polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
২০১৩ চনৰ ৯ এপ্ৰিলত ভাৰতৰ মধ্য প্ৰদেশ ৰাজ্যই মাল্লাখাম্বাক ৰাজ্যখনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় খেল হিচাপে ঘোষণা কৰে।
শ্ৰুতিমালা দুৱৰা হৈছে এগৰাকী অসমৰ লেখিকা আৰু গুৱাহাটীৰ সন্দিকৈ মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ সহযোগী অধ্যাপিকা ।
১৯৯৫ চনত শিশুসকলক উদ্দেশ্যি ৰচনা কৰা সাধুকথাৰ দেশ শীৰ্ষক তেওঁৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পায়।
২০১৫ চনত লায়ন্স ক্লাবে নাৰীশক্তি বঁটা আৰু ২০১৬ চনত ইণ্টাৰনেচনেল হিউমেন ৰাইটছ কাউন্সিল, অসম শাখাই ৱমেন অৱ দ্য ইয়েৰ বঁটাৰে শ্ৰুতিমালা দুৱৰাক বিভূষিত কৰে।
শ্ৰুতিমালা দুৱৰাৰ প্ৰকাশিত ইংৰাজী চুটিগল্পৰ সংকলনসমূহৰ ভিতৰত দ্য ছানছেট এণ্ড আদাৰ ষ্টৰিজ হৈছে প্ৰথম সংকলন।
শ্ৰুতিমালা দুৱৰা বৰ্তমান গুৱাহাটীৰ সন্দিকৈ মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ সহযোগী অধ্যাপিকাৰূপে কৰ্মৰত।
তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত এ ভিজিট টু কাজিৰঙা এণ্ড শিৱসাগৰ শীৰ্ষক এটি প্ৰবন্ধ নৱম শ্ৰেণীৰ পুথিত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে।
ছিষ্টলা শ্ৰীৰামমূৰ্তি জানকী হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী আৰু অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ এগৰাকী অনিয়মীয়া সংগীত-নিৰ্মাতা৷ তেখেতক সন্মানসহকাৰে "জানকী আম্মা" নামেৰে নামাংকিত কৰা হয় আৰু বৰ্তমান ভাৰতৰ সুপৰিচিত কণ্ঠশিল্পীসকলৰ ভিতৰত তেখেত অগ্ৰগণ্য আৰু জনাজাত৷ এছ. জানকীয়ে এতিয়ালৈকে প্ৰায় ৪৮,০০০ টা গীত বাণীবদ্ধ কৰিছে৷ তেখেতে চলচ্চিত্ৰ, এলবাম, টিভি, ৰেডিঅ, একক সংগীত, দ্বৈত সংগীত, সমবেত সংগীতত কণ্ঠদান কৰিছে৷ তেলেগু, কানাড়া, মালায়ালম, তামিল, হিন্দী, উড়িয়া, বাংলা, মাৰাঠী, তুলু, উৰ্দু, গুজৰাটী, পাঞ্জাবী, কোংকণী, অসমীয়া, সিন্ধী, ইংৰাজী, জাপানী, আৰবী, জাৰ্মান, সিংহল ভাষাকে ধৰি মুঠ সোতৰটা ভাষাত এছ. জানকীয়ে এতিয়ালৈকে গীত গাইছে৷ তেখেতে সৰ্বাধিক গীত গাইছে কানাড়া আৰু তাৰপিছতেই মালায়ালম ভাষাত৷ ১৯৫৭ চনত মুক্তি লাভ কৰা তামিল ভাষাৰ ছবি ৰ জৰিয়তে জানকীৰ কেৰিয়াৰে পাতনি মেলে আৰু পৰৱৰ্তী ছটা দশকজুৰি তেখেতৰ সাংগীতিক যাত্ৰা অব্যাহত থাকে৷
এছ. জানকীক "দক্ষিণ ভাৰতৰ নাইটিংগেল" আখ্যা দিয়া হৈছে৷ তেখেতে এতিয়ালৈকে চাৰিবাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰে সন্মানীত হৈছে৷ আনহাতে ৩৩টা ভিন্ন ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা পাইছে৷ তেখেতলৈ সন্মানসহকাৰে
এটা ডক্তৰেট ডিগ্ৰীও আগবঢ়োৱা হৈছে৷ ডক্তৰেট ডিগ্ৰীটো প্ৰদান কৰিছে মহীশূৰ বিশ্ববিদ্যালয়ে৷ তামিলনাডু চৰকাৰে তেখেতক কালাইমামানি বঁটা প্ৰদান কৰে৷ কৰ্ণাটক চৰকাৰে প্ৰদান কৰে কৰ্ণাটকা ৰাজ্যোৎসৱা বঁটা৷ ২০১৩ চনত তেখেতক ভাৰত চৰকাৰে পদ্মভূষণ সন্মান প্ৰদান কৰে যদিও তেখেতে উক্ত সন্মান গ্ৰহণ কৰিবলৈ অমান্তি হয়৷ তেখেতে কয় যে-এই সন্মান তেনেই সামান্য৷ সন্মানটো তেখেতলৈ বহু পলমকৈ আহিছে৷ ইয়াৰ লগতে তেখেতে উল্লেখ কৰে যে, দক্ষিণ ভাৰতীয় শিল্পীসকলক উপযুক্ত সময়ত স্বীকৃতি দিয়া নহয়৷
ভাৰতৰ এগৰাকী বহুমুখী গায়িকা হিচাপে জনাজাত এছ. জানকীয়ে বিশিষ্ট গায়ক এছ. পি. বালসুব্ৰমনিয়ম আৰু সংগীতকাৰ ইল্লায়াৰাজৰ লগত ভালেমান কাম কৰিছে৷ যাৰ বিষয়ে সঘনে আলোচনা কৰা হয়৷ ১৯৬০, ১৯৭০ আৰু ১৯৮০ৰ দশকত তেখেতে পি.বি. শ্ৰীনিবাস, এছ.পি. বালসুব্ৰমণিয়াম, কে.জে.য়েছুদাস, পি. জয়চন্দ্ৰন আৰু ডা০ ৰাজকুমাৰৰ লগত ভালেমান দ্বৈতগীতত কণ্ঠ নিগৰাই দক্ষিণ ভাৰতীয় ভষাৰ গীতৰ তালিকাৰ শীৰ্ষত আৰোহণ কৰে৷ তেখেতে গীতৰ প্ৰায়বোৰ প্ৰকাৰতেই কণ্ঠদান কৰিছে৷ ২০১৬ চনৰ অক্টোবৰ মাহত জানকীয়ে চলচ্চিত্ৰ আৰু মঞ্চৰ সংগীতৰ পৰা অৱসৰ ঘোষণা কৰে৷ অৱশ্যে ছবি উদ্যোগৰ পৰা অহৰহ পাই থকা অনুৰোধক প্ৰত্যাখ্যান কৰিব নোৱাৰি তেখেতে ২০১৮ চনত "পান্নাড়ী" নামৰ তামিল ভাষাৰ ছবিখনত পুনৰ কণ্ঠদান কৰে৷
জানকীৰ জন্ম হৈছিল ব্ৰিটিছ ভাৰতস্থিত মাদ্ৰাছ প্ৰেছিডেন্সীৰ অন্তৰ্গত গুণ্টুৰৰ পাল্লাপাটলাত, ২৩ এপ্ৰিল তাৰিখে৷জানকীৰ পিতৃ শ্ৰীৰামমূৰ্তি ছিষ্টলা আছিল এগৰাকী আয়ুৰ্বেদৰ চিকিৎসক আৰু শিক্ষক৷ নবছৰ বয়সত জানকীয়ে মঞ্চত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰদৰ্শন কৰে৷ তেতিয়া তেওঁলোক ছিৰকিল্লাত আছিল৷ সেই ঠাইতেই জানকীয়ে শৈশৱৰ অধিকাংশ সময় অতিবাহিত কৰিছিল৷ তেখেতে শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ কোনো আনুষ্ঠানিক শিক্ষা লাভ কৰা নাছিল৷ সংগীতৰ প্ৰাথমিক জ্ঞান তেখেতে আয়ত্ব কৰিছিল নদস্বৰম নামৰ বাদ্যটিৰ জৰিয়তে৷
১৯৫৯ চনত জানকীয়ে ৱি.ৰামপ্ৰসাদৰ লগত যুগ্ম জীৱন আৰম্ভ কৰে৷ ৰামপ্ৰসাদে জানকীক আগুৱাই যোৱাত উদ্গনি যোগাইছিল আৰু তেখেতৰ অধিকাংশ বাণীবদ্ধতেই সংগ দিছিল৷ ১৯৯৭ চনত হৃদৰোগৰ ক্ৰিয়া বন্ধ হৈ ৰামপ্ৰসাদৰ মৃত্যু হয়৷
জগদম্বা অভিধাৰে সচৰাচৰ দূৰ্গা দেৱী ক বুজোৱা হয় যদিও আন আন দেৱী যেনে পাৰ্বতী, লক্ষ্মী, সীতা বা ৰাধাক বুজাবলৈও জগদম্বা অভিধা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
এতিয়া তোমাৰ হাতত মাথো এটি পথেই আছে, কোনো দ্বিধাবোধ নোহোৱাকৈ শ্ৰী সীতাক তুমি শ্ৰী ৰামৰ ওচৰত পুনৰ সমৰ্পণ কৰাগৈ।
পলিঅ'ত আক্ৰান্ত হোৱাৰ বাবেই তেওঁ পোন্ধৰ বছৰ বয়সলৈকে ঘৰতে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু বিস্তৃতভাৱে অধ্যয়ন কৰিছিল।
১৯৪৭ চনৰ ভাৰত বিভাজনৰ সময়ত সিধৱা ন বছৰীয়া আছিল আৰু এই পৰিৱেশে পিছত সিধৱাৰ উপন্যাস ক্ৰেকিং ইণ্ডিয়াৰ লেনি নামৰ চৰিত্ৰটো আৰু ইয়াৰ পৃষ্ঠভূমিক ভাঁজ দিছিল।
বাপচি ইণ্ডো-কানাডিয়ান চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা দীপা মেহতাৰ সৈতে তেওঁৰ সহযোগিতামূলক কামৰ বাবে সৰ্বাধিক জনাজাত।
সেইদৰে সিধৱাৰ ৱাটাৰ উপন্যাসৰ আধাৰত নিৰ্মিত হৈছিল মেহতাৰ ২০০৫ চনৰ চলচ্চিত্ৰ ‘ৱাটাৰ’।
"বাপচি: চাইলেন্সচ অৱ মাই লাইফ" নামেৰে চিধৱাৰ জীৱনসম্পৰ্কীয় এখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মিত হৈছে; তথ্যচিত্ৰখন বৰ্তমান প্ৰযোজনাত আছে আৰু ২০২১ চনতে মুক্তি পাব বুলি আশা কৰা হৈছে।
তেওঁ ইংৰাজী ভাষাত বেছি ভালকৈ পঢ়া-শুনা আৰু লিখা-মেলা কৰিব পাৰে; কিন্তু কথা-বাৰ্তা পাতোঁতে গুজৰাটী আৰু উৰ্দু ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ভাল পায় আৰু প্ৰায়ে গুজৰাটী বা উৰ্দুৰপৰা ইংৰাজীলৈ আক্ষৰিক অনুবাদ কৰে।
বপচি সিধৱাই আগতে হিউষ্টন বিশ্ববিদ্যালয়, ৰাইচ বিশ্ববিদ্যালয়, কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়, মাউণ্ট হলিয়ক মহাবিদ্যালয় আৰু ব্ৰেণ্ডেইছ বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিছিল।
বাপচি সিধৱা গুজৰাটী পাৰ্চী জৰ’ৱাষ্ট্ৰিয়ান বংশোদ্ভৱ এগৰাকী এমেৰিকান ঔপন্যাসিক, যি ইংৰাজী ভাষাত লিখে।
কলামণ্ডলাম কল্যাণীকুট্টি আম্মাই বিপদাপন্ন ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ এক অমূল্য ঐতিহ্য মহিনিয়াত্তম শাস্ত্ৰীয় নৃত্য পুনৰুজ্জীৱিত আৰু সম্প্ৰসাৰিত কৰিছিল।
কলামণ্ডলাম কল্যাণীকুট্টি আম্মাক মোহনী আট্টাম নৃত্যৰ মাতৃৰ মৰ্যাদা দিয়া হয় কিয়নো তেওঁক কেৰালাৰ এই নৃত্য শৈলীক শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ মূলসুঁতিলৈ অনাৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়।
তেওঁ স্বৰ্গৰ সৌন্দৰ্য আৰু মহিলাসকলৰ দ্বাৰা পৰিৱেশন কৰা নৃত্য হিচাপে মহিনিয়াত্তম নৃত্য শৈলীব্যাখ্যা কৰিছিল।
কালামণ্ডলমৰ পৰা নৃত্য শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পাছত কবি বল্লথলে তেওঁক সমাজত সন্মান আৰু সঠিক স্থানৰ মৰ্যাদা দিয়াৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰে।
তেওঁ তাত থকা শিলালিপিবোৰ পঢ়িছিল আৰু মন্দিৰৰ নৃত্যশিল্পী, থেৱাদিচীক লগ পাইছিল আৰু তথ্য সংগ্ৰহ কৰিছিল।
১৯৩৮ চনত কবিতাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ কবিতাৰ উৎকৰ্ষ দেখি মহান কবি শ্ৰী বল্লথলে "কবিতাৰী" উপাধি প্ৰদান কৰে।
1974 চনত, সংগীত নাটক একাডেমী সকলো সংগীত নাটক একাডেমী মোহিনিয়াত্তমক নৃত্য শৈলীত অমূল্য অৱদান আগবঢ়োৱাৰ বাবে সন্মানিত কৰা হৈছিল।
ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ জগতত কৰা কামৰ বাবে ১৯৯৭ চনত মধ্য প্ৰদেশ চৰকাৰে কালিদাস বঁটা প্ৰদান কৰিছিল।
তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰী মোহিনিয়াত্তম নৃত্য এতিয়াও তেওঁৰ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিতভাৱে আগুৱাই নিয়া হৈছে।
কল্যাণীকুট্টি আম্মা কেৰালা কালামাণ্ডলমৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষাৰ্থীসকলৰ মাজৰ এজন আছিল, স্বৰ্গীয় কথাকলি বাদক পদ্মশ্ৰী কালামাণ্ডলম কৃষ্ণন নায়াৰৰ সৈতে ১৯৩৮ চনত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
কল্যাণীকুট্টি আম্মাই কেৰালা সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা আৰু কেন্দ্ৰীয় সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা দুয়োটা লাভ কৰিছিল।
তেওঁৰ পুত্ৰ কালছালা বাবু এগৰাকী চিনেমা আৰু দূৰদৰ্শন অভিনেতা আছিল আনহাতে তেওঁৰ নাতিনী স্মিথা ৰাজন এগৰাকী বিখ্যাত মোহিনিয়াত্তম শিল্পী।
কলামণ্ডলম কল্যাণীকুট্টি আম্মা দক্ষিণ ভাৰতৰ কেৰালাৰ এগৰাকী যুগান্তকাৰী মহিনিয়াত্তম নৃত্যশিল্পী আছিল।
তেওঁ মোহিনিয়াত্তমক শোকাৱহ, প্ৰায় বিলুপ্তিৰ পৰা মূলসুঁতিৰ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যলৈ পুনৰুজ্জীৱিত কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
আন এগৰাকী হ’ল মাধৱদেৱৰ বৈমাত্ৰেয় অনিৰুদ্ধদেৱ আৰু তৃতীয় গৰাকী হ’ল কাংশপাৰ সত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাতা অনিৰুদ্ধদেৱ।
গুৰুদুজনাৰ বৰগীতৰ লগতে গোপালদেৱ আৰু বৰ যদুমণিদেৱৰ গীতৰ আৰ্হিত ‘সাতকুৰি গীত’ আৰু মাধৱদেৱৰ নামঘোষাৰ
কাল সংহতিৰ সত্ৰ সমূহৰ মূল গুৰু গোপালদেৱৰ আজ্ঞা অনুসৰি অনিৰুদ্ধদেৱে বৰযদুমণিদেৱৰ ওচৰত শৰণ লয়।
১৫৪০ শকত বৰযদুমণিদেৱ স্বৰ্গী হোৱাত অনিৰুদ্ধদেৱ আৰু যদুমণিদেৱৰ পুত্ৰ সনাতনদেৱ বাংশবাৰীৰ পৰা উজাই আহি হাবুঙত ৰয়হি।
তাতে কিছুদিন থকাৰ পাছত পুনৰ বৰ্তমানৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ বুঢ়ীদিহিং নদীৰ সমীপত শিলিখাতল নামৰ সত্ৰ স্থাপন কৰেহি।
সেইসময়ৰ বাঞ্চিত নগৰত অনিৰুদ্ধদেৱে আহোম ৰজাৰ বিষয়া খনিকৰ বৰুৱাৰ আতিথ্য লাভ কৰে আৰু তেওঁৰ অনুৰোধ মৰ্মে শলগুৰিতে স্থায়ীভাৱে থকাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
খনিকৰ বৰুৱাৰ পৃষ্ঠপোষকতাত অনিৰুদ্ধদেৱে বৰ্তমান ডিব্ৰুগড় জিলাৰ অন্তৰ্গত শলগুৰি নামৰ ঠাইত ‘কাংস’ নামৰ এখন বিলৰ পাৰত হাবি জংঘলেৰে ভৰা ঠাই মুকলি কৰি ১৫৪৫ শকত সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
‘কাংস’ বিলৰ পাৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰা সত্ৰ বাবেই কালক্ৰমত সত্ৰখনৰ নাম ‘কাংশপাৰ’ হয় বুলি অনুমান কৰিব পাৰি।
তদুপৰি আধ্যাত্মিক দিশৰপৰা ‘ক’ পদে - ব্ৰহ্ম, ‘অংশ’ পদে ‘জীৱ’ আৰু ‘পাৰ’ পদে ‘মুক্তি’ অৰ্থাৎ ‘জীৱ তাৰণৰ পুণ্যক্ষেত্ৰ’ -এনে তাত্ত্বিক ব্যাখ্যা আগবঢ়াইছে।
কাংশাপাৰ সত্ৰৰ ঐতিহ্য তেওঁৰ পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মই পূৰ্বৰদৰে আগবঢ়াই নিলেও গদাধৰ সিংহৰ দিনত হোৱা ‘কোঁৱৰ পোহা’ অপৰাধত কিছুমান সত্ৰ ৰজাৰ ৰোষত পৰে আৰু শলগুৰি অঞ্চলৰ নখন সত্ৰৰ মূল ব্যক্তিসকলক ধৰাই নি বধ কৰোৱায়।
এইবোৰ দুৰ্যোগ আৰু পৰৱৰ্তী কালৰ মানৰ আক্ৰমণৰ ফলত সুপ্ৰতিষ্ঠিত কাংশপাৰ সত্ৰ ছেদেলী-ভেদেলী হৈ পৰে।
ফলত উজনিঠাই, বৰঠাই, মাজৰঠাই আৰু গুৱালপাৰা ভাগ কাংশপাৰ নামেৰে পৰিচিত হৈ নগাঁৱৰ ৰহা, যোৰহাটৰ ঢেকিয়াজুলি, তিতাবৰ, অশয়বাৰী, শিৱসাগৰৰ নামতি, লখিমপুৰৰ বঙালমৰা, আমতলা আদিত সুপ্ৰতিষ্ঠিত হৈ বৰ্তমানলৈ ঐতিহ্য বৰ্তাই ৰাখিছে।
বিশাখাপট্টনমৰ ওচৰৰ সিংহাচলম মন্দিৰৰ মুখ্য দেৱতা ভগৱান মহাবিষ্ণুৰ নৰসিংহ অৱতাৰ ত্ৰিভংগ ভংগীত আছে।
অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ বিখ্যাত তিৰুমালা ভেঙ্কটেশ্বৰ মন্দিৰত তিৰুমালা ৰামা মূৰ্তিয়েও একে ইংগিত বহন কৰে।
এই শৈলী চীন দেশত ভাৰতীয় প্ৰভাৱৰ সৈতে পৰৱৰ্তী কিন যুগত নিৰ্মাণ কৰা মাইজিশান গ্ৰোট'ছত কিছুমান ভাস্কৰ্যত পোৱা যায়।
সেইদৰে ৬৮০ খ্ৰীষ্টাব্দত হাকোহ' যুগত জাপানৰ নাৰাত প্ৰাচীন য়াকুছি-জী বৌদ্ধ মন্দিৰৰ কিছুমান বোধিসত্ত্ব ত্ৰিভংগ ৰূপত দেখা যায়।
টাক্কোলাম পল্লৱ কাল শিৱ মন্দিৰ দুৰ্গাও ত্ৰিভংগ শৈলীৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উদাহৰণ তামিলনাডুত অৱস্থিত।
পৰম্পৰাগতভাৱে যক্ষী এগৰাকীয়ে হাতেৰে গছৰ ডাল স্পৰ্শ কৰি এক নিষ্ক্ৰিয় ভংগীমা হিচাপে ত্ৰিভংগ ভংগীমাত দেখুৱা হয়।
দ্বাদশ শতিকাৰ দক্ষিণ-মধ্য কৰ্ণাটকৰ বেলুৰৰ হৈসল মন্দিৰত আৰু নৱম শতিকাৰ আশে-পাশে নিৰ্মিত খাজুৰাহো মন্দিৰত ইয়াৰ নিদৰ্শন পোৱা যায়।
আগমিক গ্ৰন্থসমূহৰ অনুসৰি শিৱৰ ভাস্কৰ্যসমূহ পূবৰ ফালে মুখ কৰি ত্ৰিভংগ ভংগীত নিৰ্মাণ কৰাৰ নিৰ্দেশ পোৱা যায়।
