polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
কিন্তু একে সময়তে নেদাৰলেণ্ডত ইউনেস্কোই বংশগতি তত্ত্বত আগবঢ়োৱা বৃত্তিৰ ৰূপত তেওঁৰ বাবে কৃষিক্ষেত্ৰত এক সুযোগৰ সৃষ্টি হ’ল।
১৯৫০ চনত তেওঁ কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্কুল অব এগ্ৰিকালচাৰৰ প্লেণ্ট ব্ৰিডিং ইনষ্টিটিউটত অধ্যয়ন কৰিবলৈ যায়।
পৰৱৰ্তী বৰদিনত তেওঁ এসপ্তাহৰ বাবে ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰ প্ৰাক্তন বিষয়া এফ. এল. ব্ৰেইনৰ সৈতে কটাইছিল, যাৰ ভাৰতৰ গ্ৰাম্য অঞ্চল সম্পৰ্কে হোৱা অভিজ্ঞতাই স্বামীনাথনক তেওঁৰ পাছৰ বছৰবোৰত প্ৰভাৱ পেলাইছিল।
কিন্তু যেতিয়া তেওঁ দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত ১৯৪৩ চনৰ বংগদেশীয় দুৰ্ভিক্ষৰ প্ৰভাৱ আৰু সমগ্ৰ উপমহাদেশখনত হোৱা ধানৰ নাটনিৰ সাক্ষী হৈছিল, তেতিয়া তেওঁ ভাৰতৰ পৰ্যাপ্ত খাদ্য নিশ্চিত কৰাৰ বাবে নিজৰ জীৱন উৎসৰ্গা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
পাৰিবাৰিক পটভূমিৰ সত্ত্বেও, আৰু চিকিৎসা আৰু অভিযান্ত্ৰিকতাক বহুত বেছি সন্মানীয় বুলি গণ্য কৰা যুগৰ অন্তৰ্গত হোৱাৰ পিছতো তেওঁ কৃষিক্ষেত্ৰ বাছি লৈছিল।
স্বামীনাথনে স্থানীয় হাইস্কুলত আৰু পিছলৈ কুম্বাকোনমৰ কেথলিক লিটল ফ্লাৱাৰ হাইস্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে, য'ৰ পৰা তেওঁ ১৫ বছৰ বয়সত মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
তাৰ পিছত তেওঁ কেৰেলাৰ ত্ৰিবান্দ্ৰমৰ মহাৰাজ কলেজত (বৰ্তমান কেৰেলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ ইউনিভাৰ্ছিটী কলেজ, তিৰুৱনন্তপুৰম নামেৰে জনাজাত) প্ৰাণীবিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ইয়াৰ পিছত ১৯৪০ চনৰ পৰা ১৯৪৪ চনলৈ মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ত (মাদ্ৰাজ কৃষি মহাবিদ্যালয়, বৰ্তমান তামিলনাডু কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়) অধ্যয়ন কৰি কৃষি বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁ আছিল মুখ্য শল্যচিকিৎসক ডাঃ এম কে চাম্বাশিৱন আৰু পাৰ্বতী থাংগাম্মাল চাম্বাশিৱনৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ।
শাস্ত্ৰী মেংগালোৰত ডাঙৰ দীঘল হৈছিল আৰু স্কুলীয়া শিক্ষাৰ পিছত তেওঁ ছেইণ্ট এগ্নেছ কলেজ মেংগালোৰৰ পৰা শাৰীৰিক বিজ্ঞানত . সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ মুম্বাইৰ ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অৱ টেকন'লজীৰপৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানত . কৰিবলৈ গৈছিল।
তেওঁ বিজয় কাপাহীৰ তত্বাৱধানত ১৯৮৯ চনত " " বিষয়ত ভাৰতৰ টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা পিএইচডি সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।
আয়োজক সমিতি, এষ্ট্ৰোষ্টেটিষ্টিকছ আৰু এষ্ট্ৰোইনফৰ্মেটিক্সৰ ওপৰত ডব্লিউ.জি, আন্তৰ্জাতিক জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান সংঘ
প্ৰজৱাল শাস্ত্ৰী বাংগালোৰৰ ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অফ এষ্ট্ৰোফিজিক্সৰএজন জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী আৰু ৰেডিঅ'ৰ পৰা এক্স-ৰে তৰংগদৈৰ্ঘ্যলৈকে বহু-তৰংগদৈৰ্ঘ্য পৰ্যৱেক্ষণ ফেনোমেনোলজীৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষজ্ঞ।
প্ৰকাশক পিয়েৰ-জুল হেটজেলৰ সৈতে সহযোগিতা কৰি তেওঁ ভয়েজেছ এক্সট্ৰাঅৰ্ডিনেয়াৰ নামৰ এক অভিযানভিত্তিক উপন্যাস শৃংখলা লিখি উলিয়াইছিল।
ইয়াৰ ভিতৰত আছে জাৰ্নি টু দ্য চেণ্টাৰ অৱ দ্য আৰ্থ , টুৱেণ্টি থাউজেণ্ড লীগছ আণ্ডাৰ দ্য ছীজ , আৰু এৰাউণ্ড দ্য ৱৰ্ল্ড ইন এইটি ডেইজ ।
তেওঁৰ উপন্যাসসমূহৰ পটভূমি সাধাৰণতে ১৯ শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্ধ আৰু সেই সময়ৰ প্ৰযুক্তিগত অগ্ৰগতিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি এইসমূহ ৰচনা কৰা হৈছে।
ইয়াৰ বিপৰীতে ইংৰাজী বলয়ত তেওঁৰ উপন্যাসসমূহ সততে অতি সংক্ষিপ্ত আৰু পৰিৱৰ্তিত ৰূপত হোৱা অনুবাদৰ বাবে তেওঁক প্ৰায়ে কল্পকাহিনী বা শিশুৰ সাহিত্যৰ লেখক বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল।
উপন্যাসৰ উপৰিও তেওঁ অসংখ্য নাটক, চুটিগল্প, আত্মজীৱনীমূলক ধাৰাবিৱৰণী, কবিতা আৰু গীতৰ লগতে বৈজ্ঞানিক তথা কলাত্মক সাহিত্যও ৰচনাও কৰিছিল।
