polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
যশোদাই কৃষ্ণক এনে নিষ্ঠুৰ ভাৱে শাস্তি দিয়া বুলি নন্দ আৰু যশোদাৰ মাজত খকাখুন্দা লাগে আৰু তাতেই নাটক খনৰ কাহিনীৰ সমাপ্তি ঘটে।
মহাপুৰুষ শ্ৰী শ্ৰী মাধৱদেৱ অসমৰ মহাপুৰুষীয়া ধৰ্ম বা এক শৰণ হৰি নাম ধৰ্ম প্ৰৱৰ্তনৰ এজন মূল হোতা আছিল।
তেওঁৰ গুৰু ভক্তিৰ বাবে তেওঁক বিশেষ ভাৱে জনা যায় আৰু তেওঁক শংকৰদেৱৰ প্ৰকৃত উত্তৰাধিকৰী হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
প্ৰথম ভাগ- শিশুকৃষ্ণ আৰু মাক যশোদাৰ মাজত বিৰোধ, দ্বিতীয় ভাগ- যমলাৰ্জুন ভংগ আৰু তৃতীয় ভাগ- নন্দ যশোদাৰ ঘৰুৱা কোলাহল।
নাটকীয় বিন্যাসেৰে এই নাটখন মূলতঃ তিনিটা প্ৰধান ভাগত বিভক্ত- শিশু কৃষ্ণ আৰু মাক যশোদাৰ মাজত বিৰোধ, যমলাৰ্জুন ভংগ আৰু নন্দ যশোদাৰ ঘৰুৱা কোলাহল।
চিনেমাটোগ্ৰাফী আইন-১৯০৯ ৰ অধীনত ইংলেণ্ডৰ ষ্টেফৰ্ডশ্বায়াৰৰ স্থানীয়নিকায় ৱেঞ্জবুৰী কৰ্পৰেছনে সেই অঞ্চলৰ চলচ্চিত্ৰ গৃহ সমূহক অনুজ্ঞাপত্ৰ দিয়াৰ স্বেচ্ছাধীন কাৰ্য্যবাহী ক্ষমতা লাভ কৰিছিল।
চলচ্চিত্ৰ গৃহ সমূহ সপ্তাহৰ সোমৰ পৰা শনিবাৰলৈকে খোলাৰ বাবে অনুজ্ঞাপত্ৰ দিয়াৰ ব্যৱস্থা আছিল।
আনহাতে দেওবৰীয়া মনোৰঞ্জন আইন-১৯৩২ ৰ অধীনত পাচলৈ চিনেমাটোগ্ৰাফী আইন-১৯০৯ ৰ অধীনত অনুজ্ঞাপত্ৰ দিয়াৰ স্বেচ্ছাধীন কাৰ্য্যবাহী ক্ষমতা থকা স্থানীয়নিকায় সমূহক অনুজ্ঞাপত্ৰ থকা চলচ্চিত্ৰ গৃহ সমূহক দেওবাৰেও খোলা ৰাখাৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ দিয়াৰ কাৰ্য্যবাহী ক্ষমতা দিয়া হ‍য়।
দেওবৰীয়া মনোৰঞ্জন আইন-১৯৩২ ত উল্লেখ থাকে যে দেওবাৰে খোলা ৰাখাৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ দিয়াৰ সময়ত স্থানীয়নিকায় সমূহে অনুজ্ঞাপত্ৰত প্ৰয়োজন বুলি ভবা যিকোনো চৰ্ত আৰোপ কৰিব পাৰিব।
ফৰিয়াদী এছছিয়েটেদ প্ৰভিন্সিয়েল পিক্সাৰ হাউছেছ লিমিটেডে এই চৰ্তক প্ৰত্যাহ্বান জনাই কৈছিল যে মূলতঃ চিনেমাটোগ্ৰাফী আইন-১৯০৯ ৰ অধীনত প্ৰদান কৰা অনুজ্ঞাপত্ৰত চৰ্ত আৰোপ কৰাতো সমীচীন নহয় কিয়নো সেই আইনত চৰ্ত আৰোপ কৰাৰ কোনো নিয়ম নাই আৰু যদিহে দেওবৰীয়া মনোৰঞ্জন আইন-১৯৩২ অনুসৰি অনুজ্ঞাপত্ৰত চৰ্ত আৰোপ কৰা হৈছে তেন্তে দেওবাৰৰ বাদে বাকী দিনবোৰত অন্ততঃ পিতৃ-মাতৃ, অভিভাৱক বা অন্য প্ৰাপ্তবয়স্ক লোকৰ সৈতে অহা সৰু ল'ৰা-ছোৱালী বোৰক চলচ্চিত্ৰ গৃহত প্ৰবেশ কৰাৰ অনুমতি দিব লাগে।
ৱেঞ্জবুৰী পৰীক্ষা , ইংৰাজীত , আইনপ্ৰদত্ত কোনো স্বেচ্ছাধীন ক্ষমতাৰে সিদ্ধান্ত লওঁতে কাৰ্য্যবাহকে তেনে সিদ্ধান্তত সেই ক্ষমতাৰ অপপ্ৰয়োগ কৰিছে নেকি তাক বিচাৰ কৰি চাবৰ বাবে বিচাৰকে প্ৰয়োগ কৰা এক পৰীক্ষা য'ত ধনাত্মক পৰিণাম পালে তেনে সিদ্ধান্তত বিচাৰকৰ আদালতে হস্তক্ষেপ কৰাৰ অধিকাৰ বিচাৰি পায় আৰু তেনে সিদ্ধান্তক বেআইনী ঘোষণা, বাতিল অথবা আইনসংগত ৰূপলৈ সলনি কৰাৰ আদেশ কৰিব পাৰে।
এছছিয়েটেদ প্ৰভিন্সিয়েল পিক্সাৰ হাউছেছ লিমিটেড বনাম ৱেঞ্জবুৰী কৰ্পৰেছন মোকৰ্দমাত বিচাৰক লৰ্ড গ্ৰীনৰ দ্বাৰা কৰা তেনে এক পৰীক্ষান্ত দিয়া এক দৃষ্টান্তমূলক ৰায়ৰ উদ্ধৃতি দি পাচলৈ বহু দেশ-বিদেশৰ আদালতে এই ধৰণৰ পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা একেধৰণৰ বিভিন্ন মোকৰ্দমাত বিচাৰ কৰিছিল আৰু কালক্ৰমত আইনশাস্ত্ৰত এই পৰীক্ষা এক ধ্ৰুপদী তত্ত্বলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল।
এই দুই আইনৰ অধীনত ৱেঞ্জবুৰী কৰ্পৰেছনে উক্ত মোকৰ্দমাৰ ফৰিয়াদী এছছিয়েটেদ প্ৰভিন্সিয়েল পিক্সাৰ হাউছেছ লিমিটেডৰ চলচ্চিত্ৰ গৃহক দিয়া অনুজ্ঞাপত্ৰত ১৫ বছৰৰ তলৰ ল'ৰা-ছোৱালীক অকলে বা প্ৰাপ্তবয়স্ক লোকৰ সৈতেও চলচ্চিত্ৰ গৃহত প্ৰবেশ-নিষেধ চৰ্ত আৰোপ কৰিছিল।
সংবিধান বা সাংবিধানিক প্ৰক্ৰিয়াৰে গৃহীত কিছুমান আইনে কাৰ্য্যপালিকাক বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত স্বেচ্ছাধীন হৈ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ ক্ষমতা দিয়ে।
মস্কোৰ প্ৰান্তত অৱস্থিত এখন নিম্ন শ্ৰেণীৰ জিলাত থকা মেৰিনস্কি হাস্পতালৰ পাৰিবাৰিক-গৃহত তেওঁৰ লালিত-পালিত হৈছিল।
এইগৰাকী নাৰীয়েই দস্তয়েভস্কিক শৈশৱকালক প্ৰভাৱান্বিত কৰাৰ উপৰিও তেওঁৰ মনত কল্পনাপ্ৰসূত কাহিনীৰ প্ৰতি অনুৰাগৰ জন্ম দিছিল।
