polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
এই বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰি থকা সময়তে ১৯২৫ চনত “ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়”ৰ পৰা এল.টি পৰীক্ষাত সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হৈ হয়।
আৰ্থিক অনাটনৰ বাবে কটন কলেজত বি.এ পাঠ্যক্ৰম অসমাপ্ত কৰি ১৯১৫ চনৰ ৫ জানুৱাৰীত যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চ ইংৰাজী বালক বিদ্যালয়ত সহকাৰী শিক্ষকৰ পদবীত যোগদানেৰে কৰ্ম জীৱনৰ পাতনি মেলে।
১৯৫০ চনত চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণৰ পিছত ধৰ্মীয় পৰম্পৰা অনুসৰি “লেটুগ্ৰাম সত্ৰ”ৰ সত্ৰাধিকাৰৰ নিৰ্মালি গ্ৰহণ কৰি সত্ৰ পৰিচালনাৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে।
এইবোৰৰ উপৰিও মিত্ৰদেৱ মহন্তৰ আৰু যথেষ্ট সংখ্যক সাহিত্য ৰচনা আছে যিবোৰ সংৰক্ষণৰ অভাৱত প্ৰায় নিশ্চিন্ন হৈ পৰিল।
সেইবোৰ যথাক্ৰমে চেঁচা জ্বৰ, টিপ চহী, মেলটৰী, বাটৰ সখা, কুৰুসন্ধ্যা, হাতী দাঁতে হাতী দাঁতে, এক দেৱ, সেন্দূৰী আলি, বৈকুণ্ঠ প্ৰয়াণ, ঘোচামৰ জৰী, মেখেলী পুৰাণ, অম্বা, ৰুক্মিণীহৰণ, কিস্কিন্ধ্যা কাণ্ড, বোম ফটকা, অচিন কাঠৰ থোৰা, ধোদৰ আলি, শ্ৰীমতী, ক্ষেত্ৰ কলংক বা অভিমন্যু বধ, ৰজা হৰিশ্চন্দ্ৰ, কবিতাৰ থুপি, সুৰা সংহাৰ, লংকা দাহ, এক দেউ এক সেউ, বৰ্ষচ্ক্ৰ ফলাফল, জিলিমিলি, কালীয়দমন আৰু চন্দিতা।
মিত্ৰদেৱ মহন্ত , সম্পূৰ্ণ নাম মিত্ৰদেৱ মহন্ত অধিকাৰী অসমৰ এজন বিখ্যাত কবি, সাহিত্যিক, নাট্যকাৰ তথা অভিনেতা।
তেওঁ দুবাৰকৈ অসম সাহিত্য সভাৰ উপ-সভাপতি আৰু চাৰি বছৰকাল অসম সাহিত্য সভাৰ সহঃ সম্পাদকৰ পদত অধিষ্ঠিত আছিল।
মিত্ৰদেৱ মহন্তই ১৯২০ চনত শিৱসাগৰ জিলাৰ গোহাঁই গাঁৱৰ “চুপহা সত্ৰ”ৰ সত্ৰাধিকাৰ প্ৰয়াত দেৱদত্ত মহন্তৰ একমাত্ৰ কন্যা প্ৰয়াত লক্ষ্মীপ্ৰিয়া দেৱীৰ লগত বৈবাহিক জীৱন আৰম্ভ কৰে।
১৯৪৭ চনতেই মহেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰে হাইস্কুলীয়া শিক্ষা লাভ কৰা সময়তে 'লাচিত বৰফুকন' নামৰ এখন নাটক লিখিছিল।
বৰঠাকুৰে ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ 'কাবুলীৱালা' গল্পৰ আধাৰত এখন একাংকিকা, কলেজীয়া ছাত্ৰাৱস্থাত 'মকৰাজাল' নামৰ আন এখন একাংকিকা নাটক লিখিছিল।
উপন্যাস সম্ৰাট ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ 'ৰঙিলী' উপন্যাসখনি আনাতাঁৰ অভিযোজনাৰে তেখেতে আকাশবাণীৰ নাট্যকাৰ হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
তেখেতে হাস্য-ব্যংগৰ মৃদু মৃদু অস্ত্ৰেৰে সামাজিক, ৰাজনৈতিক অন্যায়-অবিচাৰৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰি এক বিশেষ কৃতিত্বৰ পৰিচয় দি আহিছে।
সমাজ জীৱনৰ সংঘাত, ব্যক্তি আৰু সমাজৰ দ্বন্দ্ব, পাৰিবাৰিক সমস্যা, নতুন আৰু পুৰণিৰ সংঘাত, পৰম্পৰাৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা প্ৰদৰ্শনেৰে যুক্তিনিষ্ঠ সহাকাৰে বৰঠাকুৰে বিভিন্ন নাটক লিখি নাট্যজগত জিলিকাই গৈছে।
স্বৰচিত কাহিনীৰ উপৰিও বিশ্ববিখ্যাত উপন্যাস, ঘটনা, চৰিত্ৰসমূহক লৈ নাট ৰচনা কৰি তেখেতে অসমীয়া নাট্য সাহিত্যক এক নতুন গতি প্ৰদান কৰিলে।
'আজলী নবৌ' আৰু 'ককাদেউতা নাতি আৰু হাতী'কে মুখ্য কৰি কেইবাখনো অসমীয়া বোলছবিৰ চিত্ৰনাট্য-সংলাপ মহেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰে লিখিছিল।
বিশ্বখ্যাত নাট্যকাৰ উইলিয়াম শ্বেইকছপীয়েৰৰ যাউতীযুগীয়া সৃষ্টি 'হেমলেট' আৰু 'অথেল’' নামৰ নাটক দুখনৰো নাট্যৰূপ দিছিল মহেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰে।
জাহ্নু বৰুৱাৰ অসমীয়া ছবি 'সাগৰলৈ বহু দূৰ'ৰ নাম একে ৰাখি তেওঁ সেইখনো নাটক হিচাপে মঞ্চস্থ কৰোৱাইছিল।
মহেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰ একাধাৰে এজন অসমীয়া শিক্ষক, নাট্যকাৰ, নাট্য-প্ৰযোজক, গুৱাহাটী দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰৰ সহকাৰী সঞ্চালক আছিল।
তেওঁ অসম নাট্য সন্মিলনৰ সভাপতি হিচাপে কৃতিত্বৰে দায়িত্ব সম্পন্ন কৰা অসমৰ নাট্যজগতৰ উপৰিও অসমীয়া বোলছবি জগতৰো স্বনামধন্য।
তেওঁ ১৯৮৯ চনত অসমৰ শ্ৰেষ্ঠ ভ্ৰাম্যমাণ নাটকৰ বঁটা 'মুখ্যমন্ত্ৰী' নাটক খনিৰ বাবে লাভ কৰিছিল আৰু ২০০১ চনত তেওঁ অসম শিল্পী দিৱস বঁটাৰে সন্মানিত হৈছিল।
