polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
দৈনন্দিন মানুহৰ কাহিনী যদিও প্ৰায়ে কোনো ধৰণৰ নেতাৰ কাহিনী, সাধাৰণতে শ্ৰুতিকথাৰ বিপৰীতে কিংবদন্তিত সন্নিবিষ্ট কৰা হয়।
শ্ৰুতিকথাক কেতিয়াবা কিংবদন্তিৰ পৰা পৃথক কৰা হয় কাৰণ শ্ৰুতিকথাবোৰ দেৱতাৰ সৈতে জড়িত, সাধাৰণতে ইয়াৰ কোনো ঐতিহাসিক ভিত্তি নাথাকে আৰু ইয়াক বৰ্তমানৰ পৰা বহুত পৃথক সুদূৰ অতীতৰ পৃথিৱীত স্থাপন কৰা হয়।
"শ্ৰুতিকথা"ৰ সংজ্ঞা পণ্ডিতসকলৰ মাজত কিছু পৰিমাণে ভিন্ন যদিও ফিনলেণ্ডৰ লোককথাবিদ ল'ৰী হংকোৱে ইয়াৰ বহুলভাৱে উদ্ধৃত সংজ্ঞা আগবঢ়াইছে:
ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ প্ৰাৰম্ভতে প্ৰাপ্ত মৰাণ ৰাজ্য হৈছে অসমৰ ভূমিপুত্ৰ মৰাণসকলৰ প্ৰাচীন ৰাজ্য।
ৰজা বদৌচাৰ নেতৃত্বত মৰাণসকলে পূবে চফ্ৰাই নদী, পশ্চিমে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী, উত্তৰে বুঢ়ীদিহিং আৰু দক্ষিণে দিচাং নদীক কেন্দ্ৰ কৰি অৱস্থান গ্ৰহণ কৰিছিল।
বৰাহী ৰাজ্যৰ সীমা আছিল পূবে নগাহাট, পশ্চিমে বৰাহীফিকাৰ মধ্যবৰ্তী অঞ্চল, উত্তৰে দিচাং আৰু দক্ষিণে দিখৌ নদী।
চ্যুকাফাই মৰাণ ৰজা বদৌচাৰ ৰাজকুঁৱৰীক বিয়া কৰাৰ পিছত মৰাণ আৰু আহোমৰ পৰম মিত্ৰ সম্পৰ্ক গঢ় লৈ উঠিছিল।
আনকি চ্যুকাফাৰ নাতি চুবিনফা ৰজাইও মৰাণ কুঁৱৰীক বিয়া কৰাই মিত্ৰতাৰ সম্পৰ্ক অক্ষুণ্ণ ৰাখিছিল।
পৰবৰ্তী সময়ত মৰাণ ৰাজ্য আহোম ৰাজ্য নামেৰে একাকীভূত হৈছিল আৰু ন-অসম ৰাজ্য গঠন প্ৰক্ৰিয়াৰ ঐতিহাসিক সূত্ৰপাত ঘটিছিল।
কথিত আছে যে টাই আহোমসকল অসমলৈ অহাৰ সময়ত চ্যুকাফাই মৰাণ ৰজাৰ বদৌচাৰ পৰা অনুমতি লৈহে চৰাইদেউত নগৰ স্থাপন কৰিছিল।
নৃতাত্ত্বিক দৃষ্টিকোণেৰে প্ৰত্যক্ষ কৰিলে মৰাণ প্ৰজাসাধাৰণৰ মাজত মংগোলীয় প্ৰজাতিৰ লক্ষণ পৰিস্ফুট।
যাৰবাবে শদিয়াৰ কেঁচাইখাইতি গোসাঁনী মন্দিৰ বা তাম্ৰেশ্বৰী দেৱীক উপাসনা কৰাত ৰজাৰ উপাদেয় হৈছিল।
প্ৰজাসাধাৰণৰ একাংশই ৰাজধানী চৰাইদেউত ৰজা বদৌচাৰ ৪০০০ হাজাৰমান সৈন্যৰ সৈতে থকাৰ বিপৰীতে অধিকসংখ্যকে গাওঁ পাতি, অৰণ্যৰ নদীৰ আশে-পাশে বসবাস কৰিছিল।
হাতী চিকাৰ কৰা, বশ কৰা, যুদ্ধকৌশল শিকোৱা আদিত মৰাণৰ অত্যুৎসাহী আৰু নিপুনতা দেখি পৰবৰ্তী পৰ্যায়ত চুকাফাই মৰাণ প্ৰজাসাধাৰণৰ মাজৰ পৰা হাতীচুঙ্গী ফৈদৰো সৃষ্টি কৰিছিল।
এই চুটিয়া ৰাজ্যৰ ৰজা ধীৰনাৰায়ণেই ১৫১৩ খ্ৰীষ্টাব্দত যথেষ্ট সংখ্যক সৈন্যবাহিনী আৰু নৌ-সৈন্য লৈ মৰাণ-আহোম ৰ ৰাজ্যক আক্ৰমণ কৰিছিল।
১৫২২ খ্ৰীষ্টাব্দত চুটিয়া ৰজা নীতিপালে পুনৰ আহোম ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰিছিল যদিও স্বৰ্গদেউ চুহুংমুঙৰ আহোম সৈন্য ৰ হাতত চুটিয়া সৈন্যৰ বিস্তৰ পৰাস্ত হৈছিল।
এনেদৰে ১৫২৩ খ্ৰীষ্টাব্দলৈকে যুঁজ বাগৰ কৰি চুটিয়া ৰাজ্য পৰাজিত হৈ সম্পূৰ্ণ আহোম ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয় আৰু আহোম ৰাজ্যৰ সীমা সম্প্ৰসাৰণ চুটিয়া ৰাজ্যলৈকে ঘটে।
মহাবিদ্যালয়খনত বিশিষ্ট শিক্ষাবিদ আৰু প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ স্বৰ্গীয় মোহন চন্দ্ৰ ৰয়ৰ নামেৰে এটি পুথিভঁৰাল আছে।
শিক্ষাৰ্থী আৰু শিক্ষকসকলৰ বাবে বিভিন্ন শৈক্ষিক ক্ষেত্ৰত শেহতীয়া জ্ঞান নিশ্চিত আৰু সমৃদ্ধ কৰাৰ বাবে পুথিভঁৰালটোত বৃহৎ সংখ্যক সমল কিতাপ আছে।
সপ্তম সন্তান জন্ম হোৱাৰ ঠিক আগতেই বিষ্ণুৱে দেৱী মোহমায়াক দৈৱকীৰ সপ্তম সন্তানক ৰোহিনীৰ গৰ্ভত স্থাপন কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে।
এইদৰে শেষনাগৰ অৱতৰণ বা অৱতাৰৰ সুবিধা কৰি সপ্তম সন্তান বলোৰামক প্ৰতিনিধি মাতৃ ৰোহিণীয়ে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল।
ইয়াৰ পিছত ভগৱান বিষ্ণু নিজেই, অতি সোনকালে দৈৱকীৰ অষ্টম পুত্ৰ হিচাপে উপস্থিত হয়, তেওঁ যোগমায়ক যশোদাৰ গৰ্ভৰ পৰা জন্ম ল'বলৈ আদেশ দিলে।
মথুৰা অঞ্চলত বাসুদেৱ কৃষ্ণ, বলোৰাম আৰু তেওঁলোকৰ ভগ্নী একনংশাক চিত্ৰিত কৰা বহুতো "আত্মীয়তাৰ ত্ৰিপুৰা" পোৱা গৈছে, যিবোৰ শৈলীগতভাৱে সাধাৰণ যুগৰ আৰম্ভণিৰ শতিকাৰ।
তেওঁৰ নামৰ আন এটা ব্যাখ্যা হ’ল যে যোগমায়া দেৱী বিষ্ণুৰ এটা অংশ ৰ পৰা জন্ম লোৱাৰ বাবে একনংশা নামেৰে পৰিচিত হ’ল।
নামিবিয়াৰ নাৰীক স্বাস্থ্য, লিংগভিত্তিক হিংসা আৰু শিক্ষাৰ সুবিধাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হোৱা দেখা যায়।
