polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
১৯১৯ চনত ৰামানুজন ভাৰতলৈ ঘূৰি অহাটো নিশ্চিত হোৱাত মাকলৈ দিয়া চিঠিত জানকীক বোম্বাই ৰে'ল ষ্টেচনত লগ ধৰিবলৈ লিখিছিল যদিও মাকে সেই চিঠি জানকীলৈ নপঠালে।
সুদীৰ্ঘ পাঁচ বছৰৰ মূৰত দেখা অসুখে বিধস্ত কৰা শীৰ্ণ শৰীৰৰ ৰামানুজনক জানকীয়ে এবছৰ বিশেষ যত্ন লয়।
ৰামানুজনৰ শৰীৰৰ বিষ পাতলাবলৈ গৰম সেক দিয়ে আৰু তাৰ বাবে পানী তপতাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা পিতলৰ পাত্ৰ এটা জানকীয়ে আজীৱন নিজৰ লগত সাঁচি ৰাখে।
ইংলেণ্ডলৈ যোৱাৰ পিছত চিঠিৰে ৰামানুজনে পৰিয়ালৰ সৈতে যোগাযোগ কৰি আছিল যদিও পিছলৈ চিঠি অনিয়মীয়া হৈছিল।
সেয়ে ১৯১৭ চনত জানকীয়ে কৰাচীত থকা ককায়েক আৰু ভনীয়েকৰ বিয়া খাই কুম্বকোনমলৈ উভতি নাহি তিৰুচিৰপল্লীৰ দেউতাকৰ ঘৰলৈ গুচি যায় যিটো খবৰ ৰামানুজনে নাপালে।
কিন্তু স্পষ্টবাদী আৰু নিৰ্ভীক জানকীয়ে শাহুৱেকৰ প্ৰচণ্ড বাধা নামানি বোম্বাইত থকা ককায়েকৰ ঘৰলৈ গুচি গৈছিল।
খেতি-বাতিৰ তদাৰক কৰাৰ লগতে জানকীৰ পিতৃ আছিল সোণৰ গহনাত হীৰা খচিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ৰাসায়নিক পদাৰ্থৰ এগৰাকী বিক্ৰেতা।
জানকীয়ে তাইকো ইংলেণ্ডলৈ লৈ যাবলৈ ৰামানুজনক জেদ ধৰাত ৰামানুজনে ৰগৰ কৰি জানকীক কৈছিল,"তাত কোনোবাই তোমাক পলুৱাই লৈ গ'লে কি হ'ব কোৱা?তুমিযে ইমান ধুনীয়া!"
ডিব্ৰুগড়ৰ জগন্নাথ মন্দিৰ পুৰীত অৱস্থিত জগন্নাথ মন্দিৰৰ আৰ্হি হিচাপে লৈ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
মন্দিৰৰ মূল উপাস্য মহাপ্ৰভু জগন্নাথৰ লগতে বলভদ্ৰ, সুভদ্ৰা, শিৱ, গণেশ, হনুমান আৰু দেৱী মন্দিৰ আছে।
মন্দিৰৰ চাৰিওফালে ৩ মিটাৰ উচ্চতাৰ দেৱাল আছে আৰু দেৱালত কৃষ্ণলীলা আৰু পুৰাণৰ দৃশ্য ভাস্কৰ্য ৰূপত সজোৱা হৈছে।
শ্ৰীক্ষেত্ৰ ধাম, মহাপ্ৰভু জগন্নাথ মন্দিৰ অসমৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ ডিব্ৰুগড় চহৰত অৱস্থিত ভগৱান জগন্নাথৰ প্ৰতি সমৰ্পিত মন্দিৰ।
হিন্দু ধৰ্মৰ চাৰি ধামৰ অন্যতম ওড়িশাৰ পুৰীত অৱস্থিত শ্ৰী জগনাথ মন্দিৰক আৰ্হি হিচাপে ২০১৪ চনত এই মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
ডিব্ৰুগড়-তিনিচুকীয়া বাইপাছ পথৰ খনিকৰৰ মহাত্মা গান্ধী উদ্যানৰ ওচৰত অৱস্থিত এই মন্দিৰৰ উচ্চতা ৮৫ ফুট।
জগন্নাথ মন্দিৰৰ নিৰ্মাণকাৰ্য শ্ৰী শ্ৰী জগন্নাথ সাংস্কৃতিক ন্যাসৰ তত্ত্বাৱধানত আৰম্ভ হৈছিল।
২০১৪ চনত তিৰুপতি বালাজী মন্দিৰৰ অহা পুৰোহিতৰ উপস্থিতত প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা সমৰোহ অনুষ্ঠিত হৈছিল।
তেওঁ আকাডেমিয়া নাজিওনেল দেই লিনচি (গাণিতিক পদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞানৰ শ্ৰেণীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সদস্য; দ্বিতীয় শ্ৰেণী: জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান, জিঅ'ডেচিক, ভূ-পদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু প্ৰয়োগ; শাখা এ: জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান আৰু প্ৰয়োগ)ৰ সভ্য আছিল।
তেওঁ বহুতো আমেৰিকান আৰু ইউৰোপীয় পৰ্যৱেক্ষণালয়ত কাম কৰিছিল আৰু দীৰ্ঘদিন ধৰি ইউৰোপীয় মহাকাশ সংস্থা আৰু নাছাৰ কৰ্মী গোটৰ সদস্য আছিল।
ইটালীত এক গভীৰ প্ৰচাৰকাৰ্য্যৰ দ্বাৰা তেওঁ কেইবাটাও উপগ্ৰহৰ প্ৰৱেশাধিকাৰৰ সৈতে জ্যোতিৰ্বৈজ্ঞানিক সম্প্ৰদায়ৰ কাৰ্যকলাপৰ বিকাশ লাভ কৰে।
হেক বিজ্ঞানৰ বাহিৰে বিশেষকৈ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ কাৰ্যকলাপৰ বাবেও জনাজাত আছিল।
ই যিকোনো লোকক জীৱনৰ প্ৰতি ধৰ্মনিৰপেক্ষ দৃষ্টিভংগী ৰাখিবলৈ, আনৰ স্বকীয়তা আৰু স্বাধীনতাৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ শিকায়।
ছদ্মবিজ্ঞানকে ধৰি যিকোনো ধৰণৰ অন্ধবিশ্বাসৰ প্ৰতি বিদ্বেষী মাৰ্গেৰিটা হেক ১৯৮৯ চনৰ পৰা চিআইচিএপিৰ বৈজ্ঞানিক গেৰাণ্টৰ আৰু যুক্তিবাদী নাস্তিক আৰু অজ্ঞেয়বাদী সংঘৰ সন্মানীয় সভাপতি আছিল।
হেকে জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ ওপৰত ২৪,০০০তকৈ অধিক গ্ৰন্থ থকা তেওঁৰ ব্যক্তিগত পুথিভঁৰালখন ট্ৰিয়েষ্টে চহৰলৈ দান কৰে।
আৰ্চেট্ৰি অবজাৰ্ভেটৰীত তেওঁৰ অধ্যয়নৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি আৰু জৰ্জিঅ এবেট্টিৰ নিৰ্দেশনাত তেওঁ নিজৰ গৱেষণা সম্পন্ন কৰিছিল।