চাৰি বছৰ বয়সত তেওঁৰ মাতৃয়ে বাইবেলখন ব্যৱহাৰ কৰি দস্তয়েভস্কিক পঢ়িবলৈ আৰু লিখিবলৈ শিকাইছিল।
বিভিন্ন ৰাছিয়া লেখক-সাহিত্যিক যেনে-নিকোলাই কাৰামজিন, আলেক্সজেণ্ডাৰ পুছকিন আৰু গেভ্ৰিলা ডাৰ্জহাভিনৰ সাহিত্যিক কৰ্ম, ৰোমাণ্টিক কৰ্মৰাজিৰে সুখ্যাতি অৰ্জন কৰা ফ্ৰেডৰিখ স্কিলাৰ আৰু জোহান ওল্ফগেংগ, কাৰভেণ্টেছ আৰু ৱাল্টাৰ স্কটৰ দ্বাৰা ৰচিত বীৰত্বপূৰ্ণ গাঁথাৰ লগত তেওঁৰ চিনাকি হৈছিল।
ফিওদোৰ মিখাইলভিছ দস্তয়েভস্কি আছিল এজন ৰাছিয়ান ঔপন্যাসিক, চুটি গল্প লেখক, প্ৰবন্ধকাৰ, সাংবাদিক আৰু দাৰ্শনিক।
দস্তয়েভস্কিৰ সাহিত্যিক কৰ্মৰাজীত ১৯ শতিকাৰ ৰাছিয়ান সাম্ৰাজ্যত সমস্যাৰে ভাৰাক্ৰান্ত হৈ পৰা ৰাজনৈতিক, সামাজিক আৰু আধ্যাত্মিক বাতাৱৰণৰ কালছোৱাত মানৱীয় মনস্তত্ত্বৰ অন্বেষণ দৃষ্টিগোচৰ হয়; তাৰ লগতে সমন্বয় ঘটে দাৰ্শনিক আৰু ধাৰ্মিক বিষয়বস্তুৰ ।
তেওঁৰ বহুলসমাদৃত কৰ্মৰ ভিতৰত ক্ৰাইম এণ্ড পানিছমেণ্ট , দ্য ইডিয়ট , ডেমনছ , আৰু দ্য ব্ৰাডাৰছ্ কাৰাম'জ'ভ প্ৰধান।
তেওঁৰ সৃষ্টিৰাজীৰ সুবিশাল ভাণ্ডাৰটো সমৃদ্ধ হৈছে এঘাৰখন উপন্যাস, তিনিখন উপন্যাসিকা, সোতৰটা চুটি গল্পকে ধৰি অলেখ সৰু-বৰ সৃষ্টিৰ দ্বাৰা।
১৮৬৪ চনত তেওঁ লিখা উপন্যাসিকা ন'টছ ফ্ৰম আণ্ডাৰগ্ৰাউণ্ডক "অস্তিত্ববাদ-সাহিত্য"ৰ এক উল্লেখযোগ্য কৰ্ম হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়।
দস্তয়েভস্কিৰ শাৰীৰিক গঠন লেহুকা আছিল যদিও তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁক এজন উগ্ৰ স্বভাৱৰ, আঁকোৰগোজ আৰু উদ্ধত বুলিহে আখ্যায়িত কৰিছিল।
১৮৩৩ চনত দেউতাকে দস্তয়েভস্কিক ফৰাচী বোৰ্ডিং স্কুললৈ পঠিয়াই দিছিল আৰু তাৰপিছত ছাৰমাৰ্ক বোৰ্ডিং স্কুললৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল।
বিদ্যালয়ৰ মাননি দিবলৈ তেওঁৰ দেউতাকে টকা ধাৰ কৰিছিল আৰু নিজৰ ব্যক্তিগত চিকিৎসা-সেৱা সম্প্ৰসাৰিত কৰিছিল।
মস্কোৰ বিদ্যালয়ত দস্তয়েভস্কিৰ সংগীসকল অত্যন্ত আধিপত্য ঘৰৰ আছিল, যিটো কথাই দস্তয়েভস্কিক প্ৰভাৱান্বিত কৰিছিল আৰু পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত তেওঁৰ একাংশ সাহিত্য-কৰ্ম যেনে-"দ্য ৰ য়ুথ"ত তাৰ প্ৰতিফলন দেখা গৈছিল।
"দ্য ডাবল" উপন্যাসখনক যদিও দস্তয়েভস্কিৰ অন্যতম উল্লেখযোগ্য সৃষ্টি বুলি গণ্য কৰা হয় যদিও উপন্যাসখনে আশানুৰূপ সাফল্য লাভ কৰিব নোৱাৰিলে।
তেওঁক চাৰিবছৰৰ কাৰাদণ্ড বিহা হৈছিল আৰু চাৰি বছৰৰ কাৰণে ৰাছিয়াৰ ছাইবেৰিয়াত সামৰিক বাহিনীত বলপূৰ্বক সেৱা আগবঢ়াবলৈ আদেশ দিয়া হৈছিল।
ফিওদোৰ দস্তয়েভস্কিয়ে ভাবিছিল যে সামৰিক বাহিনীত কৰি থকা চাকৰিটোৱে তেওঁৰ সদ্য-উদ্ভাসিত সাহিত্যিক জীৱনটোলৈ বিপদ মাতি আনিব।
তাৰ ঠিক কেইদিনৰ পাছতেই তেওঁ দ্বিতীয়খন উপন্যাস "দ্য ডাবল" লিখি উলিয়ায়, যিখন ১৮৪৬ চনৰ ৩০ জানুৱাৰীত "ন'টছ অন দ্য ফাডাৰলেণ্ড" পত্ৰিকাত প্ৰকাশিত হৈছিল।
বেলিনস্কিৰ সান্নিধ্যত থকাৰ ফলত ফিওদোৰ দস্তয়েভস্কিৰ সামাজিক দৰ্শন সম্পৰ্কে জ্ঞান বৃদ্ধি হৈছিল।
কাৰণ ফিওদোৰ দস্তয়েভস্কিয়ে প্ৰচলিত বিশ্বাসৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাশীল আছিল আনহাতে বেলনস্কি আছিল নাস্তিক আৰু ধৰ্ম-বিৰোধী।
সামৰিক বাহিনীত থকাৰ কালতেই ১৮৫৭ চনৰ ৭ ফেব্ৰুৱাৰীত মাৰিয়া ডিমিট্ৰিয়েভনাৰ লগত দস্তয়েভস্কি বৈবাহিক-বান্ধোনত বান্ধ খায়।
অসুস্থ দেহাৰ বাবে ১৮৫৯ চনত থিওদৰক সামৰিক বাহিনীৰ সেৱাৰ পৰা মুক্তি দিয়া হয় আৰু ৰাছিয়ালৈ যাবলৈ অনুমতি দিয়া হয়।
ফলত দস্তয়েভস্কি তেওঁলোকৰ তুলনীয়া পুত্ৰ পাশাৰ একমাত্ৰ অভিভাৱক আৰু ভ্ৰা্তৃৰ পৰিয়ালটোৰ একমাত্ৰ পৰিচৰ্যাকাৰী হৈ পৰে।
তেওঁৰ বন্ধু ডিমিট্ৰি গ্ৰিগৰিভিছে উপন্যাসৰ পাণ্ডুলিপিটো নি সেইসময়ৰ কবি নিকোলাই নেক্ৰাছ'ভক দেখুয়ায়।
সম্পাদক ফিওদৰ ষ্টেলোভস্কিক কথা দিয়া মতে দস্তয়েভস্কিয়ে তেওঁৰ নাতিদীৰ্ঘ উপন্যাস "দ্য গেম্বলাৰ"খন লিখি সোনকালে সমাপ্ত কৰিবলে আগবাঢ়ে।
তাৰবাবে তেওঁৰ বন্ধু-ষ্টেন'গ্ৰাফাৰ পাভেল অলখিনৰ সহায় বিচাৰে আৰু বন্ধুৱে তেওঁৰ এগৰাকী ছাত্ৰী আন্না গ্ৰিগৰিয়েভনা স্নিটকিনাৰ লগত দস্তয়েভস্কিৰ পৰিচিতি কৰাই দিয়ে।