অৱশ্যে নামিবিয়া চৰকাৰে মহিলাসকলক সম-অধিকাৰ প্ৰদানৰ বাবে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে৷ য'ত লিংগ সমতাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু নামিবিয়াৰ সংবিধানত সংসদৰ প্ৰতিনিধিত্ব বৃদ্ধিৰ প্ৰতিশ্ৰুতিও অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।
বৰ্তমান সংসদৰ সকলো আসনৰ প্ৰায় আধাসংখ্যকতে মহিলাই কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে আৰু ২০১৫ চনত নামিবিয়াই দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে এগৰাকী মহিলাক নিৰ্বাচিত কৰিছিল।
নামিবিয়াত মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰ হ্ৰাস কৰিবলৈ যোৱা দশকত কিছুমান পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা হৈছে৷ ২০০৪ চনত এক লাখ জীৱিত শিশুৰ বিপৰীতে মৃত শিশুৰ সংখ্যা আছিল ৩৫৮ টা ৷ কিন্তু ২০১৭ চনত এই সংখ্যা কমি প্ৰতি এক লাখ জীৱিত শিশুৰ ভিতৰত ১৯৫ হৈছেগৈ৷ নামিবিয়াত মহিলাৰ আয়ুসৰো উন্নতি হৈছে।
১৯৯০ চনৰ ৰাষ্ট্ৰখনৰ সংবিধানে মহিলাসকলক আইনৰ অধীনত সমান সুৰক্ষাৰ নিশ্চয়তা প্ৰদান কৰে আৰু লিংগ বৈষম্য নিষিদ্ধ কৰে।
তৎস্বত্ত্বেও নামিবিয়াত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজত লিংগ ব্যৱধান হ্ৰাস কৰিবলৈ এতিয়াও বহু কাম কৰিবলগীয়া আছে।
নামিবিয়াৰ দৰিদ্ৰতম মহিলাসকলৰ ভিতৰত এইচআইভিৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱৰ হাৰ ২১.৪%৷ আনহাতে ধনী পৰিয়ালৰ ক্ষেত্ৰত এইচআইভিৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱৰ হাৰ ৩.৭%।
পৰম্পৰাসমূহ কেইবাটাও শৈক্ষিক ক্ষেত্ৰত অধ্যয়নৰ বিষয়বস্তু, বিশেষকৈ সমাজ বিজ্ঞান: যেনে, লোককথা অধ্যয়ন, নৃতত্ত্ব, পুৰাতত্ত্ব, আৰু জীৱবিজ্ঞান ইত্যাদি।
পূৰ্বৰ সময়ক ধৰি ৰখাৰ ধাৰণা হিচাপে পৰম্পৰাৰ ধাৰণাটো ৰাজনৈতিক আৰু দাৰ্শনিক বক্তৃতাতো পোৱা যায়।
উদাহৰণস্বৰূপে, ই পৰম্পৰাবাদৰ ৰাজনৈতিক ধাৰণাটোৰ ভিত্তি৷ কলাত্মক প্ৰেক্ষাপটত পৰম্পৰাৰ সহায়ত এটা শিল্পৰূপৰ সঠিক প্ৰদৰ্শন নিৰ্ণয় কৰা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, পৰম্পৰাগত ধাৰাসমূহ, পৰিৱেশনত কোনো শিল্পৰূপ কেনেকৈ ৰচনা কৰিব লাগে সেই বিষয়ে নিৰ্দেশ দিয়া নিৰ্দেশনাৰ আনুগত্যক পৰিৱেশকৰ নিজৰ পছন্দতকৈ অধিক গুৰুত্ব দিয়া হয়।
কেইবাটাও কাৰকে পৰম্পৰা হেৰুৱাব অথবা বেছিকৈ বৃদ্ধি কৰিব পাৰে, য’ত ঔদ্যোগীকৰণ, গোলকীকৰণ, আৰু নিৰ্দিষ্ট সাংস্কৃতিক গোটৰ আত্মসাৎ বা প্ৰান্তীয়কৰণ অন্তৰ্ভুক্ত।
ইয়াৰ প্ৰতিক্ৰিয়া স্বৰূপে এতিয়া বিশ্বৰ বহু দেশত পৰম্পৰাগত ভাষাৰ দৰে দিশসমূহৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি পৰম্পৰা-সংৰক্ষণৰ প্ৰচেষ্টা আৰম্ভ কৰা হৈছে।
পৰম্পৰাক সাধাৰণতে আধুনিকতাৰ লক্ষ্যৰ সৈতে বিপৰীতমুখী কৰা হয় আৰু ইয়াক ৰীতি-নীতি, নীতি-নিয়ম, আইন, নিয়ম, ৰুটিন, নিয়ম আৰু অনুৰূপ ধাৰণাসমূহৰ পৰা পৃথক কৰা উচিত।
পৰম্পৰা হ’ল, সমাজৰ কোনো এটা অংশ বা গোটে দীৰ্ঘদিন ধৰি সমূহীয়াকৈ পালন কৰি অহা আচাৰ-নীতি৷ অৰ্থাৎ পুৰুষানুক্ৰমে চলি অহা অলিখিত মত, বিশ্বাস বা নিয়মেই হ’ল পৰম্পৰা৷ অৱশ্যে আধুনিক যুগত কেৱল ’অলিখিত মত বা নিয়ম’ বুলি পৰম্পৰাক সামৰি থোৱা অযুগুত; কাৰণ অৰ্থ বিস্তৃতিৰ বাবে ই কেতবোৰ লিখিত ৰীতি-নীতিকো সামৰি লৈছে৷ হেমকোষ অভিধানমতে পৰম্পৰাৰ অৰ্থ হ’ল; “সমাজ জাতি বা বংশ-পৰিয়ালত পুৰুষানুক্ৰমে চলি অহা আচাৰ-বিশ্বাস, ৰীতি-নীতি আদি’’৷ পৰম্পৰাসমূহ হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি স্থায়ী আৰু বিকশিত হ’ব পাৰে—“পৰম্পৰা’’ শব্দটো লেটিন শব্দ ৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা যাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে সংক্ৰমণ কৰা, গতাই দিয়া, সুৰক্ষিত ৰখাৰ বাবে দিয়া।
ইংৰাজী শব্দ “’’ লেটিন ৰ পৰা ফৰাচী যোগেদি আহিছে, বিশেষ্যটো ক্ৰিয়াৰ পৰা ; ইয়াক প্ৰথমে ৰোমান আইনত আইনী হস্তান্তৰ আৰু উত্তৰাধিকাৰৰ ধাৰণাক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
পৰম্পৰাৰ প্ৰাচীন ইতিহাস আছে বুলি সাধাৰণতে ধাৰণা কৰা হয় যদিও বহু পৰম্পৰা ইচ্ছাকৃতভাৱে কম সময়ৰ ভিতৰতেও উদ্ভাৱন কৰা হৈছে, সেয়া ৰাজনৈতিক হওক বা সাংস্কৃতিক হওক৷।
