polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
সেইসমূহ হৈছে, টাটা ইনষ্টিটিউট অৱ চ'চিয়েল চায়েন্স, গুৱাহাটী মহাবিদ্যালয়, পেঞ্চিলভেনীয়া বিশ্ববিদ্যালয়, কাৰ্টিছ ইনষ্টিটিউট অৱ মিউজিক আৰু জন হপকিন্স বিশ্ববিদ্যালয়ত।
ইংৰাজী ভাষাতেই ৰচনা কৰা উদ্দীপনা গোস্বামীৰ একমাত্ৰ কবিতাপুথিৰ নাম হ'ল উই কল্ড দ্য ৰিভাৰ ৰেডপয়েট্ৰী ফ্ৰম এ ভায়লেণ্ট হোমলেণ্ড।
১৯৯৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ দোলী ছাজা কে ৰখনাৰ জৰিয়তে জ্যোতিকাই বলিউডত অভিষেক ঘটায় ৷ ছবিখনৰ পৰিচালক আছিল প্ৰিয়দৰ্শন ৷ আনহাতে ১৯৯৯ চনত মুক্তি লাভ কৰা ভাল্লি হৈছে তেখেতে অভিনয় কৰা প্ৰথমখন তামিল ভাষাৰ ছবি৷ ২০০৩ চনত জ্যোতিকাই প্ৰথমখন তেলেগু ভাষাৰ ছবি টাগোৰত অভিনয় কৰে ৷ তেখেতৰ বিপৰীত চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল চিৰঞ্জীৱিয়ে ৷ ভাল্লিৰ বাবে ১৯৯৯ চনত জ্যোতিকাই শ্ৰেষ্ঠ নৱাগত অভিনেত্ৰীৰ শিতানত প্ৰথমটো ফিল্মফেয়াৰ-দাক্ষিণাত্য বঁটা লাভ কৰে ৷ ২০০০ চনত জ্যোতিকাক কুশী নামৰ চলচ্চিত্ৰত আগবঢ়োৱা প্ৰদৰ্শনৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ তামিল অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰে সন্মানীত কৰা হয় ৷ তেখেতৰ আন কেইখনমান সফল আৰু সমাদৃত ছবিৰ নাম হৈছে পেৰাঝগান , চন্দ্ৰমুখী , মোঝী ৷ এইকেইখন ছবিয়ে তামিল ছবিৰ উদ্যোগত তেখেতৰ জনপ্ৰিয়তা বঢ়াই তোলে
২০০৬ চনৰ ১১ ছেপ্টেম্বৰত জ্যোতিকাই তামিল ছবিৰ জনপ্ৰিয় অভিনেতা সুৰিয়াৰ লগত দাম্পত্য জীৱন আৰম্ভ কৰে আৰু ছবি উদ্যোগ সাময়িকভাৱে ত্যাগ কৰে ৷ সেইছোৱা সময়ত তেখেত কেৰিয়াৰৰ উচ্চস্থানত আছিল৷ সুৰিয়াৰ লগত জ্যোতিকাই সাতখন ছবিত অভিনয় কৰিছে ৷ ২০১৫ চনত জ্যোতিকাই ৩৬ ভায়াধিনিলে নামৰ ছবিখনৰ যোগেদি প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰে, যিখন ছবিৰ জৰিয়তে তেখেতে ফিল্মফেয়াৰ সমালোচকৰ বঁটা-শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ সন্মান লাভ কৰে৷ . ইয়াৰ পিছত জ্যোতিকাই কেইবাখনো নাৰীকেন্দ্ৰিক ছবি মাগালিৰ মাট্টুম , নাচিয়াৰ , কাট্ৰিন মোঝি , ৰাটচাচি , পোনমগল ভান্ধাল আদি
জ্যোতিকা সাৰাৱানন ; জন্ম ১৮ অক্টোবৰ ১৯৭৭) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী যিয়ে প্ৰধানকৈ তামিল ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে ৷ ইয়াৰোপৰি তেখেতে তেলেগু, মালায়ালম, কানাড়া, হিন্দী ছবিত অভিনয় কৰিছে৷ জ্যোতিকাই এতিয়ালৈকে তিনিটা ফিল্মফেয়াৰ-দাক্ষিণাত্য, তিনিটা তামিলনাডু ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, চাৰিটা দিনকৰণ বঁটা, আন্তৰ্জাতিক তামিল চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ লগতে একাধিক বঁটা-সন্মান, মনোনয়ন আৰু স্বীকৃতি অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ তেখেত কালাইমামনি বঁটাৰো এগৰাকী প্ৰাপক৷ দ্য টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়াৰ মতে তেখেত দক্ষিণ ভাৰতৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীসকলৰ অন্যতম৷
২০০৬ চনৰ ১১ ছেপ্টেম্বৰত জ্যোতিকাৰ অভিনেতা সুৰিয়াৰ সৈতে বৈবাহিক জীৱন আৰম্ভ হয় ৷ দম্পতীটোৰ দুটি সন্তান আছে ৷ কন্যা সন্তা দিয়া আৰু পুত্ৰ সন্তান দেৱ
জ্যোতিকাৰ পিতৃ এগৰাকী পাঞ্জাবী আৰু মাতৃ এগৰাকী মহাৰাষ্ট্ৰীয়ান৷ তেখেতৰ পিতৃ চন্দেৰ ছাদানাহ এগৰাকী ছবি প্ৰযোজক আৰু মাতৃ হৈছে সীমা ছাদানাহ৷ অভিনেত্ৰী নাগমা তেখেতৰ অৰ্ধ-ভগ্নী৷
মুম্বাইৰ লাৰ্ণাছ একাডেমিৰ পৰা জ্যোতিকাই পঢ়াশালীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে ৷ পৰৱৰ্তী সময়ত মুম্বাইতে থকা নিথিবাই কলেজৰ পৰা মনোবিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে
যদিও অপশক্তিবোৰৰ শাৰীৰিক অৱস্থিতি বিজ্ঞানসন্মত নহয়, তথাপি জনবিশ্বাসমতে, প্ৰায়বোৰ ভূতৰে কিছুমান অৱয়ব আছে বুলি জনসমাজত এক ধাৰণা প্ৰচলিত হৈ আছে৷ কন্ধ নামৰ ভূতটো দেখাত অতি ভয়লগা৷ ইয়াৰ মূৰ নাই৷ ডিঙিৰ পৰা শৰীৰৰ তলৰ অংশ আছে৷ ইয়াৰ চকু মুখ বুকুতে থাকে৷ চকু দুটা ডাঙৰ ডাঙৰ আৰু ট টকৈ জ্বলি থাকে৷ কন্ধই বৰ বিকট চিঞৰ মাৰে৷ শুনিলে মানুহৰ কাণ ফাটি যায়৷
