polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
১৯৯৪ চনত, তেওঁ বাপ্পি লাহিড়ি সুৰকাৰ তথা আনোৱাৰ সাগৰৰ সুৰত ৰচিত সহ-গায়ক কুমাৰ চানু আৰু ইলা অৰুণৰ লগত 'আমানাত' চলচ্চিত্ৰৰ আৰু এটা প্ৰৰোচিত গীত 'দিন মে লেটি হেয়' গাইছিল।
২০১৫ চনত, তেওঁ 'অগৰ তুম চাথ হো' গাইছিল যাৰ বাবে তেওঁ জনাইছিল যে গীতৰ সংগীত পৰিচালক এ.আৰ. ৰহমান ষ্টুডিয়োত উপস্থিত নাছিল কিন্তু তেওঁ স্কাইপ ভিডিঅ ফোনত নিৰ্দেশনা দিছিল আৰু কিছুমান নিৰ্দেশনা দিয়াৰ পিছত, তেওঁ 'অগৰ তুম চাথ হো' গীতত তেওঁৰ নিজস্ব ষ্টাইলত গাইছিল।
য়াগনিক ১৯৮৯ চনত শিলং-ভিত্তিক ব্যৱসায়ী নীৰজ কাপুৰক বিবাহ কৰিছিল আৰু ছিয়েচা কাপুৰ নামত তেওঁৰ এটা ছোৱালী সন্তান আছে।
অলকা য়াগনিক প্ৰায়ে যতীন-ললিতৰ লগত 'খিলাড়ি, ৰাজু বান গয়া জেণ্টেলমেন, ফৰেব, গোলাম, খামোচি: দ্যা মিউজিকেল, ছৰফৰচ, ইয়েচ বচ, কুছ কুছ হোতা হেয়, দিল ক্যা কৰে, কাভি খুশি কভি গম -ৰ নিচিনা চিনেমাত সহযোগিতা কৰিছে ., ফিৰ ভি দিল হ্যায় হিন্দুস্তানী, চলতে চলতে, হাম তুম।
তেওঁ গীতটোৰ বাবে দ্বিতীয় 'ফিল্ম ফেয়াৰ পুৰস্কাৰ' পাইছিল, যিটো গীত তেওঁ ইলা অৰুণৰ লগত ভাগ লৈছিল।
তেওঁ আৰু কৈছে, "আজিকালি সুৰকাৰসকলে মূল গীত ৰচনা কৰিব নোৱাৰে, গতিকে সিহঁতে পুৰণি চুপাৰহিট গীতৰ পুনৰুদ্ধাৰ কৰে আৰু তাৰপিছত দাবী কৰে যে সিহঁতে হিট কৰি দিছে।
তেওঁ উল্লেখ কৰিছিল যে শিশু আৰু শিশুসকল হ'ল ৰিয়েলিটি শ্ব’ কৰাৰ মূল কাৰণ আৰু সিহঁতৰ লগত কাম কৰিবলৈ তেওঁ স্বাচ্ছন্দ্যবোধ কৰে।
সুৰকাৰ লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলাল তেওঁৰ লগত 'কুলি, তেজাব, হাম, খলনায়ক, খুদা গাৱাহ, অগ্নিপথ, ৰাজকুমাৰ' আৰু বহু চিনেমাত ভালেমান বাদ্যযন্ত্ৰ তৈয়াৰ কৰিছিল।
য়াগনিক জনাইছে যে গায়কসকলেও অভিনেতা আৰু তেওঁ উল্লেখ কৰিছিল যে যেতিয়া তেওঁ এটা গীত গায়, তেতিয়া অভিনেতা তেওঁৰ কণ্ঠত আহে।
পাছত চীনৰ চৰকাৰে ইয়াক উন্নত কৰাত ই দেখাত আহোম লিপিতকৈ অলপ বেলেগ হৈ পৰে যদিও প্ৰাচীন পুথি বোৰত ব্যৱহাৰ হোৱা লিপি সমূহ প্ৰায় একে হয়।
আহোম সংস্কৃতি ভাষা ধৰ্ম পুনৰুদ্ধাৰ অভিযানৰ ফলত আহোম লিপিৰ প্ৰতি মানুহৰ আকৰ্ষণ পুনৰ বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰে।
আহোম লিপি যথেষ্ট জটিল হয় কাৰণ লিপিত স্বৰ ৰাগৰ বিষয়ে উল্লেখ নাথাকে আৰু এটা ব্যঞ্জন বৰ্ণ এটা শব্দত কেবল এবাৰেই লিখিব পৰা যায়।
সামান্য শব্দ সমূহ ছুটি কৰিব পৰা যায় আৰু এটা প্ৰাৰম্ভিক ব্যঞ্জনৰ সৈতে কেবাটাও শব্দ একেলেথাৰিয়ে সংকুচিত কৰিব পৰা যায়।
অন্য স্বৰ সমূহক বিশেষণৰ প্ৰয়োগ কৰি সূচায় বিশেষণৰ সো বাওঁ ওপৰ তলত দেখা যায় যদিও ৰাগৰ তথ্য লিপিত দেখা নাযায়।
তাৰে এটা কেবিন কেপ্টেইনৰ বাবে নিৰ্দিষ্টকৈ ৰখা আছিল আৰু আনটো কেবিন ডাৰউইনে আন দুজন অফিচাৰৰ লগত ভাগ কৰি ল’ব লগা হৈছিল।
যাত্ৰা আৰম্ভ কৰাৰ কেইদিনমান আগত ডাৰউইনে কিছুমান শাৰীৰিক সমস্যা যেনে বুকুৰ বিষ হাতৰ খজুৱতি আদিত ভুগিছিল।
যাত্ৰা আৰম্ভ কৰাৰ দুদিনমান পাছত এই উপসৰ্গবোৰ উপশম ঘটিছিল, কিন্ত তেওঁ আকৌ সামুদ্ৰিক ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল।
ডাৰউইনে ইয়াত বহুতো অপৰিচিত পশু-পক্ষী, কীট-পতংগ দেখিবলৈ পাইছিল যিবোৰে তেওঁক আশ্চৰ্যান্বিত কৰি তুলিছিল।
ডাৰউইনে সেই জীৱ-জন্তুবোৰ বধ কৰি ছাল-বাকলি গুচাই নাড়ী-ভুৰু বাহিৰ কৰি ৰ’দত শুকুৱাই সংৰক্ষণ কৰিছিল।
উদাহৰণস্বৰূপে এণ্ডিজ পৰ্বতৰ ওপৰত তেওঁ শামুক, কাছ আৰু আন জলচৰ প্ৰাণীৰ খোলা আৱিষ্কাৰ কৰিছিল।
ডাৰউইনে ভাবিবলৈ বাধ্য হৈছিল যে ঈশ্বৰে পৃথিৱীখন যিটো ৰূপত সৃষ্টি কৰিছিল সেই ৰূপ যুগৰ পিছত যুগ ধৰি পৰিৱৰ্তন হৈ গৈ আছে।
নিজৰ তত্ত্বটোৰ শুদ্ধতাৰ মান নিশ্চিত কৰিবলৈ বাৰ্নাকল নামৰ সাগৰীয় শামুকবিধৰ জীৱাশ্ম আৰু জীৱিত ৰূপৰ নানা নিদৰ্শ অধ্যয়ন কৰাৰ এক আঠবছৰীয়া প্ৰকল্পত ডাৰউইন নিমগ্ন হৈছিল।
কিন্তু সকলোৰে মনত এই কথা আহিছিল যে অন্য প্ৰাণীৰ নিচিনাকৈ মানুহো নিশ্চয় বিৱৰ্তনৰ বাটেদি আহিহে মানুহ হৈছে।
ধাৰ্মিক সমাজৰ বাহিৰেও কেইবাগৰাকীও বিজ্ঞানী, যেনে অক্সফৰ্ডৰ ভূবিজ্ঞানী ৰিচাৰ্ড অ’ৱেনছ, আমেৰিকাৰ হাভাৰ্ডৰ লুই এগাছিজ, কেম্ব্ৰিজৰ এডাম ছেডজৱিক আদিয়ে ডাৰউইনৰ তত্ত্বৰ দুৰ্ঘোৰ বিৰোধিতা কৰিলে।
তাৰ ভিতৰত আছিল ইংৰাজ জীৱবিজ্ঞানী টি.এইচ.হাক্সলি, উদ্ভিদবিজ্ঞানী ডেল্টন হুকাৰ আৰু চাৰ্লছ লায়েল।
কিতাপখন প্ৰকাশ পোৱাৰ প্ৰায় ছমাহৰ পিছত ১৮৬০চনৰ ৩০ জুনত ব্ৰিটিছ এছোচিয়েচন ফৰ দা এডভান্সমেণ্ট অব চায়েন্স নামৰ এটা বিখ্যাত বিজ্ঞান সংস্থাই কিতাপখনৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ অক্সফৰ্ডত এখন আলোচনা চক্ৰৰ আয়োজন কৰিলে।
বক্তৃতাৰ শেষৰ পিনে তাত বহি থকা শ্ৰোতা সকলৰ সন্মুখত হাক্সলিক সুধিলে যে তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ কোনজন বনমানুহৰ বংশধৰ?