সাধাৰণতে, “পৰম্পৰা অনুসৰি’’ বা “পৰম্পৰামতে’’ বাক্যাংশটোৱে বুজায় যে, ইয়াৰ পিছত যি তথ্য আহিব সেয়া কেৱল মৌখিক পৰম্পৰাৰ দ্বাৰাহে জনা যায়; ভৌতিক নথিপত্ৰ বা কোনো ভৌতিক কৃত্ৰিমতা বা অন্য গুণৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত নহয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, “পৰম্পৰা অনুসৰি হোমাৰৰ জন্ম হৈছিল চিঅ'ছত, কিন্তু আন বহুতো স্থানীয় লোকে ঐতিহাসিকভাৱে তেওঁক নিজৰ বুলি দাবী কৰে’’৷ এই পৰম্পৰা হয়তো কেতিয়াবা প্ৰমাণিত হ’বও পাৰে বা নহ’বও পাৰে।
আন এটা উদাহৰণ, “কমলা কুঁৱৰী, পৰম্পৰা অনুসৰি এজনী প্ৰকৃত জনহিতৈষী নাৰী, যিয়ে প্ৰজাৰ মংগলৰ কাৰণে প্ৰাণ আহুতি দিছে’’ ই প্ৰামাণিক নথিভুক্ত তথ্য হওক বা নহওক কিয়, ইয়াৰ দ্বাৰা সাংস্কৃতিক ইতিহাস আৰু সাহিত্য হিচাপে ইয়াৰ মূল্য কিন্তু হ্ৰাস নহয়।
তেওঁৰ বংশধৰ আব্দুল বাৰি চৌধুৰীয়ে ১৯৪৮ চনত মদীনাতুল উলুম বাগবাৰীৰ অধ্যক্ষ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰিছিল।
চৌধুৰীৰ আন বংশধৰসকলৰ ভিতৰত বাগবাৰীত শিক্ষকতা কৰা জামিল আহমদ চৌধুৰী আৰু ছাইদ আহমদ চৌধুৰীৰ লগতে কৰিমগঞ্জ হাই মাদ্ৰাছাত অধ্যাপনা কৰা আব্দুল আহমদ চৌধুৰীও আছে।
১৮৫৭ চনত ভাৰতত হোৱা বিদ্ৰোহৰ সময়ত তেওঁ ছামলীৰ যুদ্ধত মক্কিৰ হৈ ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিছিল বুলি জনশ্ৰুতি আছে।
এওঁলোকৰ ভিতৰত চিলেট চহৰৰ চৈয়দ বখত মজুমদাৰ, সোণাতিয়াৰ মিয়াসকল, প্ৰিন্সিপাল হাবিবুৰ ৰহমানৰ পূৰ্বপুৰুষ আৰু খান বাহাদুৰ মাহমুদ আলি ৰ পূৰ্বপুৰুষ আদি আছিল।
পৰম্পৰা অনুসৰি মক্কাত থকাৰ সময়ত চৌধুৰীয়ে সপোনত দেখিছিল যে, তেওঁৰ ওচৰলৈ হজৰত মহম্মদ আহিছে আৰু তেওঁক নিজৰ গৃহভূমিলৈ উভতি গৈ ইছলাম ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ আৰু ইছলামিক শিক্ষা প্ৰদান কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছে।
প্ৰতিষ্ঠাপকৰ নামেৰে এই মাদ্ৰাছাৰ নাম ‘"মডিনাতুল উলুম বাগবাৰী নাজিবিয়া আলিয়া মাদ্ৰাছা"’ ৰখা হৈছিল যদিও পিছলৈ সংক্ষিপ্ত কৰি ‘মডিনাতুল উলুম বাগবাৰী’ নামেৰে নামকৰণ কৰা হয়।
বৃহত্তৰ চিলেট অঞ্চলত আৰৱী ভাষাৰ পণ্ডিত সৃষ্টি কৰাত এই মাদ্ৰাছাই এক বিশিষ্ট ভূমিকা লৈছিল, যি সুনাম আজিও বৰ্তি আছে।
চৌধুৰীৰ ডাঙৰ পুত্ৰ আব্দুল হাই চৌধুৰীৰ হাতে লিখা পাণ্ডুলিপি অনুসৰি, এই পৰিয়ালটো বদাখচানৰ এজন সম্ভ্ৰান্ত ব্যক্তি গোৱাহৰ খানৰ বংশধৰ।
খানে নিজৰ ধন-সম্পত্তি কনিষ্ঠ ভাতৃৰ হাতত এৰি দিছিল আৰু হিন্দুস্তানত মানুহৰ ধৰ্ম সলনি কৰা কাৰ্যত নিজকে নিয়োগ কৰিছিল।
ইয়ালৈ আহোঁতে তেওঁ মহম্মদ ইউছুফ আলীয়ে সোণৰ ৰং কৰা আৰু মিৰ হুছেইনৰ হাতেৰে লিখা এখন কোৰান লৈ আহিছিল।
সম্ৰাটে তেওঁক বৰ্তমানৰ কৰিমগঞ্জ জিলাৰ ওচৰৰ কালিগঞ্জ গাঁৱৰ ওচৰত সম্পত্তি প্ৰদান কৰিছিল।
তেওঁৰ পৰিয়াল হয় মোগল যুদ্ধত আফগানিস্তানৰ ঘোৰ প্ৰদেশৰ পৰা প্ৰব্ৰজন কৰিছিল, নহয় চুফি সাধু শ্বাহ জালালৰ তিনিশ ষাঠীজন সংগীৰ ভিতৰত অন্যতম শ্বাহ উমৰ য়েমেনীৰ বংশধৰ আছিল।
তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ কবৰ এটা মন্দিৰ বা মাজাৰত পৰিণত হয়, যিটো বৰ্তমানৰ কৰিমগঞ্জ জিলাৰ ৰাওতগ্ৰামত অৱস্থিত।
বৰাক উপত্যকা অঞ্চলত প্ৰথমখন মাদ্ৰাছা ‘মডিনাতুল উলুম বাগবাৰী’ প্ৰতিষ্ঠাতা ৰূপে তেওঁ পৰিচিতি লাভ কৰিছিল।
যিহেতু ত্ৰয়স্ত্ৰিংশ সুমেৰুৰ যোগেদি পৃথিৱীৰ ৰ্সৈতে কায়িকভাৱে সংযোজিত, তাৰ ওপৰত থকা স্বৰ্গৰ তুলনাত, ত্ৰয়স্ত্ৰিংশৰ দেৱতাসকলে পাৰ্থিৱ কাম-কাজত আৱদ্ধ হৈ থকাৰ পৰা বিৰত থাকিব নোৱাৰে।
তেওঁলোকে প্ৰায়েই ত্ৰয়স্ত্ৰিংশৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা আৰু বৰ্তমান সুমেৰুৰ পাদদেশত বাস কৰা এক পৃথক গোটৰ দৈৱিক জীৱৰ সৈতে বিবাদত লিপ্ত হয় যি নিজৰ হেৰাই যোৱা ৰাজ্যখন পুনৰুদ্ধাৰৰ উপায় বিচাৰি ষড়যন্ত্ৰ কৰে।
ত্ৰয়স্ত্ৰিংশ বা ত্ৰয়স্ত্ৰিংশ স্বৰ্গ হৈছে বৌদ্ধ ব্ৰহ্মাণ্ডতত্ত্বৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দেৱনিবাস।
ত্ৰয়স্ত্ৰিংশ শব্দটো ত্ৰয়স্ত্ৰিংশত, অৰ্থাৎ "৩৩" শব্দৰ পৰা গঠিত এটা আখ্যা আৰু ইয়াক অসমীয়ালৈ ভাঙনি কৰিলে হ'ব "৩৩ জন দেৱতাৰ ভাগৰ"।
ই মূলতঃ বৌদ্ধ ব্ৰহ্মাণ্ডতত্ত্বৰ কামধাতু ক্ষেত্ৰৰ ছখন স্বৰ্গৰ দ্বিতীয়খনৰ নাম, আৰু দ্বিতীয়তে সেই ঠাইত বাস কৰা দেৱতাসকলৰ নাম।
ত্ৰয়স্ত্ৰিংশ স্বৰ্গ হ'ল কামধাতুৰ দ্বিতীয় স্বৰ্গ, চতুমহাৰাজিকা বা চাৰি স্বৰ্গীয় ৰজাৰ ৰাজ্যৰ ওপৰত, আৰু ই পৃথিৱীৰ বাকী অংশৰ সৈতে সংস্পৰ্শ ৰক্ষা কৰা সৰ্ব্বোচ্চ স্বৰ্গ।