১৯৬৭ চনত তেওঁ আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰত সহকাৰী সম্পাদক হিচাপে যোগদান কৰে আৰু পাছত নাট্য-প্ৰযোজক, সহকাৰী কেন্দ্ৰ সঞ্চালক, কলিকতা আৰু উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল উপ-সঞ্চালক প্ৰধানৰ কাৰ্যালয় আৰু গুৱাহাটীত কাৰ্যনিবাহ কৰে।
আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰদ্বাৰা প্ৰচাৰিত ব্যংগাত্মক অনুষ্ঠান 'নোকোৱাই ভাল'ৰ জৰিয়তে এসময়ত মহেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰ অতি জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল।
এই ঠাই অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পশ্চিম ছিয়াং জিলাৰ দক্ষিণ সীমান্তৰ চিলাপথাৰ নামৰ ঠাইৰ পৰা কেইমাইলমান উত্তৰ-পূবত অৱস্থিত।
এই থানৰ ধ্বংসাৱশেষসমূহে ইয়াক ১৩-১৪ শতিকাৰ কোনোবা এজন চুতীয়া ৰজাই নিৰ্মাণ কৰা বুলি প্ৰতিয়মান কৰিছে।
মন্দিৰৰ শিলত উদ্ধাৰ হোৱা কিছুমান বিশেষ চিহ্ন পুৰ্বৰ চুতীয়া ৰাজ্যৰ অন্য ঠাই যেনে শদিয়াৰ তাম্ৰেশ্বৰী, বুঢ়া-বুঢ়ী থান, নক্সাপৰ্বত, ইত্যাদিত দেখা পোৱা যায়।
ইয়াৰ ভিতৰতে তাম্ৰেশ্বৰীৰ চিহ্ন বোৰ ১৪৪২ খৃষ্টাব্দত চুতীয়া ৰজা মুক্তধৰ্মনাৰায়ণে নিৰ্মাণ কৰা দেৱালত দেখা পোৱা গৈছিল।
উল্লেখযোগ্য যে ১০ শতিকাত লিখা কালিকা পুৰাণত তাম্ৰেশ্বৰী মন্দিৰৰ বিষয়ে আছে যদিও মালিনী থানৰ কথা‌ পোৱা নাযায়।
‌ উল্লেখযোগ্য যে চুতীয়া ৰজা সকলে নিজকে ভীষ্মক ৰজাৰ বংশৰ বুলি চিনাকি দিছিল, যাৰ বাবে পৰবৰ্তী কালত এই থান খনৰ লগত ভীষ্মকৰ জীয়ৰী ৰুক্মিণীৰ লোক বিশ্বাস জড়িত হয়।
ইয়াৰে ভিতৰত দুটা গৃহ মুখ্য মন্দিৰ স্থলত অৱস্থিত আৰু তৃতীয়তো সেই স্থলৰ পৰা উত্তৰ-পশ্চিম দিশত অৱস্থিত।
এই ঠাইত উদ্ধাৰ হোৱা আন মূৰ্তি বোৰৰ ভিতৰত উল্লেখনীয় হৈছে দুৰ্গা, শিৱ, লক্ষ্মী, সৰস্বতী, সূৰ্য্য, গণপতি, ইন্দ্ৰ আৰু ব্ৰহ্মা।
ভৌগোলিক আয়তনৰ ফালৰ পৰা ভাৰত পৃথিৱীৰ ভিতৰত সপ্তম বৃহত্তম ৰাষ্ট্ৰ, জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা দ্বিতীয় তথা সৰ্ববৃহৎ গণতন্ত্ৰ।
দক্ষিণে ভাৰত মহাসাগৰ, পশ্চিমে আৰৱ সাগৰ আৰু পূবে বঙ্গোপ সাগৰৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত ভাৰতৰ মুঠ উপকূলৰ দৈৰ্ঘ্য হ'ল ৭,৫১৭ কিলোমিটাৰ ।
এই দেশৰ চাৰিসীমাত অৱস্থিত ৰাষ্ট্ৰসমূহ হ'ল- পশ্চিমে পাকিস্তান, উত্তৰ-পূবত চীন, নেপাল আৰু ভূটান, পূবে বাংলাদেশ আৰু ম্যানমাৰ।
ভাৰত মহাসাগৰৰ মাজত অৱস্থিত শ্ৰীলঙ্কা, মালদ্বীপ আৰু ইন্দোনেচিয়া লগতে থাইলেণ্ড ভাৰতৰ নিকতৱৰ্তী ৰাষ্ট্ৰ।
হিন্দু সভ্যতাৰ বসতি অঞ্চল তথা ঐতিহাসিক বাণিজ্য পথ আৰু একাধিক বিশাল সাম্ৰাজ্যৰ পটভূমি ভাৰতীয় উপমহাদেশ ইয়াৰ সুদীৰ্ঘ অৰ্থনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ বাবে সুপৰিচিত।
পৃথিৱীৰ চাৰি প্ৰধান ধৰ্ম- হিন্দু, বৌদ্ধ ধৰ্ম, জৈন ধৰ্ম আৰু শিখ ধৰ্মৰ উৎপত্তি ভাৰতত।
মধ্যযুগৰ আৰম্ভণিতে খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম, ইছলাম, ইহুদী আৰু পাৰ্চী ধৰ্মই ভাৰতৰ দক্ষিণ আৰু পশ্চিম উপকূলত প্ৰৱেশ কৰে আৰু বিধিতাময় ভাৰতীয় সভ্যতাৰ সৃষ্টি কৰে।
অষ্টাদশ শতিকাৰ প্ৰথম ভাগত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী ভাৰতত প্ৰৱেশ কৰে আৰু লাহে লাহে ভাৰতৰ ভূ-খণ্ডক নিজৰ অধীন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
অৱশেষত অহিংস গৌৰৱময় স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ ফলত ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত ভাৰতে এখন স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
উল্লেখযোগ্য যে 'দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী' আৰু 'দমন আৰু দিউ' নামৰ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল দুটা একেলগ কৰি 'দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী আৰু দমন আৰু দিউ' নামৰ এটা কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল গঠনৰ প্ৰস্তাৱৰ কথা ভাৰত চৰকাৰে ২০১৯ চনৰ জুলাই মাহত ঘোষণা কৰিছিল ।
২০২০ চনত মহাৰাষ্ট্ৰৰ ধুলে জিলাৰ ময়ূৰেশ আগৰৱাল নামৰ এজন শিক্ষকে আৰ.টি.আই. ৰ অধীনত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় খেল হকী হয় নে নহয় এই সন্দৰ্ভত উত্তৰ বিচাৰি কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ক্ৰীড়া আৰু যুৱ কল্যাণ মন্ত্ৰালয়লৈ আবেদন জনায়।
