polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
তেখেতে ভগৱানৰ পূজাত কোনো ধৰণৰ বলি-বিধানৰ বিপৰীতে বেদ, গীতা, ভাগৱত আদিত উল্লেখিত ধৰণে শ্ৰীকৃষ্ণকেই সকলো ভগৱানৰ মূল বুলি মানি কৃষ্ণৰ পূজা-অৰ্চ্চনা কৰাতহে বিশ্বাস কৰিছিল।
এই এক শৰণ বৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ অৰ্থে তেওঁ মানেৰি সত্ৰ, বহৰি সত্ৰ, হৰিপুৰ সত্ৰ আৰু কৈহাটী সত্ৰ স্থাপন কৰিছিল।
অসমত মহাপুৰুষীয়া-বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰচাৰক চাৰিজন– শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱ, দামোদৰ দেৱ আৰু হৰিদেৱ।
বেদ, গীতা আৰু ভাগৱত শাস্ত্ৰৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত এক ঈশ্বৰ উপাসনা কৰা ধৰ্মকেই হৰিদেৱে মানিছিল আৰু তাৰ প্ৰচাৰৰ বাবে দেহে কেহে খাটিছিল।
তেখেতৰ মতে পৃথিৱীৰ সকলো পানীভাগ সাগৰলৈ গতি কৰাৰ দৰেই অন্য দেৱ-দেৱীৰ পূজা আদিও শেষত কেশৱ অৰ্থাৎ শ্ৰীকৃষ্ণলৈ গতি কৰে।
তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে ভাগৱতৰ নৱবিধা ভক্তিৰ দ্বাৰাও পৰম গতি লাভ কৰিব পাৰি, কিন্তু তাৰবাবে সৎ গুৰুৰ আৱশ্যক।
১৪২৬ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভাদ মাহৰ শুক্লা পঞ্চমী তিথিত লখিমপুৰৰ নাৰায়ণপুৰত মহাপুৰুষ হৰিদেৱৰ জন্ম হয়।
হৰিদেৱ আছিল এগৰাকী সৰল, ধৰ্মপৰায়ণ, বেদ, উপনিষদ, গীতা, ভাগৱত আদিৰ অগাধ জ্ঞান থকা এজন বিদগ্ধ পণ্ডিত বা যোগসিদ্ধপুৰুষ।
তেখেতে সকলো শাস্ত্ৰৰপৰা মূল তত্ত্ববোৰ গোটখুৱাই ভক্তসকলৰ মাজত প্ৰচাৰ কৰাৰ লগতে লিপিবদ্ধও কৰিছিল।
সহজ-সৰল চুটি চুটি বাক্যৰ দ্বাৰা গধুৰভাৱ প্ৰকাশ কৰাটো হৰিদেৱৰ গদ্যশৈলীৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য।
কেৱল আবু ধাবি আৰু ডুবায়েহে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ জটিল বিষয়ৰ ওপৰত দেশৰ বিধায়নীত ভেটো ক্ষমতা প্ৰয়োগ কৰিব পাৰে।
নগৰ খনৰ প্ৰৰম্ভিক উন্নয়নত তেলৰ পৰা লাভ কৰা কৰে বহু সহায় কৰিছিল, কিন্তু ইয়াৰ সংৰক্ষণ সীমিত তথা উৎপাদনো নিচেই কম: বৰ্তমান, আমিৰাটৰ ৫%তকৈও কম কৰহে তেলৰ পৰা আহৰণ কৰা হয়।
বৰ্তমান ব্যৱসায়ৰ পশ্চিমীয়া-ধৰণৰ আৰ্হি আৰু পৰ্যটন, বিমানসেৱা, ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান, আৰু বিত্তীয় সেৱাসমূহৰ পৰা আহৰণ কৰা প্ৰধান কৰৰ দ্বাৰা আমিৰাতৰ অৰ্থনীতি সঞ্চালিত হয়।
শেহতীয়া ভাৱে বহু বৃহৎ নিৰ্মাণ প্ৰকল্প আৰু ক্ৰীড়া অনুষ্ঠানৰ যোগেদি ডুবাই নগৰে পৃথিৱীবাসীৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
নগৰখন পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ওখ অট্টালিকা বুৰ্জ খালিফাকে ধৰি ইয়াত থকা অসংখ্য আকাশচুম্বী আৰু সুউচ্চ অট্টালিকাৰ বাবে পৃথিৱী বিখ্যাত।
নগৰ খনৰ বৃহৎ দক্ষিণ এছীয়াৰ কৰ্মশক্তিৰ সৈতে জড়িত মানৱ অধিকাৰৰ প্ৰতি ভাবুকিৰ বাবে ডুবাইক সমালোচনাও কৰা দেখা যায়।
গীষ্মকালত ডুবাইত যথেষ্ট গৰম পৰে, গড় তাপমান দিনত সৰ্বাধিক ৪১ ছেলছিয়াছ আৰু ৰাতি সৰ্বনিম্ন ৩০ ছেলছিয়াছ ।
শীতকালৰ আটাইতকৈ ঠাণ্ডা মাহ জানুৱাৰীত সৰ্বাধিক তাপমান হৈছে ২৪ ছেলছিয়াছ আৰু সৰ্বনিম্ন তাপমান হৈছে ১৪ ছেলছিয়াছ ।
যোৱা কিছু দশকৰ পৰা ইয়াত বৃষ্টিপাত কিছু বৃদ্ধি পোৱা দেখা গৈছে, গড় বাৰ্ষিক বৃষ্টিপাত হৈছে বছৰি ৯৪.৩ মিলিমিটাৰ ।
১৯০২ - পল এদ্ৰিয়েন মৰিছ ডিৰাক, 'কোৱাণ্টাম ইলেক্ট্ৰ'ডাইনেমিকছ'ৰ বাবে জনাজাত নোবেল বিজয়ী ইংৰাজ তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞানী।
১৯৪২ - শ্বেৰ চৌধুৰী, অসমৰ সংগীত পৰিচালক, চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা, আলোকচিত্ৰ শিল্পী আৰু চিত্ৰকৰ।
১৮১৫ - ৱাৰ্টালু যুদ্ধত পৰাজিত আৰু বন্দী নেপোলিয়ন বোনাৰ্পাটক ছেণ্ট হেলেনা দ্বীপলৈ নিৰ্বাসন দিয়া হৈছিল।
১৯৫৫ - পাৰমাণৱিক শক্তিৰ শান্তিপূৰ্ণ ব্যৱহাৰ সম্পৰ্কে আলোচনাৰ বাবে জেনভাত এখন আন্তৰ্জাতিক সন্মিলন আৰম্ভ হয়।
১৯৭৭ - ভাৰত চৰকাৰৰ অসামৰিক সন্মান ভাৰতৰত্ন আৰু পদ্ম সন্মান প্ৰদান অনিৰ্দিষ্ট কাললৈ বন্ধ কৰা হৈছিল।
১৯৮৫ - ট্ৰম্বেত ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ গৱেষণাকেন্দ্ৰ নিউক্লিয় ৰিয়েক্টৰ ‘ধ্ৰুৱ’ কাৰ্যক্ষম কৰা হৈছিল।