হাক্সলিয়ে উত্তৰত ক’লে যে এনে এখন গাম্ভীৰ্যপূৰ্ণ বৈজ্ঞানিক বিতৰ্কৰ সভাত এনে এটি প্ৰশ্ন সোধা এগৰাকী শিক্ষিত লোকৰ বংশধৰ হোৱাতকৈ বনমানুহৰ বংশধৰ হোৱাই ভাল।
কিন্ত শ্ৰোতা সকলৰ মাজতো ডাৰউইনৰ তত্ত্বৰ সপক্ষে-বিপক্ষে তৰ্ক-বিতৰ্ক আৰম্ভ হ’ল আৰু হুলস্থূল লাগি পৰিল।
তাৰ মাজতে বিগলৰ কেপ্টেইন ৰবাৰ্ট ফিৎসৰয় থিয় হৈ বাইবেল এখন ওপৰলৈ ডাঙি উত্তেজিত সুৰত ক’বলৈ ধৰিলে যে পৰম সত্য ইয়াতহে আছে আৰু আন ক’তো নাই।
ঘৰৰ ওচৰৰ বিদ্যালয়ত এবছৰ পঢ়াৰ পিছত ১৮১৮ চনত ডাৰউইনক শ্ৰূছবাৰি স্কুলত ভৰ্তি কৰি দিয়া হয়।
তাত তেওঁ ৰবাৰ্ট এডমণ্ড গ্ৰাণ্ট নামৰ এজন লোকক সামুদ্ৰিক অমেৰুদণ্ডীৰ জীৱন চক্ৰ আৰু শৰীৰৰ গঠন অধ্যয়ন কৰাত সহায় কৰিছিল।
এদিন এটা কণমানি শিশুৰ অস্ত্ৰোপচাৰৰ লোমহৰ্ষক দৃশ্য দেখি ডাৰউইন অস্ত্ৰোপচাৰ কক্ষৰ পৰা পলাবলৈ বাধ্য হ’ল।
সেইবাবে তেওঁক ১৮২৮ চনত কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ত ধৰ্মশাস্ত্ৰ বিষয়ত নাম লগাই দিয়া হ’ল যাতে তেওঁ ধৰ্মযাজক হ’ব পাৰে।
জন হেনস্ল’ এজন ধৰ্মযাজক হোৱাৰ উপৰিও কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উদ্ভিদ বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক আছিল।
পাঁচ বছৰীয়া সমুদ্ৰ যাত্ৰাৰ পৰ্যবেক্ষণ, পুংখানুপুঙ্খ অধ্যয়ন আৰু পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ পৰা দিয়া ডাৰউইনৰ তত্ত্বৰ মূল কথা আছিল প্ৰাকৃতিক নিৰ্বাচন আৰু বিৱৰ্তন।
পৃথিৱীখন বিভিন্নধৰণৰ প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ যেনে ভূমিকম্প, বানপানী, অনাবৃষ্টি, মহামাৰী বা আন ক্ৰিয়াৰ ফলত অহৰহ সলনি হৈ আছে আৰু এই পৰিৱৰ্তিত পৰিৱেশত যিবোৰ প্ৰাণীয়ে নিজকে খাপ খুৱাই লব পাৰিছে সেইবোৰেই জীয়াই আছে।
ইয়াৰ ফলত একেবোৰ মূলৰ প্ৰাণীৰ পৰাই নতুন নতুন আকৃতি আৰু প্ৰকৃতিৰ বিভিন্ন প্ৰাণী উদ্ভৱ হয়।
জীৱজগতৰ কোনো এটা প্ৰজাতিৰ আটাইবোৰ ব্যক্তিৰ গঠন, আকৃতি, শক্তি, কাৰ্যদক্ষতা আদি জৈৱিক গুণবোৰ হুবহু একে নহয়।
এই ধাৰণামতে কোনো প্ৰজাতিৰ বংশধৰসকল গঠন, সংৰচনা আৰু স্বভাৱত যিমানে বেছি অপসৰিত হৈ পৰে, সিহঁত সিমানে বেছিকৈ বিভিন্ন আৰু সিমানে অধিক স্থানৰ সুবিধা লব পৰা হয়।
ভাবিলে যে ঈশ্বৰে নিশ্চয় বেলেগ বেলেগ বৈশিষ্ট্যৰ চৰাই সৃষ্টি নকৰে, প্ৰতিটো দ্বীপত পোৱা খাদ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ফিঞ্চ চৰাইবোৰৰ ঠোঁট বেলেগ বেলেগ হৈছে।
গালাপাগাছ দ্বীপপুঞ্জত পাঁচসপ্তাহ থকাৰ পাছত বিগলে ১৮৩৫ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত নিউজিলেণ্ড পালে আৰু ১৮৩৬ চনৰ জানুৱাৰীত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ উপকূলত উপস্থিত হ’ল।
১৮৩১ চনৰ গ্ৰীষ্মকালত ডাৰউইনে আদাম ছেজউইক নামৰ এজন বিখ্যাত ভূতত্ত্ববিদৰ লগত খোজকাঢ়ি ওৱেলছ নামৰ এখন ঠাই ভ্ৰমণ কৰিব গৈছিল।
দুয়োখন চিঠিতে প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছিল যে তেওঁ এইচ্.এম্.এছ্ বিগল নামৰ জাহাজখনৰ কেপ্টেইন ৰবাৰ্ট ফিৎসৰয়ৰ সংগী হিচাপে সমুদ্ৰ ভ্ৰমণত যাব লাগে।
সাম্ৰাজ্য শাসন আৰু বাণিজ্য বিস্তাৰৰ প্ৰয়োজনত ব্ৰিটিছ চৰকাৰে পৃথিৱীৰ আটাইবোৰ সমুদ্ৰ জৰীপ কৰিব বিচাৰিছিল আৰু ইয়াৰ বাবে বিগল নামৰ জাহাজখন ঠিক কৰা হৈছিল।
এনে এজন মানুহ বাছি উলিয়াবলৈ কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক পিকক্ আৰু হেনশ্ল’ক দায়িত্ব দিয়া হৈছিল আৰু তেওঁলোকে ডাৰউইনক বাছি উলিয়াইছিল।
জাহাজত ঘূৰি ফুৰোতে ডাৰউইনে ইংলেণ্ডৰ বৈজ্ঞানিক আলোচনী সমূহলৈ কেবাটাও ভূতত্ত্ব আৰু জীৱবিজ্ঞান সম্পৰ্কীয় প্ৰবন্ধ পঠাইছিল।
এতিয়া তেওঁ সেই সমলবোৰ বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে পৰীক্ষা কৰি সেইবোৰৰ মাজত লুকাই থকা সৃষ্টি ৰহস্য উদ্ধাৰ কৰাৰ কামত লাগিল।
তেওঁৰ শ্ৰদ্ধাৰ বিজ্ঞান আৰু সমাজখনত তাৰ প্ৰকাশে পেলাব পৰা চিন্তা – এই দুটাই তেওঁৰ মনত এনে ধৰ্মসংকটৰ সৃষ্টি কৰিছিল যে তেওঁ তাৰ বাবে শাৰীৰিক বিষত জৰ্জড়িত হৈছিল।
বহুতো বিশেষজ্ঞই তেওঁৰ ৰোগসমূহ মনঃজাত ৰোগ বুলি ক’ব খোজে কাৰণ বিৱৰ্তনৰ তত্ত্ব প্ৰকাশ হোৱাৰ পিছত যেতিয়া বিৱৰ্তনৰ চিন্তা এৰি ডাৰউইনে উদ্ভিদ বিজ্ঞানৰ গৱেষণাত মন দিছিল তেতিয়াৰ পৰা তেওঁৰ স্বাস্থ্য সুন্দৰ হৈ আছিল।
