polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
তেখেতৰ নেতৃত্বত, গুজৰাটে শিক্ষা, কৃষি, স্বাস্থ্যসেৱা, আৰু অন্য কেবাটাও খণ্ডসহ ভালেমান খণ্ডত বিস্তৃত ৰূপান্তৰ প্ৰত্যক্ষ কৰি আছে।
ৰাজ্যখনৰ ভৱিষ্যতৰ বাবে তেখেতে এটা নিজস্ব স্পষ্ট দৃষ্টিভংগী বিকাশ কৰিছে, নীতি পৰিচালিত সংস্কাৰ কাৰ্যসূচী আৰম্ভ কৰিছে, চৰকাৰী প্ৰশাসনিক গাঁথনি পুনৰ্গঠন কৰিছে আৰু গুজৰাটক সফলভাৱে সমৃদ্ধিৰ পথেৰে আগুৱাই নিছে।
তেওঁৰ এই দক্ষতা আৰু প্ৰশাসনিক সূক্ষ্মদৰ্শিতা, স্পষ্ট দূৰদৃষ্টি আৰু চাৰিত্ৰিক সততাই ডিচেম্বৰ ২০০২ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত বিপুলভাৱে তেওঁক জয়লাভ কৰাত সহায় কৰিছিল আৰু সদনৰ ১৮২খন আসনৰ ভিতৰত ১২৪খন আসনতেই বিপুলভাৱে জয়লাভ কৰি মোদী চৰকাৰ পুনৰ শাসনাধিষ্ঠ হৈছিল।
এই চমৎকাৰ পাৰদৰ্শিতা ২০০৭ লৈ অব্যাহত আছিল আৰু মোদীয়ে নিৰ্বাচনত পুনৰ অভিলেখ সৃষ্টি কৰি বিজেপিক জয়লাভ কৰাইছিল।
১৯৮৮ আৰু ১৯৯৫ চনৰ ভিতৰত গুজৰাটৰ বিজেপি গোটক ৰাজ্যৰ শাসনাধিষ্ঠ দল হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিবলৈ নেপথ্যৰ কৌশল সফলভাৱে পৰিচালনা কৰা নৰেন্দ্ৰ মোদীক এজন শ্ৰেষ্ঠ ৰণকৌশলবিদ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল।
এই সময়চোৱাত, এল কে আদৱানীৰ সোমনাথৰ পৰা অযোধ্যাৰ ৰথ যাত্ৰা আৰু ভাৰতৰ দক্ষিণ প্ৰান্ত কন্যাকুমাৰীৰ পৰা উত্তৰৰ কাশ্মীৰলৈ তেনেকুৱা আন এটা পদযাত্ৰাৰ দৰে দুটা অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰাষ্ট্ৰীয় অনুষ্ঠান সংগঠিত কৰিবলৈ মোদীক দায়িত্ব অৰ্পণ কৰা হৈছিল।
১৯৯৮ চনত নতুন দিল্লীত বিজেপিয়ে ক্ষমতা দখল কৰাৰ ক্ষেত্ৰত মোদীয়ে গুৰি ধৰা এই দুটা অতি সফল ঘটনাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অৰিহণা আছিল।
১৯৯৫ চনত, তেওঁ দলৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সম্পাদক নিৰ্বাচিত হয় আৰু ভাৰতৰ পাঁচখন গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰাজ্যৰ দায়িত্ব দিয়া হয় - যিটো এজন যুৱ নেতাৰ বাবে বিৰল সম্মান।
১৯৯৮ চনত, তেওঁ সাধাৰণ সম্পাদক পদলৈ উন্নীত হয় আৰু অক্টোবৰ ২০০১লৈ এই পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে আৰু তাৰ পাছত ভাৰতৰ এখন অন্যতম সমৃদ্ধিশালী আৰু প্ৰগতিশীল ৰাজ্য গুজৰাটৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে মনোনীত হয়।
ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা এই সীমিত সময়ত নৰেন্দ্ৰ মোদীক জম্মু আৰু কাশ্মীৰ আৰু উত্তৰ-পূৱ ভাৰতৰ ৰাজ্যবোৰৰ দৰে সংবেদনশীল আৰু জটিল ৰাজ্যসহ কেবাখনো ৰাজ্যিক গোটৰ কাম-কাজ চোৱাচিতা কৰা দায়িত্ব দিয়া হৈছিল।
ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি থকা অৱস্থাত, নৰেন্দ্ৰ মোদী দলৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ মুখপাত্ৰ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হয় আৰু ভালেমান গুৰুত্বপূৰ্ণ উপলক্ষ্যত মুখ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।
এই সময়ত, তেওঁ গোটেই বিশ্বজুৰি ব্যাপক ভ্ৰমণ কৰে আৰু কেবাখনো দেশৰ বিশিষ্ট নেতৃবৰ্গৰ সৈতে ভাৱ-বিনিময় কৰে।
এই অভিজ্ঞতাই তেওঁক কেৱল আন্তৰ্জাতিক প্ৰেক্ষাপট বিকাশ কৰাতেই সহায় কৰা নাছিল, কিন্তু ভাৰতবৰ্ষক সেৱা আগবঢ়াবলৈ আৰু বন্ধুসুলভ ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ ভিতৰত আৰ্থ-সামাজিক দিশত ভাৰতক শ্ৰেষ্ঠ কৰি তোলাত নেতৃত্ব দিবলৈ তেওঁৰ আবেগ সুদৃঢ় কৰিছিল।
২০১৪ চনত প্ৰকাশিত ' ৰ মতে মোদীয়ে ১৭ বছৰ বয়সত ঘৰ এৰি ৰাজকোটত থকা ৰামকৃষ্ণ মিশ্যন আৰু তাৰ পিছত কলকাতাৰ বেলুৰ মঠলৈ যায়।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ গুৱাহাটীলৈ যায় আৰু স্বামী বিবেকানন্দই প্ৰতিষ্ঠা কৰা অলমোৰাত অৱস্থিত আন এখন আশ্ৰমলৈ যায়।
১৯৭৮ চনত দূৰ শিক্ষাৰ মাধ্যমৰ জৰিয়তে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞান বিভাগত তেওঁ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
আৰ এছ এছৰ এজন প্ৰচাৰক হৈ থাকোঁতেই ১৯৮৩ চনত তেওঁ গুজৰাট বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা একে বিভাগতে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীও লাভ কৰে।
