polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
পূৰ্ণগ্ৰাস সূৰ্যগ্ৰহণত হঠাৎ দিনতেই ৰাতিৰ আন্ধাৰ নামি আহে আৰু চাৰিওফালৰ প্ৰাকৃকিত পৰিবেষত অনুৰূপ পৰিৱৰ্তন আহে।
বতাহৰ গতি স্থিৰ হোৱা দেখা যায় আৰু হঠাৎ তাপমাত্ৰাও কমা দেখা যায়, চৰাই বাহঁলৈ উভটাৰ দৃশ্য এই সময়ত দেখা যায়।
সূৰ্য, পৃথিৱী আৰু চন্দ্ৰ নিজ কক্ষপথত আবৰ্তন কৰি থাকোঁতে কেতিয়াবা চন্দ্ৰ যেতিয়া পৰিভ্ৰমণৰ অৱস্থাত কিছু সময়ৰ বাবে পৃথিৱী আৰু সূৰ্যৰ মাজত অৱস্থান কৰে, তেতিয়া পৃথিবীৰ কোনো দৰ্শকৰ বাবে সূৰ্য আংশিক বা সম্পূৰ্ণৰূপে অদৃশ্য হৈ পৰে ।
পানীকাউৰীয়ে সাধাৰণতে দলীয়া ভাৱে চৰা দেখা যায়৷ কেতিয়াবা ইহঁতে অকলশৰেও খাদ্যৰ সন্ধান কৰে৷ ই চিকাৰ ধৰিবলৈ পানীৰ তলতো সাঁতুৰিব পাৰে৷ ই হাঁহ ধৰে যোৰপতা ঠেঙেৰে পানী ঠেলি আগবাঢ়ি যায়৷ ইয়াৰ প্ৰধান খাদ্য মাছ৷ মাছ পানীৰ পৰা চিকাৰ কৰি আনি ই পাৰত খায়হি৷ ফলত অন্য চৰাই যেনে দৈকলা, বগলী আদিয়ে ইয়াৰ পৰা চিকাৰ চুৰ কৰা বুলিও জনা যায়৷ ই পানীৰ পৰা ওলায়ে ডেউকা দুখন বহলকৈ মেলি ধৰি লৰচৰ নকৰাকৈ ৰৈ থাকে৷ এনে আচৰণৰ প্ৰধান উদেশ্য ডেউকা শুকুওৱা বুলি ধাৰণা কৰা হয়৷
পানীকাউৰীৰ দেহৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৫০ ছে:মি: হয়৷ পূৰ্ণবয়স্ক মতা পানীকাউৰীৰ দেহটো জিলিকি থকা ক'লা বৰণৰ৷ ইয়াৰ মুখত কিছুমান বগা ফুট থকা দেখা যায়৷ ইয়াৰ মূৰ অংশত সৰুকৈ মুকুট এটাও থাকে৷ ইয়াৰ চকু আৰু মুখ গাঢ় বৰণৰ৷ প্ৰজনন নোহোৱা কালত পোৱালি আৰু পূৰ্ণবয়স্ক পানীকাউৰীৰ গাৰ বৰণ মটিয়া হয়৷ তাৰোপৰি ইয়াৰ মুকুটটোও অস্পষ্ট হৈ থাকে৷
পানীকাউৰী এটা জলচৰ চৰাইৰ প্ৰজাতি৷ দৈকলা তকৈ ইয়াৰ আকাৰ সৰু আৰু ঠোঁট চুটি৷ ই ভাৰত উপ-মহাদেশত বহুলভাৱে বিস্তৃত হৈ আছে৷ ই সাধাৰণতে অকলশৰে বা সৰু গোটত জলাশয়সমূহত চৰে৷
পোনপ্ৰথমে ভেইলট এ ১৮১৭ চনত পানীকাউৰীক হিচাপে বৰ্ণনা কৰিছিল আৰু ইয়াক গোটৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল৷ পৰৱৰ্ত্তী কালত ইয়াক গোটৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়৷
পানীকাউৰী নিজৰ বাহ আৰু জিৰণি লোৱা ঠাইৰ আশে পাশে হুলস্থুলীয়া হৈ থাকে৷ ইয়াৰ মাতটো এস-এস-এস আৰু কেতিয়াবা কঅক-কঅক-কঅক ধৰণৰ৷ ই সাধাৰণতে অন্য জলচৰ চৰাইবোৰৰ লগতে বৃহৎ গোটত জিৰণি লোৱা দেখা যায়৷
পানীকাউৰী ভাৰত, শ্ৰীলংকা, বাংলাদেশ আৰু নেপালত প্ৰধানকৈ বিস্তৃত হৈ আছে৷ তাৰোপৰি বাৰ্মা, থাইলেণ্ড, লাওছ, ইণ্ডোনেছিয়া আদিৰ কিছু কিছু অংশতো ইয়াক দেখিবলৈ পোৱা যায়৷
পানীকাউৰীয়ে প্ৰধানকৈ সৰু বৰ সকলো জলাশয় যেনে সৰু পুখুৰীৰ পৰা হ্ৰদ, নৈ আদিত চৰিবলৈ পছন্দ কৰে৷
১৯৭৬ চনৰ ৬ মাৰ্চত যতীন্দ্ৰ কুমাৰ বৰগোহাঞি হৰপ্ৰিয়া বাৰুকিয়াল বৰগোহাঞিৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়।
সেই বছৰৰে ডিচেম্বৰ পৰ্যন্ত সম্পাদক হিচাপে দায়িত্ব চম্ভালি জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়লৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰে আৰু ১৯৯৩ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহলৈকে অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
১৯৯৪ চনৰ জানুৱাৰীত তেওঁ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ শিক্ষকৰ পদ ইস্তফা দি নতুন দৈনিক নামৰ দৈনিক কাকতখনৰ সম্পাদকৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে।
বিভিন্ন সময়ত তেওঁ সাপ্তাহিক মুখামুখি, সাপ্তাহিক স্বদেশ, সাপ্তাহিক পূৰ্বদেশ, দৈনিক প্ৰভাত নামৰ কাকতকেইখন আৰু মাহেকীয়া সমকাল, ছন্দশিল্প আদি আলোচনীৰ সম্পাদক হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
তদুপৰি গীতাশ্ৰী গগৈৰ দ্বাৰা সম্পাদিত অসমীয়া নাৰীযুগ নামৰ মাহেকীয়া আলোচনীখনৰো প্ৰকাশক আছিল যতীন্দ্ৰ কুমাৰ বৰগোহাঞি।
১৯৫০ চনৰ ৮ ছেপ্টেম্বৰত নগাঁৱৰ জখলাবন্ধাত জন্ম লাভ কৰা যতীন্দ্ৰ কুমাৰ বৰগোহাঞিৰ পিতৃ আছিল শশীকান্ত বৰগোহাঞি আৰু মাতৃ সাবিত্ৰী বৰগোহাঞি।
১৯৬৬ চনত কলিয়াবৰ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চ মাধ্যমিক শিক্ষা সমাপ্ত কৰাৰ পিছত তেওঁ নগাঁও জিলাৰ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰত অৰ্থনীতি বিষয়ত স্বৰ্ণপদকসহ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থানেৰে স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৯৭৩ চনত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰাই পুনৰ প্ৰথম শ্ৰেণীসহ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ইয়াৰ পিছতে তেওঁ ১৯৭৪ চনৰ ১ আগষ্টৰ পৰা বৰপেটাৰ বৰপেটাৰোড হাউলী মহাবিদ্যালয়ত অৰ্থনীতি বিষয়ৰ অধ্যাপক হিচাপে অস্থায়ীভাৱে প্ৰায় এবছৰ কাল সেৱা আগবঢ়ায়।
যতীন্দ্ৰ কুমাৰ বৰগোহাঞিয়ে তেওঁৰ জীৱন কালত বিভিন্ন বিষয়ত ৪৫ খনতকৈও অধিক গ্ৰন্থ ৰচনা কৰি গৈছে।
গ্ৰন্থাকাৰে প্ৰকাশিত ৩খন উপন্যাসৰ লগতে বিভিন্ন কাকত আলোচনীত প্ৰকাশিত পোন্ধৰখনৰো অধিক উপন্যাস, ২খন গল্প সংকলন, ৫খন কবিতা সংকলন, ২খন অনুবাদ সংকলন, ৩খন অনুবাদ গ্ৰন্থ আৰু ৩খন নাটকেৰে অসমীয়া সাহিত্য জগতলৈ অৱদান আগবঢ়াই গৈছে।
সংস্কৃত, ইংৰাজী, বঙালী, হিন্দী আৰু অসমীয়া ভাষাত সমানে ব্যুৎপত্তি থকা বৰগোহাঞিৰ দ্বাৰা ৰচিত সৃষ্টি আৰু কৰ্মৰাজি তলত উল্লেখ কৰা হৈছে:
অসমৰ সাংস্কৃতিক ইতিহাস (প্ৰথম প্ৰকাশ নবীন পুস্তকালয়, দ্বিতীয় প্ৰকাশ সৰস্বতী প্ৰকাশন, ১৯৯১ চনত এই গ্ৰন্থৰ বাবে বিষ্ণু ৰাভা বঁটা)
তদুপৰি সাপ্তাহিক স্বদেশ, সাপ্তাহিক পূৰ্বদেশ, ছন্দশিল্প, সাপ্তাহিক মুখামুখি, দৈনিক প্ৰভাত আদি বিভিন্ন কাকত আলোচনীৰ সম্পাদনা বিভিন্ন সময়ত।
যতীন্দ্ৰ কুমাৰ বৰগোহাঞি অসমৰ এগৰাকী সাংবাদিক, সাহিত্যিক, অৰ্থনীতিবিদ, বুদ্ধিজীৱী আৰু সমাজকৰ্মী আছিল।
এজন সোঁহাতৰ ফাষ্ট-মিডিয়াম বলাৰ আৰু নিম্ন ক্ৰমৰ বেটছমেন অমৰ সিং লাধাই দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পূৰ্বে ভাৰতৰ হৈ সাতখন টেষ্টত খেলিছিল।
অমৰ সিঙে ভাৰতীয় ক্ৰিকেট দলে ১৯৩২ চনত খেলা প্ৰথমখন টেষ্ট ক্ৰিকেটত ভাৰতীয় দলৰ হৈ অৰ্ধশতক অৰ্জন কৰা প্ৰথমগৰাকী ক্ৰিকেটাৰ।
ইয়াৰ উপৰিও তেখেত এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা কৰ্মী আৰু ৰাজনীতিবিদ আছিল যি কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
তেওঁ আইন অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু মাদ্ৰাজ উচ্চ ন্যায়ালয় আৰু ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ত অনুশীলন কৰিছিল।
তেওঁ চাৰিবাৰ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু কেন্দ্ৰীয় বিত্ত মন্ত্ৰী আৰু প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী সাহিত্যিক বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ ভ্ৰাতৃ নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্যই ৰামধেনুৰ পাতত অনুবাদক হিচাপে নিজৰ সাহিত্য জীৱন আৰম্ভ কৰে।
ভট্টাচাৰ্যই তেওঁৰ গ্ৰন্থ কবিতাৰ কথাৰ বাবে ১৯৮৩ চনত ভাৰতীয় ভাষা পৰিষদ বঁটা আৰু মহৎ ঐতিহ্য গ্ৰন্থৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত ২০০২ চনৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে।
তেওঁৰ প্ৰকাশিত কেইখনমান গ্ৰন্থ হ'ল— "এই কুঁৱলীতে ", "বেজবৰুৱা আৰু আধুনিকতাৰ ধাৰণা ", "মহৎ ঐতিহ্য ", "বিষ্ণু ৰাভা: জীৱন আৰু কৃতি ", "প্ৰাচীন ভাৰতৰ সংস্কৃতি আৰু সভ্যতা" ইত্যাদি।
১৯৬৮ চনত পৰীক্ষিত নাৰায়ণ আৰু উপেন্দ্ৰ নাথ গোস্বামীৰ সৈতে দিল্লীত অসমীয়া সাহিত্য সমাজ গঠন কৰা অসমীয়াসকলৰ ভিতৰত তেওঁ এজন প্ৰথম শাৰীৰ ব্যক্তি আছিল।
চৌধুৰীক কোচ-ৰাজবংশী ভাষা আন্দোলনৰ মেৰুদণ্ড বুলি গণ্য কৰা হৈছিল আৰু কেইবাটাও সাংস্কৃতিক আৰু সাহিত্য সংগঠনে তেওঁক কমতাৰত্ন উপাধি প্ৰদান কৰিছিল।
তেওঁ ১২৩টাকৈও অধিক মূল্যৱান প্ৰবন্ধ আৰু ২৯ খন কিতাপ লিখিছিল যিবোৰ বেছিভাগ ৰাজবাংশী ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ ওপৰত আছিল।
কোচ-ৰাজবংশী জাতিৰ ইতিহাস আৰু সংস্কৃতি, কমাতাপুৰত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ, শান্তিদূত হাজৰত মহম্মদ, বিশ্বজুৰি কোচসকল, কোচ-ৰাজবংশীসকলক কৰা বিশ্বাসঘাতকতা, বিশ্ববীৰ চিলাৰয় সাহিত্য প্ৰতিভা, ৰাণী অভয়েশ্বৰী আৰু বিজনী ৰাজ্যৰ ইতিবৃত্ত হৈছে অসমীয়া আৰু ইংৰাজী ভাষাত লিখা তেওঁৰ কেইখনমান উল্লেখযোগ্য কিতাপ।
ভাৰতীয় অভিনেতা আৰু চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক আছিল যি হিন্দী চলচ্চিত্ৰত তেওঁৰ কামৰ বাবে সৰ্বাধিক পৰিচিত।
চাৰিটাকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু দুটাকৈ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাকে ধৰি কেইবাটাও সন্মান লাভ কৰা শশী কাপুৰে কেইবাখনো ইংৰাজী ভাষাৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ, বিশেষকৈ মাৰ্চেণ্ট আইভৰীৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত চলচ্চিত্ৰতো অভিনয় কৰিছিল।
ভাৰতীয় নৌ-সেনাৰ সাফল্য আৰু ভূমিকাক স্বীকৃতি দিবলৈ প্ৰতি বছৰে ৪ ডিচেম্বৰত ভাৰতত নৌ-সেনা দিৱস পালন কৰা হয়।
১৯৭১ চনৰ ৪ ডিচেম্বৰত হোৱা অপাৰেচন ট্ৰাইডেণ্টৰ সময়ত, ভাৰতীয় নৌ-সেনাই পিএনএছ খাইবাৰকে ধৰি চাৰিখন পাকিস্তানী জাহাজ ডুবাই দিছিল, যাৰ ফলত পাকিস্তানী নৌ-সেনাৰ শ শ জোৱান নিহত হৈছিল।
১৮২৯ - ভাৰতবৰ্ষত সতীদাহ প্ৰথা নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ প্ৰধান উদ্যোক্তা আছিল লৰ্ড বেণ্টিক।
২০১০ - ভাৰতীয় ফুটবল খেলুৱৈ ৰবীন গুৰুঙে কলকাতাৰ ছল্ট লেক ষ্টেডিয়ামত অ' এন জি চি দলৰ হৈ ইষ্ট বেংগল দলৰ বিৰুদ্ধে নিজৰ পেছাদাৰী ফুটবল কেৰিয়াৰৰ পাতনি মেলে।
১৯৪১ খ্ৰীষ্টাব্দত অসম উপত্যকাৰ স্কুল পৰিদৰ্শক হিচাপে সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞাই নিযুক্তি লাভ কৰিছিল।
পৰিদৰ্শক হিচাপে ভূঞাৰ কাৰ্যকাল দুমাহ একৈশ দিন যদিও এই কালছোৱাত তেওঁ পৰিদৰ্শন কৰা স্কুলৰ সংখ্যা ৪০ খন।
কিন্তু বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগৰ স্থায়ী সঞ্চালক স্বৰূপে কাৰ্যনিবাহ কৰাৰ বাবে তেওঁ কটন কলেজৰ অধ্যক্ষৰ পদ গ্ৰহণ নকৰিলে।
অধ্যক্ষ স্বৰূপে ভূঞাৰ কাৰ্যকাল অস্থায়ী আৰু চমু যদিও ভালেকেইটা উল্লেখযোগ্য কাম এই কালছোৱাত সম্পন্ন হয়।
১৯৪৭ খ্ৰীষ্টাব্দৰ অক্টোবৰ মাহত অসম চৰকাৰে সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞাক “বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিশেষ বিষয়া” হিচাপে নিয়োগ কৰিছিল।
শিক্ষা বিভাগৰ বিশেষ বিষয়া স্বৰূপে তেওঁৰ প্ৰধান কাম হ'ল আগন্তুক পৰীক্ষা সম্বন্ধে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৈতে যোগাযোগ কৰা।
সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞাই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰথম গৰাকী বিশেষ বিষয়া হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰিছিল।
এই সময়ছোৱাতে তেখেত নগাঁৱত কিছুদিন থাকিছিল আৰু নগাঁৱৰ ছাত্ৰ সকলৰ বাবে থকা হিতসাধিনী সভাত বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেখেতৰ লগত সহযোগ কৰা ব্যক্তিসকল ক্ৰমে- দেৱানন্দ ভঁৰালী, কালিৰাম মেধি, শৰৎ চন্দ্ৰ গোস্বামী, পণ্ডিত তৰানাথ চক্ৰৱৰ্তী কাব্যবিনোদ, হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা আৰু কমলাকান্ত বৰুৱা।
তেখেতে ১৯১৩ চনত কলিকতাৰ ‘প্ৰেচিডেন্সি কলেজ’ৰ পৰা দ্বিতীয় শ্ৰেণীত স্নাতক আৰু ১৯১৬ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ সন্মান লাভ কৰে।
তেখেত কটন কলেজৰ অধ্যাপক হৈ থাকোঁতেই দুবছৰৰ বাবে ছুটী লৈ বিলাতলৈ যাত্ৰা কৰে আৰু অধ্যাপক হেনৰু হাৱাৰ্ড ডডৱেলৰ তত্ত্বাবধানত গৱেষণা আৰম্ভ কৰে।
ইয়াৰ কেইবছৰ মানৰ পাছত ১৯৫১ চনত ভূঞাই বুৰঞ্জীমূলক অমূল্য গ্ৰন্থৰাজি সংগ্ৰহ, সম্পাদনা কৰাৰ বাবে লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ‘ডি-লিট’ উপাধি লাভ কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়।
তেখেতে নিষ্ঠা আৰু একাগ্ৰতাৰে অধ্যয়ন আৰু অধ্যাপনা কৰাৰ উপৰি বিবিধ ৰাজহুৱা কামত আত্মনিয়োগ কৰিছিল।
১৯২৬ খ্ৰীষ্টাব্দত ধুবুৰীত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ দ্বিতীয় অধিৱেশনৰ বুৰঞ্জী শাখাত সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞাই সভাপতিত্ব কৰিছিল।
ভূঞাৰ যত্নতে বিভাগৰ প্ৰত্যেকটো মৌলিক দিশ সংগ্ৰহ, সংৰক্ষণ, গৱেষণা আৰু প্ৰকাশনৰ কাম আগবাঢ়িছিল।
এই বিভাগৰ বহুতো মূল্যৱান দুষ্প্ৰাপ্য পুথি-পাজি এই কালছোৱাৰ ভিতৰত সংগৃহীত হৈ বিভাগৰ মূল বুনিয়াদৰ সৃষ্টি হৈছিল, লগতে প্ৰকাশন আৰু গৱেষণা এই দুটা দিশতো বিভাগটোৱে গা কৰি উঠিছিল।
উল্লেখযোগ্য যে ভূঞাৰ প্ৰচেষ্টা আৰু ঐকান্তিকতাৰ ফলতেই গুৱাহাটীত বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগ স্থাপন হৈছিল।
ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ দিনতে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰা এই অনুষ্ঠানটোৰ সমুদায় কৃতিত্ব সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞাৰ।
ৰায় বাহাদুৰ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞা অসমৰ এজন বুৰঞ্জীবিদ, শিক্ষাবিদ, সমাজ সংগঠক,গল্পকাৰ, প্ৰবন্ধকাৰ, কবি আৰু অধ্যাপক।
তেখেতে অসমীয়া সাহিত্য জগতত প্ৰাচীন বুৰঞ্জী বিষয়ক বহুবোৰ গ্ৰন্থ উদ্ধাৰ কৰি সম্পাদনা কৰাৰ লগতে গল্প, প্ৰবন্ধ, জীৱনী আদি গ্ৰন্থ লিখি ভাষা-সাহিত্যক সমৃদ্ধিশালী কৰি থৈ গৈছে।
তেখেত অসম চৰকাৰৰ বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল, তেখেত ১৯৫৩ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ শ্বিলং অধিৱেশনৰ সভাপতি আছিল আৰু ১৯৫৬ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত হৈছিল।
নগাওঁ জিলা বিভাজনৰ আগতে এই জিলাৰ পৰা অসম সাহিত্য সভালৈ নিৰ্বাচিত হোৱা সূৰ্যকুমাৰ ভূঞা আছিল সৰ্বপ্ৰথম ব্যক্তি।
তেখেতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ তেখেতৰ দিনতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় গুৱাহাটীৰপৰা জালুকবাৰীলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়৷ অসম বুৰঞ্জীক অসমীয়া সাহিত্যত এক উচ্চ আসন প্ৰদান কৰাত সুৰ্যকুমাৰ ভূঞাৰ অৱদানেই সৰ্বাধিক।
১৯০১ চনত তেখেতে নগাওঁ চৰকাৰী হাইস্কুলত অষ্টমমান শ্ৰেণীত নামভৰ্তি কৰিছিল যদিও পাছলৈ পিতৃৰ চাকৰিসূত্ৰে বদলি হোৱাত তেওঁলোকৰ পৰিয়াল ১৯০৪ চনত শ্বিলঙলৈ যায়।
উল্লেখ্য যে ‘আহোমৰ দিন’ গ্ৰন্থখন ভূঞাই ১৯০৯ চনত কটন কলেজত পঢ়িবৰ বাবে এণ্ট্ৰেস পৰীক্ষা দি আজৰি পোৱা সময়ছোৱাত লিখিছিল।
সেইবাৰেই তেখেতে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰৱেশ পৰীক্ষাত প্ৰথম বিভাগত উত্তীৰ্ণ হৈ "জুনিয়ৰ বৃত্তি" আৰু "ভিক্টোৰিয়া মেম’ৰিয়েল সোণৰ পদক" লাভ কৰে।
১৯১৪ চনত প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধ আৰম্ভ হওঁতে ভূঞাই টেনিছনৰ লকছলি হিলৰ আধাৰত কিছুসংখ্যক পংক্তি ৰচনা কৰিছিল।
য়ে চন্স অফ ইংলেণ্ড" শীৰ্ষক এই পংক্তিসমূহ চেঞ্চুৰী ৰিভিউত প্ৰকাশ পাইছিল আৰু ই বহুলভাৱে প্ৰশংসিত হৈছিল।
কলিকতাত ভূঞাই অধ্যাপক হোৱাৰ সপোনক লালন-পালন কৰাৰ সুযোগ আৰু আনন্দৰাম বৰুৱাৰ জীৱনী সংকলনৰ সুবিধা লাভ কৰিছিল।
পঢ়ি থকা কালতে তেওঁ আহোমৰ দিন গ্ৰন্থখন ৰচনা কৰিছিল আৰু পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাৰ ঊষাত তেওঁৰ কিছুসংখ্যক কবিতা আৰু অন্যান্য লেখা প্ৰকাশ পাইছিল।
লখিমপুৰ জিলাৰ গড়েহগা গাঁৱৰ বিনন্দ চন্দ্ৰ ভূঞাৰ তৃতীয় কন্যা লক্ষেশ্বৰী ভূঞাৰ লগত বিবাহ সম্পন্ন হৈছিল।
তেওঁলোক হ’ল- পাৰ্বতী কুমাৰ ভূঞা, ভৱানী কুমাৰ ভূঞা, বিজয় কুমাৰ ভূঞা আৰু কন্যা সন্তান ক্ৰমে-শুৱলা ভূঞা, শীতলা ভূঞা আৰু কমলী ভূঞা।
ভূঞাই বিভিন্ন স্থান আৰু সময়ত বিভিন্ন চাকৰি কৰি ১৯৪৯ চনত অসমৰ শিক্ষাধিকৰৰূপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
আজীৱন বুৰঞ্জী চৰ্চা কৰা ভূঞাই ১৯৫২ চনত গোৱালিয়ৰত অনুষ্ঠিত ভাৰতীয় বুৰঞ্জী কংগ্ৰেছৰ আধুনিক বুৰঞ্জী শাখাৰ সভাপতিৰ আসনত উপবিষ্ট হৈছিল।
ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰফালে হোৱা ক’লাজ্বৰৰ সময়ছোৱাত তেখেতৰ পিতৃৰ দুই ভাতৃ কনকলাল ভূঞা আৰু মতিলালভূঞাৰ লগতে ভুৱনেশ্বৰী ভূঞাৰো মৃত্যু হয়।
সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাৰ পূৰ্বপুৰুষ কৌণৰ সিং আছিল বিহাৰৰ পূৰ্ণিয়া জিলাৰ৷ তেওঁ দুজন পুত্ৰ আৰু এগৰাকী কন্যা আছিল৷ তেওঁৰ সহদেৱ সিং নামৰ পুত্ৰজন আৰু কন্যাগৰাকী অকালতে মৃত্যু হৈছিল৷ বাকী আছিল এজন পুত্ৰ, মংগল সিং৷ মংগল সিং ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ অধীনত সৈনিকৰ চাকৰি কৰিছিল আৰু অসমীয়া সৈন্যক প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ ফৌজৰ লগত অসমলৈ আহিছিল৷ পিছত গৌৰিনাথ সিংহৰ দিনত তেওঁ আহোম ৰাজ্যতে স্থায়ীভাবে থাকিবলৈ লয় আৰু শিৱসাগৰৰ শনি ভূঞাৰ পৰিয়ালৰ এগৰাকী কন্যা বিবাহ কৰায়৷ তেঁৱেই আছিল সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাৰ আজোককাক৷
১৯৫৩ চনত ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ বুৰঞ্জী প্ৰণয়ন আঞ্চলিক সমিতিৰ সদস্য হিচাপেও তেখেত নিযুক্ত হয়।
সেইদৰে তেখেত ১৯৫৫ চনত ভাৰতীয় হিষ্টৰিকেল ৰেকৰ্ড কমিচনৰ আঞ্চলিক অনুসন্ধান সমিতিৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হৈছিল।
ভাৰতীয় ৰেকৰ্ড কমিচনৰ সদস্য হৈ ১৯২৯ খ্ৰীষ্টাব্দত গোৱালিয়ৰত অনুষ্ঠিত ৰেকৰ্ড কমিচনৰ দ্বাদশ অধিবেশনত তেখেতে যোগদান কৰিছিল।
তেওঁ ইহসংসাৰত পত্নী লক্ষেশ্বৰী ভূঞা, তেওঁৰ ৩জন পুত্ৰ আৰু তিনিগৰাকী কন্যাৰ লগতে কেইবাজনো নাতি-নাতিনীক ইহসংসাৰত এৰি থৈ যায়।