তাৰে এটা হ’ল চাৰ্লছ লায়েল নামৰ ভূবিজ্ঞানী জনৰ ভূখণ্ডৰ পৰিৱৰ্তনশীলতাৰ তত্ত্ব আৰু থ’মাছ মালথাছ নামৰ ইংৰাজ অৰ্থনীতিবিদৰ জনসংখ্যা সম্বন্ধীয় তত্ত্ব।
ডাৰউইনৰ দেউতাকৰ ফালৰ ককাক এৰাছমাছ ডাৰউইন আছিল এজন বিখ্যাত কবি আৰু ডাক্তৰ আৰু মাকৰ ফালৰ ককাক জোছিয়া ওৱেজউদ আছিল পৃথিৱী বিখ্যাত কুমাৰ।
একেখন খেলত তেওঁ ১২টা বলত অৰ্ধশতক অৰ্জন কৰি আটাইতকৈ কম সংখ্যক বলত অৰ্ধশতক অৰ্জন কৰাৰ অভিলেখ সৃষ্টি কৰে।
২০১১ চনৰ বিশ্বকাপত তেওঁ একেখন খেলত পাঁচটা ৱিকেট আৰু অৰ্ধশতক অৰ্জন কৰা প্ৰথম গৰাকী খেলুৱৈত পৰিণত হয়।
বাওঁহতীয়া বেটছমেন আৰু শ্লো লেফ্ট আৰ্ম অৰ্থডক্স বলাৰ অল ৰাউণ্ডাৰ যুৱৰাজ সিং প্ৰাক্তন ভাৰতীয় ফাষ্ট বলাৰ আৰু পঞ্জাবী অভিনেতা যোগৰাজ সিঙৰ পুত্ৰ।
২০১৫ চনত তেওঁক দিল্লী ডেয়াৰডেভিলছে তেওঁ ₹১৬ কোটিৰে কিনে আৰু তেওঁ আইপিএলৰ ইতিহাসত আটাইতকৈ মূল্যবান ক্ৰিকেটাৰত পৰিণত হয়।
তাৰপিছত তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বষ্টন আৰু ইণ্ডিয়ানাপলিচত কৰ্কট ৰোগৰ চিকিৎসা গ্ৰহণ কৰে।
একেবছৰৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত তেওঁ নিউজিলেণ্ডৰ বিপক্ষে টোৱেণ্টি২০ মেচৰ জৰিয়তে পুনৰাই ক্ৰিকেটৰ জগতত প্ৰৱেশ কৰে।
২০১৯ চনৰ ১০ জুন তাৰিখে যুৱৰাজ সিঙে মুম্বাইত এক সংবাদমেল যোগে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেটৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণৰ কথা ঘোষণা কৰে।
তেওঁ শেষৰ বাৰৰ বাবে ২০১৭ চনৰ জুনত ৱেষ্ট ইণ্ডিজৰ বিৰুদ্ধে ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
তেওঁ অষ্টম শ্ৰেণীত থাকোঁতে বিদ্যালয়ৰ বাৰ্ষিক উৎসৱৰ উপলক্ষে অনুষ্ঠিত একাংকিকাত প্ৰথম অভিনয় কৰিছিল।
১৯৯০ চনত তেওঁ কলেজত পঢ়ি থাকোঁতে অসমীয়া ভিডিঅ' ছবিৰ সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে কাম কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰিছিল।
চলচ্চিত্ৰ বিষয়ক কোনো আনুষ্ঠানিক শিক্ষা নথকাৰ সত্বেও তেওঁ পিছলৈ নিজকে এজন স্বনিৰ্ভৰশীল চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছিল।
১৯৯৫ চনৰ পৰা তেওঁ দূৰদৰ্শন আৰু চৰকাৰৰ বিভিন্ন বিভাগৰ বাবে ইংৰাজী, অসমীয়া আৰু মেইতেই ভাষাৰ ২৫ খনতকৈ অধিক ধাৰাবাহিক, তথ্যচিত্ৰ আৰু টেলিফিল্ম নিৰ্মাণ কৰিছে।
তেওঁৰ পিতৃয়ে ১৪ বছৰ বয়সতে মণিপুৰৰ মায়ং লেংজিঙৰ ওচৰত অৱস্থিত ফুমলৌৰ গাঁৱৰ পৰা অসমলৈ আহিছিল।
তেওঁ যোৰহাটৰ ঔদ্যোগিক প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান চমুকৈ আই.টি.আই.ৰ টেইলৰিং পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্তি কৰিছিল।
ইয়াৰ পৰা টেইলৰিং শিকি তেওঁ তিনিচুকীয়াৰ চলচ্চিত্ৰ গৃহ এখনৰ কাষত নিজাকৈ কাপোৰৰ দোকান আৰম্ভ কৰে।
তেওঁৰ পিতৃৰ কাপোৰৰ দোকান ছবিগৃহৰ কাষতে হোৱাৰ বাবে তেওঁ তাত প্ৰদৰ্শন কৰা প্ৰায় সকলো ছবি চাইছিল।
মৈৰঙঠম মণিৰাম সিংহ বা চমুকৈ এম মণিৰাম এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা, পৰিচালক, প্ৰযোজক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ।
তেওঁৰ মৈৰঙঠম মুভিজৰ বেনাৰত নিৰ্মিত ২০০৮ চনৰ ১২ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে মুক্তি লাভ কৰা মন যায় ছবিখনে ৫৬তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা'ৰ 'শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবি'ৰ সন্মান লাভ কৰে।
এই ছবিখনৰ মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰা শিল্পী সকল হৈছে জুবিন গাৰ্গ, পবিত্ৰ মাৰ্ঘেৰিটা, জ্ঞানেন্দ্ৰ পল্লব, নৱদ্বীপ বৰগোহাঁই, নিশিতা গোস্বামী, ৰিম্পী দাস ইত্যাদি।
তাৰ ভিতৰত ৫৯ সংখ্যক বিএফআই লণ্ডন ছবি মহোৎসৱ, সপ্তদশ মুম্বাই ছবি মহোৎসৱ আৰু ৪ৰ্থ ধৰ্মশালা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ছবি মহোৎসৱ লেখত ল'বলগীয়া।
২০১৬ চনৰ এপ্ৰিলত লছ এঞ্জেলছত অনুষ্ঠিত হোৱা চতুৰ্দশ ভাৰতীয় ছবি মহোৎসৱতো ছবি-প্ৰদৰ্শনীৰ বাবে কথানদী নিৰ্বাচিত হৈছিল।
ইয়াৰ বাহিৰেও ছবিখনে কালগেৰি, আষ্টিন টেক্সাছ, নিউয়ৰ্ক মহানগৰ, ষ্টাটগাৰ্ট, নতুন দিল্লী, পেৰিছ, দ্য হ'গ আৰু মেলবৰ্ণত প্ৰদৰ্শনী হৈছিল।
৬৩ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠানত কথানদীয়ে অসমীয়া ভাষাত নিৰ্মিত শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ বাবে বঁটা অৰ্জন কৰে।