ইয়াৰ পিছতো তেওঁ বেলুৰ মঠ মাজেসময়ে ভ্ৰমণ কৰে আৰু ৰামকৃষ্ণ মিশ্যন ৰ প্ৰতি থকা শ্ৰদ্ধাৰ কথা তেওঁ উল্লেখ কৰে।
গুজৰাটৰ উপ-নিৰ্বাচনত বিজেপি পৰাজিত হোৱা বাবে মুখ্যমন্ত্ৰী কেশুভাই পেটেলে পদত্যাগ কৰাত মোদীয়ে মুখ্যমন্ত্ৰীৰ দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰে।
তেওঁ ২০১৪ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ বিজেপি নেতৃত্বাধীন ৰাষ্ট্ৰীয় গণতান্ত্ৰিক মৰ্চাৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী পদৰ বাবে প্ৰক্ষেপিত প্ৰাৰ্থী আছিল।
বিজেপি দলে ৰাজনৈতিক মুনাফা লাভ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ১৯৯০ চনত কেন্দ্ৰত জোঁট চৰকাৰ গঠন কৰিছিল।
কেইমাহমানৰ ভিতৰতে এই অংশীদাৰীত্বৰ পতন ঘটিছিল, কিন্তু বিজেপিয়ে এককভাৱে দুই-তৃতীয়াংশ সংখ্যা গৰিষ্ঠতা লাভ কৰি গুজৰাটত ১৯৯৫ চনত ক্ষমতা দখল কৰিছিল।
১৯৫০ চনৰ ১৭ ছেপ্তেম্বৰত পূৰ্বৰ বম্বে ৰাজ্যৰ মেহচানা জিলাৰ ভদনগৰত অন্যান্য পিছপৰা জাতিৰ ঘাঞ্চী-তেলি সমাজৰ এটি পৰিয়ালত মোদীৰ জন্ম হয়৷ পিতৃৰ নাম আছিল দামোদৰদাস মোলচন্দ মোদী আৰু মাতৃৰ নাম হীৰাবেন।
গুজৰাটৰ দ্ৰুত অৰ্থনৈতিক বিকাশত অৰিহণা যোগোৱা তেওঁৰ অৰ্থনৈতিক নীতিসমূহৰ বাবে তেওঁক প্ৰশংসা কৰা হৈছে; কিন্তু ৰাজ্যখনৰ মানৱ উন্নয়নত চকুত লগা ধনাত্মক প্ৰভাৱ পেলোৱাত বিফল হোৱা বুলি তেওঁৰ প্ৰশাসনক সমালোচনাও কৰা হৈছে।
শ্ৰেষ্ঠ মুখ্যমন্ত্ৰী– 'ইণ্ডিয়া টুডে' আলোচনীয়ে ২০০৬ত দেশব্যাপি এটা চাৰ্ভে চলায় আৰু মোদীক দেশখনৰ শ্ৰেষ্ঠ মুখ্যমন্ত্ৰী ঘোষণা কৰে।
তেৰ বছৰ বয়সতে তেওঁ যশোদাবেনৰ লগত তেওঁৰ বিয়া ঠিক কৰা হয় আৰু ১৮ বছৰ হওঁতেই দুয়ো বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়।
তেওঁলোক দুয়ো খুব কম সময় একেলগে অতিবাহিত কৰে কাৰণ মোদীয়ে ইতিমধ্যে পৰিব্ৰাজকৰ জীৱন অনুসৰণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱাত দুয়ো বিচ্ছিন্ন হয়।
২০০২ চনৰ পৰা চাৰিবাৰকৈ বিধান সভাৰ নিৰ্বাচনত মোদীয়ে মনোনয়ন পত্ৰ দাখিল কৰোঁতে বিবাহৰ অংশটো খালী ৰাখিছিল।
নৰেন্দ্ৰ দামোদৰদাস মোদী বা চমুকৈ নৰেন্দ্ৰ মোদী হৈছে ভাৰতবৰ্ষৰ ১৫তম আৰু বৰ্তমানৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী।
আঠ বছৰ বয়সতেই নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ সৈতে পৰিচয় হয় আৰু তেওঁ স্থানীয় শাখাসমূহত যোগদান কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
ভাৰত-পাকিস্তান যুদ্ধৰ সময়ত এজন চেমনীয়া হিচাপে তেতিয়াই ৰে'ল ষ্টেচনৰ ট্ৰেনজিট কেম্পসমূহত সৈনিকসকলৰ সেৱা কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিছিল।
এই প্ৰথাটো তৃতীয় শতাব্দীৰ পৰাই প্ৰচলিত বুলি উল্লেখ আছে যদিও ৰজাৰ পত্নীসকলে পঞ্চমৰ পৰা নৱম শতিকাৰ এই প্ৰথা মানি চলাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়।
দশম শতিকাৰ পৰা এই ধাৰণাই জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে আৰু দ্বাদশৰ পৰা অষ্টাদশ শতিকালৈ বাকী লোকসকলৰ মাজতো চলিব ধৰে।
এই প্ৰথাটো কিছুমান হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ মাজত দেখা গৈছিল বিশেষকৈ পৰিয়ালতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাযুক্ত সম্প্ৰদায়ৰ মাজত।
খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী উইলিয়াম কেৰী আৰু ব্ৰাহ্মণ হিন্দু সমাজ সংস্কাৰক ৰামমোহন ৰায়ৰ প্ৰচেষ্টাত ১৮২৯ চনত বেঙ্গল চৰকাৰে সতীদাহ প্ৰথা নিষিদ্ধ ঘোষণা কৰে।
তাৰপিছত ভাৰতৰ বাকী প্ৰিন্সলী ষ্টেটসমূহতো একেই আইন প্ৰয়োগ কৰাৰ পিছত ১৮৬১ চনত মহাৰাণী ভিক্টোৰিয়াই গোটেই ভাৰতত এই প্ৰথা বন্ধ কৰে।
সতীদাহ প্ৰথা হৈছে বৰ্তমান লুপ্ত হোৱা এটি অন্তিম সংস্কাৰ প্ৰক্ৰিয়া য'ত এগৰাকী বিধৱা মহিলাই নিজৰ স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত স্বামীৰ চিতাত আত্মজাহ দিয়ে।
সতী শব্দটো আহিছে দেৱী সতীৰ নামৰ পৰা, যিয়ে পিতৃ দক্ষই তেওঁক আৰু তেওঁৰ পতি মহাদেৱ শিৱক কৰা অপমান সহ্য কৰিব নোৱাৰি পিতৃগৃহতেই আত্মজাহ দিছিল।
১৮১৮ চনত কলকাতাত ডেভিড হেয়াৰ স্কুল ছোচাইটি প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ পিছৰ পৰায়ে নাৰীৰ শিক্ষাৰ অধিকাৰ পুৰুষৰ সমান হয় নে নহয় এই বিষয়ত বহু তৰ্ক-বিতৰ্ক হৈছিল।