তাৰ উত্তৰত চৰকাৰে জানিবলৈ দিয়ে যে ভাৰত চৰকাৰৰদ্বাৰা হকী এতিয়াও ৰাষ্ট্ৰীয় খেল হিচাপে অনুমোদিত বা গৃহীত হোৱা নাই।
ভাৰতীয় মহাকাব্য আৰু ভাৰতৰ সংবিধান দুয়োটাতে উল্লেখ কৰা ভাৰত শব্দটো, বহু ভাৰতীয়েই ভিন্ন ভাষাত ব্যৱহাৰ কৰে ।
বিবেকানন্দৰ বিজ্ঞানৰ প্ৰতি থকা দৃষ্টিভংগী আৰু নেতৃত্বসূলভ গুণত মুগ্ধ হৈ টাটাই বিবেকানন্দক তেওঁৰ অভিযানৰ পথ প্ৰদৰ্শক হিচাপে বিচাৰিছিল।
বিবেকানন্দই টাটাৰ এই প্ৰকল্পক উৎসাহেৰে সমৰ্থন জনালে আৰু টাটাই দেশৰ বৈজ্ঞানিক সামৰ্থ্যক আগবঢ়াই নিয়াৰ উদ্দেশ্য আগত ৰাখি উচ্চ শিক্ষা আৰু উন্নত গৱেষণাৰ এক প্ৰতিষ্ঠান স্থাপনৰ বাবে সুচিন্তিত আঁচনি প্ৰস্তুত কৰিবলৈ এখন অস্থায়ী সমিতি গঠন কৰিলে।
নোবেল বটাঁপ্ৰাপক প্ৰসিদ্ধ বিজ্ঞানী ছাৰ ৱিলিয়াম ৰামছে' ক এই প্ৰতিষ্ঠানটি স্থাপনৰ বাবে এখন উপযুক্ত ঠাই নিৰ্বাচন কৰি দিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হ'ল আৰু তেওঁ ইয়াৰ বাবে বাংগালোৰক সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ স্থান হিচাপে পৰামৰ্শ আগবঢ়ালে।
উদ্যোগপতি জামচেদজী টাটা, স্বামী বিবেকানন্দ, মাইচোৰৰ ৰজা শ্ৰী কৃষ্ণৰাজা উদিয়াৰ আৰু তেখেতৰ মাতৃ, ভাৰতৰ ভাইচৰয় লৰ্ড কাৰ্জন আদিৰ সহযোগ আৰু পৃষ্ঠপোষকতাত প্ৰতিষ্ঠানটি ১৯০৯ চনৰ ২৭ মে'ত প্ৰতিষ্ঠাপিত হৈছিল।
ৰসায়ন বিজ্ঞান আৰু ইলেক্ট্ৰ-টেকনলজী - এই দুটা বিভাগেৰ আৰম্ভ হোৱা এই প্ৰতিষ্ঠানটোৰ প্ৰথম সঞ্চালক আছিল মৰীচ . ট্ৰাভাৰ।
প্ৰতিষ্ঠানটোত জীববিজ্ঞান, ৰসায়ন বিজ্ঞান, বিদ্যুৎ বিজ্ঞান আদি ৭টা বিভাজনত বৰ্তমান মুঠ ৪৫টা বিভাগ আছে।
ইয়াত বিজ্ঞান তথা প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ বিভিন্ন বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ আৰু ডক্টৰেট পৰ্য্যায়ৰ পাঠ্যক্ৰম আছে।
তথোপযুক্ত পুথিভৰাল আৰু কম্পিউটাৰৰ সুবিধাৰে সম্বৃদ্ধ প্ৰতিষ্ঠানটোত ২০০৬ চনৰপৰা ভাৰত চৰকাৰৰ সাহায্যত ইয়াৰ গৱেষণাগাৰসমূহৰ নবীকৰণৰ কাৰ্য্য চলি আছে।
এই শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানটিৰ বাবে ভূমি আৰু অন্যান্য সুবিধাসমূহ মহীশূৰ ৰ মহাৰাজ আৰু টাটাই নিজে দান কৰিছিল।
এই যাত্ৰাতে তেওঁলোকৰ মাজত হোৱা বৈঠকত টাটাই ভাৰতবৰ্ষলৈ তীখা উদ্যোগ অনাৰ পৰিকল্পনাৰ বিষয়ে আলোচনা হৈছিল।
তেওঁ কৃপাবৰ বৰবৰুৱা ছদ্মনামত অসংখ্য হাস্যাত্মক ৰচনা লিখি থৈ গৈছে – “কৃপাবৰ বৰুৱাৰ ওভতনি”, “বৰবৰুৱা বুলনি”, “কৃপাবৰ বৰবৰুৱাৰ ভাবৰ বুৰবুৰণি” , “বৰবৰুৱাৰ চিন্তাৰ শিলগুটি” “বৰবৰুৱাৰ সাহিত্যিক ৰহস্য” আৰু “কৃপাবৰ বৰুৱাৰ সামৰণি”।
বুদ্ধিদীপ্ত মন্তব্য, নিৰ্দোষ হাস্যৰস আৰু স্থান বিশেষে কটু ব্যঙ্গ, বেজবৰুৱাৰ নিবন্ধাৱলীৰ প্ৰধান মাধ্যম।
আধুনিকতা আৰু পৌৰানিকতাৰ সমন্বয়ত গঢি উঠা এগৰাকী প্ৰবল আশাবাদী, হাসোদ্দীপ্ত ব্যক্তিৰ স্বাক্ষৰ এই প্ৰবন্ধ সমূহে বহন কৰে।
তেওঁৰ দুটা সুন্দৰ দেশপ্ৰেম মূলক কবিতা হৈছে “অ’ মোৰ আপোনাৰ দেশ” আৰু আনটো “আমি অসমীয়া নহওঁ দুখীয়া,কিহৰ দুখীয়া হ’ম”, ইংৰাজী ১৯৬৮ চনত তেওঁৰ আনখন কবিতা পুথি “পদুমকলি” ছপা হৈ ওলাইছিল, তেওঁৰ “বীণ-ব’ৰাগী” কবিতাটি এটা উল্লেখযোগ্য কবিতা।
“মিলন” পত্ৰিকাৰ চতুৰ্থ বছৰ তৃতীয় সংখ্যাত তেখেতৰ কাব্য গ্ৰন্থ “কদমকলি” সন্দৰ্ভত কৈছিল “কদমকলি হ’ল অসমীয়া সাহিত্য বৃন্দাবনৰ দেৱোপম পদাৰ্থ”
পৌৰাণিক যুগৰ পৰা এতিয়ালৈকে শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ, মাধৱদেৱকে আদি কৰি শ্ৰেষ্ঠ দহজন অসমীয়াৰ ভিতৰত সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাও এজন বুলি কোৱা হয়।
আধুনিক অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ প্ৰতিষ্ঠাত তেওঁৰ অৱদানেই আটাইতকৈ বেছি; অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰতিটো বিভাগতে তেওঁৰ দখল আছিল।
সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই তিনিখন ঐতিহাসিক নাটক ৰচনা কৰিছিল—“চক্ৰধ্বজ সিংহ”, “জয়মতী কুঁৱৰী” আৰু “বেলিমাৰ”।
জয়মতী কুঁৱৰী নাটকখন প্ৰথম আৰু তৃতীয় সাহিত্যসভাৰ অনুষ্ঠানত মনস্থ হোৱাৰ উপৰিও সেই নাটক খনেই অসমৰ প্ৰথম বোলছবিৰূপে পৰিগণিত কৰিছিল-ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাদেৱে।
