polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
উদাহৰণস্বৰূপে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পশ্চিম কমেং জিলাৰ ঈগলনেষ্ট বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্যৰ এটা অঞ্চলৰ নামে ছেছনি যাৰ নিছি জনগোষ্ঠীয় ভাষাত অৰ্থ হ’ল চোৰাত।
চোৰাতৰ পৰা হোৱা বিষ আৰু খজুৱতিৰ আঁৰত কি বিষাক্ত পদাৰ্থ আছে সেয়ে এতিয়াও নিশ্চিতভাৱে জানিব পৰা হোৱা নাই।
কিন্তু ফৰমিক এচিড, চেৰ’টনিন, হিষ্টামিন, অক্সেলিক এছিড বা টাৰটাৰিক এচিডৰ কোনো এবিধ থকা বুলি সন্দেহ কৰা হয়।
এই গছ ভাৰতৰ দাক্ষিণাত্য অঞ্চল, বিহাৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ পৰা শ্ৰীলংকা, ম্যানমাৰ, ভূটান, থাইলেণ্ড, মালয়েছিয়া আৰু চীনৰ কিছু অংশত পোৱা যায়।
বাৰ্মিজ নাগৰিক: কাচিন, কায়াহ, কাৰেন, ছিন, বাৰ্মান, মন, ৰাখেইন বা শান আৰু সেই খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীসমূহ যি সকলে বৰ্তমান ম্যানমাৰৰ অন্তৰ্গত কোনো অঞ্চলত ১১৮৫ ৰ আগৰে পৰা আছিল
সহ-নাগৰিক: ১৮২৩ চনৰ পাছত বৰ্তমান ম্যানমাৰৰত থিতাপি লোৱা সেইসকল লোক আৰু তেওঁলোকৰ বংশধৰ যি ১৯৪৮ চনৰ ইউনিয়ন চিটিজেশ্বিপ এক্টৰ অধীনত নাগৰিকত্বৰ বাবে আবেদন কৰি সহ-নাগৰিকৰ প্ৰমাণ-পত্ৰ পাইছে
প্ৰকৃত্যভ্যস্ত নাগৰিক: ৪ জুলাই ১৯৪৮ চনৰ আগতে ম্যানমাৰত প্ৰৱেশ কৰি থিতাপি লোৱা সেইসকল লোক আৰু তেওঁলোকৰ বংশধৰ যি সকলে ১৯৪৮ চনৰ ইউনিয়ন চিটিজেশ্বিপ এক্টৰ অধীনত আবেদন কৰিবলৈ থাকি গ'ল আৰু প্ৰমাণ-সহ প্ৰকৃত্যভ্যস্ত নাগৰিক বুলি আবেদন কৰি প্ৰকৃত্যভ্যস্ত নাগৰিক হোৱাৰ প্ৰমাণ-পত্ৰ পাইছে।
ম্যানমাৰত ৰহিঙীয়া বুলি দাবী কৰা এনে ধৰণৰ লোক প্ৰায় ১০ৰ পৰা ১৩ লাখ আছিল যদিও বিদেশী বুলি চৰকাৰী ভাৱে আখ্যা পোৱাৰ বাবে তাৰে প্ৰায় ৯ লাখ লোকে ম্যানমাৰ ত্যাগ কৰি সীমান্ত পাৰ হৈ বাংলাদেশ, ভাৰত আৰু আন দক্ষিণ-পূব এচিয়াৰ কিছুমান ইছলামিক দেশৰ পিনে ধাপলি মেলিছে।
বাংলাদেশত ৰহিঙীয়াৰ দৰে ভাষিক আৰু ধৰ্মীয় গুণাগুণ বিশিষ্ট লোকৰ সংখ্যা বৰ্তমান ১৩ লাখ মান হ'ব বুলি অনুমান কৰা হৈছে।
বাংলাদেশৰ ভগনীয়া শিবিৰত থকা এই লোক সকলে ম্যানমাৰলৈ উভতি যোৱাত আপত্তি কৰিছে কিয়নো ম্যানমাৰত তেওঁলোকে পুনৰ ভগনীয়া শিবিৰতে সোমাব বুলি আশংকা কৰে।
ৰহিঙীয়া বা ৰহিঙ্গিয়া হৈছে ম্যানমাৰ -ৰ ৰাখাইন প্ৰদেশত থিতাপি লোৱা বা বিয়পি পৰা আৰু বৰ্তমান ভগনীয়া হোৱা এক চট্টগ্ৰামীয় চুন্নী ইছলামিক জনগোষ্ঠী।
ভাষিক জনগোষ্ঠী হিচাপে বৰ্তমান ৰহিঙীয়া হিচাপে জনাজাত হোৱা লোক সকলৰ ভাষাৰ লগত বাংলাদেশৰ চট্টগ্ৰাম অঞ্চলৰ বেঙ্গলী ভাষাৰ যথেষ্ট মিল আছে।
আৰাকান অঞ্চলত বহু আগৰে পৰা ইছলাম ধৰ্মীয় লোকৰ বসতি আছিল বুলি জনা যায় যদিও বৰ্তমানৰ ম্যানমাৰৰ চৰকাৰে সেই ঠাইৰ চুন্নী মুছলিম সকলক ৰহিঙীয়া বুলি মান্যতা নিদি বাংলাদেশৰ পৰা ম্যানমাৰত অবৈধ ভাৱে প্ৰৱেশ কৰা চট্টগ্ৰামীয় বেংগলী বা বাংলাদেশী বুলিহে চিনাক্ত কৰিছে।
ম্যানমাৰৰ ১৯৮২ চনৰ নাগৰিকত্ব আইন অনুসৰি ১৯৪৮ চনৰ ৪ জুলাইৰ আগতেই ম্যানমাৰত প্ৰৱেশ কৰি থিতাপি লোৱাৰ প্ৰমাণৰ অভাৱৰ বাবে নিজকে ৰহিঙীয়া বুলি দাবী কৰা আৰাকানৰ বহু ইছলাম ধৰ্মীয় লোকে নিজ দেশতে চৰকাৰী ভাৱে ভগনীয়া আখ্যা পাই ভগনীয়া শিবিৰত সোমাব লগীয়া হৈছে।
এই লোকসকলে নিজকে ম্যানমাৰৰ খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠী অৰ্থাৎ বাৰ্মিজ নাগৰিক বুলি দাবী কৰে যিটোত ম্যানমাৰৰ চৰকাৰে আপত্তি দৰ্শাইছে।
নতুনকৈ অনুপ্ৰৱেশ কৰা চট্টগ্ৰামীয় বেংগলী বা বাংলাদেশী এই লোকসকলে অতীজৰ ৰহিঙীয়া সকলৰ বংশধৰৰ ছদ্মবেশ ধৰিছে বুলি ম্যানমাৰ চৰকাৰে চিনাক্ত কৰিছে।
ব্ৰিটিছ বাৰ্মিজ সাম্ৰাজ্যত ৰুইয়াঙ্গা ভাষা আৰাকান অঞ্চলৰ আদিম মুছলিম সকলৰ কথিত ভাষা হিচাপে লিপিবদ্ধ হৈ আছে।
বৰ্তমানৰ ৰহিঙীয়া লোকসকলে আৰবী লিপিত তেওঁলোকৰ কথিত ভাষাতো লিখিবলৈ অসুবিধা বুলি অনুভৱ কৰি মৌলানা হানিফ নামৰ এজন লোকৰ উদ্যোগত ১৯৮৩ চনত হানিফি লিপি তৈয়াৰ কৰি লৈছে।
আৰাকান প্ৰদেশক পূৰ্বতে ৰাখাঙ্গা বা ৰশ্বাঙ্গা বুলি জনা যায় আৰু বেংগলী ইছলামীয় লোক সকলৰ মুখত ই ৰহাঙ হৈ পৰে।
ধ্বনিৰ উচ্চাৰণ, উচ্চাৰণ কৰোঁতে প্ৰয়োগ হোৱা বাগিন্দ্ৰীয়, উচ্চাৰণৰ বিভিন্ন কৌশল বা ধৰণ আৰু স্থান, ধ্বনিৰ লক্ষণ আৰু গুণ, ধ্বনিৰ প্ৰকৃতি আৰু স্বৰূপ আদিৰ বিজ্ঞানসন্মত সূক্ষ্ম আলোচনা ধ্বনিবিজ্ঞানত কৰা হয়।
