polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
এ আৰ কাৰদাৰৰ ছবি নয়ী দুনিয়াত , তেওঁ "সংগীত পৰিচালক" হিচাপে প্ৰথম ক্ৰেডিট লাভ কৰে আৰু তেওঁ নিয়মিতভাৱে কাৰদাৰ প্ৰডাকচনৰ বাবে কাম কৰিবলৈ লয়।
তেওঁৰ ক্ষেত্ৰত অৱশ্যে চুক্তিত এটা নমনীয়তা আছিল যে তেওঁ কাৰদাৰ প্ৰডাকচনৰ বাহিৰত কাম কৰিব পাৰে।
এ আৰ কাৰদাৰৰ ছবি সাৰদাত তেওঁৰ কাম প্ৰথম চকুত পৰিছিল ; য'ত নায়িকা মেহতাবৰ বাবে গোৱা পঞ্চি যা শীৰ্ষক গীতটোৰে ১৩ বছৰীয়া সুৰাইয়াৰ গায়িকাৰ ৰূপে অভিষেক ঘটিছিল।
ৰতন ছবিখনে নৌশাদক শীৰ্ষলৈ লৈ গৈছিল আৰু সেই দিনবোৰত তেওঁক প্ৰতিখন ছবিৰ বাবে ২৫,০০০ টকা পাবলৈ সক্ষম কৰি তুলিছিল।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ এখন ছবিৰ অসমাপ্ত সংগীত পৰিমাৰ্জনৰ কৰি মুস্তাক হুছেইনৰ সহকাৰী হিচাপে ক্ৰেডিট লাভ কৰে।
সংগীত পৰিচালক খেমচান্দ প্ৰকাশে তেওঁক ৰঞ্জিত ষ্টুডিঅ'ত প্ৰতিমাহে ৬০ টকা দৰমহাত কাঞ্চন ছবিৰ বাবে তেওঁৰ সহায়ক হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে, যাৰ বাবে নৌশাদ তেওঁৰ প্ৰতি অত্যন্ত কৃতজ্ঞ হৈ থাকিল।
ভাৰতীয় মুছলমান সংস্কৃতিৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে দীৰ্ঘদিনীয়া পৰম্পৰা থকা চহৰ লক্ষ্ণৌত নৌশাদ আলীৰ জন্ম আৰু পালন-পোষণ হৈছিল।
সৰুতে নৌশাদে লক্ষ্ণৌৰ পৰা ২৫ কিলোমিটাৰ নিলগৰ বাৰাবাংকিৰ দেৱশ্বৰীফত অনুষ্ঠিত হোৱা বাৰ্ষিক মেলা চাবলৈ গৈছিল, য’ত সেই সময়ৰ সকলো মহান কাৱাল আৰু সংগীতজ্ঞই ভক্তসকলৰ আগত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছিল।
তাতেই তেওঁ ওস্তাদ ঘুৰবত আলী, ওস্তাদ ইউছুফ আলী, ওস্তাদ বাব্বন চাহেব আদিৰ অধীনত হিন্দুস্তানী সংগীতৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
তেওঁৰ বন্ধু গীতিকাৰ ডি এন মাধোকে নৌশাদৰ সংগীত ৰচনাৰ অসাধাৰণ প্ৰতিভাক বিশ্বাস কৰি বিভিন্ন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাৰ লগত চিনাকি কৰাই দিছিল।
ৰঞ্জিত ষ্টুডিঅ’ৰ স্বত্বাধিকাৰী চান্দুলাল শ্বাহে নৌশাদক তেওঁৰ আহিবলগীয়া এখন ছবিৰ বাবে চুক্তিবদ্ধ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।
নৌশাদে এই ছবিখনৰ বাবে বতা দে কোয়ী কৌন গলি গয়ে শ্যাম শীৰ্ষক এটা থুমৰি ৰচনা কৰিছিল, কিন্তু ছবিখন কেতিয়াও নিৰ্মাণ নহ’ল।
সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ প্ৰথমখন সফল ছবি আছিল ৰত্ন ; তাৰ পিছত তেওঁ সংগীত দিয়া ৩৫খন ছবিয়ে ৰূপালী জয়ন্তী , ১২খন ছবিয়ে সোণালী জয়ন্তী আৰু ৩খন ছবিয়ে হীৰক জয়ন্তী পালন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
কিন্তু তেওঁৰ লক্ষ্ণৌৰ ঘৰখন সংগীতৰ বিৰোধী হৈয়েই থাকিল; যাৰবাবে নৌশাদে সংগীত ৰচনা কৰা কথাটো পৰিয়ালৰ পৰা লুকুৱাই ৰাখিব লগীয়া হৈছিল।
নৌশাদৰ বিয়াৰ সময়ত আমন্ত্ৰণ কৰি বেণ্ডটোৱে তেওঁৰ ছবি ৰতনৰ ছুপাৰ হিট গীতৰ সুৰ বজাই আছিল।
তেওঁ জীৱনকালত ৬৫খন ছবি কৰিছিল আৰু তাৰ ভিতৰত ২৬খনে ৰূপালী জয়ন্তী – ৮খনে সোণালী জয়ন্তী আৰু ৪খনে হীৰক জয়ন্তী উদযাপন কৰিছিল।
মুম্বাইত তেওঁ প্ৰথমে লক্ষ্ণৌৰ এজন চিনাকি মানুহৰ লগত কোলাবাত থাকি কিছু দিনৰ পিছত দাদৰৰ ব্ৰডৱে থিয়েটাৰৰ ওচৰলৈ স্থানান্তৰিত হয়, য’ত তেওঁ ফুটপাথত শুইছিল।
সেই সময়ত সফলতাৰ শিখৰত থকা সংগীত পৰিচালক উস্তাদ ঝণ্ডে খানক তেওঁ সহায় কৰিছিল আৰু তাৰবাবে মাহিলী দৰমহা পাইছিল ৪০ টকা।
চলচ্চিত্ৰ বিশেষজ্ঞ তথা লেখক ৰাজেশ সুব্ৰমণিয়ানৰ মতে ১৯৪৪ চনত কাৰদাৰ প্ৰডাকচনে ৰতন নিৰ্মাণৰ বাবে পয়সত্তৰ হাজাৰ টকা খৰচ কৰিছিল।
নৌশাদৰ সংগীত ইমানেই হিট হৈছিল যে প্ৰথম বছৰতে কোম্পানীটোৱে গ্ৰাম’ফোন বিক্ৰীৰ পৰা ৰয়েল্টি হিচাপে ৩ লাখ টকা উপাৰ্জন কৰিছিল।
ধানৰ দানাবোৰ প্ৰথমে ডি-হাস্কিং কৰি তাৰ পিছত পানীত ভিজাই বা ফুট কাঢ়ি শুকুৱাই ভজা হয় আৰু তাৰ পিছত ঢেঁ‌কী, উৰল জাতিয় সঁ‌জুলিত খুন্দি বা ৰোলাৰেৰে চেপেটা কৰি লোৱা হয়।
পাতল জাতবোৰ সাধাৰণ ভাৱেই পানীত তিয়াই বা ৰন্ধা-বঢ়া কৰি জলপান হিচাপে ব্যৱহাৰৰ বাবে উত্তম, আনহাতে ডাঠ জাতবোৰ ডিপ ফ্ৰাই কৰি মচমচীয়া কৰিও খোৱা হয়।
ব্যৱহাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি চিৰা খৰখৰীয়া, টান, চোবাই খাব পৰা বা কোমল হ’ব পাৰে আৰু ইয়াৰ গাঁথনি পাতল বাদামৰ দৰে হ’ব পাৰে।
দক্ষিণ-পূব এছিয়া আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ বহুতো ধান খেতি কৰা মানৱ সংস্কৃতিৰ বাবে চিৰা এক পৰম্পৰাগত খাদ্য।
উত্তৰ-পূৱ ভাৰতত সাধাৰণতে মৌ বৰা, বকুল বৰা, চকোৱা, মালভোগ আদি ধান তিনিদিনমান তিয়াই ৰাখি নাইবা ফুট কাঢ়ি ভাজি গৰমে গৰমে ঢেঁ‌কীত খুন্দি চেপেটা কৰি চিৰা জলপান তৈয়াৰ কৰা হয়।
চিৰাক জলপান হিচাপে খাব পাৰি বা বিভিন্ন মিঠা, টেঙা সোৱাদ যুক্ত উপকৰণ যেনেঃ দৈ, ক্ৰিম আদিৰ সৈতেও খাব পাৰি।
১৯৯৩ চনত লাহোৰত আৰম্ভ হোৱা দক্ষিণ এছিয়ান ফুটবল ফেডাৰেচন চেম্পিয়নশ্বিপৰ পূৰ্বসূৰী দক্ষিণ এছিয়ান এছ’চিয়েশ্যন অৱ ৰিজিঅ’নেল কো-অপাৰেচন গোল্ড কাপৰ পৰা বিকশিত হৈছিল।
আৰম্ভণিৰ পৰাই এই দ্বিবাৰ্ষিক প্ৰতিযোগিতাখন দক্ষিণ এছিয়াৰ প্ৰিমিয়াৰ ফুটবল প্ৰতিযোগিতালৈ পৰিণত হৈছে, যাৰ ফলত খেলখনৰ আঞ্চলিক বিকাশৰ প্ৰসাৰ ঘটিছে।
দক্ষিণ এছিয়ান ফুটবল ফেডাৰেচন চেম্পিয়নশ্বিপ, সাধাৰণতে চাফ কাপ (পূৰ্বতে দক্ষিণ এছিয়ান এছ'চিয়েচন অৱ ৰিজিঅ'নেল কো-অপাৰেচন গোল্ড কাপ আৰু দক্ষিণ এছিয়ান ফুটবল ফেডাৰেচন গোল্ড কাপ নামেৰে জনাজাত), হৈছে পুৰুষৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ফুটবল দলসমূহৰ মূল আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় এছ'চিয়েচন ফুটবল প্ৰতিযোগিতা দক্ষিণ এছিয়ান ফুটবল ফেডাৰেচন ।
বৰ্তমান এই প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰা দেশসমূহ হ ’ ল বাংলাদেশ, ভূটান, ভাৰত, মালদ্বীপ, নেপাল, পাকিস্তান আৰু শ্ৰীলংকা।
সৰু বৰ মুঠ এশ ছয়টা খণ্ডত লেখকে নিজৰ দাৰিদ্ৰ্যৰে ভৰা সংঘাতময় শৈশৱৰ পৰা আৰম্ভ কৰি , নানা বিপৰ্যয়কো নেওচি উচ্চ শিক্ষা লোৱাৰ কথা আৰু তাৰপাছত আৰক্ষী বিষয়াৰ পদ লাভ কৰি চাকৰি জীৱনৰ আগডোখৰ কাল কিদৰে ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাৰ সময়তো সাহস আৰু ধৈৰ্য্যৰে নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰিছিল তাৰ পুংখানুপুংখ বিৱৰণ লিখিছে৷ অৱশ্যে দিনলিপিৰ পৰিৱৰ্তে কেৱল স্মৃতি ৰোমন্থনৰ ওপৰত লিখা বাবে চন তাৰিখ সকলোতে সঠিকভাৱে উল্লেখ যে কৰিব পৰা নাই; সেই কথাও লিখকে লিখিছে৷ জীৱন সংঘাতময় হ’লেও লেখকে তাক উপভোগ কৰিছে৷ “কেৱল খোৱাপিন্ধা নাইবা তথাকথিত ভোগ-বিলাসৰ নামেই আমাৰ দৃষ্টিত অৰ্থপূৰ্ণ জীৱন নহয়৷ জীৱনৰ প্ৰতিটো খোজতে সংগ্ৰাম কৰি বিজয়ী হোৱাৰ মাদকতাই সুকীয়া৷’’
সাধাৰণতে আত্মজীৱনীসমূহৰ শৈশৱৰ বৰ্ণনাই অধিক আকৰ্ষণীয় হয়৷ ’ভগা জখলাত খোজ’তো সেয়া দেখিবলৈ পোৱা গৈছে৷ ভাৰতৰ সকলো ঠাইৰ শিক্ষা ব্যৱস্থা আৰু শিশুৰ শিক্ষা গ্ৰহণৰ পৰিৱেশ সকলো ঠাইতে সমান নহয়৷ ’ভগা জখলাত খোজ’ নামৰ গ্ৰন্থখনে ভাৰতবৰ্ষৰ নিচিনা এখন দেশত অনেক প্ৰয়োজনীয় শৈক্ষিক পৰিৱেশৰ পৰা বঞ্চিত শিশু আৰু কিশোৰক বাট দেখুৱাব পাৰে৷ কিতাপখনৰ প্ৰথম অধ্যায় “মোৰ শৈশৱ, কৈশোৰ আৰু জীৱন সংগ্ৰাম’’ত লেখকে নিজে দৰিদ্ৰতাৰ সৈতে কৰা সংগ্ৰামখনৰ কথা স্পষ্টকৈ দাঙি ধৰিছে৷ প্ৰতিকুল পৰিৱেশ আৰু দাৰিদ্ৰতাৰ বিৰুদ্ধে কৰা সংগ্ৰামৰ বাবে আৰু সেই সংগ্ৰামত জয়লাভ কৰা বাবে গ্ৰন্থখনৰ আৰম্ভণি অংশ স্মৰণীয় হৈ পৰিছে’’৷ সাহিত্য সমালোচক হীৰেন গোঁহাই মতে, অসমৰ অভিবাসী মুছলমান সমাজৰ নানা সমস্যা-সংকটৰ বিষয়ে জানিবলৈ এই কিতাপখন পঢ়ুৱৈৰ বাবে পঠনীয় কিতাপ৷
গ্ৰন্থখনৰ শেষৰ ফালে চাকৰিজীৱনত লাভ কৰা অভিজ্ঞতাৰে কেইবাটাও খণ্ড লিখা হৈছে৷ প্ৰশাসনিক পদবীত ৰাজনৈতিক পৰিৱেশৰ প্ৰভাৱ আৰু নিজৰ অস্তিত্ব বৰ্তাই ৰখাৰ বিভিন্ন পৰিৱেশ কিছু মুকলিকৈ আৰু কিছু সংক্ষেপ আৰু ইংগিতময়তাৰে উপস্থাপন কৰিছে৷ “চৰকাৰী চাকৰি জীবনত আৰক্ষীৰ বিভিন্ন অভিযানত সম্মুখৰ পৰা নেতৃত্ব দি লাভ কৰা তিতা-মিঠা অভিজ্ঞতাৰে পুষ্ট এজন আৰক্ষীয়ে আৱেগ আৰু বিবেকৰ সংযোগত দেখা এখন সমাজৰ সামাজিক, ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক পৰিস্থিতি এক দীৰ্ঘ সময়ৰ দলিল৷
ভগা জখলাত খোজ নামৰ আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থখনৰ লেখক আবু চুফিয়ান৷ মুঠ ৪১৬ পৃষ্ঠাৰ গ্ৰন্থখনৰ প্ৰকাশক নিজৰা হাজৰিকা আৰু প্ৰকাশন প্ৰতিষ্ঠান স্পন্দন প্ৰকাশ৷ প্ৰকাশ কাল ২০২১ চন৷ গ্ৰন্থখনত লেখকে তেওঁৰ জীৱনৰ ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ কথা ৰোমন্থন কৰি আনুষংগিক পৰিৱেশৰ উপস্থাপনৰ দ্বাৰা জীৱনৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে৷
প্ৰসাদে আকস্মিকভাৱে আলী শ্বাহৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত কামাৰ-অল–জামান ছবিখনত সহকাৰী পৰিচালকৰ দায়িত্ব লাভ কৰিছিল।
এই সময়তে তেওঁ নিজৰ নামটো আক্কিনেনি লক্ষ্মী ৱৰা প্ৰসাদ ৰাওৰ পৰা এল ভি প্ৰসাদলৈ চুটি কৰি লয়; কিয়নো এজন কেৰাণীয়ে তেওঁৰ নামটো লিখিবলৈ যথেষ্ঠ দীঘল বুলি বিবেচনা কৰিছিল।
তন্ত্ৰ সুব্ৰহ্মণ্যমে তেওঁক কষ্টজীৱী নামৰ ছবি এখনৰ প্ৰডাকচন ছুপাৰভাইজাৰ আৰু সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰি বোম্বেলৈ যাত্ৰা কৰে।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ ইণ্ডিয়া পিকচাৰ্ছত চাপ্ৰাছী হিচাপে যোগদান কৰে, য’ত আখটাৰ নৱাজে তেওঁক নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰ ষ্টাৰ অৱ দ্য ইষ্ট ত এটা সৰু চৰিত্ৰত অভিনয়ৰ সুযোগ দিয়ে।
ৰেড্ডীয়ে প্ৰসাদক প্ৰথম তামিল আৰু তেলেগু দ্বিভাষিক “টকি” কালিদাস ত আৰু প্ৰথম তেলেগু টকী ভক্ত প্ৰহ্লাদত অভিনয় কৰাৰ সুযোগ দিয়ে।
১৯৫০ চনত বিজয়া পিকচাৰ্ছে এল ভি প্ৰসাদক পৰিচালক হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰি তেওঁলোকৰ প্ৰথমখন ছবি শ্বাভুকাৰু মুক্তি দিয়ে।
একে বছৰতে মুক্তি পোৱা সংসাৰম-এ তেলেগু চলচ্চিত্ৰ জগতৰ উল্লেখযোগ্য অভিনেতা হ’বলগীয়া দুজন ব্যক্তিক একত্ৰিত কৰিছিল – এন টি ৰামা ৰাও আৰু আক্কিনেনি নাগেশ্বৰ ৰাও।
এই ছবিখনে পিছৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলৰ বাবে এক আৰ্হি প্ৰদান কৰিছিল, আজিও ই চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলৰ মাজত প্ৰাসংগিক আৰু জনপ্ৰিয় আৰ্হি আৰু বিষয়বস্তু।
পঞ্চাশৰ দশকত তেওঁ কিছুমান স্মৰণীয় ছবি পৰিচালনা কৰিছিল যিবোৰ নাটকীয় গুণ আৰু সুক্ষ্ম হাস্যৰসৰ বাবে পৰিচিত।
১৯৪৬ চনত মুক্তি পোৱা গ্ৰুহ প্ৰবেশম চল্লিশৰ দশকৰ অন্যতম সুন্দৰ ছবি আছিল আৰু সেই সময়ৰ ধ্ৰুপদী ছবি হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
১৯৪৯ চনত প্ৰসাদে মান দেশম পৰিচালনা কৰে; য’ত পিছলৈ তেলেগু চিনেমাৰ কিংবদন্তি হোৱা এন টি ৰামা ৰাৱে এটা সৰু চৰিত্ৰতঅভিনয় কৰিছিল।
আক্কিনেনি লক্ষ্মী ৱৰা প্ৰসাদ ৰাও এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, প্ৰযোজক, অভিনেতা আৰু ব্যৱসায়ী।
তেওঁ ১৯৮০ চনত তেওঁ তেলেগু চিনেমালৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ৰঘুপতি ভেংকাইয়া বঁটা আৰু ১৯৮২ চনত ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান দাদা চাহেব ফাল্কে বঁটা লাভ কৰে।
১৯০৭ চনৰ ১৭ জানুৱাৰীত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ পশ্চিম গোদাবৰী জিলাৰ এলুৰু তালুকৰ দুৰ্গম গাঁও সোমাৱৰপ্পাডুত আক্কিনেনি শ্ৰীৰামলু আৰু অক্কিনেনি বাসৱম্মাৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ আক্কিনেনি লক্ষ্মী ৱৰা প্ৰসাদ ৰাওৰ জন্ম হয়।
১৯৫৬ চনত তেওঁ প্ৰসাদ গ্ৰুপ প্ৰতিষ্ঠা কৰে, য'ত প্ৰসাদ আৰ্ট পিকচাৰ্ছ, প্ৰসাদ ষ্টুডিঅ', প্ৰসাদৰ আইমেক্স , এল ভি প্ৰসাদ আই ইনষ্টিটিউট আদি অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে।
প্ৰসাদ আছিল ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ তিনিটা ভিন্ন ভাষাৰ প্ৰথম টকী আলম আৰা ,ভক্ত প্ৰহ্লাদ আৰু কালিদাসত অভিনয় কৰাৰ অনন্য গৌৰৱৰ অধিকাৰী।
৬-৭ কাফিৰসকলক উজ্জ্বল কৰি তোলা হৈছে, ধৰ্মপৰায়ণসকলৰ প্ৰাৰম্ভিক আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ বিপৰীতে
৮-১১ জান্নাত পুৰস্কাৰ হিচাপে প্ৰকাশ কৰা হৈছে, আল্লাহৰ সৰ্বশক্তিমানতাক প্ৰধানকৈ মানুহৰ মংগলৰ বাবে বুলি প্ৰধানকৈ উজ্জ্বল কৰা হৈছে
১২-১৩ লুকমানে নিজৰ পুত্ৰক জ্ঞান উইল কৰে, কোনো অংশীদাৰ আল্লাহৰ আৰোপ কৰিব নোৱাৰি, আৰু তেওঁ সৰ্বোচ্চ শক্তি
১৫ ইয়াত ব্যাখ্যা কৰা হৈছে যে আল্লাহ বিশ্বাসীসকলে যেতিয়া তেওঁলোকক আল্লাহৰ সৈতে আন অংশীদাৰত বিশ্বাস কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে তেতিয়া তেওঁলোকৰ পিতৃ-মাতৃৰ আজ্ঞা পালন কৰা উচিত নহয় কিন্তু আপোনাৰ পিতৃ-মাতৃক জীৱনত দয়াৰে সংগ দিয়া উচিত।
১৭ ইয়াক ইবাদতৰ ৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ কৰা হয়, ভুলক নিষেধ কৰা আৰু সংযমতা ব্যৱহাৰ কৰা, এইবোৰেই হৈছে এজন বিশ্বাসীয়েও আকাংক্ষা কৰা উচিত মূল্যবোধ।
খ': নিয়ম আৰু নিৰ্দেশনা খণ্ড. ২ ১৮-১৯ আল্লাহক ভালদৰে অনুসৰণ কৰিবলৈ সমাজত আচাৰ-ব্যৱহাৰ আৰু সংযম ব্যৱহাৰ কৰক
এবাৰ ইয়াৰ বহু উপাদানত বিভক্ত হোৱা এই ছূৰাৰ কেন্দ্ৰবিন্দুটোক মধ্যমতাৰ নীতিৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া বুলি ধৰিব পাৰি।
ছূৰাখনত সৰিয়হৰ গুটিৰ উপমা ব্যৱহাৰ কৰি আল্লাহে মানুহৰ কামৰ ওপৰত নিজৰ ক্ষমতা কিমানখিনি বজাই ৰাখে তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে, সম্ভৱতঃ এই কথাটোত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে যে যিকোনো বেয়া বা ভাল কাম যিমানেই সৰু নহওক কিয়, সেইটো লিপিবদ্ধ কৰা হয় আৰু আল্লাহে কিয়ামতৰ দিনত উলিয়াই আনিব।
২৯ আৰু ৩১:২০ আয়াতত দেখুওৱা হৈছে যে কেনেকৈ সৃষ্টিৰ যোগেদি আল্লাহৰ উদ্দেশ্য আছিল মানৱজাতিক উন্নত কৰা, আৰু তেওঁৰ চিনবোৰ তাত্ত্বিকভাৱে বৰষুণৰ পৰা আৰম্ভ কৰি গছ-গছনিলৈকে সকলোতে আছে. এই গুৰুত্বই মানুহক আকৌ এবাৰ আল্লাহৰ বশৱৰ্তী হোৱাৰ কথা সোঁৱৰাই দিয়ে আৰু লগতে এই ধাৰণাটোও ঘৰলৈ লৈ যায় যে মানুহ পৃথিৱীত ভাল কাম কৰিবলৈহে।
মানুহৰ উদ্দেশ্য হৈছে আল্লাহৰ সেৱা কৰা, আনহাতে পৃথিৱীখন মানুহৰ প্ৰয়োজনীয়তাক সহজ কৰি তোলাৰ উদ্দেশ্যে সৃষ্টি কৰা হৈছে।
৩১-৩৪ বিচাৰৰ দিনটো এটা কিতাপৰ শেষ, সঠিক অভ্যাস আৰু আল্লাহৰ বশৱৰ্তী হোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে
ইছলামিক পৰম্পৰাগত কালক্ৰম অনুসৰি ইয়াক মুহাম্মাদৰ মক্কান যুগৰ মাজভাগত অৱতীৰ্ণ হৈছিল, আৰু সেয়েহে ইয়াক সাধাৰণতে মক্কান ছূৰা হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হয়।
কাৰ্ল আৰ্নষ্টে চিনাক্ত কৰিছিল যে তেওঁ "ৰিং ষ্ট্ৰাকচাৰ" বুলি কোৱা ছূৰা ৩১ ইয়াৰ অন্তৰ্নিহিত ধাৰণাগত বিৰতিৰ ভিত্তিত পুনৰ ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি।
পুৱা ৪ বাজি ৩০ মিনিটত দুয়োটা কোম্পানীয়ে নিজৰ স্বয়ংক্ৰিয় অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ নিয়োগ কৰি শৃংগৰ ওপৰত থকা সুদৃঢ় শত্ৰুৰ স্থানত গুলীচালনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
শত্ৰুৱে ক্ষুদ্ৰ অস্ত্ৰৰ গুলী আৰু স্নাইপাৰৰ গুলীবৰ্ষনে ভাৰতীয় সৈন্যৰ আগবাঢ়ি যোৱাত ফলপ্ৰসূভাৱে বাধা দিছিল।
৫ জুলাইৰ পুৱা প্ৰায় ১০ বাজি ১৫ মিনিটত 'চি' কোম্পানীৰ কমাণ্ডিং অফিচাৰে বেটেলিয়নৰ কমাণ্ডিং অফিচাৰৰ সৈতে কথা পাতি তেওঁৰ কোম্পানীটোৰ দুৰ্দশা আৰু শত্ৰুৱে তেওঁলোকৰ ওপৰত চলোৱা গুলীবৰ্ষণৰ বিষয়ে বুজাই দিয়ে।
এই সন্ধিক্ষণত বেটেলিয়নৰ কমাণ্ডিং অফিচাৰ লেফটেনেণ্ট কৰ্ণেল যোশীয়ে ব্যক্তিগতভাৱে অগ্নিনিৰ্বাপক বাহিনীৰ ঘাটিৰ পৰা দ্ৰুত একেৰাহে দুটা ফাগট ক্ষেপণাস্ত্ৰ নিক্ষেপ কৰি শত্ৰুৰ স্থান নিষ্ক্ৰিয় কৰি পেলায়।
শত্ৰুৰ বাংকাৰটোৱে প্ৰত্যক্ষ আঘাত পাইছিল আৰু শত্ৰুৰ সৈন্যসকলক ইয়াৰ পৰা পলায়ন কৰা দেখা গৈছিল।
অতি সোনকালেই মেজৰ গুৰপ্ৰীত সিঙৰ নেতৃত্বত দুটা ছেকচনৰ সৈতে কোম্পানী চিয়ে শত্ৰুৰ স্থানত আক্ৰমণ চলায়।
অৱশ্যে ভাৰতীয় সৈন্যলৈ পিম্পল ২ আৰু পইণ্ট ৪৮৭৫ৰ উত্তৰ অঞ্চলৰ পৰা শত্ৰুৰ আৰ্টিলাৰী আৰু মেচিনগানৰ গুলীবৰ্ষণ অব্যাহত থাকিল।
৪৮৭৫ নং পইণ্টত থকা কাষৰীয়া শৃংগ আৰু শত্ৰুৰ প্ৰতিৰক্ষাৰ অংশ 'এৰিয়া ফ্লেট টপ' দখল নকৰাকৈ ভাৰতৰ বিজয় সম্পূৰ্ণ নহ'লহেঁতেন।
ভাৰতীয় সেনাৰ তৎপৰতাত পাকিস্তানীসকলেও পৰ্বতৰ শৃংগলৈ বগাই যোৱাৰ ক্ষেত্ৰত একে সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছিল।
এৰিয়া ফ্লেট টপত এটা গোলা বৰ্ষণ কৰি আগবাঢ়ি যোৱা পাকিস্তানী সৈন্যৰ ওপৰত গুলীচালনা কৰা কেপ্তেইন নবীন নাগাপ্পা গুৰুতৰভাৱে আহত হয়।
বাত্ৰাই শত্ৰুক আচৰিত কৰাৰ লক্ষ্যৰে পিছফালৰ পৰা পৰ্বতৰ শৃংগৰ কাষ চাপিবলৈ সিদ্ধান্ত লয় আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰত্যাহাৰৰ পথ নষ্ট কৰি পেলোৱা হয়।
বাত্ৰায়ে শৃংগৰ পূব দিশৰ বাংকাৰবোৰৰ ফালে তিনিটা ৰকেট নিক্ষেপ কৰে তাৰ পিছত সেইবোৰক আক্ৰমণ কৰে।
তেওঁলোকৰ দলে থিয় গড়াৰে ওপৰত উঠিল, কিন্তু শিখৰৰ ওচৰ চাপি অহাৰ লগে লগে শত্ৰুৱে মেচিনগানৰ গুলীৰে তেওঁলোকক মুকলি শিলৰ ফালে যাবলৈ বাধ্য হয়।
বাত্ৰায়ে তেওঁৰ দলৰ পাঁচজন লোকৰ সৈতে শিখৰৰ ওপৰলৈ উঠি আহি শীৰ্ষত উপনীত হোৱাৰ পিছত মেচিনগানৰ পোষ্টটোত দুটা গ্ৰেনেড নিক্ষেপ কৰে।
এই প্ৰক্ৰিয়াত তেওঁ গুৰুতৰভাৱে আহত হয়, কিন্তু মিছনটো আগবঢ়াই নিবলৈ তেওঁৰ লোকসকলক পুনৰ গোট খুৱাবলৈ জোৰ দিয়ে।
তেওঁ নিজৰ সৈন্যবাহিনীক নেতৃত্ব দি থাকিল আৰু তাৰ পিছত শত্ৰুৰ পৰৱৰ্তী স্থানত আক্ৰমণ চলাই পইণ্ট ৫১৪০ দখল কৰে।
সকলো কাৰ্য্যতে তেওঁৰ কোম্পানীয়ে কমেও আঠজন পাকিস্তানী অনুপ্ৰৱেশকাৰীক হত্যা কৰে আৰু এটা গধুৰ বিমান বিৰোধী মেচিনগান উদ্ধাৰ কৰে।
১৯৭৪ চনৰ ৯ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে হিমাচল প্ৰদেশৰ পালামপুৰ নামৰ এখন সৰু চহৰত পাঞ্জাবী খাত্ৰী পৰিয়ালত বিক্ৰম বাত্ৰাৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁৰ পিতৃ গীৰধাৰী লাল বাত্ৰা এগৰাকী চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ আৰু মাতৃ কমল কান্তা এগৰাকী শিক্ষয়িত্ৰী আছিল।
ৰামভক্ত মাতৃয়ে হিন্দু দেৱতা ৰামৰ যমজ পুত্ৰৰ নামেৰে যমজ সন্তান দুজনক ঘৰত 'লৱ' আৰু 'কুশ' বুলি মাতিছিল।
বাত্ৰাৰ বেটেলিয়নৰ পৰৱৰ্তী কাম আছিল মুছকোহ উপত্যকাত অৱস্থিত কৌশলগতভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ শৃংগ ৪৮৭৫ পইণ্ট দখল কৰা।
যিহেতু এই শৃংগয়ে ড্ৰাছৰ পৰা মাতায়ানলৈকে ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ ১ ত সম্পূৰ্ণৰূপে আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল, সেয়েহে ভাৰতীয় সেনাৰ বাবে ৪৮৭৫ নং পইণ্ট দখল কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয় হৈ পৰিছিল।
৪৮৭৫ নং পইণ্টৰ পৰা পাকিস্তানী আৰ্টিলাৰী পৰ্যবেক্ষকসকলে ভাৰতীয় বন্দুকৰ স্থান, সেনাৰ শিবিৰ আৰু সৈন্যৰ গতিবিধি সহজেই নিৰীক্ষণ কৰিব পাৰিছিল আৰু ইচ্ছামতে ফলপ্ৰসূ আৰ্টিলাৰীৰ গুলীৰ সহায়ত ভাৰতীয় সেনাক পিছ হুহুকি আহিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল।
বিক্ৰম বাত্ৰা তেওঁৰ বেটেলিয়ন ১৩ জম্মু আৰু কাশ্মীৰ ৰাইফলছৰ সৈতে ৬ জুনত ড্ৰাছত উপস্থিত হয়।
ট'ল'লিং পৰ্বতৰ আক্ৰমণৰ সময়ত ৫৬ মাউণ্টেন ব্ৰিগেডৰ কমাণ্ডত জম্মু কাশ্মীৰ ৰাইফলছক ৰখা হয় আৰু ৰাজপুতনা ৰাইফলছৰ ২য় বেটেলিয়ন ৰ ৰিজাৰ্ভ হিচাপে কাম কৰাৰ নিৰ্দেশ দিয়া হয়।
দ্য গ্ৰেনেডিয়াৰৰ ১৮ নং বেটেলিয়নে প্ৰথমে ২২ মে'ত ট'ল'লিঙক আক্ৰমণ কৰে যদিও শৃংগটো দখল কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল।
১৮ গ্ৰেনেডিয়াৰে ট'ল'লিং পৰ্বতক পুনৰুদ্ধাৰ কৰিবলৈ চাৰিটা প্ৰচেষ্টা চলাইছিল, কিন্তু তলৰ ঢালসমূহ সুৰক্ষিত কৰাতহে সফল হ'ব পাৰিছিল।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ এনচিচিত 'চি' প্ৰমাণপত্ৰৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰে আৰু নিজৰ এনচিচি ইউনিটত জ্যেষ্ঠ আণ্ডাৰ অফিচাৰৰ পদবী লাভ কৰে।
ইয়াৰ পিছত ১৯৯৪ চনত তেওঁ এনচিচিৰ কেডেট হিচাপে গণৰাজ্য দিৱসৰ পেৰেডত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ নিৰ্বাচিত হয়।
১৯৯৫ চনত কলেজত পঢ়ি থকাৰ সময়তে হংকঙত মুখ্য কাৰ্যালয় থকা এটা জাহাজ কোম্পানীত ব্যৱসায়ী নৌসেনাৰ বাবে নিৰ্বাচিত হয় যদিও শেষত তেওঁ নিজৰ মন সলনি কৰি "কিবা এটা মহান, অসাধাৰণ কিবা এটা, যিয়ে মোৰ দেশলৈ খ্যাতি কঢ়িয়াই আনিব পাৰে" কৰাৰ আকাংক্ষা প্ৰকাশ কৰে।
১৯৯২ চনত কেন্দ্ৰীয় বিদ্যালয়ৰ পৰা দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত তেওঁ চণ্ডীগড়ৰ ডি এ ভি কলেজত বি.এছ.চি চিকিৎসা বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰে।
আন্তঃৰাজ্যিক এনচিচি শিবিৰৰ সময়ত তেওঁ উত্তৰ মণ্ডলৰ পঞ্জাৱ সঞ্চালকালয়ৰ শ্ৰেষ্ঠ এনচিচি এয়াৰ উইং কেডেট হিচাপে বিবেচিত হয়।
চণ্ডীগড়ৰ পৰা প্ৰায় ৩৫ কিলোমিটাৰ দূৰৈৰ পিঞ্জোৰ বিমানবন্দৰ আৰু ফ্লাইং ক্লাবত তেওঁৰ এনচিচি এয়াৰ উইং ইউনিটৰ সৈতে ৪০ দিনীয়া পেৰাট্ৰুপিং প্ৰশিক্ষণৰ বাবে তেওঁ নিৰ্বাচিত হৈছিল।
যোশীয়ে ৫১৪০ পইণ্টত লেফটেনেণ্ট সঞ্জীৱ সিং জামৱালৰ নেতৃত্বত ব্ৰাভো কোম্পানী আৰু লেফটেনেণ্ট বিক্ৰম বাত্ৰাৰ নেতৃত্বত ডেল্টা কোম্পানীক পূব আৰু দক্ষিণ দিশত দুফালৰ পৰা আক্ৰমণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
ব্ৰিফিঙৰ সময়ত জামৱালে "অ'! য়েহ, য়েহ, য়েহ!" আৰু বাত্ৰায়ে "য়েহ দিল মাংগে ম'ৰ!" (আক্ষৰিক অৰ্থ 'এই হৃদয়খনে আৰু বিচাৰে! ' — পেপচিৰ এটা জনপ্ৰিয় বিজ্ঞাপন শ্লোগান) তেওঁৰ কোম্পানীটোৰ বাবে তেওঁৰ সফলতাৰ সংকেত হিচাপে গ্ৰহণ কৰে।
সেইদিনা আবেলি ৬ বজাত পইণ্ট ৪৮৭৫ত শত্ৰুৰ ঘাটিত আৰ্টিলাৰী বোমাবৰ্ষণ আৰম্ভ হয় আৰু গোটেই ৰাতিটো গোলাবৰ্ষণ চলি থাকে।
তেওঁৰ কমাণ্ডিং অফিচাৰে তেওঁক জিৰণি ল'বলৈ নিৰ্দেশ দিছিল যদিও তেওঁৰ বেটেলিয়ন ১৩ জে কে ৰাইফলছে পইণ্ট ৪৮৭৫ত আক্ৰমণ চলাইছিল।
১৯৯৯ চনৰ ১ জুলাইত 'এ' কোম্পানীৰ কমাণ্ডাৰ মেজৰ এছ বিজয় ভাস্কৰে আৰু ১৩ জে কে ৰাইফলছৰ কমাণ্ডিং অফিচাৰ লেফটেনেণ্ট কৰ্ণেল যোশীয়ে এটা ভেণ্টিজ পইণ্ট আৰোহণ কৰাৰ পিছত তেওঁলোকৰ প্ৰাৰম্ভিক অনুসন্ধান চলায় আৰু আক্ৰমণৰ পৰিকল্পনা প্ৰস্তুত কৰে।
ইয়াৰ পিছত ২ জুলাইত ৮ মাউণ্টেন ডিভিজনৰ কমাণ্ডিং জেনেৰেল অফিচাৰ মেজৰ জেনেৰেল মহিন্দৰ পুৰী আৰু ব্ৰিগেডিয়াৰ ৰাজেশ কুমাৰ কক্কাৰ কমাণ্ডাৰ ৭৯ মাউণ্টেন ব্ৰিগেড আৰু লেফটেনেণ্ট কৰ্ণেল আৰু ১৩ জে কে ৰাইফলছৰ কমাণ্ডিং অফিচাৰ যোশীয়ে ৭৯টা মাউণ্টেন ব্ৰিগেডৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ত তেওঁলোকৰ পৰিকল্পনাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ সমবেত হয়।
ঘাটিৰ পৰা পৰিস্থিতি নিৰীক্ষণ কৰি থকা বিক্ৰম বাত্ৰায়ে নিজৰ কমাণ্ডিং অফিচাৰৰ ওচৰলৈ গৈ স্বেচ্ছাই এই অভিযানত যোগদান কৰাৰ অনুমতি বিচাৰিলে।
তেওঁক অসুস্থ দেখি কমাণ্ডিং অফিচাৰে তেওঁক যোৱাটো নিবিচাৰিছিল যদিও বাত্ৰায়ে বাৰম্বাৰ কৰা অনুৰোধত অৱশেষত তেওঁ মান্তি হয়।
সেইদিনা শত্ৰুৱে ফ্লেট টপত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে প্ৰতিহত আক্ৰমণ চলায় আৰু যদিও ভাৰতীয় সৈন্যই ইয়াকো প্ৰতিহত কৰাত সফল হয়।
তেওঁৰ বেটেলিয়নৰ কেইবাজনো সৈন্যই কোনো কোম্পানীক নিৰ্দেশ দিয়াৰ আগতেই স্বেচ্ছাই বাত্ৰাৰ লগত যোগ দিয়ে।
ছ'পোৰত পোষ্টিঙৰ সময়ত উগ্ৰপন্থীৰ সৈতে কেইবাবাৰো তেওঁৰ মুখামুখি সংঘৰ্ষৰ সূত্ৰপাত হৈছিল।
সেই এনকাউণ্টাৰবোৰৰ এটাত বাত্ৰায়ে নিজৰ প্লাটুনৰ সৈতে ঘন অৰণ্যৰ অঞ্চলত এম্বুছ লৈ গৈ থকা অৱস্থাত এজন উগ্ৰপন্থীয়ে হঠাৎ গুলীচালনা কৰে।
এই গুলীচলনাত এটা গুলীয়ে তেওঁৰ কান্ধক চুই যায় আৰু গুলীটোৱে বাত্ৰাৰ পিছফালে থকা তেওঁলোকৰ দলৰ এজন সৈনিকক বিন্ধিছিল।
লগে লগে বিক্ৰমে সৈনিকসকলক উগ্ৰপন্থীসকলক লক্ষ্য কৰি গুলীচালনা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে আৰু ৰাতিপুৱালৈকে সকলো উগ্ৰপন্থী নিহত হয়।
১৮ জুনত তেওঁলোকৰ বেটেলিয়নে ৫১৪০ নং পইণ্টৰ বিশদ অনুসন্ধান চলায় আৰু শত্ৰুৱে সেই স্থানত সাতটা সংগৰ স্থাপন কৰা বুলি প্ৰকাশ পায়।
সিদ্ধান্ত লোৱা হয় যে আক্ৰমণকাৰী সৈন্যই ফেঁহুজালি দিয়াৰ আগতেই শীৰ্ষ শৃংগ দখল কৰিব লাগিব, নহ'লে শত্ৰুৱে তেওঁলোকৰ ওপৰত সৰ্বাধিক ক্ষতিসাধন কৰিব।
১৯ মাহৰ প্ৰশিক্ষণ পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত ১৯৯৭ চনৰ ৬ ডিচেম্বৰত আই এম এৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু ভাৰতীয় সেনাবাহিনীত লেফটেনেণ্ট হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে।
কমিচন দিয়াৰ পিছত তেওঁক ৰেজিমেণ্টৰ প্ৰশিক্ষণৰ বাবে মধ্যপ্ৰদেশৰ জবলপুৰলৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়।
দিল্লীত অনুষ্ঠিত হোৱা যুৱ সংসদীয় প্ৰতিযোগিতাৰ সময়ত ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত তেওঁ নিজৰ বিদ্যালয়ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
১৯৯০ চনত তেওঁ আৰু তেওঁৰ যমজ ভাতৃয়ে অল ইণ্ডিয়া কেভিএছ নেচনেলছত টেবুল টেনিছত নিজৰ বিদ্যালয়ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
তেওঁ কাৰাটেতো গ্ৰীণ বেল্টধাৰী আছিল আৰু মানালীত অনুষ্ঠিত ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ শিবিৰত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ গৈছিল।
পুৱা ৪ বাজি ৩৫ মিনিটত বাত্ৰায়ে নিজৰ কমাণ্ড পোষ্টক ৰেডিঅ'ৰ জৰিয়তে "য়েহ দিল মাংগে ম'ৰ!" বুলি সংকেত দিয়ে।
শিলৰ আঁৰত লুকাই থকা পাকিস্তানী সৈন্যৰ অতি ফলপ্ৰসূ স্নাইপাৰ গুলীৰ ফলতো এই ভাৰতীয় সৈনিকৰ আক্ৰমণ বন্ধ হৈ পৰে।
এই প্ৰশিক্ষণ সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁ জম্মু-কাশ্মীৰৰ বাৰামুল্লা জিলাৰ ছ'পোৰত প্ৰথম পদবী লাভ কৰে।
১৯৯৮ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ মাজভাগত তেওঁক ইয়ং অফিচাৰ পাঠ্যক্ৰমৰ বাবে মধ্যপ্ৰদেশৰ মহৌত থকা ইনফেণ্ট্ৰি স্কুললৈ পঠিওৱা হয়।
দুদিনত ২ আৰু ৩ জুলাই তাৰিখে ১৩ জে এ কে ৰাইফল আৰু ২৮ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাইফলছৰ অস্ত্ৰবাহক বিমানে গোলাবাৰুদ আৰু গধুৰ অস্ত্ৰ নিক্ষেপ কৰে।
৪ জুলাইৰ দিনটোত ‘এ’ আৰু ‘চি’ কোম্পানীৰ কোম্পানী কমাণ্ডাৰ মেজৰ এছ.ভি. ভাস্কৰ আৰু মেজৰ গুৰপ্ৰীত সিঙে তেওঁলোকৰ চূড়ান্ত চোৰাংচোৱাগিৰি চলাইছিল আৰু তেওঁলোকৰ 'অ' গোটসমূহক তেওঁলোকৰ উদ্দেশ্য দেখুৱাইছিল।
যোৱাৰ ঠিক আগতে বাত্ৰাই তেওঁৰ ডেল্টা কোম্পানীৰ ২৫জন লোকৰ সৈতে দুৰ্গা মাতা মন্দিৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল।
বেছৰ পৰা শ্বেৰ শ্বাহ আহি আছে বুলি বেতাঁৰ বাৰ্তা শুনি ওপৰত ভাৰতীয় সৈন্যৰ মাজত এক উল্লাসৰ সৃষ্টি হ’ল।
কমাণ্ডাৰ জনে তেওঁলোকক শ্বেৰ শ্বাহ অহালৈকে নিজৰ ঠাই ৰক্ষা কৰি ৰাখিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে আৰু তাৰ পিছত তেওঁ দায়িত্ব ল’ব বুলি নিৰ্দেশ দিয়ে।
কাৰ্গিল যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁ প্ৰদৰ্শন কৰা অপৰিসীম বীৰত্বৰে সৰ্বোচ্চ বলিদান দিয়াৰ বাবে তেওঁক মৰণোত্তৰভাৱে ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক সন্মান পৰম বীৰ চক্ৰৰে সন্মানিত কৰা হয়।
৮ মাউণ্টেন ডিভিজনৰ ১৯২ মাউণ্টেন ব্ৰিগেডৰ অধীনত কাশ্মীৰত বিদ্ৰোহ বিৰোধী অভিযানৰ কাৰ্যকাল সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত ১৩ জে কে ৰাইফলে উত্তৰ প্ৰদেশৰ শ্বাহজাহানপুৰলৈ যোৱাৰ নিৰ্দেশ লাভ কৰে।
পিছত ৫ জুনত যুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ বাবে ইয়াৰ নিয়োগৰ আদেশ সলনি কৰা হয় আৰু বেটেলিয়নটোৱে ড্ৰাছলৈ যোৱাৰ নিৰ্দেশ লাভ কৰে।
এম বি আৰ এল আৰু ১০৫ মিমি বন্দুককে ধৰি আৰ্টিলাৰী বন্দুকৰ গুলী বন্ধ হোৱাৰ পিছত লগে লগে পাকিস্তানী সৈন্যই নিজৰ বাংকাৰৰ পৰা ওলাই আহি মেচিনগানেৰে আগবাঢ়ি যোৱা ভাৰতীয় সৈন্যৰ ওপৰত প্ৰচণ্ড গুলীচালনা কৰে।
সেই মুহূৰ্ততে জামৱাল আৰু বাত্ৰা দুয়োজনে ৰেডিঅ’ৰ জৰিয়তে ঘাটিটোৰ কমাণ্ডাৰসকলৰ সৈতে যোগাযোগ কৰি কোম্পানীসমূহ নিজৰ লক্ষ্যৰ পৰা ১০০ মিটাৰ দূৰত্বত নোপোৱালৈকে শত্ৰুৰ স্থানত আৰ্টিলাৰী বোমাবৰ্ষণ অব্যাহত ৰাখিবলৈ কয়।
১৯৯৫ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁ চণ্ডীগড়ৰ পাঞ্জাব বিশ্ববিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে আৰু তাৰ পৰা এম এ ইংৰাজী পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্তি কৰে।
তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয়ত সন্ধিয়াৰ ক্লাছত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ৰাতিপুৱা চণ্ডীগড়ৰ এটা ট্ৰেভেলিং এজেন্সীৰ শাখা পৰিচালক হিচাপে অংশকালীন ভাবে কাম কৰিছিল।
১৯৯৬ চনত তেওঁ চিডিএছ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় আৰু তাৰ পিছত এলাহাবাদৰ সেৱা নিৰ্বাচন ব'ৰ্ড ত সাক্ষাৎকাৰৰ বাবে আমন্ত্ৰণ লাভ কৰে আৰু চূড়ান্ত তালিকাত নিৰ্বাচিত হয়।
ইংৰাজী বিষয়ত এম এ ডিগ্ৰীৰ পাঠ্যক্ৰমৰ এবছৰ সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয় এৰি ভাৰতীয় সামৰিক একাডেমীত যোগদান কৰে।
৩ বাজি ৩০ মিনিটত বি কোম্পানীয়ে নিজৰ লক্ষ্য আৰোহণ কৰে আৰু ৩ বাজি ৩৫ মিনিটত জামৱালে নিজৰ কমাণ্ড পোষ্টক ৰেডিঅ'ৰ জৰিয়তে, "অ'! য়েহ, য়েহ, য়েহ!" বুলি সংকেত দিয়ে।
৫ জুলাইৰ নিশা ৯ বজাত পইণ্ট ৪৮৭৫ৰ উত্তৰত থকা পাকিস্তানী স্থানৰ পৰা শত্ৰুৱে কোম্পানী দুটাৰ ওপৰত প্ৰচণ্ড গুলীচালনা কৰে।
পিছদিনা ৰাতিপুৱা ৪ বাজি ৪৫ মিনিটত ‘চি’ কোম্পানীয়ে প্ৰচণ্ড গুলীচালনাত লিপ্ত হোৱাৰ লগতে গোলাবাৰুদ শেষ হোৱাৰ খবৰ দিয়ে।
আৰ্টিলাৰীৰ গুলীৰ আৱৰণত আক্ৰমণকাৰী কোম্পানী দুটাই ২০ জুন তাৰিখে মাজনিশাৰ পিছত পইণ্ট ৫১৪০ বগাবলৈ আৰম্ভ কৰে।
হাম্প কমপ্লেক্সৰ আৰ্টিলাৰীয়ে ইতিমধ্যে ৫১৪০ পইণ্টত প্ৰস্তুতিমূলক বোমাবৰ্ষণ আৰম্ভ কৰিছিল।
পৰিকল্পনা অনুসৰি আৰ্টিলাৰী বন্দুকৰ গুলীচালনা সৈন্যসকল লক্ষ্যৰ পৰা ২০০ মিটাৰ দূৰত থকা অৱস্থাত বন্ধ কৰাৰ নিৰ্দেশ আছিল।
বিক্ৰমে তেওঁৰ স্থানান্তৰৰ বিষয়ে পিতৃ-মাতৃক জনাইছিল আৰু তেওঁলোকক আশ্বস্ত কৰিছিল যে তেওঁলোকে তেওঁৰ বিষয়ে চিন্তা কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই।
ট'ল'লিং দখল কৰাৰ পিছত ১৩ জে কে ৰিফে ড্ৰাছৰ পৰা ট'ল'লিংলৈ যাত্ৰা কৰে আৰু ১২ ঘণ্টাৰ ভিতৰতে গন্তব্যস্থানত উপস্থিত হয়।
তাত উপস্থিত হোৱাৰ লগে লগে ১৩ জে কে ৰিফৰ আলফা কোম্পানীয়ে ১৮টা গ্ৰেনেডিয়াৰৰ পৰা ট'ল'লিং আৰু হাম্প কমপ্লেক্সৰ এটা অংশ দখল কৰে।
৫১৪০ নং পইণ্ট দখল কৰাৰ কিছু সময়ৰ পিছতে ২৬ জুনত ১৩ জে কে ৰিফক ড্ৰাছৰ পৰা ঘুমৰিলৈ জিৰণি ল'বলৈ, পুনৰ সংস্থাপন কৰিবলৈ আৰু পুনৰুদ্ধাৰ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হয়।
এই পাঠ্যক্ৰম দুমাহ ধৰি চলিছিল আৰু ইয়াৰ শেষত তেওঁক সৰ্বোচ্চ গ্ৰেডিং — প্ৰশিক্ষকৰ গ্ৰেড দিয়া হৈছিল।
১৯৯৯ চনত শেষবাৰৰ বাবে তেওঁ হোলী উৎসৱৰ সময়ত সেনাবাহিনীৰ পৰা ছুটী লৈ কিছুদিনৰ বাবে ঘৰলৈ আহিছিল।
যদিও শ্ৰুতিকথা আৰু অন্যান্য লোককথাৰ ধাৰাসমূহ ওপৰা-উপৰি হ'ব পাৰে, শ্ৰুতিকথাক প্ৰায়ে কিংবদন্তি আৰু লোককথাৰ দৰে ধাৰাসমূহৰ পৰা পৃথক বুলি ভবা হয় কাৰণ দুয়োটাৰে কোনোটোৱেই পবিত্ৰ আখ্যান বুলি গণ্য কৰা নহয়।
কিছুমান ধৰণৰ লোককথা, যেনে সাধুকথা, কোনেও সত্য বুলি নাভাবে আৰু এই কাৰণেই ইয়াক শ্ৰুতিকথাৰ পৰা পৃথক বুলি গণ্য কৰিব পাৰি।
মিথৰ মূল চৰিত্ৰসমূহ সাধাৰণতে দেৱতা, অৰ্ধদেৱতা বা অতিপ্ৰাকৃতিক মানুহ, আনহাতে কিংবদন্তিসমূহত সাধাৰণতে মানুহক মূল চৰিত্ৰ হিচাপে দেখা যায়।
তদুপৰি, কাহিনীবোৰ সংস্কৃতিৰ মাজত বিয়পি পৰাৰ লগে লগে বা বিশ্বাসৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে শ্ৰুতিকথাবোৰক লোককথা বুলি গণ্য কৰা হ'ব পাৰে, ইয়াৰ ঐশ্বৰিক চৰিত্ৰবোৰ মানুহ বা অৰ্ধমানৱ যেনে দৈত্য, এলফ আৰু পৰী হিচাপে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, মেটাৰ অৱ ব্ৰিটেইন আৰু মেটাৰ অৱ ফ্ৰান্সৰ উৎপত্তি দূৰৈৰ পৰা ৫ম আৰু ৮মৰ ঐতিহাসিক পৰিঘটনাৰ পৰা হোৱা যেন লাগে।
শ্ৰুতিকথা হৈছে সমাজ এখনত মৌলিক ভূমিকা পালন কৰা আখ্যান, যেনে মূল কাহিনী বা উৎপত্তিৰ শ্ৰুতিকথা আদিৰে গঠিত লোককথাৰ ধাৰা।
যিহেতু বস্তুনিষ্ঠভাৱে সত্য নহোৱা কাহিনী বৰ্ণনা কৰিবলৈ "শ্ৰুতিকথা" জনপ্ৰিয়ভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, গতিকে কোনো আখ্যানক শ্ৰুতিকথা হিচাপে চিনাক্ত কৰাটো অতি বিতৰ্কিত হ'ব পাৰে।
বহু ধৰ্মীয় অনুগামীয়ে নিজৰ নিজৰ ধৰ্মীয় পৰম্পৰাত কোৱা আখ্যানসমূহ প্ৰশ্নবিহীনভাৱে ঐতিহাসিক বুলি বিশ্বাস কৰে, আৰু সেয়েহে আন ধৰ্মৰ পৰম্পৰাগত আখ্যানসমূহক শ্ৰুতিকথা হিচাপে চিনাক্তকৰণৰ বিৰুদ্ধে আপত্তি কৰে।
সেয়েহে কিছুমান পণ্ডিতে ব্যৱহাৰিক কাৰণত সকলো ধৰ্মীয় আখ্যানক "শ্ৰুতিকথা" বুলি অভিহিত কৰিব পাৰে, যেনে কোনো এটা পৰম্পৰাৰ মূল্য হ্ৰাস নকৰাৰ কাৰণ কাৰণ সংস্কৃতিসমূহে ইটোৱে সিটোৰ তুলনাত ইটোৱে সিটোক বেলেগ বেলেগ ধৰণে ব্যাখ্যা কৰে।
আন পণ্ডিতসকলে পবিত্ৰ আখ্যানৰ ওপৰত অপমানজনক অভাৰট'ন স্থাপন কৰাটো এৰাই চলাৰ উদ্দেশ্যে "শ্ৰুতিকথা" শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰা একেবাৰে বিৰত থাকিব পাৰে।
সাংস্কৃতিক শ্ৰুতিকথা সমালোচনাৰ মতে শ্ৰুতিকথাৰ অধ্যয়নে ইয়াক “ভিতৰৰ পৰা” আৰু কেৱল “মিথ হিচাপে” ব্যাখ্যা কৰিব লাগিব আৰু বুজিব লাগিব।
লোছাডাই শ্ৰুতিকথাক এইবুলি সংজ্ঞায়িত কৰিছে যে “এটা বা কেইবাটাও অসাধাৰণ পৰিঘটনাৰ এক কাৰ্য্যকৰী, প্ৰতীকী আৰু বিষয়ভিত্তিক আখ্যান য’ত এটা অতিক্ৰমণীয়, পবিত্ৰ আৰু অতিপ্ৰাকৃতিক উল্লেখ থাকে; যিটোত নীতিগতভাৱে ঐতিহাসিক সাক্ষ্যৰ অভাৱ; আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা ব্যক্তিগত বা সামূহিক, কিন্তু সদায় নিৰপেক্ষ, মহাবিশ্ব বা অন্তকালীনতা বুজোৱা হয়”।
মিথক প্ৰায়ে ধৰ্মনিৰপেক্ষ আৰু ধৰ্মীয় কৰ্তৃপক্ষই সমৰ্থন কৰে আৰু ধৰ্ম বা আধ্যাত্মিকতাৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত।
বহু সমাজে নিজৰ শ্ৰুতিকথা, কিংবদন্তি আৰু ইতিহাসক একেলগে গোট খুৱাই শ্ৰুতিকথা আৰু কিংবদন্তিক তেওঁলোকৰ দূৰৱৰ্তী অতীতৰ সত্য বিৱৰণ বুলি গণ্য কৰে।
বিশেষকৈ সৃষ্টিৰ শ্ৰুতিকথাবোৰ আদিম যুগত সংঘটিত হয় যেতিয়া পৃথিৱীখনে পৰৱৰ্তী ৰূপ লাভ কৰা নাছিল।
আন আন শ্ৰুতিকথাসমূহে সমাজৰ ৰীতি-নীতি, প্ৰতিষ্ঠান আৰু নিষেধাজ্ঞাসমূহ কেনেকৈ প্ৰতিষ্ঠা আৰু পবিত্ৰ কৰা হৈছিল সেই বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰে।