polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
" এই উৎসৰ একমাত্ৰ সমস্যাটো হ'ল যে এই উৎসই আনতকৈ খ্ৰীষ্টিয় ধৰ্মীয়সকলৰ জনসংখ্যাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে।
বাব, বাহাউল্লাহ, আব্দুল বাহা, শ্বগি এফেণ্ডি আৰু ব্ৰহ্মাণ্ডীয় ন্যায় ঘৰৰ লেখাসমূহ, আৰু আব্দুল বাহাৰ বক্তৃতাসমূহক একেলগে ধৰ্মবৈধানিক লেখ বোলা হয়।
বাব আৰু বাহাউল্লাহৰ লেখাসমূহক ঐশ্বৰিক বাৰ্তা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, আব্দুল বাহা আৰু শ্বঘি এফেণ্ডিৰ ক্ৰমে বক্তৃতা আৰু লেখাসমূহক আধিকাৰিক ব্যাখ্যা আৰু ব্ৰহ্মাণ্ডীয় ন্যায় ঘৰৰ লেখাসমূহক প্ৰশাসনিক বিধান আৰু ব্যাখ্যা বোলা হয়।
বাহাউল্লাহৰ কিছু গুৰুত্বপূৰ্ণ লেখ হ'ল কিতাব-ই-আকদাছ , যি নিয়মৰ কিতাপ, কিতাব-ইকান, যি বাহাই বিশ্বাসৰ মান্য গ্ৰন্থ, জেম্ছ অৱ দিভাইন মিষ্ট্ৰি, চেভেন ভেলিজ, ফ'ৰ ভেলিজ আদি।
বাহাই ধৰ্মৰ মতে মানুহৰ তৰ্ক কৰিব পৰা আত্মা আছে, যিয়ে মানুহক আন জীৱৰ পৰা পৃথক কৰে আৰু মানুহে ঈশ্বৰ তথা নিজৰ আৰু ঈশ্বৰৰ মাজৰ সম্পৰ্কটো বুজিব পাৰে।
প্ৰতিজন মানুহৰে এইটো এটি কৰ্তব্য যে তেওঁ তেওঁৰ বাৰ্তাবাহকৰ দ্বাৰা ঈশ্বসসক চিনি পায় আৰু তেওঁৰ আদেশ মানে।
চিনাক্তকৰণ আৰু বাধ্যতা, মানৱ সেৱা, দৈনিক প্ৰাৰ্থনা আৰু আধ্যাত্মিক কৰ্মৰে মানুহৰ আত্মা ঈশ্বৰৰ অধিক ওচৰলৈ যায়, যি বাহাই ধৰ্মৰ আদৰ্শ।
মানুহৰ মৃত্যুৰ পিছত আত্মা অন্য জগতলৈ যায়, য'ত তেওঁক শাৰীৰিক পৃথিৱীৰ আধ্যাত্মিক উন্নতিৰ আধাৰত বিচাৰ কৰা হয় আৰু আধ্যাত্মিকভাৱে আগবঢ়োৱা হয়।
স্বৰ্গ আৰু নৰক কোনো শাৰীৰিক পুৰস্কাৰ বা দণ্ডৰ ঠাই নহয়, ই মানৱ আত্মাৰ ঈশ্বৰৰ পৰা দূৰত্বকহে সূচাই।
যদিও বাহাই শিক্ষাই সামাজিক আৰু নৈতিক ক্ষেত্ৰতহে অধিক গুৰুত্ব দিয়ে, কিছুসংখ্যক মৌলিক লেখক ৰহস্যময়ী আখ্যা দিয়া হয়।
বাহাই বিশ্বাস অনুসৰি ধৰ্মৰ ইতিহাসত কেইবাজনো ঐশ্বৰিক গুৰু আহিছে, যিসকলে স্থান আৰু মানুহৰ ক্ষমতা অনুসৰি ন-ন ধৰ্ম স্থাপন কৰিছে।
বাহাই ঐশ্বৰিক গুৰুসকলৰ ভিতৰত আব্ৰাহমীয় ধৰ্মসমূহৰ মচেচ, যীশু খ্ৰীষ্ট, মহম্মদ, ধাৰ্মিক ধৰ্মসমূহৰ কৃষ্ণ, গৌতম বুদ্ধ আদিক গণ্য কৰা হয়।
বিশ্বাস অনুযায়ী, প্ৰতিজন গুৰুৱে ঈশ্বৰৰ এক নিৰ্দেশক বিয়পালে, আৰু বাহাউল্লাহৰ জীৱন আৰু কৰ্ময়ো পূৰ্বৰ গুৰুসকলৰ শেষৰ আশ্বাসসমূহ ৰক্ষা কৰে।
মানৱতা এটি ঐক্যবদ্ধ সৃষ্টি আৰু সকলোৰে উদ্দেশ্য সমগ্ৰ বিশ্বতে শান্তি, ন্যায় আৰু ঐক্য স্থাপন কৰা হোৱা উচিত।
সেই বাবেই তেওঁক পাৰ্ছিয়াৰ পৰা নিৰ্বাসিত কৰি অট্ট'মান সাম্ৰাজ্যলৈ খেদি দিয়া হয়, য'ত তেওঁৰ 'দোষী' ৰূপেই মৃত্যু হ'ল।
বাহাউল্লাহৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ আব্দুল-বাহাৰ দ্বাৰা এই ধৰ্মই পাৰ্ছিয়া আৰু অট্ট'মান সাম্ৰাজ্য পাৰ কৰি ইউৰোপ, আমেৰিকা পালেগৈ।
পাৰ্চিয়া আৰু অট্টমান সাম্ৰাজ্যত আৰম্ভ হোৱাৰ পিছৰে পৰাই দক্ষিণ এচিয়া, দক্ষিণ পূব এচিয়া, ইউৰোপ, উত্তৰ আমেৰিকা আদিত অনেকে এই ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছে।
বাহাই ধৰ্মৰ তিনি মূল নীতি হ'ল: ঈশ্বৰৰ ঐক্য- এজন ঈশ্বৰেই সকলো সৃষ্টিৰ মূল; ধৰ্মৰ ঐক্য- সকলো ধৰ্মৰ উৎস এক; মানুহৰ ঐক্য- সকলো মানুহ সমান, বিভিন্ন জাতি, সংস্কৃতিয়ে বৈচিত্ৰ্যৰ মাজত ঐক্য বুজায় আৰু ই সন্মানীয়।
বাহাই শিক্ষাৰ মতে মানৱ জীৱনৰ লক্ষ্য ঈশ্বৰৰ মহত্ত্ব বুজি ঈশ্বৰৰ আৰাধনা কৰা, তেনে কৰিবলৈ মানুহে 'প্ৰাৰ্থনা', 'আত্মজ্ঞানৰ সন্ধান' আৰু 'মানৱ সেৱা' কৰিব লাগিব।
বাহাই শিক্ষাই "বৃহত্তৰ চুক্তি"ৰ, যি ব্ৰহ্মাণ্ডীয় আৰু অশেষ, আৰু "ক্ষুদ্ৰতৰ চুক্তি"ৰ, যি প্ৰতিটো ধৰ্মৰ বাবে বেলেগ, কথা কয়।
ক্ষুদ্ৰতৰ চুক্তি ঈশ্বৰৰ বাৰ্তাবাহক আৰু বিশ্ববাসীসকলৰ মাজৰ, ই সামাজিক নীতি, ধাৰ্মিক প্ৰশাসন আদি সামৰে।
ঐক্য বাহাই ধৰ্মৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ, সেয়েহে বাহাইসকলে এটি প্ৰশাসনক মানে, যি তেওঁলোকৰ মতে ঐশ্বৰিকভাৱে প্ৰাপ্ত, বিভাজন কৰা ঐক্যক বাধিত কৰাৰ অপচেষ্টা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, যি বাহাউল্লাহৰ শিক্ষাৰ বিপৰীত।
বাহাই প্ৰশাসনৰ উত্তৰাধিকাৰীক লৈ বিবাদৰ সৃষ্টি হৈছিল, কিন্তু কোনো বিভাগেই বিশেষ সাফল্য লাভ কৰিবলৈ সক্ষম নহ'ল।