অসম চৰকাৰৰ বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাতা ভূঞাদেৱে ১৯৫৬ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ পদ্মশ্ৰী সন্মানেৰে সন্মানিত হয়।
চেন্নাইৰ পৰা প্ৰায় ১০৮ কিল’মিটাৰ উত্তৰ-পশ্চিমত, পালক’ণ্ডা পাৰ্বত্যাঞ্চলত তিৰুপতি মন্দিৰ অৱস্থিত।
তেলেগু ভাষাত ‘তিৰু’ৰ অৰ্থ শ্ৰী বা লক্ষ্মী আৰু ‘পতি’ৰ অৰ্থ স্বামী; অৰ্থাৎ লক্ষ্মীৰ পতি বিষ্ণু।
মন্দিৰৰ ভিতৰত আছে প্ৰস্ফুটিত পদুমৰ ওপৰত দণ্ডায়মান দুই মিটাৰ ওখ বিষ্ণুৰ ক’লা শিলৰ বিগ্ৰহ বা মূৰ্তি।
চতুৰ্ভুজ এই মূৰ্তিৰ পিছফালৰ দুই হাতত শংখ আৰু চক্ৰ, সন্মুখৰ এহাত অভয় মুদ্ৰাৰ ভংগিত আৰু আনখন হাত কঁকালত অৱস্থান কৰা।
ভৌগোলিকভাৱে তিৰুপতি অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ যদিও সমীপবৰ্তী তামিলনাডুৰ চেন্নাইৰ পৰাহে ঘাইকৈ ইয়ালৈ যাতায়তৰ অধিক সুবিধা আছে।
তিৰুপতিৰ পৰা প্ৰায় ১০ কিলোমিটাৰ উত্তৰ-পশ্চিমত, প্ৰায় ৭৫০ মিটাৰ উচ্চতাত হিন্দুসকলৰ পবিত্ৰ পাহাৰ তিৰুমালা অৱস্থিত।
ভেংকটেশ্বৰ বা ভেংকটেশ্বৰ স্বামী মন্দিৰ আৰু তাৰ বিস্তীৰ্ণ চোতাল দৰ্শনাৰ্থী আৰু পৰ্যটকৰ বাবে আকৰ্ষণৰ থলী।
বেং এটা থাই শব্দ আৰু ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে "জুৰিত অৱস্থিত এখন গাঁও", আৰু সম্ভবতঃ নামটো বেং ক’ , ক’ মানে "দ্বীপ", শ্দৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে।
অন্য এক সুত্ৰমতে নামটো বেং মেকক শব্দৰ চমু ৰূপ, ইয়াত মেকক শব্দই নামৰ আমলখিৰ দৰে ফলযুক্ত এজোপা গছক বুজাইছে।
ইয়াত অৱস্থিত ৱাৎ অৰুণ নামৰ এটা পৌৰাণিক মন্দিৰক ৱাৎ মেকক বুলি কোৱা হয় বাবে এই সুত্ৰটোৰো বিশ্বাসযোগ্যতা নথকা নহয়।
যিকি নহওক, নগৰখনক চৰকাৰীভাৱে পালি আৰু সংস্কৃত ভাষাৰ পৰা সৃষ্ট থনবুৰি ছি মহাসমুৎ বা অয়ুৎথ্যা ইতিহাস অনুসৰি থনবুৰি, বুলি কোৱা হয়।
বেংকক, বিদেশী পৰিভ্ৰমীসকলে বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা এটা কথিত নামহে আছিল, অৱধাৰিতভাৱে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰাৰ ফলস্বৰূপে পিছত বেংকক মহানগৰ প্ৰশাসনৰ সৃষ্টিৰে এই নামটো চৰকাৰীকৰণ কৰা হয়।
বেংকক ১৫শ শতিকাৰ আয়ুত্থা ৰাজ্যৰ এটা সৰু ব্যৱসায় ঘাটী আছিল, ঘটনাক্ৰমে ইয়াৰ আকাৰ বৃদ্ধি হয় আৰু ইয়াতেই দুখনকৈ ৰাজধানী চহৰ: ১৭৬৮ চনত থনবুৰি আৰু ১৭৮২ চনত ৰট্টানাকছিনৰ স্থাপিত হয়।
১৯শ শতিকাত দেশে পশ্চিমীয়া হেঁচাৰ সন্মূখীন হোৱাৰ সময়ত, বেংকক আছিল ছিয়ামৰ আধুনিকীকৰণৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ স্বৰূপ।
ই বিংশ শতিকাৰ একনায়কত্ববাদৰ অৱসান ঘটাই সংবিধানিক শাসন প্ৰতিস্থাৰ ৰাজনৈতিক সংঘাতৰো প্ৰধান কেন্দ্ৰ আছিল।
১৯৬০ৰ পৰা ১৯৮০ দশকৰ ভিতৰত নগৰখনৰ দ্ৰুত বিকাশ আৰম্ভ হয় আৰু আজি ই থাইলেণ্ডৰ ৰাজনীতি, অৰ্থনীতি, শিক্ষা, সংস্কৃতি তথা আধুনিক সমাজত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
নদীৰ পূৱ তীৰত ৰামা প্ৰথমৰ দ্বাৰা যেতিয়া নতুন ৰাজধানী স্থাপন কৰা হৈছিল, সেই সময়ত খ্ৰুং থেপ থাৱাৰাৱাড়ী ছি অয়ুৎথা আৰু খ্ৰুং থেপ মহা নাশন ছি অয়ুৎথা আদি অয়ুৎথা ইতিহাসৰ অনেক নাম লাভ কৰিছিল।
১৮৩৩ চনত সংযুক্ত ৰাষ্ট্ৰৰ দূত হিচাপে অহা এডমাণ্ড ৰবাৰ্টছৰ লিখনিত নগৰ খনৰ নাম ছিয়া-য়ুৎ'হিয়া বুলি পোৱা যায়, আৰু সেই সময়ৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চুক্তি সমূহতো এই নামটোৱেই ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
এই চহৰখনে মধ্য থাইলেণ্ডৰ চাও ফ্ৰায়া নদীৰ ব-দ্বীপৰ প্ৰায় অঞ্চল অধিকাৰ কৰি আছে, আৰু ইয়াৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ৮০ লাখতকৈও অধিক, ই থাইলেণ্ডৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ১২.৬ শতাংশ।
প্ৰায় ১.৪০ কোটিতকৈও অধিক লোক বেংকক মহানগৰীয় অঞ্চলৰ আশেপাশে বসবাস কৰে, এইবাবে অন্য নগৰীয় অঞ্চলতকৈ ইয়াৰ অধিক গুৰুত্ব পৰিলক্ষিত হয়।
এই নামটো আছানী–ৱাছানৰ দ্বাৰা ৰচিত জনপ্ৰিয় “খ্ৰুং থেপ মহা নাশন” নামৰ গীতটোত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে বাবে ইয়াক মনত ৰাখিবলৈ সহজ হৈ পৰে।
এ. আৰ. ৰহমানৰ সংগীতৰ এলবাম ব্লু-ত গান গোৱাৰ প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰি আখতাৰে লাক বাই চাঞ্চ নামৰ চলচ্চিত্ৰখনত অভিনয় কৰে।
২০১০ চনত তেওঁ নিজে প্ৰযোজনা কৰা চলচ্চিত্ৰ কাৰ্থিক কলিং কাৰ্থিক-ত কাৰ্থিক চৰিত্ৰ তেওঁ ৰূপায়ণ কৰে।