চলচ্চিত্ৰৰ সূচনা হোৱাৰে পৰা চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিছনৰ লগতে তেওঁৰ কৰ্মৰাজি কমিক বুক, থিয়েটাৰ, অপেৰা, সংগীত আৰু ভিডিঅ’ গেমৰ বাবেও অভিযোজিত হৈছে।
২০০৭ চনত পিণ্টোৰ মডেলিং এজেন্সীয়ে তেখেতৰ লগতে আন ছগৰাকী মডেলক ডেনি বয়লৰ 'শ্লামডগ মিলিয়নেৰি' নামৰ ছবিখনৰ শীৰ্ষ অভিনেত্ৰীৰ অডিশ্যনৰ বাবে বাছনি কৰে।
ছমহীয়া কঠোৰ অডিশ্যনৰ অন্তত ফ্ৰিডাক ছবিখনৰ এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰ 'লতিকা'ৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হয়।
পিণ্টোৱে "পাম স্প্ৰিংগছ্ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ"ত 'যুগান্তকাৰী অভিনয়'ৰ শিতানত বঁটা লাভ কৰে।
মুম্বাইতে লালিত-পালিত হোৱা ফ্ৰিডাই খুব কম বয়সতে অভিনয়ৰ লগত ঘনিষ্ঠতা স্থাপন কৰি লৈছিল আৰু ভৱিষ্যতে এগৰাকী অভিনেত্ৰী হ'বলৈ সংকল্পবদ্ধ হৈছিল।
মুম্বাইৰ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ্ছ মহাবিদ্যালয়ত এগৰাকী শিক্ষাৰ্থী হিচাপে ফ্ৰিডাই অপেছাদাৰী নাটকত ভূমুকি মাৰিছিল।
স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰাৰ পাছত তেখেতে এগৰাকী মডেল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত এগৰাকী টেলিভিছন পৰিৱেশিকা হিচাপে কৰ্মৰত হয়।
এণ্ডি এলেনৰ কমেডি-ড্ৰামা " " ফ্ৰিডাই এণ্টনিঅ' বেণ্ডাৰাছ, জোছ ব্ৰলিন, এন্থনি হপকিনচ, অনুপম খেৰ আৰু নাওমি ৱাটছৰ দৰে অভিনয়-শিল্পীৰ সৈতে অভিনয় কৰে।
তেখেতৰ মাতৃ আছিল ছেইণ্ট জনছ ইউনিভাৰ্ছেল স্কুলৰ অধ্যক্ষ ছিলভিয়া পিণ্টো আৰু পিতৃ আছিল বৰোডা বেংকৰ জ্যেষ্ঠ শাখা পৰিচালক ফ্ৰেডেৰিক পিণ্টো।
প্ৰথম খণ্ডটো চিনাই পৰিয়ালৰ কাহিনীৰে আৰম্ভ হৈছে আৰু ইয়াৰ ঘটনাক্ৰম ভাৰতৰ স্বাধীনতা আৰু বিভাজনৰ দিশে আগবাঢ়িছে।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ আৱিষ্কাৰ কৰে যে উক্ত দিনটোত নিশা ১২ বজাৰ পৰা ১ বজাৰ ভিতৰত ভাৰতত জন্মলাভ কৰা সকলোবোৰ শিশুৱেই একোটা বিশেষ শক্তি লাভ কৰে।
ছালিমে তেওঁৰ মনঃসংযোগৰ শক্তি ব্যৱহাৰ কৰি এখন বিশাল তথা সাংস্কৃতিক, ভাষিক, ধাৰ্মিক আৰু ৰাজনৈতিক ভিন্নতাৰে ভৰা দেশ হিচাপে ভাৰতে সন্মুখীন হোৱা বিষয়সমূহ প্ৰতিফলিত কৰি 'মিডনাইটছ চিলড্ৰেনছ কনফাৰেঞ্চ' গঠন কৰে।
ছালিমে ভৌগোলিকভাৱে সিঁ‌চৰতি হৈ থকা শতাধিক শিশুৰ মাজত নিজৰ শক্তিৰ সহায়েৰে যোগাযোগৰ মাধ্যম হিচাপে কাম কৰে আৰু সিহঁ‌তে নিজৰ নিজৰ শক্তিসমূহৰ অৰ্থোদ্ধাৰ কৰাৰ যত্ন কৰে।
যিসমূহ শিশোৱে মধ্যৰাতি অৰ্থাৎ ১২ বজাৰ ওচৰে-পাজৰে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল তেওঁলোকে অন্য শিশুতকৈ অধিক বলৱান একোটা শক্তিৰ অধিকাৰী আছিল।
উদাহৰণ স্বৰূপে শিৱ আৰু পাৰ্বতী নামৰ দুটি শিশু উল্লেখযোগ্য শক্তিৰ অধিকাৰী আৰু তেওঁলোকে কাহিনীটোত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে।
ইফালে ছালিমৰ পৰিয়ালে একাধিকবাৰ প্ৰব্ৰজন কৰে আৰু দেশখন কোঙা কৰি পেলোৱা কেইবাখনো যুদ্ধৰ মুখামুখি হয়।
উক্ত সময়ছোৱাত ছালিমে স্মৃতিশক্তিৰ ক্ষয় ৰোগত ভোগে আৰু সুন্দৰবনত এক আতিভৌতিক নিৰ্বাসনৰ কাল পাৰ কৰে।
পিছলৈ তেওঁ ইন্দিৰা গান্ধীয়ে ঘোষণা কৰা জৰুৰীকালীন অৱস্থা আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ সঞ্জয় গান্ধীয়ে কৰা জামা মছজিদৰ উচ্ছেদৰ বিতৰ্কতো জড়িত হৈ পৰে।
তেওঁ নিজৰ পুত্ৰৰ বাবে তেতিয়াও যুৱাৱস্থাত থকা নিজৰ দেশখনৰ লগতে নিজৰ ব্যক্তিগত ইতিহাস লিপিবদ্ধ কৰে।
২০০৩ চনত বিবিচিয়ে যুক্তৰাজ্যৰ সৰ্বাধিক-প্ৰিয় উপন্যাসসমূহৰ চলোৱা দ্য বিগ ৰীড নামৰ এক সমীক্ষাৰ তালিকাত উপন্যাসখনে স্থান লাভ কৰে।
উপন্যাসখনত ইংৰাজ ঔপনিৱেশিক শাসনৰ পৰা স্বাধীনতাৰ সময়লৈকে হোৱা ভাৰতৰ ৰূপান্তৰ আৰু ভাৰত বিভাজনৰ কথা তুলি ধৰা হৈছে।
ইয়াক উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক, উত্তৰ-আধুনিক তথা যাদুকৰী বাস্তৱবাদী ধাৰাৰ সাহিত্যৰ ভিতৰত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পাৰি।
মিডনাইটছ চিলড্ৰেনৰ কাহিনীভাগ ভাৰতৰ স্বাধীনতা আৰু ভাৰত বিভাজনৰ সময়ছোৱাত সংঘটিত হোৱা এলানি ঘটনাৱলীৰ বিৱৰণ।
এইটো ৰাজকীয় দৰবাৰত বাদ্যযন্ত্ৰী সকলে ব্যৱহাৰ কৰা নটা বাদ্যৰ নউবাট বা পৰম্পৰাগত সংগতৰ অংশ আছিল।