অসমৰ জনবিশ্বাসমতে, শনিবাৰ, মঙলবাৰ, কালসন্ধিয়া বা ভৰদুপৰীয়া অশৰীৰীবোৰ পিয়াপি দি ফুৰে আৰু তেতিয়াই মানুহ কাষেদি গ’লে বা অশৰীৰী থকা গছৰ গুৰিত শৌচ-প্ৰস্ৰাব কৰিলে আৰু অশৰীৰীৰ ছাঁ গছকিলে অপশক্তি মানুহজনৰ গাত লম্ভে৷ ভৰদুপৰীয়া, কালসন্ধিয়া বা শনি-মঙলবাৰে অশৰীৰীয়ে নিজৰূপ লৈ বিচৰণ কৰোঁতে কেতিয়াবা মানুহে ইয়াৰ ৰূপ দেখা পায় আৰু ভয়ত কাতৰ হৈ পৰে৷
সাধাৰণতে অশৰীৰীবোৰ জয়াল ঠাইত থাকে৷ কন্ধ কমেও এশ মৰিশালি থকা জয়াল ঠাইত নাইবা কোনো নিৰ্জন জলাশয়ৰ পাৰত থাকে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷ এনে জয়াল ঠাইৰ ওখ আঁহত গছ, ঔ গছ, হিদল গছ, সৌৰা গছ, বাঁহগছ আদিত থাকে৷ সাধাৰণতে অপশক্তিবোৰ অদৃশ্য হৈ থাকে আৰু এনে অৱস্থাতে ইহঁতে মানুহৰ ক্ষতি কৰে৷
কন্ধ এবিধ অপশক্তি বা ভূতৰ এক প্ৰকাৰ৷ কন্ধ শব্দটো ‘কবন্ধ’ শব্দৰ পৰা অহা৷ ই মূৰ নথকা ভূত৷ এহেজাৰ মানুহ য’ত বধ কৰা হয়, তাতে এটা কন্ধ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷ পৃথিৱীৰ সকলো ঠাইতে কম-বেছি পৰিমাণে অপশক্তি বা ভূত আছে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷ অসমৰ জনবিশ্বাসত ’কন্ধ’ এক ভয়াল অপকাৰী ভূত৷
নতুন অৱদানকাৰীসকলক প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ বাবে আয়োজিত গোটেই দিনৰ ব্যক্তিগত সম্পাদনা মেলাসমূহ কেন্দ্ৰীভূত অনুষ্ঠান।
ৱিকিপিডিয়াৰ লৈংগিক ব্যৱধান সংকীৰ্ণ কৰিবলৈ আৰু উল্লেখযোগ্য মহিলাৰ ওপৰত অধিক সমল অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ নতুন স্বেচ্ছাসেৱী সম্পাদকক উদগনি যোগোৱা ইয়াৰ অন্যতম প্ৰধান উদ্দেশ্য।
যদিও ৱিকিপিডিয়া হৈছে "যিকোনো লোকে সম্পাদনা কৰিব পৰা মুক্ত বিশ্বকোষ", ২০১৫ চনলৈকে ইয়াত প্ৰায় মাত্ৰ ১০ শতাংশ সম্পাদক মহিলা আছিল।
২০১৫ চনত ৱিকিপিডিয়াৰ স্বেচ্ছাসেৱী সম্পাদক ৰজাৰ বামকিনে 'ৱমেন ইন ৰেড'ৰ ধাৰণাৰ অৱতাৰণা কৰিছিল।
তেওঁৰ বিশেষত্ব হৈছে যেতিয়াই কোনোবাই তেওঁক তেওঁৰ স্বেচ্ছাসেৱী সম্পাদনাৰ প্ৰচেষ্টাৰ বিষয়ে হাৰাশাস্তি কৰে তেতিয়ায়ে তেওঁ এগৰাকী মহিলা বিজ্ঞানীৰ বিষয়ে এটা নতুন ৱিকিপিডিয়া প্ৰবন্ধ আৰম্ভ কৰে।
ৱমেন ইন ৰেড ৱিকিপিডিয়াৰ সমলত বৰ্তমানৰ লিংগ পক্ষপাতিত্বৰ মোকাবিলা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰা এক ৱিকিপ্ৰকল্প।
এই প্ৰকল্পটোৱে মহিলাৰ জীৱনী, মহিলাৰ কাম-কাজ আৰু মহিলাৰ লগত জড়িত অন্যান্য অনুসংগিক বিষয় সম্পৰ্কে সমল সৃষ্টি কৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
সংযোজিত প্ৰবন্ধটো এতিয়াও সৃষ্টি হোৱা নাই বুলি সূচিত কৰিবলৈ ৱিকিপিডিয়াৰ হাইপাৰলিংকে ৰঙা ৰঙত প্ৰদৰ্শন কৰে।
অনুষ্ঠিত ৱিকিমেনিয়াত ৱিকিপিডিয়াৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক জিম্মী ৱেলছে ষ্টিফেনচন-গুডনাইট আৰু টেম্পল-উডক তেওঁলোকৰ যোৱা ১২ মাহৰ কামৰ বাবে 'দ্য ৱিকিপিডিয়ানছ অফ দা ইয়েৰ' অৰ্থাৎ 'বৰ্ষশ্ৰেষ্ঠ ৱিকিপিডিয়ান' নাম দিছিল।
ৱমেন ইন ৰেড প্ৰকল্পৰ অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে ৰঙা লিংক প্ৰস্তুত কৰা প্ৰবন্ধবোৰৰ ১৫০টা কৰ্ম তালিকা একত্ৰিত কৰাত সহায় কৰে যাতে হেৰাই যোৱা প্ৰবন্ধবিলাক বিচাৰি উলিওৱা আৰু সৃষ্টি কৰা সহজ হয়।
বিভিন্ন বৌদ্ধ ধৰ্মগ্ৰন্থ আৰু বৌদ্ধ ভিক্ষুকসকলৰ চাক্ষুস উপস্থাপনাসমূহত পৃথিৱী মাতাক গৌতম বুদ্ধৰ ৰক্ষাকৰ্ত্ৰী হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
ত্ৰিপিটক অনুসৰি, সিদ্ধাৰ্থ গৌতমে সকলো ধৰণৰ জড়তা আৰু প্ৰলোভনৰ প্ৰতীক মৰাক পৃথিৱীয়ে নিষ্কাষণ কৰাইছিল, আৰু ইয়াৰ মাধ্যমেৰেই সিদ্ধাৰ্থই জ্ঞান প্ৰাপ্তিৰ যোগ্যতা অৰ্জন কৰে।
চীনদেশীয় বৌদ্ধ ধৰ্মীয় বৰ্ণনাসমূহত পৃথিৱী দেৱী ২৪ গৰাকী ৰক্ষাকৰ্তা দেৱ-দেৱী ৰ মাজত এগৰাকী হিচাপে উপস্থাপিত হৈছে, আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মীয় মন্দিৰসমূহৰ মহাবীৰ ভৱনত অন্যান্য দেৱতাসকলৰ সৈতে খোদিত হয়।
হিন্দু ধৰ্মীয় লোকাচাৰৰ সৈতে জড়িত প্ৰবল প্ৰভাৱৰ স্বত্বেও ইন্দোনেছিয়া দেশখনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ব্যক্তিৰূপান্তৰণত পৃথিৱী নামটো ব্যৱহৃত হয়।
বহল অৰ্থত শিক্ষা বুলিলে "সমস্ত ক্ৰিয়াকলাপ, যাৰ দ্বাৰা এটা মানৱ গোষ্ঠীয়ে তেওঁলোকৰ বংশধৰৰ নিৰ্দিষ্ট জ্ঞান তথা দক্ষতাৰ এক সুনিৰ্দিষ্ট ৰূপ বা নৈতিক নিয়মাৱলী যি এই দলটোক তিষ্ঠি থাকিবলৈ সক্ষম কৰে।
" এই অৰ্থত শিক্ষা বুলিলে বুজায় যে দৈনন্দিন জীৱন-যাত্ৰাৰ কাৰ্য সম্পাদনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় দক্ষতা সমূহ পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মলৈ হস্তান্তৰ কৰা তথা নিৰ্দিষ্ট সম্প্ৰদায়ৰ সামাজিক, সাংস্কৃতিক, আধ্যাত্মিক আৰু দাৰ্শনিক মূল্যবোধক আগলৈ অধিক বিস্তাৰ কৰা।
মানবাধিকাৰ তথা মৌলিক স্বাধীনতা সম্পৰ্কিত আন্তৰ্জাতিক বোধগম্যতা, সহযোগিতা আৰু শান্তি শিক্ষা সম্পৰ্কিত শিক্ষাৰ বিষয়ে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ ১৯৭৪ চনৰ প্ৰস্তাবৰ অনুচ্ছেদ ১ ত শিক্ষাৰ বিস্তৃত অৰ্থ স্বীকৃত হৈছে।
শিক্ষাৰ অধিকাৰ (ক বিভিন্ন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সন্মিলনত এক মানৱ অধিকাৰ হিচাপে মান্যতা প্ৰদান কৰা হৈছে, য'ত আৰ্থিক, সামাজিক, সাংস্কৃতিক অধিকাৰৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চুক্তিও সন্মিলিত হৈ আছে।
এই চুক্তি অনুসৰি সকলোৰে বাবে বিনামূলীয়া, বাধ্যতামূলক প্ৰাথমিক শিক্ষাক মান্যতা প্ৰদান কৰা হৈছে, ইয়াৰ উপৰিও মাধ্যমিক শিক্ষাক সকলোৰে বাবে সুলভ কৰি তোলা, বিশেষ ভাৱে বিনামূলীয়া মাধ্যমিক শিক্ষাৰ প্ৰগতিশীল প্ৰাথমিক ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ লগতে সকলোৰে বাবে উচ্চশিক্ষাক সুলভ কৰি প্ৰগতিশীল পৰিচয় প্ৰদান কৰা আদি।
সাধাৰণত, আন্তৰ্জাতিক উপকৰণসমূহে এই অৰ্থত অভিধাটো ব্যৱহাৰ কৰে তথা আন্তৰ্জাতিক মানবাধিকাৰ উপকৰণৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিত শিক্ষাৰ অধিকাৰে, এক সংকীৰ্ণ অৰ্থত প্ৰাথমিক বুনিয়াদী শিক্ষাক বুজায়।
শিক্ষাৰ বৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে ১৯৬০চনৰ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সন্মিলনত শিক্ষাৰ সংজ্ঞা ধাৰা ১ এ এইভাবে সংজ্ঞায়িত কৰিছে: "শিক্ষাৰ সমস্ত প্ৰকাৰ তথা স্তৰ, শিক্ষাৰ প্ৰৱেশ, শিক্ষাৰ মান আৰু গুণগত মান, আৰু শৈক্ষিক স্থিতি, যাৰ অধীনত শিক্ষা প্ৰদান কৰা হৈছে।
ৰাষ্ট্ৰীয় স্তৰত শিক্ষাৰ অধিকাৰৰ উপলব্ধি বাধ্যতামূলক শিক্ষাৰ মাধ্যমে বা নিৰ্দিষ্টভাৱে বিনামূলীয়া বাধ্যতামূলক প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ মাধ্যমেৰে অৰ্জন কৰিব পৰা যাব, যিটো নেকি মানবাধিকাৰৰ সৰ্বজনীন ঘোষণাপত্ৰ তথা অৰ্থনৈতিক, সামাজিক ও সাংস্কৃতিক অধিকাৰ সম্পৰ্কিত আন্তৰ্জাতিক চুক্তি উভয় ক্ষেত্ৰতেই উল্লেখ কৰা হৈছে।
শিক্ষাৰ অধিকাৰত স্কুল আদিৰ দ্বাৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং কৰিব নোৱাৰা লোক সকলক বুনিয়াদী শিক্ষা প্ৰদানৰ দায়িত্বৰ কথাও উল্লেখ আছে।
শিক্ষাৰ অধিকাৰে শিক্ষাৰ্থী সকলৰ মাজত কোনো ভেদাভেদ নোহোৱাকৈ, ন্যূনতম শৈক্ষিক মান বৰ্তাই ৰাখি শিক্ষা প্ৰদান কৰা আৰু শিক্ষাৰ গুণগত মান বৃদ্ধিৰ ওপৰতো গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিছে।
সামাজিক জীৱনৰ গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটোৰ যোগেদি ব্যক্তিবিশেষ আৰু সামাজিক গোটে অভ্যন্তৰৰ পৰা জাগ্ৰতভাৱে, আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় গোটৰ, আৰু নিজৰ ব্যক্তিগত সক্ষমতা, অধিবৃত্তি, যোগ্যতা আৰু জ্ঞানৰ লাভালাভৰ বাবে বিকাশ লাভ কৰিবলৈ শিকে।
নংশ্বাবা বা কংলাশ্বা পাৰম্পৰিক মণিপুৰী লোকধৰ্ম সনামহীৰ লগতে মণিপুৰী পৌৰাণিক কাহিনীত সিংহসদৃশ ড্ৰেগন ঈশ্বৰ।
তেওঁক অনাদিকালৰ পৰা কংলেইপাকত উমাং লাই বা পৱিত্ৰ বনাঞ্চলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত দেৱতাসকলৰ ভিতৰত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ হিচাপে উপাসনা কৰা হয়।
নংশ্বাবা দেৱতাক মণ্টক গাওঁবাসীয়ে বিশেষকৈ গ্ৰীষ্মকালত দীৰ্ঘ জীৱনৰ আশিস বিচাৰি পূজা-উপাসনা কৰে।
পাখংব লাইহুই আৰু সনামাহী লাইহুই নামৰ মণিপুৰী শাস্ত্ৰৰ বৰ্ণনা অনুসৰি নংশ্বাবা তেওঁৰ ডাঙৰ ভায়েক সনামাহীৰ দৰে মানৱ ৰূপত প্ৰকাশ নকৰে।
নংশ্বাবা লাইহুই পুয়া বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ গৰাকীৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ নংশ্বাবা বা কংলাশ্বাৰ বিষয়ে লিখা এখন মেইতেই মণিপুৰী শাস্ত্ৰ।
মণিপুৰী পৌৰাণিক কাহিনীত তেওঁ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ স্ৰষ্টা আটিংকোক মাৰু চিদাবাৰ তিনিজন পুত্ৰৰ ভিতৰত এজন।
নামনি অসমৰ নলবাৰী-বৰভাগ অঞ্চলত ব’হাগৰ দোমাহীৰ দিনা “শিয়াল খেদা’’ উছৱ পতা হৈছিল৷ নামনি অসমৰ কৃষিজীৱী অসমীয়াই কৃষি ৰক্ষাৰ বাবেই বিহুগীত বিৱৰ্জিত ’ব’হাগৰ দোমাহী’ত হাবিত সোমাই কেটেলা পহু, শিয়াল আদিক দলবদ্ধভাবে চিকাৰ কৰিছিল৷ কামৰূপৰ বহু ঠাইত আজিও ’ব’হাগৰ দোমাহী’ক ’শিয়াল খেদা দোমাহী’ বোলে৷ নলবাৰী বৰভাগ অঞ্চলত এটা সময়ত শিয়ালৰ বৰ উপদ্ৰৱ আছিল আৰু খেতিপথাৰৰ শস্য খাই তহিলং কৰিছিল৷ সেয়ে, গাঁৱৰ ৰাইজ একত্ৰিত হৈ “শিয়াল খেদা’’ উছৱ অনুষ্ঠিত কৰি খেতিপথাৰৰ ওচৰৰ পৰা শিয়াল খেদিছিল৷ বৰ্তমান আগৰ দৰে হাবিয়নিও নাই আৰু শিয়ালৰো সংখ্যা কল্পনাতীতভাবে কমি গ’ল৷ সেয়ে এই শিয়াল খেদা অনুষ্ঠানৰো বিলুপ্তি ঘটিল৷
ব’হাগ বিহুৰ উৰুকাৰ দিনা দোকমোকালিতে উঠি ডেকা-ল’ৰা আৰু গৰখীয়াসকলে গা-পা ধুই নামঘৰ বা গাঁৱৰ মুকলি ঠাইত গোট খায়৷ তাৰপাছত থাপনাৰ ফালে মুখ কৰি ভগৱানক উদ্দেশ্যি সেৱা লৈ কেঁচা জাতিবাঁহৰ টাঙোন কাটি তাত প্ৰতিডালতে তিনিটাকৈ সেন্দূৰৰ ফোঁট দিয়ে৷ দলটোৰ সকলোৱে পটলুং আৰু বনিয়ন পিন্ধে আৰু মূৰত গামোচাৰে পাগুৰি মাৰি লয়৷ দলৰ দলপতিজনে শিয়াল খেদাৰ পৰিকল্পনা সকলোকে বুজাই দিয়াৰ পাছত সকলোৱে টাঙোনে টাঙোনে যুঁজাই, ছন্দোবদ্ধ গীত গাই গাই হাবি বা জাৰণিত সোমায়৷ তেওঁলোকে গোৱা গীত হ’ল,
মজদুৰ কিষাণ শক্তি সংগঠনৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকোঁতে অৰুণা ৰায়ক গ্ৰাম্য শ্ৰমিকসকলৰ সামাজিক ন্যায় আৰু সৃজনশীল বিকাশৰ অধিকাৰৰ বাবে কৰা কামৰ বাবে ১৯৯১ চনৰ টাইমছ ফেলোশ্বিপ বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
২০১০ চনত তেওঁ লাল বাহাদুৰ শাস্ত্ৰী ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজহুৱা প্ৰশাসন, শিক্ষা আৰু ব্যৱস্থাপনাত উৎকৃষ্টতাৰ বঁটা লাভ কৰে।
২০১৭ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়াই তেওঁক ১১জন মানৱ অধিকাৰ কৰ্মীৰ ভিতৰত এজন হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰে যাৰ জীৱন লক্ষ্য হৈছে আনক এক সন্মানীয় জীৱন প্ৰদান কৰা।
তেওঁক মণ্ট্ৰিয়েলৰ মেকগিল বিশ্ববিদ্যালয়ত ২০১৬ চনত গোলকীয় শাসনৰ অনুশীলনৰ অধ্যাপক হিচাপেও নিযুক্ত কৰা হৈছিল।
তেওঁ ভিন্নমতৰ অধিকাৰৰ প্ৰশ্নত তেওঁৰ স্পষ্ট স্থিতি আৰু সমাজৰ দুৰ্বল শ্ৰেণীৰ বাবে তেওঁৰ কামৰ বাবে জনাজাত।
তেওঁ তদানীন্তন সংযুক্ত প্ৰগতিশীল মৰ্চা অৰ্থাৎ ইউপিএ-১ চৰকাৰে স্থাপন কৰা ৰাষ্ট্ৰীয় উপদেষ্টা পৰিষদৰ সদস্য আছিল।
ইয়াৰ ভিতৰত আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণভাৱে তথ্য জনাৰ অধিকাৰ, কাম কৰাৰ অধিকাৰআৰু খাদ্যৰ অধিকাৰ উল্লেখযোগ্য।
শেহতীয়াকৈ তেওঁ পেঞ্চন পৰিষদৰ সদস্য হিচাপে অসংগঠিত খণ্ডৰ শ্ৰমিকসকলৰ বাবে সৰ্বজনীন, অ-অৱদানকাৰী পেঞ্চনৰ অভিযানৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে আৰু এনচিপিআৰআইয়ে হুইচব্ল'লাৰ সুৰক্ষা আইন আৰু অভিযোগ নিষ্পত্তি আইন গৃহীত আৰু প্ৰণয়নৰ বাবেও অভিযানৰ নেতৃত্ব প্ৰদান কৰিছে।
ৰায়ে অসামৰিক সেৱাৰ পৰা পদত্যাগ কৰি দৰিদ্ৰ আৰু সামাজিক স্তৰৰ পিছপৰা শ্ৰেণীৰ লোকসকলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বিষয়সমূহত কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ মহাবিদ্যালয়ত ইংৰাজী সাহিত্য অধ্যয়ন কৰিছিল।
এই সংগঠনে শ্ৰমিকসকলৰ বাবে ন্যায্য আৰু সমান মজুৰিৰ বাবে যুঁজ দি যি ভাৰতৰ তথ্যৰ অধিকাৰ আইন প্ৰণয়নৰ বাবে এক সংগ্ৰামলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল।
অৰুণা ৰায় জনসাধাৰণৰ তথ্য জনাৰ অধিকাৰৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় অভিযানৰ জৰিয়তে ভাৰতত তথ্য জনাৰ অধিকাৰ আন্দোলনৰ এগৰাকী নেত্ৰী।
আধুনিক কবিসকলৰ ক্ৰম অনুযায়ী কবিতাসমূহ গ্ৰন্থখনত সন্নিবিষ্ট কৰাৰ লগতে প্ৰতিজন কবিৰ চমু পৰিচিতি একোটা সম্পাদকে অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে।
কাব্যখনৰ আধুনিক ভাগত ভোলানাথ দাস, হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী,চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা,লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাকে প্ৰমুখ্য কৰি ৰঘুনাথ চৌধুৰী,চন্দ্ৰধৰ বৰুৱা,হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱা,যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা,তৰুণৰাম ফুকন,নলিনীবালা দেবী,পদ্মধৰ চলিহা,অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকা,বিনন্দচন্দ্ৰ বৰুৱা,গণেশচন্দ্ৰ গগৈ আদি মুঠ ২৯জন আধুনিক কবিৰ দুই তিনিটাকৈ কবিতা সন্নিবিষ্ট কৰিছে।
