polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ৰত্নকান্ত বৰকাকতীয়ে ধিঙৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত বুনিয়াদী শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি নগাঁৱৰ চৰকাৰী হাইস্কুলত পঢ়ে আৰু তাৰপৰাই ১৯১৫ চনত প্ৰৱেশিকা পাছ কৰে৷ তাৰপিছত তেওঁ কটন কলেজত নাম লগাই পিছত কলিকতাৰ “ৰিপন কলেজ’’লৈ পঢ়িবলৈ যায়৷ কিন্তু ঘৰুৱা দুৰ্যোগৰ বাবে পঢ়া আধৰুৱাকৈ এৰি ১৯১৭ চনত অসমলৈ উভতি আহে৷ পিছত এবাৰ কলিকতাৰ সংস্কৃত কলেজত নাম ভৰ্তি কৰিছিল যদিও শাৰিৰীক অসুস্থতাৰ বাবে উভতি আহিবলগীয়া হয়৷ পিছত তেওঁ “হুগলী কলেজ’’তো নাম ভৰ্তি কৰিছিলগৈ৷ কিন্তু ভাৰতৰ অসহযোগ আন্দোলনৰ বাবে পঢ়া এৰি তেওঁ আন্দোলনত নামি পৰে৷
১৯১৭ চনত কলিকতাৰ পৰা প্ৰথমবাৰ উভতি আহি নলবাৰী হাইস্কুলত শিক্ষক হিচাপে যোগ দিয়ে৷ তাৰপিছত দ্বিতীয়বাৰ পঢ়িবলৈ কলিতালৈ গৈ উভতি আহি, ধিং মৌজাৰ এক্টিং মৌজাদাৰৰূপে তিনিবছৰমান কাম কৰি পিছত কৃষি কাৰ্যত মনোনিৱেশ কৰে৷ ১৯৩৩ চনৰ পৰা মৌজাদাৰী পাই সেই কামতে জীৱনৰ শেষ সময়লৈ থাকে৷
সাহিত্য সমালোচক হিচাপেও তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যলৈ বৰঙনি আগবঢ়াই গৈছে৷ বেজবৰুৱাৰ ডালিমী চৰিত্ৰ তেখেতৰ উল্লেখযোগ্য সমালোচনাত্মক লেখা।
সেইমতে ছোৱালীৰ মা-দেউতাক বা অভিভাৱকে ল'ৰা ঘৰৰ লোকসকলৰ থকা-মেলা আৰু খোৱা-বোৱাৰ বাবে সকলো যোগাৰ কৰি থয়।
নিৰ্দ্দিষ্ট দিনত ল'ৰাৰ পক্ষৰ মানুহ আহিলে ছোৱালী পক্ষৰই সম্বন্ধীয় লোক আৰু গাঁৱৰ মুখিয়ালসকলক লৈ বিয়াৰ বিষয়ে মতামত দিয়ে।
দুয়োপক্ষৰ আলোচনা-বিলোচনাৰ অন্তত বিয়াৰ বন্দোবস্ত হ'লে ল'ৰাই ছোৱালীৰ ঘৰত মাজে মাজে এসপ্তাহ- দহদিনৰ কাৰণে কটাই যৎকিঞ্চিৎ কাম-বন কৰি দিব লাগে।
দৰাপক্ষই সেইদিনা কন্যাঘৰৰ বাবে পূৰ্বে বন্দোবস্ত কৰামতে নিৰ্দিষ্টসংখ্যাক দঁতাল গাহৰি, পঃৰ-আপঙৰ টোপোলা আৰু তামোল-পাণ লগত নিয়ে।
এক নিদ্দিষ্ট সময়ত দৰাক কন্যাঘৰৰ চাঙৰ ওপৰলৈ তুলি নিয়া হয় আৰু তাতে দৰা-কন্যা দুয়োকে একেলগে 'পিনপু-আপিন' ভাত খাবলৈ দিয়া হয়।
মিচিংসকলৰ বিয়াত দৰা-কইনাৰ ঘৰত নতুন জখলা কঃবাং, পীৰা কুংকেঃ, জখলাত বন্ধা পাতেৰে সৈতে পিঃৰ গছ, দুৱাৰ মুখত দুয়োফালে দুকলহ পানী, চাউল আৰু ধানৰ পাচি আদি ৰখাটো এক অনিবাৰ্য প্ৰথা।
প্ৰথম অৱস্থাত ফাগুন, চ'ত বা ব'হাগ মাহৰ কোনো এটা দিনত এই উৎসৱ পালন কৰিছিল যদিও ১৯৫৫ চনৰ পৰা ফাগুন মাহৰ প্ৰথম বুধবাৰত ইয়াক পালন কৰি আহিছে।
লৃগাং উৎসৱত পিন্ধিব পৰাকৈ ছোৱালীবোৰে মোহনীয় প্ৰকৃতিৰ চিত্ৰ ৰে কিছুমান মচাং, এগে, ৰিঃ বি গাচেম, গেৰঃ দুমৰি বা মনৰ আপোনজনক মৰমৰ উপহাৰ দিবৰ বাবে ৰংচঙীয়া মিবু গালুক আদি সাজি উলিয়াবলৈ চেষ্টা কৰে।
উৎসৱৰ দিনা পুৱাতে গাঁৱৰ জীয়াৰী-বোৱাৰীহঁতে তিয়াই ৰখা বৰা চাউল তৰাপাতেৰে টোপোলা বান্ধি পুৰাং আপিন সিজায়।
ইয়াৰ পিছত গাঁৱৰ প্ৰতিঘৰৰ মুখিয়ালজনৰ নেতৃত্বত ঘৰৰ কেইজনমানে পথাৰত আহুধানৰ গুটি সিঁচা কাৰ্য শুভাৰম্ভ কৰে।
পীঃৰৰ আলিত থকা পাতবোৰ একেলগে মেৰিয়াই বগা সূতাৰে বান্ধি ৰাখে আৰু পূৱেদি গুজি পীঃৰ গছৰ আগলি ডালৰ গুৰিতে সঁচ লৈ পঃৰ আপং আৰু নগিন আপং ঢালি প্ৰাৰ্থনা কৰে।
এনে মাঃগলিক অনুষ্ঠানবোৰত মিবুৰ সৈতে গাঁৱৰ বয়োবৃদ্ধসকলে বধ কৰা গাহৰিৰ আগমঙহত আচিন-তাগিৰ বা মংগল চায়।
বৰ্তমান অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ উত্তৰপাৰে ধেমাজি, লখিমপুৰ, দৰং, শোণিতপুৰ জিলাৰ লগতে শদিয়া আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণপাৰে তিনিচুকীয়া, ডিব্ৰুগড়, শিৱসাগৰ, যোৰহাট, গোলাঘাট, মাজুলী, নগাঁও আৰু গুৱাহাটীত মিচিংভাষীৰ বসতি আছে।
প্ৰণয়-পাশত আবদ্ধ ডেকা-গাভৰুৰ্ কোনো পক্ষৰ পিতৃ-মাতৃৰ বিবাহত অমত থাকিলে কিম্বা আৰ্থিক সচ্ছলতা নাথাকিলে এই প্ৰথাৰে বিবাহ সম্পন্ন হয়।
ন-ছোৱালীক ঘৰত তুলিবৰ সময়তো সাধাৰণ মিদাং-বিয়াৰ দৰে নতুন জখলা দুৱাৰমুখত দুকলহ পানী, দুপাচি ধান বা চাউল আদিৰ ব্ন্ধাপাত ফালি কলহৰ পানী স্পৰ্শ কৰে।
মিচিং জনগোষ্ঠী হৈছে বড়ো-কছাৰী সকলৰ পিছতেই অসমৰ ভৈয়ামৰ জনজাতিসমূহৰ ভিতৰত দ্বিতীয় বৃহত্তম জনজাতি।
মিচিংসকল আদিতে অসমৰ উত্তৰ-পূবফালৰ পাহাৰত আছিল আৰু বৰ্তমান অৰুণাচলৰ চিয়াং জিলাত থকা "মিয়ং" আৰু "দাম্ ৰ" নামৰ দুই জাতিৰ পৰাই ফাটি আহিছে।