বাদ্যবিধ আয়ত্ত কৰিবলৈ সংগীতজ্ঞজনে বিভিন্ন আৰু জটিল মুখমণ্ডলৰ পেশী আৰু আঙুলিৰ কৌশল নিয়োগ কৰিবলগীয়া হয়।
তেওঁলোকে বাদ্যযন্ত্ৰী সকলক ভাজন্ত্ৰী বুলিছিল আৰু মন্দিৰসমূহলৈ প্ৰদান কৰা সেৱাৰ বাবে তেওঁলোকক মাটি আৱণ্টন কৰা হৈছিল।
লোকাচাৰ, সামাজিক শোষণ, আত্মবিধ্বংসী অন্ধবিশ্বাস, অন্যায়-অবিচাৰত জৰ্জড়িত জীৱনৰ খতিয়ান দাঙি ধৰোঁতে গল্পসমূহে শিল্পগুণ হেৰুওৱা নাই, বৰং সেইবোৰ মানৱীয় প্ৰমূল্যৰ অবক্ষয়ৰ একো একোখন সাৰ্থক দলিলত পৰিণত হৈছে।
নাগৰিক জীৱনৰ অতি সাম্প্ৰতিক ভাষাৰ স্বাভাৱিক আৱেদনক সচেতনভাৱে নাকচ কৰি গল্পকাৰ অৰূপ কুমাৰ নাথে এনে এক ভাষাৰ সন্ধান কৰিছে— যাক অসমীয়া গল্পৰ সনাতন ঐতিহ্যই সৃষ্টি কৰা ভাষা যেন লাগে অথচ বেলেগ।
কটন কলেজৰ পৰা স্নাতক পৰ্যায়ৰ শিক্ষা লাভ কৰি তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
তাৰ পিছত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা 'মধ্য অসমৰ তিৱাসকলৰ কথিত অসমীয়া ভাষা আৰু সমাজ -সাংস্কৃতিক অধ্যয়ন' বিষয়ত পি. এইচ. ডি. ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁ চৰাইবাহী মহাবিদ্যালয় আৰু হোজাই মহাবিদ্যালয়ত সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে কাম কৰাৰ পিছত সম্প্ৰতি গুৱাহাটী মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত সহযোগী অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত।
অৰূপ কুমাৰ নাথ এজন গল্পকাৰ হিচাপে আলোচিত যদিও তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ আছিল তুমি মোক স্পৰ্শ কৰা নামৰ যুটীয়াভাবে ৰচিত এখন কাব্য সংকলন।
ইয়াৰ পিছত তেওঁৰ নষ্ট এপিটাফ, সাউদ আৰু অন্যান্য গল্প, ইথাৰৰ ঈশ্বৰ আৰু অন্নখন নামৰ চাৰিখন গল্প সংকলন প্ৰকাশ পায়।
তাৰ উপৰিও তেওঁৰ ডঁৰিয়লিত এজাক ক্ৰৌঞ্চ পক্ষী, জিপচীৰ ঘৰ, নিষিদ্ধ শিলালিপিৰ পাঠ,এখন বিবৰ্ণ হৃদয় আৰু এপাচি প্লাম নামৰ চাৰিখন উপন্যাসিকা প্ৰকাশিত হয়।
সাউদ আৰু অন্যান্য গল্প,ইথাৰৰ ঈশ্বৰ, অন্নখন, আদিকে ধৰি তেওঁৰ চাৰিখন গল্প-সংকলন, এখন কাব্য গ্ৰন্থ আৰু চাৰিখন উপন্যাসিকা প্ৰকাশিত হৈছে ।
সাউদ আৰু অন্যান্য গল্প নামৰ সংকলনটিৰ বাবে ২০১০ চনত মুনীন বৰকটকী বঁটা লাভ কৰা ড নাথ সম্প্ৰতি গুৱাহাটী মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ সহযোগী অধ্যাপক।
এই পৰিপ্ৰেক্ষিতত এগৰাকী মাতৃয়ে গৰ্ভত নিষিক্ত ডিম্ব এটি ধাৰণ কৰে আৰু সম্পূৰ্ণ বিকাশৰ অন্তত জন্ম দিয়ে।
ভালদৰে পুষ্ট ছোৱালীৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰথম ঋতুস্ৰাৱ সাধাৰণতে ১২ বা ১৩ বছৰ বয়সৰ আশে পাশে আৰম্ভ হয়।
সাধাৰণতে, কেঁচুৱাটো জন্ম হোৱাৰ পিছত, মাতৃ গৰাকীয়ে স্তনত উৎপাদিত গাখীৰ স্তন্যপান প্ৰক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে নৱজাতকক পান কৰায়।
মাতৃদুগ্ধ হৈছে কেঁচুৱাৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ প্ৰণালীৰ বাবে এণ্টিবডীৰ উৎস, আৰু সাধাৰণতে নৱজাতকসকলে আন খাদ্য খোৱা আৰু হজম কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাৰ আগতে পুষ্টিৰ একমাত্ৰ উৎস; ডাঙৰ কেঁচুৱা আৰু শিশুৰ ক্ষেত্ৰটো আনখাদ্যৰ সমান্তৰালকৈ স্তন্যপান অব্যাহত ৰাখিব পাৰে, এই প্ৰক্ৰিয়াটো সাধাৰণতে ছয় মাহ বয়সৰ পৰা প্ৰৱৰ্তন কৰিব লাগে।
সমকামী সম্পৰ্কত সমকামী আৰু উভকামী মহিলাৰ মাতৃ হোৱাৰ সম্ভাৱনা শেহতীয়াকৈ প্ৰযুক্তিগত বিকাশৰ ফলত বৃদ্ধি পাইছে।
আধুনিক লেচবিয়ান অভিভাৱকত্বৰ বিষয়টো বিষমকামী সম্পৰ্কত থকা মহিলাসকলৰ দ্বাৰাই উদ্ভৱ হৈছিল যি পিছলৈ নিজকে সমকামী বা উভকামী বুলি আবিষ্কাৰ কৰিছিল।
এনে মহিলাসকলৰ মাতৃ হোৱাৰ আন এটা উপায় হ'ল সন্তান তুলি লৈ প্ৰতিপালনৰ দ্বায়িত্ব গ্ৰহণ কৰা বা পালন কৰা।
লগতে স্ব-গৰ্ভধাৰণ আৰু নিদানিকভাৱে সহায়ক দাতাৰ জৰিয়তে গৰ্ভধাৰণৰ দৰে কৃত্ৰিম গৰ্ভধাৰণৰ বিকল্প সমূহো প্ৰচলিত।
বৰ্তমানৰ মহিলাৰ উন্নত উৰ্বৰতা প্ৰযুক্তিৰ ফলত, বিষমকামী সম্পৰ্কত নথকা অধিক মহিলাই ইন ভিট্ৰো ফাৰ্টিলাইজেচনৰ জৰিয়তে মাতৃত্বৰ অধিকাৰ গ্ৰহণ কৰিব পাৰিছে।
সেয়েহে, প্ৰসংগৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, মহিলাসকলক সন্তান জন্ম দিয়াৰ দ্বাৰা, তেওঁলোকৰ সন্তানক ডাঙৰ-দীঘল কৰি, নিষিক্তকৰণৰ বাবে তেওঁলোকৰ ডিম্বাশয় যোগান ধৰি, বা এই সমূহ পদ্ধতিৰ কিছু মিশ্ৰণৰ দ্বাৰা মাতৃ বুলি গণ্য কৰা হয়।