হেকে এজন বিজ্ঞানী, শিক্ষক আৰু বৈজ্ঞানিক গৱেষণা কেন্দ্ৰৰ প্ৰশাসকৰ বাবে আবেট্টিক তেওঁৰ আদৰ্শ ব্যক্তি বুলি গণ্য কৰিছিল।
তেওঁৰ মাক মাৰিয়া লুইচা পোগেচি তুস্কেনিৰ এগৰাকী কেথলিক আৰু আকাডেমিয়া দি বেলে আৰ্টি দি ফায়াৰঞ্জেৰ স্নাতক আৰু উফিজি গেলেৰীত এগৰাকী মিনিয়েচাৰ শিল্পী আছিল।
তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ দুয়োগৰাকী ইটালিয়ান থিওচফিকেল চছাইটিত যোগদান কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ ধৰ্ম ত্যাগ কৰিছিল।
যৌৱনকালত এগৰাকী খেলুৱৈ হিচাপে হেকে বাস্কেটবল খেলিছিল আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰতিযোগিতাৰ সময়ত ট্ৰেক এণ্ড ফিল্ডত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল।
ইয়াক মুছলিনিৰ ফেচিষ্ট শাসনৰ অধীনত লিট'ৰিয়েলি বুলি কোৱা হৈছিল আৰু তেওঁ লং জাম্প আৰু হাই জাম্প ইভেণ্ট জিকিছিল।
ইটালীত মাৰ্গেৰিটা হেক তেওঁৰ ধৰ্মবিৰোধী দৃষ্টিভংগী আৰু কেথলিক গীৰ্জা আৰু ইয়াৰ পদানুক্ৰম আৰু প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ ওপৰত তেওঁৰ নিৰন্তৰ সমালোচনাৰ বাবে জনাজাত আছিল।
তেওঁ এগৰাকী নিৰামিষভোজী আছিল আৰু 'পাৰ্চে চোনো ভেজিতাৰিনা' শীৰ্ষক এই বিষয়ে বৰ্ণনা কৰি এখন কিতাপ লিখিছিল।
হেকে জনপ্ৰিয় বিজ্ঞান আৰু বিশ্ববিদ্যালয় পৰ্যায়ৰ কেইবাখনো কিতাপত কেইবাখনো মূল কাকত আন্তৰ্জাতিক আলোচনাপত্ৰ প্ৰকাশ কৰিছে।
পিছলৈ কোৰাডো লাম্বাৰ্টিৰ সৈতে মিলি তেওঁ জনপ্ৰিয় বিজ্ঞান আৰু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান সংস্কৃতি লে ষ্টেলে আলোচনীখন পৰিচালনা কৰে।
এটি অৰ্থনৈতিকভাৱে পিছপৰা পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰাৰ বাবে, লহকৰে তেওঁৰ আঠোজন ভাই-ভনীৰ সৈতে, জীৱনৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ত বিভিন্ন কষ্টৰ সন্মুখীন হৈছিল।
১৯৯৪ চনত তেওঁ তেওঁৰ ডাঙৰ ভনীয়েকৰ চিকিৎসাৰ বাবে চেন্নাইত থাকোঁতে এজন বিক্ৰেতাই তেওঁৰ গ্ৰাহকসকলক, প্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱাৰ পৰা সন্ধিয়ালৈ ধৰ্মীয়ভাৱে ৰন্ধা বিৰিয়ানী খুৱাই থকা দেখে।
এই সৰু ঘটনাটোৱে তেওঁক প্ৰভাৱিত কৰে আৰু ৰন্ধনকে জীৱিকা ৰূপে গ্ৰহণ কৰাৰ সিদ্ধান্তৰে, চেন্নাইৰ পৰা উভতি অহাৰ পিছতে বৰপেটাত তেওঁৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে।
খাদ্যৰ প্ৰতি তেওঁৰ ভালপোৱাই তেওঁক অসমৰ চুকে-কোণে থকা বিভিন্ন ঠাইলৈ গৈ সেই ঠাইৰ পৰম্পৰাগত খাদ্যৰ ৰন্ধন প্ৰক্ৰিয়া শিকিবলৈ উৎসাহিত কৰে আৰু এই ৰন্ধন শৈলী আয়ত্ত কৰি তাক নিজৰ ধৰণেৰে পৰিৱেশন কৰি তেওঁ অসমীয়া পৰম্পৰাগত খাদ্যক এক সুকীয়া মান দিছে।
২০০০ চনত, লহকৰে ৰাজগড়ত 'দ্য আল্টিমেট কিচেন' নামেৰে তেওঁৰ প্ৰথমখন ৰন্ধন বিদ্যালয় আৰম্ভ কৰিছিল।
প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰামাণিক অসমীয়া খাদ্যৰ মেনু ডিজাইন কৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি খৰিকা মাংসৰ সংস্কৃতি প্ৰৱৰ্তন কৰালৈকে অতুলে কৰিছিল।
তেওঁৰ পৰৱৰ্তী দুটা উদ্যোগ ২০১৪ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা খৰিকা আৰু হেৰিটেজ খৰিকা অসমীয়া পৰম্পৰাগত খাদ্যৰ ৰন্ধনপ্ৰণালীৰ ক্ষেত্ৰত গুৱাহাটীৰ সমাদৃত ৰেষ্টুৰেণ্ট।
লহকৰে অসমৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা ২০০ ৰো অধিক ৰন্ধন কলাৰ গৱেষণা কৰিছে আৰু এইসমূহ নথিভুক্ত কৰিছে।
১৯৭০ চনত উইলিয়াম এইচ গেছে তেওঁৰ ফিকচন এণ্ড দ্য ফিগাৰছ অৱ লাইফ নামৰ কিতাপখনত ‘মেটাফিক্‌চন’ শব্দটোৰ উদ্ভাৱন কৰিছিল।
লেখকসকলে মাধ্যমটোৰ বিষয়ে ভালদৰে বুজি পোৱাৰ ফলত সেই সময়ত মেটাফিক্‌চনৰ ব্যৱহাৰ বৃদ্ধি পোৱাৰ কথা গেছে বৰ্ণনা কৰিছে।
তাত্ত্বিক বিষয়সমূহ অধিক বিশিষ্ট দিশত পৰিণত হয়, যাৰ ফলত আত্ম-প্ৰতিফলন আৰু আনুষ্ঠানিক অনিশ্চয়তা বৃদ্ধি পায়।
ৰবাৰ্ট স্কোলেছে গেছৰ তত্ত্বৰ ওপৰত বিস্তাৰিত কৰি কল্পকাহিনীৰ ওপৰত সমালোচনাৰ চাৰিটা ৰূপ চিনাক্ত কৰিছে, যাক তেওঁ আনুষ্ঠানিক, আচৰণগত, গাঁথনিগত আৰু দাৰ্শনিক সমালোচনা বুলি উল্লেখ কৰিছে।
মেটাফিক্‌চনে এই দৃষ্টিভংগীসমূহক কাল্পনিক প্ৰক্ৰিয়াটোৰ মাজত আত্মসাৎ কৰে, এইবোৰৰ এটা বা ততোধিক দিশৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