ইয়াৰ বাহিৰেও ছবিখনে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলিক প্ৰাগ চিনে বঁটা ২০১৬ত দহটাকৈ শিতানত মনোনয়ন লাভ কৰে।
সেইকেইটা হ'ল- শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্যৰ বাবে ভাস্কৰ হাজৰিকা, শ্ৰেষ্ঠ সহ অভিনেত্ৰীৰ বাবে কাছভী শৰ্মা, শ্ৰেষ্ঠ কলা-নিৰ্দেশনাৰ বাবে গোলোক সাহা, শ্ৰেষ্ঠ সাজ-সজ্জাৰ বাবে ৰাণী দত্ত বৰুৱা।
ধনেশ্বৰীৰ চৰিত্ৰত সীমা বিশ্বাস, দেৱীনাথৰ চৰিত্ৰত আদিল হুছেইন, চেনেহীৰ চৰিত্ৰত জেৰিফা ৱাহিদ, কেতেকীৰ চৰিত্ৰত উৰ্মিলা মহন্ত, পোনাইৰ চৰিত্ৰত কপিল বৰা, মালতীৰ চৰিত্ৰত আশা বৰদলৈ, তেজীমলাৰ চৰিত্ৰত কাছভী শৰ্মা, বনলতিকাৰ চৰিত্ৰত মনিষা ভূঞা আৰু জগন্নাথৰ চৰিত্ৰত ডাঃ জয়ন্ত দাসে অভিনয় কৰে।
অন্যহাতে ষ্ট্ৰিমিং চাৰ্ভিছ নেটফ্লিক্সে গোলকীয় প্ৰদৰ্শনীৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰা এইখনেই হৈছে প্ৰথমখন অসমীয়া কথাছবি।
কথানদী ২০১৬ চনত মুক্তি লাভ কৰা ভাস্কৰ হাজৰিকা পৰিচালিত এখন হৰৰ ফেণ্টাচী প্ৰকাৰৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ।
ইয়াত সীমা বিশ্বাস, আদিল হুছেইন, জেৰিফা ৱাহিদ, উৰ্মিলা মহন্ত, কপিল বৰা, আশা বৰদলৈ আদিয়ে অভিনয় কৰিছিল।
এই বৈশিষ্ট্যৰ কাৰণে তৰল হিলিয়াম হিমায়ক হিচাপে আৰু পৰীক্ষাগাৰত পৰম শূন্যৰ নিকতবৰ্তী তাপমাত্ৰা উৎপাদন আৰু পৰিমাপত ব্যবহাৰ কৰা হয়।
তৰল হিলিয়ামৰ উপৰেৰে বাষ্প দ্ৰুত গতিত পঠিয়াই স্বাভাবিক বায়ুচাপত প্ৰায় পৰম শূন্যৰ ওচৰৰ তাপমাত্ৰাত ইয়াক শীতল কৰা সম্ভৱ।
এই অতিতৰল হিলিয়ামৰ অদ্বিতীয় বৈশিষ্ট্য বিদ্যমান; ইয়াৰ কোনো হিমাংক নাই, আৰু ইয়াৰ সান্দ্ৰতা শূন্য।
হিলিয়াম-৩ নামৰ ৩ ভৰবিশিষ্ট আইছ'টপটোৰ স্ফুটনাংক সাধাৰণ হিলিয়ামতকৈও তলত অৱস্থিত আৰু তৰল অৱস্থাত অত্যন্ত ভিন্ন ধৰণে আচৰণ কৰে।
হিলিয়ামৰ সাধাৰণ আইছ'টপ, হিলিয়াম-৪ সম্ভৱতঃ শিলসমূহৰ তেজস্ক্ৰিয় আলফা নিঃসাৰক পদাৰ্থৰ পৰা উদ্ভূত।
ফৰাচী জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী পিয়েৰ জনছনে ১৮৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দৰ এক সূৰ্যগ্ৰহণৰ সময়ত সূৰ্যৰ জ্যোতিৰ্বলয়ৰ বৰ্ণালীত হিলিয়াম আবিষ্কাৰ কৰে।
ব্ৰিটিছ ৰসায়নবিদ ছাৰ এডৱাৰ্ড ফ্ৰেংকলেণ্ড আৰু ছাৰ জোছেফ নৰমেন লকয়াৰে ইয়াৰ নাম হিলিয়াম দিয়ে।
ব্ৰিটিছ ৰসায়নবিদ ছাৰ ৱিলিয়াম ৰ‌েমজিয়ে প্ৰথম পৃথিবীত প্ৰাপ্ত পদাৰ্থৰ পৰা ইয়াক নিষ্কাশন কৰে।
১৯০৭ খ্ৰীষ্টাব্দত ব্ৰিটিছ ৰসায়নবিদ ছাৰ আৰ্নেষ্ট ৰাদাৰফ'ৰ্ডে দেখুৱাই যে আলফা কণা হ'ল হিলিয়ামৰ নিউক্লিয়াছ।
ইয়াৰ একমাত্ৰ ইলেকট্ৰন খোলাটো ইলেকট্ৰনেৰে পূৰ্ণ, ফলত অন্যান্য ৰাসায়নিক মৌলৰ লগত ইয়াৰ বিক্ৰিয়া সংঘটন অত্যন্ত দুৰূহ।
মহাবিশ্বত হিলিয়াম অত্যন্ত সহজলভ্য বাবে এই বিক্ৰিয়াসমূহ মহাবিশ্ব তত্ত্বৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ হ'ব পাৰে।
প্ৰায় এশ শতাংশই মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ অতি পৰিশ্ৰমী চৰ-চাপৰিৰ লোকৰ ঘৰবোৰ সাধাৰণতে বাঁহ, কঁহুৱা, ইকৰা, খেৰ, মৰাপাট আদিৰে সজা আৰু নৈ, বিলৰ পাৰে পাৰে খলা-বমা বাটৰ কাষে কাষে শাৰী পতা।
কৃষিভিত্তিক হোৱা বাবেই প্ৰত্যেক ঘৰৰ সন্মুখত শস্য চপোৱাৰ বাবে এখনকৈ আগচোতাল থাকে, গৰু-ম’হে পানী খোৱাৰ বাবে গোহালিৰ ওচৰতে একো একোখন বাঁহৰ খাচত মাটিৰ বা ছিমেণ্টৰ একো একোটা পাত্ৰ আদি থাকে।
বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা অহা বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে সন্মিলিতভাৱে গঢ়ি তুলিছে অসমীয়া সংস্কৃতি, অসমীয়া জাতি।
আনহাতে আজিৰ সমৃদ্ধিশালী অসমীয়া সংস্কৃতি সেয়াও একেদিনে বা মাথোঁ কোনো বিেশেষ জনগোষ্ঠীৰ লোকৰ অৱদানেৰে সমৃদ্ধ হোৱা নাই।
চামে চামে বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ লোকে অসমলৈ আহি ইয়াত লীন যোৱাৰ দৰে মুছলমানসকলো আন ঠাইৰ পৰা অসমলৈ আহি ইয়াত লীন হৈছে।
বঙ্গমূলীয়া মুছলমানসকলক বিভিন্নজনে বিভিন্ন নামেৰে চিহ্নিত কৰাৰ চেষ্টা কৰিছে যদিও আজলৈকে সঠিক তথা সৰ্বজনগ্ৰাহ্য নামকৰণ হোৱা নাই।