১৮৬৭ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত দস্তয়েভস্কিয়ে "দ্য ইডিয়ট" শীৰ্ষক উপন্যাসখন লিখিবলৈ লয় আৰু কেৱল ২৩ দিনতে তেওঁ কিতাপখনৰ প্ৰথম এশটা পৃষ্ঠা লিখি উলিয়ায়।
জানুৱাৰী, ১৮৬৮ চনৰ পৰা "দ্য ৰাছিয়ান মেছেঞ্জাৰ"ত উপন্যাসখন ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰকাশ পাবলৈ ধৰে।
"ক্ৰাইম এণ্ড পানিছমেণ্ট"ৰ প্ৰথম দুটা খণ্ড যথাক্ৰমে ১৮৬৬ চনৰ জানুৱাৰী আৰু ফেব্ৰুৱাৰীত "দ্য ৰাছিয়ান মেছেঞ্জাৰ"ত প্ৰকাশিত হয়।
১৯৪৪ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পাছত, ললিতাই তেওঁৰ পিতৃক গৱেষণাত সহায় কৰে আৰু ছিমলাস্থিত কেন্দ্ৰীয় মাপদণ্ড সংস্থাত কিছুদিনৰ বাবে যোগদান কৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ত ললিতাই ব্ৰিটিছ উদ্যোগ এছ'ছিয়েটেড ইলেক্ট্ৰিকেল ইণ্ডাষ্ট্ৰিছ ৰ লগত সংযুক্ত হয়।
তেওঁ ঠিকাসম্পৰ্কীয় কাম, ছাব-ষ্টেছনৰ নক্সা আৰু বিদ্যুৎ পৰিবাহী তাঁৰৰ আৰ্হি প্ৰস্তুত কৰিছিল।
ভাৰতৰ ভাক্ৰা নাংগল বান্ধ নিৰ্মাণৰ সময়ত ললিতাই জেনেৰেটৰসম্পৰ্কীয় কৰ্মত দেখুউৱা পাৰদৰ্শিতা আৰু দক্ষতা বিশেষভাৱে স্মৰণীয়।
উল্লেখযোগ্য যে, এগৰাকী ছোৱালীৰ মাতৃ, ওঠৰ বছৰতে বিধৱাৰ সাজ পিন্ধা ললিতায়েই আছিল ত পঢ়িবলৈ যোৱা প্ৰথমগৰাকী মহিলা শিক্ষাৰ্থী।
ল'ৰা সন্তানকেইটিক অভিযন্তা হিচাপে গঢ় দিয়াৰ মানসেৰে শিক্ষা দিয়া হৈছিল, আনহাতে ছোৱালীসন্তানকেইটিক কেৱল প্ৰাথমিক শিক্ষাহে প্ৰদান কৰা হৈছিল।
ইয়াৰোপৰি ললিতা আছিল মাদ্ৰাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ কলেজ অৱ ইঞ্জিনিয়াৰিঙ, গিণ্ডীৰ পৰা ডিগ্ৰীপ্ৰাপ্ত প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় মহিলা।
অসম আৰু উত্তৰ পূৰ্ব্বাঞ্চলৰ ওপৰত উল্লিখিত জাতীয় পানীয় কেইবিধ ঘাইকৈ চাউলৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়।
ছেৱা ভাত লাও তৈয়াৰ কৰিবলৈ যাৱতীয় পৰিমাণৰ বৰা চাউল পানীত তিয়াই সেইখিনিক এটা ফুটা থকা পিতলৰ বা অন্য ধাতুৰ খৰাহীত ভৰাই ভাপত ৰন্ধা হয়।
সেই বটোৱাটোৰ ওপৰতে তিয়াই থোৱা বৰা চাউলৰ খৰাহীটো পাতি দিয়া হয় যাতে পানীৰ ভাপবোৰ চাউলৰ মাজেদি পাৰহৈ গৈ থাকে।
পানী দি গলাই লোৱা পিঠাগুৰিৰ লগত বন দৰৱৰ গুৰিবোৰ মিলাই গোল গোলকৈ পিঠা বনাই সেইবোৰ তলত বিহলঙনীৰ পাত দি তাৰ ওপৰত ঘিলা আকৃতিৰ পিঠাবোৰ চালনি এখনত শুকাবৰ বাবে মেলি দিয়া হয়।
প্ৰতিটো নতুন এচাম চু-লাওৰ লগত পুৰণি ঘাই একোটা ভাঙি মিলাই দিয়া হয় যাতে প্ৰমাণিত গুণাগুণ এটা সদায়ে ৰক্ষা কৰি যাব পাৰি।
ওপৰত উল্লেখ কৰা লতা আৰু পাতবোৰ নিৰ্দ্দিষ্ট জোখ অনুযায়ী সংগ্ৰহ কৰি সেইবোৰ ৰ’দত শুকুৱাই কৰকৰিয়া কৰি লোৱা হয়।
ইয়াক মূলতঃ আঠা চাউল ৰ প্ৰস্তুত কৰা হয় যদিও কেতিয়াবা ভীমকল, কাকিয়াত প্লামৰ আৰু কঁঠালৰ পৰাও প্ৰস্তুত কৰা দেখা যায়।
চু-লাওত মানুহে খোৱা প্ৰায় যিকোনো উপকাৰী বনৌষধিকে মিলাই দিব পাৰি মাথোঁ সেইবোৰে লাওৰ স্বাদ বা গোন্ধত বেয়া প্ৰভাৱ পেলাব নালাগিব।
লাও হল মূলতঃ টাইসকলৰ পৰম্পৰাগত পানীয় যাক অসম, চীন, ছান, থাইলেণ্ড আৰু লাওচৰ টাই সকলে প্ৰস্তুত আৰু গ্ৰহণ কৰে।
জাহাংগীৰ ৰতনজী দাদাভাই টাটায়ে বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছিল।
তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে ফ্ৰেন্স চৰকাৰে তেওঁক ১৯৮৩ চনত ফ্ৰান্সৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান লেজিয়ন অফ অ'নৰ প্ৰদান কৰে।
ভাৰত চৰকাৰে ভাৰতীয় উদ্যোগ জগতলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৫৫ চনত দেশৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ আৰু ১৯৯২ চনত দেশৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান ভাৰত ৰত্ন প্ৰদান কৰে।
একেবছৰে তেওঁ ভাৰতত পৰিয়াল পৰিকল্পনা জনপ্ৰিয় কৰাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ জনসংখ্যা নিয়ন্ত্ৰণ বঁটা লাভ কৰিছিল।
জাহাংগীৰ ৰতনজী দাদাভাই টাটা চমুকৈ জে আৰ ডি টাটা এগৰাকী ভাৰতীয় উদ্যোগপতি, উদ্যমী, উৰাজাহাজ উদ্যোগী টাটা গ্ৰুপৰ অধ্যক্ষ আৰু টাটা চনছ‌্‌ৰ অংশীদাৰ আছিল।