সিন্ধু সভ্যতাৰ এক অন্যতম থলী মহেঞ্জোদাৰোত আৱিষ্কৃত প্ৰায় ২৫০০ খ্ৰী:পূ:ৰ এক ব্ৰঞ্জৰ মূৰ্ত্তি নৃত্যৰতা যুৱতীত ত্ৰিভংগ ভংগীমাৰ নিদৰ্শন পোৱা যায়।
ই পৰৱৰ্তী সময়ত প্ৰচলিত ৰূপক প্ৰদৰ্শন নকৰে যদিও ত্ৰিভংগ আৰু ভাৰতীয় নৃত্যৰ লগত প্ৰাচীন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে।
ইয়াৰ প্ৰাৰম্ভিক সংস্কৰণবোৰৰ প্ৰায় সকলোবোৰতে মহিলাৰ দ্বাৰা ত্ৰিভংগ ভংগীমা প্ৰদৰ্শন কৰা পোৱা গৈছে।
প্ৰাৰম্ভিক সংস্কৰণৰ নিদৰ্শন খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১০০ৰ ভৰহুত উপলব্ধ বৌদ্ধ যক্ষী, ১০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ সাঁচীত উপলব্ধ ধ্ৰুপদী ৰূপ, আৰু খ্ৰীষ্টীয় দ্বিতীয় শতিকাৰ ভুতেশ্বৰ যক্ষীত দেখা যায়।
ত্ৰিভংগ পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় কলা আৰু ওডিছী নৃত্য ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যপ্ৰকাৰত ব্যৱহৃত এক ভংগীমা বা শৰীৰৰ স্থিতি।
এই ভংগীমাত শৰীৰ আঁঠুৰ ফালে এটা দিশত কঁকালত আৰু তাৰ পিছত পুনৰ কান্ধ আৰু ডিঙিত আনটো দিশত বেঁকা হৈ শৰীৰৰ তিনিটা ভাঁজৰ সৃষ্টি কৰে।
পাশ্চাত্য কলাৰ কণ্ট্ৰেপোষ্টো আৰু "এছ কাৰ্ভ" অৰ্থাৎ ইংৰাজী '' আকৃতিৰ দৰে ভাঁজৰ সমতুল্য ত্ৰিভংগয়ে চিত্ৰসমূহত গতিক সূচায় আৰু "ছন্দময় তৰলতা আৰু যৌৱন শক্তি"ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
সম্ভৱতঃ নৱম শতিকাৰ ভিতৰত এই ভংগীমাৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ সংস্কৰণ বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ হবলৈ ধৰে।
কৃষ্ণই তেওঁৰ বাঁহী বজাই থকা ভংগীমাৰ এটা সংস্কৰণত এটা তলৰ ভৰি আনখন বা পিছফালে পাৰ কৰাই আনটো আৰু মূৰৰ ভৰিৰ আঙুলিত অতিক্ৰম দেখুওৱা হয়।
গুপ্ত সাম্ৰাজ্যৰ বহুতো মুদ্ৰাত আগফালে দেৱতাৰ চিত্ৰ আৰু পিছফালে ৰজাৰ চিত্ৰ দুয়োকে ত্ৰিভংগ ভংগীমাত দেখুৱা হৈছিল।
আটাইতকৈ বিখ্যাত প্ৰাচীন ভাৰতীয় চিত্ৰ অজন্তা গুহাসমূহৰ গুহা ১ত পদ্মপাণিৰ বৃহৎ চিত্ৰ ত্ৰিভংগ ভংগীমাত আছে।
" নৃত্য বিষয়ক প্ৰাচীন গ্ৰন্থত বৰ্ণনা পোৱা আন ভংগীমাবোৰ হ'ল সমভংগ অৰ্থাৎ সমভাৱে থিয় হোৱা, বহি থকা বা হেলনীয়াকৈ থকা।
সময়ৰ লগে লগে ভাৰতৰ অভ্যন্তৰীণ আৰু বাহ্যিক বিভিন্ন অঞ্চলৰ মাজত এই ভংগীমাৰ শৈলী কিছু পৰিৱৰ্তন ঘটিছিল।
গুপ্ত কলা আৰু গুপ্ত কালৰ পৰৱৰ্তী কলাৰ আগৰ চিত্ৰবোৰত সামান্য বেঁকা স্থিতিত মুখ্য ব্যক্তিসকলক দেখুৱায়।
আক্ষৰিক অৰ্থ অনুসৰি ত্ৰিভংগৰ তিনিটা ভাঁজ ক্ৰমে ডিঙি, কঁকাল আৰু আঁঠুত থকা শৰীৰ কঁকাল আৰু ডিঙিত বিপৰীতভাৱে বেঁকা হয় আৰু ইয়াৰ ফলত ইংৰাজীৰ "" আকৃতি প্ৰদান কৰে।
ই হিন্দু দেৱতা কৃষ্ণৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে সম্পৰ্কিত আৰু কৃষ্ণক প্ৰায়ে এই ভংগীত চিত্ৰিত কৰা হয়।
পূব এছিয়া আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ বৌদ্ধ আৰু হিন্দু কলাত এই ভংগীমাৰ প্ৰাৰম্ভিক সময়ছোৱাত শেহতীয়া ভাৰতীয় প্ৰভাৱৰ এক চিহ্ন হিচাপে পৰিলক্ষিত হয়।
সকলো ক্ষেত্ৰতে এই প্ৰৱণতা প্ৰকৃততে নৃত্য হিচাপে দেখুওৱা চিত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য নহ'বও পাৰে।
২০১২ চনত ভাৰতৰ মণিপুৰত সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ দ্বাৰা ১৫২৮জন অন্যায়িক হত্যাৰ ক্ষেত্ৰত ন্যায়াধীশ আফতাব আলম আৰু ন্যায়াধীশ ৰঞ্জনা দেশাইৰ বিচাৰপীঠে গুৰুস্বামীক আমিকাছ কুৰী হিচাপে নিযুক্ত কৰে।
অন্যান্য অৱদানৰ ভিতৰত গুৰুস্বামীয়ে ব্যক্তিসকলৰ হত্যাৰ তদন্তৰ বাবে এটা বিশেষ অনুসন্ধান দল গঠন কৰাৰ বাবে বিচাৰপীঠলৈ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছিল।
২০১৬ চনত আমিকাছ আৰু আবেদনকাৰীসকলৰ দাখিল গ্ৰহণ কৰি উচ্চতম ন্যায়ালয়ে নিৰ্দেশ দিছিল যে আৰক্ষী বা সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ দ্বাৰা অত্যধিক বল ব্যৱহাৰৰ বিষয়ে পুঙ্খানুপুঙ্খভাৱে অনুসন্ধান কৰিব লাগিব।
আদালতে কৈছিল যে চিআৰপিচিৰ অধীনত গঠন কৰা অপৰাধী আদালতৰ দ্বাৰা বিচাৰৰ পৰা সম্পূৰ্ণ ন্যায়িক সুৰক্ষাৰ কোনো ধাৰণা নাই, যদিও সেনা কৰ্মীসকলে অপৰাধটো কৰা বুলি অভিযোগ কৰা হয়।
২০১৭ চনত আদালতে চিবিআইক বিষয়টোৰ তদন্ত সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ আৰু বিষয়টোত এফআইআৰ দাখিল কৰিবলৈ আৰু প্ৰয়োজন হ'লে অভিযোগপত্ৰ দাখিল কৰিবলৈ এটা বিশেষ তদন্ত দল গঠন কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
তেওঁ বৰ্তমান য়েল ল' স্কুল, নিউয়ৰ্ক বিশ্ববিদ্যালয় স্কুল অফ ল' আৰু টৰণ্টো আইন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভ্ৰমণকাৰী অনুষদ।
ইয়াৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য সমূহ হৈছে ভাৰতীয় দণ্ডবিধি আইনৰ ধাৰা ৩৭৭ গোচৰ, আমোলাতান্ত্ৰিক সংস্কাৰ গোচৰ, আগষ্টা ৱেষ্টলেণ্ড উৎকোচৰ গোচৰ, সালৱা জুডুম গোচৰ আৰু শিক্ষাৰ অধিকাৰ গোচৰ।
বৰ্তমান তেওঁ মণিপুৰত ১,৫২৮জন লোকৰ কথিত অন্যায়িক হত্যাকাণ্ডৰ সৈতে সম্পৰ্কিত গোচৰটোত উচ্চতম ন্যায়ালয়ত আমিকাছ কুৰী হিচাপে সহায় কৰি আছে।
তেওঁ অক্সফ'ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়, হাৰ্ভাৰ্ড ল' স্কুল আৰু ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় আইন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আইনত ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে।
ইয়াৰ পিছত ১৯৯৭ চনত তেওঁ বেংগালুৰুত অৱস্থিত ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় আইন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আইন আৰু কলাৰ সংযুক্ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
২০০০ চনত তেওঁ অক্সফ'ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত বিচিএলৰ অধ্যয়নৰ বাবে ৰোডছ বৃত্তি লাভ কৰে আৰু ২০০১ চনত হাভাৰ্ড ল' স্কুলত আইনৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীৰ বাবে গেমন ফেল'শ্বিপ লাভ কৰে।
তেওঁ ২০১৫ চনত অক্সফ'ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা 'ভাৰত, পাকিস্তান আৰু নেপালত সাংবিধানিকতা' সম্পৰ্কে গৱেষণা কৰি ডিফিল লাভ কৰিছিল।
২০১৬ চনৰ এপ্ৰিলত মাহত মেনকা গুৰুস্বামীয়ে অৰুদ্ধতী কাট্‌জু আৰু সৌৰভ কৃপালকে ধৰি অধিবক্তাৰ এটা দলৰ সৈতে ভাৰতীয় দণ্ড বিধি, ১৮৬০ৰ ধাৰা ৩৭৭ ৰ সাংবিধানিক বৈধতাৰ প্ৰত্যাহ্বান জনাই নৱতেজ সিং জোহৰৰ নেতৃত্বত পাঁচজন এলজিবিটি আবেদনকাৰীৰ হৈ এখন আবেদন দাখিল কৰে।
গুৰুস্বামীয়ে ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান, দিল্লীৰ আবেদনকাৰীসকলৰ হৈ গোচৰত ৰায়ত উপস্থিত হৈছিল আৰু ন্যায়ালয়ৰ ৫ জনীয়া সাংবিধানিক বিচাৰপীঠে প্ৰাপ্তবয়স্কসকলক সন্মতি প্ৰদান কৰাৰ বাবে ধাৰা ৩৭৭ প্ৰযোজ্য নহয় ঐতিহাসিক ৰায়দান প্ৰদান কৰিছিল।
টি.এছ.আৰ. সুব্ৰহ্মণ্যম আৰু অন্যান্য বনাম ভাৰত গোচৰত গুৰুস্বামীয়ে বিভিন্ন আমোলাতান্ত্ৰিক সংস্কাৰৰ ৰূপায়ণ কৰিবলৈ প্ৰাক্তন কেবিনেট সচিব টি.এছ.আৰ. সুব্ৰহ্মণ্যম আৰু আন ৮০ গৰাকী অৱসৰপ্ৰাপ্ত উচ্চ পদৰ আমোলাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্তত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে আমোলাসকলে চৰকাৰী বিষয়াসকলৰ পৰা মৌখিক আদেশ অনুসৰণ কৰিবলৈ বাহাল নহয় আৰু লিখিত আদেশৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব লাগিব আৰু পোষ্টিং আৰু স্থানান্তৰৰ বিষয়বোৰ চাবলৈ কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজ্য পৰ্যায়ত জ্যেষ্ঠ আমোলাৰে গঠিত এখন অসামৰিক সেৱা পৰিষদ গঠন কৰিব লাগিব বুলি ৰায়দান কৰে।
ৰাজস্থানৰ অসাহায্যপ্ৰাপ্ত ব্যক্তিগত বিদ্যালয় ছ'চাইটি বনাম ভাৰত গোচৰত ক্ষেত্ৰত অজিম প্ৰেমজী ফাউণ্ডেচনক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
ধাৰা ১২ য়ে অসাহায্যপ্ৰাপ্ত বিদ্যালয়সমূহক দুৰ্বল আৰু সুবিধাহীন শ্ৰেণীৰ শিশুৰ সৈতে তেওঁলোকৰ শ্ৰেণীৰ ২৫% স্বীকাৰ কৰিবলৈ আৰু তেওঁলোকক বিনামূলীয়া শিক্ষা প্ৰদান কৰিবলৈ আদেশ দিছিল।
২০১৯ চনত চিএনএনত ফেৰেদ জাকাৰিয়াৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰত গুৰুস্বামীয়ে প্ৰকাশ কৰিছিল যে তেওঁ অধিবক্তা অৰুন্ধতী কাট্‌জুৰ সৈতে সমলিংগীয় সম্পৰ্কত আছে।
তেওঁ অৰুন্ধতীৰ সৈতে ২০১৮ চনত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ত ভাৰতীয় দণ্ডবিধি আইনৰ ধাৰা ৩৭৭ ক অসংবিধানিক ঘোষণা কৰা গোচৰৰ সপক্ষে যুক্তি দৰ্শাইছিল।
তেওঁলোক দুয়োগৰাকী প্ৰকৃততে দম্পতী আছিল আৰু এই জয় কেৱল তেওঁলোকৰ পেছাদাৰী মানদণ্ডয়ে নহয় বৰঞ্চ ব্যক্তিগত জয়ও আছিল।
আগষ্টা ৱেষ্টলেণ্ড দুৰ্নীতিৰ গোচৰত মধ্যস্থতাকাৰী আৰু ভাৰতীয় বিষয়াসকলে হেলিকপ্টাৰ ক্ৰয় কৰাৰ চুক্তিত গুৰুস্বামীয়ে চিবিআইৰ এক বিশেষ আদালতত প্ৰাক্তন এয়াৰ চীফ মাৰ্শ্বল এচ পি ত্যাগীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