মেটাফিক্‌চন হৈছে এনে এক প্ৰকাৰৰ কল্পকাহিনী যিয়ে নিজৰ গঠনত এনেদৰে গুৰুত্ব আৰোপ কৰে যে দৰ্শকক তেওঁলোকে কাল্পনিক ৰচনা পঢ়ি আছে বা চাই আছে বুলি সচেতন হ’বলৈ অহৰহ সোঁৱৰাই দিয়ে।
মেটাফিক্‌চন ভাষা, সাহিত্যিক ৰূপ আৰু গল্প কোৱাৰ বিষয়ে আত্মসচেতন আৰু মেটাফিক্‌চনৰ ৰচনাসমূহে প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে ইহঁতৰ শিল্পকৰ্ম হিচাপে মৰ্যাদাৰ প্ৰতি দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে।
মেটাফিক্‌চনক সঘনাই পেৰ’ডিৰ প্ৰকাৰ বা সাহিত্যিক নীতি-নিয়মক ভেঙুচালি কৰাৰ আহিলা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয় আৰু সাহিত্য আৰু বাস্তৱতা, জীৱন আৰু শিল্পৰ মাজৰ সম্পৰ্ক অন্বেষণ কৰা হয়।
১৯৮০ চনৰ পৰা সমসাময়িক লেটিন সাহিত্যত আত্ম-প্ৰতিফলিত, আধ্যাত্মিক ৰচনাসমূহৰ প্ৰাচুৰ্য দেখিবলৈ পোৱা যায়; য'ত জুনোট ডিয়াজৰ উপন্যাস আৰু চুটিগল্প , চেণ্ড্ৰা চিছনেৰ'ছ , আদি অন্তৰ্ভুক্ত।
ইয়াৰ উপৰি আছে কাৰ্মেন মাৰিয়া মাচাডো হাৰ বডি, ৰীটা ইণ্ডিয়ানাৰ টেণ্টেকেল,আৰু ভেলেৰিয়া লুইচেলি লষ্ট চিলড্ৰেন আৰ্কাইভ আদি।
যদিও মেটাফিক্‌চন ২০ শতিকাৰ মাজভাগত বিকশিত হোৱা উত্তৰ আধুনিক সাহিত্যৰ সৈতে বেছিকৈ জড়িত, ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বহু আগৰ কল্পকাহিনীৰ গ্ৰন্থ, যেনে- দ্য কেণ্টাৰবেৰী টেলছ , ডন কুইক্সোট , দ্য লাইফ এণ্ড অপিনিয়নছ অৱ ট্ৰিষ্ট্ৰাম শ্বেণ্ডী, জেন্টলমেন , ভেনিটি ফেয়াৰ ।
১৯৬০ চনত মেটাফিকচন বিশেষভাৱে বিশিষ্ট হৈ পৰে, জন বাৰ্থৰ "লষ্ট ইন দ্য ফানহাউচ", ৰবাৰ্ট কুভাৰৰ "দ্য বেবীচিটাৰ" আৰু "দ্য মেজিক পকাৰ", কাৰ্ট ভনেগুটৰ স্লাটাৰহাউচ-ফাইভ, জনৰ দ্য ফ্ৰেন্স লেফটেনেণ্টছ উইমেন আদি ৰচনাৰে ফাউলছ, থমাছ পিনচনৰ দ্য ক্ৰাইং অৱ লট ৪৯ আৰু উইলিয়াম এইচ গেছৰ উইলি মাষ্টাৰছ ল’নছাম ৱাইফ।
এই বিকাশসমূহ আছিল এটা বৃহত্তৰ আন্দোলনৰ অংশ যিটো, প্ৰায় ১৯৬০ চনৰ পৰা, পেট্ৰিচিয়া ৱাৱে কোৱাৰ দৰে, "মানুহে পৃথিৱীত নিজৰ অভিজ্ঞতাক কেনেকৈ প্ৰতিফলিত কৰে, নিৰ্মাণ কৰে আৰু মধ্যস্থতা কৰে সেই সমস্যাটোৰ প্ৰতি অধিক সাধাৰণ সাংস্কৃতিক আগ্ৰহ।
কিতাপখনৰ আৰম্ভণিতে লেখকৰ একলম হিচাপে অকণমান ব্যক্তিগত শীৰ্ষক লেখাটোত তেওঁ লিখিছে,"প্ৰতিটো ধৰ্মই ভিন্ন পদ্ধতিৰ দ্বাৰা সত্যানুসন্ধানৰ প্ৰতি অনুগামীসকলক উদগনি দিয়ে।
কিন্তু তৎসত্ত্বেও আমি যেতিয়া শুনো যে সমগ্ৰ পৃথিৱীতে অন্যান্য যুদ্ধত যিমান মানুহৰ মৃত্যু হৈছে, তাতকৈ বেছি মানুহৰ প্ৰাণহানি হৈছে ধৰ্মযুদ্ধবোৰত, তেতিয়া স্তম্ভিত হওঁ।
নিজৰ ধৰ্মক ছলে-বলে কৌশলে শ্ৰেষ্ঠ হিচাপে প্ৰতিপন্ন কৰিব খুজিলেই সমাজত এক সংঘাতময় আৰু অশান্তিজৰ্জৰ পৰিস্থিতিৰ জন্ম হয়।
তেনে পৰিৱেশত যুক্তিবাদ, মানৱতাবাদ আদি কথাবোৰ অপ্ৰাসংগিক হৈ পৰে আৰু এক বৰ্ণনাতীতভাৱে শক্তিশালী অন্ধ আৱেগে অপ্ৰতিৰোধ্য ৰূপ লৈ মানুহক দানৱলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে।
বৰ্তমান সময়তো বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত ধৰ্মৰ নামত এচাম নৰপিশাচৰ বৰ্বৰ কাণ্ড প্ৰায় প্ৰতিদিনেই সংঘটিত হয়।
বহু চিন্তাশীল মানুহক তেনে সময়তে আমনি দিয়ে এটা আহুকলীয়া প্ৰশ্নই- ধৰ্ম আৰু মানৱতাবাদ দুয়োটা বস্তু এটা মুদ্ৰাৰে ইপিঠি-সিপিঠি হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে এটাই আনটোক বিৰোধিতাহে কৰে নেকি? এই জটিল প্ৰশ্নৰ সদুত্তৰ বিচৰাৰ সময়তো সততা আৰু সৎ সাহসক পাথেয় কৰিয়েই আমি চলিব লাগিব।
ইয়াৰ অন্যথা প্ৰকৃত সত্য আৱেগিক বিভ্ৰান্তিৰ মায়াজালৰ মাজত অন্তৰ্হিত হৈ পৰাৰ সম্ভাৱনাহে বেছি।
" কিতাপখনত লেখকে হিন্দু ধৰ্মৰ শ্ৰেষ্ঠত্বক প্ৰতিপন্ন কৰাৰ সলনি এই ধৰ্মত দৃশ্যমান হৈ থকা ঈশ্বৰকেন্দ্ৰিক চিন্তাৰ বিশালতা আৰু বিচিত্ৰতাৰ এটা অংশক ব্যাখ্যা কৰাৰহে চেষ্টা চলোৱা হৈছে বুলি লেখকে স্পষ্ট কৰি দিয়ে।
হিন্দু ধৰ্মত ঈশ্বৰ আৰু নাস্তিকতা হৈছে অসমীয়া শিক্ষাবিদ, লেখক, সমালোচক ময়ূৰ বৰাৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন।
গ্ৰন্থখন লেখকে "ব্যক্তিগত জীৱনৰ আৱৰ্তৰ বাহিৰত ধৰ্মক গুৰুত্বহীন কৰি ৰাখিব বিচৰা প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ হাতত." আগবঢ়াইছে।
সাধাৰণতে ধাৰণা কৰা হয় যে কৌতুকবোৰ সংক্ষিপ্ততাৰে পৰিৱেশন কৰা হয়, শেষত পাঞ্চলাইনৰ বাবে দৃশ্যপট স্থাপনৰ প্ৰয়োজনীয়তাতকৈ বেছি বিৱৰণ নাথাকে।