টাটা পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা জাহাংগীৰ বিখ্যাত ব্যৱসায়ী ৰতনজী দাদাভাই টাটা আৰু সুজেইন "চনী" ব্ৰিয়েৰৰ সন্তান আছিল।
তেওঁ বিশেষকৈ টাটা গ্ৰুপৰ অধীনত বিভিন্ন উদ্যোগ যেনে টাটা কনচাল্টটেন্সী ছাৰ্ভিছেছ, টাটা মটৰছ, টাইটেন ইণ্ডাষ্ট্ৰীছ, টাটা চল্ট, ভল্টাছ, আৰু এয়াৰ ইণ্ডিয়া প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে জনাজাত।
২০১২ চনত আউটলুক আলোচনীয়ে চিএনএন-আইবিএন, হিষ্ট্ৰী১৮ আৰু বিবিচিৰ সহযোগত প্ৰকাশ কৰা "মহান ভাৰতীয়"ৰ তালিকাত তেওঁ ষষ্ঠ স্থান লাভ কৰিছিল।
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি পাপুমপাৰে জিলা আৰু চাংলাং জিলাৰ পিচতে অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ আটাইতকৈ জনবহুল জিলা।
কিন্তু আবাসিক এলেকাৰ মাজে মধ্যে পৰা পুৰণি গছ আৰু পুখুৰী আৰু ভিতৰৰ জনজাতীয় বসতিয়ে গৌৰৱোজ্বল ইতিহাসৰ নিদৰ্শন দাঙি ধৰে।
মহানগৰীৰ ছয়মাইল অঞ্চল পাৰ হৈ সম্পূৰ্ণ সাতগাৱলৈ এই বিস্তীৰ্ণ অংশ পাঞ্জাবাৰীৰ অন্তৰ্গত।
পোনপ্ৰথমে য়শ চোপ্ৰাই তেওঁৰ ভাতৃ বি আৰ চোপ্ৰাৰ প্ৰযোজনা সংস্থা, বি আৰ ফিল্মছৰ অধীনত ৫ খনকৈ সফল বোলছবি পৰিচালনা কৰিছিল আৰু পৰিচালক হিচাপে থকা তেওঁৰ দক্ষতা প্ৰতিপন্ন হৈছিল।
কিন্তু তেওঁ নিজে প্ৰতিষ্ঠা কৰা বেনাৰৰ অধীনত নিৰ্মাণ কৰা ৫০ খনৰো অধিক বোলছবি হৈছে তেওঁৰ সবাতোকৈ শ্ৰেষ্ঠ ছবিসমূহৰ অন্যতম।
য়শ ৰাজ ফিল্মছে নিজাকৈ সংগীতৰ প্ৰযোজনা সংস্থা “য়শ ৰাজ মিউজিক” মুকলি কৰে যাৰ যোগেদি ডিভিডি, ভিডিঅ’ আৰু ভিচিডি নিৰ্মাণ কৰা হয়।
২০০৭ চনৰ পৰা য়শ ৰাজ ফিল্মছে ডিভিডি আৰু অডিঅ চিডিৰ উপৰি নিজা ৱেবছাইটৰ আৰু আইটিউনছৰ যোগেদি ডিজিটেল ৰূপত গানৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰে।
২০০৪ চনত হলীউড ৰিপ’ৰ্টাৰৰ সমীক্ষাত “সবাতোকৈ বৃহৎ বোলছবি প্ৰযোজনা সংস্থা”ৰ তালিকাত য়শ ৰাজ ফিল্মছে বিশ্বৰ ২৭নং স্থান অধিকাৰ কৰাৰ লগতে ২০০৬ চনত ভাৰতৰ ভিতৰত শীৰ্ষস্থান লাভ কৰিছিল।
ফিল্মফেয়াৰ আলোচনীৰ ২০০৫ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ সংখ্যা অনুসাৰে য়শ চোপ্ৰা আৰু আদিত্য চোপ্ৰা ‘ভাৰতৰ শক্তি’ শীৰ্ষক তালিকাৰ শীৰ্ষস্থানত আছিল।
জয়ন্তক হত্যা কৰিবলৈ খাপ পাতি থকা বাহাদুৰ দৌৰি আহিল আৰু জীয়েকৰ সৰ্বনাশ কৰিবলৈ সাজু হোৱা প্ৰতাপক গুলিয়াই মাৰিলে।
প্ৰতাপে সেই অৰণ্যতে কাঠৰ কাৰবাৰ কৰে যদিও অবৈধভাবে ভাবে কাঠৰ সৰবৰাহ কৰা আৰু গড়ৰ খড়্গৰ চোৰাং চিকাৰৰ সৈতেও তেওঁ জড়িত।
সেয়ে তেওঁক বিভিন্ন উপায়ে প্ৰলোভিত কৰিবলৈ প্ৰতাপে চেষ্টা চলালে যদিও তেওঁ নিজৰ আদৰ্শত অচল-অটল হৈ থাকে।
বাহাদুৰ এজন নিপুন চিকাৰী, যাৰ বন্দুকৰ লক্ষ্য অব্যৰ্থ আৰু প্ৰতাপৰ গড়ৰ খড়্গৰ অবৈধ চিকাৰৰ সৈতে জড়িত।
দাশগুপ্তই সমৰেন্দ্ৰ নাৰায়ণ দেৱে পৰিচালনা কৰা আন এখন অৰণ্য বিষয়ক ছবি কাজিৰঙাৰ কাহিনীতো সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছিল।
প্ৰেম বিবাহ বা লাভ মেৰেজ শব্দটো দক্ষিণ এছিয়াত; বিশেষকৈ ভাৰত, পাকিস্তান, বাংলাদেশ আৰু শ্ৰীলংকাত ব্যৱহাৰ হয়।
ইয়াৰ জৰিয়তে এহাল যুৱক-যুৱতীয়ে প্ৰেমৰ জৰিয়তে মাক-দেউতাকৰ সন্মতি পোৱা বা নোপোৱাকৈ কৰা বিবাহক বুজোৱা হয়।
সাধাৰণতে প্ৰেম বিবাহ বুলিলে সেইসমূহ বিয়াকেই বুজোৱা হয় য'ত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হোৱাটো যুৱক-যুৱতীহালৰ সম্পূৰ্ণ নিজা সিদ্ধান্ত।
প্ৰেম বিবাহ আৰু "এৰে'ইঞ্জড্" অৰ্থাৎ ঠিক কৰা বিবাহৰ মাজৰ সীমাৰেখাডাল লাহে লাহে ধূসৰ হ'বলৈ ধৰিছে।
এতিয়া "লাভ এৰেইঞ্জড্ মেৰেজ" অৰ্থা ভাল পাই ঠিক কৰা ধৰণৰ নতুন বিবাহৰ শ্ৰেণী এটা ওলাইছে য'ত প্ৰেম বিবাহ আৰু ঠিক কৰা বিবাহ- দুয়োটা উপাদানেই আছে।
২০১২ চনত এন ডি টি ভি চেনেলটোৰ বাবে ইছপছে চলোৱা এটা সমীক্ষাত ৭৪% লোকে উত্তৰ দিছিল যে তেওঁলোকে ঠিক কৰা বিবাহক পছন্দ কৰে।
২০১০ চনত নেশ্বনেল কমিশ্বন ফৰ ৱিমেনে এটা তথ্যত প্ৰকাশ কৰিছিল যে বিগত বছৰত ৩২৬ টাকৈ সন্মান ৰক্ষাৰ্থে হত্যাৰ ঘটনা দেশত সংঘটিত হৈছে।
আমেৰিকান ইতিহাসবিদ ষ্টিফানি কুঞ্জে ২০০৫ চনত প্ৰকাশ পোৱা গ্ৰন্থ : , ত প্ৰেম বিবাহৰ ইতিহাস লিখিছিল।