ত্ৰয়স্ত্ৰিংশ বিশ্বৰ কেন্দ্ৰীয় পৰ্বতমালা সুমেৰুৰ শিখৰত ৮০ যোজন উচ্চতাত অৱস্থিত আৰু ইয়াৰ মুঠ মাটিকালি ৮০ বৰ্গ যোজন।
এই কাহিনীসমূহত বুদ্ধই ত্ৰয়স্ত্ৰিংশলৈ উঠি যায়, নতুবা ত্ৰয়স্ত্ৰিংশৰ দেৱতাসকলে বুদ্ধক সাক্ষাৎ কৰিবলৈ নামি আহে।
বুদ্ধৰ মাতৃ মায়াই, তুছিটা স্বৰ্গত পুনৰ জন্মগ্ৰহণ কৰে, আৰু ত্ৰয়স্ত্ৰিংশ স্বৰ্গ ভ্ৰমণ কৰিবলৈ নামি আহে য'ত তেওঁৰ পুত্ৰই তেওঁক অভিধৰ্ম শিকায়।
স্বৰ্গখনৰ নামৰ ব্যুৎপত্তিগত অৰ্থ "তেত্ৰিশসংখ্যক" শব্দই সেই ঠাইত বাস কৰা দেৱতাবোৰৰ তালিকা বুজোৱা নাই।
প্ৰায়ে উল্লেখ থকা অন্যান্য ত্ৰয়স্ত্ৰিংশিয় দেৱতাসকল হৈছে দেৱশিল্পী বিশ্বকৰ্মন ; চক্ৰৰ ৰথৰ সাৰথি মাটালী; আৰু চক্ৰৰ পত্নী আৰু অসুৰৰাজ ভেমাচিট্ৰিনৰ কন্যা চুজা।
বসুবন্ধুৰ মতে ত্ৰয়স্ত্ৰিংশৰ বাসিন্দাসকলৰ দৈৰ্ঘ্য অৰ্ধ ক্ৰোশ আৰু তেওঁলোক ১০০০ বছৰ জীয়াই থাকে।
বৌদ্ধ কবি আৰু দাৰ্শনিক অশ্বঘোষ কাব্য সাহিত্য বৰ্তমানো বৰ্তি থকা আদিম সংস্কৃত কবিসকলৰ ভিতৰত অন্যতম।
ষষ্ঠ শতিকাৰ ভৰৱিৰ ৰচনা এই মহাকাব্যত এজন কিৰাত ৰ সৈতে অৰ্জুনৰ মুখামুখি হোৱাৰ কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে।
৫ম শতিকাত কালিদাসে ৰচনা কৰা কুমাৰসম্ভৱত শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ বিয়া আৰু কুমাৰৰ জন্মৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
৭ম শতিকাত মাঘৰ দ্বাৰা ৰচিত শিশুপাল-বধ মহাকাব্যৰ মুখ্য বিষয় হৈছে কৃষ্ণৰ দ্বাৰা শিশুপালৰ বধ।
১১৭৪ খ্ৰীষ্টাব্দত শ্ৰীহৰ্ষৰ দ্বাৰা ৰচিত নৈশধ-চৰিত মহাকাব্যখন ৰজা নল আৰু ৰাণী দময়ন্তীৰ জীৱনৰ ওপৰত ৰচিত, কাব্যখন ২২টা সৰ্গ বিশিষ্ট।
উমাশ্ৰীয়ে গ্ৰাম্য আৰু বঞ্চিত মহিলাসকলক সহায় কৰাৰ দৰে ইতিবাচক সামাজিক কাম-কাজত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
২০১৩ চনত তেৰদাল বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে নিৰ্বাচিত হোৱাৰ পিছত উমাশ্ৰীয়ে নিজৰ সামাজিক কৰ্ম অব্যাহত ৰাখিবলৈ সুবিধা লাভ কৰে।
তেওঁ কৰ্ণাটক চৰকাৰৰ ‘ মহিলা আৰু শিশু বিকাশ মন্ত্ৰালয়’ আৰু ‘বিশেষভাবে সক্ষম আৰু জ্যেষ্ঠ নাগৰিকৰ সবলীকৰণ, কানাড়া ভাষা আৰু সংস্কৃতি’ দপ্তৰৰ মন্ত্ৰিত্বৰ দায়িত্বত আছিল।
তেওঁ গাঁৱলীয়া মঞ্চ, পৌৰাণিক নাট্যাভিনয় তথা পেছাদাৰী আৰু অপেছাদাৰী নাট্যাভিয়ৰ অভিজ্ঞতাৰে পুষ্ট আছিল।
তেওঁ ফ্ৰিটজ বেনেৱিটজ, বি.ভি. কৰন্থ, গিৰিশ কাৰনাৰ্ড, চি.জি. কৃষ্ণস্বামী, আৰ. নাগেশ টি.এছ. নাগভৰণ আদি প্ৰথিতযশা পৰিচালকৰ অধীনত অভিনয় কৰিছিল।
২০০৮ চনত কানাড়া ছবি গুলাবী টকীজত গুলাবীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
তেওঁৰ দুটা সন্তান আছে, এগৰাকী কন্যা গায়ত্ৰী, যি এগৰাকী দন্ত চিকিৎসক আৰু এজন পুত্ৰ বিজয়কুমাৰ, যি এজন অধিবক্তা।
২০১৩ চনত উমাশ্ৰী কৰ্ণাটকৰ বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হয় আৰু সিদ্ধাৰমাইয়া চৰকাৰৰ মহিলা আৰু শিশু বিকাশ মন্ত্ৰালয়ৰ দায়িত্ব লয়।
তেওঁ বিশেষভাবে সক্ষম আৰু জ্যেষ্ঠ নাগৰিকৰ সবলীকৰণ, কানাড়া ভাষা আৰু সংস্কৃতি দপ্তৰৰো মন্ত্ৰী আছিল।
১৯৮৪ চনত কাশীনাথৰ সৈতে অনুভৱ ছবিত সহযোগী চৰিত্ৰৰ অভিনয়েৰে তেওঁ চলচ্চিত্ৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল।
পূৰ্বতে ষ্টেট বেংক অৱ মৰিচাছ লিমিটেড নামেৰে জনাজাত এছ বি এম বেংক লিমিটেড ভাৰতৰ মুম্বাইত অৱস্থিত এটা বাণিজ্যিক বেংক।
এছ বি এম বেংক লিমিটেড হৈছে মৰিচাছ ষ্টক এক্সচেঞ্জত তালিকাভুক্ত এছ বি এম হোল্ডিংছ লিমিটেডৰ সহযোগী প্ৰতিষ্ঠান।
মৰিচাছ চৰকাৰে পদোন্নতি কৰা বেংকখনে, ১৯৯৪ চনত ভাৰতত কাৰ্যালয় স্থাপন কৰি ভাৰতলৈ নিজৰ চহকী অভিজ্ঞতা কঢ়িয়াই আনিছিল।
এচ বি এম বেংকে ইয়াৰ গ্ৰাহকসকলক বেংকিং সামগ্ৰী আৰু সেৱাৰ বিস্তৃত পৰিসৰ আগবঢ়ায়, য'ত অন্তৰ্ভুক্ত আছে:
১৯৩৬ চনত ঘটনাক্ৰমে তেওঁ তেওঁৰ পুৰণি বন্ধু উমাশংকৰ যোশীক লগ পায় আৰু যোশীয়ে তেওঁক লিখিবলৈ উৎসাহিত কৰে।
১৯৭১ চনত তেওঁ তেওঁৰ পুত্ৰদ্বয়ৰ সৈতে লগ-লাগি আহমেদাবাদত ‘সাধনা’ নামে এটি প্ৰকাশন প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰে।
তেওঁ ‘সুখদুখনা সাথী’ , ‘ ’ আদিকে ধৰি ২০ খনতকৈও অধিক গল্প সংকলন ৰচনা কৰিছে আৰু ‘মালেলা জীৱ’ , ‘মানৱীনী ভৱাই’ , ‘ভংয়ানা ভেৰু’ আদি কৰি প্ৰায় ২০ খনতকৈ বেছি সামাজিক তথা পৌৰাণিক উপন্যাস লিখিছে।
