৰ বাবে কেইবাটাও তথ্য অনুসন্ধান অভিযানৰ অংশ।
ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সদস্য মৃদুপৱান বৰাৰ অভিযোগৰ পিছত ২০১৭ চনৰ ৪ এপ্ৰিল তাৰিখে যোৰহাটৰ তিনিজন লোকক খোৱাৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত ৫০০ গ্ৰাম গোমাংস ৰখাৰ বাবে গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল।
হিন্দু জাতীয়তাবাদী সংগঠন বজৰং দলে এক প্ৰেছ বিবৃতি জাৰি কৰি দাবী কৰে যে আচাৰ্যই গ্ৰেপ্তাৰক গৰিহণা দিয়াৰ বাবে ৰাজহুৱাভাৱে ক্ষমা বিচাৰিব লাগিব।
তাৰপিছত তেওঁ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক চূড়ান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
তাৰপিছত তেওঁ অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গাৰ্হস্থ্য বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক আৰু গুজৰাটৰ বৰোদাৰ এমএছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গাৰ্হস্থ্য বিজ্ঞান
তেওঁ চাহ বাগানৰ বিষয়াসকলৰ সৈতে কাম কৰি বাগিচা অঞ্চলত বাস কৰা ছোৱালীসকলৰ শিক্ষাৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ সৈতে জড়িত।
বন্দিতায়ে ৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিক পঞ্জীৰ প্ৰমাণীকৰণ দাবীকাৰী সকলক অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চললৈ শুনানিৰ বাবে মতাৰ বিৰোধিতা কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ সহায়ৰ বাবে বিভিন্ন কাৰ্যপন্থা হাতত লৈছিল।
বিয়া, পূজা, গৃহপ্ৰৱেশ, উপনয়ন, তোলনী বিয়া আৰু ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানৰ শুভাৰম্ভণৰ সময়ত উৰুলি অসমীয়া আৰু বাঙালী সমাজৰ এক প্ৰাচীন পৰম্পৰা৷ বৈদিক যুগৰে পৰা উৰুলিৰ প্ৰচলন থকাৰ কথা পোৱা যায়৷ বৰ্তমানো বিভিন্ন পূজাত ঘণ্টাধ্বনিৰ লগতে উৰুলিধ্বনি এৰাব নোৱৰা বিষয়৷ উৰুলি মহিলাসকলেহে দিয়ে৷ ওঁঠ দুটা জোঙা কৰি জিভাখন দীঘলীয়াকৈ উলিয়াই জিভাৰে দুয়ো ওঁঠৰ কোণত খৰকৈ খুন্দিয়াই মুখেৰে ’উলুলুলু’ ধ্বনি কৰে৷ সেইকাৰণে উৰুলিক হয়তো বঙালীসকলে “উলুধ্বনি’’ বোলে৷ উৰুলি অপায়-অমংগল আঁতৰোৱাৰ উপায় হিচাপেও গণ্য কৰা হয়৷ সাধাৰণতে ফেঁচাক লোকসমাজত অমংগলৰ প্ৰতীক ৰূপে গণ্য কৰা হয় যদিও কেতিয়াবা ফেঁচাই উৰুলি দিলে সেই ঠাইখনত শুভ কাম হোৱাৰ ইংগিত পোৱা বুলি ধৰা হয়৷ কাৰোবাৰ ঘৰৰ বাৰীত পৰি ফেঁচাই উৰুলি দিলে সেইঘৰত অচিৰে কিবা মাংগলিক কাৰ্য হ’বই বুলি লোকবিশ্বাস প্ৰচলিত৷ বাঙালী সমাজত ভূমিকম্প আহিলে কাঁহ আৰু শঙ্খ বজাই উৰুলি দিয়ে৷
উৰুলি শব্দৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে মতভেদ দেখা যায়৷ সুমেৰীয় শব্দ ’উলু’ৰ পৰা উৰুলি বা উলুধ্বনি শব্দটোৰ সৃষ্টি হোৱা বুলি ক’ব পাৰি৷ ইংৰাজীত ইয়াৰ অৰ্থ, মুখেৰে কৰা এক ধেমেলীয়া শব্দ৷ সুমেৰীয় ভাষাৰ ’উলু’ শব্দৰ অৰ্থ আনন্দত চিৎকাৰ কৰা৷ সেইফালৰ পৰা এই উলু শব্দৰ পৰাই উৰুলি বা উলুধ্বনি হোৱা বুলি ক’ব পাৰি৷ আনহাতে, ফেঁচাই খৰকৈ মতা মাতৰ অনুকৰণত এই উৰুলি ধ্বনি সৃষ্টি হোৱা বুলিও বহুতে ক’ব খোজে৷ উলুক মানে ফেঁচা৷ উলুকৰ উলুধ্বনিৰ অনুকৰণত হয়তো উৰুলি বা উলুধ্বনি হ’ল৷
উৰুলি এবিধ মুখবাদ্য৷ সাধাৰণতে হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী নাৰীয়ে মাংগলিক কাৰ্য্যত উৰুলি ধ্বনি কৰে৷ অসমীয়া, বঙালী আৰু উড়ীয়া লোকসংস্কৃতিত ই এক এৰাব নোৱৰা সামজিক প্ৰথা৷ ই কেৱল মহিলাসকলৰ দ্বাৰাহে কৰা হয়৷ উৰুলিক উৎসৱ আৰু সমৃদ্ধিৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা হয়৷
১৯৬৯ চনত ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ ভৱন নিৰ্মাণৰ বাবে খনন কৰোঁতে আকস্মিকভাৱে এই ক্ষেত্ৰখন আৱিষ্কৃত হয়।
সেই সময়ৰে পৰা বিভিন্ন খননকাৰী দলে এই ক্ষেত্ৰখনত খননকাৰ্য চলায় আৰু দেৱ-দেৱীৰ মৃণ্ময় মূৰ্তি, শিৱলিংগ, যোনিপীঠ, মাটি তথা বিভিন্ন উপাদানেৰে নিৰ্মিত পাত্ৰ আৰু অন্যান্য সা-সঁজুলি উদ্ধাৰ কৰে।
২০০৮-০৯ বৰ্ষত ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্বিক বিভাগৰ গুৱাহাটী শাখা আৰু অসম চৰকাৰৰ পুৰাতত্ত্ব বিভাগে যুটীয়াভাৱে চলোৱা খননকাৰ্যত এই ঠাইত ইটাৰে গঁঠা খটখটী আৱিষ্কাৰ কৰা হয় যিসমূহ শুংগ-কুশাণ যুগৰ বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে।
এই স্থানক অসম চৰকাৰৰ প্ৰাচীন কীৰ্ত্তিচিহ্ন আৰু অভিলেখ আইন,অসম ১৯৫৯-ৰ অধীনত সংৰক্ষিত এলেকা হিচাপে চিহ্নিত কৰা হৈছে।
১৯৬৭ চনত ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ ভৱন নিৰ্মাণৰ বাবে আমবাৰীত মাটি খান্দোতে সেই ঠাইত প্ৰতিমূৰ্তি আৰু পাত্ৰ আদি উদ্ধাৰ হয় আৰু লগে লগে ঠাইখণ্ডই ঐতিহাসিক গুৰুত্ব লাভ কৰে।
সেই সূত্ৰে ১৯৬৯ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নৃতত্ত্ব বিভাগ আৰু সংগ্ৰহালয় তথা পুৰাতত্ত্ব মন্ত্ৰণালয়ৰ যুটীয়া প্ৰচেষ্টাত এই ঠাইত খননকাৰ্য আৰম্ভ হয়।
দ্বিতীয় তৰপটোৰ পৰা বিষ্ণু, সূৰ্য্য আৰু মহিষমৰ্দিনী দুৰ্গাৰ শিলামূৰ্তিৰ লগতে শিৱলিংগ আৰু যোনিপীঠ উদ্ধাৰ কৰা হয়।