তেওঁ কিতাপখনত লিখিছে যে গোটেই বিশ্বতে নহ'লেও প্ৰেম আৰু ব্যক্তিগত দায়ৱদ্ধতাৰ বান্ধোনত সোমাই হোৱা বিয়া চতুৰ্দশ শতিকাতে প্ৰথম আৰম্ভ হৈছিল।
ভাৰতত প্ৰেম বিবাহ বুলিলে যুৱক-যুৱতীয়ে আত্মীয়-স্বজনৰ মতামত নোলোৱাকৈ সম্পূৰ্ণ নিজা সিদ্ধান্তৰে আৱদ্ধ হোৱা বিয়াক বুজোৱা হয়।
ভিক্ট'ৰিয়ান যুগত ৰাণী ভিক্ট'ৰিয়া আৰু ৰাজকুমাৰ এলবাৰ্টৰ প্ৰেম বিবাহেও ব্ৰিটিছ জনসাধাৰণৰ মাজত ইয়াক অধিক গ্ৰহণযোগ্য কৰি তুলিলে, কাৰণ সেইসময়ছোৱা প্ৰেম বিবাহৰ উত্থানৰ কাল আছিল।
হাইস্কুলীয়া শিক্ষাঃ মঙলদৈ চৰকাৰী বালক উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় আৰু টংলা উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়৷
ডক্তৰেটঃ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ২০০৫ চনত অধ্যাপক ৰঞ্জিৎ কুমাৰ দেৱগোস্বামীৰ তত্ত্বাৱধানত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ৷ বিষয়ঃ অসমীয়া কবিতাত আধুনিকতাঃ চাৰিগৰাকী কবিৰ বিশেষ উল্লেখসহ
তেখেত বৰ্তমান গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক৷ কবি হিচাপে একবিংশ শতিকাটোৰ তেওঁ এজন উল্লেখযোগ্য কবি৷ তেখেতৰ কবিতা উত্তৰ লক্ষীমপুৰ মহাবিদ্যালয় আৰু নগাঁও মহাবিদ্যালয় ৰ অসমীয়া বিভাগৰ পাঠ্যক্ৰমত অন্তভুৰ্ক্ত হৈছে৷ তেখেত সাহিত্য অকাডেমিৰ অসমীয়া উপদেষ্টা সমিতিৰ সদস্য আছিল৷ সেইদৰে তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ বৰ্ড অভ ষ্টাডিজৰ সদস্য ৷ ভাৰতীয় সংবিধান স্বীকৃত আটাইবোৰ ভাষালৈ তেখেতৰ কবিতা অনুবাদ হৈছে৷ ইংৰাজী আৰু ফৰাচী ভাষালৈও কবিতাৰ অনুবাদ হৈছে৷
পিতৃৰ নাম নাজিমুদ্দিন আহমেদ আৰু মাতৃৰ নাম আফ্ৰোজা বেগম ৷ পিতৃয়ে ১৯৯২ চনত জলসিঞ্চন বিভাগৰ মুখ্য সহায়ক হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে৷ তেখেতে তাজকিয়া ৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়৷ দুই সন্তানৰ নাম ক্ৰমে টানৱিৰ আৰু জাকিয়া
১৯৫০ চনত শ্ৰীলংকাত অনুষ্ঠিত প্ৰথম বিশ্ব বৌদ্ধ ফেল'শ্বিপ সন্মিলনত বেশক বা বুদ্ধ পূৰ্ণিমাক বুদ্ধৰ জন্মদিন হিচাপে পালন কৰা সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হৈছিল।
আগৰে পৰা শতিকা জুৰি বৌদ্ধসকলে ইয়াক বুদ্ধৰ জন্মদিন হিচাপে পালন কৰি আহিছিল যদিও এই সন্মিলনৰ যোগেদি যি সৰ্বজনীন ৰূপত প্ৰতিষ্ঠিত হয়।
এই সন্মিলনত বুদ্ধ পূৰ্ণিমাক বিশ্বৰ সকলো বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী বাস কৰা দেশৰ চৰকাৰক চৰকাৰী বন্ধৰ দিন হিচাপে উদযাপন কৰিবলৈ আহ্বান জনোৱা হৈছিল।
বুদ্ধ পূৰ্ণিমাত বিশ্বৰ সকলো প্ৰান্তৰ বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী সকলে গৌতম বুদ্ধৰ জন্ম, পৰম জ্ঞান লাভ আৰু মৃত্যু দিন হিচাপে পালন কৰে।
বৌদ্ধ ধৰ্ম ভাৰতৰ পৰা পৃথিৱীৰ অন্যান্য দেশত সিঁচৰিত হোৱাৰ বাবে বুদ্ধ পূৰ্ণিমাৰ উদযাপন ভিন ভিন দেশত ভিন ভিন হয়।
বুদ্ধ পূৰ্ণিমা বা বুদ্ধ জয়ন্তী বা বেশক , পাৰম্পৰিক ভাবে ঘাইকৈ বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী সকলে পালন কৰা এটি উৎসৱ।
হিন্দু আৰু বৌদ্ধ সকলে বুদ্ধ পূৰ্ণিমা হিচাপে ভাৰত, শ্ৰীলংকা, নেপাল, তিব্বত, বাংলাদেশ, ভূটান, ইণ্ডোনেছিয়া, ফিলিপাইন, চিংগাপুৰ, থাইলেণ্ড, কম্বোডিয়া, লাউচ, মালয়েছিয়া, ম্যানমাৰ, মংগোলীয়া, আৰু চীন, জাপান, কোৰিয়া, টাইৱান আৰু ভিয়েটনামত বুদ্ধৰ জন্মদিন হিচাপে পালন কৰা হয়।
থেৰবাদ বৌদ্ধ বা দক্ষিণ অঞ্চলৰ বৌদ্ধ সকলে বুদ্ধ পূৰ্ণিমাক গৌতম বুদ্ধৰ জন্ম, পৰম জ্ঞান লাভ আৰু মৃত্যু বা মহাপৰিনিৰ্মাণৰ দিৱস হিচাপে পালন কৰে।
বুদ্ধ পূৰ্ণিমাৰ জনপ্ৰিয় পালি নাম আৰু সংস্কৃত নাম প্ৰাচীন ভাৰতীয় চন্দ্ৰমাহ বৈশাখৰ পৰা আহিছে।
২০০০ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘই নিউয়ৰ্কত অৱস্থিত ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ত আন্তৰ্জাতিক ভিত্তিত বুদ্ধ পূৰ্ণিমা অনুষ্ঠিত কৰে।
কোনোধৰণৰ চৰকাৰী বিভাগ নচলোৱাকৈ দেশৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী হোৱা তেওঁ ভাৰতৰ একমাত্ৰ ৰাজনীতিবিদ।