তেওঁৰ ধেমেলীয়া নাটক কেইখনৰ ভিতৰত “লিতিকাই”, “পাচনি”, “নোমল”, “চিকৰপতি নিকৰপতি”–এই নাটক কেইখনে দৰ্শকক পেটৰ নাৰী ভূৰি চিঙি যোৱাকৈ হহুঁৱাইছিল।
তেওঁৰ গল্পবোৰত সুখ-দুখ,হাঁহি-কান্দোন,জীৱন পৰিক্ৰমাৰ চিত্ৰ ফুটি উঠিছে;তেওঁৰ গল্পবোৰৰ ভিতৰত “ভদৰী” আৰু “মুক্তি” অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰথম আৰু সকলো সময়ৰে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ চুটিগল্প।
তেওঁৰ প্ৰকাশিত সাধুকথাৰ কিতাপ “জুনুকা” , “ককাদেউতা আৰু নাতি ল’ৰা” আৰু “বুঢী আইৰ সাধু”; প্ৰতিটো সাধুকথাই সকলো শ্ৰেণীৰ পাঠকক মুগ্ধ কৰে।
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই লিখি থৈ যোৱা জীৱনীগ্ৰন্থ হ’ল তিনিখন—“ডাঙৰীয়া দীন নাথ বেজবৰুৱাৰ সংক্ষিপ্ত জীৱন চৰিত”, “শঙ্কৰদেৱ”, “মহাপুৰুষ শ্ৰীশঙ্কৰদেৱ আৰু শ্ৰীমাধৱদেৱ”
বেজবৰুৱাদেৱৰ একমাত্ৰ উপন্যাস “পদুম কুঁৱৰী—ঐতিহাসিক সন্দৰ্ভত লিখা এখন প্ৰেম মূলক উপন্যাস-সুখপাঠ্য, মৌলিক ৰচনা হিচাপে এই উপন্যাসখনি অসমীয়া সাহিত্যত জিলিকি থাকিব।
অম্বুবাচীৰ প্ৰথম তিনিদিন চুৱা, চতুৰ্থদিনা শুদ্ধি বুলি কোৱা হয় ৷ অম্বুবাচী সমগ্ৰ উত্তৰ-পূব ভাৰততে পালন কৰা হয়৷ অম্বুবাচীৰ সময়ছোৱাত হাল বোৱা, কোনো ধৰণৰ মাংগলিক কাৰ্য সম্পন্ন কৰা নহয় ৷ এই সময়ছোৱাত মঠ-মন্দিৰৰ দুৱাৰসমূহ বন্ধ থাকে ৷ ঘৰুৱা নীতি নিয়মৰ ক্ষেত্ৰত, মাটিত কোনোধৰণৰ আচাৰ বা টেঙাজাতীয় সামগ্ৰী, লগতে লোহাৰ সামগ্ৰী ৰখা নহয়
অম্বুবাচী মেলা হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ লোকসকলে অম্বুবাচীৰ সময়ত সংগতি ৰাখি শক্তিপূজাৰ স্থান সমূহ আদিত আয়োজন কৰা এক উৎসৱ।
অসমৰ গুৱাহাটীৰ কামাখ্যা মন্দিৰত যথেষ্ট আড়ম্বৰপূৰ্ণভাবে অম্বুবাচীৰ সময়ত অম্বুবাচী মেলাৰ আয়োজন কৰা হয়।
জনবিশ্বাস মতে আহাৰ মাহত মৃগ শিৰা নক্ষত্ৰৰ তিনি পদ শেষ হ’লে চতুৰ্থ পাদৰপৰা আৰম্ভ কৰি আদ্যা নক্ষত্ৰৰ প্ৰথম পাদৰ ভিতৰত পৃথিৱী বা মা ধৰিত্ৰী ঋতুমতী হয়।
চচমা-চকুৱা বান্দৰৰ দেহৰ বৰণ ডাঠ নীলা-মটীয়া, পৃষঠ দিশত বগা৷ স্থানভেদে ইহঁতৰ বৰণৰ উজ্জলতা বা গাঢ়তাৰ পৰিৱৰ্তন হোৱা দেখা যায়৷ ইয়াৰ মূৰ আৰু নেজৰ শেষৰ অংশ দেহৰ বাকীবোৰ অংশতকৈ তুলনামূলকভাৱে ডাঠ৷ বাহু, ঠেং আৰু নেজত ৰূপালী-মটীয়া বৰণ আছে৷ ওঁঠ আৰু চকুৰ চাৰিওফালে থকা অঞ্চল বগা হোৱা দেখা যায়৷ পোৱালীবোৰ জন্মতে কমলা বৰণৰ হয় আৰু তিনি বছৰ বয়সৰ পৰা ইহঁতৰ ৰং সলনি হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে৷মতা প্ৰাণীৰ দেহৰ ওজন প্ৰায় ৭.৩ কি: গ্ৰা: আৰু মাইকীৰ প্ৰায় ৬.২ কি: গ্ৰা
ইয়াক মুলত: বাংলাদেশ, দক্ষিণ চীন, লাওছ, থাইলেণ্ড, ভিয়েটনাম আদি দেশত পোৱা যায়৷ বাংলাদেশত ই ৰ পৰা দক্ষিণত বিস্তৃত হৈ আছে৷
চচমা-চকুৱা বান্দৰ বাংলাদেশ, বাৰ্মা, চীন, ভাৰতবৰ্ষ, থাইলেণ্ড আৰু ভিয়েটনাম ত বিস্তৃত হৈ আছে৷ ভাৰত ত এই প্ৰাণীবিধ ত্ৰিপুৰা, মিজোৰাম আৰু অসমত পোৱা যায় ৷ অসমৰ কাছাৰ, হাইলাকান্দি আৰু কৰিমগঞ্জ অঞ্চল এই প্ৰাণীৰ প্ৰধান বসতিস্হল ৷ চচমা-চকুৱা বান্দৰ প্ৰধানত: চিৰসেউজীয়া অৰণ্যত পোৱা যায় ৷ অসমত এই প্ৰাণীবিধ চিৰসেউজীয়া অৰণ্যৰ বাঁহনিত থকা দেখা যায়
চচমা-চকুৱা বান্দৰ মূলত: পাতভোজী প্ৰাণী ,৷ ই মূলত: গছৰ পাত খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰে৷ অসমৰ অৰণ্যত ই প্ৰধানত : বাঁহৰ গাঁজ খোৱা দেখা যায়৷ চচমা-চকুৱা বান্দৰে সাধাৰণতে ৰাতিপুৱা আৰু গধুলি খাদ্য বেছিকৈ খায় ৷ কেতিয়াবা উপ-গোটত ভাগ হৈ খাদ্যৰ সন্ধান কৰে ৷ শীতকালত গ্ৰীষ্মকাল আৰু বাৰিষাকাল তকৈ অধিক সময় খোৱাত অব্যাহত কৰে
চচমা-চকুৱা বান্দৰ দক্ষিণ এছিয়াত বিস্তৃত হৈ থকা এবিধ বান্দৰৰ প্ৰজাতি৷ এই প্ৰাণীবিধ সম্পৰ্কে বৈজ্ঞানিক তথ্য এতিয়াও সীমিত৷ এই প্ৰজাতিটোৰ চকুৰ চাৰিওদিশে থকা বগা আঁকটো চছমাৰ দৰে দেখা যায় বাবে ইয়াক চচমা-চকুৱা বান্দৰ বুলি অভিহিত কৰা হয়৷ চোৰাংচিকাৰ আৰু বনাঞ্চল ধ্বংসৰ বাবে এই আপুৰুগীয়া প্ৰাণীবিধৰ সংখ্যা দিনে দিনে হ্ৰাস পাই আহিছে৷
ডায়েবেটিচ, গৰ্ভাৱস্থা, শ্বাসজনিত ৰোগত ভোগা লোক আৰু ৰোগ প্ৰতিৰোধৰ কম ক্ষমতা থকা লোকক সহজতে ৰোগাক্ৰান্ত হোৱা দেখা যায়।
সাধাৰণতে দেখা দিয়া উপসৰ্গসমূহ হ'ল - মাংসপেশী কঠোৰ অনুভৱ হোৱা, মাংসপেশীৰ কঁপনি উঠা আৰু চকুলো সঘনাই নিগৰি থকা।
