polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
কনকলতা আই শংকৰদেৱৰ নাতি-বোৱাৰী৷ ১৫১৬ খৃ:ত শংকৰদেৱে কছাৰীসকলৰ উপদ্ৰৱত বৰদোৱা ত্যাগ কৰিছিল৷ তেতিয়াৰে পৰা প্ৰায় সাত কুৰিৰো অধিক কাল এই ঠাই অটব্য অৰণ্যত পৰিণত হৈছিল৷ পিছত আহোম ৰজা জয়ধ্বজ সিংহৰ দিনত কনকলতা আইৰ প্ৰচেষ্টাত বৰদোৱা পুনৰুদ্ধাৰ কৰা হয়৷
কনকলতা আইৰ পিতৃৰ নাম আছিল কানু ভূঞা৷ তেওঁ কোচবেহাৰৰ ফুলবাৰী নামে ঠাইৰ৷ কনকলতা আয়ে শংকৰদেৱৰ নাতি চতুৰ্ভূজ ঠাকুৰক বিয়া কৰায়৷ বিয়াৰ পিছত স্বামীৰ সৈতে কামৰূপৰ ঘিলাঝাৰি সত্ৰ আৰু গোৱালপাৰাৰ বিষ্ণুপুৰ সত্ৰত আছিল৷ শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পিছত কালিন্দ্ৰী আইৰ মুখত বৰদোৱাৰ ভৌগলিক অৱস্থানৰ বিষয়ে জানিবুজি লৈ গুৰুজনাৰ নাতিবোৱাৰী কনকলতা আই জলপথেৰে জয়ধ্বজ ৰজাৰ দিনত বৰদোৱা পুনৰ উদ্ধাৰ কৰি নকৈ গঢ় দিছিল৷ তদুপৰি আই কনকলতাই বৰদোৱা উদ্ধাৰৰ বাবে আহি যিঠাইত প্ৰথমে নিশা কটাইছিল, তাতে শংকৰদেৱৰ নাতি দামোদৰ আতাৰ সৈতে লগ লাগি এখনি সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল৷ এই সত্ৰৰ নাম “আই ভেটী’’৷
বৰ্ধিত পৰিৱেশ চেতনাৰ সৈতে গুৱাহাটী শোধনাগাৰত ইণ্ডিয়ান অইল কৰ্পোৰেচন লিমিটেডে পাৰিপাৰ্শ্বিকভাৱে অনুকূল ইন্ধন তৈয়াৰ কৰিছে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত 3টা নতুন গোট স্থাপন কৰিছে।
হাইড্ৰট্ৰিটাৰ ইউনিটে শোধনাগাৰক অতি কম ছালফাৰ আৰু চেটেন নম্বৰৰ উচ্চ গতিৰ ডিজেল প্ৰস্তুত কৰিবলৈ সক্ষম কৰে।
এইচ.ডি.টি.-য়ে উচ্চ ধোঁৱা বিন্দু আৰু নিম্ন ছালফাৰৰ সৈতে এটিএফ, চুপিৰিয়ৰ কেৰাচিন অইল প্ৰস্তুত কৰে।
শোধনাগাৰত স্থাপন কৰা ইণ্ডিয়ান অইলৰ আৰ এণ্ড ডি চেণ্টাৰৰ দ্বাৰা বিকশিত ইণ্ডেন মেক্সিমাইজেচন প্ৰযুক্তিটো ফ্লুইডাইজড কেটালাইটিক ক্ৰেকিংৰ জৰিয়তে হ্ৰাস কৰা খাৰুৱা তেল, কোকাৰ ফুৱেল অইল আৰু কোকাৰ গাচলিনৰ দৰে অৱশিষ্ট খাদ্য সামগ্ৰীৰ পৰা ৪৪% লৈকে এলপিজি উৎপাদন প্ৰাপ্ত কৰাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা হৈছে।
আইএনডিমেক্স গোটে গুৱাহাটী শোধনাগাৰক ইয়াৰ সকলো অৱশিষ্ট সামগ্ৰী উচ্চ মূল্যৰ পাতিত সামগ্ৰীলৈ উন্নীত কৰিবলৈ আৰু ইয়াক এক শূন্য অৱশিষ্ট শোধনাগাৰ তৈয়াৰ কৰিবলৈ সক্ষম কৰিছে।
গুৱাহাটী শোধনাগাৰ হৈছে ভাৰতৰ প্ৰথম ৰাজহুৱা খণ্ডৰ শোধনাগাৰ আৰু ইণ্ডিয়ান অইল কৰ্পোৰেচন লিমিটেডৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
গুৱাহাটী তেল শোধনাগাৰ অসমৰ কামৰূপ মহানগৰ জিলাৰ গুৱাহাটীৰ নুনমাটিত অৱস্থিত এখন খাৰুৱা তেলৰ শোধনাগাৰ।
১৯৬০ আৰু ৭০ চনত দ্বিতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা ভাষিক সক্ৰিয়তা আৰু নাৰীবাদী লেখকত্বই ভাষাৰ লিংগ পক্ষপাতিত্বৰ প্ৰতি দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, য'ত "বহু ভাষিক নিয়ম আৰু নীতি-নিয়মৰ লিংগভিত্তিক প্ৰকৃতিৰ উন্মোচন"ও অন্তৰ্ভুক্ত।
নাৰীবাদীয়ে সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ভাষিক ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হোৱা নাই বুলি আঙুলিয়াই দিছিল।
ইয়াৰ জৰিয়তে তেওঁলোকে সক্ৰিয়তা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল ডেনিছ বেৰনৰ "গ্ৰামাৰ এণ্ড জেণ্ডাৰ" আৰু এন্নে বডিনৰ "এণ্ড্ৰ'চেণ্ট্ৰিজম ইন প্ৰেছক্ৰিপটিভ গ্ৰামাৰ"ত পুৰুষকেন্দ্ৰিক ভাষাক প্ৰসাৰিত কৰিবলৈ গৈ পুৰুষৰ কৰ্তৃত্ত্বসুলভ নিয়ন্ত্ৰণ উন্মোচন কৰা হৈছে বুলি ভবা হয়।
কিন্তু মিষ্টাৰ উপাধিটোৱে বৈবাহিক অৱস্থাৰ কথা বুজাব নোৱাৰে, গতিকে নাৰীবাদীসকলে ইয়াৰ সমান্তৰাল শব্দ বিচাৰি উলিওৱাটো প্ৰয়োজনীয় বুলি বিবেচনা কৰিছিল।
নাৰীবাদী ভাষা সংস্কাৰ বা নাৰীবাদী ভাষা পৰিকল্পনাই ব্যক্তিগত আৰু সমাজ পৰ্যায়ত লিংগ, কাৰ্য্যকলাপ আৰু ধাৰণাসমূহৰ সৈতে ব্যৱহৃত হোৱা ভাষাক সলনি কৰিবলৈ ৰাজনৈতিক আৰু তৃণমূল পৰ্যায়ত গ্ৰহণ কৰা প্ৰচেষ্টাক বুজায়।
তৃণমূল পৰ্যায়ৰ নাৰীবাদী ভাষাবিজ্ঞান আন্দোলনৰ জৰিয়তে ভাষাত লিংগবাদৰ বৰ্ণনা আৰু বিশ্লেষণ ৮০ আৰু ৯০ৰ দশকজুৰি চলি থাকিল, য'ত জাৰ্মানী আৰু ফ্ৰান্সৰ দৰে ভাষা আৰু বাক সম্প্ৰদায়ৰ অধ্যয়নো অন্তৰ্ভুক্ত।
