polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
গজল আৰু কাৱালীৰ ভক্ত শমশাদৰ খুৰাকৰ উৎসাহত বাৰ বছৰ বয়সত জেনোফোন মিউজিক কোম্পানীৰ সঙ্গীতজ্ঞ গুলাম হায়দৰৰ অডিচনৰ সন্মুখীন হয়।
এটা সাক্ষাৎকাৰত শমশাদে কৈছিল যে তেওঁ বিখ্যাত কবি তথা শাসক বাহাদুৰ শাহ জফৰৰ গজল মেৰা য়াৰ মুঝে মিলে অগৰটো গায়।
মুগ্ধ হৈ গুলাম হায়দৰে তেওঁক বাৰটা গীতত অংশগ্ৰহণৰ সুবিধা দিয়ে আৰু তেওঁক প্ৰখ্যাত গায়িকা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হোৱাত যথেষ্ট সহায় কৰে।
খুৰাকৰ মধ্যস্থতাত দেউতাক মিঞা হুছেইন বক্সে জীয়েকক গীত গাবলৈ অনুমতি দিয়ে যদিও চৰ্ত ৰাখিলে যে গীত বাণীবন্ধনৰ সময়ত বোৰ্খা পৰিধান কৰিব লাগিব আৰু ফটো তোলা কোনোমতেই নচলিব।
১৯৩৭ চনত অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ পেচাৱৰ আৰু লাহোৰৰ কেন্দ্ৰৰ পৰা তেওঁৰ গীত পৰিবেশন হোৱাৰ পিছত তেওঁ বিপুল জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে।
তেওঁৰ এটা বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ কণ্ঠৰ প্ৰতিভাধৰ শিল্পী আছিল, যিয়ে হিন্দী, বঙালী, মাৰাঠী, গুজৰাটী, তামিল আৰু পঞ্জাবী ভাষাত ছয় হাজাৰৰো অধিক গীত গাইছে আৰু ইয়াৰে ১২৮৭টা হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ গীত।
তেওঁ নৌচাদ, গুলাম হায়দৰ, শচীন দেৱবৰ্মণ, ও.পি. নায়াৰ, চি. ৰামচন্দ্ৰ আদি সঙ্গীত গুৰুৰ সৈতে কাম কৰিছে।
তেতিয়াৰ পৰাই মৃত্যু পৰ্যন্ত তেওঁ জীয়ৰী ঊষা আৰু জোৱায়েক কৰ্ণেল যোগেশ ৰাত্ৰাৰ সৈতে মুম্বাইৰ পোৱাই অঞ্চলৰ হীৰানন্দী গাৰ্ডেনত বাস কৰি আহিছিল।
নৱাব ৰুকন-উদ-দৌলাই চন্দা বিবিৰ প্ৰশিক্ষণত ব্যক্তিগতভাৱে আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰে আৰু তেওঁক ভাল শিক্ষকৰ হাতত গোটাই দিয়ে।
ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগে লগে, চন্দাই এটা সু-সমৃদ্ধ পুঁথিভৰালৰ প্ৰৱেশাধিকাৰ লাভ কৰে আৰু হাইদৰাবাদৰ জীৱন্ত সংস্কৃতিৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে।
ৰহস্যবাদী কবি ছিৰাজ ঔৰংগাবাদীৰ সাহিত্যকৰ্মৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱা মাহ লাকাই নৱাব মিৰ আলমৰ পৰা কবিতা শিকিছিল।
মাহ লাকা বাঈৰ মাতৃভাষা উৰ্দু আছিল যদিও আৰবিক, পাৰ্চীয়ান আৰু ভোজপুৰী ভাষাও তেওঁ সাৱলীলভাৱে ক'ব পাৰিছিল।
তেওঁৰ গুলজাৰ-এ-মাহলাকা শীৰ্ষক কাব্য সংকলনখনত ৩৯ টা গজল সন্নিবিষ্ট আছে আৰু প্ৰত্যেকটো গজলেই ৫ টাকৈ দ্বিপদী কবিতাৰে গঠিত।
১৭৯৯ চনৰ ১৮ অক্টোবৰ তাৰিখে মিৰ আলমৰ বাসগৃহত হোৱা এক নৃত্যানুষ্ঠানৰ সময়ত সংকলনখন স্বাক্ষৰ কৰি কেপ্টেইন মেলকমক উপহাৰ হিচাপে দিয়া হৈছিল।
ছাজাদ ছাহিদৰ মতে, মিৰ্জা হদি ৰুছৱাৰ প্ৰখ্যাত উপন্যাস উমৰাও জান অদা মূলতঃ মাহ লাকা বাঈৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত।
আব্দুল হালিম শ্বৰাৰে তেওঁৰ হুছন কে ডাকু নামৰ উৰ্দু উপন্যাসখনত মাহ লাকা বাঈক এগৰাকী সু-শিক্ষিতা নাৰী হিচাপে উপস্থাপন কৰিছে।
২০১১ চনত " " শীৰ্ষক ছেমিনাৰ এখনত ইম'ৰি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এগৰাকী প্ৰাধ্যাপক স্কট কুগলে প্ৰকাশ কৰে যে মাহ লাকা বাঈ এগৰাকী অভিজাত ৰক্ষিতা হোৱাৰ উপৰিও তেওঁ ঈশ্বৰোপলব্ধিত অনুৰক্ত ব্যক্তি আছিল আৰু তেওঁ ছুফী আৰু ভক্তি উপাদানৰ দ্বাৰা বিশেষভাবে আসক্ত হৈছিল।
সেই সময়ছোৱাৰ অভিজাত শ্ৰেণীৰ গৌৰৱ হিচাপে তেওঁৰ বাবে ৫০০ সৈনিকৰ এটা সৈন্যবাহিনীৰ গোট সংৰক্ষিত কৰি ৰখা হৈছিল।
মাহ লাকা বাঈ উত্তৰ ভাৰতৰ প্ৰসিদ্ধ কবি মিৰ টকি মিৰ, মিৰ্জা মহম্মদ ৰফি ছৌদা আৰু খৌজা মিৰ দৰ্দৰ সমসাময়িক আছিল।
গুলজাৰ-এ-মাহলাকা নামৰ এই কাব্য সংকলনখনৰ বাবেই তেওঁ নিজা কৰ্মৰ দিৱান থকা প্ৰথম গৰাকী মহিলা কবি হিচাপে পৰিগণিত হয়।
মাহ লাকা বাঈ এনেকুৱা এটা সময়ৰ আছিল যেতিয়া ডাখিনী পাৰ্চীকৃত উৰ্দুলৈ ৰূপান্তৰিত হ'বলৈ ধৰিছিল।
তেওঁৰ মাতৃ ৰাজ কুঁৱৰ আছিল ৰাজপুতানাৰ পৰা প্ৰব্ৰজন কৰা এগৰাকী পতিতা আৰু পিতৃ বাহাদুৰ খান আছিল মোগল সম্ৰাট মোহম্মদ শ্বাহৰ ৰাজ দৰবাৰত সেৱা আগবঢ়োৱা এগৰাকী মানচবদাৰ ।
বাহাদুৰ খানে দিল্লীৰ পৰা হাইদৰাবাদলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল য'ত ৰাজ কুঁৱৰৰ সৈতে তেওঁৰ সাক্ষাৎ হয় আৰু দুয়ো বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়।
তেওঁৰ কবিতা পাঠৰ জনপ্ৰিয়তাৰ বাবে তেওঁ সেই অঞ্চলৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা কবি হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল যিয়ে মুশাইৰাত অংশগ্ৰহণ কৰি কবিতা পাঠ কৰিছিল।
কবিতাৰ বাহিৰেও, কেতিয়াবা কেতিয়াবা তেওঁ মোগল সম্ৰাট মোহম্মদ শ্বাহ আৰু বিজাপুৰৰ ছুলতান ইব্ৰাহিম আদিল শ্বাহ দ্বিতীয়ৰ দ্বাৰা ৰচিত গীতসমূহো গাইছিল।
তেওঁৰ ইচ্ছাপত্ৰ অনুসৰি তেওঁৰ ভূমি, সোণ, ৰূপ, হীৰাৰ অলংকাৰ আদি সম্পত্তি সমূহ গৃহহীন তিৰোতাসকলক দি যায়।
হাইদৰাবাদৰ নামপল্লীত স্থিত তেওঁৰ বাসগৃহটোও এখন চৰকাৰী সাহায্যপ্ৰাপ্ত ছোৱালী ডিগ্ৰী মহাবিদ্যালয়লৈ ৰূপান্তৰ কৰা হয়।
এক্তা কাপুৰৰ কাহিনী 'হামাৰে মহাভাৰত কী'ত খান্নাক শান্তনুৰ ভূমিকাত অফাৰ কৰিছিল যদিও তাক তেওঁ প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল।
তেওঁ সংবাদ মাধ্যমত জনাইছিল যে, এক্তাৰ মহাভাৰত এখন ফ্লপ হোৱাৰ ব্যাপক নিশ্চিত, কাৰণ তেওঁ বিআৰ চোপ্ৰাৰ মহাভাৰতত অভিনয় কৰিছিল; এওঁৰ মহাভাৰতত “মডেল” আছে।
তেওঁ অভিনিত জীৱনত বহুতো টেলিভিচন ধাৰাবাহিকত অভিনয় কৰিছিল যেনে- 'বাহাদুৰ শাহ জাফৰ' , 'মহাভাৰত' , 'যুগ' , 'চন্দ্ৰকান্ত' , 'মহাযুদ্ধ', 'বিৰাট', 'শক্তিমান' , 'আৰ্যমান - ব্ৰহ্মাণ্ড কা যোদ্ধা' আদিৰ লগতে তেওঁ বহুতো বাণিজ্যিকভাৱে সফল ছবিটো অভিনয় কৰিছে যেনে- 'সদাগৰ' , 'য়ালগাৰ' , 'সৌগন্ধ, তাহলকা' , 'শক্তিমান' , 'মে খিলাড়ী তু আনাৰী' , 'বাৰষাত' , 'ৰাজা' , 'পুলিচৱালা গুণ্ডা' , 'বীৰ' , 'হিম্মত' , 'মৈদান-ই-জং' , 'জাজ মুজৰিম' , 'হেৰা ফেৰী' আৰু প্লান ।
হেৰা ফেৰি ছবিত পুলিশ পৰিদৰ্শক হিচাপে চিত্ৰিত কৰাৰ দৰে খান্নাই বহু টেলিভিচনত প্ৰযোজনা আৰু চলচ্চিত্ৰৰ কাম কৰিছিল।
মুকেশ খান্না হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় টেলিভিচন আৰু চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা যিয়ে জনপ্ৰিয় দূৰদৰ্শনৰ টেলিভিচন ধাৰাবাহিক শক্তিমানৰ চৰিত্ৰত আৰু বি.আৰ.চোপ্ৰাৰ মহাভাৰতত ভীষ্ম পিতামহৰ চৰিত্ৰৰ বাবে পৰিচিত।
তেওঁ চিলড্ৰেনচ্‌ ফিল্ম চচাইটি ইণ্ডিয়াৰ চেয়াৰমেন আছিল যিয়ে ২০১৮ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত পদত্যাগ কৰে।
মুকেশ খান্নাই ভাৰতৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানত থাকি স্নাতক হৈ চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰৱেশ কৰিছিল।
তেওঁ খ্যাতি অৰ্জন তথা বেচি পৰিচিত হৈছে মূলতঃ বি.আৰ. চোপ্ৰাৰ মহাকাব্য টেলিভিচনৰ ধাৰাবাহিক মহাভাৰতত ভীষ্ম পিতামাহৰ অভিনয় কৰি।
২০০৭ চনত, খান্না সৰকাৰ দ্বাৰা অনুদানপ্ৰাপ্ত এটি শিশু বিকাশ প্ৰকল্পত অংশ অংশগ্ৰহণ কৰিছিল, শক্তিমান, যি অপুষ্টি প্ৰতিৰোধ, শিশু-মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰ হ্ৰাস, ছোৱালী সন্তানৰ এনিমিয়া আৰু স্বাস্থ্য সচেতনতাৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰিছিল।
খান্নাই জয়পুৰ, আগ্ৰা আৰু বিহাৰত অভিনয় বিদ্যালয়ৰ পৰিচালনা কৰে, লগতে তেওঁ তেনে বিদ্যালয় আৰু খোলাৰ কথা কয়।
তেওঁ তিনি মাহৰ অভিনয় কোৰ্চৰ বাবে তেওঁৰ প্ৰাক্তন অভিনয় স্কুল, ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানৰ সৈতে যুটীয়া কৰে।
১৯৯৭ চনৰ পৰা ২০০৫ চন পৰ্যন্ত খান্নাই তেওঁৰ নিজৰ প্ৰডাকচন হাউচ 'ভীষ্ম ইণ্টাৰনেচনেল' প্ৰযোজিত চুপাৰহিৰ’ ধাৰাবাহিক 'শক্তিমান' ধাৰাবাহিকত নায়ক চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
আপেক্ষিক দৰিদ্ৰতা ৰ দ্বাৰা দৰিদ্ৰতাক সামাজিকভাৱে সংজ্ঞায়িত আৰু সামাজিক প্ৰেক্ষাপটৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল বুলি গণ্য কৰা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, মুকলি পথাৰত সৰু তম্বু এটা তৰি থকা আৰু তাতোকৈ ভালকৈ ঘৰ এটাত থকাৰ অৰ্থনৈতিক সামৰ্থ্য নথকা এজন ব্যক্তিক সেই অঞ্চলৰ প্ৰায় সকলোৱে আধুনিক ইটাৰ ঘৰত থাকিলে আপেক্ষিক দৰিদ্ৰতাত কটোৱা বুলি গণ্য কৰা হয়।
কিন্তু সেই অঞ্চলৰ বাকী সকলোৱেও যদি মুকলি পথাৰৰ সৰু তম্বুত থাকে তেন্তে ব্যক্তিজন আপেক্ষিকভাৱে দৰিদ্ৰ নহয় বুলি ধৰা হয়।
দৰিদ্ৰতা হৈছে এজন ব্যক্তিৰ মৌলিক প্ৰয়োজনীয়তাৰ বাবে পৰ্যাপ্ত ভৌতিক সম্পত্তি বা উপাৰ্জন নোহোৱাৰ স্থিতি।
পূৰ্ণ দৰিদ্ৰতা হৈছে খাদ্য, কাপোৰ আৰু আশ্ৰয়ৰ দৰে প্ৰাথমিক ব্যক্তিগত প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় উপায়ৰ সম্পূৰ্ণ অভাৱ।
আনহাতে, আপেক্ষিক দৰিদ্ৰতা হ'ল যেতিয়া এজন ব্যক্তিয়ে আনৰ তুলনাত একে সময় আৰু স্থানত নিম্নতম স্তৰৰ জীৱন ধাৰণৰ মানদণ্ড পূৰণ কৰিব নোৱাৰে।
এনে জীৱন ধাৰণৰ মানদণ্ড পূৰণৰ বাবে ১৯৯০ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে "এদিনত এক ডলাৰ " দৰিদ্ৰ সীমাৰেখা প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল।
যিবোৰ ৰাষ্ট্ৰই আমেৰিকান ডলাৰক মুদ্ৰা হিচাপে ব্যৱহাৰ নকৰে, সেইবোৰৰ বাবে "দিনটোত ডলাৰ"ৰ অৰ্থ হ'ল বিনিময় হাৰৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত স্থানীয় মুদ্ৰাৰ সমতুল্য পৰিমাণতকৈ এদিনৰ উপাৰ্জন কম।
ক্ৰয় ক্ষমতাৰ সমতাৰ দ্বাৰা আমেৰিকাত ডলাৰে কিনিব পৰা একেবোৰ বস্তু কিনিবলৈ কিমান স্থানীয় মুদ্ৰাৰ প্ৰয়োজন সেয়া বিচাৰ কৰা হয়।
বহুতো চৰকাৰ আৰু বেচৰকাৰী সংগঠনে পৰ্যাপ্ত উপাৰ্জন কৰিবলৈ অক্ষম লোকসকলক মৌলিক প্ৰয়োজনীয়তা প্ৰদান কৰি দৰিদ্ৰতা হ্ৰাস কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
দুৰ্নীতি, কৰ পৰিহাৰ, ঋণ আৰু ঋণৰ চৰ্ত, স্বাস্থ্য সেৱা আৰু শৈক্ষিক পেছাদাৰীসকলৰ মগজু নিষ্কাশন আদিৰ ফলত এনে সেৱা প্ৰদান কৰাৰ চৰকাৰৰ প্ৰচেষ্টা বাধাগ্ৰস্ত হ'ব পাৰে।
মৌলিক প্ৰয়োজনীয়তা অধিক সুলভ কৰাৰ বাবে উপাৰ্জন বৃদ্ধি কৰাৰ ৰণনীতিত সাধাৰণতে সমাজ কল্যাণ, অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতা আৰু বিত্তীয় সেৱা প্ৰদান অন্তৰ্ভুক্ত থাকে।
আনহাতে, মধ্য-আয়ৰ দেশসমূহৰ আটাইতকৈ দৰিদ্ৰ নাগৰিকসকলে তেওঁলোকৰ দেশৰ বৰ্ধিত সম্পদৰ পৰ্যাপ্ত অংশ লাভ কৰাত যথেষ্ট পৰিমাণে ব্যৰ্থ হৈছে।
ইউৰোপীয় সংঘ: ইউৰোপীয় সংঘৰ দৰিদ্ৰতাৰ সংজ্ঞা বিশ্বৰ অন্যান্য অঞ্চলৰ সংজ্ঞাতকৈ যথেষ্ট পৃথক।
ফলস্বৰূপে ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ দেশসমূহত দৰিদ্ৰতাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ প্ৰৱৰ্তন কৰা নীতিগত ব্যৱস্থাসমূহ আন ৰাষ্ট্ৰৰ ব্যৱস্থাৰ পৰাও পৃথক।
আপেক্ষিক আয়ৰ দৰিদ্ৰতা ৰেখা ব্যৱহাৰ কৰি প্ৰতিখন সদস্য দেশৰ আয়ৰ বিতৰণৰ সৈতে সম্পৰ্কিতভাৱে দৰিদ্ৰতা জুখিব পাৰি।
ইউৰোপীয় সংঘৰ আয় আৰু জীৱন-যাপনৰ অৱস্থাৰ জৰীপ ) ব্যৱহাৰ কৰি সদস্য দেশৰ পৰিসংখ্যাৰ সমন্বয়, সংগ্ৰহ আৰু প্ৰচাৰৰ দায়িত্বত থকা ইউৰোপীয় ইউনিয়নত আপেক্ষিক আয়ৰ দৰিদ্ৰতাৰ হাৰ সংকলন কৰে।
প্ৰায়ে ‘পৰম দৰিদ্ৰতা’ বা ‘অতি দৰিদ্ৰতা’ৰ সমাৰ্থক নিৰপেক্ষ দৰিদ্ৰতাই এনে এটা নিৰ্দিষ্ট মানদণ্ডক বুজায় যিটো সময়ৰ লগে লগে আৰু দেশৰ মাজত সামঞ্জস্যপূৰ্ণ।
এই নিৰ্ধাৰিত মানদণ্ডই সাধাৰণতে "খাদ্য, বিশুদ্ধ খোৱাপানী, অনাময় ব্যৱস্থা, স্বাস্থ্য, আশ্ৰয়, শিক্ষা আৰু তথ্যকে ধৰি মৌলিক মানৱ প্ৰয়োজনীয়তা সমূহ পূৰণ কৰিব নোৱাৰা এটা অৱস্থা বুজায়।
"দৰিদ্ৰ সীমাৰেখাৰ তলৰ আয় থকা কোনো লোক যাৰ মৌলিক প্ৰয়োজন খিনি পূৰ কৰাৰো সক্ষমতা নাথাকে তাক প্ৰাথমিক দৰিদ্ৰতা বুলিও কোৱা হয়।
ৰাষ্ট্ৰসংঘ: মৌলিকভাৱে দৰিদ্ৰতা হৈছে পছন্দ আৰু সুযোগৰ অভাৱ যাৰ বাবে মানৱ মৰ্যাদা উলংঘা হয়।
এটা পৰিয়ালৰ খোৱা-বোৱা আৰু কাপোৰ পিন্ধাবলৈ পৰ্যাপ্ত নথকা, যাবলৈ স্কুল বা ক্লিনিক নথকা, খাদ্য খেতি কৰিব পৰা মাটি বা জীৱিকাৰ বাবে চাকৰি নথকা, ঋণৰ সুবিধা নথকা আদিয়ে দৰিদ্ৰতা সৃষ্টি কৰে।
ইয়াৰ ভিতৰত কম আয় আৰু মৰ্যাদাৰে জীয়াই থকাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় মৌলিক সামগ্ৰী আৰু সেৱাসমূহ লাভ কৰিব নোৱাৰাটোও অন্তৰ্ভুক্ত।
দৰিদ্ৰতাই স্বাস্থ্য আৰু শিক্ষাৰ নিম্ন মাত্ৰা, বিশুদ্ধ পানী আৰু অনাময় ব্যৱস্থাৰ দুৰ্বল সুবিধা, অপৰ্যাপ্ত শাৰীৰিক সুৰক্ষা, অধিকাৰৰ অভাৱ, আৰু নিজৰ জীৱন উন্নত কৰাৰ বাবে পৰ্যাপ্ত ক্ষমতা আৰু সুযোগৰ অভাৱ আদিকো সামৰি লয়।
এটা নিৰ্দিষ্ট ডলাৰৰ পৰিমাণ ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ চৰম দৰিদ্ৰতাৰ অন্যভাৱেও সংজ্ঞা নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে আয়ৰ ৮০% তকৈ অধিক খাদ্যৰ বাবে ব্যয় কৰাৰ বিপৰীতে নূন্যতম কেলৰি গ্ৰহণৰ ৮০% তকৈ কম লাভ কৰাকো বুলি চৰম দৰিদ্ৰতা মানদণ্ডত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
সাধাৰণতে দৰিদ্ৰতা এনে এটা অৱস্থা য'ত কোনো ব্যক্তি বা সম্প্ৰদায়ৰ এটা নিৰ্দিষ্ট জীৱন ধাৰণৰ বাবে আৰ্থিক সম্পদ আৰু প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰীৰ অভাৱ।
বৈদিক কালৰ শেষৰ ফালে বিদেহ, কুৰু আৰু পাঞ্চালৰ সহ প্ৰাচীন ভাৰতৰ অন্যতম প্ৰধান ৰাজনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ হৈ পৰিছিল।
ব্ৰহ্মা আৰু বৃহদাৰন্যক উপনিষদৰ দৰে অন্তিম বৈদিক সাহিত্যত জনকক এজন মহান দাৰ্শনিক-ৰজা হিচাপে উল্লেখ কৰিছে, যি বৈদিক সংস্কৃতি আৰু দৰ্শনৰ পৃষ্ঠপোষকতাৰ বাবে বিখ্যাত, আৰু যাৰ ৰাজ সভা ঋষিৰ সকলৰ বাবে বৌদ্ধিক কেন্দ্ৰ স্বৰূপ আছিল।
ব্ৰাহ্মণ আৰু উপনিষদ ৰচনাৰ সময় হিচাপে হেমচন্দ্ৰ ৰায়চৌধুৰীয়ে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব অষ্টমৰ পৰা সপ্তম শতিকাৰ সময়ছোৱা বুলি কোৱাৰ বিপৰীতে ৱিটজেলে ৭৫০ৰ পৰা ৫০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব বুলি মত প্ৰকাশ কৰিছে।
বৈদিক যুগৰ শেষৰ ফালে ঐতৰীয়ৰ বৈদিক বিদ্যালয় সম্ভৱতঃ ৰাজনৈতিক পৃষ্ঠপোষকতাৰ বাবে বিদেহ বা অন্যান্য কেন্দ্ৰলৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল।
গ্ৰন্থসমূহত ৰাজবংশৰ ধাৰণা আৰু নমি বা নিমি, জনক আদি দাৰ্শনিক-ৰজাসকলৰ পৰম্পৰাৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে।
তেওঁলোকৰ কাহিনী প্ৰাচীন হিন্দু, বৌদ্ধ আৰু জৈন গ্ৰন্থত পোৱা যায়, এই গ্ৰন্থ সমূহত উল্লেখ কৰা মতে বুদ্ধৰ জন্মৰ আগতে ৰজাসকলৰ দ্বাৰা ত্যাগ বা দান আদি কৰাটো এক সন্মানীয় পৰম্পৰা আছিল, আৰু এই পৰম্পৰা বিদেহৰ বাহিৰে আন অঞ্চল যেনে পাঞ্চাল, কলিংগ, গান্ধাৰ আদি ৰাজ্য সমূহতো ব্যাপকভাৱে জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল।
বিদেহৰ ৰজা নিমি বা নমিক জৈন ধৰ্মৰ ২৪জন তীৰ্থংকৰৰ ভিতৰত ২১ তম হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
বৈদিক যুগৰ শেষৰ ফালে, বিদেহ সম্ভৱতঃ বৃজী কনফেডাৰেচনৰ অংশ হৈ পৰে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত মগধ সাম্ৰাজ্যৰ অংশ হৈ পৰে।
ৰামায়ণত, সীতা হৈছে বিদেহৰ ৰাজকুমাৰী, যিয়ে কোশল আৰু বিদেহ ৰাজ্যৰ মাজত মিত্ৰতা সৃষ্টি কৰি ৰাম আৰু সীতাৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়।
মিথিলা বা বিদেহৰাজ্য পৰৱৰ্তী বৈদিক ভাৰতৰ এক প্ৰাচীন ৰাজ্য আছিল ৰজা জনকৰ অধীনত এই অঞ্চলটোৱে প্ৰসিদ্ধি লাভ কৰিছিল ।
প্ৰাচীন ৰাজ্যৰ অঞ্চলটো ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ উত্তৰ অংশৰ মিথিলা অঞ্চলত অৱস্থিত, যিটো বৰ্তমান ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৱ বিহাৰ আৰু নেপালৰ পূৱ তেৰাই নামেৰে জনাজাত।
তেওঁৰ বিশেষ বিশেষ ছবি কেইখনমান হ’ল- পড়োচন, চৈতালী, ব্লাফ মাষ্টাৰ, আয়ী মিলন কী বেলা, এপ্ৰিল ফুল, শাগিৰ্ড, দিৱানা, ঝুক গয়া আসমান, আদমী ঔৰ ইনচান, বলিদান, জোৱাৰ-ভাটা, ৰেশম কী ডোৰী, চাজিশ, হেৰাফেৰী আৰু নহলে পে দেহলা।
বশিষ্ঠ ধৰ্মসূত্ৰ হৈছে আন এক প্ৰাচীন পাঠ্য আৰু আধুনিক যুগতো বৰ্তি থকা ধৰ্ম-সম্পৰ্কীয় গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।
ইয়াক জীৱনৰ প্ৰকৃতি, মানুহৰ দুখ-কষ্ট, স্বাধীন ইচ্ছা, মানৱৰ সৃষ্টিশীল শক্তি আৰু আধ্যাত্মিক মুক্তিৰ বিষয়ে বশিষ্ঠ আৰু ৰামায়ণ খ্যাত ৰাজকুমাৰ ৰামৰ মাজত এক সংবাদৰ ৰূপত লিখা হৈছে।
যোগ বশিষ্ঠৰ শিক্ষাবোৰ কাহিনী হিচাপে অদ্বৈত বেদান্তত পোৱাৰ দৰে এক দাৰ্শনিক ভেটিৰ সৈতে কাহিনী হিচাপে ৰচনা কৰা হৈছে।
যোগ আৰু ভাৰতীয় ধৰ্মৰ বিশেষজ্ঞ ইণ্ডিক অধ্যয়নৰ অধ্যাপক ক্ৰিষ্টোফাৰ চেপলৰ মতে, যোগ বশিষ্ঠ দৰ্শনৰ সাৰাংশৰ বিষয়ে এনেদৰে ক'ব পাৰি, "মানৱ প্ৰচেষ্টাক আত্ম-উন্নতিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি আৰু দেৱতাসকলে আৰোপ কৰা বাহ্যিক ভাগ্য ৰ দৰে কোনো বস্তু নাই।
বশিষ্ঠৰ ধ্যান-ধাৰণাসমূহ প্ৰভাৱশালী আছিল আৰু আদি শংকৰে তেওঁক হিন্দু দৰ্শনৰ বেদান্ত গুৰুকুলৰ প্ৰথমগৰাকী ঋষি বুলি অভিহিত কৰিছে।
যোগ বশিষ্ঠ, বশিষ্ঠ সংহিতা, অগ্নি পুৰাণৰ কোনো কোনো সংস্কৰণ আৰু বিষ্ণু পুৰাণ ৰচনাৰ কৃতিত্বও তেওঁকেই দিয়া হৈছে।
ইচ্ছাপূৰণ কৰা গাইগৰু কামধেনু আৰু নন্দিনীৰ মালিকীস্বত্বকে আদি কৰি বহুসংখ্যক কাহিনীৰো বিষয়বস্তুৰ ৰূপত বশিষ্ঠক উপস্থাপন কৰা হৈছে।
ঋকবেদৰ সপ্তম মণ্ডলৰ মতে, দেৱতা মিত্ৰ-বৰুণ আৰু অপ্সৰা উৰ্বশীক তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
কাহিনীটোৰ মতে মিত্ৰ আৰু বৰুণে যজ্ঞ কৰি থাকোঁ‌তে সেই ঠাইত তেওঁলোকে উৰ্বশীক দেখে আৰু যৌন উত্তেজিত হৈ পৰে।
১৯৯৫ চনত কিৰাই চলচ্চিত্ৰৰ পৰিচালনা বিষয়ৰ ওপৰত মস্কোৰ জেৰাচিমভ ইনষ্টিটিউতৰ পৰা শিক্ষা লাভ কৰে।
শিক্ষা সাং কৰি কৰটক'ভায়ে ওডেচ্ছাৰ কৃষ্ণ সাগৰৰ বন্দৰত থকা ওডেচ্ছা চলচ্চিত্ৰ ষ্টুডিঅ'ত এটি পৰিচালিকাৰ পদত নিযুক্তি হ'ল, যিটো তেখেতৰ নিজা ঠাই বেচ্চাৰাবিয়াৰ পৰা অতি ওচৰতে।
এওঁ ১৯৬১ চনত প্ৰথম বাৰ বৃত্তিমূলক চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনা কৰিছিল আৰু ষ্টুডিয়টোৰ লগত ১৯৭৮ চনলৈকে কাম কৰিছিল, কিন্ত পাছত বৃত্তিমূলক সংঘৰ্ষৰ পাছত এই ঠাই এৰি লেলিনগ্ৰেডলৈ স্থানান্তৰিত হ'ব লগিয়া হল।
এই দেশৰ সমাজতান্ত্ৰিক বাস্তৱৰ আদৰ্শ মানি নছলা বাবে মুৰাট'ভাৰ চলচ্চিত্ৰ সমূহক বৈশিষ্ট্যগত ভাষাৰ কাৰণে ছ'ভিয়েটৰ কৰ্মকৰ্তাসকলে যথেষ্ট সমালোচনা কৰিছিল।
কিৰা সিঅৰ্হিয়ুইভনা মুৰাট'ভা ছ'ভিয়েট সংঘ আৰু ইউক্ৰেনীয়ানৰ এগৰাকী পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্ত চলচ্চিত্ৰ পৰিচালিকা, চিত্ৰনাট্যকাৰ আৰু অভিনেত্ৰী আছিল।
এই পূৰ্বোত্তৰৰ স্লাভিকিয় নামটোৰ পিতৃৰ ফালৰ নাম হয় জৰ্জিয়ুইভনা আৰু পৰিয়ালৰ নাম হয় কৰটক'ভা/মুৰাট’ভা।
এওঁৰ পিতৃ, য়ুৰি কৰটক'ভে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত ফ্যাচিবাদৰ বিৰোধী গেৰিলা আন্দোনত ৰোমানীয়ান সৈন্যৰ হাতেৰে গেপ্তাৰ হৈছিল আৰু জেৰা কৰাৰ পাছত গুলীবদ্ধ হৈছিল।
কিৰাৰ মাক আছিল এগৰাকী স্ত্ৰীৰোগৰ বিশেষজ্ঞ আৰু পাছত তেওঁ সমাজতান্ত্ৰীক ৰোমানৰ চৰকাৰী কৰ্মজীৱন অবলম্বন কৰিছিল।
দেহপোজীৱিনীৰ পৰিবেশত জন্মগ্ৰহণ কৰা বিনোদিনীয়ে বাঈজী ৰূপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ১২ বছৰ বয়সত ১৮৭৪ চনত কলকাতাৰ নেচনেল থিয়েটাৰত গিৰিশ্চন্দ্ৰ ঘোষৰ নিৰ্দেশনাত প্ৰথম অভিনয় কৰিছিল।
ইউৰোপীয় থিয়েটাৰৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ বঙ্গৰ দৰ্শকৰ মাজত গা কৰি উঠা প্ৰচেনিয়াম শৈলীৰ থিয়েটাৰৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ সৈতে বিনোদিনীৰ সংযোগ ঘটিছিল।
বাৰ বছৰীয়া অভিনয় জীৱনত ৮০টাতকৈ অধিক ভাওত অভিনয় কৰিছে; যাৰ ভিতৰত আছে- প্ৰমিলা, সীতা, দ্ৰৌপদী, ৰাধা, আয়েষা, কৈকেয়ী, মতিবিবি, কপালকুণ্ডলা আদি চৰিত্ৰ।
নেচনেল থিয়েটাৰৰ মালিক আছিল এজন অবঙালী ব্যসায়ী প্ৰতাপচান্দ জহুৰী, যিয়ে থিয়েটাৰকো ব্যৱসায় হিচাপেই চাইছিল।
মালিকৰ সৈতে গিৰিশ্চন্দ্ৰৰ সংঘাত হোৱাত তেওঁ নেচনেল থিয়েটাৰ এৰি আহে আৰু নতুন থিয়েটাৰ কোম্পানী এটা গঠন কৰাৰ মনস্থিৰ কৰে।
কিন্তু বিনোদিনীৰ ত্যাগ স্বীকাৰৰ মাজেৰে যি থিয়েটাৰ স্থাপন হ’ল- তাৰ নাম কিন্তু ৰখা হ’ল ষ্টাৰ থিয়েটাৰ।
তেওঁৰ আত্মজীৱনী ‘আমাৰ কথা’ৰ ভিত্তিত প্ৰথম বাৰৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয় ৰেপাৰেটৰী কোম্পানীয়ে ১৯৯৫ চনত নটী বিনোদিনী শীৰ্ষক নাট মঞ্চস্থ কৰে, য’ত মূল ভূমিকাত আছিল সীমা বিশ্বাস।
নৃত্য-গীতত পাৰদৰ্শী বিনোদিনীয়ে খুব কম সময়ত অভিনয়তো পাৰদৰ্শী হৈ উঠে আৰু প্ৰথম শ্ৰেণীৰ অভিনেত্ৰী ৰূপে খ্যাত হয়।
১৯১৩ চনত প্ৰকাশ পোৱা তেওঁৰ আত্মজীৱনী ‘আমাৰ কথা’ত উল্লেখ কৰা মতে ১২ বছৰ বয়সতে তেওঁ অভিনয় আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ২৩ বছৰ বয়সত অভিনয় জীৱনৰ সামৰণি মাৰিছিল।
দিনেন গুপ্তৰ বঙালী চলচ্চিত্ৰ ‘নটী বিনোদিনী’ত দেৱশ্ৰী ৰয়ে বিনোদিনীৰ চৰিত্ৰটোত অভিনয় কৰিছিল।
আজিৰ নেটৱৰ্ক স্থাপত্য জটিল আৰু সদায় সলনি হৈ থকা ভাবুকিৰ পৰিৱেশৰ সন্মুখীন হয় আৰু আক্ৰমণকাৰীসকলে সদায় দুৰ্বলতা বিচাৰিবলৈ আৰু শোষণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি থাকে।
এই দুৰ্বলতাবোৰ ডিভাইচ, ডাটা, এপ্লিকেচন, ব্যৱহাৰকাৰী আৰু অৱস্থানসহ বিস্তৃত সংখ্যক এলেকাত থাকিব পাৰে।
এই কাৰণত, আজি বহুতো নেটৱৰ্ক সুৰক্ষা ব্যৱস্থাপনা সঁজুলি আৰু এপ্লিকেচন ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে যিয়ে ব্যক্তিগত ভাবুকি আৰু শোষণ আৰু নিয়ন্ত্ৰক অ-অনুপালনৰ সমাধান কৰে।
যেতিয়া মাত্ৰ কেই মিনিটমানডাউনটাইমে এটা সংগঠনৰ তলৰ শাৰী আৰু খ্যাতিৰ ব্যাপক ব্যাঘাত আৰু ব্যাপক ক্ষতি কৰিব পাৰে, এই সুৰক্ষা ব্যৱস্থাবোৰ স্থাপন কৰাটো অত্যাৱশ্যকীয়।
নেটৱৰ্ক সুৰক্ষা হৈছে এক বিস্তৃত শব্দ যিয়ে বহুতো প্ৰযুক্তি, ডিভাইচ আৰু প্ৰক্ৰিয়া অন্তৰ্নিহিত কৰে।
ইয়াৰ সৰল শব্দত, ই হৈছে ছফ্টৱেৰ আৰু হাৰ্ডৱেৰ প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি কম্পিউটাৰ নেটৱৰ্ক আৰু ডাটাৰ অখণ্ডতা, গোপনীয়তা আৰু অভিগম্যতা সুৰক্ষিত কৰাৰ বাবে ডিজাইন কৰা নিয়ম আৰু কনফিগাৰেচনৰ এটা ছেট।
আকাৰ, উদ্যোগ বা আন্তঃগাঁথনি নিৰ্বিশেষে প্ৰতিটো সংগঠনে আজি বন্যঅৱস্থাত চাইবাৰ ভাবুকিৰ চিৰবৃদ্ধি হোৱা দৃশ্যপটৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰিবলৈ এক ডিগ্ৰী নেটৱৰ্ক সুৰক্ষা সমাধানৰ প্ৰয়োজন হয়।
নেটৱৰ্ক সুৰক্ষা স্তৰৰ মডেলৰ যিকোনো স্তৰত আক্ৰমণ হ'ব পাৰে, সেয়েহে প্ৰতিটো এলেকা সম্বোধন কৰিবলৈ আপোনাৰ নেটৱৰ্ক সুৰক্ষা হাৰ্ডৱেৰ, ছফ্টৱেৰ আৰু নীতি ডিজাইন কৰিব লাগিব।
ইয়াত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ নেটৱৰ্ক সুৰক্ষা আৰু প্ৰতিটো নিয়ন্ত্ৰণে কেনেদৰে কাম কৰে তাৰ এক চমু বিৱৰণ দিয়া হৈছে।
সহজ অৰ্থত জনপ্ৰব্ৰজন হৈছে এজন বা তাতোধিক ব্যক্তিয়ে যেতিয়া স্থায়ীৰূপে নাইবা দীৰ্ঘদিনৰ বাবে এখন ঠাইৰ পৰা আন এখন ঠাইলৈ বাসস্থান সলনি কৰে।
জনপ্ৰব্ৰজন আৰম্ভ হোৱা এলেকাক জনপ্ৰব্ৰজনৰ উৎস আৰু যি স্থানলৈ জনপ্ৰব্ৰজন হয় সেই এলেকাক জনপ্ৰব্ৰজনৰ লক্ষ্যস্থল বোলে।
জনপ্ৰব্ৰজন কেতিয়াবা দেশৰ ভিতৰতে এঠাইৰ পৰা আন এঠাইলৈ আৰু কেতিয়াবা এখন দেশৰ পৰা আন এখন দেশলৈ সংঘটিত হয়।
দেশৰ ভিতৰত হোৱা জনপ্ৰব্ৰজনক অভ্যন্তৰীণ প্ৰব্ৰজন আৰু কোনো দেশৰ পৰা আন এখন দেশলৈ হোৱা জনপ্ৰব্ৰজনক বাহ্যিক প্ৰব্ৰজন বুলি কোৱা হয়।
যিবোৰ কাৰকে এটা অঞ্চললৈ মানুহক অন্য এটা অঞ্চলৰ পৰা জনপ্ৰব্ৰজন কৰিবলৈ উৎসাহ যোগাই বা আকৰ্ষণ কৰে সেইবোৰ কাৰকক আকৰ্ষণী কাৰক বোলে।
যেনে: নিয়োগ সুবিধা, নিৰাপত্তা, উন্নত চিকিৎসা ব্যৱস্থা, শিক্ষা ব্যৱস্থা, সুলভ আৰু সহজ যাতায়তৰ সুবিধা, ভাল বজাৰ ব্যৱস্থা, স্বাস্থ্যকৰ পৰিৱেশ আদি।
উৎসস্থলত জনপ্ৰব্ৰজনকাৰীক বহিঃপ্ৰব্ৰজক আৰু একেজন ব্যক্তিক লক্ষস্থলীত অন্তঃপ্ৰব্ৰজক বোলা হয়।
তাইৰ প্ৰথম গানবোৰৰ ভিতৰত এটা আছিল 'ফেন বাবা চাহেব দি', যিটো ভাৰতীয় সংবিধানৰ স্থপতি আম্বেদকাৰৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি আছিল।
মাহীয়ে বাবাচাহেব আম্বেদকাৰক তাইৰ অনুপ্ৰেৰণা বুলি কয় আৰু প্ৰায়ে সামাজিক উৎপীড়নৰ বিষয়ে গান লিখিছিল যিবোৰ মানুহে জাতিৰ কাৰণে সন্মুখীন হৈছিল।
তাইৰ গানবোৰে কাকো অসন্তুষ্ট নকৰে বুলি নিশ্চিত কৰিবলৈ, তাইৰ গানবোৰৰ কথাবোৰ তাইৰ মাক-দেউতাক, সংগীত পৰিচালক অমৰজিৎ সিং আৰু ভিডিঅ' পৰিচালক ৰমন ৰজতক লৈ গঠিত এটা দলে বিশ্লেষণ কৰে।
গিন্নী মাহীৰ জন্ম পঞ্জাৱৰ জলন্ধৰৰ আবাদপুৰাত ৰাকেশ চন্দৰ মাহীআৰু পৰমজিৎ কৌৰ মাহীৰ ঘৰত হৈছিল।
তাইৰ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁলোকৰ সকলো সন্তানৰ অন্তিম নাম টো ভাৰতীলৈ সলনি কৰি তেওঁলোকক মনত পেলাই দিছিল যে তেওঁলোক ভাৰতীয়, সৰ্বোপৰি।
গিন্নীয়ে লতা মংগেশকাৰ আৰু শ্ৰেয়া ঘোষালক তেওঁৰ গীতৰ আদৰ্শ জ্ঞান কৰে আৰু বি আৰ আম্বেদকাৰৰ বাৰ্তাবোৰ তেওঁৰ গীতত প্ৰকাশ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
তেওঁ ২০১৬ চনত দিল্লীত বুৰ্খা দত্তৰ সৈতে এন.ডি টিভিত তেওঁৰ প্ৰথম সাক্ষাৎকাৰ অনুষ্ঠিত কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত, ২০১৮ চনত তেওঁ নতুন দিল্লীত আজতক টিভি চেনেলৰ দ্বাৰা আয়োজিত 'সাহিত্য' লাইভ কথোপকথন অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
গিন্নী মাহী হৈছে ভাৰতৰ পঞ্জাৱৰ জলন্ধৰৰ বাসিন্দা এগৰাকী ভাৰতীয় পাঞ্জাৱী লোক, ৰেপ আৰু হিপ-হপ গায়িকা।
তেওঁ তেওঁৰ ফেন বাবা চাহিব দি আৰু ডেঞ্জাৰ চামাৰ গানৰ দ্বাৰা বিখ্যাত হৈছিল যিটো সামাজিক মাধ্যমত ভাইৰেল হৈছিল।
তেওঁ জাৰ্মানীৰ গ্লোবেল মিডিয়া ফ'ৰামত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল, য'ত তেওঁক সমতা আৰু স্বাধীনতাত যুৱ কণ্ঠ স্বৰ বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল।
মাহীৰ বয়স মাত্ৰ আঠ বছৰ আছিল যেতিয়া পৰিয়ালটোৱে তাইৰ সংগীত প্ৰতিভাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিছিল আৰু তাইক জলন্ধৰৰ কালা জগত নাৰায়ণ বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ অমৰ অডিঅ'ৰ অমৰজিৎ সিঙৰ সমৰ্থনত ধৰ্মীয় গীত গাবলৈ আৰম্ভ কৰে, যিয়ে তেওঁৰ দুয়োটা ভক্তিমূলক এলবাম প্ৰযোজনা কৰিছিল॥ মাত্ৰ ১২ বছৰ বয়সতে তেওঁ প্ৰথম লাইভ শ্ব' কৰিছিল।
ভাৰতত, তেওঁ উদয়পুৰ বিশ্ব সংগীত মহোৎসৱ, মুম্বাইত মহিলা ভাষীসকলৰ এক মণ্ডলী 'উই দ্য ৱমেন' লগতে বিশ্বব্যাপী কে ধৰি জনপ্ৰিয় অনুষ্ঠানৰ বাবে প্ৰদৰ্শন কৰিছে।
তেওঁ প্ৰথমে পাঞ্জাৱী জনগোষ্ঠীৰ মাজত কিছু স্বীকৃতি লাভ কৰিবলৈ ভক্তিমূলক গান গাবলৈ বাছি লৈছিল, এতিয়া গোৱা ৰাজনৈতিক আৰু জাতিবিৰোধী বিষয়বস্তুলৈ স্থানান্তৰিত হোৱাৰ আগতে।
ইয়াৰে এটা গল্প সামাজিক উদ্যোগী অৰুণাচলম মুৰুগানান্থমৰ ওপৰত আধাৰিত আছিল আৰু পিছত এই কাহিনীৰ ভিত্তিত ‘পেড-মেন’ শীৰ্ষক এখন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়।
ঋতুস্ৰাৱ বিষয়ক প্ৰচলিত অন্ধবিশ্বাসমূহ ‘পেড-মেনে’ সুন্দৰকৈ সমাজৰ চকুত দাঙি ধৰিছিল আৰু এইসমূহৰ বিৰুদ্ধে সজাগতা সৃষ্টি কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল।
চলচ্চিত্ৰখনে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল আৰু ইয়াক খান্নাৰ প্ৰযোজনা গৃহ ‘মিচেচ ফানিব’নচ্‌ মুভিজ’ৰ অধীনত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল; যিটো ২০১৬ চনত স্থাপন কৰা হৈছিল।
তেওঁৰ ককাক চুন্নীভাই কাপাডিয়া এজন গুজৰাটী ব্যৱসায়ী আছিল আৰু তেওঁৰ দেউতাক ৰাজেশ খান্নাই পঞ্জাৱৰ অমৃতসৰৰ ৰেল ঠিকাদাৰৰ এটা পঞ্জাৱী ক্ষত্ৰী পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
মাকৰ ফালৰপৰা টুইংকল এগৰাকী অভিনেত্ৰী আৰু পোছাক ডিজাইনাৰ চিম্পল কাপাডিয়াৰ ভতিজী যাক তেওঁ খুব ভালপায়।
টুইংকল খান্না এগৰাকী ভাৰতীয় লেখক, বাতৰি কাকতৰ স্তম্ভলেখক, ইণ্টেৰিঅ'ৰ ডিজাইনাৰ, চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক আৰু হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এগৰাকী অভিনেত্ৰী।
প্ৰকাশৰ পিছতে কিতাপখনে সৰ্বাধিক বিক্ৰীৰ অভিলেখ কৰেআৰু খান্না সেই বছৰৰ সৰ্বাধিক কিতাপ বিক্ৰী হোৱা মহিলা লেখকৰ তালিকাভুক্ত হয়।
‘নাইলচেন বুকস্কেন ইণ্ডিয়া’ৰ মতে, টুইংকল খান্নাৰ আটাইতকৈ শেহতীয়া কিতাপ আৰু প্ৰথমখন উপন্যাস পায়জামাচ আৰ ফৰগিভিং য়ে তেওঁক ২০১৮ চনত ভাৰতত সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা মহিলা লেখক ৰূপে পৰিচিতি প্ৰদান কৰিছে।
প্ৰথমে, স্থানীয়ভাৱে গজা উদ্ভিদবোৰৰ খেতি কৰা হৈছিল, কিন্তু সময় সৈতে বাণিজ্যৰ প্ৰসাৰৰ ফলত আন ঠাইৰ পৰা অনা বিদেশী শস্যয়ো কৃষিত স্থান পালে।
আজিকালি, জলবায়ুৰ হিচাপে বেছিভাগ শাক-পাচলি সমগ্ৰ বিশ্বতে খেতি কৰা হয়; আৰু কম উপযুক্ত জলবায়ুৰ অঞ্চলত সুৰক্ষিত পৰিৱেশত খেতি কৰা হয়।
কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ বিশ্বব্যাপী বাণিজ্যৰ ফলত গ্ৰাহকসকলকে দূৰৱৰ্তী দেশবোৰত খেতি কৰা শাক-পাচলি ক্ৰয় কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
শাক-পাচলিৰ উৎপাদনৰ মাত্ৰাত বিবিধতা দেখা যায়: এফালে জীৱিকা কৃষকসকলে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ খাদ্যৰ প্ৰয়োজনীয়তা যোগান ধৰিব পৰাকৈ খেতি কৰে, আনফালে বৃহৎ কৃষি ব্যৱসায় প্ৰতিষ্ঠানবোৰে কেইবা একৰো ভূমিত কেৱল এবিধ শস্যৰ খেতি কৰে।
জীৱিকা কৃষি আজিও আফ্ৰিকা, এছিয়া, দক্ষিণ আমেৰিকা আৰু আন ঠাইত অব্যাহত আছে, য'ত বহুতো গ্ৰাম্য কৃষকে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ বাবে পৰ্যাপ্ত খাদ্য উৎপাদন কৰিবলৈ নিজৰ ভূমিত খেতি কৰে আৰু বাছি থকা যিকোনো অতিৰিক্ত সামগ্ৰী আন সামগ্ৰীৰ বিনিময়ত আদান-প্ৰদান কৰে।
শাক-পাচলিবোৰে আহাৰৰ আঁহ যোগান ধৰে আৰু ই হৈছে অত্যাৱশ্যকীয় ভিটামিন, খনিজ পদাৰ্থৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎস, তাৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হৈছে এণ্টিঅক্সিডেণ্ট ভিটামিন এ, চি আৰু ই।
পুষ্টিবিদসকলে লোকসকলক যথেষ্ট পৰিমাণে ফল আৰু পাচলি খাবলৈ উদগনি দিয়ে, প্ৰতিদিনে পাঁচ বা ততোধিক অংশ শাক-পাচলি খাবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।
যেতিয়া আহাৰত শাক-পাচলি অন্তৰ্ভুক্ত থাকে তেতিয়া কৰ্কট ৰোগ, ষ্ট্ৰ'ক, ৰক্ত সংবহনতন্ত্ৰৰ ৰোগ আৰু অন্যান্য দীৰ্ঘম্যাদী ৰোগ হ্ৰাস হোৱা দেখা যায়।
গৱেষণাই দেখুৱাইছে যে, প্ৰতিদিনে তিনি অংশতকৈ কম পৰিমাণৰ ফল আৰু শাক-পাচলি খোৱা ব্যক্তিৰ তুলনাত যিসকলে পাঁচ অংশ বা তাতোধিক খায় তেওঁলোকৰ কৰোনেৰী হৃদৰোগ বা ষ্ট্ৰ'ক হোৱাৰ আশংকা প্ৰায় ২০ শতাংশ কম।
জংঘলত অবাঞ্ছিত প্ৰজাতিৰ উদ্ভিদবোৰ আঁতৰাই উপযোগী উদ্ভিদৰ প্ৰজাতিবোৰ চিনাক্ত কৰি বাঢ়িব দিয়াৰ প্ৰক্ৰিয়াকে প্ৰথম কৃষিৰ উদাহৰণ বুলি ধাৰণা কৰা হয়।
ইয়াৰ পাছত ডাঙৰ ফল আৰু তেজী বিকাশৰ দৰে আকাংক্ষিত বৈশিষ্ট্যৰ সৈতে প্ৰকাৰ বাছনিৰ জৰিয়তে উদ্ভিদৰ প্ৰজনন কৰা হয়।
মধ্যপ্ৰাচ্যৰ উৰ্বৰ ভূমিত ঘেঁহু আৰু বাৰ্লিৰ দৰে তৃণজাতীয় উদ্ভিদক ঘৰুৱাকৰণ কৰাৰ প্ৰথম প্ৰমাণ পোৱা যায় যদিও এয়া অনুমান কৰা হয় যে সম্ভৱতঃ বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১০,০০০-ৰ পৰা ৭,০০০-লৈ শস্য খেতি আৰম্ভ হয়।
উদ্ভিদৰ ফুল, ফল, কাণ্ড, পাত, শিপা আৰু বীজকে ধৰি সকলো খোৱা পদাৰ্থ বুজাবলৈ সামূহিকভাৱে শাক-পাচলি শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
তেনে সংজ্ঞাত উদ্ভিদৰ পৰা আহৰণ কৰা কিছু ফল, ফুল, বাদাম আৰু শস্য অন্তৰ্ভুক্ত নহ'বও পাৰে, কিন্তু ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম হ'ব পাৰে কিছু সুস্বাদু ফল, যেনে বিলাহী আৰু কাৰ্গেট, ফুল যেনে ব্ৰক'লি, আৰু মাহজাতীয় শস্যৰ বীজ।
তিচৰী কছম ১৯৬৬ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত, বাসু ভট্টাচাৰ্য পৰিচালিত আৰু গীতিকাৰ শৈলেন্দ্ৰ প্ৰযোজিত এখন হিন্দী ভাষাৰ ড্ৰামা চলচ্চিত্ৰ।
হীৰামনেও হীৰাবাইক গধুৰ মনেৰে বিদায় জনায় আৰু প্ৰতিজ্ঞা কৰে যে আৰু কেতিয়াও তাৰ গাড়ীৰে কোম্পানীৰ বাই নকঢ়িয়ায়।
প্ৰায় ত্ৰিশঘণ্টীয়া এই যাত্ৰাটোত হীৰামনে পৰীৰ লেখীয়া চেহেৰাৰ, এটা সংবেদী মনৰ গৰাকী হীৰাবাইৰ প্ৰেমত পৰে।
মেলা চলি থকা দিনকেইটাত হীৰাবায়ে হীৰামনক তাতেই থাকিবলৈ অনুৰোধ জনায় আৰু প্ৰতি নিশা নৌটংকী চাবলৈ বিনামূলীয়া পাছ দিয়ে।
ইয়াত পৰিবেশ্য কলাৰ সৈতে, বিশেষকৈ ভ্ৰাম্যমাণ লোকনাট্য দলৰ সৈতে জড়িত মহিলাক কৰা শোষণৰ বিষয়টোক উত্থাপন কৰা হৈছে।
বক্সঅফিছত বিফল হৈছিল যদিও ছবিখনে ১৪তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰৰ স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰিছিল।
পৰিস্থিতিৰ পাকচক্ৰত পৰি সি তিনিটা প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল, প্ৰথমটো সি তাৰ গৰুগাড়ীত চোৰাং বজাৰৰ সামগ্ৰী নকঢ়িয়ায়, দ্বিতীয়টো বাঁহ নকঢ়িয়ায় আৰু তৃতীয়টো সি কেতিয়াও নৌটংকীৰ বাইক তাৰ গাড়ীত উঠিব নিদিয়ে।
সমালোচকসকলে ভাবে যে জাগতে ৰহোৰ পিছত ৰাজ কাপুৰে তিচৰী কচমত তেওঁৰ কৰ্মজীৱনৰ আটাইতকৈ সংবেদনশীল প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
তিচৰী কচমক সমালোচকসকলে ভালকৈ গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু এইখনে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা পাবলৈও সক্ষম হৈছিল যদিও বক্সঅফিচত বেয়াকৈ মাৰ খাইছিল।
১৯৫২ গ্ৰীষ্মকালীন হেলচিঙ্কী অলিম্পিকৰ মাৰাথন বাউটৰ পাছত, তেওঁক ছ'ভিয়েট সংঘৰ ৰছিদ মাম্মাদবেয়ভৰ সৈতে যুঁজিবলৈ কোৱা হৈছিল।
নিয়ম অনুসৰি বাউটৰ মাজত কমেও ৩০ মিনিটৰ জিৰণি দিয়াৰ প্ৰয়োজন আছিল যদিও কিন্তু তাত কোনো ভাৰতীয় বিষয়া উপস্থিত নথকাৰ বাবে এই বিষয়টো উত্থাপন কৰা নহ'ল।
ভাগৰুৱা যাদৱে প্ৰদৰ্শন কৰাত ব্যৰ্থ হয় আৰু ফলত মাম্মাদবেয়ভে সহজে ফাইনেলত উপনীত হোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰে।
কানাডা, মেক্সিকো আৰু জাৰ্মানীৰ মল্লযোদ্ধাসকলক পৰাস্ত কৰি ১৯৫২ চনৰ ২৩ জুলাইত ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে আৰু ইয়াৰ দ্বাৰাই যাদৱে স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথম ব্যক্তিগত ক্ৰীড়াত পদক বিজয়ী হৈ পৰে।
যাদৱৰ সহকৰ্মী কৃষ্ণৰাও মাংগেভ আন এজন মল্লযোদ্ধাও একেটা অলিম্পিকত আন এটা শ্ৰেণীত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল কিন্তু মাত্ৰ এটা পইণ্টৰ ব্যৱধানত ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিব অক্ষম হয়।
যাদৱৰ ডাঙৰ প্ৰতিযোগিতাৰ প্ৰথম অনুভৱ আছিল ১৯৪৮ চনৰ লণ্ডন অলিম্পিক; তেওঁৰ এই যাত্ৰাটোৰ পুঁজি যোগান ধৰিছিল কোলহাপুৰৰ মহাৰাজৰ দ্বাৰা।
লণ্ডনত থকা সময়ছোৱাত তেওঁক আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰাক্তন লাইটৱেইট বিশ্ব চেম্পিয়ন ৰিছ গাৰ্ডেনাৰে প্ৰশিক্ষণ দিছিল।