১৯৪৮ - ইয়েল্লাপ্ৰগডা চুব্বাৰাও, কোষত এ টি পি অনু শক্তিৰ উৎস হিচাপে আৱিষ্কাৰ আৰু কেন্সাৰ নিৰাময়ৰ মেথ'ট্ৰেক্সজিৰ আৱিষ্কাৰ কৰা ভাৰতীয় জৈৱ-ৰসায়ন বিজ্ঞানী।
ইয়াৰ মাজতে ১৮৬৫ চনত ৱিলিয়াম চেফাৰ্ড নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে জুলিয়া চাবোন উলিয়াৰ বাবে পেটেণ্ট সত্ত্ব লাভ কৰে।
জাৰ্মানীৰ প্ৰক্টাৰ এণ্ড গেম্বল কোম্পানীয়ে ১৯১৬ চনত "কাচকেড" নামেৰে চিনথেটিক ডিটাৰজেণ্ট বনাবলৈ লয়।
পোনতে মহঙা হোৱা বাবে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ ধনীবৰ্গৰ মাজতে সীমিত আছিল যদিও কালক্ৰমত ই সুলভ মূল্যৰ হৈ পৰাত বিশ্বৰ সৰ্বত্ৰে সকলো শ্ৰেনীৰ লোকৰ জীৱনৰ এৰাব নোৱৰা সাৰথি হৈ পৰিল।
খৃষ্টপূৰ্ব ২৮০০ চনৰ বেবিলন সভ্যতাৰ দিনৰ পৰা চাবোন মানুহৰ উপযোগী হৈ থকাৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে।
খৃষ্টপূৰ্ব ২২০০চনত জন্তুৰ চৰ্বিৰ সলনি কেচিয়া গছৰ তেলক পানী আৰু খাৰৰ সৈতে মিহলাই সিজাই চাবোন বনোৱা পদ্ধতিৰ আৰম্ভ হ'ল।
খৃষ্টপূৰ্ব ৫৫৬-৫৩৯ চনত বেবিলন সভ্যতাৰ শেষ সম্ৰাট নবোনিডাচৰ দিনত চাইপ্ৰাচ তেল, চিচামি তেল আৰু ছাইৰ দ্বাৰা তৈয়াৰী চাবোন দাসীবিলাকক শিলৰ আচবাব পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিব দিয়া হৈছিল।
খৃষ্টপূৰ্ব ৩১২ চনৰ পৰা প্ৰচলিত এটি কাহিনী অনুসৰি ৰোমানসকলে চেপো পৰ্বতত নানা জন্তু উৎসৰ্গা কৰিছিল।
ইয়াক যেতিয়া খাৰুৱা পদাৰ্থৰে -অৰ বিক্ৰিয়া কৰোৱা হয় - ফেটি এচিডে এলকেলিৰ লগ লাগি চাবোন ৰ সৃষ্টি কৰে।
পিছদিনা ১৪আগষ্টত জামাত-ই-ইছলামী-হিন্দে বিভিন্ন ৰাজনৈতিক দলৰ মুছলমান লোকসকলক গোট খুৱায় আৰু সংঘৰ্ষটোক গৰিহণা দি এটা বিবৃতি জাৰী কৰে।
পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত হিংসাই ধৰ্মীয় ৰূপ লয় আৰু মোৰাদাবাদ জিলাৰ গ্ৰামীণ অঞ্চলকে ধৰি ওচৰৰ আলিগড় নগৰতো হিংসা বিয়পি পৰে।
২ চেপ্তেম্বৰলৈ মোৰাদাবাদত হিংসা নিয়ন্ত্ৰণাধীন হয় আৰু চৰকাৰে সেনা বাহিনীক অপসাৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ নেতা ভি পি সিঙৰ মুখ্যমন্ত্ৰিত্বৰ কালচোৱাত এই সংঘৰ্ষৰ ঘটনা ঘটে।
কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী যোগেন্দ্ৰ মাকৱানাই হিংসাৰ বাবে আৰ.এচ.এচ, জনসংঘ আৰু ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিক জগৰীয়া কৰে।
দি টাইমচ্ অৱ ইণ্ডিয়াৰ সম্পাদক গিৰিলাল জৈনে মুছলমানসকলৰ মাজত থকা “অসামাজিক ব্যক্তি” কিছুমানক আংশিকৰূপে দায়ী কৰে।
তেওঁ ইন্দিৰা গান্ধীৰ ‘’বিদেশী হাত’’ তত্বটোকো দিয়ে আৰু উত্তৰ প্ৰদেশলৈ অহা পাকিস্তানৰ ভ্ৰমণকাৰীৰ এখন তালিকা দি এটা প্ৰবন্ধও প্ৰকাশ কৰে।
চৰকাৰে এলাহাবাদ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ বিচাৰপতি চাক্সেনাক সংঘৰ্ষৰ বিষয়ে অনুসন্ধান কৰিবলৈ নিয়োগ কৰে।
বিচাৰপতি চাক্সেনাই ১৯৮৩ৰ মে’ত প্ৰতিবেদন দাখিল কৰে, য’ত হিংসাত্মক ঘটনাৰাজিৰ বাবে মুছলমান নেতাসকল আৰু ভি.পি. সিঙৰ প্ৰতি আঙুলি টোৱোৱা হৈছিল।
এই হিংসাত্মক ঘটনাৰাজি আংশিকৰূপে হিন্দু-মুছলমানৰ মাজত ঘটা সংঘাট আৰু আংশিকৰূপে আৰক্ষী আৰু মুছলমানৰ মাজত ঘটা সংঘাট আছিল।
১৩ আগষ্টৰ দিনা স্থানীয় আৰক্ষীয়ে ঈদগাহ ময়দানত চৰি থকা গাহৰি এটা খেদাই পঠিয়াবলৈ অসন্মত হোৱা আৰু তাকে লৈ মুছলমান লোকৰ এটা দলে আৰক্ষীলৈ শিলগুটি দলিওৱাক কেন্দ্ৰ কৰি এই সংঘৰ্ষৰ আৰম্ভণি হয়।
এই ঘটনাৰ পিছতে সা-সম্পত্তি জুই লগাই দিয়া, লুটমাৰ, হত্যা আদি এলানি হিংসাত্মক ঘটনা ঘটিবলৈ ধৰে, যাৰ প্ৰকৃতি আছিল ধৰ্মীয়।
মুঠ নিহতৰ সংখ্যা অনিশ্চিত যদিও চৰকাৰে ৪০০ জন মানুহৰ মৃত্যু চিহ্নিত কৰে আৰু ক্ষতিপূৰণ প্ৰদান কৰে; যিক্ষেত্ৰত বেচৰকাৰী হিচাপ মতে নিহতৰ সংখ্যা ২৫০০ৰো অধিক।
১৮৮০ত নগৰখনত হিন্দু ভোটাৰৰ আধিক্য আছিল যদিও সেইসময়ৰ পৌৰসভাৰ মুছলমান সচিবজনে পৌৰসভাৰ ভোটাৰ ৱাৰ্ডৰ সীমাৰেখা এনেকৈ অঙ্কণ কৰিছিল, যাতে হিন্দুসকল মাত্ৰ এটা ৱাৰ্ডতে সীমিত হৈ ৰয়।
হিন্দুসকলে ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰাত পৌৰ-ৱাৰ্ডবোৰৰ সীমাৰেখা নতুনকৈ অঙ্কণ কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ পিছত হিন্দুসকলে সংখ্যাগৰিষ্ঠতা পাইছিল।