কিন্তু ১৮৬৭ খ্ৰীঃৰ ৩ ডিচেম্বৰত ব্ৰিটিছ চৰকাৰে গাৰোপাহাৰ আৰু গোৱালপাৰা জিলাক অসমৰ পৰা আঁতৰাই নি নতুনকৈ গঠন কৰা কোচ বিহাৰ কমিছনাৰেটৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।
১৯০৫ খ্ৰীঃত ৰাজনৈতিক কাৰণত ব্ৰিটিছ চৰকাৰে বঙ্গদেশক বিভক্ত কৰি পূৰ্ব আৰু পশ্চিম বঙ্গ নামেৰে দুখন ৰাজ্য গঠন কৰে।
অৱশ্য পূৰ্বৰ সেই গোৱালপাৰা জিলাক সম্প্ৰতি প্ৰশাসনিক সুবিধাৰ্থে ধুবুৰী, কোকৰাঝাৰ, চিৰাং, বঙাইগাঁও, আৰু গোৱালপাৰা জিলাত বিভক্ত কৰা হৈছে।
মুমূৰ্ষুু ব্যক্তিয়ে শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰাৰ আগতে ওচৰ সম্বন্ধীয় লোকৰ উপস্থিতিত দোৱা আছতাগফাৰ পঢ়ি নিজৰ গুনাহৰ বাবে বা ভুলৰ বাবে তৌবাহ কৰে।
মৃত্যুৰ পিছত মৃতকক অজু আৰু গোচল কৰাই বা ভালদৰে গা-ধুৱাই পৰিষ্কাৰ পৰিচ্ছন্ন কৰি কাফনৰ কাপোৰ পিন্ধাই সমূহীয়াভাৱে জানাজা দোৱা কৰে ।
চৰ-চাপৰিৰ সমাজত সন্তান জন্মাৰ দিনৰে পৰা পিতৃ-মাতৃৰ ওপৰত সন্তান ‘আকিকা’টো ফৰজ বা একান্ত কৰণীয় লৈ চল্লিছ দিনলৈকে প্ৰসূতিক চুৱা ঘৰত ৰখা হয়।
এই আকিকাৰ সময়ত নিজৰ সন্তানটিৰ মঙ্গল কামনাৰে গো-ছাগলী আদি পশু আল্লাহৰ ৱাস্তে উছৰ্গা কৰি দুখীয়া নিঃকিন মানুহৰ মাজত বিলাই দিয়া হয়।
পুৰুষসকলে বিভিন্ন ৰঙৰ লুংগি, পাঞ্জাবী, পায়জামা, দীঘল চোলা, ডাঙৰ ৰঙীন গামোচা, মাফলাৰ, বিভিন্ন ৰঙৰ টুপী , গিলাপ আদি পিন্ধে।
ছোৱালীবোৰে ডুমা, ঘাগৰা, ফ্ৰক, নেটি, সৰু সৰু শাৰী, উৰনা, আদি আৰু মহিলা সকলে মোটা ৰঙীন পাৰি থকা শাৰী, পেটিকোট, কঁকাল ঢকা ব্লাউজ, বিভিন্ন ৰঙৰ বোৰ্খা, উৰনা, আদি ব্যৱহাৰ কৰি অহা দেখা যায়।
আমাৰ মাতৃভূমি ভাৰত তথা অসমলৈ আৰ্য-অনাৰ্য, শক, কুষাণ, মোগল, পাঠান, মঙ্গোলীয়, তিব্বতী, বৰ্মা, অষ্ট্ৰিক আদি সকলো জনগোষ্ঠীৰ লোকেই প্ৰব্ৰজিত হৈ আহিছে, কোনোবা জনগোষ্ঠী আগত আহিছে, কোনোবা জনগোষ্ঠী পিছত আহিছে।
মুঠতে ভাৰত তথা অসমলৈ সকলো জনগোষ্ঠীৰ লোকেই প্ৰব্ৰজিত হৈ আহিছে আৰু আটায়েই একত্ৰিত ভাৱে ইয়াক নিজৰ মাতৃভূমি বুলি গ্ৰহণ কৰি ‘জীৱন মৰণে’ ইয়াতে থাকি ইয়াক সমৃদ্ধ কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছে।
চৰ-চাপৰি লোকসকলে সামাজিক বিবাহ ‘নিকাহ’ বুলি যুগ্ম জীৱনৰ পাতনি মেলাৰ স্বীকৃতি হিচাপে এই সমাজত বিবাহ বা নিকাহৰ প্ৰচলন আছে।
ধুবুৰী জিলাৰ চৰ-চাপৰি অঞ্চলত বিভিন্ন উৎসৱ-পাৰ্বনত কিছুমান সোণ-ৰূপৰ অলংকাৰ ব্যৱহাৰ কৰা সংস্কৃতি বিৰাজমান।
যেনেঃ- গলৰ হাৰ, নেকলেচ, ঝুমকা, মাকৰি, বালি, কাণফুল, নাকফুল, আইংটা , খাৰু, চুৰি, হাতবাজু, পায়েল, কঁকালৰ ৰূপৰ গোট, টিকলি ইত্যাদি।
বৰ লুইতৰ বিস্তীৰ্ণ পাৰৰ পলসুৱা ৰসাল আবাদি মাটিত ৰ’দ, বৰষুণ, ধুমুহা, বানপানী, খৰাং, খহনীয়া আদি প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনাৰ সতে সহাৱস্তান কৰি জীৱন নিৰ্বাহ কৰা লোকসকল হ’ল চৰ-চাপৰিৰ বাসিন্দা।
কাঁহ, পিতল, এলুমিনিয়াম, টিন, ষ্টিল, লো, মাটি, চিনা-মাটি আদিৰ কাঁহী-বাটি, গিলাচ, বদনা, চৰিয়া, চামুচ, কেটলি, ডেকচি, পাতিল, কেৰাহি, টৌ, মাটিৰ কলহ খোলা, কাদা, খোৰা, হানকি, চৰি আদি ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰম্পৰা আছে।
চাপৰি অঞ্চলত পৰম্পৰাগতভাৱে চলি থকা কিছুমান খেল হ’লঃ- ঘোঁৰা দৌৰ খেল, নাও বাইছ খেল, চংগ দৌৰ খেল, হা-ডু-ডু খেল, টাংগুটি খেল, গোল্লা-গোল্লা খেল, গাদম খেল, ফুটবল খেল, ভলিবল খেল আদি।
মাৰফতি গান, জাৰী গান, নাও খেলৰ গীত, বিয়া গীত, ভাটিয়ালী গীত, লোকগীত, যাত্ৰাপালাৰ গীত, ভাওৱাই গীত, হিন্দী গীত, অসমীয়া গীত, বঙালী গীত আদি।
অতীতত বিভিন্ন কাৰণত অবিভক্ত গোৱালপাৰা জিলাখন বঙ্গদেশৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ থকা বাবে অসমৰ অন্যান্য জিলাৰ তুলনাত এই জিলাত বঙ্গীয়মূলৰ লোকৰ জনবসতি ঘন।
১৯৫৭ চনত মাদ্ৰাজত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে যামিনী কৃষ্ণমূৰ্তিয়ে ৰাজহুৱাকৈ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
তেওঁ অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ ভগৱান ভেংকটশ্বৰৰ মন্দিৰ তিৰুমালা তিৰুপতি দেৱস্থানমৰ আস্থানা নৰ্তকী অৰ্থাৎ স্থায়ী নৰ্তকীৰ সন্মান লাভ কৰিছিল।
ভাৰত চৰকাৰে তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে কলা শিতানত ১৯৬৮ চনত ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০০১ চনত ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ আৰু ২০১৬ চনত ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰে।
১৯৪০ চনৰ ২০ ডিচেম্বৰ তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সিৰ মাদানাপল্লীত যামিনী কৃষ্ণমূৰ্তিৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁ অৰ্ধ চন্দ্ৰৰ নিশা জন্ম গ্ৰহণ কৰাৰ বাবে তেওঁৰ ককাকে তেওঁৰ নাম যামিনী পূৰ্ণতিলাকা ৰাখিছিল।
তেওঁৰ আত্মজীৱনী এ পেছন ফৰ ডান্স অৰ্থাৎ নৃত্যৰ প্ৰতি স্পৃহা প্ৰকাশিত হৈছে আৰু পাঠকৰ সমাদৰো লাভ কৰিছে।
১৫৭১ - জহান্স কেপলাৰ, এগৰাকী জাৰ্মান জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী, গণিতজ্ঞ, প্ৰাকৃতিক দাৰ্শনিক আৰু সংগীতৰ লেখক আছিল।
তেওঁ সপ্তদশ শতিকাৰ বৈজ্ঞানিক বিপ্লৱৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্যক্তি, যি তেওঁৰ গ্ৰহগতিৰ সূত্ৰৰ বাবে সৰ্বাধিক জনাজাত।
কেপলাৰে এনে এক যুগত বাস কৰিছিল যেতিয়া জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান আৰু জ্যোতিষশাস্ত্ৰৰ মাজত কোনো স্পষ্ট পাৰ্থক্য নাছিল, কিন্তু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান আৰু পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ মাজত এক শক্তিশালী বিভাজন আছিল।
কেপলাৰে তেওঁৰ নতুন জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানক "মহাকাশীয় পদাৰ্থ বিজ্ঞান", "এৰিষ্টটলৰ অধিবিদ্যালৈ ভ্ৰমণ" আৰু "এৰিষ্টটলৰ স্বৰ্গত থকাৰ পৰিপূৰক" বুলি বৰ্ণনা কৰে।
জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানক এক সাৰ্বজনীন গাণিতিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ অংশ হিচাপে গণ্য কৰি ভৌতিক বিশ্বতত্ত্বৰ প্ৰাচীন পৰম্পৰাক পৰিৱৰ্তন কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰে।
১৭৯৭ - মিৰ্জা গালিব, ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ ঊনবিংশ শতিকাৰ মোগল আৰু ব্ৰিটিছ যুগৰ এজন উৰ্দু আৰু পাৰ্চী কবি আছিল।
আজিও, গালিব পাকিস্তানৰ লগতে ভাৰতৰ উৰ্দু ভাষী সম্প্ৰদায় আৰু সমগ্ৰ বিশ্বৰ দক্ষিণ এছিয়াৰ লোকসকলৰ মাজত আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় কবিসকলৰ মাজৰ এজন হৈ আছে।
ৰসায়ন বিজ্ঞানত তেওঁৰ গৱেষণাৰ ফলত ৰোগৰ কাৰণ আৰু প্ৰতিৰোধৰ ক্ষেত্ৰত উল্লেখনীয় সফলতা লাভ কৰে যিয়ে পৰিচ্ছন্নতা, ৰাজহুৱা স্বাস্থ্য আৰু আধুনিক ঔষধৰ বেছিভাগ আধাৰ স্থাপন কৰে।
জলাতঙ্ক আৰু এন্থ্ৰেক্সৰ ভেকছিনৰ বিকাশৰ জৰিয়তে লাখ লাখ লোকৰ জীৱন ৰক্ষা কৰাৰ বাবে তেওঁৰ কামক কৃতিত্ব দিয়া হয়।
তেওঁক ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমীৰ যুৱ বিজ্ঞানী বঁটা , চি.এছ.আই.আৰ.-ৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা ভৌতিক বিজ্ঞানৰ বাবে শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা ,ভাৰতীয় বিজ্ঞান কংগ্ৰেছৰ এছ.এন. বোস জন্ম শতবাৰ্ষিকী বঁটা আৰু ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰা হয়।
ত্ৰিশ বছৰতকৈও অধিক সময়ধৰি চলি থকা চলচ্চিত্ৰ জীৱনত খানে অসংখ্য বঁটা লাভ কৰিছে, যাৰ ভিতৰত আছে চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক হিচাপে দুটাকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, আৰু এজন অভিনেতা হিচাপে দুটাকৈ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা।
বিশ্বব্যাপী আলোচনী ফৰ্বছে খানক ২০১৫ আৰু ২০১৮ চনত বিশ্বৰ সৰ্বাধিক উপাৰ্জন কৰা চেলিব্ৰিটিসকলৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে, আৰু পিছৰ বছৰত তেওঁ সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী ভাৰতীয় অভিনেতা হিচাপে স্থান প্ৰাপ্ত কৰিছে।
গোৱালপৰীয়া গীত "হস্তীৰ কন্যা" আৰু "মোৰ মাহুত বন্ধুৰে"ৰ বাবে জনাজাত ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা প্ৰাপ্ত বৰুৱা পাণ্ডে প্ৰাকৃতিশ চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ কন্যা আৰু দেৱদাস খ্যাত চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা প্ৰমথেশ বৰুৱাৰ ভতিজী আছিল।
প্ৰতিমা বৰুৱা পাণ্ডেক গোৱালপৰীয়া লোকগীত জনপ্ৰিয় কৰাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অগ্ৰণী প্ৰচেষ্টাৰ বাবে পদ্মশ্ৰী সন্মান আৰু সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