সাঁথৰ মূলক কৌতুক বা এক লাইানৰ ক্ষেত্ৰত পৰিৱেশটো অন্তৰ্নিহিতভাৱে বুজি পোৱা যায়, কেৱল সংলাপ আৰু পাঞ্চলাইনটোহে মৌখিকভাৱে কোৱাৰ বাবে ৰৈ যায়।
কিছুমান হাস্যৰসময়ী ৰূপ যিবোৰ মৌখিক কৌতুক নহয় সেইবোৰ হ’ল: অনাকাংক্ষিত হাস্যৰস, পৰিস্থিতিগত হাস্যৰস, ব্যৱহাৰিক কৌতুক, স্লেপষ্টিক আৰু উপাখ্যান।
কৌতুক হ’ল হাস্যৰসৰ প্ৰদৰ্শন য’ত শব্দবোৰক এটা নিৰ্দিষ্ট আৰু সুনিৰ্দিষ্ট আখ্যান গাঁথনিৰ ভিতৰত ব্যৱহাৰ কৰি মানুহক হাঁহিবলৈ উপস্থাপন কৰা হয়।
সাধাৰণতে কৌতুকত অন্তৰ্ভুক্ত সংলাপৰ সমূহৰবাবে ই এক কাহিনীৰ ৰূপ লয়, আৰু শেষ হয় এটা 'পাঞ্চ লাইনত'।
ডাচ ভাষাবিদ আন্দ্ৰে জলেছে মৌখিক সাহিত্যৰ অন্যতম সহজ ৰূপ হিচাপে চিহ্নিত কৰা কৌতুকবোৰ কোনো পৰিস্থিতিতে বেনামীভাৱে পাৰ হৈ যাব পাৰে।
ব্যক্তিগত আৰু ৰাজহুৱা দুয়োটা পৰিৱেশতে কৌতুক কোৱা হয়; এজন অকলশৰীয়া ব্যক্তিয়ে কথোপকথনৰ স্বাভাৱিক প্ৰবাহত বন্ধুক এটা কৌতুক ক'ব পাৰে, বা চিত্ৰনাট্যযুক্ত মনোৰঞ্জনৰ অংশ হিচাপে এটা গোটক কৌতুকৰ এটা গোট বোলা হয়।
ষ্টেণ্ড-আপ কমিক্স, কমেডিয়ান আৰু স্লেপষ্টিকে তেওঁলোকৰ অভিনয়ত কমিক টাইমিং আৰু ৰিদমৰ সৈতে কাম কৰে, আৰু হাঁহিৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ কৰ্মৰ লগতে মৌখিক পাঞ্চলাইনৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰ কৰে।
এই পাৰ্থক্যটো জনপ্ৰিয় উক্তি এটাত প্ৰণয়ন কৰা হৈছে: "এজন কমিকে ধেমেলীয়া কথা কয়; এজন কমেডিয়ানে কোৱা কথাবোৰ ধেমেলীয়া হয়।
এবাৰ থৰে ৰেকাৰৰ সৈতে যুঁজ দিয়াৰ পিছত এটা অট্টালিকাৰ খুন্দাত মৃত্যুৰ দুৱাৰদলিত থাকোঁ‌তে হেলা থৰৰ কাষত উপস্থিত হয়।
সকলোৰে মনত ভালহালাত বাস কৰাৰ এক সুকীয়া ছবি থকা স্বত্বেও তেওঁ থৰক ভালহালাত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ প্ৰলোভিত কৰাত ব্যৰ্থ হয়।
পিছত লোকিয়ে এছগাৰ্ড অধিগ্ৰহণ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰাৰ অংশস্বৰূপে অডিন চিৰন্তন নিশাৰ সাগৰত নিমজ্জিত হৈ থাকোঁতে শুই থকা অডিনৰ আত্মাৰ এটা অংশ হেলাই চুৰি কৰে আৰু ইনফিনিটি নামেৰে জনাজাত এক শক্তিশালী সত্তাৰ সৃষ্টি কৰে।
হেলাই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক ইনফিনিটিৰ হাতত এৰি দিওঁতে ইনফিনিটিয়ে আনকি অডিনৰ ওপৰতো নিয়ন্ত্ৰণ লাভ কৰিছিল।
হেলাই এবাৰ থৰক হত্যা কৰিছিল যদিও তেওঁক হেলাৰ সেৱক দ্য ছাইলেণ্ট ৱানৰ বলিদানৰ দ্বাৰা পুনৰ জীৱিত কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ পিছত থৰক ৰক্ষা কৰিবলৈ হেলাক অডিনে হত্যা কৰে যদিও জীৱন আৰু মৃত্যুৰ প্ৰাকৃতিক ভাৰসাম্য পুনৰুদ্ধাৰ কৰিবলৈ থৰে পতিয়ন নিওৱাৰ বাবে পুনৰ অডিনে তেওঁক জীৱনদান কৰে।
আন এবাৰ হেলাই থৰক বিচাৰি উলিয়াই হত্যা কৰিছিল যদিও ছিফে থৰৰ সলনি মৃত্যুবৰণ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়াৰ পিছত তেওঁক পুনৰ জীৱিত কৰি তোলে।
হেলাই অলিম্পিয়ান মৃত্যুৰ দেৱতা প্লুটোৰ সৈতে দৈত্য মেনগগে হত্যা কৰা অডিনৰ আত্মাৰ অধিকাৰ দাবী কৰাৰ বাবে যুঁজ দিয়ে।
তাৰ পিছত তেওঁ লোকিৰ লগ লাগি দেৱতা বাল্ডাৰক হত্যা কৰি ৰাংনাৰক আনিবলৈ ষড়যন্ত্ৰ কৰে আৰু এছগাৰ্ড আক্ৰমণ কৰে।
ইয়াৰ আগতে হেলাই লোকি আৰু তেওঁক ৰাংনাৰকৰ বিষয়ে ক'বলৈ ভ'লাৰ আত্মাক মাতি আনে আৰু এছগাৰ্ড আক্ৰমণ কৰিবলৈ দানৱৰ এটা সৈন্যবাহিনী সাজু কৰে।
পিছত এছগাৰ্ডিয়ানৰ মৃত্যু আৰু পুনৰুত্থানৰ পৰৱৰ্তী সময়ছোৱাত ছেলেষ্টিয়েলৰ সৈতে যুঁজ দিয়াৰ পিছত বাল্ডাৰক পুনৰুজ্জীৱিত কৰা হয়।
মৃত্যুৰ দেৱী হিচাপে তেওঁ এছগাৰ্ডিয়ান আৰু এছগাৰ্ডিয়ানসকলৰ যিকোনো উপাসকৰ আত্মা দাবী কৰিব পাৰে আৰু তেওঁলোকক হেল বা নিফলহেইমলৈ লৈ যাব পাৰে।
হেলাৰ স্পৰ্শ নশ্বৰ লোকসকলৰ বাবে মাৰাত্মক আৰু তেওঁ হেল বা নৰকলৈ তেওঁলোকৰ আত্মা হৰণ কৰিবলৈ সক্ষম যদিও তেওঁ আকৰ্ষণীয় আত্মা নাপালে সাধাৰণতে নশ্বৰ নায়কসকলৰ আত্মা দাবী নকৰে।
এই ঘটনাৰ পিছত হেলাই অ'লেৰাছ নামৰ অদ্বিতীয় যোদ্ধা এজনৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধত সহায় কৰিবলৈ ভেল্কিৰিসকলক মাতি পঠিয়াই আৰু আন ডিফেণ্ডাৰসকলৰ মুখামুখি হয়।
হেলাই অনিচ্ছা স্বত্বেও অডিনৰ বিৰুদ্ধে লোকি আৰু টাইৰৰ ষড়যন্ত্ৰত যোগ দিবলৈ বাধ্য হয় আৰু পৃথিৱীৰ আন আন মৃত্যু-দেৱতাসকলৰ সৈতে এক মিত্ৰযোঁ‌ট বান্ধি তেওঁলোকৰ ৰাজ্যসমূহ একেলগ কৰি এখন সুবিশাল নৰকৰ সৃষ্টি কৰে।