বেলৰ পক্ষাঘাত হৈছে কৰোটিক স্নায়ু নং ৭-এ কাম নকৰাৰ ফলত হোৱা মুখমণ্ডলৰ একপ্ৰকাৰৰ পক্ষাঘাত।
আজিৰ পৰা দুশ বছৰ আগতে স্কটলেণ্ডৰ চাৰ্লছ বে'ল নামৰ চিকিৎসকজনে পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই ৰোগৰ বৰ্ণনা দিছিল কাৰণে ৰোগটোৰ লগত তেওঁৰ নাম যোগ দি "বেলচ্ পালচি" বুলি কোৱা হয়।
আমাৰ হঁহা, মুখৰ বিভিন্ন অংগী-ভংগী কৰা,চকু টিপ মৰা, চকু খোলা-মেলা কৰা আদি সকলো ক্ৰিয়া এই স্নায়ুৰ যোগেদিহে পৰিচালিত হয়।
হাৰপিজ বংশৰ এবিধ বা কেইবাবিধো ভাইৰাচে কৰা সংক্ৰমণৰ ফলত ফেচিয়েল নাৰ্ভৰ এটা অংশ ফুলি উঠে আৰু নাৰ্ভৰ অনিষ্ট হোৱাৰ ফলত লক্ষণসমূহ ফুটি উঠে।
কিন্তু মনত ৰাখিব লাগিব মগজুৰ টিউমাৰ, আঘাত বা সংক্ৰমণৰ দ্বাৰাও ফেচিয়েল নাৰ্ভৰ পেৰালাইচিচ হব পাৰে।
ব্ৰজেন বৰুৱাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু ৰংঘৰ চিনে প্ৰডাকছন্‌ছৰ বেনাৰত নিৰ্মিত এইখন প্ৰথম অসমীয়া থ্ৰিলাৰধৰ্মী চিনেমা আছিল।
আনহাতে অসমৰ এজন প্ৰসিদ্ধ কণ্ঠশিল্পী দ্বিপেন বৰুৱায়ো এই চলচ্চিত্ৰৰ জৰিয়তেই সংগীত জগতত প্ৰথম খোজ দিছিল।
বদমাছসকলৰ চৰ্দাৰ পৰমা হাজৰিকাৰ মুখ মণ্ডল ডা. বেজবৰুৱাৰ সতে মিলি যায় বাবে পৰম হাজৰিকাই ডা. বেজবৰুৱাৰ ছদ্মবেশ গ্ৰহণ কৰে, আৰু ডাক্তৰৰ পদবীত নিজকে বহুৱাই নিজৰ গৰ্হিত কামবোৰ কৰি থাকে।
নিজ পুত্ৰক হেৰুৱাই ললিত দুৱৰা পত্নীয়ে মানসিক ভাৰসাম্য হেৰুৱাই পেলায় আৰু নকল ডাক্তৰক দেখুৱাবলৈ ডিব্ৰুগড়লৈ আহে।
এগৰাকী অধ্যৱসায়ী ডাক্তৰে বিলাতত পঢ়া শেষ কৰি ডিব্ৰুগড়ৰ ওচৰৰে এখন ঠাইত নিজাকৈ এটা গৱেষণাগাৰ খুলি দেশৰ সেৱাত লাগিবলৈ মন কৰে।
তেখেতৰ বাল্যবন্ধু চাহ বগিচাৰ মালিক ললিত দুৱৰা সপৰিয়ালে ডক্তৰ বেজবৰুৱাৰ গৱেষণাগাৰলৈ ফুৰিবলৈ আহোঁতে পুত্ৰ মতি নিৰুদ্দেশ হয়।
প্ৰদীপ ডাঙৰ হৈ ডিব্ৰুগড়লৈ যাওঁতে ঘটনাচক্ৰত পৰম হাজৰিকাৰ প্ৰকৃত সত্য জানিবলৈ পায়, আৰু বদমাছৰ দলটোক পৰাহুত কৰি প্ৰকৃত ডা. বেজবৰুৱাক উদ্ধাৰ কৰে।
এই টাৰ্মিনেলত বেগেজ ট্ৰলী, জিৰণী গ্ৰহণৰ সুবিধা, খোৱা পানী, টেক্সী সেৱা, গ্ৰাহক সুবিধা/সহায়তা তথা সূচনা কেন্দ্ৰ, দূৰভাষ কাউণ্টাৰ, অল্পাহাৰৰ সুবিধা আদি আছে।
এই বিমানবন্দৰৰ নতুন টাৰ্মিনেল ভৱনৰ উদ্ঘাটন লেফ্টেনেণ্ট জেনেৰেল এচ. কে. সিনহা, অসমৰ তৎকালিন ৰাজ্যপাল আৰু উত্তৰ-পূব পৰিষদৰ তৎকালিন অধ্যক্ষ কৰ কমলৰ দ্বাৰা কৰা হৈছিল।
লীলাবাৰী বিমানবন্দৰ ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ নিকটবৰ্তী অসম ৰাজ্যৰ লখিমপুৰ জিলাত অৱস্থিত এটি আন্তৰাজ্যিক বিমানবন্দৰ।
অৰুণাচল প্ৰদেশত বৰ্তমান পৰিচালনত থকা কোনো বিমানবন্দৰ নাই, ৰাজ্যখন কেৱল অসম স্থিত বিমনবন্দৰসমূহৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।
এই বিমানবন্দৰটোৰ পৰা প্ৰায় ২৮ লাখ বৰ্গ নটিকেল মাইলৰ বায়ুক্ষেত্ৰৰ সঞ্চালন নিয়ন্ত্ৰিত হয়।
ইয়াৰ চাৰিসীমা হ'ল উত্তৰে ধেমাজি জিলা, দক্ষিণে চৰাইদেউ জিলা আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ টিৰাপ জিলা, পূবে তিনিচুকীয়া জিলা, আৰু পশ্চিমে শিৱসাগৰ জিলা আৰু চৰাইদেউ জিলা।
ইয়াৰ চাৰিসীমা হ'ল উত্তৰে ধেমাজি জিলা, দক্ষিণে চৰাইদেউ জিলা আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ টিৰাপ জিলা, পূবে তিনিচুকীয়া জিলা, আৰু পশ্চিমে শিৱসাগৰ জিলা।
ডিব্ৰুগড় জিলাৰ মূল অধিবাসীসমূহ হৈছে আহোম, চুতীয়া, কৈৱৰ্ত, সোণোৱাল কছাৰী, মটক, মৰাণ জনগোষ্ঠীৰ লোক।
ডিব্ৰু-ছৈখোৱা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, দিহিং-পাটকাই অভয়াৰণ্যৰ অংশবিশেষ ডিব্ৰুগড় জিলাত অৱস্থিত।
ফাৰ্মি-ডিৰাক পৰিসংখ্যা বা বসু-আইনষ্টাইন পৰিসংখ্যা কেৱল তেতিয়াহে ব্যৱহাৰ হয় যেতিয়া কোৱাণ্টাম প্ৰভাৱৰ পৰিমাণ বেছি হয় আৰু অধ্যয়ণ কৰিব লগা কণাসমূহ একে আৰু পৰষ্পৰৰ পৰা পৃথক বুলি দেখুৱাব নোৱৰা হয়।
ইয়াত ” হৈছে কোৱাণ্টাম ঘনত্ব যাৰ বাবে দুটা কণাৰ মাজৰ দূৰত্ব তাপীয় ডি ব্ৰগলি তৰংগদৈৰ্ঘৰ সমান, যাতে কণাসমূহৰ তৰংগ ফলনসমূহে ইটোৱে সিটোক স্পৰ্শ কৰে কিন্তু ওপৰা ওপৰি নহয়।
ফাৰ্মি-ডিৰাক পৰিসংখ্যা পাউলিৰ নিষেধ নীতি মানি চলা ফাৰ্মিয়ন আৰু বসু-আইনষ্টাইন পৰিসংখ্যা ব'ছন ত প্ৰয়োগ হয়।
যিহেতু কোৱান্টাম ঘনত্ব তাপৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল উচ্চ উষ্ণতাত সৰহ সখ্যক প্ৰণালীয়েই শ্বেত বামণৰ দৰে অতি ঘণত্ব বিশিষ্ট নোহোৱালৈকে ধ্ৰুপদী সীমা মানি চলে।