অসমৰ ধেমাজি, তিনিচুকীয়া, লখিমপুৰ, ডিব্ৰুগড়, শিৱসাগৰ, গোলাঘাট, যোৰহাট, মাজুলী, দৰং, শোণিতপুৰ জিলাত মিচিংসকলে প্ৰধানকৈ বাস কৰিছে।
সাধাৰণতে নৈৰ পাৰত চাংঘৰত বাস কৰা বাবে মিচিংসকলৰ জীৱন-ধাৰণৰ পদ্ধতি নৈৰ ওপৰত ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত।
এই পদ্ধতিক মিদাং আৰু আনটো পদ্ধতিক দুগলা লাঃনাম দুয়োটা পদ্ধতিয়েই মিচিং সমাজত সামাজিকভাৱে স্বীকৃতি দিয়া হয়।
বিধানমণ্ডলৰ নিম্ন কক্ষ, অসম বিধানসভাৰ প্ৰথম বৈঠক বহে ছিলঙৰ সভা কক্ষত ১৯৩৭ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ ৭ তাৰিখে।
অসম বিধানসভাৰ সম্পূৰ্ণ কাৰ্যকাল ৫ বছৰ কিন্তু যিকোনো সময়তে অনাস্থা প্ৰস্তাৱ নতুবা ৰাষ্ট্ৰপতি শাসন প্ৰৱৰ্তনৰ দ্বাৰা এই সভা ভঙ্গ কৰিব পাৰি।
ৰাজ্যৰ বিভাজন আৰু সমষ্টিৰ পুনৰ্গঠনৰ বাবে অসম বিধানসভাৰ আসনৰ সংখ্যা সময়ে-সময়ে পৰিবৰ্তন হৈ আহিছে।
সাধাৰণ দিনত লোকসভাৰ কাৰ্যকাল ৰাতিপুৱা ১১টাৰ পৰা দুপৰীয়া ১টা আৰু দুপৰীয়া ২টাৰ পৰা সন্ধ্যা ৬টা বজালৈ।
এই পৰ্বত সদস্যসকলে নিৰ্দিষ্ট বিষয়ত প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰে আৰু সংশ্লিষ্ট বিভাগৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত মন্ত্ৰীসকলে সেইবোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়ে।
আইনবিভাগৰ কোনো বিষয়কলৈ উভয় কক্ষৰ মাজত বিৰোধ দেখা গ’লে যৌথ অধিবেশনৰ মাধ্যমেৰে তাৰ মীমাংসা কৰা হয়।
২০০১ চনৰ ভাৰতীয় লোকপিয়লৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতে সাম্প্ৰতিকসময়ত লোকসভা সমষ্টিসমূহৰ সীমা পুনৰ্নিদ্ধাৰণৰ বাবে গঠিত হয় সীমা পুনৰ্নিদ্ধাৰণ কমিশ্যন।
কিন্তু ১৯৭৬ চনত পৰিবাৰ পৰিকল্পনা কৰ্মসূচিৰ প্ৰভাৱৰ বাবে এটা বিশেষ সংবিধান সংশোধনীৰ দ্বাৰা এই কাম স্থগিত কৰা হৈছিল।
বৰ্তমান লোকসভা টিভি নামে লোকসভাৰ এটা নিজস্ব দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ আছে, যাৰ সদৰ সংসদ ভৱনৰ ওপৰতে অৱস্থিত।
ইয়াৰে ৫৩০ জনক ভাৰতৰ ৰাজ্যবোৰৰ ভোটাৰে আৰু ২০ জনক কেন্দ্ৰীয় শাসিত প্ৰদেশৰ ভোটাৰে নিৰ্বাচিত কৰে, বাকী দুজনক ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে মনোনীত কৰে, এওঁলোক দুজন এংলো-ইণ্ডিয়ান মুলৰ হয়।
লোকসভাৰ সদস্যসকলৰ অৱশ্যে ভাৰতীয় প্ৰজাতন্ত্ৰৰ নাগৰিক হ’ব লাগে– যিজনৰ বয়স ২৫ বছৰৰ কম নহয় আৰু লগতে কোনো ধৰণৰ ফৌজদাৰি গোচৰৰ লগত জড়িত নহয়।
অনাগৰিক, আদালত দ্বাৰা বিকৃত মস্তিষ্ক বা দেউলিয়া ঘোষিত বা কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ লাভজনক কোনো পদত চাকৰিত নিয়োজিত ব্যক্তিসকল লোকসভাৰ সদস্যৰ প্ৰাৰ্থী হ’ব নোৱাৰে।
জাহ্নু বৰুৱাই উপহাৰ দিয়ে ৫খন ছবি: ‘বনানি’ , ‘ফিৰিঙতি’ , ‘সাগৰলৈ বহু দুৰ’ , ‘কুশল’ , আৰু ‘পখী’ ।
ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াই এই দশকত পৰিচালনা কৰে ৩খন ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা প্ৰাপ্ত অসমীয়া ছবি ‘সাৰথি’ , ‘আৱৰ্তন’ , আৰু ‘ইতিহাস’ ।
উল্লেখযোগ্য যে ড॰ শইকীয়াই পৰিচালনা কৰা প্ৰতিখন অসমীয়া ছবিয়েই ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বুটলিবলৈ সক্ষম হয়।
সঞ্জীৱ হাজৰিকাই তেওঁৰ প্ৰথম ছবি ‘হলধৰ’ -ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ নবাগত পৰিচালকৰ বাবে আগবঢ়োৱা ইন্দিৰা গান্ধী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে।
অপৰূপা আৰু হালধীয়া চৰায়ে বাওধান খায়-এ ক্ৰমান্নয়ে লাভ কৰে অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা।
শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম অসমীয়া ছবি ৰূপে পৰিগণিত হালধীয়া চৰায়ে বাওধান খায়।
এই সময়চোৱাতেই ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াই পৰিচালনা কৰে তিনিখন অসমীয়া ছবি ‘অনিৰ্বাণ’ , ‘অগ্নিস্নান’ , আৰু ‘কোলাহল’ ।
১৯৮৩ চনত মুক্তি পায় মহিলা পৰিচালকৰ দ্বাৰা পৰিচালিত প্ৰথম অসমীয়া ছবি ‘নয়নমনি’, পৰিচালনা কৰে সুপ্ৰভা দেৱীয়ে।
ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰধান কৰণবোৰ হৈছে চিত্ৰগৃহৰ অভাৱ, ডাঙৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ, যেনে: বলিউডৰ হেঁচা, একঘেয়েমি ছবি, পৰিবেশকৰ অসমীয়া ছবিৰ প্ৰতি অনিহা ইত্যাদি।