পোৰামাটিৰ সামগ্ৰীৰ ভিতৰত নৃত্যৰতা যুৱতীৰ প্ৰতিমূৰ্তি, নাৰীৰ শিৰোধান আৰু গণেশৰ অৱয়ব উল্লেখযোগ্য।
আমবাৰীৰ খননকাৰ্যত উদ্ধাৰ হোৱা প্ৰত্নতাত্ত্বিক সামগ্ৰীৰ ভিতৰত নটৰাজৰ শৈলমূৰ্তি, বিষ্ণু, সূৰ্য্য, মহিষমৰ্দিনী দুৰ্গা, গংগা, যমুনা আৰু মুনিৰ শৈলমূৰ্তি উল্লেখনীয়।
ইয়াৰোপৰি, শিৰৰ পিছফালে পদুম ফুলৰ নক্সা কটা গণেশৰ এক মুখাৱয়ব আৰু নাৰীৰ শিৰোধান পোৰামাটিৰ সামগ্ৰীৰ অন্যতম।
২০০৮-০৯ বৰ্ষত ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ব বিভাগৰ গুৱাহাটী শাখা আৰু অসম চৰকাৰৰ পুৰাত্তত্ত্ব বিভাগে যুটীয়াভাৱে চলোৱা খননত এটা নাদ আৱিষ্কৃত হয়।
বিপ্লৱী ভাগৱতী চৰণ পানীগ্ৰাহীৰ লগতে কিংবদন্তি নন্দিনী সতপথি তেওঁৰ জনাজাত শিক্ষাৰ্থীসকলৰ ভিতৰত আছে।
যেতিয়া সুভাষ চন্দ্ৰ বসু কাৰাগাৰত থাকোঁতে ভাৰত এৰি যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল, তেতিয়া তেওঁ তেওঁৰ শিক্ষকৰ আশীৰ্বাদ বিচাৰিছিল, আৰু সেই উদ্দেশ্যে এক গোপন সভাৰো আয়োজন কৰা হৈছিল।
তেওঁ ১৯২৩ চনত অন্ধ্ৰ প্ৰদেশত থকা কাকিনাড়াত সৰ্বভাৰতীয় আধিপত্যবাদী সন্মিলনত সভাপতিত্ব কৰিছিল।
তেওঁ প্ৰথমে চৰকাৰী মহাবিদ্যালয়সমূহত শিক্ষকতা কৰি পিছলৈ চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান শিক্ষক হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল।
নিৰঞ্জন নিয়োগী নামৰ আন এজন ব্ৰাহ্ম শিক্ষকে কুট্টাক আৰু কৃষ্ণনগৰত তেওঁৰ সান্নিধ্যলৈ আহি এনেদৰে লিখিছিল, " , – . , ."
কেশৱ সুন্দৰ সেনৰ দ্বাৰা তেওঁ প্ৰভাৱিত হৈ তেওঁ জীৱনৰ আদিছোৱাতে ব্ৰাহ্ম সমাজত যোগদান কৰিছিল।
হাতী ধৰোঁতে ফানে কাটি ঘাঁ কৰা ঘাঁবোৰ সহজে নুশুকায়, বৰং বাঢ়ি গৈ হাতীৰ গাত পোক লাগে৷ গজালি চিকাৰত চিকাৰীও ম’হ-ডাঁহ, জোক-পোকৰ কামোৰত অতীষ্ঠ হয়৷ চিকাৰত প্ৰয়োজন হয় বিশেষভাৱে প্ৰশিক্ষণ দিয়া হাতী, যাক “কুনকী’’ বোলা হয়৷ হাতী চিকাৰত গাভিনী হাতী, পোৱালী হাতী, ৰুগীয়া বা বয়সীয়া হাতী ধৰাটো নিষেধ৷ হাতী চিকাৰত মাউত আৰু ফান্দীৰ অস্ত্ৰ হ’ল, যাঠা, মিত আৰু লাংচিং৷ মাউতৰ হাতত যাঠা আৰু মিত থাকে আৰু ফান্দীৰ হাতত লাংচিং আৰু মিত থাকে৷
ধৰি অনা হাতীটোক বনুৱা বোলে৷ বনুৱাই প্ৰথম কেইদিনমান একোকে খাব নোখোজে৷ পিছত লাহে লাহে খাবলৈ ধৰে৷ ডিপোত আনি থোৱাৰ প্ৰথম দিনৰ ভিতৰতে বনুৱাক প্ৰশিক্ষণ দিয়া কাম আৰম্ভ কৰিব লাগে৷ প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত দুটা হাতীৰ মাজত লৈ দিনত দুবাৰকৈ খোলা, বন্ধা, গা ধুৱাবলৈ নিয়া, পানী খুৱাবলৈ নিয়া আদি প্ৰাথমিক প্ৰশিক্ষণ৷ এই কালছোৱাত বনুৱাৰ লগত নিচুকণি গীত গোৱা, গাত হাত ফুৰোৱা, জুই দেখুওৱা আদি কৰি খেৰ বনেৰে হাতীৰ গা ঘঁহি দিয়া হয়৷ এনে কৰিলে হাতীৰ গাৰ সুৰসুৰণি মৰে৷