ফাৰ্মি-ডিৰাক পৰিসংখ্যা আৰু বসু-আইনষ্টাইন পৰিসংখ্যা দুয়োবিধেই উচ্চ উষ্ণতা আৰু নিম্ন চাপত মেক্সৱেল-ব’ল্টজমেন পৰিসংখ্যালৈ পৰিৱৰ্তিত হয়।
প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁ কৰা ভুলটো আছিল, তেওঁ ধৰি লৈছিল যে দুটা মুদ্ৰা ওপৰলৈ দলিয়ালে দুটা "হে'ড" পোৱাৰ সম্ভাৱনা তিনি ভাগৰ এভাগ, সম্ভাৱিতা তত্বৰ সাধাৰণ জ্ঞান থকা সকলোৱে জানে যে এইটো আছিল ভুল।
বসুৱেই প্ৰথম এই কথা কৈছিল যে হাইজেনবাৰ্গৰ অনিশ্চয়তা নীতি মানি চলা অণুবীক্ষণিক কণা সমূহৰ বাবে মে'ক্সৱেল-ব’ল্টজমেন বিতৰণ সঠিক বিতৰণ প্ৰণালী নহয়।
সেয়ে তেওঁ ফে'জ স্পে'চ(এনে এক অৱস্থান, য’ত কোনো এটা প্ৰণালীৰ সকলোবিলাক অৱস্থা বৰ্ণনা কৰিব পৰা যায়)ত কণাসমূহ পোৱাৰ সম্ভাৱিতাতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে, য’ত প্ৰতিখন এনে স্পে'চৰ আয়তন হয় ³, আৰু কণাৰ নিৰ্দিষ্ট স্থান আৰু নিৰ্দিষ্ট ভৰবেগৰ ধাৰণা বাদ দিয়ে।
ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ত তেজষ্ক্ৰিয়তা আৰু অতি বেঙুণীয়া তৰংগ দৈৰ্ঘত ৰে'লি-জিন সূত্ৰৰ অ-প্ৰযোজ্যতা বৰ্ণনা কৰোঁতে সত্যেন্দ্ৰনাথ বসুৱে তেওঁৰ ছাত্ৰসকলক বুজাব খুজিছিল যে তেতিয়াৰ প্ৰচলিত সূত্ৰসমূহ এই পৰিঘটনা ব্যাখ্যা কৰিবলৈ অক্ষম, কিয়নো এইবোৰে দেখুওৱা ফলসমূহ পৰীক্ষাত পোৱা ফলসমূহতকৈ ভিন্ন।
অৱশ্যে বক্তব্যত বসুৱে আগবঢ়োৱা তেওঁৰ সূত্ৰই যদিও পৰীক্ষাত পোৱা তথ্যৰ সতে একে তথ্য দিছিল কিন্তু তেওঁ এই সূত্ৰত ভুল ধৰা পৰিছিল (পাছত তেওঁ প্ৰৱন্ধ "প্লাংকচ ল’ এণ্ড হাইপ’থেচিছ অৱ লাইট কোৱাণ্টা"ত তাৰ শুধৰণি প্ৰকাশ কৰিছিল।
ব'ছন সমূহে ফাৰ্মিয়নৰ দৰে পাউলিৰ নিষেধ নীতি মানি নচলে: অৰ্থাত একেটা অৱস্থাতে একে সময়তে যিকোনো সংখ্যক কণা থাকিব পাৰে।
সেইয়েহে অতি কম তাপমাত্ৰাত ব’ছনে ফাৰ্মিয়নতকৈ বেলেগ ব্যৱহাৰ কৰে; এই অৱস্থাত আমি সকলোবোৰ ব'ছন কণাক একেটা কম শক্তিৰ অৱস্থাত কেন্দ্ৰীভূত হোৱা দেখা পাওঁ, এই পৰিঘটনাক বসু-আইনষ্টাইন ঘণীভৱণ বোলা হয়।
সেইসময়ৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ বিখ্যাত আলোচনী সমূহে প্ৰথমে বসুৰ প্ৰৱন্ধটো প্ৰকাশ কৰিব বিচৰা নাছিল।
অৱশেষত তেওঁ প্ৰৱন্ধটো আইনষ্টাইনলৈ প্ৰেৰণ কৰে; আৰু আইনষ্টাইনে ততালিকে তেওঁৰ ধাৰণা শুদ্ধ বুলি মানি ল’লে আৰু অৱশেষত বসুৱে পাবলগীয়া সন্মান অৰ্জন কৰে; আলোচনীত আইনষ্টাইনৰ প্ৰৱন্ধৰ সৈতে একেলগে বসুৰ প্ৰৱন্ধ প্ৰকাশ পায়।
ইয়াৰ আগতে বসুৱে আইনষ্টাইনৰ সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদৰ সুত্ৰক জাৰ্মান ভাষাৰ পৰা ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছিল।
প্ৰথম অৱস্থাত "বসুৰ ভুল" ধাৰণাই শুদ্ধ তথ্য দিয়াৰ কাৰণ হৈছে ফ’টনসমূহ পৰষ্পৰৰ পৰা পৃথক বুলি দেখুৱাব নোৱৰা কণা, সমান শক্তি বিশিষ্ট দুটা ফ’টনৰ নিৰ্দিষ্ট এটাক কোনোৱেই চিনাক্ত কৰি উলিয়াব নোৱাৰে।
একেদৰে মুদ্ৰাৰ এটাই যদি ফ’টন আৰু আনটোৱে ব'ছনৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰৈবলৈ লয়, তেনেহ’লে ই দুটা হে'ড পোৱাৰ সম্ভাৱনা এক তৃতীয়াংশ কৰি তুলিব ।
কেবাটাও শক্তি স্তৰক ধৰা হওক, আৰু এই বিভিন্ন স্তৰ সমূহক ৰে সূচিত কৰা হ’ল, ধৰা হ’ল প্ৰতিটো শক্তি স্তৰৰ শক্তি , প্ৰত্যেক স্তৰত থকা মুঠ কণাৰ সংখ্যা , আৰু প্ৰত্যেকটো স্তৰত থকা মুঠ উপ-স্তৰৰ সংখ্যা লগতে ধৰা হওক এই সকলোবোৰ উপস্তৰৰ শক্তি সমান।
যিহেতু ব”ছন সমূহক পৰষ্পৰৰ পৰা পৃথক বুলি দেখুৱাব নোৱৰি গতিকে এটা উপস্তৰত টা কণাক মাত্ৰ এক প্ৰকাৰেহে বিতৰণ কৰিব পাৰি , , গতিকে টা কণাক দূটা উপস্তৰত মুঠ
এই ধাৰণাকে আইনষ্টাইনে কণাৰ পৰা পৰমাণুলৈ প্ৰসাৰিত কৰে যি পাছলৈ বসু-আইনষ্টাইন ঘণীভৱণৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়াই।
বসু-আইনষ্টাইন ঘণীভৱণ হৈছে একে অৱস্থাতে ঘণীভূত হৈ থকা ব'ছন কণা , ১৯৯৫ চনত পৰীক্ষাৰে ইয়াক দেখুওৱা হয়।
পৰিসাংখ্যিক পদাৰ্থ বিজ্ঞান বা পৰিসাংখ্যিক বল বিজ্ঞানত বসু-আইনষ্টাইন পৰিসংখ্যা বা "– পৰিসংখ্যা"ই তাপীয় সাম্য অৱস্থাত একে আৰু পৰষ্পৰৰ পৰা পৃথক বুলি দেখুৱাব নোৱৰা ব'ছন কণাৰ বিভিন্ন শক্তি স্তৰত পৰিসাংখ্যিক বিতৰণ নিৰ্ণয় কৰে।
পদাৰ্থৰ আন আন অৱস্থাবোৰ যেনে ব’ছ-আইনষ্টাইন ঘনীভৱন, নিউট্ৰণ তৰা আৰু কোৱাৰ্ক-গ্লুৱন প্লাজমা, আদি সম্ভৱপৰ বুলি ধাৰণা কৰা হয়; কিন্তু সাধাৰণ পৰিবেশত এই অৱস্থাবোৰৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰা নাযায়।
