polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
কিন্তু ভাৰতীয় মহিলাগৰাকীৰ কাহিনীটো শুনি ডেভিছে প্ৰথম পৰিকল্পনা বাতিল কৰি তাৰ পৰিৱৰ্তে একমাত্ৰ লিংগভিত্তিক হত্যাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দি এখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰে।
ডেভিছে চীন আৰু ভাৰতৰ কন্যা শিশু হত্যাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰাৰ কাৰণ হ’ল- যৌতুকৰ দৰে ভাৰতৰ সামাজিক প্ৰথা আৰু চীনৰ এক সন্তান নীতিয়ে কন্যাশিশু হত্যাত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ পেলাইছে।
ডেভিছে অৱশ্যে লি ফাং নামৰ এগৰাকী কাৰখানাৰ শ্ৰমিক মহিলাক লগ পাইছিল যিয়ে স্ব-ইচ্ছাই নিজৰ কাহিনী বিৱৰণ কৰিছিল।
ইটছ এ গাৰ্ল: দ্য থ্ৰী ডেডলিয়েষ্ট ৱৰ্ডছ ইন দ্য ৱৰ্ল্ড (; অসমীয়া অনুবাদ: এইজনী এজনী ছোৱালী: পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ঘাটক তিনিটা শব্দ) হৈছে ২০১২ চনৰ এখন তথ্যচিত্ৰ; য’ত কন্যা শিশু হত্যা প্ৰথাৰ বিষয়ে অন্বেষণ কৰা হৈছে।
ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ এটা হিচাপ মতে বৰ্তমানলৈ ২০ কোটি পৰ্যন্ত মহিলা "নিৰুদ্দেশ" হৈছে, যাৰ অধিকাংশই ভাৰত আৰু চীনৰ।
ইভান গ্ৰে ডেভিছে হাৰ্ভেষ্ট মিডিয়া মিনিষ্ট্ৰীৰ বাবে কাম কৰিছিল, যিটো সংস্থাই গীৰ্জাৰ বাবে জীৱন সমৰ্থক ভিডিঅ' নিৰ্মাণ কৰে।
হাণ্টে লক্ষ্য কৰিছে যে ঔপনিৱেশিক প্ৰকল্পত নিহিত নাৰীবাদৰ যুক্তি আৰু সন্ত্ৰাসবাদৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধৰ মাজত এক আকৰ্ষণীয় সাদৃশ্য আছে।
দুয়োজনেই সহজাতভাৱে ইউৰোকেন্দ্ৰিক আৰু পশ্চিমক সাংস্কৃতিক আৰু নীতিগতভাৱে "অ-আধুনিক" পূবৰ সমাজতকৈ উচ্চ বুলি উপস্থাপন কৰে।
এই যুক্তিয়ে পশ্চিমীয়া দেশসমূহক হস্তক্ষেপ কৰি আন মহিলাসকলৰ "একক গোট"ক উদ্ধাৰ কৰাৰ বিশেষাধিকাৰ দিব, যিসকলৰ নিজাববীয়াকৈ কোনো সংস্থা নাই।
স্পিভাকৰ বিখ্যাত উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক সমালোচনা " ?" এই সম্পৰ্কক "শ্বেতাংগ পুৰুষে মটীয়া বৰণৰ মহিলাক মটীয়া বৰণৰ পুৰুষৰ পৰা ৰক্ষা কৰা" কৌশলৰ সৈতে সংক্ষিপ্ত কৰে।
এই বিশ্লেষণটো আফগানিস্তানত তালিবান পুৰুষক পশ্চিমৰ সহায়ৰ প্ৰয়োজন হোৱা ভুক্তভোগী হিচাপে উপস্থাপন কৰা মহিলাসকলৰ বাবে বিপদ হিচাপে ফ্ৰেমৱৰ্ক কৰি আমেৰিকা চৰকাৰে গ্ৰহণ কৰা আপাত দৃষ্টিত নব্য সাম্ৰাজ্যবাদী কৌশলৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি।
পশ্চিমীয়া আধিপত্যবাদী নাৰীবাদৰ বৈশিষ্ট্য আছিল পশ্চিমীয়া অভিনেতাসকলে আফগান মহিলা গোটসমূহৰ মতামতক অৱজ্ঞা কৰা যিয়ে যুক্তি দিছিল যে যুদ্ধই নিশ্চিতভাৱে নাৰীৰ ওপৰত নেতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাব আৰু মৌলবাদী আৱেগক ইন্ধন যোগাব।
ইয়াৰ পিছত বুছৰ এজেণ্ডাক প্ৰকৃততে ইছলামিক মূল্যবোধৰ ওপৰত আক্ৰমণ বুলি ব্যাখ্যা কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ ফলত ৰক্ষণশীল শক্তিসমূহৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি হৈছিল।
বিশেষকৈ সংবাদ মাধ্যমত নাৰী আৰু শিশুক যুদ্ধ বা অত্যাচাৰৰ বলি হোৱা দৃশ্যগত উপস্থাপনত আধিপত্যবাদী নাৰীবাদেও বাইনাৰী লিংগ ভূমিকা পুনৰুত্পাদন কৰাৰ প্ৰৱণতা থাকে।
মূলতঃ কানাডাৰ লিংগ গৱেষক ক্ৰীষ্টা হাণ্টে ২০০১ চনত আমেৰিকাৰ নেতৃত্বত আফগানিস্তানত হোৱা আক্ৰমণৰ লিংগভিত্তিক প্ৰকৃতি আৰু জনসাধাৰণৰ দৃষ্টিত সন্ত্ৰাসবাদৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধক ন্যায্যতা প্ৰদান কৰাৰ আমেৰিকা চৰকাৰৰ প্ৰথাৰ বৰ্ণনাৰ বাবে নিহিত নাৰীবাদৰ ধাৰণাগত কাঠামো প্ৰস্তুত কৰিছিল।
হাণ্টে এই ধাৰণাটোক "নাৰীৰ স্বাৰ্থ সেৱা কৰা বুলি দাবী কৰা ৰাজনৈতিক প্ৰকল্পত নাৰীবাদী বক্তৃতা আৰু নাৰীবাদী কৰ্মীসকলক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা, কিন্তু শেষত সেই লক্ষ্যক অধীনস্থ আৰু/বা ওফৰাই পেলোৱা" বুলি সংজ্ঞায়িত কৰিছে।
হাণ্টে ২০০৩ চনত ইৰাক আক্ৰমণৰ সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ পোৱা আমেৰিকাৰ প্ৰতিৰক্ষা বিভাগৰ "নিহিত সাংবাদিকতা" বা "নিহিত গণমাধ্যম" পদ্ধতিক বুজাই নিহিত নাৰীবাদ শব্দটোৰ উদ্ভাৱন কৰিছিল।
আমেৰিকা চৰকাৰে সাংবাদিক, ফটোগ্ৰাফাৰ আৰু কেমেৰাৰ লোকসকলক সামৰিক ইউনিটসমূহৰ সৈতে সংযুক্ত কৰিছিল আৰু তেওঁলোকক যুদ্ধৰ ফ্ৰণ্টলাইনত প্ৰৱেশৰ অনুমতি দিছিল।