এনে ছবিসমূহৰ ভিতৰত কেইখনমান হৈছে সঞ্জীৱ হাজৰিকাৰ ‘মৎস্যগন্ধা’ , জাহ্নু বৰুৱাৰ ‘কণিকাৰ ৰামধেনু’ আৰু তৰা , মঞ্জু বৰাৰ ‘আকাশীতৰাৰ কথাৰে’ , ‘লাজ’ , ‘জয়মতী’ আৰু ‘আই ক’ত নাই’, সুমন হৰিপ্ৰিয়াৰ ‘কদমতলে কৃষ্ণ নাচে’ , সঞ্জীৱ সভাপণ্ডিতৰ ‘জুয়ে পোৰা সোণ’ আৰু ‘জাতিঙ্গা ইত্যাদি’ , এম মনিৰামৰ ‘মন যায়’ ।
২০০৭ চনত মুক্তি পায় অৰূপ মান্নাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ "জয়মতী"ৰ নামভূমিকাত অভিনয় কৰা আইদেউ সন্দিকৈৰ জীৱনী-ভিত্তিক চলচ্চিত্ৰ ‘আইদেউ’।
আন উল্লেখযোগ্য ছবিৰ ভিতৰত লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীৰ ‘নিমিলা অংক’ , ড॰ ভূপেন হাজৰিকা পৰিচালিত প্ৰথম ছবি ‘এৰা বাটৰ সুৰ’ , আনৱাৰ হুছেইনৰ ‘সৰাপাত’ , বঙালী ছবিৰ প্ৰখ্যাত পৰিচালক প্ৰভাত মুখাৰ্জীৰ ‘পূবেৰুণ’ , ফণী শৰ্মাৰ ‘ পুৱতি নিশাৰ সপোন’ ইত্যাদি।
পূবেৰুণ ছবিখনে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক লাভ কৰাৰ লগতে ১৯৬০ চনৰ জুলাই মাহত অনুষ্ঠিত ষষ্ঠ বাৰ্লিন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হয়।
কাৰণ তেওঁৰ একক প্ৰচেষ্টাতেই ১৯৩৫ চনৰ ১০ মাৰ্চ তাৰিখে প্ৰথম অসমীয়া ছবি জয়মতীয়ে মুক্তি লাভ কৰে৷ ‘চিত্ৰলেখা মুভিটোন’ৰ বেনাৰত নিৰ্মিত এই ছবিখন ভাৰতৰ তৃতীয়খন সবাক ছবি আৰু প্ৰথমখন ৰাজনৈতিক আৰু বাস্তৱবাদী ধাৰাৰ ছবি বুলি অভিহিত কৰা হয়।
কাৰিকৰী শিল্পীৰ অভাৱৰ বাবে জ্যোতিপ্ৰসাদে নিজেই ছবিখনৰ চিত্ৰনাট্য ৰচনা, পৰিচালনা, প্ৰযোজনা, সম্পাদনা, সংগীত ৰচনা তথা পৰিচালনা, নৃত্য নিৰ্দেশনা, কলা নিৰ্দেশনা এই সকলো দিশ তত্ত্বাৱধান কৰে।
অসমীয়া সমাজ আৰু বুৰঞ্জীৰ সমল লৈ নিৰ্মিত জয়মতীত ৰাছিয়ান চলচ্চিত্ৰৰ মন্তাজৰ প্ৰকাশ দেখা পোৱা যায়।
দ্ৰুত সলনি হোৱা কেমেৰাৰ শ্বট, বিশেষভাৱে নিৰ্মাণ কৰা ছেট, আৰু কলা নিৰ্দেশনাত ব্যৱহৃত প্ৰতিকী ব্যঞ্জনাই জ্যোতিপ্ৰসাদৰ কলাত্মক বিবেচনাবোধৰ পৰিচয় দিয়ে।
১৯৬১ চনত মুক্তি পায় লক্ষ্যধৰ চৌধুৰী আৰু প্ৰবীণ ফুকন পৰিচালিত বুৰঞ্জীমূলক ছবি ‘লাচিত বৰফুকন’এ।
এইবোৰৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য কেইখনমান হৈছে নিপ বৰুৱাৰ ‘নৰকাসুৰ’ , অনিল চৌধুৰীৰ ‘মাটিৰ স্বৰ্গ’ , ব্ৰজেন বৰুৱাৰ ‘ইটো সিটো বহুতো’ আৰু ‘ডক্তৰ বেজবৰুৱা’ , সৰ্বেশ্বৰ চক্ৰৱৰ্তীৰ ‘মণিৰাম দেৱান’ , ভূপেন হাজৰিকাৰ ‘প্ৰতিধ্বনি’ , ‘লটি ঘটি’ আৰু ‘চিকমিক বিজুলী’ ।
ইটো সিটো বহুতো আৰু ডক্তৰ বেজবৰুৱা হৈছে ক্ৰমে প্ৰথম অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য হাস্যৰসাত্মক ছবি আৰু প্ৰথম অসমীয়া থ্ৰিলাৰ ছবি।
ডক্তৰ বেজবৰুৱা ছবিখনে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯৬৯ চনৰ অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে।
এই দশকৰ আৰম্ভণিতেই ১৯৪১ চনত মুক্তি লাভ কৰে তৃতীয়খন অসমীয়া ছবি ৰোহিনী কুমাৰ বৰুৱা পৰিচালিত ‘মনোমতী’য়ে।
তাৰ পাছত পাৰ্বতী প্ৰসাদ বৰুৱাই ১৯৪৪ চনত নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াই চতুৰ্থখন অসমীয়া বোলছবি ‘ৰূপহী’।
পাৰ্বতি প্ৰসাদ বৰুৱাই ‘বৰুৱা বোলছবি, ৰূপালী পাম’ নাম দি এটা চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ প্ৰতিষ্ঠানৰ জন্ম দিয়ে।
এই দশকৰ আন ছবিসমূহ হৈছে কমল নাৰায়ণ চৌধুৰীৰ ‘বদন বৰফুকন’ , ফণী শৰ্মাৰ ‘ছিৰাজ’ , সুৰেশ গোস্বামীৰ ‘ৰুণুমী’ , সুনীল গাংগুলীৰ ‘সতী বেউলা’ আৰু প্ৰবীণ ফুকনৰ ‘পাৰঘাট’ ।
শ্ৰেষ্ঠ আঞ্চলিক ভাষাৰ ছবি বঁটা লাভ কৰা আনকেইখন ছবি হৈছে অৰণ্য, ওপজা সোণৰ মাটি, মমতা, চামেলি মেমচাব, পুতলা ঘৰ, আৰু কল্লোল।
চামেলি মেমচাবৰ সংগীত পৰিচালনাৰ বাবে ভূপেন হাজৰিকাই শ্ৰেষ্ঠ সংগীত পৰিচালকৰ ‘ৰজত কমল বঁটা’ লাভ কৰে।
অসমৰ চলচ্চিত্ৰই মূলতঃ অসমীয়া ভাষাত নিৰ্মিত চলচ্চিত্ৰসমূহকে বুজায় যদিও অন্য স্থানীয় ভাষা, যেনে- বড়ো, কাৰ্বি, মিচিং, ৰাভা, ডিমাচা আদিত নিৰ্মিত চলচ্চিত্ৰও ইয়াৰ অন্তৰ্গত।
১৯৩৫ চনৰ ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ ছবি জয়মতীৰ জৰিয়তেই অসমৰ চলচ্চিত্ৰৰ উদ্যোগে জন্ম লাভ কৰে।
‘যৌৱনে আমনি কৰে’ৰ সফলতাৰ পাছত এই দশকৰ প্ৰথমাৰ্ধত বহুতো বাণিজ্যিকধৰ্মী অসমীয়া ছবি নিৰ্মাণ হয়।