প্ৰসিদ্ধ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা প্ৰবীণ হাজৰিকাৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত এখন তথ্যচিত্ৰ, হস্তীৰ কন্যায়ে ১৯৯৭ চনত শ্ৰেষ্ঠ জীৱনীমূলক চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰি যথেষ্ট প্ৰশংসা অৰ্জন কৰে আৰু ১৯৯৮ চনত দক্ষিণ এছিয়াৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ঢৌৰ সৃষ্টি কৰে।
চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা ববি শৰ্মা বৰুৱাই ২০১৫ চনৰ শেষৰ ফালে বৰা পাণ্ডেৰ জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত এখন সম্পূৰ্ণ দৈৰ্ঘ্যৰ ফিচাৰ চিনেমাৰ চিত্ৰগ্ৰহণ আৰম্ভ কৰে, যাৰ শিৰোনাম আছিল সোণাৰ বৰণ পাখি।
তেওঁ মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ দেশএখনত গণতান্ত্ৰিক চৰকাৰৰ মুৰব্বী হিচাপে নিৰ্বাচিত হোৱা প্ৰথম মহিলা আছিল।
আদৰ্শগতভাৱে এগৰাকী উদাৰবাদী আৰু ধৰ্মনিৰপেক্ষতাবাদী, তেওঁ ১৯৮০ ৰ দশকৰ আৰম্ভণিৰ পৰা ২০০৭ চনত তেওঁৰ হত্যালৈকে পাকিস্তান পিপলছ পাৰ্টিৰ সভাপতিত্ব বা সহ-সভাপতিত্বৰ দায়িত্ব বহন কৰিছিল।
তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত পাকিস্তানৰ কেইবাখনো বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ৰাজহুৱা ভৱন‌ তেখেতৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা হৈছে।
পাকিস্তান চৰকাৰে ভুট্টোক তেওঁৰ জন্মদিনত ইছলামাবাদৰ বিমানবন্দৰৰ নাম সলনি কৰি বেনজীৰ ভুট্টো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰৰ নামেৰে সন্মানিত কৰে।
১৮৩১ - চাৰ্লছ ডাৰউইনে এইচ. এম. এছ. বিগল নামৰ জাহাজখনত উঠি নিজৰ বিশ্ব বিখ্যাত প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিল।
এন. ই টিভিত কৰ্মৰত অৱস্থাতে ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱাৰ প্ৰস্তুতিৰ বাবে জনমভূমি জনকল্যাণ ন্যাসে আগবঢ়োৱা জলপানি লাভ।
২০১৮ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত তিতাবৰৰ অসম পুলিচ বেটেলিয়নৰ অতিৰিক্ত আৰক্ষী অধীক্ষক ৰূপে পদোন্নতি লাভ কৰে।
১৯৯৯ চনত যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বহুমুখী বালক বিদ্যালয়ৰপৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত ষ্টাৰ মাৰ্কসহ উত্তীৰ্ণ হয়।
২০০১ চনত যোৰহাট জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ষ্টাৰ মাৰ্কসহ উচ্চতৰ মাধ্যমিক চূড়ান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ।
২০০৪ চনত দিল্লীৰ কিৰোৰীমল মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞান বিষয়ত প্ৰথম শ্ৰেণীসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
২০০৬ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞান বিষয়ত প্ৰথম শ্ৰেণীসহ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
পাৰ্থবিজয় দত্ত অসমৰ এগৰাকী যুক্তিবাদী লেখক, গল্পকাৰ, কবি, প্ৰবন্ধকাৰ, শিশু সাহিত্যিক, আৰু আৰক্ষী বিষয়া।
মাত্ৰ ৩৬ বছৰীয়া জীৱনকালতে নিজৰ সুকীয়া লিখনশৈলীৰে অসমীয়া সাহিত্য জগতত এক বিশেষ স্থান অধিকাৰ কৰিছিল।
অন্য হাতে বাওনা জেৰ্বুৱা হল সকলোতকৈ সৰু তীক্ষ্ণদন্তী; ই মাত্ৰ দুই ইঞ্চি দীঘল আৰু ওজন মাত্ৰ আধা কেজিৰ মান হয়।
খাদ্য খোৱাৰ সময়ত তীক্ষ্ণদন্তীয়ে তীক্ষ্ণ দাঁতৰ দ্বাৰা খাদ্যবস্তুক ক্ৰমাগত আৰু খুব দ্ৰুতভাৱে আঘাত কৰি থাকে।
যিহেতু তীক্ষ্ণদন্তীবোৰ সকলো স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ পূৰ্বপুৰুষ, সেয়ে ইহঁতৰ বুদ্ধি অনেক প্ৰাণীৰ তুলনাত বহুত বেছি।
স্ত্ৰী-কেশৰডাল পাতল ৰঙা, ৯ চেণ্টিমিটাৰ পৰ্যন্ত দীঘল, গোলাপী ৰঙৰ ডিম্বাশয়বোৰ ১.৫–২ চেণ্টিমিটাৰ দীঘল।
এছিয়াৰ গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় অঞ্চলত এই গছৰ ডাল পোন ওখ হয় আৰু শীতকালত ইয়াৰ পাতবোৰ সৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
থাইলেণ্ডত শিমলু ফুলৰ শুকান কোৰ শ্বান ৰাজ্য আৰু উত্তৰ থাইলেণ্ডৰ খাদ্যৰ নাম ঙিয়াও নুডল চূপৰ লগতে কায়েং খাই তৰকাৰীৰ এক অপৰিহাৰ্য উপাদান।