তেওঁৰ লেখা বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষালৈ অনুবাদ হোৱাই নহয়; তেওঁৰ গল্প-উপন্যাসৰ আধাৰত মঞ্চনাট আৰু চলচ্চিত্ৰ ৰূপায়নো হৈছে।
তেওঁৰ উপন্যাসসমূহ ঘাইকৈ গাওঁখন, ইয়াৰ মানুহ, তেওঁলোকৰ জীৱন, আশা-আকাংক্ষা, সমস্যা আৰু দুৰ্দশাক কেন্দ্ৰ কৰি ৰচিত হৈছে।
দুটা ভিন্ন সম্প্ৰদায়ত জন্মগ্ৰহণ কৰা কাঞ্জি আৰু জীৱীৰ মাজৰ অসম্পূৰ্ণ প্ৰেম কাহিনীক বিষয়-বস্তু ৰূপে লৈ পেটেলে তেওঁৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ উপন্যাস মালেলা জীৱ ৰচনা কৰিছে।
তেওঁৰ উপন্যাস মানৱীনী ভৱাইক ১৯০০ দশকৰ আৰম্ভণিৰ গুজৰাটৰ গ্ৰাম্য জীৱন আৰু গ্ৰাম্য জীৱনৰ অন্বেষণৰ শক্তিশালী চিত্ৰায়ন ৰূপে গণ্য কৰা হয়।
দেউতাকে গাঁওবাসীক প্ৰায়ে ৰামায়ণ, উষাহৰণ আদি পৌৰাণিক কাহিনীবোৰ গাই শুনাইছিল, যাৰ বাবে মানুহে তেওঁলোকৰ ঘৰখনক ‘শিক্ষাৰ বাসস্থান’ বুলিছিল।
গুজৰাটৰ আহমেদাবাদত ঘৰুৱা সহায়ক ৰূপে কাম কৰি থাকোঁতে তেওঁ তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰথমখন উপন্যাস লিখিছিল।
গুৱাহাটী চহৰৰ উজান বজাৰৰ দক্ষিণ-পশ্চিম কোণতেই লক্ষ্মীনাথ দাসৰ বাসগৃহটো আছিল৷ এই বাসগৃহটোৱেই আছিল তেখেতৰ পৰীক্ষাগাৰ বা লেব'ৰেটৰি৷ তেখেতে ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল এণ্ড কেমিকেল পায়'নিয়াৰ্ছ নামৰ প্ৰতিষ্ঠানটো খুলি তাতেই চিঞাহী, ঔষধ, চাবোন, তেল, প্ৰসাধন আদি বস্তুৰ উৎপাদন কৰিছিল৷ লক্ষ্মীনাথ দাসৰ দুটামান উদ্ভাৱন তলত উল্লেখ কৰা হ'ল-
ছাত্ৰাৱস্থাতেই লক্ষ্মীনাথ দাসে এখন যন্ত্ৰ-চালিত নাও নিৰ্মাণ কৰিছিল৷ নাওখনৰ সহায়ত তেখেতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাৰ হৈ দেখুৱাইছিল৷
নিজৰ কোঠাৰে বেৰত যন্ত্ৰপাতি সহায়ত লক্ষ্মীনাথ দাসে এটি অনাঁতাৰ গ্ৰাহক যন্ত্ৰ সাজি উলিয়ায়৷ অঞ্চলটোৰ ৰাইজে সেইটো ৰেডিঅ'তে বিশ্বযুদ্ধকে ধৰি দেশ-বিদেশৰ খবৰ লাভ কৰিছিল৷
জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ প্ৰতি আগ্ৰহ থকা লক্ষ্মীনাথ দাসে নিজে হাতেৰে এটা শক্তিশালী দূৰবীণ সাজি উলিয়াইছিল৷ ইয়াৰ জৰিয়তে তেখেতে আকাশ নিৰীক্ষণ কৰিছিল৷
অসমীয়া টাইপৰাইটাৰ যন্ত্ৰ উদ্ভাৱন কৰিবলৈও যত্নৱান হোৱা লক্ষ্মীনাথ দাসে কেশৱকান্ত বৰুৱাৰ সহযোগত বৰদাস লিপি নামেৰে এবিধ নতুন ঠাঁচৰ অসমীয়া লিপি সৃষ্টি কৰিবলে প্ৰয়াস কৰিছিল৷
স্বদেশী আন্দোলনৰ সময়ছোৱাত লক্ষ্মীনাথ দাসে লক্ষ্মী যঁতৰ নামেৰে এবিধ যঁতৰ নিৰ্মাণ কৰে৷ গাঁৱে-ভূঁয়ে জনপ্ৰিয় হোৱা এই যঁতৰটোৰ উদ্ভাৱন কৰাৰ বাবে গৌৰীপুৰৰ ৰজাই তেখেতক সোণৰ পদকেৰে সন্মান জনাইছিল৷
ঘৰুৱা উদ্যোগত লক্ষ্মীনাথ দাসে নেত্ৰকল্যাণ, নিউছিল, আইছিপিন আদিৰ দৰে ঔষধ প্ৰস্তুত কৰিছিল৷ ঔষধবোৰ তেখেতে নিজৰ দেহত প্ৰয়োগ কৰি চাইছিল৷ নিউছিল নামৰ ঔষধটো কটা-ছিঙাত লগাব পৰা গৈছিল৷
ফাঁচী বজাৰত নিগনিৰ উপদ্ৰৱ বৃদ্ধি পোৱাত লক্ষ্মীনাথ দাসে এবিধ বিশেষ কৌশল খটুৱাই নিগনি নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ দিহা কৰিছিল৷
লক্ষ্মীনাথ দাসে কটন কলেজত পুনৰ যোগদান কৰাৰ সুযোগ পাইছিল যদিও গুৱাহাটীত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে স্থাপন কৰিবলৈ ওলোৱা ৰাজহুৱা পানী যোগান প্ৰকল্পইহে তেখেতৰ মন আকৰ্ষণ কৰে৷ ব্ৰিটিছ চৰকাৰে এটা জাৰ্মান কোম্পানীৰ সহযোগিতাত অসমৰ গুৱাহাটীত প্ৰথমটো পানীকল স্থাপন কৰিবলৈ ওলায়৷ ইয়াৰ বাবে তেওঁলোকক এজন অধীক্ষক ৰ প্ৰয়োজন হয়৷ শেষত কেইবাগৰাকীও অনা-অসমীয়া অভিযন্তাৰ প্ৰাৰ্থিত্বৰ মাজৰ পৰা লক্ষ্মীনাথ দাসক নিৰ্বাচিত কৰা হয়৷ কৰ্মবীৰ নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈয়ে তেখেতেক পানী যোগান ব্যৱস্থাৰ পদটো প্ৰদান কৰাত আগভাগ লৈছিল৷ উল্লেখ্য যে, ১৯৬৭ চনলৈকে লক্ষ্মীনাথ দাস উক্ত পদত অধিষ্ঠিত হৈ থাকে৷
কুৰি শতিকাৰ সময়ছোৱাত অসমত বিজ্ঞান জনপ্ৰিয় কৰাত লক্ষ্মীনাথ দাসে মূল্যৱান ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
গুৱাহাটীত প্ৰথমবাৰৰ বাবে স্থাপিত হোৱা পানী যোগান ব্যৱস্থাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি স্বদেশী আন্দোলনৰ সময়ত লক্ষ্মী যঁতৰৰ বিকাশ সাধন কৰালৈকে লক্ষ্মীনাথ দাসে সক্ৰিয়ভাৱে অৰিহণা যোগাই থৈ গৈছে।