মানুহে বিভিন্ন বাগযন্ত্ৰৰ দ্বাৰা কেনেকৈ ধ্বনি উৎপন্ন কৰে, ধ্বনিৰ গুণাগুণ কেনেকৈ সলনি কৰিব পাৰে, ধ্বনিয়ে কেনেকৈ এজনৰ মুখৰপৰা গৈ আনজনৰ শ্ৰৱণেন্দ্ৰিয়ত প্ৰতিক্ৰিয়া ঘটাব পাৰে আদি কথা ধ্বনিবিজ্ঞানত বিশ্লেষণ কৰা হয়।
তদুপৰি ধ্বনিৰ উচ্চৰণত সংক্ৰমিত হোৱা বায়ুপ্ৰৱাহৰ তৰংগ অৰ্থাৎ বায়ুপ্ৰৱাহৰ গতি কিদৰে উচ্চাৰণাত্মক প্ৰক্ৰিয়াত জড়িত হৈ থাকে এনে দিশসমূহৰ বিষয়েও ধ্বনি বিজ্ঞানত বিশ্লেষণ কৰা হয়।
একেদৰে, ধ্বনিবিজ্ঞানত ধ্বনিৰ প্ৰকাৰভেদ, ধ্বনিৰ হ্ৰস্ব-দীৰ্ঘ, আনুনাসিকতা, যুগ্মতা আদি সম্পৰ্কেও খৰচি মাৰি আলোচনা কৰা হয়।
ধ্বনিৰ উচ্চাৰণ, ধ্বনি বৰ্ণনা, ধ্বনিৰ শ্ৰেণীবিভাজন, ধ্বনি উচ্চাৰণ আৰু গ্ৰহণৰ ক্ষেত্ৰত মানৱ শৰীৰৰ কেনে সম্পৰ্ক, এনে দিশসমূহৰ বিচাৰ-বিশ্লেষণৰ বাবে পদাৰ্থ বিজ্ঞানক সামৰি ধ্বনিবিজ্ঞানক এক প্ৰকৃত বিজ্ঞানৰ শাৰীত ধৰা হৈছে।
ধ্বনিবিজ্ঞানৰ প্ৰধান কাম সম্প্ৰকে থোৰতে এনেদৰে ক’ব পাৰি— বাগিন্দ্ৰিয়ৰ দ্বাৰা উৎপাদিত ধ্বনিসমূহৰ তাত্ত্বিক আৰু প্ৰায়োগিক দিশৰ অধ্যয়ন কৰা হয়।
বাগিন্দ্ৰিয় অৰ্থাৎ নাসিকাবিবৰ, ঘটিকা বা বাগযন্ত্ৰ, স্বৰতন্ত্ৰী, গলকোষ, তালুকা, ওঁঠ, দাঁত, জিভা আদিয়ে ধ্বনিসমূহৰ উৎপাদনত কেনেদৰে কাম কৰে এই সম্পৰ্কেও ধ্বনিবিজ্ঞানত আলোচনা কৰা হয়।
অৰ্থাৎ ধ্বনিসমূহৰ জ্ঞান য'ত পোৱা যায় অথবা যি শাস্ত্ৰত ধ্বনিসমূহৰ বিশ্লেষণ আগবঢ়োৱা হয় তেনে শাস্ত্ৰক বুজাবৰ বাবেহে এই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ভাষাবিজ্ঞানৰ যিটো শাখাত মানৱ বাগযন্ত্ৰৰ দ্বাৰা উচ্চাৰিত বাগধ্বনিসমূহৰ সমস্ত জ্ঞানৰ বিতংকৈ বিশ্লেষণ কৰা হয়, ভাষাবিজ্ঞানৰ সেই শাখাটোকে ধ্বনিবিজ্ঞান বুলি কোৱা হয়।
চৰগুৱাৰ দক্ষিণে যোৱা পথটো, হাৰি লোকৰ এগৰাকী ৰূপ-লাৱণ্যময়ী দীপলিপ কন্যাক স্বৰ্গদেউ গোপীনাথ সিংহই বিয়া কৰাই আনিছিল বাবেই সেই পথটোৰ নাম হাৰি পৰা আলি নামে জনাজাত।
৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথে চুই যোৱা ঠাইখিনি ইয়াৰ চৌপাশৰ গাঁও আৰু চাহ বাগানসমূহৰ ব্যৱসায়-বাণিজ্য, শিক্ষা-দীক্ষা,খেলা-ধূলা,কাৰ্যালয়, চিকিৎসা,আদি বহু ক্ষেত্ৰত কেন্দ্ৰস্থল।
সেয়ে শিৱসাগৰ জিলাৰ দিচাং নদীৰ উত্তৰ পাৰে দিহিঙলৈ মৰাণসকলে আৰু দক্ষিণ-পশ্চিমে বৰাহী আৰু কছাৰী বড়োসকলে বসতি কৰিছিল।
ডিমৌ চাৰিআলিৰ পূবে চেপন,নাহৰণি আৰু দিখাৰী, পশ্চিমে ৰজাবাৰী,থাওৰা,ৰাজমাই আৰু লগুৱাবাৰী, উত্তৰে নিতাই পুখুৰী,কমলদৈপুল আৰু শুকান পুখুৰী, দক্ষিণে খৰাহাট,আঠাবাৰী আৰু কলিয়াপানী।
কুশল পথ,জনতা পথ,আলুন নগৰ, শান্তিপুৰ,মধুপুৰ, লাচিত নগৰ,ছ্যূকাফা নগৰ, শ্ৰীমন্ত নগৰ,মিলন নগৰ,ৰাইচাইৰ একাংশ,ইকৰাণীৰ একাংশ আৰু কোঁৱৰ দিহিঙ্গীয়া, কলিয়াপানী আৰু দিহাজান গ্ৰাণ্টৰ একাংশ।
ডিমৌ চাৰিআলিৰ জনগাঁথনিৰ ফালৰ পৰা এখন ক্ষুদ্ৰ অঞ্চলত বিভিন্ন জাতি জনগোষ্ঠী আৰু ধৰ্মাৱলম্বী লোকে মিলাপ্ৰীতিৰে বস-বাস কৰি আহিছে।
আহোম,কোঁচ, কলিতা, মাৰোৱাৰী, বঙালী, বিহাৰী, মুছলমান,দেউৰী, মিচিং,চাহ জনগোষ্ঠী,হৰিজন,কৈবৰ্ত, ব্ৰাহ্মণ আদি সকলো সম্প্ৰদায়ৰ লোক আছে।
৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথক লম্বভাৱে ছেদ কৰি যোৱা নিতাইপুখুৰী আৰু আঠাবাৰী ৰাস্তাই ঠাইখনক চাৰিটা চুকত বিভক্ত কৰিছে।
তেওঁ এলিষ্টাৰ হাৰ্ডিৰ গ্ৰন্থ 'দা অপেন চি' পঢ়ি এগৰাকী সমুদ্ৰ বিজ্ঞানী হোৱাৰ সপোন দেখিছিল।
সেইসময়তে তেওঁ উচ্চশিক্ষাৰ বাবে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ জলপানি লাভ কৰে আৰু হাৱাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সমুদ্ৰ বিজ্ঞান বিভাগৰ স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীত নামভৰ্তি কৰে।
তাৰপিছত তেওঁ লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৱেষ্টফিল্ড কলেজত সাগৰীয় শেলাইৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিবলৈ পিএইছডি শ্ৰেণীত যোগদান কৰে।
আদিতি পণ্টে পিএইছডি সম্পূৰ্ণ কৰি আহি ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সমুদ্ৰ বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত যোগদান কৰে।
ৰাষ্ট্ৰীয় সমুদ্ৰ বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানৰ দক্ষিণ মহাসাগৰত দহবছৰ জুৰি গৱেষণাৰ প্ৰকল্প আছিল।
১৭ বছৰকাল ৰাষ্ট্ৰীয় সমুদ্ৰ বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত কটোৱা পিছত তেওঁ ১৯৯০ চনত পুনেত অৱস্থিত ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাসায়নিক পৰীক্ষাগাৰত যোগদান কৰে।