ই পশ্চিম আফ্ৰিকা, ভাৰত, দক্ষিণ-পূব-এছিয়া, তথা পূব এছিয়া আৰু উত্তৰ অষ্ট্ৰেলিয়াৰ উপউষ্ণমণ্ডলীয় অঞ্চলৰ স্থানীয় প্ৰজাতি।
গড়ে ১৩ চেণ্টিমিটাৰ দীঘল এই গছৰ ফলৰ ৰং কুমলীয়া অৱস্থাত পাতল সেউজীয়া আৰু পূৰঠ ফলবোৰ বাদামী ৰঙৰ।
পঁইতা ভাত হৈছে সিজোৱা ভাত ওৰে ৰাতি পানীত তিয়াই ৰাখি, পিছদিনা খাবৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা এক বিশেষ খাদ্য।
খাদ্যৰ বিভিন্ন ভাগ সমূহ যেনে সাত্বিক, ৰাজসিক আৰু তাম্ৰসিকৰ ভিতৰত পঁইতা ভাত তাম্ৰসিক খাদ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
মোগলৰ শাসনকালত সামাজিক-সাংস্কৃতিক প্ৰতিষ্ঠানৰ সদস্যসকলে আয়োজন কৰা মুকলি অনুষ্ঠানৰ অভ্যাগত দৰ্শক শ্ৰোতাবৃন্দক ঐতিহ্যবাহী পইতাভাত খুৱাইছিল ।
দাক্ষিণাত্যৰ ৰাজ্যসমূহত টেঙা ভাতৰ লগত দৈ আৰু চেনি মিহলাই একপ্ৰকাৰৰ খাদ্য দ্ৰব্য প্ৰস্তুত কৰা হয় আৰু এইবিধ খাদ্য তেওঁলোকৰ মাজত যথেষ্ট জনপ্ৰিয়।
উখুৱা চাউল বা আন সাধাৰণ চাউলৰ ভাতক প্ৰায় ১২ ঘণ্টালৈ পানীত তিয়াই ৰাখি অৰ্থাৎ ফাৰ্মেণ্টেড কৰি ৰাখি থৈ এই ভাত প্ৰস্তুত কৰা হয়।
জুতিৰ বাবে ইয়াৰ লগত নিমখ, সৰিয়হ তেল আদি মিহলাই, আলু পিটিকা, বেহুৱা, দাইল বটা, জলকীয়া ইত্যাদিৰ সৈতে খোৱা হয়।
ভাত পঁইতা কৰিবলৈ ১২ ঘণ্টাতকৈ অধিক সময় পানীত তিয়াই থব নালাগে, অধিক সময় পানীত তিয়াই ৰখা ভাত অপকাৰী হৈ পৰে।
মুকলি কৰাৰ সময়ত কেৱল জমা কৰা ধনৰাশিহে আয়কৰ অভিনিয়মৰ ৮০চি অনুচ্ছেদৰ আধাৰত মুঠ আয়ৰ পৰা বাদ পৰিছিল।
কিন্তু ২০১৫ চনৰ বাজেটত বিত্তমন্ত্ৰী অৰুণ জেটলীয়ে ঘোষণা কৰে যে একাউণ্টত জমা হোৱা সুত আৰু একাউণ্ট পূৰঠ হোৱাৰ পাছত উলিওৱা টকাও আয়কৰৰ আওতাত নপৰে।
২০১৫ চনৰ ২২ জানুৱাৰীত প্ৰধান মন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে বেটি বচাও, বেটি পঢ়াওৰ প্ৰচাৰ-অভিযানৰ অংশ হিচাপে এই যোজনাৰ সূত্ৰপাত কৰে।
ভৱিষ্যতে ছোৱালী সন্তানটিৰ শিক্ষা আৰু বিবাহৰ খৰছৰ বাবে এক পুঁজি নিৰ্মাণ কৰাই এই যোজনাৰ উদ্দেশ্য।
১৯৫৩ চনত উত্তৰাখণ্ডৰ চামলী জিলাৰ দেৱাল তেহছিলৰ অন্তৰ্গত লুৱানী জিলাত বাসন্তী বিষ্টৰ জন্ম হৈছিল।
পিছলৈ তেওঁ পঞ্জাবৰ জলন্ধৰত সংগীতবিদ্যা শিকিবলৈ যায় আৰু তেতিয়াৰ পৰা তেওঁৰ পেছাদাৰী গায়কৰ জীৱন আৰম্ভ হয়।
উত্তৰাখণ্ডৰ পাহাৰী অঞ্চলৰ প্ৰাচীন লোক ঐতিহ্যসমূহ আৰু হেৰাই যোৱা গীত সমূহ বাসন্তীয়ে ধৰি ৰাখিবলৈ চেষ্টা চলাই গৈছে।
বাসন্তী বিষ্টৰ গীতৰ সুৰ, গীতৰ শৈলী আৰু ধীৰ গতিৰ তাল অলপ উত্তৰাখণ্ডৰে পাহাৰী গীতৰ বৈশিষ্ট্যযুক্ত।
প্ৰথমতে এই কেন্দ্ৰত অধ্যয়নৰত শিক্ষাৰ্থী সমূহ তেওঁতকৈ বহুত সৰু হোৱাৰ বাবে আৰু তেওঁ একমাত্ৰ প্ৰাপ্ত বয়স্ক শিক্ষাৰ্থী হোৱাৰ বাবে লাজ কৰিছিল।
তেওঁৰ ছোৱালীৰ শিক্ষকে তেওঁক হাৰমনিয়াম বজাবলৈ শিকোৱাত তেওঁৰ পেছাদাৰী সংগীত প্ৰশিক্ষণৰ প্ৰথম অস্থায়ী পদক্ষেপ আছিল।
কিন্তু বাসন্তী বিষ্টয়ে পৰম্পৰা ভংগ কৰি বৰ্তমান নিজকে উল্লেখযোগ্য জাগৰ শিল্পী হিচাপে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে।
২০১৭ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে কলা শিতানত ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
এই জোখ-মাপসমূহৰ নিৰ্দিষ্ট মাত্ৰাৰ লগতে সম্ভৱতঃ সম্পত্তিৰ চিনাক্তকৰণ আৰু ইয়াক ইঠাইৰ পৰা সিঠাইলৈ অনা-নিয়া কৰাৰ বাবে বিশেষ ছীল-মোহৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
জন্তু আৰু জ্যামিতিক নক্সা অংকিত চাকত সজা মাটিৰ পাত্ৰ এই সভ্যতাৰ আটাইবোৰ প্ৰধান পুৰাতাত্বিক ক্ষেত্ৰতে পোৱা গৈছে।
প্ৰত্যেকখন নগৰৰ এক কেন্দ্ৰীয় প্ৰশাসনিক ব্যৱস্থাই সিন্ধু সভ্যতাৰ সাংস্কৃতিক সাদৃশ্যকে সূচায়।
কিন্তু শাসন ব্যৱস্থাটো কেৱল মুষ্টিমেয় একাংশ লোকৰ হাততেই আছিল নে নাই এই বিষয়ে নিশ্চিতি লাভ কৰিব পৰা হোৱা নাই।
হৰপ্পাৰ লোকসকলে সিন্ধু নদীয়েদি পাৰ্চিয়ান উপসাগৰ মেচ'পটেমিয়া ইজিপ্ত আদি ঠাইলৈকে বেহাবেপাৰৰ সম্প্ৰসাৰণ ঘটাইছিল।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৬০০ মানত পঞ্জাব আৰু সিন্ধ প্ৰদেশত সিন্ধু নদীৰ পাৰত ইয়াৰে দুখন মুখ্য নগৰ ক্ৰমে মহেঞ্জোদাৰো আৰু হৰপ্পাৰ উত্থান ঘটিছিল।
১৯২০ চনত নগৰ কেন্দ্ৰ, বহুমুখী সামাজিক তথা অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থা আৰু এক সম্ভাৱ্য লেখন প্ৰণালীৰে সমৃদ্ধ এই সভ্যতা পুনৰ আৱিষ্কাৰ কৰা হয়।