তৃতীয় আৰু প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ভিতৰত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা মহিলাসকল সাধাৰণতে 'জন্মদাত্ৰী মাতৃ' বা 'জৈৱিক মাতৃ' অভিধাৰ অধীনত পৰে।
সেই অনুসৰি, সন্তানৰ কেৱল লালন-পালন কৰা এগৰাকী মহিলাক এগৰাকী দত্তক মাতৃ বুলি গণ্য কৰা হ'ব পাৰে, আৰু যিসকলে ডিম্বাশয় যোগানৰ দ্বাৰা সন্তান জন্ম দিয়ে তেনে এগৰাকী মাতৃক ছাৰোগেচী মাতৃ বুলি গণ্য কৰা হয়।
হৈছে এক আইনী চুক্তিৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত ব্যৱস্থা যাৰ দ্বাৰা এগৰাকী মহিলাই নিজৰ গৰ্ভত আন এটা দম্পতীৰ হৈ এটা সন্তান বহন আৰু প্ৰসৱ কৰিব পাৰে।
জৈৱিক পিতৃ-মাতৃৰ বাহিৰেও আন এগৰাকী মহিলাই মাতৃত্বৰ দাবী তুলিব পাৰে, বিশেষকৈ যদিহে তেওঁ সন্তানক ডাঙৰ-দীঘল কৰাত মুখ্য সামাজিক ভূমিকা পালন কৰে।
শিশুৰ প্ৰাথমিক মাতৃৰ উপৰিও জৈৱিকভাৱে নিজ সন্তান নথকা মহিলা এগৰাকীয়ে বা নিজ সন্তান থকাৰ পিছতো আন শিশুৰ বিকাশত যত্ন প্ৰদান কৰা বা লালন-পালন কৰা মহিলা এগৰাকীৰ ক্ষেত্ৰত "আন মাতৃ" শব্দটো কিছুমান প্ৰসংগত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
মাতৃত্ব সাধাৰণতে স্বেচ্ছামূলক হ'লেও ই বলপূৰ্বক গৰ্ভধাৰণৰ ফলাফলো হ'ব পাৰে, যেনে ধৰ্ষণৰ ফলশ্ৰুতিত হোৱা গৰ্ভধাৰণ।
মাতৃসম্পৰ্কে নিৰ্দিষ্ট ধৰ্মীয় আইন বা শাস্ত্ৰীয় নীতি থকা বিশ্বৰ প্ৰধান ধৰ্মসমূহৰ ভিতৰত আছে: খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম, ইহুদী ধৰ্ম, আৰু ইছলাম ধৰ্ম।
মাতৃত্বক সন্মান জনোৱাৰ কিছুমান উদাহৰণৰ ভিতৰত আছে কেথলিকসকলৰ বাবে মেডোনা বা ব্লেচড ভাৰ্জিন মাদাৰ মেৰী, আৰু হিতোপদেশ কিতাপত মাতৃ হিচাপে সক্ৰিয় নাৰীত্বৰ একাধিক ইতিবাচক উল্লেখ।
বিশ্বৰ প্ৰায় সকলো ধৰ্মই ধৰ্মীয় আইনৰ জৰিয়তে বা ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানত সেৱা আগবঢ়োৱাৰ ক্ষেত্ৰত মাতৃসকল মাহাত্ম্যৰ জৰিয়তে তেওঁলোকৰ কাম বা ভূমিকা নিৰ্ধাৰণ কৰে।
হিন্দু সকলৰ ধৰ্মীয় ঐশ্বৰিক দেৱী সকল আৰু প্ৰাচীন গ্ৰীক প্ৰাক-খ্ৰীষ্টান বিশ্বাসৰ ডিমিটাৰকো মাতৃ বুলি কোৱা হয়।
সাধাৰণতে কল্পকাহিনীৰ ৰূপত আৰু কম সঘনাই অ-কল্পকাহিনীৰ ৰূপত, য'ত কু-অভ্যাস, মূৰ্খামি, গালি-গালাজ, সামাজিক অভাৱবোৰক উপহাস কৰা হয়।
প্ৰায়ে ব্যক্তি, নিগম, চৰকাৰ বা সমাজত অনুভূত ত্ৰুটিসমূহ উন্মোচন কৰি সেইবোৰৰ প্ৰতি সমাজৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰাও ব্যংগৰ উদ্দেশ্য।
যদিও ব্যংগ সাধাৰণতে হাস্যৰসধৰ্মী বুলি কোৱা হয়, ইয়াৰ বৃহত্তৰ উদ্দেশ্য প্ৰায়ে গঠনমূলক সামাজিক সমালোচনা।
সমাজত বিশেষ আৰু ব্যাপক দুয়োটা বিষয়ৰ প্ৰতি দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ বুদ্ধিমত্তাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
হাস্য ব্যংগৰ এটা অপৰিহাৰ্য উপাদান নহয়; আচলতে এনে কিছুমান ব্যংগ আছে যিবোৰ "ধেমেলীয়া" বুলি একেবাৰেই নিৰ্ধাৰিত নহয়।
ইয়াৰ বিপৰীতে সকলো হাস্যৰস, আনকি ৰাজনীতি, ধৰ্ম বা শিল্পৰ দৰে বিষয়ো "ব্যংগমূলক" হোৱাটো বাধ্যতামূলক নহয়।
সাহিত্য সমালোচক নৰ্থৰপ ফ্ৰাইৰ মতে—ব্যংগৰ এটা বৈশিষ্ট্য হ'ল শক্তিশালী বিদ্ৰুপ বা কটুক্তি; তেখেতৰ মতে—"ব্যংগত, বিদ্ৰুপ হৈছে সৈন্য"।
অৱশ্যে পেৰ'ডি, বাৰ্লেস্ক, অতিৰঞ্জন, তুলনা, উপমা- এই সকলোবোৰ ব্যংগমূলক বক্তৃতা আৰু লেখাত সঘনাই ব্যংগক ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ইণ্টাৰনেট মিম, সাহিত্য, নাটক, ধাৰাভাষ্য, সংগীত, চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিছনৰ অনুষ্ঠান, গীতৰ কথাৰ দৰে মাধ্যম আদি বহুতো কলাত্মক প্ৰকাশভংগীত ব্যংগ পোৱা যায়।
ড০ সত্যেন্দ্ৰ নাথ শৰ্মাৰ জীৱন আৰু কৃতি, ২০২০, আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্যৰ অধ্যয়ন বিভাগ, গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়
‘চৰিত পুথি’ৰ এগৰাকী বিশিষ্ট গৱেষক হিচাপে পৰিচিত চক্ৰৱৰ্তী ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ পূৰ্ণাংগ আলোচনী মাহেকীয়া 'বাৰ্তাপখিলী' ৰ এগৰাকী উপদেষ্টা হোৱাৰ লগতে হাস্য-ব্যংগ আলোচনী 'গিৰজনি' ৰ সম্পাদক।
তেওঁ ২০১০ চনৰ পৰা 'নৰ্থ ইষ্ট ইণ্ডিয়া নেটৱৰ্ক ফৰ একাডেমিক ডিচক'ৰ্চ ৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত ৰাষ্ট্ৰীয় গৱেষণা পত্ৰিকা 'প্ৰান্তস্বৰ' ৰো মুখ্য সম্পাদক।
