polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
প্ৰান্তিক আৰু বৰ্ষাই ৰেল যাত্ৰা কৰি থাকোঁতেই তেওঁলোকৰ ৰেলখন দুৰ্ঘটনাত পতিত হোৱাৰ বাবে বিহাৰৰ চাহেবপুৰা নামৰ ঠাইত ৰ'ব লগা হয় আৰু সেই মুহূৰ্ততেই বৰ্ষাই লগ পাইছিল চাহেবপুৰাত থকা 'ইনছাইট' নামৰ এনজিঅ এটাৰ মুখ্য ব্যক্তি শেখৰ হুছেইনক।
এনেবোৰ কথাৰ বাবেই বৰ্ষা আৰু প্ৰান্তিকৰ মনোমালিণ্য ঘটি দুয়োৰে মাজৰ সম্পৰ্ক শেষ কৰি প্ৰান্তিকক বিদায় দি বৰ্ষাই চাহেবপুৰাত থাকি যায়।
চাহেবপুৰাত এনজিঅ কাম কৰি থাকোঁতেই এবাৰ বৰ্ষা,শেখৰ হুছেইন, সঞ্জীৱ দাস আৰু বহু কেইজন ব্যক্তি লগত অসমৰ মাজুলী পালেহি, মাজুলীত থাকি কিছু ভাল কাম কৰিবলৈ।
১৯৮৭ চনত তেখেতে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সমাজ শাস্ত্ৰ বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
প্ৰথমে 'প্ৰথম ঐক্যবদ্ধ মঞ্চ'ৰ লেহেমীয়া বিকাশ হ'ল, যি চীনা জাতীয়তাবাদী দল বা কুৱ'মিণ্টাঙৰ সৈতে এক বন্ধুত্ব আছিল।
এই ছ'ভিয়েট তেওঁলোকে নিজৰ দখলতেই ৰাখিছিল, তেতিয়ালৈকে যেতিয়া জাতীয়তাবাদীসকলৰ হেঁচাত 'লং মাৰ্চ' কৰিবলৈ সাম্যবাদীসকল বাধ্য নহ'ল।
জাপানৰ চীন আক্ৰমণ আৰু দখলৰ সময়ত সাম্যবাদীসকলে জাপান অধিকৃত অঞ্চলসমূহত অনেক গুপ্ত ঠিকনাৰ নিৰ্মাণ কৰিলে আৰু তাকেই নিজৰ মুখ্যালয় হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিলে।
চীনা সাম্যবাদী বিপ্লৱৰ হ্ৰস্ব আৰু দীৰ্ঘকালীন কাৰণৰ বিষয়ে ইতিহাসবিদৰ মাজত ঐক্যমতৰ অভাৱ।
গণপ্ৰজাতন্ত্ৰী চীনত ইতিহাসবিদসকলে ১৯৪৯ চনৰ এই বিপ্লৱৰ গুড়ি চীনা সমাজত সেই সময়ত দেখা দিয়া অসমতা আৰু ঔপনিৱেশিক আগ্ৰাসন বুলি মত পোষণ কৰে।
ঘৰ ভাড়াৰ উচ্চ দৰ, ধনৰ উচ্চ সূদৰ দৰ আৰু বিভিন্ন কৰে গাওঁ প্ৰধান আৰু ভূমিৰ মালিকৰ সংখ্যালঘু গোটৰ হাতত প্ৰায় সম্পত্তি তুলি ধৰিছিল।
এই ইতিহাসবিদৰ দলে এই কথাও দাবী কৰে যে পাশ্চাত্য আৰু জাপানী ঔপনিৱেশিক হেঁচা, কানি উৎপাদনক লৈ হোৱা যুদ্ধ, অসম সন্ধি, বক্সাৰ বিদ্ৰোহ আদিয়ে চীনত জাতীয়তাবাদ, শ্ৰেণী সচেতনতা আৰু বাম্পন্থৰ বীজ সিঁচিছিল।
এই বিপ্লৱৰ ফলস্বৰূপে চীন দেশত দুহাজাৰ বছৰীয়া ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অন্ত পৰিল আৰু চীন গণৰাজ্যৰ গঠন হ'ল।
তেওঁৰ মতে, ঔপনিৱেশিকতাবাদ আৰু সামন্তবাদে সম্পূৰ্ণকৈ চীনা সাম্যবাদী বিপ্লৱৰ কাৰণক বুজাব নোৱাৰে।
তেওঁ যুক্তি দাঙি ধৰে, যে ১৯৩৭ চনত ঔপনিৱেশিক জাপানে চীন আক্ৰমণ কৰা পূৰ্বে চীনা সাম্যবাদী দলৰ বিশেষ জনপ্ৰয়তা বা সাফল্য নাছিলেই।
এই জাপান বিৰোধী দেশপ্ৰেমী আন্দোলনৰ ফলস্বৰূপে বুদ্ধিজীৱী আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰী অনুপ্ৰাণিত হ'ল।
তদুপৰি, এই আন্দলনৰ ফলতেই চীনা সাম্যবাদী দল আৰু তেতিয়ালৈ ইতিমধ্যে অস্তিত্বত থকা চীনা জাতীয়তাবাদী দল প্ৰথমে বন্ধু, আৰু পাছলৈ পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ শত্ৰু হৈ পৰিল।
চীনা সাম্যবাদী বিপ্লৱ, যাক গণপ্ৰজাতন্ত্ৰী চীনত মুক্তি যুদ্ধৰ নামেৰেও জনা যায়, চীনা সাম্যবাদী দল আৰু সভাপতি মাও চে টুঙৰ নেতৃত্বত হোৱা সংঘাট যাৰ ফলস্বৰূপে গণপ্ৰজাতন্ত্ৰী চীনৰ গঠন হ'ল ১৯৪৯ চনৰ অক্টোবৰ মাহৰ ১ তাৰিখে।
ঐতিহাসিকভাৱে, অভিসাৰ ধৰ্ষণক এজন অচিনাকি ব্যক্তিৰ দ্বাৰা ধৰ্ষণতকৈ কম গুৰুতৰ বুলি গণ্য কৰা হয় যদিও ই এক জটিল সামাজিক সমস্যা।
এই বিষয়যটো বিতৰ্কিত, কিয়নো কিছুমান লোকে বিশ্বাস কৰে যে ভুক্তভোগীসকল প্ৰকৃততে যৌকাৰ্য্যত ইচ্ছুক,আৰু অংশগ্ৰহণকাৰীসকলক সন্মতি দিয়ে।
আকৌ আন কিছুমানে বিশ্বাস কৰে যে এনে ধৰ্ষণ গুৰুতৰভাৱে কম প্ৰতিবেদিত হয় আৰু এনে ধৰ্ষণৰ দাবী কৰা প্ৰায় সকলো মহিলাই প্ৰকৃততে ধৰ্ষণৰ বলি হয়।
বিংশ শতিকাৰ অন্তিম দশকবোৰৰ পৰা, পৃথিৱীৰ বেছিভাগ অংশত, ধৰ্ষণক এজন ব্যক্তিৰ তাৎক্ষণিক সন্মতি অবিহনে যৌন সম্ভোগ বুলি গণ্য কৰা হয়, যাৰ ফলত ধৰ্ষণ আইনগতভাৱে অবৈধ বুলি গণ্য কৰা হয়।
কিছুমান ন্যায়ালয়ে নিৰ্দিষ্ট কৰিছে যে সুৰা বা অন্যান্য ড্ৰাগৰ দ্বাৰা দুৰ্বল হোৱা লোকসকল যৌন সম্পৰ্কত সন্মতি দিবলৈ অক্ষম।
এই প্ৰকাৰৰ ধৰ্ষণত দুয়োটা পক্ষৰ মাজত এক প্ৰকাৰৰ ৰোমাণ্টিক বা সম্ভাৱ্য যৌন সম্পৰ্ক থাকিব পাৰে।
এনে ধৰ্ষণ পৰিচিত লোকৰ মাজতো হʼব পাৰে য'ত ভুক্তভোগী আৰু অপৰাধী এক অ-ৰোমাণ্টিক, সম্পৰ্কত থাকে, উদাহৰণ স্বৰূপে সহকৰ্মী বা চুবুৰীয়া।
অভিসাৰ ধৰ্ষণ হৈছে অসন্মতিপূৰ্ণ যৌন সম্পৰ্ক বা বলপুৰ্বক যৌন আক্ৰমণ যʼত শাৰীৰিক আঘাত নহবও পাৰে।
যিহেতু অভিসাৰ ধৰ্ষণত শাৰীৰিক আঘাত জড়িত নহবও পাৰে, সেয়েহে এনে ধৰ্ষণ প্ৰায়ে প্ৰলোভন বুলি ভুল বুজা হয় আৰু সঠিকভাৱে সংজ্ঞায়িত কৰা নহয়।
অভিসাৰ ধৰ্ষণৰ ভুক্তভোগীসকলৰ সৰ্বোচ্চ বয়স কিশোৰ বয়সৰ শেষৰ ফালৰ পৰা কুৰি বছৰৰ আৰম্ভণিলৈকে হয়।
অভিসাৰ ধৰ্ষণৰ এটা বিশেষত্ব হৈছে যে বেছিভাগ ক্ষেত্ৰত ভুক্তভোগী মহিলা হয়, অপৰাধীক জানে, আৰু ধৰ্ষণৰ ঘটনাটো ওভয় পক্ষৰ মাজত প্ৰকৃত বা সম্ভাৱ্য ৰোমাণ্টিক বা যৌন সম্পৰ্কৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত সংঘটিত হʼব পাৰে।
অপৰাধীজনে ভুক্তভোগী এজনক তেওঁলোকৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে যৌন সম্ভোগ কৰিবলৈ বাধ্য কৰিবলৈ শাৰীৰিক বা মানসিক ভাবুকি ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।
কেতিয়াবা ভুক্তভোগীয়ে সুৰাপান বা আন ড্ৰাগৰ সেৱন কৰা অৱস্থাত সন্মতি বা অসন্মতি দিবলৈ মানসিকভাৱে সক্ষম নাথাকে, তেতিয়া অপৰাধীয়ে এনে অৱস্থাৰ সুবিধা লʼব পাৰে।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ন্যায় পৰিসংখ্যা ব্যুৰোৰ মতে, অভিসাৰ ধৰ্ষণ হৈছে ধৰ্ষণৰ ঘটনাবোৰৰ মাজত আটাইতকৈ সঘনাই সংঘটিত হোৱা ধৰ্ষণ।
সুৰাপান বা ধৰ্ষণৰ ড্ৰাগ গ্ৰহণ কৰি মহাবিদ্যালয়ৰ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ মাজত অভিসাৰ ধৰ্ষণৰ ঘটনা প্ৰায়েই সংঘটিত হয়।
ভাৰতত সংঘটিত হোৱা প্ৰায় ৭০% যৌন নিৰ্যাতনৰ ঘটনা প্ৰতিবেদনত দেখা গৈছে যে অভিযুক্ত, ভুক্তভোগী বা দুয়োপক্ষই ধৰ্ষণৰ সময়ত কোনো ধৰণৰ ড্ৰাগ বা সুৰাৰ নিচাত থাকে।
এনে ঔষধ সাধাৰণতে ৰেল আৰু বাছত যাত্ৰী সকলক ডকাইতি কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, আৰু লগতে মহিলাসকলকৰ ওপৰত যৌন নিৰ্যাতনৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
এই ঔষধবোৰৰ প্ৰভাৱত ভুক্তভোগীসকল শাৰীৰিকভাৱে অসহায় হৈ পাৰে আৰু যৌন সম্পৰ্ক অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰে, আৰু কি ঘটিছিল মনত ৰাখিব নোৱাৰে।
ঔষধবোৰৰ প্ৰায়ে কোনো ৰং, গোন্ধ বা সোৱাদ নাথাকে আৰু ভুক্তভোগীৰ অজ্ঞাতে সহজে সোৱাদযুক্ত পানীয়ৰ লগত মিলাই দিয়া হয়।
কিতাপখনৰ আৰম্ভণিত লেখকৰ একলম হিচাপে লিখা টোকাটো তোমালৈ বুলি নামকৰণ কৰি লেখকে সফলতাৰ চমু বাট নথকাৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে।
তাৰ মাজতে তেওঁ কিতাপখনৰ উদ্দেশ্য এনেদৰে আগবঢ়াইছে, "বিগত ডেৰ দশকতকৈও অধিক কাল বিভিন্ন স্তৰৰ, বিভিন্ন মেধাৰ, বিভিন্ন পৰ্যায়ৰ অসংখ্য ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সান্নিধ্যলৈ আহি আৰু তেওঁলোকৰ লগত ভাৱ বিনিময় কৰি দৃঢ়ভাৱে এটা কথাত পতিয়ন গৈছো যে, আমাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ প্ৰত্যেকৰে কোনোবা নহয় কোনোবা এটা দিশত সফল হোৱাৰ পূৰ্ণ সম্ভাৱনা আছে।
শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ পোৱা ছাত্ৰ/ছাত্ৰী এগৰাকী পাছত গৈ যদি কোনো দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত বিষয়া হয়গৈ তেওঁক জানো সফল বুলি ক'ব পাৰি? সেয়েহে আমি ভাবো সফলতাৰ চিৰায়িত ধাৰণা সলাবৰ হ'ল।
" গ্ৰন্থখনৰ প্ৰতিটো পৃষ্ঠাতে জীৱনত সফল হ'বলৈ যি যি কথা জনাৰ প্ৰয়োজন সেই সকলোবোৰৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে‌।
ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ শৈক্ষিক, ব্যক্তিগত আৰু কেৰিয়াৰ সম্পৰ্কীয় পৰামৰ্শদানৰ ক্ষেত্ৰখনত প্ৰায় ২৮ বছৰ ধৰি জড়িত হৈ থকা প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱা পূৰ্ণাংগ কেৰিয়াৰ বিষয়ক একমাত্ৰ অসমীয়া আলোচনী 'মাহেকীয়া কেৰিয়াৰ গাইড'ৰ সম্পাদিক-প্ৰকাশক।
প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱা অসমৰ বিভিন্ন আগশাৰীৰ বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয় তথা নানা শৈক্ষিক অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানলৈ কেৰিয়াৰ সম্পৰ্কীয় আলোচনা-কৰ্মশালাৰ সমল ব্যক্তিৰূপে আমন্ত্ৰিত হৈছে।
কেৰিয়াৰ সন্ধানী তৰুণ প্ৰজন্মক কেৰিয়াৰ সম্পৰ্কীয় পৰামৰ্শদানৰ বাবে প্ৰকাশিত এই গ্ৰন্থখন অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ গ্ৰন্থ।
সফলতাৰ সোপান হৈছে অসমীয়া শিক্ষাবিদ, লেখক, কেৰিয়াৰ পৰামৰ্শদাতা প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱাৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন।
লেখকে কিতাপখন নিজ পিতৃ-মাতৃলৈ উছৰ্গা কৰি এনেদৰে লিখিছে, "সফলতা সংজ্ঞাৰে বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰা এক আপেক্ষিক অৱস্থা মাথোন।
তথাপি মোৰ দৃষ্টিত জীৱনত সফলতা লাভ কৰি সুখেৰে জীৱন নিৰ্বাহ কৰা মোৰ মা লিলি বৰঠাকুৰ আৰু পিতা পৰেশ চন্দ্ৰ বৰঠাকুৰলৈ আগবঢ়ালো এই পুথি."।
স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহয়ে জীৱনৰ বিয়লি বেলাত আহোম ৰাজ্য পশ্চিমলৈ কৰতোৱা নদীলৈ বিস্তাৰিত কৰিবলৈ বিচাৰিছিল।
কিন্তু এই সময়তে ৰুদ্ৰ সিংহ নৰিয়াত পৰে আৰু ১৭১৪ খ্ৰীষ্টাব্দত গুৱাহাটীৰ চাউনিত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
কিছুমানৰ মতে ৰুদ্ৰ সিংহক উত্তৰ গুৱাহাটীত হিন্দু ৰীতিৰে অন্তিম সংস্কাৰ কৰা হৈছিল আৰু কিছুমানৰ মতে তেওঁৰ কেৱল এটা আঙুলি ইয়াত হিন্দু ৰীতিৰে সংস্কাৰ কৰা হৈছিল।
তেওঁৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ স্বৰ্গদেউ প্ৰমত্ত সিংহ ৰাজসিংহাসনত অধিষ্ঠিত হোৱাৰ পিছত পিতৃৰ স্মৃতিত তেওঁৰ নামেৰে ভগৱান শিৱৰ মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰাইছিল।
মন্দিৰটোৰ দুটা বেলেগ বেলেগ ধৰণৰ গাঁথনি আছে, যেনে- বৰ্গক্ষেত্ৰ আকাৰৰ এখন ওখ মঞ্চ আৰু তাৰ ওপৰত মণ্ডপৰ সৈতে এটা মন্দিৰ।
এই কোঠা কি কামত ব্যৱহাৰ হৈছিল জনা নাযায় যদিও ইয়াক খাদ্য আৰু অন্যান্য লাগতিয়াল সামগ্ৰী ৰখা ঠাই হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল বুলি অনুমান কৰা হয়।
ৰুদ্ৰেশ্বৰ দেৱালয় বা ৰুদ্ৰেশ্বৰ মন্দিৰ অসমৰ উত্তৰ গুৱাহাটীত অৱস্থিত ভগৱান শিৱৰ প্ৰতি উছৰ্গিত এখন মন্দিৰ।
আহোম স্বৰ্গদেউ প্ৰমত্ত সিংহয়ে ১৭৪৯ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁৰ পিতৃ স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহৰ স্মৃতিত এই মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰাইছিল।
হাৰেম (; ; "মহিলাসকলৰ কাৰণে নিৰ্ধাৰিত পবিত্ৰ স্থান, য’ত অন্য পুৰুষৰ প্ৰবেশ নিষিদ্ধ") হৈছে মুছলমান পৰিয়ালত মহিলাসকলৰ বাবে সংৰক্ষিত ঘৰুৱা স্থান।
এই ব্যক্তিগত স্থানে পৰম্পৰাগত ভাৱে মহিলাসকলৰ শ্লীলতা, বিশেষাধিকাৰ আৰু সুৰক্ষা বজাই ৰাখে বুলি ভৱা হয়।
পৰিয়ালৰ ব্যক্তিত্ব, সামাজিক-অৰ্থনৈতিক স্থিতি আৰু স্থানীয় ৰীতি-নীতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি হাৰেমৰ গাঁথনি আৰু একগামি বা বহুগামীতাৰ ব্যাপ্তি বিভিন্ন ধৰণৰ।
এই ব্যৱস্থা ভূমধ্য সাগৰীয় আৰু মধ্যপ্ৰাচ্যৰ সভ্যতাত বিশেষকৈ উচ্চবিত্ত আৰু ৰাজপৰিয়ালৰ মাজত অধিক পৰিলক্ষিত হয়।
পৰম্পৰাগত পাৰ্চী আৱাসিক স্থাপত্যত এই মহিলাৰ মহলসমূহক 'অন্দৰুনি' অৰ্থাৎ ভিতৰছোৱা আৰু ভাৰতীয় উপনিৱেশত 'জানানা' বুলি কোৱা হয়।
একোটা হাৰেমত এজন পুৰুষৰ এক বা একাধিক স্ত্ৰী, উপ-পত্নী, অপ্ৰাপ্ত বয়স্ক পুত্ৰ, অবিবাহিতা কন্যা, আত্মীয় আৰু পৰিচাৰিকাসকল বাস কৰিছিল।
অন্য বহু নাৰী যেনে সম্ৰাটৰ মাক, খুৰীয়েক, মাহীমাক, আইতাক, ভনীয়েক, জীয়েক আৰু অন্যান্য আত্মীয় মহিলাসকলে তথা ডাঙৰ নোহোৱালৈকে ল’ৰা শিশুবোৰেও তাত বাস কৰিছিল।
উৰ্দুবেগিছ পদৱীৰ মহিলাসকলৰ ওপৰত সম্ৰাট আৰু হাৰেমৰ মহিলাসকলৰ সুৰক্ষাৰ দায়িত্ব ন্যস্ত আছিল।
বেছিভাগ মহিলাক দাস হিচাপে ক্ৰয় কৰা হৈছিল আৰু তেওঁলোকক উক্ত দায়িত্ব পালন কৰাৰ বাবে প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল।
অসংখ্য নাৰীৰ উদ্দীপক ভঙ্গীয়ে প্ৰাচ্যৰ হাৰেমৰ যৌন পৰাধীনতা সম্পৰ্কীয় কাল্পনিক ধাৰণাই পশ্চিমৰ জগতখনৰ চিত্ৰকলা, নাটক, চলচ্চিত্ৰ আৰু সাহিত্য কৰ্মত প্ৰভাৱ পেলাইছে।
ষোল শতিকাৰ ইউৰোপীয় নৱজাগৰণৰ কিছুমান প্ৰাৰম্ভিক পেইণ্টিঙত অ’টোমান হাৰেমৰ মহিলাসকলক মৰ্যাদাসম্পন্ন আৰু ৰাজনৈতিকভাবে তাৎপৰ্যপূৰ্ণ ৰূপত চিত্ৰিত কৰিছে।
ইছলামীয় ইতিহাসৰ বিভিন্ন যুগত হাৰেমৰ মহিলাসকলে, উদাহৰণ স্বৰূপে অ’টোমান সাম্ৰাজ্যৰ মহিলাসকলে, কম-বেছি পৰিমাণৰ ৰাজনৈতিক প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল।
শিক্ষাৰ প্ৰসাৰ আৰু নাৰী স্বাৱলম্বিতাৰ সুযোগ বৃদ্ধি তথা পশ্চিমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰসাৰৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত আধুনিক যুগত হাৰেম অনুষ্ঠানটো তীব্ৰ পতনৰ সন্মুখীন হৈছে যদিও নাৰীক আৱদ্ধ কৰি ৰখাৰ এই পৰম্পৰা পৃথিৱীৰ বিভিন্ন অংশ, বিশেষকৈ আফগানিস্তান আৰু ফাৰ্চী উপকূলীয় বহু অঞ্চলত এতিয়াও দেখা যায়।
তেওঁ চিটাগঙৰ প্ৰবৰ্তক বিদ্যালয় আৰু কুমিল্লাৰ ইউছুফ স্কুলৰ পৰা প্ৰাথমিক আৰু মাধ্যমিক অধ্যয়ন সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।
সকলো কৰ্ণেল তাহেৰৰ ভাই-ভনীয়ে মুক্তিযুদ্ধত তেওঁৰ নেতৃত্বত চেক্টৰ ১১ ত যুটীয়াভাৱে যুঁজিছিল।
চুকাফাৰ অসম আগমনৰ সময়ত দিখৌ আৰু দিহিঙৰ মাজ অংশত ঠিক ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণপাৰে বৰাহীৰ লগতে চুতীয়াসকলো সিঁচৰতি হৈ আছিল।
চুকাফাই ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত অসমত প্ৰৱেশ কৰি বিভিন্ন অঞ্চল জয় কৰাৰ লগতে বৰাহী ৰজা থাকুমথাক আৰু মৰাণ/মটক ৰজা বদৌচাক মিত্ৰভাৱে বশ কৰি বৰাহী-মৰাণৰ কুঁৱৰী চাৰিগৰাকীৰ লগত চকলং প্ৰথাৰে বিয়া কৰি মিত্ৰতা স্থাপন কৰি ১২৫৩ খ্ৰীষ্টাব্দত চৰাইদেউত স্থায়ী ৰাজধানী পাতে।
নতুন ৰজাক উপহাৰ স্বৰূপে বৰাহী ৰজাই এই চৰাইদেউ পাহাৰত থকা তেওঁলোকৰ উপাসনা স্থলী "দেওঘৰত"টো অৰ্পণ কৰে।
সময় সলনি হোৱাৰ লগে লগে চৰাইদেউ ওচৰত জনবসতি বৃদ্ধি হৈ অহাৰ লগতে অন্যান্য ৰাজকীয় কাৰণত স্বৰ্গদেউ সকলৰ আদেশানুসাৰে মহামন্ত্ৰী পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁঞিয়ে , কমলেশ্বৰ সিংহ , চন্দ্ৰকান্ত সিংহ খ্ৰীষ্টাব্দত) দিনত মন্ত্ৰী আছিল) দেওশালত স্থান পৰিবৰ্তনৰ বাবে আলোচনা কৰি ৰজা প্ৰজা সকলোৰে সন্মতিক্ৰমে লাকুৱা লৈ স্থানান্তৰিত কৰে ।
আহোমসকলৰ দেওশালত আহোমসকলৰ ধৰ্মীয় সভা বা শক্তিসমূহৰ উপৰিও থলুৱা সকলো জনগোষ্ঠী আৰু হিন্দুৰ দেৱ-দেৱীৰ পূজা কৰা হৈছিল।
দেওশালত সম্পাদন হোৱা বিভিন্ন অনুষ্ঠান বা পূজা, যেনে বিকখন, ওমফা, মে-ডাম-মে-ফী আদি পূজাত গৰু, ম'হ, গাহৰি, হাঁহ, পাৰ, কুকুৰা আদি জীৱ জন্তু বলি দিয়া হয়।
তাই আহোম পৰম্পৰাত দেও পূজাৰ বাবে উদ্‌গা কৰা হাঁহ কুকুৰা আদি মন্ত্ৰপূত কৰি মুচৰি অথবা টঙনিয়াই মৰাৰ প্ৰথাহে আজিও প্ৰচলন হৈ আছে।
আহোমৰ প্ৰথম স্থায়ী ৰাজধানী চৰাইদেউত স্বৰ্গদেউ চাওলুং চুকাফাই ১২৫৩ খ্ৰীষ্টাব্দত দেওশালৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
চৰাইদেউ পৰ্বতৰ শিখৰত সমূহীয়া উপাসনা স্থলী ৰূপে প্ৰতিষ্ঠিত দেওশাল এক ঐতিহ্যমণ্ডিত কীৰ্তিচিহ্ন।
১৯৮০ৰ দশকৰ শেহৰ ফালে আৰু ১৯৯০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ কেইবাখনো বিদেশী চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে-জন শ্লেচিঞ্জাৰৰ ‘মাদাম সুচৎজকা’ , নিকোলাচ ক্লোৎজৰ ‘বেঙ্গলী নাইট’, ৰোনাল্ড জোফেৰ ‘চিটি অফ জয়’ , চেনেল ফোৰৰ ‘ইমাকুলেট কনচেপচন’ , ব্লেক এডোৱাৰ্ডৰ ‘চন অফ দ্য পিংক পেন্থাৰ’ আৰু ইচমাইল মাৰ্চেণ্টৰ ‘ইন কাষ্টডী’ ।
সমকামী নাৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বাবে বিভিন্ন সংগঠনতে প্ৰতিবাদী সমদল উলিয়ায় আৰু তেওঁলোকক হুমকি দিয়ে যদিও ৰাধাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি আজমীয়ে ৩২তম ‘চিকাগো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ’ত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ‘চিলভাৰ হুগো বঁটা’ আৰু ‘লচ এঞ্জেলেচ আউটফেষ্ট’ত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
১৯৯৯ চনত তেওঁ বিনয় শুক্লাৰ ‘গডমাডাৰ’ ছবিত অভিনয় কৰি পঞ্চমবাৰৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
আজমীয়ে পুণেৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা স্নাতক উপাধি লৈ ১৯৭৩ চনত খাজা আহমেদ আব্বাছৰ ‘ফাচলা’ ছবিৰ বাবে চুক্তিবদ্ধ হয়।
আজমীয়ে লক্ষ্মী নামৰ এজনী গাঁৱলীয়া বিবাহিতা গৃহ পৰিচাৰিকাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যিয়ে মালিকৰ কলেজত পঢ়া পুত্ৰ সৈতে সম্পৰ্কত জড়িত হৈ পৰে।
সমালোচকৰ দ্বাৰা উচ্চ প্ৰশংসিত এই ছবিখনত অভিনয় কৰি তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আজুৰি আনিবলৈ সক্ষম হয়।
১৯৭৪ চনত তেওঁৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ ‘অঙ্কুৰ’ মুক্তি পায়, যিখন ছবিৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা পায়।
তেওঁ অভিনয়ৰ বাবে মুঠতে পাঁচবাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, তিনিবাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা পোৱাৰ উপৰিও আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাও লাভ কৰিছে।
ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ১৯৮৮ চনত চতুৰ্থ শ্ৰেষ্ঠ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী আৰু ২০১২ চনত তৃতীয় শ্ৰেষ্ঠ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণেৰে সন্মানিত কৰিছে।
তেওঁ মৃণাল সেনৰ ‘কান্ধাৰ’ , ‘জেনেচিচ’ , ‘এক দিন অচানক’ , চৈয়দ মিৰ্জাৰ ‘এলবাৰ্ট পিণ্টু কো গুচ্ছা কিউ আতা হ্যায়’ , সাই পৰাঞ্জপেৰ ‘স্পৰ্শ’ আৰু ‘দিশা’ , অপৰ্ণা সেনৰ ‘পিকনিক’ আৰু ‘সতী’ , মহেশ ভাটৰ ‘অৰ্থ’ , গৌতম ঘোষৰ ‘পাৰ’ আদি ছবিত অভিনয় কৰি তেওঁ সমাদৃত হয়।
এই সময়তে মুক্তি পোৱা তেওঁৰ কেইখনমান ব্যৱসায়িক সফল ছবি হ’ল- মনমোহন দেশাইৰ ‘অমৰ আকবৰ এন্থনী’ , ‘পাৰবাৰিশ’ আৰু প্ৰকাশ মেহৰাৰ ‘জ্বালামুখী’ ।
ভাৰত চৰকাৰৰ স্বাস্থ্য জৰীপ বিভাগে দিয়া পৰামৰ্শৰ পিছত ১৯৪৬ চনত প্ৰথমবাৰলৈ এইমছৰ ধাৰণাটোৰ উন্মেষ হৈছিল।
তেতিয়াৰ পৰা পৰৱৰ্তী বছৰকেইটাত এইমছ্, নতুন দিল্লীৰ প্ৰতিষ্ঠা আৰু বিকাশ হোৱালৈ বহুকেইজন বিশিষ্ট ব্যক্তিয়ে ধাৰণাটোৰ সাকাৰ ৰূপ দিয়াত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল।
ভাৰতৰ তেতিয়াৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে প্ৰতিষ্ঠানখন প্ৰথমে কলকাতাত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল।
কিন্তু পশ্চিম বংগৰ মুখ্যমন্ত্ৰী বিধান চন্দ্ৰ ৰায়ে সেই প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখ্যান কৰাত প্ৰতিষ্ঠানখন নতুন দিল্লীত স্থাপন কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়।
১৯৫৬ চনৰ ১৮ ফেব্ৰুৱাৰীত তেতিয়াৰ স্বাস্থ্যমন্ত্ৰী ৰাজকুমাৰী অমৃত কৌৰে লোকসভাত এখন নতুন বিধেয়ক উত্থাপন কৰিছিল, যিখন পৰৱৰ্তী সময়ত এইমছ্ আইন হ'লগৈ।
তেওঁ কৈছিল- "স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা আৰু দেশত চিকিৎসা শিক্ষাৰ উচ্চ মানদণ্ড বৰ্তাই ৰাখিবৰ বাবে আমাক এনেধৰণৰ এখন প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰয়োজন, যিয়ে আমাৰ ডেকা যুৱক-যুৱতীসকলক নিজ দেশতে স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা গ্ৰহণৰ সুবিধা প্ৰদান কৰিব পাৰে।
২০২০ বৰ্ষৰ "কিউ এছ বিশ্ব বিশ্ববিদ্যালয় ৰেংকিং"অত জীৱন বিজ্ঞান আৰু চিকিৎসা শাখাত এইমছ্ নতুন দিল্লীয়ে দক্ষিণ এছিয়াৰ ভিতৰত প্ৰথম স্থান লাভ কৰিছিল।
২০২০ বৰ্ষত "ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিষ্ঠানিক ৰেংকিং আৰ্হি"ৰ ৰেংকিং তালিকাত ভাৰতৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়সমূহৰ ভিতৰত এইমছ্ নতুন দিল্লীয়ে প্ৰথম স্থান লাভ কৰিছিল।
সৰ্বভাৰতীয় চিকিৎসা বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান - নতুন দিল্লী ভাৰতৰ নতুন দিল্লীত অৱস্থিত এখন ৰাজহুৱা চিকিৎসালয় আৰু চিকিৎসা গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান।
ষ্টে'ম্ চে'ল থেৰাপি ব্যৱস্থা, বিশেষকৈ হৃদযন্ত্ৰ আৰু স্নায়ৱিক চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত এইমছ্ ভাৰতৰ এটা অগ্ৰণী কেন্দ্ৰ।
এইমছত ভাৰতৰ প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ ন্যূনতম যন্ত্ৰাংশ ব্যৱহৃত অস্ত্ৰোপচাৰৰ প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ আছে, যিটো জাৰ্মানীৰ সহযোগত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে।
২০০৮ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত এইমছত প্ৰথমটো ৰাজহুৱা খণ্ডৰ "কাচ-আৱদ্ধ নিষেচন" ব্যৱস্থা প্ৰৱৰ্তন কৰা হয়।
তেওঁ পূৱ আৰু পশ্চিম গোলাৰ্ধ দুয়োটাতে এক ব্যাপক বিশ্বব্যাপী অনুসৰণ লাভ কৰা বিশ্বৰ আটাইতকৈ স্বীকৃত আৰু প্ৰভাৱশালী চলচ্চিত্ৰ ব্যক্তিত্বসকলৰ মাজৰ এজন।
তেওঁ নিজে কণ্ঠদান কৰা কেইবাখনো এলবাম মুকলি কৰাৰ উপৰি তেওঁ বহুতো চলচ্চিত্ৰৰ থীম গীতত কণ্ঠ নিগৰাইছে৷ লগতে তেওঁ এগৰাকী বিশ্বব্যাপী জনাজাত সমাজসেৱক; ফৰ্বছ আলোচনীয়ে প্ৰকাশ কৰা অনুসৰি তেওঁ শীৰ্ষ ১০ জন আটাইতকৈ দাতব্য চেলিব্ৰিটিৰ ভিতৰত এজন৷ ২০০৪ চনত চলচ্চিত্ৰ পণ্ডিত এণ্ড্ৰিউ ৱিলিছে কয় যে, চান সম্ভৱতঃ “বিশ্বৰ অধিক পৰিচিত চলচ্চিত্ৰ তাৰকা” ।
১৯৫৪ চনৰ ৭ এপ্ৰিল তাৰিখে চীনৰ হংকঙত জেকী চনৰ জন্ম হয়৷ জন্মৰ সময়ত তেওঁৰ নাম আছিল চান কং-চাং ৷ তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল চাৰ্লেছ চান ( আৰু মাতৃ
লী-লে চান ৷ তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ ইমানে দৰিদ্ৰ আছিল যে, তেওঁলোকে চিকিৎসকক টকা পৰিশোধ কৰিবলৈ বন্ধুবৰ্গৰ পৰা টকা ধাৰ লৈছিল।
তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে হংকঙত ফৰাচী ৰাষ্ট্ৰদূতৰ বাবে কাম কৰিছিল, আৰু চানে ভিক্টোৰিয়া পিক জিলাৰ কনচুলৰ বাসগৃহৰ চৌহদৰ ভিতৰত তেওঁৰ আৰম্ভণিৰ বছৰকেইটা অতিবাহিত কৰিছিল।
জেকী চান ; জন্মগত নাম- চান কং-চাং হংকঙৰ এগৰাকী অভিনেতা, পৰিচালক, সমৰ কলা শিল্পী আৰু ষ্টাণ্টমেন যি তেওঁৰ স্লেপষ্টিক এক্ৰ’বেটিক ফাইটিং ষ্টাইল, কমিক টাইমিং আৰু অভিনৱ ষ্টাণ্টৰ বাবে জনাজাত৷ তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰসমূহত, তেওঁ প্ৰদৰ্শন কৰা শাৰীৰিক যুদ্ধ কলা, হাস্যৰসাত্মক ভঙ্গী আৰু ৰূপ, অগতানুগতিক অস্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ, আৰু ষ্টাণ্টৰ বাবে সুপৰিচিত।
ষাঠিৰ দশকৰ পৰা অভিনয় কৰা জেকী চানে আজিলৈকে ১৫০ খনতকৈও অধিক চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে৷ তেওঁ সৰ্বকালৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় একচন চলচ্চিত্ৰ তাৰকাসকলৰ মাজৰ এজন।
চানে হংকং দ্বীপৰ নাহ-হৱা প্ৰাথমিক বিদ্যালয় ত পঢ়িছিল, তাত তেওঁ প্ৰথম বছৰত ফেইল কৰাৰ পিছত তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁক সেইখন বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰত্যাহাৰ কৰিছিল।
১৯৬০ চনত তেওঁৰ দেউতাকে আমেৰিকান দূতাবাসৰ মুখ্য ৰান্ধনী হিচাপে কাম কৰিবলৈ অষ্ট্ৰেলিয়াৰ কেনবৰালৈ যায় আৰু চানক মাষ্টাৰ য়ু জিম-য়ুয়েনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত পিকিং অপেৰা স্কুল চাইনা ড্ৰামা একাডেমীলৈ প্ৰেৰণ কৰে।
কিতাপখনৰ প্ৰাক্‌কথনত কিতাপখনৰ নামক লৈ লেখকে লিখিছে, "বহুতৰে মনত প্ৰশ্ন আহিব যে জাতিভেদ প্ৰথাক আওকাণ কৰি থকা যেন লগা বহু ব্যক্তিয়ে নিজৰ বা নিজৰ সতি-সন্ততিৰ বিবাহৰ সময়ত একে জাতি বা উপজাতিৰ পাত্ৰ-পাত্ৰী বিচাৰি চলাথ কৰা দেখা যায়।
আধুনিক অসমীয়াৰ নিজৰ জাতিগত সচেতনতা ভাৰতৰ আন ৰাজ্যৰ তুলনাত আপেক্ষিকভাৱে কম যদিও ই কেতিয়াবা আহুকালৰ সৃষ্টি নকৰাকৈ নাথাকে।
লেখকে গ্ৰন্থখন "মানৱতাৰ কঠীয়া সিঁচা বা সিঁচিবলৈ ইচ্ছা কৰা প্ৰতিগৰাকী খ্যাত-অখ্যাত ব্যক্তিৰ হাতত." আগবঢ়াইছে।
গ্ৰন্থখন সম্পৰ্কে হোমেন বৰগোহাঞিয়ে এনেদৰে মতামত আগবঢ়াইছে,"আমাৰ সমাজত বহু চিন্তাবিদ আছে যদিও সমাজৰ স্পৰ্শকাতৰ বিষয়বোৰৰ সম্বন্ধে প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰাৰ সময়ত তেওঁলোক উদাসীন হৈ পৰে।
ইয়াৰ বিপৰীতে যোৱা কেইবছৰমানত কলম হাতত লৈয়েই চিন্তাশীল লেখক ময়ূৰ বৰাই এক প্ৰশ্ন বিপ্লৱৰ সূচনা কৰিছে।
এই গ্ৰন্থখনত অসমৰ জাতীয় জীৱনৰ পুনৰুত্থানকাৰী মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ ভাবাদৰ্শ আৰু মানসিকতাক যুক্তিশীলভাৱে পৰ্যালোচনা কৰি বৰাই নিজৰ মৌলিক ধ্যান-ধাৰণা আৰু গভীৰ অধ্যয়নৰ পৰিচয় দিছে।
এই প্ৰথা মতে ঋতুস্ৰাৱ হোৱা মহিলা আৰু ছোৱালীসকল তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ থাকিব লাগে আৰু তেওঁলোকক ঘৰ, পাকঘৰ, বিদ্যালয় আৰু মন্দিৰত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ নিষেধ কৰা হয়।
এই সময়ছোৱাত সেইবোৰ প্ৰায়ে ঋতুস্ৰাৱৰ জুপুৰী বুলি কোৱা কাঠ বা শিলৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা কিছুমান অস্থায়ী গৃহত তেওঁলোকক থাকিবলৈ দিয়া হয়।
কিছুমান স্থানত মহিলাসকলে ঘৰৰ সৈতে সংলগ্ন এটা পৃথক কোঠাত তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ থাকিব পাৰে।
তেওঁলোকে পৰিয়ালৰ সদস্যসকলক বিশেষকৈ পুৰুষ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলক স্পৰ্শ কৰাত নিষেধ আৰু খাদ্য আৰু পানী তেওঁলোকলৈ এনেদৰে প্ৰেৰণ কৰা হয় যাতে সেয়া তেওঁলোকে স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰে।
ইয়াক অনুশীলন কৰোঁতে মহিলাৰ নিউমোনিয়া বা ডায়েৰিয়াৰ দৰে ৰোগ হোৱাৰ আশংকা থাকে আৰু লগতে সাপ আৰু অন্যান্য জন্তুৰ দ্বাৰা আক্ৰমণ হোৱাৰ সম্ভাৱনাও থাকে।
ইয়াৰ উপৰিও ৰাণাভাতৰ এক অধ্যয়নত নেপালৰ বৰদিয়া আৰু কাইলালি প্ৰদেশত ১২-৪৯ বছৰ বয়সৰ মহিলাৰ এই প্ৰথাৰ সময়ছোৱাত ডিচুৰিয়া আৰু জননাংগৰ খজুৱতিৰ দৰে প্ৰজনন স্বাস্থ্যজনিত সমস্যা দেখা গৈছিল।
এই প্ৰথা অনুসৰি মহিলা আৰু কিশোৰীসকলৰ ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত স্বাভাৱিক পাৰিবাৰিক কাৰ্যকলাপত অংশগ্ৰহণ কৰাত বাধা দিয়া হয়।
এই সময়ত মহিলাসকলক ঘৰত বাস কৰাৰ পৰা নিষিদ্ধ কৰা হয় আৰু তেওঁলোকৰ ঋতুস্ৰাৱৰ ম্যাদৰ সময়ত গোহালি বা ঋতুস্ৰাৱৰ জুপুৰী বুলি জনাজাত অস্থায়ী বাসস্থানত বাস কৰিবলৈ বাধ্য কৰোৱা হয়।
ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত মহিলা আৰু ছোৱালীসকলক দৈনন্দিন জীৱনৰ ঘটনাত অংশগ্ৰহণ কৰা আৰু তেওঁলোকৰ সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে বাৰ্তালাপ কৰাত বাধা আৰোপ কৰা হয়।
এই কাহিনী মতে দেৱৰাজ ইন্দ্ৰয়ে নিজৰ ওপৰত থকা অভিশাপ বিতৰণ কৰাৰ উপায় হিচাপে মহিলাৰ ঋতুস্ৰাৱ সৃষ্টি কৰিছিল।
ইয়াৰ লগতে জনবিশ্বাস মতে এইটো ধাৰণা কৰা হয় যে যদি ঋতুস্ৰাৱ হোৱা মহিলায়ে গছ স্পৰ্শ কৰে, তেন্তে ই পুনৰ কেতিয়াও ফল প্ৰদান নকৰে; যদি তেওঁ গাখীৰ খায়, সেই গৰুৱে আৰু গাখীৰ নিদিয়ে; যদি তেওঁ কিতাপ এখন পঢ়ে, তেন্তে শিক্ষাৰ দেৱী সৰস্বতীৰ খং উঠিব; যদি তেওঁ এজন পুৰুষক স্পৰ্শ কৰে, পুৰুষজন অসুস্থ হ'য় ইত্যাদি।
ঋতুস্ৰাৱহোৱা মহিলাসকলক সামূহিক পানীৰ উৎস ব্যৱহাৰ কৰা বা গা ধোৱা বা কাপোৰ ধোৱাৰ দৰে দৈনন্দিন কাৰ্য সম্পাদন কৰাত বাধা দিয়া হয়।
তাৰ পিছত তেওঁৰ ৰজোনিবৃত্তিত উপনীত নোহোৱালৈকে প্ৰতিটো ঋতুচক্ৰৰ সময়ত গোহালি বা ঋতুস্ৰাৱৰ জুপুৰীত অতিবাহিত কৰিব লাগে।
ইয়াৰ উপৰিও মহিলাসকলে সন্তান জন্ম দিয়াৰ পিছত তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ সন্তানৰ সৈতে দুসপ্তাহলৈকে গোহালিটোত থাকিব লাগে।
বিশেষকৈ নেপালৰ মধ্য-পশ্চিম অঞ্চলত সংঘটিত বহুতো মহিলাৰ মৃত্যু এই জুপুৰীবোৰৰ ব্যৱহাৰৰ সৈতে পোনপটীয়াকৈ সম্পৰ্কিত।
ইয়াৰ মুখ্য কাৰণবোৰৰ ভিতৰত জন্তুৰ দ্বাৰা আক্ৰমণ, বৃশ্চিক বা সাপৰ দংশন আৰু সংচাৰী ৰোগ উল্লেখযোগ্য।
প্ৰাথমিকভাৱে পশ্চিম নেপালৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত এই প্ৰথা অব্যাহত আছে যদিও ইয়াক কিছু পৰিমাণে নগৰাঞ্চলতো দেখা যায়।
ইয়াক দাদেলধুৰা, বৈতাদি আৰু দৰচুলাত 'চু' বা 'বাইৰুনু', আচ্ছামত 'ছাউপড়ী', আৰু বজাং জিলাৰ 'চৌকুল্লা' বা 'চৌকুড়ী' বুলিও কোৱা হয়।
ছাউপড়ীৰ সময়ত সামাজিক বিচ্ছিন্নতা স্বত্বেও মহিলাসকলে ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত প্ৰায়ে পথাৰত কাম কৰিব লাগে।
কেলাদি চেন্নাম্মা বা কেলাদিৰ ৰাণী চেন্নাম্মা কৰ্ণাটকৰ সাগৰৰ এগৰাকী স্থানীয় ব্যৱসায়ী চিদ্দাপ্পা চেট্টীৰ জীয়ৰী আছিল।
১৬৭৭ চনত সোমশেখৰ নায়কৰ মৃত্যুৰ পিছত চেন্নাম্মাই কেলাদি নায়ক ৰাজবংশৰ প্ৰশাসন দক্ষতাৰে চম্ভালিছিল।
তেওঁৰ ২৫ বছৰৰ শাসনকালত তেওঁ ঔৰঙ্গজেৱৰ নেতৃত্বত মোগল সৈন্যবাহিনীক তেওঁৰ ৰাজ্যৰ পৰা উলিয়াই দিছিল।
তেওঁৰ ২৫ বছৰীয়া শাসনকালত তেওঁ ভাৰতৰ কৰ্ণাটকৰ চাগাৰাত অৱস্থিত কেলাদি ৰাজ্যত থকা তেওঁৰ সামৰিক ঘাটিৰ পৰা ঔৰঙ্গজেৱৰ নেতৃত্বত মোগল সেনাৰ অগ্ৰগতি প্ৰতিহত কৰিছিল।
তেওঁ হিৰিয়া বাসপ্পা নায়ক হিচাপে সফল হোৱা তেওঁৰ এগৰাকী নিকট আত্মীয় বাসৱপ্পা নায়কক দত্তক পুত্ৰ হিচাপে তুলি লৈছিল।
তেওঁ মোগল সম্ৰাট ঔৰঙ্গজেৱৰ পৰা পলায়ন কৰি অহা শিৱাজীৰ পুত্ৰ ৰাজাৰাম ছত্ৰপতিক তেওঁৰ মন্ত্ৰীসভাৰ সৈতে বৈঠকৰ পিছত আশ্ৰয় প্ৰদান কৰিছিল আৰু ৰাজাৰামক সন্মানৰ সৈতে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
কেলাদি চেন্নাম্মাই পৰাজয় বৰণ নকৰাকৈ যুদ্ধ কৰিছিল আৰু শেষত মোগলৰ সৈতে এখন চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰিছিল।
মহীশূৰৰ শাসক আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত ব্ৰিটিছসকলৰ হাতত স্বায়ত্তশাসন হেৰুৱাই কেলাদি ৰাজ্য সম্ভৱতঃ নিঃশেষ হৈছিল।
কৰ্ণাটক ৰাজ্যত তেওঁক আব্বাক্কা চৌটা, কিট্টুৰ চেন্নাম্মা, বেলাৱাদি মাল্লাম্মা আৰু ওনাকে ওবাভাৰ সৈতে বীৰাংগনা, মহিলা যোদ্ধা আৰু দেশপ্ৰেমী হিচাপে স্মৰণ কৰা হয়।
তেওঁক ৰাণী আব্বাক্কা চৌটা, ওনাকে ওবাভা আৰু কিট্টুৰ চেন্নাম্মাৰ সৈতে কানাড়া বীৰাংগনাৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
চেন্নাম্মা এগৰাকী অতি সৎ আৰু ধাৰ্মিক মহিলা আৰু তেওঁৰ সময়ৰ এগৰাকী ব্যৱহাৰিক প্ৰশাসক হিচাপে পৰিচিত আছিল।
২০১২ চনত ইন্দোৰৰ ‘এক্ৰোপলিছ ইনষ্টিটিউট অৱ ফাৰ্মাচিউটিকেল এডুকেশ্বন এণ্ড ৰিচাৰ্ছ’ৰপৰা নিকিতাই ফাৰ্মাচীত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তাৰ পিছত তেওঁ নিউয়ৰ্ক চহৰৰ ‘দ্য নিউ স্কুল’ৰ পৰা সৃষ্টিশীল লিখনীত মাষ্টাৰ অফ ফাইন আৰ্টছৰ বাবে নিউয়ৰ্কলৈ যায়, য’ৰ পৰা তেওঁ ২০১৬ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
২০১১ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত, সিঙৰ লাভ এট দ্য ৰেট অৱ ফেচবুকৰ চিকুৱেল এক্সিডেণ্টেলি ইন লাভ.ৱিথ হিম?
উপন্যাসখন লাভ এট দ্য ৰেট অৱ ফেচবুকতকৈ অধিক বুদ্ধিদীপ্ত পঢ়ুৱৈৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি লিখা হৈছিল।
কিতাপখন ২০১১ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ত সংঘটিত বিস্ফোৰণৰ বাস্তৱ ঘটনাটিৰ ওপৰত আধাৰিত।
নিকিতাই টুৱেণ্টি ফাইভ ষ্ট্ৰ’কচ্‌ অৱ কাইণ্ডনেছ শীৰ্ষক এটি চুটি গল্পৰ সংকলন সম্পাদনা কৰিছিল।
তেওঁ ২০১১ চনত ‘পেংগুইন বুকচ্‌ ইণ্ডিয়া’ৰ সৈতে চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰিছিল আৰু ‘গ্ৰেপভাইন ইণ্ডিয়া’ত সম্পাদক হিচাপে যোগদান কৰিছিল।
১৯ বছৰ বয়সত, ফাৰ্মাচী অধ্যয়নৰত কালত তেওঁ তেওঁৰ প্ৰথম কিতাপ লাভ এট দ্য ৰেট অৱ ফেচবুক লিখিছিল।
লাভ এট দ্য ৰেট অৱ ফেচবুক হৈছে এজনী ঊনৈশ বছৰীয়া ছোৱালীৰ বিষয়ে এখন যুৱ প্ৰাপ্তবয়স্ক কিতাপ, যি তেওঁৰ ফেচবুকৰ বন্ধু এগৰাকী ভিজেৰ প্ৰেমত পৰে।
সিদ্ধাৰ্থ অবেৰয় ছদ্মনামেৰে তেওঁ প্ৰথমখন কিতাপ সম্পাদনা কৰি আৰু শৃংখলাটোৰ দ্বিতীয় খন কিতাপ দ্য বেংকবেঞ্চাৰচ্‌: দ্য মিছড্‌ কল লিখি "দ্য বেংকবেঞ্চাৰচ্‌" শৃংখলাৰ কিতাপসমূহত অৱদান আগবঢ়াইছে।
তেওঁ দ্য ৰিজন ইজ য়্যু, এভ্ৰি টাইম ইট ৰেইনচ্‌, লাইক আ লাভ চং, দ্য প্ৰমিজ আৰু আফটাৰ অল দিজ টাইম আদিকে ধৰি বাৰখন কিতাপ লিখিছে।
টুৱেণ্টি ফাইভ ষ্ট্ৰ’কচ্‌ অৱ কাইণ্ডনেছ শীৰ্ষক এটি চুটি গল্পৰ সংকলনলৈ নিকিতাই অৱদান আগবঢ়াইছে আৰু সংকলনটি সম্পাদনা কৰিছে।
তেওঁৰ ২০১৬ চনৰ উপন্যাস লাইক আ লাভ চংএ ‘হিন্দুস্তান টাইমছ’ৰ সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা কিতাপৰ তালিকাত দ্বিতীয় স্থান পাইছিল।
‘হাফপোষ্টে’ ২০১৭ চনত লেখকৰ ওপৰত কৰা এক বিস্তৃত জৰীপত সিঙক "ভাৰতৰ আগশাৰীৰ ৰোমাঞ্চ লেখক" বুলি অভিহিত কৰিছিল।
সিঙে ২০১৩ চনত ‘লাইভ ইণ্ডিয়া ইয়ং এচিভাৰ্ছ বঁটা’ লাভ কৰে আৰু ২০১৮ চনৰ এপ্ৰিলত আৰৱত অনুষ্ঠিত হোৱা প্ৰথম ‘আন্তৰ্জাতিক যুৱ লেখক বঁটা’ৰ বাবে মনোনীত হয়।
বেলকনিত ভগৱান হৈছে অসমীয়া ভাষাত নিৰ্মিত আৰু বিশ্বজিৎ বৰাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত, লিখিত আৰু সম্পাদিত এখন ড্ৰামাভিত্তিক চলচ্চিত্ৰ৷ ২০২০ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত কলিকতা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত চলচ্চিত্ৰখনৰ প্ৰথমটো প্ৰিমিয়াৰ হয়৷ মইনা প্ৰডাকচনৰ বেনাৰত ছবিখনৰ প্ৰযোজনা কৰিছে নুৰুল ছুলতানে৷ উল্লেখ্য যে, ছবিখন দেশ-বিদেশৰ একাধিক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত এতিয়ালৈকে প্ৰদৰ্শিত হৈছে৷ কলিকতা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত চলচ্চিত্ৰখনৰ পৰিচালকে ভাৰতীয় ভাষাৰ শিতানত শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ বঁটা লাভ কৰে৷ ২০২১ বৰ্ষৰ ৪ জুলাইৰ পৰা ১১ জুলাইলৈ লণ্ডনত অনুষ্ঠিত হোৱা ৰেইনবো চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ছবিখনে বিশেষ বঁটা লাভ কৰে৷
অসম, ভাৰতৰ এখনি পিছপৰা গাঁৱৰ পটভূমিত ছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছে৷ ছবিখনৰ কাহিনীভাগ খগেন নামৰ কৃষকজনক কেন্দ্ৰ কৰি আৱৰ্তিত হয়৷ খগেনৰ পত্নীৰ এটা দুৰ্ঘটনাত মৃত্যু হৈছে৷ এম্বুলেন্স নথকাত খগেনে মৃত পত্নীৰ নিথৰ দেহটো চাইকেলতে কঢ়িয়াই নিবলৈ যত্নপৰ হয়৷ শিলগুটি দিয়া পথবোৰেৰে মৃত পত্নী আৰু কনিষ্ঠ জীয়েকজনীৰ সৈতে ঘৰলৈ উভতি আহোঁতে খগেনে দুজন সংবাদদাতাক লগ পায়৷ ইয়াৰ পিছতে তেওঁলোকৰ যাত্ৰাটোৱে এটা ভিন্ন ৰূপ লয়৷
উল্লেখ্য যে, ছবিখনৰ কাহিনীটো এটা বাস্তৱ ঘটনাৰ ওপৰত আধাৰিত৷ উৰিষ্যাৰ দাৰিদ্ৰ-পীড়িত ব্যক্তি দন মাঝীয়ে চৰকাৰৰ নিৰ্লিপ্ততাৰ বাবে নিজৰ পত্নীৰ দেহটো প্ৰায় দহ কিলোমিটাৰ পৰ্যন্ত নিজৰ কান্ধত কঢ়িয়াই নিছিল৷
এটা বাস্তৱ ঘটনাৰ ওপৰত আধাৰিত ছবিখনত হৰিশ খান্না, প্ৰণামী বৰা, পৰিনন্ধী জীমা চুলতানাই অভিনয় কৰিছে৷ ছবিখনে ২০২২ বৰ্ষৰ ৭ অক্টোবৰত ছবিগৃহত মুক্তিলাভ কৰে।
বেলকনিত ভগৱান এতিয়ালৈকে একাধিক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈছে৷ তাৰে কেইখনমান তলত উল্লেখ কৰা হ'ল-