কমিক বুকসমূহৰ ৰূপালী যুগ হিচাপে পৰিগণিত সময়ছোৱাত হেলাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে জাৰ্নি ইনটু মিষ্ট্ৰী #১০২-ত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
এই চৰিত্ৰটো সম্পাদক/লেখক ষ্টেন লী আৰু শিল্পী/লেখক জেক কাৰ্বিয়ে নৰ্ছ কিংবদন্তিৰ পৰা অভিযোজিত কৰিছিল।
হেলাক এছগাৰ্ডিয়ান হিচাপে শ্ৰেণীবদ্ধ কৰা হৈছে আৰু তেওঁৰ এজন এছগাৰ্ডিয়ানৰ শাৰীৰিক উচ্চতা আছে যদিও হেলা জোটানহেইমৰ দৈত্যৰ বংশধৰ।
এছগাৰ্ডিয়ান দেৱতাসকলৰ সচৰাচৰ গুণাগুণ যেনে অতিমানৱীয় শক্তি, গতি, সহনশীলতা, ক্ষিপ্ৰতা, প্ৰতিৰোধ আৰু স্থিৰতা আছে।
হেলাৰ বিভিন্ন ৰহস্যময় শক্তি আছে আৰু এইসমূহ তেওঁ প্ৰক্ষেপণ কৰি এছগাৰ্ডিয়ানসকলৰ বয়স বঢ়াব বা আনকি হত্যাও কৰিব পাৰে।
প্ৰাপ্তবয়স্ক হোৱাত দেৱৰাজ অডিনে তেওঁক মৃতকসকলৰ দেৱী হিচাপে নিযুক্ত কৰে আৰু হেল তথা নিফলহেইম ৰাজ্যত মৃতকসকলৰ ওপৰত শাসনভাৰ প্ৰদান কৰে।
যেতিয়া হেলাই অডিনৰ আত্মা হস্তগত কৰিবলৈ এছগাৰ্ডত উপস্থিত হয় তেতিয়া থৰে তেওঁক সেই ঠাইৰ পৰা বিতাড়িত কৰে।
হেলা হৈছে নৰ্ছ আখ্যানসমূহৰ পৰা ষ্টেন লী আৰু জেক কাৰ্বিয়ে কৰা অভিযোজন আৰু প্ৰথমবাৰৰ বাবে জাৰ্নি ইনটু মিষ্ট্ৰী #১০২ সংখ্যাত চৰিত্ৰটোৱে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
অষ্ট্ৰেলিয়াৰ অভিনেত্ৰী কেট ব্লেঞ্চেটে মাৰ্ভেল চলচ্চিত্ৰ মহাবিশ্বৰ অন্যতম চলচ্চিত্ৰ থৰ: ৰাংনাৰক ত হেলাৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছিল।
জীৱনীমূলক ৰচনাবোৰ সাধাৰণতে অ-কল্পকাহিনী হয় যদিও কল্পকাহিনীৰ সহায়ত এজন ব্যক্তিৰ জীৱনক চিত্ৰিত কৰিব পাৰি।
প্ৰথমতে জীৱনীমূলক লেখাবোৰক কেৱল ইতিহাসৰ এটা উপখণ্ড হিচাপেহে গণ্য কৰা হৈছিল য’ত ঐতিহাসিক গুৰুত্বপূৰ্ণ কোনো বিশেষ ব্যক্তিৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল।
সাধাৰণ ইতিহাস লেখাৰ পৰা পৃথক হিচাপে স্বতন্ত্ৰ জীৱনী ধাৰাটোৱে ১৮ শতিকাত আত্মপ্ৰকাশ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু ২০ শতিকাৰ প্ৰান্তত সমসাময়িক ৰূপত উপনীত হয়।
কোনো বিষয় বা কোনো বিষয়ৰ উত্তৰাধিকাৰীসকলৰ অনুমতি, সহযোগিতা আৰু কেতিয়াবা অংশগ্ৰহণ কৰি এখন অনুমোদিত জীৱনী লিখা হয়।
প্ৰথম আধুনিক জীৱনী আৰু এই ধাৰাটোৰ বিৱৰ্তনত যথেষ্ট প্ৰভাৱ পেলোৱা এখন গ্ৰন্থ আছিল জেমছ বছৱেলৰ দ্য লাইফ অৱ চেমুৱেল জনছন ।
১৯৫৫ চনত গুৱাহাটীৰ কটন কলেজিয়েট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰতে দ্বিতীয় স্থান লাভ কৰা গোহাঁই ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ।
তেওঁৰ আত্মজীৱনী বতাহত ক’ৰ গধূলি গোপাল, হেঙুল আকাশ, ক’লা চাইকেল আৰু এজন আৰোহী, সপোনৰ দিকচৌ বনত তথা ইমান তিতা সাগৰৰ পানীত গোহাঁইৰ বৈচিত্ৰ্য়ময় বৌদ্ধিক জীৱন আৰু পাণ্ডিত্যৰ উমান পোৱা যায়।
অসমীয়া জাতীয় জীৱনত মহাপুৰুষীয়া পৰম্পৰা গ্ৰন্থৰ বাবে ১৯৮৯ চনত গোহাঁয়ে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল।
অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ গীত, কবিতা, নাটক, প্ৰবন্ধ, শিশুসাহিত্য আদি সকলা দিশতে তেখেতে বৰঙণি আগবঢ়াই থৈ গৈছে।
অসমীয়া সংস্কৃতিলৈ আগবঢ়োৱা তেখেতৰ অনবদ্য অৱদানৰ বাবে জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাক "ৰূপকোঁৱৰ" আখ্যা দিয়া হয়।
জ্যোতিপ্ৰসাদ ৰচনাৱলী হৈছে ২০০৭ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত প্ৰকাশ হোৱা জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ ৰচনাসমূহৰ পৰিমাৰ্জিত আৰু পৰিবৰ্ধিত সংকলন।
অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিক আৰু সমালোচক ড হীৰেন গোহাঁয়ে ৭ম সংস্কৰণটি সম্পাদনা কৰিছে আৰু কিতাপখনৰ ভূমিকা লিখিছে।
১৯৮১ চনত প্ৰকাশ পোৱা কিতাপখনৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ সম্পাদকসকল আছিল- নৱকান্ত বৰুৱা, সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা, সত্যপ্ৰসাদ বৰুৱা আৰু বীৰেন্দ্ৰনাথ দত্ত।
খাদ্য আহৰণৰ বাবে নৱকুমাৰ অকলেই দুৰ্গম অৰণ্যত প্ৰবেশ কৰে, কিন্তু হঠাৎ হোৱা জোৱাৰ-ভাটাৰ ফলত তেঁও গভীৰ অৰণ্যৰে পৰিপূৰ্ণ জনশূণ্য দ্বীপত আশ্ৰয় লবলৈ বাধ্য হয়।