'মেঘ','পুৱা','মানৱ বন্দনা','বীণ-বৰাগী","প্ৰকৃতি বিভৱ","আজি আৰু কালি","জাতীয় গৌৰৱ","কেতেকী","সাদৰী","ধূলিকণামই","চকুলো","মৰিশালিখনি","ওমৰতীৰ্থ","বৰপেটা",কামৰূপ","জনমভূমি","পৰীক্ষা","সপোন","ধুমুহা","ভাৰতবৰ্ষ","নাৱৰীয়া" আদি সুখপাঠ্য কবিতাসমূহ সংকলনটিত আছে।
কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৌজন্যত অসমীয়া ভাষাটো অসমীয়া হাইস্কুলবোৰৰ শিক্ষাৰ বাহন হোৱাৰ উপৰিও অন্যান্য উন্নত প্ৰাদেশিক ভাষাৰ দৰে এম.এ মহলাতো এটি সুকীয়া স্থান দখল কৰিছিল।
এই পৰিৱৰ্তনৰ লগত সমতা ৰক্ষা কৰি আগবাঢ়ি যাবলৈ হ'লে স্কুল-কলেজৰ অসমীয়া পাঠবোৰলৈ পৰিৱৰ্তন আনিবই লাগিব বুলি অনুভৱ কৰি অতুলচন্দ্ৰ বৰুৱাই পঢ়াশালীয়া অসমীয়া ছাত্ৰ- ছাত্ৰীৰ সুবিধা হোৱাকৈ "কাব্যপ্ৰভা" যুগুত কৰিছে বুলি পাতনিত উল্লেখ কৰিছে।
১৯৪২ চনৰ সময়ছোৱাৰ প্ৰৱেশিকা শ্ৰেণীৰ বাবে উপযোগী হোৱাকৈ অসমীয়া কবিতাৰ বাছনি এখনৰ অভাৱ পূৰণৰ চেষ্টাই হৈছে "কাব্যপ্ৰভা" সম্পাদনাৰ মূল উদ্দেশ্য।
কবি ৰঘুনাথ চৌধুৰীৰ মতে " .ন- পুৰণি দুয়োবিধ কবিতাৰ সংগ্ৰহ হিচাপে "কাব্যপ্ৰভা" অসমীয়া সাহিত্যত অপূৰ্ব আৰু অদ্বিতীয় বুলি নিঃসন্দেহে ক'ব পাৰি।
কবিতাসমূহ সাহিত্য-বুৰঞ্জীৰ যুগ হিচাপে দিয়া হৈছে আৰু সেই যুগৰ ৰচনা আৰু ভাৱধাৰাৰ প্ৰকাশক হৈ পৰিছে।
এই কবিতাসমূহৰ লগতে সংশ্লিষ্ট কবিসকলক আৰু তেওঁলোকৰ মূল পুথি বা পুথিসমূহৰ বিষয়েও চমুকৈ উল্লেখ কৰি সম্পাদকে উপযোগী কাম কৰিছে।
"কাব্যপ্ৰভা" গ্ৰন্থত প্ৰাক্‌শংকৰী যুগৰ আদি আৰু অপ্ৰমাদী কবিসকলৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আধুনিক যুগৰ বিভিন্নজন কবিৰ কবিতা সন্নিবিষ্ট কৰিছে।
কলিকতাৰ ৮৫ নং অপাৰ চাৰকুলাৰ ৰোডৰ 'ভাৰতমিহিৰ যন্ত্ৰ'ত শ্ৰী যুগলচৰণ দাসৰ দ্বাৰা মুদ্ৰিত এই সংকলনটি 'অসম বুক ষ্টোৰ্চ' পাণবজাৰ গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰকাশিত হৈছিল।
অতুলচন্দ্ৰ বৰুৱাই "কাব্যপ্ৰভা"ৰ পাতনিত অসমীয়া কাব্য সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীক প্ৰধানতঃ দুটা ভাগত ভাগ কৰিছে - প্ৰাচীন আৰু আধুনিক।
সংকলনটোত চনেট বা চতুৰ্দশপদী কবিতা,বেলাড বা আখ্যানমূলক কবিতা,ইলিজী বা শোকৰ কবিতা,অমিত্ৰাক্ষৰ ছন্দৰ কবিতা,বৰ্ণনাত্মক কবিতা আদিৰ উপযুক্ত সমাৱেশৰ দ্বাৰা পুৰণি আৰু নতুন কবিতাৰ বৈশিষ্ট্য দেখুৱাবলৈ যত্ন কৰিছে।
গ্ৰন্থখনিত পুৰণি কবিতাৰ ভাগটোত মাধৱ কন্দলিৰ "ৰামৰ ওচৰৰ পৰা ভৰতৰ বিদায়",শংকৰদেৱৰ "কুণ্ডিল নগৰৰ বৰ্ণনা","শিশুলীলা", মাধৱদেৱৰ "বৰগীত",ৰাম সৰস্বতীৰ "শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰবোধ বচন আৰু পাণ্ডৱৰ কাম্যক বন ত্যাগ", শিষ্ট ভট্টাচাৰ্যৰ " শিশুপালৰ প্ৰতি শ্ৰীকৃষ্ণৰ কটূক্তি", গোবিন্দ মিশ্ৰৰ "গীতা" সন্নিবিষ্ট হৈছে।
চৌধুৰী কৰ্মসূত্ৰে, ১৯৭১ চনত স্থাপিত, চাবুৱাৰ ডি ডি আৰ কলেজৰ ইংৰাজী বিভাগৰ অধ্যাপক আছিল আৰু তাৰপৰাই চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছে।
অসমীয়া আৰু ইংৰাজীৰ লগতে বঙালী ভাষাতো সমানে দখল থকা চৌধুৰীৰ ‘বাস্তৱ না বিভ্ৰম: অসমে বাংলা ভাষা প্ৰবৰ্তনেৰ ঐতিহাসিক উৎস সন্ধানে’ , ‘ৰাম কথা’ , ‘মহাৰাষ্ট্ৰীয় নৱজাগৰণ: ব্ৰাহ্মণ্যবাদ-বিৰোধী আন্দোলন ও নাৰী জাগৰণেৰ এক অধ্যায়’ আৰু ‘উনিশ শতক: অসম ও বাঙলা প্ৰসংগ’ বাংলা ভাষাত ৰচিত গ্ৰন্থ।
বিজ্ঞানমনস্ক, যুক্তিবাদী আৰু কু-সংস্কাৰ বিৰোধী চিন্তা-চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰত আগভাগ লোৱা অসমৰ মুষ্টিমেয় লেখকসকলৰ ভিতৰত চৌধুৰী অন্যতম।
অন্ধবিশ্বাস আৰু কু-সংস্কাৰৰ বিৰুদ্ধে তেওঁ বিভিন্ন কাকত আলোচনীত সৱল যুক্তিৰে বহু সংখ্যক প্ৰৱন্ধ-পাতি লিখিছে ।
স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লোৱাৰ পিছত ডিব্ৰুগড়তে তেওঁ ‘গ্ৰন্থালয়’ নামৰ এখন কিতাপৰ দোকান আৰম্ভ কৰে।
তেওঁ ডিব্ৰুগড় চৰকাৰী বালক বিদ্যালয়ৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হয় আৰু ডিব্ৰুগড় জিলাৰে ডি এইচ এচ কে কলেজৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত সন্মান সহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