আন জনপ্ৰিয় ছবিসমূহৰ মাজত মুন্না আহমেদৰ ‘জোন জ্বলে কপালত’ , সুমন হৰিপ্ৰিয়াৰ ‘কইনা মোৰ ধুনীয়া’ , চন্দ্ৰ মুদৈৰ ‘মাঘত মামনিৰ বিয়া’ , ‘চুৰেন চোৰৰ পুতেক’ আৰু ‘জোনদা ইমান গুণ্ডা’ , বাণী দাসৰ ‘মন’ আদি অন্যতম।
সমৰেন্দ্ৰ নাৰায়ণ দেৱৰ ‘অৰণ্য’ আৰু ‘পুতলা ঘৰ’ , দ্বিজেন্দ্ৰ নাৰায়ণ দেৱৰ ‘যোগ বিয়োগ’ , প্ৰথমখন ৰঙীন অসমীয়া কথাছবি কমল নাৰায়ণ চৌধুৰীৰ ‘ভাইটি’ , ব্ৰজেন বৰুৱাৰ ‘ওপজা সোণৰ মাটি’ , নলিন দুৱৰাৰ ‘মমতা’ , মনোৰঞ্জন সুৰীৰ ‘উত্তৰণ’ , প্ৰবীণ বৰাৰ ‘পৰিণাম’ , দেউতি বৰুৱাৰ ‘বৃষ্টি’ , পুলক গগৈৰ ‘খোজ’ , দিবন বৰুৱাৰ ‘তৰামাই’ , আব্দুল মজিদৰ ‘চামেলি মেমচাব’ , পদুম বৰুৱাৰ ‘গঙাচিলনীৰ পাখি’ , অতুল বৰদলৈৰ ‘কল্লোল’ আদি ৭০ দশকৰ উল্লেখযোগ্য ছবি।
কিন্তু কম খৰচত নিৰ্মাণ কৰিবলগীয়া হোৱা বাবে ছবিখনৰ শৈল্পিক মূল্য বহু পৰিমাণে কমি যোৱা বুলি জ্যোতিপ্ৰসাদে আক্ষেপ কৰিছিল।
দুখজনকভাৱে ৰাইজৰ সঁহাৰি সত্ত্বেও ছবিখনৰ নিৰ্মাতা ‘চিত্ৰাৱলী পিকচাৰ্চে’ লাভৰ মুখ দেখা নাপালে।
অন্য হাতে ১৯৫২ চনত বিষ্ণুৰাম মেধিৰ চৰকাৰে অজ্ঞাত কাৰণত ৰুণুমী ছবিখনৰ প্ৰদৰ্শনত পৰা বাধা নিষেধ আৰোপ কৰে।
যদিও এই উদ্যোগৰ ইতিহাস পুৰণি আৰু বহুসংখ্যক ছবিয়ে ৰাষ্ট্ৰীয়স্তৰত সন্মান লাভ কৰিছে, তথাপিও ৰাষ্ট্ৰীয় তথা আন্তৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰৰ্যায়ত ই বিশেষ চমক প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আজিকোপতি সক্ষম হোৱা নাই।
তদুপৰি ডাঙৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ, যেনে: বলিউডে সদায়ে এই স্থানীয় উদ্যোগটোৰ প্ৰসাৰত সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰি আহিছে।
আগত উল্লিখিত ব্যক্তিসকলৰ লগতে এই সময়চোৱাত চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰা আন ব্যক্তিসকল হৈছে প্ৰবীণ শৰ্মা, শৈল বৰুৱা, আব্দুল মজিদ, অমৰ পাঠক, ইন্দুকল্প হাজৰিকা, দেৱকুমাৰ বসু, অমুল্য মান্না, গৌৰী বৰ্মন, অতুল বৰদলৈ, সুজিত সিং, নলিন দুৱৰা, প্ৰফুল্ল বৰুৱা আদি।
এই দশকৰ আন কেইখনমান অন্যতম ছবি হৈছে হেমেন দাসৰ ‘যুঁজ’ , পুলক গগৈৰ ‘ৰেল আলিৰ দূবৰি বন’ আৰু ‘মৰম নদীৰ গাভৰু ঘাট’ , সঞ্জীৱ হাজৰিকাৰ ‘মিমাংসা’ , চন্দ্ৰ মুদৈৰ ‘অগ্নিগড়’ , দীপক ভূঞাৰ ‘দেউতাৰ বিয়া’ , পৰমানন্দ ৰাজবংশীৰ ‘অনল’ , ধীৰাজ কাশ্যপৰ ‘মোহমুক্তি’ আদি।
৮০ৰ দশকৰ আন কেইখনমান উল্লেখযোগ্য ছবি হৈছে শিৱপ্ৰসাদ ঠাকুৰৰ ‘বোৱাৰী’ আৰু ‘সোণ মইনা’ , নিপ বৰুৱাৰ ‘ককাদেউতা নাতি আৰু হাতী’ , চাৰুকমল হাজৰিকাৰ ‘আলোকৰ আহ্বান’ আৰু ‘বান’ , জন্‌ছ মহলীয়াৰ ‘বহাগৰ দুপৰীয়া’ , ধীৰু ভূঞাৰ ‘প্ৰথম ৰাগিনী’ আদি।
ইংৰাজৰ দিনত শাসন পৰিচালনাৰ বাবে স্থানীয় কিছুমান অভিজাতসম্প্ৰদায়ৰ হাতত শাসনৰ কিছু দায়িত্ব অৰ্পিত কৰা হৈছিল।
বৰ্তমানৰ ৰঙিয়া নগৰৰ সীমাত অৱস্থিত জেকেৰীয়া নামৰ এখন গাঁৱৰ কাষতে সন্ধ্যাঝাৰ নামৰ এখন অটব্য অৰণ্য আছিল।
গাইজনীয়ে হেনো নিতৌ শেষ নিশা ডিঙিৰ বান্ধ খুলি সন্ধ্যাঝাৰ অৰণ্যলৈ গৈ এজোপা বিৰিণা গছৰ ওপৰত ওহাৰ পাতি গাখীৰ ঢালি পুনৰ গোহালিলৈ ঘূৰি আহিছিল।
সদৰামীন বৰুৱাই এই কথা গম পাই সেই ৰহস্য উদ্‌ঘাটন কৰাৰ বাবে বিৰিণা গছজোপা থকা ঠাইখিনি খন্দোৱালে আৰু তাতে এটা শ্ৰীকৃষ্ণৰ বিগ্ৰহ উদ্ধাৰ হ'ল।
অৱশেষত পূজাৰীয়ে বিগ্ৰহৰ আগত প্ৰণিপাত কৰি জনালে যে যিজন বিগ্ৰহক দৌলত থাপিব সেইজনে যেন চাৰি আঙুলি আগবাঢ়ি প্ৰমাণ দেখুৱায়।
ইয়াৰ পিছতে যথাৰীতি নতুন বিগ্ৰহকে দৌলত স্থাপন কৰা হ'ল আৰু তেতিয়াৰে পৰা এইজনা বিগ্ৰহ দৌল গোবিন্দ নামেৰে জনাজাত হৈ পৰে।
ইয়াৰোপৰি দৈনিক অগণন ভক্তই আগবঢ়োৱা পূজা আৰু সেইসকলৰ মাজত ভোগৰ প্ৰসাদ বিতৰণ দৌল গোবিন্দ মন্দিৰৰ লক্ষণীয় বৈশিষ্ট্য।
পূৰবী বৰমুদৈৰ গল্প-উপন্যাসত অসমৰ গ্ৰামীণ লোকজীৱনৰ আভাস দেখা যায় সেই লোকজীৱনৰ আহে-আঁহে সোমাই থকা নিৰ্ভাজ প্ৰকৃতিৰ সুন্দৰতা আৰু ভয়ংকৰতা তেওঁৰ কেইবাটাও সাৰ্থক গল্প-উপন্যাসৰ উপজীব্য।
কল্পনাতকৈ বাস্তৱৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰশীল বাবে বৰমুদৈয়ে গল্প-উপন্যাস ৰচনাত স্বতঃস্ফূৰ্ততাত বিশ্বাস নকৰে।
সেয়ে তেওঁৰ উপন্যাস গজৰাজ প্ৰেম আৰু বন্দীত্ব , শান্তনুকুলনন্দন আৰু গৰীয়সীত ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰকাশিত এটা আলিবাটৰ কথাৰ কাহিনী নিৰ্মাণৰ আঁৰত ঔপন্যাসিকাৰ গভীৰ অধ্যয়ন আৰু গৱেষণাৰ চিন স্পষ্ট।