জাহাজ পুনৰায় সমুদ্ৰ তীৰত আহি তেঁওক নিৰ্জন দ্বীপৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিব এই আশাত নবকুমাৰ অপেক্ষা কৰে ক্ৰমে নিশা হয় কিন্তু জাহাজ নাহে।
নগৰৰ উন্নত জীবনযাত্ৰাৰ লগত কপালকুণ্ডলা নিজক মানি চলিবলৈ অক্ষম হৈছিল, নিশাচৰৰ ন্যায় ৰাতি বনে জঙ্গলে ঘুৰি-ফুৰি তেঁও ভাল পাইছিল কাৰণ এসময়ত তেঁও বনবাসী আছিল।
কাপালিক কয় যে, নৱকুমাৰক পৰিত্যাগ কৰি কপাকুণ্ডলাক বলিৰূপে অৰ্পন কৰিবলৈ কালীদেবী সপোনৰ মাধ্যমত তেঁওক আদেশ দিছে।
কালীদেবীৰ প্ৰতি কপালকুণ্ডলাৰ আস্থা আৰু ভক্তি আছিল লগতে কাপালিক তেঁওৰ পালক পিতা সেয়েহে দেবীৰ পূজাত নিজক সমৰ্পন কৰিবলৈ প্ৰস্তুত হয়।
কিন্তু ১৯২০ ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে তেওঁৰ পুত্ৰ এনভাৰ আৰু সৰু ভগ্নী অনিতা পেটেলৰ সৈতে ইংলেণ্ডলৈ গুছি গৈছিল।
ব্ৰিটিছ এম্পায়াৰ প্ৰদৰ্শনীত তেওঁলোকৰ কামোদ্দীপক ট্ৰিংকেট বিক্ৰী কৰা ষ্টেণ্ডো অন্তৰ্ভূক্ত আছিল।
পিছলৈ সুনিতাই এগৰাকী ভাৰতীয় ৰহস্যবাদী আৰু ভৱিষ্যতবক্তা হিচাপে ব্যক্তিত্ব বিকশিত কৰে আৰু ৰাজকুমাৰী সুনিতা নামেৰে পৰিচিত হয়।
জেকব এপষ্টাইনে ব্ৰিটিছ এম্পায়াৰ প্ৰদৰ্শনীত সুনিতাক লগ পাইছিল বুলি জনা যায়, ইয়াৰোপৰি তেওঁৰ বন্ধু মেথিউ স্মিথৰ জৰিয়তে সুনিতাৰ সৈতে পৰিচিত হয় বুলিও ধাৰণা কৰা হয়।
১৯২৫ চনত এপষ্টাইনে তেওঁৰ পত্নী মাৰ্গাৰেটৰ চুক্তিৰ সৈতে লণ্ডনৰ গুইলফৰ্ড ষ্ট্ৰীটত থকা তেওঁৰ ঘৰত থাকিবলৈ সুনিতা, এনভাৰ আৰু অনিতাক আমন্ত্ৰণ জনায়।
শ্ৰীমতী এপষ্টাইনে কেথলিন গাৰ্মানক আন মহিলাৰ সৈতে সম্পৰ্কত উদগনি দি তেওঁৰ স্বামীৰ সৈতে সম্পৰ্ক সমাপ্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আছিল।
স্মিথে ১৯২৪ চনত "দ্য ৰেড শাৰী, সুনিতা ৰিক্লিনিং", আৰু "দ্য ব্লেক শাৰী, সুনিতা ৱেৰিং এ ব্লেক শাৰী" আদি শিৰ্শকৰে সুনীতাৰ চিত্ৰ অংকন কৰিছিল।
এধানী মাহীৰ মাক-দেউতাক ঢুকোৱাত ককায়েক-নবৌৱেকৰ লগত মিলি থাকিব নোৱাৰি তেখেতে অকলশৰীয়া হোৱা দেউকণৰ ককাদেউতা-বুঢ়ীমাকৰ লগত থাকিবলৈ লয়হি।
এল পি স্কুল পাছ কৰাৰ পিছত দেউকণক মাক-দেউতাকে ককাদেউতা-বুঢ়ীমাকৰ ঘৰত মাইনৰ স্কুলত ইংৰাজী চাৰিটা শ্ৰেণী পঢ়িবলৈ পঠিয়ায়।
এখেত স্বদেশী আন্দোলনৰ প্ৰচাৰ চলোৱা তথা নিৰাশ্ৰয় বিধৱা-তিৰোতা আৰু ভকতসকলক আশ্ৰয় প্ৰদান কৰা এখন আশ্ৰমৰ ভলণ্টিয়াৰ আছিল।
বিয়াৰ পিছত এধানী মাহীয়ে ভোলানাথৰ সহধৰ্মিনী হিচাপে আশ্ৰমত সূতা কটা, কাপোৰ বোৱা, পলু পোহা, বামখেতি কৰা ইত্যাদি কামত সহায়-সহযোগিতা কৰি তাতে থাকিবলৈ লয়।
এইখিনিতে নিত্য ব্যৱহাৰ্য সামগ্ৰীসমূহৰ দৰ বৃদ্ধি পোৱাকে আদি কৰি বিভিন্ন সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ দৃশ্য ভাহি আহে।
সংক্ৰামক ৰোগ কলেৰাই আশ্ৰমৰ ওচৰৰ গাঁও উছন কৰি পেলোৱাৰ সময়ত এধানী মাহীয়ে সেই ৰোগাক্ৰান্ত লোকসকলক শুশ্ৰূষা কৰি নিজেও সেই ৰোগত আক্ৰান্ত হয় আৰু জীৱন বৈতৰণী পাৰ কৰে।
লেখকে আমৃত্যু এধানী মাহীৰ ওঁঠত লাগি থকা বিশেষ, বিৰল হাঁহিটিৰ বৰ্ণনা দিছে এনেদৰে - "প্ৰথমে ওঁঠৰ মাজ দুটা লগলগাই, লগে লগে ওঁঠ দুখন টিপা মাৰি ধৰি, লাহে লাহে ওঁঠ আতৰাই দিয়াৰ লগে লগে নীৰৱ মিচিকি হাঁহিটোৰে মুখমণ্ডলত, চকুৰ মণি দুটাত, ডাঠ কʼলা চেলাউৰি দুটাত কঁঠালগুটীয়া নিগনি এটাৰ দৰে দৌৰা-দৌৰি কৰিবলৈও ধৰে।
শেষ মুহূৰ্ত্তত ওঁঠ দুখন টিপা মাৰি ধৰাৰ লগে লগে হাঁহিটো দুভাগ হৈ চকুৰ মণি দুটাত থিৰ হৈ পৰে, লাটুম এটা কোঁ-কোৱাই ঘূৰি থিৰ হৈ পৰাৰ দৰে।
ৰাজস্থানৰ জনজাতিসকলে প্ৰাচীন কালৰ পৰা এই কলা প্ৰদৰ্শন কৰি আহিছে আৰু ই ৰাজস্থানী সংস্কৃতি বিবিধতা আৰু পৰম্পৰাৰ এক চিৰন্তন অংশ হৈ পৰিছে।
কাঠপুতলি অবিহনে ৰাজস্থানৰ কোনো গ্ৰাম্য মেলা, কোনো ধৰ্মীয় উৎসৱ আৰু যিকোনো সামাজিক সমাবেশ সম্পূৰ্ণ নহয়।
বিশ্বাস কৰা হয় যে প্ৰায় ১৫০০ বছৰ আগতে ৰাজস্থানী ভাট জনজাতিৰ লোকসকলে কাঠপুতলিক পুতলা নাচ কলা হিচাপে ব্যৱহাৰৰ আৰম্ভণি কৰিছিল।
কাঠপুতলি কলাৰ উৎপত্তি বৰ্তমানৰ নাগৌড় আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে অৱস্থিত অঞ্চলৰ পৰা হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
ৰাজস্থানী ৰজা আৰু অভিজাত শ্ৰেণীৰ লোকসকলে বিভিন্ন হস্তশিল্প আৰু কলা যেনে কাঠ আৰু মাৰ্বলৰ ভাস্কৰ্য, মৃৎশিল্প আৰু চিত্ৰকলাক উৎসাহিত কৰিছিল।