তাৰ পাছতেই তেওঁ ভগ্নী জয়া আখতাৰৰ ছবি জিন্দেগী না মিলেগী দোবাৰা-ৰ ইমৰান চৰিত্ৰটি ৰূপায়ণ কৰি সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰে।
ডন ২-ৰ পিছতেই তেওঁ মিলখা সিঙৰ জীৱনৰ আধাৰত নিৰ্মিত ছবি ভাগ মিলখা ভাগ-ৰ মিলখা সিং চৰিত্ৰৰ বাবে চুক্তিবদ্ধ হয় আৰু চৰিত্ৰটি ফুটাই তুলিবৰ বাবে ব্যায়ামাগাৰত এক কঠিন ট্ৰেইনিং লবলগীয়া হৈছিল।
চলচ্চিত্ৰখন লাডাখ, দেঢ়াডুন আৰু মুম্বাইত শ্বুটিং কৰা হৈছিল আৰু পৰিচালক হিচাপে আখতাৰে আৰ্মীৰ জীৱন সম্বন্ধে যথেষ্ট অধ্যয়ন কৰিবলগীয়া হৈছিল।
২০০৪ চনত ভগ্নী জয়া আখতাৰৰ সৈতে লগ লাগি গোৰিন্দৰ ছঢ়াৰ ছবি ব্ৰাইড এণ্ড প্ৰেজুডিছ-ৰ বাবে ইংৰাজী গানৰ কথা ৰচনা কৰে।
২০০৭ চনত আখতাৰে হনিমুন ট্ৰেভেলছ প্ৰাইভেট লিমিটেড নামেৰে এখন চলচ্চিত্ৰ আৰু পজিটিভ শীৰ্ষক এইড্‌ছ ৰোগৰ সজাগতা বৃদ্ধিমূলক ১২ মিনিট দৈৰ্ঘ্যৰ এখন চুটি ছবি নিৰ্মাণ কৰে।
আখতাৰে ২০১১ চনত জিন্দেগী না মিলেগী দোবাৰা শীৰ্ষক চলচ্চিত্ৰখনি প্ৰযোজনা কৰে, য’ত তেওঁ নিজে অভিনয় কৰাৰ লগতে চিত্ৰনাট্যৰ আৰু সংলাপ লিখিছিল।
এই ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ সহকাৰী অভিনেতাসহিতে দুটাকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰাৰ লগতে সমালোচক আৰু ব্যৱসায়িকভাৱেও সফল হৈছিল।
সেই বৰ্ষতে তেওঁ ডন ২ শীৰ্ষক ছবিখনো নিৰ্মাণ কৰে যিখন এতিয়ালৈকে তেওঁৰ সৰ্বাধিক আৰ্জনকাৰী ছবি হিচাপে পৰিগণিত হৈ আছে।
২০১৩ চনত তেওঁ মিলখা সিঙৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰা ছবি ভাগ মিলখা ভাগ-ৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ সন্মান বুটলিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
তেওঁ মুম্বাইৰ মানেকজী কুপাৰ স্কুলত স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰি মুম্বাইৰে এইচ আৰ কলেজত আইনী শিক্ষা গ্ৰহণাৰ্থে নামভৰ্তি কৰে যদিও দ্বিতীয় বৰ্ষত নিম্ন শ্ৰেণী উপস্থিতিৰ হাৰৰ বাবে তেওঁক কলেজৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হয়।
ফাৰহান আখতাৰে ২০০০ চনত অধুনা ভৱানীক বিয়া কৰায় আৰু তেওঁলোক সাক্ষ্য আৰু আকিৰা নামেৰে দুটি সন্তানৰ অভিভাৱক।
ফাৰহান আখতাৰে ৰিতেশ চিধৱানীৰ সৈতে লগ হৈ এক্সেল এণ্টাৰটেইনমেণ্ট নামেৰে এটা প্ৰযোজনা সংস্থা খোলে আৰু ২০০১ চনত দিল চাহতা হে শীৰ্ষক প্ৰথমখন তেওঁ নিজে পৰিচালনা কৰা হিন্দী চলচ্চিত্ৰই মুক্তি লাভ কৰে।
আধুনিক প্ৰজন্মটোক প্ৰতিফলিত কৰা এই চলচ্চিত্ৰখনে সমালোচকৰ বিশেষ দৃষ্টি লাভ কৰাৰ লগতে ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিবলৈও সক্ষম হৈছিল।
২০০৪ চনত লক্ষ্য আৰু সেইবছৰতে ব্ৰাইড এণ্ড প্ৰেজুডিছ শীৰ্ষক হলীউডৰ এখন ছবিৰ গানৰ কথা ৰচনা কৰি হলীউডতো খোজ পেলায়।
২০০৬ চনত তেওঁ ব্যৱসায়িকভাৱে সফল ডন আৰু এইড্‌ছ ৰোগ সজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে পজিটিভ নামেৰে এখন চুটি ছবিও পৰিচালনা কৰিছিল।
১৯৯৯ চনত ৰীতেশ চিধৱানীৰ সৈতে লগ হৈ ফাৰহান আখতাৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰা প্ৰযোজনা সংস্থা এক্সেল এণ্টাৰটেইনমেণ্টৰ সৌজন্যত ২০০১ চনত তেওঁ নিজে লিখা আৰু পৰিচালনা কৰা ছবি দিল চাহতা হে-ই সমালোচকৰ দৃষ্টি কাঢ়িবলৈ সক্ষম হয়।
চলচ্চিত্ৰখন ইণ্টাৰনেছনেল ফিল্ম ফেষ্টিভেল ইণ্ডিয়া আৰু অষ্টিন ফিল্ম ফেষ্টিভেলত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল।
ফাৰহান আখতাৰ এগৰাকী ভাৰতীয় কথাছবি পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ, প্ৰযোজক, অভিনেতা, গায়ক, গীতিকাৰ আৰু দূৰদৰ্শনৰ অনুষ্ঠান সঞ্চালক।
সৰুৰে পৰাই হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ প্ৰভাৱ লাভ কৰা ফাৰহান আখতাৰে লমহে আৰু হিমালয় পুত্ৰ চলচ্চিত্ৰৰ সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে বলিউডত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
১৭ বছৰ বয়সতে তেওঁ য়ছ চোপ্ৰাৰ লমহে ছবিৰ চিত্ৰগ্ৰহণ আৰু পৰিচালনাৰ সহায়ক হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে আৰু পাছত স্ক্ৰিপ্ট শ্বপ শীৰ্ষক এটি বিজ্ঞাপন প্ৰযোজনা সংস্থাত অন্তৰ্ভুক্ত হয় আৰু প্ৰায় ৩ বছৰ কাল তাত কাম কৰে।
ইয়াৰ পিছতে ১৯৫১ চনত বৰাই দুখীয়া কৃষকসকলৰ বাবে দৈয়াং ভূমি আগ্ৰাসনৰ আৰম্ভণি কৰে আৰু ইয়াৰ বাবে কৃষকসকলে তেওঁক কৃষক পিতৃ নামেৰে সন্মান জনায়।
১৯৬২ চনত তেওঁ সমাজবাদী পাৰ্টীৰ পৰা অসম বিধানসভা নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্ব্ব্বিতা কৰে যদিও পৰাজিত হয়।
১৯৭৮ চনত জনতা দলৰ প্ৰাৰ্থীৰূপে বিধায়ক নিৰ্বাচিত হৈ বৰাই কৃষি আৰু সমবায় মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
কৃষক, দৈয়াং মুক্তি আন্দোলন আৰু চাহখেতিৰ বিষয়ে তেওঁৰ প্ৰায় ৩০খন গ্ৰন্থ আৰু ভালেসংখ্যক লেখা প্ৰকাশ পাইছে।
তেওঁ গোলাঘাট বিধানসভা সমষ্টিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল আৰু ১৯৭৮ চনত তেওঁ জনতা দলৰ পৰা বিধায়ক নিৰ্বাচিত হৈ অসমৰ কৃষি আৰু সমবায় বিভাগৰ মন্ত্ৰীৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
দুৰাৰোগ্য ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ ২০১০ চনৰ ১৩ ডিচেম্বৰত ৮৬ বছৰ বয়সত গোলাঘাটৰ কুশল কোঁৱৰ অসামৰিক চিকিৎসালয়ত সোণেশ্বৰ বৰাই শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।
হামদৈ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষাৰম্ভ কৰা বৰাই ফণীধৰ বৰদলৈ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত হাইস্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
পিছলৈ অসম গ্ৰামীণ বিকাশ বেংক হিচাপে একত্ৰীকৰণ কৰা লখিমী গাঁ‌ৱলীয়া বেংক আৰু প্ৰাগজ্যোতিষ গাঁ‌ৱলীয়া বেংক সোণেশ্বৰ বৰাৰে চিন্তাৰ ফচল বুলি কোৱা হয়।
ইয়াৰ ভিতৰত যৌন-জীৱন আৰু মনস্তাত্ত্বিক অভিব্যক্তি চিত্ৰ ফুটি উঠা কুমাৰ কিশোৰৰ শতাব্দীৰ স্বপ্ন, শেষ সীমান্তৰ সূৰ্য, প্ৰবাল প্ৰাচীৰ,নতুন পুৰণিৰ সন্ধিক্ষণৰ কথা বৰ্ণিত শীলভদ্ৰৰ মধুপুৰ,আগমনিৰ ঘাট,সহানুভূতি আৰু আদৰ্শধৰ্মিতাৰ ছাঁ পৰা লক্ষ্মীনন্দন বৰাৰ গঙা চিলনীৰ পাখি, মেঘালী দূপৰ,বলুকাত বিজুলী আদি,আধুনিকতা আৰু প্ৰাচীনতাৰ দ্বন্দ্ব্ব আৰু যৌন-জীৱনে প্ৰকাশৰ মুখ দেখা হোমেন বৰগোহাঞিৰ সুবালা, তান্ত্ৰিক, হালধীয়া চৰায়ে বাওধান খায়, পিতাপুত্ৰ আদি,মনস্তাত্ত্বিক বিশ্লেষণ সমৃদ্ধ নিৰোদ চৌধুৰীৰ স্তব্ধ বৃন্দাবন,জুই আদি,সমাজৰ বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ সাহসিকতা আৰু সহানুভূতিৰে উদ্বাস্তু মহেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰৰ বেগমপাৰা,বেলিফুল আদি উল্লেখযোগ্য।
ঠিক সেইদৰে লুম্মেৰ দাইৰ পাহাৰৰ শিলে শিলে,পৃথিৱীৰ হাঁহি,ৰংবং টেৰাঙৰ ৰংমিলিৰ হাঁহি, জয়ন্ত ৰংপিৰ পুৱাতে এজাক ধনেশ আদি উপন্যাসত জনজাতীয় জীৱনে সুস্পষ্ট ৰূপ লৈছে।
আশীৰ দশকৰ শেষৰফালৰ উপন্যাসমূহৰ ভিতৰত যোগেশ দাসৰ এনাজৰী ,আব্দুল মালিকৰ স্বপ্নভংগ ,লক্ষ্মীনন্দন বৰাৰ পাতাল ভৈৰৱী ,জিতেন শৰ্মাৰ উদ্দাম উন্মীলন ,ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱচৌধুৰীৰ অনুৰাধাৰ দেশ আদি উল্লেখনীয়।
নব্বৈৰ দশকতো পৰাগ কুমাৰ দাসৰ ছাংলট ফেন্লা,অৰুণ শৰ্মাৰ আশীৰ্বাদৰ ৰং আদি বহুকেইখন উপন্যাস প্ৰকাশ পায়।
একবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰা বৰ্তমানলৈ য়েছে দৰ্জে ঠংচিৰ মৌন ওঁঠ মুখৰ হৃদয় ,শৱ কটা মানুহ , ধ্ৰুৱজ্যোতি বৰাৰ কথা ৰত্নাকৰ আদিকে ধৰি উপন্যাসৰ সংখ্যা দিনেপতি বাঢ়ি আছে।
অৱশ্যে ইয়াৰ পিছৰ হৰেশ্বৰ শৰ্মাৰ কুসুম কুমাৰী আৰু লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ পদুম কুৱৰী প্ৰকৃতাৰ্থত উপন্যাস বুলিব নোৱাৰি।
১৮৯৪ চনত ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘মিৰি জীয়ৰী’য়ে প্ৰকৃত অসমীয়া উপন্যাসৰ ভেটি প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
ইয়াৰ পিছতো ৰজনীকান্ত বৰদলৈয়ে মনোমতী,ৰঙিলী,নিৰ্মল ভকত,ৰহদৈ লিগিৰী,তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ,দন্দুৱা দ্ৰোহ আদি উপন্যাস ৰচনা কৰে।
ইয়াৰ পিছত দণ্ডিনাথ কলিতাৰ ফুল ,সাধনা আদি আৰু দৈৱচন্দ্ৰ তালুকদাৰৰ ধুৱঁলী-কুৱঁলী ,আগ্নেয়গিৰি ,অপূৰ্ণ আদি উল্লেখযোগ্য উপন্যাস।
তাৰ উপৰিও প্ৰাকযুদ্ধ যুগৰ আন আন উল্লেখ্যোগ্য উপন্যাসসমূহ হ’ল-শৰত্‍চন্দ্ৰ গোস্বামীৰ পানিপথ ,হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱাৰ চিত্ৰ দৰ্শন,নবীনচন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্যৰ চন্দ্ৰপ্ৰভা, বিনন্দৰাম গগৈৰ প্ৰেম কুহি,চিন্তাহৰন পাটগিৰিৰ সংসাৰ চিত্ৰ,স্নেহলতা ভট্টাচাৰ্যৰ বীণা,দীননাথ শৰ্মাৰ ঊষা আদি উল্লেখযোগ্য।
দ্বিতীয় মহাসমৰৰ সময়ছোৱাত ৰচিত অসমীয়া উপন্যাসৰ সংখ্যা তেনেই তাকৰ যদিও ১৯৪৪ চনত বীণা বৰুৱা ৰচিত ‘জীৱনৰ বাটত’ এক উল্লেখযোগ্য উপন্যাস।
মহম্মদ পিয়াৰৰ ‘প্ৰীতি-উপহাৰ’, ‘সংগ্ৰাম’, প্ৰফুল্লদত্ত গোস্বামীৰ ‘কেঁচা পাতৰ কঁপনি’, ৰাধিকামোহন গোস্বামীৰ ‘চাকনৈয়া’, প্ৰেমধৰ ৰাজখোৱাৰ ‘ভুলৰ সমাধি’, যোগেশ দাসৰ ‘ডাৱৰ আৰু নাই’, হিতেশ ডেকাৰ আজিৰ মানুহ, ভাড়াঘৰ,বৈৰী মানুহ,কাঞ্চন বৰুৱাৰ অসীমত যাৰ হেৰাল সীমা আদি উপন্য্যসৰ এই নতুন ঢৌ দেখিবলৈ পোৱা যায়।
তদুপৰি ৰথৰ চকৰি ঘূৰে, ছবিঘৰ, সূৰুযমুখীৰ স্বপ্ন, অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী আদি অসমীয়া ভাষাত সৰ্বাধিক উপন্যাস ৰচোঁতা চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ
১৯৬৯ চনত বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যই বিয়াল্লিছৰ আন্দোলনক কেন্দ্ৰ কৰি লিখা ‘মৃতুঞ্জয়’ উপন্যাসে পোন-প্ৰথমবাৰৰ বাবে জ্ঞানপীঠ বঁটা লাভ কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও ভট্টাচাৰ্যই প্ৰতিপদ, শতঘ্নী, ৰাজপথে ৰিঙিয়াই, কবৰ আৰু ফুল আদি কুৰিৰো অধিক উপন্যাস ৰচনা কৰে।
কিন্তু প্ৰকৃত উপন্যাসৰ গঠন আৰু বিকাশৰ বাবে যি পটভূমি আৰু পৰিবেশৰ প্ৰয়োজন সেয়া অসমত বিংশ শতাব্দীতহে সৃষ্টি হয়।
ইংৰাজৰ দেশ শাসন কালত বঙালী ভাষাৰ অবাধ প্ৰচলনে অসমীয়া ভাষাৰ গতি ৰূদ্ধকৰিবলৈ লোৱাৰ সময়তে কিছুমান চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী অনুষ্ঠানে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ চৰ্চা কৰিবলৈ লয়।
খ্ৰীষ্টধৰ্মৰ প্ৰচাৰেই ইয়াৰ প্ৰধান লক্ষ্য আছিল যদিও ই মানুহৰ মনত কথা-সাহিত্যৰ প্ৰতি স্পৃহা জগাই তোলে।
মিছনেৰি সকলে মুদ্ৰণযন্ত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠা, সংবাদপত্ৰৰ প্ৰকাশ ,ব্যাকৰণ আৰু অভিধান প্ৰণয়ন আৰু বিভিন্ন গদ্য পুথি প্ৰকাশৰ যোগেদি দৈনন্দিন জীৱনত ব্যৱহৃত ভাষাক সাহিত্যিক মৰ্যাদা প্ৰদান কৰি উপন্যাস ৰচনাৰ পথ সুগম কৰি তোলে।
জন বুনিয়নৰ ‘‘পিলগ্ৰিম্ছ প্ৰগ্ৰেছ’’ৰ ড0 নাথান ব্ৰাউন আৰু এ.এইচ ডেনফোৰ্ডৰ এই অনুবাদ অৰুণোদয়ত প্ৰকাশ পায়।
ইয়াৰ পিছত মিছনেৰী এ.কে.গাৰ্ণীৰ তত্ত্বাৱধানত কামিনীকান্ত,ফুলমণি আৰু কৰুণা,এলোকেশী বেশ্যাৰ বিষয় আদি কাহিনীমূলক গ্ৰন্থ ৰচিত আৰু প্ৰকাশিত হয়।
ইয়াৰ আগতে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই ১৮৭৬ চনত ‘‘বাহিৰে ৰং চং ভিতৰে কোৱাভাতুৰী’’ নামৰ এক উপন্যাসধৰ্মী ৰচনা প্ৰকাশ কৰে।
১৮৮০ চনত পদ্মাৱতী দেৱী ফুকননীয়ে ৰচনা কৰা সুধৰ্মাৰ উপাখ্যানকো প্ৰকৃত উপন্যাস আখ্যা দিব নোৱাৰি।
কিন্তু ইয়াৰ পিছতেই অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভাৰ জন্ম ,জোনাকী বিজুলী আদিৰ প্ৰচলনে অসমীয়া ভাষাত জোনাকী যুগৰ সূচনা কৰে।
পাশ্চাত্য সাহিত্যৰ প্ৰভাৱ আৰু প্ৰত্যক্ষ অনুকৰণত জন্ম হ’লেও অতি সোনকালে ই অসমীয়া সাহিত্যৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ হৈ পৰে।
এটা বিশ্বাসযোগ্য কাহিনী,পৰিচিত নৰনাৰী,সমাজৰ বাস্তৱ সমস্যা আৰু মানুহৰ হৃদয়বেদনা আৰু আশা-আকাংখ্যাই যেতিয়া সুগঠিত,সুসংহত ৰূপত প্ৰকাশ লাভ কৰে তাক উপন্যাস বোলা হয়।
আহোমৰ ছশ বছৰীয়া শাসনৰ পৰা আৰম্ভকৰি অসম আন্দোলনৰ দৰে বিভিন্ন ঘটনা-পৰিঘটনাই সৃষ্টি কৰা পৰিবেশ-পৰিস্থিতিয়ে উপন্যাস সৃষ্টিৰ কাৰকহিচাপে কাম কৰি আহিছে আৰু আজি অসমীয়া উপন্যাসে ভাৰতৰ আন আন ভাষাসমূহৰ মাজতো জিলিকি উঠিব পাৰিছে।
অসমীয়া ভাষাত ৰচিত উপন্যাসৰ ৰচনাকালৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ইয়াক ‘প্ৰাকযুদ্ধ’ আৰু ‘যুদ্ধোত্তৰ’ এই দুই ভাগত ভগোৱা হৈছে।
প্ৰাকযুদ্ধ অৰ্থাত জন্মৰপৰা দ্বিতীয় মহাসমৰলৈ আৰু যুদ্ধোত্তৰ অৰ্থাত দ্বিতীয় মহাসমৰৰ পৰা বৰ্তমানলৈ।
পলাই যাওঁতে কলঙৰ পাৰৰ ৰহাত জঙ্গল বলাহু পানী পিবলৈ ‘বহিছিল’ অৰ্থাৎ জিৰাইছিল, পানীৰে ভটিয়াই যাওঁতে হেনো জাগীৰ ওচৰত ‘জাগিছিল’, অৰ্থাৎ পানীৰ পৰা তীৰত উঠিছিল।
আন কিছুমানৰ মতে, আৰিমত্তৰ ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰি আৰিমত্তক বধ কৰাৰ পিছত হেনো আৰিমত্তৰে আন এজন পুতেক ৰত্নসিংহৰ হাতত জোঙাল বলহুৰ মৃত্যু হয়।
কালৰ বুকুত হেৰাই যাবলৈ ধৰা গীতটি লোকসংস্কৃতিৰ অনুসন্ধানকাৰী ৰুদ্ৰ ডেকাই সংগ্ৰহ কৰি ১৯৮০ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ সপ্তচত্বাৰিংশ ৰহা অধিবেশনৰ স্মৃতি গ্ৰন্থ "ৰহাৰ ৰহদৈ"ত স্থান দিছিল।
তেখেত ১৯৪৩ চনৰ পৰা ১৯৪৬ চনলৈ "নিখিল ভাৰত শিপিনী সঙ্ঘ"ৰ কৰ্মী হিচাপে ধৰমতুল,জাগি,মায়ং আদি অঞ্চলবোৰ ঘূৰি ফুৰুতে গঞাৰ মুখৰ পৰা জোঙাল বলহুৰ বিষয়ে অনেক ফকৰা যোজনা আৰু এই গীতটো সংগ্ৰহ কৰিছিল।