পূৰবী বৰমুদৈৰ প্ৰথম উপন্যাস 'গজৰাজ প্ৰেম আৰু বন্দীত্ব' প্ৰকাশ হয় ১৯৯৯ চনত আৰু তাৰ পাছৰেপৰাই বৰমুদৈৰ ৰচনাই পঢ়ুৱৈৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে।
ইয়াৰে ভিতৰত 'ৰূপোৱালি নৈ সোণোৱালী ঘাট', ১ লাখ ৮৫ হেজাৰ শব্দ আৰু ১০১-টা সৰু-বৰ চৰিত্ৰৰে এখন বৃহৎ কলেৱৰৰ উপন্যাস।
১৯৬৭ চনত পূৰবী বৰমুদৈয়ে তেজপুৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বহুমুখী বালিকা বিদ্যালয়ৰপৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়, আৰু ১৯৭০ চনত দৰং মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৯৭৬ চনত বিশিষ্ট শিক্ষাবিদ, সাহিত্য সমালোচক আনন্দ বৰমুদৈৰ লগত পূৰৱী বৰমুদৈ বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয়।
বৰমুদৈৰ গল্পই ১৯৬৭ চনত 'দৈনিক অসম'ৰ দ্বাৰা অনুষ্ঠিত সদৌ অসম ভিত্তিক চুটিগল্প প্ৰতিযোগিতাত দ্বিতীয় স্থান লাভ কৰিছিল।
পূৰবী বৰমুদৈয়ে প্ৰথমে শিক্ষকৰ চাকৰি গ্ৰহণ কৰিছিল যদিও সাহিত্য চৰ্চাত একাণপতীয়াকৈ লগাৰ সুবিধাৰ্থে চাকৰি ত্যাগ কৰে।
প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ অগ্নিসাক্ষীৰ বাণিজ্যিক সফলতা আৰু নতুন পৰিচালকৰ শিতানত দুটাকৈ বঁটা লাভ কৰাৰ পাছত "জেতুকা পাতৰ দৰে" হ'ল যদুমণি দত্ত পৰিচালিত দ্বিতীয়খন চলচ্চিত্ৰ।
বোলছবিখনৰ বিষয়ে তেওঁ কয় যে, "সমাজৰ নিম্নশ্ৰেণীৰ ওপৰত চলি থকা দুৰ্নীতি, শোষণ আৰু জাতি-ধৰ্ম অনুসৰি বিভাজন ইত্যাদিৰ পৰা আমাৰ সমাজখনক মুক্ত কৰাৰ কাৰণে নতুন প্ৰজন্মৰ দৃঢ় মানসিকতাই হৈছে চলচ্চিত্ৰখনৰ মূল ভেঁটি।
চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ একে নামৰ উপন্যাসৰ ওপৰত আধাৰিত এই বোলছবিখনে ৫৮-তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ পুৰস্কাৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ সন্মান লাভ কৰিছিল।
ছৈয়দ আব্দুল মালিকৰ একে নামৰ উপন্যাসখনৰ মূলসুঁতিৰ পৰা অকণো ফালৰি নাকাটি চিত্ৰনাট্য প্ৰস্তুত কৰিছে মুনিন বৰুৱায়।
অসমীয়া সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা বিশেষ অৱদানৰ কাৰণে তেখেতক ১৯৩৪ চনত মঙ্গলদৈত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ বাৰ্ষিক অধিৱেশনৰ সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হয়।
বৰঙাবাৰী পাঠশালা আৰু তেজপুৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰি তেখেতে কলিকতা মেট্ৰ’প’লিটান কলেজৰপৰা এফ এত উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
কলিকতাত থকা অৱস্থাত তেওঁ অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধনী সভাৰ এজন সক্ৰিয় সদস্য হয় আৰু জোনাকী কাকতত নিয়মীয়া লিখিবলৈ লয়।
সাহিত্য চৰ্চাৰ কামত লাগি থাকি তেওঁৰ পঢ়া আধৰুৱা হয় আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ডিগ্ৰী নোলোৱাকৈয়ে ঘৰলৈ উভতি আহে।
শিৱসাগৰৰ বেজবৰুৱা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষকতাৰে চাকৰি জীৱনৰ পাতনি মেলি তেখেতে পিছলৈ ছাব-ইন্সপেক্টৰ, ইন্সপেক্টৰ, শিলচৰ আৰক্ষী প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰৰ অধ্যক্ষ, গুৱাহাটী আৰু ডিব্ৰুগড়ৰ সহ আৰক্ষী অধীক্ষক আদি পদত কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে।
ইয়াৰ মাজতে তেখেতে জোনাকী আৰু বিজুলী আলোচনীৰ লগত জড়িত হৈ পৰে আৰু অসমীয়া সাহিত্য ক্ষেত্ৰত প্ৰভুত বৰঙণি যোগায়।
জোনাকীৰ পাতত আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাৰ সাহিত্যিক তথা কাব্যিক চেতনা বিকাশ হ’লেও প্ৰকৃততে স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি থকাৰ সময়তেই ছাত্ৰ সকলে গঢ়ি তোলা এক বৈঠকত মাধৱ চন্দ্ৰ বৰদলৈয়ে সভাপতিৰ দায়িত্ব ৰূপায়ন কৰিছিল।
গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা যে এই সভাতেই আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাই নিজে ৰচিত ‘নৱবৰ্ষ’ আৰু ‘অসম’ নামৰ দুটা কবিতা পাঠ কৰিছিল।
এক সাংস্কৃতিক তথা বৌদ্ধিক পৰিৱেশত ডাঙৰ হোৱা আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাৰ জীৱনত মাতৃৰ প্ৰভাৱ আছিল অপৰিসীম।