যদিও "নিহিত সাংবাদিকতা"ই জনসাধাৰণক ইৰাকৰ পৰিস্থিতিৰ ওপৰত একছেটীয়া দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিবলৈ অনুমতি দিছিল, এই প্ৰথাক সমস্যাজনক বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, কাৰণ ই স্বতন্ত্ৰ প্ৰতিবেদনক ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰিব পাৰে আৰু চৰকাৰৰ পছন্দক প্ৰসাৰিত কৰিব পাৰে।
ৰাষ্ট্ৰ কৰ্তৃপক্ষই নাৰীবাদী বক্তৃতাক সহযোগিতা কৰি আৰু নাৰীবাদী কৰ্মী তথা গোটসমূহক নিজৰ এজেণ্ডাৰ বাবে যন্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি সংঘাতত হস্তক্ষেপক বৈধতা প্ৰদান কৰাৰ প্ৰচেষ্টা হিচাপে নিহিত নাৰীবাদক জনা যায়।
এই শব্দটো আমেৰিকাৰ নেতৃত্বত আফগানিস্তান আক্ৰমণৰ বিশ্লেষণত প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল যদিও কেইবাটাও ঐতিহাসিক উদাহৰণৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি; য’ত নাৰীৰ অধিকাৰক পশ্চিমীয়া হস্তক্ষেপবাদৰ ন্যায্যতা আৰু বৈধতা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
দক্ষিণ চুডানৰ মহিলাসকলৰ বাবে বলপূৰ্বক বিবাহ আৰু বাল্যবিবাহ অতি সাধাৰণ আৰু ইয়াৰ ফলত এই অঞ্চলৰ বেছিভাগ মহিলাৰ জীৱনেই ইয়াৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত হৈছে।
বাল্যবিবাহক পৰিয়ালসমূহে হৃত অৰ্থনৈতিক সম্পদসমূহ উদ্ধাৰ কৰাৰ উপায় হিচাপে প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰে।
এগৰাকী মহিলাৰ পৰিয়ালে কন্যাৰ স্বামীৰ পৰা কইনাৰ মূল্য লাভ কৰাৰ বাবে পিতৃ-মাতৃয়ে নিজৰ ছোৱালীক অতি কম বয়সতে যিয়ে বেছিকৈ মূল্য দিয়ে, তেওঁৰ লগত বিয়া কৰাবলৈ আগ্ৰহী।
বিবাহ বিচ্ছেদ হ'লে পত্নীৰ পৰিয়ালে স্বামীৰ পৰিয়ালক বিয়াৰ বাবে প্ৰথমতে দিয়া কইনাৰ মূল্য ঘূৰাই দিব লাগে।
ইয়াৰ ফলত পৰিয়ালটো অসন্মানিত হয় আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে সোনকালেই কন্যাক বিয়া দিয়াৰ প্ৰৱণতাই গা কৰি উঠে৷ বাল্যবিবাহক বাধা দিয়া আইন আছে যদিও চৰকাৰে ইয়াক বলবৎ কৰিবলৈ কৰিবলগীয়া কামবোৰ কমকৈ কৰে, গতিকে মানুহেও এই নীতি-ৰীতি প্ৰায়ে মানি নচলে।
পাছৰ জীৱনতো দক্ষিণ চুডানৰ বহু মহিলাক স্কুললৈ যোৱাৰ সুযোগ দিয়া নহয় যাতে তেওঁলোকে ঘৰতে থাকি পৰিয়ালক সহায় কৰিব পাৰে৷ ইয়াৰ ফলস্বৰূপে তেওঁলোক নিৰক্ষৰ।
শেহতীয়াকৈ অধিক শিশুক স্কুললৈ যাবলৈ দিয়াৰ বাবে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা হৈছে৷ দক্ষিণ চুডানৰ শিক্ষা, বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি মন্ত্ৰালয়ে ছোৱালীৰ বাবে শিক্ষা ব্যৱস্থা গঢ়ি তুলিছে।
শিক্ষা, বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি মন্ত্ৰালয়ে গ্ৰহণ কৰা পদক্ষেপে বিদ্যালয়ত উপস্থিতি বৃদ্ধি কৰিছে যদিও এতিয়াও কিছুমান শিশু, বিশেষকৈ ছোৱালীয়ে পৰিয়ালে পঠিয়াব নোৱাৰাৰ বাবে বিদ্যালয়ত উপস্থিত থাকিব নোৱাৰে।
২০১১ চনৰ ৯ জুলাইত দক্ষিণ চুডানৰ স্বাধীনতাৰ পিছত এইসকল নাৰীয়ে অধিক ক্ষমতা লাভ কৰিছে যদিও বৈষম্যজনিত সমস্যাৰ সন্মুখীন নোহোৱাকৈ থকা নাই।
মহিলাসকলে প্ৰায়ে বৈষম্যৰ সন্মুখীন হ’লেও দক্ষিণ চুডানে আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বাধীনতা ঘোষণা কৰাৰ পিছৰে পৰা কিছু পৰিৱৰ্তন দেখা পোৱা গৈছে।
বিগত বছৰসমূহত এই বৈষম্যই ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত মনোযোগ লাভ কৰিছে আৰু এই ঠাইত দৃষ্টিগোচৰ হোৱা বাল্যবিবাহৰ বিষয়টোৰ প্ৰতিও মানুহ অধিক আগ্ৰহী হৈ পৰিছে।
ইয়াৰ লগতে দক্ষিণ চুডানত মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰ অতি উচ্চ মাত্ৰালৈ গমন কৰা বিষয়টোৱেও সমধিক গুৰুত্ব পাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।
দক্ষিণ চুদানত প্ৰতি এক লাখ জীৱিত শিশুৰ বিপৰীতে মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰ ৭৮৯ গৰাকী৷ এই হাৰ বিশ্বৰ ভিতৰতে সৰ্বাধিক।
আয়োগে ফ্ৰেঞ্চাইজি বৃদ্ধিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ ঘূৰণীয়া মেজমেল অনুষ্ঠিত কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে।
মহিলাসকলৰ পৰা সীমিত ইনপুট লৈ তিনিখন ঘূৰণীয়া মেজমেলৰ প্ৰতিবেদনখন ব্ৰিটিছ সংসদৰ যুটীয়া সমিতিলৈ প্ৰেৰণ কৰা হয় য’ত ভোটদানৰ বয়স ২১ বছৰলৈ হ্ৰাস কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়া হয়, কিন্তু সম্পত্তি আৰু সাক্ষৰতাৰ নিষেধাজ্ঞা ৰখাৰ লগতে মহিলাৰ যোগ্যতা তেওঁলোকৰ বৈবাহিক অৱস্থাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি লোৱাৰ পৰামৰ্শ দিয়া হয়।