তেওঁৰ বৰ্তমানলৈ ১২খন প্ৰবন্ধ পুথি, ৬খন হাস্য-ব্যংগ সংকলন আৰু ৪খন সম্পাদিত গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পাইছে।
মুকুল চক্ৰৱৰ্তী কুৰি শতিকাৰ ৯০দশকৰ মাজভাগত ভাৰতীয় ৰেলসেৱাৰ কৰ্মচাৰী হিচাপে সেৱা আগবঢ়াই, ১৯৮৯ চনত মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰবক্তা পদত যোগদান কৰে।
তেওঁ ক্ৰমে হোজাই কলেজ, নৰ্থ কামৰূপ কলেজ , ৰাধা গোৱিন্দ বৰুৱা মহাবিদ্যালয় ত শিক্ষকতা কৰি ২০০৭ চনৰ মাৰ্চ মাহত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য অধ্যয়ন বিভাগত যোগদান কৰে।
তেওঁৰ ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰ বাবে নিৰ্বাচিত গৱেষণাৰ বিষয়-'গুৰু-চৰিত-কথাৰ ভাষা:এটি বিশ্লেষণাত্মক অধ্যয়ন'।
সুকুমাৰ মহন্ত নামৰ ব্যক্তিজনৰ গূহত পোৱা "অসম বুৰঞ্জী'খনৰ মতে "দিহিঙত আহোম ৰাজ্যৰ কেইজনমান লোকে নাও মেলি মাছ ধৰি আনোতে চুতীয়াৰ মাণিকচন্দ্ৰ বৰুৱাই ক'লে -"আমাৰ পানীৰ মাছ, ক'ৰ মানুহে নিয়ে নাও মেলি ধৰগৈ।
এইকথা মাণিকচন্দ্ৰ বৰুৱাই খুণ্ড ৰজাৰ জোঁৱায়েকক জনালে - লুণ্ডা-মুুণ্ডা মানুহবোৰ,গাতো কলীয়া কাপোৰ,দেখোঁতেও এক বিধ দেখি আমাৰ দুটাকো ধৰি নিলে,মাছো কাঢ়ি নিলে,গাকো লণ্ড ভণ্ড কৰিলে।
বিবাদৰ কথাবোৰ কথাবোৰ চুতীয়া ৰজা ধীৰনাৰায়ণে জানিব পাৰি যুদ্ধ কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিলে।
পিতৃ পুৰন্দৰ পালৰ মত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ ধীৰনাৰায়ণে ১৫০০ খ্ৰীঃত সধয়াপুৰীৰ সিংহাসনত আৰোহণ কৰে ধীৰনাৰায়ণ এজন ন্যায় পৰায়ণ আৰু সাহসী ৰজা হোৱা বাবে ৰাজ্যৰ সীমা লুইত অৰ্থাৎ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰে দিহিং নদীলৈকে বিস্তাৰ কৰিছিল।
ঢকুৱাখনা কোঁৱৰ গাঁৱত উদ্ধাৰ হোৱা তামৰ ফলিত সেই কথা লিখাৰ উপৰিও ১৪৪৪ শকত ৰস্মীকৰ বিপ্ৰক এহেজাৰ পুৰা মাটি বলৰকগুণ সহ প্ৰজাই বাস কৰি থকা হিপুৱাল নামৰ ঠাইখিনি প্ৰদান কৰিছিল।
হাবুঙত চুতীয়াৰ ৰাজ্যৰ বিশেষ প্ৰভাৱ থকাৰ প্ৰমাণ দিয়ে সেই অঞ্চলত উদ্ধাৰ হোৱা ভূমি দানৰ তাম ফলি বিলাকক।
গৌৰী নাৰায়ণ বা ৰত্নধ্বজ পালৰ ৰাজত্ব সময়ৰ পৰা চুতীয়া ৰাজ্য পতনলৈকে তিনিশৰো অধিক বছৰ কাল ৰাজত্ব কৰিছিল।
চুতীয়া ৰাজ্যৰ দক্ষিণ- পশ্চিম অৰ্থাৎ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণৰ পশ্চিম অঞ্চলত দিহিং নদীৰ ওচৰত পানবাৰী আহোম স্বৰ্গদেউ চুহুংমুঙে জয় কৰাত বিবাদ আৰম্ভ হয়।
জিভা-কেঁকুৰি হৈছে খৰকৈ আৰু শুদ্ধকৈ পঢ়িবলৈ বা উচ্চাৰণ কৰিবলৈ অসুবিধা হোৱা শব্দ, বাক্যাংশ বা বাক্য।
ইয়াৰ উপৰিও, উচ্চাৰণৰ আৰু বাকপটুতাৰ মান উন্নত কৰিবলৈ এইসমূহ ব্যায়াম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
কিছুমান জিভা-কেঁকুৰিয়ে এনে ফলাফল প্ৰক্ষেপ কৰে যিবোৰৰ ভুলউচ্চাৰণ সমূহ হাস্যকৰ হয়, আনহাতে আন কিছুমানৰ মনোৰঞ্জনমূল্য কঠনৰ সময়ত বক্তাৰ বিভ্ৰান্তি আৰু ভুলৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
সেইবোৰত ধ্বনিৰ দুটা বা ততোধিক ক্ৰম আছে যাৰ বাবে শব্দাংশৰ মাজতে পুনঃ জিভাঘূৰাব লগা হয়, তাৰ পিছত একেটা শব্দ পৃথক ক্ৰমত পুনৰাবৃত্তি কৰা হয়।
কিছুমান জিভা-কেঁকুৰিয়ে শব্দ বা চুটি বাক্যাংশৰ ৰূপ লয় আৰু এনে শব্দ দ্ৰুতগতিত পুনৰাবৃত্তি কৰিলে জিভা পাক খায়।
ইয়াৰোপৰি অনা-স্থানীয় ভাষীসকলৰক উচ্চাৰণ দক্ষতাৰ প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ জিভা-কেঁকুৰি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
আন কিছুমান জিভা-কেঁকুৰি ভুলভাৱে উচ্চাৰণ কৰিলে এই শব্দবোৰে ধ্বনিগত মিল থকা অশ্লীল শব্দৰূপ একোটা প্ৰকাশ কৰে।
নৱকান্ত বৰুৱা সম্পাদিত কুঁহিপাঠ পাঠ্যপুথিত শিশুৰ উচ্চাৰণৰ স্পষ্টতাৰ বাবে বিভিন্ন ‘জিভা-কেঁকুৰি'ৰ সংযোগ কৰা হৈছিল:
কিছুমান জিভা-কেঁকুৰি একে কিন্তু পৃথক ধ্বনি যুক্ত শব্দৰ মাজত দ্ৰুত পৰিৱৰ্তনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আৰু ই দুটা পৃথক পৰিৱৰ্তনৰ আৰ্হিক সংযোগ কৰে।
উদাহৰণ স্বৰূপে, উইলিয়াম পাউণ্ডষ্টোনৰ দ্বাৰা লিখিত দ্য ছীথিং ছী চিছেথ এণ্ড দাজ দ্য ছীথিং ছী ছাফিছেথ আছ বাক্যটোক "সাধাৰণ ইংৰাজী ভাষাৰ জিভা-কেঁকুৰিৰ ভিতৰত আটাইতকৈ কঠিন" বুলি কোৱা হৈছিল।
জনপ্ৰিয় শ্বি ছেলচ ছীশ্বেলছ জিভা-কেঁকুৰিটো মূলতঃ ১৮৫০ চনত এটা বাগবিন্যাস ব্যায়াম হিচাপে প্ৰকাশিত হৈছিল।