তেওঁৰ গৱেষণা সমাপ্ত হোৱাৰ পিছত আকৌ গোৱাত অৱস্থিত ৰাষ্ট্ৰীয় সমুদ্ৰ বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত যোগদান কৰে।
আদিতি পণ্টৰ নামত পাঁচটা পেটেণ্ট আছে আৰু তেওঁৰ ৬৭ খনতকৈ বেছি গৱেষণা পত্ৰ বিভিন্ন আন্তৰ্জাতিক গৱেষণা পত্ৰিকাত প্ৰকাশিত হৈছে।
ভাৰতীয় এণ্টাৰ্কটিকা প্ৰগ্ৰেমত তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক এণ্টাৰ্কটিকা বঁটা প্ৰদান কৰিছিল।
তেওঁ মহাৰাষ্ট্ৰ ছ'চাইটি ফৰ দা কাল্টিভেচন অফ চাইন্স, জেনেৰেল বডী অফ মহাৰাষ্ট্ৰ এছ'ছিয়েছন ফৰ দা কাল্টিভেচন অফ চাইন্স, জৈৱইন্ধন কমিটি আৰু ভাৰত চৰকাৰৰে জৈৱ প্ৰযুক্তি বিভাগৰ সদস্য।
তেওঁ ভূবিজ্ঞানী সুদীপ্তা সেনগুপ্তাৰ সৈতে এণ্টাৰ্কটিকাত পদাৰ্পণ কৰা প্ৰথম গৰাকী ভাৰতীয় মহিলা।
বিশেষকৈ দক্ষিণ মহাসাগৰত খাদ্য শৃংখল, পদাৰ্থ বিজ্ঞান, ৰসায়ন বিজ্ঞান আৰু জীৱবিজ্ঞানৰ বিষয়ে তথ্য গোটাৱা তেওঁৰ এই অভিযানৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল।
তেওঁলোকৰ অভিযানৰ সময়ত তেওঁলোকে এণ্টাৰ্কটিকাত ভাৰতৰ প্ৰথম স্থায়ী কেন্দ্ৰ 'দক্ষিণ গংগোত্ৰী' স্থাপন কৰিছিল।
তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় সমুদ্ৰ বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান, ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাসায়নিক পৰীক্ষাগাৰ, পুনে বিশ্ববিদ্যালয় আৰু মহাৰাষ্ট্ৰ বিজ্ঞান একাডেমীৰ বিভিন্ন পদৱীত অধিষ্ঠিত আছিল।
এই কথাত ক্ষুণ্ণ হৈ তেওঁৰ অশ্বাৰোহী সৈন্যদলক নাৱেৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাৰ হৈ আন্ধাৰুবালিৰ দুৰ্গ ভেদি গুৱাহাটীত সোমাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
মোগলৰ নৌবাহিনী গুৱাহাটীলৈ আগুৱাই অহা দেখা পাই আহোম সৈন্যই যুঁ‌জ নকৰাকৈয়ে পিছ হুঁ‌হকিবলৈ ধৰে।
বৰফুকনক দেখা পাই আহোম সেনাই দুগুণ উৎসাহেৰে যুদ্ধক্ষেত্ৰত নামি পৰে আৰু মোগলক সম্পূৰ্ণৰূপে পৰাজিত কৰি মানাহ নৈৰ সিপাৰে খেদি পঠায়।
ইয়াৰ পিছতেই গোৱালপাৰা জিলাৰ হাদিৰ নামৰ ঠাই আহোম সাম্ৰাজ্যৰ পশ্চিম সীমান্তৰ ছাউনী হিচাপে পৰিগণিত হয়।
কোচৰজা বলিনাৰায়ণৰ নাতি তথা মহেন্দ্ৰ নাৰায়ণৰ পুত্ৰ ৰাজকুমাৰদ্বয় চন্দ্ৰ নাৰায়ণক দৰঙৰ আৰু গন্ধৰ্ব নাৰায়ণক বেলতলাৰ প্ৰান্তীয় শাসনকৰ্তা হিচাপে অধিষ্ঠিত কৰা হয়।
ইয়াৰ কিছুদিন পিছতেই লাচিতৰ দেহাৱসান ঘটে আৰু তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃ লালুকসোলাক গুৱাহাটীত বৰফুকন পদত নিয়োগ কৰা হয়।
আতন বুঢ়াগোহাঁ‌ইকে ধৰি সম্ভ্ৰান্ত বিষয়াসকল ভৱিষ্যতে হ'ব পৰা মোগলৰ যিকোনো আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিবলৈ গুৱাহাটীতে থিতাপি লয়।
চক্ৰধ্বজ সিংহৰ দিনত আৰম্ভ হোৱা আহোম আৰু মোগলসকলৰ যুদ্ধই চূড়ান্ত পৰ্যায় লাভ কৰাৰ সময়তে উদয়াদিত্য সিংহ ৰাজপাটত বহে।
সেই সময়ত মোগল সেনাপতি অম্বৰৰ ৰজা ৰামসিংহই গুৱাহাটী দখল কৰিবলৈ অহৰহ চেষ্টা কৰাৰ বিপৰীতে আহোম সেনাপতি লাচিত বৰফুকন আৰু আতন বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে গুৱাহাটী ৰক্ষা কৰি আছিল।
ৰামসিংহই বৰফুকনলৈ প্ৰস্তাৱ পঠিয়ায় যে যদিহে বৰফুকনে গুৱাহাটীৰ দুৰ্গ মোগলক এৰি দিয়ে তেন্তে ১৬৩৯ চনৰ অসুৰৰ আলিৰ সন্ধি অনুসৰি হোৱা আহোম ৰাজ্যৰ সীমা মোগলে মানি চলিব।
দীৰ্ঘদিন ধৰি চলি থকা জয়-পৰাজয় নোহোৱা যুদ্ধৰ ফলত আহোম সেনাৰ মাজত অস্থিৰতা ই দেখা দিছিল আৰু সেয়ে এই প্ৰস্তাৱটোৱে আহোম শিবিৰত উৎসাহজনক সঁ‌হাৰি লাভ কৰে।
ৰাজসভাত ৰামসিংহৰ প্ৰস্তাৱৰ প্ৰতি প্ৰায়বোৰ বিষয়াই সমৰ্থন আগবঢ়ায় যদিও আতন বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰি কয় যে যদি ইচ্ছাকৃতভাৱে মোগলক গুৱাহাটী এৰিয়ে দিয়া হয় তেন্তে ইমানদিনে যুদ্ধৰ নামত হানি হোৱা ধন-জনৰ কোনো মূল্য নাথাকিব।
তদুপৰি এই কথাৰ নিশ্চিতি নাই যে সম্ৰাট ঔৰংজেৱ অথবা ৰামসিংহৰ উত্তৰসুৰী সেনাপতিয়ে এই প্ৰস্তাৱটো মানি ল'ব।
উদয়াদিত্য সিংহৰ ৰাজত্বৰ পিছৰ কালছোৱাত পৰমানন্দ বৈৰাগী নামৰ এজন সন্ন্যাসীৰ আগমন ঘটে আৰু ৰজাৰ ওপৰত তেওঁ যথেষ্ট প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে।
পৰমানন্দ সন্ন্যাসীক সাধাৰ্ণ লোকে গকুলপুৰী সন্ন্যাসী নামেৰেও জানিছিল আৰু তেওঁ বৃন্দাবনৰ সমীপৱৰ্তী গকুলৰ পৰা আহিছিল।