ভাট সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে দাবী কৰে যে তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে ৰাজপৰিয়ালৰ বাবে কাম কৰিছিল আৰু তেওঁলোকে ৰাজস্থানৰ শাসকসকলৰ পৰা যথেষ্ট সন্মান আৰু প্ৰতিপত্তি লাভ কৰিছিল।
ৰাজস্থানী কাঠপুতলি কলা প্ৰায় হাজাৰ বছৰ আগতে উদ্ভৱ হৈছিল আৰু প্ৰথমে ভাট সম্প্ৰদায়ই এই কলা অনুশীলন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
ৰাজ্যৰ বহুতো শাসক পৰিয়ালৰ দ্বাৰা পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰাৰ ফলত ই শীঘ্ৰেই অঞ্চলটোৰ এক মুখ্য কলা ৰূপলৈ বৃদ্ধি পাইছিল।
কাঠপুতলি শিল্পৰ সংৰক্ষণ আৰু প্ৰচাৰৰ ক্ষেত্ৰত ক্ষেত্ৰত কাম কৰা সকলৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য সমূহ হৈছে ১৯৬০ চনত বিজয়দান দেথা আৰু কোমল কোঠাৰীৰ দ্বাৰা স্থাপিত যোধপুৰৰ ৰূপায়ণ সংস্থা আৰু ১৯৫২ চনত দেৱীলাল সমৰৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত হৈ থকা উদয়পুৰৰ ভাৰতীয় লোককলা মণ্ডল।
সূতাৰ সহায়ত নৃত্য কৰোৱা বাবে এই পুতলাবোৰ মাত্ৰ এডাল সূতা বা তাঁৰৰ সহায়ত নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি।
ইয়াত কাঠপুতলি শিল্পী, যাদুকৰ, এক্ৰোবাট, নৃত্যশিল্পী, সংগীতজ্ঞ আৰু অন্যান্য ভ্ৰাম্যমাণ শিল্পীৰ দলে অৰ্ধ শতিকা ধৰি ইয়াত বসতি স্থাপন কৰিছে।
পৰম্পৰাগতভাৱে, মহিলাসকলে নিজকে ঝুমকা, হাৰ, বিন্দি বা ফোঁট, বাজুবন্ধ, চুড়া আৰু কংগন বা খাৰু, কমৰবন্ধ, পায়েল আৰু মোজিৰিৰে সজ্জিত কৰে।
আঁঠুৰ ওপৰৰ এটা চুটি ঘূৰণীয়া কুৰ্তা আৰু মুৰত বান্ধিনী দুপাট্টা, কাদা আৰু মোজিৰিৰ সৈতে পাগুৰী পিন্ধে।
পৰম্পৰাগতভাৱে এই নৃত্যটো সমকেন্দ্ৰিক বৃত্তত পৰিৱেশন কৰা হয় আৰু গোটেই গোটটোৱে এবাৰ একত্ৰীকৰণত পদচালনা কৰে।
সময়ৰ চক্ৰয়ে জন্মৰ পৰা জীৱনলৈ, মৃত্যুলৈ আৰু পুনৰ জন্মলৈ ঘূৰি আহে আৰু ইয়াৰ মাজতে একমাত্ৰ বস্তু যি নিৰন্তৰ হয় সেয়া হৈছে দেৱী।
এই নৃত্যয়ে সূচায় যে স্ত্ৰীৰূপত প্ৰতিনিধিত্ব কৰা ঈশ্বৰ হৈছে একমাত্ৰ বস্তু যি নিৰন্তৰ পৰিৱৰ্তিত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত অপৰিৱৰ্তিত হৈ থাকে।
গাৰবা আৰু দাণ্ডিয়া ৰাস আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰতো জনপ্ৰিয় য'ত ২০ খনতকৈও অধিক বিশ্ববিদ্যালয়ত পেছাদাৰী কোৰিঅ’গ্ৰাফীৰ সৈতে প্ৰতি বছৰে বৃহৎ পৰিমাণত ৰাস/গৰবা প্ৰতিযোগিতা থাকে।
কানাডাৰ চহৰ টৰণ্টোয়ে এতিয়া অংশগ্ৰহণকাৰীৰ সংখ্যা ভিতৰত উত্তৰ আমেৰিকাৰ সৰ্ববৃহৎ বাৰ্ষিক গৰবা অনুষ্ঠিত কৰে।
এই নৃত্য বিশেষকৈ নৱৰাত্ৰিত কেন্দ্ৰীয়ভাৱে জ্বলোৱা চাকি বা দেৱী শক্তিৰ ছবি বা মূৰ্তিৰ চাৰিওফালে পৰম্পৰাগতভাৱে ঘূৰি ঘূৰি কৰা হয়।
সকলো মানুহৰ ভিতৰত দেৱীৰ ঈশ্বৰীয় শক্তি আছে বুলি সন্মান কৰিবলৈ গৰবাক এই চাকিৰ চাৰিওফালে নৃত্য কৰা হয়।
দহ মাহৰ পিছত ১৯৮২ চনৰ নৱেম্বৰত যেতিয়া তেওঁক বোম্বাইৰ জে জে চিকিৎসালয়লৈ অনা হৈছিল, তেওঁ তিনি প্ৰকাৰৰ যৌন সংক্ৰমিত ৰোগ, জননাংগৰ আচিনাই আৰু মস্তিষ্কৰ যক্ষ্মা ৰোগত ভুগি আছিল।
পিপলছ হেল্থ অৰ্গেনাইজেশ্যনে এক সম্পূৰ্ণ "চেভ তুলাসা" অভিযান আৰম্ভ কৰে আৰু সংবাদ মাধ্যমৰ সমৰ্থনত তেওঁক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
চিকিৎসালয়ত তুলাসাক পতিতাবৃত্তি উদ্যোগৰ পৰা সম্ভাৱ্য প্ৰতিশোধৰ বিৰুদ্ধে আৰক্ষীৰ সুৰক্ষা দিয়া হৈছিল।
ডংৰি ৰিমাণ্ড হোমত থকাৰ পিছত তেওঁ যোৰপতিৰ চেশ্বিয়াৰ হোম ফৰ দ্য ডিচেবলছত বাস কৰিবলৈ নেপাললৈ উভতি আহে।
চিকিৎসকসকলে তুলাসাৰ মূল্যাঙ্কন কৰিছিল আৰু তেওঁৰ শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে গুৰুতৰভাৱে ক্ষতিগ্ৰস্ত হোৱা দেখিছিল।
তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ সময়ৰ বাবে হুইলচেয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু অভিযোগ কৰিছিল যে তেওঁ সকলো সময়তে পেটত আঘাত পাইছিল।
পিছত পাৰ্চা জিলাৰ সীমান্তচহৰ বীৰগঞ্জহৈ মুম্বাইলৈ চোৰাংকৈ অনা হৈছিল আৰু বলপূৰ্বকভাবে পতিতাবৃত্তি জড়িত কৰিবলৈ বিক্ৰী কৰা হৈছিল।
তেওঁক প্ৰতি নিশা কমেও তিনিজন গ্ৰাহকৰ সৈতে পতিতালয়ত যৌন কাৰ্য কৰিবলৈ বাধ্য কৰা কৰা হৈছিল আৰু এই গ্ৰাহকৰ সংখ্যা গড় আঠজনমান আছিল।
তেওঁক ইউৰোপীয় ষ্টাইলৰ কাপোৰ পিন্ধি গ্ৰাহকসকলক প্ৰতি নিশা ১৮০ টকাৰ বাবে মনোৰঞ্জন দিবলৈ বিভিন্ন চহৰৰ হোটেললৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল।
