polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
এধিয়ে ১৯৮৯ চনত কৈছিল যে বাৰ বছৰীয়া শিশুটোৰ সংশ্লিষ্ট আত্মীয়সকলক সান্ত্বনা দিয়া বা ৰক্ত সঞ্চাৰণৰ তত্ত্বাৱধানত হেৰুওৱা সময়ৰ বাবে তেওঁ অনুশোচনা কৰা নাছিল". সেই ছোৱালীজনী বিবাহিত আৰু সন্তানো আছে; সেয়াই সঁচাকৈয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ।
" এধি ফাউণ্ডেশ্যনৰ অনানুষ্ঠানিক ৱেবছাইটত "এক পাৰ্থক্য সৃষ্টি কৰা আৰু চিৰদিনৰ বাবে জীৱন সলনি কৰা" শাৰীটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
২০০৭ চনৰ জুলাই মাহত তেওঁলোকক ৰাষ্ট্ৰপতি পাৰভেজ মুছাৰফে তেওঁলোকৰ কামৰ বাবে ৰাজহুৱাভাৱে স্বীকৃতি দিছিল।
লগতে তেওঁ ১,০০,০০০ টকাৰ অৱদান আগবঢ়াইছিল আৰু তেওঁ বিশেষভাৱে উল্লেখ কৰিছিল যে তেওঁলোকৰ কামে কোনো বৈষম্য নোহোৱাকৈ পাকিস্তানৰ দৰিদ্ৰ লোকসকলক সামাজিক সেৱা প্ৰদান কৰে।
তেওঁৰ ভৱিষ্যত স্বামীয়ে তেওঁৰ প্ৰতিভা চিনাক্ত কৰাৰ পিছত তেওঁক সৰু নাৰ্চিং বিভাগৰ নেতৃত্ব দিবলৈ অনুমতি প্ৰদান কৰিছিল।
তেওঁ ছয় মাহৰ প্ৰশিক্ষণ কাৰ্যসূচীৰ সময়ত নিজৰ উৎসাহ আৰু আগ্ৰহ চিনাক্ত কৰিছিল আৰু এইসময়ত তেওঁ সাধাৰণ ধাইবিদ্যা আৰু স্বাস্থ্যজনিত সেৱাৰ বিষয়ে শিক্ষা লাভ কৰিছিল।
সেয়ে প্ৰতিষ্ঠাপক আব্দুল ছাত্তাৰ এধিয়ে বিলকিছকে ধৰি কেইবাগৰাকীমান মুছলমান পৃষ্ঠভূমিৰ নাৰ্ছক ইয়াত নিযুক্তি দিছিল।
তেওঁ '৭ খুন মাফ'ৰ গীত "ডাৰ্লিং"ত কণ্ঠদান কৰাৰ বাবে ঊষা উথুপ সৈতে শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণীত দ্বিতীয়টো ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
২০১১ চনতে তেওঁ 'ইচকিয়া' ছবিত 'বড়ি ধীৰে জ্বলি' গীত বাবে শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শিতানত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ 'বৰ্ফি' ত 'ফিৰ লে আয়া দিল' আৰু 'য়ে জৱানী হে দিৱানী'ত "ঘাঘৰা" গীতত কণ্ঠদান কৰে।
তেওঁ 'ডেৰ ইচকিয়া' ছবিখনৰ "হামাৰী আতাৰিয়া পে" গানৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণীত ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল।
তেওঁ 'বদলাপুৰ'ত অৰিজিত সিঙৰ সৈতে গোৱা "জুদাই" গানটো ২০১৫ চনৰ জানুৱাৰী-মাৰ্চত মিৰ্ছি মিউজিক আৰু দি ইকোনমিক টাইমছৰ ৰেটিং অনুসৰি শীৰ্ষ ১৫টা গানৰ তালিকাত ১৪ তম স্থান লাভ কৰিছিল।
ইয়াৰ সফলতাৰ জৰিয়তে তেওঁ এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠিত কণ্ঠশিল্পী হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে আৰু ২০০৬ চনৰ তেওঁৰ স্বামী বিশাল ভৰদ্বাজৰ 'ওমকাৰা'ত "নামক ইশক কা"ৰ দৰে তেওঁৰ জনপ্ৰিয় গীত গাইছিল।
এই গীতৰ জৰিয়তে তেওঁ প্ৰথম শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণীত ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা কণ্ঠশিল্পী শিতানত দুটাকৈ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু এটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছে।
তেওঁ ১৯৯১ চনত জনপ্ৰিয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, সুৰকাৰ আৰু নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী বিশাল ভৰদ্বাজৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
১৯৮৪ চনত নতুন দিল্লীৰ হিন্দু মহাবিদ্যালয়ৰ বাৰ্ষিক অনুষ্ঠানৰ বাবে প্ৰস্তুতি কৰোঁতে তেওঁ তেওঁক প্ৰথমবাৰৰ বাবে লগ পাইছিল।
ক্ৰিষ্টিনা ৰোমাৰ মতে, বিশাল আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সোণৰ প্ৰবাহৰ ফলত হোৱা ধন যোগান বৃদ্ধি আছিল আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ অৰ্থনীতিৰ পুনৰুদ্ধাৰৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎস, ফলত অৰ্থনীতিয়ে আত্ম-সংশোধনৰ সামান্য লক্ষণ দেখুৱাইছিল।
সোণৰ প্ৰবাহৰ কাৰণ আছিল দুটা: প্ৰথমটো আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ডলাৰৰ মূল্যৰ অৱনতি আৰু আনটো ইউৰোপৰ ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতিৰ অৱনতি।
মানিটেৰি হিষ্টৰী অফ ইউনাইটেড ষ্টেটচ্ নামৰ গ্ৰন্থখনত মিল্টন ফ্ৰাইডমেন আৰু আনা শ্বাৰ্টজে মতপোষণ কৰিছে যে বিত্তীয় কাৰকসমূহক পুনৰুদ্ধাৰ কাৰণ হিচাপে চিহ্নিত কৰিছে, আৰু ফেডাৰেল ৰিজাৰ্ভ ছিষ্টেমৰ দ্বাৰা ধনৰ দুৰ্বল ব্যৱস্থাপনাৰ দ্বাৰা পুনৰুদ্ধাৰ যথেষ্ট লেহেম হোৱা কথাৰ কথা কৈছে।
ফেডাৰেল ৰিজাৰ্ভৰ পূৰ্বৰ অধ্যক্ষ বেন বাৰ্নানকে সন্মতি জনাই কৈছিল যে বিত্তীয় কাৰকবোৰে বিশ্বজুৰী অৰ্থনৈতিক হ্ৰাস আৰু শেষত পুনৰুদ্ধাৰ দুয়োটাৰ ক্ষেত্ৰতে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
বাৰ্নানকে আনুষ্ঠানিক কাৰকাসমূহ, বিশেষকৈ বিত্তীয় প্ৰণালীৰ পুনৰ্নিমাণ আৰু পুনৰ্সংস্থানেও এক শক্তিশালী ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল বুলি মতপোষণ কৰে আৰু ইংগিত দিছিল যে মহামন্দাক এক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় দৃষ্টিকোণত পৰীক্ষা কৰিব লাগে।
ফ্ৰেঙ্কলিন ৰুজাভেল্টৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ কাৰ্যকালৰ বেছিভাগ সময়ৰ মাজেৰে অব্যাহত থকা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ অৰ্থনৈতিক সম্প্ৰসাৰণৰ কাৰক শক্তি সম্পৰ্কে অৰ্থনীতিবিদসকলৰ মাজত কোনো সহমত নাই।
বেছিভাগ অৰ্থনীতিবিদৰ মাজত মত আছিল যে ৰুজভেল্টৰ নতুন চুক্তি নীতিবোৰে মহামন্দো পৰা পুনৰুদ্ধাৰ হোৱা প্ৰক্ৰিয়াক দ্ৰুতমান কৰি তুলিছিল, যদিও অৰ্থনীতিক সম্পূৰ্ণৰূপে মন্দাৱস্থাৰ পৰা বাহিৰ লৈ আনিবলৈ তেওঁৰ নীতিবোৰ কেতিয়াও যথেষ্ট শক্তিশালী নাছিল।
কিছুমান অৰ্থনীতিবিদে -ৰ আকাংক্ষা আৰু নামমাত্ৰ সূদৰ হাৰ বৃদ্ধি ৰখাৰ ইতিবাচক প্ৰভাৱৰ প্ৰতিও মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিছে যি ৰুজাভেল্টৰ কথা আৰু কামবোৰ পৰা প্ৰভাৱত হৈছিল।
সেই একেই নীতিৰ ওভতাই লোৱাৰ ফলতেই ১৯৩৭ চনৰ শেষৰ ফালে আৰম্ভ হোৱা এক মন্দাৱস্থা বন্ধ হৈ পৰিছিল।
বিপৰীত হোৱা এক অৱদানকাৰী নীতি আছিল ১৯৩৫ চনৰ বেঙ্কিং আইন, যি কাৰ্যকৰীভাৱে সংৰক্ষিত প্ৰয়োজনীয়তা বৃদ্ধি কৰিছিল, যাৰ ফলত এক বিত্তীয় সংকোচন হয় যি পুনৰুদ্ধাৰ বিফল কৰাত সহায় কৰিছিল।
মহামন্দাৰ কাৰণৰ দুটা প্ৰধান প্ৰতিযোগী অৰ্থনৈতিক তত্ত্ব হৈছে কেইনচিয়ান আৰু মুদ্ৰাবিদ ব্যাখ্যা ।
দাবী-চালিত তত্ববোৰৰ মাজত সহমত আছে যে এক বৃহৎ পৰিমাণৰ আত্মবিশ্বাস হেৰুওৱাৰ ফলত হঠাৎ ব্যৱহাৰ আৰু বিনিয়োগ ব্যয় হ্ৰাস হৈছিল।
এবাৰ আতংক আৰু বিমুদ্ৰাস্ফীতি আৰম্ভ হোৱাৰ পিছত, বহু লোকে বিশ্বাস কৰিছিল যে তেওঁলোকে বজাৰৰ পৰা আঁতৰত কৰি অধিক ক্ষতি পৰিহাৰ কৰিব পাৰিব।
দাম হ্ৰাস হোৱাৰ ফলত ধন ধৰি ৰখাটো লাভজনক হৈছিল আৰু নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণৰ ধনৰ বাবদ অধিক সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰা কৰিব পাৰিছিল, যাৰ ফলত চাহিদা হ্ৰাস হয়।
মুদ্ৰাবিদসকলে বিশ্বাস কৰে যে মহামন্দা এক সাধাৰণ মন্দা হিচাপে আৰম্ভ হৈছিল, কিন্তু ধন যোগান সংকুচিত হোৱাৰ ফলত অৰ্থনৈতিক পৰিস্থিতি অধিক বেয়া কৰিছিল, যাৰ ফলত এই মন্দাৱস্থা মহামন্দালৈ পৰিণত হৈছিল।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ অৰ্থনীতি হ্ৰাস হোৱাৰ ফলতে আন বেছিভাগ দেশতো ইয়াৰ প্ৰভাৱ পৰিছিল; তাৰ পিছত, প্ৰতিখন দেশত আভ্যন্তৰীণ দুৰ্বলতা বা শক্তিয়ে পৰিস্থিতি বেয়া বা উন্নত কৰি তুলিছিল।
দেশবোৰে ব্যক্তিগতভাৱে সংৰক্ষণবাদী নীতিৰ যোগেৰে তেওঁলোকৰ ব্যৱসায়বোৰৰ উন্নতি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
উদাহৰণ স্বৰূপে, ১৯৩০ চনৰ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ স্মুট-হাৱলি টেৰিফ আইন আৰু আন দেশৰ প্ৰতিশোধকৰ শুল্কৰ ফলত বিশ্ব বাণিজ্যত অধিক ক্ষতিগ্ৰস্থ হৈছিল, যাৰ ফলত মন্দাৱস্থাৰ প্ৰভাৱ বৃদ্ধি হৈছিল।
১৯৩৩ চনৰ ভিতৰত, অৰ্থনৈতিক হ্ৰাসৰ ফলত বিশ্ব বাণিজ্য মাত্ৰ চাৰি বছৰ আগতে ইয়াৰ স্তৰৰ এক তৃতীয়াংশলৈ নামি গৈছিল।
মহামন্দাৰ কাৰণ বাখ্যাৰ এই দুই তত্ত্বক লৈ অৰ্থনীতিবিদ আৰু অৰ্থনৈতিক ইতিহাসবিদসকল প্ৰায় সমভাৱে বিভক্ত হৈছে।
প্ৰথমটোৱে মুদ্ৰাবিদ ব্যাখ্যা অনুসৰি বিত্তীয় শক্তিবোৰ মহামন্দাৰ প্ৰাথমিক কাৰণ বুলি কৈছে, আনহাতে দ্বিতীয়টোৱে পাৰম্পৰিক কেইনচিয়ান ব্যাখ্যা অনুসৰি স্বায়ত্ত্ব ব্যয়, বিশেষকৈ বিনিয়োগত হ্ৰাস হোৱাটোক মহামন্দাৰ প্ৰথমিক কাৰণ বুলি কৈছে।
বৰ্তমানে ঋণ বিমুদ্ৰাস্ফীতি তত্ত্ব আৰু আকাংক্ষা প্ৰতিপাদ্যৰ প্ৰতি গুৰুত্বপূৰ্ণ শৈক্ষিক সমৰ্থন আছে।
এই তত্ত্বই মিল্টন ফ্ৰাইডমেন আৰু আনা শ্বাৰ্টজৰ বিত্তীয় ব্যাখ্যাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰাৰ লগতে অনা-বিত্তীয় ব্যাখ্যাও যোগ কৰে।
১৯৩০ চনৰ মাজভাগলৈ সূতৰ হাৰ নিম্ন স্তৰলৈ হ্ৰাস পাইছিল, কিন্তু বিষ্কাৰ আৰু ঋণ ল'বলৈ মানুহৰ নিৰন্তৰ অমনোযোগৰ অৰ্থ হৈছিল যে গ্ৰাহক ব্যয় আৰু বিনিয়োগ হ্ৰাস পাইছিল।
কৃষকসকলে এক বেয়া সময়ৰ সন্মুখীন হৈছে; শস্যৰ মূল্য হ্ৰাস হোৱা আৰু এক খৰাং বতৰে তেওঁলোকৰ অৰ্থনৈতিক স্থিতি বেয়া কৰিছিল।
মহামন্দা বা বৃহৎ অৰ্থনৈতিক পতন আছিল এক গুৰুতৰ বিশ্বজুৰা তীব্ৰ অৰ্থনৈতিক মন্দাৱস্থা যি ১৯৩০-ৰ দশকত ঘটিছিল।
বিশ্বব্যাপী অৰ্থনীতি কিমান তীব্ৰভাৱে হ্ৰাস হ'ব পাৰে তাৰ উদাহৰণ হিচাপে সাধাৰণতে মহামন্দাক ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বেছিভাগ দেশে ৰিলিফ কাৰ্য্যসূচী স্থাপন কৰিছিল আৰু কিছু ধৰণৰ ৰাজনৈতিক অভ্যুত্থান হৈছিল, যি তেওঁলোকক সোঁফাপন্থালৈ ঠেলি দিছিল।
ইউৰোপ আৰু লেটিন আমেৰিকাৰ বহুতো গণতান্ত্ৰীক দেশত গণতন্ত্ৰৰ পতন ঘটিছিল আৰু একনায়কত্বৰ প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল।
বিশ্বৰ চহৰবোৰত, বিশেষকৈ গধুৰ উদ্যোগৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল চহৰবোৰত, গভীৰভাৱে প্ৰভাৱ পৰিছিল।
চাকৰিৰ মাত্ৰ কেইটামান বৈকল্পিক উৎসৰ সৈতে হ্ৰাসমান চাহিদাৰ ফলত প্ৰাথমিক খণ্ডৰ উদ্যোগ যেনে খনন আৰু কাঠৰ উদ্যোগসমূহ সৰ্বাধিক ক্ষতি বহন কৰিছিল।
চৰকাৰ আৰু ব্যৱসায়সমূহে একেলগে ১৯৩০ চনৰ প্ৰথমাৰ্ধত আগৰ বছৰৰ সংশ্লিষ্ট সময়তকৈ অধিক খৰচ কৰিছিল।
ইফালে, গ্ৰাহকসকল, যিসকলৰ বহুতে যোৱা বছৰ ষ্টক বজাৰত গুৰুতৰ ক্ষতিৰ সন্মুখীন হৈছিল, তেওঁলোকৰ ব্যয় ১০% হ্ৰাস হৈছিল।
ইয়াৰ উপৰিও, ১৯৩০-ৰ মাজভাগত দেখা দিয়া এক গুৰুতৰ খৰাং বতৰে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ খেতিয়ক সমস্যাত পেলাইছিল।
এক সহমত আছে যে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ফেডাৰেল ৰিজাৰ্ভ প্ৰণালীয়ে ধন যোগান সম্প্ৰসাৰিত কৰি আৰু অন্তিম পন্থা ঋণদাতা হিচাপে কাম কৰি বিত্তীয় বিমুদ্ৰাস্ফীতি আৰু বেঙ্কিং পতনৰ প্ৰক্ৰিয়া হ্ৰাস কৰিব লাগে।
ব্যক্তিগত উপাৰ্জন, কৰ ৰাজহ, লাভ আৰু মূল্য হ্ৰাস পাইছিল, আনহাতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বাণিজ্য ৫০%ৰ অধিক হ্ৰাস পাইছিল।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত নিবনুৱাৰ হাৰ ২৩% লৈ বৃদ্ধি পাইছিল আৰু কিছুমান দেশত ৩৩% লৈকে বৃদ্ধি পাইছিল।
অৰ্থনৈতিক ইতিহাসবিদসকলে সাধাৰণতে মহামন্দাৰ অনুপ্ৰেৰক হিচাপে ১৯২৯ চনৰ ২৪ অক্টোবৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আমেৰিকান ষ্টক বজাৰৰ মূল্যৰ আকস্মিক পতনক গণ্য কৰে।
অৱশ্যে, কিছুমানে এই সিদ্ধান্তত বিবাদ কৰে আৰু ষ্টক বিপৰ্যয়ক এক কাৰণৰ সলনি মহামন্দাৰ এক লক্ষণ হিচাপে গণ্য কৰে।
২০২১ চনৰ আগষ্ট মাহত তালিবানে আফগানিস্তান দখল কৰাৰ পিছত তালিবানে প্ৰথম অৱস্থাত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শ্ৰেণীকোঠাসমূহক লিংগৰ হিচাপত পৃথক কৰিছিল, যেতিয়ালৈকে তেওঁলোকে “ইছলামিক মান অনুসৰণ কৰে”।
কিন্তু ২০২১ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত পুনৰ বেছিভাগ কিশোৰীক মাধ্যমিক বিদ্যালয়লৈ ঘূৰি আহিবলৈ বাধা প্ৰদান কৰা হয়, আৰু স্বাস্থ্য তথা শিক্ষাৰ বাহিৰৰ বেছিভাগ খণ্ডতে মহিলাসকলক কাম কৰাত বাধা দিয়া হয়।
মহিলাসকলক ৰাজহুৱা স্থানত মুখ ঢকা আৱৰণ পিন্ধিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল, আৰু ঘনিষ্ঠ পুৰুষ-আত্মীয় অবিহনে ৭০ কিলোমিটাৰতকৈ অধিক যাত্ৰা কৰাত বাধা দিয়া হৈছিল।
২০২২ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত তালিবান চৰকাৰে আফগানিস্তানত মহিলাসকলৰ বাবে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শিক্ষা আৰু প্ৰাথমিক শিক্ষাও নিষিদ্ধ কৰে, যাৰ বাবে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত তেওঁলোক সমালোচিত আৰু নিন্দিত হয়।
কিন্তু নবৈৰ দশকত আফগান গৃহযুদ্ধৰ সময়ত মুজাহিদীন আৰু তালিবানৰ দৰে বিভিন্ন অস্থায়ী শাসকৰ জৰিয়তে এই অধিকাৰ কাঢ়ি লোৱা হৈছিল।
আমেৰিকাত ৯/১১ আক্ৰমণৰ পিছত যেতিয়া তালিবানক ক্ষমতাৰ পৰা আঁতৰাই দিয়া হয়, তেতিয়া ইছলামিক ৰিপাব্লিক অৱ আফগানিস্তানৰ অধীনত মহিলাৰ অধিকাৰ ক্ৰমান্বয়ে উন্নত হয়।
যোৱা দশকত আফগানিস্তানত শিক্ষাৰ উন্নতি ক্ৰমান্বয়ে হৈছে যদিও ইয়াক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মানদণ্ডলৈ আনিবলৈ আৰু বহুখিনি কৰিবলগীয়া আছে।
দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে কম বয়সতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱাৰ ফলত ড্ৰপ আউটৰ হাৰ অধিক হ’ল যদিও এসময়ত কেৱল পুৰুষৰ বাবে বুলি গণ্য কৰা বৃত্তিত অধিক সংখ্যক ছোৱালীয়ে ক্ৰমাৎ প্ৰৱেশ কৰিবলৈ ধৰিলে।
২০২২ চনৰ জুলাই মাহত তালিবানৰ নেতা হিবাতুল্লাহ আখুণ্ডজাডাই তালিবানৰ মানৱ অধিকাৰৰ নিষেধাজ্ঞাৰ সন্দৰ্ভত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সম্প্ৰদায়ৰ সমালোচনা আৰু দাবীক তীব্ৰভাৱে বিৰোধ কৰি "ইছলামিক ব্যৱস্থা"ৰ শাসন ব্যৱস্থাৰ সম্পৰ্কে উত্থাপিত হোৱা সকলোধৰণৰ আলোচনা বা আপোচ নাকচ কৰিছিল।
এই কাৰী পেষ্ট সিজাৰ পিছত নাৰিকলৰ গাখীৰ আৰু বাকী থকা উপাদানবোৰ তালচেনি আৰু মাছৰ চছৰ সৈতে যোগ দিয়া হয়।
অধিক কাঢ়া সোৱাদৰ কেন খাও ৱানৰ বাবে সামুদ্ৰিক খাদ্য, ফিংগাৰৰুট অথবা বনৰীয়া আদা, বগা হালধি আৰু তুলসী সজাবলৈ অৰ্থাৎ গাৰ্ণিছিঙৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
থাই নামটোত থকা ৱান অৰ্থাৎ 'মিঠা' শব্দটোৱে তৰকাৰীৰ সোৱাদৰ সলনি ইয়াৰ নিৰ্দিষ্ট সেউজীয়া ৰঙটোকহে নিৰ্দেশ কৰিছে।
এই ব্যঞ্জনবিধ নাৰিকলৰ গাখীৰ আৰু সতেজ সেউজীয়া জলকীয়াৰ ওপৰত আধাৰিত হোৱাৰ বাবে ইয়াৰ ৰং লৱণু মিশ্ৰিত কোমল সেউজীয়া হয় আৰু সেয়ে এই ৰঙটোক থাই ভাষাত "মিঠা সেউজীয়া" বুলি কোৱা হয়।
ইয়াৰ বাহিৰে অন্যান্য উপাদানসমূহ হৈছে নাৰিকলৰ গাখীৰ, মিছামাছ, মান ধনিয়া আদিৰ মিশ্ৰণেৰে তৈয়াৰ কৰা সেউজীয়া তৰকাৰী পেষ্ট, তালচেনি আৰু মাছৰ চছ।
থাই বেঙেনা, হাতীভেকুৰী, বাছিলৰ পাত আদি সেউজীয়া বা শুকুলা ৰঙৰ শাক-পাচলিও এই ব্যঞ্জন ৰান্ধোতে ব্যৱহৰ কৰা হয়।
গ্ৰীণ কাৰী পেষ্ট সাধাৰণতেসতেজ সেউজীয়া জলকীয়া, শ্বেলট পিঁ‌য়াজ, নহৰু, গালংগাল, লেমনগ্ৰাছ, কাফিৰ নেমুৰ পাত, মান ধনিয়াৰ শিপা, জিৰা, বগা জালুক, মিছামাছৰ পেষ্ট আৰু নিমখ খুন্দনাত খুন্দি প্ৰস্তুত কৰা হয়।
পাঠ এটাক সৃষ্টিশীল অকল্পকাহিনী বুলি গণ্য কৰিবলৈ হ’লে সেইটো বাস্তৱিকভাৱে সঠিক হ’ব লাগিব, আৰু সাহিত্যিক শৈলী আৰু কৌশলৰ প্ৰতি মনোযোগ দি লিখা হ’ব লাগিব।
ক্ৰিয়েটিভ ননফিকচন আলোচনীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক লি গুটকিণ্ডে লিখিছে, "শেষত, ক্ৰিয়েটিভ ননফিকচন লেখকৰ প্ৰাথমিক লক্ষ্য হৈছে তথ্য প্ৰেৰণ কৰা, ঠিক এজন সাংবাদিকৰ দৰেই, কিন্তু ইয়াক কল্পকাহিনীৰ দৰে পঢ়িব পৰাকৈ গঢ় দিয়া।
"সৃষ্টিশীল অকল্পকাহিনীয়ে গঠন কৰা ধাৰাসমূহৰ ভিতৰত আছে স্মৃতিগ্ৰন্থ, ডায়েৰী, ভ্ৰমণ লেখা, খাদ্য লেখা, সাহিত্যিক সাংবাদিকতা, বুৰঞ্জী, ব্যক্তিগত ৰচনা, আৰু অন্যান্য সংকৰিত ৰচনা, লগতে কিছুমান জীৱনী আৰু আত্মজীৱনী।
সমালোচক ক্ৰীছ এণ্ডাৰছনে দাবী কৰিছে যে এই ধাৰাটোক দুটা উপশ্ৰেণীত বিভক্ত কৰি সৰ্বোত্তমভাৱে বুজিব পাৰি—ব্যক্তিগত ৰচনা আৰু সাংবাদিকতামূলক ৰচনা—কিন্তু বৰ্তমান এই ধাৰাটোৰ সংজ্ঞা নিৰূপণ কৰা হৈছে ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠিত নীতি-নিয়মৰ অভাৱ।
সৃষ্টিশীল অকল্পকাহিনী ৰচনাৰ প্ৰকাশিত সাহিত্য সমালোচনা অতি কম, যদিও এই ধাৰাটো প্ৰায়ে দ্য নিউয়ৰ্কাৰ, ভেনিটি ফেয়াৰ, হাৰ্পাৰছ, এস্কোৱায়াৰ আদি সন্মানীয় প্ৰকাশনত প্ৰকাশ পায়।
ৰবাৰ্ট কেৰো, গে টেলেছ, জোচেফ মিচেল, টম উলফ, জন মেকফি, জোয়ান ডিডিয়ন, জন পাৰ্কিন্স, ৰাইজাৰ্ড কাপুচিনস্কি, হেলেন গাৰ্নাৰ আৰু নৰ্মান মেইলাৰ আদি ধাৰাটোৰ মুষ্টিমেয় বহুলভাৱে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত লেখকে তেওঁলোকৰ অধিক বিশিষ্ট লেখকৰ ওপৰত কিছু সমালোচনা কৰিছে: "আজিলৈকে সমালোচকসকলে অৱশ্যে প্ৰতিজন লেখকৰ মাত্ৰ এটা বা দুখন ৰচনাৰ ওপৰতহে গুৰুত্ব দিয়াৰ প্ৰৱণতা দেখা গৈছে, বিশেষ সমালোচনাত্মক কথাবোৰ বুজাবলৈ।
সৃষ্টিশীল অকল্পকাহিনীৰ গঠন পৰম্পৰাগত কল্পকাহিনীৰ আখ্যানৰ দৰেই হ'ব পাৰে, যিদৰে ফেণ্টন জনছনৰ ' ', জিঅ'গ্ৰাফী অৱ দ্য হাৰ্ট আৰু ভাৰ্জিনিয়া হোলমেনৰ ৰেচকিউইং পেটি হাৰ্ষ্টৰ ক্ষেত্ৰতো সত্য।
সৃষ্টিশীল অ-কল্পকাহিনীৰ কিতাপ-দৈৰ্ঘ্যৰ ৰচনাবোৰে যেতিয়া কাহিনীসদৃশ চাপ অনুসৰণ কৰে, তেতিয়া সেইবোৰক কেতিয়াবা আখ্যানমূলক অকল্পকাহিনী বুলিও কোৱা হয়।
আন আন কিতাপ যেনে: ডেনিয়েল লেভিটিনৰ ডিছ ইজ ইউৰ ব্ৰেইন অন মিউজিক আৰু দ্য ৱৰ্ল্ড ইন ছিক্স ছংছত সাহিত্যিক গুণ প্ৰকাশ কৰিবলৈ আখ্যানমূলক গতিবেগ, ছন্দ আৰু কবিতাৰ উপাদান ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
সৃষ্টিশীল অকল্পকাহিনী (সাহিত্যিক অকল্পকাহিনী বা আখ্যানমূলক অকল্পকাহিনী বা সাহিত্যিক সাংবাদিকতা বা বুলিও কোৱা হয়) হৈছে সাহিত্যিক শৈলী আৰু কৌশল ব্যৱহাৰ কৰি বাস্তৱিকভাৱে সঠিক আখ্যান সৃষ্টি কৰা লেখাৰ ধাৰা।
সৃষ্টিশীল অকল্পকাহিনী অন্যান্য অকল্পকাহিনীৰ সৈতে বিপৰীতমুখী, যেনে: শৈক্ষিক বা কাৰিকৰী লেখা বা সাংবাদিকতা, যিবোৰো গদ্য শৈলীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি মনোৰঞ্জনৰ বাবে লিখা নহয় যদিও সঠিক তথ্যত নিৰ্দেশিত।
ৰাধিকা শান্তিৰ জন্ম হৈছিল ১৪৫৬ চনৰ ব’হাগ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত৷ কোনো কোনোৰ মতে ভাদ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত৷ তেওঁৰ স্বামীৰ নাম আছিল পূৰ্ণানন্দ৷ ৰাধিকাৰ আন এটা নাম যোগমায়া৷
বাৰভূঞা বংশৰ মানুহে বৰদোৱাৰ টেম্বুৱানী জান বান্ধিবলৈ এগৰাকী সতী নাৰীৰ সন্ধানত আছিল৷ এই জানটোৰে বছৰে হোৰাহোৰে পানী সোমাই খেতি-বাতি নষ্ট কৰিছিল৷ শংকৰদেৱক ইয়াৰ উপায় সোধাত এগৰাকী সতী নাৰীৰ দ্বাৰাহে জানটো বন্ধা সম্ভৱ হ’ব বুলি কোৱাত সকলোৱে সতী নাৰী বিচাৰ আৰম্ভ কৰিছিল৷ ইয়াৰ বাবে পুৰস্কাৰো ঘোষণা কৰা হৈছিল৷ অনেক পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণৰ ভাৰ্যা গোট খালে যদিও কোনোৱে সতীৰ পৰিচয় দিব নোৱাৰিলে৷ পিছত ৰাধিকাই পলৰে পানী আনি জানৰ মুখত ঢালি পিছত মাটি আনি দিয়াতহে জানটো ভেটিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷
এবাৰ ৰাধিকাই স্বামী পূৰ্ণানন্দৰ সৈতে লুইতেৰে উজাই আহোঁতে বাৰভূঞাসকলে গোট খাই আলোচনা কৰা দেখি স্বামীক সুধিলে, কিহৰ মেল?
স্বামীয়ে ক’লে, ভেটা বান্ধিবলৈ সতী তিৰোতা বিচাৰিছে৷ তেতিয়া ৰাধিকাই “ময়েই সতী’’ বুলি কোৱাত পূৰ্ণানন্দই কৈৱৰ্ত কুলৰ স্ত্ৰী কেনেকৈ সতী হ’ব পাৰে বুলি প্ৰশ্ন কৰাত ৰাধিকাই ক’লে, তোমাত বাদে মুখ চোৱা নাই, ছাঁটো ভৰি দিয়া নাই৷ মই সতী নহৈ কোন?
তেওঁলোকৰ কথাবতৰা শুনি মুদৈয়ে গৈ গুৰু শংকৰক ক’লেগৈ৷ শংকৰে ৰাধিকাক মতাই নি এযোৰ নিকা বস্ত্ৰ দি এটা মাছ মৰা পলৰে পানী আনি জানটোৰ মুখত ঢালিবলৈ ক’লে৷ ৰাধিকাই শংকৰদেৱক সেৱা কৰি গৈ পলেৰে পানী আনিলেগৈ৷ কিন্তু চাৰি আঙুল পানী কম হ’ল৷ শংকৰে সুধিলে “পানী চাৰি আঙুল কম হ’ল কিয়’’?
ৰাধিকাই জনালে, ভনীজোঁৱাইক পাত কাটিবলৈ কাঁচিখন দিওঁতে তেওঁৰ মুখখন দেখা পাইছিল, এয়ে অপৰাধ৷ তেতিয়া শংকৰদেৱে তেওঁৰ এই দোষ সকলোৱে লোৱা বুলি কৈ পুনৰ পানী আনিবলৈ দিলে৷ এইবাৰ পলৰ মুখ ভৰি আহিল৷ এই পানী ঢালি বান্ধ খুন্দি খুন্দি বান্ধিলে৷ সেই বান্ধৰ নাম “সান্তিজান’’ হ’ল৷ অসমৰ জনশ্ৰুতিমূলক মালিতাবোৰত সতী ৰাধিকাৰ গীত বা মালিতা নামেৰে এটা মালিতা প্ৰচলিত আছে৷ সতী ৰাধিকাৰ মালিতা শুৱালকুছিত প্ৰতিবছৰে অনুষ্ঠিত হোৱা মাধবদেৱৰ কীৰ্তনত কৰতাল আৰু চাপৰি বজাই সুৰ লগাই পৰিৱেশন কৰে৷
ৰাধিকা শান্তি শংকৰদেৱৰ সময়ৰ এগৰাকী কৈৱৰ্তকূলীয়া সতী নাৰী আছিল৷ তেওঁ টেম্বুৱানী জানৰ পৰা বৰদোৱালৈ পানী সোমোৱা জানটোত ভেটা দি শান্তিকন্যা বুলি জনাজাত হৈছিল৷ পিছত শংকৰদেৱে তেওঁৰ বাসস্থানৰ ওচৰতে ৰাধিকা শান্তিক ঘৰ-দুৱাৰ সজাই থাকিবলৈ দিছিল৷
পদ্মিনী কোহলাপুৰী মূলতঃ হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে জড়িত এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু কণ্ঠশিল্পী।
তেওঁ ১৯৭২ চনত সাত বছৰ বয়সত শিশুশিল্পী ৰূপে জিদ্দী আৰু ড্ৰীমগাৰ্ল্ ছবিৰে অভিনয় জগতত প্ৰবেশ কৰে।
পোন্ধৰ বছৰ বয়সত কোহলাপুৰীয়ে প্ৰতিশোধমূলক কাহিনীৰ ছবি ইনচাফ কা তৰাজুৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ আৰু পোন্ধৰ বছৰ বয়সত ট্ৰেজিক ৰোমাঞ্চ প্ৰেম ৰোগৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা পায়।
তেওঁ সৌতন ছবিৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ আৰু প্যায় ঝুকতা নেহীৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ মনোনয়নো লাভ কৰিছিল।
পিছলৈ পদ্মিনীয়ে বিধাতা, দানপানী, প্ৰফেচৰ কী পৰোচন, হম ইন্তেজাৰ কৰেংগে আৰু চড়ক-ছাপ ছবিৰ বাবে গীত গায়।
আমেৰিকান ছবি লিপষ্টিকৰ ৰিকেম ইনচাফ কা তৰাজুত ধৰ্ষণৰ বলি হোৱা এজনী কিশোৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি ফিল্মফেয়াৰৰ শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ বঁটা আজুৰি আনিবলৈ সক্ষম হয়।
১৫ বছব বয়সত তেওঁ ঋষি কাপুৰৰ বিপৰীতে প্ৰথম নায়িকাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰে নাচিৰ হুছেইনৰ জামানে কো দিখানা হ্যায় ছবিত।
ছবিখন ফ্লপ হয় যদিও এই যুটিটোৱে একেলগে কাম কৰা ৰাজ কাপুৰৰ প্ৰেম ৰোগত পদ্মিনীয়ে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে।
তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটোৱে কোহলাপুৰী উপাধি গ্ৰহণ কৰিছিল, কিয়নো তেওঁলোক মহাৰাষ্ট্ৰৰ কোহলাপুৰৰ মূল নিবাসী আছিল।
তেওঁৰ মাক কৰ্ণাটক মাঙ্গালোৰৰ কোংকণীভাষী এটা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালৰ সন্তান আৰু পণ্ডিত দীননাথ মংগেশকাৰৰ অৰ্ধ-ভগ্নী।
সংগীত নাটকৰ পান্ধাৰীনাথৰ দেউতাক পণ্ডিত কৃষ্ণৰাও কোহলাপুৰীয়ে বৰোদা দৰবাৰৰ পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰিছিল।
১৯৬০ চনত স্বামীৰ চাকৰি সূত্ৰে বৰডোলিলৈ থাকিবলৈ আহি প্ৰভাবেনে তাত এখন বিদ্যালয়ৰ অভাৱ অনুভৱ কৰে আৰু শিশুৰ বাবে এখন গুজৰাটী মাধ্যমৰ প্ৰাইমেৰী স্কুল আৰম্ভ কৰে।
বিদ্যালয়ত তেওঁ নিজৰ কন্যাৰ সৈতে কেইটিমান শিশুক পঢ়াবলৈ আৰম্ভ কৰি পিছত লাহে লাহে শিক্ষাদানৰ বাবে কেইবাগৰাকীও শিক্ষক নিয়োগ কৰে।
ৰক্ষণশীল গাঁৱলীয়া পৰিৱেশত, যি সময়ত ‘পৰ্দা প্ৰথা’ বিৰাজ কৰিছিল সেই সময়ত এই সংগঠনে এক বিপ্লৱ সূচনা কৰিছিল আৰু মহিলা সকলক নিজৰ মনৰ কথা ৰাখিবলৈ এখন মঞ্চ দিছিল।
ৰাজহুৱা অনুদানেৰে এই নাৰী সংগঠনটিয়ে দুখন গুজৰাটী আৰু ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ বিদেশী বস্ত্ৰ ত্যাগ কৰাৰ অৰ্থে যঁতৰত সূতা কাটি খাদী কাপোৰ বৈ উলিয়াইছিল আৰু একেৰাহে ছমাহ মৰাপাটৰ বস্তাত শুই আন্দোলনৰ প্ৰতি সমৰ্থন জাহিৰ কৰিছিল।
শিক্ষা, স্বাস্থ্য, মহিলা কল্যাণ, প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ সময়ত সহায় আদি বিভিন্ন জনকল্যাণ মুখী কামেৰে সমাজলৈ আগবঢ়োৱা তেওঁৰ একনিষ্ঠ অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে প্ৰভাবেনক বিৰানব্বৈ বছৰ বয়সত পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে বিভূষিত কৰে।
স্কুলীয়া জীৱনতে মহাত্মা গান্ধীৰ আদৰ্শৰে প্ৰভাবেন উদ্বুদ্ধ হৈছিল আৰু যঁতৰত সূতা কাটি কপাহী কাপোৰ বৈ উলিয়াই স্বদেশী আন্দোলনৰ সপক্ষে প্ৰতীকী সমৰ্থন আগবঢ়াইছিল।
বৰডোলিৰ স্বৰাজ আশ্ৰমত থকাৰ সময়ত ছমাহতকৈও অধিক কাল মৰাপাটৰ বস্তাত শুই প্ৰভাবেনে এগৰাকী একনিষ্ঠ স্বাধীনতা সেনানীৰ নিদৰ্শন দাঙি ধৰিছিল।
সদস্য সংখ্যা বাঢ়ি মহিলা মণ্ডল ক্ৰমে শক্তিশালী হয় আৰু প্ৰভাবেন আৰু তেওঁৰ দলটিয়ে পাপড় তৈয়াৰ কৰা, চিলাই, গেলামলৰ দোকান চলোৱা আদি ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায় চলাবলৈ মহিলা সকলক আৰ্থিক সহায় আগবঢ়াবৰ বাবে এটি ক্ৰেডিট সংস্থা প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে প্ৰেছ কপিৰ বাবে আৰু ফাউণ্টেইন পেনৰ ব্যৱহাৰিক বিকল্প হিচাপে এইবোৰ উদ্ভাৱন কৰা হৈছিল।
অৱশ্যে ইটালীত নিৰ্বাচন আৰু গণভোটত কাগজৰ ভোটদানৰ বাবে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ এতিয়াও আইন অনুসৰি বাধ্যতামূলক।
বেছিভাগ পেঞ্চিলৰ কেন্দ্ৰ ভাগত থকা ৰঞ্জক পদাৰ্থবিধ মাটিৰ বাইণ্ডাৰৰ সৈতে মিহলি কৰা গ্ৰেফাইট গুড়িৰে তৈয়াৰ কৰা হয়।
আন কিছুমান বিশেষ প্ৰকাৰৰ পেঞ্চিলৰ কেন্দ্ৰভাগত মূলতঃ অংকন আৰু স্কেচিঙৰ বাবে কয়লা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
গ্ৰীজ পেঞ্চিলৰ কোমল, তেলীয়া ৰঞ্জক পদাৰ্থ থাকে যিয়ে কাঁচ বা চীনামাটিৰ দৰে মসৃণ পৃষ্ঠত চিন সৃষ্টি কৰিব পাৰে।
পেঞ্চিলৰ আৱৰণ হিচাপে ব্যৱহাৰহোৱা আটাইতকৈ সাধাৰণ পাতল কাঠ, সাধাৰণতে ষড়ভুজৰ দৰে অংশটো কেতিয়াবা নলাকাৰ বা ত্ৰিকোণীয় আৰু ই মূলৰ লগত স্থায়ীভাৱে সংযুক্ত।
পেঞ্চিল ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ চোকা ব্লেড বা তেনে সঁ‌জুলিৰ সহায়ত কাঠৰ অংশ বা খোলাটো সামান্য কাটি পেলাব লাগে যাতে কেন্দ্ৰৰ ৰঞ্জক পদাৰ্থৰ অংশটোৰ মূৰটো চোকা বিন্দু হিচাপে উন্মোচিত হয়।
পাৰ্কাৰৰ তৰল সীহৰ সূত্ৰৰ প্ৰায় তিনিমাহ আগতে স্ক্ৰিপ্ট’ৰ লিকুইড গ্ৰেফাইট সূত্ৰ ওলাইছিল।
স্বত্ব সম্পৰ্কীয় এক দীঘলীয়া যুঁজৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ দুয়োটা কোম্পানীয়ে নিজৰ সূত্ৰসমূহ ভাগ-বতৰা কৰিবলৈ সন্মত হৈছিল।
কাৰ্বন পেঞ্চিল সাধাৰণতে মাটি আৰু লেম্প ব্লেকৰ মিশ্ৰণেৰে তৈয়াৰ কৰা হয় যদিও ইয়াৰ ছেদ্ আৰু নিৰ্মাতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি কেতিয়াবা কয়লা বা গ্ৰেফাইটৰ সৈতে মিহলি কৰা হয়।
গ্ৰেফাইট পেঞ্চিলতকৈ ইহঁতে সম্পূৰ্ণ ক’লা ৰং উৎপন্ন কৰে, কয়লাতকৈ মসৃণ আৰু ইয়াত ধূলি আৰু দাগ কম থাকে।
আঁ‌কিবলৈ বা লিখিবলৈ ব্যৱহাৰ হোৱা অংশ মাটি আৰু গ্ৰেফাইটৰ মিশ্ৰণেৰে তৈয়াৰী আৰু ইয়াৰ ৰং আন্ধাৰ-পাতল ধূসৰৰ পৰা গাঢ় ক’লালৈকে ভিন্ন ভিন্ন হয়।
কাৰ্পেণ্টাৰৰ পেঞ্চিল হৈছে এনে পেঞ্চিল যাৰ দুটা মূল ধৰ্ম আছে: ইয়াৰ আকৃতিৰ বাবে ই সহজে বাগৰি যাব নোৱাৰে আৰু ইয়াৰ গ্ৰেফাইট শক্তিশালী।
এই প্ৰকাৰৰ আটাইতকৈ পুৰণি পেঞ্চিলডাল ১৭ শতিকাৰ আৰু ই বৰ্তমান ফেবাৰ-কেষ্টেলৰ সংগ্ৰহত থকা এজন জাৰ্মান কাঠমিস্ত্ৰীৰ পেঞ্চিল।
কয়লা পেঞ্চিল কয়লাৰে তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু ই গ্ৰেফাইট্ পেঞ্চিলতকৈ সম্পূৰ্ণ ক'লা ৰঙৰ দাগ সৃষ্টি কৰিব পাৰে, কিন্তু এই পেঞ্চিলৰ সহজে লেতেৰা হোৱাৰ প্ৰৱণতা থাকে আৰু গ্ৰেফাইটতকৈ অধিক ঘৰ্ষণ সৃষ্টি কৰে।
সাধাৰণতে পোৱা গ্ৰীজ পেঞ্চিল কাগজৰ আৱৰণত আবদ্ধ কৰা হয় , অৱশ্যে ইয়াক কাঠত আবদ্ধ কৰিবও পাৰি ।
ব্যৱহাৰৰ সময়ত হাতৰ হেঁচাত কেন্দ্ৰ অংশৰ কঠিন ৰঞ্জক পদাৰ্থৰ এক পাতল আৱৰণ কাগজ বা অন্যকোনো পৃষ্ঠত আঠা লাগি ধৰে।
অসমৰ বেত আৰু বাঁহৰ উৎপাদিত সামগ্ৰীৰ সমৃদ্ধিশালী অৱস্থাৰ বিষয়ে অসমৰ ৰজা ভাস্কৰ বৰ্মনৰ ৰ সময়ত পোৱা গৈছিল।
উদাহৰণস্বৰূপে টলেমিয়ে উল্লেখ কৰিছে যে ছেৰিকাৰ পূব দিশত, যাক আমি অসম বুলি চিনাক্ত কৰিছোঁ‌, ইয়াৰ পাহাৰ আৰু জলাশয় বোৰত বেতৰ উৎপাদন হোৱাৰ লগতে এইসমূহক সাঁ‌কো হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
বেতৰ সামগ্ৰী উৎপাদনৰ আন এক প্ৰমাণ ‘হৰ্ষচৰিত’ত পোৱা যায়, য’ত বেতৰ সা-সঁ‌জুলিৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে।
বানভট্টই এই অতি উন্নত শিল্পৰ সাক্ষ্য দি উল্লেখ কৰিছে যে ভাস্কৰে হৰ্ষলৈ ‘বিভিন্ন ৰঙৰ নলৰে তৈয়াৰ কৰা বাস্কেট’, ‘ডাঠ বাঁহৰ নলী’ আৰু ‘বাঁহৰ পিঞ্জৰাত বিভিন্ন চৰাই পঠিয়াইছিল।
এই সকলোবোৰে প্ৰমাণ কৰে যে অসমত প্ৰাৰম্ভিক কালত বিভিন্ন ঔদ্যোগিক কলাৰ বিকাশ ঘটিছিল আৰু ভাৰতৰ আন প্ৰান্তৰ শিল্পীসকলৰ দৰে তেনে পৰম্পৰাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সাম্প্ৰতিক সময়লৈকে চলি আছে.।
অসমৰ বিভিন্ন কুটিৰ আৰু ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ বিভিন্ন ধৰণৰ বেত আৰু নলৰ যোগানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।
আচবাব আৰু বাস্কেট বনোৱাৰ বাবে স্থানীয়ভাৱে ‘মৃথিংগা’ আৰু ‘বেথুৱা’ নামেৰে জনাজাত আন দুবিধ বাঁহ আৰু স্থানীয়ভাৱে ‘সুন্দি’, ‘বৰজালী’, ‘হৰুৱা’, ‘গোল্লা’ আদি বিভিন্ন জাতৰ বেতৰ প্ৰয়োজন হয়।
এটা ‘ফুলাম জাপি’ তৈয়াৰ কৰিবলৈ টকৌ পাতৰ উপৰিও সামগ্ৰীৰ ৰং আৰু বাৰ্নিচ কৰাৰ বাবে ৰঙীন ঊল, কপাহ, ৰং কৰা সূতা, মাইকা আদিৰ প্ৰয়োজন হয়, ইয়াৰোপৰি শিপিনীসকলে ভাতৰ ফেন, টেঙামৰা, অমিতা পাত, মেজেনটা , কলাবতি চাচ ৰজন, মিথাইলেড স্পিৰিট, ৰবি মুস্তাফি আদি ব্যৱহাৰ কৰে।
এই শিল্পৰ প্ৰাচীনতা, ইতিহাস আৰু উৎপত্তিৰ বিষয়ে এটা সু-নিৰ্দিষ্ট সময়ক আঙুলিয়াই দিব পৰাকৈ কোনো নিৰ্দিষ্ট তথ্য উপলব্ধ নহয়।
বিভিন্ন ঐতিহাসিক সমলৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সভ্যতাৰ একেবাৰে উত্থানৰ লগে লগে কুঁৱলীময় অতীতৰ পৰাই যে অসমত এই শিল্পৰ অনুশীলন হৈছিল সেই সম্পৰ্কে বিভিন্ন গৱেষকে মত পোষণ কৰে।
অসমীয়া সমাজত বাঁহক শুভ বুলি মান্যতা দিয়া হয় আৰু ইয়াৰ ধৰ্মীয় তাৎপৰ্য্য আছে বুলি সাধাৰণ বিশ্বাস প্ৰচলিত।
অসমত ৫১টা প্ৰজাতিৰ বাঁহ গজে আৰু এইঅসমূহ বিভিন্ন কামত ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে, মূলতঃ গৃহ নিৰ্মাণ, আচবাব আদিৰ নিৰ্মাণত বাঁ‌হ বেতৰ ব্যৱহাৰ হয়।
লঘু কংক্ৰিটৰ গাঁথনিৰ বাবে মৃদু তীখাৰ ৰড্ ব্যৱহাৰৰ সলনি শক্তিবৰ্ধক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ বাঁহৰ উপযুক্ততা সম্পৰ্কে ভাৰতৰ কিছুমান গৱেষণা কেন্দ্ৰত অধ্যয়ন চলি আছে।
ইয়াৰোপৰি ছাতিৰ নাল, লাখুটি, বিভিন্ন সঁজুলিৰ হেণ্ডেল, মাছ ধৰা সঁ‌জুলি, তম্বুৰ খুঁটা, ৰছী, জখলা, যোৰ, বাস্কেট, খেলনা, বিছনি আৰু বিভিন্ন ঘৰুৱা আৰু কৃষি সঁজুলিৰ বাবেও বাঁহ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
দক্ষিণ এছিয়া আৰু পূব এছিয়াত ইয়াক গৃহ নিৰ্মাণ, কাগজ, ঘৰুৱা সামগ্ৰী, খাদ্যৰ উত্‍স আদি বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ কামত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অসমৰ হাবিত বৰ্তমান বাঁহৰ বিশাল অনাবৃত সম্পদ আছে যিয়ে বহু উৎপাদনশীল কামৰ বাবে বাঁহৰ ব্যৱহাৰৰ পথ মুকলি কৰিব পাৰে।
বিশেষভাৱে মিজো পাহাৰ, কাছাৰ, মিকিৰ আৰু উত্তৰ কাছাৰ পাহাৰ আৰু লখিমপুৰ জিলাৰ হাবিত বাঁহ-বেতৰ বিশাল বিস্তৃতি পোৱা যায়।
পাল্পিং, বিভিন্ন নিৰ্মাণ কাৰ্য আৰু বেৰা দিয়াৰ উদ্দেশ্যে তথা থলুৱা ভাৱে পাতি, খৰাহি-চালনি আদি নিৰ্মাণ উদ্যোগৰ বাবে বাঁহ-বেত সমূহ কেঁচামাল হিচাপে ব্যৱহাৰ হয়।
তাৰ পিছত শিল্পীসকলে নখৰ সহায়ত বাঁহৰ বিভিন্ন অংশবোৰ সংযোগ কৰি আচবাবৰ এটা ৰুক্ষ আৰ্হি প্ৰস্তুত কৰে।
কোনো আচবাবৰ ক্ষেত্ৰত বেতৰ বেণ্ডটো প্ৰয়োজনীয় আকৃতিলৈ লৈ যাবলৈ পাতল লোহাৰ ৰড ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
এনেদৰে নিৰ্মিত গঠনটোৰ প্ৰকৃত বয়ন বা কইলিং নমনীয় বেতৰ মিহিকৈ প্ৰস্তুত কৰা কাঁঠীৰ সহায়ত কৰা হয়।
এই উদ্যোগে খেতিয়কসকলক তেওঁলোকৰ আজৰি সময়ত অংশকালীন নিয়োগ প্ৰদান কৰে, আৰু বাণিজ্যিক ভিত্তিত কেৱল মিহি সজ্জাগত টোপোলা, আচবাব আৰু মেট উৎপাদন কৰা কেইজনমান উচ্চ দক্ষ শিল্পীক পূৰ্ণকালীন নিয়োগ প্ৰদান কৰে।
বেতৰ আচবাব নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰত দক্ষ শিল্পীৰ দিশেৰে ৰাজ্যৰ আন জিলাসমূহৰ তুলনাত কাছাৰ জিলাই বিশেষ স্থান লাভ কৰিছে।
দেখা গৈছে যে, তথ্য আৰু যোগাযোগৰ প্ৰযুক্তিক মৌলিক উদ্দেশ্য সাধনৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত পুৰুষৰ তুলনাত মহিলাৰ সম্ভাৱনীয়তা ২৫% কম ৷ ইউনেস্ক'ৰ অনুমান মতে, উচ্চমানৰ আইচিটি দক্ষতা শিকা আৰু আহৰণৰ ক্ষেত্ৰত মহিলাৰ তুলনাত পুৰষৰ সম্ভাৱনীয়তা চাৰিগুণ বেছি ৷ জি-২০ দেশৰ ক্ষেত্ৰত ৭% পেটেণ্টহে মহিলাসকলৰ দ্বাৰা উৎপাদিত৷ গোলকীয় গড় হৈছে ২%৷ ছিলিকন ভেলীত থকা প্ৰযুক্তি কোম্পানীয়ে, যিসকল নিয়োগকৰণৰ লগত জড়িত-তেওঁলোকে ঠাৱৰ কৰিছে যে, কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা আৰু ডাটা বিজ্ঞানৰ দৰে কাৰিকৰী চাকৰিত যোগদান কৰা মহিলাৰ সংখ্যা ১ শতাংশকতকৈও কম ৷ এই পাৰ্থক্যটোক গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিবলৈকে, ২০০৯ চনত ৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত কৰ্মৰত ২৫ লাখ মহাবিদ্যালয়-শিক্ষিত মহিলাক তুলনা কৰা হৈছিল ৬৭ লাখ পুৰুষৰ লগত ৷ দেখা গ’ল যে মুঠ কৰ্মদলৰ ৪৯% মহিলা আৰু ৫১% পুৰুষ-যাৰ দ্বাৰা এই বিভাজনটো চকুত লগাকৈ ওলাই পৰিছিল
শিক্ষা-ব্যৱস্থাই ন্যায়সঙ্গত, সামগ্ৰিক আৰু উচ্চ মানসম্পন্ন ডিজিটেল দক্ষতাৰ শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণ নিশ্চিত কৰিবলৈ ক্ৰমান্বয়ে চেষ্টা কৰি আছে।
ডিজিটেল দক্ষতাই শিকন আৰু দক্ষতাৰ দিশত বিকাশৰ ক্ৰমবৰ্ধমান পথ মুকলি কৰিলেও মহিলা আৰু কিশোৰীসকল এতিয়াও ডিজিটেল দক্ষতাৰ শিক্ষাত পিছ পৰি আছে।
বিগত এটা দশক ধৰি ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰচেষ্টাৰে সেই বিভাজন কমাবলৈ প্ৰয়াস কৰি থকা হৈছে যদিও বিশ্বব্যাপি ডিজিটেল দক্ষতাৰ এই পাৰ্থক্য অথবা বিভাজন বৃদ্ধিহে পোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে৷
ডিজিটেল দক্ষতাৰ ক্ষেত্ৰত দৃশ্যমান হোৱা উক্ত লৈংগিক ব্যৱধান আঞ্চলিক সীমান্ত আৰু উপাৰ্জনৰ স্তৰত স্পষ্ট ৷ কিন্তু এই বিভাজন অধিক প্ৰকট আৰু দুৰ্ভাগ্যজনক হিচাপে পৰিগণিত হৈছে বয়সস্থ, অল্পশিক্ষিত, দৰিদ্ৰ, বা গ্ৰাম্য অঞ্চল তথা উন্নয়নশীল দেশত বাস কৰা মহিলাসকলৰ বাবে।
ডিজিটেল দক্ষতাৰ এই পাৰ্থক্যৰ লগত দৰিদ্ৰতা আৰু আৰু শিক্ষাভিত্তিক প্ৰৱেশৰ সমস্যাও কম-বেছি পৰিমাণে জড়িত৷