মুডী বিনিয়োগ সেৱা চমুকৈ মুডিছে যেতিয়া ভাৰতৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা নিম্নগামী হোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰিছিল, তেতিয়া সেই গুৰুত্বপূৰ্ণ সময়ত চন্দ্ৰ শেখৰৰ চৰকাৰখনে বাজেট ঘোষণা কৰিব পৰা নাছিল।
বাজেট ঘোষণা নকৰাৰ ফলত দেশৰ অৱস্থা অধিক বেয়ালৈ ঢাল খাইছিল আৰু গোলকীয় ক্ৰেডিট-ৰেটিং সংস্থাবোৰে বিনিয়োগৰ ক্ষেত্ৰখন জটিল কৰি তুলিছিল।
আৰ্থিক অনুদানৰ প্ৰক্ৰিয়াটোত অধিক বিজুতি নঘটিবলৈ চন্দ্ৰ শেখৰে সোণৰ বন্ধকীকৰণ ব্যৱস্থাৰ অনুমোদন জনাইছিল আৰু সেই কাৰ্যৰ বাবে তেওঁ ভীষণ সমালোচনাৰ সমুখীন হৈছিল।
উল্লেখযোগ্য যে, ১৯৯১ চনৰ ভাৰতীয় অৰ্থনৈতিক সংকট আৰু ৰাজীৱ গান্ধীৰ হত্যাকাণ্ডৰ ঘটনাই তেওঁৰ চৰকাৰখনৰ অৱস্থা দুৰ্বিষহ কৰি তুলিছিল।
সেই যাত্ৰাটো দক্ষিণে থকা কন্যাকুমাৰীৰ পৰা আৰম্ভ হৈ দিল্লীত থকা মহাত্মা গান্ধীৰ সমাধিক্ষেত্ৰ "ৰাজঘাট"ত শেষ হৈছিল।
বৃহত্তৰ সমাজখনৰ নানান সমস্যা আৰু তেওঁলোকৰ জীৱন-যাত্ৰাৰ বিষয়ে উৱাদিহ ল'বলৈ চন্দ্ৰ শেখৰৰ নেতৃত্বত সেই পদযাত্ৰাৰ সূচনা হৈছিল।
তামিলনাডু, গুজৰাট, কেৰেলাকে ধৰি ভাৰতৰ পোন্ধৰটা ঠাইত তেওঁ কিছুমান "ভাৰত যাত্ৰা কেন্দ্ৰ" মুকলি কৰি দিছিল।
সেইসমূহ কেন্দ্ৰই গ্ৰামাঞ্চলৰ পৰিৱেশত শিক্ষা আৰু তৃণমূল পৰ্যায়ৰ কামৰ উত্তৰণ ঘটাবলৈ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক কৰ্মীসকলক বিশেষভাৱে প্ৰশিক্ষণ দিছিল।
১৯৯০ চনৰ ১০নৱেম্বৰত জাতীয় কংগ্ৰেছৰ নেতা ৰাজীৱ গান্ধীৰ সমৰ্থনত তেওঁ ভি.পি. সিঙক ওফৰাই ভাৰতৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীৰ পদটি দখল কৰে।
বাল্লিয়া জিলাৰ প্ৰজা ছছিয়েলিষ্ট পাৰ্টীৰ সম্পাদক নিৰ্বাচিত হোৱাৰ এবছৰৰ পিছতে তেওঁ দলৰ ৰাজ্যিক গোটৰ যুটীয়া সম্পাদকৰ পদত অধিষ্ঠিত হয়।
উত্তৰ প্ৰদেশৰ বাল্লিয়া জিলাৰ এখন গাঁৱত, ইব্ৰাহীমপট্টী নামৰ এখন ঠাইৰ এটা ৰাজপুট পৰিয়ালত, ১৯২৭ চনৰ ১ জুলাই তাৰিখে চন্দ্ৰ শেখৰে জন্ম লাভ কৰিছিল।
১৯৫০ চনত তেওঁ এলাহাবাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
ছাত্ৰ ৰাজনীতিত তেওঁ "ফায়াৰব্ৰেণ্ড" হিচাপে জনাজাত হৈছিল আৰু স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত তেওঁ সমাজবাদী আন্দোলনত যোগদান কৰিছিল।
১৯৭৫ চনৰ ২৫ জুনত জৰুৰীকালিন অৱস্থা ঘোষণা কৰাৰ সময়ত চন্দ্ৰ শেখৰক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল, যদিও তেওঁ সেইসময়ত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ দ্বাৰা নিয়োজিত ৰাজ্যিক নিৰ্বাচন আয়োগ আৰু কৰ্ম আয়োগৰ এজন সদস্য আছিল।
জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ সময়ত কাৰাৰুদ্ধ হোৱা শাসকীয় দলৰ কমসংখ্যক নেতাৰ ভিতৰত চন্দ্ৰ শেখৰৰ নাম বিশেষভাৱে উল্লেখ কৰিব পাৰি।
নিত্যানন্দ গোসাঁইৰ থান: নিত্যানন্দদেৱৰ মৃতদেহ গোপনে সৎকাৰ কৰা শিৱসাগৰৰ কাথপাৰা নামৰ ঠাইত অৱস্থিত সত্ৰ।
নাহৰআটী থান: লখিমপুৰ জিলাৰ বিহপুৰীয়া নগৰৰ সমীপৰ নাহৰআটী গাৱঁত মৰনৈৰ পাৰত অৱস্থিত অনিৰুদ্ধদেৱৰ সমাধি স্থান।
বিষ্ণু বালিকুঞ্চি সত্ৰ: লখিমপুৰ জিলাৰ ধলপুৰৰ সমীপৰ দকুৱা গাৱঁৰ বালিকুঞ্চি ত অৱস্থিত অনিৰুদ্ধদেৱৰ জন্ম স্থান।
তেওঁৰ জন্মৰ নাম হৰকণ্ঠ আৰু পিতৃ গোন্দাগিৰি ভূঞা লখিমপুৰ, বিহপুৰ , নাৰায়ণপুৰ, ধলপুৰ আৰু কলংপুৰ-এই পঞ্চপুৰৰ শাসনকৰ্তা আছিল।
কালিকা পুৰাণ আৰু যোগিনী তন্ত্ৰত উল্লেখ থকা অনুসৰি পশ্চিমে বিশ্বনাথৰ পৰা পূৱে লখিমপুৰলৈকে এই বিস্তৃত অঞ্চল শৈৱ আৰু শাক্ত উপাসনাৰ স্থল আছিল।
বিশ্বনাথৰ শিৱদৌল, বৰঙাবাৰীৰ কল্যাণী থান, কলাবাৰীৰ বৰকালিকা থান, মাঘনোৱাৰ দৌল, গণকদলনীৰ পেটুৱা গোঁসানী থান ইত্যাদিৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়।
বুলি শিক্ষান্তত হৰকণ্ঠই ১৫২০ শকত যাতা কৰি ভৱানীপুৰীয়া গোপালদেৱৰ ওচৰত প্ৰায় প্ৰায় চাৰে তিনিবছৰ ধৰ্মশিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
কিন্তু বিশ্বত প্ৰথম কিণ্ডাৰগাৰ্টেন প্ৰতিস্থাপক হিচাপে ফ্ৰেডৰিক্ ফ্ৰ'বেলক "কিণ্ডাৰগাৰ্টেনৰ পিতৃ" বুলি গণ্য কৰা হয়।
তেওঁ দিয়া আদৰ্শ অনুসৰি শিশুসকলক খেলৰ যোগেদি শিক্ষা আহৰণৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়।