১৯১১ চনত তেখেত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়৷ ইয়াৰ বাবে তেখেতে জলপানি লাভ কৰে৷ কটন মহাবিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰি ১৯১৩ চনত লক্ষ্মীনাথ দাসে আই এছ চি পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় আৰু কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰতে গণিতত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰে৷ তেখেতে 'ডাফ' বৃত্তি পায়৷ ১৯১৫ চনত তেখেতে পদাৰ্থ বিজ্ঞানত অনাৰ্ছসহ সোণৰ পদক লাভ কৰি বি এছ ছি ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত একেটা বিষয়তে তেখেতে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সোণৰ পদকসহ এম এচ ছি ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷
বাৰ বছৰ বয়সতে এটা বিজ্ঞানভিত্তিক কবিতা লিখা লক্ষ্মীনাথ দাস পৰৱৰ্তী সময়ত অসমৰ ধুবুৰীত অনুষ্ঠিত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ পঞ্চবিংশ অধিৱেশনৰ বিজ্ঞান সন্মিলনত সভাপতিৰ পদত অধিষ্ঠিত হয়।
ইয়াৰ লগতে অনাতাঁৰ গ্ৰাহক যন্ত্ৰ, এন্দুৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ কৌশল, যন্ত্ৰ-চালিত নাও, ৰেডিঅ', দূৰবীণ আদিৰো নিৰ্মাণ কৰিছিল।
১৯১৭ চনত লক্ষ্মীনাথ দাসে কটন মহাবিদ্যালয়ত পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে৷ অৱশ্যে দেশজুৰি আৰম্ভ হোৱা স্বাধীনতা সংগ্ৰামত তেখেতে অংশগ্ৰহণ কৰাৰ বাবে অধ্যাপনাৰ জীৱন স্থায়ী নহ'ল৷ ১৯২১ চনত তেখেতে চাকৰি ত্যাগ কৰি অসহযোগ আন্দোলনত নামি পৰে৷ আন্দোলন শাম কটাত পুনৰ ১৯২৩ চনত তেখেতে চাকৰি কৰিবলৈ মন মেলে৷
১৮৯৩ চনৰ ১৫ মে' তাৰিখে অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাৰ তেজপুৰত লক্ষ্মীনাথ দাসৰ জন্ম হৈছিল৷ অৱশ্যে তেখেতৰ জীৱনৰ পৰৱৰ্তী অংশ অতিবাহিত হয় গুৱাহাটীত৷ লক্ষ্মীনাথ দাসৰ পিতৃ হৈছে ভোলানাথ দাস৷ ভোলানাথ দাসে সীতাহৰণ কাব্য, চিন্তা তৰংগিনী আদি লিখিছিল৷
অসমৰ প্ৰথমখন কথাছবি জয়মতীৰ দৃশ্যসজ্জা সম্পৰ্কে কেতবোৰ কাৰিকৰী দিহা-পৰামৰ্শ লক্ষ্মীনাথ দাসে জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাক প্ৰদান কৰিছিল।
বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাত তেখেতৰ ব্যুৎপত্তি দেখি একাংশই লক্ষ্মীনাথ দাসক "অসমৰ ফাৰাডে" বুলি অভিহিত কৰে৷
প্ৰধান অৰ্থনৈতিক কাৰ্যকলাপৰ বাবে নিকটতম চহৰখন হৈছে নগাঁও , যিখন মিছাৰ পৰা প্ৰায় ৩৩ কিলোমিটাৰ দূৰত।
মিছাত গাঁৱৰ ভিতৰত ৰাজহুৱা বাছ সেৱা উপলব্ধ, আৰু ব্যক্তিগত বাছ সেৱা প্ৰায় ১০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত উপলব্ধ।
ভাৰতৰ সংবিধান আৰু পঞ্চায়তী ৰাজ আইন অনুসৰি গাঁওখনৰ নিৰ্বাচিত প্ৰতিনিধি গাঁওপ্ৰধানৰ দ্বাৰা মিছা গাঁও পৰিচালিত হয়।
যুদ্ধৰত ৰাজ্যৰ যুগ চীনা ইতিহাসৰ এটি যুগ য'ত যুদ্ধ, কূটনৈতিক আৰু সামৰিক সংস্কাৰ তথা একীকৰণৰ চেষ্টা বহলকৈ দেখা গৈছিল।
এই যুগ শৰৎ আৰু বসন্তৰ যুগৰ ঠিক পাছতেই দেখা গৈছিল আৰু এই যুগৰ পাছতেই চিন সাম্ৰাজ্যই প্ৰায় আন সকলো ৰাজ্যক পৰাস্ত কৰিছিল।
তাৰ ফল স্বৰূপেই খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২২১ত চিন ৰাজবংশৰ শাসনত প্ৰথম একত্ৰিত চীনা সাম্ৰাজ্যৰ সৃষ্টি হৈছিল।
যদিও বিভিন্ন পণ্ডিতে এই যুগৰ কালক্ৰমৰ ভিন ভিন ব্যাখ্যা প্ৰদান কৰে, আটাইতকৈ বহলভাৱে স্বীকৃত কালক্ৰমৰ মতে এই যুগ আৰম্ভ হৈছিল খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪৭৫ত ।
আন পণ্ডিতে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪৮১ৰ পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪০৩ও যুদ্ধৰত ৰাজ্যৰ যুগৰ আৰম্ভণিৰ বৰ্ষ হ'ব পাৰে বুলি অনুমান কৰিছে।
এই কালত ঝৌ ৰাজবংশৰ বাস্তৱ শক্তি ক্ষীণ হৈ পৰিছিল, আৰু যদিও আনুষ্ঠানিকভাৱে চীনৰ বৃহদাংশত ঝৌ বংশৰ শাসন আছিল, এই বংশই তলতীয়া ৰাজ্যসমূহৰ ওপৰত প্ৰায় সকলো নিয়ন্ত্ৰণ হেৰুৱাই পেলাইছিল।
তেওঁৰ হাংগেৰীয় পিতৃ আন্দ্ৰে ডি মেডেই আছিল জেনেভা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সমাজবিজ্ঞানৰ অধ্যাপক আৰু ছ’চাইটি ডি ছ’চিয়েলজি ডি জেনেভৰ সভাপতি।
মাতৃ আছিল ৰাছিয়ান আৰু তেওঁৰ নাম মাৰ্থে হেণ্টজেল্ট৷ তেখেতে ইনষ্টিটিউট জিন-জেক ৰুছ’ ত অধ্যাপনা কৰিছিল।
তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক শৈশৱ জেনেভাত কটায়, য'ত তেওঁৰ মনত প্ৰকৃতি আৰু বাহ্যিক পৰিৱেশৰ প্ৰতি ভালপোৱা বিকশিত হয়।