উভয় সম্প্ৰদায়ে ধৰ্মীয় দৃষ্টিভঙ্গীৰে প্ৰশাসনীয় ক্ষমতা ব্যৱহাৰ কৰিব বিচাৰিছিল; ইয়ে উভয় সম্প্ৰদায়কে শত্ৰু মনোভাবাপন্ন কৰি তুলিছিল।
১৯৮০ৰ মাৰ্চৰ পৰাই কেইজনমান মুছলমান ব্যক্তিয়ে এজনী দলিত ছোৱালীক অপহৰণ কৰাক কেন্দ্ৰ কৰি হিন্দু-মুছলমানৰ মাজত উত্তেজনাই বিৰাজ কৰি আছিল।
সেই বছৰৰে জুলাইত তাইৰ বিয়া এজন দলিত যুৱকৰ সৈতে ঠিক হৈছিল; কিন্তু বৰযাত্ৰী দলটোক কেইজনমান মুছলমান লোকে মছজিদৰ ওচৰত উচ্চস্বৰৰ সংগীত বজাই যোৱাৰ অভিযোগ কৰি বাধা প্ৰদান কৰিছিল।
অতি সোনকালে দুয়োটা পক্ষৰ মাজত হোৱা তৰ্ক-বিতৰ্কই দুয়োটা সম্প্ৰদায়ৰ মাজত হিংসাত্মক কাজিয়াৰ ৰূপ লৈছিল আৰু বহুকেইটা ঘৰত লুটপাত চলোৱা হৈছিল।
কিন্তু জোৱানজনে সেইটো কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাত উত্তপ্ত বাক-বিতণ্ডাৰ সৃষ্টি হ’ল আৰু কেইজনমান লোকে আৰক্ষীৰ ওপৰত শিলগুটি নিক্ষেপ কৰিলে।
ঈদগাহ ময়দানত গোট খোৱা মুছলমান লোকসকলে জাক পাতি দলিতসকলৰ বস্তিত গণ লুটপাত, জুই লগাই দিয়া আদি কাৰ্যত লিপ্ত হ’ল।
সন্ধিয়ালৈ মুছলমানসকলৰ এটা গোটে গলছহিদ আৰক্ষী চকীত জুই লগাই দিয়ে আৰু দুজন আৰক্ষীক হত্যা কৰি অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ লুট কৰে।
পিৰামিড আকৃতিৰ গঠন, ৰঙীণ কুঁহিপাত, শুভ্ৰপুষ্পৰ স্নিগ্ধ শোভা ইত্যাদিৰ কাৰণে পথৰ দাঁতিত নাহৰ ৰোপণ কৰা হয়।
বৃটিছসকলে কেৰাছিন তেলৰ প্ৰচলন কৰাৰ আগতে অসমত নাহৰ গুটি আৰু তেল ঘৰুৱা প্ৰজ্বালক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
ভাৰত, মালয়েছিয়া ইত্যাদি দেশত জৈৱিক ঔষধি ৰূপত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰাৰ উপৰিও সুগন্ধি ধূপকাঠি হিচাপেও ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
’- ’ ৰ বৰফাবৃত অঞ্চলৰ পৰা দক্ষিণ-পশ্চিম, কেন্দ্ৰীয় আৰু পূব চীনৰ মাজেদি বৈ গৈ চাংহাইৰ পূব চীন সাগৰ ত মিলিত হোৱালৈকে এই নদীয়ে প্ৰায় ৬,৩০০ কিলোমিটাৰ দুৰত্ব অতিক্ৰম কৰে।
এই নদীয়ে চীনৰ এক-পঞ্চমাংশ অঞ্চলৰ পানীৰ প্ৰধান উৎস আৰু এই নৈৰ উপত্যকা চীনৰ এক-তৃতীয়াংশ জনসংখ্যাৰ বাসস্থান।
এই নদী বিভিন্ন পৰিস্থিতিতন্ত্ৰৰ মাজেৰে প্ৰবাহিত হৈছে আৰু এই অঞ্চলসমূহ জৈব-বৈচিত্ৰ্যৰ ফালৰ পৰা অতি সমৃদ্ধ।
সভ্যতাৰ আৰম্ভণিৰে পৰা এই নৈ উদ্যোগ, জলসিঞ্চন, পৰিবহণ, যুদ্ধ সকলো ক্ষেত্ৰতে ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে।
এই নৈৰ ওপৰত থকা ’ ’ নামৰ নদীবান্ধটো বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ হাইড্ৰ’ইলেকট্ৰিক পাৱাৰ ষ্টেচন ৰূপে স্বীকৃত।
শেহতীয়াকৈ এই নদী ওদ্যোগিক প্ৰদূষণ, কৃষিক্ষেত্ৰৰ জাবৰৰ প্ৰদূষণ আদি ভাবুকিৰ সন্মুখীন হৈছে।
এই নৈৰ পশ্চিম য়ুনানৰ অংশটো ইউনেস্ক’ৰ দ্বাৰা স্বীকৃতি প্ৰাপ্ত ৱৰ্ল্ড হেৰিটেজ ছাইট নামৰ সংৰক্ষিত বনাঞ্চলৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
বিশ্বজুৰি মানুহ আৰু মানুহৰ বৃহৎ আৰু ক্ৰমবৰ্ধমান জনসংখ্যাৰ বিস্তাৰে পৰিৱেশ তথা অন্য থলুৱা প্ৰজাতিৰ ওপৰত বিস্তৰ প্ৰভাৱ পেলাইছে।
তুলনামূলকভাৱে ডাঙৰ মগজু, বিশেষকৈ সু-বিকশিত নিউকৰ্টেক্স , যি উচ্চ পৰ্যায়ৰ যুক্তি বিচাৰ ক্ষমতা, ভাষা, সমস্যা সমাধান, সামাজিকতা আৰু সামাজিক শিক্ষাৰ জৰিয়তে অৰ্জিত সংস্কৃতি আদি মানুহৰ সফল ক্ৰমবিকাশৰ কাৰণ বুলি ব্যাখ্যা কৰা হয়।
মানুহেই হৈছে একমাত্ৰ প্ৰাণী যি জুইৰ ব্যৱহাৰ জানে আৰু খাদ্য ৰান্ধি খায়, কাপোৰ পিন্ধে আৰু অন্য বহু প্ৰযুক্তি আৰু কলাৰ সৃষ্টি তথা ব্যৱহাৰ কৰে।
প্ৰাক হ'মিনি—বিশেষকৈ অষ্ট্ৰাল'পিথেচিনছ, যাৰ মগজু আৰু শৰীৰ ৰচনা, অ-মানুহ বনমানুহৰ পূৰ্বজৰ সৈতে সাদৃশ্য আছিল - সেইবোৰক হ'ম গণৰ হ'মিনিৰ দৰে মানুহ বুলি আখ্যা দিয়া নহয়।
ইয়াৰে কিছুমানে পিছত জুইৰ ব্যৱহাৰ, ইউৰেচিয়াত আধিপত্যৰে প্ৰায় ২,০০,০০০ বছৰ আগতে শৰীৰতাত্বিক ভাৱে আফ্ৰিকাত আধুনিক হ'ম' ছেপিয়েন্সলৈ বিকশিত হৈছিল।
প্ৰায় ৫০,০০০ বছৰ আগৰ আচৰণগত আধুনিকতাৰ প্ৰমাণ দেখুৱাইছিল, আৰু আধিপত্যৰ বাবে যোৱা ১০০ বছৰ ধৰি ক্ষুদ্ৰ, মৰুভূমি আৰু শীতল কিন্তু সকলো ঠাইলৈ প্ৰৱজনৰ দ্বাৰা বিস্তাৰিত হৈছিল।
যোৱা ১০০ বছৰত মানুহে এণ্টাৰ্কটিকা অধিকাৰ কৰাৰ উপৰিও পৃথিৱীৰ কক্ষপথটো আৱৰ্তন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