হাজো, কামাখ্যা, বনমালী গোসাঁইৰ থান আদি ঠাইকে ধৰি নামনি অসমৰ বিভিন্ন স্থানত অলৌলিক কাৰুকাৰ্য প্ৰদৰ্শনেৰে পৰমানন্দই জনতাক মোহিত কৰিছিল।
সন্ন্যাসীজনে উদয়াদিত্য সিংহকো মোহিত কৰে আৰু স্বৰ্গদেৱে তেওঁক গুৰু মনিবলৈ লোৱাৰ লগতে সন্ন্যাসীজনৰ বাবে ৰাজধানীৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ অৰ্থাৎ চূণপোৰা-দুৱাৰত থান সজাই দিয়ে।
ৰাজ-আদেশ অনুযায়ী আতন বুঢ়াগোহাঁ‌ই, বাঘছোৱাল বৰপাত্ৰগোহাঁ‌ই, লাঙিচাং বৰগোহাঁ‌ই আৰু লাইথেপেনা সলাল গোহাঁ‌ইকে ধৰি বহুসংখ্যক ফুকন, ৰাজখোৱা আৰু বৰুৱাই পৰমানন্দ সন্ন্যাসীৰ শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰে।
আহোম ৰজাসকলে তেওঁলোকক নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখিবলৈ বস্ত-পাতিৰ যোগান ধৰিছিল আৰু ডফলা পাহাৰৰ নামনিত বাস কৰা ডফলা-বহতীয়াসকলৰ পৰা কৰ সংগ্ৰহৰ অনুমতি দিছিল।
ডফলাসকলে বন্দোৱস্তি মতে বয়-বস্তু আৰু কৰ পোৱাত দেৰী হোৱাত ভোক-পিয়াহৰ চূড়ান্ত সীমাত উপনীত হোৱাৰ দোহাই দি মুখিয়ালসকলৰ নেতৃত্বত গাগলডুবি গাঁ‌ৱত আক্ৰমণ চলায় আৰউ তিনিজন লোকক হত্যা কৰাৰ লগতে মহিলা আৰু শিশুক সামৰি মুঠ ৪০ গৰাকী লোকক ধৰি নিয়ে।
উদয়াদিত্য সিংহই তাৎক্ষণিকভাৱে ঘোঁৰাকোঁ‌ৱৰ বৰবৰুৱাৰ নেতৃত্বত ডফলাসকলক এশিকনি দিবৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলায়।
বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে পাহাৰ আৰু হাবিৰ দুৰ্গম ঠাইলৈ গৈ সামৰিক অভিযান চলোৱাতকৈ কূটনৈতিক কৌশলেৰে পৰিস্থিতিৰ মোকাবিলা কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।
আহোম-মোগলৰ সংঘৰ্ষৰ কালছোৱাতে মৃত্যুবৰণ কৰা জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃ চুপংমুং ওৰফে চক্ৰধ্বজ সিংহৰ পিছতেই তেওঁ‌ ৰাজপাটত বহে।
তেওঁ‌ৰ ৰাজত্বকালতেই বৰ সেনাপতি লাচিত বৰফুকনৰ নেতৃত্বত মোগলৰ বিৰুদ্ধে অসমীয়া সৈন্যই শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত নিৰ্ণায়ক বিজয় সাব্যস্ত কৰে।
শাসনকালৰ পিছৰ সময়ছোৱা ডফলাসকলৰ বিৰুদ্ধে বিফল অভিযান, বৃন্দাবনৰ পৰমানন্দ সন্ন্যাসীৰ আধ্যাত্মিক প্ৰভাৱৰ ফলত বিষয়াসকলৰ অসন্তুষ্টি আদি ঘটনাৰে পূৰ্ণ।
তেওঁৰ ৰাজত্বকালৰ পৰৱৰ্তী কালছোৱাত ৰাজ্যত বিভিন্ন খাম-খেয়ালি আৰম্ভ হৈ ১৬৮১ চনত চুপাতফা ওৰফে গদাধৰ সিংহ ৰাজপাটত বহালৈকে চলে।
উদয়াদিত্য সিংহ চুৰেং দেওৰজাৰ নাতি তথা নামৰূপীয়া ৰজাৰ পুত্ৰ আৰু আহোম ৰজা চুহুন্মুঙৰ আজোনাতি আছিল।
তেওঁৰ ককাদেউতাক চুৰেং দেওৰজা আছিল আহোম ৰাজবংশৰ চাৰিঙীয়া ফৈদৰ প্ৰতিষ্ঠাতা যি চুহুন্মুঙৰ ৰাজত্বকালত চুতীয়া আৰু কছাৰী ৰাজ্যৰ বিৰুদ্ধে সামৰিক অভিযানত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁ‌ৰ পূৰ্বৱৰ্তী ৰজা চুক্লেণমুঙ আৰু চুখাম্‌ফাৰ দিনতো চিলাৰাইৰ নেতৃত্বত হোৱা কোচসকলৰ আক্ৰমণকালতো যুদ্ধত নামিছিল।
তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃ চুপংমুং সিংহাসনত বহোঁ‌তে সিংহাসনৰ পৰৱৰ্তী উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে মাজু গোঁ‌হাইক চাৰিঙীয়া ৰজা পদত অভিষিক্ত কৰা হয়।
পৰমানন্দ সন্ন্যাসীৰদ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈ উদয়াদিত্য সিংহই ঠাকুৰীয়া ঠালৰ বাৰজন বৈষ্ণৱ মহন্তক সন্ন্যাসীজনৰ শৰণ ল'বলৈ কয়।
মহন্তসকলে ইয়াৰ বিৰোধ কৰাত মায়ামৰা, মকাজান, শিলিখাতল আৰু চেঁ‌চামুখৰ মুখিয়াল মহন্তকেইজনক পোতাশালত থয় আৰু কয় যে তেওঁলোকে যদি কোনো অলৌকিক কাৰ্যৰে ৰজাক সন্তুষ্ট কৰিব পাৰে তেহে তেওঁলোকক মুক্তি দিয়া হ'ব।
মহন্তসকলে এই কাম কৰিবলৈ অপাৰগতা প্ৰকাশ কৰে আৰু একগোট হৈ তেওঁলোকক সন্ন্যাসীৰ শিষ্য সজাবলৈ ৰজাই কৰা আয়োজনৰ বিৰোধিতা কৰাৰ বাবে থিৰাং কৰে।
সেই ৰাতিয়েই ডেবেৰাই তিনিওজন ডাঙৰীয়াক সাক্ষাৎ কৰি ৰজাৰ সৰু ভায়েক চুক্লমফা ওৰফে সৰুগোহাঁইক সিংহাসন দখল কৰাত সমৰ্থন কৰিবলৈ পতিয়ন নিয়ায়।
সেইমতে ডেবেৰাৰ লগতে ডেবেৰাৰ ভ্ৰাতৃ মোহন ডেকা, ৰতনপুৰীয়া হাজৰিকা, নামগিলা হাজৰিকা আৰু টাইৰাই দোলাকাষৰীয়া বৰুৱাৰ সহায়ত হাইঠাগুৰিৰ ৰাজভৱনত স্বৰ্গদেৱক ঘেৰাও কৰিবলৈ এহেজাৰ সশস্ত্ৰ লোক গোটায়।
এই কথাৰ সম্ভেদ পাই চুন্যৎফাই ততালিকে নগৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰসমূহ বন্ধ কৰি সৰুগোহাঁই আটক কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে।