৪-৫ কোৰআন হৈছে তেওঁলোকৰ বাবে এক সতৰ্কবাণী যিসকলে কয় যে আল্লাহৰ পুত্ৰ বা কন্যা আছে, আৰু তেওঁলোকৰ কথাবোৰ জ্ঞানৰ ওপৰত আধাৰিত নহয়
২৩-২৪ মুহাম্মাদক এটা নিৰ্ধাৰিত তাৰিখত প্ৰকাশৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়াৰ বাবে ভৰ্ৎসনা কৰা হৈছিল
৬৬-৬৯ খিদৰ, মুছায়ে তেওঁৰ জ্ঞান লাভ কৰিবলৈ অক্ষম হোৱাৰ বিষয়ে জানি তেওঁৰ আমদানিৰ একতাৰ ফল তৈয়াৰ কৰে
৭৮-৮২ খিদৰে মুছাৰ আচৰণৰ বিৰুদ্ধে কৰা প্ৰতিবাদৰ বাবে তেওঁৰ সৈতে অধিক যোগাযোগ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে, কিন্তু তেওঁৰ আচৰণৰ বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে
৮৯-৯৪ তেওঁ পূব আৰু উত্তৰভ্ৰমণ কৰে, য'ত তেওঁ এক অজ্ঞ জাতি বিচাৰি পায়, যিয়ে গোগ আৰু মাগোগৰ বিৰুদ্ধে সুৰক্ষা ৰখাৰ বাবে অনুৰোধ কৰে
আৰৱ মুছলমান বুৰঞ্জীবিদ আৰু হেজিওগ্ৰাফাৰ ইবনে ইছাকে তেওঁৰ পৰম্পৰাগত কিতাপ মুহাম্মাদ, চিৰাত ৰছুল আল্লাহৰ জীৱনীত প্ৰকাশ কৰিছিল যে মক্কা চহৰত বাস কৰা ৰাব্বিসকলে উত্থাপন কৰা কিছুমান প্ৰশ্নৰ বাবে কোৰআনৰ ১৮ তম ছূৰা হ'ল।
ইবনে ইছাকৰ মতে, মুহাম্মাদৰ জনজাতি, শক্তিশালী কুৰাইশ্ব, তেওঁলোকৰ জনজাতিসকলৰ বিষয়ে যথেষ্ট চিন্তিত আছিল যিসকলে ভৱিষ্যতবাণী দাবী কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু বিষয়টোৰ বিষয়ে ৰাব্বিসকলৰ পৰামৰ্শ ল'ব বিচাৰিছিল।
কুৰাইশ্বে দুজন লোকক মদিনাৰ ৰাব্বিসকলৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছিল আৰু যুক্তি দিছিল যে তেওঁলোকৰ শাস্ত্ৰআৰু আল্লাহৰ ভৱিষ্যতবক্তাসকলৰ বিষয়ে অধিক জ্ঞান আছিল।
অৱশেষত, ছূৰাত ৮৩-৯৮ আয়াতত উল্লেখ কৰা হৈছে এজন ব্যক্তি যিয়ে যথেষ্ট ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু পৃথিৱীৰ পূব আৰু পশ্চিমত উপস্থিত হৈছিল – অৰ্থাৎ ধুল-কাৰ্ণাইন।
কোৰআনত এজন মহান ৰজাৰ চিৰিয়ান কিংবদন্তীৰ পুনৰাবৃত্তি হয় যিয়ে মানুহৰ এটা গোটক দুটা পৰ্বতৰ মাজত লোৰ এক বিশাল দেৱাল নিৰ্মাণ ত সহায় কৰে।
দেৱালখনে হয়তো চীনৰ মহান দেৱালৰ দূৰৱৰ্তী জ্ঞান প্ৰতিফলিত কৰিছিল (দ্বাদশ শতিকাৰ পণ্ডিত আল-ইদ্ৰিছিয়ে চিচিলিৰ ৰজাৰৰ বাবে মংগোলিয়া "গোগ আৰু মাগোগৰ দেশ"), বা উত্তৰ বৰ্বৰসকলৰ বিৰুদ্ধে কাস্পিয়ান অঞ্চলত নিৰ্মিত বিভিন্ন চাছানিদ পাৰ্চী দেৱাল, বা দুয়োটাৰ এক সংমিশ্ৰণ দেখুওৱা এখন মানচিত্ৰ আঁকিছিল।
কেইজনমান যুৱ বিশ্বাসীয়ে এনে এটা সময়ত বাস কৰিছিল যেতিয়া তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ বিশ্বাসৰ বাবে অত্যাচাৰ কৰা হৈছিল।
আল্লাহৰ নিৰ্দেশনাত তেওঁলোকে সেই চহৰৰ পৰা পলাই গৈছিল য'ত বিশ্বাসীসকলক অত্যাচাৰ কৰা হৈছিল, তেওঁলোকৰ কুকুৰৰ সৈতে আৰু তেওঁলোকে টোপনি যোৱা এটা গুহাত আশ্ৰয় লৈছিল।
ইবনে ইছাকৰ মতে, যেতিয়া মুহাম্মাদক ৰাব্বিসকলৰ পৰা তিনিটা প্ৰশ্নৰ বিষয়ে অৱগত কৰা হৈছিল, তেওঁ কৈছিল যে তেওঁৰ ওচৰত ৰাতিপুৱা উত্তৰ থাকিব কিন্তু "আল্লাহে ইচ্ছা কৰিলে" কোৱা নাছিল।
ক"তেওঁলোকক এই পৃথিৱীৰ জীৱনৰ উপমা দিয়ক: এইটো বৰষুণৰ দৰে যিটো আমি আকাশৰ পৰা তললৈ প্ৰেৰণ কৰোঁ: পৃথিৱীৰ গছ-গছনিয়ে ইয়াক শোষণ কৰে, কিন্তু সোনকালেই ই শুকান খৰি হৈ পৰে, যিটো বতাহে সিঁচৰতি কৰে: এয়া হৈছে আল্লাহ যি সকলো বস্তুৰ ওপৰত বিৰাজ কৰে।
কোৰআন১৮:৪৫."তেওঁ তেওঁৰ সঙ্গীসকলক "এই পৃথিৱীখন আৰু আপোনাক আচৰিত কৰা বহুতো বস্তু আৰু আপোনাক উপকৃত কৰা বস্তুবোৰৰ অভাৱৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিবলৈ" পৰামৰ্শ দিয়ে।
ওজমা নাছিৰ মাকৰিম শিৰাজীৰ ভাষ্যত কোৱা হৈছে, "তেওঁৰ কথা আৰু জ্ঞানত বৈচিত্ৰ্য প্ৰৱেশ কৰাৰ কোনো অৱকাশ নাই।
তেওঁৰ ভাষণ আৰু তেওঁৰ জ্ঞান মানুহৰ ভাষণ আৰু জ্ঞানৰ দৰে নহয়, যিটো এক নতুন আৱিষ্কাৰ বা তথ্যৰ ফলস্বৰূপে সলনি কৰিব লাগিব।
" ইবনে কাথিৰে কয় যে এই পদটোৰ অৰ্থ হৈছে কোৰানৰ শব্দবোৰ, "কোনেও সেইবোৰ সলনি কৰিব নোৱাৰে, সেইবোৰ বিকৃত কৰিব নোৱাৰে বা সেইবোৰৰ ভুল ব্যাখ্যা কৰিব নোৱাৰে।
কোৰআন ১৮:৪৫ ইমাম মুছা আল-কাধিমে কিতাব আল-কাফিত বৰ্ণনা কৰিছে যে আলীয়ে তেওঁৰ সঙ্গীসকলক এজন তপস্বীৰ দৃষ্টিৰে এই পৃথিৱীখন চাবলৈ অনুৰোধ কৰিব কিয়নো ই ইয়াৰ বাসিন্দাসকলক উৎখাত কৰে।
আলীয়ে তেওঁলোকক এক সেউজীয়া, সেউজীয়া বাগিচাৰ দৃষ্টান্ত প্ৰদান কৰে য'ত সুগন্ধি ডেউকা থাকে যি ঘাঁহৰ ব্লেডৰ তলত জমা হয় কিন্তু তাৰ পিছত ৰাতিপুৱা ইয়াৰ পৰা পৃথক হৈ যায়, আল্লাই কোৱাৰ দৰে,