কিণ্ডাৰগাৰ্টেন হৈছে এনে এখন উপযুক্ত ঠাই য'ত শিশুসকলক পৰস্পৰৰ মাজত সামাজিক সংযুক্তকৰণেৰে ডাঙৰ-দীঘল হোৱা আৰু শিকিবলৈ দিয়া হয়।
বিদ্যালয়সমূহৰ ব্যৱস্থাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি অৰ্ধদিন বা সম্পূৰ্ণদিনৰ বাবে আঁচনিবোৰ প্ৰস্তুত কৰা হয়।
মাক-দেউতাক বা অভিভাৱক-অভিভৱিকাৰ অবিহনে বেছিভাগ শিশুক এটা গোটৰ ভিতৰত সামাজিক দক্ষতা বৃদ্ধিৰ বাবে ই হৈছে প্ৰথম সোপান।
উদ্দেশ্য সম্পৰ্কত প্ৰায়ভাগ কিণ্ডাৰগাৰ্টেন অনুষ্ঠান সহমত যে শিশুসকলক সামাজিক দক্ষতা, উচ্চ আত্মসন্মান আৰু শিশুৰ শৈক্ষিক ক্ষমতা বৃদ্ধিৰ বাবে প্ৰশিক্ষণ দিয়া হয়।
পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে কিণ্ডাৰগাৰ্টেনসমূহ দৰিদ্ৰ আৰু বিশেষভাবে প্ৰয়োজন থকা অঞ্চলৰ শিশুসকলৰ বাবে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
"এই সময়ত কিণ্ডাৰগাৰ্টেনৰ দৰে অসংখ্য নাৰ্চাৰী বহুতো দানশীলা আৰু মানৱতাবাদী মনৰ মহিলাই দৰিদ্ৰ পৰিয়ালৰ সেৱাৰ উদ্দেশ্যে চলাবলৈ লৈছিল" ।
প্ৰণালীবদ্ধ খেল-ধেমালীৰ যোগেদি ল'ৰা-ছোৱালীয়ে শিকিব পাৰে-পাৰ্থক্যৰ চিনাকী, বিশ্লেষণ কৰা, আদান-প্ৰদান কৰা আৰু সমস্যাৰ সমাধান কৰিব পাৰে।
ফ্ৰেডৰিক্ ফ্ৰ'বেলে কিণ্ডাৰগাৰ্টেনৰ পৰিৱেশ সম্পৰ্কে কেতবোৰ সূত্ৰ আৰু প্ৰয়োগ সন্নিৱিস্ট এখনি কিতাপ প্ৰণয়ন কৰিছিল, কিন্তু জাৰ্মানীৰ সাম্প্ৰদায়িকতাবাদী কিছুমান লোকে এই কিাতাপখন অগ্নিত নিক্ষেপ কৰে।
গোৱেৰাৰ পৃথিৱী অন্বেষণ কৰাৰ ক্ষুধাই তেওঁৰ বিদ্যায়তনিক দিশৰ পৰা আঁতৰাই নি দুটা দীৰ্ঘকালীন যাত্ৰাত মনোনিৱেশ কৰোৱায়, যি দুটা যাত্ৰাই তেওঁক লেটিন আমেৰিকাৰ অৰ্থনৈতিক দিশৰ সমসাময়িক ৰূপটো দেখুৱাই দিয়ে।
অকলশৰীয়াকৈ কৰা সেই যাত্ৰাটো হৈছিল ১৯৫০ চনত য'ত তেওঁ উত্তৰ আৰ্জেণ্টিনাৰ গ্ৰামীণ প্ৰদেশবোৰ ভ্ৰমণ কৰিছিল।
যাত্ৰাটো কৰিবৰ বাবে তেওঁ এবছৰৰ বাবে অধ্যয়নৰ পৰা বিৰতি লৈছিল, সৰ্বশেষ কাম হিচাপে তেওঁলোকে পেৰুৰ আমাজান নদীৰ ওপৰত থকা লেপাৰ কলনিত কিছু স্বেচ্ছামূলক কৰ্মত আত্মনিয়োগ কৰিছিল।
গোৱেৰাই দেউতাকৰ পৰা দবা খেলিবলৈ শিকিছিল আৰু ১২ বছৰ বয়সত স্থানীয় প্ৰতিযোগিতাবোৰত অংশগ্ৰহণ কৰিব পৰা হৈছিল।
তেওঁলোকৰ ঘৰত তিনিহাজাৰতকৈও অধিকসংখ্যক কিতাপ আছিল, যিবোৰ কিতাপে গোৱেৰাক এজন উৎসাহী আৰু উদ্যমী পাঠক হ'বলৈ প্ৰেৰণা যোগাইছিল।
কাৰ্ল মাৰ্ক্স, উইলিয়াম ফ'কনাৰ, আণ্ড্ৰে গাইড, এমিলিঅ' ছালগাৰি আৰু জুল ভাৰ্ণৰ কিতাপ তাৰ ভিতৰত উল্লেখনীয়।
ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ জৱাহৰলাল নেহৰু, ফ্ৰান্‌জ কাফ্‌কা, এলবাৰ্ট ক্যামু, ভ্লাডিমিৰ পুটিন, জাঁ পল ছাট্ৰে, এনাটল ফ্ৰান্স, ফ্ৰেডেৰিখ এঞ্জেলছ্, এইচ্ছ. জি. ৱেলছ আৰু ৰবাৰ্ট ফ্ৰ'ষ্টৰ কিতাপো পঢ়িছিল।
বয়স বাঢ়ি অহাৰ লগে-লগে তেওঁৰ অধ্যয়নপিপাসু মনটোক লেটিন আমেৰিকাৰ লেখকসকলৰ সৃষ্টিৰাজীয়েও আকৰ্ষিত কৰিছিল।
আৰ্নেষ্ট' গোৱেৰাৰ পিতৃ আছিল আৰ্নেষ্ট' গোৱেৰা লিন্স আৰু মাতৃ আছিল চেলিয়া দি লা ছাৰ্ণা ৱাই ল'ছা।
কিন্তু তেওঁৰ জীৱনী-লেখক জ'ন লি এণ্ডাৰছনৰ গ্ৰন্থ : ৰ মতে, চেৰ মাতৃয়ে হেনো তেওঁৰ এজন জ্যোতিষীবন্ধুক ১৪ মে' ১৯২৮তহে জন্ম হোৱা বুলি কৈছিল।
বিবাহত বান্ধ খোৱাৰ তিনিমাহৰ পূৰ্বতেই গৰ্ভৱতী হোৱাৰ অপবাদৰ পৰা বাচিবলৈ তেওঁ এই পন্থা হাতত লৈছিল বুলি ধাৰণা হয়।
তেওঁৰ পৰিয়ালত বাওঁপন্থীয় ৰাজনীতিৰ আলোচনা-চৰ্চা আদি হৈছিল আৰু সেইবোৰে কিশোৰ গোৱেৰাকো ৰাজনীতিৰ বহুমাত্ৰিক বৈচিত্ৰ্যৰ প্ৰতি উৎসুক কৰি তুলিছিল।
তেওঁৰ দেউতাক স্পেনীয় গৃহযুদ্ধৰ ৰিপাব্লিকানসকলৰ এজন জোৰদাৰ সমৰ্থক আছিল, আৰু তেওঁলোকৰ ঘৰত বহু বৰ্ষীয়ান ৰিপাব্লিকানক আপ্যায়ন কৰা হৈছিল।
গোৱেৰাই ৰাউল আৰু ফিডেল কাষ্ট্ৰ'ৰ সাক্ষাৎ লভি তেওঁলোকে ২৬ জুলাইৰ আন্দোলনত সহযোগ কৰিছিল আৰু কিউবালৈ গৈ আমেৰিকা-সমৰ্থিত একনায়ত্ববাদী কিউবাৰ শাসক ফালগেনচিঅ' বাটিষ্টাক উৎখাত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
বিদ্ৰোহৰ কালছোৱাত খুব কম সময়ৰ ভিতৰতে গোৱেৰাৰ উত্থান হৈ সহকাৰী অধিনায়কৰ পদত অধিষ্ঠিত হয় আৰু দুবছৰজোৰা সফল গেৰিলা অভিযানৰ নেতৃত্ব দিয়াত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