১৮৯৫ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই ধৰণৰ অভিব্যক্তিক বুজাবলৈ জিভা-কেঁকুৰিৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ টাংটুইষ্টাৰ শব্দটো প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল।
তেওঁ এপল সিংৰ চৰিত্ৰতো অভিনয় কৰিছিল, যিটো য়ে ১৯৯৯ ক্ৰিকেট বিশ্বকাপৰ সময়ত "আইকন" হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
অমিতাভ বচ্চনৰ সৈতে মিৰিন্দা বিজ্ঞাপনত থিয় দিয়াৰ সুযোগ পোৱাৰ আগতে মিশ্ৰই বহুতো বিজ্ঞাপন আৰু চিনেমাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
মিশ্ৰৰ পিতৃ শম্ভুনাথ মিশ্ৰ প্ৰেছ ইনফৰ্মেচন ব্যুৰোৰ কৰ্মচাৰী আছিল আৰু তেওঁৰ দুয়োজন ককা-আইতা ভাৰতীয় চৰকাৰী চাকৰিয়াল আছিল।
যেতিয়া তেওঁৰ পিতৃ বদলি হয় তেতিয়া তেওঁ বাৰাণসীলৈ গুচি যায়, য’ত তেওঁ কেন্দ্ৰীয় বিদ্যালয় ত অধ্যয়ন কৰে।
মিশ্ৰই পিছলৈ সত্য আৰু দিল ছে. ত অভিনয় কৰিছিল, যিয়ে তেওঁক বিখ্যাত টেলিভিছন চিটকম অফিচ অফিচত এজন দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত পান-প্ৰেমী কৰ্মচাৰী শুক্লাৰ ভূমিকা নিশ্চিত কৰাত সহায় কৰিছিল।
মিশ্ৰ তেওঁৰ কমেডী চৰিত্ৰৰ বাবে পৰিচিত যদিও তেওঁ জমীন, চৰাচ, প্লেন, আৰু সত্যৰ দৰে ছবিত অধিক গুৰুতৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।
ঘটনা সম্পৰ্কে কোনো অজ্ঞাত লোকে লালেটাপুৰ এই সন্দেহজনক লোক সকলৰ মাজত তেওঁলোকক স্থানীয় ৰাইজে আক্ৰমণ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে বুলি খবৰ বিয়পাই দিয়ে।
আক্ৰমণৰ আশংকাত এইসকল লোকে নাৱেৰে জিয়াভৰলী নৈ পাৰ হৈ তেজপুৰৰ পাঁচমাইল অঞ্চললৈ স্থানান্তৰিত হয়।
ঘৰ-দুৱাৰ, সা-সম্পত্তি সুৰক্ষাৰ বাবে কিছুলোক লালেটাপুতে থাকে আৰু আক্ৰমণৰ বাবে আগতীয়াকৈ কিছু অস্ত্ৰ সংগ্ৰহ কৰি সাজু হয়।
ঘটনাৰ বিচাৰ লোৱাৰ উদ্দেশ্যে স্থানীয় কিছুলোক ছাত্ৰসন্থা আৰু অসম গণ সংগ্ৰাম পৰিষদৰ নেতৃত্বত লালেটাপু অঞ্চলত উপস্থিত হয়।
এই পৰিপ্ৰেক্ষিতত দুয়োপক্ষৰ মাজত সংঘৰ্ষৰ সূত্ৰপাত হৈ আক্ৰমণ প্ৰত্যাক্ৰমণত বিভিন্নজন আঘাতপ্ৰাপ্ত হোৱাৰ লগতে মুঠ আঠজন স্থানীয় লোকৰ মৃত্যু হয়।
খেৰৰ ঘৰৰ চালত শুকুৱাই ৰখা জলকীয়াত জুই লগাত এই সংঘৰ্ষত সন্দেহজনক লোকৰ কোনো কোনোৱে মৃত্যু হোৱা স্থানীয় লোক সকলৰ বিভিন্নজনৰ অংগক্ষত কৰে।
এই আক্ৰমণত ডেকাচুকৰ সভাৰাম নাথ আৰু লোকাই নাথক গৰু চৰাই থকা অৱস্থাত চোকা অস্ত্ৰৰে আক্ৰমণ কৰি গৰু-গাইখিনি লৈ যায়!
১৯ মাৰ্চৰ দিনা ১১ বজাত একেধৰণৰ ঘটনা সংঘটিত হয়, সেইদিনা বৰ্ভগীয়া গাঁৱৰ মাণিক শ‍ইকীয়াই লালেটাপুৰ নিজৰ পামত খেতি চপাই থকা সময়ত এদল দুৰ্বৃত্তই আক্ৰমণ কৰি আধামৰাকৈ এৰি থৈ যায়।
সন্দেহযুক্ত লোক সকলে স্থানীয়লোকৰ ঘৰ জ্বলাই পুনৰ খেদি অহা বুলি সমীপৱৰ্তী গুৱাল, কোৱামৰা, খাদৈচুক, হাতবৰ আদিৰ লোকসকলৰ মাজত হুৱা-দুৱা লাগে।
অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চললৈ প্ৰব্ৰজন কৰা সন্দেহযুক্ত লোক আৰু স্থানীয় লোকৰ মাজত বিদেশী খেদা আন্দোলনৰ এই সময়ছোৱাত সঘনাই সংঘৰ্ষ হৈ আছিল।
শোণিতপুৰ জিলাৰ জামুগুৰিহাটৰ ললেটাপু অঞ্চলত এনে বহু সন্দেহযুক্ত লোকে বিভিন্ন সময়ত আহি বসতি স্থাপন কৰিবলৈ লয়।
এইদৰে মাজে মাজে খেতিৰ শস্য, গৰু-গাই, ম’হ আদি জীৱন নাশৰ ভাবুকি দি এই লোকসকলে বলপূৰ্বকভাৱে নি থাকে বুলি জনা যায়।
লালেটাপু সংঘৰ্ষ হৈছে ১৯৮৩ চনৰ ২০ মাৰ্চত শোণিতপুৰ জিলাৰ জীয়াভৰলীৰ পাৰৰ লালেটাপু অঞ্চলত থলুৱা অসমীয়া আৰু বহিৰাগতৰ মাজত সংঘটিত এক সংঘৰ্ষ।
এই সংঘৰ্ষত 'ভূপেন ডেকা', 'বলীন নাথ', 'প্ৰসন্ন বৰুৱা', 'বীৰেণ মিশ্ৰ', 'শ্যাম কুণ্ডু', 'জয়ৰাম বৰুৱা', 'পলাশ ৰাজবংশী', আৰু 'বল্লভ নাথ' নামৰ আঠজন লোক শ্বহীদ হৈছিল।
এই শ্বহীদৰ প্ৰতি সন্মান জনাই জামুগুৰি হাটৰ ডেকাসুন্দৰ অঞ্চলত ১৫ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ কাষত এটা স্মৃতিসৌধ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
প্ৰতিবছৰে বিভিন্ন দল-সংগঠনৰ লগতে জামুগুৰি অঞ্চলৰ লোকে ২০ মাৰ্চৰ দিনটো শ্বহীদ দিৱস হিচাপে পালন কৰি আহিছে।
সেই সময়ৰ সদৌ জামুগুৰি ছাত্ৰ সন্থা আৰু গণ সংগ্ৰাম পৰিষদৰ নেতৃত্বই এই অঞ্চলসমূহত শান্তি সম্প্ৰীতি অটুত ৰাখিবলৈ ৰাইজক বুজায়।