ইয়াৰ বাবে তেওঁ অসম সাহিত্য সভাই আয়োজন কৰা উপন্যাসৰ পাণ্ডুলিপি প্ৰতিযোগিতাত প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰে।
১৯৬২ চনৰ চীন-ভাৰত যুদ্ধৰ সময়ত তিনিচুকীয়া জিলাৰ মাকুমৰ পৰা বন্দী কৰি ৰাজস্থানলৈ লৈ যোৱা ১৫০০ জন চীনা-ভাৰতীয় লোকৰ দুখ-দুৰ্দশাৰ কাহিনী ইয়াত বৰ্ণিত হৈছে।
ড॰ ৰীতা চৌধুৰী অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এগৰাকী কবি, ঔপন্যাসিক আৰু সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী সাহিত্যিক।
তেওঁ সম্প্ৰতি কটন মহাবিদ্যালয়ৰ ৰাজনীতি বিজ্ঞান বিভাগৰ জ্যেষ্ঠ প্ৰবক্তা ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে ।
ৰীতা চৌধুৰীয়ে উজনি হাফলং প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত মাৰ্ঘেৰিটা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত পঢ়ে।
কটম মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে ১৯৫৪ চনত অৰ্থনীতিৰ স্নাতক পৰীক্ষাত আৰু ১৯৫৭ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা একে বিষয়তে স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
তাৰ পিছত তেখেতে নিজৰ ঠাইলৈ উভতি গৈ ভট্টদেৱ মিলন সমিতিৰ সম্পাদকৰূপে কাম কৰে আৰু ব্যাসকুচিত প্ৰথমটো পুথিভঁৰাল স্থাপন কৰাত আগভাগ লয়।
১৯৫৮ চনৰ ১ ছেপ্টেম্বৰত ভৱানন্দ ডেকাই প্ৰাগজ্যোতিষ মহাবিদ্যালয়ৰ অৰ্থনীতি বিভাগৰ অধ্যাপকৰূপে যোগদান কৰে।
প্ৰাগজ্যোতিষ মহাবিদ্যালয়ত কাম কৰি থকা কালতে তেখেতে এবছৰৰ ছুটী লৈ কেন্দ্ৰীয় লোকসেৱা আয়োগৰ জ্যেষ্ঠ গৱেষক হিচাপে কাম কৰে।
তেখেতে অসমৰ আন চাৰিখন স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ ৰূপেও বিভিন্ন সময়ত কাম কৰিছিল।
তেখেতে ১১৪খন অৰ্থনীতি, ৰাজনীতি বিজ্ঞান আৰু সাহিত্য সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন গ্ৰন্থ, পাঠ্যপুথি ৰচনা আৰু প্ৰকাশ কৰিছে।
১৯৬৮ চনত পৰীক্ষিত হাজৰিকা আৰু উপেন্দ্ৰ নাথ গোস্বামীৰ সতে মিলি তেখেতে দিল্লীত অসমীয়া সহিত্য সমাজ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয় আৰু কেন্দ্ৰীয় লোকসেৱা আয়োগত অসমীয়া ভাষাৰ সুকীয়া বিভাগ খোলাতো তেখেতে আগভাগ লৈছিল।
তেখেতৰ মৃত্যুৰ পিছত প্ৰাগজ্যোতিষ মহাবিদ্যালয়ে প্ৰতিবছৰে 'ভৱানন্দ ডেকা সোঁৱৰণী বক্তৃতা' অনুষ্ঠিত কৰি আহিছে।
২০০৬ চনৰ ৪ ডিচেম্বৰত তেখেতে বাৰ্ধক্যজনিত ৰোগত গুৱাহাটীৰ পূব শৰণীয়াৰ নিজা বাসগৃহত মৃত্যুবৰণ কৰে।
'শ্বেৰ চৌধুৰী' অসমৰ এগৰাকী সংগীত পৰিচালক, চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা, আলোকচিত্ৰ শিল্পী আৰু চিত্ৰকৰ।
এখেতে পৰিচালনা কৰা তথ্যচিত্ৰ 'ছাউণ্ড অৱ ডায়িং কালাৰ্ছ' -এ 'পৰ্যটন ক্ষেত্ৰৰ বাবে উদ্গনিমূলক তথ্যচিত্ৰ' শিতানৰ শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটালাভ কৰে।
উত্তৰ-’পূৰ্বাঞ্চলৰ সাতোটা জনজাতিৰ পাৰম্পৰিক কলাৰ লগত আধুনিক সংস্কৃতিৰ সংঘাটক উপজীৱ্য কৰি নিৰ্মাণ কৰা এই তথ্যচিত্ৰখনিত কথাৰ সলনি ছাবটাইটেল আৰু সংগীত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
' '-য়ে 'পৰ্যটন ক্ষেত্ৰৰ বাবে উদ্গনিমূলক তথ্যচিত্ৰ' শিতানৰ শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে।
ইয়াৰ পাছত শ্বেৰ চোধুৰীয়ে ক্ৰমে 'হলধৰ' , 'মীমাংসা' , 'আই কিল্ড হিম ছাৰ', 'ৰাগ-বিৰাগ', 'অদাহ্য', 'চক্ৰবেহু', 'অহিৰ ভৈৰৱ' আদি অসমীয়া কথাছবিৰ সংগীত পৰিচালনা কৰে।
কাৰ্বি ভাষাৰ কাহিনী ছবি 'ৰংবিন'ৰ লগতে শ্বেৰ চৌধুৰীয়ে তথ্যচিত্ৰৰ সংগীত-পৰিচালক হিচাপেও কাম কৰিছে।
গৌতম বৰা নিৰ্দেশিত ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্ত তথ্যচিত্ৰ : -ত সংগীত পৰিচালক আছিল শ্বেৰ চৌধুৰী।
পাছলৈ সংগীতৰ লগত জড়িত নিজৰ দুই বায়েকৰ অনুপ্ৰেৰণাত সংগীতৰ লগত জড়িত হয় আৰু বিভিন্ন বাদ্যযন্ত্ৰ বজোৱাত মনোনিবেশ কৰে।
বন্ধু ধীৰু ভূঞাৰ উদ্যোগত প্ৰথম ৰাগিনী চলচ্চিত্ৰৰ কলা আৰু সংগীত পৰিচালনাৰ লগতে মুখ্য সহকাৰী পৰিচালকৰ দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰে।
ইয়াৰ বাবে তেখেতে ইষ্টাৰ্ণ ইণ্ডিয়া মোছন পিক্‌ছাৰ এছ'চিয়েচনৰ সংগীত পৰিচালকৰ বঁটা লাভ কৰে।