আৰ্নেষ্ট' "চে" গোৱেৰা আছিল এজন আৰ্জেণ্টেনীয় মাৰ্ক্সবাদী, বিপ্লৱী, চিকিৎসক, গ্ৰন্থকাৰ, গেৰিলা নেতা, কূটনীতিজ্ঞ, আৰু সামৰিক তত্ত্ববিদ।
চিকিৎসা বিভাগৰ ছাত্ৰ হৈ থকা সময়ত গোৱেৰাই সমগ্ৰ দক্ষিণ আমেৰিকা ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু জনতাৰ দৰিদ্ৰতা, ক্ষুধা আৰু যন্ত্ৰণা দেখি অত্যন্ত পীড়িত হৈছিল।
অৰ্থাৎ কোনো সংখ্যাৰ ঘাতাংক হ'ল সেই সূচক যাক এটি নিৰ্ধাৰিত মানৰ, ঘাত হিচাপে উন্নীত কৰিলে প্ৰথমোক্ত সংখ্যাটি পোৱা যায়।
আকৌ সাধাৰণভাবে কোৱা হয়, কোনো ধনাত্মক প্ৰকৃত সংখ্যাক যিকোনো প্ৰকৃত ঘাতলৈ উন্নীত কৰিলে সকলোসময়তে ধনাত্মক ফল পোৱা যায়, সূত্ৰ মতে যদি কোনো দুটি ধনাত্মক প্ৰকৃত সংখ্যা আৰু ৰ ঘাতাংক নিৰ্ণয় কৰা যায় য'ত সংখ্যাটি ১ৰ সমান নহয়।
১০ ভিত্তিক ঘাতাংক ক কোৱা হয় সাধাৰণ ঘাতাংক, বিজ্ঞান আৰু প্ৰকৌশল বিদ্যাত ইয়াৰ বহুল ব্যৱহাৰ হয়।
প্ৰাকৃতিক ঘাতাংকৰ ভিত্তি হ'ল এটা গাণিতিক ধ্ৰৱক ; গণিত আৰু পদাৰ্থবিদ্যাত ইয়াৰ বিস্তৃত ব্যৱহাৰ হৈছে।
দ্বিমিক ঘাতাংকৰ ভিত্তি হিচাপে ব্যৱহৃত হয় ২ আৰু ইয়াক সাধাৰণভাবে কম্পিউটাৰ বিজ্ঞানটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
স্লাইড ৰুল আৰু লগ সাৰণি ব্যৱহাৰ কৰি সহজে গণনাৰ বাবে নাবিক, বৈজ্ঞানিক, প্ৰকৌশলী আদি ব্যক্তিত্বই দ্ৰুত ভাৱে এই সমূহ গ্ৰহণ কৰে।
ত্ৰেতা যুগত শিৱৰ পৰম ভক্ত ৰাৱণে কাৱঁড়ত পৱিত্ৰ গংগাৰ পানী আনি ৰামেশ্বৰ জ্যোতিৰ্লিংগত জলাভিষেক কৰিছিল আৰু ভগৱান শিৱয়ে হলাহলৰ ঋণাত্মক প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰিছিল।
তেওঁলোকে উত্তৰাখণ্ডৰ হৰিদ্বাৰ, গৌমুখ, গংগোত্ৰী আৰু বিহাৰৰ চুলতানগঞ্জলৈ পৱিত্ৰ গংগা নদীৰ পানী আনিবলৈ যায়।
লাখ লাখ ভক্তয়ে গংগাৰ পৱিত্ৰ পানী বহু দূৰ কঢ়িয়াই স্থানীয় শিৱ মন্দিৰ বা বিশেষ মন্দিৰ যেনে মীৰটৰ পুৰা মহাদেৱ আৰু ঔঘৰনাথ আৰু কাশী বিশ্বনাথ, বৈদনাথ আৰু ঝাৰখণ্ডৰ দেওঘৰত জলাবিশেষ কৰে।
বৰ্তমান হৰিদ্বাৰৰ কাৱঁড় যাত্ৰায়ে ভাৰতৰ অন্যতম বৃহৎ ভক্তৰ সমাগম হোৱা ঠাইত পৰিগণিত হৈছে।
আচাৰ্য ইলাৰাম দাসে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘ আৰু এক শৰণ ভাগৱতী সমাজ দুয়ো সংগঠনৰ লগত জড়িত থাকোঁতে সমাজ সংস্কাৰৰ কাম হাতত লৈছিল।
তেওঁ বিশেষকৈ অনুসূচীত জাতি, জনজাতি আৰু অন্যান্য পিছপৰা জাতিৰ অধিকাৰ আৰু কৰ্তব্যৰ প্ৰতি সচেতনতা বৃদ্ধি কৰাত আগভাগ লৈছিল।
তদুপৰি পিছপৰা সমাজত শিপাই থকা বিভিন্ন ধৰণৰ মাদক দ্ৰৱ্য, জুৱা আদিৰ দৰে সামাজিক ব্যাধিৰ বিৰুদ্ধে তেওঁ যুঁজঁ দিছিল।
তেওঁ জনজাতি আৰু চাহ বাগিচাৰ শ্ৰমিক সকলৰ সৰ্বাংগীণ উন্নয়নৰ বাবে বিদ্যালয়, চিকিৎসালয়, দক্ষতা বিকাশ কেন্দ্ৰ আদি স্থাপন কৰিছিল।
তেওঁ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘৰ ৰাজ্যিক আয়োজক, শৰণ কমিটিৰ সদস্য আৰু ১৯৬৮ চনৰ পৰা দুটা কাৰ্যকাল উপ-পদাধিকাৰ আছিল।
তেওঁ নগাঁও শংকৰ মিছনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক লোকসেৱক হলধৰ ভূঞা আৰু ৰামকান্ত মুক্তিয়াৰ আতাৰ সহযোগী আছিল।
তেওঁ ১৯৭৩ চনৰ ৭ ডিচেম্বৰ তাৰিখে "এক শৰণ ভাগৱতী সমাজ" নামেৰে সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক সংগঠন প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
১৯২৯ চনৰ ২৩ ডিচেম্বৰ তাৰিখে অবিভক্ত নগাঁও জিলাৰ জালুগুটি নামৰ সৰু গাঁও এখনৰ কৈৱৰ্ত পৰিয়ালত ইলাৰাম দাসৰ জন্ম হৈছিল।
আচাৰ্য ইলাৰাম দাস মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ একান্ত অনুগামী একশৰণ নাম ধৰ্মৰ প্ৰচাৰক, বক্তা, সাধক পণ্ডিত আৰু সমাজ সংস্কাৰক।
২০০১ চনত তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে অসম চৰকাৰে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা প্ৰদান কৰিছিল।
যদিও তেওঁৰ জন্মৰ নাম আছিল ৰেনে লজ ব্ৰাবাজন ৰেমণ্ড, তেওঁ জেমছ হেডলি চেজ, জেমছ এল ডচাৰ্টি, ৰেমণ্ড মাৰ্শ্বেল, আৰ ৰেমণ্ড আৰু এমব্ৰোছ গ্ৰাণ্টকে ধৰি তেওঁৰ বিভিন্ন ছদ্মনামৰ দ্বাৰা পাঠকসকলৰ মাজত পৰিচিত আছিল।
তেওঁৰ কণ্ঠদান কৰা গীতবোৰ দেশপ্ৰেমমূলক, বিষাদৰ পৰা অত্যন্ত ৰোমান্টিক গীত, কাৱালীৰ পৰা গজল আৰু ভজনৰ পৰা শাস্ত্ৰীয় গীতলৈকে বিভিন্ন আছিল।