এই ঘটনাৰ বুজ ল'বলৈ তথা সাধাৰণ ৰাইজৰ এইক্ষেত্ৰত ভূমিকা কি হ'ব পাৰে এইলৈ ১৯ মাৰ্চৰ দিনা খাদৈচুকৰ বলীন নাথৰ ঘৰত স্থানীয় ৰাইজৰ ভিৰ হয় আৰু সন্ধিয়ালৈ কোৱামৰা গাঁৱত ৰাইজৰ মিটিং বহে।
১৯৮৩ চনৰ পূৰ্বৰে পৰা অসমৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ লগতে শোণিতপুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত জিয়াভৰলী নদীৰ পাৰৰ জামুগুৰি হাটৰ লালেটাপু আৰু অন্যান্য চাপৰি অঞ্চলসমূহলৈ বহিৰাগত লোকৰ প্ৰব্ৰজন ঘটে।
এই প্ৰব্ৰজনে তেতিয়াৰ অসমত বসবাস কৰা থলুৱা লোক সকলৰ জীৱন, কৰ্মসংস্কৃতিৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাইছিল।
প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱা বিশিষ্ট সাংবাদিক, লেখক শান্তনু কৌশিক বৰুৱাৰ সৈতে ১৯৯৫ চনত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱা অসমৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ কেৰিয়াৰ পৰামৰ্শদাতা, লেখিকা, তথা সঞ্জীৱন প্ৰকাশনৰ স্বত্বাধিকাৰ।
ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ শৈক্ষিক, ব্যক্তিগত আৰু কেৰিয়াৰ সম্পৰ্কীয় পৰামৰ্শদানৰ ক্ষেত্ৰখনত প্ৰায় ২৮ বছৰ ধৰি জড়িত হৈ থকা প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱা পূৰ্ণাংগ কেৰিয়াৰ বিষয়ক একমাত্ৰ অসমীয়া আলোচনী 'মাহেকীয়া কেৰিয়াৰ গাইড'ৰ সম্পাদক-প্ৰকাশক।
তেখেতে নিজকে একেধাৰে পত্নী, মাতৃ, কেৰিয়াৰ গাইডৰ সম্পাদক, কেৰিয়াৰ কাউন্সেলৰ আৰু এগৰাকী প্ৰকাশক হিচাপে নিজৰ চিনাকি দিবলৈ ভাল পায়৷ তেওঁৰ প্ৰথম চিনাকি এগৰাকী পত্নী, তাৰ পাছত মাতৃ৷
১৯৯২ চনত ডি চি বি কলেজৰ পৰা অৰ্থনীতিক মেজৰ বিষয় হিচাপে লৈ স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে আৰু দুবছৰৰ পিছত যোৰহাটৰ পি জি ই টি ৰ পৰা শিক্ষা স্নাতকত উত্তীৰ্ণ হয়।
১৯৭১ চনৰ এপ্ৰিলত জন্মলাভ কৰা প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱাৰ পিতৃৰ নাম পৰেশ বৰঠাকুৰ আৰু মাতৃৰ নাম লিলি বৰঠাকুৰ।
কিছুমানৰ মতে বৰাক নদীৰ বানৰ পৰা বাচিবলৈ বন্ধা মঠাউৰিৰ স্থানীয় নাম "আইল" বা "হাইল" আৰু বড়ো-কছাৰী ভাষাৰ "কান্দি" অৰ্থাৎ কঠিয়া তলী, ধাননি পথাৰৰ পৰা "হাইলাকান্দি" নামৰ উৎপত্তি হৈছে।
অন্য কিছুৰ মতে, জিলাখনৰ নামটো কুকি শব্দ "হালাম" অৰ্থাৎ সৰু ৰাজ্য, ক্ষেত্ৰ বা অঞ্চল আৰু "কুন্দিয়া" মানে হালোৱা তলীৰ পৰা আহিছে।
আন এক প্ৰবাদ অনুসৰি ইয়াত প্ৰচুৰ পৰিমানে উৎপন্ন হোৱা শালি ধানৰ খেতিৰ প্ৰসংগ ধৰি "শাইল কান্দি" আৰু কালক্ৰমত ইয়াৰ পৰা হাইলাকান্দি হয়।
হাইলাকান্দি নগৰ সমিতিৰ প্ৰথম অধ্যক্ষ মৌলৱী আব্দুল মাতলিব ডাঙৰীয়া ভাৰতৰ স্থানীয় প্ৰশাসনিক গোটৰ প্ৰথম ভাৰতীয় অধ্যক্ষ।
গায়ত্ৰী হৈছে বৈদিক গ্ৰন্থৰ এটা জনপ্ৰিয় স্তুতিগীত “গায়ত্ৰী মন্ত্ৰ”ৰ এক ব্যক্তিকৃত ৰূপ।
স্কন্দ পুৰাণৰ দৰে কিছুমান গ্ৰন্থৰ মতে, গায়ত্ৰী হৈছে সৰস্বতী বা তেওঁৰ ৰূপৰেই অন্য এক নাম আৰু ভগৱান ব্ৰহ্মাৰ সহধৰ্মিনী।
আনহাতে, শৈৱ শাস্ত্ৰসমূহৰ মতে পাঁচটা মূৰ আৰু দহখন হাতৰ সৈতে সৰ্বোচ্চ ৰূপ ধাৰণ কৰা মহাগায়ত্ৰী হৈছে শিৱৰ সহধৰ্মিনী।
গায়ত্ৰী শব্দই বিশেষকৈ, গায়ত্ৰী মন্ত্ৰ আৰু সেই মন্ত্ৰৰ ব্যক্তিকৃত ৰূপ গায়ত্ৰী দেৱীক বুজায়।
পণ্ডিতসকলে গায়ত্ৰীক বৈদিক সৌৰ দেৱতা সাবিত্ৰী আৰু সাবিত্ৰৰ সমাৰ্থক হিচাপে গায়ত্ৰাৰ স্ত্ৰীলিংগ বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।
অৱশ্যে, এই গায়ত্ৰী মন্ত্ৰ কেতিয়া এগৰাকী দেৱী হিচাপে ব্যক্তিৰূপলৈ ৰূপান্তৰ হৈছিল সেয়া এতিয়াও জ্ঞাত নহয়।
কৃষ্ণ যজুৰ্বেদৰ মহানাৰায়ণ উপনিষদত বৰ্ণনা কৰা মতে, গায়ত্ৰী বগা বৰ্ণৰ , বিশ্বামিত্ৰ ঋষিৰ গোত্ৰৰ , ২৪টা আখৰেৰে গঠিত , তিনিটা ভৰিৰ , ছয় উদৰবিশিষ্ট , পাঁচটা মূৰথকা আৰু দ্বিজৰ উপনয়নত ব্যৱহাৰ কৰা হয় ।
“তৈত্তিৰিয়া সন্ধ্যা ভাষ্যম ”ত উল্লেখ কৰা অনুসৰি, গায়ত্ৰীৰ তিনি পদে বেদৰ প্ৰথম তিনিখন ঋক, যজু আৰু সামবেদক বুজাই।
পাঁচটা মুৰে বেদাঙ্গ বা উপনিষদৰ ভিতৰত ৫খন বেদাঙ্গ ক্ৰমে ব্যাকৰণ, শিক্ষা, কল্প, নিৰুক্ত আৰু জ্যোতিষক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
যুগ যুগ ধৰি বিভিন্ন অঞ্চলৰ বিভিন্ন উৎসত গায়ত্ৰী দেৱীৰ ব্যক্তিৰূপ বিকাশ সম্পৰ্কে ভিন্ন ভিন্ন বৰ্ণনা পোৱা গৈছে।
নিশাৰ ভাগত অনুষ্ঠিত হোৱা পূজাক ’অজ’ ৰংকেৰ’ বোলে আৰু একোটা অঞ্চলৰ ৰাইজে পাঁচ বছৰৰ মূৰে মূৰে মিলি সমজুৱাকৈ পতা এই উৎসৱক ’ৱফং ৰংকেৰ’ বোলা হয়।