বেৰিয়নিক পদাৰ্থৰ সৰহখিনিয়েই উষ্ণ প্লাজমা অৱস্থাত, অতি পাতল আন্তঃনাক্ষত্ৰিক মাধ্যম আৰু অতি গধুৰ তৰা হিচাপে বিশ্ব-ব্ৰক্ষ্মাণ্ডত বিদ্যমান।
কঠিন অৱস্থাটোত পদাৰ্থৰ আয়তন আৰু আকৃতি সুদৃঢ় ; জুলীয়া অৱস্থাটোত পদাৰ্থৰ আয়তন অতি সামান্যভাৱে পৰিবৰ্তনীয় আৰু ই পাত্ৰৰ আকৃতি ধাৰণ কৰে আৰু গেছীয় অৱস্থাটোত পদাৰ্থ বিয়পি গৈ পাত্ৰৰ আয়তন আৰু আকৃতি ধাৰণ কৰে।
যিকোনো পদাৰ্থৰ অৱস্থা বা দশাৰ পৰিবৰ্তন চাপ আৰু উষ্ণতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে, আৰু এই চৰ্ত দুটাৰ বাবেহে আন এটা দশালৈ সংক্ৰমণ ঘটে।
এটা দশাৰ পৰিবৰ্তনে পদাৰ্থ এটাৰ আকাৰৰ পৰিবৰ্তন সূচিত কৰে আৰু ইয়াক পদাৰ্থবিধৰ ধৰ্মৰ তাত্‌ক্ষণিক পৰিবৰ্তনৰপৰা জানিব পাৰি।
জাতীয় জৰুৰী অৱস্থা ঘোষণা: ৩৫২, নং অনুচ্ছেদ অনুসৰি ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে জাতীয় জৰুৰীকালীন অৱস্থা ঘোষণা কৰিব পাৰে।
দেশত অভ্যন্তৰীণ বিশৃংখলতাৰ উদ্ভৱ হ'লে বা বিদেশী ৰাষ্ট্ৰ আক্ৰমণ ফলত দেশৰ নিৰাপত্তা বিপদাপন্ন হলে, ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে জাতীয় জৰুৰীকালীন অৱস্থা ঘোষণা কৰিব পাৰে।
দেশত অভ্যন্তৰীণ বিশৃংখলতা আৰু বিদেশী ৰাষ্ট্ৰৰ আক্ৰমণ নঘটাকৈও ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে জাতীয় জৰুৰী অৱস্থা ঘোষণা কৰিব পাৰে, যদি তেনে ঘটনা ঘটা সম্ভাৰনা দেখা দিয়ে, সংবিধানৰ ৪২-তম সংশোধন অনুসৰি ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে এনে জৰুৰী অৱস্থা সমগ্ৰ দেশৰ বাবে ঘোষণা নকৰি দেশৰ যি আঞ্চলত সশস্ত্ৰ বিদ্ৰোহ দেখা দিয়ে সেই অঞ্চলত ঘোষণা কৰিব পাৰে।
সংবিধানৰ ৪৪-তম সংশোধন অনুযায়ী ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে জাতীয় জৰুৰী অৱস্থা ঘোষণা কৰিবলৈ মন্ত্ৰী-পৰিষদে লিখিত অনুৰোধ কৰিলেহে ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে এনে জৰুৰী অৱস্থা ঘোষণা কৰিব পাৰে।
জাতীয় জৰুৰীকালীন অৱস্থা ঘোষণাৰ এমাহৰ ভিতৰত প্ৰতিখন সদনত মুঠ সদস্যৰ আধাতকৈ বেছি আৰু অধিৱেশনত উপস্থিত থকা সদস্যৰ দুই-তৃতীয়াংশ ভোটৰ দ্বাৰা অনুমোদিত হ’ব লাগে, অন্যথা এমাহ উকলি যোৱাৰ পিছত জৰৰীকালীন অৱস্থা অচল হৈ পাৰে।
এনে জৰুৰী অৱস্থা ছয়মাহতকৈ অধিক কাল চলাই যাবলৈ হলে, প্ৰতি ছয় মাহৰ মূৰে মূৰে সংসদৰ নতুন অনুমোদনৰ প্ৰয়োজন হয়।
জাতীয় জৰুৰী অবস্থা ঘোষণাৰ সময়ত লোকসভা ভংগ অৱস্থাত থাকিলে বা ভংগ হ'লে ৰাজ্যসভাই এমাহৰ ভিতৰত অনুমোদন জনাব লাগে আৰু নৱ গঠিত লোকসভাৰ দ্বাৰা অধিৱেশন বহাৰ ৩০ দিনৰ ভিতৰত অনুমোদিত হ'ব লাগে, নহলে ৩০ দিন উকলি যোৱাৰ পিছত অচল, হৈ পৰে।
ৰাজ্যৰ সাংবিধানিক অচলাৱস্থাৰ বাবে জৰুৰী অৱস্থা:সংবিধানৰ ৩৫৬ নং অনুচ্ছেদ অনুসৰি ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ৰাজ্যিক জৰুৰী অৱস্থা ঘোষণা কবে।
কোনো ৰাজ্যৰ বাজ্যপালে প্ৰশাসনযন্ত্ৰ অচল হোৱা বুলি বা প্ৰশাসনযন্ত্ৰ সংবিধানৰ মতে পবিচালিত হোৱা নাই বুলি বাষ্ট্ৰপতিৰ ওচৰত প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিলে বা আন প্ৰকাৰে ৰাজ্যৰ প্ৰশাসনযন্ত্ৰ বিকল হোৱা বুলি বাষ্ট্ৰপতিয়ে বিবেচনা কৰিলে, তেওঁ সেই ৰাজ্যত ৰাজ্যিক জৰুৰী অৱস্থা ঘোষণা কৰিব পাৰে।
ৰাষ্ট্ৰপতি শাসন প্ৰৱৰ্তন হ'লে ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ৰাজ্যখনৰ শাসন ক্ষমতা সম্পূৰ্ণৰূপে বা আংশিকভাবে নিজৰ হাতত লব পাৰে।
ৰাজ্যিক জৰুৰী অৱস্থা ঘোষণা কৰা দিনৰ পৰা দুমাহৰ ভিতৰত দুয়ো সদনৰ দ্বাৰা অনুমোদিত হ'ব লাগে, নহলে দুমাহ অতিক্ৰম কৰাৰ পিছত এনে ঘোষণা আপোনা-আপুনি বাতিল হয়।
ৰাজ্যিক জৰুৰী অৱস্থা ঘোষণা কৰাৰ সময়ত লোকসভা ভংগ অৱস্থাত থাকিলে নাইবা ঘোষণা কৰাৰ দুই মাহৰ ভিতৰত ভংগ হ'লে, এনে ঘোষণা ৰাজ্যসভায় গৃহীত হ'ব লাগে আৰু নৱ-গঠিত লোকসভাৰ প্ৰথম অধিৱেশন বহাৰ দিনৰ পৰা ৩০ দিনৰ ভিতৰত অনুমোদিত হ'ব লাগে।
ছয় মাহতকৈ অধিকঁকাল ৰাজ্যিক জৰুৰী অৱস্থা চলাই যাবলৈ হ'লে প্ৰতি ছা মাহৰ অন্তৰে অন্তৰে সংসদে অনুমোদন কৰিব লাগে।
নিৰ্বাচন আয়োগে এবছৰৰ ভিতৰত বিধানসভা নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত কৰা সম্ভৱ নহয় বুলি প্ৰমাণ পত্ৰ দিলে সংসদে ইয়াৰ ম্যাদ উদ্ধতম তিনি বছৰ পৰ্যন্ত বৃদ্ধি কৰিব পাৰে।