১৯৮৯ চনত নিৰ্মিত গৌতম বৰাৰ কাৰ্বি ভাষাৰ ছবি 'ৱশ্ব'বিপো'ত দিয়া সংগীতৰ বাবে শ্বেৰ চৌধুৰীয়ে শ্ৰেষ্ঠ সংগীত পৰিচালকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে।
শৈশৱ কালত শ্বেৰ চৌধুৰীয়ে ঘাইকৈ ঘৰৰ অনুপ্ৰেৰণাতে বিভিন্ন বাদ্যযন্ত্ৰ বজাবলৈ আৰম্ভ কৰে।
মেণ্ডোলিন বজোৱাত তেখেতে বিশেষ দক্ষতাৰ পৰিচয় দিছিল আৰু ভূপেন হাজৰিকা, জয়ন্ত হাজৰিকাৰ লগত মঞ্চ আৰু ৰেডিঅ' অনুষ্ঠানত বাদ্যযন্ত্ৰ সংগত কৰি সংগীত জগতত প্ৰৱেশ কৰে।
দূৰদৰ্শনৰ বাবে শ্বেৰ চৌধুৰীয়ে অৰুণাচলৰ 'মেথোন'ৰ ওপৰত নামে এখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰে।
দূৰদৰ্শনৰ বাবেই য়েছে দৰজি থংছেৰ উপন্যাসৰ আধাৰত নিৰ্মাণ কৰে সাতোটা খণ্ডৰ এখন ধাৰাবাহিক 'লিংখিক'।
১৯৫০ চনৰ ১১ ডিচেম্বৰ তাৰিখে ফ্ৰান্সৰ 'ৰইন-পোলে কোম্পানী'য়ে 'প্ৰোমেথাজিন' নামৰ দৰৱৰ আণৱিক গাঁঠনিৰ কিছু সালসলনি কৰি এটা নতুন দৰৱ প্ৰস্তুত কৰে।
কিন্তু ইয়াৰ টোপনি আনিব পৰা গুণাগুণ লক্ষ্য কৰি 'হেনৰি লেবোৰিট' নামৰ শল্য চিকিৎসক এজনে ইয়াক মানসিক অস্থিৰতা কমোৱাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।
এই গুণাগুণ লক্ষ্য কৰি 'পিয়েৰ ডেনিকাৰে' পেৰিছৰ ছেইণ্ট এনি হস্পিটালত মানসিক ৰোগৰ চিকিৎসাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰে।
এই ঔষধ বিধৰ বাবেই প্ৰথমবাৰৰ বাবে 'পগলা ফাটেক'ত ভৰ্তি হৈ থকা ৰোগীক সুস্থ কৰি ঘৰলৈ পঠিয়াব পৰা হৈছিল।
মানসিক ৰোগ চিকিৎসা বিজ্ঞানত' ক্ল'ৰপ্ৰ'মাজিন'ৰ আৱিষ্কাৰ এক বৈপ্লৱিক পৰিঘটনা বুলি অভিহিত কৰা হয়।
যিবিলাক ৰোগত মানুহজনে নিজেই বুজি পাব যে তেখেতে কিবা এটা মানসিক অসুবিধাত ভুগিছে, সেইবিলাকক কোৱা হয়--'নিউৰ'ছিছ' আৰু যিবিলাক ৰোগত ৰোগীয়ে নিজৰ মানসিক অৱস্থাক বুজি নাপায়, সেইবিলাকক 'ছাইক'ছিছ' বোলে।
আনহাতে 'স্কিজোফ্ৰেনিয়া' ৰোগত মানুহজনে অদ্ভুত আচৰণ কৰে, কিন্তু তেওঁলোকে নিজে বুজি নাপায় যে তেওঁলোক কিবা অসুবিধাত ভুগিছে।
তেখেতে ১৭৯৩ চনত পেৰিছৰ 'বিয়েট্ৰি' চিকিৎসালয়ৰ ৰোগীসকলক আবদ্ধ কৰি ৰখাৰ নিয়ম বন্ধ কৰি দিছিল।
পিনেলৰ এই কাৰ্য্যক মানসিক ৰোগ বিজ্ঞানৰ লগতে আধুনিক চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ এক মাইলৰ খুঁটি বুলি গণ্য কৰা হয়।
ৰোগীক বন্ধন মুক্ত কৰি সাধাৰণ মানুহৰ দৰে চিকিৎসা কৰিবলৈ আগবঢ়োৱা তেখেতৰ মতবাদক 'মানৱীয় চিকিৎসা' নাম দিয়া হৈছিল।
এই ধাৰণা অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ এই কাৰণেই যে আজিও মানসিক ৰোগৰ নিদানৰ বাবে লক্ষণৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়।
আনহাতে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰপৰা এটা কথা জানিব পৰা গৈছিল যে অকল জৈৱিক প্ৰক্ৰিয়াৰ বাবেই মানসিক ৰোগ নহ'বও পাৰে।
১৯৭৫ চনত 'জৰ্জ এঞ্জেল'-এ প্ৰবৰ্তন কৰা এই মতবাদ অনুসৰি যিকোনো ৰোগ এটাৰ লক্ষণ আৰু তাৰ চিকিৎসাৰ লগত তিনিটা ধাৰণা একেলগে নিহিত হৈ থাকে।
'ৰোগৰ জৈৱিক কাৰণ', 'ৰোগৰ প্ৰতি ভুগি থকা ব্যক্তিগৰাকীৰ মানসিক ধাৰণা' আৰু 'সমাজখনে ৰোগ আৰু ৰোগীৰ প্ৰতি পোষণ কৰা ধাৰণা', এই তিনিওটা বস্তুৱে ৰোগবিধৰ লক্ষণ আৰু চিকিৎসাৰ সুবিধা-অসুবিধা নিৰ্ণয় কৰে।
সেয়ে অকল ৰোগৰ উপশমৰ বাবে ঔষধ দিয়াৰ বাহিৰেও চিকিৎসকে ৰোগীৰ মনোজগত আৰু সামাজিক ধ্যান-ধাৰণাৰ প্ৰতিও চকু ৰখা দৰকাৰ।
পিনেলৰ আদৰ্শৰে গঢ়ি উঠা মানসিক ৰোগ চিকিৎসালয়ৰ সংখ্যা ধীৰে ধীৰে বাঢ়িবলৈ ধৰে আৰু উনৈছ শতিকাৰ শেষ ভাগলৈ সমগ্ৰ পৃথিৱীতে এনে চিকিৎসালয় গঢ়ি উঠে।
34 উল্লেখনীয় যে এনে চিকিৎসালয় সংখ্যাত অসংখ্য আৰু তাত ৰোগীক মানৱীয় দৃষ্টিভঙ্গীৰে ৰখা হ'লেও প্ৰকৃত চিকিৎসাৰ নামত তেনে কোনো বিকাশ হোৱা নাছিল।
তথাপিও এই চিকিৎসালয়বোৰে মনোৰোগ বিজ্ঞানৰ বিকাশত বিশেষ অৱদান আগবঢ়াবলৈ সক্ষম হৈছিল কাৰণ এই প্ৰতিষ্ঠানে মানসিক ৰোগী অধ্যয়ন কৰিবলৈ সুবিধা প্ৰদান কৰিছিল।
'পগলা ফাটেক'বোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল বিশ্ববিদ্যালয় সমূহে, আৰু মানসিক ৰোগ বিষয়ত আগ্ৰহী লোকসকলক ৰোগী অধ্যয়নৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল।
বিংশ শতিকাৰ আদি ভাগতে প্ৰথমে মানসিক ৰোগসমূহক শ্ৰেণীবিভাগ কৰাৰ এটা উল্লেখযোগ্য ধাৰণাৰ জন্ম হয়।
উল্লেখনীয় যে ক্ৰেপেলিনে আগবঢ়োৱা নিয়মৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই এতিয়াও মানসিক ৰোগক শ্ৰেণী বিভাজন কৰা হৈ আহিছে।
