polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
বৰ্তমান তেখেতে সেই কাকতৰে মুখ্য কাৰ্যবাহী সম্পাদক আৰু তাৰ দেওবৰীয়া আলোচনী "দেওবাৰ"ৰ সম্পাদকৰূপে কাম কৰি আছে।
তদুপৰি তেখেতে যোৰহাট, গুৱাহাটী, নলবাৰী আদি অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত সাংবাদিকতাৰ কৰ্মশালাত অংশগ্ৰহণ কৰি আহিছে।
১৯৮৬ চনত "নতুন অসম বিলাসিনী" সংবাদ পত্ৰৰ সহ-সম্পাদক হিচাপে সাংবাদিক জীৱন আৰম্ভ কৰি তেওঁ বৰ্তমান "এদিনৰ সংবাদ" বাতৰিকাকতৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী সম্পাদকৰূপে কৰ্মৰত।
তাৰ ভিতৰত প্ৰথমখন পূৰ্ণাঙ্গ অসমীয়া সাধাৰণ বিশ্বকোষ দুটা খণ্ডৰ সংক্ষিপ্ত অসমীয়া বিশ্বকোষ, অসম অভিধান, নতুন জানানে, সহস্ৰাব্দৰ বিশ্ব, আদি উল্লেখযোগ্য।
যোৰহাটতে পঢ়াশলীয়া শিক্ষা আৰম্ভ কৰা বৰুৱা ১৯৮০ চনত গোৱালপাৰাৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
তৰুণ চন্দ্ৰ বৰুৱা আছিল যোৰহাটৰ স্নাতকোত্তৰ প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন অধ্যাপক আৰু তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এজন অতিথি অধ্যাপক।
পাত উদ্ভিদৰ অংগজ অংগ৷ কাণ্ডৰ গাঁঠিৰ পৰা এইবিলাক বহিৰ্জনিষ্ণুভাৱে উৎপন্ন হয়৷ এইবিলাক দেখাত সেউজীয়া আৰু চেপেটা হয়৷ কাণ্ড বা শাখা-প্ৰশাখাৰ গাঁঠিৰ পৰা বহিৰ্জনিষ্ণুভাৱে উৎপন্ন হোৱা বহল, চেপেটা, পাৰ্শ্বীয় অংগজ অংগটোক পাত বোলে৷ সাধাৰণতে পাত কাণ্ড বা শাখা-প্ৰশাখাৰ ওপৰত অগ্ৰোমুখভাৱে সজ্জিত হৈ থাকে আৰু এইবিলাকৰ কক্ষত এক বা একাধিক মুকুল থাকে৷ সেউজীয়া হোৱাত এইবিলাকে সালোকসংশ্লেষণ প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা খাদ্য প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে৷ সালোকসংশ্লেষণৰ বাহিৰেও আৰু প্ৰস্বেদন বিভিন্ন গেছীয় পদাৰ্থৰ আদান-প্ৰদান পাতৰ মাধ্যমত হয়৷৷
শল্কপত্ৰ বা কেটাফিল : এইবিলাক সাধাৰণতে শুকান , ঈষৎ বাদামী ৰঙৰ পাতল পাত, যিবিলাক কাণ্ডৰ গাঁঠিৰ পৰা উৎপন্ন হয়৷ এইধৰণৰ পাতৰ কক্ষত কক্ষমুকুল থাকে৷ ৰাইয’ম, স্ফীতকন্দ আদি মৃদগত কাণ্ডত আৰু শতমূল , ঝাউ আদিৰ কাণ্ডত শল্কপত্ৰ থাকে৷ শল্কপত্ৰৰ কাম হ’ল- ইয়াৰ কক্ষত থকা মুকুলক ৰক্ষা কৰা৷ ইয়াৰ বাহিৰেও এইবিলাকে খাদ্য সঞ্চয় কৰে
বীজপত্ৰ : বীজৰ অন্তৰ্গত ভ্ৰূণৰ ভ্ৰূণাক্ষৰ সৈতে যুক্ত হৈ থকা পাতক বীজপত্ৰ বোলে৷ বীজপত্ৰই হ’ল আচলতে উদ্ভিদৰ প্ৰথম পাত৷ বীজপত্ৰ খাদ্য সঞ্চয়ৰ বাবে স্ফীত আৰু ৰসাল হয় , অথবা পাতল হয়৷ একবীজপত্ৰী উদ্ভিদৰ ভ্ৰূণৰ এটা আৰু দ্বি-বীজপত্ৰী উদ্ভিদৰ বীজত দুটা বীজপত্ৰ থাকে৷ অংকুৰণৰ সময়ত ভ্ৰূণাক্ষক খাদ্য যোগান ধৰাই বীজপত্ৰৰ কাম৷
পুষ্পধৰ পত্ৰ : এইবিলাক বিশেষ ধৰণৰ পাত৷ এইবিলাকৰ কক্ষৰপৰা পুষ্পমুকুলৰ সৃষ্টি হয়৷ এইবিলাক সাধাৰণতে ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ সেউজীয়া বৰণৰ হয় আৰু কেতিয়াবা অন্য বৰণৰ হোৱাও দেখা যায়৷ মুকুল অৱস্থাত ফুলক ৰক্ষা কৰাই ইয়াৰ প্ৰধান কাম৷ কেতিয়াবা ৰঙীন পুষ্পধৰ পত্ৰই কীট-পতঙ্গক আকৰ্ষণ কৰি পৰাগযোগ হোৱাত সহায় কৰে৷
সাধাৰণ পাত : চেপেটা আৰু সেউজীয়া বৰণৰ পাতক সাধাৰণ পাত বোলে৷ এইবিলাকে সালোকসংশ্লেষণৰ সহায়ত খাদ্য প্ৰস্তুত কৰে৷
দীপক চন্দ্ৰ জৈন ভাৰতীয় উদ্যৌগিক গোট ৰিলায়েন্স ইণ্ডাষ্ট্ৰিজ লিমিটেডৰ পৰিচালক মণ্ডলীৰ এগৰাকী স্বতন্ত্ৰ সঞ্চালক ।
তদুপৰি দীপক চন্দ্ৰ জৈন কেল্ল'গ ব্যৱস্থাপনা পীঠৰ -বিষয়ৰ ছেণ্ডী আৰু মৰ্টন গ'ল্ডমেন অধ্যাপক আৰু লগতে মাৰ্কেটিঙ বিষয়ৰো অধ্যাপক।
কেল্ল'গ পীঠৰ লগতে, জৈন বেংককৰ -ৰ -ত ১৯৮৯ চনৰে পৰা মাৰ্কেটিঙ বিষয়ৰ অতিথি অধ্যাপক হৈ আছে।
দীপক চন্দ্ৰ জৈনৰ গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰ হৈছে: হাই-টেক উৎপাদনৰ বজাৰীকৰণ , , প্ৰতিযোগিতামূলক বজাৰ সংৰচনা বিশ্লেষণ , - , আৰু ।
দীপক চন্দ্ৰ জৈন নামৰ পত্ৰিকাখনৰ বিভাগীয় সম্পাদক , নামৰ পত্ৰিকাৰ ক্ষেত্ৰ সম্পাদক আৰু নামৰ পত্ৰিকাৰ সহযোগী সম্পাদক হিচাপেও সেৱা আগবঢ়াইছিল।
গুৰু হিচাপে ১৩ বছৰ ধৰি কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ পিছত ২০০৯ চনৰ ১ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে তেওঁৰ শিক্ষাদান কৰ্মত মনোনিৱেশ কৰা আৰু পৰিয়ালৰ প্ৰতি অধিক সময় দিয়াৰ খাতিৰত সেই পদ ত্যাগ কৰে।