বৈষ্ণৱ মহন্তসকলৰ ওপৰত উদয়াদিত্য সিংহই চলোৱা অত্যাচাৰৰ বাবে ডেবেৰা স্বৰ্গদেউৰ ওপৰত খৰ্গহস্ত হৈ আছিল।
তেওঁ নিজে মকাজান মহ্ন্তৰ শিষ্য হোৱাৰ হেতুকে বৈষ্ণৱ সন্তসকলৰ গৌৰৱ বৰ্তাই ৰাখিবলৈ সংকল্প লয় আৰু ইয়াৰ বাবে মহন্তসকলৰ পৰা আশীৰ্বাদ লয়।
এই কথাত ক্ৰোধান্বিত হৈ চুন্যৎফাই বৰবৰুৱাৰ গাফিলতিৰ অভিযোগত পদচ্যুত কৰি চাৰিঙীয়া পেলাম ফুকনক বৰবৰুৱা পাতে আৰু ঘোঁ‌ৰাকোঁ‌ৱৰক প্ৰাণদণ্ডৰ আদেশ দিয়ে যদিও ৰাজমাওৰ হস্তক্ষেপত তেওঁৰ প্ৰাণ ৰক্ষা পৰে।
অৱশ্যে কিছুদিনৰ পিছত ঘোঁ‌ৰাকোঁ‌ৱৰক ভিতৰুৱাল ফুকন অৰ্থাৎ গৃহৰক্ষী বাহিনীৰ দলপতি পদত নিয়োগ কৰা হয়।
অনুসন্ধান কৰি গম পোৱা যায় যে ভঁ‌ৰালৰ তত্ত্বাৱধানৰ দায়িত্বত থকা ভঁ‌ৰালী বৰুৱাই অসাৱধানবশতঃ সহজে জুই লাগিব পৰা কোনো বস্তুৰ কাষত জ্বলন্ত চিলিম এডাল থোৱাৰ বাবেই অগ্নিকাণ্ড সংঘটিত হয়।
ৰজাই তেওঁৰ বিৰুদ্ধে চলা অভিসন্ধিৰ উমান পাই ডেবেৰাক ৰাজধানীৰ পৰা আঁতৰত ৰাখিবলৈ ব্যৱস্থা লয় আৰু সেয়ে শদিয়াৰ ওচৰৰ মিচিমিসকলৰ বিদ্ৰোহ দমন কৰিবৰ বাবে ডেবেৰাক আদেশ দিয়ে।
১৬৭০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ এপ্ৰিল মাহত স্বৰ্গদেৱ চুপংমুঙৰ দেহাৱসানৰ পিছত মাজু গোঁ‌হাইক আহোম ৰাজ্যৰ ৰজা ঘোষণা কৰা হয়।
কটন কলেজিয়েট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় বা কটন কলেজিয়েট স্কুল গুৱাহাটীৰ পানবজাৰত অৱস্থিত এখন বিদ্যালয়।
ব্ৰিটিছৰ ৰাজত্বৰ কালত ঔপনিবেশিক অসমৰ কমিছনাৰ কেপ্তেইন ফ্ৰান্সিছ জেনকিন্স ডাঙৰীয়ায়ে ১৮৩৫ চনত এই বিদ্যালয় "গৌহাটী গভমেণ্ট চেমিনাৰী" নামেৰে স্থাপন কৰিছিল।
ইয়াৰ দশম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰসকল অসম মাধ্যমিক শিক্ষা পৰিষদৰ অধীনত হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হয় আৰু দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰসকল অসম উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা সংসদৰ অধীনত উচ্চতৰ মাধ্যমিক চূড়ান্ত পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হয়।
১৮৩৪ চনত ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ অধীনৰ অসমৰ কমিছনাৰ কেপ্তেইন ফ্ৰান্সিছ জেনকিন্স ডাঙৰীয়ায়ে অসমীয়া যুৱচামক শিক্ষাৰ প্ৰতি আগ্ৰহী কৰিবলৈ চাৰিখন সদৰ গৌহাটী, দৰং, নগাঁও আৰু বিশ্বনাথত ইংৰাজী শিক্ষাৰ বিদ্যালয় স্থাপনৰ বাবে চৰকাৰলৈ আবেদন জনাইছিল।
ইয়াৰ লগতে তেওঁ বিদ্যালয়ৰ স্থাপনৰ বাবে গুৱাহাটীৰ স্থানীয় বাসিন্দাৰ পৰা ১,৭৪০ টকা বৰঙণি লাভ কৰিছিল।
১৮৩৫ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা অনুমতি লাভ কৰাৰ পিছত একে বছৰে ৫৮ গৰাকী ছাত্ৰৰে "গৌহাটী স্কুল" নামেৰে বিদ্যালয়খনৰ আৰম্ভ কৰা হয়।
একাদশ শ্ৰেণীৰ কলা, বিজ্ঞান আৰু বাণিজ্য শাখাৰ নামভৰ্তি হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাৰ ফলাফলৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কৰা হয়।
আনৰেষ্ট্ৰিক্টেড ৱাৰফেয়াৰ হৈছে ১৯৯৯ চনত চীনৰ 'পিপলচ্‌ লিবাৰেশ্বন আৰ্মি' -ৰ দুই কৰ্নেল কিয়াও লিয়াং আৰু ওয়াং জিয়াংচুই -য়ে সামৰিক যুদ্ধৰ কলা-কৌশলৰ সম্পৰ্কে লিখা এখন গ্ৰন্থ।
ইয়াৰ প্ৰাথমিক উদ্বেগ বা উৎকণ্ঠা হ’ল এই যে চীনৰ দৰে এখন দেশে কেনেদৰে এখন উন্নত প্ৰতিদ্বন্দ্বী দেশক প্ৰযুক্তিগতভাৱে পৰাস্ত কৰিব পাৰে।
প্ৰত্যক্ষ সামৰিক যুদ্ধ মনোনিৱেশ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে এই গ্ৰন্থখনত অন্যান্য উপায়ৰ কথা অৱলম্বন কৰা হৈছে।
কেনে ধৰণৰ উপায় অৱলম্বন কৰিলে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আইন আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ আৰ্থিক ব্যৱস্থা প্ৰতিদ্বন্দ্বী দেশৰ বেয়াহৈ পৰিব লগতে প্ৰত্যক্ষ সামৰিক বাহিনীৰ অৱৰোধ কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা হ’ব, তাকেই ইয়াত উল্লেখ কৰা হৈছে।
পাঠ্যটি আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ দ্বাৰা উদ্ধৃত কৰা হৈছে, উদাহৰণস্বৰূপে, জেমস পেৰিয়ে এটি সামৰিক ৱেবছাইটত লিখিছে:
গ্ৰন্থখনত যুক্তি দিছিল যে সামৰিক বিষয়ত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰাথমিক দুৰ্বলতা হ’ল আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰই কেৱল প্ৰযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত সামৰিক চিন্তাত বিপ্লৱ দেখুৱায়।