যদিও ইয়াৰ দ্বাৰা নিৰ্বাচনৰ যোগ্যতা বৃদ্ধি কৰা হৈছিল, তথাপিও এই আইনখনে ভাৰতৰ মাত্ৰ ২.৫% মহিলাকহে ভোটদানৰ অনুমতি দিছিল।
ভোটাধিকাৰ সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে পৰৱৰ্তী সকলো পদক্ষেপ জাতীয়তাবাদী আন্দোলনৰ সৈতে জড়িত আছিল, যিয়ে নাৰীৰ বিষয়তকৈ স্বাধীনতাক অধিক অগ্ৰাধিকাৰ হিচাপে গণ্য কৰিছিল।
তেওঁলোকে নতুন সংবিধানৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰাত সহায় কৰে আৰু ১৯৪৭ চনৰ এপ্ৰিল মাহত বিধানসভাই সৰ্বজনীন ভোটাধিকাৰৰ প্ৰদানত সন্মতি দিয়ে।
জুলাই মাহত নিৰ্বাচনৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা হয়, আগষ্ট মাহত ভাৰতে ব্ৰিটেইনৰ পৰা স্বাধীনতা লাভ কৰে আৰু ১৯৪৮ চনৰ আৰম্ভণিতে ভোটাৰ তালিকা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
ফ্ৰেঞ্চাইজি আৰু নিৰ্বাচনৰ চূড়ান্ত বিধানসমূহ ১৯৪৯ চনৰ জুন মাহত সংবিধানৰ খচৰাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় আৰু ১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত কাৰ্যকৰী হয় অৰ্থাৎ ভাৰতৰ সংবিধান বলবৎ কৰাৰ তাৰিখত।
ভাৰতত মহিলাৰ ভোটাধিকাৰ আন্দোলন -এ ব্ৰিটিছ শাসনৰ অধীনত ঔপনিৱেশিক ভাৰতত ভাৰতীয় মহিলাৰ ৰাজনৈতিক ভোটাধিকাৰৰ অধিকাৰৰ বাবে যুঁজিছিল।
ভোটাধিকাৰৰ বাহিৰেও এই আন্দোলনে ঔপনিৱেশিক যুগত নাৰীৰ পক্ষত থিয় দিয়া আৰু কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ অধিকাৰৰ বাবে যুঁজি আছিল।
১৯১৮ চনত যেতিয়া ব্ৰিটেইনে মহিলা সম্পত্তিধাৰীক সীমিত ভোটাধিকাৰ প্ৰদান কৰিছিল, তেতিয়া সাম্ৰাজ্যৰ অন্যান্য অঞ্চলৰ ব্ৰিটিছ নাগৰিকৰ ক্ষেত্ৰত এই আইন প্ৰযোজ্য নাছিল।
ভাৰতীয় ভোটদানৰ নিয়মৰ মূল্যায়নৰ বাবে ব্ৰিটিছ আয়োগত মহিলা আৰু পুৰুষে আবেদন দাখিল কৰাৰ পিছতো মণ্টাগু–চেলমছফৰ্ড সংস্কাৰত মহিলাৰ দাবীক আওকাণ কৰা হৈছিল।
১৯১৯ চনত ভোটাধিকাৰীসকলে ভাৰতৰ কাৰ্যালয় আৰু হাউছ অৱ লৰ্ডছ এণ্ড কমনছৰ যুটীয়া নিৰ্বাচিত সমিতিৰ সন্মুখত ভোটাধিকাৰীসকলে ভোটদানৰ বাবে মহিলাসকলক সমৰ্থন কৰাৰ ইংগিত দিয়া আবেগিক আবেদন আৰু প্ৰতিবেদন দাখিল কৰে, যিয়ে চাউথব’ৰ’ ফ্ৰেঞ্চাইজিৰ নিৰ্বাচনী নিয়ন্ত্ৰণ সংস্কাৰ চূড়ান্ত কৰিবলৈ বৈঠকত মিলিত হৈছিল।
যদিও তেওঁলোকক ভোটাধিকাৰ দিয়া হোৱা নাছিল, নিৰ্বাচনত থিয় দিয়াৰ অধিকাৰো দিয়া হোৱা নাছিল, ভাৰত চৰকাৰৰ আইন ১৯১৯ য়ে প্ৰাদেশিক পৰিষদসমূহক মহিলাসকলে ভোটদান কৰিব পাৰে নেকি সেইটো নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ অনুমতি দিছিল, যদিহে তেওঁলোকে সম্পত্তি, আয় বা শিক্ষাৰ স্তৰ অতিক্ৰম কৰে।
১৯১৯ চনৰ পৰা ১৯২৯ চনৰ ভিতৰত ব্ৰিটিছ প্ৰদেশৰ সকলোবোৰৰ লগতে প্ৰায়বোৰ প্ৰিন্সলি ৰাজ্যই মহিলাসকলক ভোটাধিকাৰ প্ৰদান কৰিছিল আৰু কিছুমান ক্ষেত্ৰত স্থানীয় নিৰ্বাচনত থিয় দিয়াৰ অনুমতি দিছিল।
ৰাজকোট ৰাজ্যই ১৯২৩ চনত মহিলাক সম্পূৰ্ণ সৰ্বজনীন ভোটাধিকাৰ প্ৰদান কৰে আৰু সেই বছৰতে ভাৰতৰ বিধান পৰিষদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা প্ৰথম দুগৰাকী মহিলাক নিৰ্বাচিত কৰে।
১৯২৪ চনত মুদ্দিমান কমিটীয়ে আৰু অধিক অধ্যয়ন চলাই ব্ৰিটিছ সংসদে মহিলাসকলক নিৰ্বাচনত থিয় দিবলৈ অনুমতি দিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে, যাৰ ফলত ১৯২৬ চনত ভোটাধিকাৰৰ ওপৰত সংস্কাৰৰ সৃষ্টি হয়।
ইয়াৰ ফলত মহিলা গোটসমূহৰ মাজত বিভাজনৰ সৃষ্টি হৈছিল, যিয়ে এফালে সৰ্বজনীন ভোটাধিকাৰৰ পক্ষত আৰু আনফালে শৈক্ষিক আৰু অৰ্থনৈতিক মাপকাঠীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সীমিত ভোটাধিকাৰ বজাই ৰখাৰ পক্ষত একত্ৰিত হৈছিল।
১৯ শতিকাৰ পৰা সংস্কাৰ কাৰ্যসূচীত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰা ভাৰতীয় মহিলাসকলেও পৰিৱৰ্তনৰ সম্ভাৱনা দেখিছিল।
ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদীসকলৰ সৈতে জড়িত হৈ ভাৰতীয় নাৰীবাদীসকলে ব্ৰিটিছ ভোটাধিকাৰবাদীসকলৰ পৰা সমৰ্থন বিচৰাৰ লগতে নিজৰ স্বায়ত্তশাসন বিচাৰিছিল, যিয়ে নাৰীৰ পৰা এক ঐক্যবদ্ধ পৰিচয় বা দাবীৰ গোটৰ বিকাশত বাধা দিছিল।