নিজৰ অনুভৱ আৰু ধাৰণাৰ প্ৰকাশ, আৰু উদ্দেশ্য ভিত্তিক গোটত সংগবদ্ধ কৰাৰ বাবে মানুহবোৰ সাংকেতিক যোগাযোগ প্ৰণালী ব্যৱহাৰত অভ্যস্ত।
মানুহে পৰিয়াল আৰু বন্ধুত্বৰ সমন্বয়ৰ পৰা ৰাজনৈতিকলৈকে বিভিন্ন জটিল সমন্বয়ী তথা প্ৰতিযোগিতামূলক গোট গঠন কৰে।
মানূহৰ মাজৰ সামাজিক আন্তঃক্ৰিয়াই এটা অতি বৃহৎ প্ৰকাৰৰ মূল্য, সামাজিক প্ৰমূল্য আৰু ৰিছুৱেল, যি মানৱ সমাজৰ ভেটি গঠন কৰে।
পৰিৱেশ সম্বন্ধে জ্ঞান আৰু ইয়াৰ প্ৰভাৱ আৰু বিভিন্ন ঘটনাৰ বৰ্ণনা তথা উৎপত্তিৰ বিষয়ে অনুসন্ধিৎসূতা আৰু উদ্দিগ্নতাই মানুহক বিজ্ঞান, দৰ্শন, ধৰ্ম আদি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ বীজ ৰোপণ কৰে।
মানুহে প্ৰায় ১২,০০০ বছৰ আগতেই কৃষি, প্ৰাণী আৰু উদ্ভিদৰ ঘৰুৱাকৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু সভ্যতাৰ পাতনি মেলিছিল।
তাৰ পিছত লাহে লাহে বিভিন্ন চৰকাৰ, ধৰ্ম, আৰু সৃস্কৃতিৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, একে ধৰ্মীয় মানুহক সংগঠিত কৰিছিল আৰু ৰাজ্য তথা সাম্ৰাজ্য গঠন কৰিছিল।
দ্ৰুতভাৱে আহৰণ কৰা বৈজ্ঞানিক আৰু চিকিৎসা সম্বন্ধীয় জ্ঞানে ১৯শ আৰু ২০শ শতিকাত ইন্ধন-চালিত প্ৰযুক্তি আৰু সুস্বাস্থ্য প্ৰদান কৰি মানুহক জনসংখ্যা বিস্ফোৰণ পৰ্যায়লৈ লৈ গৈছিল।
কিন্তু অন্যান্য ভাষাৰ লগত তুলনা কৰিলে দেখা যায় ইংৰাজী , জাৰ্মান আৰু , আবেস্তান -, প্ৰোটো-জাৰ্মান সকলো একে ইন্দো-ইউৰোপীয় উত্স সম্ভূত।
আধুনিক মানুহ বা মানৱ হৈছে বনমানুহৰ অন্তৰ্গত হ'মিনি গোত্ৰৰ একমাত্ৰ জীৱিত উত্তৰসূৰী; বৈশিষ্ট্য হৈছে দুভৰিৰ সহায়ত থিয় হব পৰা আৰু চলাচল কৰিব পৰা, সজূলিৰ ব্যৱহাৰ, ডাঙৰ আৰু অধিক জটিল মগজু আৰু সমাজপ্ৰিয়।
নতুন ট্ৰেইনাৰ সকলক এটা এটা পকেমন দিয়া হয়; এচৰ গৃহ চহৰ কান্টত সেয়া প্ৰায় চাৰ্মেণ্ডাৰ, স্কুৱাৰ্টেল বা বাল্বাচৰ হয়, কিন্তু এচে দেৰীলৈকে শুই বিলম্ব কৰাৰ বাবে সি পিকাচু এটাহে পালে।
পিকাচুৱে বিৰাট শক্তিৰ প্ৰদৰ্শন কৰিলে, তাকেই দেখি, চোৰৰ দল টীম ৰকেটে পিকাচুক চুৰি কৰাৰ সিদ্ধান্ত কৰিলে, যাতে পিকাচুক নিজৰ মালিক গিঅ'ভান্নিক দি, তেওঁলোক ধন্য হ'ব পাৰে।
এবাৰ এচে পিকাচুক বনৰীয়া পিকাচুৰ জাকত এৰি দিলে, যাতে পিকাচু সুখেৰে থাকিব পাৰে, কিন্তু পিকাচুৱে এচৰ লগত থকাহে ভাল পালে।
এপ্ৰিল ১ৰ পৰা মে' ৫, ২০১০লৈ পকেমন হাৰ্টগ'ল্ড এণ্ড চউলচিল্ভাৰৰ নিৰ্বাচিত খেলুৱৈসকলক কেৱল পিকাচুক লৈ, পকেৱাকাৰত সাধাৰণতে উপলব্ধ নোহোৱা দুটা আক্ৰমণ কৰিবলৈ দিয়া হৈছিল।
মুখ্য শৃংখলাক বাদ দি, পিকাচু হেয় য়ু পিকাচু-তো ওলাইছিল, য'ত খেলুৱৈয়ে মাইকেৰে পিকাচুক বিভিন্ন আদেশ দিব পাৰে।
১ ফুট ৪ ইঞ্চি ওখ পিকাচু নিগনিৰ দৰে প্ৰাণী আৰু তেওঁলোকেই প্ৰথম সৃষ্ট ইলেক্ট্ৰিক টাইপ' বা 'বিজুলীৰ প্ৰকাৰ'ৰ পকেমন।
তেওঁলোক দেখিবলৈ নিগনিৰ দৰে, তেওঁলোকৰ হালধীয়া নোম আছে আৰু পিঠিত মাটিৰ ৰঙৰ দাগ আছে, তেওঁলোকৰ নেজ বজ্ৰপাতৰ দৰে।
পিছলৈ, অন্য এক চৰিত্ৰ পিচুক চিনাকি কৰা হ'ল, যিয়ে নিজৰ ট্ৰেইনাৰ ৰ সৈতে সু-সম্পৰ্ক স্থাপন কৰি পিকাচুলৈ ৰূপান্তৰিত হ'ব পাৰে।
পিকাচুও অন্য পকেমনৰ দৰে গেম ফ্ৰিকৰ চৰিত্ৰ বিকাশ দল আৰু শিল্পী কেন চুগিম'ৰিয়ে চুড়ান্ত কৰা এক কাল্পনিক চৰিত্ৰ।
শৃংখলাৰ প্ৰযোজক চাতচি তাজিৰিৰ মতে, পিকাচু ২টা জাপানী শব্দ পিকা, যাৰ অৰ্থ বিজুলীয়ে উলিওৱা শব্দ আৰু চু- অৰ্থাৎ নিগনিয়ে উলিওৱা মাতৰ পৰা লোৱা হৈছে।
বিকাশক জুনিচি মাচুডাৰ মতে পিকাচুৰ নাম ভবাটো আতাইতকৈ কঠিন আছিল কাৰণ ই জাপানৰ আৰু আমেৰিকাৰ, দুয়োৰে দৰ্শকক মোহিব লাগে।
পকেমন বিভিন্ন কিতাপ, এনিমেশ্যন ছবি, দূৰদৰ্শন, ভিডিঅ' খেল, বিণিজ্য পাত খেল আদিত প্ৰকাশিত কাল্পনিক প্ৰাণী যাৰ মালিকী স্বত্ব জাপানৰ পকেমন কোম্পানীৰ হাতত।
কেন চুগিম'ৰিয়ে সাজি উলিওৱা পিকাচু প্ৰথম ১৯৯৬ত প্ৰকৃত গেম বয়ৰ খেল পকেমন ৰেড এণ্ড ব্লুত ওলাইছিল।
কিন্তু এনিমেশ্যন শৃংখলাত পিকাচুক মুখ্য মেস্কটৰ দৰ্জা দিয়া হ'ল, বিভিন্ন কাৰণত, যেনে পিকাচু এটি মৰমলগা পোহনীয়া জন্তুৰ দৰে, আৰু ইয়াৰ ৰং হালধীয়া, যাক দূৰৰ পৰা সহজে দেখা যায়।
যদিও টাজিৰিয়ে জানিছিল যে পিকাচু ল'ৰা আৰু ছোৱালী দুয়োৰে মাজত অতিকৈ জনপ্ৰিয়, তেওঁ পিকাচুক মেস্কট বনোৱাৰ কথা নিজেই ভবা নাছিল, জাপানৰ শিশু সকলেহে পিকাচুক অতিকৈ আদৰিছিলে।