২০১১ চনৰ মাৰ্চ মাহত তেওঁ বিশ্বৰ সৰ্বসন্মানীয় ব্যৱস্থাপনা পীঠসমূহৰ অন্যতম -ৰ গুৰু হিচাপে দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে।
গণিতশাস্ত্ৰ আৰু পৰিসংখ্যা বিজ্ঞানৰ ছাত্ৰ আৰু মাৰ্কেটিঙ বিশেষজ্ঞ দীপক চন্দ্ৰ জৈনে ২০০১ চনত কেল্ল'গ ব্যৱস্থাপনা পীঠৰ গুৰুৰ দ্বায়িত্বভাৰ লয়।
ইয়াৰ আগেয়ে পাঁচ বছৰ ধৰি ড'নাল্ড পি জেকবছ গুৰু হিচাপে কৰ্মৰত থকাৰ সময়ত তেওঁ পীঠখনৰ শৈক্ষিক বিষয়ৰ সহযোগী গুৰু হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
দীপক চন্দ্ৰ জৈনৰ জন্ম হৈছিল ১৯৫৭ চনৰ ৯ জুন তাৰিখে ভাৰতৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজ্য অসমৰ এখন সৰু নগৰ তেজপুৰত।
১৯৩২ - ভাৰতীয় বায়ু সেনাক আনুষ্ঠানিকভাৱে ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যৰ সহায়ক বায়ু সেনা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
১৯৯৪ - কুৱেইট সীমান্তত ইৰাকী সেনাৰ অৱস্থান, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু গ্ৰেট ব্ৰিটেইনৰ উপসাগৰীয় অঞ্চললৈ যুদ্ধ জাহাজ প্ৰেৰণ কৰে।
১৯২২ - জি এন ৰামচন্দ্ৰন, এজন ভাৰতীয় পদাৰ্থবিজ্ঞানী আৰু জীৱ বিজ্ঞানী, তেওঁ পেপটাইড গাঁথনি বুজিবলৈ 'ৰামচন্দ্ৰন প্লট' সৃষ্টি কৰিছিল।
১৯৭৫ - তাহমিমা আনাম, বাংলাদেশত জন্ম গ্ৰহণ কৰা এগৰাকী ব্ৰিটিছ লেখক, ঔপন্যাসিক আৰু প্ৰাৱন্ধিক।
১৮৬৯ - ফ্ৰেংকলিন পিয়েৰ্ছ, আমেৰিকান সেনাপতি, উকীল আৰু ৰাজনীতিবিদ, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চতুৰ্দশ ৰাষ্ট্ৰপতি।
১৯৬৭ - ক্লেমেণ্ট এটলী , ইংৰাজ সৈনিক, উকীল আৰু ৰাজনীতিবিদ, যুক্তৰাজ্যৰ প্ৰাক্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী।
তেখেতে পৰিচালনা কৰিছে ছবিঘৰ আৰু টেলিভিছনৰ বাবে ষাঠিখন ছলচ্চিত্ৰ আৰু তথ্যচিত্ৰ, এই বিলাকৰ বেছীভাগৰ লেখকো তেওঁ নিজেই।
তেখেতৰ লগত প্ৰায়ে কাম কৰা অভিনেতাসকলৰ ভিতৰত আছিল হেৰিয়েট এণ্ডাৰছন, লিভ উল্‌মেন, গানাৰ জৰ্নষ্ট্ৰাণ্ড, বিবি এণ্ডাৰছন, এৰলেণ্ড জোছেফছন, ইনগ্ৰিড থুলিন আৰু মেক্স ভন ছিড'।
তেখেতৰ কাহিনীসমূহত প্ৰায়ে মৃত্যু, ৰোগ, বিশ্বাস, বিশ্বাসঘাতকতা, অন্ধকাৰ জীৱন আৰু বলিয়ালি আদিক বিশ্লেষণ কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছিল।
আৰ্নষ্ট ইংমাৰ বাৰ্গমেন ছুইডেনৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত পৰিচালক, লেখক, চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক, নাটক আৰু টেলিভিছন-ৰো পৰিচালক।
পৰীক্ষিত নাৰায়ণক দিল্লীলৈ মোগল ৰজাৰ ওচৰলৈ পঠিওৱা হয় যদিও তেওঁৰ ভায়েক বলিনাৰায়ণে আহোম ৰাজ্যত আশ্ৰয় লয়।
ভৰলী নদীলৈকে বৰনদীৰ পূব অংশটোত কোনোবা বাৰভূঞা নেতাই শাসন কৰি আছিল কিন্তু তেওঁলোকক সোনকালেই মোগলে আঁতৰাই পঠিয়ায়।
আহোম ৰজা প্ৰতাপ সিংহই তাৰপিছত বলিনাৰায়ণক বৰনদী আৰু ভৰলী নৈৰ মাজত নতুনকৈ লাভ কৰা অঞ্চলটোত তলতীয়া ৰজা পাতে আৰু অঞ্চলটোক "দৰং" নাম দিয়ে।
জে এন চৰকাৰৰ মতে বিশ্ব সিংহ এটা ক্ষমতাৱান কোচ জনগোষ্ঠীৰ লোক অছিল যি মেছ, গাৰো, থাৰু আৰু দ্ৰাবিড়িয়ানৰ লগত মিল থকা কিছুমান মঙ্গোলীয় গোষ্ঠীৰ সমষ্টি আছিল।
বিশুৱে ক্ষমতা লাভ কৰাৰ লগে লগে ব্ৰাহ্মণ পণ্ডিতসকলে কোচ ৰাজবংশক দৈৱিক শক্তিৰ অধিকাৰী বুলি প্ৰচাৰ কৰি তেওঁলোকক ক্ষত্ৰিয়ৰ মৰ্যাদা দিয়ে।
তেওঁ পুৰণি গোৱালপাৰা জিলাৰ চিকণাবাৰী গাঁৱৰ বাৰটা সকলোতকৈ ক্ষমতাশালী মেছ পৰিয়ালৰ মুখিয়াল আছিল।
কোচ ৰাজবংশৰ প্ৰথম ৰজা বিশ্ব সিংহ আৰু তেওঁৰ পুত্ৰদ্বয় পৰৱৰ্তী ৰজা নৰ নাৰায়ণ আৰু সেনাপতি চিলাৰায়ে সোনকালেই কামৰূপ ৰাজ্যৰ পশ্চিম অংশ আৰু দক্ষিণ অসমৰ কিছু অংশ অধিকাৰ কৰে।
অঞ্চলটোৰ সিপাৰে সংকোশ নদী আৰু চম্পাৱতী নদীৰ মাজত চিকণা পাহাৰ অঞ্চলটো (বৰ্তমানৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ ধুবুৰীৰ পৰা প্ৰায় ৮০ কিলোমিটাৰ উত্তৰে) হাৰিয়া মণ্ডল নামৰ এজন মেছ নেতাই শাসন কৰিছিল।
ব্ৰিটিছ শাসনত কোচ বিহাৰ বুলি জনা যোৱা ৰাজ্যখন ৪ৰ্থ শতিকাৰ পৰা ১২শ শতিকালৈ কামৰূপ ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত আছিল আৰু ইয়াত বৰ্মন, ম্লেছ আৰু পাল ৰাজবংশ‍ই শাসন কৰিছিল।
১২শ শতিকাৰ পৰা অঞ্চলটো কমতা ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত হয় য'ত প্ৰথমে খেন ৰাজবংশ‍ই ৰাজধানী কমতাপুৰৰ পৰা ৰাজত্ব কৰে।