ভাৰতৰ বিদেশ সচিব অষ্টেন চেম্বাৰলেনে ভাৰতত ব্ৰিটেইনৰ ক্ষমতা শিথিল কৰাৰ বিৰোধিতা কৰিছিল আৰু ভাৰতীয় ৰাজকুমাৰৰ পৰামৰ্শৰ বাবে আনকি মধ্যমীয়া প্ৰস্তাৱকো সমৰ্থন কৰাসকলক ব্ৰিটিছ ৰাজৰ কাম-কাজত "হস্তক্ষেপকাৰী" বুলি অভিযোগ কৰিছিল।
১৯১৭ চনত যেতিয়া তেওঁক ক্ষমতাচ্যুত কৰা হয়, তেতিয়া তেওঁৰ সলনি এডউইন মণ্টাগুৱে ভাৰতৰ ভাইচৰয় লৰ্ড চেলমছফৰ্ডৰ সৈতে ব্ৰিটিছ ক্ষমতাৰ সীমিত ৰাজনৈতিক বিভাজনৰ বাবে আলোচনাৰ আয়োজন কৰিবলৈ অনুমোদন লাভ কৰে।
প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ আগমন আৰু অপপ্ৰচাৰৰ সুবাদত 'আত্মনিয়ন্ত্ৰণ'ৰ দৰে শব্দৰ ব্যৱহাৰে মধ্যবিত্তীয় ভাৰতীয়সকলৰ মাজত আশাৰ সৃষ্টি কৰিছিল যে পৰিৱৰ্তন আগতীয়াকৈ আহিব।
ইংৰাজী শিক্ষিত অভিজাত শ্ৰেণীৰ বাবে, যিসকল প্ৰধানকৈ নগৰীয়া হৈ পৰিছিল আৰু পেছাদাৰী আয়ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আছিল, ব্ৰিটিছ শাসন উপকাৰী আছিল, কিন্তু তেওঁলোকে এইটোও স্বীকাৰ কৰিছিল যে তেওঁলোকৰ পত্নীৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞাই তেওঁলোকৰ নিজৰ কেৰিয়াৰত প্ৰভাৱ পেলায়।
মহিলাসকলক একাষৰীয়া কৰি ৰখাৰ প্ৰথাৰ অৰ্থ আছিল যে তেওঁলোকে স্বামীৰ উন্নতিৰ বাবে নিজৰ সন্তানক শিক্ষা দিব পৰা নাছিল বা পৰিচাৰিকা বা সহায়কাৰী হিচাপে কাম কৰিব পৰা নাছিল।
এই প্ৰাচীন ভাৰতীয় ৰচনাসমূহত উল্লেখ কৰা ৰেচিপিটোৱে আধুনিক ইডলি ৰেচিপিৰ তিনিটা মূল দিশ এৰি থৈ গৈছে: চাউলৰ ব্যৱহাৰ , মিশ্ৰণৰ দীৰ্ঘদিনীয়া কিম্বন আৰু ফুলি উঠাৰ বাবে ভাপত দিয়া।
খাদ্য ইতিহাসবিদ কে টি আচায়াই অনুমান কৰিছে যে আধুনিক ইডলি ৰেচিপিৰ উৎপত্তি হয়তো বৰ্তমানৰ ইণ্ডোনেছিয়াত হ’ব পাৰে, য’ত কিম্বন কৰা খাদ্যৰ দীৰ্ঘদিনীয়া পৰম্পৰা আছে।
তেওঁৰ মতে ভাৰতীয়কৃত ৰাজ্যসমূহৰ হিন্দু ৰজাসকলে নিয়োগ কৰা ৰান্ধনীসকলে হয়তো তাত ভাপত দিয়া ইডলি উদ্ভাৱন কৰিছিল, আৰু ৮০০–১২০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত এই ৰেচিপিটো ভাৰতলৈ ঘূৰাই আনিছিল।
খাদ্য ইতিহাসবিদ কলিন টেইলৰ চেনৰ মতে ইডলি বেটাৰৰ কিম্বন প্ৰক্ৰিয়া হৈছে প্ৰাকৃতিক প্ৰক্ৰিয়া যিটো ভাৰতত স্বতন্ত্ৰভাৱে আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল, কিয়নো প্ৰায় সকলো সংস্কৃতিতে কোনোবা নহয় কোনোবা ৰূপত কিম্বন ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
৯২০ খ্ৰীষ্টাব্দত শিৱকোটিয়াচাৰ্যৰ কানাড়া ভাষাৰ গ্ৰন্থ বদ্দাৰাধনেত "ইদ্দালিগে"ৰ কথা উল্লেখ আছে, যিটো কেৱল ক'লা মাটি দাইলৰ পিঠাগুড়িৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল।
প্ৰাচীন উপলব্ধ কানাড় বিশ্বকোষ লোকোপাকাৰ ৰ লেখক দ্বিতীয় চাভুণ্ডাৰয়াই এই খাদ্য প্ৰস্তুত কৰাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে যে মাটিৰ দাইল দৈৰ পানীত তিয়াই মিহি পেষ্ট কৰি এই খাদ্য প্ৰস্তুত কৰা হয়।
বৰ্তমান কৰ্ণাটক নামৰ অঞ্চলটোত ৰাজত্ব কৰা পশ্চিমীয়া চালুক্য ৰজা আৰু পণ্ডিত তৃতীয় সোমেশ্বৰে তেওঁৰ বিশ্বকোষ মানসোল্লাস ত ইডলি ৰেচিপি অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল।
কৰ্ণাটকত ১২৩৫ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ইদলি "উচ্চ মূল্যৰ মুদ্ৰাৰ দৰে লঘু" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিটোৱে ধানৰ ভিত্তিৰ ইংগিত নিদিয়ে।
গুজৰাটী ইতিহাসবিদসকলৰ মতে দশম আৰু দ্বাদশ শতিকাৰ সময়ছোৱাত দক্ষিণ ভাৰতত ইডলীৰ প্ৰচলন সৌৰাষ্ট্ৰীয় বস্ত্ৰ ব্যৱসায়ীসকলেহে কৰিছিল।
আনকি দাবী কৰা হৈছে যে চাউল আৰু ক'লা চৰণ একেলগে পিহি পিছলৈ ভাপত দি কেক তৈয়াৰ কৰা মিশ্ৰণৰ উৎপত্তি গুজৰাটত হৈছিল।
গুজৰাটী গ্ৰন্থ বৰ্ণক সমুচ্চায় ত ইডলীক ইডাৰী বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে, আৰু ইয়াৰ স্থানীয় অভিযোজন ইদাদা ও উল্লেখ কৰা হৈছে।
ইডলি বা আইডলি হৈছে দক্ষিণ ভাৰতৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা এক প্ৰকাৰৰ টেঙা চাউলৰ পিঠা, দক্ষিণ ভাৰত আৰু শ্ৰীলংকাত ব্ৰেকফাষ্ট খাদ্য হিচাপে জনপ্ৰিয়।
ব্ৰাহ্মণে ওখ টিলা এটাৰ আসনৰ পৰা ৰজাক নিজৰ পথাৰখনৰ সতেজ উৎপাদিত সামগ্ৰীৰ সোৱাদ ল’বলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়।
ইয়াৰ পিছত আশ্চৰ্যকৰভাৱে তেওঁ পথাৰত ৰজাৰ প্ৰৱেশৰ বিৰোধিতা কৰে আৰু তেওঁৰ বিৰুদ্ধে গুৰুতৰ অনুপ্ৰৱেশ আৰু অসামৰিক অধিকাৰ খৰ্ব কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰে।