তেওঁলোকৰ বন্ধু মিস্তি, ব্ৰক, ট্ৰেচি, মে', মেক্স, ডন, আইৰিচ, চিলান, বনি আৰু ক্লেমন্টেও যাত্ৰা কৰিছিল।
কিন্ত্ত জীৱন আৰু জগত সম্পৰ্কে তেওঁৰ সেই গভীৰ উপলব্ধিৰ সৰসতা তথা ব্যঞ্জনা অত্যন্ত মৰ্মস্পৰ্শী আৰু ৰমণীয়।
১৯১৮ চনত লণ্ডনৰ পৰা প্ৰকাশিত ফিলচফিকেন জাৰ্নেলত সত্যেন্দ্ৰনাথৰ প্ৰথমখন গৱেষণা পত্ৰ প্ৰকাশ পায়।
১৯২০ চনত কোৱাণ্টাম তত্ত্বৰ ওপৰত য়ুগুত কৰা আন এটি গৱেষণা পত্ৰত সত্যেন্দ্ৰনাথে কিছুমান মৌলিক সিদ্ধান্ত প্ৰমাণ কৰি বিজ্ঞানীসকলৰ প্ৰচুৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয।
তাৰ কিছুদিন পিছতেই সত্যেন্দ্ৰনাথে বন্ধু মেঘনাদ সাহাৰ লগ হৈ মহান বিজ্ঞানী আইনষ্টাইনৰ আপেক্ষিকতাবাদ তত্ত্বটোক জাৰ্মান ভাষাৰ পৰা ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰে।
সত্যেন্দ্ৰনাথ বসু আছিল এগৰাকী তাত্ত্বিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানত বিশেষত্ব থকা ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ তথা পদাৰ্থ বিজ্ঞানী।
১৯২০-ৰ দশকত কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞানৰ ওপৰত কৰা কাম, বসু-আইনষ্টাইন পৰিসংখ্যাৰ ভিত্তি আৰু বসু-আইনষ্টাইন ঘনীভৱন তত্ত্ব বিকাশত এলবাৰ্ট আইনষ্টাইনৰ সৈতে সহযোগৰ বাবে তেওঁক জনা যায়।
কিছুদিনৰ পিছত সুৰেন্দ্ৰনাথে গোৱাবাগানৰ নতুন ঘৰলৈ উঠি যায় আৰু সত্যেন্দ্ৰনাথকো নৰ্মাল স্কুলৰ পৰা লৈ গৈ নিউ ইণ্ডিযান স্কুলত নাম লগাই দিয়ে।
১৯১৬ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য, মহান ভাৰতীয় মনীষী ছাৰ আশুতোষ মুখাৰ্জীয়ে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ত ইউনিভাৰচিটি কলেজ অব্ চায়েঞ্চৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰি সত্যেন্দ্ৰনাথ বসু আৰু মেঘনাদ সাহাক ব॥ৱহাৰিক গণিত বিষয়ত পাঠদান কৰিবলৈ অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে।
কিন্তু মুৰব্বী অধ্যাপকৰ লগত মনোমানিল্য ঘটাত, ছাৰ আশুতোষ মুখাৰ্জীয়ে দুয়োকে গণিত বিষয়ৰ সলনি পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগৰ স্নাতকোত্তৰ মহলাত অধ্যাপনা কৰিবলৈ পুনৰ নিযুক্তি দিয়ে।
১৯১১ চনত সত্যেন্দ্ৰনাথে বিজ্ঞান বিভাগত ইণ্টাৰ মিডিযেট পৰীক্ষাত সমগ্ৰ বঙ্গদেশৰ ভিতৰত প্ৰথম হৈ উত্তীৰ্ণ হয়।
সত্যেন্দ্ৰনাথে এম.এছ.চি. মহলাত পঢ়ি থকাৰ সময়তে মাক আমোদিনী দেৱীয়ে ডাক্তৰ যোগেন্দ্ৰনাথ ঘোষৰ জীয়েক ঊষাৱতীৰ সৈতে তেওঁৰ বিয়া পাতি দিয়ে।
১৯০৯ চনত সত্যেন্দ্ৰনাথে সুখ্যাতিৰে এণ্ট্ৰেন্স পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ কলিকতাৰ প্ৰেচিডেন্সী কলেজত ইণ্টাৰ মিডিযেট মহলাৰ বিজ্ঞান শাখাত নামভৰ্তি কৰে।
বেছিভাগ বেক্টেৰিয়াই পৰপুষ্ট আৰু কিছুসংখ্যক বেক্টেৰিয়াৰ বেক্টেৰিঅ'ক্ল'ৰ'ফিল থকা বাবে স্বপুষ্ট হয়।
বেক্টেৰিয়াৰ কোষকেন্দ্ৰ সুসংগঠিত নহয় অৰ্থাৎ এইবিলাকৰ কোষকেন্দ্ৰত কেন্দ্ৰাৱৰণ ,অতিকেন্দ্ৰ আৰু নিউক্লিয় জালিকা নাথাকে।
বেক্টেৰিয়াৰ দেহটো মাইট'ছিছ প্ৰক্ৰিয়াৰে বিভাজিত নহয়,তাৰ পৰিৱৰ্তে ইহঁতে ৰেণু আৰু দ্বি-বিভাজন পদ্ধতিৰে বংশবিস্তাৰ কৰে।
এণ্টন ফন লিউৱেনহ'ক নামৰ এজন ওলন্দাজ বিজ্ঞানীয়ে অণুবীক্ষণ যন্ত্ৰৰ সহায়ত পোনপ্ৰথমে কিছুমান ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ জীৱৰ অস্তিত্ব পায়।
পৰৱৰ্তী সময়ত ফৰাচী বিজ্ঞানী লুই পাস্তৰ আৰু জাৰ্মান বিজ্ঞানী ৰবাৰ্ট কক এ নানা পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ সহায়ত প্ৰমাণ কৰে যে,উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীৰ বিভিন্ন ৰোগৰ কাৰণ হ'ল বেক্টেৰিয়া।
তদুপৰি বিভিন্ন খাদ্যবস্তু,ফল-মূল,বস্ত্ৰ,উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীদেহ,মানুহৰ মুখগহ্বৰ,অন্ত্ৰ,জনন অংগ আদিত বেক্টেৰিয়াৰ উপস্থিতি দেখা যায়।
কিছুমান বেক্টেৰিয়াই যেনেকৈ সৰ্বনিম্ন -১৯০ -ত বাচি থাকিব পাৰে ,ঠিক তেনেকৈ আন কিছুমানে ৭৬ উষ্ণতাত নমৰাকৈ থাকে।
যুগ যুগ ধৰি মনপা জনজাতিসকলে পৰম্পৰাগতভাবে মানি আহিছে যে মৃত্যুৰ পাছত মৃতদেহটো টুকুৰা টুকুৰকৈ কাটি নৈত উটুৱাই নিদিলে আত্মাৰ সদ্‌গতি নহয়।