জনসাধাৰণৰ হুংকাৰৰ পিছত ভাৰত আৰু নেপাল চৰকাৰে ভাৰতত পতিতালয়লৈ সৰবৰাহ কৰা নেপালী ছোৱালীৰ উদ্ধাৰ আৰু প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ বিষয়ে ১৯৮৫ চনত এক সহযোগিতা চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰে।
১৯৮২ চনৰ ৬ ডিচেম্বৰত লিপিবদ্ধ কৰা প্ৰথম প্ৰতিবেদনত তুলাসাই তেওঁক অপহৰণ কৰি বিভিন্ন পতিতালয়ত বিক্ৰী কৰাৰ বাবে দায়বদ্ধ ৩২জন লোকৰ নাম উল্লেখ কৰিছিল।
সেই তিনিজন কাঞ্চা চাৰ্খী, লাল বাহাদুৰ কানি আৰু উত্তম কুমাৰ পৰিয়াৰক নেপাল চৰকাৰে গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল আৰু অৱশেষত ২০ বছৰৰ কাৰাদণ্ড বিহা হৈছিল।
মুম্বাই আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰা ৩২জন লোকৰ ভিতৰত ৭ জনক অভিযুক্ত কৰা হৈছিল কিন্তু প্ৰমাণৰ অভাৱৰ বাবে মুকলি কৰি দিয়া হৈছিল।
ইয়াৰ পিছত সংবাদ মাধ্যমৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ফলস্বৰূপে ভাৰত আৰু নেপাল চৰকাৰে ভাৰতীয় পতিতালয়ৰ পৰা নেপালী ছোৱালী উদ্ধাৰ আৰু প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ বাবে এখন চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰে।
শিশু বেশ্যাবৃত্তি প্ৰায় ৪০% হ্ৰাস কৰা হৈছে কিন্তু এক ডাঙৰ সমস্যা হৈ আছে আৰু কোনো সঠিক পৰিসংখ্যা উপলব্ধ নহয়।
কিন্তু সেই বছৰেই ২৪ বছৰ বয়সত যৌন কৰ্মী হিচাপে দাস পৰিগণিত হোৱাৰ সময়ত তেওঁ আহৰণ কৰা যক্ষ্মা ৰোগত তেওঁ মৃত্যু বৰণ কৰিছিল।
১৯৩০ চনৰ পৰা ফৰাচী প্ৰশাসনৰ অধীনত পুডুচেৰীৰ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলত মধ্যাহ্ন ভোজন আঁচনি ৰূপায়ণ কৰা হৈছিল।
১৯২৫ চনৰ পৰা আঁচনিখনৰ ৰূপায়ণ কৰা প্ৰথমখন বিদ্যালয় আছিল সৌৰাষ্ট্ৰ বালক উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, মাদুৰাই।
২৮ নৱেম্বৰ ২০০১ তাৰিখে, উচ্চতম ন্যায়ালয়ে প্ৰতিখন ৰাজ্যৰে ৰাজ্য চৰকাৰক তেওঁলোকৰ বিদ্যালয়ত নিৰ্দেশনাৰ ৬ মাহৰ ভিতৰত এই কাৰ্যসূচী আৰম্ভ কৰিবলৈ কৈছিল।
আঁচনিখনৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে লগতে ঘোষণা কৰে যে ২০২২ চনৰ ভিতৰত চৰকাৰী আৰু চৰকাৰী সাহায্যপ্ৰাপ্ত বিদ্যালয়সমূহত প্ৰাক-প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰা অতিৰিক্ত ২৪ লাখ শিক্ষাৰ্থীকো এই আঁচনিৰ অধীনত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হ'ব।
শিশুৰ অধিকাৰ সন্মিলনৰ অংশ হিচাপে ভাৰতে এই অধিকাৰ সন্মিলনৰ অনুচ্ছেদ ২৪, ২ ৰ অধীনত, শিশুসকলৰ বাবে "পৰ্যাপ্ত পুষ্টিকৰ খাদ্য" প্ৰদান কৰিবলৈ প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ।
এই আঁচনিৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা অৰ্থৰ ৬০ শতাংশ কেন্দ্ৰই আৰু ৰাজ্যবোৰে ৪০ শতাংশ প্ৰদান কৰে।
সুবিধা, পৰিবহণ আৰু শ্ৰমৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় ব্যয় ফেডাৰেল আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ ভাগ-বতৰাৰ মাধ্যমেৰে পৰিচালিত হয়।
সমগ্ৰ ভাৰত বৰ্ষৰ স্কুল পৰ্যায়ৰ শিশু সকলৰ পুষ্টিৰ মান উন্নত কৰাৰ উদ্দেশ্যে এই আচঁনিখন প্ৰস্তুত কৰা হৈছে।
এই কাৰ্যসূচীত চৰকাৰৰ প্ৰাথমিক আৰু উচ্চ প্ৰাথমিক শ্ৰেণীৰ শিশুসকলৰ বাবে কৰ্মদিনত বিনামূলীয়া মধ্যাহ্নভোজন, চৰকাৰী সাহায্যপ্ৰাপ্ত, স্থানীয় সংস্থা, শিক্ষা নিশ্চিত আঁচনি, আৰু বৈকল্পিক অভিনৱ শিক্ষা কেন্দ্ৰ, সৰ্বশিক্ষা অভিযানৰ অধীনত সমৰ্থিত মাদ্ৰাচা তথা মকতাব, আৰু শ্ৰম মন্ত্ৰালয়ৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ৰাষ্ট্ৰীয় শিশু শ্ৰমিক প্ৰকল্প বিদ্যালয়সমূহত বিনামূলীয়া মধ্যাহ্নভোজন যোগান ধৰা হয়।
২৭ নিযুতৰো অধিক বিদ্যালয় আৰু শিক্ষা নিশ্চিত আঁচনি কেন্দ্ৰত ১২০ নিযুত শিশুক সেৱা আগবঢ়োৱা, মধ্যাহ্ন ভোজন আঁচনি হৈছে বিশ্বৰ ভিতৰতে এক সৰ্ববৃহৎ আঁচনি।
মাইক্ৰ'নিউট্ৰিয়েণ্ট, ভিটামিন-, লো, আৰু ফলেট টেবলেট আৰু ডি-ৱৰ্মিং ঔষধৰ ক্ষেত্ৰত, শিক্ষাৰ্থীজনে ৰাষ্ট্ৰীয় গ্ৰাম্য স্বাস্থ্য মিছনৰ বিদ্যালয় স্বাস্থ্য কাৰ্যসূচীত প্ৰদান কৰা পৰিমাণ অনুসৰি পোৱাৰ অধিকাৰ আছে।
"উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক"ত "উত্তৰ-" উপসৰ্গৰ তাৎপৰ্য্য পণ্ডিত আৰু ইতিহাসবিদসকলৰ মাজত বিতৰ্কৰ বিষয়।