polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়াৰ ক্ষেত্ৰীয় প্ৰতিযোগিতা ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া চাউথ ২০১৩ৰ খিতাপ জয় কৰাৰ পিছত ধূলিপালাই ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়াৰ ৫০তম বৰ্ষৰ "শীৰ্ষ ২৩"ৰ ভিতৰত অটো-এণ্ট্ৰি লাভ কৰে আৰু প্ৰথম ৰানাৰ্ছ আপ হিচাপে পৰিগণিত হয়।
ইয়াৰ উপৰি 'মিছ ষ্টাইলিছ কেশ', 'মিছ এডভেঞ্চাৰছ' আৰু 'মিছ ফেশ্বন আইকন', 'মিছ টেলেণ্ট', 'মিছ ডিজিটেল ডিভা'ৰ সন্মান লাভ কৰে।
ইয়াৰ পিছত ২০১৩ চনৰ 'মিছ আৰ্থ'ত ভাৰতক শোভিতাই প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল যদিও শীৰ্ষ ২০ ৰ ভিতৰত স্থান লাভ কৰিব নোৱাৰিলে।
পৰৱৰ্তী সময়ত চলচ্চিত্ৰত কেৰিয়াৰ গঢ়াৰ উদ্দেশ্যে আৰু নিজৰ শিক্ষা জীৱন আগুৱাই নিয়াৰ লক্ষ্যৰে শোভিতাই মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এইচ আৰ কলেজ অৱ কমাৰ্চ এণ্ড ইকনমিক্সত নামভৰ্তি কৰে আৰু মুম্বাইলৈ গুচি আহে।
শোভিতা ধূলিপালা এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু মডেল যিয়ে প্ৰধানকৈ হিন্দী, মালয়ালম আৰু তেলেগু ছবিত কাম কৰে।
ধূলিপালাই অনুৰাগ কাশ্যপৰ থ্ৰিলাৰ ছবি ৰমন ৰাঘৱ ২.০ ত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত তেওঁ তেলেগু চোৰাংচোৱা ছবি গুডচাৰী আৰু আমাজন ভিডিঅ’ৰ মেড ইন হেভেন ত অভিনয় কৰে।
২০২১ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ধূলিপালাই ছাশী কিৰণ টিক্কাৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত হিন্দী-তেলেগু জীৱনীমূলক ছবি মেজৰৰ বাবে চিত্ৰগ্ৰহণ আৰম্ভ কৰে, য’ত আদিভি ছেশে শীৰ্ষ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
হজকিন লিম্ফ'মাৰ বিপদজনক কাৰকসমূহ হ'ল এপষ্টাইন–বাৰ ভাইৰাছৰ সংক্ৰমণ আৰু পৰিয়ালত এই ৰোগৰ ইতিহাস।
আনহাতে, সাধাৰণ প্ৰকাৰৰ নন-হজকিন লিম্ফ'মাৰ বিপদজনক কাৰকসমূহ হ'ল স্ব-অসংক্ৰাম্য ৰোগ, এইচ আই ভি/এইড্‌ছ, মানৱ টি-লিম্ফ’ট্ৰপিক ভাইৰাছৰ সংক্ৰমণ, ইমিউন’ছাপ্ৰেছিভ ঔষধ, আৰু কিছুমান কীটনাশক।
যদিহে বৃদ্ধি হোৱা লিম্ফ ন'ডৰ উপস্থিতি দেখা যায়, তেতিয়া সচৰাচৰ লিম্ফ ন'ড বায়'প্সিৰ দ্বাৰা ৰোগ নিৰ্ণয় কৰা হয়।
তেজ, প্ৰস্ৰাৱ আৰু অস্থি মজ্জাৰ পৰীক্ষা কৰাটোও ৰোগ নিৰ্ণয়ৰ ক্ষেত্ৰত উপযোগী হ'ব পাৰে।
তাৰ পিছত মেডিকেল ইমেজিঙৰ সহায়ত কৰ্কট ৰোগ বিয়পি পৰিছে নে নাই আৰু ক'ত বিয়পি পৰিছে সেয়া নিৰ্ণয় কৰিব পাৰি।
চিকিৎসাৰ ভিতৰত আছে কেম'থেৰাপি, ৰেডিঅ'থেৰাপি, প্ৰ'টন থেৰাপি, টাৰ্গেটেড থেৰাপি, আৰু অস্ত্ৰোপচাৰ।
কিছুমান নন-হজকিন লিম্ফ'মাত লিম্ফ'মা কোষৰ দ্বাৰা উৎপন্ন হোৱা প্ৰটিনৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি হোৱাৰ ফলত তেজ ইমানেই ডাঠ হৈ পৰে যে প্ৰটিনখিনি আঁতৰাবলৈ প্লাজমাফেৰেছিছ সম্পন্ন কৰা হয়।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত সকলো হজকিন লিম্ফ'মাৰ উপপ্ৰকাৰৰ ক্ষেত্ৰত পাঁচ বছৰলৈ জীয়াই থকাৰ হাৰ ৮৫%, আনহাতে নন-হজকিন লিম্ফ'মাৰ ক্ষেত্ৰত এই হাৰ ৬৯%।
বৰ্তমান সময়ত লিম্ফ'মা নামটোৱে সাধাৰণতে এনে সকলো টিউমাৰৰ পৰিৱৰ্তে কেৱল কৰ্কট ৰোগজনিত সংস্কৰণক বুজায়।
লক্ষণসমূহৰ ভিতৰত লিম্ফ ন'ড বৃদ্ধি হোৱা, জ্বৰ, ঘামত তিতি যোৱা, অনাকাংক্ষিতভাৱে ওজন কমি যোৱা, খজুৱতি হোৱা আৰু অনবৰতে ভাগৰুৱা অনুভৱ কৰা অন্যতম।
বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই লিম্ফ'মাৰ প্ৰকাৰ হিচাপে আন দুটা শ্ৰেণী অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে – প্লাজমা কোষ মাইল’মা আৰু লিম্ফ'প্ৰলিফেৰেটিভ ৰোগ।
মুখ্যতঃ ফুটবল আৰু এথলেটিকছৰ বাবে এক স্থান, ই হৈছে এক সৰ্ব-আসনযুক্ত ৬০,২৫৪ ক্ষমতাৰ ষ্টেডিয়াম, যাক আন্তৰ্জাতিক এছ'চিয়েচন ফুটবল , এছিয়ান ফুটবল কনফেডাৰেচন , আৰু আন্তৰ্জাতিক এছ'চিয়েচন অফ এথলেটিকছ ফেডাৰেচন ৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত ষ্টেডিয়ামৰ বাবে আন্তৰ্জাতিক মানদণ্ড পূৰণ কৰাৰ বাবে ডিজাইন আৰু নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
ই হৈছে ভাৰতৰ চতুৰ্থ বৃহত্তম ষ্টেডিয়াম, এছিয়াৰ ২৭ তম বৃহত্তম ষ্টেডিয়াম আৰু বহাৰ ক্ষমতাৰ ক্ষেত্ৰত বিশ্বৰ ১০৩ তম বৃহত্তম ষ্টেডিয়াম।