দ্যাৰগে নৰবু, গুইচেংমু আৰু তাইৰ আঁকৰী ছোৱালীজনী, ৰিজোম্বা, জিগ্‌মে, তাৱা, পেমা, ঙাৱাং, গোম্বু, দন্দু, গম্বু, দ্যাৰগে নৰবুৰ দেউতাক দেচিন, মাক দোৰচোম, পেহাক লেকি আৰু পেহীয়েক চেংছোম, আপা চোৰগেন কাৰমা থিনলে, টাচি, দলাই লামা, আপা কাৰচুং চোৰগেন জামবে, অ’চি, ছেকেণ্ড অ’চি তাওজিং, মনপা চিপাহীটো, পাংচেন বুঢ়া, য়চু পুনা চাংদ্ৰাকপা, টোকা, আনে চাংগে নোৰলজোম, আনে দ্ৰেমা, গৰচুং, ৱাংজম, আপা কাৰমা ঠেনলেৰ পুত্ৰ চোৰগেন চাংগে, তেওঁ ভায়েক লেকি, ভনীয়েক জোমুং, চোৰগেন লামা চিৰিং, য়েছে খান্দু, চাইমু, লামা কাৰচুং, দিৰাজং গাঁৱৰ ৰাইজ, চুৰবি গাঁৱৰ ৰাইজ, মন্ত্ৰী মহোদয়, তেওঁৰ পৰিবাৰ আৰু বহুতো।
শৱ কটা মানুহ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ মনপা জনজাতিৰ এটি প্ৰচলিত পৰম্পৰাক আধাৰ কৰি লিখা এখন অসমীয়া ভাষাত ৰচিত উপন্যাস।
১৯৩৪ - ভৱপ্ৰসাদ চলিহা, গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰাক্তন মুৰব্বী অধ্যাপক, শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘৰ প্ৰাক্তন উপ-পদাধিকাৰ।
১৯১৫ - কাৰ্লোছ ফিনলেই, কিউবাৰ মহামাৰী বিশেষজ্ঞ আৰু বিজ্ঞানী, পীত জ্বৰৰ গৱেষণাৰ বাবে বিখ্যাত।
১৮৯৭ - ইংৰাজ বিজ্ঞানী ছাৰ ৰনাল্ড ৰছে মেলেৰিয়া ৰোগৰ বীজাণু যে মহৰ দ্বাৰা সংক্ৰমিত হয় সেই কথা আৱিষ্কাৰ কৰে।
২০১৩ - উত্তৰ-পূৱ ভাৰতৰ প্ৰথমটো ভ্ৰাম্যমাণ ছবি ঘৰ আইদেউ টকীজ আইদেউ সন্দিকৈৰ স্মৃতিত স্থাপন কৰা হয়।
পৰিস্থিতি বিজ্ঞান হৈছে কোনো এটা নিৰ্দিষ্ট অঞ্চলৰ ভৌতিক পৰিৱেশৰ লগত সেই অঞ্চলৰ সকলো প্ৰকাৰৰ জীৱৰ আন্তঃক্ৰিয়াসমূহৰ বৈজ্ঞানিক অধ্যয়ন।
পৰিস্থিতি বিজ্ঞানে জীৱসমূহৰ পৰস্পৰৰ, অন্য জীৱ আৰু পৰিৱেশৰ অজৈৱ উপাদানৰ লগত কৰা আন্তঃক্ৰিয়াসমূহৰ অধ্যয়ন কৰে।
কোনো এটা জীৱৰ বিচিত্ৰতা, বিস্তাৰ, পৰিমাণ , আৰু সংখ্যা ; লগতে অন্য জীৱৰ সৈতে কৰা সহযোগিতা আৰু প্ৰতিযোগিতা, আদি পৰিস্থিতিবিদৰ বাবে আগ্ৰহৰ বিষয়।
সংৰক্ষণ জীৱবিদ্যা, জলাশয় পৰিচালনা, পাকৃতিক সম্পদ পৰিচালনা , নগৰ পৰিচালনা , সামাজিক স্বাস্থ্য, অৰ্থনীতি, সাঘাৰণ বিজ্ঞান আৰু প্ৰায়োগিক বিজ্ঞান, আৰু মানুহৰ সামাজিক আন্তঃক্ৰিয়া আদি বিভিন্ন দিশত ইয়াৰ ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োগ দেখা পোৱা যায়।
পৰিস্থিতি বিজ্ঞান, পৰিৱেশ, পৰিৱেশতত্ত্ব, পৰিৱেশীয় ইতিবৃত্ত বা পৰিৱেশ বিজ্ঞানৰ সমাৰ্থক নহয়।
সমভূমিভাগত বিস্তৰ কৃষিকাৰ্য কৰা হয় আৰু বহু শতাব্দী ধৰি ভিয়েটনামীসকলে ইয়াত অনেক বান্ধ তৈয়াৰ কৰি আৰু খাল খান্দি কৃষি আৰু বান নিয়ন্ত্ৰণৰ ব্যবস্থা গড়ি তুলিছে।
মধ্য ভিয়েটনাম দেশৰ সবাতোকৈ সৰু অংশ; ইয়াৰ পৰ্বতসমূহ সমুদ্ৰতীৰৰ নিচেই কাষত অৱস্থিত, আনকি কোনো কোনো ঠাইত এইবোৰ সাগৰৰ একেবাৰে কাষতেই আছে।
পৰবৰ্তী ১০০০ বছৰত ভিয়েটনাম দক্ষিণ-পূৱ এছিয়াৰ এটি গতিশীল সভ্যতাত পৰিণত হয় আৰু উপকূলকে ধৰি দক্ষিণ দিশলৈ বিস্তাৰ লাভ কৰে।
ভিয়েটনাম চৰকাৰী নাম ভিয়েটনাম সমাজতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰ, ইন্দোচীন উপদ্বীপৰ পূৱ উপকূলত অবস্থিত ৰাষ্ট্ৰ।
বৰ্তমান চহৰমুখী জনসংখ্যাৰ পৰিমাণ ক্ৰমে বাঢ়িছে, ফলত হো চি মিন চিটি, হানয় আৰু অন্যান্য এলেকাৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধি পাইছে।
কোনো ভোটাৰে যাতে প্ৰৱঞ্চনাৰে দ্বিতীয়বাৰ ভোটদান কৰিব নোৱাৰে তাৰ বাবে সোঁহাতৰ তৰ্জনী আঙুলিৰ নখত এক বিশেষ ধৰণৰ চিয়াঁহী লগাই দিয়া হয়।
নিৰ্বাচন আয়োগে ভোটাৰৰ সংখ্যাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণৰ চিয়াঁহী যোগানৰ বাবে আহ্বান জনায়।
এই চিয়াঁহী থকা এক প্ৰকাৰৰ মাৰ্কাৰ পেনো এই উদ্যোগটোৱে প্ৰস্তুত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে যিটো আফগানিস্তানৰ নিৰ্বাচনত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
এই উদ্যোগটো পোণপ্ৰথমে মহীশূৰৰ মহাৰাজা নলৱাডী কৃষ্ণৰাজা ৱাডিয়াৰে ১৯৩৭ চনত চিয়াঁহী,ৰং আৰু অন্যান্য আনুসংগিক প্ৰয়োজনীয় দ্ৰৱ্যসমূহ উৎপাদনৰ বাবে হিচাপে আৰম্ভ কৰিছিল।
১৯৬২ চনত ভাৰতৰ তৃতীয় সাধাৰণ নিৰ্বাচনত ভোটদানৰ প্ৰমাণ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা চিয়াঁহীৰ উৎপাদনৰ বাবে ইয়াক বাচনি কৰা হয়।