এই ঘটনাই ৰজা ভোজক অনুসন্ধিৎসু কৰি তোলে যে টিলাত আৰু সমভূমিত থকাৰ সময়ত ব্ৰাহ্মণৰ আচৰণ কেনেকৈ সলনি হয়।
ভোজ সিংহাসনত বহিলে একোটা মূৰ্তিয়ে প্ৰাণ পাই উঠে, আৰু ৰজাক বুজায় যে কেৱল সিংহাসনত বহিলেই ই তেওঁক এজন মহান বিচাৰক কৰি তুলিব নোৱাৰিব।
অপ্সৰাই তেওঁক একো একোটা গুণৰ সৈতে জড়িত এটা কাহিনী কয় যিটো এজন ভাল বিচাৰকৰ থাকিব লাগিব আৰু কাহিনী কৈয়েই অপ্সৰা উৰি গুচি যায়।
এনে কিছু গুণ হ’ল নিঃস্বাৰ্থতা, সম্পূৰ্ণ সততা, পক্ষপাতিত্বৰ অভাৱ আৰু ন্যায় দিয়াৰ প্ৰকৃত হেঁপাহ।
প্ৰতিগৰাকী অপ্সৰাই ৰজা ভোজক বিক্ৰমাদিত্যৰ জীৱন আৰু দুঃসাহসিক অভিযানৰ কাহিনী কয়, যাতে ৰজা ভোজক পতিয়ন নিয়াব পাৰি যে তেওঁ বিক্ৰমাদিত্যৰ সিংহাসনৰ যোগ্য নহয়।
সংকলনটোৰ আন শিৰোনামসমূহ হ'ল দ্বাত্ৰিংশত পুত্তলিকা , বিক্ৰমাদিত্য সিংহাসন দ্বাত্ৰিংশিকা , আৰু বিক্ৰম চৰিত ।
তেওঁ জানিব পাৰে যে টিলাটোৰ ওপৰত ভৰি দিলেই মানুহৰ হৃদয়ত সকলো উদাৰ বৈশিষ্ট্য, প্ৰেম আৰু ন্যায়েৰে ভৰি পৰে।
মূল সংস্কৃত সংস্কৰণ সিংহাসনদ্বাত্ৰিংশিকাৰ পাঁচটা প্ৰাথমিক পুনৰীক্ষণ ত্ৰয়োদশ আৰু চতুৰ্দশ শতিকাৰ।
ভেনিজুৱেলাত মহিলাৰ ভোটাধিকাৰ প্ৰথমে ১৯৪৭ চনৰ সংবিধানৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা হৈছিল, যিটোক পূৰ্বৰ সংবিধানৰ তুলনাত ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিকভাৱে আটাইতকৈ উদাৰ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
১৯৬০ চনৰ সময়ছোৱাত মহিলাসকলেও গেৰিলা সংগ্ৰামত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল, কিন্তু এই যুঁজাৰু গোটসমূহৰ পুৰুষ প্ৰধান সাংগঠনিক চৰিত্ৰৰ বাবে তেওঁলোকে নেতৃত্বৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰা নাছিল।
১৯৭০ চনত তথাকথিত জনপ্ৰিয় মহিলা মহল ৰ জৰিয়তে মহিলাসকলে স্বায়ত্তশাসিতভাৱে সংগঠিত হ’বলৈ চেষ্টা কৰিছিল, দৰিদ্ৰ মহিলাসকলৰ সমস্যাসমূহ সমাধান কৰিছিল আৰু স্বাস্থ্য, শিক্ষা আৰু নিয়োগৰ পদক্ষেপত তেওঁলোকক সহায় কৰিছিল।
কিন্তু বাহিৰৰ পুঁজিৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ নিৰ্ভৰশীলতা আৰু পুৰুষ শাসিত বেচৰকাৰী সংস্থাসমূহৰ সমৰ্থনে প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ লক্ষ্যত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
ৰ মতে, ভেনিজুৱেলাৰ মহিলাসকল লিংগ বৈষম্য আৰু "ভেনিজুৱেলাৰ মহিলাসকলৰ অতি যৌনতাবাদী কু-সংস্কাৰৰ" বাবে সংকটত পৰিছে।
ভেনিজুৱেলাৰ পেছাদাৰী মহিলা আৰু ব্যৱসায়ী মহিলাসকলে সাধাৰণতে "মহৎ দেখুৱাবলৈ কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰে" আৰু তেওঁলোকে আপ্লুত কৰিবলৈ সাজ-পোছাক পিন্ধে।
নিকোলাছ মাদুৰোৰ চৰকাৰৰ অধীনত ভেনিজুৱেলাৰ সংকটৰ সময়ত আটলাণ্টিক কাউন্সিলৰ মতে দুৰ্বল প্ৰতিষ্ঠান আৰু আৰ্থ-সামাজিক অসুবিধাৰ ফলত ভেনিজুৱেলাৰ মহিলাসকল যৌন হিংসাৰ প্ৰতি অধিক দুৰ্বল হৈ পৰিছিল।
২০০৭ চনত দেশখনে লে অৰ্গেনিকা ছ'ব্ৰে এল ডেৰচো দে লাছ মুজেৰেছ এ উনা ভিডা লিব্ৰে ডি ভায়লেন্সিয়া প্ৰণয়ন কৰে।
ভেনিজুৱেলাৰ নাৰীসকল হৈছে দক্ষিণ আমেৰিকাৰ মহিলা যি ভেনিজুৱেলাত বাস কৰে বা ভেনিজুৱেলাৰ পৰা আহিছে।
তাৰ উপৰিও ই এক সংযোগী ভাষা হিচাপে কুৰুখৰ দৰে দ্ৰাৱিড় আৰু খৰিয়া আৰু মুণ্ডাৰ দৰে অষ্ট্ৰ'এছিয়াটিক গণগোষ্ঠীসমূহে ব্যৱহাৰ কৰে।
ব্ৰিটিছ ৰাজৰ সময়ত অসম, পশ্চিমবংগ আৰু বাংলাদেশলৈ বহুতো ছোটা নাগপুৰৰ লোকক লৈ যোৱা হৈছিল চাহ বাগানত কাম কৰিবলৈ।
অসমৰ চাহ বাগান সমূহক সেই ভাষা ৰূপক বাগানীয়া বোলা হয়: বাগানীয়া নাগপুৰীৰ ওপৰত অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰভাৱ পৰি গঢ় লৈ উঠিছে।
তেওঁৰ মতে, নাগপুৰী অষ্টৰ পৰা একাদশ শতিকাত প্ৰথম গঢ় লৈ উঠিছিল আৰু চতুৰ্দশৰ পৰা পঞ্চদশ শতিকালৈ ই পূৰ্ণ ৰূপ গ্ৰহণ কৰিছিল।
যোগেন্দ্ৰ নাথ তিৱাৰীৰ মতে, নাগপুৰী এটি প্ৰাচীন ভাষা যি ঝাৰখণ্ড বা নাগপুৰ অঞ্চলৰ নামাকৰণৰো আগৰে পৰা ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে: তেওঁৰ মতে ই ঝাৰখণ্ড প্ৰাকৃতৰ পৰা অহা।
নৱম শতিকাৰ অনেক কিলা, মন্দিৰ, ভূমিদান পত্ৰ আদি পোৱা গৈছে, যাৰে ভিতৰত মহামায়া মন্দিৰ , নৱৰতনগঢ় আৰু জগন্নাথ মন্দিৰ অন্যতম।
নাগপুৰী বা সাদৰী এটি পূৰ্বী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি মুখ্যতঃ ভাৰতৰ ঝাৰখণ্ড, ছত্তীশগঢ়, উৰিষ্যা আৰু বিহাৰ ৰাজ্যত কোৱা হয়।