৩২-৪৪ পদত ছূৰাত দুজন লোকৰ এটা দৃষ্টান্তৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে, যাৰ এজনক আল্লাহৰ পৰা আৰু আনজন দৰিদ্ৰলোকৰ পৰা আশীৰ্ব্বাদ দিয়া হৈছিল।
ধনী জনে তেওঁৰ আত্মাক অন্যায় কৰিছিল আৰু তেওঁৰ সম্পদ আৰু মহৎ বংশৰ সৈতে প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
প্ৰকাশৰ সময় আৰু প্ৰাসংগিক পৃষ্ঠভূমিৰ সন্দৰ্ভত , ই হৈছে পূৰ্বৰ "মক্কান ছূৰা", যাৰ অৰ্থ হৈছে ইয়াক মদিনাৰ পৰিৱৰ্তে মক্কাত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল।
অধ্যায়ৰ ভিতৰত তৃতীয় মুখ্য কাহিনী মুছা য়ে আল্লাহৰ আন এজন সেৱকৰ পৰা জ্ঞান আহৰণ কৰিবলৈ ভ্ৰমণ কৰিছিল যাক কেতিয়াও নামৰ দ্বাৰা উল্লেখ কৰা হোৱা নাই, ইবন কাথিৰৰ টাফিৰত তেওঁক আল-খিদৰ বুলি কোৱা হয়।
৩৬ আয়াতত বৰ্ণনা কৰা হৈছে যে ধনী ব্যক্তিজনে তেওঁৰ সঙ্গীক এইটোও কৈছিল যে তেওঁ বিচাৰ দিৱসৰ অস্তিত্বৰ ওপৰত সন্দেহ কৰিছিল।
প্ৰাক-সাম্প্ৰদায়িক বৌদ্ধ ধৰ্মই বৌদ্ধ ধৰ্মৰ আতাইতকৈ পুৰণি ৰূপ সূচায়: যি গৌতম বুদ্ধই নিজেই বিশ্বাস কৰিছিল আৰু যাৰ মতে কৰ্ম কৰিছিল।
প্ৰাক-সাম্প্ৰদায়িক বৌদ্ধ ধৰ্ম, আদিম বৌদ্ধ ধৰ্ম বা মূল বৌদ্ধ ধৰ্ম হ'ল বৌদ্ধ ধৰ্মৰ সেই ৰূপ যি এই ধৰ্মৰ বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ত বিভক্ত হোৱাৰ পূৰ্বে অস্তিত্বত থকা বুলি ভবা হয়।
এই ৰূপৰ বাণী আৰু শিক্ষা এনে আদিম বৌদ্ধ লেখসমূহৰ সহায়ত অনুমান আৰু পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰা হয়, যি নিজেই সাম্প্ৰদায়িক।
কোনো কোনো বিশেষজ্ঞই এই অৱস্থাৰ পাছৰ পুৰণি বৌদ্ধ ধৰ্মৰ পৰম্পৰাসমূহক সাম্প্ৰদায়িক বৌদ্ধ ধৰ্ম আখ্যা দিয়ে।
মুক্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈয়ে নিজাববীয়াকৈ প্ৰায় দুকুৰি গীত ৰচনা কৰাৰ লগতে ইয়াৰে প্ৰায়বিলাকতে সুৰো সংযোজনা কৰিছিল।
আকাশবাণীৰ জৰিয়তে তেওঁৰ গীত প্ৰচাৰ হোৱাৰ লগতে সমসাময়িক কেইবাগৰাকীও জনপ্ৰিয় তথা প্ৰতিষ্ঠিত শিল্পীয়ে তেখেতৰ গান গ্ৰামোফোন ৰেকৰ্ডত বাণীবদ্ধ কৰিছিল।
তেখেতৰ গান যিসকল শিল্পীয়ে তেতিয়া বাণীবদ্ধ কৰিছিল অথবা আকাশবাণীৰ জৰিয়তে পৰিৱেশন কৰিছিল তাৰ ভিতৰত তলৰ তালিকাভুক্ত শিল্পীসকল উল্লেখনীয় -
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই তেওঁৰ প্ৰথমখন নাটক শোণিত কুঁৱৰীৰ পাতনিত কীৰ্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈ আৰু মুক্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈৰ কথা উল্লেখ কৰিছে।
মুক্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈয়ে সৰুৰে পৰা দেউতাকৰ সান্নিধ্যত থাকি সাহিত্য - সংস্কৃতিৰ বাটত মনোনিৱেশ কৰিছিল।
তেওঁ একাধাৰে গীতিকাৰ, সুৰকাৰ,গীতি-নাট্যকাৰ, শিশু সাহিত্যিক, কবি, শিক্ষাবিদ ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
আনুষ্ঠানিক শিক্ষা সাং কৰি ভগৱতী চৰণ বৰ্মা‌ই কানপুৰত ওকালতি আৰম্ভ কৰে আৰু পাছলৈ হামিৰপুৰত কৰ্মজীৱন অব্যাহত ৰাখে।
চিত্ৰলেখাৰ সফলতাৰ বাবে তেওঁ তাৎক্ষণিক খ্যাতি লাভ কৰে আৰু নিজৰ সাহিত্যকৰ্মক অন্য এক মাত্ৰা প্ৰদান কৰি ১৭ খনতকৈ বেছি উপন্যাস লিখি উলিয়ায়।
তেওঁ কিছু সময়ৰ বাবে কলিকতা ফিল্ম কৰ্পোৰেশ্যনটো কাম কৰে আৰু তাৰ পাছত বিচাৰ নামৰ এখন সাপ্তাহিক আলোচনী সম্পাদনা কৰিবলৈ লয়।
তদুপৰি তেওঁ বোম্বেত চিত্ৰনাট্য লিখিবলৈও লৈছিল আৰু পাছলৈ নৱজীৱন নামৰ এখন হিন্দী দৈনিক কাকত সম্পাদনা কৰিবলৈ লয়।
তেওঁৰ পাঁচটা খণ্ড যুক্ত উপন্যাস ভুলে-বিছৰে চিত্ৰৰ বাবে তেওঁ ১৯৬১ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
শফীপুৰ গাঁৱত প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰাৰ পাছত উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে ভগৱতী চৰণ বৰ্মাক এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়লৈ পঠিওৱা হৈছিল য'ত তেওঁ সাহিত্য আৰু আইনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তাৰ পিছত মাক্কু নামৰ কাঠৰ গুৰি আৰু তেঁতেলী গুটিৰ পিটিকা কৰি টুকুৰা সমূহ জোৰা লগাবলৈ আঠা হিচাপে ব্যবহাৰ কৰা হয়।
ইয়াৰ পিছৰ পদক্ষেপত তেল আৰু পানী-ৰং বা পাচলিৰ ৰং আৰু এনামেল ৰঙৰ সৈতে ৰং পুতলাৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি প্ৰয়োগ কৰা হয়।