গ্ৰন্থখনত আৰু যুক্তি দিছিল যে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰই সামৰিক মতবাদত বিকশিত হৈছে কাৰণ নতুন প্ৰযুক্তিয়ে নতুন দক্ষতাৰ অনুমতি দিয়ে।
এই হিচাবে, গ্ৰন্থত যুক্তি দৰ্শাইছে যে, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰই সামৰিক কৌশলসমূহৰ বিস্তৃত চিত্ৰ বিবেচনা নকৰে, যাৰ যোগেদি আইনী আৰু অৰ্থনৈতিক কাৰণসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।
গ্ৰন্থখনত যুক্তি উপস্থাপন কৰি কৈছে যে, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ এই যুক্তিসমূহত আক্ৰমণৰ সমালোচনাৰ যোগ্য।
গ্ৰন্থখন তেতিয়া ইংৰাজীত প্ৰকাশিত হৈছিল পূৰ্বৰ এক অচিনা পানামানিয়ান প্ৰকাশক দ্বাৰা, “' ” উপশিৰোনামসহ আৰু বেটুপাতত আছিল জ্বলন্ত 'ৱৰ্ল্ড ট্ৰেড চেণ্টাৰ'ৰ ছবি।
১৯৫৮ চনত ফিল্মফেয়াৰ আলোচনীয়ে অনুষ্ঠিত কৰা সৰ্বভাৰতীয় 'প্ৰতিভা-সন্ধানী প্ৰতিযোগিতা'ত মহিলা শাখাত ইভা আচাওৱে শ্ৰেষ্ঠ প্ৰতিযোগীৰ বঁটা লাভ কৰে।
ইয়াৰ পিছত ইভা আচাওৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি পায় আৰু বলীউদৰ প্ৰখ্যাত ছবি নিৰ্মাতা বিমল ৰয়ৰ পৰা তেওঁৰ আগন্তুক ছবি 'সুজাতা'ত অভিনয়ৰ বাবে প্ৰস্তাৱ লাভ কৰে যদিও ৰক্ষণশীল পৰিয়ালৰ পৰা অহা বাবে ইভা আচাওৱে সেই প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখ্যান কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও ইভা আচাওৱে বঙালী চলচ্চিত্ৰ বাঘিণী, পাগলাবাবু আৰু তৃষ্ণাত অভিনয়ৰ বাবে প্ৰস্তাৱ লাভ কৰে যদিও সেই একে কাৰণতেই তেনে প্ৰস্তাৱসমূহ প্ৰত্যাখ্যান কৰে।
১৯৬৫ চনত মুক্তি লাভ কৰা ভূপেন হাজৰিকাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত প্ৰতিধ্বনি চলচ্চিত্ৰখনত কৰা অভিনয় তেওঁৰ জীৱনৰ মাইলৰ খুঁটি বুলি কোৱা হয়।
১৯৫৫ চনৰ ২ ডিচেম্বৰত মুক্তি পোৱা পিয়লি ফুকন বোলছবিৰ জৰিয়তে ইভা আচাওৱে অভিনয় জগতত প্ৰৱেশ কৰে।
ইয়াত সন্নিৱিষ্ট বুৰঞ্জী চাৰিখনত আহোমৰ ৰীতিনীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ আদি বিস্তৃতভাৱে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
বুৰঞ্জীখনৰ ইংৰাজী পাতনিত সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞাই 'দেওধাই' শব্দৰ অৰ্থ দেৱতাৰ শুশ্ৰূষাকাৰী বুলি উল্লেখ কৰিছে।
আহোম ৰাজবংশৰ উৎপত্তিৰ পৰা চুত্যিণ্‌ফা নৰিয়া বা কেঁকোৰা ৰজাৰ ৰাজত্ব কাললৈকে ঘটা বিভিন্ন সৰু-ডাঙৰ ঘটনা একাদিক্ৰমে বৰ্ণোৱা হৈছে।
দেওধাই অসম বুৰঞ্জীত সন্নিৱিষ্ট বুৰঞ্জী চাৰিখনৰ পাঠ গ্ৰহণ কৰা হৈছে সাঁচিপতীয়া পুথি আৰু ছপা বুৰঞ্জীৰপৰা।
কাহিনীক পূৰ্ণাংগতা দিবৰ কাৰণে কেতিয়াবা এখন বুৰঞ্জীকে যুগতাবলৈ কেইবাখনো সাঁচিপতীয়া পুথিৰ সহায় ল'বলগা হৈছে।
দেওধাই অসম বুৰঞ্জী হৈছে অসম চৰকাৰ আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগৰ দ্বাৰা ১৯৩২ চনত প্ৰথম প্ৰকাশ কৰা এখন বুৰঞ্জী পুথি।
দেওধাই অসম বুৰঞ্জী গ্ৰন্থখনৰ নাম কিয় দেওধাই অসম বুৰঞ্জী ৰখা হ'ল সেই সম্পৰ্কে গ্ৰন্থখনৰ পাতনিত সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞাই ইংৰাজীত লিখিছে-
মহাবিদ্যালয়খন ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ তথা ধূপধৰা বজাৰৰ পৰা ০.৭৫ কিলোমিটাৰ দূৰত ধূপধৰা দ্বিতীয় খণ্ডৰ অন্তৰ্গত।
মহাবিদ্যালয়খন প্ৰতিষ্ঠাৰ দায়িত্ব গাঁৱবাসীয়ে কান্ধপাতি লয় আৰু ১৯৭৪ চনৰ ৩০ নৱেম্বৰ তাৰিখে প্ৰয়াত উপেন্দ্ৰ নাৰায়ণ সৰণিয়াৰ সভাপতিত্বত প্ৰথম সভা অনুষ্ঠিত হয় আৰু তত্কালীন বিধায়ক আনন্দী বালা ৰাভাক সভাপতি আৰু ইসমাইল আলীক সহ-সভাপতি মনোনীত কৰা হয়।
২০০৪ চনত প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদ চমুকৈ নাক দলৰ পৰামৰ্শ অনুযায়ী বাণিজ্য শাখা আৰম্ভ হয় আৰু বৰ্তমান এই শাখাত হিচাপবিদ্যা, বিত্ত আৰু ব্যৱস্থাপনাকে আদি কৰি মেজৰ বিষয়সমূহৰ লগতে পৰিপূৰ্ণ হৈছে।
পাৰ্শ্বৱৰ্তী অঞ্চল আনকি মেঘালয়ৰ পশ্চিম গাৰো পাৰ্বত্যৰ দৰে দূৰৱৰ্তী স্থানৰ পৰা শিক্ষাৰ্থীসবক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ এই মহাবিদ্যালয়খনে সক্ষম হয়।
বিকালী মহাবিদ্যালয় নামনি অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ পূবে ধূপধৰা অঞ্চলত অৱস্থিত এখন উচ্চশিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠান।
এই মহাবিদ্যালয়খন ১৯৮২ চনৰ ১৪ এপ্ৰিল তাৰিখে এটি আৰ্থ-সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক সংগঠন 'বিকালী মৌজা উন্নয়ন সমিতি'ৰ অধীনত ৫২খন গাঁৱৰ জনসাধাৰণৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত।
২০১৬ চনত মহাবিদ্যালয়খনে 'ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদ' কৰ্তৃক ‘বি’ গ্ৰেড পাবলৈ সক্ষম হয়।
প্ৰতিষ্ঠানটোৱে উচ্চ মাধ্যমিক স্তৰত কলা, বাণিজ্য, বিজ্ঞান শাখা সৰবৰাহ কৰে আৰু প্ৰায় সকলো বিষয়ে স্নাতক স্তৰত সামৰি লোৱা হৈছে।
কৰ্মজীৱনমুখী বা কেৰিয়াৰ প্ৰগ্ৰামাৰৰ লগতে পি.জি. অসমীয়া আৰু ভূগোলৰ কোৰ্স সফলভাৱে চলাই নিয়া হৈছে।
তেওঁ চলচ্চিত্ৰ সাংবাদিক পৱিত্ৰ কুমাৰ ডেকাৰ জীৱনৰ আধাৰত এখনি চুটিছবি 'বাই-লেন২' নিৰ্মাণ কৰিছে।
এই ছবিখন দেশ-বিদেশৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱলৈ নিৰ্বাচিত হোৱাৰ লগতে ২০১৩ চনত ইণ্ডিয়ান পেন'ৰমাটো নিৰ্বাচিত হৈছিল।
তেওঁৰ দ্বিতীয় ছবি 'থ্ৰো ট্ৰাষ্ট এণ্ড ফিয়াৰ' সাহিত্যিক নিৰুপমা বৰগোহাঞিৰ জীৱন দৰ্শনৰ ওপৰত নিৰ্মিত।
ছবিখন ভাৰতৰ ইন্টাৰনেচনেল ফিল্ম ফেষ্টিভেলকে ধৰি বিভিন্ন দেশী বিদেশী চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল ৷ ৰাজস্থান চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ বঁটা লাভ কৰিছিল
তেওঁ বিনোদনধৰ্মী মাহেকীয়া আলোচনী 'বিস্ময়' আৰু উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰজগত বিষয়ক সাংস্কৃতিক আলোচনী 'ৰূপকাৰ'ৰ সৈতে চলচ্চিত্ৰ সাংবাদিক আৰু সমালোচক হিচাপে জড়িত আছিল।
তেওঁ চলচ্চিত্ৰম গোষ্ঠীৰ অধ্যক্ষ আৰু চলচ্চিত্ৰম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ সঞ্চালক।
ইয়াৰ আগতে তেওঁ আকাশবাণীৰ অন্যান্য কেন্দ্ৰ যেনে: ডিব্ৰুগড়, নগাঁও, উইলিয়াম নগৰ, হাফলং, গুৱাহাটী আৰু ৰাঁচীৰ লগত জড়িত আছিল।
অৱসৰৰ পাচত তেওঁ 'নীতিশাস্ত্ৰ গ্লোবেল চাৰভিচেজ'ত কিছুদিনৰ বাবে ’ৰাজনৈতিক উপদেষ্টা’ হিচাপে কাম কৰে।
তেওঁৰ প্ৰথম পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ ছবি 'যি গল্পৰ শেষ নাই' প্ৰদ্যুৎ কুমাৰ ডেকা আৰু প্ৰশান্ত শইকীয়াৰ সৈতে পৰিচালনা কৰিছিল।
তেওঁ চলচ্চিত্ৰম গোষ্ঠীৰ অধ্যক্ষ আৰু গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত হোৱা চলচ্চিত্ৰম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ সঞ্চালক।
উৎপল দত্তই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা কলা শাখাৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল পিছলৈ তেওঁ মাৰ্কেটিং মেনেজমেণ্টত পোষ্ট গ্ৰেজুৱেট ডিপ্লোমা লাভ কৰিছিল।
বৰ্তমান 'বিগ ডাটা' শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ পূৰ্বানুমাণিক বিশ্লেষণ, ব্যৱহৰকাৰীৰ আচৰণ বিশ্লেষণ অথবা তেনে কিছুমান উচ্চ পৰ্যায়ৰ বিশ্লেষণ পদ্ধতি, যাৰ সহায়ত তথ্যৰ পৰা গুৰুত্বপূৰ্ণ- আহৰণ কৰাৰ পদ্ধতিসমূহকে সাধাৰণতে বুজোৱা হয়, কাৎচিতহে তথ্যৰ আকাৰ প্ৰকাৰ বুজোৱা হয়।
বৃহত-তথ্যৰ লগত জড়িত অসুবিধাসমূহ আলোচনা কৰিবলৈ বিজ্ঞানী, ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানৰ বিষয়া, চিকিৎসক, বিজ্ঞাপন দ্বাতা, চৰকাৰী বিষয়া আদিয়ে সঘনে মিলিত হয়।
তেওঁলোকে এক বিশাল পৰিশৰৰ বিষয় যেনে, আন্তঃজাল সন্ধান, বাণিজ্য প্ৰযুক্তি, নগৰাঞ্চল তথ্য-বিজ্ঞান, বাণিজ্যিক তথ্য-বিজ্ঞান, বতৰ-বিজ্ঞান, বংশতত্ত্ব, জতিল পদাৰ্থ-বিজ্ঞানৰ ৰূপাঙ্কন, জীৱ-বিজ্ঞান, পৰিৱেশ বিজ্ঞান আদি।
ই সচৰাচতে এনে তথ্য-সমষ্টিক বুজায়, যি তথ্য আহৰণ, শুদ্ধিকৰণ, পৰিচালনা আৰু বিশ্লেষণ আদি সাধাৰণতে ব্যৱহৃত সঁজুলিসমূহে নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ ভিতৰত কৰিব নোৱাৰে।
কিন্তু সময় যোৱাৰ লগে লগে, প্ৰযুক্তিৰ উন্নতি হোৱাৰ লগে লগে, 'বিগ-ডাটা'ৰ আকাৰৰ লক্ষ্যও বাঢ়ি গৈ আছে।
বৃহৎ-তথ্য বা বিগ ডাটা হ’ল এনে কিছু তথ্যৰ সমষ্টি যি অতি বৃহদাকাৰ আৰু জটিল আৰু ই গতানুগতিক তথ্য বিশ্লেষণ প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা বিশ্লেষণৰ বাবে অনুপযুক্ত।
বিগ ডাটাৰ প্ৰত্যাহ্বানসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম হৈছে তথ্য-আহৰণ, তথ্য-সংৰক্ষণ, তথ্য-বিশ্লেষণ, তথ্য-সন্ধান, তথ্য-ভাগ-বতৰা, তথ্য-স্থানান্তৰ, তথ্যগোপনীয়তা আদি।
