polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
নগেন্দ্ৰ প্ৰসাদ সৰ্বাধিকাৰীয়ে সমগ্ৰ ভাৰততে ফুটবলৰ প্ৰচাৰ অব্যাহত ৰাখিছিল আৰু সোভাবজাৰ ক্লাব ঔপনিৱেশিক ভাৰতৰ অন্যতম আগশাৰীৰ ক্ৰীড়া প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল, শোভাবজাৰ ৰাজ আৰু কুচ বিহাৰ ৰাজ্য দুয়োটাৰে পৃষ্ঠপোষকতাত।
সোভাবজাৰ ক্লাব প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ উপৰিও বামা চৰণ কুণ্ডুৰ সহযোগত হাওৰাত হাওৰা স্পৰ্টিং ক্লাব প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
উদয় শংকৰৰ বেলে দলত নৃত্যশিল্পী হিচাপে যোগদান কৰাৰ লগতে ১৯৪৪ চনত অভিনেত্ৰী হিচাপে ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘলৈ যোৱাৰ পূৰ্বে নৃত্যৰ শিক্ষাও দিছিল।
পৃথ্বীৰাজ কাপুৰে তেওঁৰ অভিনয়ত আপ্লুত হৈ তেওঁক নিজৰ মুখ্য নায়িকা হিচাপে বাছি লয় আৰু ভনীয়েক জোহৰাইও তেওঁৰ লগত যোগ দিয়ে।
আগন্তুক বছৰবোৰত পৃথ্বী থিয়েটাৰৰ প্ৰডাকচনত পৃথ্বীৰাজ কাপুৰৰ বিপৰীতে মূল চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
কিষাণতো তেওঁ মুখ্য নাৰী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে, যিখন নাটক সমগ্ৰ ভাৰতৰ ১০০খন চহৰ-নগৰত মঞ্চস্থ হৈছিল।
উজৰা বাট পৃথ্বী থিয়েটাৰৰ কলা পৰিচালক আছিল আৰু ১৯৬০ চনলৈকে, বন্ধ নোহোৱালৈকে তেওঁ পৃথ্বী থিয়েটাৰতে কাম কৰিছিল।
১৯৩৭ চনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সামাজিক বাধা নেওচি তেওঁ আৰু ভনীয়েক জোহৰাই উদয় শংকৰৰ বেলে কোম্পানীত অভিনেত্ৰী আৰু নৃত্যশিল্পী হিচাপে যোগদান কৰে আৰু ইউৰোপ আৰু আমেৰিকা ভ্ৰমণ কৰে।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ অন্ত পৰাত যেতিয়া ভ্ৰমণৰ অন্ত পৰাত তেওঁ ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘত যোগদান কৰে।
প্ৰিয়াৰ ৰূপৰ মাজত জিলিকি থকা প্ৰকৃতিৰ সকলো সুন্দৰতাৰ ছবি অঁকাত কন্দলিৰ দক্ষতা আছিল চমকপ্ৰদ।
বক্তব্য বিষয়ক অলংকাৰেৰে সজাই-পৰাই এনে নিমজভাৱে তেওঁ দাঙি ধৰিছিল যে অনুবাদৰ সৌন্দৰ্য কেতিয়াবা মূলতকৈও চৰিছিলহে।
হেমসৰস্বতী : এইজনা কবিতাধিপতি দুৰ্লভনাৰায়ণৰ ৰাজ্যত আৰু সম্ভৱতঃ তেওঁৰ পৃষ্ঠাপোষকতা লাভ কৰি 'প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ' আৰু 'হৰগৌৰী-সংবাদ' ৰচনা কৰে।
দানৱৰাজ হিৰণ্যকশিপুৰে পুতেক প্ৰহ্লাদক বিষ্ণুভক্তি আচৰণ কৰা কাৰণে কৰা উৎপীড়ণ আৰু শেষত নৰ-সিংহৰূপী বিষ্ণুৰ হাতত হিৰণ্যকশিপু বধৰ বিৱৰণ পোৱা যায়।
কঠিন আৰু যুক্তাক্ষৰবোৰ কোমল কৰি ব্যৱহাৰ কৰিছে; ৰ'ৰ ঠাইত ‘ল’ 'স’, শ' ৰ ঠাইত স্থান বিশেষে ‘খ’ ‘ও' কাৰৰ ঠাইত ‘উ’ কাৰৰ, ‘ৰ’কাৰৰ ঠাইত কোনো ঠাইত 'ল' কাৰ, অৰ ঠাইত ‘ও' কাৰ, হ্ৰস্ব-দীৰ্ঘ আৰু দন্ত্য আৰু মূৰ্ধন্যৰ অভেদ ব্যৱহাৰ ‘অ’ কাৰৰ ঠাইত ‘ও' কাৰ, 'ষ্ণ' ৰ ঠাইত ষ্ট সঘনে দেখা যায়।
কবিৰত্ন সৰস্বতী : কবিৰত্ন সৰস্বতীয়ে কমতাৰাজ দুৰ্লভনাৰায়ণৰ পুত্ৰ ইন্দ্ৰনাৰায়ণৰ পৃষ্ঠাপোষকতা লাভ কৰিছিল।
অসমীয়া সাহিত্যৰ চানেকীৰ প্ৰথম খণ্ডত উদ্ধৃত কৰা ‘কৈলাস বৰ্ণনা' অংশটোৰপৰা কবিৰত্ন সৰস্বতীৰ কবি প্ৰতিভাৰ কিছু আভাস পাব পাৰি।
মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱৰ 'হৰমোহন'ৰ উপবন-বৰ্ণনাৰ সমকক্ষ নহ'লেও প্ৰায় ওচৰে ওচৰে যাব পৰা কাব্য সৌন্দৰ্য কৈলাস বৰ্ণনাত আছে বুলি ক'লে ভুল নহ'ব।
কৈলাসৰ ফল ফুলৰ শোভা, প্ৰথম অৰ্থাৎ শিৱৰ অনুচৰবোৰৰ বিস্ময়জনক বৰ্ণনা, নাগৰিকসকলৰ ৰূপ-যৌৱন আৰু মদন-চঞ্চল হৱ ভাৱৰ সুন্দৰ বিৱৰণ কৈলাস বৰ্ণনাত পোৱা যায়; কিন্তু মাধৱ কন্দলী বা হৰিহৰ বিপ্ৰৰ ঘৰুৱা চিত্ৰ আৰু জতুৱা ঠাঁচ কবিৰত্ন সৰস্বতীৰ ৰচনাত বিশেষ পোৱা নাযায়।
ৰুদ্ৰ কন্দলী : বৈষ্ণৱ কবি ৰুদ্ৰ কন্দলীয়ে পৃষ্ঠপোষকতা বা অনুপ্ৰেৰণা লাভ কৰিছিল শ্ৰীমন্ত তাম্ৰধ্বজৰ পৰা।
ৰুদ্ৰ কন্দলীয়ে দ্ৰোণপৰ্বৰ অন্তৰ্গত জয়দ্ৰথ নামৰ উপপৰ্বৰ ভিতৰুৱা শিনিপুত্ৰ সাত্যকিৰ যুদ্ধযাত্ৰা আৰু বীৰত্বব্যঞ্জক বৰ্ণনাখিনি অনুবাদ কৰিছে।
ৰুদ্ৰ কন্দলীয়ে মূল মহাভাৰতৰ বিৱৰণ স্থান বিশেষে চমুৱাইছে, স্থান বিশেষে বহলাইছে আৰু স্থান বিশেষে মূলক সম্পূৰ্ণ অনুসৰণ কৰিছে।
অনুবাদখিনি যুদ্ধৰ বিৱৰণেৰে পৰিপূৰ্ণ, বৈষ্ণৱ যুগৰ বধকাব্যৰ যুদ্ধৰ বিৱৰণৰ লগত ৰীতিগত সাদৃশ্য দেখা যায়।
চৰিত্ৰ সৃষ্টি আৰু যুদ্ধৰ বিৱৰণৰ বাহিৰে অন্য পৰিস্থিতি বা পৰিবেশ ৰচনাৰ কোনো অৱকাশ কাব্যখনত নাই।
মানৱ মনৰ বিভিন্ন অৱস্থাত হোৱা প্ৰতিক্ৰিয়াৰ বিশেষ আভাস নাপাওঁ; কিন্তু যুদ্ধৰ বিৱৰণ দিয়াত ক্ষমতা নথকা নহয়।
ঠায়ে ঠায়ে অৱশ্যে ঘৰুৱা উপমা বা চিত্ৰ সংযোজনা কৰি পাঠকৰ হৃদয়গ্ৰাহ্য কৰিবলৈ কবি সক্ষম হৈছে।
বতাসে ভাঙয় যেন বৃক্ষ চম্পক, কেটলা পশুৰ যেন ভৈলা কলেৱৰ', 'পিম্পৰাৰ দল যেন দিল পটোৱাৰ', 'সুপুত সিংহক যেন জগাইল চৰণে’, ‘বাঘৰ আগত যেন মৃগৰ ছৱাল' আদি জতুৱা উপমাৰ প্ৰয়োগে কাব্যখনক জনসাধাৰণৰ ওচৰ চপাই নিয়াত সহায় কৰিছে।
হৰিবৰ বিপ্ৰ : দুৰ্লভনাৰায়ণৰ অনুপ্ৰেৰণা লাভ কৰা কবিসকলৰ ভিতৰত হৰিবৰ বিপ্ৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ।
দুয়োখন কাব্য জৈমিনিয় আশ্বমেধিক পৰ্বত থকা আখ্যান অনুবাদ; এখন হ'ল ‘বব্ৰুবাহনৰ যুদ্ধ' আৰু আনখন 'লৱ-কুশৰ যুদ্ধ মূল জৈমিনি ভাৰতৰ যুধিষ্ঠিৰৰ অশ্বমেধ যজ্ঞত ঘোঁৰাৰ অনুসৰণত যাওঁতে অৰ্জুন কেনেকৈ মণিপুৰ নগৰত তেওঁৰ পুত্ৰ বব্ৰুবাহনৰ লগত যুদ্ধ কৰি মৃত্যুৰ মুখত পৰিল আৰু পুতেক বব্ৰুবাহানে মাক চিত্ৰাঙ্গদা আৰু নাগকন্যা উলুপীৰ পৰামৰ্শমতে পাতলৰপৰা সঞ্জীৱনী মণি আনি বাপেকক পুনৰ্জীৱিত কৰিলে— এইখিনি বৰ্ণনা দিওঁতে প্ৰসঙ্গক্ৰমে লৱ-কুশৰ লগত ৰামৰ বৰ্ণনা কৰিছে।
আখ্যান দুটা অসমীয়া ৰূপ দিওঁতে কবিয়ে মূল জৈমিনিয় ভাৰতৰ বৰ্ণনাৰ লগত সততে সঙ্গতি ৰাখিছে, মূলৰপৰা মৌলিক বিষয়ত বৰ বিশেষ আঁতৰি যোৱা নাই কিন্তু দেশ, কাল আৰু পাত্ৰৰ উপযোগী কৰিবলৈ স্থানবিশেষে বৰ্ণনাৰ কিছু বঢ়া টুটা কৰিব লগা হৈছে নাইবা মূল আখ্যানক বিকৃত নকৰাকৈ বাদ দিব পৰা কথা পৰিহাৰ কৰিছে আৰু মূলত নথকা দুই চাৰি আষাৰ কথা সংযোগ কৰি বৰ্ণনীয় বিষয়ত ৰহণ সানিছে।
বৰ্ণনীয় বিষয়ৰ লগত যদি পাঠক অন্তৰঙ্গতা স্থাপন কৰিব পাৰে আৰু বৰ্ণনাই যদি পাঠকৰ স্পৰ্শ কৰি ৰসানুভূতি সৃষ্টি কৰিব পাৰে তেন্তে কবিৰ কাব্যা ৰচনা সাৰ্থক হৈছে বুলি ক'ব পাৰি।
কিন্তু তাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে, ইয়াৰ আগৰ পৰ্যায়ত অসমীয়া ভাষাত কোনো কাব্য বা সাহিত্যৰ সৃষ্টি হোৱা নাছিল।
তথাপিও দশম শতিকাৰ পৰা দ্বাদশ শতিকাৰ ভিতৰত ৰচিত বুলি অনুমান কৰা- চৰ্যাপদ, শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্তন আৰু শূন্য পুৰাণ আদি গ্ৰন্থত অসমীয়া সাহিত্য বা কবিতাৰ প্ৰাচীনতম নিদৰ্শন পোৱা যায়।
প্ৰত্যেকপদৰ দ্বিতীয় চৰণটো ধ্ৰুপদ অৰ্থাৎ দোহাৰি গাব লাগে (উদ্ধাৰ কৰি অনা পুথিখনত সৰ্বমুঠ ৪৬টা সম্পূৰ্ণ আৰু এটা খণ্ডিত গান বা দোহা আছে।
প্ৰত্যেকটো চৰ্যা সাঁথৰৰ দৰে; ইয়াৰ বাহ্যিক অৰ্থ অতি সহজ, কিন্তু গূঢ়াৰ্থ বা মৰ্মাৰ্থ বুজা কঠিন।
১৯০৭ চনত মহামহোপাধ্যায় হৰপ্ৰসাদ শাস্ত্ৰীয়ে নেপাল ৰাজৰাবাৰ গ্ৰন্থালয়ৰ পৰা এই 'চৰ্যাপদ' বা বৌদ্ধগানসমূহ উদ্ধাৰ কৰি আনি 'হাজাৰ বৎসৰেৰ পুৰাণ বাঙ্গালা ভাষায় বৌদ্ধগান ও দোহা”- এই নামেৰে ১৯৯৬ চনত প্ৰকাশ কৰে।
মুঠতে চাৰিখন একে পৰ্যায়ৰ পুথি শাস্ত্ৰীদেৱে সংগ্ৰহ কৰি আনি প্ৰকাশ কৰে সৰোহবজ্ৰৰ দোহাকোষ, কৃষ্ণাচাৰ্যৰ দোহাকোষ, ডাকাৰ্ণৱ আৰু 'চৰ্যাগীতিকোষ'।
গীতৰ মাধ্যমেদি আত্মসাধনাৰ প্ৰক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰাৰ চেষ্টা চৰ্যাগীতৰপৰা আৰম্ভ কৰি ৰাতিখোৱা বা ভিতৰপকীয়া সম্প্ৰদায়ৰ দেহবিচাৰৰ গীতলৈকে একোটা পৰম্পৰাকে লক্ষ্য কৰা যায়।
জোনাকী যুগৰ ত্ৰিমূৰ্তি বুলি খ্যাত চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আৰু হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী।
এই তিনি বন্ধুৰ আশাশুধীয়া প্ৰযত্নতে জন্ম হৈছিল 'জোনাকী' কাকতৰ আৰু অসমীয়া সাহিত্যলৈ আহিছিল অভিনৱ নতুন লহৰ।
চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ 'বনকুঁৱৰী' নামৰ কবিতাটিৰ যোগেদি অসমীয়া সাহিত্যলৈ ৰোমাণ্টিক কবিতাৰ আগমন ঘটে।
তাৰে ভিতৰত 'তেজীমলা', 'বীণ-ব'ৰাগী', 'মানৱ-বন্দনা' আদি দুটিমান কবিতা মিনা কৰোৱা অলংকাৰৰ দৰে সাহিত্যৰ ভূষণ হৈ আছে।
এইটি কবিতা ভাবৰ সুকুমাৰতাৰ ফালৰ পৰা মনোমোহা সাধাৰণতে প্ৰতিমাৰ খনিকৰ' আখ্যাৰেহে তেওঁ খ্যাত যদিও অন্য এখনি সংকলন 'বীণ-ব'ৰাগী'ও কম সুন্দৰ নহয়।
তেওঁৰ কবিতাত কেতিয়াবা বৰ্তমান দীপ্ত হৈ উঠে, কেতিয়াবা অতীতৰ ৰেঙণি পৰে আৰু কেতিয়াবা হয়তো ভৱিষ্যতেও ভূমুকি মাৰি যায়।
আগৰৱালাৰ কবিতাৰ প্ৰিয় বিষয় হ'ল মানুহ মানুহৰ শক্তি, মহত্ত্ব, ঐশ্বৰ্য আৰু মানুহৰ নীচতা, শঠতা, অহংকাৰৰ কথা তেওঁৰ কবিতাত প্ৰকাশ পাইছে।
এইবোৰ খণ্ডত প্ৰকৃতিৰ ছবি, বৰষাৰ ছবি, শৰতৰ ছবি আৰু মনৰ বিবিধ অনুভূতি সুন্দৰৰূপে বিবিঙি ওলাইছে।
কিশোৰ বয়সতে 'কৰতল কমল' লিখা শংকৰদেৱে বাকীবোৰ দিশত হাত নিদি কেৱল কাব্যহে ৰচনা কৰা হ'লে তেওঁক হয়তো অসমৰ শ্ৰেষ্ঠ কবি আখ্যা দিয়া হ'লহেঁতেন।
বৰগীতবোৰৰ কাব্যিক সৌন্দৰ্যৰ কথা এৰিলেও 'নামঘোষা'ৰ মাজত প্ৰকট হৈ আছে মাধৱদেৱৰ কবি মনৰ সৌন্দৰ্য।
অসমীয়া ৰহস্যবাদী কবিতাৰ আলোচনা কৰিলে প্ৰথমতেই যিখিনি কবিতাৰ কথা ক'ব লাগিব সেয়া হৈছে 'নামঘোষা'ৰ অন্তৰ্গত ৰহস্যবাদী কবিতাখিনি।
পৰম বাঞ্ছিতৰ সন্ধানত আকুল হৈ পৰা কবিৰ দুখ-বেদনা, আশা-আকাঙ্ক্ষা আৰু মিনতি অভিযোগেৰে ভৰপূৰ এই প্ৰকাশ এজন ধৰ্মগুৰুৰ আধ্যাত্মিক চিন্তাধাৰাতকৈও এজন ৰহস্যবাদী কবিৰ মনোবেদনাৰূপে বেছি উজ্জ্বল।
দুয়োজনা মহাপুৰুষৰ কাব্যকেইখনিৰ মাজত সুকীয়াকৈ উলিয়াই আনিব পৰা যিবোৰ স্বয়ংসম্পূৰ্ণ খণ্ড আছে, প্ৰাচীন অসমীয়া কবিতাৰ সৌন্দৰ্য নিৰ্ণয় কৰিবৰ বাবে সেইবোৰ যথেষ্ট মূল্যবান সমল।
এইখিনিতে উল্লেখযোগ্য যে মাধৱদেৱৰ 'আলো মঞি কি কহব দুখ গীতটিক প্ৰথম অসমীয়া শোক কবিতা বুলি বিশিষ্টজনে স্বীকৃতি দিছে।
প্ৰাক-ৰোমাণ্টিক যুগৰ কবি কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য আছিল প্ৰথমজন অসমীয়া কবি যাৰ কবিতাত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে দেশপ্ৰেম, বুৰঞ্জীবোধ আদিৰ উপৰিও বিভিন্ন ধৰণৰ সামাজিক বিষয়-বস্তুৱে ঠাই পাইছিল।
তেওঁৰ অন্তৰৰ ক্ষোভ প্ৰধানকৈ অতীত অসমৰ শৌৰ্য-বীৰ্য,গুণ-গৰিমাৰ বিলুপ্তি, অসমৰ সামাজিক অৱক্ষয়, অসমীয়া ৰাইজৰ কৰ্মৰ প্ৰতি উদাসীনতা আদিক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই প্ৰকাশ পাইছিল।
তেওঁ পিছে কেৱল আক্ষেপ বা ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰিয়েই ক্ষান্ত হৈ থকা নাছিল, তেওঁ কবিতাসমূহৰ মাজেৰে অসমবাসীক অসমৰ উন্নতিৰ হকে কাম কৰিবলৈ আৰু চিন্তা কৰিবলৈও আহ্বান জনাইছিল।
কমলাকান্তৰ কবিতাৰ ছন্দ সাৱলীল নহয় আৰু বৰ শ্ৰুতিমধুৰো নহয়; কিন্তু অনুভৱৰ তীব্ৰতা আৰু মৌলিক কল্পনাৰ বাৰুকৈয়ে আছে।
তেওঁৰ কবিতাত প্ৰকাশ পোৱা ক্ষোভ আৰু উত্তাপৰ বাবেই অসমীয়া সাহিত্য জগতত তেওঁক ‘অগ্নি কবি’ নামেৰে জনা যায়।
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই কমলাকান্তৰ কবিতাবোৰৰ বিষয়ে ‘স্বদেশৰ দুখত হৃদয়ভগা হুমুনিয়াহ’ বুলি মন্তব্য কৰি গৈছে।
চতুৰ্দশ শতিকাৰ কবিকেইজনে ৰচনাৰ বিষয়বস্তু গ্ৰহণ কৰিছিল ৰামায়ণ, মহাভাৰত আৰু দুই এখন পুৰাণৰপৰা।
এই যুগৰ প্ৰধানকৈ অনুবাদমূলক হলেও কবিসকলে দেশ আৰু পাত্ৰৰ উপযোগী কৰিবৰ কাৰণে ঠায়ে ঠায়ে নিজা ৰহণ নিদিয়াকৈ থকা নাই পৰিবেশ ৰচনাত বা পৰিস্থিতি চিত্ৰণৰ স্থানীয় ৰহণ দি পাঠকৰ মন অনুৰঞ্জন কৰাৰ প্ৰচেষ্টা বিশেষভাৱে দেখা যায়।
এইখনি অনুবাদ গ্ৰন্থ যদিও ইয়াৰ মাজত নিগৰি ওলাইছে তেওঁৰ মৌলিক প্ৰতিভা আৰু সৃজনী শক্তিৰ স্বচ্ছন্দ প্ৰবাহ।
তেওঁৰ ৰচনাৰ ভাষা অলংকাৰৰ সুষম প্ৰয়োগেৰে সুন্দৰ, ঘৰুৱা শব্দ আৰু জতুৱা ঠাঁচেৰেও এইবোৰ মনোমোহা।
ৰামায়ণখনিৰ কেইটিমান খণ্ডৰ টুকুৰা পদ বুটলি আনি বিচাৰ কৰিলে দেখা যাব যে এইবোৰে প্ৰকৃত কবিতাৰ লক্ষণ বহন কৰে।
অযোধ্যাকাণ্ড'ত ৰামৰ মুখেদি দিয়া সীতাৰ বৰ্ণনাত প্ৰিয়া আৰু প্ৰকৃতিক এক কৰি পেলোৱা এক মধুৰ কাব্যিক পৰিমণ্ডল সৃষ্টি হোৱা দেখা যায়।
সেয়েহে, কবিতাৰ যিটো ঘাই লক্ষ্য সেইটো পূৰণ কৰাত অৰ্থাৎ মনোৰঞ্জন কৰাত এওঁলোকে অকৃত্ৰিমভাৱে শ্ৰোতা আৰু পাঠকৰ মনৰ কাষ চাপিব পাৰিছিল।
মনকৰে তেওঁৰ কাব্যত মনসাদেৱীৰ জন্মৰ কাহিনী ক'বলৈ গৈ শিৱ আৰু দুৰ্গাৰ প্ৰণয় কাহিনীৰ যি ছবি আঁকিছে সি উগ্ৰ আদি ৰসাত্মক যদিও কবিতাৰ নিৰাৱৰণ ৰূপ এটি তাৰ মাজত বিচাৰি পোৱা যায়।
কাহিনীৰ বিশাল অৰণ্যৰ মাজত পথ হেৰুওৱা নিজৰাৰ দৰে এওঁলোকৰ কবি প্ৰতিভা মাজে মাজে দেখা দি আকৌ হেৰাই গৈছে।
দুৰ্গাবৰৰ ৰামায়ণত ৰাৱণৰ মুখত সীতাৰ ৰূপৰ বৰ্ণনা পৰম্পৰাগত আহিব হ'লেও তাত প্ৰকাশৰ সৌন্দৰ্য আছে—
অসমীয়া কবিতাৰ এই প্ৰাচীন ইতিহাস আলোচনা কৰিলে আজান ফকিৰ আৰু চান্দসাইৰ গীতবোৰৰ কথাও দুআষাৰ কোৱা উচিত আজান ফকিৰৰ গীতৰ মাজত আছে ইচলামীয় আৰু বৈষ্ণৱ বীতিৰ সংমিশ্ৰণ।
শংকৰোত্তৰ স্তৰ:- উত্তৰ-শংকৰী যুগৰ কবিসকলে শংকৰদেৱৰ সাহিত্যৰ আদৰ্শকে সাৰোগত কৰি কবিতা ৰচনা কৰিছিল।
শংকৰদেৱৰ কবিতাৰ মূল আদৰ্শ আছিল ভক্তি ধৰ্মৰ প্ৰচাৰ আনহাতে শংকৰোত্তৰ যুগৰ কবিসকলৰ লিখনিৰ গুৰুজনাৰ ভক্তিধৰ্মৰ আদৰ্শই প্ৰসাৰতা লাভ কৰিছিল যদিও ই পূৰ্বৰ গভীৰতা হেৰুৱাই পেলাইছিল।
এই যুগৰ কবিসকলৰ কাব্য ৰচনাৰ আধাৰ আছিল- ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত পুৰাণ, পদ্মপুৰাণ, ধৰ্মপুৰাণ, মহাভাৰত আদি সংস্কৃত গ্ৰন্থসমূহ।
শংকৰোত্তৰ যুগৰ কেইজনমান উল্লেখযোগ্য কবি হৈছে- গোপাল আতা, পদ্মপ্ৰিয়া, গোপাল মিশ্ৰ, গোবিন্দ মিশ্ৰ, দামোদৰ দাস, ৰামমিশ্ৰ, বিষ্ণু ভাৰতী, অনিৰুদ্ধ আৰু কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তী।
তেওঁ স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহ, শিৱসিংহ আৰু বৰৰজা ফুলেশ্বৰীৰ শাসনকালত আহোম ৰাজসভাৰ ৰাজকবি আছিল।
কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীয়ে ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত্ত পুৰাণ, গীতগোবিন্দ, শঙ্খচূড় বধ, শকুন্তলা, ভাস্বতী আদি গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল।
মহাভাৰতৰ আদি-পৰ্বৰ কাহিনীভাগক ভিত্তি কৰি লৈ কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীয়ে ৰচনা কৰিছে আন এখন মনোৰম কাব্য ‘শকুন্তলা’।
সেইদৰে বৰ্ণনীয় বিষয়ৰ লগত সংগতি ৰাখি উপযুক্ত শব্দচয়ন ব্যৱহাৰ কৰাতো কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তী পাকৈত।
ইয়াৰ লগে লগেই অসমৰ স্বাধীনতাৰ বেলি মাৰ যায় আৰু অসমৰ ৰাজনীতি, সমাজনীতি আৰু সংস্কৃতি সকলোতে পশ্চিমৰ প্ৰভাৱ পৰিবলৈ আৰম্ভ হয়।
১৮২৬ৰ পৰা জোনাকী যুগৰ আৰম্ভণিৰ আগলৈকে- এই সময়ছোৱাক অসমীয়া সাহিত্যৰ যুগসন্ধিৰ সময় বুলি কব পাৰি।
এই সময়ছোৱাত আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী যুগ ৰোমাণ্টিক যুগৰ কিছু পূৰ্বাভাস দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল।
প্ৰাক-ৰোমাণ্টিক যুগত অসমীয়া কাব্য-সাহিত্যত আগেয়ে দেখা নোপোৱা বহুতো বৈশিষ্ট্য দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল।
শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্তন:- খ্ৰীষ্টীয় দশম শতিকাৰ পৰা দ্বাদশ শতিকাৰ ভিতৰত ৰচিত বুলি প্ৰমাণ পোৱা আৰু এখন উল্লেখযোগ্য কাব্য পুথি হৈছে বড়ু চণ্ডীদাসৰ শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্তন।
তেওঁৰ ওপৰত অভিযোগ আছে যে, তেওঁ পুথিখনৰ সম্পাদনা কৰোঁতে অসমীয়া ভাষাৰ আৱৰণ গুচাই অত্যধিক বঙলুৱা কৰিবলৈ যাওঁতে পুথিখনক যথেষ্ট বিকৃত কৰি তুলিছিল।
কিন্তু ড বাণীকান্ত কাকতিয়ে ধ্বনিতাত্ত্বিক আৰু ৰূপতাত্ত্বিক বিশ্লেষণৰ জৰিয়তে শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্তনত যে অসমীয়া ঠাঁচ যথাৰ্থ ৰূপত বিদ্যমান সেই কথা দৃঢ়তাৰে প্ৰমাণ কৰিছে।
" মানুহৰ মুখে মুখে প্ৰচলিত শূন্য নিৰঞ্জন সম্পৰ্কীয় কথা বিলাক ৰামাই পণ্ডিতে লিপিবদ্ধ কৰি উলিয়াইছিল।
ৰমাই পণ্ডিতৰ এই পুথিখন হৰপ্ৰসাদ শাস্ত্ৰীযে বংগৰ বাঁকুলা জিলাৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰে আৰু নগেন্দ্ৰ নাথ বসুৱে সৰ্ব প্ৰথমে কৰিছিল।
নগেন্দ্ৰ নাথ বসুৱে ইয়াৰ নাম সলনি কৰি "শূন্য পুৰাণ" নাম দি "বংগীয় সাহিত্য পৰিষদৰ" পৰা ১৩১৪ বংগাব্দত প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায়।
প্ৰাক-ৰোমাণ্টিক যুগৰ এগৰাকী সুনিপুন কবি হোৱাৰ উপৰিও ৰত্নেশ্বৰ মহন্ত এগৰাকী প্ৰবন্ধকাৰো আছিল।
দুটা খণ্ডত প্ৰকাশ পোৱা মহন্তৰ একমাত্ৰ কবিতাপুথি ‘কবিতাহাৰ’ আছিল তেওঁৰ সম্ভাৱনা পূৰ্ণ কাব্য প্ৰতিভাৰ অন্যতম চানেকি।
তেৱেই অসমীয়া কবিতাত পোন-প্ৰথম বাবে সাংসাৰিক সুখ-দুখ, প্ৰেম-প্ৰণয় আদি বিষয়বোৰ বাস্তৱ ধৰ্মী ৰূপত উপস্থাপন কৰিছিল।
‘কবিতাহাৰ’ত সন্নিবিষ্ট থকা কেইটামান উল্লেখযোগ্য কবিতা হৈছে- স্তুতি, দুপ-নিশা, গাঁৱলীয়া বোৱাৰী, পত্নী-বিলাপ, সংসাৰ সুখৰ ঠাই ইত্যাদি।
শংকৰ-মাধৱৰ পিছত কেইবাজনো প্ৰতিভাসম্পন্ন কবিয়ে নৱ-বৈষ্ণৱ সাহিত্যৰ ধাৰাবাহিকতা সমত্বে ৰক্ষা কৰিছিল।
এওঁলোকৰ কবিতাত শংকৰী সাহিত্যৰ অতিৰিক্ত কোনো সম্পদ নাই যদিও অভিনৱত্ব আছে শ্ৰীধৰ কন্দলিৰ কাণখোৱা'ত।
মধ্য যুগ প্ৰাক্‌-শংকৰী স্তৰ : - অসমীয়া সাহিত্যৰ সোণালী যুগ বুলি কোৱা হয় শংকৰদেৱৰ নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰচাৰৰ সময়খিনিক আৰু শংকৰদেৱৰ এই সাহিত্য চৰ্চাৰ সময়খিনিক ভিত্তি কৰিয়েই যিটো যুগৰ সৃষ্টি হৈছিল তাকেই অসমীয়া সাহিত্যৰ মধ্য যুগ বুলি সাহিত্যৰ পণ্ডিতসকলে নামকৰণ কৰিছে।
এই যুগটোত প্ৰধানকৈ পাঁচগৰাকী কবিয়ে কাব্য সাধনা কৰিছিল, সেইসকল হ'ল – হেম সৰস্বতী, ৰুদ্ৰ কন্দলী, হৰিহৰ বিপ্ল, কবিৰত্ন সৰস্বতী আৰু মাধৱ কন্দলী।
মাধৱদেৱে জীৱনৰ শেষ বয়সত নিজৰ বাৰজন শিষ্যক ধৰ্মাচাৰ্য পাতি উজনি আৰু মধ্য অসমত প্ৰচাৰৰ দায়িত্ব দিয়ে।
গোবিন্দ মিশ্ৰৰ শ্ৰীমদ্ভাগৱতৰ অনুবাদ পদগীতা অতি সৰল ভাষাত ৰচিত অসমীয়া কাব্য সাহিত্যৰ মূল্যবান গ্ৰন্থ।
পদগীতাৰ উপৰিও গোবিন্দ মিশ্ৰই ভট্টদেৱৰ ‘ভক্তিবিৱেক’ৰ অসমীয়া পদানুবাদ কৰি তেওঁৰ পাণ্ডিত্যৰ পৰিচয় দাঙি ধৰিছে।
পদগীতাৰ ৰচনাত তেওঁ শংকৰাচাৰ্য, ভাস্কৰীৰ মত আৰু হনুমন্তী টীকা, আনন্দগিৰি আৰু শ্ৰীধৰ স্বামীৰ টীকা বিচাৰ কৰি নিজ বুদ্ধিৰ প্ৰয়োগ ঘটাইছে বুলি উল্লেখ কৰিছে।
জোনাকী'ৰ জেউতি উজ্জ্বল কৰি তোলা আৰু সেই জেউতিৰে বাট বুলা অন্যতম ব্যক্তি বেজবৰুৱাৰ কবিতাতকৈও তেওঁৰ শক্তিশালী ব্যক্তিত্বহে আছিল।
তেওঁৰ বেছিভাগ কবিতাই প্ৰকৃত কবিতাৰ সোৱাদ নিদিব পাৰে, কিন্তু এমুঠি সাৰ্থক কবিতাৰ মাজত আছে তেওঁৰ কৰি প্ৰতিভাৰ মনোৰম স্বাক্ষৰ।
বেলাড জাতীয় ৰচনাত তেওঁৰ দক্ষতা ফুটি ওলাইছে 'ধনবৰ আৰু ৰৰ্তনী', 'ৰতনীৰ বেজাৰ' আদি কবিতাৰ মাজত এইবোৰৰ প্ৰকাশ-বীতি বনগীত সুৰীয়া—
এই যুগতে কবিসকলৰ কল্পচকু মেল খালে সবাক প্ৰকৃতিৰ ফালে, হৃদয়ে পালে ক্ষুদ্ৰ মানৱৰ মাজত থকা মহত্ত্বৰ সন্ধান।
ৰোমাণ্টিক স্তৰত ন-ন লক্ষণৰ মেটমৰা বোজাৰে ফলৰ ভৰত দো-খাই পৰা বৃক্ষৰ দৰে হৈ পৰিছিল অসমীয়া কবিতা।
শংকৰী স্তৰ:-' অসমীয়া সাহিত্যৰ সবাতোকৈ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ সময়খিনিত লগ পোৱা যায় শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱক।
মূলতে ধৰ্মপ্ৰচাৰক হোৱা বাবে আৰু সাহিত্যৰ আটাইবোৰ দিশত হাত দিয়া বাবে মহাপুৰুষ দুজনাক কেৱল কবি বুলি গণ্য কৰা নহয়।
মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱ আৰু দেউতাক গোপালদেৱৰ আৰ্হিতে পদ্মপ্ৰিয়াই ৰাগযুক্ত গীত ৰচনা কৰিছিল।
ফাৰোৱেলৰ 'বিনই বচন', ‘প্ৰভু যিচু খ্ৰিষ্টৰ অৱতাৰ বিৱৰণ' আদি কবিতাবোৰ পুৰণি আহিৰ হলেও তেওঁৰ দুটি এটি কবিতাত ‘নতুন আদৰ্শ লৈ আঁতৰি আহিবৰ যত্নও দেখা যায়।
প্ৰাক-ৰোমাণ্টিক যুগৰ এজন অন্যতম কবি ৰমাকান্ত চৌধুৰীয়েই পোন প্ৰথমে অসমীয়া কবিতাত অমিত্ৰাক্ষৰ ছন্দৰ প্ৰয়োগ কৰিছিল।
আৰু ১৮৭৫ চনত তেওঁ বাংলা কবি মাইকেল মধুসূদন দত্তৰ ‘মেঘনাদ বধ কাব্য’ৰ আৰ্হিত ‘অভিমন্যু বধ’ কাব্য ৰচনা কৰে।
মাইকেলৰ কাব্যৰ ৰীতি অনুসৰণ কৰিছে যদিও ৰমাকান্তৰ ‘অভিমন্যু বধ’ত আচহুৱা শব্দ নাইবা কষ্ট কল্পনাৰ প্ৰয়োগ নাই।
কবি সকলে ৰচনা কৰা কাৰ্য্য সমূহো যুদ্ধৰ নামেৰে দিয়া দেখা গৈছে – যেনে তাম্ৰ ধ্বজৰ যুদ্ধ, জয় দ্ৰথ বধ আদি।
ছন্দৰ প্ৰয়োগ : মূল সংস্কৃত গ্ৰন্থৰ ছন্দৰ আৰ্হিতে এই সময়ত সাহিত্যত ছন্দৰ প্ৰয়োগ ঘটিছিল।
ঝুমুৰী ছন্দৰ ব্যৱহাৰ অতি আকৰ্ষণীয় ভাৱে মাধৱ কন্দলীয়ে তেওঁৰ কাব্যত ব্যৱহাৰ কৰা দেখা গৈছিল।
ইংৰাজৰ শাসন, আহোম ৰাজত্বৰ অৱসান, অসমীয়া ভাষাৰ বিতাৰণ আৰু শক্তিশালী ব্যক্তিত্বৰ নেতৃত্বৰ অভাৱত কবি আৰু কাব্য-ৰসিক উভয় শ্ৰেণীয়েই যেন এই সময়ত সুপ্ত অৱস্থাত আছিল।
অলংকাৰ প্ৰয়োগ : যদিও অনুবাদ মূলক সাহিত্যই প্ৰাধান্য পাইছিল, তথাপিও সেই সময়ৰ কবি সকলে তেওঁলোকৰ সাহিত্যত ৰস সৃষ্টি বা স্বকীয়তা প্ৰকাশ কৰিবৰ বাবে থলুৱা অলংকাৰ, জতুৱা ঠাঁচ, খণ্ড বাক্য আদিৰ প্ৰয়োগেৰে প্ৰতিভাৰ পৰিচয় দাঙি ধৰিছিল।
দুতিৰাম লক্ষণ হাজৰিকাই অসম্পূৰ্ণ ‘ৰসিক-পুৰাণ' নামেৰে পুৰণি আৰ্হিৰ পদত - কানি-ভাং আদিৰ উৎপত্তিৰ কথা ধেমেলীয়া সুৰত কোৱাৰ লগতে কোম্পানীৰ কানিবেচা নীতিৰ এটি তীব্ৰ সমালোচনা কৰিছিল।
এই যুগৰ কবিসকলৰ ভিতৰত ঘাইকৈ ৰমাকান্ত চৌধুৰী দুতিৰাম লক্ষণ হাজৰিকা,নিধি লিবাই ফাবোৱেল, ভোলানাথ দাস, কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য আৰু ৰত্নেশ্বৰ মহন্তৰ নাম লেখত ল’ব লগীয়া।
আগৰৱালাই দি গ'ল কবি-প্ৰাণৰ অভিনৱ অৱদান এক সৌন্দৰ্যবোধৰ চেতনা—"সৌন্দৰ্যৰ আৰাধনা জীৱনৰ খেল।
মৌলিক পৰিবেশ : যদিও এই সময়ত সকলো সাহিত্যই অনুবাদ মূলক আছিল, তথাপিও অসমীয়া ভাষাৰ ৰূপ দিওঁতে সমকালীন অসমীয়া পৰিবেশৰ লগত খাপ খুৱাই সাহিত্য সমূহ ৰচনা কৰা হৈছিল।
ৰজা ঘৰীয়া পৃষ্ঠপোষকতা: প্ৰাক শংকৰী যুগৰ সাহিত্য সমূহলৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে, আটাই কেইগৰাকী সাহিত্যিকেই ৰজা ঘৰীয়া পৃষ্ঠপোষকতাত হে সাহিত্য ৰচনা কৰিছিল।
শব্দ তাত্ত্বিক বিশেষত্ব ৰ উদাহৰণ স্বৰূপে – তৎসম আৰু তদ্ভৱ শব্দৰ প্ৰয়োগ, দেশী শব্দৰ লগতে বিদেশী শব্দ যেনে বাজাৰ, হাজাৰ আদিৰ প্ৰয়োগ, প্ৰত্যয়ৰ ব্যৱহাৰ আদি।
ধ্বনি তাত্ত্বিক বিশেষত্ব ৰ উদাহৰণ স্বৰূপে – যুক্তাক্ষৰৰ সৰলীকৰণ, উ – ৰ প্ৰয়োগ, জ - ৰ প্ৰয়োগ, ৰ - ৰ পৰিবৰ্তে ল - ৰ প্ৰয়োগ আদি।
ভাষাৰ বিশেষত্ব : প্ৰাক শংকৰী যুগৰ সাহিত্যত ভাষা তাত্ত্বিক, ৰূপ তাত্ত্বিক আৰু শব্দ তাত্ত্বিক বিশেষত্ব বিশেষ ভাৱে চকুত পৰে।
ৰূপ তাত্ত্বিক বিশেষত্ব ৰ উদাহৰণ স্বৰূপে - সৰ্বনামৰ বিভিন্ন ৰূপ, ক্ৰিয়াৰ বিভিন্ন কাল, শব্দ বিভক্তিৰ প্ৰয়োগ আদি।
ইভানজেলিন এণ্ডাৰছন-ৰাজকুমাৰ এগৰাকী নাৰীবাদী কৰ্মী আৰু বিশ্বজনীন ধৰ্মতত্ত্ববিদ যিয়ে চেৰামপুৰৰ চেৰামপুৰ কলেজত ইউনাইটেড থিয়লজিকেল কলেজ, বাংগালুৰুত অধ্যাপনা কৰিছিল।
১৭৯২ চনত উইলিয়াম কেৰী ভাৰতলৈ অহাৰ সময়ত প্ৰতিষ্ঠা কৰা বিখ্যাত চেৰামপুৰ কলেজৰ ধৰ্মতত্ত্ব বিভাগত তেখেতে অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা প্ৰথমগৰাকী স্থায়ী মহিলা অধ্যাপক আছিল৷ ইভানজেলিন এণ্ডাৰছন-ৰাজকুমাৰ ভাৰতৰ ইউনাইটেড ইভানজেলিকেল লুথাৰিয়ান চাৰ্চ ।
তেওঁ ধৰ্মতত্ত্ববিদৰ এটা পৰিয়ালৰ পৰা আহিছে৷ তেওঁৰ পিতৃ, ভাই-ভনী আৰু পৰিয়ালটোলৈ বৈবাহিক সূত্ৰে অহা আঠজনৰ ভিতৰত সাতজনেই ধৰ্মতত্ত্ববিদ।
ইভানজেলিন এণ্ডাৰছন-ৰাজকুমাৰে এছ’চিয়েশ্যন অৱ থিয়লজলি ট্ৰেইনড উইমেন অৱ ইণ্ডিয়াৰ সভানেত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ তেখেত বডি থিয়লজিৰ লগত জড়িত ব্যক্তি।
তেওঁ আঠগৰাকী ভাই-ভনীৰে পৰিৱেষ্টিত পৰিয়ালটোৰ তৃতীয় কন্যা৷ তাৰে ছয়গৰাকী ভগ্নী আৰু দুজন ভাতৃ৷ আঠজন ভাই-ভনীয়ে ধৰ্মতত্ত্বৰ শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰি বিভিন্ন ধৰণৰ সেৱাত প্ৰৱেশ কৰে।
ঈশ্বৰৰ ওপৰত বিশ্বাস পৰিয়ালটোৱে সজ্জিত হোৱা আটাইতকৈ চহকী সম্পদ৷ ইভানজেলিনে বাস কৰা চুবুৰীটো আন এটা বৃহৎ পৰিয়াল, য’ত কমেও বিশটা পৰিয়াল আছে৷ তেওঁলোক সকলো ধৰ্মৰ অন্তৰ্গত: হিন্দু, মুছলমান, জৈন, খ্ৰীষ্টান, আৰু বিভিন্ন সংস্কৃতি, জাতি, ৰং আৰু বিশ্বাস অভিমুখী আছিল।
তেওঁ গুডউইলছ গাৰ্লছ স্কুললৈ যায় আৰু পিছলৈ বাংগালুৰুৰ মাউণ্ট কাৰ্মেল কলেজত যোগদান কৰে আৰু ১৯৮৩ চনত বি এছ চি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
পশ্চিম বংগৰ চেৰাম্পোৰ কলেজৰ চেনেটৰ গঠনমূলক মহাবিদ্যালয় চেৰামপুৰ কলেজে তেওঁক ইয়াৰ অধ্যাপকত থাকিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়।
এই প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰি এণ্ডাৰছন-ৰাজকুমাৰে ১৯৯০ চনত চেৰাম্পোৰলৈ ৰাওনা হয় আৰু ধৰ্মতত্ত্ব আৰু নৈতিকতা অধ্যাপনা কৰে।
পিছলৈ এণ্ডাৰছন-ৰাজকুমাৰে বেংগালুৰুৰ দক্ষিণ এছিয়া থিয়লজিকেল ৰিচাৰ্চ ইনষ্টিটিউট ত ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে নামভৰ্তি কৰি নাৰীবাদী ধৰ্মতত্ত্বৰ শাখাত ডক্টৰ অৱ থিয়লজী ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
পিছলৈ এণ্ডাৰছন-ৰাজকুমাৰে ১৯৮৮ চনত ভাৰতলৈ উভতি আহি ধৰ্মতত্ত্বৰ স্নাতকোত্তৰ এম. মাদুৰাইৰ তামিলনাডু ধৰ্মতত্ত্ব চেমিনাৰীত ধৰ্মতত্ত্ব শাখাত ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু ১৯৯০ চনৰ ভিতৰত সম্পূৰ্ণ কৰে।
ছিংগাপুৰ, কুৱালালামপুৰ আৰু হংকঙত আয়োজিত অনুৰূপ অনুষ্ঠানৰ সৈতে সংগতি ৰাখি ২০১১ চনৰ ৪ ডিচেম্বৰত বেশৰ্মী মৰ্চা, বাংগালুৰুৱে আয়োজন কৰা অনুষ্ঠান বিভিন্ন উৎসৰ পৰা আপত্তি লাভ কৰাৰ পিছত আৰক্ষীয়ে বাতিল কৰে।
আৰক্ষীৰ এগৰাকী মুখপাত্ৰই কয় যে বেশৰ্মী মৰ্চাৰ বিৰোধিতা কৰা গোটসমূহে হিংসাত্মক প্ৰতিবাদ কৰাৰ ভাবুকি দিছে।
মৌলিয়ে লগতে কয়, “এটা মহিলা সংগঠনৰ উপ-সভানেত্ৰীয়ে মোক ফোন কৰি ক'লে যে শ্লেটৱাকৰ সময়ত যদি কোনো মহিলাক কম কাপোৰ পিন্ধা দেখা যায়, তেন্তে তেওঁলোকক ঝাড়ুৰে প্ৰহাৰ কৰা হ'ব।
মহিলাসকলে সাজ-পোছাকৰ দ্বাৰা ধৰ্ষণ আৰু যৌন নিৰ্যাতনৰ পৰা হাত সাৰিব পাৰে বুলি টৰন্টোৰ আৰক্ষীয়ে যি ৰাজহুৱা বক্তব্য আগবঢ়াইছিল, তাৰ প্ৰতিবাদ কল্পে এই সংস্থাৰ জন্ম হয়।
আয়োজকসকলে চিন্তিত আছিল যে পৰ্যবেক্ষকসকলে বিশ্বাস কৰিব যে প্ৰতিবাদকাৰীসকলে মহিলাৰ সুৰক্ষা নিশ্চিত কৰিবলৈ আৰু যৌন হিংসাৰ পৰা নিস্কৃতি পাবলৈ প্ৰতিবাদ কৰাৰ সলনি নিজকে পতিতা হিচাপে পৰিচয় দিছে বা পতিতা হোৱাৰ অধিকাৰ বিচাৰিছে।
ক্ৰীষ্টি থম্পছনে মিছ মেগাজিনৰ বাবে লিখিছে “.সমালোচকসকলে কোৱাৰ মহিলাসকলে নিচেই কম কাপোৰ পিন্ধাৰ অধিকাৰ বিচাৰি ৰাস্তাত সমদল উলিওৱা নাই।
১৭৬০ চনত অৰ্ধবংগেশ্বৰী দানশীলা ৰাণী ভৱানীৰ ৰাজত্বকালত কেঁচাগোল্লাৰ সুখ্যাতি দেশে-বিদেশে বিয়পি পৰে।
এইবোৰ দোকানত কেঁচাগোল্লাৰ বাদেও অবাক সন্দেশ, ৰাঘৱশাহী, চমচম, ৰাজভোগ, ৰসমলাই, পানীতোৱা আদি পোৱা গৈছিল।
কলকাতা আৰু নাটোৰ সেই সময়ৰ প্ৰতিষ্ঠিত চহৰ হোৱা বাবে নাটোৰৰ কেঁচাগোল্লাৰ কথা ইংলেণ্ড সহ বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰত এই মিঠাইবিধৰ কথা বিয়পি পৰে।
কিন্তু এই নতুন মিঠাইবিধ কেঁচা ছানাকে চেনিৰ ৰসত ডুবাই প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল বাবে ইয়াৰ নাম হয় কেঁচাগোল্লা।
সমাসৰ সমস্তপদ সমস্যমান পদবোৰৰ অৰ্থ স্পষ্ট হৈ থাকে বা অৰ্থ প্ৰধানভাবে থাকে তাকেই ইতনেতৰ সমাস বোলে।
যেনে, ৰাম আৰু লক্ষ্মণ - ৰামলক্ষ্মণ, ধেনু আৰু শৰ ধেনুশৰ; উচ্চাৰণ সহজ সাধ্য কৰিবলৈ বা শ্ৰুতিমাধুৰ্যৰ বাবে এই সমাসত দীঘলীয়া পদটি সাধাৰণতে শেষৰ ফালে বহে।
যেনে, ভাই আৰু ককাই—ভাইককাই, জয় আৰু পৰাজয় জয়পৰাজয়; আকৌ দুই বা ততোধিক বিশেষণ পদৰো সমাস হয়, যেনে— ভাল আৰু বেয়া ভালবেয়া, সাধু আৰু সন্ত- সাধুসন্ত ইত্যাদি।
যেনে, ৰাধা আৰু কৃষ্ণ— ৰাধাকৃষ্ণ, সাৱিত্ৰী আৰু সত্যবান- সাৱিত্ৰীসত্যৱান, জায়া আৰু পতি— দম্পতী, * জম্পতা, জায়াপতী ।
সংস্কৃত ব্যাকৰণ মতে সমাসৰ সংখ্যা বেছি হ'লেও সংস্কৃত শব্দৰ ব্যৱহাৰ অধিক হোৱা বাবে অসমীয়াত প্ৰধানকৈ ছয়বিধ সমাস আছে-
দুটা বা ততোধিক সংজ্ঞা শব্দ নাইবা বিশেষণ শব্দৰ মাজৰ সংযোজক অব্যয় শব্দ লোপ কৰি সমাস কৰিলেই দ্বন্দ্ব সমাস বলে।
ইয়াৰ পিছত ডিমৰিয়ে বুলবুলৰ দলৰ সৈতে তেওঁলোকৰ পৰৱৰ্তী ঘৰুৱা প্ৰডাকচন কালাৰ বাবে পুনৰ মিলিত হয়।
ছবিখনে অভিনয়, পৰিচালনা, চিত্ৰনাট্য, চিনেমাট’গ্ৰাফী, প্ৰডাকচন ডিজাইন আৰু ভিজুৱেল ষ্টাইলৰ বাবে সমালোচক আৰু দৰ্শকৰ পৰা ইতিবাচক সমালোচনা লাভ কৰিছিল।
ডিমৰিৰ অভিনয়ক বহুত প্ৰশংসা কৰা হয় আৰু বহু সমালোচকে এই অভিনয়ক ২০২২ চনৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ অভিনয় বুলি প্ৰশংসা কৰে।
২০২২ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ পৰা বিকি কৌশলে অভিনয় কৰা আৰু পৰিচালক আনন্দ তিৱাৰীয়ে পৰিচালনা কৰা এখন শিৰোনামহীন ছবিত ডিমৰিয়ে অভিনয় কৰিছে।
অনবিতা দত্তৰ ২০২০ চনৰ অতিপ্ৰাকৃতিক থ্ৰিলাৰ বুলবুলত নায়িকা হিচাপে ডিমৰিয়ে নিজৰ দক্ষতা প্ৰমাণ কৰিছিল, য’ত তেওঁ ৰাহুল বসু, পাওলি ডাম, অবিনাশ তিৱাৰী আৰু পৰমব্ৰত চেটাৰ্জীৰ লগত অভিনয় কৰিছিল।
অনুষ্কা শৰ্মাই প্ৰযোজনা কৰা এই ছবিখনে নাৰীবাদৰ ওপৰত ইয়াৰ স্থিতি, আৰু মুখ্য চৰিত্ৰসমূহৰ অভিনয়, বিশেষকৈ ডিমৰীৰ অভিনয়ৰ বাবে সমালোচক আৰু দৰ্শকৰ ইতিবাচক সমাদৰ লাভ কৰে।
ডিমৰিয়ে ছবিখনত আগবঢ়োৱা অভিনয়ৰ বাবে ৱেব অৰিজিনেল ছবিৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ অ'টিটি বঁটা লাভ কৰে।
ডিমৰিয়ে অভিনয়ত আত্মপ্ৰকাশ কৰে শ্ৰেয়াছ তালপাডেৰ অভিষেককাৰী পৰিচালনা ২০১৭ চনৰ কমেডী পোষ্টাৰ বয়ছৰ জৰিয়তে, য'ত ছানি দেউল আৰু ববি দেউল আৰু তালপাডেয়ে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
ইয়াৰ পিছত ডিমৰিয়ে ইমতিয়াজ আলীৰ ২০১৮ চনৰ ৰোমাণ্টিক ড্ৰামা লাইলা মাজনুত অবিনাশ তিৱাৰীৰ বিপৰীতে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
কমেডী ছবি পোষ্টাৰ বয়ছ ৰ জৰিয়তে অভিনয়ত আত্মপ্ৰকাশ কৰা তৃপ্তিয়ে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰোমাণ্টিক ড্ৰামা লাইলা মাজনু ত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
১৯১১ চনৰ ১৩ আগষ্টত কলিকতাত উপ-দণ্ডাধীশ সুৰেন্দ্ৰনাথ দত্ত আৰু সমাজকৰ্মী অবালাবালা দত্তৰ ঘৰত গুহই জন্মগ্ৰহণ কৰে।
এটা প্ৰগতিশীল পৰিয়ালত লালিত-পালিত হোৱা গুহই সমাজ সেৱা আৰু ন্যায়ৰ বাবে থিয় দিয়াৰ মানসিকতা পিতৃ-মাতৃৰ পৰা উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে লাভ কৰিছিল।
স্মৃতিগ্ৰন্থ এলো-মেলো মনে এলোত তেওঁ লিখিছে যে বংগ বিভাজনৰ চৰকাৰে লোৱা সিদ্ধান্তৰ প্ৰতিবাদত তেওঁৰ পিতৃয়ে চৰাকাৰী চাকৰিৰ পদত্যাগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল, অৱশ্যে বৰিশালৰ এজন নমস্য সমাজ সংস্কাৰক অশ্বিনী কুমাৰ দত্তই তেওঁক তেনে নকৰিবলৈ বুজাইছিল।
তথাপিও তেওঁৰ এই প্ৰত্যাহ্বানমূলক স্বভাৱটোৰ বাবে ব্ৰিটিছ বিষয়াসকলে তেওঁক অপছন্দ কৰিবলৈ লৈছিল; যাৰবাবে তেওঁক বহুবাৰ অসুবিধাজনক পোষ্টিং দিয়া হৈছিল।
লণ্ডনত থকা অৱস্থাতে তেওঁ কমিউনিজমৰ প্ৰতি তেওঁ তীব্ৰ আগ্ৰহ জাগিছিল আৰু বৃটেইনৰ তেতিয়াৰ কমিউনিষ্ট নেতা বেন ব্ৰেডলীক লগ ধৰিছিল।
১৯২৮ চনত ভৱিষ্যতৰ স্বামী বীৰেশে ইংলেণ্ড এৰি যোৱাৰ পিছত গুহই পেৰিছৰ ছৰবন বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগদান কৰে।
বীৰেশে লণ্ডন আৰু কেম্ব্ৰিজত ছাৰ জেক ড্ৰেমণ্ড আৰু ছাৰ ফ্ৰেডেৰিক গোলেণ্ড হপকিন্সৰ সৈতে কাম কৰি ভিটামিন আৱিষ্কাৰ কৰাত সহায় কৰিছিল।
কোৱা হয় যে তেওঁ ব্ৰিটেইনৰ পৰা ভাৰতত কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সাংগঠনিক কাম কৰিবলৈ ৩০০০টকা লৈ আহিছিল।
একে সময়তে ভিয়েটনামত আমেৰিকাৰ হস্তক্ষেপৰ প্ৰতিবাদত সমগ্ৰ ইউৰোপ আৰু আটলাণ্টিকত যুদ্ধবিৰোধী প্ৰতিবাদ বৃদ্ধি পাইছিল।
২০০৫ চনত তেওঁ উল্লেখ কৰিছিল, “ভিয়েটনামৰ দৰে দুখীয়া দেশ এখনক আমেৰিকাৰ দৰে বৃহৎ শক্তিয়ে কিয় আক্ৰমণ কৰিব লাগে? যুৱক-যুৱতীসকলে কিয় যুদ্ধলৈ যাব লাগে? যুদ্ধৰ কাৰণ কি আছিল? এই প্ৰশ্নবোৰ আজিও প্ৰাসংগিক।
” তেওঁ কেইটামান ভাৰতীয় ছাত্ৰ গোটৰ সৈতে জড়িত আছিল, কিন্তু বিশেষভাৱে কোনো প্ৰতিষ্ঠানৰ সৈতে জড়িত নাছিল।
তেওঁ মাৰ্ক্সবাদী সাহিত্য অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু “ভাৰতীয় প্ৰেক্ষাপটত সেই সম্পৰ্কীয় সজাগতা”অনাৰ উপায় বিষয়ে চিন্তা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
১৯৬৭ চনত মিৰাণ্ডা হাউছৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ লণ্ডনলৈ ৰাওনা হয় আৰু তাত তেওঁ বণ্ড ষ্ট্ৰীটত এয়াৰ ইণ্ডিয়াত চাৰি বছৰ কাম কৰে।
এয়াৰ ইণ্ডিয়াত কাম কৰি থাকোঁতে বিমান সংস্থাত শাৰী পৰিধানৰ পৰিৱৰ্তে স্কাৰ্ট পৰিধান কৰাটো বাধ্যতামূলক কৰাৰ বিৰুদ্ধে প্ৰচাৰ চলাইছিল।
অৱশেষত এয়াৰ ইণ্ডিয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ে তেওঁৰ কথাত সন্মতি প্ৰকাশ কৰে আৰু তেতিয়াৰ পৰাই লণ্ডনত বিমান সংস্থাটোৰ বাবে কাম কৰা মহিলাসকলে ইউনিফৰ্ম হিচাপে শাৰী নে স্কাৰ্ট পিন্ধিব সেইটো নিৰ্বাচন কৰাৰ অধিকাৰ পায়।
তথ্যচিত্ৰখনে ভাৰতৰ ৰাজস্থান ৰাজ্যৰ খনি শ্ৰমিকৰ অস্থায়ী কৰ্ম পৰিস্থিতিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে।
ৰাজস্থানৰ ভিলৱাৰা জিলাত পৰিৱেশিত এই ছবিখনে ‘দিনটোত এক ডলাৰ’ৰ বিনিময়ত অবৈধ খনিত কাম কৰিবলৈ শ্ৰমিকসকলে দৈনিক যি শোষণৰ মাজেৰে পাৰ কৰিবলগীয়া হয়, সেই দৃশ্য বন্দী কৰিছে।