থলুৱা জনগোষ্ঠী খেনসকলে প্ৰায় ১৪৯৮ চনলৈকে ৰাজত্ব কৰে আৰু তাৰপিছত গৌড়ৰ স্বাধীন পাঠান চুলতান আলাউদ্দিন হুছেইন ছাহৰ চক্ৰান্তত ৰাজ্য হেৰুৱায়।
নতুন শাসকজন অহাৰ পিছত স্থানীয় বাৰভূঞা আৰু আহোম ৰজা চুহুংমুঙৰ লগত সংঘৰ্ষ হয় আৰু অঞ্চলটোৰ নিয়ন্ত্ৰণ হেৰুৱাই পেলায়।
১৪৯৮ চনত গৌৰৰ আলাউদ্দিন হুছেইন ছাহে তেওঁক পৰাস্ত কৰি ৰাজ্য অধিকাৰ কৰে আৰু পুত্ৰ দানিয়েলক ইয়াৰ শাসনকৰ্তা পাতে।
বিশ সিংহ‍ই শক্তিশালী বাৰভূঞাসকলৰ বিৰুদ্ধে জনগোষ্ঠীয় নেতাসকলক সহায় খোজে আৰু ১৫০৯ চনমানত তেওঁৰ অভিযান আৰম্ভ কৰে।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ ১৫১৫ চনত পূবত বৰনদী নৈ আৰু পশ্চিমে কৰতোৱা নৈক সীমা হিচাপে ধৰি নিজকে কমতাৰ ৰজা ঘোষণা কৰে।
বিশ্ব সিংহৰ নৰনাৰায়ণে ৰজা হৈ আৰু শুক্লধ্বজে সেনাপতিৰূপে কোচ ৰাজ্যক উন্নতিৰ শিখৰলৈ লৈ যায়।
প্ৰবাদমতে এদিন চাৰি ককাই-ভায়ে দেৱী ভগৱতীক প্ৰাৰ্থনা কৰি আছিল আৰু ধেমালিতে তেওঁলোকৰ এজন বন্ধুক বলি হিচাপে আগবঢ়ায়।
এনে সময়তে কোচ জনগোষ্ঠীৰ নেতা হাড়িয়া মণ্ডল আৰু তেওঁৰ কোচ পত্নী হীৰাৰ বিশু নামৰ এজন পুত্ৰ জন্ম হয়।
বিশুৱে ডাঙৰ হৈ ভিন ভিন জনগোষ্ঠীবোৰক একত্ৰিত কৰি বাৰভূঞাসকলক পৰাস্ত কৰে আৰু সমগ্ৰ কমতা অঞ্চলৰ শাসনভাৰ লয়।
নৰনাৰায়ণ মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিছিল আৰু জীৱনৰ শেষৰ তিনিবছৰ তেওঁৰ সভাত গুৰুজনাক স্থান দিছিল।
গুৰু ঘাসীদাসে "জয়ৎখাম্ভ" নামৰ সত্যৰ প্ৰতীক এটা সৃষ্টি কৰিছিল – বগা ৰং দিয়া কাঠৰ ওপৰত বগা পতাকা।
১৮৮৫ - অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী, অসমীয় কবি, গীতিকাৰ, গায়ক, গদ্য-লেখক, সংবাদ-সেৱী, আলোচনী সম্পাদক, সমাজ-সেৱক আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সংগ্ৰামী।
জেলত থকা সময়ছোৱাত বহুতো গীত লিখিছিল যিবোৰ পাছত ড বাণীকান্ত কাকতি আৰু বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱাই ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰি ১৯৪২ চনত নামেৰে প্ৰকাশ কৰিছিল।
১৯২৭ চনত গুৱাহাটী সংগীত বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু সেই একে বছৰতে তেখেত আছিল অসমীয়া সংৰিক্ষণী সভা প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
অসমক আৰ্থিকভাৱে স্বাৱলম্বী কৰাৰ উদ্দেশ্যে ১৯২৭ চনত গুৱাহাটীত কামৰূপ মায়াবিনী কেমিকেল ৱৰ্কচ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
তেওঁৰ ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত— "ডেকা ডেকেৰীৰ বেদ ", "আহুতি ", "অনুভূতি ", "বেদনাৰ উল্কা ", "মোৰ জীৱন ধুমুহাৰ এছাটি " ইত্যাদি।
১৯৪৬ - ষ্টীভেন এলেন স্পিলবাৰ্গ, এগৰাকী আমেৰিকা চিত্ৰনাট্য লেখক, হলীউড চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক।
স্পিলবাৰ্গে এতিয়ালৈকে তিনিটাকৈ অস্কাৰ বঁটা, এটা কেনেডি চেণ্টাৰ সন্মান, এটা চেচিল বি ডিমিল বঁটা আৰু এটা এএফআই লাইফ এচিভমেণ্ট বঁটা।
ইতিমধ্যে তেওঁৰ সাতখন চলচ্চিত্ৰ লাইব্ৰেৰী অৱ কংগ্ৰেছৰ দ্বাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ পঞ্জীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
১৯৯৩ চনৰ ৯ জুনত স্পিলবাৰ্গৰ পৰিচালনাত মুক্তি পোৱা বিজ্ঞান কল্পকাহিনীৰ থ্ৰিলাৰ চলচ্চিত্ৰ জুৰাচিক পাৰ্ক সেই সময়ত সৰ্বাধিক উপাৰ্জন কৰা চলচ্চিত্ৰ আছিল।
এইখন চলচ্চিত্ৰ হলোকষ্ট আৰু চিণ্ডলাৰৰ নাটক তালিকাত অন্তৰ্ভূক্ত হোৱা চলচ্চিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত এখন আছিল।
১৯৯৯ চনত সংঘটিত হোৱা ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ যুদ্ধৰ সংবাদ পৰিবেশনৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ প্ৰতিবেদক আছিল।
নগাঁও জিলাৰ জখলাবন্ধা অঞ্চলৰ বাসিন্দা বৰগোহাঞিয়ে জে বি কলেজত অৰ্থনীতিৰ সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল।
অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত আৰু বৰগোহাঞিৰ দ্বাৰা বঙালী ভাষাৰ পৰা অনূদিত দেৱীপ্ৰসাদ চট্ট্যোপাধ্যায়ৰ 'লোকায়ত দৰ্শন' নামৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে তেওঁ ২০০৯ চনৰ সাহিত্য অকাডেমিৰ অনুবাদ বঁটা লাভ কৰে।