শেহতীয়াকৈ ছুইডেন, ছুইজাৰলেণ্ড আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াৰ দৰে দেশত নাৰীবাদী ভাষা পৰিকল্পনা কেন্দ্ৰীয়ভাৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে, যাৰ ফলাফল মিশ্ৰিত।
তেওঁ ভাৰতীয় উদ্যোগপতি তথা কংগ্ৰেছ দলৰ সদস্য কে কে বিৰলাৰ কন্যা আৰু বিৰলা পৰিয়ালৰ পিতৃপুৰুষ জি ডি বিৰলাৰ নাতিনী।
শোভানা ভাৰতীয়া এগৰাকী ভাৰতীয় ব্যৱসায়ী৷ তেওঁ ভাৰতৰ অন্যতম বৃহৎ বাতৰি কাকত আৰু মিডিয়া হাউচ এইচ টি মিডিয়া ৰ অধ্যক্ষ আৰু সম্পাদকীয় পৰিচালক।
তেওঁ হিন্দুস্তান টাইমছৰ সম্পাদকীয়ৰ লগতে আৰ্থিক দিশসমূহো চোৱাচিতা কৰে আৰু কাকতখনক এক নতুন দিকনিৰ্দেশন দিয়ে।
২০০৬ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ছোনিয়া গান্ধীৰ নেতৃত্বত শাসকীয় সংযুক্ত প্ৰগতিশীল মিত্ৰজোঁটৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি ভাৰতীয়া সংসদৰ উচ্চ সদন ৰাজ্যসভালৈ মনোনীত হয়।
তেখেতৰ ধৈৰ্যশীলতা আৰু শান্ত স্বভাৱে ব্ৰিটেইনত কিছুমান কৰ্ম সম্পাদন কৰাত আৰু ভাৰতবৰ্ষৰ সংস্কাৰ সাধন কৰাত সহায় কৰিছিল।
তেখেতৰ জীৱনকালতে পুনা সাৰ্বজনিক সভা, ৱকট্ৰুটৱট্টেজাক সভা, মহাৰাষ্ট্ৰ গ্ৰন্থতেজাক সভা আৰু প্ৰাৰ্থনা সমাজৰ প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল।
তেখেতৰ সম্পাদনাত বোম্বাইৰ পৰা ইন্দুপ্ৰকাশ নামৰ এখন ইংৰাজী-মাৰাঠী দৈনিক কাকত প্ৰকাশিত হৈছিল, যাৰ ভেটি আছিল ৰানডেৰ সামাজিক আৰু ধৰ্মীয় সংস্কাৰমুখী বিচাৰধাৰা।
কোলহাপুৰৰ এখনি মাৰাঠী বিদ্যালয়ত তেখেতে পঢ়া-শুনা কৰিছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেত ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয়লৈ গৈছিল।
১৮৬২ চনত তেওঁ কলা শাখাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে আৰু চাৰি বছৰৰ পাছত তেখেতে এলএলবি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ৰানডেৰ সামাজিক কৰ্মৰাজি পাশ্চাত্য সংস্কৃতি আৰু ঔপনিৱেশতাবাদী স্থিতিৰ দ্বাৰা বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱিত হৈছিল।
ধৰ্মীয় সংস্কাৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পাৰিবাৰিক সংস্কাৰ সাধন কৰিব পৰাকৈ ৰাজহুৱা শিক্ষাব্যৱস্থালৈকে-সকলোতে ৰানডে জড়িত হৈছিল।
তেখেতৰ নেতৃত্বত চলা ভাৰতীয় সমাজ ব্যৱস্থাৰ সংস্কাৰমুখী আন্দোলনটোৰ সাৰ অংশ আছিল “মানৱতাবাদকৰণ, সাম্যকৰণ আৰু আধ্যাত্মিকীকৰণ।
ৰাজনৈতিক কাৰ্যকলাপত জড়িত থকাৰ বাবে ব্ৰিটিছ কৰ্তৃপক্ষই তেখেতৰ পদোন্নতি ১৮৯৫ চন পৰ্যন্ত স্থগিত কৰাই ৰাখিছিল।
১৯৪৫ চনত এবাৰহাৰ্টে "এৰিয়েলৰ ফিউৰী" থকা কবিতা: নতুন আৰু নিৰ্বাচিত কবিতা প্ৰকাশ কৰে তেওঁৰ সেৱাৰ সময়ত লিখা বোমাবৰ্ষণ" আৰু অন্যান্য কবিতা যাৰ ভিতৰত আছে "ডাম নেক, ভাৰ্জিনিয়া" আৰু "বিশ্বযুদ্ধ।
" তেওঁ ৱাৰ এণ্ড দ্য পোয়েট: এন এন্থোলজি অৱ পোয়েট্ৰি সম্পাদনা কৰিছিল প্ৰথম কবিতা সংকলন বুলি দাবী কৰি বৰ্তমানৰ প্ৰতি মানুহৰ প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰা যুদ্ধৰ ওপৰত আধাৰিত।
যুদ্ধৰ পাছত, এবাৰহাৰ্টে তেওঁৰ পত্নীৰ পৰিয়ালৰ মজিয়াৰ মম কোম্পানীৰ বাবে ছয় বছৰ কাম কৰিছিল, বুচাৰ পোলিশ কোম্পানী।
১৯৫০ ৰ দশকৰ আৰম্ভণিৰ পৰা অৱসৰলৈকে তেওঁ কবিতা লিখিবলৈ নিজকে সমৰ্পিত কৰিছিল আৰু ৱাশ্বিংটন বিশ্ববিদ্যালয়কে ধৰি উচ্চ শিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠানসমূহত অধ্যাপনা, ব্ৰাউন বিশ্ববিদ্যালয়, স্বাৰ্থমোৰ মহাবিদ্যালয়, টাফ্টছ বিশ্ববিদ্যালয়, ট্ৰিনিটি কলেজ, বিশ্ববিদ্যালয় কানেকটিকাট, কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়, ছিনচিনাটি বিশ্ববিদ্যালয়, ফ্লৰিডা বিশ্ববিদ্যালয়, হুইটন কলেজ, ছেইণ্ট মাৰ্ক্স স্কুল, প্ৰিন্সটন বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ডাৰ্টমাউথ কলেজ।
সি ডাৰ্টমাউথত ইংৰাজী আৰু কবি-ইন-ৰেচিডেন্সৰ অধ্যাপক হিচাপে 30 বছৰ ধৰি অধ্যাপনা কৰিছিল, য'ত তেওঁ যুৱ কবিসকলৰ উৎসাহৰ বাবে জনাজাত আছিল।
এই কামবোৰৰ ভিতৰত আছিল এপ্ৰিচন, দূৰদৰ্শী ফাৰ্ম, ট্ৰিপ্টিচ, দ্য মেড মিউজিচিয়ানছ এণ্ড ডেভিলছ এণ্ড এঞ্জেলছ।
কিন্তু ১৯২১ চনত কেন্সাৰ বেমাৰত মাকক হেৰুৱাৰ পাছত তেওঁক যিজনে কবিতা লিখিবলৈ প্ৰেৰণা দিছিল তেওঁ ডাৰ্থমাউথ কলেজলৈ স্থানান্তৰিত কৰে।
১৯৩০-১৯৩২ চনত ছিয়ামৰ ৰজা "প্ৰজাধিপক"ৰ পুত্ৰৰ বাবে টিউচন মাষ্টৰ ৰূপে সেৱা আগবঢ়াইছিল আৰু পাচত এবাৰহাৰ্টে হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত এবছৰৰ কাৰণে স্নাতক অধ্যয়ন কৰে।
ৰিচাৰ্ড ঘোৰ্মলি এবাৰহাৰ্ট এজন আমেৰিকান কবি আছিল, যিজনে কবিতাৰ এক দৰ্জনতকৈ অধিক কিতাপ আৰু মুঠ ২০ খনতকৈও অধিক ৰচনা প্ৰকাশ কৰিছিল।
তেওঁ নিজে লিখা কবিতা সমূহৰ বাবে পুলিৎজাৰ বঁটা আৰু সংগ্ৰিহিত কবিতাসমূহৰ বাবে ১৯৭৭ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় কিতাপ পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল।
তেওঁ ১৯৪৭ চনত বুৰ অক্স নামেৰে কবিতা এটা খণ্ড প্ৰকাশ কৰে, আৰু তেওঁৰ বহু কবিতাত গ্ৰামীণ আমেৰিকাত তেওঁৰ যুৱ অৱস্থাৰ কথা দৰ্শিত কৰিছে।
১৯৩৭ চনত প্ৰকাশিত "ৰিডিং দ্যা স্পিৰিড" প্ৰকাশ পায় আৰু তাত তেওঁৰ প্ৰসিদ্ধ কবিতা "দ্যা গ্ৰাউনহগ" প্ৰকাশ পায়।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত তেওঁ লেফটেনেণ্ট কামাণ্ডাৰ পদ পাইছিল আৰু ইউ.এছ.নেভেল ৰিজাৰ্ভত সেৱা আগবঢ়াইছিল আৰু সেই অনুভৱ "দ্যা ফিউৰি অফ এৰিয়েল বম্বাৰ্টমৈণ্ট" -ত উল্লেখ কৰিছিল।
ইংৰাজৰ আগমনৰ বহু আগতেই দেউৰী, কছাৰী, চুতীয়া আদি স্থানীয় জনগোষ্ঠীয়ে তাম্ৰেশ্বৰী বা কেঁচাইখাইটি দেৱী পূজাৰ পৰম্পৰা আৰম্ভ কৰিছিল।
এই দেৱীক কেঁচা মাংসভোজী বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু সেয়েহে ভক্তসকলে আশীৰ্বাদৰ বাবে দেৱীৰ আগত পশু বলি দিয়ে।
পিছলৈ যেতিয়া ইংৰাজে শাসন কৰিবলৈ আহি থানৰ ওচৰৰ অঞ্চলত চাহ বাগিচা আৰম্ভ কৰিলে, তেতিয়া এই সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে চাহ বাগিচাত নিয়োজিত হৈ পৰিল, আৰু সপ্তাহৰ দিনত পূজা চলোৱাটো তেওঁলোকৰ বাবে কঠিন হৈ পৰিল।
সেয়েহে স্থানীয় ৰাইজে প্ৰতি বছৰে আঘোণৰ প্ৰথম দেওবাৰে বিশেষ পূজা আৰম্ভ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়, বিশেষকৈ চাহ বাগিচাত কাম কৰা বাবু বা কৰ্মচাৰীসকলৰ বাবে।
বাবু পূজা অসমৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ ছৈখোৱাস্থিত শ্ৰী শ্ৰী কেঁচাখাইটী শালত প্ৰতিবছৰে অনুষ্ঠিত হয়।
অতি জাগ্ৰত বুলি বিশ্বাস ৰখা এই শালত বহাগ, কাতি আৰু মাঘ মাহৰ বুধবাৰ একোটাত দেউৰী সম্প্ৰদায় পুৰুহিতৰ দ্বাৰা পূজা সম্পন্ন হয়৷ বুধবাৰে অনুস্থিত হোৱা পূজাত চৰকাৰী তথা চাহবাগিছাৰ চাকৰীয়াল সকলে যোগ দিয়াত অসুবিধা হোৱাৰ বাবে তেওঁলোকৰ অনুৰোধ ক্ৰমে আঘোণ মাহৰ দেওবাৰ এটাত পূজা অনুস্থিত কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হল৷ পিছলৈ চাকৰীয়াল অৰ্থাৎ বাবুসকলৰ বাবে বিশেষ ভাবে অনুস্থিত এই পূজা ভাগ বাবুপূজা নামেৰেই জনাজাত হৈ পৰিল।
ঐতিহ্যমণ্ডিত শদিয়াৰ ঐতিহাসিক চাৰিশাল গোঁসানীৰ ভিতৰত অন্যতম এই কেঁচা খাইটী শাল৷ বছৰত চাৰিবাৰ এই শালৰ দ্বাৰ ভক্ত সকলৰ বাবে মুকলি কৰা হয়৷ প্ৰতি বছৰৰ বহাগ, কাতি, আঘোণ আৰু মাঘ মাহত শালৰ মূল দ্বাৰ মুকলি কৰা হয়৷ ইয়াৰ ভিতৰত আঘোণ মাহত সম্পন্ন হোৱা বাবু পূজাত অত্যাধিক ভক্তৰ আগমন হয়।
ৱাপডাক বাদ দি চিলমাৰীত থকা পাকিস্তানৰ আটাইকেইটা প্ৰতিৰক্ষা ঘাটি কেইঘণ্টামানৰ ভিতৰতে মুক্তিযোদ্ধাসকলে দখল কৰে।
বাংলাদেশৰ ব্ৰাহ্মণবাড়িয়া জিলাৰ কচবা উপজিলাৰ মেহাৰী ইউনিয়নৰ খেওড়া গাঁৱত আব্দুৰ ৰহিমৰ জন্ম হৈছিল।
পদ্মশ্ৰী ৱাৰিৱৰ হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় মূলৰ আমেৰিকান উদ্যোগী আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ কাৰ্যবাহী৷ ছিছকো ছিষ্টেমৰ দৰে প্ৰযুক্তিগত কোম্পানীৰ নেতৃত্ব প্ৰদান কৰি তেখেত চৰ্চালৈ আহিছে৷ এইটো কোম্পানীত তেখেতে মুখ্য কাৰিকৰী বিষয়া হিচাপে সাতবছৰৰ বাবে কৰ্মনিৰ্বাহ কৰে৷ একেটা পদতে ৱাৰিৱৰে মট'ৰ'লা কোম্পানীত পাঁচবছৰৰ বাবে কৰ্মদান কৰে৷ আমেৰিকাৰ এনআইঅ' নামৰ কোম্পানীটোত তেখেতে মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া হিচাপে জড়িত হয়৷ "এনআইঅ'" হৈছে এটা বৈদ্যুতিক বাহন-নিৰ্মাণকাৰী কোম্পানী৷ বৰ্তমান তেখেত ‘ফেবল’ নামৰ মানসিক সুস্বাস্থ্যজনিত পঢ়ন-মঞ্চখন প্ৰতিষ্ঠা কৰি মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া হিচাপে কাম কৰি আছে৷ পদ্মশ্ৰী ৱাৰিৱৰ মাইক্ৰ'ছফ্ট আৰু ‘স্পটিফাই’ৰ পৰিষদীয় সভাৰ লগতো জড়িত৷
