polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
এই আপাত বাদ দিয়াৰ আটাইতকৈ সম্ভাৱ্য ব্যাখ্যাটো হ'ল যে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য আছিল এটা সাধাৰণতে বুজা ধাৰণা যাৰ কোনো ব্যাখ্যাৰ প্ৰয়োজন নাছিল।
প্ৰথম শতিকাৰ আৰম্ভণিতে যিহূদিয়াত থকা ইহুদীসকলে বিশ্বাস কৰিছিল যে ঈশ্বৰে স্বৰ্গত চিৰকাল ৰাজত্ব কৰে,কিন্তু বহুতে এইটোও বিশ্বাস কৰিছিল যে ঈশ্বৰে অৱশেষত পৃথিৱীতো নিজৰ ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰিব।
এই বিশ্বাসৰ উল্লেখ প্ৰভুৰ প্ৰাৰ্থনাৰ প্ৰথম আবেদনত উল্লেখ কৰা হৈছে, যিটো যীচুৱে তেওঁৰ শিষ্যসকলক শিকাইছিল আৰু মথি আৰু লূক ১১:২:দুয়োটাতে লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে "তোমাৰ ৰাজ্য আহক, তোমাৰ ইচ্ছা পৃথিবীত যেনেকৈ সম্পন্ন হওক।
যিহেতু ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য যিকোনো মানৱ ৰাজ্যতকৈ শ্ৰেষ্ঠ বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল, ইয়াৰ অৰ্থ আছিল যে ঈশ্বৰে যিহূদিয়াত শাসন কৰা ৰোমানসকলক খেদি পঠিয়াব লাগিব আৰু ইহুদী লোকসকলৰ ওপৰত নিজৰ প্ৰত্যক্ষ শাসন স্থাপন কৰিব।
ঐতিহাসিক যীচুৰ শিক্ষাত মানুহে নৈতিক জীৱন যাপন কৰি ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ আগমনৰ বাবে প্ৰস্তুত হোৱাটো আশা কৰা হয়।
যীচুৱে তেওঁৰ অনুগামীসকলক নৈতিক নিখুঁততাবাদৰ জীৱনশৈলী গ্ৰহণ কৰিবলৈ দিয়া আজ্ঞাসমূহ সমগ্ৰ ছিনপটিক শুভবাৰ্তাৰ বহু অংশত পোৱা যায়, বিশেষকৈ মথি ৫-৭ পদৰ পৰ্বতৰ ওপৰত দিয়া ধৰ্মধ্বনিত যীচুৱে এইটোও শিকাইছিল যে, স্বৰ্গৰাজ্যত, ভূমিকাসমূহৰ ওলোটা হ'ব, য'ত "শেষজন প্ৰথম আৰু প্ৰথমসকল শেষ হ'ব।
" এই শিক্ষা যীচুৰ লিপিবদ্ধ শিক্ষাৰ সমগ্ৰ সময়ছোৱাত পুনৰাবৃত্তি হয়, শিশুৰ দৰে হ'বলৈ দিয়া উপদেশ,লূক ১৬ পদত ধনী মানুহ আৰু লাজাৰৰ দৃষ্টান্ত, মথি ২০ পদত আঙুৰৰ বাগিচাত শ্ৰমিকৰ দৃষ্টান্ত,মহান ভোজৰ দৃষ্টান্ত আদি অন্তৰ্ভুক্ত মথি ২২, আৰু লূক ১৫ পদত উদং পুত্ৰৰ দৃষ্টান্ত।
কনফুচিয়াছৰ সময়ৰ আশে-পাশে জন্মগ্ৰহণ কৰা আন দাৰ্শনিক যেনে মোজীয়ে স্বৰ্গৰ প্ৰতি আৰু অধিক ঈশ্বৰবাদী দৃষ্টিভংগী গ্ৰহণ কৰিছিল, স্বৰ্গৰ পুত্ৰ যেনেকৈ পাৰ্থিৱ শাসক বুলি বিশ্বাস কৰিছিল।
মোজীয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে আত্মা আৰু সৰু সৰু দেৱতা আছে, কিন্তু ইহঁতৰ কাম কেৱল স্বৰ্গৰ ইচ্ছা পালন কৰা, দুষ্টকৰ্মীৰ ওপৰত চকু ৰখা আৰু শাস্তি দিয়া।
এইদৰে তেওঁলোকে স্বৰ্গৰ দূত হিচাপে কাম কৰে আৰু ইয়াৰ জগতৰ একশ্বৰবাদী চৰকাৰৰ পৰা কোনো ধৰণৰ ক্ষতি নকৰে।
ইমান উচ্চ একেশ্বৰবাদৰ সৈতে মহীবাদে "সৰ্বজনীন প্ৰেম" নামৰ ধাৰণা এটাৰ চেম্পিয়ন হোৱাটো আচৰিত কথা নহয়, যিয়ে শিকাইছিল যে স্বৰ্গই সকলো মানুহকে সমানে ভাল পায় আৰু প্ৰতিজন ব্যক্তিয়েও একেদৰেই নিজৰ মাজত পাৰ্থক্য নকৰাকৈ সকলো মানুহকে ভাল পাব লাগে নিজৰ আত্মীয় আৰু আনৰ আত্মীয়।
স্বৰ্গে সেইবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ বসন্ত, শৰৎ, শীতকাল আৰু গ্ৰীষ্ম নামৰ চাৰিটা ঋতু নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল।
" বৰফ, হিম, বৰষুণ আৰু শিশিৰে পাঁচ শস্য আৰু শণ আৰু ৰেচম খেতি কৰিবলৈ যিবোৰ যাতে মানুহে সেইবোৰ ব্যৱহাৰ আৰু উপভোগ কৰিব পাৰে তেখেতে ড্যুক আৰু লৰ্ডসকলক সৎক পুৰস্কৃত কৰিবলৈ আৰু দুষ্টক শাস্তি দিবলৈ আৰু ধাতু আৰু কাঠ, চৰাই-চিৰিকটি আৰু পশু গোটাবলৈ আৰু জনসাধাৰণৰ খাদ্য আৰু কাপোৰৰ যোগান ধৰিবলৈ পাঁচ শস্য আৰু শণ আৰু ৰেচমৰ খেতি কৰাত নিয়োজিত কৰিছিল প্ৰাচীন কালৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে তেনেকুৱাই হৈ আহিছে।
চীনৰ পৌৰাণিক কাহিনী, দৰ্শন আৰু ধৰ্মৰ এটা মূল ধাৰণা স্বৰ্গ, আৰু বৰ্ণালীৰ এটা মূৰত শ্বাংডি ৰ প্ৰতিশব্দ আৰু আনটো মূৰত প্ৰকৃতি আৰু আকাশৰ প্ৰতিশব্দ।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১১২২ চনত শ্বাং বংশ জয় কৰাৰ পিছত ঝৌ জনগোষ্ঠীয়ে তেওঁলোকৰ পৰম দেৱতা টিয়ানক শ্বাং পৰম দেৱতা শ্বাংডিৰ সৈতে একে বুলি গণ্য কৰিছিল।
ঝৌ মানুহে স্বৰ্গক নৃগোষ্ঠীগত বৈশিষ্ট্যৰে আৰোপ কৰিছিল, যাৰ প্ৰমাণ স্বৰ্গ বা আকাশৰ বাবে চীনা আখৰৰ ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞানত পোৱা যায়, য'ত প্ৰথমে ডাঙৰ মূৰৰ মূৰৰ ব্যক্তিক চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।
মানুহৰ কৰ্মৰ দ্বাৰা স্বৰ্গ প্ৰভাৱিত হয়, আৰু ব্যক্তিত্ব থকাটোৱে সেইবোৰৰ ওপৰত সুখী আৰু খং কৰে।
স্বৰ্গই ইয়াক সন্তুষ্ট কৰাসকলক আশীৰ্বাদ কৰে আৰু ইয়াক আঘাত কৰাসকলৰ ওপৰত দুৰ্যোগ প্ৰেৰণ কৰে।
স্বৰ্গই আন সকলো আত্মা আৰু দেৱতাক অতিক্ৰম কৰে বুলিও বিশ্বাস কৰা হৈছিল, কনফুচিয়াছে দৃঢ়তাৰে কৈছিল, "যিজনে স্বৰ্গৰ বিৰুদ্ধে অপৰাধ কৰে তেওঁৰ কোনো নাই যাৰ ওচৰত তেওঁ প্ৰাৰ্থনা কৰিব পাৰে।
স্বৰ্গ লাভ কৰাটো হিন্দু ধৰ্মত চূড়ান্ত সাধনা নহয় কাৰণ স্বৰ্গ নিজেই ক্ষণস্থায়ী আৰু ভৌতিক শৰীৰৰ সৈতে জড়িত।
কেৱল ভূত-তত্ত্বৰ দ্বাৰা বান্ধ খাই থকাৰ বাবে স্বৰ্গও নিখুঁত হ’ব নোৱাৰে আৰু ই মাথোঁ সুখদায়ক আৰু লৌকিক বস্তুগত জীৱনৰ আন এটা নাম।
হিন্দু ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞান অনুসৰি পাৰ্থিৱ সমতলৰ ওপৰত আন আন বিমান আছে: ভূৱ লোক, স্বৰ্গ লোক, অৰ্থাৎ ভাল ৰাজ্য, হিন্দু ধৰ্মত স্বৰ্গৰ সাধাৰণ নাম, আনন্দৰ স্বৰ্গ স্বৰ্গ, য'ত অধিকাংশ হিন্দু দেৱতা দেৱতাৰ ৰজা ইন্দ্ৰ আৰু ধন্য মৰ্ত্যলোকৰ সৈতে বাস কৰে।
যিহেতু স্বৰ্গীয় বাসস্থানো জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰৰ লগত বান্ধ খাই থাকে, গতিকে স্বৰ্গ বা নৰকৰ যিকোনো বাসিন্দাক পুনৰ কৰ্ম আৰু "মায়া" অৰ্থাৎ সংসাৰৰ ভ্ৰম অনুসৰি বেলেগ বিমানলৈ আৰু বেলেগ ৰূপত পুনঃব্যৱহাৰ কৰা হ'ব।
আধুনিক ইংৰাজী শব্দ পূৰ্বৰ ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে; এইটো পাছলৈ পূৰ্বৰ পুৰণি ইংৰাজী ৰূপ ৰ পৰা বিকশিত কৰা হৈছিল।
প্ৰায় ১০০০ চনৰ ভিতৰত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ "ঈশ্বৰ বাস কৰা ঠাই"ৰ উল্লেখত হেফন ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, কিন্তু প্ৰথমে ই "আকাশ "এংলো-চেক্সনসকলে জান্নাতৰ ধাৰণাটো জানিছিল, যিটো তেওঁলোকে আদি শব্দৰে প্ৰকাশ কৰিছিল।
ইংৰাজী শব্দটোৰ অন্যান্য জাৰ্মাণিক ভাষাত সম্পৰ্কীয় শব্দ আছে: পুৰণি চেক্সন "আকাশ, স্বৰ্গ" , পুৰণি আইচলেণ্ডিক হিমিন, গথিক হিমিন; আৰু যিবোৰৰ এটা ভিন্ন চূড়ান্ত -: পুৰণি ফ্ৰিজিয়ান হিমেল, হিমুল "আকাশ, স্বৰ্গ", পুৰণি চেক্সন আৰু পুৰণি হাই জাৰ্মান হিমিল, পুৰণি চেক্সন আৰু মধ্য নিম্ন জাৰ্মান হেমেল, পুৰণি ডাচ আৰু ডাচ হেমেল, আৰু আধুনিক জাৰ্মান হিমেল।
সকলো আত্মাই একেটা পৰলোকলৈ গৈছিল,আৰু জীৱনকালত এজন ব্যক্তিৰ কাৰ্য্যই আগন্তুক জগতত তেওঁৰ লগত কেনে ব্যৱহাৰ কৰা হ'ব তাৰ ওপৰত কোনো প্ৰভাৱ পেলোৱা নাছিল।
তথাপিও অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ প্ৰমাণে ইংগিত দিয়ে যে কিছুমান মানুহে বিশ্বাস কৰিছিল যে ইনান্নাৰ পৰলোকত নিজৰ ভক্তসকলক বিশেষ অনুগ্ৰহ প্ৰদান কৰাৰ ক্ষমতা আছে।
আকাশ আৰু পৃথিৱীৰ মাজত পৃথকতা থকাৰ পিছতো মানুহে দেৱতাসকলৰ ওচৰলৈ বাক্য আৰু শংকাৰ দ্বাৰা প্ৰৱেশৰ সন্ধান কৰিছিল।
দেৱতাসকলে স্বৰ্গত বাস কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল, কিন্তু তেওঁলোকৰ মন্দিৰতো, যিবোৰক পৃথিৱী আৰু স্বৰ্গৰ মাজত যোগাযোগৰ মাধ্যম হিচাপে দেখা গৈছিল, যাৰ ফলত মৰ্ত্যলোকে দেৱতাসকলৰ ওচৰলৈ যাব পাৰে।
নতুন নিয়মত স্বৰ্গৰ বৰ্ণনা পুৰণি নিয়মতকৈ অধিক সম্পূৰ্ণৰূপে বিকশিত, কিন্তু এতিয়াও সাধাৰণতে অস্পষ্ট।
পুৰণি নিয়মৰ দৰেই নতুন নিয়মতো ঈশ্বৰক স্বৰ্গ আৰু পৃথিৱীৰ শাসক হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে, কিন্তু পৃথিৱীৰ ওপৰত তেওঁৰ ক্ষমতাক চয়তানে প্ৰত্যাহ্বান জনাইছে।
মাৰ্ক আৰু লূকৰ শুভবাৰ্তাত "ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য" ৰ কথা কোৱা হৈছে, আনহাতে মথিৰ শুভবাৰ্তাত অধিক সাধাৰণতে "স্বৰ্গৰাজ্য" দুয়োটা বাক্যাংশৰ অৰ্থ একে বুলি ভবা হয়, কিন্তু মথিৰ শুভবাৰ্তাৰ লেখকে বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে "ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য" নামটো সলনি কৰি "স্বৰ্গৰাজ্য" লৈছিল কাৰণ তেওঁৰ নিজৰ সাংস্কৃতিক আৰু. প্ৰথম শতিকাৰ শেষৰ ফালে ধৰ্মীয় প্ৰেক্ষাপটত।
স্বৰ্গৰ সৰ্বোচ্চ আৰু বাহিৰৰ গম্বুজটো লুলুডানিতু শিলৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত আছিল আৰু ইয়াক আকাশৰ দেৱতা আন হিচাপে ব্যক্তিত্ব কৰা হৈছিল।
বৌদ্ধ ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞান অনুসৰি বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখন অস্থায়ী আৰু সত্তাবোৰে কেইবাটাও অস্তিত্ববাদী "বিমান"ৰ মাজেৰে স্থানান্তৰিত হয় য'ত এই মানৱ জগতখন মাত্ৰ এটা "ক্ষেত্ৰ" বা "পথ।
" এইবোৰক পৰম্পৰাগতভাৱে মানৱ ক্ষেত্ৰৰ ওপৰত আকাশ বিদ্যমান, আৰু তাৰ তলত জীৱ-জন্তু, ভোকাতুৰ ভূত আৰু নৰক সত্তাৰ ক্ষেত্ৰসমূহৰ সৈতে উলম্ব ধাৰাবাহিকতা হিচাপে কল্পনা কৰা হয়।
জান চোজেন বেইছে তেওঁৰ গ্ৰন্থ জিজো: গাৰ্ডিয়ান অৱ চিলড্ৰেন, ট্ৰেভেলাৰ্ছ এণ্ড অদাৰ ভয়েজাৰ্ছত উল্লেখ কৰা মতে, অসুৰৰ ক্ষেত্ৰখন স্বৰ্গক্ষেত্ৰৰ পিছৰ পৰিশোধন আৰু ইয়াক মানৱ ক্ষেত্ৰ আৰু আকাশৰ মাজত সুমুৱাই দিয়া হৈছিল।
বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ স্বৰ্গ হৈছে গ্ৰীক পৌৰাণিক কাহিনীৰ অলিম্পছৰ সৈতে মিল থকা ত্ৰয়স্ত্ৰীং।
সাধাৰণতে প্ৰাচীন নিকট পূবৰ সংস্কৃতিত আৰু বিশেষকৈ মেছ'পটেমিয়াত মানুহৰ ঐশ্বৰিক ক্ষেত্ৰখনত প্ৰৱেশৰ সুবিধা কম বা একেবাৰেই নাছিল।
স্বৰ্গ আৰু পৃথিৱী নিজৰ স্বভাৱৰ দ্বাৰা পৃথক আছিল; মানুহে নিম্ন আকাশৰ উপাদান যেনে তৰা আৰু ধুমুহা দেখিব পাৰে আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হ'ব পাৰে,কিন্তু সাধাৰণ মৰ্ত্যলোকে স্বৰ্গলৈ যাব নোৱাৰিলে কাৰণ ই আছিল. কেৱল দেৱতা।
গিলগামেছৰ মহাকাব্যত গিলগামেছে এনকিডুক কৈছে, "মোৰ বন্ধু, স্বৰ্গলৈ কোনে উঠিব পাৰে? কেৱল দেৱতাসকলেহে শমাছৰ লগত চিৰদিনৰ বাবে বাস কৰে।
" বৰঞ্চ এজন ব্যক্তিৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ আত্মা কুৰলৈ যায় (পিছলৈ ইৰকাল্লা নামেৰে জনাজাত, পৃথিৱীৰ পৃষ্ঠৰ গভীৰ তলত অৱস্থিত এটা ক'লা ছাঁয়াময় পাতাল জগত।
কিন্তু পিছৰ হান বংশৰ সময়লৈকে জুঞ্জীৰ প্ৰভাৱত চীনৰ স্বৰ্গ আৰু কনফুচিয়াছবাদৰ ধাৰণাটো নিজেই বেছিভাগেই প্ৰাকৃতিকতাবাদী হৈ পৰিছিল যদিও কিছুমান কনফুচিয়ানে যুক্তি দিছিল যে স্বৰ্গ হৈছে পূৰ্বপুৰুষৰ বাসস্থান।
চীনত স্বৰ্গৰ পূজা চলি থাকিল আৰু মন্দিৰ স্থাপন কৰা হয়, শেষ আৰু আটাইতকৈ ডাঙৰ আছিল বেইজিঙৰ স্বৰ্গৰ মন্দিৰ আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰা।
চীনৰ প্ৰতিটো বংশৰ চীনৰ শাসকে বাৰ্ষিক বলিদানৰ অনুষ্ঠান স্বৰ্গলৈ কৰিছিল, সাধাৰণতে বলি হিচাপে দুটা সুস্থ ম’হ বধ কৰিছিল।
আদি-ভাৰত-ইউৰোপীয় *- "আৱৰণ, কফন", এটা পুনৰ্গঠিত *̑- বা *̑- "শিল, স্বৰ্গ"ৰ জৰিয়তে এটা সংযোগ প্ৰস্তাৱ কৰা হৈছে।
আন কিছুমানে এই শব্দটোৰ উৎপত্তিস্থলত আদি-ভাৰত-ইউৰোপীয় মূল *2 "শিল" আৰু সম্ভৱতঃ "স্বৰ্গীয় ভল্ট"ৰ পৰা ব্যুৎপত্তিৰ সমৰ্থন কৰে, যিটো তেতিয়া প্ৰাচীন গ্ৰীক ( "এনভিল, পেষ্টল; উল্কাপিণ্ড"ৰ সম্পৰ্কীয় হিচাপে থাকিব।
স্বৰ্গক প্ৰায়ে "উচ্চতম স্থান", পবিত্ৰ স্থান, স্বৰ্গ বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়, নৰক বা পাতাল বা "নিম্ন স্থান"ৰ বিপৰীতে আৰু ঈশ্বৰত্ব, মঙ্গল, ধৰ্মপৰায়ণতা, বিভিন্ন মানদণ্ড অনুসৰি পাৰ্থিৱ সত্তাৰ বাবে সৰ্বজনীন বা চৰ্তসাপেক্ষে প্ৰৱে2শযোগ্য।
পৰম্পৰাগতভাৱে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মই শিকাইছে যে স্বৰ্গ হৈছে ঈশ্বৰৰ সিংহাসনৰ লগতে পবিত্ৰ স্বৰ্গদূতৰ স্থান,যদিও ইয়াক বিভিন্ন মাত্ৰাত ৰূপক বুলি গণ্য কৰা হয়।
পৰম্পৰাগত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মত ইয়াক ঈশ্বৰত্বৰ ধন্য দৃষ্টিত থিয়ছিছৰ পৰম পূৰ্ণতাৰ অস্তিত্বৰ অৱস্থা বা অৱস্থা বুলি গণ্য কৰা হয়।
খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ বেছিভাগ ৰূপতে স্বৰ্গক পৰলোকত মুক্ত মৃতকৰ বাসস্থান হিচাপেও বুজা যায়, সাধাৰণতে মৃতকৰ পুনৰুত্থান আৰু সন্তসকলৰ নতুন পৃথিৱীলৈ ঘূৰি অহাৰ আগৰ এটা সাময়িক পৰ্যায়।
কিন্তু তেওঁলোকৰ স্বৰ্গত থকাটো চিৰন্তন নহয়—অৱশেষত তেওঁলোকে নিজৰ ভাল কৰ্ম ব্যৱহাৰ কৰি আন এটা ক্ষেত্ৰলৈ পুনৰ জন্ম ল’ব, মানুহ, প্ৰাণী বা আন সত্তা হিচাপে।
স্বৰ্গ অস্থায়ী আৰু সংসাৰৰ অংশ হোৱাৰ বাবে বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বীসকলে পুনৰ্জন্মৰ চক্ৰৰ পৰা পলায়ন কৰি জ্ঞান-প্ৰাপ্তি লাভ কৰাত অধিক গুৰুত্ব দিয়ে।
বেদান্ত, মিমাংশ, সাংখ্য, ন্যায়, বৈশেশিক, যোগ আদি বিভিন্ন বিদ্যালয়ে ব্ৰহ্মৰ ধাৰণাত সূক্ষ্ম পাৰ্থক্য আগবঢ়ায়, স্পষ্ট বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড, ইয়াৰ উৎপত্তি আৰু নিয়মীয়া ধ্বংস, জীৱত্মা, প্ৰকৃতি আৰু লগতে নিখুঁত আনন্দ অৰ্জনৰ সঠিক পথ বা. মোক্ষ।
জৈন ধৰ্মৰ মতে এক স্বৰ্গীয় বাসস্থান নাই, বৰঞ্চ বিভিন্ন মাত্ৰাৰ কৰ্ম পুণ্যৰ আত্মাক উপযুক্তভাৱে পুৰস্কৃত কৰিবলৈ কেইবাটাও স্তৰ আছে।
মহাযান বিশ্বদৃষ্টিভংগীত এই ধাৰাবাহিকতাৰ বাহিৰত থকা বিশুদ্ধ ভূমিও আছে আৰু বুদ্ধসকলে জ্ঞান লাভ কৰাৰ লগে লগে সৃষ্টি কৰে।
অমিতাভৰ বিশুদ্ধ ভূমিত পুনৰ্জন্মক বুদ্ধত্বৰ আশ্বাস হিচাপে দেখা যায়, কাৰণ তাত এবাৰ পুনৰ জন্ম ল’লেই সত্তাবোৰে আন সত্তাক ৰক্ষা কৰিবলৈ বাছি নোলোৱালৈকে পুনৰ চক্ৰীয় অস্তিত্বত নপৰে, বৌদ্ধ ধৰ্মৰ লক্ষ্য হৈছে জ্ঞান আৰু মুক্তি লাভ জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰৰ পৰা নিজকে আৰু আনক।
প্ৰাচীন হিট্টীসকলে বিশ্বাস কৰিছিল যে কিছুমান দেৱতা স্বৰ্গত বাস কৰে, আনহাতে আন কিছুমানে পৃথিৱীৰ দূৰৱৰ্তী ঠাইত বাস কৰে, যেনে পৰ্বত, য'ত মানুহৰ প্ৰৱেশ কম হয়।
ইহঁতে ক্ৰমে জীৱনৰ ভাল আৰু বেয়া পৰ্যায়ক বুজায় আৰু পৃথিৱীত আমাৰ জীৱনৰ সময়ছোৱাত এতিয়া আৰু ইয়াত জীয়াই থাকিব পাৰি।
গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবত ভগত কবীৰে পৰলোক স্বৰ্গক প্ৰত্যাখ্যান কৰি কৈছে যে পবিত্ৰ মানুহৰ সংগেৰে এই পৃথিৱীত স্বৰ্গৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিব পাৰি।
ব্ৰঞ্জ যুগৰ কনানীয়াসকলৰ স্বৰ্গৰ দৃষ্টিভংগীৰ বিষয়ে প্ৰায় একোৱেই জনা নাযায় আৰু উগাৰিটত প্ৰত্নতাত্ত্বিক তথ্যই তথ্য প্ৰদান কৰা নাই।
প্ৰথম শতিকাৰ গ্ৰীক লেখক বাইব্লছৰ ফিলোৱে তেওঁৰ ছানচুনিয়াথনত লোহা যুগৰ ফিনিচিয়ান ধৰ্মৰ উপাদানসমূহ সংৰক্ষণ কৰিব পাৰে।
ঐতিহাসিকভাৱে জৰদস্তি ধৰ্মৰ অনন্য বৈশিষ্ট্য যেনে স্বৰ্গ, নৰক, স্বৰ্গদূত, একেশ্বৰবাদ, মুক্ত ইচ্ছাৰ ওপৰত বিশ্বাস, বিচাৰৰ দিন আদি ধাৰণা আদিয়ে হয়তো আব্ৰাহাম ধৰ্মকে ধৰি অন্যান্য ধৰ্মীয় আৰু দাৰ্শনিক ব্যৱস্থাক প্ৰভাৱিত কৰিছিল, জ্ঞানবাদ, উত্তৰ বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু গ্ৰীক দৰ্শন।
বৰ্তমানৰ নীতি-নিয়মৰ বিপৰীতে উত্তৰ দিশক মানচিত্ৰৰ শীৰ্ষ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, ইয়াত দক্ষিণক শীৰ্ষ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অন্ততঃ খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম, ইছলাম আৰু ইহুদী ধৰ্মৰ কিছুমান বিদ্যালয়ৰ লগতে জৰদস্তি ধৰ্মৰ আব্ৰাহামিক বিশ্বাসত স্বৰ্গ হৈছে মৃত্যুৰ পিছৰ জীৱনৰ ক্ষেত্ৰ য'ত পূৰ্বৰ জীনৰ ভাল কামবোৰক অনন্তকালৰ বাবে পুৰস্কৃত কৰা হয় ।
বৈষ্ণৱ পৰম্পৰাত সৰ্বোচ্চ স্বৰ্গ হৈছে বৈকুণ্ঠ, যি ছয় স্বৰ্গ লোকৰ ওপৰত আৰু মহাতত্ত্ব বা লৌকিক জগতৰ বাহিৰত বিদ্যমান।
য'ত মোক্ষ লাভ কৰা চিৰমুক্ত আত্মাই লক্ষ্মী আৰু নাৰায়ণ ৰ সৈতে চিৰন্তন উচ্চ সৌন্দৰ্য্যত বাস কৰে।
স্বৰ্গলোক বা দেৱলোক হৈছে এক স্থান যʼত দেৱ-দেৱীসকলে বাস কৰে বুলি বিভিন্ন ধৰ্মৰ লোকসকলে বিশ্বাস কৰে আহিছে।
মৃত্যুৰ পিছত জীয়াই থকা সময়ছোৱাত পুণ্য অৰ্জন কৰা মনুষ্যই স্বৰ্গত স্থান লাভ কৰে বুলি মতবাদ প্ৰচলিত হৈ আহিছে।
নাসাদিয়া সূক্তত আকাশ/আকাশ ব্যোমনক এনে এক স্থান হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে য’ৰ পৰা এটা তদাৰকী সত্তাই সৃষ্টি হোৱা বস্তুৰ জৰীপ কৰে।
থলুৱা চীনা কনফুচিয়াছ পৰম্পৰাত স্বৰ্গ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ ধাৰণা, য'ত পূৰ্বপুৰুষসকল বাস কৰে আৰু য'ৰ পৰা সম্ৰাটসকলে উদাহৰণস্বৰূপে তেওঁলোকৰ বংশগত অপপ্ৰচাৰত শাসন কৰিবলৈ নিজৰ আদেশ লাভ কৰিছিল।
বেংগল প্ৰেচিডেঞ্চি‌ৰ উৎস মোগল সম্ৰাট জেহাংগীৰৰ শাসনত ১৬১২ চনত বংগ চুবাহত স্থাপিত কিছুমান বাণিজ্য কেন্দ্ৰ।
ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী আৰু আন আন ইউৰোপীয় কোম্পানীৰ মাজত বংগ অঞ্চলত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিবলৈ প্ৰতিযোগিতাৰ সূচনা হৈছিল।
১৭৫৭ চনৰ পলাশীৰ যুদ্ধত বংগৰ নৱাবৰ ক্ষমতাৰ অন্ত আৰু ১৭৬৪ চনৰ বক্সৰৰ যুদ্ধৰ পাছত ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ নিয়ন্ত্ৰণ প্ৰায় সমগ্ৰ ভাৰতীয় উপমহাদেশত বিস্তাৰ হ'ল।
ই ভাৰতত কোম্পানীৰ শাসনৰ আৰম্ভণি আছিল, আৰু ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ আতাইতকৈ শক্তিশালী সামৰিক শক্তি হৈ পৰিল।
তেনেতে ১৮৫৭ চনত চিপাহী বিদ্ৰোহ ঘটিল, যাৰ পাছত ব্ৰিটিছ চৰকাৰে নিজেই ভাৰতৰ শাসনৰ ভাৰ গ্ৰহণ কৰিলে।
বেংগল প্ৰেচিডেঞ্চিক পুনৰ্গঠিত কৰা হ'ল, আৰু বিংশ শতিকাৰ আগ ভাগত ই হৈ পৰিল ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ মূল কেন্দ্ৰ।
বেংগল প্ৰেচিডেঞ্চি, আনুষ্ঠানিকভাৱে প্ৰেচিডেঞ্চি অৱ ফ'ৰ্ট ৱিলিয়াম আৰু পাছলৈ বেংগল প্ৰদেশ, ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ এটি ভাগ আছিল।
ভৌগোলিকভাৱে নিজৰ আতাইতকৈ প্ৰসাৰিত অৱস্থাত বেংগল প্ৰেচিডেঞ্চিত দক্ষিণ এছিয়া আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ বৃহৎ অঞ্চল অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
এসময়ত বেংগলৰ ৰাজ্যপালেই আছিল ভাৰতৰ ভাইচেৰয় আৰু কলিকতা ১৯১১ চনলৈকে ভাৰতৰ অনানুষ্ঠানিক ৰাজধানী আছিল।
১৮২২ চনত কলিকতাৰ ওচৰৰ কমাৰহাটী নামৰ গাঁৱত এটা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত আঘোৰমণি দেৱীৰ জন্ম হৈছিল।
তেতিয়াৰ প্ৰচলিত ৰীতি-নীতি অনুসৰি মাত্ৰ ন বছৰ বয়সতে তেওঁৰ বিবাহ হৈছিল যদিও নিচেই কম দিনৰ পিছতে, আনকি বিবাহ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ আগতেই, চৈধ্য বছৰ বয়সত তেওঁ বিধৱা হৈছিল।
বিধৱা হিচাপে তেওঁ কমাৰহাটীৰ কৃষ্ণ মন্দিৰত পুৰোহিত হিচাপে কৰ্মৰত ভাতৃ নীলমাধৱ বন্ধোপাধ্যায়ৰ ঘৰত থাকিছিল।
মন্দিৰটোলৈ সঘনাই যোৱাৰ সময়ত তেওঁৰ চিনাকি হৈছিল মালিক গোবিন্দ চন্দ্ৰ দত্তৰ পত্নীৰ সৈতে, আৰু তেওঁৱেই গংগা নদীৰ পাৰৰ মন্দিৰৰ বাগিচাত এটা সৰু কোঠাৰ ব্যৱস্থা কৰি আঘোৰেমণিক থাকিবলৈ দিছিল।
তেওঁ নিজৰ গহনা আৰু স্বামীৰ সম্পত্তি বিক্ৰী কৰি পাঁচশ টকাৰ ৰাশি এটা বিনিয়োগ কৰে আৰু সেই কম উপাৰ্জন চাৰি-পাঁচ টকাৰে সহজ আৰু চিন্তাশীল জীৱন যাপন কৰিছিল।
তেওঁৰ দৈনন্দিন কাম আছিল ৰাতিপুৱা দুইবজাত সাৰ পাই অজু সম্পূৰ্ণ কৰা আৰু ৰাতিপুৱা আঠ বজালৈকে আধ্যাত্মিক অভ্যাস অব্যাহত ৰখা।
ধ্যান, জপ আৰু নিজৰ নিৰ্বাচিত আদৰ্শৰে শিশু কৃষ্ণৰ সেৱাৰ জৰিয়তে তেওঁ গোটেই দিনটো কোনোবা নহয় কোনোবা ৰূপত আধ্যাত্মিক অনুশীলনত কটায়।
সন্ধিয়া তেওঁ মন্দিৰত সান্ধ্য আৰতি বা গোসাঁই সেৱাত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ৰীতি-নীতি অনুসৰি নিজৰ আৰাধ্যক প্ৰসাদ দিয়াৰ পিছত সাধাৰণ আহাৰ গ্ৰহণ কৰি মাজনিশালৈকে আধ্যাত্মিক অনুশীলন চলাই গৈছিল।
নিয়মিত কঠোৰ অভ্যাস আৰু তপস্যাৰ পৰা বিৰতি লৈ তেওঁ ঘৰৰ মালিকৰ সৈতে মথুৰা, বৃন্দাবন, গয়া, বাৰাণসী আৰু এলাহাবাদৰ পবিত্ৰ স্থানলৈ যাত্ৰা কৰে।
গোপালেৰ মা বংগৰ সাধু আৰু ৰহস্যবাদী ব্যক্তি শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ এগৰাকী ভক্ত আৰু ঘৰুৱা শিষ্য আছিল।
তেওঁৰ জন্মগত নাম আছিল আঘোৰমণি দেৱী, কিন্তু শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ প্ৰতি "গোপাল" বা শিশু কৃষ্ণ হিচাপে তেওঁৰ তীব্ৰ মাতৃপ্ৰেমৰ বাবে শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ ভক্তসকলৰ মাজত গোপালেৰ মা নামেৰে পৰিচিত হ'ল।
কেঁচুৱা অৱস্থাত ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ ঐশ্বৰিক দৰ্শন আৰু শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ আদৰ্শৰ প্ৰতি থকা ভক্তিৰ বাবে তেখেত বিখ্যাত আছিল।
কুতুব শ্বাহি ৰাজবংশৰ পঞ্চম শাসক মহম্মদ কুলি কুটুব ছাহে ১৫৯১ চনত গোলকোণ্ডাৰ পৰা নৱগঠিত হায়দৰাবাদ চহৰলৈ ৰাজধানী স্থানান্তৰ কৰাৰ পিছত চাৰমিনাৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
এই ঐতিহ্যক্ষেত্ৰৰ বৰ্তমানৰ তত্ত্বাৱধায়ক ভাৰতীয় পুৰাতাত্ত্বিক জৰীপ য়ে ইয়াৰ ৰেকৰ্ডত উল্লেখ কৰিছে যে, চাৰমিনাৰ কি উদ্দেশ্যৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল সেই সন্দৰ্ভত বিভিন্ন তত্ত্ব আছে।
অৱশ্যে, এইটো সৰ্বজনভাৱে স্বীকৃত যে, সেই সময়ত ব্যাপকভাৱে বিয়পি পৰা ‘প্লেগ’ নিৰ্মূলৰ স্মৃতিত চহৰখনৰ কেন্দ্ৰত চাৰমিনাৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
সপ্তদশ শতিকাৰ এজন ফৰাচী ভ্ৰমণকাৰী ৰ মতে, দ্বিতীয় ইছলামিক সহস্ৰাব্দ বৰ্ষৰ আগমণৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা প্ৰদৰ্শনৰ উদ্দেশ্যে, ১৫৯১ খ্ৰীষ্টপূৰ্বত চাৰমিনাৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
এই অনুষ্ঠানটো ইছলামিক পৃথিৱীত দূৰদূৰলৈ উদযাপন কৰা হৈছিল, এনেদৰে কুতুব শ্বাহে অনুষ্ঠানটো উদযাপন কৰিবলৈ আৰু এই ভৱনটো নিৰ্মাণৰ সৈতে ইয়াক স্মৰণ কৰিবলৈ হায়দৰাবাদ চহৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
১৫৯১ চনত নিৰ্মাণ কৰা এই সীমাচিহ্ন বা লেণ্ডমাৰ্কটো হায়দৰাবাদৰ প্ৰতীক চিহ্ন আৰু আনুষ্ঠানিকভাৱে ইয়াক তেলেংগানাৰ প্ৰতীক ৰূপেও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
চাৰমিনাৰৰ দীঘলীয়া ইতিহাসত, ইয়াৰ ওপৰ মহলাত ৪২৫ বছৰতকৈও বেছি পুৰণি এটি মস্কোৰ অৱস্থিতিৰ উল্লেখ আছে।
ঐতিহাসিক আৰু ধৰ্মীয় গুৰুত্ব বহন কৰাৰ লগতে এই ঐতিহ্য চিহ্নটো ইয়াৰ চাৰিওফালে থকা জনপ্ৰিয়, ব্যস্ত স্থানীয় বজাৰ সমূহৰ বাবেও জনাজাত আৰু ই হায়দৰাবাদৰ সঘনাই পৰ্যবেক্ষন কৰা পৰ্যটনথলী ৰূপে আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰিছে।
চহৰখনৰ মুখ্য মছজিদ মক্কা মছজিদৰ ওচৰতে থকাৰ বাবে চাৰমিনাৰ ঈদ-উল-আধা, ঈদ-অল-ফিতৰআদি অসংখ্য উৎসৱ উদযাপনৰ স্থান ৰূপেও পৰিগণিত হৈছে।
নিৰ্মাণকাৰ্য ১৫৮৯ চনত আৰম্ভ হৈছিল আৰু ৯ লাখ টকা ব্যয়েৰে দুবছৰৰ ভিতৰত সম্পূৰ্ণ হৈছিল, সেই ধনৰাশি প্ৰায় ২ লাখ সোণৰ মুদ্ৰাৰ সমান আছিল।
ভাৰতীয় পুৰাতাত্ত্বিক জৰীপৰ দ্বাৰা প্ৰস্তুত কৰা স্মাৰকসমূহৰ চৰকাৰী তালিকাত এক পুৰাতাত্ত্বিক আৰু স্থাপত্য সম্পদ হিচাপে চাৰমিনাৰক তালিকাভুক্ত কৰা হৈছে।
এই পাৰ্থক্যৰ অধীনত ভাষা সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত সেই লেখাটোৰ আৰ্ৱিভাৱৰ পিছতহে অনুবাদ আৰম্ভ কৰিব পাৰি।
এজন অনুবাদকে লক্ষ্য-ভাষাটোত উৎস-ভাষাৰ শব্দ, ব্যাকৰণ বা বাক্যবিন্যাস অজানিতে প্ৰৱৰ্তন কৰাৰ শংকা থাকে।
আনহাতে, এনে "একত্ৰিতকৰণ"সমূহে কেতিয়াবা উপযোগী উৎস-ভাষাৰ আৰু ঋণ শব্দ আমদানি কৰিছে যিয়ে লক্ষ্য ভাষাসমূহক সমৃদ্ধ কৰি তুলিছে।
পবিত্ৰ গ্ৰন্থৰ প্ৰাচীন অনুবাদককে ধৰি আন অনুবাদকসকলে তেওঁলোকে অনুবাদ কৰা ভাষাবোৰক গঢ় দিয়াত সহায় কৰিছে।
সেয়েহে ১৯৪০ চনৰ পৰা অনুবাদক স্বয়ংক্ৰিয় কৰাৰ বাবে বা মানৱ অনুবাদকক যান্ত্ৰিকভাৱে সহায় কৰাৰ বাবে বিভিন্ন মাত্ৰাত আৰু পৰ্যায়ত সফলতাৰে প্ৰচেষ্টা চলোৱা হৈছে।
অতি শেহতীয়াকৈ ইণ্টাৰনেটৰ উত্থানে অনুবাদ সেৱাৰ বাবে বিশ্বব্যাপী বজাৰ গঢ়ি তুলিছে আৰু "ভাষা স্থানীয়কৰণ"ৰ সুবিধা প্ৰদান কৰিছে।
কিছুমান শ্লেভিক ভাষা আৰু জাৰ্মানীয় ভাষাই অনুবাদৰ বিষয়ত "অনুবাদ" ধাৰণাটোৰ বাবে নিজৰ শব্দক কৰাইছে, লেটিন মূলৰ সলনি নিজ নিজ শ্লাভিক বা জাৰ্মানীয় মূল শব্দ ব্যৱহাৰ কৰিছে।
ত্ৰিভুৱনদাস পেটেলৰ নি:স্বাৰ্থ নেতৃত্বত ১৯৭৩ চনৰ আগষ্ট মাহত আমূলে মোৰাৰজী দেশাই, মণিবেন পেটেল আৰু ভাৰ্গেজ কুৰিয়েনৰ সৈতে ২৫ বছৰীয়া জয়ন্তী উদযাপন কৰে।
১৯৭০ চনৰ আৰম্ভণিতে যেতিয়া তেখেতে স্বেচ্ছাই আমূলৰ অধ্যক্ষ পদৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল, তেতিয়া তেখেতক ছয় লাখ টকাৰ ধনৰ মোনা উপহাৰ দিয়া হয়৷ গাঁও সমবায়ৰ কৃতজ্ঞ সদস্যসকলে এটকাকৈ বৰঙণি তুলি তেখেতক এই অমূল্য উপহাৰ প্ৰদান কৰে ।
তেখেতে এই পুঁজি ব্যৱহাৰ কৰি এটা দাতব্য ন্যাস আৰম্ভ কৰিছিল, যাৰ নাম আছিল ত্ৰিভুৱনদাস সংস্থা৷ এই সংস্থাটো খেড়া জিলাৰ মহিলা আৰু শিশুৰ স্বাস্থ্যৰ সন্দৰ্ভত কাম কৰা এটা বেচৰকাৰী সংস্থা।
তেখেতে বিদেশী অনুদানৰ পৰা ধন লাভ কৰাৰ পিছত সংস্থাটোৰ দ্ৰুতগতিত বিকাশ সাধন হয় আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত ভাৰ্গিজ কুৰিয়েনক সংস্থাৰ অধ্যক্ষতা অৰ্পণ কৰে৷
১৯৯৪ চনৰ ৩ জুনত তেখেতৰ মৃত্যুৰ আগৰ দিনকেইটাত সমগ্ৰ কায়ৰাৰ পৰা হাজাৰ হাজাৰ কৃষকে তেখেতক সাক্ষাৎ কৰি ১৯৪৬ চনত আৰম্ভ হোৱা আন্দোলন চিৰদিন চলি থাকিব বুলি আশ্বাস দিছিল।
শেষৰ দিনবোৰত তেখেতে সঘনাই কুৰিয়েনৰ বিষয়ে সুধিছিল যিয়ে তেওঁৰ জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ বতৰা পাইও তেখেতৰ মৃত্যুৰ আগমুহূৰ্তত কেতিয়াও তেখেতৰ ওচৰলৈ যোৱা নাছিল।
১৯৪০ চনৰ শেষৰ ফালে তেখেতে চৰ্দাৰ বল্লভভাই পেটেলৰ নিৰ্দেশনাত খেড়া জিলাৰ কৃষকৰ সৈতে কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, আৰু ১৯৪৬ চনত তেখেতৰ অধ্যক্ষতাত কায়ৰা জিলা সমবায় গাখীৰ উৎপাদক সংঘ গঠিত হয়৷ ১৯৫০ চনত তেখেতে ভাৰ্গিজ কুৰিয়েন নামৰ যুৱ পৰিচালকজনৰ সহায়ত সমবায়ৰ কাৰিকৰী আৰু বিপণন কৌশল প্ৰস্তুত কৰে৷ এই সমবায়েই পাছলৈ আমূল বুলি জনাজাত হৈছিল।
ত্ৰিভুৱনদাস পেটেলৰ নেতৃত্ব তথা নিৰ্দেশনা আৰু ভাৰ্গিছ কুৰিয়েনৰ যৌথ উদ্যোগত আনন্দৰ গুজৰাট সমবায় গাখীৰ বিপণন ফেডাৰেচন, ৰাষ্ট্ৰীয় দুগ্ধ বিকাশ পৰিষদ, ইনষ্টিটিউট অৱ ৰুৰেল মেনেজমেণ্ট, আনন্দকে ধৰি বহু সংগঠনৰ জন্ম হয়৷
ত্ৰিভুৱনদাসৰ বিভিন্ন অৱদানৰ ভিতৰত এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান ঘটিছিল যিটো ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ সময় আৰু আগ্ৰহ কম আছিল।
বলীউডে তেওঁৰ গুৰু চৰ্দাৰ বল্লভভাই পেটেলৰ ওপৰত চৰ্দাৰ নামৰ এখন জীৱনীমূলক ছবি নিৰ্মাণ কৰি আছিল।
জীৱনৰ শেষ বছৰবোৰৰ ফালে যিদৰে ছবিখন মুক্তি পাইছিল সেইদৰে তেখেতে চাইছিল নে নাই সেয়া জানিব পৰা হোৱা নাই যদিও ছবিখনৰ মুক্তিৰ ফলত ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ সময়চোৱাত ঘটা বহু ঘটনা, সাধাৰণ জনতাৰ বাবে কেতিয়াও নজনা পৰিঘটনা আৰু তথ্যসমূহ পোহৰলৈ আহিল।
ৰাষ্ট্ৰীয় দুগ্ধ উন্নয়ন পৰিষদৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষা ড০ অমৃতা পেটেলে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কৰ্মশালাত ত্ৰিভুৱনদাস সংস্থাৰ মূল্যায়ন কৰে।
এছিয়াৰ সৰ্ববৃহৎ বেচৰকাৰী সংস্থা ত্ৰিভুৱনদাস সংস্থাই ৰাজ্যখনৰ ছশৰো অধিক গাঁৱত মাতৃ আৰু শিশুৰ যত্নৰ ক্ষেত্ৰত কাম কৰিছে।
গাঁৱৰ দুগ্ধ সমবায়েই এজন গাঁৱৰ স্বাস্থ্যকৰ্মী নিযুক্তি দি গাঁৱৰ স্বাস্থ্যকৰ্মীক এটা সন্মানীয় ধন দি কামটো হাতত লয়।
৷ কাইৰা জিলা দুগ্ধ সমবায় উৎপাদক সংঘৰ প্ৰতিষ্ঠাপক হিচাপে ত্ৰিভুৱনদাস পেটেলক জনা যায়৷ পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে ভাৰতৰ গুজৰাটৰ আনন্দ জিলাৰ আমূল দুগ্ধ সমবায় আন্দোলনৰ গুৰি ধৰিছিল৷
তামিল লোককথা অনুসৰি শিৱই এবাৰ তেওঁৰ পত্নী পাৰ্বতীক মাজনিশা তেওঁলোকৰ বিছনা এৰি যোৱা, আৰু সূৰ্য্য উদয়ৰ আগতেহে উভতি অহা দেখা পাইছিল।
এই সন্দৰ্ভত যেতিয়া তেওঁ দেৱীক প্ৰশ্ন কৰিছিল, তেতিয়া দেৱী বিমোৰত পৰিছিল, দেৱীয়ে শিৱৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত জনাইছিল যে তেওঁ গোটেই ৰাতি তেওঁৰ কাষতেই আছিল।
শিৱই যেতিয়া দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে এই একেই পৰিঘটনাটোৰ পৰ্যবেক্ষণ কৰিলে, তেতিয়া তেওঁ দেৱী পিছে পিছে কৈলাসৰ পৰা এখন অৰণ্যলৈ আগবাঢ়ি গ’ল, আৰু প্ৰত্যক্ষ কৰিলে যে দেৱীয়ে মৃতদেহ খান্দি কালিৰ ভয়ানক ৰূপ ধাৰণ কৰি, সেইবোৰ ভক্ষণ কৰিবলৈ ধৰিছে।
যেতিয়া গাঁতৰ ভিতৰত পৰি কালিয়ে শিৱক দেখা পালে, তেতিয়া তেওঁ নিজৰ কৰ্মৰ বাবে অনুশোচনাৰে ভৰি পৰিল, আৰু শিৱক প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে যে তেওঁ এই ৰোগজনিত অনুসৰণৰ অন্ত পেলাব।
ইয়াৰোপৰি তেওঁ শিৱক ক’লে যে তেওঁ গাঁতৰ ভিতৰতে নিজৰ ভয়ংকৰ ৰূপটো এৰি, আৰু কৰ্তব্যপৰায়ণ পত্নী হিচাপে তেওঁৰ ওচৰলৈ উভতি যাব।
এইদৰে গাঁ‌তৰ ভিতৰত এৰি অহা শক্তিয়েই দেৱীৰ কাটেৰী আম্মান ৰূপ হৈ পৰিল, যি ৰোগ ধ্বংস কৰা আৰু নিজৰ অনুগামীসকলক ৰক্ষা কৰা উপকাৰী দেৱী।
অৱশ্যে কিছুমান সম্প্ৰদায়ৰ লোককথা অনুসৰি দেৱীক কেতিয়াবা কেতিয়াবা তেওঁৰ কুৎসিত দিশৰ সৈতেও চিনাক্ত কৰা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে দলিত লোককথা অনুসৰি কাটেৰী আম্মানৰ উৎপত্তি শিৱই তেওঁক দিয়া অভিশাপৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে, যাৰ ফলত তেওঁ অৰণ্যৰ মাজত ঘূৰি ফুৰে, তেওঁক গৰ্ভৱতী মহিলাই পূজা নকৰিলে চিকাৰৰ বলি সাজে।
তেওঁক এনে এক সত্তা হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে যিয়ে সন্তুষ্ট হ'লে সন্তানক সুৰক্ষা দিয়ে, আৰু অসন্তুষ্ট হ'লে ডিঙি চেপি হত্যা কৰে।
বৌদ্ধ ধৰ্মৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধিৰ লগে লগে পুনৰ্জন্ম নোহোৱালৈকে আত্মাই মহাকাশত বাস কৰিব বুলি ধাৰণাটো জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল।
তাওবাদী পৰম্পৰাত বিশ্বাস কৰা হয় যে যিসকল লোকৰ মৃত্যু হিংস্ৰ বা অসুখীভাৱে হৈছে তেওঁলোকৰ পৰাই ভোকাতুৰ ভূতৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে।
বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু তাও ধৰ্মদুয়োটাৰে ধাৰণা আছে যে পূৰ্বপুৰুষৰ অৱহেলা বা পৰিত্যাগৰ ফলত ভোকাতুৰ ভূতৰ উন্মেষ ঘটিব পাৰে।
হুয়া-য়েন সূত্ৰ অনুসৰি কুকৰ্মই ছটা ভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ ভিতৰৰ এটাত আত্মাৰ পুনৰ্জন্মৰ সৃষ্টি কৰে।
সৰ্বোচ্চ মাত্ৰাত সংঘটিত হোৱা কুকৰ্মই কোনো আত্মাক নৰকৰ বাসিন্দা হিচাপে পুনৰ্জন্ম ল'বলৈ প্ৰৰোচিত কৰে, নিম্ন মাত্ৰাৰ বেয়া কামে আত্মাক জন্তু হিচাপে আৰু সৰ্বনিম্ন মাত্ৰাৰ বেয়া কামে আত্মাক ভোকাতুৰ ভূত হিচাপে পুনৰ্জন্ম লোৱাৰ দিশে লৈ যায়৷ পৰম্পৰা অনুসৰি ভোকাতুৰ ভূতলৈ পৰিণত হোৱা কু-কৰ্ম হ’ল হত্যা, চুৰি আৰু অসৎ যৌন আচৰণ।
কামনা, লোভ, ক্ৰোধ আৰু অজ্ঞানতাই আত্মাক ভোকাতুৰ ভূত হিচাপে পুন্জন্ম লোৱাৰ কাৰক৷ যিহেতু এইবোৰেই মানুহৰ কু-কৰ্ম কৰাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰেৰণা।
ভোকাতুৰ ভূত হৈছে বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এটা ধাৰণা আৰু চীনৰ পৰম্পৰাগত ধৰ্ম, যিয়ে তীব্ৰ আৱেগিক প্ৰয়োজনীয়তাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত সত্তাক পশুবাদীশৈলীৰে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
চীনা বৌদ্ধ আৰু তাও ধৰ্মৰ লগতে চীনা লোকধৰ্মতো "ভোকাতুৰ ভূতে" বিশেষ ভূমিকা পালন কৰে৷ বৈশিষ্ট্যটো হ'ল যে সকলো মানুহে মৃত্যুৰ সময়ত সাধাৰণ ভূত হৈ পৰে, আৰু তাৰ পিছত ক্ৰমাৎ দুৰ্বল হৈ পৰে আৰু শেষত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে পুনৰ মৃত্যুবৰণ কৰে।
মানুহজন যাব লগা হোৱাত তেওঁৰ অনুপস্থিতিত সন্ন্যাসীজনক পানীয়খিনি দিবলৈ তেওঁ নিজৰ পত্নীক নিৰ্দেশ দি থৈ গ'ল।
পিছে পত্নীয়ে তাকে নকৰি সন্ন্যাসীৰ বাটিটোত গোপনে প্ৰস্ৰাৱ কৰি তাত কুহিয়াৰৰ ঢালি সন্ন্যাসীলৈ আগবঢ়াই দিলে।
সম্ভৱতঃ ভোকাতুৰ ভূতৰ ধাৰণাটো প্ৰাচীন ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছিল, য’ত তেওঁলোকক প্ৰেত বুলি কোৱা হৈছিল।
সেই বিয়াত শিশুপাল, জৰাসন্ধ, সতদনৱা, অশোককে ধৰি বহু ৰাজকুমাৰে ৰাজকুমাৰী ময়ুৰীৰ বিবাহৰ বাবে আহিছিল।
কৰ্ণ,তেওঁৰ প্ৰিয় বন্ধু আৰু শকুনি মামা, তেওঁৰ ককাকে দুৰ্যোধনক কয় যে ভানুমতীৰ দৰে সৌন্দৰ্য্যৰ কুমাৰীৰ দৰে আছিল ধুনীয়া শান্ত ময়ুৰীৰ কথা।
লগতে দাসী আৰু বডিগুৰাড আছিল আৰু স্বামীক বাছি লৈ স্বয়ংভাৰত মালা লৈ ধুনীয়া ৰাজকুমাৰী সোমাই আহিছিল যদিও যুৱৰাজ দুৰ্যোধনৰ ওচৰ চাপি অহাৰ লগে লগে তেওঁক প্ৰত্যাখ্যান কৰি গুচি গ’ল।
দুৰ্যোধন যিয়ে ময়ুৰীৰ সৌন্দৰ্য্যত উন্মাদ হৈ পৰিছিল, তেওঁ তাইক অপহৰণ কৰিছিল আৰু তেওঁ আৰু কৰ্ণে ময়ুৰীৰ চুইটাৰসকলক তেওঁলোকৰ সৈতে যুঁজ দিবলৈ প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল।
যুদ্ধৰ অন্তত দুৰ্যোধনে ময়ুৰীক হস্তিনপুৰা লৈ লৈ যায় আৰু অৱশেষত ময়ুৰীয়ে তেওঁক বিয়া কৰাবলৈ সন্মত হয়।
পত্নী হিচাপে মূলতঃ দুৰ্যোধনৰ প্ৰতি গভীৰ প্ৰেম থকা ভানুমতীও ময়ুৰীৰ বন্ধু আৰু তথাকথিত ভগ্নী আছিল।
ভানুমতীৰ লগত কোৱা হয়, ময়ুৰীকো অপহৰণ কৰা হৈছিল যদিও তথাপিও ময়ুৰীয়ে মৰ্যাদাৰ চিন স্বৰূপে, তেওঁক আৰু তাইৰ বন্ধু ক যত্ন লৈছিল।
গান্ধৰী, কৌৰৱ ৰাণী দুগৰাকীৰ প্ৰকৃত শাহুৱেক আছিল কাৰণ ময়ুৰীয়ে ডাঙৰ ভনীয়েক হিচাপে ভানুমতীৰ কথা মানিছিল।
আধুনিক চেকিয়াত সৃষ্টিৰ পৰাই মহিলাসকলে ভোটাধিকাৰ লাভ কৰি আহিছে যদিও চেক মহিলাসকল অষ্ট্ৰিয়া-হাংগেৰী সাম্ৰাজ্যত পূৰ্বৰ ভোটাধিকাৰ আন্দোলনত জড়িত আছিল।
১৯২০ চনত চেকোস্লোভাকিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিধানসভাই সংবিধান গৃহীত কৰাৰ লগে লগে চেকোস্লোভাকিয়াত মহিলাসকলক ভোটাধিকাৰ দিয়া হয়।
এই অধিকাৰৰ প্ৰতিশ্ৰুতি ১৯১৮ চনৰ আৰম্ভণিতে চেকোস্লোভাকিয়াৰ প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰপতি টমাছ মাছাৰিক দ্বাৰা লিখা "ৱাশ্বিংটন ঘোষণাপত্ৰ"ত দিয়া হৈছিল।
এই সিদ্ধান্ত অষ্ট্ৰিয়া-হাংগেৰীৰ ভিতৰত ফ্ৰাণ্টিস্কা প্লামিনকোভা, মেৰী টুমোভা আৰু চাৰ্লট গাৰিগ মাছাৰিককে ধৰি বিশিষ্ট চেক ভোটাধিকাৰবাদীসকলৰ সৈতে ভোটাধিকাৰ আন্দোলনৰ পিছত হয়।
এই সময়ছোৱাত চেক মহিলাসকলে অনুৰোধ কৰি গৰ্ভপাত কৰিব পাৰে আৰু মাতৃৰ জীৱন ৰক্ষাৰ বাবে বা ধৰ্ষণ বা অনাচাৰৰ ক্ষেত্ৰত গৰ্ভাৱস্থাৰ ২৪ সপ্তাহৰ পিছলৈকে গৰ্ভপাত কৰিব পাৰি।
২০২১ চনত চুবুৰীয়া দেশ পোলেণ্ডত গৰ্ভপাতৰ অধিকাৰ নিষিদ্ধ হোৱাৰ বাবে চেক কৰ্মীসকলে পোলেণ্ডৰ মহিলাসকলক নিৰাপদ গৰ্ভপাত লাভ কৰিবলৈ চেক গণৰাজ্যলৈ যোৱাত সহায় কৰিবলৈ চিঅ'চিয়া চেচিয়া প্ৰতিষ্ঠা কৰে।