অৰ্থসংক্ৰান্তিয় জৰুৰী অৱস্থা: সংবিধানৰ ৩৬০নং অনুচ্ছেদত ৰাষ্ট্ৰপতিৰ আৰ্থিক জৰুৰী অৱস্থা ৰ বিষয়ে লিপিবদ্ধ আছে।
সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষ নাইবা ইয়াৰ কোনো অংশত বিত্তীয় স্থিৰতা বা আৰ্থিক অবস্থা বিপদগ্ৰস্ত হলে ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে আৰ্থিক জৰুৰী অৱস্থা ঘোষণা কৰিব পাৰে।
লোকসভা যদি সেই সময়ত ভংগ অৱস্থাত থাকে বা ভংগ হয়, তেন্তে ৰাজ্যসভাই অনুমোদন কৰিব লাগিব, কিন্তু নৱ-গঠিত লোকসভাই প্ৰথম অধিৱেশন আৰম্ভ হোৱাৰ দিনৰ পৰা ৩০ দিনৰ ভিতৰত প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰিব লাগিব।
আৰ্থিক জৰুৰী অৱস্থা দুমাহতকৈ অধিক সময় বাহাল ৰাখিব লৈ হ'লে, উভয় সদনে সাধাৰণ সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰে সেই মৰ্মে প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰিব লাগে, নহ লে বাতিল হৈ যায়।
মন কৰিবলগীয় কথা যে ভাৰতবৰ্ষত বৰ্তমানলৈ ৩৬০ নং অনুচ্ছেদ অনুসৰি আৰ্থিক জৰুৰী অৱস্থা ঘোষণা কবিবলগীয়া হোৱা নাই।
ৰাষ্ট্ৰপতি দেশৰ ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধান, সেয়েহে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ নামতে ভাৰতৰ শাসন পৰিচালনা কৰা হয়।
আন্তৰ্জাতিক ক্ষেত্ৰত ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে আৰু বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰত ৰাষ্ট্ৰদূত নিয়োগ কৰে।
ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে কেন্দ্ৰীয় আৰু ৰাজ্যসমূহৰ হিচাপ ৰখাৰ বাবে নিয়ন্ত্ৰক আৰু মহাগণনা পৰীক্ষক নিয়োগ কৰে।
সেয়ে তেওঁ দেশৰ নিয়মতান্ত্ৰিক শাসক - বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ সৰ্বাত্মক কাৰ্যসূচী প্ৰধান মন্ত্ৰী আৰু তেওঁৰ মন্ত্ৰীসভাৰ পৰামৰ্শই ৰূপায়ণ কৰে।
গতিকে প্ৰধান মন্ত্ৰী আৰু তেওঁৰ মন্ত্ৰী সভাৰ পৰামৰ্শত তেওঁ সংবিধানসন্মতভাৱে দেশৰ শাসন ব্যৱস্থা পৰিচালনা কৰে।
ৰাষ্ট্ৰপতি আৰু উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি উভয়ৰে পদ একেলগে শূন্য হ’লে ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ প্ৰধান বিচাৰপতি বা তেওঁৰ অনুপস্থিতিত এই আদালতৰ জ্যেষ্ঠ বিচাৰপতিজনে ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে সাময়িকভাৱে দায়িত্ব পালন কৰে।
ভাৰতবৰ্ষত শাসন ব্যৱস্থাৰ সকলোবোৰ ক্ষমতাই ৰাষ্ট্ৰপতিৰ নামত ন্যস্ত থাকে যদিও অনেক ক্ষেত্ৰত কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী সভাৰ পৰামৰ্শ অবিহনে তেওঁ একো কৰিব নোৱাৰে।
ৰাষ্ট্ৰপতিৰ হাতত সংবিধানে ব্যাপক ক্ষমতা ন্যস্ত কৰিলেও বাস্তৱত মন্ত্ৰীসভাৰ পৰামৰ্শ অনুযায়ী তেওঁ এই ক্ষমতা প্ৰয়োগ কৰে।
সংবিধানৰ ৫৮ নং অনুচ্ছেদত ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ বাবে যোগ্য হ’বলৈ এজন ব্যক্তিৰ প্ৰধান অৰ্হতাসমূহ নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে।
ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ আৰু উচ্চ ন্যায়ালয়বিলাকৰ বিচাৰকসকলক নিয়োগ কৰে।
ইয়াত জনসাধাৰণে নিৰ্বাচন কৰা কেন্দ্ৰীয় সংসদৰ সদস্য আৰু ৰাজ্যিক বিধান সভাৰ সদস্যসকলৰ ভোটৰ দ্বাৰা ৰাষ্ট্ৰপতিক নিৰ্বাচন কৰা হয়।
ৰাছিয়ান থিয়েটাৰৰ আৰ্হিত নলবাৰী জিলাৰ চামতাত ধৰণী বৰ্মনৰ প্ৰযোজনাত গঢ় লৈ উঠা সুৰদেৱী নাট্য সংঘই শুভ নাট উদ্বোধন কৰিছিল ১৯৬৪ চনৰ ৯ ছেপ্তেম্বৰ তাৰিখে।
সুৰদেৱী নাট্য সংঘৰ প্ৰথম নাট্যবৰ্ষত অভিনয় কৰা অভিনেতা-অভিনেত্ৰীসকল আছিল-চন্দ্ৰ চৌধুৰী, কমলা চক্ৰৱৰ্তী, ধৰণী বৰ্মন, হৰেণ গোস্বামী, ৰুদ্ৰ চৌধুৰী, ৰমা শীল, মহেন্দ্ৰ বৈশ্য, আৰতি বৰুৱা, পুতুল হাজৰিকা, পদুম বড়া, তুনু, প্ৰেমলতা, প্ৰতিমা, পৱিত্ৰী, ধৰ্মেশ্বৰী আদি।
তাৰ পৰাই ১৯৬৩ চনত তেওঁ প্ৰথম অসমীয়া ভ্ৰাম্যমাণ নাট্য দল নটৰাজ থিয়েটাৰত অভিনেতা হিচাপে অভিনয় কৰে।
দ্বিতীয় নাট্যবৰ্ষত সুৰদেৱী থিয়েটাৰে মঞ্চস্থ কৰা নাটসমূহ আছিল-'হৰিশ্চন্দ্ৰ', 'সাৱিত্ৰী', 'ক্ষুধিত চম্বল', 'চম্বলৰ অভিশাপ', 'দেবাসুৰ', ৰূপ-অপৰূপ' আৰু 'মল্লিকা দাস'।
এই নাট্যবৰ্ষত অভিনীত নৃত্য-নাটিকাসমূহ আছিল-'কনক চম্পা', 'গুপ্ত প্ৰণয়', 'মীৰাবাঈ', 'লুইতক ভেটিব কোনে', আৰু 'পৰশমণি'।