নাগপুৰী আছিল নাগবংশী ৰাজবংশৰ ৰাজভাষা আৰু ব্ৰিটিছ শাসন আৰম্ভ হোৱালৈকে ছোটা নাগপুৰ অঞ্চলৰ আনুষ্ঠানিক ভাষা।
১৯০৩ চনত প্ৰকাশিত জৰ্জ আব্ৰাহম গ্ৰিয়েৰ্ছনৰ গ্ৰন্থ "লিংগুইষ্টিক চাৰ্ভে' অৱ ইণ্ডিয়া"ত নাগপুৰীক ভোজপুৰীৰ উপভাষা আখ্যা দিয়া হৈছে।
১৯০৩ চনত ভাষাবিদ জৰ্জ গ্ৰিয়েৰ্ছনে নাগপুৰী ভাষাক ভোজপুৰীৰ নাগপুৰীয়া উপভাষা হিচাপে অভিহিত কৰিছিল নিজৰ "লিংগুইষ্টিক চাৰ্ভে' অৱ ইণ্ডিয়া" নামৰ গ্ৰন্থত।
নতুন গৱেষণাৰ মতে, ছোটা নাগপুৰ অঞ্চলৰ ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষাসমূহ, বা সদনী ভাষাসমূহ পৃথক ভাষা আৰু এই ভাষাসমূহৰ আন কোনো ভাষাতকৈ নিজৰ মাজতহে অধিক মিল আছে।
এই ভাষা ভাষী লোক সেই অঞ্চলসমূহলৈ ব্ৰিটিছ ৰাজৰ দিনত শ্ৰমিক হিচাপে গৈছিল আৰু তাতেই স্থায়ীকৈ থাকিবলৈ ল'লে।
ৰথীন্দ্ৰ নাথ গোস্বামী এগৰাকী অসমীয়া ভূতত্ত্ববিদ, শিশু সাহিত্যিক, বিজ্ঞান, কল্পবিজ্ঞান আৰু ভ্ৰমণ কাহিনীৰ লেখক।
শান্তনু তামূলীৰ দ্বাৰা সম্পাদিত অসমীয়া শিশু আলোচনী মৌচাকৰ জৰিয়তে শিশু-সাহিত্যৰ জগতখনত খোজ পেলোৱা গোস্বামীয়ে পৰৱৰ্তী সময়ত সেইখন আলোচনীতে "চিচিং" নামৰ এটি কাল্পনিক নিগনিৰ চৰিত্ৰ সৃষ্টি কৰে।
"বিজ্ঞানে আনিব জোৱাৰ", "অংক জংক পংক", "চলন্ত মহাদেশ গতিশীল পৃথিৱী" হৈছে তেখেতৰ দ্বাৰা লিখিত আন কেইখনমান উল্লেখনীয় গ্ৰন্থ।
১৯৮৪ চনৰ মে’ মাহত ৰথীন্দ্ৰ নাথ গোস্বামীয়ে ‘মৌচাক মামা’ হিচাপে খ্যাত সৈতে শান্তনু তামুলীৰ সাক্ষাৎ লাভ কৰে।
অহাৰ সময়ত তেখেতক শান্তনু তামুলীয়ে ‘মৌচাক’ৰ কপি এটা উপহাৰ দিয়ে আৰু পত্ৰবন্ধুৰ বিষয়ে এটি প্ৰবন্ধ যুগুতাবলৈ কয়।
ৰথীন্দ্ৰনাথ গোস্বামীয়ে পোনপ্ৰথমে অসম চৰকাৰৰ অধীনত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ 'প্ৰশাসনিক সেৱাৰ অধিনত ৰাজগড় চক্ৰৰ চক্ৰ বিষয়া হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে।
এইছোৱা কালৰ প্ৰথম পাঁচটা বছৰ তেখেতে যোৰহাটতে কৰ্মদান কৰে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ৰ বাৰটা বছৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত কটায়।
পৰৱৰ্তী সময়ৰ এটা বছৰ তেখেতে পাৰস্য সাগৰত তেলৰ সন্ধানৰত এগৰাকী ভূতত্ত্ববিদ হিচাপে অ.ভি.এল. নামৰ প্ৰতিষ্ঠানটোত যোগদান কৰে।
শিক্ষা-দীক্ষা আৰু চাকৰি-সূত্ৰে পিতৃয়ে বিভিন্ন ঠাই সলাবলগীয়া হৈছিল আৰু শেষত তেওঁলোক যোৰহাটতে স্থায়ীভাৱে থাকে।
তেখেত বৰ্তমান তেল আৰু প্ৰাকৃতিক গেছ নিগমৰ ডেৰাডুনস্থিত কাৰ্যালয়ত মুখ্য মহা প্ৰবন্ধক হিচাপে কৰ্মৰত।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে শান্তনু তামুলীৰ অনুৰোধক্ৰমে অসমীয়া শিশু-উপযোগী বিজ্ঞানধৰ্মী আলোচনী নতুন আৱিষ্কাৰৰ লগতো জড়িত হৈছিল।
বিজ্ঞান-চৰ্চা জনপ্ৰিয়কৰণত ৰথীন্দ্ৰ নাথ গোস্বামীৰ অৱদান উল্লেখনীয়৷ সম্পাদনা আৰু সাংবাদিকতাৰ লগতো তেখেত জড়িত হৈ পৰিছিল৷
মৌচাকৰ সান্নিধ্যলৈ অহাৰ কেইমাহমানৰ পূৰ্বে অসমীয়া বিজ্ঞানধৰ্মী আলোচনী ‘বিজ্ঞান জেউতি’ত ৰথীন্দ্ৰ নাথ গোস্বামীৰ এটি লেখা প্ৰকাশিত হৈছিল।
বিগত তেৰটা বছৰ ধৰি তেখেত তেল আৰু প্ৰাকৃতিক গেছ নিগমৰ উত্তৰাখণ্ডৰ ডেৰাডুনস্থিত কাৰ্যালয়ত কৰ্মৰত।
উল্লেখ্য যে, ১৯৮৫ চনত ছাত্ৰ অৱস্থাতে তেখেতে অসম সাহিত্য সভাই আয়োজন কৰা 'অসম এছচিয়েচন, আমেৰিকা' ৰচনা প্ৰতিযোগিতাত প্ৰথম স্থান লাভ কৰিছিল।
ইয়াৰ পূৰ্বে ২০১০ চনৰ জুলাইৰ পৰা ২০২০ চনৰ ৩১ ডিচেম্বৰলৈকে তেওঁ মাষ্টাৰকাৰ্ডৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ পিছত তেওঁ বিত্তীয় সেৱা আগবঢ়োৱা কোম্পানীটোৰ কাৰ্যবাহী অধ্যক্ষ আছিল।
ইয়াৰ লগতে তেওঁ নেদাৰলেণ্ডৰ বিনিয়োগ হোল্ডিং কোম্পানী এক্স’ৰৰ অধ্যক্ষ আৰু আমেৰিকাৰ উপৰাষ্ট্ৰপতি কমলা হেৰিছৰ সৈতে মধ্য আমেৰিকাৰ বাবে ৰাজহুৱা-ব্যক্তিগত অংশীদাৰিত্বৰ অধ্যক্ষৰ পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছে।
এই গ্ৰুপ উত্তৰ আমেৰিকাৰ বাহিৰৰ সকলো ক্ৰেডিট কাৰ্ড আৰু কনজিউমাৰ বেংকিং কাৰ্য্যকলাপৰ লগত জড়িত।
২০০৮ চনত বাংগাই চিটি বেংকৰ এছিয়া-পেচিফিক ব্যৱসায়ৰ মুখ্য কাৰ্যবাহীৰ দায়িত্ব লাভ কৰে আৰু নিউয়ৰ্ক আৰু হংকঙৰ মাজত সময় বিভাজন কৰে।
এই ক্ষমতাত তেওঁ ২০০৮ চনত চিটিগ্ৰুপৰ এছিয়ান কাৰ্য্যকলাপৰ এক বৃহৎ পুনৰ্গঠনৰ নেতৃত্ব দিছিল।
ইয়াৰ ফলস্বৰূপে আঞ্চলিক মুৰব্বীসকলক বেংকৰ প্ৰডাক্ট লাইনত বৃদ্ধি পোৱা কৰ্তৃত্ব প্ৰদান কৰিছিল।
ইয়াৰ ফলত তেওঁ সেই বছৰত প্ৰতিষ্ঠানটোৰ অন্যতম সৰ্বাধিক দৰমহা পোৱা কাৰ্যবাহী হিচাপে পৰিগণিত হয়।