তেওঁৰ কেইখনমান গ্ৰন্থৰ নাম হ'ল — "অসমৰ অৰ্থনৈতিক ইতিহাস", "অসমৰ সাংস্কৃতিক ইতিহাস ", "অসমৰ উৎসৱ আৰু পূজা", "অসমৰ সাংস্কৃতিক ইতিহাস- প্ৰথম খণ্ড", "অসুৰ সভ্যতাৰ পৰা গোলকীয় দুষ্কৃতিলৈ", মুংডুন চুন খাম এটি সপোনৰ নাম", "ইকেৰাচৰ ডেউকা", "পৃথিৱীৰ মৰম", "একুৰিয়ামত বন্দী মাছ" ইত্যাদি।
১৯৭০ চনৰ সময়ছোৱাত খুব কম বয়সতে ৰাজ্যিক স্তৰৰ টেবুল-টেনিছ প্ৰতিযোগিতাত ছোৱালী আৰু মহিলা শাখাত চেম্পিয়ন হৈ নিজৰ পাৰদৰ্শিতা দাঙি ধৰিছিল।
১৯৭৪ চনৰ টেবুল-টেনিছ প্ৰতিযোগিতাত ছোৱালীৰ শাখাত পদ্মাৱতী ট্ৰফী বিজয়েৰে উচ্চ সন্মান বুটলিছিল।
তেওঁ হৈছে জাপানত অনুষ্ঠিত হোৱা এছিয়ান চেম্পিয়নশ্বিপ টেবুল-টেনিছত ভাৰতীয় দলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা অসমৰ প্ৰথমগৰাকী খেলুৱৈ।
দিছপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰা বৰুৱা শৰ্মাই অসম টেবুল-টেনিছ সংস্থা আৰু অল ইণ্ডিয়া টেবুল-টেনিছ ফেডাৰেচনৰ উপ-সভাপতি পদতো কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
১৯৫৮ - বিশ্বৰ প্ৰথমটো দূৰ-সংযোগ উপগ্ৰহ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পৰা এটলাচ নামৰ ৰকেটৰ দ্বাৰা উৎক্ষেপণ কৰা হয়।
২০১৪ - ভাৰতী মহাকাশ গৱেষণা সংস্থা য়ে নিজৰ ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ প্ৰক্ষেপণ বাহন জি.এছ.এল.ভি.- ৰ পৰীক্ষামূলক উৰণ শ্ৰীহৰিকোটাৰ সতীশ ধাৱন মহাকাশ কেন্দ্ৰৰ পৰা সফলতাৰে সমাপ্ত কৰে।
২০১৮ - বিশ্ব চলচ্চিত্ৰ জগতত অসম আৰু অসমীয়াৰ নাম খোদিত কৰিও একাডেমী এৱাৰ্ডৰ দৌৰত থমকিবলগীয়া হয় ৰীমা দাসৰ ভিলেজ ৰকষ্টাৰ্চ।
অসমীয়া ভাষাৰ উপন্যাস চাণক্য গ্ৰন্থৰ বাবে ড জয়শ্ৰী গোস্বামী মহন্তলৈ আৰু বড়ো ভাষাৰ কবিতা পুথি আখাই আথুমনিফ্ৰাই গ্ৰন্থৰ বাবে ড ফুকন চন্দ্ৰ বসুমতাৰীলৈ এই বঁটা আগবঢ়োৱা হয়।
অসম কেশৰী অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰীৰ প্ৰতি সন্মান জনাই ১৮ ডিচেম্বৰৰ পৰা ০২ জানুৱাৰীলৈ অসমীয়া জাতীয় জীৱন সংগঠন পষেক পালন কৰা হয়।
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰবজনকাৰী দিৱস, ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উদ্যোগত পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশত এই দিৱস পালন কৰা হয়।
কোনো এটা অনুষ্ঠানত তেওঁলোকৰ প্ৰদৰ্শন লক্ষ্য কৰাৰ পাছতেই তেওঁলোকলৈ সোণালী সুযোগ আহে আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে এটা এলবামৰ কাম আৰম্ভ কৰাৰ বাবে আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰে।
ইয়াৰ পাছতেই ত্ৰিবেদীয়ে নাটকৰ সুৰ তৈয়াৰ, দুৰদৰ্শনৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠানৰ, আৱহ সংগীত, জীৱন্ত প্ৰদৰ্শনী, দাণ্ডীয়া প্ৰদৰ্শনী আদি কৰাৰ কামত ব্যস্ত হয়।
আৰু ৰ মালিক অৰবিন্দ বিশ্বকৰ্মাই ত্ৰিবেদীক ' ' ৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিয়াৰ পাছত তেওঁ অকথাছবীয় এলবামত সংগীত দিয়াৰ কাম আৰম্ভ কৰে।
২০০৪ চনত মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰ উত্তৰায়ণৰ বাবে অমৰ্ত্য ৰাহুতকে ধৰি বিভিন্নজনৰ বাবে সংগীত ব্যৱস্থাপনাৰ কাম কৰি দিয়ে।
অপৰম্পৰাগত সংগীতেৰে দেৱ দিৰ কেইবাটাও গীত যেনে, "ইমচোনেল অত্যাচাৰ", "চালি খুচি", "অ' পৰদেশী" বহুলভাৱে জনপ্ৰিয় হৈছিল।
তেওঁক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ শ্ৰেষ্ঠ সংগীত পৰিচালকৰ বঁটা দিয়াৰ উপৰিও 'ফিল্মফেয়াৰ আৰ ডি বৰ্মন বঁটা' আৰু 'ফিল্মফেয়াৰ বঁটা ২০১০' ৰ 'শ্ৰেষ্ঠ আৱহ সংগীতৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা' বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।
২০০৯চনত ৰেডিফ্লুজন ৱাই এণ্ড আৰৰ সৃষ্টিশীল পৰিচালক অঞ্চু শৰ্মাই ত্ৰিবেদীক বিজয় মল্লয়াৰ আই পি এল দল ' 'ৰ দলীয় গীত " " ৰচনাৰ ভাৰ দিয়ে।
চলচ্চিত্ৰত সংগীত দিয়াৰ উপৰিও ত্ৰিবেদীয়ে ' 'ৰ বাস্তৱধৰ্মী প্ৰদৰ্শনী ' 'ৰ শীৰ্ষগীতটি ৰচনা কৰে।
তেওঁৰ বান্ধবী তথা নেপথ্য গায়িকা শিল্পা ৰাৱে চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক অনুৰাগ কাশ্যপৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিয়াৰ পাছতেই ত্ৰিবেদীলৈ চলচ্চিত্ৰৰ সংগীতৰ কাম আহিবলৈ ধৰে।
যদিও দেৱ দি ত্ৰিবেদীয়ে আত্মপ্ৰকাশ কৰিবলগীয়া প্ৰথমখন চলচ্চিত্ৰ আছিল, কিন্তু বিভিন্ন অসুবিধাত পৰি কিছু পলমকৈহে ছবিখন মুক্তি দিয়া হয়।
এইখন চলচ্চিত্ৰয়েই তেওঁলৈ কঢ়িয়াই আনে ২০১০ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ শ্ৰেষ্ঠ সংগীতৰ সন্মান।
উক্ত অনুষ্ঠানত "তচি ৰাইনা", "অমিতাভ ভট্টাচাৰ্য্য", "কবিতা শেঠ"', "নিখিল দিচুজা"', "ৰাজা হাচান", "অদিতি সিং শৰ্মা", আৰু "শ্ৰীৰাম আয়াৰে"ও পৰিবেশন কৰে।
কাশ্যপৰ কথামতেই পৰিচালক ৰাজ কুমাৰ গুপ্তাই তেওঁ পৰিচালনা কৰা চলচ্চিত্ৰ 'আমিৰ'ৰ সংগীত পৰিচালনাৰ দায়িত্ব ত্ৰিবেদীক অৰ্পন কৰে।
তীৰ্থনাথ শৰ্মা একাধাৰে সু-সাহিত্যিক, সফল শিক্ষাবিদ আৰু সংস্কৃতৰ বিদগ্ধ পণ্ডিত, সমালোচক, গল্পকাৰ,কবি, জীৱনী লেখক, শিশু সাহিত্যিক, সাংবাদিক আৰু ভাৰতত্ত্ববিদ আছিল।
ছাত্ৰ অৱস্থাৰ পৰাই স্বদেশী আন্দোলনত যুক্ত শৰ্মাদেব কলিকতাৰ এ এচ এল ক্লা, গান্ধী সাহিত্য পৰিষদ, বিশ্বহিন্দু পৰিষদ আদিৰ সক্ৰিয় সদস্য আছিল।
সেয়ে ১৯২৯ চনত শৰ্মাদেৱে মহাবিদ্যালয় ত্যাগ কৰি মহাত্মাগান্ধীৰ নেতৃত্বত ভাৰতবৰ্ষত গঢ়ি উঠা আইন অমান্য আন্দোলনত সক্ৰিয় অংশ গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু কাৰাবৰণো খাটিবলগীয়া হৈছিল।
তীৰ্থনাথ শৰ্মা দেৱ একেৰাহে সংগীত, অভিনয়, বাদ্য-যন্ত্ৰ, ছন্দ অলংকাৰ কথা, নাট্য-সাহিত্য, দৰ্শন-নৰ্তন, শ্ৰুতি-স্মৃতি, কোষ-অভিধান নিৰুক্ত, ধৰ্ম-কৰ্ম, ভক্তি-মুক্তি, সুকুমাৰ কলা, চাৰু কাৰু কলা, ৰাজনীতি-প্ৰজানীতি-সমাজনীতি সকলোতে দক্ষ ব্যক্তি আছিল।
তীৰ্থনাথ শৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল ২৩ অক্টোবৰ ১৯১১ চনত শিৱসাগৰৰ আমগুৰি সমষ্টিৰ ভূঞাহাট পঞ্চায়তৰ অন্তৰ্গত জৰাবাৰী বামুণ গাঁৱত।
তীৰ্থনাথ শৰ্মাই যোৰহাট ১ নং প্ৰেকটিচিং স্কুলৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত যোৰহাট চৰকাৰী হাইস্কুল, জাঁজী হাইস্কুলত হাইস্কুলীয়া শিক্ষা লাভ কৰে আৰু ১৯২৯ চনত তেজপুৰ চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰথম বিভাগৰ প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
বিয়াৰ এবছৰৰ পিছত, অৰ্থাত ১৯৩৭ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰথম শ্ৰেণীসহ সংস্কৃতত এম এ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৯৩৮ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত অধ্যাপনা আৰম্ভ কৰা শৰ্মাদেৱে সেই বছৰৰ পৰাই ১৯৫০ চনলৈ সুদীৰ্ঘ বাৰ বছৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এম আই এল বিভাগৰ অধ্যাপকৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
ৰাজনীতিৰ প্ৰতি থকা আস্থাৰ বাবে তেওঁ ১৯৬২ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত সংসদীয় আসনৰ বাবে প্ৰতিদ্বণ্ডিতা কৰে।
সংস্কৃত সাহিত্যত অগাধ ব্যুতপত্তি থকা পণ্ডিত শৰ্মাই কৰা উপনিষদৰ অসমীয়া ৰূপান্তৰ অসমীয়া সাহিত্যলৈ এক উল্লেখযোগ্য অৱদান।
১৭৭৬ - আমেদিও এভ'গেড্ৰ', ইটালীৰ ৰসায়ন বিজ্ঞানী, এভ'গেড্ৰ' সংখ্যা বা ধ্ৰুৱকৰ আৱিষ্কাৰক।
১৮১৯ - ৱিলিয়াম থমাছ গ্ৰীণ মৰ্টন, অস্ত্ৰোপ্ৰচাৰত এনেছথেচিয়া হিচাপে 'ইথাৰ' ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰথম চিকৎসা বিজ্ঞানী।
তেখেত নিৰ্মাণবাদ, জীনগত জ্ঞানতত্ত্ব, বৌদ্ধিক বিকাশৰ তত্ত্ব, বস্তু স্থায়িত্ব আৰু আত্মকেন্দ্ৰিকতা তত্ত্বৰ বাবে বিখ্য়াত।
১৯৭০ - অঞ্জলি জয়, হলিউডত অভিনয় কৰা ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, উল্লেখযোগ্য় কথাছবি - নাইট এট দা মিউজিয়াম: চিক্ৰেটছ অৱ টম্ব।
১৯৭৩ - হুইটনী এলিজাবেথ হাষ্টন, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতিভাসম্পন্ন কণ্ঠশিল্পী, মঞ্চশিল্পী, প্ৰযোজক আৰু মডেল।
১৮৯৭ - পুণেৰ প্লেগ আয়ুক্ত ৰেণ্ডক হত্যাৰ অভিযোগত বিপ্লৱী দামোদৰ ৰানাডেক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়।
১৯৪২ - মুম্বাইত অনুষ্ঠিত জাতীয় কংগ্ৰেছৰ অধিৱেশনত ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ প্ৰস্তাৱ গৃহীত হয় আৰু ৯ আগষ্টৰ পৰা দেশজুৰি ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ সূচনা হয় আৰু মহাত্মা গান্ধীসহ বহু কংগ্ৰেছ নেতা গ্ৰেপ্তাৰ হয়।
১৯৭১ - শান্তি, বন্ধুত্ব আৰু সহযোগিতাৰ অৰ্থে ভাৰত আৰু ছোভিয়েট ৰাছিয়াৰ মাজত চুক্তি স্বাক্ষৰিত হয়।
১৮৯৯ - ছাৰ এডৱাৰ্ড ফ্ৰেঙ্কলেণ্ড, জৈৱ-ৰসায়নবিদ, ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ যোজ্য়তাৰ সূত্ৰ আৰু পানী বিশ্লেষণৰ বাবে জনাজাত।
১৯০৪ - ফ্ৰেইড্ৰিক ৰাটজেল, জাৰ্মান ভূগোল বিজ্ঞানী, জীৱন্ত স্থানৰ ধাৰণা আৰু জিঅ'পলিটিক্সৰ বাবে জনাজাত।
মধ্যপ্ৰদেশৰ দক্ষিণাংশ, মহাৰাষ্ট্ৰ, তামিলনাডু, অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ পশ্চিমাঞ্চল, ৰাজস্থান আৰু পঞ্জাবত চুটি আঁহযুক্ত কপাহ উৎপাদন হয়।
ইয়াৰ উপৰিও মেঘালয়ৰ গাৰো পাহাৰ, অসমৰ মিকিৰ পাহাৰ আৰু ৰেংমা পাহাৰ, পশ্চিমবংগৰ পুৰুলিয়া জিলা আৰু উৰিষ্যাৰ কোনো কোনো ঠাইত চুটি অঁহীয়া কপাহ উৎপাদন হয়।
বৰ্তমান জলসিঞ্চনৰ দ্বাৰা পানীৰ যোগান ধৰি পঞ্জাব, ৰাজস্থান আৰু কৰ্ণাটকত মজলীয়াৰ পৰা দীঘল অঁহীয়া কপাহ উৎপন্ন কৰা হয়।
বৰ্তমান প্ৰায় ৭ নিযুত হেক্টৰ মাটিত কপাহ খেতি কৰা হয় আৰু পঞ্জাব, গুজৰাট আৰু মহাৰাষ্ট্ৰই আটাইতকৈ বেছি উৎপাদন কৰে।
কপাহ হৈছে বিশ্বৰ ক্ৰান্তীয় আৰু উপ-ক্ৰান্তীয় অঞ্চলত স্থানীয়ভাবে দেখা পোৱা এবিধ উদ্ভিদৰ প্ৰজাতি।
পিতৃ চাকৰি সূত্ৰে গোৱালপাৰাত থাকোঁতে ‘’সংগ্ৰাম লগ্নে আজি’’ নামৰ একাংকিকা নাট এখনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে অভিনয় কৰি দেৱীয়ে শ্ৰেষ্ঠ শিশু শিল্পীৰ পুৰস্কাৰ লাভ কৰে।
নামৰূপলৈ অহাৰ পিছত দেৱীয়ে অসমৰ সাংস্কৃতিক জীৱনৰ প্ৰখ্যাত ব্যক্তি কিছুমানক লগ পাই আৰু অভিনয় জগতৰ লগত ওতপ্ৰোত ভাৱে জড়িত হৈ পৰে।
সেই সময়তে শম্ভু গুপ্তাৰ স্তব্ধবিহংগ আৰু সেন্দূৰৰ ৰং মাধুৰ্য নাটকত অভিনয় কৰি তেওঁ সদৌ অসম ভিত্তিত শ্ৰেষ্ঠা অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰে।
সন্দিকৈ কলেজত নাম ভৰ্তি কৰাৰ পিছত দেৱীয়ে এক বহল সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰৰ লগত নিজকে জড়িত কৰাৰ সুযোগ পাই আৰু আৱৰণ,শিপা,আথেল’ আদি নাটত অভিনয় কৰে।
অগ্নিপৰীক্ষা নামৰ নাটখনৰ পূৰ্ব নিৰ্ধাৰিত অভিনেত্ৰী গৰাকী হঠাত অসুস্থ হৈ পৰাত দেৱীয়ে নামমাত্ৰ অনুশীলনেৰে নাটকখনত অভিনয় কৰে আৰু প্ৰশংসা লাভ কৰে।
১৯৭৬ চনত ৰবীন্দ্ৰ ভৱনত অৰুণ শৰ্মাৰ আহাৰ নাটখনত একেলগে পাঁচটা চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি দেৱীয়ে সকলোৰে দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে।
১৯৯৮ চনত মেক্সিম গৰ্কীৰ মাদাৰ উপন্যাসৰ আধাৰত নিৰ্মিত অৰুণ শৰ্মাৰ মা ত তেওঁৰ অভিনয় বহুলভাৱে সমাদৃত হয়।
১৯৭৫ চনত ইন্দুকল্প হাজৰিকাৰ নিয়তি কথাছবিৰ জৰিয়তে ৰুণু দেৱীয়ে অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰৱেশ কৰে।
অনিৰ্বাণ,অপৰূপা,মেঘ,মেঘমুক্তি আদিত অভিনয় কৰাৰ পিছত দেৱীয়ে বহাগৰ দুপৰীয়াত আগৰ চৰিত্ৰসমূহৰ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত এক চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি প্ৰশংসিত হয়।
সংগ্ৰাম লগ্নে আজি নামৰ একাংকিকা নাট এখনৰ জৰিয়তে শিশু অৱস্থাতে অভিনয় জীৱনৰ পাতনি মেলা দেৱীয়ে পঞ্চাশৰো অধিক মঞ্চ নাট,ষাঠিৰো অধিক অনাতাঁৰ নাট,সন্ধ্যাৰাগ,কোলাহল,মেঘমুক্তি আদি উচ্চ প্ৰশংসিত অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ আৰু বিভিন্ন ধৰাবাহিকত অভিনয় কৰাৰ লগতে ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰটো অভিনয় কৰিছে।
ইয়াৰে কোলাহল ছবিৰ বাবে দেৱীয়ে অসম চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী আৰু হেঙুল থিয়েটাৰৰ ‘গডমাদাৰ”ত কৰা অভিনয়ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠা অভিনেত্ৰীৰ মুনলাইট মিডিয়া বঁটা লাভ কৰে।
পিতৃৰ চাকৰি সূত্ৰে গুৱাহাটীত জন্ম হ’লেও দেৱীৰ শৈশৱ্কাল প্ৰথমতে ডিব্ৰুগড়,তাৰ পিছত গোৱালপাৰা,তাৰ পিছত তিনিচুকীয়া আৰু শেষত নামৰূপত অতিবাহিত হয়।
নামৰূপৰ অসম ৰাজ্যিক বিদ্যুত পৰিষদ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা দেৱীয়ে মেট্ৰিক পৰীক্ষা পাছ কৰে।
পিছলৈ সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু স্নাতক ডিগ্ৰীৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
দেৱীয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়্ত মালিয়া,অনুতৰিত প্ৰশ্ন,হয় বদন,বাঘ আদি আৰু আঞ্চলিক পৰাজয়ত এজন মানুহৰ জন্ম,যযাতি,ভোগজৰা,পৰিচয় আদি ৬০ ৰো অধিক নাটকত অভিনয় কৰিছে।
যদিও দ্ৰুপদ অৰ্জুনৰ হাতত পৰাস্ত হৈছিল তথাপিও অৰ্জুনকেই জোঁৱাইৰূপে পোৱাৰ উদ্দেশ্যে এক ভীষণ কঠিন প্ৰতিযোগিতাৰ আয়োজন কৰে।
চৰ্ত আছিল পানীত প্ৰতিবিম্ব চাই যিয়ে শূন্যত ঘুৰন্ত মাছৰ চকু শৰবিদ্ধ কৰিব পাৰিব তেওঁকেই কন্যা দান কৰা হʼব।
ক্ষত্ৰিয়সকলৰ মাজত কোনেও এই কাৰ্য সম্পন্ন কৰিব পৰা নাছিল যদিও কৰ্ণই এইটো কৰিব পাৰিলেহেঁতেন কিন্তু দ্ৰৌপদীয়ে সূতপুত্ৰৰ লগত বিবাহত আপত্তি দৰ্শায়।
কিন্তু ঘৰলৈ ঘূৰি আহি যেতিয়া ভীমে কুন্তীক তেওঁলোকে কি আনিছে সেয়া চাবলৈ কʼলে কুন্তীয়ে তেতিয়া অজ্ঞাতসাৰে তেওঁলোকক যি আনিছে নিজৰ মাজত ভগাই লবলৈ কʼলে।
ৰাজসূয় যজ্ঞৰ সময়ত আমন্ত্ৰিত ৰাজকুমাৰ দুৰ্যোধনে মায়াৰ বশৱৰ্তী হৈ ভুলৱশতঃ ভূমি বুলি ৰাজসভাৰ মাজতে কৌশলপূৰ্ণভাৱে নিৰ্মিত জলাশয়ত খোজ দিয়াত একঁকাল পানীত বুৰ যায়।
ইয়াকে দেখি ৰাজসভাত থকা দ্ৰৌপদী আৰু তেওঁৰ দাসীবিলাকৰ মুখত ঠাট্টাসূচক হাঁহি দেখি দুৰ্যোধনৰ অত্যন্ত লজ্জাবোধ হয়।
দ্ৰৌপদীৰ এই অহংকাৰসুলভ তথা অবিবেচক আচৰণৰ বাবেই দুৰ্যোধনৰ মনত প্ৰতিশোধৰ জুই জ্বলি উঠাৰ বাবেই পৰৱৰ্তী সময়ত আন বহুতো অবিবেচক সিদ্ধান্তৰে মহাভাৰতৰ কাহিনীভাগ পৰিচালিত হৈছিল।
কপটতাপূৰ্ণ পাশা খেলত যুধিষ্ঠিৰে এটি এটিকৈ সমস্ত সম্পত্তি, ভায়েকসকলক আৰু নিজকো হৰাৰ পিছত দ্ৰৌপদীকো পণ কৰি তেওঁকো হাৰে।
ইন্দ্ৰপ্ৰস্থৰ ৰাজসভাৰ ঘটনাৰ প্ৰতিশোধ স্বৰূপে দুৰ্যোধনে দঃশাসনৰ হতুৱাই দ্ৰৌপদীক বিবস্ত্ৰা কৰাৰ অপচেষ্টা চলায়।
কৃষ্ণভক্ত দ্ৰৌপদীয়ে দৈব সাহায্য প্ৰাৰ্থনা কৰাত দ্বাৰকাত থাকিও ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই ভক্তৰ আহ্বানত সহায়ৰ বাবে দ্ৰৌপদীক বস্ত্ৰদান কৰে।
যুদ্ধৰ পাছত যুধিষ্ঠিৰ যেতিয়া হস্তিনাপুৰৰ ৰজা হৈছিল তেতিয়া দ্ৰৌপদী ইন্দ্ৰপ্ৰস্থৰ মহাৰাণী হৈছিল।
খাণ্ডৱ বন দাহন কৰি পাণ্ডৱসকলে বিশ্বকৰ্মা আৰু মায়াসুৰৰ সহায়েৰে মায়াপূৰ্ণ নগৰ ইন্দ্ৰপ্ৰস্থৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
ইয়াৰ আগতে তাত নাগৰাজ তক্ষকে মায়াসুৰৰ সহায়ত মায়াবনৰ নিৰ্মাণ কৰি মানৱৰহিত এখন নাগসমাজ স্থাপন কৰি বসবাস কৰিছিল।
তক্ষক দেৱৰাজ ইন্দ্ৰৰ আশ্বাসপুষ্ট আছিল যদিও অৰ্জুন ইন্দ্ৰৰ ধৰ্মপুত্ৰ হোৱা হেতুকে পিতৃ ইন্দ্ৰই তক্ষকক দিয়া আশ্বাস ৰাখিব নোৱাৰিলে।
এই অৰ্থে তেওঁ উপযাজ মুনিৰ শৰণাপন্ন হোৱাত তেওঁ তেওঁৰ জ্যেষ্ঠভ্ৰাতা ঋষি যাজৰ ওচৰলৈ লৈ যায়।
যাজ আৰু উপযাজ ঋষিৰ সহায়েৰে যজ্ঞ কৰি তেওঁ দ্ৰোণবধী পুত্ৰ ধৃষ্টদ্যুম্নক লাভ কৰে আৰু সেই একে যজ্ঞতেই দ্ৰৌপদীৰ জন্ম হয়।
সেই সময়ত দুৰ্যোধনৰ নিৰ্দেশত তেওঁৰেই ভনী জোঁৱাই সিন্ধুৰাজ জয়দ্ৰথে দ্ৰৌপদীহৰণৰ চেষ্টা চলায়।
১৭৮২ চনৰ পাছৰ পৰা চহৰৰ সাতোটা দ্বীপক সুসংবদ্ধ একক অঞ্চলত পৰিণত কৰাৰ বাবে এটা বৃহদাকাৰ গণপুৰ্ত প্ৰকল্প গৃহীত হয়।
১৮১৭ চনত মাউণ্টষ্টুয়াৰ্ট এলফিনষ্টোনৰ নেতৃত্বত ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে কিৰকীৰ যুদ্ধত শেষ মাৰাঠা পেছোৱা দ্বিতীয় বাজি ৰাওক পৰাজিত কৰে।
অন্যহাতে দাক্ষিণাত্যত ব্ৰিটিছৰ সাফল্যই বোম্বাইক সকলো প্ৰকাৰ দেশীয় শক্তিৰ আক্ৰমণৰ হাতৰ পৰা মুক্তি দিয়ে।
১৮৫৩ চনৰ ১৬ এপ্ৰিলত বোম্বাই আৰু পাৰ্শ্বৱৰ্তী চহৰ থানেৰ মাজত ভাৰতৰ প্ৰথম যাত্ৰীবাহী ৰেল পৰিসেৱা আৰম্ভ হয়।
ইয়াৰ ফলত চহৰৰ ব্যাপক অৰ্থনৈতিক উন্নতি সাধন হয় আৰু তাৰ ফলত চহৰৰ গুৰুত্বও বহুলাংশে বৃদ্ধি পায়।
১৯৪৭ চনত স্বাধীনতা অৰ্জনৰ পাছৰ পৰাই বোম্বাই প্ৰেচিডেন্সিৰ অঞ্চলসমূহ বোম্বাই ৰাজ্য নামেৰে ভাৰতৰ অন্তৰ্গত হয়।
১৯৫০ চনৰ এপ্ৰিল মাহত বোম্বাই উপনগৰ জিলা আৰু বোম্বাই নগৰীক একত্ৰিত কৰে বৃহত্তৰ বোম্বাই পৌৰসংস্থা গঠিত হয়।
১৯৯০ চনৰ ১ অক্টোবৰত বৃহত্তৰ বোম্বাই জিলাক দ্বি-খণ্ডিত কৰি মুম্বাই জিলা আৰু মুম্বাই উপনগৰ জিলা গঠিত হয়।
১৫২৬ চনত প্ৰতিষ্ঠিত মোগল সাম্ৰাজ্য ষোড়শ শতাব্দীৰ মধ্যভাগৰ পৰা ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ প্ৰধান শক্তিলৈ পৰিণত হয়।
পেছোৱা প্ৰথম বাজী ৰাওৰ অধীনত মাৰাঠীসকলে ১৭৩৭ চনত চেলচেট আৰু ১৭৩৯ চনত ভাচাই দখল কৰাত বোম্বাই অঞ্চলত পৰ্তুগীজৰ উপস্থিতিৰ পৰিসমাপ্তি ঘটে।
অষ্টাদশ শতাব্দীৰ মধ্যভাগৰ পৰাই বোম্বাইয়ে এক প্ৰধান বাণিজ্য নগৰী ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
ভাৰতৰ অসংখ্য শিল্পগোষ্ঠী (লাৰচেন অ্যাণ্ড টব্ৰো, ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংক, ভাৰতীয় ষ্টেট বেংক, ভাৰতীয় জীৱন বিমা নিগম, টাটা গোষ্ঠী, গোদৰেজ গোষ্ঠী, ৰিলায়েন্স ইণ্ডাষ্ট্ৰিজ সহ) আৰু পাঁচটা ফৰচুন গ্লোবাল ৫০০ কোম্পানিৰ প্ৰধান কাৰ্যালয় মুম্বাইত অবস্থিত।
১৯৭০-ৰ দশক পৰ্যন্ত মুম্বাইৰ অৰ্থনৈতিক সমৃদ্ধিৰ পশ্চাতত আছিল বস্ত্ৰবয়ন শিল্প আৰু বৈদেশিক বাণিজ্য।
কিন্তু তাৰ পাছৰ পৰা ইঞ্জিনিয়াৰিং, হিৰা-পলিছ, স্বাস্থ্য পৰিসেৱা আৰু তথ্যপ্ৰযুক্তি শিল্পৰ অভাবনীয় বিকাশৰ ফলত ইয়াৰ স্থানীয় অৰ্থনীতিৰ প্ৰভুত উন্নতি ঘটে।
২০০৮ চনত, গ্লোবালাইজেছন এণ্ড ওৱৰ্ল্ড চিটিজ ষ্টাডি গ্ৰুপ য়ে তেওঁলোকৰ বিশ্ব নগৰী বৰ্গীকৰণৰ তৃতীয় বৰ্গৰ "আলফা বিশ্ব নগৰী"ৰ ৰূপত মুম্বাইক ঘোষণা কৰিছে।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় শতাব্দীৰ পৰা খ্ৰীষ্টিয় নবম শতাব্দীৰ মাজত এই দ্বীপসমূহ যি সকল দেশীয় ৰাজ্য আৰু সাম্ৰাজ্যৰ অধিকাৰভুক্ত হৈছিল, সেইবোৰ হ’ল: সাতবাহন, পশ্চিম ক্ষত্ৰপ, আভীৰ, বাকাটক, কলচুৰি, কোঙ্কণ মৌৰ্য, চালুক্য আৰু ৰাষ্ট্ৰকূট।
এই যুগত নিৰ্মিত চহৰৰ কেইটামান প্ৰাচীন স্থাপত্য নিদৰ্শন হল যোগেশ্বৰী গুহা , এলিফেণ্টা গুহা , বলকেশ্বৰ মন্দিৰ , আৰু বনগঙ্গা দিঘি ।
ভীমদেবে গুজৰাটৰ সৌৰাষ্ট্ৰৰ পৰা মাহিকাবতীত য’লৈ পাথাৰে প্ৰভু সম্প্ৰদায়ক এই অঞ্চললৈ লৈ আনে।
এই দলে মহাৰাষ্ট্ৰৰ স্থানীয় অধিবাসী মাৰাঠীসকলৰ অধিকাৰৰ সপক্ষে মতপ্ৰকাশ কৰে আৰু মুম্বাই পৰা উত্তৰ ভাৰতীয় আৰু দক্ষিণ ভাৰতীয় অভিবাসীৰ বলপূৰ্বক বিতাড়িত কৰাৰ অভিযান আৰম্ভ কৰে।
স্বাধীনতাৰ পাছৰ পৰা ১৯৮০-ৰ দশকৰ মধ্যভাগ পৰ্যন্ত চহৰৰ ৰাজনীতিত কংগ্ৰেছৰ একাধিপত্য টিকি আছিল।
১৯৮৯ চনত ভাৰতীয় জনতা দল আৰু শিবসেনাই একেলগে নিৰ্বাচনত অবতীৰ্ণ হৈ কংগ্ৰেছক পৰাজিত কৰি মহাৰাষ্ট্ৰ বিধানসভাত ক্ষমতা দখল কৰে।
বৰ্তমানে মহাৰাষ্ট্ৰ নবনিৰ্মাণ সেনা , সমাজবাদী পাৰ্টি , বহুজন সমাজ পাৰ্টি প্ৰভৃতি দল আৰু একাধিক নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থীয়েও মুম্বাইত নিৰ্বাচনত অবতীৰ্ণ হয়।
চহৰৰ সকলো অঞ্চলত আৰু নবি মুম্বাই, মীৰা-ভায়ান্দৰ আৰু থানে অঞ্চলতো বিইএচটি-ৰ পাবলিক বাচ পৰিসেৱা সুলভ।
এই বাচসমূহৰ মাজত আছে চিঙ্গল-ডেকাৰ, ডাবল-ডেকাৰ, ভেষ্টিবিউল, লো-ফ্লোৰ, প্ৰতিবন্ধী-সহায়ক, বাতানুকূল আৰু ইউৰো থ্ৰি মানসম্মত ঘন প্ৰাকৃতিক গেচ চালিত বাচ।
মুম্বাই দৰ্শন নামৰ এটা পৰ্যটক বাচ পৰিসেৱাই পৰ্যটকক মুম্বাইৰ দৰ্শনীয় স্থানবোৰ ঘূৰি দেখুওৱাত সহায় কৰে।
চহৰৰ ৮৮ শতাংশ যাত্ৰীয়ে জন পৰিবহণ মাধ্যমবোৰ ব্যৱহাৰ কৰিলেও মুম্বাইত যানজঁট এতিয়াও এক অন্যতম জটিল সমস্যা।
এই চহৰৰ মাৰাঠী আৰু গুজৰাটীভাষীসকলৰ কাষত মুম্বাই বা মম্বাই আৰু হিন্দী, পাৰ্চী আৰু উৰ্দুভাষীসকলৰ কাষত বম্বাই নামেৰে পৰিচিত।
হিন্দু জাতীয়তাবাদী দল শিবসেনাই এই নাম পৰিবৰ্তনক লৈ দৃঢ় পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰি মহাৰাষ্ট্ৰৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত জয়লাভ কৰেছিল।
ইয়াৰ পাছত মুম্বাইৰ দেখাকদেখি দেশৰ অনেক চহৰেই ইংৰাজী নাম পৰিবৰ্তন কৰি স্থানীয় উচ্চাৰণ অনুযায়ী নামকৰণ কৰা হয়।
১৯৫৫ চনৰ এক লোকসভা আলোচনাত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে মুম্বাই চহৰক লৈ এক স্বশাসিত নগৰৰাজ্য স্থাপনৰ দাবী জনায়।
১৯৫৬ চনত ৰাজ্য পুনৰ্গঠন কমিশ্বনে বোম্বাই চহৰক ৰাজধানী কৰি দ্বিভাষিক মহাৰাষ্ট্ৰ-গুজৰাট ৰাজ্য গঠনৰ চুপাৰিছ কৰে।
বোম্বাই চিটিজেন্‌চ কমিটি নামৰ নেতৃস্থানীয় গুজৰাটী শিল্পপতিসকলৰ এটা সংস্থাই বোম্বাইৰ স্বশাসনৰ পক্ষে মতপ্ৰকাশ কৰে।
অৱশিষ্ট বোম্বাই ৰাজ্যৰ মাৰাঠী-ভাষী অঞ্চল, মধ্য প্ৰদেশ আৰু বেৰাৰ ৰাজ্যৰ আঠখন জিলা, হায়দৰাবাদ ৰাজ্যৰ পাঁচখন জিলা আৰু উভয় ৰাজ্যৰ মধ্যবৰ্তীৰ অসংখ্য সৰু সৰু দেশীয় ৰাজ্যক লৈ গঠিত হয় মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্য।
সংযুক্ত মহাৰাষ্ট্ৰ আন্দোলনৰ স্মৰণত ফ্লোৰা ফাউণ্টেনৰ নামকৰণ কৰা হয় হুতাত্মা চক ; নিৰ্মিত হয় এটা ছহিদস্তম্ভও।
এই সাতোটা দ্বীপৰ নাম বোম্বাই দ্বীপ, পাৰেল, মাজাগাঁও, মাহিম, কোলাবা, বৰলি আৰু ওল্ড ওম্যান’চ আইল্যাণ্ড ।
১৯৩৯ চনত পুৰাতাত্ত্বিক টডে উত্তৰ মুম্বাইৰ কাণ্ডিবলিৰ উপকূলবৰ্তী অঞ্চলত খননকাৰ্য চলায় কিছু প্লেইষ্টোচিনৰ নিদৰ্শন আবিষ্কাৰ কৰে।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব তৃতীয় শতাব্দীত মৌৰ্য সাম্ৰাজ্যৰ দক্ষিণলৈ প্ৰসাৰৰ সময়ত এই অঞ্চল উক্ত সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়।