জৱাহৰলাল নেহৰু ষ্টেডিয়ামটো মূলতঃ ভাৰত চৰকাৰে ১৯৮২ চনৰ এছিয়ান গেমছৰ এথলেটিক ইভেণ্ট আৰু অনুষ্ঠান আয়োজনৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰিছিল।
নৱীকৰণৰ ব্যয় আছিল প্ৰায় ১৫০ নিযুত আমেৰিকান ডলাৰ, যাৰ ফলত ই ভাৰত আৰু দক্ষিণ এছিয়াত নিৰ্মাণ কৰা আটাইতকৈ ব্যয়বহুল ষ্টেডিয়াম হিচাপে পৰিগণিত হয়।
ষ্টেডিয়ামখন জাৰ্মান স্থাপত্য কোম্পানী গেৰকান, মাৰ্গ এণ্ড পাৰ্টনাৰ আৰু শ্লাইচ বাৰ্জাৰমেন এণ্ড পাৰ্টনাৰে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
ষ্টেডিয়ামখন কেন্দ্ৰীয় দিল্লীৰ জৱাহৰলাল নেহৰু ক্ৰীড়া কমপ্লেক্সৰ এটা অংশ, য'ত ভাৰতীয় ক্ৰীড়া প্ৰাধিকৰণৰমুখ্য কাৰ্যালয়, যুৱ পৰিক্ৰমা আৰু ক্ৰীড়া মন্ত্ৰালয়ৰ ক্ষেত্ৰ শাখা, আৰু ভাৰতীয় অলিম্পিক সংস্থাও আছে।
ষ্টেডিয়ামখন ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় ফুটবল দলে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিযোগিতা আৰু ভাৰতীয় এথলেটিকছৰবাবে ব্যৱহাৰ কৰে।
ষ্টেডিয়ামত ১,০০,০০০ দৰ্শকৰ সৈতে সংগীতানুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হ'ব পাৰে, আৰু ইয়াৰ ডিম্বাকৃতিৰ বাবে, ক্ৰিকেটৰ দৰে অন্যান্য ক্ৰীড়া প্ৰতিযোগিতা আয়োজন কৰাটো উপযুক্ত।
জাৰ্মান গাঁথনিমূলক অভিযান্ত্ৰিক আৰু পৰামৰ্শদাতা প্ৰতিষ্ঠান শ্লাইচ বাৰ্জাৰমেন এণ্ড পাৰ্টনাৰৰ দ্বাৰা ডিজাইন কৰা ৫৩,৮০০ মিটাৰ2 টেফলন-আৱৰণযুক্ত ছাদটো ৪৮ নিযুত আমেৰিকান $ডলাৰ ব্যয়েৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
টাইয়ো মেমব্ৰেন কৰ্পোৰেশ্যনে পিটিএফই গ্লাছ ফাইবাৰ ফেব্ৰিকৰ চাল যোগান ধৰিছিল আৰু স্থাপন কৰিছিল।
ষ্টেডিয়ামখন জৱাহৰলাল নেহৰু ক্ৰীড়া কমপ্লেক্সৰ এটা অংশ য'ত ভাৰতীয় ক্ৰীড়া প্ৰাধিকৰণৰমুখ্য কাৰ্যালয় আছে, যি হৈছে যুৱ পৰিক্ৰমা আৰু ক্ৰীড়া মন্ত্ৰালয় আৰু ভাৰতীয় অলিম্পিক সংস্থাৰক্ষেত্ৰ শাখা।
২০১২ চনৰ ১০ জানুৱাৰীত, ভাৰত চৰকাৰ আৰু অডি য়ে জৱাহৰলাল নেহৰু ষ্টেডিয়ামত ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় ফুটবল দল আৰু বায়াৰ্ণ মিউনিখৰ মাজত এক বন্ধুত্বপূৰ্ণ ফুটবল প্ৰদৰ্শনী খেলৰ সহ-আয়োজন কৰিছিল।
২০১৪ চনৰ ইণ্ডিয়ান চুপাৰ লীগ ছিজনৰ পৰা, ই দিল্লী ডায়নামোছ এফচিৰ বাবে ঘৰুৱা খেলপথাৰ হৈ আছে।
২০১৭-১৮ ইণ্ডিয়ান চুপাৰ লীগ ছিজনৰ শেষ লীগত, ষ্টেডিয়ামৰ ফুটবল পিটছক আইএছএল-এ নিজেই "শ্ৰেষ্ঠ পিটছ" হিচাপে নামাকৰণ কৰিছিল।
ভাৰত চৰকাৰে জাৰ্মান স্থাপত্য কোম্পানী "গেৰকান", "মাৰ্গ এণ্ড পাৰ্টনাৰ্ছ"ৰ ডিজাইন বাছনি কৰিছিল।
ষ্টেডিয়ামখনক ২০১০ চনৰ কমনৱেলথ গেমছৰ এথলেটিক ইভেণ্ট আৰু উদ্বোধনী আৰু সামৰণি অনুষ্ঠান আয়োজন কৰাৰ অনুমতি দিবলৈ আন্তৰ্জাতিক মানদণ্ড পূৰণ কৰাৰ বাবে এখন নতুন ছাদ, উন্নত আসন, আৰু অন্যান্য নতুন সুবিধা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
সেই তাৰিখলৈকে ভাৰতৰ দ্বাৰা আয়োজিত আটাইতকৈ ডাঙৰ মাল্টি-স্পোৰ্ট ইভেণ্টৰ বাবে ষ্টেডিয়ামখন বৃহৎ পুনৰ নিৰ্মাণ আৰু পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
২০০৩ চনৰ ১৪ নৱেম্বৰত জামাইকাৰ 'মণ্টেগো বে'ত অনুষ্ঠিত চিজিএফ সাধাৰণ সভাৰ সময়ত দিল্লীক ২০১০ চনৰ কমনৱেলথ গেমছৰ আয়োজক চহৰ হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল, যি কানাডাৰ হেমিল্টনৰপৰা প্ৰতিযোগিতামূলক নিবিদাক পৰাস্ত কৰিছিল।
পদ্য সাহিত্যত কৈ গদ্য সাহিত্যৰ জন্ম বহু পিছত যদিও, পদ্য সাহিত্যতকৈ গদ্য সাহিত্যৰ পাঠকক প্ৰভাৱিত কৰিব পৰা গুণ বেছি।
কিয়নো সৰ্বসাধাৰণৰ কথা ৰূপটোৰ মাধ্যমত মানুহে সদায়ে যিকোনো কঠিন বিষয়বস্তুকো হৃদয়ঙ্গম কৰিবলৈ সহজ অনুভৱ কৰে।
এনে এক উদ্দেশ্য আগত ৰাখিয়ে হয়তো কথাশিল্পী ভট্টদেৱেও পূৰ্ব প্ৰচলিত তথা পৰম্পৰাগত পদ্য-ৰীতিক পৰিহাৰ কৰি অত্যন্ত সাহসিকতাৰে গদ্য সাহিত্যৰ সৃষ্টিত হাত দিছিল।
অৱশ্যে এই ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ গুৰু দামোদৰদেৱৰ আজ্ঞাক স্বীকাৰ কৰিবই লাগিব, গুৰুৰ আজ্ঞাকে সাৰোগত কৰি ভট্টদেৱে গদ্য সৃষ্টিৰ বাবে কাপ-মৈলাম হাতত লৈছিল।
ভট্টদেৱৰ গদ্যধৰ্মী সাহিত্যৰাজি - 'কথা-ভাগৱত', 'কথা-গীতা' আৰু 'কথা-ৰত্নাৱলী'ৰ ভিতৰত 'কথা-ভাগৱত' প্ৰাৰম্ভিক ৰচনা।