এই ছোচাইটিৰ এগৰাকী সচিব ৰজা ৰাধাকান্ত দেৱৰ নাৰীশিক্ষাৰ পক্ষত মত থাকিলেও অন্যান্য সদস্য সকলৰ মত বিৰোধ আছিল।
১৮২১ চনত ব্ৰিটিছ ফৰেইন ছোচাইটিৰ মিছ মেৰী এন কুকক ভাৰতত নাৰী শিক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে ভাৰতলৈ পঠিওৱা হৈছিল।
তেওঁৰ লগত ডেভিড হেয়াৰ স্কুল ছোচাইটিৰ লগত মতানৈক্য হোৱাৰ বাবে তেওঁ চাৰ্চ মিছন ছোচাইটিৰ লগত কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
বেথুন স্কুলৰ সভাপতি বিচাৰপতি ছাৰ ৰিচাৰ্ড গাৰ্থ আৰু সম্পাদক মনমোহন ঘোষৰ প্ৰচেষ্টাৰ ফলত ১৮৭৮ চনৰ ১ আগষ্ট তাৰিখে বেথুন স্কুলৰ লগত বংগ মহিলা বিদ্যালয়ৰ সৈতে সংযুক্ত কৰা হয়।
১৮৭৯ চনৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱা বেথুন স্কুলৰ প্ৰথম স্নাতক কাদম্বিনী গাংগুলীয়ে উচ্চশিক্ষাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে।
১৮৮৮ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ে এই কলেজৰ বি.এ. ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণৰূপে অনুমোদন জনায়।
বেথুন চাহাব হিচাপে খ্যাত জন এলিয়ট ড্ৰিংকৱাটাৰ বিটনে ভাৰতত নাৰী শিক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে কাম আৰম্ভ কৰে।
তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাতে কলকাতাৰ মিৰ্জাপুৰৰ ৰজা দক্ষিণাৰঞ্জন মুখোপাধ্যায়য়ে দান কৰা মাটিত হিন্দু মহিলা বিদ্যালয় স্থাপন হয়।
পণ্ডিত ঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰ এই স্কুলৰ কাৰ্য্যকৰী সমিতিৰ প্ৰথম সভাপতিৰ পদ অলংকৃত কৰিছিল।
১৮৫০ চনৰ ৬ নৱেম্বৰ তাৰিখে বংগ প্ৰদেশৰ ডেপুটি গভৰ্নৰে ইয়াৰ নতুন ভৱনৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰে।
কাদম্বিনী গাংগুলী, ভাৰতৰ প্ৰথম দুগৰাকী মহিলা স্নাতকদ্বয়ৰ এগৰাকী আৰু ইউৰোপীয় চিকিৎসা পদ্ধতিত শিক্ষিত প্ৰথম দক্ষিণ এছিয়ান মহিলা চিকিৎসক
চন্দ্ৰমুখী বসু, কাদম্বিনী গাংগুলিৰ সৈতে স্নাতক, তাৰপিছত বেথুন কলেজৰ অধ্যক্ষ আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ উচ্চশিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰথম মহিলা অধ্যক্ষ
পৰিচালিকা মঞ্জু বৰাই এই ছবিখনৰ পৰিকল্পনা কেইবাবছৰৰ আগতেই কৰিছিল যদিও মূল চৰিত্ৰটোৰ বাবে অভিনেত্ৰীৰ বিচাৰি নোপোৱাত প্ৰযোজনাৰ কাম অৰম্ভ হোৱাত পলম হয়।
পাছত মঞ্জু বৰাই ৰেশমা মোছাহাৰীক ৰৈমালী চৰিত্ৰটোৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰে আৰু ২০১৪ চনৰ শেষভাগত ছবিখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণ কামৰূপ জিলাৰ বকো আৰু গোৱালপাৰা জিলাৰ ধুপধৰাৰ দাতিকাষৰিয়া অঞ্চল সমূহত অৰম্ভ হয়।
চলচ্চিত্ৰখনে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পাছত বড়ো জনসমাজত ঘটা সামজিক আৰু ৰাজনৈতিক পৰিবৰ্তনৰ কাহিনী দঙি ধৰে।
বিগত ৩৫ বছৰত উত্তৰ-পূব ভাৰতত সাম্প্ৰদায়ীক সংঘৰ্ষ আৰু বিদ্ৰোহী কৰ্যকলাপত প্ৰায় ৪০,০০০ লোক নিহত হয়, যাৰ বেছিভাগেই নিৰপৰাধী জনগণ।
চলচ্চিত্ৰখনৰ প্ৰযোজনা শংকৰ লাল গোৱাংকাৰ আৰু অভিনয় কৰিছে ৰেশমা মোছাহাৰী, অহল্যা দৈমাৰী, নীতা বসুমতাৰী আদিয়ে।
ডাও হুদুনি মেথাই-ৰ দ্বাৰা পৰিচালিকাই সাধাৰণ ৰাইজৰ মাজত অসমৰ উগ্ৰপন্থী আন্দোলনৰ প্ৰভাব এগৰাকী ধৰ্ষণৰ ভুক্তভোগী কিশোৰীৰ চকুৰে দাঙি ধৰিব প্ৰচেষ্টা কৰিছে।
বড়ো জনগোষ্ঠীৰ এক লোকবিশ্বাসমতে, নিষ্পেষিত আৰু নিৰ্য্যাতিত মানুহে মৃত্যুৰ পাছত হুদু চৰাইৰ ৰূপলৈ নিজৰ ঘৰলৈ আহে আৰু গছত বহি বিনাই থাকে।
তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো কপাহ খেতিৰ পৰা পোৱা আৰ্জনেৰে চলিবলৈ যথেষ্ট নাছিল, পাছলৈ কেলাৰৰ পিতৃ আৰ্থাৰে এখন স্থানীয় বাতৰি কাকতত সম্পাদক ৰুপে যোগদান কৰে।
হেলেন কেলাৰ জন্মৰে পৰাই শ্ৰৱণ আৰু বাকশক্তিহীন নাছিল তেওঁ ছমাহৰ পৰাই কথা কবলৈ আৰু মাথোঁ এবছৰ বয়সতে খোজ কাঢ়িবলৈ শিকিছিল।
১৮৮২ চনত হোৱা এক ব্যাধিয়ে তেওঁক বাৰুকৈয়ে জুৰুলা কৰি পেলাইছিল - যাক চিকিৎসক সকলে "ব্ৰেইন ফিভাৰ" বুলি কৈছিল, লক্ষণসমূহ আছিল অত্যধিক শাৰীৰিক উষ্ণতা বৃদ্ধি পোৱা, তথাপি আজি পয্যন্ত তেওঁৰৰ প্ৰকৃত ৰোগৰ কাৰণ জানিব পৰা নগল।
কেলাৰৰ মাতৃ কেথেৰিনে লক্ষ্য কৰিছিল যে তেওঁলোকৰ জীয়ৰীয়ে কোনোধৰণৰ শব্দ বা হাতৰ ভঙ্গীৰে কিবা দেখুৱালেও একো প্ৰতিক্ৰিয়া কৰা নাছিল কিয়নো ইতিমধ্যই হেলেন কেলাৰে নিজৰ শ্ৰৱণ আৰু বাকশক্তি হেৰুৱাই পেলাইছিল, তেতিয়া তেওঁৰ বয়স মাথোঁ ১৯ মাহ হে হৈছিল।