১৯৮৪ চনত ৱাৰিৱৰে ম'ট'ৰ'লাত যোগদান কৰে৷ প্ৰায় তেইশ বছৰৰো অধিক সময় কোম্পানীত কাম কৰি পদ্মশ্ৰীয়ে ম'ট'ৰ'লাৰ এনাৰ্জি ছিষ্টেমছ গোটৰ ক'ৰ্পৰেট উপ-অধ্যক্ষ আৰু মহাপ্ৰবন্ধকৰ দায়িত্ব পালন কৰে৷ তেখেতে ফ্ৰিস্কেল ছেমিকণ্ডাক্টৰছ খণ্ডতো মুখ্য কাৰিকৰী বিষয়া আৰু কৰ্পোৰেট উপ-অধ্যক্ষ হিচাপে কৰ্মনিৰ্বাহ কৰে৷ ম'ট'ৰ'লাৰ মুখ্য কাৰিকৰী বিষয়া হোৱাৰ ঠিক আগে-আগে পদ্মশ্ৰীয়ে ম'ট'ৰ'লাৰে থটবিমত মহাপ্ৰবন্ধকৰ দায়িত্ব পালন কৰে৷ ২০০৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত তেখেত ম'ট'ৰ'লাৰ মুখ্য কাৰিকৰী বিষয়াৰ পদত অধিষ্ঠিত হয় আৰু কোম্পানীটোৰ জ্যেষ্ঠ উপ-অধ্যক্ষৰ আসনত বহে৷ ২০০৫ চনত তেখেত কাৰ্যবাহী উপ-অধ্যক্ষলৈ পদোন্নতি হয়৷
য়েল্লেপেড়ি পদ্মশ্ৰীৰ জন্ম হৈছিল অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, ভাৰতৰ বিজয়ৱাড়াস্থিত এটি তেলেগু পৰিয়ালত৷ বিজয়ৱাড়াতে থকা ছিলড্ৰেন'ছ মণ্টেচ্ছৰী বিদ্যালয় আৰু মেৰিছ ষ্টেলা কলেজত পদ্মশ্ৰীয়ে প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে৷ ১৯৮২ চনত পদ্মশ্ৰী ৱাৰিৱৰে আইআইটি, দিল্লীৰ পৰা ৰসায়নিক অভিযান্ত্ৰিকীত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত পদ্মশ্ৰী ৱাৰিৱৰে একেটা বিষয়তে কৰ্ণেল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে৷
২০০৭ চনৰ ৪ ডিচেম্বৰত, পদ্মশ্ৰী ৱাৰিৱৰে ম'ট'ৰলাৰ পৰা প্ৰস্থান কৰি চিছকো ছিষ্টেমছত যোগদান কৰে৷ চিছকোত তেখেত মুখ্য কাৰিকৰী বিষয়াৰ পদটো চম্ভালে৷ উক্ত পদত তেখেত ২০১৫ চনৰ জুন মাহ পৰ্যন্ত থাকে৷
২০১৪ চনত পদ্মশ্ৰী ৱাৰিৱৰক ‘ফৰ্বছ’ আলোচনীয়ে বিশ্বৰ এশগৰাকী শক্তিশালী নাৰীৰ তালিকাভুক্ত কৰে৷ ২০১৮ চনত পদ্মশ্ৰী ৱাৰিৱৰৰ নামটো “আমেৰিকাৰ প্ৰযুক্তিত শীৰ্ষ ৫০গৰাকী নাৰী”ৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত হয়৷
হাতীক কেন্দ্ৰ কৰি বিভিন্ন লোক কাহিনী, সাধুকথা আদি পৰম্পৰাগতভাৱে চলি আহিছে৷ পৌৰাণিক কাহিনীসমূহতো হাতী সম্বন্ধীয় নানা বিৱৰণ পোৱা যায়৷ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ জুনুকা আৰু ককাদেউতা আৰু নাতি ল’ৰাত ’হাতী আৰু সাপ’ আৰু ’হাতী আৰু ফেঁচা’ নামৰ সাধু, পঞ্চতন্ত্ৰৰ সাধুমালাত থকা ’দুমূৰীয়া হাতী, ’হাতী ভক্ষণকাৰী শিয়াল’, ’নিগনি আৰু হাতী’ আদি উল্লেখযোগ্য হাতীকেন্দ্ৰিক গল্প৷ অসমৰ জনা গাভৰুৰ গীত নামৰ মালিতাত হাতীৰ উল্লেখ পোৱা যায়৷ ’হস্তীৰ কন্যা হস্তীৰ কন্যা’ শীৰ্ষক গোৱালপৰীয়া লোকগীতৰ মূলতে এটা প্ৰচলিত কাহিনী সোমাই আছে৷
লোকবিশ্বাস মতে, ভূটান পাহাৰৰ নামনিত ’দাওসিয়া’ নামে এখন নৈৰ কাষতে এহাল বামুণ-বামুণনী বাস কৰিছিল৷ দুয়ো দুখ কষ্টৰ মাজেৰে তাতে বহুকাল বাস কৰাৰ পিছত বামুণে এবাৰ এখন শ্ৰাদ্ধ কৰিবলৈ গৈ সেই মৃত ব্যক্তিৰ কুৎসিৎ স্বভাৱৰ জীয়েকক বিয়া কৰাই তাতে থাকিবলৈ ল’লে৷ বামুণনীৰ দুখৰ পাৰ নোহোৱা হ’ল৷ তেওঁৰ এটাই মাত্ৰ কাম হ’ল, তামৰ কলহ আৰু সোণাৰ ঝাৰী লৈ নৈৰ পৰা পানী অনা আৰু স্বামীৰ নতুন ঘৰত পূজা কৰা৷ বিনিময়ত তেওঁ একাঁহী ভাত খাবলৈ পাইছিল যদিও তেওঁ নিজে নাখাই বনৰ চৰাইক খাবলৈ দিছিল আৰু নৈৰ পাৰত বহি কান্দিছিল৷ তেওঁৰ চকুৰ পানীৰে নৈৰ পানী লুণীয়া হৈ গৈছিল৷
হাতীৰ ৰজাই নৈৰ পানী খাওঁতে লুণীয়া স্বাদ পাই তাৰ কাৰণ বিচৰাত বামুণনীৰ কথা জানিব পাৰি হাতীৰ ৰজাই নৈৰ পাৰত বাট আগচি ধৰি তেওঁক সমস্ত কথা ক’বলৈ ক’লে৷ হস্তীৰাজে সকলো কথা শুনি বামুণনীক ৰজাৰ লগত যাবলৈ ক’লে৷ হঠাৎ নৈৰ বুকুত ঢল আহিল আৰু চাৰিওফালে পানীৰে আগুৰি ধৰাত হস্তীৰাজে বামুণনীক পিঠিত তুলি সাতদিন ন ৰাতি বনৰ মাজে মাজে গৈ নিজ ৰাজ্য পালেগৈ আৰু সিংহাসনত বহুৱাই সাতটি ঘাটৰ পানী সাতটি ঘটত তুলি আনি তেওঁৰ মূৰত ঢালি অভিষেক কৰাত বামুণনী এক অতীৱ সুন্দৰী স্ত্ৰী হাতীত পৰিণত হ’ল৷ কিন্তু তেওঁৰ মূৰত তামৰ কলহ আৰু সোণাৰ ঝাৰীৰ চিন ৰৈ গ’ল কপাল আৰু শুঁৰত৷ হস্তীৰাজে ঘোষণা কৰিলে, তুমি আজিৰ পৰা আমাৰ ৰাণী৷ সকলো হাতীয়ে তোমাৰ আদেশ মানি চলিব৷ বাকী হাতীবোৰে চিঞৰি সমৰ্থ দিলে৷ তেতিয়াৰ পৰাই হাতী মাতৃতান্ত্ৰিক আৰু দলত নেতাৰ পৰিৱৰ্তে নেত্ৰীহে থাকে৷
লোকসাহিত্য হ’ল লোকমনৰ পৰা নিগৰা আৱেগ-অনুভূতিৰ কাব্যিক প্ৰকাশ৷ লোকসাহিত্য লোকসংস্কৃতিৰ ভিতৰুৱা৷ শ্ৰমজীৱী মানুহে জীৱন সংগ্ৰামৰ মাজতে মনৰ সুখ-দুখ-হৰ্ষ-বিষাদ প্ৰকাশ কৰাৰ লগতে জীৱনৰ সঞ্চিত অভিজ্ঞতাৰে পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মৰ বাবে জীৱন ধাৰণৰ পথ নিৰ্দ্দেশ কৰি গৈছে৷ এইবোৰ মানুহৰ মুখে মুখে যুগ যুগ ধৰি চলি অহা৷ ইয়াকেই ভিত্তি কৰি নতুন পুৰুষে পৰম্পৰাৰ গঢ় দিয়ে৷ এনেকৈ লোকসাহিত্য যুগ যুগৰ পৰা প্ৰবাহিত নৈৰ দৰে বৈ আহিছে৷
হাতী চিকাৰত দিনৰ পিছত দিন মাউত, ফান্দী, ঘাঁচি আদিয়ে পৰিয়ালৰ সংস্পৰ্শৰ পৰা দূৰৈত থাকি পৰিয়ালৰ মৰম চেনেহৰ পৰা বঞ্চিত হৈ মনত ক্ষণে দুখ, ক্ষণে বিষাদ উপলব্ধি কৰি সেইবোৰ গীতৰ মাজেৰে বা আপ্তবাক্যৰ মাজেৰে প্ৰকাশ কৰে৷ কালক্ৰমত এইবোৰে লোকসাহিত্যৰ মৰ্যাদা লাভ কৰি অসমীয়া মৌখিক সাহিত্যৰ ভঁৰাল টনকিয়াল কৰিছে৷
প্ৰত্যেক ভাষাৰে ভাষাৰ সৌন্দৰ্য প্ৰকাশক ফকৰা যোজনা বা খণ্ড বা আপ্তবাক্য কিছুমান থাকে৷ অসমীয়া ভাষাত এনে উপাদান কম নহয়৷ হাতীক লৈ মুখে মুখে প্ৰচলিত হৈ আহিছে নানা যোজনা, আপ্ত বাক্য৷ উদাহৰণস্বৰূপে, “হাতীয়ে খায় যিমান, লাদেও সিমান’’, “বাঘৰ চকুৰে চাবা, হাতীৰ খাৱনৰে খুৱাবা’’, “হস্তীৰো পিছলে পাও, সজ্জনৰো বুৰে নাও’’, “হাতীৰ শুঁৰ যেন’’, “পোৱালী হাতীৰ শুঁৰ’’, “হাতী চাই কিনিবা, হাতীৰ লেঙেদি’’, “হাতী মৰিলেও হাজাৰ টাকা’’,৷ “হাতী শুৱনী দাঁতে, তিৰী শুৱনী মাতে’’ হাতী চোৰ আগে আগে যায়, বেঙেনা চোৰক বান্ধি কিলায়, হাতীৰ শুঁৰত নাই বুলিলেও চাৰি কলহ পানী, বিলত পৰা হাতীক শিয়ালেও নেজ যাচে আদি অলেখ খণ্ডবাক্য-ফকৰা যোজনা হাতীক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই তাহানিৰ পৰা আমাৰ সমাজত চলি আহিছে৷
লোকগীত লোকসমাজৰ সৃষ্টি৷ মানুহৰ মুখে মুখে এই গীতসমূহৰ সৃষ্টি৷ লোকগীতৰ উৎস হ’ল শ্ৰম৷ প্ৰতিটো শ্ৰমৰ লগতে শ্ৰমিকৰ মুখেৰে নিগৰিত হয় গীত৷ নাও বোৱা, হাল বোৱা, গছ কটা, পানী সিঁচা, ঢেঁকী দিয়া আদি সকলো কাৰ্যতে গৰাকীৰ মুখেৰে নিগৰিত হয় গীত৷ হাতী ধৰা আৰু পোহ মনোৱা কামটোও এক কষ্টসাধ্য কাম৷ এই শ্ৰমত নিয়োজিতসকলৰ মুখেৰেও জীৱনৰ পোৱা-নোপোৱা বহু কথা গীতৰ আকাৰে নিগৰিত হয়৷ হাতীৰ লগত লাগি থাকোঁতে মাউতৰ ঘৰৰ সৈতে আহযাহ কমি যায়৷ পৰিয়ালৰ পৰা দূৰত থাকি মৰম-চেনেহৰ পৰা বঞ্চিত মাউতৰ মুখেৰে নিগৰিত হয়,
“আইও ছাড়িলং বাইও ছাড়িলং, ছাড়িলং সোণাৰ পুৰীবিয়া কৰিয়া ছাড়িয়া আসিলং অল্প বয়সেৰ নাৰীবালু টিল টিল পংখী কান্দে বালুতে পড়িয়া, আৰ গৌৰিপুৰীয়া মাহুত কান্দে ও সখি, ঘৰ-বাৰী ছাড়িয়া৷
হাতীক প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ সময়ত মাউতে হাতীক মৰম কৰাৰ চলৰে দূৰৈত এৰি অহা পা-পৰিয়ালক মনত পেলাই মনৰ দুখ উজাৰে গীতৰ মাজেৰে৷
আলাবৈৰ ৰণ আছিল আহোম আৰু মোগল সেনাৰ মাজত হোৱা এখন অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু ৰক্তক্ষয়ী যুদ্ধ।
১৬৬৯ চনৰ ৫ আগষ্ট তাৰিখে বৰ্তমান উত্তৰ গুৱাহাটীৰ ওচৰৰ পছৰীয়া দলৰপথাৰ অঞ্চলৰ আলাবৈ পাহাৰৰ সমীপত এই ৰণ সংঘটিত হৈছিল; অসমীয়া বুৰঞ্জীৰ মত অনুসৰি এই যুদ্ধৰ সময়কাল ১৫৯১ শকৰ ১৭ শাওণ আলাবৈৰ ৰণ হৈছে আহোম আৰু মোগল সাম্ৰাজ্যৰ মাজত ১৬৬৭ চনৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা তৃতীয়লানি যুদ্ধৰ এক ঐতিহাসিক অংশ।
আলাবৈ ৰণৰ কিছুদিনৰ পিছতেই সংঘটিত হোৱা বিখ্যাত শৰাইঘাটৰ যুদ্ধই যদিও এই ৰণৰ ঐতিহাসিক মাত্ৰাক কিছু পৰিমাণে ম্লান পেলালে তথাপিও এই ৰণে সদায়ে অসমৰ ইতিহাসৰ পাতত বিখ্যাত ট্ৰাফেলগাৰ যুদ্ধৰ দৰেই অসমীয়া সেনাৰ সাহস আৰু বলিদানৰ কথা সোঁৱৰাই থাকিব।
এই যুদ্ধতেই আহোম সেনাই বৰ দুবিধাজনক পৰিস্থিতিৰ পৰা যুঁজ দিব লগা হৈছিল; সেনাপতি লাচিত বৰফুকনৰ বিৰোধিতাৰ পিছতো, স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহৰ কঠোৰ আদেশ অমান্য কৰিব নোৱাৰি যুদ্ধত অৱতীৰ্ণ হৈ একেদিনাই ১০,০০০ অসমীয়া সেনাই মৃত্যুবৰণ কৰিব লগা হৈছিল বুলি আহোম বুৰঞ্জীত উল্লেখ আছে।
আলাবৈৰ ৰণৰ পৰিণামে সেইসময়ৰ আহোম স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহক ইমান ব্যথিত কৰি তুলিছিল যে পৰাজয়ৰ মানসিক পীড়া সহ্য কৰিব নোৱাৰি ১৬৭০ চনত, যুদ্ধৰ কেইমাহমানৰ পাছতেই তেওঁ ইহলীলা সম্বৰণ কৰিছিল।
1639 চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত সম্পাদন হোৱা অসুৰৰ আলি চুক্তিয়ে দুয়ো শক্তিৰ মাজৰ প্ৰথমলানি সংঘাতৰ অন্ত পেলাই।
এই চুক্তি অনুসৰি অসম আৰু মোগল সাম্ৰাজ্যৰ মাজৰ সীমা হিচাপে উত্তৰপাৰে বৰনদী আৰু দক্ষিণপাৰে অসুৰৰ আলি বিবেচিত হয়।
অসুৰৰ আলি চুক্তি ভঙ্গ হোৱাৰ গইনা লৈ ১৬৬১ খ্ৰীষ্টাব্দত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে মোগল সম্ৰাট আওৰাংজেৱে বিখ্যাত সেনানায়ক মিৰজুমলাক অসম আক্ৰমণৰ আদেশ দিয়ে।
মিৰজুমলাৰ দক্ষতা আৰু আহোম সাম্ৰাজ্যৰ গৃহকন্দলৰ ফলস্বৰূপে মোগল সেনাবাহিনীয়ে ১৬৬৩ চনৰ ভিতৰত আহোম ৰাজ্যৰ ৰাজধানী গড়গাঁও দখল কৰে।
ঘিলাজাৰিঘাটৰ সন্ধি নামেৰে প্ৰসিদ্ধ এই চুক্তিৰ ফলস্বৰূপে আহোম আৰু মোগল সাম্ৰাজ্যৰ সীমাৰেখা উত্তৰপাৰে ভৰলী আৰু দক্ষিণপাৰে কলং নদী হিচাপে চিহ্নিত হয়।
এই অৱস্থান আছিল অতি কৌশলী; কিয়নো ভৈয়ামৰ দিশৰ পৰা হ'ব পৰা যিকোনো আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিব পৰাকৈ উচ্চাঞ্চলৰ সেনাবাহিনীৰ বাবে অতি সহজ আছিল।
আলাবৈ যুদ্ধৰ প্ৰাক ক্ষণত আহোম সেনাপতি লাচিত বৰফুকনে যুদ্ধ কৰিবলৈ অমান্তি হোৱা কথাটো ঐতিহাসিক সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাই তেওঁৰ গ্ৰন্থ ' ' ত উল্লেখ কৰিছে।
অশ্বাৰোহী বাহিনীৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধত অপৈণত অসমীয়া সেনাই অতি সহজে যুদ্ধত পৰাজিত হ'ব বুলি বৰফুকনে পোনতেই অনুমান কৰিছিল বুলি ঐতিহাসিক জনে উল্লেখ কৰিছে।
ভাৰতবৰ্ষৰ উত্তৰ-পূৱ অংশত অৱস্থিত অসম ৰাজ্যক প্ৰাচীন কালত প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ আৰু প্ৰাক মধ্যযুগত কামৰূপ নামেৰে প্ৰসিদ্ধ আছিল।
শুৱালকুচিৰ ওচৰত হোৱা দুখনকৈ যুদ্ধত ৰামসিংহৰ পৰাজয় হোৱা দেখি ৰাজা ৰামসিংহই মনস্তাত্বিক যুদ্ধ ৰে আহোম সেনাক বলাব পাৰি নেকি তাৰ বিচাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে।
তেনেতে ৰামসিংহই স্বৰ্গদেউলৈ কটকী পঠাই বাৰ্তা পঠালে যে তেওঁ স্বৰ্গদেউৰ সৈতে দুয়ো পক্ষৰ সেনাৰ উপস্থিতিত এখন দ্বন্দ্ব যুদ্ধ কৰিব বিচাৰে।
লগতে এইবুলি জনালে যে যদি যুদ্ধত ৰামসিংহৰ পৰাজয় হৈ তেওঁ সকলো সেনাবাহিনীৰ সহিতে নিজ সাম্ৰাজ্যলৈ উভতি যাব।
যদিও স্বৰ্গদেউৱে এই প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখ্যান কৰিলে, তেওঁৰ মনৰ ভিতৰত অস্থিৰতাৰ সৃষ্টি হ'ল, নিৰ্ণায়ক যুদ্ধৰ বাবে তেওঁ আতুৰ হৈ পৰিল।
১৬৬৭ চনৰ আগষ্ট মাহত আহোম সেনাই লাচিত বৰফুকনৰ নেতৃত্বত এটা এটাকৈ মোগল দুৰ্গ আক্ৰমণ কৰিবলৈ ধৰিলে।
প্ৰথমে বানবাৰী, তাৰ পিছত সোণাপুৰ, পানীখাইটি আৰু তান্তিমৰা দুৰ্গ আহোম সেনাই অধিকাৰ কৰিলে॥ উল্লেখযোগ্য যে আহোম সেনাবাহিনীক সেইসময়ত বহু পাহাৰ ভৈয়ামৰ শক্তিয়ে ভিন্ন ধৰণেৰে সহায় কৰিছিল।
গুৱাহাটী দখল কৰাৰ খবৰ পাই আহোম স্বৰ্গদেৱে আনন্দত আত্মহাৰা হৈ কৈ উঠিল,"এতিয়াহে মই সন্তোষেৰে ভাত এগৰাহ খাব পাৰিম।
চুক্তি ভংগ আৰু মোগল দুৰ্গ দখলৰ বাবে আহোম সেনাক এশিকণি দিয়াৰ মানসেৰে মোগল সম্ৰাট আওৰাংজেবে পুনৰ এবাৰ আহোম ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰিবৰ বাবে অম্বেৰৰ মিৰ্জা ৰাজা জয়সিংহৰ পুত্ৰ ৰাজা ৰামসিংহক মোগল সেনাৰ সেনাপতি হিচাপে নিয়োগ কৰে।
মিৰজুমলাৰ হাতত হোৱা বিষম পৰাজয়ৰ খবৰে তদানীন্তন আহোম সম্ৰাট স্বৰ্গদেউ জয়ধ্বজ সিংহক মানসিক ভাৱে দুৰ্বল কৰি পেলালে।
পুত্ৰহীন মৃত স্বৰ্গদেউৰ স্থান পূৰণৰ বাবে তেওঁৰ দূৰ সম্পৰ্কীয় ভাতৃ চক্ৰধ্বজ সিংহই নতুন স্বৰ্গদেউ হিচাপে শিঙৰীঘৰত উঠে।
মিৰজুমলাৰ আক্ৰমণত তচনচ হোৱা আহোমৰ হৃত গৌৰৱ আৰু ভূখণ্ড উদ্ধাৰৰ বাবে স্বৰ্গদেৱে মোমাই তামোলী বৰবৰুৱাৰ পুত্ৰ লাচিতক বৰফুকন পদত অধিষ্ঠিত কৰাৰ লগতে মুখ্য সেনাপতিৰ পদ প্ৰদান কৰিলে।
এই সময়ছোৱাতেই গঁড়নিৰ্মাণত অৱহেলা কৰাৰ বাবে লাচিত বকৰফুকনে নিজৰ মোমায়েকক কাটি দুটুকুৰা কৰিছিল বুলি বুৰঞ্জীত উল্লেখ আছে।
ঘিলাজাৰী ঘাটৰ সন্ধিৰ সমাপনৰ পাছতেই মিৰজুমলাৰ সেনাবাহিনীয়ে আহোম ৰাজমন্ত্ৰী আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ দগা যুদ্ধ আৰু প্ৰবল বানপানীৰ প্ৰকোপত তিষ্ঠিব নোৱাৰি কেৱল নামমাত্ৰ সেনা হাতত লৈ বংগলৈ ভটিয়াই যাবলৈ বাধ্য হ'ল।
ভাৰতীয় মহিলা অধিকাৰ কৰ্মীসকলে যৌতুকৰ বাবে মৃত্যু নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ বাবে আইনৰ বাবে ৪০ বছৰৰো অধিক সময় ধৰি প্ৰচাৰ চলাইছিল।
ঘৰুৱা হিংসাৰ পৰা মহিলাৰ সুৰক্ষা আইন, ২০০৫ৰ অধীনত এগৰাকী মহিলাই ঘৰুৱা হিংসা সুৰক্ষা বিষয়াৰ ওচৰলৈ গৈ যৌতুক নিৰ্যাতন বন্ধ কৰিব পাৰে।
ক্ষেত্ৰ গৱেষণা কৰাৰ পিছত, শালু নিগমে এই আইনবোৰৰ কাৰ্যকৰীতা সম্পৰ্কে প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰি লিখিছিল, "আদালতে সঘনাই তেওঁলোকক বাধ্যতামূলক পৰামৰ্শ প্ৰদান কৰে, যাৰ বাবে অনাকাংক্ষিত ফলাফল আৰু সংকীৰ্ণ বিকল্প ৰখা হয়," আৰু উল্লেখ কৰে যে "আইনে ভুক্তভোগীসকলৰ তাৎক্ষণিক প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰিব নোৱাৰে বা চিকিৎসা সহায়, কম সময়ৰ বাবে ঘৰ, শিশুগৃহৰ সুবিধা, মানসিক সমৰ্থন, আশ্ৰয় গৃহ বা অৰ্থনৈতিক সহায়ৰ প্ৰয়োজনীয়তা সম্পৰ্কে ব্যৱহাৰিক প্ৰতিকাৰ আগবঢ়াব নোৱাৰে।
যৌতুকৰ মৃত্যু কইনাৰ আত্মহত্যা বা বিবাহৰ পিছতে তেওঁৰ স্বামী আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ দ্বাৰা কৰা হত্যাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
যৌতুকৰ বেছিভাগ মৃত্যু তেতিয়া হয় যেতিয়া যুৱতীগৰাকীয়ে নিৰ্যাতন আৰু অত্যাচাৰ সহ্য কৰিব নোৱাৰি আত্মহত্যা কৰে।
কেতিয়াবা মহিলাগৰাকীক তেওঁৰ স্বামী বা শহুৰেকৰ দ্বাৰা অগ্নি সংযোগ কৰাৰ ফলত হত্যা কৰা হয়; ইয়াক "কইনা জ্বলোৱা" বুলি কোৱা হয় আৰু কেতিয়াবা আত্মহত্যা বা দুৰ্ঘটনাৰ ছদ্মবেশ তৈয়াৰ কৰা হয়।
পাকিস্তানৰ বিভিন্ন সামৰিক আৰু গণতান্ত্ৰিকভাৱে নিৰ্বাচিত অসামৰিক চৰকাৰে যৌতুক আৰু ব্যয়বহুল উপহাৰৰ পৰম্পৰাগত প্ৰদৰ্শন অবৈধ কৰাৰ চেষ্টা চলাই আহিছে।
আবেদনকাৰীয়ে ধৰ্মীয় শ্বৰিয়া আইনৰ অধীনত কেইবাটাও হাদিছৰ উদ্ধৃতি দি যুক্তি দিছিল যে ইছলামে ৱালিমা আৰু সম্পৰ্কিত পৰম্পৰাগত প্ৰথাক উৎসাহিত কৰে।
আবেদনকাৰীয়ে দাবী কৰিছিল যে পাকিস্তান চৰকাৰৰ এই আইনসমূহ প্ৰণয়ন কৰাৰ প্ৰচেষ্টা ইছলামৰ আদেশৰ বিৰুদ্ধে।
এই আইনে দৰাৰ পৰিয়ালৰ দ্বাৰা যৌতুকৰ দাবী অবৈধ কৰাৰ লগতে বিয়াৰ আগতে বা সময়ত যৌতুক ৰাজহুৱাভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰাকো অবৈধ ঘোষণা কৰিছিল।
পাকিস্তানৰ 'সচেত'ৰ দৰে কৰ্মীসকলে দাবী কৰে যে আৰক্ষীয়ে যৌতুক সম্পৰ্কীয় ঘৰুৱা হিংসা আৰু মাৰাত্মক আঘাতৰ অভিযোগ পঞ্জীয়ন আৰু গোচৰ চলাবলৈ সাধাৰণতে অস্বীকাৰ কৰে।
১৯৬১ চনৰ যৌতুক নিষিদ্ধকৰণ আইনে যৌতুকৰ অনুৰোধ, পৰিশোধ বা গ্ৰহণনিষিদ্ধ কৰে, "বিবাহৰ বাবে বিবেচনা হিচাপে", য'ত "যৌতুক"ক বিবাহৰ বাবে দাবী কৰা বা পূৰ্বচৰ্ত হিচাপে দিয়া উপহাৰ হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰা হয়।
যৌতুকৰ মৃত্যুৰ বিষয়ে ধাৰাবাহিকভাৱে কম কৈ থকা বুলি বিশ্বাস কৰা সমালোচকসকলৰ পৰা এই পৰিসংখ্যাবোৰৰ শুদ্ধতাই যথেষ্ট গুৰুত্ব লাভ কৰিছে।
ভাৰতত বছৰি নথিভুক্ত কৰা সকলো মহিলা হত্যাৰ ৪০ৰ পৰা ৫০ শতাংশ মহিলা যৌতুকৰ বাবে মৃত্যুমুখত পতিত হয়।
ইয়াৰ আনুষংগিক মৃত্যুৰ কাৰণবোৰৰ ভিতৰত আত্মহত্যা, অগ্নি সংযোগ আৰু অন্যান্য ধৰণৰ ঘৰুৱা হিংসা উল্লেখযোগ্য।
কিছুমান প্ৰকাশনৰ মতে পাকিস্তানৰ বিষয়াসকলে যৌতুকৰ বাবে হোৱা মৃত্যুক নথিভুক্ত নকৰে আৰু মৃত্যুৰ হাৰ সাংস্কৃতিকভাৱে কম প্ৰতিবেদিত হয়।
ইৰাণত যৌতুক সম্পৰ্কীয় হিংসা আৰু মৃত্যুৰ খবৰ ইৰাণৰ স্থানীয় বাতৰি কাকতত আৰু কিছুমান ইংৰাজী মাধ্যমত প্ৰকাশ পাইছে।
ইৰানী পৰিচালক মাৰিয়াম জাহিৰিমেহৰৰ ২০১৮ চনৰ ছবি "এণ্ডলেছ?" ইৰাণত যৌতুকৰ মৃত্যু সম্পৰ্কীয় ট্ৰমাক সম্বোধন কৰে।
পাকিস্তান এখন স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰ হোৱাৰ পিছৰে পৰা যৌতুক সম্পৰ্কীয় হিংসা আৰু মৃত্যু ব্যাপকভাৱে বৃদ্ধি পাইছে।
ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় অপৰাধ ৰেকৰ্ড ব্যুৰো অনুসৰি ভাৰতত এতিয়ালৈকে বিশ্বত সৰ্বাধিক সংখ্যক মহিলাৰ যৌতুক-সম্পৰ্কীয় মৃত্যু হৈছে।
যৌতুকৰ বাবে মৃত্যু হৈছে যৌতুক সম্পৰ্কে হোৱা বিবাদৰ বাবে স্বামী আৰু শহুৰৰ ঘৰৰ ব্যক্তিৰ দ্বাৰা নিৰন্তৰ নিৰ্যাতন আৰু অত্যাচাৰৰ দ্বাৰা বিবাহিত মহিলাৰ হত্যা কৰা বা আত্মহত্যাৰ বাবে প্ৰেৰিত কৰা।
বৰ্তমান যৌতুকৰ বাবে মৃত্যুৰ ঘটনাৰ প্ৰতিবেদনে জনসাধাৰণৰ আগ্ৰহ আকৰ্ষণ কৰিছে আৰু প্ৰথাটো সমাপ্ত কৰিবলৈ বিচৰা এক বিশ্বব্যাপী কৰ্মী আন্দোলনৰ সৃষ্টি কৰিছে।
ইয়াৰে ভিতৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘয়ে যৌতুকৰ মৃত্যুকে ধৰি মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা হিংসাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়াত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে।
যদিও কেইবা দশক ধৰি যৌতুকৰ বিৰুদ্ধে ভাৰতীয় আইন কাৰ্যকৰী হৈ আহিছে যদিও সেইবোৰৰ ৰূপায়ণ সঠিককৈ নোহোৱাৰ ফলত আৰু বহুতো ত্ৰুটি থকাৰ ফলত সততে সমালোচনাৰ সন্মুখীন হৈ আহিছে।
যৌতুকৰ বাবে মৃত্যু আৰু হত্যাৰ প্ৰথা ভাৰতৰ বহু ঠাইত নিয়ন্ত্ৰণহীনভাৱে চলি আছে আৰু ই আইন প্ৰৱৰ্তনৰ উদ্বেগ আৰু বৃদ্ধি কৰিছে।
পাকিস্তানৰ প্ৰতিটো অঞ্চলত ৯৫% তকৈও অধিক বিবাহৰ সৈতে কইনাৰ পৰিয়ালৰ পৰা দৰাৰ পৰিয়াললৈ যৌতুক স্থানান্তৰ কৰা হয়।
যৌতুকৰ বাবে হত্যা মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা হিংসাৰ বহুতো শ্ৰেণীৰ ভিতৰত যেনে: ধৰ্ষণ, কইনাৰ অগ্নি সংযোগ, মহিলাৰ হাৰাশাস্তি, মহিলাৰ যৌনাংগ বিকৃতকৰণ, আৰু এচিড নিক্ষেপ কৰা ইত্যাদিৰ অন্যতম বুলি বিবেচনা কৰা হয়।
এই কবিতাসমূহ মূলতঃ ছত্তিশগড়ী, ৱাঞ্চু, চাঁ‌ওতাল, মিচিং, মুণ্ডা, কাৰ্বি, গাৰো, কুকি, বড়ো, আঙ্গামী, পৰাজা, কন্যাক আদি বিভিন্ন জনজাতীয় আৰু আদিবাসী ভাষাৰ।
ইয়াৰে কাৰ্বি, মিচিং আৰু বড়ো কবিতাসমূহৰ বাদে বাকী কবিতাসমূহ বিভিন্নজনৰ ইংৰাজী অনুবাদৰ পৰা অসমীয়ালৈ ভাঙনি কৰা হৈছে।
সংকলনখনিৰ সন্নিৱিষ্ট প্ৰতিটো ৰেখাচিত্ৰই ভাৰতীয় জনজাতীয় চিত্ৰ-ভাস্কৰ্যক ভিত্তি কৰি সমিৰণ বৰুৱাই অংকন কৰিছে।
তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য কৰ্মসমূহৰ ভিতৰত আছে 'সূৰ্য হেনো নামি আহে এই নদীয়েদি', 'কবিতা', আৰু 'গোলাপী জামুৰ লগ্ন' শীৰ্ষক কাব্য সংকলন।
ফুকনৰ নিজৰ ভাষাত, ইয়াৰ কবিতাসমূহ জনজাতিসমূহৰ জীৱন-যৌৱনৰ সৈতে গঁ‌থা আৰু ই গোষ্ঠী জীৱনৰ সাঙ্গীতিক, কাব্যিক অভিব্যক্তি।
সংকলনটোৰ শেষৰ ফালে টোকা হিচাপে যিসমূহ জনজাতিৰ কবিতা ইয়াত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে সেই জনজাতিসমূহৰ বিষয়ে একোটা পৰিচয়মূলক চমু টোকা সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে।
এই প্ৰকল্পত বোম্বাইৰ গভৰ্ণৰ উইলিয়াম হৰ্ণবিৰ অধীনত মুম্বাইৰ সাতটা দ্বীপক একত্ৰিত কৰি এটা সংযোগপথ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ ফলত মুম্বাই কেইবাটাও নিম্ন-জলাভূমি এলেকা যেনে বাইকুল্লা, টাৰ্দেও, মহালক্ষ্মী আৰু কমাঠীপুৰা বাসস্থানৰ বাবে মুকলি কৰা হৈছিল।
তাৰ পিছত ১৭৯৫ চনৰ পৰা, দেশৰ অন্যান্য অঞ্চলৰ কমাঠীসকল আহি এই গৃহনিৰ্মাণ ক্ষেত্ৰত শ্ৰমিক হিচাপে বসতি স্থাপন কৰি কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, যাৰ ফলত অঞ্চলটোৰ বৰ্তমানৰ নাম কামথিপুৰা দিয়া হয়।
এই অঞ্চলটোৰ উত্তৰে বেলাচিছ ৰোড, দক্ষিণে গাওদেৱী আৰু ফকলেণ্ড ৰোড আৰু তাৰ উত্তৰেদি গৈছে ঘাইপথ।
এই সময়ছোৱাত এটা সময়ত ইয়াত চীনা সম্প্ৰদায়ৰ মানুহৰ বসতি আছিল, যি ডকহেণ্ডহিচাপে কাম কৰিছিল আৰু ৰেষ্টুৰেণ্ট চলাইছিল।
১৭৯৫ চনৰ পিছত মুম্বাইৰ পূৰ্বৰ সাতটা দ্বীপক সংযোগ কৰা কজৱে নিৰ্মাণৰ সৈতে প্ৰথমে এই অঞ্চল প্ৰতিষ্ঠিত কৰা হৈছিল৷ মূলতঃ লাল বজাৰ নামেৰে জনাজাত, এই নামৰ উৎপত্তি নিৰ্মাণ ক্ষেত্ৰত কাম কৰা শ্ৰমিক ʼকমাঠীʼ শব্দৰ পৰা।
আৰক্ষীৰ কঠোৰ অভিযানৰ ফলত, ১৯৯০-ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে এইডছৰ উত্থান আৰু চৰকাৰৰ পুনৰ্বিকাশ নীতিয়ে যৌন কৰ্মীসকলক এই বৃত্তিৰ পৰা আঁতৰি যোৱাত সহায় কৰিছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত কমাঠীপুৰাৰ পৰা বাহিৰ লৈ যোৱাত সহায় কৰিছিল ।
ব্ৰিটিছ ৰাজৰ সময়ত ইয়াত থকা ইউৰোপীয় পতিতাসকলৰ বাবে কমাঠীপুৰাৰ এটা ব্যস্ত ৰাস্তাক ʼচফেদ গলিʼ বুলি জনা গৈছিল।
বহুতো যৌন কৰ্মীয়ে মহাৰাষ্ট্ৰৰ আন এলেকালৈ প্ৰব্ৰজন কৰে আৰু ৰিয়েল এষ্টেট বিকাশকাৰীসকলে উচ্চ মূল্যৰে এই অঞ্চল কৰে।