দ্বিতীয় পৰ্যায়ত হাতীৰ গাত ’কাচ’ (হাতীৰ ডিঙিৰ তলেদি ঘূৰাই নেজৰ তলেদি পাৰ কৰি আনি পিঠিত বন্ধা শক্তিশালী ৰছী) বন্ধা হয় আৰু মৰাপাটৰ ৰছীৰে তৈয়াৰী ’জাঙিয়া’ পিন্ধোৱা হয়৷ আগ ঠেং আৰু পিছ ঠেঙত পিন্ধোৱা জাঙিয়াৰ দ্বাৰা বনুৱাৰ খোজৰ গতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হয়৷ লগতে গা ঘঁহা, গীত গোৱা, ৰাতিৰ শিক্ষা জুই দেখুওৱা আদি চলি থাকে৷
তৃতীয় পৰ্যায়ত পিঠিৰ ’কাচ’ খুলি দি কেৱল জাঙিয়া পিন্ধাই পিঠিত মাউত বহি মাউতৰ মুখৰ নিৰ্দেশ মানিবলৈ প্ৰশিক্ষণ দিয়া হয়৷ কিছুদিন পিছতেই বনুৱা প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত হৈ উঠে৷ প্ৰশিক্ষণৰ কালত হাতীক যথেষ্ট মৰম চেনেহৰ মাজেৰে ৰাখিব লাগে৷ ফান্দীয়ে সকলো চিন্তা পাহৰি একমাত্ৰ হাতীটোতে মনপুতি লাগিব লাগে৷ মানুহৰ কণ্ঠস্বৰ আৰু নিৰ্দেশ চিনি পাবলৈ হাতীৰ লগত একাত্ম হৈ থাকিব লাগে৷ তেনে সময়তে ফান্দীৰ মুখেৰে নিজৰ মনৰ কথা গীত আকাৰে ওলাই বহুতো মূল্যবান লোকগীতৰ জন্ম হয়৷
হাতী চিকাৰ কৰিবলৈ নিজৰ নিজৰ কুনকী লৈ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা মাউত, ফান্দী, ঘাচি, মহলদাৰ আহি গোটখোৱা ঠাইডোখৰেই ’হাতীধুৰা’৷ সাধাৰণতে, হাতীধুৰা নদীৰ পাৰৰ উপযুক্ত ৰ’দঘাই ঠাইত পতা হয়৷ কুনকী গৈ হাতীধুৰাত উপস্থিত হ’লে ঠাইখন চিকুণাই সাৰি-মচি পূজা কৰা হয়৷ ৰঙা কুকুৰাৰ ডিঙি আধা কাটি এৰি দিয়া হয় আৰু কুকুৰাটোৱে যি দিশেই ঢপঢপাই গৈ মৰে, সেই দিশেই হাতীৰ ’চাহান’ পাব বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷ হাতীধুৰাত মাউত, ফান্দী, মহলদাৰ আদি থাকিবলৈ অস্থায়ী ঘৰ খেৰ-বাঁহেৰে সাজি লৈ ধুনি জ্বালই লোৱা হয় আৰু ইয়াতে চুবুৰীয়া গাঁৱৰ মানুহৰো সমাৱেশ হয় আৰু ইয়াতে নানা গীত-মাতৰ আখৰা কৰা হয়৷ হাতী চিকাৰৰ ই মূল শিবিৰ৷
অসমত হাতী চিকাৰ কৰা আৰু হাতী পোহ মনোৱা কাৰ্য বৰ ৰোমাঞ্চকৰ৷ এই কাৰ্যত জড়িত লোকসকলে ঘৰ-পৰিয়াল দূৰৈত এৰি আহি দীৰ্ঘদিনলৈ হাবিতলীয়া বা নৈৰ পাৰত কটাবলগীয়া হয়৷ এনে সময়তে তেওঁলোকৰ ইজনে সিজনৰ আগত মনৰ ভাৱৰ আদান-প্ৰদান কৰি নানা গীত-পদ সৃষ্টি কৰে৷ অসমীয়া লোকসাহিত্যত হাতী চিকাৰ আৰু পোহ মনোৱা কামৰ সৈতে জড়িত লোকসকলৰ মনোভাৱ প্ৰকাশক গীত-পদ আৰু আখ্যানবোৰ বৰ মনোৰম৷