গোপনীয়াকৈ ৰখা এই চিয়াঁহী উৎপাদন প্ৰণালীটো ভাৰতৰ ই তৈয়াৰ কৰা এক ৰাসায়নিক সংযুতি অনুসৰি কৰা হয়।
ভাৰতবৰ্ষত নিৰ্বাচন সমূহত ভোটদানৰ প্ৰমাণ স্বৰূপে ব্যৱহাৰ কৰা বিশেষ চিয়াঁহীৰ ইয়েই একমাত্ৰ কতৃত্বপ্ৰাপ্ত প্ৰস্তুতকৰ্তা।
কাছয়ে বিভিন্ন পৰিস্থিতিত তাৰ নিজৰ শৰীৰৰ অভ্যন্তৰীণ তাপমাত্ৰা পৰিৱৰ্তন কৰিব পাৰে, সাধাৰণতে এনেধৰণৰ প্ৰাণীক শীতলৰক্তী প্ৰাণী বোলা হয়।
যদিও “” শব্দটো জীৱবিজ্ঞানীসকলে গোত্ৰৰ প্ৰাণীবোৰক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰে তথাপি সাধাৰণতে স্থলত বাস কৰা বোৰক ৰে বুজোৱা হয়।
ইহঁতে সাধাৰণতে ৰাতি কণী পাৰে আৰু কণীবোৰ মাটি, বালি বা অন্য জৈৱ পদাৰ্থ দি ঢাকি দিয়ে আৰু কণী পাৰাৰ পিছত প্ৰকৃতিৰ দায়িত্বত ৰাখি গুচি যায়।
তৃণভোজী কাছবোৰে অতিৰিক্ত আমিষ খালে স্বাস্থ্যৰ বাবে ক্ষতিকৰ আৰু চলঙত বিকৃতিসহ অন্যান্য স্বাস্থ্যগত জটিলতা সৃষ্টি কৰে।
অন্তৰ্দাহী আৰু বহিৰ্দাহী বাষ্প উদ্ভাৱক অন্তৰ্দাহী বাষ্প উদ্ভাৱকবোৰত ইন্ধনৰ দহন মূল পাত্ৰৰ ভিতৰতে সম্পাদন কৰা হয়।
অন্যহাতে বহিৰ্দাহী বাষ্প উদ্ভাৱকবোৰত ইন্ধনৰ দহনৰ বাবে সুকীয়াকৈ ঠাই ৰখা হয় আৰু এই ইন্ধন দহনৰ ফলত উদ্ভৱ হোৱা তাপ পৰিবহন কৰি বাষ্প উদ্ভাৱনৰ কামত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বাষ্প উদ্ভাৱক হৈছে পানীৰ পৰা বাষ্প বা ভাপ উদ্ভাৱনৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা এক প্ৰকাৰৰ বিশেষ সঁজুলি।
বিভিন্ন ধৰণৰ ৰাসায়নিক কল-কাৰখানা, বস্ত্ৰ উদ্যোগ, চেনীকল, বাষ্প চালিত ইঞ্জিন আদি চলোৱাৰ কামত বাষ্প উদ্ভাৱকৰ ব্যৱহাৰ অপৰিহাৰ্য্য।
অগ্নি নলীকা বাষ্প উদ্ভাৱকত নলীকাৰ মাজেৰে উত্তপ্ত গেছীয় পদাৰ্থ পৰিবাহিত কৰা হয় আৰু এই নলীকা সমূহ আৱৰি ৰাখে ভাপলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব বিচৰা পানীভাগে।
অনুভূমিক, উলম্ব অৰু কৌণিক বাষ্প উদ্ভাৱক বাষ্প উদ্ভাৱকৰ অক্ষৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি এই শ্ৰেণীবিভাজন কৰা হৈছে।
ভূ পৃষ্ঠৰ সমান্তৰাল হিচাপে থকা বাষ্প উদ্ভাৱকক অনুভূমিক, লম্ব ভাৱে থকা অনুযায়ী উলম্ব আৰু হেলনীয়াকৈ থকা বাষ্প উদ্ভাৱকক কৌণিক বাষ্প উদ্ভাৱক নামাকৰণ কৰা হৈছে।
উত্তৰ গুৱাহাটী ধৰ্ম পালৰ সময়ৰ পৰাই একে লেথাৰিয়ে প্ৰায় খ্ৰীষ্টীয় ১২৬০ চন মানলৈ ৰাজধানী আছিল যদিও পিছলৈ এই ৰাজধানী পশ্চিমলৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল।
ৰজাদুৱাৰৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ গাতে লাগি থকা টিলাত উদ্ধাৰ হোৱা শিলত কটা লিপিয়ে ষোল্ল শতিকাৰ প্ৰখ্যাৎ কামৰূপী কবি শ্ৰী চন্দ্ৰ ভাৰতীৰ সেই ঠাইত মৃত্যুৰ উমান দিয়ে।
১৮৩০ - আনুষ্ঠানিক ভাৱে ৰে'ল যুগৰ আৰম্ভণিৰ কথা ঘোষণা, জৰ্জ ষ্টিফেনছনে নিৰ্মাণ কৰা ৰকেট নামৰ ইঞ্জিনটোৱে টনা ভাপচালিত ৰে'লগাড়ীৰ চলাচল আৰম্ভ আৰু পথ পৰিবহণৰ ইতিহাসত এটা নতুন যুগৰ সূচনা।
১৯১৬ - প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ 'ফ্লেৰ্চ-কৰ্চেলেটৰ যুদ্ধত' যুদ্ধত প্ৰথম বাৰৰ বাবে ব্ৰিটিছ সেনাৰ দ্বাৰা টেংকৰ ব্যৱহাৰ।
১৯৫৩ - এছ বিজয়লক্ষ্মী পণ্ডিত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ সভাৰ অষ্টম সভাপতি আৰু প্ৰথম মহিলা সভাপতি হয়।
২০০১ - আমেৰিকাৰ ৱৰ্ল্ড ট্ৰেড চেণ্টাৰ ধ্বংসৰ মূল নায়ক ৰূপে অভিযুক্ত ওছামা বিন লাডেন, তালিবান শাসিত আফগানিস্তানত আমেৰিকাই যুদ্ধ ঘোষণা।
ফিল'ছফাৰ্চ ষ্ট'ন, চেম্বাৰ অব্ ছিক্ৰেট্ছ আৰু প্ৰিজনাৰ অব্ আজকাবানত চৰিত্ৰটোক নায়ক হেৰী পটাৰৰ আটাইতকৈ অপ্ৰিয় শিক্ষকৰ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হৈছে।
চতুৰ্থ গ্ৰন্থ গব্লেট অব্ ফায়াৰত ৰাউলিঙে চেভেৰাছ স্নেইপ ক'লা যাদুকৰ ভলডেম'ৰ্টৰ এজন প্ৰাক্তন অনুগামী অৰ্থাৎ ডেথ্ ইটাৰ হোৱাৰ কথা প্ৰকাশ কৰিছে।
পঞ্চম গ্ৰন্থ অৰ্ডাৰ অব্ ফিনিক্সত হেৰীয়ে জানিব পাৰিছে যে স্নেইপ ভলডেম'ৰ্ট বিৰোধী এক গোপন সংগঠন অৰ্ডাৰ অব্ ফিনিক্সৰো সদস্য।
তাতেই স্নেইপে হেৰীক ভলডেম'ৰ্টৰ সৈতে থকা তাৰ বিপজ্জনক মনঃসংযোগ বিচ্ছিন্ন কৰিবলৈ অক্লোমেঞ্চিৰ শিক্ষা দিছে।