ক্ৰেপেলিনৰ আন এটা উল্লেখনীয় অৱদান আছিল মানসিক ৰোগসমূহক মগজুৰ জৈৱিক ক্ৰিয়াৰ বিসংগতিৰ ফলত উদ্ভৱ হোৱা বুলি আগবঢ়োৱা ধাৰণাটো।
কিন্তু ক্ৰেপেলিনে মগজুৰ চিন্তা-চৰ্চাৰ বিসংগতিৰ ফলত মানসিক ৰোগৰ উদ্ভৱ হোৱাৰ ধাৰণাটো মানি লোৱা নাছিল আৰু সকলো মানসিক ৰোগেই মগজুৰ ক্ৰিয়াৰ বিজুতিৰ বাবে হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰিছিল।
উল্লেখনীয় যে মগজুৰ কাৰ্য্যপ্ৰণালীত বিংসগতি ঘটিলে মানসিক ৰোগ হ'ব পাৰে, এই ধাৰণাটো আগতেও মানি চলা হৈছিল, কিন্তু সকলো মানসিক ৰোগ মগজুৰ ৰোগ হ'ব পাৰে, এই ধাৰণাটো মানি লোৱা হোৱা নাছিল।
আৰু সোনকালেই ফ্ৰয়েডৰ তত্ত্বৰ বিভিন্ন অনুসিদ্ধান্তৰে সকলো মানসিক ৰোগক ব্যাখ্যা কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হয়।
উনবিংশ শতিকাৰ মাজভাগলৈ মনোৰোগ বিজ্ঞান মূলতঃ: ফ্ৰয়েডীয় আৰু ব্যৱহাৰিক মনোবিজ্ঞানৰ ধাৰণাৰে পৰিপুষ্ট হৈ আছিল।
১৬৫৬ খ্ৰীষ্টাব্দত ফ্ৰান্সৰ চতুৰ্দশ লুই-য়ে মানসিক ৰোগৰ চিকিৎসাৰ বাবে প্ৰথমে এলানি চিকিৎসালয়ৰ স্থাপন কৰে।
ইংলেণ্ডত ১৭৫৮ চনত 'উইলিয়াম বেটি'য়ে প্ৰথমে মানসিক ৰোগীসকলক চিকিৎসাৰ লগতে সহৃদয়তা আৰু সমবেদনা দেখুৱাব লাগে এই ধাৰণাৰ বিষয়ে কৈ গৈছিল।
১৭৯৮ চনত ইংলেণ্ডৰ ৰজা তৃতীয় জৰ্জৰ মানসিক বিকাৰ ভাল হোৱাৰ পাছত 'মানসিক ৰোগ উপশম হ'ব পাৰে' এই বিশ্বাস প্ৰথমে গঢ় লৈ উঠে।
বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ পৰিসংখ্যা অনুসৰি প্ৰতি ৪ জনৰ ভিতৰত এজন মানুহ কোনো এবিধ মানসিক ৰোগৰ চিকাৰ হয়।
এই পৰিসংখ্যা মতে মানসিক ৰোগৰ প্ৰাদুৰআভৱ ডায়েবেটিছ, কৰ্কট ৰোগ আৰু হৃদযন্ত্ৰৰ ৰোগতকৈও বেছি।
মানসিক ৰোগসমূহে গোটেই পৃথিৱীতে সৰ্বাধিক প্ৰাদুৰ্ভাৱ থকা ৰোগৰ তালিকাখনৰ প্ৰথম দহটা স্থানৰ ভিতৰত পাঁচটাই অধিকাৰ কৰি আছে।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, কানাদা আৰু পশ্চিম ইউৰোপত সৰ্বাধিক প্ৰাদুৰ্ভাৱ থকা ৰোগেই হৈছে মানসিক ৰোগ।
ফ্ৰয়েড আৰু উত্তৰসূৰী সকলৰ 'মনোবিশ্লেষণ' , আনফালে 'ব্যৱহাৰিক মনোবিজ্ঞান'ৰ 'ব্যৱহাৰিক চিকিৎসা' ।
'পগলা' বুলি সাধাৰণভাৱে অভিহিত কৰা 'ছাইক'ছিছ'ৰ ৰোগীসকলক চিকিৎসা কৰিবলৈ বিশেষ ফলপ্ৰসূ উপায় নাছিল।
এই 'পগলা ফাটেক' সমূহত অধ্যয়নৰত মানসিক ৰোগ চিকিৎসক সকলে যথেষ্ট কষ্ট স্বীকাৰ কৰি কামত ব্ৰতী হৈছিল যদিও, মানসিক ৰোগৰ চিকিৎসা বিষয়ত বিশেষ আগবাঢ়িব পৰা হোৱা নাছিল।
তেওঁলোকে মূলতঃ ৰোগীৰ লক্ষণ সমূহহে অধ্যয়ন কৰিছিল, চিকিৎসা প্ৰদানৰ নামত ৰোগীক মৰম কৰি ৰখাৰ বাহিৰে কৰিব লগীয়া একোৱেই নাছিল।
এই অসমৰ্থতাৰ প্ৰতিফল স্বৰূপে সৃষ্টি হৈছিল ৰোগীৰ ওপৰত বিভিন্ন পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা, আৰু তাৰে কিছুমান আছিল শুনিবলৈ ভয় লগা বিধৰ।
ফ্ৰয়েডৰ ধাৰণাসমূহৰ আৰম্ভণি হৈছিল 'হিষ্টিৰিয়া' ৰোগীৰ চিকিৎসা সংক্ৰান্তিয় অধ্যয়নৰ পাছত।
অৱশ্যে ফ্ৰয়েডৰ ধাৰণা সমূহ ঘাইকৈ আগতে কৈ অহা 'নিউৰ'ছিছ' ভাগৰ মনোৰোগৰ চিকিৎসাৰ বাবেহে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
খ্ৰীষ্ট পূৰ্ব পঞ্চম শতিকাৰপৰাই মানসিক ৰোগৰ বিষয়ে তথ্য উল্লেখ আছে যদিও সেয়া কোনো ৰোগৰ লক্ষণ বুলি নলৈ ভগৱানৰ শাস্তি বা অপদেৱতাৰ প্ৰকোপ হিচাপেহে উল্লেখ আছে।
মানসিক ৰোগক ঈশ্বৰৰ অভিশাপ হিচাপে ধৰা হৈছিল বাবে ইয়াৰ চিকিৎসাৰ বাবে সাধাৰণতে পুৰোহিতসকলে জৰা-ফুকাৰ বিধান দিছিল।
বিশেষকৈ যঁজা সন্তান, যাৰ জিনীয় ক্ৰম একে কিন্তু কিবা কাৰণত বেলেগ বেলেগ পিতৃ-মাতৃৰ হাতত প্ৰতিপালন হৈছে, তেনে যঁজা সন্তানৰ ওপৰত।
এনে গৱেষণাৰ পৰা দেখা গৈছে যে প্ৰকৃতি আৰু প্ৰতিপালন দুয়োটাই মানসিন ৰোগৰ কাৰণ হ'ব পাৰে, আৰু তাতকৈ আগ্ৰহজনক ফলাফল দেখা গৈছিল যে আচলতে প্ৰকৃতি আৰু প্ৰতিপালন পানী নসৰকা দুটা কোঠালী নহয়।
আৰু দেখা পোৱা বিসংগতি নথকাকৈয়ো যে মগজুৰ কাৰ্য্য-প্ৰণালী ব্যাহত হ'ব পাৰে তাক সফল ভাৱে ব্যাখ্যা কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়।
আনহাতে, 'প্ৰতিপালন' মতবাদ অনুসৰি, মানসিক ৰোগৰ মূল কাৰণ হৈছে, বিকাশৰ সময়ত এজন ব্যক্তিয়ে লাভ কৰা প্ৰতিপালনৰ গুণাগুণৰ ওপৰত, যেনে ৰোগীৰ পিতৃ-মাতৃয়ে কি পৰিবেশত ব্যক্তিগৰাকীক ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল।