polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
আন্তঃলিংগ আৰু ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ লোকৰ বৰ্ণনা কৰাৰ সময়ত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি, বিশেষকৈ যিসকল অবাইনেৰী।
আইডিল-৮, ৬০ নং শাৰীত থিয়ক্ৰিটাছে জিউছৰ নাৰীৰ প্ৰতি থকা কামনাক বৰ্ণনা কৰিবলৈ গাইনাইকোফিলিয়াছ ক এটা সুৰীয়া বিশেষণ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছে।
ছিগমাণ্ড ফ্ৰয়েডে তেওঁৰ এটা কেছ ষ্টাডিত ড'ৰাক বৰ্ণনা কৰিবলৈ গাইনেকোফিলিক শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
এণ্ড্ৰফিলিক কেতিয়াবা কিছুমান প্ৰটিন আৰু এণ্ড্ৰজেন ৰিচেপ্টৰৰ বৰ্ণনাৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
পানামাৰ যুৱতীসকলক, বিশেষকৈ যিসকল অবিবাহিত, তেওঁলোকক কাৰ্নাভাল কুইনৰ ভূমিকা দিয়াকে ধৰি "অতি উচ্চ প্ৰতীকী মৰ্যাদা" থকা ব্যক্তি হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
মহিলা কিশোৰীসকলৰ এই ধৰণৰ শ্ৰদ্ধাৰ এটা বিশেষ উদাহৰণ হ'ল: কুনা ভাৰতীয়সকলে ইননা চুইডৰ উদযাপন, যি কিশোৰীসকলৰ বয়স বৃদ্ধিৰ তিনিদিনীয়া উদযাপন।
পানামাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় নেত্ৰী হিচাপে এগৰাকী মহিলা ৰাষ্ট্ৰপতি আছিল, মিৰেয়া মস্কোছ'ৰ ব্যক্তিত্বত, যি পানামাৰ প্ৰথম মহিলা ৰাষ্ট্ৰপতি আছিল।
পানামাৰ মহিলাসকল পৰম্পৰা অনুসৰি হিস্পানিক আৰু তেওঁলোকক পুৰুষৰ সমান বুলি গণ্য কৰা হয়, তেওঁলোকক "শ্ৰদ্ধা আৰু সন্মান"ৰে চোৱা হয়।
সাহিত্য দেশী আৰু বিদেশী এখন অসমীয়া গ্ৰন্থ৷ গ্ৰন্থখনৰ লেখক ড প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা ৷ গ্ৰন্থখন প্ৰথম সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছিল ২১ ডিচেম্বৰ ১৯৮৮ চনত৷ দ্বিতীয় সংস্কৰণ প্ৰকাশ পায় ২৮ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৯৬ চনত আৰু তৃতীয় তথা বনলতা সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছিল ২০০১ চনত৷ গ্ৰন্থখনত অসমীয়া সাহিত্য আৰু ভাৰতীয় সাহিত্যৰ লগতে পাশ্চাত্যৰ কিছু কিছু নিৰ্বাচিত সাহিত্যকৰ্মৰ বিষয়ে আলোচনা আগবঢ়াইছে৷ গ্ৰন্থখনৰ শিৰোনাম সম্পৰ্কত প্ৰথম সংস্কৰণৰ পাতনিত গ্ৰন্থকাৰে এনেদৰে উল্লেখ কৰিছে----
“পুথিখনৰ নামটোৱে হয়তো পাঠকৰ মনত খোকোজা লগাব পাৰে যে,সাহিত্যৰনো আক’ দেশী-বিদেশী থাকেনে? আচলতে সাহিত্য যিহেতু কলা; গতিকে ভূগোলৰ সীমাৰে বন্ধা তাৰ কোনো নিৰ্দ্দিষ্ট দেশ নাই৷ চকুৰ পানীৰ যিদৰে দেশভেদে কোনো পৃথকতা নাই; সাহিত্যৰো সেইদৰে দেশ বিদেশ বুলি পৃথক পৰিচয় নাই৷ ভাষাটো মাথোন পৃথক৷ পাৰ্থক্য সিমানেই৷ অৱশ্যে সামান্য পাৰ্থক্য নোহোৱাও নহয়৷ ভৌগোলিক অৱস্থিতি, ৰাজনৈতিক, সামাজিক, অৰ্থনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক, ভিন্নতা অনুসৰি দেশভেদে সাহিত্যৰ গুণধৰ্ম অৱশ্যে পৃথক হয়৷ আমাৰ পাঠক সমাজক তুলনামূলক সোৱাদ এটা দিয়াৰ দায়িত্ব এটা পালন কৰাৰ কথা ভাবিছিলোঁ৷ বহু ভাষাৰ বহু কিতাপ বাছি লৈছিলোঁ৷ কিন্তু প্ৰকাশকে গম পাই পাণ্ডুলিপিটো খৰখেদাকৈ বিচাৰিলে৷ গতিকে এইবাৰলৈ বহু কিতাপ এৰিলোঁ৷ পিছৰ সংস্কৰণত যোগ দিয়াৰ আশা পুহি থলো৷”
কল্পনাই ১৯৪০ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিত যোগদান কৰে।
তেওঁ বঙালী ভাষাত “চট্টগ্ৰাম অস্ত্ৰাগাৰ আক্ৰমণকাৰীদেৰ স্মৃতিকথা” নামেৰে এখন আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থ লিখে; যিখন ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছিল অৰুণ বসু আৰু নিখিল চক্ৰৱৰ্তীয়ে।
তেওঁৰ স্বামী কমৰেড কমিউনিষ্ট নেতা পি.চি. যোশীয়ে পাতনি লিখা এই ইংৰাজী গ্ৰন্থখন ১৯৪৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহত প্ৰকাশ পাইছিল।
১৯৪৬ চনত কল্পনাই চট্টগ্ৰামৰ পৰা ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে বংগ বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল যদিও জয়ী হ’ব পৰা নাছিল।
১৯৩১ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত সূৰ্য সেনে তেওঁক প্ৰীতিলতা ওৱাদ্দেদাৰ সৈতে চট্টগ্ৰামৰ ইউৰোপীয় ক্লাবত আক্ৰমণৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰে।
কল্পনা দত্তৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ বংগ প্ৰদেশৰ চট্টগ্ৰাম জিলাৰ এখন গাঁও শ্ৰীপুৰৰ বৈদ্য পৰিয়ালত জন্ম হৈছিল।
১৯২৯ চনত চট্টগ্ৰামত মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত কলিকতালৈ গৈ বেথুন কলেজত বিজ্ঞান শাখাত নামভৰ্তি কৰে।
অতি সোনকালেই তেওঁ ছাত্ৰী সংঘত যোগদান কৰে; যিটো অৰ্ধবিপ্লৱী সংগঠন বীণা দাস আৰু প্ৰীতিলতা ওৱাদ্দেদাৰো সক্ৰিয় সদস্য আছিল।
কল্পনা দত্ত ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ আৰু ১৯৩০ চনত চিটাগং অস্ত্ৰাগাৰ আক্ৰমণত জড়িত সূৰ্য সেন নেতৃত্বাধীন সশস্ত্ৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ এগৰাকী কৰ্মী আছিল।
পিছলৈ তেওঁ ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিত যোগদান কৰে আৰু ১৯৪৩ চনত ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সাধাৰণ সম্পাদক পুৰণ চন্দ যোশীৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
চট্টগ্ৰাম অস্ত্ৰভাণ্ডাৰ অভিযান গোচৰৰ দ্বিতীয় পৰ্যায়ৰ বিচাৰত কল্পনাক যাৱজ্জীৱন কাৰাদণ্ডেৰে দণ্ডিত কৰা হয়।
আন্তৰ্জাতিক ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ দৃশ্যমানতা দিৱস হৈছে ৩১ মাৰ্চত সংঘটিত হোৱা বাৰ্ষিক অনুষ্ঠান যিটো ৰূপান্তৰিত লিংগৰ লোক সকলক উদযাপন কৰা আৰু বিশ্বজুৰি ট্ৰান্সজেণ্ডাৰসকলে সন্মুখীন হোৱা বৈষম্যৰ বিষয়ে সজাগতা সৃষ্টিৰ বাবে উৎসৰ্গিত কৰা হয়, লগতে সমাজলৈ তেওঁলোকৰ অৱদানৰ এয়া এক উদযাপন।
ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ কৰ্মী মিচিগানৰ ৰেচেল ক্ৰেণ্ডলে ২০০৯ চনত ট্ৰান্সজেণ্ডাৰসকলৰ এলজিবিটিকিউ+ স্বীকৃতিৰ অভাৱৰ প্ৰতিক্ৰিয়া হিচাপে এই দিৱস প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, একমাত্ৰ সুপৰিচিত ট্ৰান্সজেণ্ডাৰকেন্দ্ৰিক দিনটো আছিল ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ দিৱসৰ স্মৰণ, যিয়ে ট্ৰান্সজেণ্ডাৰৰ হত্যাকাণ্ডৰ বাবে শোক প্ৰকাশ কৰিছিল, কিন্তু ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ সম্প্ৰদায়ৰ জীৱিত সদস্যসকলক স্বীকাৰ আৰু উদযাপন কৰা নাছিল।
জো বাইডেনে ২০২১ চনৰ ৩১ মাৰ্চক আনুষ্ঠানিকভাৱে ট্ৰেন্সজেণ্ডাৰ ডে অৱ ভিজিবিলিটি হিচাপে ঘোষণা কৰি আংশিকভাৱে ঘোষণা কৰে যে, "মই সকলো আমেৰিকানক সকলো ট্ৰেন্সজেণ্ডাৰৰ বাবে সম্পূৰ্ণ সমতাৰ যুঁজত যোগদান কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছো।
" বাইডেন আছিল প্ৰথমজন আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি যিয়ে এই অনুষ্ঠানক স্বীকৃতি দি আনুষ্ঠানিক ৰাষ্ট্ৰপতি ঘোষণা জাৰি কৰিছিল।
প্ৰতিযোগী আৰু ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ মহিলা এমি শ্বনাইডাৰে হোয়াইট হাউছলৈ গৈ ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ অধিকাৰক সমৰ্থন কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে একাধিক ব্যৱস্থা ঘোষণা কৰিছিল।
২০১৫ চনত পশ্চিম ভাৰ্জিনিয়াৰ মাৰ্শ্বেল হাইস্কুলৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ দৃশ্যমানতা দিৱসৰ বাবে বুলেটিন বৰ্ড সজাই খ্ৰীষ্টান বিশ্বাসৰ বিৰুদ্ধে যোৱাৰ অভিযোগ উত্থাপন হৈছিল।
২০২২ চনত বন্ধৰ দিনত ভাৰতৰ কেৰালাত স্থানীয় গা ধোৱা ঘাটত হোৱা অভিযোগৰ অসৎ আচৰণৰ প্ৰতিক্ৰিয়া স্বৰূপে ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ কৰ্মীসকলে প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে।
২০১৫ চনত বহু ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ ব্যক্তিয়ে ফেচবুক, টুইটাৰ, টাম্বলাৰ, ইনষ্টাগ্ৰামকে ধৰি ৱেবছাইটত অনলাইন ছ’চিয়েল মিডিয়া অভিযানত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে সজাগতা বৃদ্ধি আৰু দৃশ্যমানতা বৃদ্ধিৰ বাবে চেলফি, ব্যক্তিগত কাহিনী আৰু ট্ৰেন্সজেণ্ডাৰ বিষয় আৰু অন্যান্য সম্পৰ্কীয় বিষয়বস্তুৰ পৰিসংখ্যা পোষ্ট কৰিছিল।
শেষৰ দৃশ্যটোত যেতিয়া চাৰু আৰু তাইৰ স্বামীয়ে ওচৰ চাপি দুয়ো দুয়োৰ হাত খামুচি ধৰিবলৈ ওলাইছে, তেতিয়াই দৃশ্যটো ফ্ৰিজ হৈ যায়।
ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ নস্তনীড় শীৰ্ষক উপন্যাসৰ আধাৰত নিৰ্মিত ছবিখনত অভিনয় কৰিছে সৌমিত্ৰ চেটাৰ্জী, মাধৱী মুখাৰ্জী আৰু শৈলেন মুখাৰ্জীয়ে।
এই সময়ছোৱাত বাংলা চিনেমা ইতিহাসৰ কিছুমান স্মৰণীয় ছবি যেনে "পথেৰ পাঁচালী", "অপু সংসাৰ", "জলসঘৰ", "নায়ক" আদিৰ নিৰ্মাণ হৈছিল।
এই ছবিসমূহে কেৱল ব্যৱসায়িকভাৱে সফল হোৱাই নহয় সমালোচকৰ প্ৰশংসাও লাভ কৰিছিল আৰু ভাৰতীয় আৰু বিশ্ব চিনেমাত বাংলা চিনেমাক এক উল্লেখযোগ্য শক্তি হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰাত সহায় কৰিছিল।
দ্বিতীয় পৰ্যায়টো আছিল শব্দ যুগ, যিটো ১৯৩১ চনত প্ৰথম বাংলা শব্দ ছবি "জামাই ষষ্ঠী" মুক্তিৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল।
এই সময়ছোৱাত কেইবাজনো প্ৰতিভাৱান চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু অভিনেতাৰ উত্থান ঘটিছিল যিসকলে বাংলা চিনেমাৰ আইকন হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
বাংলা চিনেমাৰ ইতিহাস ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল যেতিয়া ১৯১৯ চনত প্ৰথম বাংলা নীৰৱ ছবি "বিলৱামংগল" মুক্তি পাইছিল।
এই ছবিখনে ব্যৱসায়িকভাৱে সফলতা লাভ কৰিছিল, আৰু ইয়াৰ পিছৰ বছৰবোৰত আৰু বহু বাংলা ছবি নিৰ্মাণৰ পথ প্ৰশস্ত কৰিছিল।
শেহতীয়া বছৰবোৰত বাংলা চিনেমাৰ পুনৰুজ্জীৱন ঘটিছে, কেইবাজনো যুৱক-যুৱতী আৰু প্ৰতিভাৱান চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাই চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ প্ৰতি এক সতেজ দৃষ্টিভংগী আনিছে।
"অটোগ্ৰাফ", "চোখৰ বালি", "বেলা চেশ্বে" আদি ছবিয়ে সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিছে আৰু দৰ্শকে ভাল সমাদৰ লাভ কৰিছে।
বাংলা ছবি, যাক টলিউড ছবি বুলিও কোৱা হয়, বাংলা ভাষাত নিৰ্মিত আৰু মূলতঃ ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ ৰাজ্য আৰু চুবুৰীয়া দেশ বাংলাদেশত নিৰ্মিত ছবি।
বাংলা ছবিৰ এক চহকী ইতিহাস আছে আৰু সমগ্ৰ বিশ্বৰ বাংলাভাষী জনসাধাৰণৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয় গঢ় দিয়াত ই উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছে।
এই সময়ছোৱাত বাঙালী চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলে মূলতঃ পৌৰাণিক চলচ্চিত্ৰ, সামাজিক নাটক, সাহিত্যিক ৰচনাৰ অভিযোজন আদি নিৰ্মাণ কৰিছিল।
ফুলেৰ বিদ্যালয়ত দলিত শিশুসকলক শিক্ষিত কৰা আৰম্ভ কৰা তেওঁ আধুনিক ভাৰতৰ প্ৰথম মুছলমান শিক্ষয়িত্ৰী আছিল।
জ্যোতিবা আৰু সাৱিত্ৰীবাই ফুলে ফাতিমা শ্বেখৰ সৈতে দলিত সমাজত শিক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল।
আমেৰিকান মিছনেৰী চিন্থিয়া ফাৰাৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠানত যোগদান কৰাৰ পিছত তেওঁ সাৱিত্ৰীবাই ফুলেক লগ পাইছিল।
১৮৩১ চনৰ ৯ জানুৱাৰী তাৰিখে কোম্পানী ৰাজৰ অন্তৰ্ভুক্ত বোম্বে প্ৰেছিডেন্সীৰ পুণেত ফাতিমা শ্বেখৰ জন্ম হৈছিল।
মহাত্মা ফুলে আৰু সাবিত্ৰীবাই ফুলে শ্বেখৰ ঘৰত বাস কৰাৰ সময়ত এই বিদ্যালয়খন আৰম্ভ কৰাৰ পিছত তেওঁলোকৰ ঘৰ এৰিব লগা হৈছিল।
কিন্তু বোধিসত্ত্বই নিজে নৈখনৰ ওপৰত শৰীৰ ৰাখি এখন দলঙৰ সৃষ্টি কৰে আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা গোটেই কপিকুলকেই নিৰাপদ স্থানলৈ পলায়ন কৰিবলৈ সহায় কৰে।
এই জাতক কথাৰ ভাৰহুতত থকা চিত্ৰণত বুদ্ধই পূৰ্বজন্মত বান্দৰ ৰজা হিচাপে আত্মবলিদান দি নিজৰ শৰীৰটোক এখন দলং হিচাপে আগবঢ়াইছে যাতে তেওঁৰ সতীৰ্থ বান্দৰবোৰে তেওঁলোকক আক্ৰমণ কৰা মানৱ ৰজাৰ পৰা পলায়ন কৰিব পাৰে।
তাৰ ঠিক তলত তেওঁৰ কাৰ্যৰদ্বাৰা আপ্লুত মানুহবোৰে তেওঁক পৰিলে ধৰিবলৈ এখন বস্ত্ৰ আগবঢ়াই লৈছে।
এই আক্ৰমণৰ সময়ত তেওঁ নিজৰ শত্ৰুক ধ্বংস কৰাৰ এটা ভাল সুযোগ বুলি ভাবি বোধিসত্ত্বৰ পিঠিত জঁপিয়াই তেওঁৰ বুকুত মাৰাত্মক আঘাত কৰিলে।
ৰজাই বোধিসত্ত্বৰ সৎকৰ্ম দেখি নিজৰ কৃতকৰ্মৰ বাবে অনুতাপ কৰে আৰু মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁক অতি যত্নৰে চোৱা-চিতা কৰে।
পশ্চিম বিলাসপুৰী: কহলূৰী ভাষাৰ আতাইকেইটা উপভাষাৰ ভিতৰত আতাইতকৈ অধিক পাঞ্জাবী শব্দৰ ব্যৱহাৰ এই উপভাষাতেই হয়
কেন্দ্ৰীয় বিলাসপুৰী: ঐতিহাসিক বিলাসপুৰ চহৰ আৰু চুবুৰীয়া অঞ্চলত কথিত এই উপভাষাৰ পাঞ্জাবীৰ সৈতে সাদৃশ্য আছে
বিলাসপুৰী বা কহলূৰী উত্তৰ ভাৰতৰ হিমাচল প্ৰদেশৰ বিলাসপুৰ জিলাত ঘাইকৈ কথিত এটি পশ্চিমীয়া পাহাড়ী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা।
বিলাসপুৰী ভাষাবৈজ্ঞানিকভাৱে পশ্চিমীয়া পাহাড়ী গোটৰহে ভাষা যদিও ভাৰতৰ জনগণনাত ইয়াক পাঞ্জাবী ভাষাৰ উপ-ভাষা গণ্য কৰা হয়।
হোশ্বিয়াৰপুৰ জিলাৰ পাহাড়ীয়া অঞ্চলতো এই ভাষাৰ এটি উপ-ভাষা কোৱা হয়, যাক অনেকে পাহাড়ীও আখ্যা দিয়ে ।
যি পদৰ লগত কোনো বিভক্তি যোগ নহয়, অৰ্থাৎ যিবোৰ শব্দ সদাই একে ৰূপত থাকে, বেলেগ বেলেগ ৰূপলৈ পৰিবৰ্তন নহয়, সেই বিলাকক অব্যয় শব্দ বোলে।
আৰু, ও, ঐ, তেন্তে, যথা, তথা, সৈতে, দৰে, নাইবা, না, নি, নে, যদি, কিন্তু, ইতি, নিমিত্তে, এতেকে,হায়, উঃ, আঃ, ইঃ, অ, ইত্যাদি অব্যয় পদৰ কিছুমান উদাহৰণ।
সেই কেইটা হ'ল - প্ৰ, পৰা, অপ, সং, নি, অৱ, অনু, নি, দুৰ্‌, বি, অধি, সু, উৎ, পৰি, প্ৰতি, অভি, অপি, অতি, উপ, আ।
পৃথকবোধক অব্যয় যিবিলাক অব্যয় শব্দই দুটা বা সৰহ পদ বা বাক্যৰ অৰ্থ পৃথক কৰি দেখুৱায়, সিহঁতক পৃথকবোধক অব্যয় বোলে।
যিবিলাক অব্যয় শব্দই সংজ্ঞা বা সৰ্ব্বনাম শব্দৰ পাছত থাকি সিহঁতৰ অৰ্থ ভিন কৰে, সিহঁতক আনুষঙ্গিক অব্যয় বোলে।
ডিপ ভেইন থ্ৰম্ব’ছিছ হৈছে শৰীৰৰ গভীৰ শিৰাত, সাধাৰণতে ভৰিত তেজ জমা হোৱা, যাক থ্ৰম্বি বুলি জনা যায়।
ডিভিটি হৈছে এক সম্ভাৱ্য গুৰুতৰ অৱস্থা যাৰ জটিলতা ৰোধ কৰিবলৈ তৎকালীন নিদান আৰু চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজন হয়।
নিশ্চলতা: দীৰ্ঘদিন ধৰি নিশ্চল হৈ থকাৰ সময়ত, যেনে দীঘলীয়া উৰণৰ সময়ত বা অস্ত্ৰোপচাৰৰ পিছত বিচনাত জিৰণি লোৱাৰ সময়ত ডিভিটিৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পাব পাৰে।
কেন্সাৰ: কিছুমান কেন্সাৰ প্ৰকাৰ আৰু ইয়াৰ চিকিৎসাৰ দ্বাৰা ডিভিটিৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পাব পাৰে।
গৰ্ভাৱস্থা: গৰ্ভাৱস্থাৰ ফলত তেজৰ সোঁতত পৰিৱৰ্তন ঘটিব পাৰে যাৰ ফলত তেজৰ গোট গঠন হোৱাৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পায়।
চিকিৎসা নকৰিলে ডিভিটিৰ ফলত গুৰুতৰ জটিলতা আহিব পাৰে, আটাইতকৈ চিন্তনীয় জটিলতা হ’ল পালমোনাৰী এম্ব’লিজম ।
পি ইত ক্লটৰ এটা টুকুৰা ভাঙি তেজৰ মাজেৰে গৈ পালমোনাৰী ধমনীত সোমাই যায়, যাৰ ফলত জীৱনলৈ ভাবুকি কঢ়িয়াই অনা বন্ধ হৈ পৰে।
হাওঁফাওঁৰ সিৰা: এই সিৰাবোৰ ব্যতিক্ৰম, কিয়নো ই হাওঁফাওঁৰ পৰা হৃদযন্ত্ৰলৈ অক্সিজেনযুক্ত তেজ কঢ়িয়াই লৈ যায়।
ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম হ'ল ক্লোম সিৰা বা হাওঁফাওঁৰ সিৰা যিয়ে অক্সিজেনযুক্ত তেজ বা অক্সিজেনেটেদ তেজ কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে।
সাধাৰণতে শৰীৰৰ বিভিন্ন অংশৰ ৰক্ত কেশিকাৰ পৰা সিৰাৰ উৎপত্তি হয় আৰু এনে অসংখ্য নলীকাক সামূহিকভাৱে সিৰা বুলি কোৱা হয়।
তন্ত্ৰীয় সিৰা: এইবোৰে শৰীৰৰ কলাৰ পৰা অক্সিজেনবিহীন তেজ সংগ্ৰহ কৰি পুনৰ হৃদযন্ত্ৰৰ সোঁ অলিন্দলৈ পৰিবহণ কৰে।
হাওঁফাওঁৰ সিৰা:এইবোৰ অনন্য কাৰণ ই হাওঁফাওঁৰ পৰা অক্সিজেনযুক্ত তেজ হৃদযন্ত্ৰৰ বাওঁ অলিন্দলৈ লৈ যায়।
চিকিৎসাত সাধাৰণতে এন্টিকোএগুলেণ্ট ঔষধ ব্যৱহাৰ কৰা হয় যাতে তেজ তেজ বৃদ্ধি নহয় আৰু নতুন তেজ গঠন হোৱাৰ সম্ভাৱনা কম হয়।
বিশেষকৈ তলৰ অংশত ভালভ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ, য’ত হৃদযন্ত্ৰলৈ ঘূৰি আহিবলৈ মাধ্যাকৰ্ষণৰ বিপৰীতে তেজ বৈ যাব লাগে।
প্ৰবাহ থকা ধমনীবোৰৰ দৰে নহয়, সিৰাৰ তেজৰ প্ৰবাহ অধিক স্থিৰ আৰু পেশীৰ সংকোচন আৰু উশাহ-নিশাহৰ দৰে কাৰকৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।
পেশীবোৰ সংকোচিত হ’লে ওচৰৰ সিৰাবোৰ চেপি ধৰে, যাৰ ফলত তেজ হৃদযন্ত্ৰৰ ফালে ঠেলি দিয়াত সহায় কৰে।
ধমনীবোৰৰ দৰে সিৰাবোৰৰ তিনিটা প্ৰাথমিক স্তৰ থাকে: টিউনিকা ইনটিমা, টিউনিকা মিডিয়া আৰু টিউনিকা এডভেন্টিচিয়া।
সিৰা হ’ল শৰীৰৰ বিভিন্ন অংশৰ পৰা তেজ কঢ়িয়াই নিয়া আৰু হৃদযন্ত্ৰত প্ৰৱেশ কৰা ৰক্তবাহিকা।
কমলাকান্ত দাসৰ জন্ম হৈছিল, ১৯০৪ চনত বেছেৰীয়াৰ বগাই চুকত৷ দেউতাকৰ নাম আছিল নন্দিৰাম সুত আৰু মাকৰ নাম বন্দুলি দাস৷ তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো ১৯১০ চনত তেজপুৰৰ ওচৰৰ জহামাৰীলৈ উঠি যায় আৰু তাতে বসতি কৰিবলৈ লয়৷ জহামাৰীতে প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰু মজলীয়া শিক্ষা শেষ কৰি তেওঁ তেজপুৰ উচ্চ ইংৰাজী বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯২৩ চনত এণ্ট্ৰেন্স পৰীক্ষা দি কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰথম বিভাগত উত্তীৰ্ণ হয়৷ তেওঁৰ প্ৰতিভা দেখি বৃটিছ চৰকাৰে তেওঁক চৰকাৰী চাকৰি যাচিছিল যদিও তেওঁ সেয়া প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল৷
স্বাধীনতা সংগ্ৰামী কমলাকান্ত দাসে তেজপুৰ লোকেল বোৰ্ডৰ দুবাৰো সদস্য নিৰ্বাচিত হৈছিল৷ কিন্তু ৰাজনৈতিক পাকচক্ৰত পৰি তেওঁ মিছামাৰী বিধান সভা সমষ্টিৰ পৰা আশা কৰাতো অসম বিধান সভালৈ কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে টিকট লাভ নকৰিলে৷ তেওঁক পঞ্চায়ত বিভাগৰ এটা সাধাৰণ চাকৰিত মকৰল কৰাত নিজ কৰ্মক্ষেত্ৰৰ পৰা দূৰৈলৈ গৈছিল৷
কমলাকান্ত দাস ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ এগাৰকী সংগ্ৰামী আছিল৷ তেওঁ এগৰাকী সমাজ সেৱক, ৰাজনৈতিক সংগঠক আৰু মহাত্মা গান্ধীৰ অনুগামী লোক আছিল৷ ১৯২৮ চনতে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ দলত যোগ দি তেওঁ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাবে জড়িত হৈ পৰিছিল আৰু ইয়াৰ বাবে তেওঁ কাৰাবৰণ কৰিবলগীয়া হৈছিল৷
কিছুমান পণ্ডিতে প্ৰকাশৰ অনুষ্ঠান সংলগ্ন কৰাৰ ভিত্তিত যুক্তি আগবঢ়ায় যে কেইবাটাও আয়াত (কোনোৱে কয় ১৬–২০ আয়াত, কোনোৱে কয় মাত্ৰ ১৮–২০, কোনোৱে কয় মাত্ৰ ১৬) মদিয়ান পৰ্যায়ৰ, কিন্তু যুক্তিবোৰ নহয় বহুলভাৱে গ্ৰহণ কৰা হৈছে।
উদাহৰণস্বৰূপে, মাহমুদ আল-আলুছিৰ মতামত যে এই আয়াত আৰু পূৰ্বৰ আয়াতসমূহৰ মাজত ঘনিষ্ঠ সংযোগৰ অৰ্থ হ’ল যে এইবোৰ একে সময়ৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে।
বিশ্বাস কৰা হয় যে অৱতীৰ্ণৰ সময় আৰু প্ৰসংগভিত্তিক পটভূমিৰ সন্দৰ্ভত ক'বলৈ গ'লে ই আগৰ "মক্কান ছূৰা", অৰ্থাৎ ই পিছলৈ মদিনাত অৱতীৰ্ণ হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে মক্কাত অৱতীৰ্ণ হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
অধ্যায়টোৰ প্ৰথমাৰ্ধত ইছলামৰ কিছুমান ধৰ্মতত্ত্বৰ ধাৰণা, য'ত ওহী, আল্লাহ, মানুহৰ সৃষ্টি, পুনৰুত্থান আৰু বিচাৰৰ দিন আদি সামৰি লোৱা হৈছে।
দ্বিতীয়াৰ্ধত আল্লাহৰ আগত "সজ্জিত" হোৱা আৰু আল্লাহৰ ৰাশিৰ পৰা "আঁতৰি যোৱা"সকলৰ মাজৰ বৈপৰীত্যৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে।
তাৰ পিছত অধ্যায়টোত ইজ্ৰাইলৰ সন্তানসকলক মুছাৰ যোগেদি আল্লাহৰ নিৰ্দেশনা অনুসৰণ কৰা লোকসকলৰ আদৰ্শ হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে।
আল-ছুয়ুতিয়ে ৰাতি আল্লাহক ছিজদাহ কৰিবলৈ " বিছনাৰ পৰা আঁতৰি থকা" লোকসকলৰ উল্লেখ কৰাৰ পিছত এই অধ্যায়টোৰ নাম “বিছনাৰ ছূৰা,” ৰাখিছে।
অধ্যায়টোৰ আন নামসমূহৰ ভিতৰত আল-কুৰতুবীৰ বাছনি কৰা হৈছে: ১ আৰু ২ আয়াতৰ পৰা প্ৰথম শব্দৰ পিছত আলিফ লাম মিম তানজিল ।
ইবনে কাথিৰৰ তফছিৰত বৰ্ণিত এটা হাদিছত কোৱা হৈছে যে মুহাম্মাদে প্ৰতি শুক্ৰবাৰে ৰাতিপুৱাৰ নামাজ ৰ বাবে আল-ইনছানৰ সৈতে একেলগে আছ-ছাজদা প্ৰায়ে পাঠ কৰিছিল।
আল-আলুছি আদিয়ে আন এটা প্ৰতিবেদন নিশ্চিত কৰিছিল য'ত কোৱা হৈছে যে মুহাম্মাদে শুই উঠাৰ আগতে প্ৰায়ে অধ্যায়টো আবৃত্তি কৰিছিল।
তেওঁৰ পূৰ্বৰ জন্মত শংখচুড় আছিল সুদামা, কৃষ্ণৰ এজন পৰিচাৰক, বিষ্ণুৰ প্ৰকাশ অৰ্থাৎ তেওঁৰ শৰীৰৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা।
শংখচুড়ৰ বিবাহৰ পিছত তেওঁৰ নেতৃত্বত দানৱসকলে তেওঁলোকৰ স্বাভাৱিক শত্ৰু দেৱসকলৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ চলাইছিল, য’ত শংখচুড়ৰ গুণৰ যোগ্যতাৰ বাবে তেওঁলোকে জয়লাভ কৰিছিল।
মনোবলহীন আৰু পৰাজিত হৈ দেৱতাসকলে ভগৱান বিষ্ণুৰ ওচৰলৈ গৈ ক’লে যে শংখচুড়ক ভগৱান শিৱৰ দ্বাৰাহে বধ হ'ব বুলি নিয়তিয়ে কৈছে।
দেৱসকলৰ অনুৰোধত ভগৱান শিৱই তেওঁৰ পৰিচাৰক আৰু দেৱসকলৰ সৈতে শংখচুড়ৰ নেতৃত্বত দানৱসকলৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ চলায়।
এটা অশৰীৰী কণ্ঠই তেনেতে ভগৱান শিৱক ক’লে যে ভগৱান ব্ৰহ্মাৰ বৰদানত শংখচুড় তেতিয়ালৈকেহে যুদ্ধত অজেয় হৈ আছে যেতিয়ালৈকে তেওঁ নিজৰ কৱচ পৰিধান কৰে আৰু তেওঁৰ পত্নীৰ সতীত্ব লংঘন কৰা নহয়।
গতিকে ভগৱান বিষ্ণুৱে এজন বুঢ়া ব্ৰাহ্মণৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি শংখচুড়ৰ পৰা তেওঁৰ দানৰ কৱচ বিচাৰে।
বিপৰীতে যেতিয়া তেওঁ ভগৱান শিৱৰ লগত যুদ্ধত ব্যস্ত আছিল, তেতিয়া শংখচুড়ৰ কৱচ পৰিধান কৰি ভগৱান বিষ্ণুৱে শংখচুড়ৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি তুলসীৰ সৈতে সহবাস কৰে।
যেতিয়া তেওঁ জনিবপাৰিলে যে ভগৱান বিষ্ণুৱেহে তেওঁৰ সতীত্ব ভংগ কৰিছে, তেতিয়া তুলসীয়ে তেওঁক যিদৰে তেওঁ নিজৰ ভক্ত শংখচুড়ৰ মৃত্যুত সহায় কৰি শিলৰ দৰে আৱেগহীন হৈ আছিল তেনেদৰে এক শিল হ’বলৈ অভিশাপ দিলে।
ভগৱান বিষ্ণুৱে এয়া তুলসীয়ে বিষ্ণুক স্বামী হিচাপে লাভ কৰিবলৈ পূৰ্বতে কৰা তপস্যাৰ ফল বুলি কৈ সান্ত্বনা দিয়ে, আৰু তেওঁ তুলসীৰ শৰীৰ ত্যাগ কৰিলে পুনৰ তেওঁৰ পত্নী হ’ব বুলিও জনালে।
তুলসীয়ে ত্যাগ কৰা শৰীৰটো গণ্ডকী নদীলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল আৰু তেওঁৰ চুলিৰ পৰা তুলসীৰ জোপোহা এটি ওলাই আহে।
ভগৱান বিষ্ণুৱে তুলসীৰ দ্বাৰা অভিশপ্ত হৈ শলেগ্ৰাম নামেৰে জনাজাত এটা বৃহৎ শিলৰ পৰ্বতৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিলে।
বজ্ৰকীটে খোদিত কৰা শিলবোৰ সেই পৰ্বতৰ পৃষ্ঠৰ পৰা তললৈ নামি গণ্ডকী নদীলৈ পৰি যায়, সেইবোৰ শালেগ্ৰাম শিল নামেৰে জনাজাত হয়।
দেৱীভাগৱত পুৰাণ, ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত পুৰাণ আৰু শিৱপুৰাণত শালেগ্ৰাম শিলৰ উৎপত্তি তলত উল্লেখ কৰা পৰিঘটনাৰ শৃংখলাৰ বাবেই হৈছিল বুলি উল্লেখ আছে:
বৃষধ্বজ নামৰ এজন ৰজাই ভগৱান শিৱৰ বাহিৰে আন কোনো দেৱতাক পূজা কৰিবলৈ দেখুওৱা অনিচ্ছাৰ বাবে দৰিদ্ৰতা সহ্য কৰিবলৈ বুলি সূৰ্য্যই অভিশাপ দিছিল।
হেৰুৱা সমৃদ্ধি ঘূৰাই পাবলৈ তেওঁৰ নাতি ধৰ্মধ্বজ আৰু কুষধ্বজে সমৃদ্ধিৰ দেৱী লক্ষ্মীক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ তপস্যা কৰিছিল।
তপস্যাত সন্তুষ্ট হৈ দেৱীয়ে তেওঁলোকক সমৃদ্ধি আৰু তেওঁলোকৰ কন্যা হিচাপে জন্ম লোৱাৰ আশীৰ্বাদ প্ৰদান কৰিলে।
সেই অনুসৰি লক্ষ্মীয়ে কুশধ্বজৰ কন্যা বেদৱতী আৰু ধৰ্মধ্বজৰ কন্যা তুলসী ৰূপে অৱতাৰ গ্ৰহণ কৰে।
তুলসীয়ে ভগৱান বিষ্ণুক স্বামী হিচাপে লাভ কৰাৰ উদ্দেশ্যে বদৰিকাশ্ৰমলৈ গৈ তপস্যা কৰিছিল, কিন্তু ভগৱান ব্ৰহ্মাই তেওঁক জনাইছিল যে তেওঁ সেই জীৱনত বিষ্ণুক স্বামী হিচাপে নাপাব, বৰং শংখচুড় নামৰ এজন দানৱকহে বিয়া কৰাব লাগিব।
শালিগ্ৰাম বা শালেগ্ৰাম শিল হৈছে নেপালৰ গণ্ডকী নদীৰ উপনৈ কালি গণ্ডকী নদীৰ তল বা পাৰৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা এক বিশেষ জাতৰ শিল।
সাধাৰণতে এয়া হৈছে ৪০০ৰ পৰা ৬৬ মিলিয়ন বছৰ আগৰ ডেভ'নিয়ান-ক্ৰিটেচিয়াছ যুগৰ এমোনাইটৰ খোলাৰ জীৱাশ্ম।
জীৱাশ্মবোৰ বিষ্ণুৰ লগত জড়িত প্ৰতীকৰ সৈতে মিল থকা বাবে হিন্দুসকলে পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰে, মূলতঃ শংখৰ সৈতে মিল দেখা যায়।
ঐতিহাসিকভাৱে পূজাত শালেগ্ৰাম শিলৰ ব্যৱহাৰ সম্পৰ্কে আদিশঙ্কৰৰ গ্ৰন্থৰ জৰিয়তে আদি শংকৰৰ সময়লৈকে অনুসন্ধান কৰিব পাৰি।
বিশেষকৈ তৈত্তেৰীয়া উপনিষদত তেওঁৰ ১.৬.১ পদৰ টীকা আৰু ব্ৰহ্মসূত্ৰৰ ১.৩.১৪ পদৰ টীকাৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে বিষ্ণুৰ পূজাত শালেগ্ৰাম শিলৰ ব্যৱহাৰ এক সুপৰিচিত হিন্দু প্ৰথা।
স্বৰ্ণলতাৰ গায়কী প্ৰতিভাৰ বাবে চলচ্চিত্ৰ জগতত সুযোগ বিচাৰি তেওঁৰ পৰিয়াল চেন্নাইলৈ গুচি যায়।
তেওঁ কে. জে. য়েচুদাসৰ সৈতে নীথিক্কু থান্দানাই ছবিৰ ‘চিন্নাচিৰু কিলিয়ে’ শীৰ্ষক এটা গীতত কণ্ঠদান কৰে।
আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য গীতটো হ'ল গায়ক হৰিহৰণৰ সৈতে ৰংগীলা ছবিৰ ‘হায় ৰামা য়েহ ক্যা হুয়া’ শীৰ্ষক গীতটো।
তেলেগু ভাষাত তেওঁ মণি শৰ্মা, ৰমনা গগুলা, ৰাজ–কোটি, আৰু বন্দেমাতৰম শ্ৰীনিবাসৰ সংগীত পৰিচালনাত অধিক গীত বাণীবদ্ধ কৰে।
সাথৰিয়ানৰ ‘মালায়িল ইয়াৰো মানথোদু পেছা’ বা কৰুথাম্মাৰ ‘পোৰালে পন্নুথায়ী’ আদি গীতত কণ্ঠ নিগৰোৱা স্বৰ্ণলতা তেওঁৰ সময়ৰ এগৰাকী বহুমুখী প্ৰতিভাসম্পন্ন কণ্ঠশিল্পী আছিল।
পিছলৈ স্বৰ্ণলতাৰ পৰিয়াল কৰ্ণাটকৰ শিৱমোগ্গা জিলাৰ ভদ্ৰাৱতীলৈ গুচি যায় আৰু তাতেই তেওঁ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
সংগীতজ্ঞ আৰু সংগীতপ্ৰেমী পৰিয়াল এটাত ডাঙৰ হোৱা স্বৰ্ণলতাই কৰ্ণাটকী আৰু হিন্দুস্তানী সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ লয়।
কাৰুত্থাম্মা ছবিৰ ‘পোৰালে পন্নুথায়ী’ শীৰ্ষক গীতটোৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ প্ৰথম মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী, ৰহমানৰ সংগীতত ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছিল।
মূল ছবিখন লতা মংগেশকাৰৰ আৰু শমশাদ বেগমে গোৱা গীতবোৰ তামিল সংস্কৰণত স্বৰ্ণলতাৰ দ্বাৰা বাণীবদ্ধ কৰোৱা হৈছিল।
বলীউডৰ সংগীত পৰিচালক নৌছাদ আলীয়ে তেওঁৰ গায়কী শৈলীক প্ৰশংসা কৰিছিল, যিটোক তেওঁ কৰ্মজীৱনৰ শ্ৰেষ্ঠ মুহূৰ্ত বুলি গণ্য কৰিছিল।
এ আৰ ৰহমানৰ সংগীত পৰিচালনাত "পোৰালে পন্নুথায়ী" শীৰ্ষক গীতটোৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
তেওঁ কাম কৰা কেইজনমান সংগীত পৰিচালক হ’ল- দেৱা, বিদ্যাসাগৰ, হেৰিছ জয়ৰাজ, অনু মালিক, শংকৰ–এহছান–লয়, ৰাজ–কোটি, যুৱ শংকৰ ৰাজা, মণি শৰ্মা, হামছালেখা আদি।
ড দিলীপ শৰ্মাই মাধ্যমিক, উচ্চতৰ মাধ্যমিক, স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ মহলাৰ বাবে কেইবাখনো পাঠ্যপুথি ৰচনা কৰিছে।
ছপা মাধ্যমেৰে বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা ক্ষেত্ৰলৈ উল্লেখনীয় বৰঙণি আগবঢ়োৱাৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা বিভাগে ২০১৭ বৰ্ষৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাৰে ড দিলীপ শৰ্মাক সন্মানিত কৰিছে।
হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত অসমৰ ভিতৰতে সপ্তম স্থান অধিকাৰ কৰা দিলীপ শৰ্মাই গণিতক সন্মানীয় বিষয় হিচাপে লৈ ১৯৭৫ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বি.এ.ত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান লৈ উত্তীৰ্ণ হয়।
নগাঁও মহাবিদ্যালয়ত শিক্ষকতাৰে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰা দিলীপ শৰ্মাই পিছত কটন মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰে আৰু তাৰে গণিত বিভাগৰ পৰা মুৰব্বী অধ্যাপক হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
তাৰ পিছত গিৰিজানন্দ চৌধুৰী ব্যৱস্থাপনা আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানত গণিত বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে।
১৯৭২ চনত প্ৰাক-বিশ্ববিদ্যালয় পৰীক্ষাত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা কলা শাখাত প্ৰথম স্থানত উত্তীৰ্ণ হয়।
গণিতক সন্মানীয় বিষয় হিচাপে লৈ ১৯৭৫ চনত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান লৈ উত্তীৰ্ণ হয়।
নগাঁও মহাবিদ্যালয়ত শিক্ষকতাৰে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰা দিলীপ শৰ্মাই পিছত কটন মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰে।
ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ ভাস্কৰাচাৰ্যৰ লীলাৱতীৰ তেওঁ অনুবাদ কৰিছে আৰু অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ পৰা সেয়া প্ৰকাশ হৈছে।
গোলাঘাট বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়ত বাণিজ্য আৰু কলা দুয়োটা শাখাৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক শ্ৰেণীৰ উপৰিও অসমীয়া, ইংৰাজী, হিন্দী, ভূগোল বিজ্ঞান, ৰাজনীতি বিজ্ঞান, বুৰঞ্জী, শিক্ষা, অৰ্থনীতি, মেনেজমেন্ট, ফাইনেন্স, বেংকিং এণ্ড ইন্সিওৰেন্স আৰু মানৱ সম্পদ পৰিচালনা বিষয়ত স্নাতক অনাৰ্চ পাঠ্যক্ৰমৰ প্ৰচলন আছে।
১৯৭২ চনৰ ৯ অক্টোবৰত প্ৰথমে গোলাঘাটৰ দেৱৰাজ ৰয় মহাবিদ্যালয়ৰ সহযোগত গোলাঘাট বাণিজ্য মহাবিদ্যালয় স্থাপিত হৈছিল।
দেৱৰাজ ৰয় মহাবিদ্যালয়ৰ তদানীন্তন অধ্যক্ষ ড০ মোহিনী কুমাৰ শইকীয়াই দেৱৰাজ ৰয় মহাবিদ্যালয়ৰ চৌহদতে গোলাঘাট বাণিজ্য মহাবিদ্যালয় পাঠদানৰ সুবিধা কৰি দিছিল।
মহাবিদ্যালয়খন প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ পুনাৰাম নেওগকে ধৰি বিভিন্নজনে অৱদান আগবঢ়াইছিল।
প্ৰতিষ্ঠাপক প্ৰবক্তাসকল, দাতা তথা গোলাঘাটৰ ৰাইজৰ অৱদান, যত্ন তথা সহায়ৰ ফলশ্ৰুতিত মহাবিদ্যালয়খন আগবাঢ়ি যাবলৈ সক্ষম হৈছিল।
ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ এই মহাবিদ্যালয়খনত বাণিজ্য আৰু কলা দুয়োটা শাখাতে উচ্চতৰ মাধ্যমিক, স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰমৰ প্ৰচলন আছে।
ভগৱতী , হৈছে সংস্কৃত মূলৰ এটা শব্দ, যাক ভাৰতত হিন্দু ধৰ্মৰ নাৰী দেৱতাসকলৰ বাবে সম্বোধন কৰিবলৈ বা সন্মানীয় উপাধি হিচাপে সম্বোধন কৰিবলৈ নম্ৰ ৰূপ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ৱাকাৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰিব বিচাৰিছিল যে তৃতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদ কেৱল প্ৰতিক্ৰিয়াই নহয়, নিজৰ ভিতৰতে এক আন্দোলন, কাৰণ নাৰীবাদী কাৰ্যৰ সন্মুখত কৰিবলগীয়া কাম অধিক আছে।
ইণ্টাৰছেকচনেলিটি শব্দটো—উদাহৰণস্বৰূপে লিংগ, জাতি আৰু শ্ৰেণীৰ ফলত মহিলাসকলে "অত্যাচাৰৰ স্তৰ" হিচাপে অনুভৱ কৰে।
এই জাতীয় ধাৰণাটো ১৯৮৯ চনত কিম্বাৰ্লে ক্ৰেনশ্বৱে প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল আৰু তৃতীয় ঢৌৰ সময়তে এই ধাৰণাটো ফুটি উঠিছিল।
নব্বৈৰ দশকৰ শেষৰ ফালে আৰু ২০০০ চনৰ আৰম্ভণিতে নাৰীবাদীসকলে অনলাইনলৈ আহি ব্লগ আৰু ই-জিনৰ জৰিয়তে বিশ্বব্যাপী দৰ্শকৰ মাজলৈ যোৱাৰ লগে লগে তেওঁলোকে নিজৰ লক্ষ্য ব্যপ্ত কৰি লিংগ ভূমিকাৰ কু-সংস্কাৰ বিলুপ্ত কৰা আৰু নাৰীবাদক সম্প্ৰসাৰণ কৰি বিভিন্ন বৰ্ণ আৰু সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ মহিলাসকলক অন্তৰ্ভুক্ত কৰাত মনোনিৱেশ কৰিলে।
তৃতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদ হৈছে নবৈৰ দশকৰ প্ৰাৰম্ভতে উত্থান ঘটা এক নাৰীবাদী আন্দোলন, যি চতুৰ্থ ঢৌৰ আগৰ দশকবোৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ হিচাপে বিবেচিত হৈছিল।
দ্বিতীয় ঢৌৰ নাগৰিক অধিকাৰৰ অগ্ৰগতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ১৯৬০ আৰু ১৯৭০ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা জেনএক্সৰ প্ৰতিনিধিসকলে তৃতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদীসকলক নাৰীৰ বৈচিত্ৰ্য আৰু ব্যক্তিবাদক আকোৱালি লৈছিল আৰু নাৰীবাদী হোৱাৰ অৰ্থ কি তাক পুনৰ সংজ্ঞায়িত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
তৃতীয় ঢৌত নতুন নাৰীবাদী সোঁত আৰু তত্ত্বৰ উত্থান ঘটিছিল; যেনেঃ আন্তঃবিভাজন, যৌন ধনাত্মকতা, নিৰামিষ পৰিৱেশ নাৰীবাদ, ট্ৰেন্সফেমিনিজম, আৰু উত্তৰ আধুনিক নাৰীবাদ।
নাৰীবাদী পণ্ডিত এলিজাবেথ ইভান্সৰ মতে, "তৃতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদ কিদৰে গঠিত হয়, সেই বিভ্ৰান্তিটো কিছুমান দিশত ইয়াৰ সংজ্ঞায়িত বৈশিষ্ট্য।
গতিকে মই সকলো মহিলা, বিশেষকৈ মোৰ প্ৰজন্মৰ মহিলাসকলক অনুৰোধ কৰিছোঁ যে: থমাছৰ নিশ্চিতকৰণে আপোনালোকক সোঁৱৰাই দিয়াৰ কাম কৰক যিদৰে মোক কৰিছিল।
তেওঁলোকৰ লগত যৌন সম্পৰ্ক নকৰিব, তেওঁলোকৰ লগত ৰুটি খাব নালাগে, তেওঁলোকক লালন-পালন নকৰিব যদিহে তেওঁলোকে আমাৰ শৰীৰ আৰু আমাৰ জীৱন নিয়ন্ত্ৰণৰ আমাৰ স্বাধীনতাক অগ্ৰাধিকাৰ নিদিয়ে।
তৃতীয় ঢৌটোৰ সূত্ৰপাত হৈছে ১৯৯০ চনৰ আৰম্ভণিতে ৱাশ্বিংটনৰ অলিম্পিয়াত দাঙ্গা নাৰীবাদী পাংক উপসংস্কৃতিৰ উত্থানৰ পৰা, আৰু ১৯৯১ চনত অনিতা হিলৰ টেলিভিছনত দিয়া সাক্ষ্যৰ পৰা।
তৃতীয় ঢৌ শব্দটোৰ কৃতিত্ব ৰেবেকা ৱাকাৰক দিয়া হয়, যিয়ে থমাছৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ত নিযুক্তিৰ উত্তৰত মিছেছ আলোচনীত "বিকিমিং দ্য থাৰ্ড ৱেভ" নামেৰে এটা প্ৰবন্ধ দিছিল।
দ্বিতীয় অধ্যায়ত সিন্ধু সভ্যতা আৰু ভাৰত আৰু তিব্বতৰ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ বিষয়ে যথেষ্টখিনি গৱেষণাধৰ্মী তথ্য আছে৷ লাডাখৰ প্ৰশাসনিক কেন্দ্ৰ হিচাপে লে চহৰৰ ভূমিকা আৰু ইয়াৰ বৰ্ণিল প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশটোৰ কথা এই অধ্যায়ত আছে৷ সেইদৰে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়েওযথেষ্টখিনি আলোচনা কৰা হৈছে৷ তৃতীয় অধ্যায়ত লে চহৰৰ অপৰূপ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশটোৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে৷ ষ্টাকনা গোম্‌ফা নামৰ বৌদ্ধ মঠ, লাডাখৰ জনমানৱহীন অঞ্চলবোৰৰ কথা, সিন্ধু সভ্যতাৰ ঐতিহাসিক বিচাৰ-বিশ্লেষণ, পৰ্যটক হিচাপে স্থানীয় আহাৰ গ্ৰহণৰ প্ৰৱণতা, আৰ্য সভ্যতা আৰু সিন্ধু উপত্যকাত আৰ্যসকলৰ প্ৰভাৱ, শ্যে প্ৰাসাদ ভ্ৰমণ, লে বজাৰ ভ্ৰমণ, লাডাখৰ হুণ্ডাৰ নামৰ ঠাইত তম্বু ভাড়া কৰি ৰাতি কটোৱাৰ অভিজ্ঞতা আদি বিভিন্ন বিষয় সম্পৰ্কে এই অধ্যায়টোত আলোচনা কৰা হৈছে৷
লে-লাডাখ হিমালয় ভ্ৰমণক কেন্দ্ৰ কৰি ৰচনা কৰা এখন ভ্ৰমণ বিষয়ক গ্ৰন্থ৷ লিখক- সৌম্যদ্বীপ দত্ত৷ গ্ৰন্থখনত হিমালয় আৰু কাৰাকোৰাম অঞ্চলৰ দুৰ্গম পথেৰে কৰা যাত্ৰাৰ সৰস বৰ্ণনা থকাৰ লগতে আৰু হিমালয়ৰ আশে-পাশে থকা সৰু বৰ অসংখ্য পাহাৰ ভ্ৰমণৰ সময়ত লাভ কৰা বাস্তৱ অভিজ্ঞতা, সেই পাহাৰ-পৰ্বতবোৰৰ সম্পৰ্কে বিশদ সামাজিক-সাংস্কৃতিক তথ্য আৰু সমগ্ৰ হিমালয়ৰ ভৌগোলিক বিৱৰণ, বৈশিষ্ট্য, লাডাখৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বসবাস কৰা লোকসকলৰ জীৱন নিৰ্বাহৰপদ্ধতি, তেওঁলোকে পালন কৰি অহা ধৰ্ম, ৰীতি-নীতি, পৰম্পৰা আদি সম্পৰ্কে বৰ্ণনা কৰা হৈছে৷ এই ভ্ৰমণৰ মাজেৰে লিখকে হিমালয়ৰ সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ প্ৰাচীনতা আৰু আধুনিকতা সম্পৰ্কে বিচাৰ-বিশ্লেষণ কৰাৰ লগতে হিমালয় ভ্ৰমণক ইতিহাস অধ্যয়ন আৰু বৌদ্ধ ধৰ্ম সম্পৰ্কীয় অধ্যয়নৰ আধাৰ ৰূপতো গ্ৰহণ কৰিছে৷