polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
নৰসিংহনে এগৰাকী শাস্ত্ৰীয় সংগীতজ্ঞ, সাংবাদিক আৰু উপভোক্তা অধিকাৰ কৰ্মী শকুন্তলা নৰসিংহনৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
দম্পতীহালৰ কন্যা শোভানা নৰসিংহ এগৰাকী বিজ্ঞানী আৰু জৱাহৰলাল নেহৰু চেণ্টাৰ ফৰ এডভান্সড চাইণ্টিফিক ৰিচাৰ্ছৰ অধ্যাপক আৰু এজন পুত্ৰ।
ব্যক্তিগত জীৱনত নৰসিংহনে ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীত, সমসাময়িক কলা আৰু চিত্ৰকলাৰ লগতে তামিল সাহিত্যৰ প্ৰতি আগ্ৰহী আছিল।
ফ্ৰান্সত থকা সময়ছোৱাত তেওঁ জাপানী গণিতজ্ঞ তাকেশী কোটাকেৰ সৈতে কাউচি-শ্বাৰ্জ অসমতা নিৰ্ণয় কৰা নিৰ্দিষ্ট প্ৰকাৰৰ উপবৃত্তাকাৰ অপাৰেটৰ নিৰ্ধাৰণৰ বাবে বিশ্লেষণাত্মক তাত্ত্বিক উপপাদ্যৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি সহযোগিতা কৰিছিল।
কোটাকেৰ সৈতে তেওঁৰ কাম অতি পৃথক ফলন স্থাপনত উপবৃত্তাকাৰ অপাৰেটৰৰ বাবে কোটাকে-নৰসিংহন উপপাদ্য হিচাপে জনাজাত হয়।
তেওঁ ১৯৭৫ চনত শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা লাভ কৰিছিল আৰু বিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰত ৰজা ফৈজল আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰা একমাত্ৰ ভাৰতীয়।
তেওঁৰ গৱেষণাৰ বাবে নৰসিংহনক প্ৰজেক্টিভ প্ৰকাৰৰ হোলোমৰ্ফিক ভেক্টৰ বাণ্ডেলৰ মডুলি স্থানৰ অধ্যয়নত অগ্ৰণী হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল।
তেওঁৰ কামক কোবায়াশী-হিচ্চিন অনুকূলতাৰ ভেটি হিচাপে গণ্য কৰা হয় যিয়ে জটিল বহুগুণৰ ওপৰত ভেক্টৰ বাণ্ডেলৰ অৱকলনীয় জ্যামিতি আৰু বীজগণিতীয় জ্যামিতিক সংযোগ কৰে।
১৯৮৩ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত হিন্দী ভাষাৰ কথাছবি বেটাবৰ জৰিয়তে অমৃতা সিঙে বলিউডত পদাৰ্পণ কৰে৷ এইখন ছবিত তেখেতৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিছিল ছানী দেউলে৷ ইয়াৰ পিছত তেখেতে অভিনয় কৰা বহুকেইখন ছবিয়েই বক্স অফিচত সফলতা লাভ কৰে৷ বিশেষকৈ ১৯৮৫ চনত মুক্তি লাভ কৰা মৰ্দ নামৰ ছবিখন বৰ্ষটোৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ হিট হিচাপে পৰিগণিত হয়৷ অমৃতা সিঙে জীতেন্দ্ৰ, বিনোদ খান্না, ৰাজ বাব্বৰ, অনিল কাপুৰ, অমিতাভ বচ্চনৰ দৰে আগশাৰীৰ অভিনেতাৰ লগত অভিনয় কৰিছিল৷
অমৃতা সিং হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী৷ বেটাব আৰু মৰ্দৰ দৰে ছবিত অভিনয় কৰি খ্যাতি আৰু সমাদৰ লাভ কৰা অমৃতা সিং আশীৰ দশকত এগৰাকী আগশাৰীৰ তাৰকালৈ উন্নীত হয়৷ নবৈৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে তেখেতে ছবিৰ পৰা বিৰতি লয়৷ প্ৰায় দশকজোৰা বিৰতিৰ পাছত তেখেত ২০০২ চনত পুনৰ ছবিজগতলৈ ঘূৰি আহে৷ বৰ্তমান তেখেতে সহযোগী অভিনেত্ৰী হিচাপে কাম কৰিছে৷ ২০০৫ চনত তেখেতে টেলিভিছনৰ পৰ্দাতো ভুমুকি মাৰে৷
অমৃতা সিঙৰ জন্ম হৈছিল পশ্চিম পাকিস্তানৰ অন্তৰ্গত হাডালী নামৰ ঠাইত৷ তেখেতৰ মাতৃ হৈছে পাঞ্জাৱী মুছলিম সম্প্ৰদায়ৰ ৰুখছানা চুলতানা৷ পিতৃ হৈছে পাঞ্জাৱী জট শিখ সম্প্ৰদায়ৰ শিৱিন্দৰ সিং বীৰ্ক৷ তেখেত আছিল এগৰাকী আৰ্মি বিষয়া৷ ১৯৭০ৰ দশকৰ জৰুৰীকালিন অৱস্থাৰ সময়ত সঞ্জয় গান্ধীৰ এগৰাকী ৰাজনৈতিক সহযোগী হিচাপে অমৃতা সিঙৰ মাতৃয়ে দায়িত্ব পালন কৰিছিল৷
১৯৯৩ চনত মুক্তি লাভ কৰা আইনা নামৰ ছবিখন আছিল অমৃতা সিঙৰ কেৰিয়াৰৰ এখনি উল্লেখযোগ্য ছবি৷ এইখন ছবিত অভিনয় কৰিয়েই তেখেতে ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়৷
অমৃতা সিঙে নতুন দিল্লীস্থ মডাৰ্ণ স্কুলৰ পৰা শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে৷ তেখেতৰ হিন্দী, পাঞ্জাৱী আৰু ইংৰাজী ভাষাত দখল আছে৷
ধৰ্ম হিচাপে হিন্দু ধৰ্মৰ ওপৰত, ঘাইকৈ অসমৰ বৈষ্ণব ধৰ্মৰ ওপৰত ইছলামী আদৰ্শৰ কোনো সাঁচ নাই আৰু সেই দিশৰ পৰা অসমৰ সংস্কৃতিলৈ ইছলামীয় উপাদান অহা নাই কিন্তু ব্যৱহাৰিক জীৱনৰ অনেক সমল অসমীয়া সংস্কৃতিত জীণ গৈছে ।
তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰ, বেজালি, মাৰৈ পূজা আদি ধৰ্মীয় লোকবিশ্বাসৰ কেতবোৰ বিষয়ত পিছে ইছলামীয় উপাদান উলাই কৰা কঠিন ।
আধুনিক শিকা আৰু ৰাজনীতিৰ মেৰপেচত পৰাৰ আগলৈকে অসমৰ মুছলমান মনে-প্ৰানে অসমীয়া জাতিসত্তাৰ বুকুত মিলি গৈছিল ।
থলুৱা ধৰ্মান্তৰিত মুছলমানৰ ভিতৰত কোচ-মেচৰ সংখ্যাই সৰহ যদিও সকলো জাতিৰে মাজতে, ঘাইকৈ মংগোলীয়সকলৰ মাজত আন্তসম্প্ৰদায় বিবাহ মুক্ত আছিল কিন্তু অবৈধ যৌন সম্পৰ্ক বা নিসিদ্ধ যৌন সম্পৰ্কৰ মাজত হোৱা বিবাহক সমাজে স্বীকৃতি নিদি এঘৰীয়া কৰিছিল ।
সংস্কৃতি যেতিয়া মানসিক উৎকৰ্ষ সাধন আৰু মানৱীয় গুণৰ সম্যক বিকাশৰ অৰ্থত ব্যৱহৃত হয়, তেতিয়া স্বাভাৱিকতে ধৰ্মীয় ধাৰণা নিহিত হৈ থাকে ।
ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰে এক বিশিষ্ট অংশীদাৰ গোট হিচাপে অসমৰ প্ৰাচীন ধৰ্মীয় জীৱনত ইছলামৰ প্ৰভাৱ পৰা নাই ।
যিসকল ধৰ্মান্তৰিত হ'ল তেওঁলোকে কেতবোৰ লৌকিক ৰীতি-নীতি পূৰ্বৰ দৰেই পালন কৰি থাকিল, পাৰিপাৰ্শ্বিকতাৰ প্ৰভাৱ পৰিল ।
মুছলমান মানুহেও বিয়া, বিহু, আইসকাম, মঙল চোৱা আদি কেতবোৰ অনুষ্ঠান অসমৰ অন্যান্য মানুহৰ দৰে আচৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে ।
ধৰ্ম হিচাপে ইছলামী আদৰ্শই অসমীয়া সামাজিক-সাংস্কৃতিক দিশত সামগ্ৰিক প্ৰভাৱ পেলাব পৰা নাই কিন্তু অলেখ মুছলমানী উপাদান অসমীয়া সংস্কৃতিত পোৱা যায় আৰু সেইটো মোগল-পাঠান ৰাজশক্তিৰ বাবেই সম্ভৱ হৈ উঠিছে বুলি বহুতে ক'ব খোজে ।
ৰাজনৈতিক উদ্দেশ্যৰে মুছলমানসকলক একত্ৰিত কৰাৰ পিছতহে তেওঁলোকে কেতবোৰ প্ৰাচীন নিয়ম এৰি বিশুদ্ধ ইছলামী আদৰ্শ অনুকৰণ কৰিবলৈ লয় ।
অসমৰ পুৰণি মুছলমানসকল অসমীয়া জাতি সত্তাৰ বুকুত জীণ গৈ অসমীয়া সামাজিক-সাংস্কৃতিক জীৱনৰ অংগীভুত হৈ পৰিছে ।
তথাপিও ধৰ্মীয় অনুশাসনৰ ৰীতি-নীতি মানি আৰু উত্তৰ ভাৰতৰ পৰা বহু দিন আগতে অহা কাৰিকৰ শিল্পীসকলৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ মাজেদি কেতবোৰ উপাদান অসমীয়া সংস্কৃতিত সোমাইছে ।
স্বৰ্গদেউৰ ৰংঘৰ-তলাতল ঘৰৰ দুৱাৰ-খিড়িকী, জিকিৰ-জাৰী, মৃগাৱতী চৰিত, কিছুমান মন্ত্ৰ, মাৰৈপূজাৰ গীত আদিত দেখদেখকৈ মুছলমানী ভাৱধাৰা সোমাইছে ।
অসমৰ সংস্কৃতিৰ পথাৰখনত অনেক সময়ত অনেক জাতি-জনগোষ্ঠীয়ে আৰ্বিভাব হৈ শেহলৈ নিজকে 'এক অসমীয়া' জাতি হিচাপে পৰিচয় দিছে ।
অসমৰ ধৰ্মৰ ক্ষেত্ৰখনৰ লগতে সাহিত্য, স্থাপত্য, ভাস্কৰ্য, খাদ্যাভাস সকলোতে প্ৰতিটো জনগোষ্ঠীৰে অৱদান পৰিলক্ষিত হৈছে ।
তেনেদৰে মুছলমানসকলেও দিয়া-লোৱাৰ মাজেৰে অসমৰ বুকুত নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰি সমন্বয়ৰ সংস্কৃতি গঢ় দিছে ।
পুৰাণসমূহত যমক চতুৰ্ভুজ, বাহিৰলৈ নিৰ্গত দুই তীক্ষ্ণ দন্তযুক্ত, মেঘবৰ্ণ আৰু ভয়ংকৰ চাৱনিৰ গৰাকী বুলি কোৱা হৈছে।
সেই সময়ৰ পৰাই এজন গুৰুত্বপূৰ্ণ দেৱতা হিচাপে হিন্দুধৰ্মৰ গ্ৰন্থসমূহ যেনে ৰামায়ণ, মহাভাৰত আৰু পুৰাণসমূহত স্থান পাই আহিছে।
আদিকালৰ দুই মৰণশীল যম আৰু যমীৰ মাজত হোৱা কথোপকথনৰ এক শ্লোকত যমীয়ে তেওঁৰ সৈতে শাৰীৰিক সম্পৰ্ক কৰিবলৈ যমক আহ্বান জনায়।
এই কাৰ্যৰ সপক্ষে যমীয়ে বংশ ৰক্ষাৰ উদ্দেশ্য, সৃষ্টিকৰ্তাই এক যোৰা হিচাপেই তেওঁলোকক একে গৰ্ভতে সৃষ্টি কৰা আৰু পৰিয়ালকেন্দ্ৰিক শাৰীৰিক সম্পৰ্কৰ বাবে বাবে দ্যু অৰ্থাৎ আকাশ আৰু পৃথিৱী জনাজায় হোৱা আদি যুক্তি আগবঢ়ায়।
ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে যমে যুক্তি দিয়ে যে তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষ মিত্ৰ আৰু বৰুণ নীতিত অটল আৰু সকলোতে তেওঁলোকৰ গুপ্তচৰ বিদ্যমান।
তেওঁক প্ৰায়েই এজন কৃষ্ণকায়, ম'হৰ পিঠিত উঠি হাতত গদা বা পাশা লৈ আত্মাসমূহ ধৰিবলৈ অহা দেৱতা হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়।
পুৰোহিত গৰাকীয়ে চাউলকে আদি কৰি ভোজ্য সামগ্ৰী সংগ্ৰহৰ বাবে এটা পাত্ৰলৈ গাওঁখনৰ ঘৰে ঘৰে যায়।
গাওঁবাসীসকলৰ বাবে উদাৰভাৱে অৰিহণা দিয়াটো প্ৰচলিত আছিল কিয়নো বিশ্বাস কৰা হয় যে অধিক অৱদানে খেতিৰ সময়ত অধিক শস্য উৎপাদন প্ৰদান কৰে।
যদি কোনো ব্যক্তিয়ে এনে অৱদান আগবঢ়াবলৈ অনিচ্ছুক হয় তেন্তে তেওঁৰ ওপৰত বেয়া অভিশাপ পৰে আৰু তেওঁৰ পৰৱৰ্তী জীৱন ভিক্ষাৰী হিচাপে কটাব বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
মানুহে পথাৰত অত্যধিক কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ পিছত নিজকে পুনৰুজ্জীৱিত কৰিবলৈ আৰু আনন্দ উপভোগ কৰিবলৈ শস্য চপোৱাৰ পিছত এই উৎসৱ উদযাপন কৰে।
ইয়াক খাদ্য, উপহাৰ, লোককাহিনীৰ বৰ্ণনা আৰু এক উৎকৃষ্ট সম্প্ৰদায়ৰ ভোজৰ জৰিয়তে উদযাপন কৰা হয়।
যদিও এই উৎসৱৰ তাৰিখ আগতে নিৰ্ধাৰণ কৰা হোৱা নাছিল কিন্তু পিছত সম্প্ৰদায়ৰ সদস্যসকলৰ মাজত একতা শক্তিশালী কৰাৰ বাবে ৱোখা জ্যেষ্ঠসকলে উদযাপনৰ বাবে এক উমৈহতীয়া তাৰিখ নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল।
শেহতীয়াকৈ নাগালেণ্ড চৰকাৰে নাগালেণ্ড চৰকাৰী কেলেণ্ডাৰত কেৱল ৬ আৰু ৭ নৱেম্বৰত লোথা জনজাতিৰ বাবে ছুটি হিচাপে তাৰিখ নিৰ্ধাৰণ কৰিছে।
গোটখোৱা সামগ্ৰীৰ এক অংশ গাহৰি কিনিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয় আৰু বাকীবোৰ চাউলেৰে তৈয়াৰ কৰা নিচাযুক্ত পানীয় তৈয়াৰ কৰাৰ বাবে ৰখা হয়।
পিছত বাঁহৰ যাঠিৰ সহায়ত গাহৰিৰ হৃদয়ত এটা ছিদ্ৰ তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু তাৰ পিছত ভৱিষ্যতবাণী ব্যাখ্যা কৰিবলৈ গাহৰিটোৰ পেট খোলা হৈছিল।
পাৰম্পৰিক ৰীতি অনুসৰি যদি কোনো অচিনাকি ব্যক্তিয়ে পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতি অনুসৰি উৎসৱ আৰম্ভ হোৱাৰ আগতে গাওঁখনলৈ যায় তেন্তে তেওঁ সূৰ্যাস্তৰ আগতে গাওঁ এৰি যাব লাগে বা তেওঁ উৎসৱৰ শেষলৈকে থাকিব লাগে।
যদি তেওঁ উৎসৱত থাকিবলৈ সিদ্ধান্ত লয় তেন্তে গাওঁবাসীয়ে তেওঁক অতিথিৰূপে গ্ৰহণ কৰি আদৰ সৎকাৰ কৰে।
উৎসৱৰ উপলক্ষে সুস্বাদু আহাৰ প্ৰস্তুত কৰা আৰু নিজৰ মাজত ভাগ বতৰা কৰা হয় আৰু লোকনৃত্য আৰু লোকগীতৰ সমহাৰেৰে আনন্দ উপভোগ কৰা হয়।
ইয়াৰ লগতে যিসকলে নিজৰ পৰিয়ালত কোনোবা হেৰুৱাইছে তেওঁলোকে শেষ ৰীতি-নীতি সম্পন্ন নোহোৱালৈকে গোটেই বছৰ গাঁৱতে থকা নিয়ম।
টখু এমং ভাৰতৰ নাগালেণ্ড ৰাজ্যৰ লোথা নাগা জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে পালন কৰা পাৰম্পৰিক কৃষিভিত্তিক লোকউৎসৱ।
এই শিল্পৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা এটা স্থানীয় কিংবদন্তি হৈছে যে এজন আধ্যাত্মিকমুখী ব্যক্তিয়ে মোগল আক্ৰমণকাৰীসকলক এৰাই চলিবলৈ সংখেড়া গাৱলৈ আহিছিল আৰু খৰিকটীয়া এজনৰ সৈতে এক কুটিত বাস কৰিছিল।
অৱশ্যে তেওঁ গাঁৱৰ পৰা অদৃশ্য হৈ যোৱা নিশা খৰিকটীয়াজনে তেওঁক তেওঁৰ সপোন দেখিছিল আৰু ঋষিৰ দৰে ব্যক্তিজনে তেওঁক এগৰাকী দক্ষ কথমিস্ত্ৰী হবলৈ আশীৰ্বাদ দিছিল।
তাৰপিছত খৰিকটীয়া জনে এজন কথমিস্ত্ৰী হৈ পৰিছিল আৰু লাৰ লেপ ব্যৱহাৰ কৰি আচবাব খোদাই কৰা আৰম্ভ কৰিছিল।
শেহতীয়াকৈ ইয়াত পাৰম্পৰিক ৰঙৰ সৈতে ক'লা, নীলা, সেউজীয়া, হাতী দাঁতৰ ৰং, তাম, ৰূপালী ৰঙো গ্ৰহণ কৰা হৈছে।
বৰ্তমান ৰাসায়নিক ৰঞ্জক গ্ৰহণ কৰাৰ সৈতে কেৱড়া পাতৰ পৰম্পৰাগত জৈৱিক ৰং আৰু মণ্ডৰ পৰিৱৰ্তে ৰঙৰ আধাৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
এই সামগ্ৰীসমূহ ভাৰত চৰকাৰৰ ভৌগোলিক সামগ্ৰী আইন, ১৯৯৯ৰ অধীনত সুৰক্ষিত আৰু ভৌগোলিক স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত।
ঐতিহাসিক তথ্য অনুসৰি ১৭ শতিকাত এজন ফৰাচী লেখক জৰ্জ ৰোককুৱেছ আৰু ব্ৰিটিছ অসামৰিক সেৱক জেমছ ফৰ্বছে এই প্ৰকাৰৰ আচবাবৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছিল।
সেই সময়ত এই আচবাব তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহৃত চেগুন কাঠ ভালচাডৰ পৰা পৰিবহণ কৰা হৈছিল আৰু আচবাববোৰ থলুৱা ৰঙেৰে ৰং কৰা হৈছিল।
ইয়াক গুজৰাটৰ ছোটা উদয়পুৰ জিলাৰ সংখেড়া গাঁৱত প্ৰস্তুত কৰা হয় আৰু এই গাঁৱৰ নামৰ পৰা ইয়াৰ নাম আহিছে।
কিন্তু আচল সত্যটো এয়ে যে কবীৰ চাহাবে জন্মগ্ৰহণ কৰা নাছিল, তেওঁক নিঃসন্তান দম্পতীয়ে লহৰতাৰা নামৰ পুখুৰীত পদুম ফুলৰ ওপৰত প্ৰকট হোৱা নৱ শিশু ৰূপত পাইছিল।
তথাপি কবীৰৰ পাৰিবাৰিক জীৱন সম্পৰ্কে যিসমূহ কথা পোৱা যায়, সেই অনুসৰি তেওঁৰ পিতাকৰ নীৰু আৰু মাতৃৰ নাম নীমা আছিল।
যজুৰ্বেদ অধ্যায় ৪০ মন্ত্ৰ ৮ ত লিখা আছে যে কবিৰদেৱ স্বয়ং প্ৰকট হয়, সেই পৰমাত্মাৰ কায়া অৰ্থাৎ শৰীৰ মনুষ্যৰ দৰে শুক্ৰ ৰে গঠিত নহয়।
ইয়াৰোপৰি আন আন ধৰ্মৰ পৱিত্ৰ ধৰ্মশাস্ত্ৰ সমূহতো কবীৰ চাহাব সৰ্বশক্তিমান ভগৱান বুলি উল্লেখ আছে।
প্ৰমাণ, যেনে- কবীৰ পৰমাত্মা সৰ্ব শক্তিমান,পৱিত্ৰ বাইবেলত ভগৱানৰ নাম -কবীৰ --অয়ুব ৩৬:৫ ইয়াত স্পষ্ট আছে যে কবীৰ হে শক্তিশালী পৰমাত্মা হয়, পৱিত্ৰ কোৰান শ্বৰীফ - সুৰহ অল ফুৰকান 25:58, কবীৰ ভগৱান পূজাৰ যোগ্য, পৱিত্ৰ কোৰান শ্বৰীফতো প্ৰমাণ আছে যে, কবীৰ ভগৱানৰ বাহিৰে অন্য কোনো আল্লাহ নাই।
১২০ বছৰৰ পাছত কবীৰ চাহাবে শৰীৰ এৰি যোৱাৰ পাছত তেওঁৰ দেহক লৈ হিন্দু আৰু মুছলমান শিষ্যবিলাকৰ ভিতৰত এক অপূৰ্ব হাই-কাজিয়াৰ সৃষ্টি হৈছিল।
হিন্দু শিষ্যবিলাকে তেওঁৰ দেহ অগ্নিত দাহ দিবলৈ বিচাৰিছিল আৰু মুছলমান শিষ্যবিলাকে কবৰ দিবলৈ বিচাৰিছিল।
ঠিক সেই সময়তে কবীৰ চাহাবে আকাশবাণী কৰি সেই সমস্যাৰ সমাধান কৰিবলৈ শিষ্যবিলাকক তাত থকা চাদৰখন উঠাই দিবলৈ কলে।
এজন শিষ্যই যেতিয়া আকাশবাণীৰ মতে দেহ ঢাকি থোৱা চাদৰখন তুলিলে, তেতিয়া দেখি সকলোৱেই বিস্ময় মানিলে যে শ নাই, আছে কেৱল কিছুমান ফুল!
এই ঘটনাৰ পাচত তাৰে আধাখিনি ফুল হিন্দু শিষ্যবিলাকে নি কবীৰ স্মাৰক সাজিলে, আৰু বাকী আধাখিনি ফুল মুছলমান শিষ্যবিলাকেও নি স্মাৰক সাজিলে।
কবীৰৰ লিখনিয়ে হিন্দু ধৰ্মৰ ভক্তি আন্দোলনত প্ৰভাৱিত কৰিছিল আৰু তেওঁৰ পদ বা দোহাসমূহ শিখ ধৰ্মৰ ধৰ্মগ্ৰন্থত গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব পোৱা যায়।
বেছিভাগ পুৰুষ স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ দৰে, এজন পুৰুষৰ জিন'মে সাধাৰণতে মাতৃৰ পৰা এক্স ক্ৰম'জম আৰু দেউতাকৰ পৰা ৱাই ক্ৰম'জম প্ৰাপ্ত কৰে।
পুৰুষ ভ্ৰূণটোৱে মহিলাৰ ভ্ৰূণতকৈ অধিক পৰিমাণৰ এণ্ড্ৰোজেন আৰু কম পৰিমাণৰ এষ্ট্ৰোজেন প্ৰস্তুত কৰে।
এই লিংগ ষ্টেৰইডৰ আপেক্ষিক পৰিমাণৰ পাৰ্থক্য শাৰীৰিক পাৰ্থক্যৰ বাবে দায়বদ্ধ যি পুৰুষসকলক মহিলাৰ পৰা পৃথক কৰে।
যৌৱনপ্ৰাপ্তিৰ সময়ত, এণ্ড্ৰোজেন উৎপাদন তৈয়াৰ কৰা হৰমনৰ ফলত গৌণ যৌন বৈশিষ্ট্য বিকশিত হয়, এনেদৰে লিংগৰ মাজত অধিক পাৰ্থক্য প্ৰকাশিত হয়।
অৱশ্যে, কিছুমান ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ আৰু আন্তঃযৌন পুৰুষৰ বাবে ওপৰোক্ত বৈশিষ্ট্যবোৰৰ ব্যতিক্ৰম পৰিলক্ষিত হয়।
প্ৰাথমিক যৌন বৈশিষ্ট্য হৈছে এনে বিশেষত্ব যি প্ৰজনন প্ৰক্ৰিয়াৰ সৈতে জড়িত আৰু জন্মৰ সময়ৰে পৰা বিদ্যমান।
লিংগৰ মাজৰ পাৰ্থক্য স্পষ্ট কৰা এনে বৈশিষ্ট্যবোৰ যৌন দ্বিৰূপী ফেনোটাইপিকৰ বিশেষ সাক্ষী হিচাপে গণ্য কৰা হয়, কিন্তু প্ৰাথমিক যৌন বৈশিষ্ট্যৰ বিপৰীতে এইবোৰ প্ৰজনন তন্ত্ৰৰ সৈতে পোনপটীয়াকৈ জড়িত নহয়।
মানুহৰ ক্ষেত্ৰত, শুক্ৰাণু কোষে কঢ়িয়াই অনা আনুবংশিক সামগ্ৰীৰ দ্বাৰা নিষিক্তকৰণৰ সময়ত ব্যক্তি এজনৰ লিংগ নিৰ্ধাৰিত হয়।
ভেকছিনটোৰ এক ভাল সুৰক্ষা প্ৰ'ফাইল আছে, যাৰ পাৰ্শ্বক্ৰিয়াৰ ভিতৰত আছে বেজী দিয়া স্থানৰ বিষ, মুৰৰ বিষ, আৰু ওকালি অহা, সকলোবোৰ সাধাৰণতে কেইদিনমানৰ ভিতৰত সমাধান হয়।
অধিক কম সময়তে, এনাফাইলেক্সিছ হ'ব পাৰে (ইউকে ঔষধ আৰু স্বাস্থ্যসেৱা সামগ্ৰী নিয়ামক সংস্থাৰ ১৪ এপ্ৰিল ২০২১ তাৰিখলৈকে প্ৰায় ২১.২ নিযুত টিকাকৰণৰ ভিতৰত ২৬৮টা প্ৰতিবেদন আছে).অতি বিৰল ক্ষেত্ৰত ভেকছিনটো নিম্ন পৰিমাণৰ তেজৰ প্লেটলেটৰ সৈতে মিশ্ৰণ কৰি তেজ গোট মৰাৰ বিপদাশংকা বৃদ্ধিহোৱাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত হৈ আছে।
ভেকছিনটো তেতিয়াৰ পৰা বিশ্বব্যাপী কেইবাটাও ঔষধ সংস্থাৰ দ্বাৰা অনুমোদিত হৈছে, যেনে ইউৰোপীয় ঔষধ সংস্থা ,আৰু অষ্ট্ৰেলিয়ান থেৰাপিউটিক সামগ্ৰী প্ৰশাসন,আৰু বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ দ্বাৰা জৰুৰীকালীন ব্যৱহাৰ তালিকাৰ বাবে অনুমোদন জনোৱা হৈছে।
কিছুমান দেশে কম বয়সীয়া ব্যক্তিৰ ক্ষেত্ৰত ভেকছিনৰ অতি বিৰল পাৰ্শ্বক্ৰিয়াৰ বিষয়ে উদ্বেগৰ বাবে গুৰুতৰ ক'ভিড-১৯ ৰোগৰ অধিক বিপদাশংকা থকা বৃদ্ধ লোকসকলৰ বাবে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ সীমিত কৰিছে।
১৮ বছৰ বা অধিক বয়সৰ প্ৰাপ্তবয়স্ক লোকৰ ক'ভিড-১৯ প্ৰতিৰোধ কৰাৰ বাবে অক্সফৰ্ড-এষ্ট্ৰজেনেকা ক'ভিড-নাইণ্টিন ভেকছিনটো এছএআৰএছ-চিঅ'ভি-২ ভাইৰাছৰ দ্বাৰা সংক্ৰমণৰ বিৰুদ্ধে সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ঔষধটো দুটা ০.৫ মিলি পালিৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা হয় যি বোৰ ডেলটইড পেশীত চাৰিৰ পৰা বাৰ সপ্তাহৰ ব্যৱধানত অন্তঃপেশীৰ দ্বাৰা সুমুৱাই দিয়া হয়, বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই পৰামৰ্শ দিয়ে যে দ্বিতীয়টো সৰ্বোত্তম কাৰ্যকাৰীতাৰ বাবে প্ৰথমটোৰ ৮ ৰ পৰা ১২ সপ্তাহ পিছত দিয়া হয়।
অক্সফৰ্ড-এষ্ট্ৰজেনেকা ক'ভিড-নাইণ্টিন ভেকছিন, যাক এজেডডি-১২২২, নাম দিয়া হৈছে আৰু কভিশ্বিল্ড, ভেক্সজেভ্ৰিয়া নামৰ ব্ৰেণ্ডৰ অধীনত বিক্ৰী কৰা হৈছে, কোভিড-১৯ প্ৰতিৰোধৰ বাবে এক ভাইৰেল ভেক্টৰ ভেকছিন।
অক্সফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয় আৰু এষ্ট্ৰজেনেকাৰ দ্বাৰা বিকশিত, ইয়াক ইণ্ট্ৰামাস্কুলাৰ বেজীৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা হয়।
২০২০ চনৰ ১৭ ডিচেম্বৰত বেলজিয়ামৰ বাজেট ৰাজ্যিক সচিবৰ এটা টুইটত প্ৰকাশ পাইছিল যে ইউৰোপীয় ইউনিয়নে প্ৰতিটো পালিত €১.৭৮ পৰিশোধ কৰিব, নিউয়ৰ্ক টাইমছে পৰামৰ্শ দিছিল যে কম মূল্য ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ দ্বাৰা ভেকছিন উৎপাদন আন্তঃগাঁথনিত বিনিয়োগকে ধৰি কাৰকৰ সৈতে সম্পৰ্কিত হ'ব পাৰে।
মাৰ্চ ২০২১ লৈকে ভেকছিন সক্ৰিয় পদাৰ্থটো বিশ্বব্যাপী কেইবাটাও স্থানত প্ৰস্তুত কৰা হৈছে, এষ্ট্ৰজেনেকাই ১৫খন দেশত ২৫টা স্থান স্থাপন কৰা বুলি দাবী কৰিছে।
২০২১ চনৰ ২৬ মাৰ্চত -ৰ দ্বাৰা লিডেনৰ হেলিক্স ছাইটটো অনুমোদিত হয়, ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ দ্বাৰা অনুমোদিত আন তিনিটা স্থানত যোগদান কৰে।
অক্সফৰ্ড-এষ্ট্ৰজেনেকা ক'ভিড-নাইণ্টিন ভেকছিন হৈছে এক প্ৰতিলিপি-অভাৱযুক্ত চিমিয়ান এডেনোভাইৰাছ ভেক্টৰ, য'ত এছএআৰএছ-চিঅ'ভি-২ স্পাইক প্ৰ'টিনৰ সম্পূৰ্ণ দৈৰ্ঘ্যৰ কোডন অনুকূলিত কোডিং ক্ৰম আৰু লগতে টিচ্যু প্লাজমিনোজেন এক্টিভেটৰ ।
স্বৰ্গীয় সুৰেন্দ্ৰ নাথ ৰয় নামৰ এজন জনপ্ৰিয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, জনহিতকৰ আৰু চাহ খেতিয়কে অসমৰ দেওপানী চাহ বাগিচাত বাস কৰিছিল।
সন্ধিয়া হোৱাৰ লগে লগে তেওঁলোক তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ উভতি আহিল আৰু নুনু বাবুদে দেওপানী চাহ বাগিচাত থকা তেওঁৰ বাংলোত জিৰণি লবলৈ গ'ল।
মাজনিশা তেওঁ দেৱী দুৰ্গাৰ সপোন দেখি সাৰ পাইছিল আৰু সপোনত দুৰ্গা দেৱীয়ে তেওঁক তেওঁলোকে চিকাৰ কৰি আমোদ কৰা ঠাইৰ তলত মা দুৰ্গা লুকাই আছে বুলি কৈছিল।
তেওঁলোকৰ কুল দেৱী হিচাপে দুৰ্গা দেৱীক উপাসনা কৰাৰ বাবে দেৱী দুৰ্গাৰ মূৰ্তি উদ্ধাৰ হোৱা ঠাইৰ পৰা কেই মিটাৰ দূৰত অস্থায়ী আশ্ৰয়স্থল স্থাপন কৰা হৈছিল।
এক শুভ মুহূৰ্ত বাছনি কৰি অতি ধুমধামেৰে প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা পূজা স্বৰ্গীয় দেৱৰাজ ৰয় আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে আয়োজন কৰি দেওপানী থান প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
শেষত দেৱী দুৰ্গাৰ মূৰ্তি পোৱা গৈছিল আৰু হাতী ব্যৱহাৰ কৰি অতি সাৱধানতাৰে বিশাল আৰু গধুৰ মূৰ্তিটো উদ্ধাৰ কৰা হৈছিল।
দেওপানী দুৰ্গা মন্দিৰ বা দেওপানী থান অসমৰ কাৰ্বি আংলং জিলাৰ বোকাজানৰ বৰসেৱাগুৰি গাঁৱৰ ওচৰত দেওপানী চাহ বাগিচাত অৱস্থিত মা দুৰ্গা প্ৰতি উৎসৰ্গিত মন্দিৰ।
দেওপানীত উদ্ধাৰ কৰা আৰু প্ৰতিষ্ঠাপিত প্ৰত্নতাত্ত্বিক মূল্যবিজড়িত শৈলমূৰ্তিসমূহ নৱম-দশম শতিকাৰ।
থানৰ পৰা প্ৰায় ২ কিল’মিটাৰ আগলৈ সুপ্ৰাচীন মূৰ্তি প্ৰতিষ্ঠাৰে ঐতিহ্যমণ্ডিত শিৱ থান এখন আছে।
দেওপানী দুৰ্গা মন্দিৰ কাৰ্বি আংলং জিলাৰ বোকাজানৰ বৰসেৱাগুৰি গাঁৱৰ ওচৰত দেওপানী চাহ বাগিচাত অৱস্থিত।
নুমলীগড়-ডিমাপুৰ সংযোগী ৩৯ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ কাষত অৱস্থিত থানখন বোকাজান চহৰৰ পৰা দূৰত্ব প্ৰায় ২০ কিল’মিটাৰ।
১৮৮৪ চনত লালা লাজপত ৰায়ৰ পিতৃ ৰোতটকলৈ বদলি হয় আৰু ৰায়েও লাহোৰত শিক্ষা সমাপ্ত কৰি পিতৃৰ সৈতে ৰোহটকলৈ আহে৷ ১৮৮৬ চনত তেখেত পিতৃৰ নতুন বদলিৰ ঠাই হিছাৰলৈ যায় আৰু তাতেই আইনৰ অনুশীলন আৰম্ভ কৰে৷ ইয়াতেই বাবু চুড়ামণিৰ সৈতে তেখেতে হিছাৰ অধিবক্তা পৰিষদৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য হিচাপে বিবেচিত হয়৷ একেটা বৰ্ষতে তেখেতে হিছাৰত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ জিলা শাখা এটাও প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷ পুনৰ বাবু চূড়ামণিৰ দৰে একাংশ ব্যক্তিৰ লগলাগি তেখেতে আৰ্য সমাজ প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷ ১৮৮৮ আৰু ১৮৮৯ চনত তেখেতে বাবু চুড়ামণিৰ সৈতে এলাহাবাদত অনুষ্ঠিত কংগ্ৰেছৰ বাৰ্ষিক অধিৱেশনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰে৷ তেওঁলোকৰ লগত থকা আন দুজন ব্যক্তি আছিল লাল ছাবিল দাস আৰু শেঠ গৌৰী শংকৰ৷ ১৮৯২ চনত লালা লাজপত ৰায় আইনীসেৱাৰ বাবে লাহোৰ উচ্চ ন্যায়ালয়লৈ যায়৷ স্বাধীনতা-প্ৰাপ্তিৰ বাবে ভাৰতৰ ৰাজনৈতিক নীতি সলনি কৰিবলৈ তেখেতে সংবাদকৰ্মতো জড়িত হৈছিল আৰু দ্য ট্ৰিবিউনকে ধৰি একাধিক কাকতকৈ নিয়মীয়াকৈ লিখা-মেলা কৰিছিল৷ ১৮৮৬ চনত তেখেতে মহাত্মা হংশৰাজক লাহোৰত দয়ানন্দ এংলো-বৈদিক বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰাত সহায় কৰে৷
লালা লাজপত ৰায় আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী৷ তেখেত আছিল আগৰৱাল জৈন আৰু তেখেতৰ গোত্ৰ আছিল ৰায় ৷ ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত তেখেতে সক্ৰিয়ভাৱে বৰঙণি আগবঢ়াইছিল৷ তেখেত পঞ্জাৱ কেশৰী নামেৰেও পৰিচিত৷ লাল বাল পাল শীৰ্ষক ত্ৰিমূৰ্তিৰ তেখেতো এজন আছিল৷ পঞ্জাৱ নেশ্যনেল বেংক আৰু লক্ষ্মী বীমা কোম্পানীৰ প্ৰাৰম্ভিক সময়ছোৱাৰ কৰ্মপন্থাত লালা লাজপত ৰায়ে সহযোগিতা আগবঢ়াইছিল৷ ভাৰতৰ সংবিধান সংশোধনৰ বাবে সৰ্ব-ব্ৰিটিছ সদস্যৰে সংগঠিত ছাইমন কমিছন ভাৰতলৈ আহোঁতে তেখেতে এক শান্তিপূৰ্ণ প্ৰতিবাদী সমদল উলিয়াইছিল, যাৰ বাবে তেখেত আৰক্ষীৰ লাঠী-চালনাৰ সমুখীন হৈছিল৷ তেখেত একাধিক স্থানত আঘাতপ্ৰাপ্ত হয়৷ এই শোকাৱহ ঘটনাৰ কিছুসপ্তাহ পাছতেই লালা লাজপত ৰায়ে মৃত্যুক সাবটি লয়৷
১৯১৪ চনত লাল লাজপত ৰায়ে আইনসেৱা পৰিহাৰ কৰি ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰে৷ তেখেতে ব্ৰিটেইনলৈ যাত্ৰা কৰে আৰু ইয়াৰ পিছত ১৯১৭ চনত যাত্ৰা কৰে আমেৰিকালৈ৷ ১৯১৭ চনৰ অক্টোবৰ মাহত তেখেতে আমেৰিকাৰ নিউ ইয়ৰ্কত আমেৰিকাৰ ভাৰতীয় হ'ম ৰুল লীগ প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷ ১৯১৭ চনৰ পৰা ১৯২০ চনলৈকে তেখেত যুক্তৰাষ্ট্ৰতে থাকে৷ তেখেতৰ প্ৰথম পৰ্যায়ৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰাম আৰ্য সমাজ আৰু সাম্প্ৰদায়িক প্ৰতিনিধিত্বৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল৷
১৮৫৬ চনৰ ২৮ জানুৱাৰী তাৰিখে এটা জৈন পৰিয়ালত লালা লাজপত ৰায়ৰ জন্ম হৈছিল৷ পিতৃ আছিল উৰ্দু আৰু পাৰ্চী চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক মুঞ্চী ৰাধা কৃষণ আজাদ আৰু মাতৃ আছিল গোলাব দেৱী৷ জন্মস্থান আছিল ধুড়িকে৷ পঞ্জাবৰ লুধিয়ানা জিলাৰ জাগৰাওতেই তেখেতে কৈশোৰ আৰু যৌৱনৰ অধিকাংশ সময় অতিবাহিত কৰিছিল৷ জাগৰাওত তেখেতৰ ঘৰটো এতিয়াও দৃশ্যমান হয়৷ ঘৰটোত এটা পুথিভঁৰাল আৰু এটি সংগ্ৰাহালয় আছে৷
স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত মহাপ্ৰজাপতি গৌতমীয়ে সংসাৰ ধৰ্ম ত্যাগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু গৌতম বুদ্ধৰ ওচৰত সংঘত যোগ দিয়াৰ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰে।
হতাশ নহৈ গৌতমীয়ে মূৰৰ চুলি খুৰাই হালধীয়া ৰঙৰ বস্ত্ৰ পৰিধান কৰি শাক্য আৰু কোলীয় প্ৰজাতন্ত্ৰৰ বহু মহিলাক একত্ৰিত কৰি বুদ্ধৰ অনুসৰণ কৰে আৰু বৈশালীলৈ পদব্ৰজে যাত্ৰা কৰে।
এই সময়ত বুদ্ধৰ অন্যতম প্ৰিয় শিষ্য আৰু সহায়ক আনন্দই মহাপ্ৰজাপতিৰ হৈ বুদ্ধক সংঘত মহিলাসকলক ভিক্ষুণী হিচাপে যোগদান কৰাৰ অনুমতি দিবলৈ অনুৰোধ জনায়।
ধৰ্মপদকথা অনুসৰি গৌতমীৰ উপসম্পদা আনুষ্ঠানিক ভাবে নোহোৱাত পৰৱৰ্তী সময়ত ভিক্ষুণীসকলে তেওঁৰ সৈতে ‘উপোস্থ’ কৰিবলৈ অমান্তি হৈছিল।
দুয়োজনী বাই-ভনীৰ জন্মৰ সময়ত জ্যোতিষীয়ে গণনা কৰি তেওঁলোক চক্ৰৱৰ্তিনী হ'ব বুলি ভৱিষ্যতবাণী কৰিছিল।
সিদ্ধাৰ্থৰ জন্মৰ মাত্ৰ সাত দিন পিছতে মায়াদেৱীৰ মৃত্যু হোৱাত গৌতমীয়ে সিদ্ধাৰ্থক ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল।
গৌতমীৰ আৰু পাঁচশ ভিক্ষুণীৰ পৰিনিৰ্বাণৰ কাহিনীটো যথেষ্ঠ জনপ্ৰিয়, বহুল প্ৰসাৰিত আৰু বিভিন্ন সংস্কৰণত উপলব্ধ।
১৮৫৯ চনৰ ৫ জুলাইত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত বেংগল প্ৰেচিডেন্সিৰ কলকাতাত কাদম্বৰী দেৱীয়ে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
কাদম্বৰীৰ বয়স মাত্ৰ ন বছৰ বয়সত ১৯ বছৰীয়া ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ জ্যোতিৰিন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ সৈতে বিয়া হৈছিল।
মুখ্যতঃ পাৰিবাৰিক সমস্যাৰ বাবে তেওঁৰ মৃত্যু হোৱা বুলি ধৰা হয় যদিও বিষয়টো এতিয়াও বিতৰ্কৰ আওঁতাত।
গৱেষকসকলে বিশ্বাস কৰে যে আত্মহত্যা নোট আৰু আৰক্ষীৰ প্ৰতিবেদন মহৰ্ষিৰ উদ্যোগত লুকুৱাই দিয়া হৈছিল।
সমবয়সৰ হোৱাৰ বাবে ৰবীন্দ্ৰনাথে কাদম্বৰীৰ সৈতে বন্ধুত্বপূৰ্ণ সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিছিল আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথক তেওঁৰ সৃষ্টিশীল মতামত দি বিভিন্ন কাহিনী, কবিতা, নাটক আৰু গান লিখিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।
ৰবীন্দ্ৰনাথ আৰু কাদম্বৰী অতি ভাল বন্ধু আৰু সহপাঠী আছিল যাৰ বাবে সেই সময়ত দুয়োজনৰ মাজৰ সম্পৰ্কৰ বিষয়ে বিভিন্ন বিতৰ্ক এতিয়াও বৰ্তী আছে।
ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ বিবাহৰ চাৰি মাহ পিছত কাদম্বৰী দেৱীয়ে ১৮৮৪ চনৰ ১৯ এপ্ৰিলত অফিম খাই আত্মহত্যা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
কাদম্বৰী দেৱী বঙালী নাট্যকাৰ, সংগীতজ্ঞ, সম্পাদক আৰু চিত্ৰশিল্পী জ্যোতিৰিন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ পত্নী, মহৰ্ষি দেৱেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ বোৱাৰী আৰু বিশ্বকবি ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ বৌয়েক আছিল।
পৃথিৱী, আকাশ আৰু জীৱৰ উৎপত্তিৰ সময়ত আৰু ইয়াৰ পৰৱৰ্ত্তী কালছোৱাত তেওঁলোকৰ ভূমিকাৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিছে।
ইন্দ্ৰ শুভ শক্তিৰ প্ৰতিনিধি হোৱাৰ বিপৰীতে বৃত্ৰাসুৰ অশুভ শক্তিৰ পৰিচায়কৰূপে পৰিগণিত হৈছে।
শুভ আৰু অশুভ শক্তি অৰ্থাৎ সৃষ্টি আৰু সংহাৰৰ সংঘাতত শুভ শক্তিৰ পক্ষত থিয় হোৱা অসুৰসকলক দেৱতা আখ্যা দিয়া হৈছে আৰু অশুভ শক্তিৰ পক্ষ লোৱাসকলে অসুৰ নাম পাইছে।
বৈদিক সাহিত্যৰ সংহিতাৰ প্ৰাচীনতম ভাগসমূহত অসুৰ হৈছে ভাল বা বেয়া মনোবৃত্তিৰ যিকোনো আত্মা বা দৈৱিক জীৱ আৰু প্ৰকৃতিৰ সংহাৰকাৰী বা সৃজনীশীল শক্তি।
পঞ্চম শতিকাৰ দাৰ্শনিক বুদ্ধঘোষে বৰ্ণনা কৰিছে যে অসুৰ নামৰ উৎপত্তি দেৱতা চক্ৰৰ হাতত হোৱা তেওঁলোকৰ পৰজয়ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে।
এই কাহিনীটোৰ মতে অসুৰসকল সুৰামত্ত হৈ পৰাৰ কাৰণে সুমেৰু পৰ্বতৰ পৰা তেওঁলোকক বহিষ্কাৰ কৰা হৈছিল।
ভাৰতীয় সাহিত্যত অসুৰসকলক আতিভৌতিক ক্ষমতাসম্পন্ন আৰু ভাল-বেয়া দুয়োবিধ গুণৰে অধিকাৰী বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়।
আনহাতে বেয়া গুণসম্পন্ন অসুৰসকলক দানৱ আখ্যা দিয়া হৈছে আৰু বৃত্ৰ অৰ্থাৎ বৃত্ৰাসুৰে তেওঁলোকৰ নেতৃত্ব দিয়ে।
প্ৰাচীনতম বৈদিক সাহিত্যসমূহত অগ্নি, ইন্দ্ৰ আদিকো নিজৰ নিজৰ ক্ষেত্ৰ, জ্ঞান আৰু ক্ষমতাৰ অধিপতি হোৱাৰ বাবে অসুৰ বুলি কোৱা হৈছিল।
পৰৱৰ্ত্তী কালৰ ৰচনাসমূহত তেওঁলোকক দেৱতা আখ্যা দিয়া হয় আৰু অসুৰসকলক তেওঁলোকৰ শত্ৰু হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়।
ভাগৱত গীতাৰ ষোড়শ অধ্যায়ত কোৱা হৈছে যে মানৱৰ মাজত বিশুদ্ধ দেৱতুল্য সাধু আৰু বিশুদ্ধ অসুৰতুল্য দুষ্ট বিৰল আৰু সামূহিকভাৱে মানৱ সমাজ নগণ্য বা অধিক দোষেৰে সৈতে সৰ্বগুণেৰে পৰিপূৰ্ণ।
যেতিয়া এইসমূহে কামনা, ঘৃণা, লালসা, আকোৰগোঁ‌জ, অহংকাৰ, নিষ্ঠুৰতা আদিৰ ৰূপ লয় তেতিয়াই এই ঋণাত্মক আৰু ধ্বংসাত্মক চৰিত্ৰই অসুৰৰ ৰূপ পায়।
আনন্দ কুমাৰস্বামীয়ে মত আগবঢ়াই যে দেৱতা আৰু অসুৰৰ ধাৰণাটো গ্ৰীক কিংবদন্তিৰ দ্বাদশ অলিম্পিয়ান বা টাইটানসকলৰ লগত তুলনা কৰিলেহে ভালদৰে বুজিব পৰা যায়।
গ্ৰীক আখ্যানত দ্বাদশ অলিম্পিয়ান আৰু টাইটান দুয়োপক্ষ শক্তিশালী কিন্তু ভিন্ন বৈশিষ্ট্য আৰু প্ৰবৃত্তিযুক্ত।
বিভিন্ন পণ্ডিতে অসুৰক কোনো বিশেষ জ্ঞান, যাদুকৰী শক্তি আৰু বিশেষ ক্ষমতাৰ অধিপতি বুলি বৰ্ণনা কৰিছে যিসমূহ তেওঁলোকে সৃষ্টিশীল অথবা ধ্বংসাত্মক কাৰ্যত ব্যৱহাৰ কৰে।
কুইপাৰ, ব্ৰাউন, অ'ট্ট' আদিয়ে এই যুক্তি সমৰ্থন কৰিছে যদিও অসুৰ কেতিয়াৰ পৰা দানৱ হিচাপে পৰিগণিত হ'ল তাৰ কোনো ব্যাখ্যা আগবঢ়োৱা নাই।
এলেইন ডেনিয়েল'ই কৈছে যে অসুৰৰ ধাৰণাটো প্ৰাচীন ভাৰতৰ সামাজিক-ৰাজনৈতিক প্ৰেক্ষাপটৰ পৰিৱৰ্ত্তনৰ লগতেই সলনি হয়।
বৈদিক লোকসকলৰ শত্ৰুসকলে উপাসনা কৰা দৈত্য, আত্মা আৰু ভূতৰ সৈতে একাকাৰ হোৱাৰ ফলতেই অসুৰ আৰু ৰাক্ষসৰ কিংবদন্তিসমূহৰ জন্ম হয়।
পুৰাণ আৰু মহাকাব্যসমূহত বৰ্ণিত দেৱতা আৰু অসুৰৰ মাজত হোৱা যুদ্ধ সম্ভৱতঃ প্ৰাচীন ভাৰতৰ অধিবাসী আৰু প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলৰ মাজত হোৱা সংঘাত।
এলেইন ডেনিয়েল'ই মত প্ৰকাশ কৰিছে যে ভাৰতীয় কিংবদন্তিসমূহত অসুৰসকল প্ৰথমাৱস্থাত সুগুণসম্পন্ন আৰু শক্তিশালী আছিল।
শিৱ পুৰাণত কোৱা হৈছে যে অসুৰসকল দেৱতাবিদ্বেষী হৈ উঠে আৰু দেৱতাক ভাবুকি দিয়াৰ বাবে তেওঁলোকক সংহাৰ কৰিবলগা হয়।
হিন্দুধৰ্মৰ ৰচনাৱলীত তেওঁলোকক দেৱতাসকলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কিন্তু এক ক্ষমতালোভী জাতি হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
ইণ্ডো-ইৰানিয়ান বা আৰ্যসকলৰ শুভ আৰু অশুভৰ মাজত হোৱা যুদ্ধৰ কিংবদন্তি অনুসৰি অসুৰে অসূয়া সৃষ্টিকাৰী আত্মাক সূচায়।
ফিনলেণ্ডৰ ইণ্ডোল'জিষ্ট এচক' পাৰপলাৰ মতে অসুৰ শব্দৰ সাম্ভাৱ্য মূল হৈছে উৰানিক ভাষাৰ এচেৰা যাৰ অৰ্থ অধিপতি বা ৰাজকুমাৰ।
বিষ্ণু পুৰাণ মতে, সমুদ্ৰ মন্থনত সমুদ্ৰৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা সুৰাৰ দেৱী বৰুণীক গ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাৰ বাবেই দৈত্যসকলে অসুৰ নাম পায়।
ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণৰ বৰ্ণনাত কোৱা হৈছে যে অসুৰ শব্দটো ক্ষীৰ সাগৰৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা সুৰাৰ দেৱী বৰুণীক তেওঁ‌লোকে গ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাৰ পৰাই উদ্ভৱ হোৱা।
ইয়াত অসুৰসকলক অহংকাৰী, পূজা-পাতল নকৰা, অত্যাচাৰী, দেৱতাসকলৰ প্ৰতি ইৰ্ষান্বিত আৰু সততে দেৱতাসকলক যুদ্ধৰ বাবে প্ৰৰোচিত কৰা চৰিত্ৰৰ বুলি বৰ্ণোৱা হৈছে।
১৪৫২ - ৰিচাৰ্ড তৃতীয়, ইংলেণ্ডৰ ৰজা , ইংলেণ্ডৰ নৰ্থম্পটনছায়াৰৰ ফোথাৰিংহাই কেচেলত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
১৮৪৭ - প'ল ভন হিণ্ডেনবাৰ্গ, প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ জাৰ্মান সেনাপতি আৰু জাৰ্মানীৰ ৰাষ্ট্ৰপতি , প্ৰুছিয়াৰ প'চেনৰ ডাচীত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
১৮৫২ - ছাৰ ৱিলিয়াম ৰামছে, স্কটিছ ৰসায়নবিদ যিয়ে নিয়ন, ক্ৰিপ্টন আৰু জেনন আৱিষ্কাৰ কৰিছিল আৰু আৰ্গন, ৰেডন, কেলচিয়াম আৰু বেৰিয়ামৰ সহ-আৱিষ্কাৰক আছিল।
১৮৬৯ - মহাত্মা গান্ধী, জাতিৰ পিতা, অহিংসাৰ পূজাৰী আৰু ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ গুৰি ধৰোঁতা।
১৯৬৬ - কৃষ্ণ কুমাৰ মেনন, কে কে মেননৰ দ্বাৰা অধিক পৰিচিত, এজন ভাৰতীয় অভিনেতা যি মুখ্যতঃ হিন্দী চলচ্চিত্ৰত কাম কৰে, আৰু লগতে গুজৰাটী, তামিল, মাৰাঠী আৰু তেলেগু চলচ্চিত্ৰতো কাম কৰে।
১৮৫৩ - ফ্ৰেন্সফৰ আৰাগ' , ফৰাচী পদাৰ্থবিজ্ঞানী আৰু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী, সূৰ্যৰ ক্ৰমমণ্ডল আৱিষ্কাৰ কৰিছিল আৰু গ্ৰহবোৰৰ ব্যাসৰ সঠিক অনুমান কৰিছিল।
১৯৬৬ - ৰিচাৰ্ড এডৱিন শ্ব'প, আমেৰিকান ভাইৰ'ল'জিষ্ট, যি ৰকফেলাৰ ইনষ্টিটিউটত তেওঁৰ পৰামৰ্শদাতা পল এ লুইছৰ সৈতে একেলগে ১৯৩১ চনত গাহৰিৰ ক্ষেত্ৰত ইনফ্লুৱেঞ্জা ভাইৰাছ - চিনাক্ত কৰে।
১৯৮৮ - প্ৰাক্তন বিশ্ব হেভিৱেট বক্সিং চেম্পিয়ন লেন'ক্স লিৱিছে কানাডাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি চিউল অলিম্পিকত চুপাৰ-হেভিৱেটত স্বৰ্ণ পদক জয় কৰে।
তেওঁ মুম্বাইৰ টাটা ইনষ্টিটিউট অফ ছচিয়েল চাইন্সৰ পৰা নাৰীঅধ্যয়নত মাষ্টাৰ অফ ফিলোচফি ডিগ্ৰীও লাভ কৰিছে।
বৰ্তমান তেওঁ অসমৰ তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সমাজশাস্ত্ৰ বিভাগত জ্যেষ্ঠ গৱেষণা সহযোগী হিচাপে পিএইছডি ডিগ্ৰীৰ বাবে গৱেষণাৰত।
তেওঁৰ বেছিভাগ কবিতা ইটালিয়ান, নেপালী, হিন্দী, তিৱা আৰু মালায়ালমৰ দৰে অন্যান্য ভাৰতীয় আৰু বিদেশী ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছে।
২০১৯ চনত তেওঁক গথে ইনষ্টিটিউটৰ দ্বাৰা অনুষ্ঠিত জাৰ্মান আৰু ভাৰতীয় ভাষাৰ সাহিত্যৰ সন্মানীয় সাংস্কৃতিক বিনিময় কৰ্মশালা 'পয়েটছ ট্ৰেন্সলেটিং পয়েটছ' জানুৱাৰী সংস্কৰণৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল।
তেওঁ বিশেষকৈ অসমীয়া সাহিত্য আৰু অসমীয়া গীতৰ নতুন আধুনিক ইলেকট্ৰনিক সংগীতৰ ধাৰালৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে জনাজাত।
১৯৮৫ চনত মুক্তি লাভ কৰা দেৱানন্দৰ "হম নৌজৱান"ত তবুৱে এগৰাকী কিশোৰীৰ ৰূপত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে দেখা দিয়ে।
অৱশ্যে ১৯৯১ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত তেলুগু ভাষাৰ ছবি "কুলি নং ১"তহে তেখেতে শীৰ্ষ চৰিত্ৰত অভিনয়ৰ সুযোগ পায়।