তেওঁ কথা-গীতাৰ দৰে এখন তত্ত্ব গধুৰ পদ্য-শাস্ত্ৰক গদ্যৰ মাধ্যমত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰচনা কৰি অসমীয়া গদ্য সাহিত্য সৃষ্টিৰ সোপান ৰচনাত যি অৰিহণা দি গ'ল সি সদায়ে স্মৰণযোগ্য।
ভট্টদেৱে গদ্য-ৰচনাত হাত দিয়াৰ পূৰ্বৱৰ্তী সময়ছোৱাত শংকৰদেৱে অংকীয়া নাটৰ সূত্ৰধাৰৰ ৰচনাৰ মাজেদি সাহিত্যিক গদ্যৰ শুভাৰম্ভণি কৰাৰ এটা প্ৰচেষ্টা চলাইছিল।
ভট্টদেৱৰ হাততহে অসমীয়া গদ্য সাহিত্যই প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰে, সেয়ে ক'ব পাৰি ভট্টদেৱ অসমীয়া গদ্য-সাহিত্যৰ জনক।
ষোড়শ শতিকাৰ শেষভাগত ৰচিত 'কথা-ভাগৱত'ৰ যোগেদিয়েই ভট্টদেৱে অসমীয়া গদ্য-সাহিত্যৰ পথ মুকলি কৰে।
পৰীক্ষিত নাৰায়ণৰ ৰাজৰোষত পৰি দামোদৰদেৱে কামৰূপ এৰি কোচবিহাৰলৈ যাবলৈ ওলায়, তেতিয়া দামোদৰদেৱে ভট্টদেৱক অন্যান্য উপদেশ দিয়াৰ লগতে ভাগৱতখন অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিবলৈ উপদেশ দিয়ে।
গুৰুৰ কথা মতেই ভট্টদেৱে প্ৰথম স্কন্ধ ভাগৱত কথাত অনুবাদ কৰি দামোদৰদেৱৰ হাতত তুলি দিয়ে, তেতিয়া দামোদৰদেৱে বিস্তৃতভাৱে আলোচনা কৰিলে পুথিখনৰ কলেৱৰ বৃহৎ হ'ব বুলি ভাবি সংক্ষেপ কৰিবলৈ কয়।
অৱশ্যে দুই এটা অধ্যায় বেছি চুটি হৈছে আৰু দুই এটা অধ্যায়ত জটিল কথাবোৰ সহজভাৱে বুজাবলৈ যত্ন কৰোঁতে বেছি দীঘলীয়া হৈছে।
যিহেতু ভট্টদেৱে 'কথা-ভাগৱত' অনুবাদ কৰোঁতে বাৰে বাৰে দামোদৰদেৱৰ আজ্ঞাৰ কথা সোঁৱৰণ কৰিব লগা হৈছিল।
আনহাতে 'কথা-ভাগৱত' অনুবাদ কৰোঁতে মূল ভাগৱতৰ উপৰি শ্ৰীধৰ স্বামীৰ ভাগৱত ভাৱাৰ্থ দীপিকাৰ যুক্তিমূলক আৰু বাখ্যামূলক গদ্যৰীতিয়ে ভট্টদেৱক প্ৰভাৱান্বিত কৰিছে।
এনে তাত্ত্বিক বিষয়বস্তু সম্পন্ন গ্ৰন্থ এখন জঁতুৱা ঠাঁচ, খণ্ডবাক্য, ফকৰা-যোজনাৰে পৰিপূৰ্ণ জনসাধাৰণৰ ঘৰুৱা কথিত ভাষাৰে অনুবাদ কৰিবলৈ লোৱাটো তেওঁ বিফল প্ৰচেষ্টা হ'ব বুলি ভাবিছিল।
তদুপৰি এনে কথিত ভাষাৰ মাধ্যমত ধৰ্মীয় বিষয়বস্তু বিশ্লেষণ কৰিলে অধৰ্ম কৰা হ'ব, এনে ভাব জনসাধাৰণে ল'ব পাৰে বুলিও ভবাৰ থল থাকে।
তেওঁৰ পূৰ্বসূৰী বা সমসাময়িক লেখকসকলে ছন্দোবদ্ধ ৰূপতেই পুৰাণ, ভাগৱত, ৰামায়ণ আদি অনুবাদ কৰি আহিছে।
প্ৰাক্-শংকৰী যুগৰ মাধৱ কন্দলী, হৰিবৰ বিপ্ৰ, হেম সৰস্বতী, অনন্ত কন্দলী আদি কবিৰ লেখাৰ মাজেদিয়েই অসমীয়া ভাষাই সাহিত্যিক ৰূপ লাভ কৰিছে যদিও এই সাহিত্যসমূহৰ মাধ্যম আছিল পদ্য।
সেয়ে কবিৰত্নই শংকৰদেৱৰ আচহুৱা ব্ৰজাৱলী গদ্য ব্যৱহাৰ নকৰি পূৰ্বৰ কবিসকলৰ পৰম্পৰাৰ পৰাও আঁতৰি আহি কাব্যাদিত ব্যৱহাৰ কৰি অহা ভাষাৰ পৰা কিছুমান শব্দাৱলী গ্ৰহণ কৰি, বাক্য বিন্যাস প্ৰকৰণত মৌলিকতা আৰোপ কৰি এক শ্ৰেণীৰ গদ্য সৃষ্টি কৰিলে।
কথা-গীতাৰ বাক্যবোৰ আপেক্ষিকভাৱে দীঘলীয়া হ'লেও যথেষ্ট উন্নত আৰু কথা-ভাগৱততকৈ অধিক অৰ্থপূৰ্ণ।
গীতাৰ দৰে এখন জটিল দাৰ্শনিক তত্ত্বৰে পৰিপূৰ্ণ শাস্ত্ৰ অসমীয়া গদ্যলৈ ভাঙনি কৰি ভট্টদেৱে অসমীয়া গদ্যক ভাব প্ৰকাশৰ বাবে উপযুক্ত মাধ্যম হিচাপে গঢ়ি তুলিলে।
কথা-গীতাৰ ভাষা গুৰু গম্ভীৰ সাধুভাষা; চুটি চুটি বাক্য সংযোগেৰে গধুৰ বিষয়বস্তু বুজোৱাত লেখকৰ অতুলনীয় ৰচনাক্ষমতা পৰিলক্ষিত হৈছে।
কথা-গীতা পঢ়িলে এনেহে লাগে যেন নামঘৰত ৰাইজ গোট খাইছে আৰু ভাগৱত গীতা শাস্ত্ৰ পাঠ কৰি টীকাসহ ব্যাখ্যা কৰিছে; মাজে মাজে গম্ভীৰ বিষয়ৰ প্ৰশ্ন তুলি নিজেই যেন তাক সমাধান কৰিছে।
কথোপকথন শৈলীৰ প্ৰয়োগেৰে প্ৰশ্ন-উত্তৰ আৰু তৰ্ক পদ্ধতিৰ ৰীতিৰে গোটেই পুথিখনি ৰচনা কৰা হৈছে।
গীতা-ভাগৱতৰ দাৰ্শনিক তত্ত্বমূলক বিষয়সমূহক যুক্তিৰে জনসাধাৰণক সহজ সৰল ভাষাত বুজাবলৈ যত্ন কৰিছে, এই ক্ষেত্ৰত তেওঁ কৃতকাৰ্যও হৈছে।
এই পুথিসমূহৰ ভিতৰত ভক্তিসাৰ, ভক্তিবেবক, ভাগৱত অধিকৰণ আদি সংস্কৃত ভাষাত লিখা উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ।
তদুপৰি নন্দোৎসৱ, প্ৰসঙ্গমালা, গুৰুবংশাৱলী, বিষ্ণু-সহস্ৰনাম পদবন্ধত ৰচনা কৰা পুথিৰ কথা হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে উল্লেখ কৰিছে।
মুঠতে 'কথা-ভাগৱত', 'কথা-গীতা' আৰু 'কথা-ৰত্নাৱলী'ৰ নিচিনা তত্ত্বগধুৰ গ্ৰন্থকেইখন অসমীয়াত ৰচনা কৰি ভট্টদেৱে অসীম পাণ্ডিত্যৰ পৰিচয় দি গৈছে আৰু অসমীয়া গদ্য সাহিত্যক সুপ্ৰসিদ্ধ স্তৰত প্ৰতিষ্ঠিত কৰি গৈছে।
ভট্টদেৱৰ সময়ত যদিও অসমীয়া ভাষাৰ ব্যাকৰণ নাছিল, তেওঁ সংস্কৃত ব্যাকৰণ আগত ৰাখি কিছু পৰিমাণে ঘৰুৱা শব্দাৱলীৰে গীতা-ভাগৱতৰ তত্ত্বগধুৰ ভাব প্ৰকাশক গহীন আৰু কিছু পৰিমাণে কৃত্ৰিমতা সংযোগ কৰি গদ্য সৃষ্টি কৰি থৈ গৈছে।