২০১০ চনৰ এপ্ৰিল মাহত মাষ্টাৰকাৰ্ডে ঘোষণা কৰে যে ইয়াৰ পূৰ্বে ইয়াৰ মুখ্য পৰিচালন বিষয়া বাংগা ২০১০ চনৰ ১ জুলাইৰ পৰা কাৰ্যকৰী হোৱাকৈ অধ্যক্ষ আৰু মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া আৰু পৰিচালনা সমিতিৰ সদস্য হ'ব।
১৯৯৭ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ পৰা চিইঅ' হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা ৰবাৰ্ট ডব্লিউ চেলেণ্ডাৰৰ পিছত বাংগাই কাৰ্যনিৰ্বাহ আৰম্ভ কৰে।
তেওঁৰ কাৰ্যকালত বাংগাই মাষ্টাৰকাৰ্ডৰ ৰাজহ তিনিগুণ বৃদ্ধি কৰে, নিকা আয় ছয়গুণ বৃদ্ধি কৰে আৰু বজাৰ মূলধন ৩০ বিলিয়ন ডলাৰৰ তলৰ পৰা ৩০০ বিলিয়ন ডলাৰতকৈ অধিকলৈ বৃদ্ধি কৰে।
ই হৈছে প্ৰায় ১০০টা প্ৰতিষ্ঠানৰ এটা গোট যিয়ে পৰিৱেশ সংৰক্ষণৰ বাবে কৰ্পৰেট বিনিয়োগ কৰে আৰু মাষ্টাৰকাৰ্ডৰ ১০ কোটি গছ ৰোপণৰ প্ৰতিশ্ৰুতি আৰম্ভ কৰে।
চেইনি শিখ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা বংগাৰ পিতৃ হৰভজন সিং বংগা এজন অৱসৰপ্ৰাপ্ত লেফটেনেণ্ট জেনেৰেল আছিল আৰু তেওঁ ভাৰতীয় সেনাবাহিনীত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
১৯৮১ চনত নেচলেৰ সৈতে পৰিচালনা প্ৰশিক্ষাৰ্থী হিচাপে ব্যৱসায়িক কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰা বাংগাই পৰৱৰ্তী ১৩ বছৰ বিক্ৰী, বিপণন আৰু সাধাৰণ পৰিচালনাৰ ক্ষেত্ৰত কাম কৰে।
পিছলৈ তেওঁ পেপচিকোত যোগদান কৰে আৰু অৰ্থনীতি উদাৰ হোৱাৰ লগে লগে ভাৰতত পিজ্জা হাট আৰু কেএফচিকে ধৰি ইয়াৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ফাষ্ট ফুড ফ্ৰেঞ্চাইজি আৰম্ভ কৰাত জড়িত হয়।
তাৰ পিছত তেওঁ দিল্লীৰ ছেইণ্ট ষ্টিফেনছ কলেজৰ পৰা অৰ্থনীতিত সন্মানসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু তাৰ পিছত আহমেদাবাদৰ ভাৰতীয় ব্যৱস্থাপনা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা ব্যৱস্থাপনাৰ স্নাতকোত্তৰৰ সমতুল্য ডিগ্ৰী মেনেজমেণ্টত পিজিপি লাভ কৰে।
ইয়াৰ পূৰ্বে তেওঁ ২০১৮ চনৰ জুন মাহৰ পৰা আইচিচিৰ প্ৰথম উপাধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
২০১৫ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতি বাৰাক ওবামাই বাংগাক ৰাষ্ট্ৰপতিৰ বাণিজ্য নীতি আৰু আলোচনাৰ পৰামৰ্শদাতা সমিতিৰ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিবলৈ নিযুক্তি দিয়ে।
বাংগা ভাৰতত বিনিয়োগ কৰা ৩০০ৰো অধিক বৃহৎ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কোম্পানীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা আমেৰিকা-ভাৰত ব্যৱসায়িক পৰিষদৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষ আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বাণিজ্য পৰিষদৰ অধ্যক্ষ।
গ্ৰন্থ ব্যৱসায়ত ইয়াক এনে উপন্যাসৰ বজাৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় যিবোৰ কোনো প্ৰতিষ্ঠিত ধাৰাত পৰিপাটিকৈ খাপ নাখায়।
চৰিত্ৰ-চালিত হ'লে বা মানুহৰ অৱস্থা পৰীক্ষা কৰিলে, বা ভাষা পৰীক্ষামূলক বা কাব্যিকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিলে, বা কেৱল "গুৰুতৰ" হ'লে উপন্যাস এখন সাহিত্যিক কল্পকাহিনী।
সাহিত্যিক কল্পকাহিনীক প্ৰায়ে সাহিত্যৰ প্ৰতিশব্দ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, বিশেষভাৱে কলা হিচাপে গণ্য কৰা লেখাৰ সংক্ষিপ্ত অৰ্থত।
সাহিত্যিক কল্পকাহিনীক কেতিয়াবা কল্পধাৰাতকৈ উচ্চ বুলি গণ্য কৰা হয় যদিও দুয়োটা পাৰস্পৰিক বিৰোধী নহয়, আৰু প্ৰধান সাহিত্যিকসকলে কল্পবিজ্ঞান, অপৰাধ কল্পকাহিনী, ৰোমাঞ্চ আদি ধাৰাক ব্যৱহাৰ কৰি সাহিত্যৰ সৃষ্টি কৰিছে।
সাধাৰণতে ৰচনাখনৰ কল্পনাক ৰাজহুৱাভাৱে স্বীকাৰ কৰা হয় আৰু দৰ্শকে আশা কৰে যে ৰচনাখন কেৱল বাস্তৱিকভাৱে সঠিক চিত্ৰণ বা প্ৰকৃত মানুহ হোৱা চৰিত্ৰবোৰ উপস্থাপন নকৰি ৰচনাখন বাস্তৱ জগতৰ পৰা কিছুমান দিশত বিচ্যুত হ'ব।
যিহেতু কল্পকাহিনীক সাধাৰণতে বাস্তৱ জগতৰ সৈতে সম্পূৰ্ণৰূপে আনুগত্য নকৰা বুলি বুজা যায়, সেয়েহে কোনো গ্ৰন্থৰ বিষয়বস্তু আৰু প্ৰসংগ, যেনেঃ বাস্তৱ জগতৰ বিষয় বা পৰিঘটনাৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্ক আছে নে নাই, সেয়া ব্যাখ্যাৰ বাবে মুকলি কৰি ৰখা হয়।
কিছুমান কাল্পনিক ৰচনাৰ ভিতৰৰ চৰিত্ৰ আৰু পৰিঘটনাবোৰ আনকি পৰিচিত ভৌতিক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ পৰা সম্পূৰ্ণ পৃথক নিজস্ব প্ৰসংগত থাকিব পাৰে।