মাৰাঠী পৰিয়ালৰ খানোলকাৰ আছিল যুক্তৰাজ্যৰ চেণ্ডহাৰ্ষ্টৰ ৰয়েল মিলিটাৰী একাডেমীত প্ৰশিক্ষণ লৈ থকা ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ যুৱ কেডেট, যি বিৰতিৰ সময়ত ছুইজাৰলেণ্ড ভ্ৰমণ কৰি আছিল।
ইভৰ দেউতাকে অৱশ্যে তাইক ভাৰতৰ দৰে দূৰৈৰ দেশলৈ যাবলৈ দিবলৈ মান্তি নহ’ল৷ কিন্তু ইভ আছিল এগৰাকী দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ যুৱতী আৰু তেওঁৰ প্ৰেম আছিল প্ৰবল।
কেইবছৰমানৰ পিছতে তেওঁ বিক্ৰমক অনুসৰণ কৰি ভাৰতলৈ আহে আৰু ১৯৩২ চনত লক্ষ্ণৌত বিক্ৰমক বিয়া কৰায়।
সাবিত্ৰীবাইয়ে ডিজাইন কৰিবলৈ দধিচি ঋষিৰ কথা ভাবিছিল৷ তেওঁ আছিল এজন বৈদিক ঋষি যি দেৱতাৰ সমুখত চূড়ান্ত বলিদান দিছিল।
তেওঁ নিজৰ শৰীৰটো ত্যাগ কৰিলে যাতে দেৱতাসকলে তেওঁৰ মেৰুদণ্ডৰ পৰা বজ্ৰ বা বজ্ৰপাত তৈয়াৰ কৰিব পাৰে।
কোৱা হয় যে সাবিত্ৰী বাই খানোলকাৰে ভাৰতৰ ইতিহাস অধ্যয়নৰ জৰিয়তে শিৱাজীক অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ যোদ্ধা বুলি গণ্য কৰিছিল আৰু তেওঁক এই পদকৰ জৰিয়তে শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনাব বিচাৰিছিল।
গতিকে তেওঁ শিৱাজীৰ তৰোৱাল ভৱনীক ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ যুদ্ধকালীন পদকত স্থান দিয়াটো নিশ্চিত কৰিছিল৷ তেওঁ এনে এটা ডিজাইন কৰিছিল য'ত ইন্দ্ৰৰ বজ্ৰক দুয়োফালে শিৱাজীৰ তৰোৱাল ভৱনীৰে আগুৰি আছিল।
সাবিত্ৰী বাই খানোলকৰ আছিল ছুইজাৰলেণ্ডত জন্মগ্ৰহণ কৰা এগৰাকী ভাৰতীয় ডিজাইনাৰ৷ তেখেত ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক বঁটা পৰম বীৰ চক্ৰৰ ডিজাইনৰ বাবে সুপৰিচিত, যাক যুদ্ধৰ সময়ত প্ৰদৰ্শন কৰা সাহস আৰু শৌৰ্যৰ বাবে দিয়া হয়৷ খানোলকাৰে অশোক চক্ৰ , মহা বীৰ চক্ৰ , কীৰ্তি চক্ৰ , বীৰ চক্ৰ আৰু শৌৰ্য চক্ৰ কে ধৰি আন কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ বীৰত্বৰ পদক ডিজাইন কৰিছিল।
সাবিত্ৰী বাইৰ হিন্দু পৰম্পৰা আৰু আদৰ্শৰ সৈতে পৰিচয় ইমানেই ঘনিষ্ঠ আছিল যে ভাৰতীয় সমাজত তেওঁৰ একত্ৰীকৰণ মসৃণ আৰু অনায়াসে হৈছিল।
তেওঁ নিৰামিষভোজী আছিল৷ তেওঁ সাৱলীল মাৰাঠী, সংস্কৃত আৰু হিন্দী ক’বলৈ শিকিছিল আৰু ভাৰতীয় সংগীত, নৃত্য আৰু চিত্ৰকলা শিকিছিল।
তেওঁ সদায়ে দাবী কৰিছিল যে তেওঁ এগৰাকী ভাৰতীয় আত্মা যি "ভুলতে ইউৰোপত জন্ম" লৈছিল৷ তেওঁ হিন্দু শাস্ত্ৰ বহুলভাৱে পঢ়িছিল আৰু ভাৰতৰ প্ৰাচীন ইতিহাস আৰু কিংবদন্তিৰ বিষয়ে গভীৰ জ্ঞান আছিল।
এই জ্ঞানৰ বাবেই পৰম বীৰ চক্ৰৰ পৰিচয়-কৰ্তা মেজৰ জেনেৰেল হীৰা লাল অটলে সাবিত্ৰী বাইক ডিজাইনৰ বাবে অনুৰোধ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল৷
ভাৰতে স্বাধীনতা-লাভৰ পিছতে এডজুটেণ্ট জেনেৰেল মেজৰ জেনেৰেল হীৰা লাল অটলে তেওঁক যুদ্ধত সাহসৰ বাবে ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ বঁটা পৰম বীৰ চক্ৰৰ ডিজাইন কৰিবলৈ কয়।
স্বাধীন ভাৰতৰ নতুন সামৰিক সজ্জা সৃষ্টি আৰু নামকৰণৰ দায়িত্ব সেইসময়ৰ মেজৰ জেনেৰেল অটলক দিয়া হৈছিল।
খানোলকাৰক বাছি লোৱাৰ কাৰণ আছিল তেওঁৰ ভাৰতীয় সংস্কৃতি, সংস্কৃত আৰু বেদৰ প্ৰতি থকা গভীৰ আৰু আন্তৰিক জ্ঞান, যিয়ে ডিজাইনটোক সঁচাকৈয়ে ভাৰতীয় নীতি-ঐতিহ্যৰে সমৃদ্ধ কৰিব বুলি তেওঁ আশা কৰিছিল।
কেন্দ্ৰত, এটা উচ্চ বৃত্তৰ ওপৰত, ইন্দ্ৰৰ বজ্ৰৰ চাৰিটা প্ৰতিৰূপেৰে আগুৰি থকা অৱস্থাত ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতীকটো দেখা যায় যাৰ দুয়োফালে তৰোৱাল আছে।
সজ্জাটো এটা পোন ঘূৰ্ণনশীল ঝুলনৰ পৰা ওলমি থাকে, আৰু ইয়াক ৩২ মিলিমিটাৰ বেঙুনীয়া ৰঙৰ ফিটাৰে ধৰি ৰখা হয়।
ছুইজাৰলেণ্ডৰ নিউচাটলত ইভ ইভন মাদয় ডি মাৰোছ নামেৰে জন্মগ্ৰহণ কৰা সাবিত্ৰী বায়ে ১৯৩২ চনত ভাৰতীয় সেনাৰ কেপ্তেইন বিক্ৰম ৰামজী খানোলকাৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়, আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত নাম সলনি কৰি তেওঁ সাবিত্ৰী বাই খানোলকাৰ হৈ পৰে৷ তেওঁ হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে আৰু ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব লাভ কৰে।
কাকতলীয়ভাৱে প্ৰথম পৰম বীৰ চক্ৰটি প্ৰদান কৰা হৈছিল তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ কন্যা কুমুদিনী শৰ্মাৰ ৪ কুমাও ৰেজিমেণ্টৰ ভায়েক মেজৰ সোমনাথ শৰ্মাক৷ মেজৰ সোমনাথ শৰ্মাক ১৯৪৭ চনৰ ৩ নৱেম্বৰত কাশ্মীৰত ভাৰত-পাকিস্তান যুদ্ধৰ সময়ত মৰণোত্তৰভাৱে এই সজ্জা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