পূৰ্ণৰূপত লিখিত অসমীয়া গদ্যৰ আৰ্হি নোহোৱাকৈ ভট্টদেৱে বৈয়াকৰণিক নিয়ম আৰু বাক্য গাঁথনিৰ শৃংখলিত নিয়মেৰে যি গদ্য সৃষ্টি কৰিলে, সেই গদ্যই গীতা-ভাগৱতৰ নিচিনা তাত্ত্বিক বিষয়বস্তুক সহজভাৱে প্ৰকাশ কৰি ভৱিষত্যৰ লেখকসকলৰ বাবে শাস্ত্ৰ ৰচনাৰ পথ মুকলি কৰি থৈ গৈছে।
পূৰ্বৰ কোনো উৎকৃষ্ট গদ্যৰ আৰ্হি নোহোৱাকৈ ভট্টদেৱে 'কথা-ভাগৱত', 'কথা-গীতা' আৰু 'কথা-ৰত্নাৱলী' সম্পূৰ্ণ গদ্যত ৰচনা কৰিছিল।
এই সন্দৰ্ভত ডিম্বেশ্বৰ নেওগে এনেদৰে উল্লেখ কৰিছে-'তেওঁ জয়ে জয়ে তাক নাটৰ চাৰিবেৰৰ পৰা উলিয়াই আনি স্বাধীন দাৰ্শনিক গ্ৰন্থ আৰু মুকলি ৰচনাৰ বাহক ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰি আৰু নানা কাৰ্যৰ উপযোগীকৈ ভৱিষ্যৎ অসমীয়া সাহিত্যৰ বাবে এৰি থৈ গৈছে।
'তত্ত্বপ্ৰধান সংস্কৃত শাস্ত্ৰক অসমীয়া গদ্যলৈ ৰূপান্তৰ কৰি ভট্টদেৱে অসমীয়া গদ্যক মৰ্যাদা দান কৰিলে।
সাহিত্যৰ মাধ্যমৰূপে অসমীয়া গদ্যৰ চানেকি ভট্টদেৱতকৈ আগেয়ে শংকৰদেৱৰ অংকীয়া নাটসমূহত পোৱা যায় যদিও এই নাটৰ গদ্যই প্ৰকৃত অসমীয়া গদ্যৰ চানেকি দাঙি ধৰিব পৰা নাই।
আনহাতে ভট্টদেৱে ভাগৱত, গীতা আৰু ৰত্নাৱলী এই তিনিখন গভীৰ তত্ত্বপূৰ্ণ শাস্ত্ৰৰ গদ্যৰূপ দিবলৈ যাওঁতে ভট্টদেৱৰ আগত থকা ব্ৰজাৱলী গদ্যৰ কাষ চপা নাছিল।
অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ ইতিহাস যদিও ভট্টদেৱৰ পৰাই আৰম্ভ হোৱা বুলি কোৱা হয় , তথাপিও শঙ্কৰদেৱৰ অঙ্কীয়া নাটৰ সংলাপতে ইয়াৰ বীজ নিহিত হৈ থকা দেখা যায়।
শঙ্কৰদেৱৰ সমসাময়িক অথবা তাৰ পূৰ্বৰে পৰা অসমীয়া মৌখিক লোকসাহিত্যৰ ভিতৰত মন্ত্ৰ সাহিত্যসমূহতো আগৰ গদ্যৰ নিদৰ্শন বিচাৰি পাওঁ।
তদুপৰি একে বিষয়ক কথা আলোচনাত ব্ৰজাৱলী গদ্য ব্যৱহাৰ কৰাৰ উপৰি সংস্কৃত শ্লোক-পদ-পয়াৰ আদিৰো ব্যৱহাৰ কৰিছে।
অসমীয়া গদ্যৰ অধ্যয়ন কৰিলে, শংকৰদেৱতকৈ প্ৰায় চাৰিকুৰি বছৰৰ পাছৰ বৈকুণ্ঠনাথ ভাগৱত ভট্টাচাৰ্যৰ হাততহে অসমীয়া গদ্যৰ এক গৌৰৱময় অধ্যায়ৰ আৰম্ভ হয় বুলিব পাৰি।
অঙ্কীয়া নাটৰ গদ্যত গতানুগতিক পদ্যৰ ভাষাৰ পৰা আঁতৰি আহি বাক্য, ভাষা আৰু ভঙ্গীক সাহিত্যিক ৰূপত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ প্ৰয়াস দেখা যায়।
বাক্য ভঙ্গিমাৰ সৈতে ৰজিতা খুৱাই সাধাৰণ প্ৰচলিত শব্দ, খণ্ডবাক্য, উপমা অলঙ্কাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অসমীয়া মন্ত্ৰ পুথিসমূহ কেৱল সাহিত্যৰ পিনৰ পৰাই নহয়, মধ্যযুগৰ অসমৰ সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক দিশৰ পৰাও যথেষ্ট গুৰুত্বপূৰ্ণ।
ভট্টদেৱে কিন্তু 'কথা-গীতা' ৰচনা কৰাৰ সময়ত 'কথা-ভাগৱত'ৰ দৰে দামোদৰদেৱৰ অনুজ্ঞা বাণীলৈ অপেক্ষা কৰা নাছিল।
পণ্ডিত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে 'কথা-গীতা' সম্পাদনা কৰোঁতে পাতনিত লিখিছে-কথা-ভাগৱতত যিমান পুৰণি অপ্ৰচলিত শব্দৰ ব্যৱহাৰ পোৱা
ভট্টদেৱৰ জন্মৰ চন-তাৰিখ বিস্মৃতিৰ গৰ্ভত যদিও কথা-গীতাৰ পাতনিত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে উল্লেখ কৰা মতে ভট্টদেৱৰ জন্ম ১৫৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দত।
আনহাতে ১৬৩৮ খ্ৰীষ্টাব্দত নিজে হাতে গঢ়া ব্যাসকুছি সত্ৰত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে বুলি গোস্বামীদেৱে উল্লেখ কৰিছে।
তদুপৰি শ্ৰীধৰ স্বামীৰ ভাগৱত ভাৱাৰ্থ দীপিকাৰ যুক্তিমূলক আৰু বাখ্যামূলক গদ্যৰীতিয়ে ভট্টদেৱক প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
এই ক্ষেত্ৰত ভট্টদেৱৰ পক্ষে শংকৰদেৱে ব্যৱহাৰ কৰা ব্ৰজাৱলী গদ্য প্ৰয়োগ কৰাটো সম্ভৱ হোৱা নাছিল।
সেয়ে এনে বৃহৎ কলেৱৰৰ গ্ৰন্থখন এনে গদ্যত লিখি উলিওৱাটো যথেষ্ট কঠিন হ'ব বুলি ভাবিয়েই বোধকৰোঁ তেওঁ শংকৰদেৱে ব্যৱহাৰ কৰা অংকীয়া নাটৰ গদ্যভাষা পৰিহাৰ কৰিছিল।
ৰচনাতকৈ কথা-গীতাৰ ৰচনা বেছি প্ৰাঞ্জল আৰু মধুৰ 'কথা-গীতা'ৰ ৰচনাত দামোদৰদেৱৰ প্ৰত্যক্ষ প্ৰেৰণা নাছিল যদিও 'কথা-গীতা' ৰচনা কৰি ভট্টদেৱে বৈকুণ্ঠপুৰ সত্ৰত থকা দামোদৰদেৱৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছিল।
'কথা-ভাগৱত' আৰু 'কথা-গীতা'ৰ দৰে সংস্কৃত টীকাৰ সহায়ত ভট্টদেৱে 'কথা-ভক্তি ৰত্নাৱলী' ৰচনা কৰে।
এইখিনিতেই মন কৰিবলগীয়া কথা যে অঙ্কীয়া নাট আৰু মন্ত্ৰ পুথিত অসমীয়া গদ্যৰ প্ৰাচীন নিৰ্দশন ফুটি উঠিলেও ভট্টদেৱেহে সাহিত্য ৰচনাৰ বাবে গদ্যক পোনপ্ৰথমে পোনপটীয়াভাৱে ব্যৱহাৰ কৰে।
গুৰু দামোদৰদেৱৰ আজ্ঞানুসাৰে ভট্টদেৱে কথা-গীতা, কথা-ভাগৱত আৰু কথা-ৰত্নাৱলী ৰচনা কৰি অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ ভেটি প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
বহুত মন্ত্ৰতে গদ্যৰ যি প্ৰকৃত গুণ অৰ্থাৎ যুক্তি সবলভাৱে ভাব প্ৰকাশ কৰিবৰ যি ক্ষমতা তাৰ অভাৱ পৰিলক্ষিত হয়।
টীকাৰ পৰা যুক্তিযুক্তভাৱে উপমা আদি উদ্ধৃত কৰি বিষয়বস্তুৰ ব্যাখ্যা সহজ-সৰল কৰিবলৈ কৰা লিখকৰ চেষ্টা লক্ষ্যণীয়।
ভট্টদেৱৰ লেখনি ব্যাখ্যামূলক আৰু অনুবাদ হ'লেও তাৰ ভিতৰত সম্পূৰ্ণ মৌলিকতা আছে আৰু তেওঁৰ অসামান্য প্ৰকাশ শক্তিয়ে তাক অতি ৰমণীয় কৰি তুলিছে।
ভঙা ভৰিৰ আঙুলিবোৰ ভৰিৰ তলুৱাত টানকৈ ধৰি ৰখা হৈছিল আৰু তাৰ পিছত ভৰিখন ভৰিৰে পোনে পোনে তললৈ টানি ভৰিৰ খোলাটো বলপূৰ্বকভাৱে ভাঙি পেলোৱা হৈছিল।
ভৰিৰ ভিতৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ভৰিৰ আঙুলিৰ ওপৰেৰে, তাৰপিছত ভৰিৰ তললৈ আৰু গোৰোহাৰ চাৰিওফালে লৈ যোৱা হৈছিল।
ভৰিৰ চাৰিওফালে পাৰ কৰাৰ সময়ত বান্ধি ৰখা কাপোৰখন টান কৰি ভৰি আৰু গোৰোহাৰ বলটো একেলগে টানি অনা হৈছিল, যাৰ ফলত ভঙা ভৰিখন খোলাত ভাঁজ খাইছিল আৰু ভৰিৰ আঙুলিবোৰ তলুৱাৰ তলত হেঁচা মাৰি ধৰা হৈছিল।
বান্ধনিটো ইমান টানকৈ টানি থোৱা হৈছিল যে ছোৱালীজনীয়ে ভৰিৰ আঙুলিটো একেবাৰে লৰচৰ কৰিব পৰা নাছিল আৰু তাৰ পিছত বান্ধনী কাপোৰখনৰ মূৰবোৰ চিলাই কৰা হৈছিল যাতে ছোৱালীজনীয়ে তাক ঢিলা কৰিব নোৱাৰে।
সময়ৰ লগে লগে অঞ্চল আৰু সামাজিক শ্ৰেণী অনুসৰি ভৰি বান্ধি ৰখাৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ আৰু প্ৰথা ভিন্ন হৈছিল।
এই প্ৰথা হয়তো দশম শতিকাৰ চীনৰ পাঁচ বংশ আৰু দহ ৰাজ্যৰ সময়ছোৱাত দৰবাৰী নৃত্যশিল্পীসকলৰ মাজত আৰম্ভ হৈছিল আৰু ক্ৰমান্বয়ে ছং বংশৰ সময়ত অভিজাত শ্ৰেণীৰ মাজত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল।
ছং বংশৰ সময়ত ভৰি বান্ধি ৰখা প্ৰথা প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ আগতেই ইয়াৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে কেইবাটাও কাহিনী আছে।
কাহিনীটোত সূক্ষ্ম ভৰিৰ বাবে বিখ্যাত পান ইউনুৱে সোণালী পদুমৰ ডিজাইনেৰে সজাই তোলা মজিয়াত খালী ভৰিৰে নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল, তাৰ পিছত সম্ৰাটে প্ৰশংসা প্ৰকাশ কৰি কৈছিল যে "তাইৰ প্ৰতিটো খোজতে পদুমৰ বসন্ত!", পদ্মাৱতীৰ বৌদ্ধ কিংবদন্তিৰ উল্লেখ মতে এনে ভৰিৰ তলত পদ্মৰ জন্ম হয়।
এই কাহিনীৰ পৰাই হয়তো বান্ধি থোৱা ভৰিৰ বৰ্ণনাৰ আধাৰত "সোণৰ পদুম" বা "ভৰি পদ্ম" শব্দৰ জন্ম হৈছিল; কিন্তু কনচৰ্ট পেনে কেতিয়াও ভৰি বান্ধিছিল বুলি কোনো প্ৰমাণ পোৱা নাই।
তাৰ পিছত ভৰিৰ নখবোৰ যিমান পাৰি কমাই দিয়া হৈছিল যাতে অন্তৰ্বিকাশ আৰু পৰৱৰ্তী সংক্ৰমণ ৰোধ কৰিব পৰা যায়, যিহেতু ভৰিৰ আঙুলিবোৰ ভৰিৰ তলুৱাত টানকৈ হেঁচা মাৰি ধৰিব লাগিছিল।
৩ মিটাৰ দীঘল আৰু ৫ চে.মি. বহল কপাহী বেণ্ডেজ তেজ আৰু বনৌষধিৰ মিশ্ৰণত তিয়াই প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল।
তাৰ পিছত অতি জোৰেৰে তললৈ হেঁচা মাৰি ধৰা হৈছিল আৰু ভৰিৰ আঙুলিবোৰ ভাঙি যোৱালৈকে ভৰিৰ তলুৱাত চেপি ধৰা হৈছিল।
কিন্তু কিছুসংখ্যকে মাত্ৰ কম সময়ৰ বাবে বান্ধি ৰাখিছিল, আৰু একাংশ মহিলা কেৱল বিবাহৰ আগলৈকে বান্ধ খাই আছিল।
সাধাৰণ মতামত অনুসৰি এই প্ৰথাৰ উৎপত্তি দশম শতিকাৰ দক্ষিণ টাঙৰ সম্ৰাট লি ইউৰ সময়ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে, যি ঘটিছিল ছং বংশৰ ঠিক আগতে।
লি ইউৱে বহুমূলীয়া শিল আৰু মুকুতাৰে সজোৱা ১.৮ মিটাৰ ওখ সোণালী পদুম এটা সৃষ্টি কৰিছিল আৰু তেওঁৰ উপপত্নী ইয়াও নিয়াঙক বগা ৰেচমত ভৰি দুখন বান্ধি অৰ্ধচন্দ্ৰৰ আকৃতিত বান্ধি প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ কৈছিল।
তাৰ পিছত ভৰি বান্ধি ৰখাৰ প্ৰয়াস আন উচ্চ শ্ৰেণীৰ মহিলাসকলেও কৰিছিল আৰু এই প্ৰথা বিয়পি পৰিছিল।
সাম্ৰাজ্যবাদী চীনৰ শেষৰ ফালে বান্ধি থোৱা ভৰিক মৰ্যাদাৰ প্ৰতীক আৰু নাৰীসুলভ সৌন্দৰ্য্যৰ চিন বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