পৰৱৰ্ত্তী গ্ৰন্থ হাফ-ব্লাড প্ৰিন্সত চেভেৰাছ স্নেপ এজন 'হাফ-ব্লাড' যাদুকৰ বুলি পোহৰলৈ আহিছে আৰু গ্ৰন্থখনৰ শেষৰফালে তেওঁ মাৰণ মন্ত্ৰৰে হগৱাৰ্টছৰ প্ৰধান শিক্ষক এলবাছ ডাম্বলডোৰক হত্যা কৰিছে।
অন্তিমখন গ্ৰন্থ ডেথ্লী হেল'জত স্নেইপৰ প্ৰকৃত আনুগত্য যে ডাম্বলডোৰৰ প্ৰতিহে আছিল সেই কথা প্ৰকাশ পাইছে।
ডাম্বলডোৰৰ অনুৰোধমৰ্মেহে ভলডেম'ৰ্টক আভুৱা ভাৰিবলৈ তেওঁক স্নেইপে হত্যা কৰাৰ কথা পোহৰলৈ আহিছে।
কিন্তু মৃত্যুৰ আগমুহূৰ্ত্তত তেওঁ দি যোৱা এপিয়লা স্মৃতিৰ পৰা হেৰীয়ে জানিব পাৰিছে যে স্নেইপ হেৰীৰ মাক লিলি পটাৰৰ আজীৱন প্ৰেমিক আছিল।
লিলিক ভলডেম'ৰ্টে হত্যা কৰাৰ প্ৰতিশোধ ল'বলৈ তেওঁ নিজৰ জীৱন বিপন্ন কৰিয়ো ভলডেম'ৰ্টৰ প্ৰতি মিছাকৈ আনুগত্য দেখুৱাই তেওঁৰ পতনৰ পথ মুকলি কৰি দিছিল।
সেইবাবেই পিছত হেৰীয়ে নিজ পুত্ৰৰ আগত চেভেৰাছ স্নেপক 'পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ সাহসী মানুহজন' বুলি বৰ্ণাইছে।
যাদু ৰসায়নৰ শিক্ষক হিচাপে তেওঁ ৱ'ল্ফবেন প'শ্যনৰ দৰে অতিশয় কঠিন ঔষধি ৰসায়ন তৈয়াৰ কৰাতো পাৰদৰ্শী।
হাফ-ব্লাড প্ৰিন্সত ছাত্ৰ অৱস্থাতে তেওঁ বহুধৰণৰ ক'লা যাদুমন্ত্ৰ উদ্ভাৱন তথা ব্যৱহাৰ কৰাৰ উল্লেখ আছে।
অৰ্ডাৰ অব্ ফিনিক্সত বৰ্ণোৱা হৈছে যে তেওঁ আনৰ মনটো পঢ়িব পাৰে আৰু নিজৰ ভাবনাবোৰ আনৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিব পাৰে যি ক্ষমতা ভলডেম'ৰ্টকে আদি কৰি বৰ কমসংখ্যক যাদুকৰৰহে আছে।
তেওঁ বহুপৰলৈকে সক্ৰিয় হৈ থকা পেট্ৰ'নাছ অৰ্থাৎ বাৰ্তাবাহক তথা প্ৰাণৰক্ষক শক্তি সৃষ্টি কৰাতো সক্ষম।
প্ৰথমখন গ্ৰন্থ ফিল'ছফাৰ্ছ ষ্ট'নত এজন খলনায়কৰ ৰূপত চেভেৰাছ স্নেইপৰ আবিৰ্ভাৱ ঘটিছে।
গ্ৰন্থকেইখনক ডেভিড হেইমেন-এ দিয়া চলচ্চিত্ৰ ৰূপৰ আঠোখনতে প্ৰাপ্তবয়স্ক চেভেৰাছ স্নেইপৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণত আছিল ব্ৰিটিছ অভিনেতা এলান ৰিকমেন।
দেউতাকে তেওঁক বৰ্ণমালা নিশিকোৱাকৈয়ে শব্দৰ আখৰ জোটনি শিকাইছিল আৰু তাৰ লগে লগে ব্যাকৰণো পঢ়ুৱাইছিল।
ব্যাকৰণৰ সন্ধিলৈকে শিকাৰ পাছতেই তেখেতে সেই শিক্ষাৰ অন্ত পৰে, কাৰণ সেইসময়তে তেওঁলোকৰ গাঁওখনত জহনী ৰোগে মহামাৰী ৰূপ ধাৰণ কৰাত পিতাকে গাঁৱৰ ৰোগীসকলৰ চিকিৎসাত দিনে ৰাতিয়ে ব্যস্ত হৈ থাকি শেষত নিজেই সেই ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ ইহলীলা সম্বৰণ কৰে।
কেপ্তেইন ব্ৰডীয়ে আৰু খ্ৰীষ্টান মিছনাৰীসকলৰ সহায়ত তেওঁক ইংৰাজী ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ জ্ঞান দিছিল।
হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জন্মদিনটোক ২০০৫ চনৰ পৰা 'অন্ধবিশ্বাস আৰু কুসংস্কাৰবিৰোধী দিৱস' হিচাপে ইলোৰা বিজ্ঞান মঞ্চই পালন কৰি আহিছে।
এইবোৰৰ উপৰিও তেখেতে অসমত মিশ্যেনেৰী সকলৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত অৰুণোদ‍ই সংবাদ পত্ৰৰ লগতো জড়িত হৈ আছিল।
নানান প্ৰতিকূল পৰিস্থিতিক প্ৰত্যাহ্বান জনাই তেখেতে সংস্কৃত, হিন্দী আৰু ইংৰাজী ভাষাৰ জ্ঞান আহৰণ কৰিছিল।
নিচেই সৰুৰে পৰা মহানন্দ শৰ্মা অভিনয়ৰ প্ৰতি আসক্ত হয় আৰু ‘মুগকুছি নাট্য সমিতি’ নামৰ যাত্ৰাদলত অভিনয় জীৱন আৰম্ভ কৰে।
যাাত্ৰাপাৰ্টিত অভিনয় কৰি থকাৰ সময়তে তেখেতে মাজেসময়ে যাদুখেল প্ৰদৰ্শন কৰিছিল৷ ১৯৫৪ চনত তেখেত ভূপেন হাজৰিকাৰ সৈতে কলকাতালৈ যায় আৰু হাজৰিকাৰ অনুৰোধত সেইসময়ৰ কলকাতাৰ প্ৰখ্যাত শিল্পী মহেন্দ্ৰ গুপ্তই ‘নট্ট কোম্পানী’ নামৰ নাট্য দলটোত তেখেতক সুমুৱাই লয়।
তাৰে কেইখনমান নাটক হৈছে-খুনী দে, মে দেখানে দাড়িয়ে, পাল থেকে দূৰ আদি৷ কলিকতাত থকাৰ সময়তে দিনৰ ভাগত তেখেতে ছপা প্ৰেছৰ লগত জড়িত হৈ গ্ৰন্থ প্ৰকাশৰ বিষয়ে জ্ঞানাহৰণ কৰে আৰু আৰ্থিকভাৱে উপাৰ্জন কৰে৷ কিন্তু দেউতাকৰ অসুখৰ বাবে তেখেত ১৯৬২ চনত জন্মস্থান পানীগাঁৱলৈ উভতি আহে৷ দুদিনমান গুৱাহাটীৰ ছপাশালতো কাম কৰে৷ পিছে নাট্যাভিনয়ৰ প্ৰতি হেঁপাহ থকাৰ বাবে সেইটো কামত বেছিদিন কটাব নোৱাৰিলে৷
পৰৱৰ্তী বছৰত তেখেতে হাজোৰ কৰুণা মজুমদাৰে আৰম্ভ কৰা ‘পূৰ্বজ্যোতি থিয়েটাৰ’ত অংশগ্ৰহণ কৰে।
ইয়াতেই তেখেতে লগ পাইছিল ফণী শৰ্মা, বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা, ভূপেন হাজৰিকা, জয়ন্ত হাজৰিকা, দোস্ত হবিবুৰ ৰহমান আদিৰ দৰে বৰেণ্য শিল্পীসকলক।