কল্পকাহিনী হৈছে যিকোনো সৃষ্টিশীল ৰচনা, প্ৰধানকৈ যিকোনো আখ্যানমূলক ৰচনা, যিয়ে ব্যক্তি, পৰিঘটনা বা স্থানক কাল্পনিক বা ইতিহাস, তথ্য বা যুক্তিযুক্ততাৰ সৈতে অসামঞ্জস্যপূৰ্ণভাৱে চিত্ৰিত কৰে।
সংক্ষিপ্ত অৰ্থত ক'বলৈ গ'লে "কল্পকাহিনী"য়ে গদ্যৰ শৈলীত লিখিত আখ্যানক বুজায়, যি সততে উপন্যাস আৰু চুটিগল্পত সীমাবদ্ধ হৈ থাকে।
অৱশ্যে অধিক বহলভাৱে ক’বলৈ গ’লে কল্পকাহিনীয়ে যিকোনো মাধ্যমত প্ৰকাশ পোৱা কাল্পনিক আখ্যানক সামৰি লয়, য’ত কেৱল লেখাই নহয়, পোনপটীয়া নাট্য প্ৰদৰ্শন, ছবি, টেলিভিছনৰ অনুষ্ঠান, ৰেডিঅ’ নাটক, কমিকছ, ভূমিকা পালন কৰা গেম, ভিডিঅ’ গেম আদিও অন্তৰ্ভুক্ত।
কল্পকাহিনীৰ বিপৰীতে অ-কল্পকাহিনী ৰচনাৰ সৃষ্টিকৰ্তাসকলে কেৱল ঐতিহাসিক আৰু বাস্তৱিক সত্যকহে উপস্থাপন কৰাৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে।
কল্পকাহিনী আৰু অ-কল্পকাহিনীৰ মাজত পৰম্পৰাগত পাৰ্থক্য থকাৰ পিছতো কিছুমান আধুনিক ৰচনাই এই সীমা অস্পষ্ট কৰি পেলায়।
বিশেষকৈ কিছুমান পৰীক্ষামূলক গল্প কোৱাৰ ধাৰাত পৰে—যেনেঃ কিছুমান উত্তৰ আধুনিক কল্পকাহিনী, স্বকল্পকাহিনী, বা অকল্পকাহিনী উপন্যাস আৰু ডকুড্ৰামাৰ দৰে সৃষ্টিশীল অকল্পকাহিনী।
তেওঁ যুৱ প্ৰটাগনিষ্ট সকলৰ বাবে বা তেওঁলোকৰ সৈতে বিভিন্ন ধৰণৰ কিতাপ লিখাৰ কাম কৰিছিল, এই কিতাপবোৰ চীনৰ জুনিয়ৰ আৰু চিনিয়ৰ হাইস্কুলৰ পাঠ্যপুথিত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
তেওঁ প্ৰায়ে মাক আৰু জীয়েকৰ মাজৰ আৱেগিক সম্পৰ্কৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে, যিটো মুখ্যতঃ প্ৰাৰম্ভিক দৰিদ্ৰতা আৰু তেওঁৰ মাকে তেওঁক প্ৰদান কৰা তীব্ৰ সুৰক্ষাৰ ভেটিত গঢ় লৈ উঠিছিল।
১৯৯১ চনত জিৰ মাকৰ মৃত্যু হয় আৰু মাকৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ লিখা দ্য পাৰচন হু লাভড মি দ্য মষ্ট অন আৰ্থ ইজ গান নামৰ দীঘলীয়া আত্ম-বিবৃতিমূলক কাহিনীটোত তেওঁ মাতৃৰ জীৱনৰ অন্তিম আশীটা দিনৰ প্ৰত্যকটো দিন আৰু ৰাতিৰ বৰ্ণনা কৰিছিল তেওঁ তেওঁৰ মাকৰ আত্মোসৰ্গ, নিৰ্ভৰশীলতা আৰু সহনশীলতাৰ লগতে মাকৰ প্ৰতি তেওঁৰ বিবেচনা, অভিযোগ আৰু অনুশোচনাক মনত পেলাইছিল।
জাং জিয়ে ১৯৩৭ চনৰ ২৭ এপ্ৰিলত বেইজিংত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল, আৰু তেওঁক তেওঁৰ মাতৃয়ে লিয়াওনিং প্ৰদেশৰ ফুচুনৰ এখন গাঁৱত ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল।
তেওঁৰ মাক-দেউতাক খুব সৰু অৱস্থাত পৃথক হৈছিল, আৰু তাৰ পিছত তেওঁ তেওঁৰ মাকৰ সৈতে বাস কৰিছিল আৰু মাকৰ উপাধি গ্ৰহণ কৰিছিল।
জাং জি আৰু তেওঁৰ মাক ইগৰাকী সিগৰাকীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আছিল আৰু অশান্ত সময়ত দীঘলীয়া, দৰিদ্ৰ জীৱন অতিবাহিত কৰিছিল।
তেওঁৰ মাতৃয়ে গাওঁৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষক হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু এগৰাকী সেৱক আৰু কাৰখানাৰ মেইল-মহিলা হিচাপে কাম কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।
যেতিয়া তেওঁ প্ৰাথমিক বিদ্যালয় আৰু মধ্য বিদ্যালয়ত অধ্যয়নৰত আছিল তেতিয়া জাং জি ‘সংগীত’ আৰু ‘সাহিত্য’ৰ অনুৰাগী আছিল।
১৯৬০ চনত তেওঁ চীনৰ ৰেনমিন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰিসংখ্যা বিভাগৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু যন্ত্ৰ উদ্যোগৰ প্ৰথমটো মন্ত্ৰালয়ত কাম কৰিবলৈ যায়।
তেওঁ কেৱল ‘মাও দান সাহিত্য পুৰস্কাৰ’ লাভ কৰা একমাত্ৰ লেখকেই নহয়, তেওঁ সমসাময়িক চীনৰ আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী লেখকসকলৰ মাজৰ এগৰাকী।
শব্দৰে তেওঁ বিভিন্ন জীৱন পথ আৰু ভিন্ন নিয়তিৰ সমুখীন হোৱা বিভিন্ন মহিলাৰ ছবি আঁকে, আৰু সমসাময়িক চীনৰ মহিলাসকলৰ পৰিস্থিতি তেওঁ অনন্য দৃষ্টিকোণৰ পৰা অন্বেষণ কৰে।
জাং জিয়ে এগৰাকী গায়কৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ টাং দি নামৰ এগৰাকী কন্যা সন্তান আছিল, ১৯৬৯ চনত তেওঁৰ স্বামীৰ সৈতে বিবাহ বিচ্ছেদ হয়।
সাংস্কৃতিক বিপ্লৱৰ সময়ত, তেওঁক "মে চেভেন্থ কেডাৰ স্কুল"লৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল আৰু ১৯৭২ চনত তেওঁ বেইজিংলৈ ঘূৰি আহিছিল আৰু যন্ত্ৰ উদ্যোগ মন্ত্ৰালয়ত কাম কৰিবলৈ গৈছিল।