কিন্তু ভৰি বান্ধি ৰখাটো আছিল এক যন্ত্ৰণাদায়ক প্ৰথা যিয়ে মহিলাৰ গতিশীলতা সীমিত কৰি ৰাখিছিল আৰু আজীৱন অক্ষমতাৰ পিনে লৈ গৈছিল।
২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিত, ভৰিৰ বান্ধোন বিৰোধী অভিযানৰ প্ৰচেষ্টাৰ পিছত এই প্ৰথা স্তিমিত হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে।
অৱশ্যে উচ্চ শ্ৰেণী আৰু চহৰীয়া মহিলাসকলে দৰিদ্ৰ গ্ৰাম্য মহিলাসকলতকৈ সোনকালে ভৰি বান্ধি ৰখা প্ৰথা ত্যাগ কৰিছিল।
ভৰিৰ খোলাটো সম্পূৰ্ণৰূপে বিকশিত হোৱাৰ সুযোগ পোৱাৰ আগতেই এই প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ কৰা হৈছিল, সাধাৰণতে চাৰিৰ পৰা ন বছৰৰ ভিতৰত।
ভৰি দুখন অজ্ঞান হোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি হোৱাৰ বাবে সাধাৰণতে শীতকালত এই বান্ধনি আৰম্ভ হৈছিল, যাতে বিষ ইমান চৰম নহয়।
মিজো হিলচ্ জিলাত বিচ্ছিন্নতাবাদী আন্দোলন প্ৰবল হোৱাত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে জিলাখনক অসমৰ পৰা আঁতৰাই নি কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল হিচাপে ঘোষণা কৰে।
আনহাতে ১৯৭০ চনৰ ২ এপ্ৰিলত ‘খাচী আৰু জয়ন্তীয়া হিলচ’ আৰু ‘গাৰো হিলচ’ এই দুখন জিলা লগ লগাই মেঘালয় স্বায়ত্বশাসিত ৰাজ্য ঘোষণা কৰা হয়।
সংযুক্ত ছোচিয়েলিষ্ট পাৰ্টীয়ে ৪খন, ভাৰতৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টীয়ে ৩খন, স্বতন্ত্ৰ পাৰ্টী আৰু অসম ভৈয়াম জনজাতি পৰিষদে এখনকৈ আসন লাভ কৰে।
তেওঁলোক আছিল- আনন্দিবালা ৰাভা, প্ৰণিতা তালুকদাৰ, সত্যৱতী গোস্বামী, ৰেৱতী দাস, ৰেণুকা দেৱী বৰকটকী, চৈয়দা আনোৱাৰা টাইমূৰ, স্বৰ্ণপ্ৰভা মহন্ত আৰু তৰুলতা বৰা।
১৯৭১ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ পিছত ইন্দিৰা গান্ধী নেতৃত্বাধীন কংগ্ৰেছ দলটোক মূল কংগ্ৰেছ বুলি নিৰ্বাচনী আয়োগে স্বীকৃতি দিয়ে।
১৯৭২ৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত কামৰাজ নেতৃত্বাধীন অৰ্গেনাইজেচন কংগ্ৰেছেও অসমৰ নিৰ্বাচনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল যদিও তেওঁলোকে এখনো আসন নাপালে।
১৯৭২ চনৰ নিৰ্বাচনত নিৰ্দলীয় সদস্যৰ উপৰিও ৭টা ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ, ১টা ৰাজ্যিক পৰ্যায়ৰ আৰু ১টা পঞ্জীভূক্ত ৰাজনৈতিক দলে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
গোপাল ভোগ দিয়াৰ প্ৰথা অসমীয়া আৰু বাঙালী হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলৰ মাজত প্ৰচলিত৷ বাঙালী সমাজত গোপাল ভোগ কৃষ্ণ জন্মাষ্টমীৰ দিনা দিয়া হয়৷ গোপাল ভোগত ৫৬ বিধ খাদ্য দ্ৰব্য নৈবেদ্য হিচাপে আগবঢ়োৱা হয়৷ এই সম্পৰ্কে এটা কাহিনী আছে৷ শিশুকৃষ্ণই যেতিয়া গোকুলত নন্দৰজা আৰু যশোদাৰ ঘৰত বাস কৰিছিল তেতিয়া মাতৃ যশোদাই তেওঁক দিনে আঠবাৰ খুৱাইছিল।
তেতিয়া কৃষ্ণই তেওঁলোকক ক’লে, ‘বৰষুণ দিয়াটো ইন্দ্ৰৰ কাম, তাৰ বাবে তেওঁক কিয় পূজা কৰিব লাগে? বৰঞ্চ যদি আপোনালোকে পূজা কৰিবই বিচাৰে তেন্তে গোবৰ্ধন পৰ্বতক পূজা কৰা উচিত, কাৰণ এই পৰ্বতটোৱে আমাক ফল-মূল আৰু শাক-পাচলিৰে জীয়াই ৰাখে।
তেওঁৰ বাবেই সমগ্ৰ গকুল সুৰক্ষিত হৈ থাকিল৷ দিনটোত আঠবাৰ খাদ্য খোৱা বুলি বিবেচনা কৰি গোকুলৰ মানুহে কৃতজ্ঞতাৰ চিন হিচাপে তেওঁৰ বাবে ৫৬টা ভিন্ন পদ সাত দিনৰ খাদ্য হিচাপে প্ৰস্তুত কৰিছিল।
গোপাল ভোগ বা গৰখীয়া ভোগ গৰুৰ ৰক্ষক কৃষ্ণক উদ্দেশ্যি গৰখীয়া ল’ৰালৈ আগবঢ়োৱা ভোগ বা প্ৰসাদ৷ “গোপাল’’ শব্দৰ অৰ্থ, ’গো’ মানে গৰু আৰু ’পাল’ মানে পালন কৰোঁতা৷ সাধাৰণতে গোপাল বুলিলে কৃষ্ণক বুজা হয়৷ এঁৱা গাখীৰ, আৰৈ চাউল, কল গোটাই গোপাল ভোগ কৰা হয় আৰু অসমীয়া সমাজত সমাজত গৰখীয়া সবাহত গৰখীয়ালৈ সভক্তিৰে আগবঢ়োৱা হয়৷ অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত গোপাল ভোগ বিভিন্ন সময়ত দিয়া হয়৷ গোৱালপাৰা অঞ্চলত ৰাখাল পূজা বা গৰখীয়া পূজা চ’ত মাহৰ সংক্ৰান্তিত কৰা হয়৷ এই অঞ্চলত চৰণীয়া পথাৰত বা গোহালিত আৰৈ চাউল, কল, গাখীৰ আৰু চেনিৰ গোপাল ভোগ আগবঢ়ায়৷ আকৌ উজনি অসমত গৰু, ম’হ, ছাগলী হেৰালে বা অসুখ হ’লে গৰখীয়া ল’ৰাক উদ্দেশ্যি ঘৰৰ চোতালত মাহ-প্ৰসাদৰ নৈবেদ্য আৰু জা-জলপান খুৱায় আৰু গৰখীয়াই নাম গাই আশীৰ্বাদ দিয়ে৷