শিল্পীসকলে মুখ্যতঃ ধৰ্মীয় আকৃতি, দেৱ-দেৱী, জন্তু, চৰাই, গৰুগাড়ী, গ্ৰাম্য জীৱনৰ উপাদান ইত্যাদি প্ৰস্তুত কৰে।
যদিও বৰ্তমান সময়ত লাভৰ অভাৱ, খেলনা উৎপাদন কৰিবলৈ সময় লোৱা, পশ্চিমীয়া কলাৰ প্ৰভাৱ আৰু যুৱ প্ৰজন্মক এই কলাৰ প্ৰতি উৎসাহিত নকৰাৰ বাবে ইয়াৰ গুৰুত্ব ক্ৰমে হ্ৰাস পাইছে।
লেপাক্ষী আৰু লেংক' ইনষ্টিটিউট অফ জেনেৰেল ইউমেৰনেটিয়েল ট্ৰাষ্টে পুতলা তৈয়াৰ কৰাৰ কলা জীয়াই ৰাখিবলৈ কিছুমান উদ্যোগ হাতত লৈছে।
কোণ্ডাপল্লী খেলনা ভাৰতৰ অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ বিজয়ৱাড়াৰ ওচৰৰ কৃষ্ণা জিলাৰ এখন গাওঁ কোণ্ডাপল্লীত কাঠৰে তৈয়াৰ কৰা খেলনাৰ প্ৰকাৰ।
সামগ্ৰীৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি আইন, ১৯৯৯ অনুসৰি অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ পৰা ভৌগোলিক স্বীকৃতি প্ৰাপ্ত হস্তশিল্প হিচাপে পঞ্জীয়ন কৰা হৈছে।
সংক্ৰান্তি আৰু নৱৰাত্ৰি উৎসৱৰ সময়ত এই পুতলাবোৰ ঘৰবোৰত একত্ৰিত কৰা বিভিন্ন খেলনাৰ ভিতৰত অন্যতম আৰু ইয়াক বুম্মলা কোলুভু বুলি উল্লেখ কৰা হয়।
তেওঁলোক ষোড়শ শতিকাত ৰাজস্থানৰ পৰা কোণ্ডাপল্লীলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল আৰু ভগৱান শিৱৰ দ্বাৰা কলা আৰু শিল্পৰ দক্ষতাৰে সমৃদ্ধ ঋষি মুক্তিঋষিৰ পৰা তেওঁলোকৰ উৎপত্তি বুলি দাবী কৰে।
আধুনিক কেৰালাৰ চেৰা ৰজা চেৰামন পেৰুমলৰ উত্তৰাধিকাৰীৰ নিৰ্দেশত ইছলামীয় নবী মুহাম্মাদৰ পাৰ্চী শিষ্য মালিক দীনাৰে ইয়াক নিৰ্মাণ কৰিছিল।
১৫০৪ চনত লোপো চ'ৰেছ ডি আলবাৰ্গাৰিয়াই কোডুংগাল্লুৰ বন্দৰত আক্ৰমণ কৰাৰ সময়ত পৰ্তুগীজসকলে মছজিদটো ধ্বংস কৰিছিল।
পুৰণি অট্টালিকাৰ চাৰিওফালে থকা ১৯৮৪ চনৰ আধুনিক সম্প্ৰসাৰণবোৰে পুৰণি ভৱনটোৰ প্ৰায় সকলো বোৰ বাহ্যিক বৈশিষ্ট্য লুকুৱাই ৰাখে।
এই অলৌকিক ঘটনা প্ৰত্যক্ষ কৰি হতভম্ব চেৰা ৰজাই তেওঁৰ জ্যোতিষীসকলক মতাই আনি এই ঘটনাৰ নিশ্চিতকৰণ কৰে কিন্তু সঠিক কাৰণ গম নাপায়।
আৰৱ ব্যৱসায়ীসকলে মালাবাৰ বন্দৰত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত ৰজাৰ সৈতে চন্দ্ৰ বিভাজনৰ দৰ্শন কৰিবলৈ সিংহল ভ্ৰমণ কৰিবলৈ অনুমতি বিচাৰে।
ৰাজায়ে তেওঁৰ পুত্ৰক তেওঁৰ ৰাজ্যৰ উত্তৰাধিকাৰী পাতি আৰৱ ব্যৱসায়ীসকলৰ সৈতে মুহাম্মদক নিজে লগ কৰিবলৈ যায়।
যিহেতু এই স্থানত পূৰ্বতে পল বৌদ্ধ মঠ আছিল সেয়ে ১০০০ খ্ৰীষ্টাব্দত ইয়াৰ পুনৰ নিৰ্মাণ নোহোৱালৈকে ই কাবাৰ ফালে মুখ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে পূবা দিশৰ ফালে আছিল।
বুৰঞ্জীবিদ এম.জি.এছ. নাৰায়ণনৰ মতে, " চেৰা ৰজাই ইছলাম গ্ৰহণ কৰি মক্কালৈ যোৱা পৰম্পৰাক অস্বীকাৰ কৰাৰ কোনো কাৰণ নাই, কিয়নো ই কেৱল মুছলমান ইতিহাসতে নহয়, কেৰালোলপট্টিৰ দৰে হিন্দু চৰিত পুথিৰ ইতিহাসতো ই স্থান লাভ কৰিছে।
এনে এক কাহিনী ৰচনা কৰাৰ আশা কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই যি কোনো প্ৰকাৰে ব্ৰাহ্মণ বা হিন্দু জনগোষ্ঠীৰ সন্মান বৃদ্ধি নকৰে।
লোকবিশ্বাস অনুসৰি চেৰামন পেৰুমল মুহাম্মাদ আৰু তেওঁৰ সঙ্গীসকলৰ বাবে আদাৰ আচাৰ উপহাৰ লৈ আৰৱত উপস্থিত হৈছিল আৰু নবী মুহাম্মাদৰ ভৰিত পৰি ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।
চেৰামন জুমা মছজিদ কেৰালাৰ ত্ৰিচুৰ জিলাৰ কোডুঙ্গালোৰ তালুকত ৬৬ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ পাৰাভুৰ-কোডুঙ্গালোৰ ৰোডত অৱস্থিত।
বে-দেইন্-খলাম উৎসৱত আৰম্ভণিতে প্ৰধান পুৰোহিত বা লিংডোই পুৱাই মানুহৰ বসতিপ্ৰধান অঞ্চললৈ গৈ কাঠৰ টাঙোন এডালেৰে প্লেগ বেমাৰ খেদাৰ প্ৰতীক হিচাপে মানুহৰ ঘৰৰ চালত কোবায়।
ই অসমৰ ম’হ খেদা, মিছিং সকলৰ ’আৰৃগ দবুৰ’ আৰু কামৰূপৰ ’ভেল দিয়া’ উছৱৰ সৈতে সামঞ্জস্য ৰাখিছে।
’বে-দেইন্-খলাম’ উছৱত কৃষিক্ষেত্ৰত উৎপাদন বৃদ্ধি আৰু বছৰটোলৈ অপায়-অমঙ্গল দূৰ কৰাৰ বাবে আৰাধ্য দেৱতাৰ আগত ছাগলী বলি দি প্ৰাৰ্থনা কৰা হয়।
জয়ন্তীয়া বসতিপ্ৰধান সকলো ঠাইৰ লোকে স্থানীয়ভাৱে নিজা নিজা ৰথ সাজি নানা ৰঙচঙীয়া কাগজ আৰু ফুলেৰে সুসজ্জিত কৰি কেইজনমান যুৱকে ৰথখন কান্ধত তুলি নি ৰাইজক প্ৰদৰ্শন কৰায়।
’বে-দেইন্-খলাম’ত জোৱাই চহৰৰ প্ৰতিটো অঞ্চলৰ লোকে অঞ্চলভিত্তিক একোখন ৰথ সাজি প্ৰদৰ্শন কৰাৰ পিছত সেই ৰথত হাবিৰ পৰা ’দেইন।
পৰম্পৰামতে সমাজৰ শহুৰ আৰু জোঁৱাইসকল উত্তৰ আৰু দক্ষিণ নামেৰে দুটা ভাগত বিভক্ত হৈ মুকলি ঠাইত এখন কাঠৰ থাল লৈ ফুটবল খেলাৰ দৰে খেলে।