তথ্য-সমষ্টি অতি সোনকালে বৃদ্ধি পায়, কিয়নো তথ্য আহৰণ কৰা হয়, ক্ৰমাণ্ণয়ে অধিমূল্য কমি অহা আৰু সংখ্যা বাঢ়ি অহা তথ্য-সংবেদক ইণ্টাৰনেট অফ্‌ থিক্স সঁজুলিৰ সহায়ত, যেনে মোবাইল ফোন, আকাশী দূৰ সংবেদক, চফ্টৱেৰ লগ, কেমেৰা, মাইক্ৰফোন, , বেতাঁৰ সংবেদকৰ নেটৱৰ্ক আদি।
অসুৰক্ষিত ভাৱে কৰা যৌন সম্ভোগৰ ক্ষেত্ৰত যোনীদ্বাৰৰ তুলনাত গুহ্যদ্বাৰৰ দ্বাৰা এইচ আই ভি সংক্ৰমণৰ আশংকা আটাইতকৈ বেছি।
সাধাৰণতে গুহ্যদ্বাৰৰ ভিতৰৰ আৱৰণ কোমল অথচ অশিথিল হোৱা বাবে ৰতি ক্ৰিয়াত লিংগৰ ঘৰ্ষণৰ ফলত গুহ্যদ্বাৰ আভ্যন্তৰ আৰু লিংগ উভয়তে কটা-চিঙা হোৱাৰ সম্ভাৱনা অধিক।
ফলস্বৰূপে বীৰ্য্য, তেজ বা অন্যান্য ৰসৰ দ্বাৰা অতি সহজে উভয়ৰে দেহত এইচ আই ভি বিয়পাৰ সম্ভাৱনা থাকে।
মুখৰ দ্বাৰা উপভোগ কৰা যৌন কাৰ্য, 'ৰিমিং', কণ্ডমৰ ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা 'টপ' বা 'বটম'হৈ যৌন অভিসাৰত লিপ্ত হ'লে, এনেবোৰ প্ৰক্ৰিয়াই কিছুপৰিমাণে এইচ আই ভি ৰোগৰ শংকা বহন কৰে।
অৱশ্যে এনেবোৰ প্ৰক্ৰিয়াত কণ্ডমৰ ব্যৱহাৰ নহ'লে এইচ আই ভি ৰোগ বিয়পাৰ আশংকা অধিক হোৱা দেখা যায়।
অন্যান্য যৌনৰোগ যেনে উপদংশ বা 'চিফিলিছ', প্ৰমেহ বা 'গনৰিয়া', 'ক্লেমাইডিয়া', 'হেঁপাটাইটিছ' আদি ৰোগ বিয়পাৰ ক্ষেত্ৰত এনেবোৰ কাৰক গ্ৰহণ যোগ্য নহয়।
গুহ্যদ্বাৰ বা যোনিদ্বাৰৰ দ্বাৰা হোৱা যৌন অভিসাৰতকৈ মুখৰ দ্বাৰা উপভোগ কৰা যৌন কাৰ্যত এইচ আই ভি সংক্ৰমণৰ শংকা তেনেই কম।
এই প্ৰক্ৰিয়াৰে হোৱা যৌন কাৰ্যৰ ফলত এইচ আই ভি সংক্ৰমণৰ দুই-এক উদাহৰণ পোৱা যায় য'দিওঁ এয়া একেবাৰেই বিৰল।
যৌন সংক্ৰমিত ৰোগ অথবা যৌনৰোগ হৈছে এক প্ৰকাৰৰ ঘাঁ জাতীয় ৰোগ যি যৌন কাৰ্যৰ দ্বাৰা এজনৰ পৰা আন এজনলৈ বিয়পিব পাৰে।
সাধাৰণতে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ যৌনৰোগ আছে যাৰ সংক্ৰমণ ব্যক্তিৰ যৌন কাৰ্যৰ ধৰণক লৈ নিৰ্ভৰ কৰে।
কিছুমান যেনেঃ গনৰিয়া আৰু ক্লেমাইডিয়া আদি দেহৰ বিভিন্ন অংশ যেনে গুহদ্বাৰ, যোনীদ্বাৰ আদিৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা বীজলুৱা পদাৰ্থৰ দ্বাৰা বিয়পে আৰু চিফিলিছ বা উপদংশ আদি ৰোগ ছালৰ পৰা ছাললৈ বিয়পে।
বীৰ্য, যোনি আৰু গুহ্যদ্বাৰৰ পৰা নিঃসৰণ হোৱা তৰল জাতীয় পদাৰ্থৰ দ্বাৰা যৌনৰোগ সমূহৰ সংক্ৰমণ ৰোধ কৰাৰ বাবে কণ্ডম, ডেণ্টেল ডেম আদি ব্যৱহাৰ কৰাটো এক ফলপ্ৰসূ উপায়।
কণ্ডম ব্যৱহাৰ নকৰিলে স্নেহ পদাৰ্থৰ ব্যৱহাৰেও ছালৰ পৰা নিৰ্গত ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ বীজলুৱা পদাৰ্থ সমূহ নিৰ্গমণত বাধা দিয়ে।
হেপাটাইটিস-এ আৰু এইচ পি ভিৰ দৰে কিছুমান যৌনৰোগৰ ভেকচিন যৌন কাৰ্য সম্পন্ন কৰাৰ পূৰ্বে ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা এনে ৰোগ সংক্ৰমণত বাধা দিব পাৰি।
এইচ আই ভি নিগেটিভ, ব্যক্তিৰ ক্ষেত্ৰত হৈছে যৌন কাৰ্য কৰাৰ পূৰ্বে নিয়মীয়াকৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা এবিধ বড়ি যিয়ে এইচ আই ভি সংক্ৰমণত বাধা দিয়ে।
যদি এজন ব্যক্তি এইচ আই ভিৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিছে তেন্তে ৭২ ঘণ্টাৰ ভিতৰত গ্ৰহণ কৰি এই ভাইৰাছ প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰে।
যৌন সম্পৰ্কত সক্ৰিয় ব্যক্তিয়ে প্ৰতি ৩-৬ মাহৰ মূৰে মূৰে পৰীক্ষা কৰি অধিক সুৰক্ষিত আৰু নিচিন্ত হৈ থাকিব পাৰে।
১৯৮০ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত প্ৰথম যেতিয়া মানৱ শৰীৰত এইড্‌ছ ৰোগৰ ভাইৰাছ ধৰা পৰে, তেতিয়াৰ পৰাই সমকামী পুৰুষ, উভকামি ব্যক্তিৰ দেহত প্ৰায়ে এই ৰোগৰ ভাইৰাছৰ উপস্থিতিৰ তথ্য চিকিৎসকৰ হাতলৈ আহে।
১৯৪১ চনৰ ৫ জুন তাৰিখে প্ৰথম বাৰলৈ ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণ কেন্দ্ৰৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত প্ৰতিবেদনত এই ৰোগত আক্ৰান্ত ৫জন সমকামী ব্যক্তিৰ তথ্য পোহৰলৈ আহে।
এমাহ পিছতেই নিউয়ৰ্ক টাইমচে প্ৰকাশ কৰে যে ৪১জন সমকামী ব্যক্তিৰ এক বিশেষ ধৰণৰ চালত হোৱা কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হয় আৰু চিকিৎসাৰ প্ৰায় ২৪ মাহৰ পিছত ইয়াৰে ৮জন ব্যক্তিয়ে মৃত্যুক সাৱটি লয়।
সেই বছৰৰে জুলাই মাহলৈ এই অভিধাটোক একোৱায়াৰ্ড ইমিউন্' ডিফিশ্বেন্সি ছিন্-ড্ৰ'ম বুলি প্ৰকাশ কৰিবলৈ অনুগ্ৰহ কৰা হয়।
যৌন সংস্পৰ্শ :- এইচ আই ভি ভাইৰাছ, আক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ শুক্ৰাণুৰস , যোনীৰস আৰু স্তনদুগ্ধত পোৱা গৈছে।