ৱফং ৰংকেৰৰ দ্বিতীয় দিনা লক্ষ্মীদেৱীক উদ্দেশ্যি পূজা কৰা হয় আৰু সেইদিনা ৰাইজে পূজাৰ বাবে আগবঢ়োৱা ধান সকলোৰে মাজত ভগাই দিয়া হয়।
কাৰ্বি জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে সমাজ আৰু ব্যক্তিগত জীৱনৰ মঙ্গলৰ বাবে বিভিন্ন পূজা-পাতল কৰে যদিও এইবোৰ কোনো মন্দিৰ বা মঠত নকৰে।
পাহাৰ ভৈয়াম আদি অঞ্চলভেদে ইয়াৰ কেইবাটাও প্ৰকাৰ আছে; যেনে- পিৰ্দা ৰংকেৰ, আজ’ ৰংকেৰ, ৱফং ৰংকেৰ আদি।
বছৰৰ কৃষিকৰ্ম আৰম্ভ কৰাৰ আগে আগে শস্যৰ আৰু গাঁৱৰ ৰাইজৰ মঙ্গল কামনা কৰি কাৰ্বিসকলে ৰংখেৰ উৎসৱ পালন কৰে।
পঞ্চদশ শতিকাৰ ইটালীয় সন্ন্যাসী লুচা পাচিয়লিয়ে লিখা ৰন্ধনপ্ৰণালীৰ "ৰহস্য"ৰ এখন গ্ৰন্থত তেওঁ "কেনেকৈ পাৰক পাখিৰে মূৰত কুবাই মাৰিব পৰা যায়", এই কথাও সন্নিৱিষ্ট কৰিছিল।
ধাৰ্মিক ৰীতি-নীতিত কোনো কোনো বিশেষ দিনত মাংসাহাৰ বৰ্জিত আছিল, কিন্তু ভেকুলীৰ মাংসৰ ওপৰত তেনে কোনো বাধা নাছিল, যিহেতু ই পানীত বাস কৰে।
পাৰৰ মাংসক প্ৰায় এটি সুস্বাদী খাদ্য গণ্য কৰা হয়, যি আন পোহনীয়া চৰাইতকৈ অধিক সোৱাদৰ, যদিও এটি চৰাইৰ পৰা পোৱা ভক্ষণযোগ্য মাংসৰ পৰিমাণ কম আৰু এই ভক্ষণযোগ্য মাংসৰ অধিকাংশই বুকুৰ ওচৰৰ।
পাশ্চাত্যত "স্কুৱাব" শব্দৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয় কম বয়সীয়া পাৰৰ মাংসৰ বাবে, যি সম্ভৱতঃ স্বীডিশ্ব শব্দ স্ক্ভাবৰ পৰা অহা, যাৰ অৰ্থ "ঢীলা, মেদবহুল মাংস"।
বিভিন্ন সময়ত বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত অনেক প্ৰকাৰৰ পাৰ ভক্ষণ কৰা হৈছিল আৰু হয়, পিচে বৰ্তমানে প্ৰায় ঘৰুৱা পাৰহে ভক্ষিত।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ই সময়ৰ সৈতে কেৱল বিশেষ দিনত খোৱা খাদ্য হৈ পৰিছে, যিহেতু তুলনামূলকভাৱে কম খৰচী মুৰ্গীৰ মাংসই ইয়াৰ স্থান লৈছে।
আমেৰিকাত বৰ্তমানে ইয়াক উচ্চ-পাক কলাৰ সৈতে জড়িত কৰা হয়, আৰু লে চিয়েৰ্ক তথা দ্য ফ্ৰেঞ্চ লণ্ড্ৰীৰ দৰে দামী ৰেষ্টুৰেণ্টত ই উপলব্ধ।
বিশ্বৰ কোনো কোনো ঠাইত পাৰৰ মাংসক অৰুচিকৰ গণ্য কৰা হয়, যিহেতু এই চৰাইক লেতেৰা চহৰীয়া কীট-পতংগ গণ্য কৰা হয়।
কম যোগানৰ বাবে পাৰ মাংসৰ দাম প্ৰায় আন চৰাইৰ মাংসৰ দামতকৈ অধিক, আৰু ইয়াক অনেকে হতে কুইজিন বা উচ্চ-পাক কলাৰ অংশ জ্ঞান কৰে।
চতুৰ্দশ শতিকাৰ গ্ৰন্থ "হেল্থ ৰিজিম"ত কম বয়সীয়া পাৰৰ মাংসক "গৰম আৰু সেমেকা" আখ্যা দিয়া হৈছে, আৰু বয়সস্থ পাৰৰ মাংসক গৰম, শুকান আৰু "যেনেতেনেহে খাব পৰা" আখ্যা দিয়া হৈছে।
ৰোমান ৰন্ধনপ্ৰণালীৰ গ্ৰন্থ এপিকিয়াছত পাৰৰ মাংসৰ লগত মিঠা আৰু টেঙা চাটনি খোৱাৰ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে।
পাৰৰ মাংস বৰ্তমানে বিশ্বৰ বিভিন্ন ৰন্ধনশৈলীৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ, যেনে ফ্ৰান্স, ইজিপ্ত, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, ইটালী, উত্তৰ আফ্ৰিকা, ভাৰত, চীন আৰু অন্যান্য এছিয়ান দেশত ই জনপ্ৰিয়।
ফৰাচী চাল্মিচ , ইকিপ্তীয় মাহশ্বি , অসমীয়া পাৰৰ মাংসৰ জোল, মৰক্ক'ৰ পেষ্টিলা আদি জনপ্ৰিয় ব্যঞ্জন।
পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধ হৈছে এটা নিৰ্দিষ্ট শাখাৰ ভিতৰত এটা বিষয়ৰ ওপৰত বৰ্তমানৰ বুজাবুজিৰ অৱস্থাৰ সাৰাংশ দাঙি ধৰা এটা প্ৰবন্ধ।
পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধ এটাক সাধাৰণতে গৌণ উৎস বুলি গণ্য কৰা হয় কাৰণ ইয়াত পূৰ্বতে প্ৰকাশিত অধ্যয়নসমূহৰ পদ্ধতি আৰু সিদ্ধান্তসমূহ বিশ্লেষণ আৰু আলোচনা কৰিব পাৰি।
ইয়াৰ এটা জৰীপৰ প্ৰবন্ধ বা বাতৰি প্ৰকাশৰ সাৰাংশসূচক প্ৰবন্ধৰ সৈতে সাদৃশ্য আছে, যিয়ে নতুন তথ্য আৰু ফলাফলৰ ৰিপৰ্ট দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে পূৰ্বতে প্ৰকাশিত প্ৰাথমিক আৰু মাধ্যমিক উৎসসমূহৰ জৰীপ আৰু সাৰাংশও কৰে।
জৰীপৰ প্ৰবন্ধসমূহক অৱশ্যে তৃতীয় পৰ্যায়ৰ উৎস বুলি গণ্য কৰা হয়, যিহেতু ই নতুন সিদ্ধান্তৰ অতিৰিক্ত বিশ্লেষণ আৰু সংশ্লেষণ প্ৰদান নকৰে।
পৰ্যালোচনামূলক আলোচনীসমূহে গ্ৰহণ কৰা পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধসমূহৰ বাবে নিজস্ব প্ৰয়োজনীয়তা থাকে, গতিকে পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধসমূহ জমা দিয়া আলোচনীখনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি সামান্য ভিন্ন হ’ব পাৰে।