১৮৮৬ চনত চাৰ্লছ ডিকেন্সৰ আমেৰিকান টোকাৰ পৰা বধিৰ আৰু অন্ধ মহিলা লওৰা ব্ৰীজমেনৰ সফল শিক্ষাৰ বিৱৰণীৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ কেলাৰৰ মাতৃয়ে হেলেন আৰু তেওঁৰ পিতৃক চিকিৎসক জে জুলিয়ান চিছলমৰ পৰামৰ্শ ল'বলৈ পঠিয়াই দিয়ে।
চিছ’লমে কেলাৰ পৰিয়ালটোক সেই সময়ত বধিৰ শিশুৰ সৈতে কাম কৰি থকা আলেকজেণ্ডাৰ গ্ৰাহাম বেলৰ ওচৰলৈ প্ৰেৰণ কৰে।
বেলে তেওঁলোকক ব্ৰীজমেনে পঢ়া-শুনা কৰা দক্ষিণ বষ্টনত অৱস্থিত বিদ্যালয় পাৰ্কিন্স ইনষ্টিটিউট ফৰ দ্য ব্লাইণ্ডৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।
বিদ্যালয়খনৰ পৰিচালক মাইকেল এনাগনছে দৃষ্টিশক্তিহীন বিদ্যালয়খনৰ ২০ বছৰীয়া প্ৰাক্তন ছাত্ৰী এন্নে চুলিভানক কেলাৰৰ প্ৰশিক্ষক হ’বলৈ কয়।
এয়াই আছিল প্ৰায় ৫০ বছৰীয়া সম্পৰ্কৰ আৰম্ভণি: চুলিভান আৰু কেলাৰ সম্পৰ্ক প্ৰথমে প্ৰশিক্ষক-ছাত্ৰী আৰু পিছলৈ তেওঁৰ সংগী হিচাপে গঢ় লৈ উঠিছিল।
১৮৮৭ চনৰ ৫ মাৰ্চত চুলিভান কেলাৰৰ ঘৰত উপস্থিত হৈছিল চুলিভানে লগে লগে হেলেনক হাতত শব্দৰ বানান কৰি যোগাযোগ কৰিবলৈ শিকাবলৈ ধৰিলে, তেওঁ কেলাৰক উপহাৰ হিচাপে অনা পুতলাটোৰ বাবে "---" ৰেই এই শিক্ষা আৰম্ভ কৰিলে।
যেতিয়া চুলিভানে কেলাৰক "মগ" শব্দটো শিকাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কেলাৰ ইমানেই হতাশ হৈ পৰিছিল যে তেওঁ মগটোৱেই ভাঙি পেলাইছিল।
কেলাৰে কেনেকৈ অতি সোনকালেই চুলিভানৰ হাতৰ ইংগিত অনুকৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল সেই বিষয়ে উল্লেখ কৰিছিল: "মই নাজানিছিলো যে মই এটা শব্দ বানান কৰি আছো, বা শব্দৰ যে অস্তিত্বও আছে সেইকথা নাজানিছিলোঁ।
হেলেন কেলাৰ এগৰাকী আমেৰিকান লিখক, ৰাজনৈতিক কৰ্মী তথা উদ্যমী বক্তা হিচাপে বিশ্ববিখ্যাত বিশেষভাৱে সক্ষম নাৰী।
কেলাৰৰ শিক্ষয়ত্ৰী আন্না ছালভিয়ানৰ তত্ত্বাৱধানত তেওঁ যথেষ্টখিনি আৰোগ্য লাভ কৰে আৰু আনৰ লগত ভাৱৰ আদান প্ৰদান কৰিবলৈ শিকে।
পিছলৈ তেওঁ কলেজলৈও যায় আৰু ১৯০৪ চনত ৰেডক্লিফ কলেজৰ পৰা সন্মান সহকাৰে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেৱেই একমাত্ৰ বাক অৰু শ্ৰৱণ শক্তিবিহীন ব্যক্তি যিয়ে প্ৰথম কলা শাখাত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৮৮০ চনৰ ২৭ জুনত আলাবামাৰ টাস্কামবিয়াত আৰ্থাৰ হেনলি কেলাৰ আৰু "কেট" নামেৰে পৰিচিত কেথেৰিন এভাৰেট কেলাৰ ৰ কন্যা হেলেন কেলাৰৰ জন্ম হয়।
তেওঁৰ পৰিয়ালটোৱে আইভী গ্ৰীণ নামৰ এটা ঘৰত বাস কৰিছিল, এই ঘৰটো হেলেনৰ দেউতাকৰ ফালৰ ককাৱকে বহু দশক আগতে নিৰ্মাণ কৰিছিল।
তেওঁৰ চাৰিজন ভাই-ভনীৰ ভিতৰ দুজন একেবাৰে নিজৰ ক্ৰমে মিল্ড্ৰেড কেম্পবেল টাইছন আৰু ফিলিপ ব্ৰুকছ কেলাৰ; আৰু পিতৃৰ প্ৰথম গৰাকী পত্নীৰ ফালৰ পৰা হেলেনৰ দুজন ডাঙৰ ভাতৃ জেমছ মেকড'নাল্ড কেলাৰ আৰু উইলিয়াম চিম্পছন কেলাৰ।
চুলিভানৰ সৈতে ৪০খনতকৈও অধিক দেশ ভ্ৰমণ কৰি জাপানলৈ কেইবাবাৰো ভ্ৰমণ কৰি জাপানী জনসাধাৰণৰ প্ৰিয় হৈ পৰে।
কেলাৰে গ্ৰভাৰ ক্লিভলেণ্ডৰ পৰা আৰম্ভ কৰি লিণ্ডন বি জনছনলৈকে প্ৰতিজন আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতিক লগ পাইছিল আৰু আলেকজেণ্ডাৰ গ্ৰাহাম বেল, চাৰ্লি চেপলিন আৰু মাৰ্ক ট্ৱেইনকে ধৰি বহু বিখ্যাত ব্যক্তিৰ সৈতে বন্ধুত্ব কৰিছিল।
কেলাৰ আৰু ট্ৱেইন দুয়োকে বাওঁপন্থী ৰাজনীতিৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰা ৰাজনৈতিক নেতা বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
তেখেত আছিল ভোটাধিকাৰবাদী, শান্তিবাদী, উগ্ৰ সমাজবাদী, জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ সমৰ্থক আৰু উড্ৰ' উইলছনৰ বিৰোধী।
সমসাময়িক চিকিৎসকসকলৰ মতে এই ৰোগৰ লক্ষণ আছিল মেনিনজাইটিছৰ দৰে, যিটো বেক্টেৰিয়া নেইচেৰিয়া মেনিনজাইটিডিছ ৰ ফলত হয়, বা সম্ভৱতঃ হিম'ফিলাছ ইনফ্লুৱেঞ্জাই।
সেই সময়ত কেলাৰে পৰিয়ালৰ ৰান্ধনীৰ দুবছৰীয়া কন্যা মাৰ্থা ৱাশ্বিংটনৰ সৈতে কিছু যোগাযোগ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল আৰু ছোৱালীজনীৰ চিন বুজি পাইছিল; সাত বছৰ বয়সলৈকে কেলাৰে ঘৰৰ মানুহৰ সৈতে ৬০টাতকৈয়ো অধিক অংগি-ভংগিৰে যোগাযোগ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল আৰু মানুহক তেওঁলোকৰ খোজৰ কম্পনৰ দ্বাৰা পৃথকে পৃথকে চিনি পাব পাৰিছিল।
কেলাৰৰ পিতৃৰ বংশ চুইজাৰলেণ্ডৰ স্থানীয় কেছপাৰ কেলাৰৰ পৰাই আৰম্ভ হোৱা বুলি তথ্য পোৱা গৈছিল।
১৯১৬ চনৰ ২২ জানুৱাৰীত কেলাৰ আৰু চুলিভানে পশ্চিম উইচকনচিনৰ সৰু চহৰ মেনোমনিলৈ গৈ মেবেল টেইণ্টাৰ মেম’ৰিয়েল বিল্ডিঙত বক্তৃতা প্ৰদান কৰে।
পিছৰ মাহত কেলাৰে এক অগ্ৰগতি লাভ কৰিলে, সেই সময়ত তেওঁ উপলব্ধি কৰিছিল যে তেওঁৰ শিক্ষক গৰাকীয়ে বাস্তৱত পানী আৰু পানী শব্দৰ মাজত সামঞ্জস্যক বুজাবলৈ হেলেনৰ আনখন হাতৰ তলুৱাৰে শীতল পানী বৈ যাবলৈ দিছিল।
পুৰাতত্ত্ববিদ সকলে বিচাৰি পাইছে যে , ইউক্ৰেইনৰ গা-গছ খুলি সজা নাওবোৰ আটাইতকৈ প্ৰচীন বিধৰ নাও আৰু সেই নাওবোৰে প্ৰাচীন কালৰ পৰা পৰিবহণ সেৱা আগ বঢ়াই আহিছে।
ডুখৰীয়া কাঠেৰে তৈয়াৰী নাওবোৰেই সৰ্ব প্ৰথম নাও আছিল বুলি ভৱা হয় আৰু পুৰাতত্ত্ববিদ সকলে খনন কাৰ্যত বিচাৰি পোৱা সকলোতকৈ প্ৰাচীন নাওবোৰ ৭,০০০-ৰ পৰা ১০,০০০বছৰৰ আগৰ।
কোনো লোহা নোহোৱাকৈ , চেগুন কাঠ ব্যৱহাৰ কৰি এই বিশাল কাঠৰ জাহাজখন তৈয়াৰ কৰা হৈছিল আৰু ৪০০ টনৰ বহন ক্ষমতা আ্ছিল।
বুৰঞ্জীবিদ , আৰু ৰ হিচাপ-নিকাচে ইংগিত দিয়ে যে এই নাওবোৰ বাণিজ্য আৰু ভ্ৰমণৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
১৯ শতিকাৰ মাজ ভাগ পৰ্যন্ত বেছি ভাগ নাও প্ৰাকৃতিক পদাৰ্থৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল, যদিওবা নল-খাগৰি, গছৰ বাকলি আৰু জন্তুৰ ছালো ব্যৱহাৰ হৈছিল প্ৰাথমিক ভাৱে কাঠেৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।
পুৰণি ইজিপ্তত দেখা পোৱা নল-খাগৰি আৱদ্ধ ভঙ্গীৰ নাও, ভূৰ্জ বৃক্ষৰ বাকলিৰ সৰু নাও, জন্তুৰ চামৰাৰে আবৃত কয়াক , আৰু এডুখৰ কাঠৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা কাঠৰ সৰু নাওবোৰেই আদিম নাওক সাঙুৰি লয়।
১৯ শতিকাৰ মাজভাগত লো বা তীখাৰ গাঁথনিৰে বহুতো নাও তৈয়াৰ কৰা হৈছিল কিন্তু তেতিয়াও কাঠৰ তক্টা দিয়া হৈছিল।
ই এক এনে পদ্ধতি যাৰ দ্বাৰা এটা ষ্ট্ৰীল বা লোহাৰ গাঁথনি নাৱৰ চোকোৰা বা খোলাৰ আকৃতিত তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু চিমেণ্টেৰে আৱৰি দিয়া হয়।
যেইকিনহওক সেই নাওবোৰৰ জীৱনকালত সূৰ্যৰ পোহৰ আৰু চূড়ান্ত তাপত গাঁথনিগত অধোগতিৰ বাবে সেইবোৰ অনুভৱক্ষম হয়।
নাও বা পানী জাহাজবোৰ ফেন বা প্লাষ্টিকৰ দৰ পদাৰ্থৰে ও নিৰ্মাণ কৰা হ’য়, কিন্তু আজি কালি গৃহ নিৰ্মিত নাও প্লাইউডেৰে সজা হয় আৰু ৰং কৰা হয় নতুবা ফাইবাৰ গ্লাছ আৰু ধূনাৰ এটা প্ৰলেপেৰে আৱৰি দিয়া হয়।
এটা উন্নত কৰা কেবিনৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ জোৰাকৈ কম ওজনৰ নিৰ্মাণ এখন যানৰ ছালকে ধৰি বহুতো গাঁথনিৰে যোগে এটা কেবিন তৈয়াৰ কৰা হয়।
যেইকি নহওক, তিমি নাওৰ দৰে নাওবোৰ সমুদ্ৰ তীৰৰ পৰা নিলগৰ পৰিবেশত এখন জাহাজৰ পৰা কাৰ্য চলাবলৈ তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।
বোজা কঢ়িওৱা জাহাজবোৰে কোৱাৰ দৰে ১,০০০ ফুট দীঘল ডাঙৰ হ্ৰদত থকাবোৰেই নাও বুলি কিছুমান সংজ্ঞাই আকৃতিৰ পাৰ্থক্য দেখুওৱা নাই।
স্বাভাৱিকতে মাজভাগত অৱস্থান কৰা আৰু সন্মুখলৈ ঠেলাটোক প্ৰত্যক্ষ চালনৰ যোগেদি শক্তিকৃত এক উচ্চ অশ্ব শক্তি, সামুদ্ৰিক স্বয়ংক্ৰিয় ইঞ্জিন ব্যৱহাৰ কৰি ইয়াক পোৱা গৈছে।
নাওখনৰ খোলাৰ ওপৰ অংশত স্থাপিত আৰু মটৰ চালকৰ সন্মুখত থকা টনা ডাং এটাৰ লগত সংযুক্ত এক টনা ৰছিত এটা স্কীয়াৰ টনা হয়।
আমেৰিকা যুক্ত ৰাষ্ট্ৰ জল স্কী ফেডাৰেশ্যন, পূৰ্বৰ আমেৰিকান জল স্কী সন্থা ৰ দ্বাৰা সংজ্ঞাকৃত এক পূৰ্ব নিৰ্ধাৰিত এলানি মানদণ্ড স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত প্ৰত্যেকখন নাৱে পূৰ্ণ কৰিব লাগিব বা তাতকৈ বেছি কৰিব লাগিব।
নাওবোৰৰ অভিপ্ৰেত উদ্দেশ্য, তৈয়াৰ কৰা পদাৰ্থ, বা স্থানীয় প্ৰথা অনুযায়ী সেইবোৰৰ বহু প্ৰকাৰৰ গঠন, আকৃতি আৰু নিৰ্মাণ পদ্ধতি আছে।
কাঠৰ নাওৰ দৰে নাওবোৰৰ এক দীঘলীয়া বুৰঞ্জী আছে আৰু সমগ্ৰ বিশ্বতে পৰিবহণ, মাছ ধৰা বা খেলৰ কাৰণে বিভিন্ন ধৰণৰ বিৱৰণ প্ৰয়োগ কৰা হয়।
প্ৰমোদ নৌকাই স্কী ব'ট, দলং নাও অৱসৰ বিনোদন বা নিৰূপিত বাসগৃহ স্বৰূপে নৌকাগৃহসমূহ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
পানীত ইয়াক ঠেলিবলৈ তলিৰ লগত শিকলিত থকা এলানি পেডেলে নাওখনক গতি প্ৰদান কৰে সঙ্কীৰ্ণ পথত চলা যান-বাহনৰ উন্নয়নত ই অগ্ৰবৰ্তী হয়।
নাওখনৰ চোকোৰাৰ ঘনত্ব পানীতকৈ বেছি হ’বও পাৰে, কিন্তু কথাটো এইটো হ’লেও, তেতিয়া ই বাহিৰৰ তৰপটোহে কেৱল গঠন কৰে।
যদিহে নাওখন ওপঙে, সামগ্ৰিক ভাৱে নাওখনৰ সমূহকে জল স্তৰৰ তলৰ আয়তনেৰে বিভাজন কৰিলে পানীৰ ঘনত্বৰ সমান হ’ব ।
যদি নাওখনত ওজন সংযোগ কৰা হয়, ওজনৰ সমতা ৰক্ষাৰ বাবে জল স্তৰৰ তলৰ আয়তন বাঢ়িব, আৰু তাৰ ক্ষতিপূৰণৰ বাবে নাওখন অলপমান ডুব যাব।
কাঠৰ নাও, কায়াক ,ভিনিচ দেশীয় সৰু নাও আৰু লগি বা দীঘল কাঠৰ মাৰিৰে আগলৈ চলাই নিয়া চাৰিচুকীয়া নাওবোৰক মানৱ-শক্তিকৃত নাৱে সাঙুৰি লয়।
এক পথ গামী ভটীয়নি যাত্ৰাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা কাঠৰ মাৰ নাও আৰু পুঙা নাওবোৰক শক্তিকৃত নকৰা নাওবোৰে সাঙুৰি লয়।
নতুন দিল্লী আন্তঃৰাজ্যিক খেল আৰু মুম্বাই ৰাষ্ট্ৰীয় মুকলি চেম্পিয়নশ্বিপত পদক লাভৰ জৰিয়তে তেওঁ বছৰটোত কেইবাটাও সাফল্যৰ মুখ দেখিছিল।
দিল্লীত অনুষ্ঠিত অলিম্পিকৰ প্ৰস্তুতি খেলত উষাই এছিয়ান চেম্পিয়ন এম. ডি. বালাচাম্মাক পৰাস্ত কৰে আৰু অলিম্পিকৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰে।
আন এখন প্ৰাক-অলিম্পিক প্ৰস্তুতি খেলত তেওঁ ৫৫.৭ ছেকেণ্ডত দৌৰ সম্পূৰ্ণ কৰি শীৰ্ষ আমেৰিকান স্প্ৰিণ্টাৰ জুডি ব্ৰাউনক অতিক্ৰম কৰে।
অলিম্পিকৰ প্ৰথম পৰ্যায়ত তেওঁ ৫৬.৮১ ছেকেণ্ড আৰু ছেমিফাইনেলত ৫৫.৫৪ ছেকেণ্ডত দৌৰ সম্পূৰ্ণ কৰে আৰু এইদৰে ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰি তেওঁ কমনৱেলথ্ ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ মাজত নতুন অভিলেখ গঢ়ে।
অলিম্পিকৰ ফাইনেলৰ দিনাখন উষাই ৫৫.৪২ ছেকেণ্ডত দৌৰ সমাপ্ত কৰি চতুৰ্থ স্থান লাভ কৰে আৰু মাত্ৰ ১/১০০ ছেকেণ্ডৰ ব্যৱধানত ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভৰ পৰা বঞ্চিত হয়।
সেইদিনা তেওঁৰ এগৰাকী প্ৰতিদ্বন্দ্বীয়ে ভুল আৰম্ভণি কৰিছিল, যাৰ বাবে তেওঁৰ স্বাভাৱিক ছন্দ হেৰুওৱা বুলি ভবা হৈছে।
১৯৭৬ চনত এটা খেলৰ বঁটা বিতৰণী অনুষ্ঠানত ও. এম. নাম্বিয়াৰ নামৰ এথলেটিকছ্ প্ৰশিক্ষকজনে প্ৰথমবাৰৰ বাবে উষাৰ খেলৰ ধৰণ প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল।
২০০০ চনত .ৰ সৈতে হোৱা এটা সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ কৈছিল, "মোক প্ৰথম দৃষ্টিতে আকৰ্ষিত কৰা উষাৰ গুণকেইটা আছিল- তেওঁৰ শৰীৰৰ হেলনীয়া গঢ় আৰু তীব্ৰবেগে খোজকঢ়া স্বভাৱ।
একেটা বছৰতে কেৰালাত ৰাজ্যিক ভিত্তিত আয়োজিত মহাবিদ্যালয় পৰ্য্যায়ৰ প্ৰতিযোগিতাত ১৪ টাকৈ পদক লাভ কৰে।
১৯৯৮ চনৰ এছিয়ান এথলেটিকছ্ চেম্পিয়নশ্বিপত অনুষ্ঠিত ৪ ১০০ মিটাৰ ৰিলে' দৌৰত ৰাছিতা মিস্ত্ৰী, ই. বি. শ্বাইলা আৰু সৰস্বতী শ্বাহাৰ সৈতে ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰিছিল।
পিলাৱুল্লাকাণ্ডি থেক্কেপৰম্বিল উষা এগৰাকী অৱসৰপ্ৰাপ্ত ভাৰতীয় ট্ৰেক্ এণ্ড্ ফিল্ড্ এথলিট।
১৯৯১ চনত কেন্দ্ৰীয় ঔদ্যোগিক নিৰাপত্তা বলৰ পৰিদৰ্শক ভি. শ্ৰীনিৱাসৰ সৈতে উষাৰ বিয়া হৈছিল।
আধুনিক ইতিহাসবিদ সকলে বৰ্তমান বিহাৰৰ বৈশালী জিলাৰ কুণ্ডগ্ৰাম বা ভাস'কুণ্ড মহাবীৰৰ জন্মস্থান হিচাপে চিহ্নিত কৰিছে।
পাৰম্পৰিক জৈন গ্ৰন্থৰ মতে ভগৱান মহাবীৰ ৫৯৯ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ চ'ত মাহৰ শুক্লা ত্ৰয়োদশী তিথিত জন্ম লাভ কৰিছিল।
তেওঁ এখন গণৰাজ্যত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল অৰ্থাৎ তেওঁৰ ৰাজ্যৰ ৰজা প্ৰজা সকলে ভোটৰ দ্বাৰা নিৰ্বাচিত কৰিছিল।
কিংবদন্তি অনুসৰি তেওঁৰ জন্মৰ পিছৰে পৰা তেওঁলোকৰ ৰাজ্যৰ ধন সম্পত্তি ক্ৰমাগত ভাবে বাঢ়ি আহিছিল।
ভাস'কুণ্ড গাঁৱত মহাবীৰৰ জন্মস্থান বুলি চিহ্নিত এটুকুৰা মাটি অহল্যা ভূমি গাঁওবাসীয়ে প্ৰায় এহাজাৰ বছৰ হাল বোৱা নাই।
বেছিসংখ্যক বুৰঞ্জীবিদৰ মতে জয়মতীৰ পিতৃ আছিল আহোম ৰাজ্যৰ বিষয়ববীয়া লাইথেপেনা বৰগোহাঞি আৰু মাতৃ চন্দ্ৰদাৰু।
মাদুৰি চহৰ বুলি কলে ৰাজমন্ত্ৰী লাইথেপেনা বৰগোঁহাই বাসস্থান আৰু কুঁৱৰীৰ জন্মস্থান বুলিয়েই বুৰঞ্জীত খ্যাত।
ড॰ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাৰ 'অসম বুৰঞ্জী' উল্লেখ থকা এটা গীতৰ মতে লাইথেপেনা বৰগোহাঞিৰ পত্নী আছিল ১২ গৰাকী, পুত্ৰ আছিল ২৪ জন আৰু জাঞমতীৰ সৈতে কন্যা সন্তান আছিল ১৩ গৰাকী।
বৰগোহাঞিৰ পূৰ্বপুৰুষে চুকাফাই অসমলৈ আহি ৰাজ্য স্থাপন কৰা সময়ৰে পৰা বিষয়বাব আৰু মন্ত্ৰিত্ব লাভ কৰি আহিছিল।
গদাধৰ সিংহই জয়মতীক বিয়া পতাৰ উপৰিও ল'ৰাৰজা চুলিক্‌ফাইও বৰগোহাঞিৰ আন এগৰাকী কন্যাক বৰকুঁৱৰী পাতিছিল।
যেতিয়া এক বিশেষ ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতিত পৰি গদাপাণিয়ে ৰজাৰ সৈন্যৰ পৰা পলাই ফুৰিবলগীয়া হৈছিল, জয়মতীয়ে তেওঁৰ ঠিকনা ৰজাৰ সৈন্যক নকৈ বহুদিন ধৰি চাওদাঙৰ শাস্তি খাই মৃত্যুবৰণ কৰিছিল।
জয়মতীৰ পুত্ৰ ৰুদ্ৰ সিংহ‍ই পৰৱৰ্তী সময়ত মাতৃয়ে শাস্তি লভি মৃত্যুবৰণ কৰা স্থানত জয়সাগৰ নামে এটা পুখুৰী খন্দায় আৰু জয়দৌল নিৰ্মাণ কৰোৱায়।
এই কাহিনীটোক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই ১৯৩৫ চনত প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জয়মতী নিৰ্মাণ কৰিছিল।
ডেবেৰা বৰবৰুৱাই ষড়যন্ত্ৰ কৰি উদয়াদিত্য সিংহৰ হত্যা কৰোৱাৰ পিছত ৰাজ্যত কুশাসনৰ পাতনি মেলে।
প্ৰতিদ্বন্দ্ব্ব্বীসকলক হত্যা কৰা হ'ল, প্ৰভাৱশালী কোঁৱৰসকলৰ অঙ্গক্ষত কৰা হ'ল আৰু ৰাজবিষয়াক ইচ্ছামতে আঁতৰাই পঠোৱা হ'ল।
আন কিছুমান বিষয়াই ৰাজধানীলৈ গৈ ডেবেৰাক ধৰি মৃত্যুদণ্ড বিহে আৰু তেওঁলোকৰ পছন্দৰ কোঁৱৰ এজনক ৰাজপাটত বহুৱায়।
আতন বৰগোহাঁই আৰু গুৱাহাটীৰ ৰাজবিষয়া লালুকসোলা বৰফুকনৰ মাজত মতাদৰ্শ আৰু ৰাজনৈতিক প্ৰতিদ্বন্দ্ব্ব্ব্বিতা বাঢ়ি আহে।
লালুকসোলা বৰফুকনে ৰাজশক্তি অধিকাৰ ৰখাৰ স্বাৰ্থত বঙ্গৰ শাসক চুলতান আজমতৰাৰ লগত গুৱাহাটী মোগলৰৰ হাতলৈ হস্তান্তৰ কৰাৰ চক্ৰান্ত কৰে।
ইয়াৰ পিছত লালুকসোলা দলেবলে গড়গাঁৱলৈ গৈ আতন বৰগোহাঁইক হত্যা কৰে আৰু চৈধ্য বছৰীয়া চুলিক্‌ফা বা ল'ৰা ৰজাক নামত স্বৰ্গদেউ পাতে।
তেওঁ নিজৰ পাঁচ বছৰীয়া কন্যাক ল'ৰা ৰজালৈ বিয়া দিয়ে আৰু 'বুঢ়াফুকন' নামৰ নতুন পদ এটা সৃষ্টি কৰি ৰজাৰ হৈ শাসনভাৰ চম্ভালে।
প্ৰতিদ্বন্দ্ব্ব্ব্বিতাৰ আশঙ্কা কৰি তেওঁ অঙ্গত খুঁত থকা কোঁৱৰ ৰজা হ'ব নোৱাৰা নিয়মৰ সুযোগ লৈ ৰজা হোৱাৰ উপযুক্ত কোঁৱৰসকলক শাস্তি বিহাত লিপ্ত হয়।
ৰাজসভাত থিয় কৰাই সোধ-পোচ কৰাৰ পিছতো গদাপাণিৰ ঠিকনা নাপাই লালুকসোলাই ভাবিলে যে পত্নীক ৰাজহুৱাকৈ অত্যাচাৰ কৰিলে গদাপাণিয়ে নিজেই আহি ধৰা দিব।
সেইমতে জেৰেঙা পথাৰত কোটকোৰা গছত বান্ধি লৈ চাওদাঙৰ হতুৱাই জয়মতীক নানা প্ৰকাৰৰ শাস্তি প্ৰদান কৰা হ'ল।
জয়মতীয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে লালুকসোলাৰ স্বেচ্ছাচাৰী শাসনৰ ওৰ পেলাই গদাপাণিয়ে এদিন ৰাজ্যলৈ শান্তি ঘূৰাই আনিব পাৰিব।
কিংবদন্তীমতে এদিন গোবৰ ৰজাৰ পুত্ৰ গদাপাণি কোঁৱৰ মাদুৰীত থকা লাইথেপেনা বৰগোহাঞিৰ ঘৰত উপস্থিত হ'ল।
এই চিনাকিৰ আলমতে পিছলৈ পিতৃ, পৰিয়াল সকলোৰে অনুমতি সাপেক্ষে গদাপাণি আৰু জয়মতীৰ চকলং প্ৰথামতে বিবাহ সম্পন্ন হয়।
গদাধৰ সিংহৰ পিছত ১৬৯৬ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁৰ বৰপুত্ৰ লাই ৰাজপাটত উঠি চুখ্ৰুংফা বা ৰুদ্ৰ সিংহ নাম লয়।
মাকৰ স্মৃতি ৰক্ষাৰ্থে তেওঁ ১৬৯৭ খ্ৰীষ্টাব্দত জেৰেঙা পথাৰৰ ঠাইটুকুৰাত জয়সাগৰ পুখুৰী খন্দোৱায় আৰু তাৰ পাৰতে জয়দৌল নিৰ্মাণ কৰোৱায়।
কোৱা হয় যে জয়মতীৰ স্মৃতিতে মৈদামৰ দৰে এইটো নিৰ্মাণ কৰাই ভিতৰত তেওঁৰ মূৰ্ত্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
জয়মতীৰ মৃত্যুৰ দুবছৰ পিছত ল'ৰাৰজাৰ স্বেচ্ছাচাৰী শাসনৰ অন্ত পেলাই ১৬৮১ খ্ৰীষ্টাব্দত গদাপাণি আহোম ৰাজ্যৰ ৰজা হয়।
দুতিৰাম হাজৰিকাৰ 'অসমৰ পদ্য বুৰঞ্জী'ত উল্লেখ থকা মতে লাই-লেচাইৰ লগতে জয়মতীৰ এগৰাকী কন্যাও আছিল।
অনিতা দেশাই, বা অনিতা মজুমদাৰ এগৰাকী ভাৰতীয় ঔপন্যাসিকা আৰু মাচাচুচেট্‌ছ ইন্‌ষ্টিটিউট অৱ টেক্‌ন'ল'জীৰ হিউমেনিটী বিষয়ৰ এমাৰিটা জন ই বুৰ্চাৰ্ড অধ্যাপিকা।
দিল্লীৰ কুইন মেৰী মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত পঢ়াৰ পাছত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মিৰাণ্ডা হাউছৰ পৰা তেখেতে ইংৰাজী সাহিত্যত বি এ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
পৰৱৰ্তী বছৰত তেখেতে এটা ছফ্টৱেৰ কোম্পানীৰ সঞ্চালক আৰু : কিতাপৰ লেখক অশ্বিন দেশাইৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
ইয়াৰ বাবে তেখেতে ১৯৮৩ চনত ব্ৰিটিছ শিশু গ্ৰন্থ লেখকৰ পেনেলে বাছনি কৰা গাৰ্ডিয়ান বঁটা লাভ কৰে।
১৯৮৪ চনত জনপ্ৰিয়তা হ্ৰাস পোৱা এজন উৰ্দু কবিৰ বিষয়ে লিখা উপন্যাসৰ বাবে তেখেতক বুকাৰ বঁটাৰ বাবে মনোনীত কৰা হয়।
১৯৯৩ চনত তেখেত মাচাচুচেট্‌ছ ইন্‌ষ্টিটিউট অৱ টেক্‌ন'ল'জীত সৃষ্টিমূলক লেখাৰ শিক্ষকৰূপে যোগদন কৰে।
তেখেত ৰয়েল চ'চাইটী অৱ লিটাৰেচাৰ, আমেৰিকান একাডেমী অৱ আৰ্ট্‌ছ এণ্ড লেটাৰ্ছ আৰু গ্ৰিটন কলেজ, কেমব্ৰিজৰ ফেল'।
ওপজা মাটিৰ পৰা বিশ্বখনৰ য'লৈকে ভূপেন হাজৰিকা গৈছিল তাৰেই আকাশ-বতাহ, সমাজ, সভ্যতা, সংস্কৃতি সকলোকে আকোঁৱালি লৈ গীত ৰচি মৃত্যুপৰ্যন্ত গাই গৈছিল।
তেওঁৰ গীত সমূহত দেশ-জাতিৰ মানুহক ভালপোৱাৰ কথা, বৰলুইতৰ দুয়োপাৰ উজ্জ্বলাই তোলাৰ কথা, খাটি খোৱা মানুহৰ জীৱনৰ সংগ্ৰামৰ কথা, প্ৰেম তথা একতাৰ এনাজৰীৰে জাতি-জনগোষ্ঠীক বান্ধি ৰখাৰ কথা জানিব পাৰি।
জীৱন যুঁজত ভাগৰি নপৰা সঁচা মানুহৰ কাহিনী যিদৰে তেওঁৰ গীতত বৰ্ণিত হৈছে, একেদৰে প্ৰতিধ্বনিত হৈছে সকলোধৰণৰ সামাজিক বৈষম্য, গাতপাতৰ সংকীৰ্ণতা, অন্যায়-অবিচাৰৰ বিৰুদ্ধে, অন্যায় অবিচাৰৰ বিৰুদ্ধে জাগি উঠাৰ উদত্ত আহ্বান।
বিষয়বস্তুৰ এনে বিশালতা আৰু বৈচিত্ৰ্য অনুসৰি সুধাকণ্ঠজনৰ গীতসমূহক এনেদৰে শ্ৰেণীবিভাগ কৰিব পাৰি:
মাটি, মানুহ আৰু প্ৰকৃতিৰ স্বৰূপ উপলব্ধিৰে বিশ্ব মানৱৰ সপোনক গীতৰ বলিষ্ঠ প্ৰক্ষেপণেৰে তেওঁ জনগণৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে।
সমাজৰ সকলো লোক, সকলো জাতীয় সমস্যা, সমাজ, মানুহ, প্ৰেম আদি নতুন নতুন বিষয়বস্তুক গীতৰ জৰিয়তে জীৱন্ত ৰূপ দিয়াত তেওঁৰ গীতক সৰ্ব্বস্তৰলৈ লৈ যাব পাৰিছে।
সংগীতজ্ঞ হিচাবে তেখেতৰ জনপ্ৰিয়তা তেখেতৰ নিজৰ ৰাজ্য অসম, ওচৰ চুবুৰীয়া ৰাজ্য পশ্চিমবংগ আৰু নিজ দেশ ভাৰতৰ উপৰিয়ো বাংলাদেশতো অভিলেখকাৰী।
লোকশিল্পী ভাবে আত্মপ্ৰকাশ কৰা ড॰ হাজৰিকাই সংগীতৰ বিশেষ কোনো আনুষ্ঠানিক শিক্ষা নোহোৱাকৈয়ে নিজৰ প্ৰতিভাৰ বলতে ১৫০০-তকৈও অধিক গান ৰচনা কৰি শ্ৰোতাৰ বিপুল সঁহাৰি লাভ কৰিছিল।
অসমীয়া, বঙালী, হিন্দী, ইংৰাজী আৰু অসম আৰু ওচৰ চুবুৰীয়া জনজাতিসকলৰ ভাষাত সংগীত ৰচনা কৰি, সুৰ দি আৰু গাই গৈছে।
নিজৰ কণ্ঠ, কথা সুৰ তথা গায়ন শৈলীৰে দেশে বিদেশে গীত পৰিৱেশন কৰি ড॰ হাজৰিকাই হাজাৰ হাজাৰ জনতাক আপ্লুত কৰিছিল।
তেখেতৰ গীতত আছে সময় আৰু সমাজৰ কথা, তেখেতৰ গীতত আছে সম্প্ৰীতি আৰু সমন্বয়ৰ কথা আৰু আছে দেশ আৰু জাতিৰ কাহিনী – লোক জীৱনৰ প্ৰতিচ্ছবি।
দুৰন্ত শিল্পীজনৰ সৃষ্টিয়ে অসমীয়া আধুনিক সংগীতক এক বিশেষ স্থানলৈ উন্নীত কৰাৰ লগতে গীতসমূহ বৰ্তমান এক উচ্চ স্তৰৰ সাহিত্য হৈ পৰিছে।
শিল্পীগৰকীয়ে লোক জীৱনৰ সুৰ বিচাৰি, মানুহে মানুহৰ বাবে অলপ আস্থা বিচাৰি পাহাৰ ভৈয়াম একাকাৰ কৰি সাত সাগৰ তেৰনদী পাৰ হৈ সমন্বয়ৰ বান্ধোনেৰে বান্ধিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছিল।
ল'ৰালিৰ প্ৰথম গীত পৰিৱেশন কৰা মঞ্চতে সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ পৰা আশীৰ্বাদপুষ্ট আৰু জ্যোতিপ্ৰসাদ-বিষ্ণুৰাভাৰ দৰে ব্যক্তিত্বৰ নিকট সান্নিধ্য লাভ কৰা ভূপেন হাজৰিকা হৈছে এজন আন্তৰ্জাতিক খ্যাতিসম্পন্ন শিল্পী।
তেজপুৰত থকা কালছোৱাতে ভূপেন হাজৰিকাই লগ পাইছিল অসমীয়া সংস্কৃতি জগতৰ অন্যতম খনিকৰ ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা আৰু নটসূৰ্য ফণী শৰ্মাক।
'৬২ চনৰ ভাৰত-চীন মাজত হোৱা যুদ্ধত হোৱা জোৱানৰ মৃত্যুৱে তেওঁৰ অন্তৰত গভীৰ দুখৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
ব'মডিলালৈ গৈ তেওঁ মৃত সৈনিকক দেখি লিখিছে, “এইখন মৃতকৰ স্থান.প্ৰচণ্ড শীত.বৰফে ঢকা আঢ়ৈকুৰি ছটা মৃতদেহ কামেং সীমান্তত পৰি আছে.আলচ কৰি অদৃশ্য সীমাৰ লেঠা মাৰিলেই হয় – তাকে নকৰি একেবাৰে তেজপুৰলৈ চোঁচা মৰাত আমাৰ এই উক্তি.”।
শংকৰদেৱক লৈয়েই তেওঁ কুসুম্বৰ পুত্ৰ শ্ৰীশংকৰ গুৰুয়ে,ধৰিলে নামৰে তান বুলি জীৱনৰ প্ৰথম গীতটি ৰচনা কৰিছিল।
অসমৰ গাঁৱৰ সৌন্দৰ্যত মুগ্ধ ড॰ হাজৰিকাই গাঁৱৰ মান ৰাখিবলৈ প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হৈ গীতৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ কৰিছে:
বিস্তীৰ্ণ পাৰৰে অসংখ্য জনৰে.: এই গীতেৰে ভূপেন হাজৰিকাই মানৱ সমাজত নৈতিকতাৰ স্খলন, মানৱতাৰ পতন দেখি বুঢ়া-লুইতক সম্বোধন কৰিছে।