১৯২৮ চনত তেওঁ এগৰাকী সম্পৰ্কীয়াৰ পৰা ঋণ লৈ বম্বে প্ৰেচিডেঞ্চিৰ অন্তৰ্গত বম্বে চহৰলৈ যায়।
তাত তেওঁ ইম্পেৰিয়েল ফিল্মছ কোম্পানীত যোগদান কৰে আৰু সৰু-সুৰা চৰিত্ৰত অভিনয়ৰে চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পণ কৰে।
বে ধৰী তলৱাৰ, চিনেমা গাৰ্ল, শ্বেৰ-ই-আৰব আৰু প্ৰিঞ্চ বিজয়কুমাৰকে ধৰি ৯খন নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ পিছত কাপুৰক ভাৰতৰ প্ৰথমখন সবাক চলচ্চিত্ৰ আলম আৰাত সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা দেখা যায়।
তেওঁৰ আটাইতকৈ পৰিচিত অভিনয় হয়তো ছোহৰাব মোদীৰ ছিকন্দৰত আলেকজেণ্ডাৰ দ্য গ্ৰেটৰ চৰিত্ৰত।
মঞ্চ আৰু ৰুপালীপৰ্দা উভয়তে দক্ষ আৰু বহুমুখী প্ৰতিভাসম্পন্ন অভিনেতা হিচাপে সুনাম গঢ়ি তুলিবলৈ তেওঁ সক্ষম হৈছিল।
১৯৪৬ চনৰ ভিতৰত তেওঁৰ ডাঙৰ পুত্ৰ ৰাজ কাপুৰে নিজাববীয়াকৈ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ আৰম্ভ কৰে; আৰু ছবিবোৰ সফল হৈছিল।
পৃথ্বীৰাজ কাপুৰে পৃথ্বী থিয়েটাৰত বিনিয়োগ কৰিছিল, যিখন থিয়েটাৰে সমগ্ৰ ভাৰততে কিছুমান স্মৰণীয় নাট মঞ্চস্থ কৰিছিল।
নাটক সমূহ আছিল অতি প্ৰভাৱশালী আৰু ই যুৱক-যুৱতীসকলক ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলন আৰু ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত অংশগ্ৰহণৰ বাবে প্ৰেৰণা যোগাইছিল।
এজন হিন্দু আৰু এজন মুছলমান বন্ধুৰ কাহিনীৰে ৰচিত এই নাটকখন ১৯৪৭ চনৰ ১৩ এপ্ৰিলত ইয়াৰ প্ৰথম মঞ্চায়ন হয়।
তেওঁ হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ কাপুৰ পৰিয়ালৰ পিতৃপুৰুষ আছিল; যিটো পৰিয়ালৰ তেওঁৰ পৰা আৰম্ভ কৰি চাৰিটা প্ৰজন্মই হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতত সক্ৰিয় ভূমিকা পালন কৰিছিল আৰু চতুৰ্থ প্ৰজন্ম এতিয়াও বলীউডত সক্ৰিয় হৈ আছে।
কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বূৰুপে তেওঁক ১৯৬৯ চনত পদ্মভূষণ আৰু ১৯৭১ চনত দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।
১৯৪৪ চনত তেওঁ বোম্বাই ভিত্তিক ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ কোম্পানী পৃথ্বী থিয়েটাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
বিতৰ্কিত অঞ্চলত বৰ্ধিত চীনা অনুপ্ৰৱেশ প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ, তেতিয়াৰ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে তেওঁলোকৰ সৈতে মোকাবিলা কৰাৰ বাবে ৰণনীতি তৈয়াৰ কৰাটো বিচাৰিছিল।
এইক্ষেত্ৰত ভাৰতীয় সেনাই আগবঢ়োৱা প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰি, নেহৰুৱে এজন আমোলাৰ দ্বাৰা প্ৰস্তাৱিত "ফৰৱাৰ্ড পলিচী" নামক পৰিকল্পনাৰ অনুমোদন জনাইছিল।
এই পৰিকল্পনা অনুসৰি চীনা আগ্ৰাসনক ৰোধিবৰ বাবে কেইবাটাও সৰু সৰু পোষ্ট বা চকী তৈয়াৰ কৰিবলৈ কোৱা হৈছিল।
চীনা অনুপ্ৰৱেশৰ বিৰুদ্ধে বাঢ়ি অহা ৰাজহুৱা সমালোচনাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি, নেহৰুৱে সেনাৰ পৰামৰ্শৰ বিপক্ষে গৈ "ফৰৱাৰ্ড পলিচী" কাৰ্যকৰী কৰিছিল।
তাৰোপৰি, চীনাসকলে ওপৰৰপৰা আক্ৰমণ কৰিলে সৰু সৰু ভাৰতীয় চকীবোৰ বচাবলৈ অসুবিধা হ'ব বুলি সেনাবাহিনীয়ে সন্দেহ প্ৰকাশ কৰিছিল, যিটো নেহৰুৱে নাকচ কৰি কৈছিল যে, চীনে আক্ৰমণ নকৰে।
চুবেদাৰ যোগিন্দৰ সিং চাহনান, পি.ভি.চি , ভাৰতীয় সৈন্যবাহিনীৰ এজন সৈনিক আৰু মৰণোত্তৰভাৱে ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক বীৰত্ব পুৰস্কাৰ পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপক।
সিঙে ১৯৩৬ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় সেনাত যোগদান কৰিছিল আৰু শিখ ৰেজিমেণ্টৰ প্ৰথম বেটেলিয়নত সেৱা আগবঢ়াইছিল।
১৯৬২ চনৰ ভাৰত-চীন যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁ উত্তৰ-পূব সীমান্ত সংস্থাৰ বুম লা পাছত এটা প্লেটুনৰ নেতৃত্বত আছিল।
যদিও সংখ্যাত তাকৰ আছিল, তেওঁ সাহসেৰে চীনা আক্ৰমণৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ সৈন্যসকলক নেতৃত্ব দিছিল আৰু আঘাতপ্ৰাপ্ত আৰু বন্দী নোহোৱালৈকে তেওঁৰ পোষ্টটোৰ প্ৰতিৰক্ষা কৰিছিল।