তেনে বিভাগৰ বাশ্বাসীক "চুক্তি ভংগকাৰী" আখ্যা দিয়া হয় আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে যিকোনো প্ৰকাৰৰ যোগাযোগ বন্ধ কৰি দিয়া হয়।
বিভিন্ন ইছলামিক দেশত এতিয়াও বাহাইসকলে নিপীড়ন ভোগ কৰিবলগীয়া হয়, কাৰণ ইছলামিক নেতাসকলে বাহাই ধৰ্মক এটি স্বতন্ত্ৰ ধৰ্ম জ্ঞান নকৰে আৰু কেৱল ইছলাম বিৰোধী এক ফৈদ বুলি ভাবে।
বাহাইসকলৰ অধিকাৰ কম বেছি পৰিমাণে বিভিন্ন দেশত খৰ্ব কৰা হৈছে, যেনে আফঘানিস্তানত, ইণ্ডোনেচিয়াত, ইৰাকত, ম'ৰ'ক'ত আৰু আফ্ৰিকাৰ কিছু অংশত।
বৰ্ণবাদ, ৰাষ্ট্ৰীয়তাবাদ, জাতি, সামাজিক শ্ৰেণী আৰু লিংগভিত্তিক পৃথক্কৰণ মানৱীয় ঐক্যৰ ক্ষেত্ৰত কৃত্ৰিম বাধা।
বাহাই ধৰ্মই এজন, ব্যক্তিগত, নিষ্প্ৰাপ্য, সৰ্বজ্ঞ, সৰ্বত্ৰে বিৰাজমান, অক্ষয় আৰু সৰ্ব-শক্তিমান ঈশ্বৰত বিশ্বাস কৰে, যি ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো বস্তুৰেই স্ৰষ্টা।
যদিও প্ৰত্যক্ষভাৱে নিষ্প্ৰাপ্য, ঈশ্বৰ সৃষ্টিৰ বিষয়ে সাৱধান, আৰু সময়ে সময়ে নিজৰ ইচ্ছা বাৰ্তাবাহকৰ দ্বাৰা মানুহক জনায়।
এই তিনি নীতিৰ পৰাই এই বিশ্বাসৰ উদ্ভৱ হ'ল যে ঈশ্বৰে সময়ে সময়ে ঐশ্বৰিক বাৰ্তাবাহক পঠিয়াই যাৰ উদ্দেশ্য মানৱৰ চৰিত্ৰ সলনি কৰা আৰু 'যিসকলে শুনে', তেওঁলোকৰ নৈতিক আৰু আধ্যত্মিক উন্নতি সাধন কৰা।
"ব্ৰিটেনিকা বুক অৱ দা ইয়েৰ"ৰ মতে বাহাই ধৰ্ম বিশ্বৰ আতাইতকৈ বিস্তৃত ধৰ্ম, বিশ্বাসীসকলে বাস কৰা দেশৰ সংখ্যা অনুসৰি।
তলত ১৯২১ৰ পৰা ১৯৫৭ চনলৈ নিৰ্বাচিত বাহাই নেতা শ্বঘি এফেণ্ডিয়ে লিখা সংক্ষিপ্ত বিৱৰণি দিয়া হ'ল, যি তেওঁৰ মতে বাহাউল্লাহৰ বাণীৰ বিশেষত্ব দৰ্শাই, আৰু কিতাব-ই-আকদাছৰ সৈতে বাহাই ধৰ্মৰ মূল:
বিশ্ব শান্তিৰ ধাৰণাক বিশেষ গুৰুত্ব দি বাহাউল্লাহে উমৈহতীয়া সুৰক্ষাৰ ব্যৱস্থাৰ কথা কৈছিল যি স্থায়ী শান্তিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয়।
২০০৭ চনত ফৰে'ন পলিচি আলোচনীৰ এক সমীক্ষামতে বাহাই ধৰ্ম পৃথিৱীৰ আতাইতকৈ খৰকৈ বৃদ্ধি পোৱা ধৰ্ম ।
১৮২০ - ঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰ, উনৈশ শতিকাৰ বিশিষ্ট বঙালী শিক্ষাবিদ, সমাজ সংস্কাৰক আৰু গদ্যকাৰ আছিল।
১৯০২ - লিভায় ষ্ট্ৰাঅ'ছ , জীনছ্ আৰু অন্য় কাপোৰৰ কোম্পানী লিভায় ষ্ট্ৰাঅ'ছ এণ্ড কো ৰ প্ৰতিষ্ঠাতা।
১৯৪২ - ভাৰতৰ বিজ্ঞান গৱেষণাৰ উন্নতি সাধন, পৰামৰ্শ তথা সংযোগ ৰক্ষাৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰৰ বাণিজ্য মন্ত্ৰালয়ৰ বৈজ্ঞানিক আৰু ঔদ্যোগিক গৱেষণা পৰিষদ গঠন কৰা হয়।
১৯৭৯ - চৌধুৰী চৰণ সিং-ক সভাপতি আৰু ৰাজ নাৰায়ণক কাৰ্যকৰী সভাপতি ৰূপে লৈ নতুন ৰাজনৈতিক দল লোকদল গঠন কৰা হয়।
জীৱদেহৰ বাহিৰত এইবিলাকৰ প্ৰকৃতি জড় পদাৰ্থৰ দৰে আৰু এইবিলাকৰ স্ফটিকলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰি।
আকাৰৰ ফালৰপৰা আটাইতকৈ সৰু ভাইৰাছটো হ'ল ঘৰচীয়া জীৱ-জন্তুৰ মুখ আৰু ভৰিত ৰোগ সৃষ্টিকাৰী ৰাইন'ভাইৰাছ ।
কিছুমান ভাইৰাছৰ আকাৰ এনেধৰণৰ- হাৰ্পিছ ভাইৰাছ ,জলাতঙ্ক ভাইৰাছ ,ইনফ্লুয়েঞ্জা ভাইৰাছ ,প'লিঅ' ভাইৰাছ ইত্যাদি।
নিউক্লিয় প্ৰটিনৰ দ্বাৰা গঠিত অকোষীয়, ৰোগ সৃষ্টিকাৰী, অবিকল্পী পৰজীৱী, অণু-আণুবীক্ষণিক বস্তু, যি অকল জীৱিত পোষক কোষত বংশবৃদ্ধি কৰিব পাৰে, কিন্তু কোষৰ বাহিৰত জড় প্ৰকৃতিৰ,সেইবিলাকক ভাইৰাছ বোলে।
১৮৯৬ খ্ৰীষ্টপূৰ্বত উইলিয়াম বাইজিৰিংকেয়ে ধঁপাত পাতৰ ম'জেইক ৰোগৰ জীৱাণুক প্ৰথমে "ভাইৰাছ" আখ্যা দিয়ে।
আনহাতে বালিপৰা অঞ্চলৰ বৰ্ষীয়ান শিক্ষাবিদ সকলে কব বিচাৰে যে, ১৮৯৭ চনত অসমত হোৱা বৰভূঁইকপৰ সময়ত এই অঞ্চলটোক কাষৰীয়া নদীকেইখনে বালিৰে পুতি পেলাইছিল।
ভৌগোলিক দৃষ্টিকোণেৰে চাবলৈ গ’লে ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৱৰ ৰাজ্যকেইখনৰ ঠিক সোঁমাজতে বালিপৰা অঞ্চলটোৰ অৱস্থিতি।
পূবে বিশ্বনাথ চাৰিআলি, গহপুৰ, লখিমপুৰ পশ্চিমে ৰঙাপৰা, দক্ষিণে তেজপুৰ আৰু উত্তৰে অসম-অৰুণাচল সীমান্তৰ ভালুকপুং হৈ বমডিলা, টাৱাং আদি ঠাইলৈ বালিপৰা চাৰিআলিৰ মাজেৰেই যাব লগা হয়।
এই চাৰিধাম হ’ল মানশিৰি নৈৰ পূব পাৰত অৱস্থিত ‘কলীয়া গোঁসাই সত্ৰ’, ভকতগাঁৱৰ দক্ষিণ পাট সত্ৰ, এৰাগাঁৱৰ ‘কমলাবাৰী সত্ৰ’ আৰু বালিগাঁৱৰ ‘কেতেকীবাৰী সত্ৰ’।
এৰাগাঁও, বালিগাঁও, কমাৰীগাঁও, উদমাৰীগাঁও, বামগাঁও, বোকাগাঁও, মাজুলীগাঁও, সৰুপাটগাঁও, বৰপাটগাঁও, ভকতগাঁও, বুঢ়াগাঁও, ঔহলাগাঁও, ভোবোলাগাঁও, ওপৰঢেকেৰী, নামঢেকেৰী, আমাৰীবাৰী, ভেৰভেৰী, ওপৰ কছাৰী, জংঘলবস্তি, দৰ্জীপট্টি, মহালিবস্তি, খেলমাটি, আদাবাৰী, পাকবিল, কালনীবস্তি, ভঙাবস্তি, দিঘলীবস্তি, মধুপুৰ, বালিজান, পানীপোতা, মোলানগাঁও।
বালিপৰা অঞ্চলৰ একাংশ এলেকা চতিয়া বিধানসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্ভুক্ত হোৱাৰ বিপৰীতে বাকী একাংশ এলেকা ৰঙাপৰা বিধানসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
তাৰ পাছতে ১৮৮৪ চনৰ ১৮ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা চৰকাৰী ভাবে মাৰ্ঘেৰিটাৰ কয়লাক্ষেত্ৰৰ শুভ উদ্ধোধন কৰা হয় আৰু কয়লাৰ ৰপ্তানিৰ বাবে ডিব্ৰুগড়ৰপৰা লিডুৰ কয়লাক্ষেত্ৰৰ লৈকে এখন ৰেলৰ চলাচলৰ সেইদিনাই আৰম্ভণি কৰা হয়।
সেইদিনাই বুঢ়ীদিহিং নদীৰ ওপৰত প্ৰথমখন কাঠৰ দলং সাজি আৰু বুড়ীদিহিঙৰ দুয়োপাৰে ৰেলৱে' লাইন বহোৱাৰ কাৰ্য সফল কৰোৱাৰ বাবে ইটালীয়ান মুখ্য অভিযন্তা ক সন্মান যঁচা হয় আৰু ইটালীৰ তেতিয়াৰ ৰাণী মাৰ্ঘেৰিটা মাৰিয়া টেৰেছা জ্য'ভানা লৈ জনোৱা সন্মান স্বৰূপে তেওঁৰ নামানুসৰি ঠাইটুকুৰাৰ নাম মা-কুম সলাই মাৰ্ঘেৰিটা ৰখা হয়।
মাৰ্ঘেৰিটা ভাৰতবৰ্ষৰ উঃ পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাষ্ট্ৰ অসমৰ সীমামূৰীয়া তিনিচুকীয়া জিলাৰ অন্তৰ্গত তিনিওটা মহকুমাৰ ভিতৰত অন্যতম।
ব্ৰিটিছ শাসনকালতেই ইয়াত গঢ়ি উঠা কয়লাক্ষেত্ৰসমূহৰ অৱদানৰ বাবে উঃ পূঃৰ কয়লাক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত মাৰ্ঘেৰিটাৰ নাম কয়লাৰাণী হিচাপে জনাজাত।
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উপনৈ বুঢ়ীদিহিং, পাটকাই পাহাৰ, বনাঞ্চলসমুহ আৰু চাহ-বাগিচাৰ সৌন্দৰ্যই সমগ্ৰ অঞ্চলটোক এক অনন্য মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে।
ঊনৈছ শতিকাৰ ইটালীৰ ৰাণী মাৰ্ঘেৰিটা মাৰিয়া টেৰেছা জ্য'ভানা ৰ নামেৰে মাৰ্ঘেৰিটাৰ নামাংকিত কৰা হৈছিল।
ক'ল ইণ্ডিয়া লিমিটেড আৰু কীটপ্লাই অঞ্চলটোৰ উদ্যোগিক ক্ষেত্ৰখনৰ পুৰণি আৰু প্ৰতিষ্ঠিত উদ্যোগিক প্ৰতিষ্ঠান।
মহকুমাটোত পালন কৰা প্ৰধান উৎসৱ হৈছে ব'হাগ বিহু , কাতি বিহু আৰু মাঘ বিহু ; তাৰ বাহিৰেও ঈদ, খ্ৰীষ্টমাছ, হোলি, দীপান্বিতা, চট পূজা, বুদ্ধ পূৰ্ণিমা, মে-ডাম-মে-ফি ইত্যাদি ইয়াত সমানেই উলহ-মালহেৰে পালন কৰা হয়।
অসমৰ মুখ্য চহৰসমুহৰ লগতে চুবুৰীয়া ৰাজ্য অৰুণাচল প্ৰদেশৰ চাংলাং জিলাৰ লগত মাৰ্ঘেৰিটাৰ যাতায়াত আৰু যোগাযোগ ব্যৱস্থা সন্তোষজনক; ৰেল আৰু বাছ সেৱা উন্নত।
মাৰ্ঘেৰিটাৰ উত্তৰ দিশে আছে তিনিচুকীয়া মহকুমা, পূবে আৰু দক্ষিণে অৱস্থিত অৰুণাচল প্ৰদেশ আৰু পশ্চিম দিশত অৱস্থিত ডিব্ৰুগড় জিলা।
মাৰ্ঘেৰিটাৰ নামদাং আৰু ডিগবৈৰ ওচৰৰ পাৱৈ"ৰ গ'ল্ফ ফিল্ড পৰ্যটকৰ বাবে আন এক আকৰ্ষণ।
অঞ্চলটোৰ মুখ্য সম্প্ৰদায়সমুহ হ'ল আহোম জনগোষ্ঠী, মৰাণ, মটক, চিংফৌ, বাংলা, নেপালী, চাহ জনগোষ্ঠী, হাজং, বিহাৰী ইত্যাদি।
১৯৯১ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে আলোচনীৰ সম্পাদক তথা সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক -এ প্ৰথমবাৰৰ বাবে ইগ্ ন'বেল বঁটাৰ আৰম্ভণি কৰিছিল।
" প্ৰতি বছৰে ন'বেল বঁটা প্ৰদান কৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞান, ৰসায়ন বিজ্ঞান, চিকিৎসা বিজ্ঞান, সাহিত্য আৰু শান্তিৰ লগতে অন্য কেইবাটাও শাখাত – জনস্বাস্থ্য, অভিযান্ত্ৰিক, জীৱবিজ্ঞান আৰু আন্তঃবিভাগীয় গৱেষণা এইকেইটা বিভাগত ইগ ন'বেল বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
অৱশ্যে ব্যতিক্ৰম হিচাপে এই বঁটা প্ৰদানৰ প্ৰথম বছৰত তিনিজন কাল্পনিক বিজ্ঞানী ক্ৰমে , , আৰু -ক এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
প্ৰতি বছৰে অক্টোবৰ মাহৰ আৰম্ভণিতে এই বঁটা বৈজ্ঞানিক গৱেষণা ক্ষেত্ৰৰ দহটা আচহুৱা আৰু তাৎপৰ্যহীন প্ৰাপ্তিক প্ৰদান কৰা হয়।
কেতিয়াবা এই বঁটাৰ জৰিয়তে সমালোচনা আৰু আন কেতিয়াবা ইয়াৰ দ্বাৰা গুৰুত্বহীন গৱেষণাক মৃদু ভেঙুচালি কৰা হয়।
বৈজ্ঞানিক হাস্য ব্যংগ আলোচনী ৰ দ্বাৰা হাৱাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ -ত আয়োজিত বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠানত ন'বেল বঁটা বিজয়ী আৰু অন্য সদস্যৰে গঠিত এটা গোটৰ দ্বাৰা এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
আদিতে এই বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠান -ৰ এটা বক্তৃতা প্ৰেক্ষাগৃহত অনুষ্ঠিত হৈছিল যদিও বৰ্তমান ই হাৱাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ -ত অনুষ্ঠিত হয়।
এনে এক ফুচুৰিৰ এটা চৰিত্ৰ হৈছে , আৰু কোনো বক্তাই দীঘলীয়া বক্তব্য আগবঢ়াবলৈ ধৰিলেই তাই উচ্চ স্বৰত " : ' " বুলি ফেকুঁৰি কান্দিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
বিগত বৰ্ষবোৰত, পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ অধ্যাপক -এ আনুষ্ঠানিক " " হিচাপে বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠানৰ মঞ্চ কাগজৰ বিমানবোৰ সাৰি পুঁচি নিকা কৰাৰ দায়িত্ব পালন কৰি আহিছে।
২০০৫ চনত অধ্যাপক -এ ইগ্ ন'বেল বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠানৰ একে সময়তে ষ্টকহ'মলৈ পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ প্ৰকৃত ন'বেল বঁটা গ্ৰহণ কৰিবলৈ যাব লগা হোৱাৰ বাবে তেওঁ ইগ্ ৰ অনুষ্ঠানত উপস্থিত থাকিব পৰা নাছিল।
২০১০ চনত ছাৰ ইগ্ ন'বেল বঁটা আৰু ন'বেল বঁটা দুয়োটা পুৰস্কাৰ লাভ কৰা প্ৰথম ব্যক্তি হিচাপে পৰিগণিত হয়।
২০০৭ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰি মাহত বিশ্বৰ সকলোতকৈ জলা জলকীয়া হিচাপে “গিনিজ বুক অৱ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছ”ত ভোট-জলকীয়াই স্থান লাভ কৰে।
শ শ বছৰ আগৰেপৰাই ভোট-জলকীয়া অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ লোকৰ মাজত সকলোতকৈ জলা জলকীয়া হিচাপে জনপ্ৰিয়।
“” আলোচনীখনত প্ৰকাশিত ছাইমন ৰবিনছনৰ : নামৰ নিবন্ধত ভোট-জলকীয়াৰ গুণাগুণ, ব্যৱহাৰ আৰু ভাৰতবৰ্ষৰ উত্তৰ-পূবৰ ৰাজ্যসমূহত ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তাৰ বিশদ বিৱৰণ প্ৰকাশ পাইছে।
নিউ মেক্সিকোৰ -অৰ সঞ্চালক ড॰ পল বছলেণ্ডৰ দৃষ্টিত – “সম্ভৱতঃ ইয়েই আছিল বিশ্বৰ প্ৰথম বিশ্বায়িত উদ্ভিদ” ।
ড॰ বছলেণ্ডে ভোট-জলকীয়াক প্ৰকৃতিতসৃষ্ট,অসমৰ থলুৱা,আন্তঃপ্ৰজাতিৰ হাইব্ৰিড বুলি উল্লেখ কৰিছে।
নানান ঔষধি আৰু ব্যৱহাৰিক উপযোগিতাৰ বাবে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰত ভোট-জলকীয়াৰ চাহিদা যথেষ্ট বেছি।
বঙালী যাত্ৰা নাটকৰ আৰ্হিতে ব্ৰজনাথে আৰু নিজ গাঁৱতে 'শিল্প কালিকা অপেৰা পাৰ্টি' নাম দি নাট্য অভিনয়ৰ পাৰ্টি খোলে।
নাট্টাচাৰ্য্য ব্ৰজনাথ শৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল বৰ্তমানৰ বৰপেটা জিলাৰ বজালী অঞ্চলৰ শিলা নামৰ গাঁৱত।
'কহিনুৰ অপেৰা পাৰ্টি' খোলাৰ পাছত ব্ৰজনাথ শৰ্মাই অসমীয়া নাটকত সহ: অভিনয় আৰম্ভ কৰাৰ চিন্তা কৰে।
১৯৩০ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত ডুমডুমাৰ মঞ্চত প্ৰথমে ব্ৰজনাথ শৰ্মাই ছয় গৰাকী অভিনেত্ৰীৰে সহ: অভিনয়ৰ সূত্ৰপাত ঘটাবলৈ সক্ষম হয়।
এই ছয়গৰাকী অভিনেত্ৰীৰ নাম আছিল: সৰ্বেশ্বৰী দাস, গোলাপী দাস, ফুলেশ্বৰী দাস, বিনোদা গগৈ, লাৱণ্য দাস আৰু শৈলবালা দেৱী।
জীৱিত অৱস্থাত ব্ৰজনাথ শৰ্মাক সম্বৰ্দ্ধনাৰ বাবে প্ৰথমে ৰাজহুৱা সন্মান জনোৱা হৈছিল ১৯৫৯ চনৰ ২৪ ডিচেম্বৰত।
কমলাপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ সভাপতিত্বত অনুষ্ঠিত এই সভাত বিষ্ণু ৰাভা, চন্দ্ৰনাথ শৰ্মা, ফণী শৰ্মা আদিয়ে বক্তব্য ৰাখিছিল।
১৯৮৬ চনৰ স্মৃতি দিৱসৰ দিনা 'অনামিকা যুৱ শিল্পী সমাজে' তেজপুৰ সাহিত্য সভা ভৱনৰ সম্মুখত ব্ৰজনাথ শৰ্মাৰ আবক্ষ মূৰ্তি স্থাপন কৰে।
ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ সময়ত ব্ৰজনাথ শৰ্মাই অহিংস পন্থাৰপৰা ফালৰি কাটি আহে আৰু বৰনগৰ বিমান বন্দৰ ধ্বংস আৰু সৰভোগ পুলিচ থানাৰ অগ্নিকাণ্ডত হাত উজান দিয়ে।
১৯৭৬ চনত বিশিষ্ট লেখক কনক চন্দ্ৰ শৰ্মাই 'সাংস্কৃতিক' শীৰ্ষক এখন স্মৃতিগ্ৰন্থত প্ৰথমে ব্ৰজনাথ শৰ্মাক অভিনয়াচাৰ্য উপাধিৰে উল্লেখ কৰিছিল।
১৯৮৩ চনৰ ১২ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে তেজপুৰৰ 'অনামিকা যুৱ শিল্পী সমাজ'-এ আনুষ্ঠানিক ভাৱে তেখেতলৈ 'অভিনয়াচাৰ্য' উপাধি প্ৰদান কৰে।
দক্ষিণ গণকবাৰী অপেৰা পাৰ্টি ভঙাৰ পাছত ব্ৰজনাথ শৰ্মাই নগাঁৱৰ কচুবিল বাগানৰ বৰবাবু বিপিন চন্দ্ৰ বৰুৱা, অনাৰাম মহাজন আদি নাট্যপ্ৰেমী কেইজনমান লোকক লৈ ১৯৩০ চনত 'কহিনুৰ অপেৰা পাৰ্টি' গঢ়ি তোলে।
১৯৪৭ চনত ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পাছত, ব্ৰজনাথ শৰ্মাই কংগ্ৰেছৰ লগত সকলো সম্পৰ্ক ছেদ কৰি সমাজবাদী দলত যোগ দিয়ে।
দেৱজিতে ২০১১ চনত অভিষেক চৌবে পৰিচালিত ইস্কিয়া চলচ্চিত্ৰত কৰা শব্দ-সংযোজনৰ বাবে অ'ডিঅ'গ্ৰাফী শাখাত শ্ৰেষ্ঠ শব্দ-সংযোজনৰ ৫৮তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
তেওঁ অসমীয়া ভাষাৰ জীৱন বাটৰ লগৰীকে আদি কৰি ভালেকেইখন হিন্দী, তামিল আৰু তেলুগু ভাষাৰ ছবিত শব্দ সংযোজন কৰিছে।
২০১৩ চনত চাংমায়ে বৰফি বোলছবিত কৰা শব্দ-সংযোজনৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ শব্দ-সংযোজনৰ অপ্সৰা অৰ্থাৎ ষ্টাৰ গীল্ড বঁটা লাভ কৰে।
প্যাৰ কা ছাইড এফেক্টছ বোলছবিত শব্দ-সংযোজনেৰে কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰা দেৱজিতে এতিয়ালৈকে ৬০ খনৰো অধিক বোলছবিত কাম কৰিছে।
ইয়াৰ ভিতৰত কমিনে, ডন ২, ৰীমা কাগতিৰ তলাশ্ব, চল' দিল্লী, হিৰ'ইন, আইশ্বা, প্ৰীতি জিণ্টাৰ ইস্ক ইন পেৰিছ, মীৰা নায়াৰৰ দ্য ৰিলাক্টেণ্ট ফাণ্ডামেণ্টেলিষ্ট, ৰোহন চিপ্পিৰ নৌটঙকী চালা, বিশাল ভৰদ্বাজৰ মাত্ৰো কি বিজলী কা মনডোলা, বৰ্ফি!
১৯৯৬ চনত তেওঁ পদাৰ্থ বিজ্ঞানক সন্মানীয় বিষয় হিচাপে লৈ যোৰহাট বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক উপাধি গ্ৰহণ কৰে।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ গুৱাহাটীৰ কাহিলীপাৰাস্থিত জ্যোতি চিত্ৰবন ফিল্ম ষ্টুডিঅ'ত ছাউণ্ড ৰেকৰ্ডিং আৰু ইঞ্জিনিয়াৰিয়াৰিংৰ তিনি বছৰীয়া ডিপ্ল'মা পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰিছিল।
১৯৯৯ চনত জ্যোতি চিত্ৰবনৰ শিক্ষা শেষ হোৱাৰ লগে লগে অসমত ছাউণ্ড ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ ক্ষেত্ৰ থকা সীমিত সুবিধাই দেৱজিতলৈ প্ৰত্যাহ্বান কঢ়িয়াই আনে।
২০০২ চনৰ মাৰ্চত শব্দযন্ত্ৰীৰ শিক্ষা সমাপ্ত কৰা আন এজন অমৃত প্ৰীতম দত্তৰ সৈতে তেওঁ ৰেলেৰ মুম্বাইলৈ ৰাওনা হয়।
২০০১ চনত মুম্বাইৰ কৈলাস কমল ষ্টুডিঅ'ত ছিকন্দৰ ঘোষ আৰু অনুপ দেৰ তত্তাৱধানত চাংমায়ে শব্দযন্ত্ৰীৰ কাম আৰম্ভ কৰে।
চলচ্চিত্ৰখন আৰম্ভ কৰা হৈছে নতুন প্ৰজন্মৰ এজন পৰিচালকে আইদেউ সন্দিকৈৰ অসুখৰ বাতৰি বাতৰি-কাকতত পঢ়ি তেখেতৰ ওপৰত এখন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মানৰ প্ৰচেষ্টাৰে।
তাৰ পাছতেই ডিম্ব গোহাঁই-এ আইদেউ সন্দিকৈক জয়মতীত অভিনয়ৰ বাবে জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ সম্মুখলৈ আনে।
জয়মতীৰ ছুটিঙৰ পাছত গাঁৱলৈ উভতি যোৱা আৰু পাছত সমাজৰ লাঞ্ছনাৰ বলি হোৱা আইদেউ সন্দিকৈৰ কাহিনী আগবাঢ়ি যায়।
আইদেউ , ২০০৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত, অৰূপ মান্নাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ "জয়মতী"ৰ নামভূমিকাত অভিনয় কৰা আইদেউ সন্দিকৈৰ জীৱনী-ভিত্তিক চলচিত্ৰ।
ছবিখনে '৫৪-তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ পুৰস্কাৰ'ৰ 'শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবি'ৰ সন্মান লাভ কৰে
১৯২৭ চনত নেৰুদা ভীষণ অৰ্থাভাৱত জুৰুলা হৈছিল আৰু তাৰপৰা মুক্তি পাব কাৰণে তেওঁ কলম্বো, জাভা আৰু ছিংগাপুৰত কাম কৰিছিল।
জাভাত তেওঁ মেৰিকা এণ্টানিটা হেগনীৰ ভোগেলজংগ নামৰ এগৰাকী হলেণ্ড দেশীয় বেংক কৰ্মচাৰীৰ লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
নেৰুদা পুনৰ ছান্তিয়াগোলৈ উভতি অহাত তেওঁক বুয়েনচ এয়াৰ্চ, বাৰ্চিলোনা আৰু স্পেইনৰ কূটনৈতিক পদত নিযুক্ত কৰা হয়।
তাৰ পিছত তেওঁ এটি সাহিত্য চক্ৰ গঠন কৰিছিল য'ত তেওঁ প্ৰখ্যাত কবি গাৰ্থিয়া লৰকাক লগ পাইছিল আৰু তেওঁৰ বন্ধু হৈ পৰিছিল।
সেই সময়তে নেৰুদা লাহে লাহে তেওঁৰ পত্নীৰপৰা বিচ্ছিন্ন হৈ আহিছিল আৰু ডেলিয়া ডেল কেৰল নামৰ আৰ্জেণ্টিনাৰ ছোৱালী এগৰাকীৰ লগত প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক কৰিছিল।
তেওঁৰ কবিতাত উদ্ভাসিত হৈছিল আমেৰিকাৰ আচল কাহিনী, ভৌগোলিক পৰিৱেশ, স্বেচ্ছাচাৰী শাসকৰ হাতত লাঞ্ছিত হোৱা জনসাধাৰণ আৰু আবেগমধুৰ ভিন্ন সুৰ।
আমেৰিকাৰ কবিৰালফৱাল্ডো এমাৰছন ৰ দৰে কাঠমিস্ত্ৰী, শিল্পী, খনিকৰ, মজদুৰ আদি নেৰুদাৰ কবিতাৰ নায়ক হৈ পৰিছিল।
ষোল্ল বছৰ বয়সত নেৰুদাই ফৰাচী ভাষা অধ্যয়ন কৰাৰ উদ্দেশ্যে ছান্তিয়াগোলৈ আহিছিল আৰু কবিতা লিখাত মনোনিৱেশ কৰিছিল।
জীৱনকালত নেৰুদাই কেইবাটাও কূটনৈতীক পদ নিৰ্বাহ কৰে আৰু এবাৰ চিলিৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ পৰা চিনেটৰ হিচাবেও কাম কৰে।
বন্ধুসকলে চিলিৰ বন্দৰত এটা ঘৰৰ মাটিৰ তলৰ কোঠালিত কেইবামাহো লুকুৱাই ৰখাৰ পাচত তেওঁ অৰ ওচৰৰ এটা গিৰিপথেদি আৰ্জেণ্টিনালৈ পলায়ন কৰে।
কেইবা বছৰো পাচত নেৰুদাই চিলিৰ চচিয়েলিষ্ট পাৰ্টিৰ ৰাষ্ট্ৰপতি -ৰ ঘনিষ্ঠ পৰামৰ্শদাতা হিচাবে কাম কৰে।
এইগৰাকী কবিৰ কবিতাত প্ৰকাশ পাইছিল লেটিন আমেৰিকাৰ জনগণৰ আশা-আকাংক্ষা আৰুবাদ-প্ৰতিবাদ, প্ৰতিফলিত হৈছিল ঔপনিবেশিক আধিপত্যৰ বিপক্ষে ক্ষোভ।
তেওঁৰ পিতৃ আছিল ৰে’ল বিভাগৰ কৰ্মচাৰী জো ডেল কাৰমেন ৰেয়েজ আৰু মাতৃ ৰোচা বাচোৱাল্টো আছিল এগৰাকী শিক্ষয়িত্ৰী।
এই ঘটনাৰ লগে লগে নেৰুদাৰ পৰিয়ালটো দক্ষিণ চিলিৰ সীমান্তৱৰ্তী টেমুকো চহৰলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰে আৰু নেৰুদাৰ পিতৃ ৰেয়েজে ক্ৰিনিদাদ কেনদিদা মাৰ্তাদ নামৰ মহিলা এগৰাকীৰ লগত পুনৰ বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়।
তেখেতে অতিলৌকিকতাকে ধৰি বিভিন্ন ধাৰাৰ কবিতা, বুৰঞ্জীমূলক কাব্য, প্ৰকাশ্য ৰাজনৈতীক ইস্তাহাৰ, গদ্য আত্মজীৱনী আৰু যৌন আবেদনসম্পন্ন প্ৰেমৰ কবিতা যেনে ১৯২৪ চনৰ আদি লিখিছিল।
কিন্তু ছালভাদৰ আলেন্দেনামৰ ব্যক্তি এজনৰ নাম কেইবাটাও দলে সন্মিলিতভাৱে ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ বাবে প্ৰস্তাৱ কৰা হেতু নেৰুদাই তেওঁৰ প্ৰতি সমৰ্থন জনাই ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ প্ৰাৰ্থিত্ব প্ৰত্যাহাৰ কৰিছিল।
এ নেৰুদাক ৰাজহুৱা সৎকাৰৰ সন্মান দিবলৈ অমান্তি হোৱা সত্ত্বেও সান্ধ্য আইনো উপেক্ষা কৰি হাজাৰ হাজাৰ চিলিৰ নাগৰিক ৰাজপথলৈ ওলাই আহে।
পাবলো নেৰুদা চিলিৰ কবি-কুটনীতিবিদ তথা ৰাজনেতা নেফটালি ৰিকাৰ্ড' ৰেইচ বাচ'লাট'ৰ ছদ্মনাম আৰু পাচলৈ আইনী নাম আছিল।
কলম্বিয়ান ঔপন্যাসিক গাব্ৰিয়েল গাৰ্ছিয়া মাৰ্কেছ-এ নেৰুদাক বিংশ শতাব্দীৰ সকলো ভাষাৰে ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ কবি আখ্যা দিছিল।
১৯৫৮ চনত এখন ৰাজহুৱা সভাত গুৱাহাটীত এগৰাকী মহান চিকিৎসক আৰু স্বাধীনতা সংগ্ৰামী ড॰ ভুৱনেশ্বৰ বৰুৱাৰ সোঁৱৰণত এখন কৰ্কট ৰোগৰ চিকিৎসালয় স্থাপন কৰাৰ প্ৰস্তাৱ লোৱা হয়।
প্ৰতিষ্ঠানখন নিৰ্মাণ আৰু পৰিচালনা কৰিবলৈ 'ড॰ বি বৰুৱা কেঞ্চাৰ ছ'চাইটি' নামেৰে এটা ন্যাস গঠন কৰা হয়।
ন্যাসৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সচিব আছিল ড॰ ভুৱনেশ্বৰ বৰুৱাৰ সুযোগ্য ভাতৃ ড॰ কণক চন্দ্ৰ বৰুৱা।
১৯৭৩ চনৰ ১৮ নৱেম্বৰৰ দিনা গুৱাহাটীৰ গোপীনাথ বৰদলৈ নগৰত স্থাপন কৰা ড॰ ভুৱনেশ্বৰ বৰুৱা কৰ্কট চিকিৎসা প্ৰতিষ্ঠানৰ আনুষ্ঠানিকভাৱে উদ্বোধন কৰা হয় যদিও চিকিৎসা-সম্পৰ্কীয় কাম-কাজ ১৯৭৪ চনৰ পৰাহে আৰম্ভ হয়।
বিভিন্ন সময়ত অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ আসনত বহা তিনিগৰাকীকৈ ব্যক্তি- বিষ্ণুৰাম মেধি, মহেন্দ্ৰ মোহন চৌধুৰী আৰু বিমলা প্ৰসাদ চলিহাকে ধৰি দেবেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা, ড॰ ঘনশ্যাম দাস, ড॰ বীৰেন্দ্ৰ নাথ চৌধুৰী আদি বহু ব্যক্তিয়ে কৰ্কট প্ৰতিষ্ঠানখনৰ উন্নয়নৰ বাবে কাম কৰি গৈছে।
ভাৰত চৰকাৰৰ স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ মন্ত্ৰালয়ে ১৯৮০ চনত প্ৰতিষ্ঠানখনক আঞ্চলিক কৰ্কট কেন্দ্ৰ ৰূপে অনুমোদন জনায়।
১৯৮৬ চনৰ ৬ আগষ্টত 'ড॰ বি বৰুৱা কেঞ্চাৰ ছ'চাইটি' ন্যাসে প্ৰতিষ্ঠানখনৰ স্বায়ত্তশাসন অক্ষুণ্ণ ৰাখিবলৈ ইয়াক অসম চৰকাৰলৈ হস্তান্তৰ কৰে।
প্ৰতিষ্ঠানখনক বিত্তীয় পৰিপোষণ কৰিবলৈ অসম চৰকাৰ, উত্তৰ-পূব পৰিষদ আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ পাৰমাণৱিক শক্তি বিভাগৰ মাজত চাৰিখনকৈ ত্ৰিপক্ষীয় চুক্তি সম্পাদন কৰা হৈছে।
ড॰ ভুৱনেশ্বৰ বৰুৱা কৰ্কট প্ৰতিষ্ঠান , চমুকৈ অসমৰ মুখ্য নগৰ গুৱাহাটীৰ গোপীনাথ বৰদলৈ নগৰ অঞ্চলত অৱস্থিত এখন স্বায়ত্তশাসিত কৰ্কট ৰোগৰ চিকিৎসা প্ৰতিষ্ঠান আৰু গৱেষণা কেন্দ্ৰ।
এগৰাকী মহান চিকিৎসক আৰু স্বাধীনতা সংগ্ৰামী ড॰ ভুৱনেশ্বৰ বৰুৱাৰ নামেৰ নামাঙ্কিত আৰু এটা স্বেচ্ছাসেৱী সংস্থা 'ড॰ বি বৰুৱা কেঞ্চাৰ ছ'চাইটি ন্যাস'ৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত এই চিকিৎসা প্ৰতিষ্ঠানখন ১৯৭৩ চনৰ ১৮ নৱেম্বৰৰ দিনা আনুষ্ঠানিকভাৱে উদ্বোধন কৰা হৈছিল।
ষ্টিভিয়া বৰ্গৰ অন্তৰ্গত ১৫৪টা সদস্যৰ ভিতৰত অকল ষ্টিভিয়া ৰিবাউডিয়ানা প্ৰজাতিতহে মিঠা গ্লাইক'ছাইড-ষ্টিভিয়ল প্ৰকৃতিগতভাৱে পোৱা যায়।
ষ্টিভিয়াৰ শাৰীৰ মাজত ৬০ চেণ্টিমিটাৰ আৰু পুলিৰ মাজত ৩০ চেণ্টিমিটাৰ পাৰ্থক্য ৰাখিব লাগে।
বাৰ্টনি চাহাবে ১৮৮৭ চনত পাৰাগুৱে ভ্ৰমণ কৰা সময়ত তাৰ বাসিন্দাসকলৰপৰা এইবিধ আচৰিত গছৰ কথা জানিব পাৰি ইউৰোপৰ মানুহৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল।
ইয়াৰ মিঠা ৰাসায়নিক চৰিত্ৰৰ কাৰণ ইয়াত থকা ষ্টিভিঅ'ছাইড বুলি ১৯৩১ চনত বিজ্ঞানীসকলে উৎঘাটন কৰে।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত তেওঁ আমেৰিকাৰ যুদ্ধৰ প্ৰচেষ্টাক সমৰ্থন কৰিছিল আৰু ব্ৰডৱেত অথেল'ৰ অভিনয়ৰদ্বাৰা প্ৰশংসা বুটলিছিল।
যুদ্ধৰ শেষত -ক এটৰ্নী জেনেৰেলচ লিষ্ট অব চাবভাৰচিভ অৰ্গেনাইজেশ্যনচ-অত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় আৰু মেককাৰ্থীইজমৰ সময়ত তেওঁৰ বিৰুদ্ধে তদন্ত চলোৱা হয়।
তথাপিও চোভিয়েটৰ পক্ষে থকা তেওঁ নিজৰ মতত অলৰ অচৰ থকাৰ বাবে আমেৰিকাই তেওঁক পাচপ'ৰ্ট দিবলৈ অমান্তি হয়।
কেন্ট ভাৰ্চাচ ডালাচ মোকৰ্দমাৰ পাছত তেওঁৰ যাত্ৰাৰ ওপৰত থকা প্ৰতিবন্ধ উঠাই লোৱা হয় যদিও তেওঁৰ শৰীৰ ভাগি পৰে।
পল লেৰয় ৰ'বচন আমেৰিকাৰ চিভিল ৰাইটছ্ আন্দোলনৰ লগত জড়িত এগৰাকী আফ্ৰিকান-আমেৰিকান গায়ক আৰু অভিনেতা আছিল।
মেককাৰ্থীইজমৰ সময়ত তেওঁৰ প্ৰতি-সাম্ৰাজ্যবাদৰ প্ৰতি সমৰ্থন, কমিউনিজমৰ প্ৰতি সহবদ্ধতা আৰু চৰকাৰৰ সমালোচনাৰ বাবে তেওঁ হলিউডত ব্লেকলিষ্টেড হৈ পৰে।
ৰাটগাৰ্ছ বিশ্ববিদ্যালয়ত শৈক্ষিক বৃত্তি পোৱা ৰ'বচন এজন সন্মানীয় ফুটবল "অল আমেৰিকান" আৰু শ্ৰেণীৰ বিদায়ী ভাষণ দিওঁতা হৈ পৰে।
গ্ৰেজুৱেশ্যনৰ পাচত তেওঁ দা এম্পেৰৰ জ'নচ্‌ আৰু অল গডছ ছিলান গট ৱিংচ নাটকত যোগদান কৰি "হাৰ্লেম ৰেনেছাঁ"ৰ অংশগ্ৰহণকাৰী হৈ পৰে।
স্নৌ ব'ট , চেণ্ডাৰ্চ অব দা ৰিভাৰ আদিৰে নিজকে আন্তৰাষ্ট্ৰীয় চলচিত্ৰ অভিনেতা হিচাবে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ আগেয়ে ৰ'বচনে চেভয় থিয়েটাৰত অথেল'ৰ অভিনয় কৰে।
ৰাজনৈতিকভাবে সক্ৰিয় হ'লে তেওঁৰ আৰ্থিক আৰু পেচাগত ভাবেও হানি হ'ব পাৰে বুলি জানিও তেওঁ স্পেইনৰ গৃহযুদ্ধত ৰিপাব্লিকান সকলৰ পক্ষে সমৰ্থন দিয়ে।
বিদ্যালয়ৰ সংখ্যা বঢ়াৰ লগে লগে, ৰাজ্যিক পৰ্যায়ৰ ক্ৰিয়াকলাপ সঞ্চালনাৰ বাবে শিশু শিক্ষা প্ৰবন্ধক সমিতিৰ স্থাপন কৰা হয়।
১৯৭৭-৭৮ চনত, সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত, ৰাজ্যিক সমিতিবোৰৰ মাজত সমন্বয় ৰক্ষাৰ বাবে বিদ্যা ভাৰতীৰ স্থাপন কৰা হয়, প্ৰধান কাৰ্যালয় আছিল দিল্লীত।
বিদ্যা ভাৰতীৰ এখন ৰাষ্ট্ৰীয় শৈক্ষিক সঞ্চালকালয় আছে যাৰ সদস্য সকল এনে শিক্ষাবিদ যি ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা-গৱেষণা আৰু প্ৰশিক্ষণ পৰিষদ -ৰ লগত জড়িত আৰু যাৰ আৰএছএছৰ লগত সম্পৰ্ক থকাতো বাধ্যতামূলক নহয়।
বিদ্যা ভাৰতীৰ বিদ্যালয়বোৰত ৰ দ্বাৰা প্ৰচলিত পাঠ্যক্ৰমৰ পাঠ্যপুথি ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও, তেওঁলোকে হিন্দুত্ব আদৰ্শ আধাৰিত কিছুমান নিজস্ব পাঠ্যপুথিও সহবিদ্যায়তনিক বিষয় হিচাপে প্ৰচলন কৰে।
হিন্দু মহিমামণ্ডিত আৰু ঐতিহাসিক হিন্দু নায়ক সকলক আৰএছএছৰ প্ৰতিষ্ঠাতা হেডগোৱাৰ আৰু গোৱালকাৰক একে তালিকাত স্থান দিয়া হৈছে।
বিদ্যা ভাৰতীৰ বিদ্যালয়বোৰ কেন্দ্ৰীয় মাধ্যমিক শিক্ষা বৰ্ড বা স্থানীয় বৰ্ডৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হয়।
মধ্য প্ৰদেশত ভাজপাৰ কাৰ্যকালত বিদ্যা ভাৰতীৰ শৈক্ষিক পৰিকল্পনা শিক্ষাৰ এক বৈকল্পিক আৰ্হি হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হৈছিল।
'শিশু বাটিকা', 'শিশু মন্দিৰ', 'বিদ্যা নিকেতন', 'সৰস্বতী বিদ্যলয়' আদি ভিন্ন নামেৰে জনাজাত সাধাৰণ বিদ্যালয়ৰ উপৰিও, বিদ্যা ভাৰতীয়ে সাংস্কৃতিক শিক্ষাৰ বাবে 'সংস্কাৰ কেন্দ্ৰ' আৰু এজনীয়া-শিক্ষকৰ বিদ্যালয় স্থাপন কৰে।
ই প্ৰায় ২৫০খন মধ্যৱৰ্তী মহাবিদ্যালয় আৰু প্ৰায় ২৫খন উচ্চ শিক্ষাৰ অনুষ্ঠান আৰু প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যলয় পৰিচালনা কৰে।
বিদ্যা ভাৰতীৰ বিদ্যালয় উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ বহু পিছপৰা অঞ্চল আৰু আৰএছএছৰ বিশেষ প্ৰভাৱ নথকা কেৰালা আৰু তামিলনাডুৰ দৰে ৰাজ্যতো আছে।
ভাৰতত শিক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আৰু ৰাজ্যিক শিক্যা ব্যৱস্থাৰ প্ৰতি জনসাধাৰণৰ বিষেদগাৰৰ বাবে এই উত্তৰণ হোৱা বুলিব পাৰি।
সেইসময়ত যিবোৰ ৰাজ্যত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টী -ৰ শাসন চলিছিল, শাসনাধিষ্ট চৰকাৰ, বা ১৯৯৯-২০০৪ চনলৈ শিক্ষা মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰেযনিৰ্বাহ কৰা মুৰলী মনোহৰ যোশীও এই প্ৰসাৰৰ এটা কাৰণ আছিল।
ইয়াৰ প্ৰায় ৫০খন ৰাজ্যিক আৰু আঞ্চলিক সমিতি আছে, ভাৰতৰ এক সম্ভ্ৰান্ধ সংস্থাৰূপে পৰিগণিত হৈছে।
এয়াৰ প্ৰসাৰ আৰু প্ৰচাৰৰ বাবে বিভিন্ন প্ৰকাৰে অৰ্থ সংগ্ৰহ কৰা হয়, বিশ্বব্যাপি প্ৰদৰ্শনি অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
লণ্ডনস্থিত এক অনুষ্ঠান আৱাজ -ৰ মতে, গুজৰাটৰ সেৱা ইণ্টাৰনেচনেল আৰ্থকোৱেক ফাণ্ড -ৰ এটা অংশ আৰএছএছৰ বিদ্যালয় স্থাপনাত খৰচ কৰা হৈছিল।
নানাজী দেশমুখৰ নেতৃত্বত, ১৯৫২ চনত গোৰক্ষপুৰত আৰএছএছে প্ৰথম সৰস্বতী শিশু মন্দিৰ নামৰ বিদ্যালয় স্থাপন কৰিছিল।
ইয়াৰ আগত আৰএছএছৰ প্ৰধান এম. এছ. গোৱালকাৰৰ উদ্যোগত ১৯৪৬ চনত কুৰুক্ষেত্ৰত এখন গীতা বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
১৯৪৮ চনত আৰএছএছক নিষিদ্ধ কৰাৰ বাবে গীতা বিদ্যালয়ৰ আদৰ্শৰ বিদ্যালয়ে প্ৰচাৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম নহয়।
এই অনুষ্ঠানটোৰ মতে ভাৰতৰ এই বৃহৎ সংখ্যক জনতা শিক্ষাৰ পোহৰৰ পৰা এতিয়াও বঞ্চিত হৈ আছে আৰু সেইবাবে ই দেশৰ অনুন্নত অঞ্চল আৰু জনজাতিয় অঞ্চলত শিক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে যে শিক্ষা আৰু গৌৰৱান্বিত পৰম্পৰাসমূহৰ মাধ্যমেদিহে এটা শিশুৰ সৰ্বাংগীণ বিকাশ সম্ভৱপৰ।
বিদ্যা ভাৰতী হৈছে সমগ্ৰ ভাৰতত ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়ৰ জৰিয়তে শিক্ষাৰ প্ৰসাৰ ঘটোৱা এটা বেচৰকাৰী শৈক্ষিক অনুষ্ঠান।
ইয়াৰ পঞ্জীকৃত প্ৰধান কাৰ্যালয় লক্ষ্ণৌত, দিল্লীত এটা কাৰ্যকৰী কাৰ্যালয় আৰু কুৰুক্ষেত্ৰত এটা শাখা-কাৰ্যালয় আছে।
তেওঁলোকৰ মতে এটা শিশুৰ সৰ্বাংগীণ বিকাশৰ বাবে শাৰীৰিক, মানসিক, সাংস্কৃতিক, নৈতিক আৰু আধ্যাত্মিক বিকাশ হোৱা প্ৰয়োজন।
তদুপৰি এই ক্লৰ’ফ্লৰ'কাৰ্বন বায়ুমণ্ডলৰ ষ্ট্ৰেট’স্ফিয়াৰত থকা অ’জন স্তৰো বিভংগনৰ মূল কাৰণ।
ক্লৰ’ফ্লৰ'কাৰ্বনৰ মূল উৎসসমূহ হ’ল – শীত-তাপ নিয়ন্ত্ৰিত যন্ত্ৰ, ফ্ৰীজ, সুগন্ধি স্প্ৰে, উদ্যোগিক আৱৰ্জনা, প্লাষ্টিক ফ’ম উৎপাদন, এৰ’ছল , প্ৰ’পেলেণ্ট ইত্যাদি।
ইয়াৰ মুখ্য উৎস হ’ল পিতনি, ধাননি, প্ৰকৃতিৰ আৰ্দ্ৰ অঞ্চল, গৰু, ম’হ, ভেড়া আৰু উঁই পৰুৱাৰ পাচন নলী ইত্যাদি।
এই উল্লিখিত স্থানসমূহত বেক্টেৰিয়াই মৃত জৈৱ পদাৰ্থ সমূহক সৰল অৱস্থালৈ অনা প্ৰক্ৰিয়াত মিথেন গেছৰ সৃষ্টি হয়।
তেল আৰু প্ৰাকৃতিক গেছৰ উৎপাদন আৰু ব্যৱহাৰ তথা জৈৱ পদাৰ্থৰ অসম্পূৰ্ণ দহন ইত্যাদিয়েও মিথেন গেছ প্ৰস্তুত হোৱাত সহায় কৰে।
ইয়াৰ মূল উৎস হৈছে জৈৱভৰ দহন, কয়লাৰৰ দহন, ৰাসায়নিক সাৰ, মাটি নিকাকৰণ, নাইট্ৰেড যুক্ত ভূ-গৰ্ভৰ পানী ইত্যাদি।
ইয়াৰ উপৰিও অ’জন, কাৰ্বন-মনক্সাইড আদি গেছে গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধিত প্ৰায় ১২ শতাংশ বৰঙনি আগবঢ়ায়।
সেউজ গৃহ প্ৰভাৱ বিভিন্ন উৎসৰ পৰা ওলোৱা ধূলি, ধোৱা বাষ্প আদিয়ে বায়ুমণ্ডলক আচ্ছাদিত কৰি কুঁৱলীৰ সৃষ্টি কৰে।
বায়ুমণ্ডলত কাৰ্বন-ডাই-অক্সাইডৰ পৰিমাণ বাঢ়ি গ’লে সূৰ্যৰ পৰা বিকিৰিত ৰশ্মি কুঁৱলী আৰু কাৰ্বন-ডাই-অক্সাইডৰ তৰপ ভেদ কৰি ওলাই যাব নোৱাৰে।
মুখ্য সেউজ গৃহ গেছবোৰ হ’ল কাৰ্বন-ডাই-অক্সাইড, অ'জন, মিথেন, নাইট্ৰাছ অক্সাইড, ক্লৰ’ফ্লৰ’কাৰ্বন আৰু জলীয় বাষ্প।