ববিতা, গীতা ফোগাটৰ সৰু ভগ্নী, যিয়ে কমনৱেলথ গেমছত মহিলাৰ মল্লযুদ্ধত ভাৰতৰ প্ৰথমটো স্বৰ্ণ পদক জিকিছিল।
গ্লাছগোত অনুষ্ঠিত কমনৱেলথ গেমছত তেওঁৰ এগৰাকী সম্পৰ্কীয় ভাতৃ বিনেশ ফোগাটেও ৪৮ কিলোগ্ৰাম শাখাত স্বৰ্ণ জয় কৰিছিল।
ববিতাই তেওঁৰ ভগ্নী আৰু সম্পৰ্কীয় ভাই-ভনীৰ সৈতে গৃহ ৰাজ্য হাৰিয়ানা আৰু দেশৰ বাকী অংশত ছোৱালী আৰু মহিলাসকলৰ প্ৰতি মানসিকতা আৰু মনোভাৱৰ পৰিৱৰ্তনত অৰিহণা যোগাইছে।
তাইৰ কনিষ্ঠ ভগ্নী ৰিতু ফোগাটেও এগৰাকী আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ মল্লযোদ্ধা আৰু ২০১৬ কমনৱেলথ ৰেছলিং চেম্পিয়নশ্বিপত সোণৰ পদক জিকিছে।
জুন ২০১৯-ত, তেওঁৰ সহকৰ্মী মল্লযোদ্ধা বিবেক সুহাগৰ সৈতে তেওঁৰ বাগদানৰ কথা ঘোষণা কৰে, যাক তেওঁ পিছত একে বছৰৰ নৱেম্বৰ‌‌ মাহত বিবাহ পাশত আৱদ্ধ কৰে।
ববিতাই ২০১৪ চনত দক্ষিণ কোৰিয়াৰ ইনচিয়নত অনুষ্ঠিত এছিয়ান গেমছত কমনৱেলথ গেমছৰ কৃতিত্বপুনৰাবৃত্তি কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল।
মহিলাৰ ফ্ৰীষ্টাইল 55 কিলোগ্ৰাম শাখাৰ ৰাউণ্ড অফ ১৬ ত, তেওঁ মঙ্গোলিয়াৰ শ্ৰে মাও ডৰ্ণৰ মুখামুখি হৈছিল যাক তেওঁ ৫:০ ত পৰাস্ত কৰিছিল।
কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেলত তেওঁ কাজাখস্তানৰ আইম আব্দিলদিনাৰ মুখামুখি হৈছিল যাক তেওঁ ৩:১ ত পৰাস্ত কৰিছিল।
তাই ব্ৰঞ্জৰ পদকৰ বাবে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল কিন্তু তাইৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী চীনৰ জুৱেচুন ঝঙৰ হাতত ১:৩ ত পৰাজিত হৈছিল।
তাইৰ কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেলৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী আছিল জাপানৰ ৰিচাকো কাৱাই যাক তাই ৫:০ ত পৰাস্ত কৰি ছেমি ফাইনেলৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰিছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ ৰাছিয়াৰ জামিৰা ৰাখমানোভাক ৫:০ ত পৰাস্ত কৰি মহিলাৰ ফ্ৰীষ্টাইল ৫১ কিলোগ্ৰাম শাখাত জিকা ব্ৰঞ্জৰ পদকৰ বাবে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
ববিতাই ২০১৫ চনৰ এছিয়ান ৰেছলিং চেম্পিয়নশ্বিপৰ কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেলত কিৰগিজস্তানৰ আব্দি কাদিৰভা এলছাক ১০-০ ব্যৱধানত পৰাস্ত কৰে, অৰ্হতা ৰাউণ্ডত উজবেকিস্তানৰ জুখৰা মুস্তানোভাৰ পৰা একে ব্যৱধানত উন্নত হোৱাৰ পিছত।
ববিতাই ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ ব্যৰ্থ হৈছিল কিয়নো তেওঁ উত্তৰ কোৰিয়াৰ পাক য়ং-মিৰ হাতত ছেমিফাইনেল ৰাউণ্ডত, শেষৰ পাঁচ ছেকেণ্ডত পৰাজিত হৈছিল।
পোডিয়াম ফিনিছৰ সুযোগ লাভ কৰি ববিতাই ব্ৰঞ্জৰ পদকৰ প্লে-অফত কাজাখস্তানৰ ঝুলডিজ এচিমোভা-তুৰ্তবায়েভাৰ হাতত ৩-৬ ব্যৱধানত পৰাস্ত হয়।
ছেমি ফাইনেলত তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী আছিল ইংলেণ্ডৰ লুইচা পোৰোগভস্কা যাক তেওঁ 2-0 পৰাস্ত কৰিছিল।
সোণৰ পদকৰ যুঁজত, তেওঁ কানাডাৰ ব্ৰিটেনি লেভাৰডুৰৰ বিৰুদ্ধে আছিল যাক তেওঁ ৫-০, ৪-২ পৰাস্ত কৰি সোণৰ পদক জিকিছিল।
ৰিঅ ডি জেনেৰিঅ'ত অনুষ্ঠিত ২০১৬ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ বাবে মহিলাৰ মল্লযুদ্ধত ববিতা ভাৰতৰ পৰা তৃতীয় আৰু অন্তিম প্ৰৱেশ হৈছিল।
তাই ৰিঅ' গেমছৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰিছিল যেতিয়া তাইৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বীয়ে কোৱালিফাইং টুৰ্ণামেণ্টত ড'পিং পৰীক্ষাত বিফল হৈছিল আৰু কোটা ভাৰতক দিয়া হৈছিল।
২০১৩ চনত ভাৰতৰ নতুন দিল্লীত‌ অনুষ্ঠিত এছিয়ান ৰেছলিং চেম্পিয়নশ্বিপ টুৰ্ণামেণ্টত ববিতাই উত্তৰ কোৰিয়াৰ হান কুম-অ'কেৰ সৈতে মহিলাৰ ফ্ৰীষ্টাইল ৫৫ কিলোগ্ৰাম শাখাত ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰে।
২০১০ চনৰ কমনৱেলথ গেমছত ববিতাই ০-২, ৪-৫ নম্বৰৰ স্ক'ৰেৰে সোণৰ পদকৰ খেলখনত নাইজেৰিয়াৰ ইফিওমা ক্ৰিষ্টি নৱাইৰ দ্বাৰা পৰাজিত হোৱাৰ পিছত মহিলাৰ ফ্ৰীষ্টাইল ৫১ কিলোগ্ৰাম শাখাত ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰে।
অষ্ট্ৰেলিয়াৰ মেলবৰ্ণত অনুষ্ঠিত প্ৰতিযোগিতাখনত ববিতাই মহিলাৰ ফ্ৰীষ্টাইল ৪৮ কিলোগ্ৰাম শাখাত সোণৰ পদক অৰ্জন কৰে।
পঞ্জাবৰ জলন্ধৰত অনুষ্ঠিত প্ৰতিযোগিতাখনত ববিতাই মহিলাৰ ফ্ৰীষ্টাইল ৫১ কিলোগ্ৰাম শাখাত সোণৰ পদক অৰ্জন কৰে।
নজৰ বট্টু প্ৰায়ে এটা ইচ্ছাকৃত কলঙ্ক বা ত্ৰুটি যাক নিখুঁততা প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ প্ৰৱৰ্তন কৰা হয়।
উদাহৰণ স্বৰূপে, প্ৰিয়জনৰ মুখ বা ডিঙিত এটা ক'লা চিহ্ন বা কাজলৰ ফোঁট দিয়া অশুভ দৃষ্টি প্ৰতিহত কৰা হয়।
ব্যয়বহুল সামগ্ৰী যেনে দলিছা বা শাৰীত কেতিয়াবা ইচ্ছাকৃতভাৱে ৰং বা চিলাইৰে ত্ৰুটি সৃষ্টি কৰা হয়।
কিছুমানে তাবিজ হিচাপে যেনে তুৰ্কীসকলে 'নজৰ বনচুগু' সদৃশ আৰু আন কেতবোৰ সূতা আৰু কেতিয়াবা প্ৰাৰ্থনাৰ শ্লোক বা বনৌষধি সম্বলিত তাবিজৰ ব্যৱহাৰ সচৰাচৰ দেখা যায়।
উদাহৰণ স্বৰূপে ৰূপ খটুৱা নাহৰফুটুকী বাঘৰ নখ হিমাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ চম্বা জিলাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
যদিও নিৰ্দিষ্ট নজৰ বট্টুত অন্তৰ্ভুক্ত নহয় কিছুমান অঞ্চলৰ মাতৃসকলে তেওঁলোকৰ সন্তানৰ ওপৰত পাতলকৈ থু পেলোৱা নিয়ম প্ৰচলিত।
লোকবিশ্বাস অনুসৰি শিশুক অশুভ দৃষ্টিৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰিবলৈ অৱমাননা আৰু অসিদ্ধতাৰ অনুভূতি বুজাবলৈ থুৱাই দিয়া নিয়ম।
সেয়েহে ই শিশুসকলক অশুভ দৃষ্টিৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয় যি তেওঁলোকৰ নিজৰ মাতৃৰ "অত্যধিক" প্ৰেমৰ ফলত হ'ব পাৰে।
নজৰ বট্টু উত্তৰ ভাৰত আৰু পাকিস্তানত অশুভ দৃষ্টি প্ৰতিহত কৰিবলৈ ব্যৱহৃত চিহ্ন, আকৃতি, টেটু বা অন্যান্য বস্তু বা আৰ্হি।
ভাৰত আৰু পাকিস্তানত পাৰ্চী মূলৰ 'চশম-ই-বদদুৰ' হিন্দী-উৰ্দু শ্লোগান অশুভ চকুৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
সেয়ে সৰু ল'ৰা-ছোৱালী, ঘৰ-অট্টালিকা, ব্যৱসায়-প্ৰতিষ্ঠান, যান-বাহন আদিত প্ৰায়ে নজৰ বট্টু ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।
উত্তৰ ভাৰত আৰু পাকিস্তানত নজৰ বট্টু শব্দটো অবাঞ্ছিত কিন্তু সহ্য কৰিব লগা মানুহ বা বস্তুৰ প্ৰতি ইঙ্গিত কৰিবলৈ মুৰ্খতাপূৰ্ণ অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।
উদাহৰণ স্বৰূপে প্ৰাক্তন সামৰিক শাসক পাৰভেজ মুছাৰফে ২০০৮ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ সৈতে পাকিস্তানে গণতন্ত্ৰলৈ পৰিৱৰ্তন কৰাৰ বাবে প্ৰতিষ্ঠানগতভাৱে স্থান দিয়াৰ ওপৰত জোৰ দিবলৈ চেষ্টা কৰোঁতে কিছুমান প্ৰেছ ভাষ্যকাৰে তেওঁক পাকিস্তানৰ গণতন্ত্ৰৰ নজৰ বট্টু বুলি উল্লেখ কৰিছিল।
১৯ শতিকাত একে ধৰণৰ মূৰত পিন্ধা পোছাক হিচাপে পোলেণ্ড আৰু প্ৰুছিয়ান সৈন্যই পিন্ধা উহলান কেপ আৰু ক্ৰীড়াপ্ৰেমীসকলে পিন্ধা টেম্পলাৰ কেপৰ তথ্য পোৱা যায়।
১৮৫৪ চনৰ ক্ৰিমিয়া যুদ্ধৰ সময়ত বালাক্লাভাৰ যুদ্ধত ইয়াৰ ব্যৱহাৰৰ পৰাই এই টুপীৰ নামটো আহিছে, ইয়াৰ দ্বাৰা ক্ৰিমিয়াৰ চেভাষ্টোপলৰ ওচৰৰ চহৰখনক বুজোৱা হৈছে।
ৰিচাৰ্ড ৰুটে তেওঁৰ হিষ্ট্ৰী অৱ হেণ্ডনিটিং-ত উল্লেখ কৰা অনুসৰি যুদ্ধৰ সময়ত "বালাক্লাভা হেলমেট" নামটো ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাছিল যদিও বহু পিছত, ১৮৮১ চনত এই নামটো প্ৰকাশ পায়।
শীতকালীন পৰিস্থিতিত উষ্ণতাৰ বাবে মটৰ চাইকেল বা স্নোমোবাইল হেলমেটৰ তলত পাতল বালাক্লাভা ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
ক্ৰীড়াক্ষেত্ৰত বহুতো স্কিয়ৰ, স্নোবৰ্ডাৰ, চাইকেল আৰোহী আৰু দৌৰবিদে ঠাণ্ডা বতৰত উষ্ণতাৰ বাবে বালাক্লাভা পিন্ধে।
এই স্প’ৰ্টছ বালাক্লাভাবোৰ সাধাৰণ বালাক্লাভাতকৈ কিছু বেলেগ, ই কেৱল চকুকেইটাৰ বাদে গোটেই মূৰটো ঢাকি ৰাখে।
ৰেচিং ছুট আৰু এণ্টি-ফ্লেছ গিয়াৰ ফেডাৰেচন ইণ্টাৰনেশ্যনেল ডি ল অটোম’বাইলৰ অনুমোদিত ইভেণ্টত ৰেছ চালকসকলে ক্ৰেচ হেলমেটৰ তলত অগ্নিনিৰ্বাপক সামগ্ৰীৰে নিৰ্মিত বালাক্লাভা পিন্ধিব লাগে।
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া কেলেণ্ডাৰত প্ৰৱেশ কৰা ৰেচিং ইভেণ্ট, হিল-ক্লাইম্ব, ৰেলীৰ বিশেষ পৰ্যায় আৰু ক্ৰছ কাণ্টি ইভেণ্টৰ নিৰ্বাচিত অংশত সকলো চালক আৰু সহ-চালকেই অভাৰঅলৰ লগতে গ্ল’ভছ , দীঘল আণ্ডাৰৱেৰ, এটা বালাক্লাভা, আৰু 8856-2000 মানদণ্ডৰ সৈতে মিল থকা জোতা পিন্ধিব লাগে।
ষ্টাইল আৰু ইয়াক পিন্ধাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি কেৱল চকু, মুখ আৰু নাক বা কেৱল মুখৰ সন্মুখভাগহে অসুৰক্ষিত হৈ থাকে।