মেনকাই অধিবক্তাসকলৰ দলৰ এক অংশ হিচাপে নন্দনী সুন্দৰ বনাম ছত্তীশগড় ৰাজ্য গোচৰত সালৱা জুডুমৰ বিৰুদ্ধে সফলতাৰে গোচৰ চলাইছিল।
সালৱা জুডুম মাওবাদী বিদ্ৰোহ বিৰোধৰ বিৰুদ্ধে যুঁজত জনজাতীয় যুৱকসকলক বিশেষ আৰক্ষী বিষয়া হিচাপে নিয়োগ কৰাৰ প্ৰথা আৰু ন্যায়ালয়ে তেওঁলোকক তাৎক্ষণিকভাবে নীৰস্ত্ৰ কৰাৰ নিৰ্দেশ দিছিল।
মেনকা গুৰুস্বামীয়ে ১৯৯৭ চনত বাৰত যোগদান কৰিছিল আৰু ভাৰতৰ তদাৰক এটৰ্নি জেনেৰেল অশোক দেশাইৰ সৈতে কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
অক্সফ'ৰ্ডত বিচিএল আৰু হাভাৰ্ডত আইনৰ স্নাতকোত্তৰ সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁ নিউয়ৰ্কৰ ডেভিছ প'লক এণ্ড ৱাৰ্ডৱেলত সহযোগী হিচাপে আইনৰ অনুশীলন কৰিছিল।
তেওঁৰ পিতৃ প্ৰাক্তন ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ কৌশলবিদ আৰু কেন্দ্ৰীয় বিত্ত মন্ত্ৰী যশৱন্ত সিনহাৰ বিশেষ উপদেষ্টা মোহন গুৰুস্বামী মাতৃ মীৰা গুৰুস্বামী।
গুৰুস্বামীয়ে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন পুঁজি, নিউয়ৰ্ক আৰু ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ শিশু পুঁজি , নিউয়ৰ্ক আৰু ইউনিচেফ দক্ষিণ চুদানক আন্তৰ্জাতিক মানৱ অধিকাৰ আইনৰ বিভিন্ন দিশৰ ওপৰত পৰামৰ্শ দিছিল আৰু নেপালত সংবিধান নিৰ্মাণ প্ৰক্ৰিয়াত সহায়তা কৰিছিল।
ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ত তেওঁৰ অনুশীলনত হোৱাইট কলাৰ প্ৰতিৰক্ষা, সাংবিধানিক আইন, কৰ্পোৰেট আইন আৰু মধ্যস্থতাৰ ক্ষেত্ৰসমূহৰ সৈতে জড়িত আছিল।
তেওঁ ২০১৩ চনত শ্যাম বেনেগালৰ বাবে সমকামিতাৰ সংবিধানিক বৈধতাৰ বিষয়ে সুৰেশ কুমাৰ কৌশাল বনাম নাজ ফাউণ্ডেচনৰ গোচৰটো উচ্চতম ন্যায়ালয়ত যুক্তি দৰ্শাইছিল।
কড়িখেলত যদি কোনো পুৰুষৰ কড়ি ফুটে তেন্তে সেই সেই পুৰুষৰ ভাগ্যোদয় হয় আৰু জিকিলে অবিবাহিতজনৰ বিবাহৰ যোগ মিলে বুলি কোনো কোনোৱে বিশ্বাস কৰে।
ইয়াৰোপৰি সন্তান জন্মৰ পূৰ্বে ল'ৰা নে ছোৱালী জন্ম হ'ব সেইসম্পৰ্কীয় অনুমানৰ বাবেও কোনো কোনো অঞ্চলত কড়ি খেলাৰ নিয়ম প্ৰচলিত।
ঢাল হৈছে খেলিবৰ বাবে আঁকি লোৱা বৰ্গ আকাৰৰ এক আৰ্হি আৰু ইয়াত কড়িবোৰ নিয়ম অনুসৰি সঞ্চালন কৰা হয়।
চীনা ড্ৰেগনৰ কচ্ছপ আৰু মৎস্যৰ দৰে বহুতো প্ৰাণীসদৃশ ৰূপ আছে যদিও সাধাৰণতে ইয়াক চাৰিটা ঠেঙৰ সৈতে সৰ্পৰ দৰে চিত্ৰায়িত কৰা হয়।
চীনা ৰাজতন্ত্ৰৰ সময়ত সম্ৰাটে সাধাৰণতে ড্ৰেগনক তেওঁৰ সাম্ৰাজ্যিক ক্ষমতা আৰু শক্তিৰ প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
হান ৰাজবংশৰ প্ৰতিষ্ঠাপক লিউ বেঙে এই কথা দাবী কৰিছিল যে তেওঁৰ মাতৃয়ে ড্ৰেগনৰ সপোন দেখাৰ পিছত তেওঁক গৰ্ভত ধাৰণ কৰিছিল।
টাং ৰাজবংশৰ সময়ত সম্ৰাটসকলে সাম্ৰাজ্যিক প্ৰতীক হিচাপে ড্ৰেগনৰ সাজ-সজ্জা থকা পোছাক পৰিধান কৰিছিল আৰু কোনো কোনো সময়ত উচ্চপদস্থ বিষয়াসকলক ড্ৰেগনৰ পোছাকো প্ৰদান কৰিছিল।
ইউয়ান ৰাজবংশত দুটা শিঙ আৰু পাঁচটা নখযুক্ত ড্ৰেগনক কেৱল স্বৰ্গৰ পুত্ৰ অৰ্থাৎ সম্ৰাটে ব্যৱহাৰ কৰিবৰ বাবে মনোনীত কৰা হৈছিল।
আনহাতে চাৰিনখীয়া ড্ৰেগন ৰাজকুমাৰ আৰু অভিজাত লোকসকলে ব্যৱহাৰ কৰিছিল একেদৰে মিং আৰু চিং ৰাজবংশৰ সময়তো পাঁচনখীয়া ড্ৰেগন কেৱল সম্ৰাটৰ দ্বাৰা ব্যৱহাৰৰ অনুমতি আছিল।
ইয়াৰ অন্তৰ্নিহিত কাৰণটো এইটোৱেই যে চীনা ড্ৰেগন হৈছে যি পূৰ্বপুৰুষৰ পৰা হোৱা বিৱৰ্তন তথা চি শক্তিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা এক কাল্পনিক সৰীসৃপ।
হেনানৰ য়াংশ্বাও সংস্কৃতিৰ পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব পঞ্চম সহস্ৰাব্দৰ এটা ড্ৰেগনৰ মূৰ্তি আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ লগে লগে চীনা সংস্কৃতিত ড্ৰেগনৰ উপস্থিতি বহু হাজাৰ বছৰ পুৰণি আৰু খ্ৰীষ্টপূৰ্ব পঞ্চম সহস্ৰাব্দৰ বুলি প্ৰমাণ পোৱা গৈছে।
কিছুমান প্ৰাচীন ড্ৰেগন শিল্পকলাৰ ভিতৰত হংশ্বান সংস্কৃতিৰ গাহৰি আকৃতিৰ ড্ৰেগনৰ কাৰুকাৰ্যও আছে।
আনহাতে চীনা ড্ৰেগন হৈছে এক আধ্যাত্মিক আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰতীক যি সমৃদ্ধি আৰু সৌভাগ্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
এক বাতৰিৰ মতে চীন চৰকাৰে চীনৰ বাহিৰত ড্ৰেগনৰ অৰ্থ আক্ৰমণাত্মক হোৱাৰ বাবে ড্ৰেগনক ২০০৮ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ শুভংকৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ বিৰুদ্ধে সিদ্ধান্ত লয় আৰু তাৰ সলনি অধিক "বন্ধুত্বপূৰ্ণ" চিহ্ন বাছনি কৰে।
১৯৭০ৰ দশকত আৰম্ভ হোৱা জাতিগত সচেতনতাৰ প্ৰৱণতাৰ অংশ হিচাপে কেতিয়াবা চীনা লোকসকলে "ড্ৰেগনৰ বংশধৰ" শব্দটো জাতিগত পৰিচয়ৰ চিহ্ন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।
প্ৰাচীন কালৰ চীনা লোকসকলে খননকাৰ্যত উদ্ধাৰ হোৱা ডাইনোচৰৰ হাড়বোৰক ড্ৰেগনৰ হাড় বুলি উল্লেখ কৰাৰ লগতে ইয়াক এনেদৰেই নথিভুক্ত কৰিছিল।
উদাহৰণস্বৰূপে, খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩০০ চনত চাং কু নামৰ ইতিহাসবিদগৰাকীয়ে ছিচুয়ানত ড্ৰেগনৰ হাড় আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ নথিপত্ৰ প্ৰস্তুত কৰিছে।
মধ্য চীনৰ গাওঁবাসীসকলে দীৰ্ঘদিন ধৰি পৰম্পৰাগত ঔষধত ব্যৱহাৰৰ বাবে আজিকোপতি জীৱাশ্মযুক্ত তথাকথিত ড্ৰেগনৰ হাড় উদ্ধাৰ কৰি আহিছে।
ড্ৰেগনক কেতিয়াবা পশ্চিমীয়া দেশসমূহত চীনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও চীন গণৰাজ্যত এনে ব্যৱহাৰ সাধাৰণতে দেখা নাযায়।
পৰৱৰ্তী কালত ই হংকঙৰ চৰকাৰী প্ৰচাৰৰ প্ৰতীক ব্ৰেণ্ড হংকঙৰ ডিজাইনৰ এক বিশেষত্ব হৈ পৰে।
কুণ্ডলীবদ্ধ ড্ৰেগন বা সৰ্পৰ ৰূপটোৱে প্ৰাৰম্ভিক চীনা সংস্কৃতিত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
ইয়াত কন্যাৰ পিতৃয়ে এক শিক্ষিত পুৰুষৰ সন্ধান কৰি তেওঁৰ কন্যাৰ পানিগ্ৰহণৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়।
দৈৱ বিবাহ - এই বিবাহত কন্যাৰ পিতৃয়ে তেওঁৰ দুহিতাক আ-অলংকাৰেৰে সৈতে এগৰাকী পুৰোহিতৰ হাতত অৰ্পণ কৰে।
অৰ্ষ বিবাহ - এনে বিবাহত বৰজনে কন্যাৰ পিতৃক তেওঁৰ দুহিতাক বিয়া দিয়াৰ বিনিময়ত এজনী গাইগৰু আৰু এটা বলধ দিয়ে।
বৰে গৃহস্থাশ্ৰম অৰ্থাৎ পাৰিবাৰিক জীৱন যাপন কৰি কন্যাৰ প্ৰতি নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰিবলৈ প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হয়।
প্ৰজাপত্য বিবাহ - এনে পদ্ধতিৰ বিবাহত বৰ-কন্যাই সংস্কৃত মন্ত্ৰোচ্ছাৰণৰ যোগেদি বিবাহত বহিবলৈ সন্মতি প্ৰদান কৰে আৰু মানুহ-দুনুহৰ সৈতে আনুষ্ঠানিকতাৰ আয়োজন কৰা হয়।
গন্ধৰ্ব বিবাহ - এনে বিবাহত এহাল পুৰুষ-নাৰীয়ে প্ৰেমৰ বশৱৰ্তী হৈ পাৰস্পৰিক সন্মতিৰে একেলগে বসবাস কৰিবলৈ লয়।
ৰাক্ষস বিবাহ - কন্যা তথা তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সন্মতি অবিহনে বৰে কন্যাক বলপূৰ্বক হৰণ কৰিলে ইয়াক ৰাক্ষস বিবাহ বুলি কোৱা হয়।
পৈশাচ বিবাহ - কোনো নাৰী নিচাসক্ত বা সংজ্ঞাহীন অৱস্থাত থাকোঁ‌তে কোনো পুৰুষে বলপ্ৰয়োগেৰে বিবাহ বা মিলন চৰিতাৰ্থ কৰিলে তাক পৈশাচ বিবাহ বোলা হয়।
প্ৰাচীন আৰু মধ্যযুগীয় হিন্দু পাঠ্যসমূহে হিন্দুধৰ্মত নাৰীৰ কৰ্তব্য আৰু অধিকাৰৰ এক বিস্তৃত ছবি দাঙি ধৰিছে।
এই পাঠ্যসমূহত আঠ প্ৰকাৰৰ বিবাহক চিহ্নিত কৰা হৈছে আৰু ই ব্ৰহ্ম-বিবাহ অৰ্থাৎ নিজ পিতৃয়ে কন্যাৰ বাবে উপযুক্ত বৰৰ সন্ধান কৰি কন্যাৰ সন্মতি বিচৰাৰ পৰা আৰম্ভ হৈ গন্ধৰ্ব-বিবাহ অৰ্থাৎ বৰ-কন্যাই অভিভাৱকৰ হস্তক্ষেপ নোহোৱাকৈ পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ সন্ধান পোৱাত শেষ হৈছে।
পণ্ডিতসকলে কয় যে বৈদিক যুগৰ হিন্দু গ্ৰন্থ আৰু প্ৰাচীন আৰু মধ্যযুগীয় ভাৰতলৈ অহা পৰিভ্ৰমণকাৰীসকলে এৰি যোৱা নথিসমূহৰ পৰা এই কথা ঠাৱৰ কৰিব পাৰি যে প্ৰাচীন ভাৰতীয় হিন্দু সমাজে যৌতুক বা সতীদাহ প্ৰথাৰ অনুশীলন কৰা নাছিল।
এই প্ৰথাসমূহে ভাৰতৰ সামাজিক তথা ৰাজনৈতিক দৃশ্যপটৰ পৰিৱৰ্তনৰ সৈতে খ্ৰীষ্টিয় দ্বিতীয় সহস্ৰাব্দৰ পৰাহে প্ৰসাৰ লাভ কৰে।
ইতিহাসৰ পাত লুটিয়ালে দেখা যায় যে হিন্দু সমাজত নাৰী হিচাপে ৰূদ্ৰমা দেৱীৰ দৰে শাসক, আণ্ডালৰ দৰে ধৰ্মীয় ব্যক্তিত্ব, মৈত্ৰেয়ীৰ দৰে দাৰ্শনিক আৰু বৈদিক হিন্দু পৰম্পৰাসমূহৰ মহিলা অনুশীলনকাৰী বা সংবহনকাৰীৰ উদাহৰণ আছে।
নাৰীৰ কৰ্তব্য সম্পৰ্কে শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ এক কথোপকথনৰ মাজেৰে পুনৰ ১৪৬তম অধ্যায়ত বৰ্ণোৱা হৈছে।
উমা অৰ্থাৎ পাৰ্বতীয়ে উপত্যকাসমূহক লালন কৰা আৰু ইয়াক উৰ্বৰ কৰি তোলা নদীৰূপী দেৱীসকলৰ সৈতে সাক্ষাৎ কৰিবলৈ যায়।
তেওঁৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি নাৰীসকলৰ কৰ্তব্যৰ ভিতৰত সুমিষ্ট বচন, মিঠা ব্যৱহাৰ আৰু মিঠা বৈশিষ্ট্যৰে সু-স্বভাৱ অন্যতম।
নাৰীগৰাকীৰ স্বামী আৰু সন্তানৰ শাৰীৰিক আৰু আৱেগিক পৰিপোষণ, শ্ৰদ্ধা আৰু পূৰ্তিও তেওঁৰ কৰ্তব্যৰ ভিতৰত পৰে।
তেওঁলোকৰ সুখেই নাৰীগৰাকীৰ সুখ, তেওঁৰ স্বামীয়ে লোৱা পণেই তেওঁৰ পণ, স্বামী বা সন্তান ক্ৰোধান্বিত হ'লেও তেওঁ আনন্দমনেৰে থকাতো তেওঁৰ দায়িত্ব।
স্বামী আৰু পৰিয়ালৰ উপৰিও, বন্ধুবতগ আৰু আত্মীয়ৰ প্ৰতিও তেওঁ প্ৰফুল্লহৃদয় আৰু নম্ৰ হোৱা উচিত।
অলিভেলৰ মতে, একেসময়তে পুথিখনত স্ববৰ্ণৰ লোকৰ বাহিৰেও আন লোকৰ মাজত হোৱা বিবাহ, যেনে ব্ৰাহ্মণ পুৰুষ আৰু শূদ্ৰ নাৰীৰ মাজত হোৱা বিবাহ , বিবাহ নোহোৱাকৈ এজন ব্যক্তিৰ ঔৰষত গৰ্ভৱতী হোৱা এগৰাকী বিধৱা প্ৰেমৰ পৰিণতিস্বৰূপে কোনোবপুৰুষৰ সৈতে পলাই যোৱা নাৰীৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে।
ইয়াত নিজৰ স্বামীৰ বাদে আন পুৰুষৰ দ্বাৰা গৰ্ভৱতী হোৱা নাৰীৰ ক্ষেত্ৰত সন্তান লগত ৰখাৰ অধিকাৰ মাতৃগৰাকী আৰু তেওঁৰ স্বামীক দিয়া হৈছে।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰথম সহস্ৰাব্দৰ দ্বিতীয় ভাগত ৰচিত ৰামায়ণত জনকনন্দিনী সীতাৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰাৰ লগতে অবিচ্ছেদ্য প্ৰেমৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা হৈছে।
নাৰীৰ স্থিতি সম্পৰ্কত শাস্ত্ৰকে আদি কৰি হিন্দুধৰ্মৰ বিভিন্ন গ্ৰন্থত পৰস্পৰ সামঞ্জস্য নথকা দৃষ্টিভংগী পোৱা যায়।
ইয়াৰে কোনো গ্ৰন্থত নাৰীক সৰ্বোচ্চ নেতৃত্বৰ স্থান দিয়াৰ বিপৰীত অন্য কিছু গ্ৰন্থত লিংগৰ ভিত্তিত ব্যক্তিৰ ভূমিকাৰ সীমাবদ্ধতাৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে।
ঋকবেদৰ দেৱী সূক্তত নাৰীশক্তিক সকলো পদাৰ্থ আৰু সংজ্ঞাৰ সৃষ্টিকাৰী, চিৰন্তন আৰু অসীম, আধ্যাত্মিক আৰু অভিজ্ঞতামূলক বাস্তৱতা অৰ্থাৎ ব্ৰহ্ম, সকলোৰে আত্মা তথা ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সাৰ বুলি কোৱা হৈছে।
কিছুসংখ্যক হিন্দু উপনিষদ, শাস্ত্ৰ আৰু পুৰাণ, বিশেষকৈ দেৱী উপনিষদ, দেৱী মাহাত্ম্য আৰু দেৱী-ভাগৱত পুৰাণৰ মতে নাৰীক সৰ্বশক্তিমান বুলি চিহ্নিত কৰা হৈছে।
অৱশ্যে, প্ৰাৰম্ভিক কালৰ উপনিষদসমূহ নাৰী বা পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত মৌন আৰু ইয়াত লিংগহীন এক ব্ৰহ্ম তথা আত্মাৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্কৰ কথা কোৱা হৈছে।
উদাহৰণ স্বৰূপে, ৮০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বত ৰচিত বৃহদাৰণ্যক উপনিষদৰ অন্তিম অধ্যায়ত থকা গাৰ্হস্থ্য জীৱন সন্দৰ্ভত এজন শিষ্যৰ শিক্ষাৰ বিষয় অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
তেওঁলোকে নিজৰ সন্তানটো পুত্ৰ হোৱাটো বিচাৰে নে কন্যা হোৱাটো, এই কথাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি তেওঁলোকে তলত উল্লিখিত ধৰণে একেলগে আহাৰ গ্ৰহণ কৰিব লাগে।
মহাভাৰতৰ অনুশাসন পৰ্বত নাৰীৰ কৰ্তব্য আৰু অধিকাৰ সম্পৰ্কে বহুকেইটা অধ্যায় আছে আৰু ই এক মিশ্ৰিত ছবি ডাঙি ধৰে।
দ্বিতীয় অধ্যায়ত ধন আৰু ঐশ্বৰ্যৰ দেৱী লক্ষ্মীয়ে কয় যে তেওঁ সেই নাৰীসকলৰ মাজত বাস কৰে যি সত্যবাদী, নিষ্ঠাৱান, বিনয়ী, নিয়াৰি, নিজৰ স্বামী আৰু সন্তানৰ প্ৰতি সমৰ্পিত, স্বাস্থ্য সচেতন, ধৈৰ্যশীল আৰু অতিথিৰ প্ৰতি দয়াশীল।
দেৱীয়ে এয়াও কয় যে যিসকল নাৰী পাপিষ্ঠা, অপৰিষ্কাৰ, সদায়ে নিজৰ স্বামীৰ সৈতে যাৰ মতভেদ থাকে, যাৰ ধৈৰ্য নাই, যি এলেহুৱা, ওচৰ-চুবুৰীয়া আৰু আত্মীয়ৰ সৈতে খৰিয়াল কৰি থকা বিধৰ তেনে নাৰীৰ মাজত তেওঁ বসতি নকৰে।
আনহাতে পৰৱৰ্তী দুই প্ৰকাৰ ক্ৰমে গন্ধৰ্ব আৰু অসুৰ বিবাহক বিধিসন্মত বুলি মান্যতা দিয়া হোৱা নাই যদিও গ্ৰহণীয় বুলি কোৱা হৈছে।
ইয়াৰ বিপৰীতে শেষৰ দুই প্ৰকাৰৰ বিবাহ ক্ৰমে ৰাক্ষস আৰু পৈশাচক অনুপযুক্ত তথা অগ্ৰহণযোগ্য বুলি কোৱা হৈছে যদিও এনে বিবাহৰ পৰিণতিত জন্ম হোৱা সন্তানক আইনী অধিকাৰ প্ৰদান কৰা হৈছে।
আন শ্লোকসমূহত মনুস্মৃতিয়ে নাৰীৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শনৰ লগতে নাৰীৰ অধিকাৰসমূহক সুৰক্ষিত কৰিছে।
উদাহৰণ স্বৰূপে, ৩.৫৫-ৰ পৰা ৩.৫৬-তম শ্লোকলৈ এই কথা ঘোষণা কৰা হৈছে যে "নাৰীক সন্মান কৰা আৰু সুশোভিত কৰি ৰখাটো বাধ্যতামূলক", আৰু "যি ঠাইত নাৰীক শ্ৰদ্ধা কৰা হয়, সেই ঠাইত দেৱতাসকলে হৰ্ষিত হয়; কিন্তু যি ঠাইত কৰা নহয়, কোনো পবিত্ৰ আচাৰ-অনুষ্ঠান ফলদায়ী নহয়।
মনুস্মৃতিৰ কলকাতাত পোৱা পুথিখন মধ্যযুগীয় হিন্দু সমাজত নাৰীৰ স্থিতি সম্পৰ্কে সৰ্বাধিক অধ্যয়ন কৰা পুথি।