polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
"'বাঘে টাপুৰ ৰাতি' কাহিনীটোত ব্যৱহৃত আন এটা ‘মেটাফৰ' হ'ল জীৱনৰ শুঢ় ৰহস্যৰ ‘মেটাফ' দক্ষিণ পাৰ।
এই অজান্তি মুলুকৰ ৰহস্যময় আহ্বানৰ প্ৰতি সঁহাৰিজনক আত্মসমৰ্পণৰ মাজত জীৱনৰ সংজ্ঞা নিৰূপিত কৰিব বিচৰা এধানহঁতৰ নিচিনা চৰিত্ৰবোৰৰ আৰ্কিটাইপ হ'ল বাইবেলৰ জৌব্ চৰিত্ৰটো।
এধানহঁতৰ নাগৰিক প্ৰতিৰূপ অৰূপ-অখিল-জ্যোতিষহঁতকে আৰ্কিটাইপ গ্ৰীক পুৰা-কথাৰ প্ৰমিথ্যুঁজ নহয়, বাইবেলৰ জৌব্‌হে সিহঁতৰ আৰ্কিটাইপ।
গ্ৰাম্য জীৱনৰ পটভূমিত লেখকৰ শৈশৱৰ পুনৰাৱিষ্কাৰ প্ৰৱণতাই আমাক আধুনিক ইউৰোপীয় সাহিত্য-আদৰ্শৰ দ্বাৰা গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত লাতিন আমেৰিকাৰ লেখকসকলৰ অনুশীলিত 'নেটিভিজম' ৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে।
'বাঘে টাপুৰ ৰাতি'ৰ কেইটামান কাহিনীত লেখকৰ স্মৃতিপটত উদ্ভাসিত হোৱা শৈশৱৰ জগতখনত কুহকী বাস্তৱবাদ ৰ ছয়াময়া ৰূপ এটাও অনুভূত হয়।
তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে বৰ্হেছে তেওঁৰ গল্পবোৰক ‘' বুলিহে আখ্যা দিয়াৰ দৰে অপূৰ্ব শৰ্মায়ো 'বাঘে টাপুৰ ৰাতি'ত 'গল্প'ৰ সলনি 'কাহিনী' শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছে।
অপূৰ্ব শৰ্মাৰ আগৰ গল্প সমূহত নগৰ কেন্দ্ৰিক চেতনা স্পষ্ট হ'লেও বাঘে টাপুৰ ৰাতিত গ্ৰাম্য সৰল-কুটিল জীৱন উদ্ভাসিত হৈছে।
বেলেগ বেলেগ কাহিনীত সুকীয়া পৰিস্থিতি আৰু বেলেগ বেলেগ চৰিত্ৰৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ মাজেৰে একেটা থিমৰে পুনৰুৎপাদন ঘটিছে।
এই থূলত সন্নিৱিষ্ট কাহিনী সমূহ হ'ল হলধৰ, শইচৰ বতৰ, অসামাজিক, হঠাত্‍, নদীৰ ঢল, সৎকাৰ আৰু বাঘে টাপুৰ ৰাতি।
তেখেতৰ বাঘে টাপুৰ ৰাতি, এজন কবিৰ মৃত্যু আৰু এজোপা বাৰমহীয়া আম, নাগৰিক, শীতৰ বতাহ আৰু বৰষুণ আদি উল্লেখযোগ্য গল্প-সংকলন।
এগৰাকী কীৰ্তিমান চলচ্চিত্ৰ সমালোচক হিচাপেও পৰিচিত অপূৰ্ব শৰ্মাই অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ ছাঁ-পোহৰ শীৰ্ষক গ্ৰন্থখনৰ বাবে ২০০২ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা প্ৰতিযোগিতাত শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ গ্ৰন্থৰ বঁটা লাভ কৰে।
১৯৯৬ চনৰ জুলাই মাহত ষ্টুডেণ্টচ্ ষ্ট'ৰচৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত এই গল্প সংকলনখনত সাতটা গল্প সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে।
প্ৰাচীন কালৰে পৰা অসমৰ বহুকেইখন নদীৰ বালিত সোণৰ চেঁকুৰা পোৱা গৈছিল বাবে বহুতে নদীৰ উৎসস্থানত সোণৰ খনি আছে বুলি কল্পনা কৰিছিল আৰু ইয়াৰ সন্ধানত বহু অভিযানো কৰা হৈছিল যদিও কোনো খনি আৱিষ্কাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল৷ অসমৰ নদীত পোৱা সোণৰ ৰহস্য ভেদ হৈছিল ১৯৬৮ চনত অসম সন্তান ড প্ৰণৱজ্যোতি ডেকাৰ অনুসন্ধানত৷ অৱশ্যে এই গৱেষণা বিভিন্ন কাৰণত স্বীকৃত নহ’ল৷ ড ডেকাৰ অনুসন্ধান আৰু গৱেষণাত প্ৰমাণ হৈছিল যে, অসমৰ নৈৰ বালিত পোৱা সোণৰ কণিকা প্ৰকৃততে ক্ৰ’মাইট
আৰু মেগনেটাইট নামৰ অতি ক্ষাৰকীয় লাভাৰ মাজত থকা ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ কণিকা৷ ১৩ কৌটি বছৰ আগতে ক্ৰিটেচিয়াছ ভূতাত্বিক সময়ত আগ্নেয়গিৰি উদ্গীৰণৰ সময়ত এই ক্ৰ’মাইট আৰু মেগনেটাইটযুক্ত লাভাসমূহ ভাৰত-ম্যানমাৰৰ সীমান্তত পাটকাই হৈ সমগ্ৰ নিম্ন হিমালয় অঞ্চলত সিঁচৰতি হৈ পৰিছিল৷ পিছত যিবোৰ নদী এই অতিক্ষাৰকীয় লাভাৰ ওপৰেদি বৈ গৈছিল সেইবোৰে লাভাসমূহৰ ক্ষয়ীভৱন ঘটাই সোণৰ কণিকাবোৰ ভৈয়ামলৈ কঢ়িয়াই আনিছিল৷ অতিক্ষাৰকীয় শিলত যে সোণ থাকিব পাৰে, সেই কথা ড ডেকাই প্ৰমাণ কৰিছিল৷ অৱশ্যে তেওঁৰ প্ৰমাণে তেতিয়া বিশ্ব স্বীকৃতি নাপালে৷
অসমৰ মাটিত এসময়ত মূল্যবান ধাতু সোণৰ উৎপাদন হৈছিল৷ আহোম ৰাজত্বকালত সোণৰ উৎপাদন বা কমোৱা এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কৰ্ম হিচাপে বিবেচিত হৈছিল৷ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰপাৰৰ প্ৰায়বোৰ নদীত সোণ পোৱা গৈছিল আৰু সোণ আহৰণ, সোণৰ অলংকাৰ শিল্প আদিৰ লগত জড়িত হৈ বহু মানুহে জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল৷ নদীসমূহৰ উৎসস্থানত সোণৰ খনি আছে বুলি বহুদিন ধৰি কিছু ভ্ৰান্ত কাহিনীৰো প্ৰচলন আছিল যদিও পৰৱৰ্তীকালত সেইবোৰ ভ্ৰান্তি আঁতৰি যায়৷
অসমত সোণ আহৰণৰ সৈতে জড়িত লোকসকলক সোণোৱাল বোলা হয়৷ আহোম শাসন ব্যৱস্থাত খেল আৰু পাইক ব্যৱস্থাৰ প্ৰচলন আছিল৷ সোণোৱাল খেলত কছাৰী, বিহিয়া, কোঁচ, কেওট আদি জাতৰ মানুহ আছিল৷ কছাৰী সোণোৱালসকলে সোৱণশিৰীত, বিহিয়া সোণোৱালসকলে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীত, কেওট সোণোৱালসকলে বৰৈ, বৰগাং, পমা, দিছৈ আদি নদীত সোণ কমোৱা কাম কৰিছিল৷ বিহিয়াসকলৰ বাদে আন সোণোৱালৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰত সোণ আহৰণৰ অধিকাৰ নাছিল৷
লেহেতীখন কাঠৰ আৰু ধেনুভিৰীয়াকৈ সজা হয়৷ দীঘলে ডেৰহাত, পথালিয়ে এহাত৷ গাত পথালিকৈ চাৰিহতীয়া দীঘল নাল এডাল লগোৱা থাকে৷ ভিতৰৰ ফালে দুটা বিন্ধাৰ মাজেৰে দুডাল জৰী সুমুৱাই লৈ দুটা মানুহে জৰীত ধৰি লেহেতীখন বালিত চোঁচৰায়৷
ছাকিৰা চাৰি বছৰ বয়সত দেউতাকে তেওঁক স্থানীয় মধ্যপ্ৰাচ্যৰ এখন ৰেষ্টুৰেণ্টলৈ লৈ যায়, য'ত ছাকিৰাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে ডুমবেক শুনিছিল, যিটো মধ্যপ্ৰাচ্যৰ সংগীতত ব্যৱহৃত পৰম্পৰাগত ড্ৰাম আৰু যিটো সাধাৰণতে বেলি ডান্সিঙৰ লগত থাকে।
তাইৰ কেথলিক স্কুলৰ স্কুলৰ সতীৰ্থ আৰু শিক্ষকসকলৰ বাবে গান গাই ভাল পাইছিল, কিন্তু দ্বিতীয় শ্ৰেণীত তাইৰ ভাইব্ৰেটো অতি শক্তিশালী হোৱাৰ বাবে তাইক স্কুলৰ কোৱাৰৰ বাবে প্ৰত্যাখ্যান কৰা হৈছিল।
তেওঁ কয় যে তেওঁক "বেলি ডান্সাৰ ছোৱালী" বুলিও জনা গৈছিল, কিয়নো তেওঁ প্ৰতি শুকুৰবাৰে স্কুলত তেওঁ শিকি অহা এটা নম্বৰ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
ছাকিৰাৰ লালন-পালনৰ বাবে কৃতজ্ঞতা জগাই তুলিবলৈ দেউতাকে তাইক স্থানীয় উদ্যান এখনলৈ লৈ গৈছিল তাত বাস কৰা অনাথ শিশুসকলক চাবলৈ।
ছবিবোৰ তাইৰ মনত থাকিল, আৰু তাই মনতে ক'লে: "এদিন মই এই ল'ৰা-ছোৱালীবোৰক সহায় কৰিম যেতিয়া মই এজন বিখ্যাত শিল্পী হ'ম।
দহৰ পৰা তেৰ বছৰ বয়সৰ ভিতৰত ছাকিৰাক বাৰাংকুইলাৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠানলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল আৰু সেই অঞ্চলত কিছু স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল।
এই আনুমানিক সময়তেই তেওঁ স্থানীয় নাট্য প্ৰযোজক মনিকা আৰিজাক লগ পাইছিল, যিয়ে তেওঁৰ ওপৰত আপ্লুত হৈছিল আৰু ফলস্বৰূপে তেওঁৰ কেৰিয়াৰত সহায় কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
বাৰাংকুইলাৰ পৰা বগোটালৈ বিমান যাত্ৰাৰ সময়ত আৰিজাই চ’নী কলম্বিয়াৰ কাৰ্যবাহী চিৰো ভাৰ্গাছক হোটেলৰ লবীত ছাকিৰাৰ বাবে অডিচন দিবলৈ পতিয়ন নিয়ায়।
ভাৰ্গাছে ছাকিৰাক অতিশয় সন্মান জনাইছিল আৰু চ’নীৰ কাৰ্যালয়লৈ উভতি আহি কেছেটটো এজন গীত আৰু শিল্পী পৰিচালকক দিছিল।
তেওঁ চনী কলম্বিয়াৰ কাৰ্যবাহীসকলক অডিচনত উপস্থিত হোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল, ছাকিৰাৰ অভিনয়েৰে তেওঁলোকক আচৰিত কৰাৰ ধাৰণাৰে।
তেওঁ কাৰ্যবাহীসকলৰ বাবে তিনিটা গীত পৰিবেশন কৰিছিল আৰু তেওঁলোকক যথেষ্ট আপ্লুত কৰিছিল যে তেওঁক তিনিটা এলবাম ৰেকৰ্ডিং কৰিবলৈ চুক্তিবদ্ধ হৈছিল।
১৪৫টা গীত কেটালগ থকা ছাকিৰাই ৮ কোটিতকৈ অধিক ৰেকৰ্ড বিক্ৰী কৰিছে, যাৰ ফলত তেওঁ সৰ্বকালৰ সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা সংগীত শিল্পীসকলৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে অভিহিত হৈছে।
ফৰ্বছ কলম্বিয়াই প্ৰকাশ কৰা অনুসৰি ২০১৮ চনলৈকে তেওঁ সৰ্বকালৰ সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা মহিলা লেটিন শিল্পী।
অন্যান্য লেটিন শিল্পীসকলৰ বাবেও আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰৰ দুৱাৰ মুকলি কৰাৰ কৃতিত্ব তেওঁক দিয়া হয়।
তিনিটা গ্ৰেমী বঁটা, বাৰটা লেটিন গ্ৰেমী বঁটা, চাৰিটা এমটিভি ভিডিঅ’ মিউজিক এৱাৰ্ড, সাতটা বিলবোৰ্ড মিউজিক এৱাৰ্ড, উত্ৰিশটা বিলবোৰ্ড লেটিন মিউজিক এৱাৰ্ড, ছটা গিনিজ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ড আৰু "হলিউড ৱাক অৱ ফেমত এজন তাৰকা"কে ধৰি বহুতো বঁটা ছাকিৰাই লাভ কৰিছে।
নিজৰ বেয়াৰফুট সংস্থাৰ সৈতে কৰা দানশীল কাম আৰু সংগীতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ছাকিৰাক ২০১১ চনত লেটিন ৰেকৰ্ডিং একাডেমীৰ "বছৰৰ ব্যক্তি" আৰু হাৰ্ভাৰ্ড ফাউণ্ডেশ্যনৰ বছৰৰ শিল্পী বঁটা দিয়া হয়।
১৯৭৭ চনৰ ২ ফেব্ৰুৱাৰীত কলম্বিয়াৰ বাৰাংকুইলাত ছাকিৰা ইছাবেল মেবাৰাক ৰিপলে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
ছাকিৰাই তেওঁৰ প্ৰথম কবিতাটো লিখিছিল, যাৰ শিৰোনাম আছিল "লা ৰোজা দে ক্ৰিষ্টাল" ; তেতিয়া তেওঁৰ বয়স মাত্ৰ চাৰি বছৰ আছিল।
ডাঙৰ হৈ থাকোঁতে ছাকিৰাই দেউতাকে টাইপৰাইটাৰত গল্প লিখা চাই মুগ্ধ হৈ পৰিছিল, আৰু বৰদিনৰ উপহাৰ হিচাপে এটা টাইপৰাইটাৰ বিচাৰিছিল।
ছাকিৰাৰ বয়স যেতিয়া দুবছৰ হৈছিল, তেতিয়া মটৰ চাইকেল দুৰ্ঘটনাত এজন ভাতৃৰ মৃত্যু হৈছিল; ছয় বছৰৰ পাছত আঠ বছৰ বয়সত ছাকিৰাই তেওঁৰ প্ৰথম গীতটো লিখিছিল, যাৰ নাম আছিল " " , যিটো তেওঁৰ পিতৃৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল, যিয়ে বছৰ বছৰ ধৰি নিজৰ দুখ লুকুৱাবলৈ ক'লা চশমা পিন্ধিছিল।
ছাকিৰাই প্ৰথমে "¿ ?" গীতটি বাণীবদ্ধ কৰিছিল ১৯৯৪ চনত কলম্বিয়াত একচেটিয়াভাৱে মুক্তি পোৱা সংকলন এলবাম নুয়েষ্ট্ৰো ৰকৰ বাবে।
কলম্বিয়াৰ ৰেডিঅ’ ষ্টেচনসমূহত এই গীতটোৱে তৎক্ষণাত সফলতা লাভ কৰিছিল আৰু চ’নিয়ে তেওঁৰ তৃতীয়টো ৰেকৰ্ডৰ বাবে বিত্তীয় সাহায্য প্ৰদান কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়৷ ইয়াৰ দ্বাৰা ছাকিৰাৰ পূৰ্বৰ বাণিজ্যিক ব্যৰ্থতাকো এক অন্তিম সুযোগ দিয়া হ'ব৷ ১৯৯৫ চনত লুইছ এফ অচ'য়াৰ সৈতে কলম্বিয়া ৰেকৰ্ডছৰ সহযোগিতাত ছ'নী মিউজিকৰ অধীনত ছাকিৰাই সংগীতৰ ৰেকৰ্ডিং কৰিবলৈ ঘূৰি আহে৷
স্পেনিছ ভাষী দেশসমূহত "" নামেৰে মুকলি হোৱা ", " নামৰ গীতটো ২০০১ চনৰ আগষ্টৰ পৰা ২০০২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ সময়ছোৱাত শ্ৰোতাৰ মাজত প্ৰচাৰিত হয়৷ প্ৰায়বোৰ দেশতে এই গীতটিয়ে প্ৰথম স্থান দখল কৰে আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সফলতাত পৰিণত হয়।
৷ এলবামটো ছাকিৰাৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত আৰু এমিলিঅ' এষ্টেফান, জুনিয়ৰৰ আছিল কাৰ্যবাহী প্ৰযোজক৷ ১৯৯৮ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত
এলবামটি মুকলি কৰা হয়৷ এই এলবামৰ আধাৰ আছিল ছাকিৰাৰ জীৱনৰ এটা বাস্তৱ ঘটনা য'ত তেখেতৰ লিখিত গীতৰ কথাবোৰ চুৰি হৈছিল৷ এই এলবামটি পাইছ ডেস্কালজোছতকৈও হিট হৈ পৰিছিল।
১৯৯৩ চনৰ মাৰ্চ মাহত ছাকিৰাৰ দ্বিতীয়টো ষ্টুডিঅ’ এলবাম পেলিগ্ৰ’ মুক্তি পাইছিল যদিও এলবামটোৰ চূড়ান্ত ফলাফলত ছাকিৰা সন্তুষ্ট হোৱা নাছিল৷ মূলতঃ ইয়াৰ কাৰণ আছিল প্ৰডাকচনৰ সৈতে জড়িত কেতবোৰ সমস্যা৷ দ্বিতীয়তে, ছাকিৰাই এলবামৰ বিজ্ঞাপন বা প্ৰচাৰ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল৷ অৱশ্যে প্ৰথমটো এলবাম মেগিয়াতকৈ এই এলবামটোৱে ভাল সমাদৰ লাভ কৰিছিল।
ইয়াৰ পিছত ছাকিৰাই ৰেকৰ্ডিঙৰ পৰা বিৰতি লোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু হাইস্কুলীয়া স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
একে বছৰতে ছাকিৰাই ১৯৮৫ চনৰ আৰ্মেৰো ট্ৰেজেডীৰ ওপৰত আধাৰিত কলম্বিয়াৰ টিভি ধাৰাবাহিক দ্য অ'এছিছত অভিনয় কৰে।
ছাকিৰাৰ প্ৰথম এলবাম মেগিয়া ১৯৯০ চনত চনী মিউজিক কলম্বিয়াৰ সৈতে ৰেকৰ্ডিং কৰা হয়৷ সেই সময়ত তেওঁৰ বয়স মাত্ৰ ১৩ বছৰহে আছিল।
এইসমূহ গীত আছিল ছাকিৰাই আঠ বছৰ বয়সৰ পৰাই প্ৰস্তুত কৰা গীতৰ এটা সংকলন,৷ ১৯৯১ চনৰ জুন মাহত মুক্তি পোৱা এই এলবামটোত "মেগিয়া" আৰু আন তিনিটা একক গীত আছিল।
অৱশ্যে কলম্বিয়াৰ ৰেডিঅ’ত সংকলনটোৱে ভাল ফলাফল দেখুৱাইছিল আৰু যুৱতী ছাকিৰাৰ প্ৰতিভা প্ৰসাৰণত সহায়ক হৈছিল৷ বাণিজ্যিকভাৱে এলবামটোৱে ভাল ফলাফল দেখুৱাব পৰা নাছিল৷ বিশ্বজুৰি মাত্ৰ ১২০০টাহে কপি বিক্ৰী হৈছিল৷
তেওঁ ২০০২ চনৰ আগষ্ট মাহত এমটিভি ভিডিঅ' মিউজিক এৱাৰ্ডত " " পৰিৱেশন কৰে, আৰু "ৱেনভাৰ, ৱেৰভাৰ"ৰ জৰিয়তে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় দৰ্শকৰ পছন্দৰ বঁটা লাভ কৰে।
ইয়াৰ উপৰি ভিডিঅ’টোৰ স্পেনিছ সংস্কৰণৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ চুটি ৰূপৰ মিউজিক ভিডিঅ’ শাখাত লেটিন গ্ৰেমী বঁটা লাভ কৰে।
অক্টোবৰ মাহত ছাকিৰাই শ্ৰেষ্ঠ মহিলা শিল্পী, শ্ৰেষ্ঠ পপ শিল্পী, শ্ৰেষ্ঠ শিল্পী – উত্তৰ , আৰু বছৰৰ শিল্পীৰ বাবে পাঁচটা এমটিভি ভিডিঅ' মিউজিক বঁটা লাভ কৰে।
১৯৯৬ চনৰ মাৰ্চ মাহত ছাকিৰাই প্ৰথমটো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভ্ৰমণ সম্পন্ন কৰে৷ নাম আছিল ট্যুৰ পাইছ ডেস্কালজোছ।
সেই বছৰতে ছাকিৰাই পাইছ ডেস্কালজোছৰ বাবে বছৰৰ এলবাম, এষ্টয় আকিৰ বাবে বছৰৰ ভিডিঅ' আৰু শ্ৰেষ্ঠ নতুন শিল্পীৰ বাবে তিনিটা বিলবোৰ্ড লেটিন সংগীত বঁটা লাভ কৰে।
ছাকিৰাৰ পঞ্চমটো ষ্টুডিঅ' এলবাম আৰু প্ৰথমটো ইংৰাজী ভাষাৰ এলবাম আছিল লণ্ড্ৰী চাৰ্ভিচ৷ লেটিন আমেৰিকা আৰু স্পেইনত যাৰ নাম আছিল চাৰ্ভিচিঅ' ডি লাভাণ্ডেৰিয়া৷ ২০০১ চনৰ ১৩ নৱেম্বৰত মুক্তিলাভ কৰা এলবামটিৰ প্ৰথম সপ্তাহতে ২ লাখ ৰেকৰ্ড বিক্ৰী হয়।
ছাকিৰাৰ প্ৰথমটো লাইভ এলবাম আছিল ৷ ১৯৯৯ চনৰ ১২ আগষ্টত নিউয়ৰ্ক চহৰত ইয়াৰ ৰেকৰ্ডিং কৰা হয়৷ আমেৰিকান সমালোচকসকলৰ দ্বাৰা অতিশয় প্ৰশংসিত এই লাইভ এলবামটোক তেওঁৰ এতিয়ালৈকে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ লাইভ প্ৰদৰ্শনৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি কোৱা হৈছে।
১৯৮৮ চনত প্ৰথম ইন্তিফাদাৰৰ সময়ত অধিকৃত অঞ্চলসমূহত ইজৰাইলী সৈন্যৰ দ্বাৰা মানৱ অধিকাৰৰ গুৰুতৰ উলংঘন বুলি বিবেচনা কৰা বিষয়টোৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই মহিলাসকলে প্ৰতি শুক্ৰবাৰে কেন্দ্ৰীয় জেৰুজালেমত এক সজাগতা অনুষ্ঠিত কৰে আৰু সংঘৰ্ষৰ বলি হোৱা সকলো লোকৰ বাবে শোকত ক'লা পোছাক পিন্ধিছিল।
ক'লা পোছাক পৰিহিত মহিলাসকলে স্বকীয় প্ৰদৰ্শন সৃষ্টি কৰাত সহায় কৰিছিল আৰু ইয়াক উপেক্ষা কৰা কঠিন আছিল।
যদিও প্ৰতিটো গোটে নিজৰ লক্ষ্য আৰু কাৰ্যকলাপ অনুসৰণ কৰিবলৈ মুক্ত, মহিলাসকলে ই-মেইল আৰু ইণ্টাৰনেটৰ জৰিয়তে নিয়মীয়া সম্পৰ্ক বজাই ৰাখে আৰু বাৰ্ষিক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সন্মিলন অনুষ্ঠিত কৰে।
ৱমেন ইন ব্লেকৰ কাউণ্টাৰ-গ্ৰুপক ৱমেন ফৰ ইজৰাইলচ টুমৰো বুলি কোৱা হয় যি সাধাৰণতে সেউজীয়া টুপী পিন্ধে।
এই পদক্ষেপ অতি সোনকালেই ইজৰাইলৰ আন বিভিন্ন স্থানলৈ বিয়পি পৰে, মহিলাসকলে চহৰৰ মুখ্য চতুৰ্ভুজ বা আন্তঃ-চহৰঘাইপথৰ জংচনত সাপ্তাহিকভাৱে থিয় হৈ থাকে।
আৰম্ভণিতে সিদ্ধান্ত লোৱা অনুসৰি আন্দোলনটোৱে বেআইনী দখলৰ বিৰোধিতাৰ বাহিৰে আন কোনো আনুষ্ঠানিক কাৰ্যসূচী গ্ৰহণ কৰা নাছিল।
স্থানীয় গোটবোৰে পুৰুষৰ লগতে মহিলাৰ বাবে অংশগ্ৰহণ মুকলি কৰিব নে নকৰে আদি বিষয়বোৰ নিৰ্ণয় কৰাত স্বাধীন আছিল আৰু এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ ৰাজনৈতিক পাৰ্থক্যৰ বহুতো ছাঁ আছিল।
এই গোটে ১৯৯০ৰ দশকত ব্যাপক জাতীয়তাবাদ, ঘৃণা আৰু ৰক্তপাতৰ সন্মুখীন হৈছিল আৰু প্ৰায়ে জাতীয়তাবাদীসকলৰ হিংসাৰ সৈতে একত্ৰিত হৈছিল।
কিন্তু কম সময়ৰ ভিতৰতে আন্দোলনৰ তীব্ৰতা পুনৰ বৃদ্ধি পাইছিল যেতিয়া হিংসাত্মক আকৌ বৃদ্ধি পাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
এই আন্দোলনৰ প্ৰথম দলটো ১৯৮৮ চনত প্ৰথম ইন্তিফাদাৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱৰ পিছত জেৰুজালেমত ইজৰাইলী মহিলাসকলে গঠন কৰিছিল।
ভাৰতত ৱমেন ইন ব্লেকৰ মহিলাসকলে হিন্দু মৌলবাদ আৰু মহিলাসকলৰ ওপৰত কৰা হিংসাৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিছে।
কেইবাটাও নাৰীবাদী সংগঠনৰ অংশগ্ৰহণেৰে ভাৰতৰ বেংগালুৰুত 2015 চনৰ ডব্লিউ.আই.বি. সমাৱেশ অনুষ্ঠিত হৈছিল।
ইয়াৰ দ্বাৰা বুজা যায় যে আলোচনী প্ৰকাশনসমূহে কিয় বাৰুদ আলোচনী, আগ্নেয়াস্ত্ৰ আলোচনী, আৰু ফৰাচী আৰু ৰাছিয়ান ভাষাত , ডিপাৰ্টমেণ্ট ষ্ট’ৰৰ দৰে খুচুৰা বিক্ৰেতাসকলৰ সৈতে এই শব্দটো ভাগ কৰে।
ছপা আলোচনীসমূহ মেইলৰ জৰিয়তে, বাতৰি কাকতৰ দোকান, কিতাপৰ দোকান বা অন্য বিক্ৰেতাৰ দ্বাৰা বিক্ৰীৰ জৰিয়তে, বা নিৰ্বাচিত স্থানত বিনামূলীয়া বিতৰণৰ জৰিয়তে বিতৰণ কৰিব পাৰি।
ইলেক্ট্ৰনিক বিতৰণ পদ্ধতিসমূহৰ ভিতৰত ছ’চিয়েল মিডিয়া, ইমেইল, বাতৰি সংগ্ৰহকাৰী, আৰু প্ৰকাশনৰ ৱেবছাইট আৰু চাৰ্চ ইঞ্জিনৰ ফলাফলৰ দৃশ্যমানতা অন্তৰ্ভুক্ত হ’ব পাৰে।
সাধাৰণতে বিজ্ঞাপনৰ দ্বাৰা, ক্ৰয় মূল্যৰ দ্বাৰা, প্ৰিপেইড চাবস্ক্ৰিপচনৰ দ্বাৰা বা তিনিটাৰ সংমিশ্ৰণৰ দ্বাৰা ইয়াৰ বিত্তীয় দিশটো চোৱা হয়।
এই মডেলত আলোচনীখন পাঠকক এটা মূল্যত বিক্ৰী কৰা হয়, হয় প্ৰতি ইছ্যুৰ ভিত্তিত বা চাবস্ক্ৰিপচনৰ দ্বাৰা, য’ত বাৰ্ষিক মাচুল বা মাহেকীয়া মূল্য আদায় দিয়া হয় আৰু ইছ্যুসমূহ ডাকযোগে পাঠকলৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়।
যেনেঃ ষ্ট্ৰীট ডিচপেন্সাৰ, বিমান সংস্থাত, বা অন্য সামগ্ৰী বা প্ৰকাশনৰ সৈতে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
তদুপৰি ইতিহাসবিদ দিনেশ্বৰ শৰ্মাৰ "মঙলদৈ বুৰঞ্জী" নামৰ ইতিহাস গ্ৰন্থখনত চান্দ সদাগৰ প্ৰাচীন বণিয়া সম্প্ৰদায়ৰ বুলি প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে যাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলক অসমীয়া বণিয়াই প্ৰতিনিধিত্ব কৰে সম্প্ৰদায় আজি।
মধ্যযুগীয় কালত বণিয়া সম্প্ৰদায়ৰ অধিকাংশ লোকে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ পৃষ্ঠপোষকতাত বৈষ্ণৱ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।
চতুৰ্দশ শতিকাৰ বিশিষ্ট বৈষ্ণৱ সন্ত হৰি দাস বণিয়া শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ ভক্ত আৰু অতি ঘনিষ্ঠ শিষ্য আছিল।
তেওঁ ১৮ শতিকাত আন কেইবাখনো গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থও ৰচনা কৰিছিল যেনে 'ৰসিক পুৰাণ' আৰু 'বণিয়া সকল অসমলৈ অহা বৃত্তান্ত' ।
অসমৰ বণিয়াসকলক আহোম প্ৰশাসন/সেনাবাহিনীত ভাল পদবী আগবঢ়োৱা হৈছিল: পানী ফুকন, হাজৰিকা, বৰুৱা, বৰা, মুদৈ আদি।
মধ্যযুগীয় কালত কৈবৰ্তৰ দৰে বণীয়া জনগোষ্ঠীক অসমৰ কায়স্থ আৰু ব্ৰাহ্মণ সম্প্ৰদায়ে নিম্নবৰ্গ বুলি গণ্য কৰিছিল।
উজনি অসমৰ বনিয়া সম্প্ৰদায়েও মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ ত যোগদান কৰিছিল কাৰণ তেওঁলোক অনিৰুদ্ধদেৱৰ অনুগামী আছিল।
কিছুমান ইতিহাসবিদে দাবী কৰে যে অষ্ট্ৰিক গোটটোৱে প্ৰাচীন অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰাৰ পিছত পৰৱৰ্তী সময়ত উপস্থিত হোৱা লোকৰ গোটটো হ'ল দ্ৰাবিড় গোট, যিসকলক আজি বনিয়া আৰু কৈবৰ্তসকলে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
মূল ভূখণ্ডৰ বণিয়া সম্প্ৰদায়ৰ দৰে অসমৰ এই সম্প্ৰদায়ক ভাৰত চৰকাৰে অনুসূচিত জাতি হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে।
তেওঁ ২০০ৰ পৰা ৩০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত বাস কৰা কামৰূপৰ চম্পক নগৰৰ এজন চহকী আৰু শক্তিশালী নদী আৰু সাগৰীয় ব্যৱসায়ী আছিল।
নাৰায়ণ দেৱে তেওঁৰ মনসামংগলত অসমৰ প্ৰাচীন চম্পকনগৰৰ পৰা গংগা, সৰস্বতী আৰু যমুনা নদীৰ ত্ৰি-সংযোগ সপ্তগ্ৰাম আৰু ত্ৰিবেনীৰ মাজেৰে সাগৰলৈ যোৱা ব্যৱসায়ী চান্দ সদাগৰৰ বণিক জাহাজখনৰ বিষয়ে বিৱৰণ দিছিল।
প্ৰথম অতিপ্ৰাকৃতিক পৰম্পৰাত যাক আসুৰিক পদ্ধতি বুলিও কোৱা হয়, অস্বাভাৱিক আচৰণৰ কাৰণ মানৱ শৰীৰৰ বাহিৰৰ এজেণ্টৰ বাবেই কৰা হয়।
এই আৰ্হি অনুসৰি অস্বাভাৱিক আচৰণ দানৱ, এলিয়েন বা আত্মা বা চন্দ্ৰ, গ্ৰহ আৰু তৰাৰ প্ৰভাৱৰ ফলত হয়।
শিলাযুগৰ সময়ত মানসিক ৰোগ থকাসকলৰ ওপৰত ট্ৰেপেনিং কৰা হৈছিল, যাতে আক্ষৰিক অৰ্থত ভুক্তভোগীৰ মূৰৰ পৰা দুষ্ট আত্মাবোৰ কাটি পেলাব পাৰি।
ইয়াৰ বিপৰীতে প্ৰাচীন চীনা, প্ৰাচীন মিচৰীয়া আৰু হিব্ৰুসকলে এইবোৰ দুষ্ট ভূত বা আত্মা বুলি বিশ্বাস কৰিছিল আৰু ভূত-প্ৰেত নিৰ্বাসনৰ পোষকতা কৰিছিল।
গ্ৰীক আৰু ৰোমানসকলৰ সময়লৈকে মানসিক ৰোগ চাৰিটা হাস্যৰসৰ ভাৰসাম্যহীনতাৰ ফলত হোৱা বুলি ভবা হৈছিল, যাৰ ফলত মগজুৰ পৰা তৰল পদাৰ্থ নিষ্কাশন হয়।
মধ্যযুগীয় কালত বহু ইউৰোপীয় লোকে ডাইনী, দানৱ আৰু আত্মাৰ শক্তিৰ ফলত অস্বাভাৱিক আচৰণৰ সৃষ্টি হয় বুলি বিশ্বাস কৰিছিল।
মানসিক বিকাৰগ্ৰস্ত লোকসকলৰ মাজত ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতিৰ জৰিয়তে ভূত-প্ৰেত উৎখাত কৰিবলগীয়া হোৱা দুষ্ট আত্মা থাকে বুলি ভবা হৈছিল।
যদি ভূত-প্ৰেত নিৰ্বাসন বিফল হয়, তেন্তে কিছুমান কৰ্তৃপক্ষই শৰীৰটোক ডাইনী, দানৱ আৰু আত্মাৰ বাবে বাস কৰিব নোৱাৰা কৰি তুলিবলৈ কাৰাগাৰত বন্দী কৰি ৰখা, মাৰপিট কৰা আদি পদক্ষেপৰ পোষকতা কৰিছিল।
অস্বাভাৱিক মনোবিজ্ঞান হৈছে মনোবিজ্ঞানৰ সেই শাখা যিয়ে আচৰণ, আৱেগ আৰু চিন্তাৰ অস্বাভাৱিক আৰ্হিৰ ওপৰত অধ্যয়ন কৰে, যিটোক সম্ভৱতঃ মানসিক বিকাৰ হিচাপে বুজিব পৰা যায়।
যদিও বহুতো আচৰণক অস্বাভাৱিক বুলি ধৰিব পাৰি, মনোবিজ্ঞানৰ এই শাখাটোৱে সাধাৰণতে ক্লিনিকেল প্ৰসংগত আচৰণৰ বিষয়ে আলোচনা কৰে।
অস্বাভাৱিক মনোবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনে বিভিন্ন অৱস্থাৰ বাবে একাধিক কাৰণ চিনাক্ত কৰে, মনোবিজ্ঞানৰ সাধাৰণ ক্ষেত্ৰ আৰু অন্যান্য ঠাইৰ পৰা বিভিন্ন তত্ত্ব ব্যৱহাৰ কৰি, আৰু বহুখিনি এতিয়াও "অস্বাভাৱিক" বুলিলে সঠিকভাৱে কি বুজায় তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।
পৰম্পৰাগতভাৱে মানসিক আৰু জৈৱিক ব্যাখ্যাৰ মাজত বিভাজন ঘটি আহিছে, যিয়ে মন-শৰীৰৰ সমস্যাৰ সন্দৰ্ভত এক দাৰ্শনিক দ্বৈতবাদক প্ৰতিফলিত কৰিছে।
অস্বাভাৱিক মনোবিজ্ঞানত তিনিটা ভিন্ন শ্ৰেণী অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে: এইবোৰ হৈছে উপস্বাভাৱিক, অতিস্বাভাৱিক আৰু অস্বাভাৱিক ।
বিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে অৱশ্যে বৃহৎ সংখ্যক মানসিক চিকিৎসালয় বন্ধ হৈ পৰে, ধনৰ অভাৱ আৰু অতিমাত্ৰা জনসংখ্যাৰ বাবে।
উদাহৰণস্বৰূপে ইংলেণ্ডত ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে স্থাপন কৰা ১৩০টা মানসিক চিকিৎসা প্ৰতিষ্ঠানৰ ভিতৰত মাত্ৰ ১৪টাহে একবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে মুকলি হৈ থাকিল।
১৯৬৩ চনত ৰাষ্ট্ৰপতি জন এফ কেনেডীয়ে মানসিক স্বাস্থ্য সেৱাৰ ক্ষেত্ৰত "সাহসী নতুন পদ্ধতি" হিচাপে আমেৰিকাত সম্প্ৰদায় স্বাস্থ্য আন্দোলন আৰম্ভ কৰে, যাৰ লক্ষ্য আছিল মানসিক স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰসমূহত নাগৰিকসকলৰ বাবে মানসিক স্বাস্থ্য সেৱাৰ সমন্বয় সাধন কৰা।
৪০ বছৰৰ ভিতৰত আমেৰিকাত মানসিক চিকিৎসালয়ত ৰোগীৰ সংখ্যা প্ৰায় ৯০ শতাংশ হ্ৰাস পোৱা দেখিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
এই ধাৰা কেৱল ইংলেণ্ড আৰু আমেৰিকাতে নহয়, বিশ্বজুৰিও আছিল, অষ্ট্ৰেলিয়াৰ দৰে দেশত মানসিক ৰোগত আক্ৰান্ত ৰোগীৰ সংখ্যা বেছি আছিল আৰু পৰ্যাপ্ত চিকিৎসাৰ সুবিধা নাছিল।
শেহতীয়া গৱেষণাৰ পৰা দেখা গৈছে যে যোৱা ১০ বছৰত মানসিক ৰোগৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ বিশেষভাৱে হ্ৰাস পোৱা নাই, আৰু প্ৰকৃততে ইয়াৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাইছে, উদ্বেগ আৰু মেজাজৰ বিকাৰৰ দৰে নিৰ্দিষ্ট অৱস্থাৰ ক্ষেত্ৰত।
মানসিক ৰোগত আক্ৰান্ত ব্যক্তিক আশ্ৰয় নামেৰে জনাজাত সুকীয়া সুবিধাত ৰখাৰ কাৰ্য্যটো ১৫৪৭ চনৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল, যেতিয়া ইংলেণ্ডৰ ৰজা অষ্টম হেনৰীয়ে লণ্ডনত বেথলেহমৰ ছেইণ্ট মেৰী আশ্ৰয়স্থল স্থাপন কৰিছিল।
ৰোগীক সমাজৰ বাবে "বোজা" হিচাপে দেখা গৈছিল, তলা লগোৱা হৈছিল আৰু প্ৰায় জন্তুৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
অস্বাভাৱিক আচৰণৰ প্ৰতি বৈজ্ঞানিক কৌতুহল আছিল যদিও প্ৰাথমিক আশ্ৰয় শিবিৰবোৰত ইয়াৰ অনুসন্ধান খুব কমেইহে হৈছিল।
এই আদিম আশ্ৰয় শিবিৰসমূহত থকা বন্দীসকলক প্ৰায়ে লাভৰ বাবে প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল, কিয়নো তেওঁলোকক মানুহতকৈ কম বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি মানুহে অস্বাভাৱিক আচৰণৰ ব্যাখ্যা আৰু নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আহিছে।
অস্বাভাৱিক মনোবিজ্ঞান মানসিক বিকাৰৰ ব্যাখ্যাৰ বাবে দুটা প্ৰধান আৰ্হিৰ ওপৰত আবদ্ধ, মানসিক আৰ্হি আৰু জৈৱিক আৰ্হি।
মানসিক পেৰাডাইমে মনোৰোগবিজ্ঞানৰ মানৱতাবাদী, জ্ঞানমূলক আৰু আচৰণগত কাৰণ আৰু প্ৰভাৱৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
জৈৱিক পেৰাডাইমত এনে তত্ত্বসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে যিয়ে ভৌতিক কাৰকসমূহৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব আৰোপ কৰে, যেনে জিনীয় বিজ্ঞান আৰু স্নায়ু ৰসায়ন বিজ্ঞান।
যিবোৰ আচৰণ অনুকূল নহয়, সেইবোৰে কিছুমান সমস্যা আছে বুলি বুজায়, আৰু ইয়াৰ অৰ্থ এইটোও হ’ব পাৰে যে ব্যক্তিজন দুৰ্বল আৰু পৰিৱেশৰ চাপৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিব নোৱাৰে, যিয়ে তেওঁলোকৰ আৱেগ, মানসিক চিন্তাধাৰা, শাৰীৰিক ক্ৰিয়াৰ ক্ষেত্ৰত দৈনন্দিন জীৱনত কাৰ্য্যকৰী হোৱা সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰি আছে।
অভিযোজিত আচৰণবোৰ হ’ল মানুহৰ প্ৰকৃতি, তেওঁলোকৰ জীৱনশৈলী আৰু চৌপাশৰ লগত, আৰু তেওঁলোকে যোগাযোগ কৰা মানুহৰ লগত ভালদৰে খাপ খোৱা আচৰণ, যাৰ ফলত তেওঁলোকে ইজনে সিজনক বুজিব পাৰে।
পাশ্চাত্য চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ পিতৃ বুলি গণ্য কৰা গ্ৰীক চিকিৎসক হিপ’ক্ৰেটিছে জৈৱিক পৰম্পৰাত মুখ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল।
হিপ’ক্ৰেটিছ আৰু তেওঁৰ সহযোগীসকলে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪৫০ৰ পৰা ৩৫০ চনৰ ভিতৰত হিপ’ক্ৰেটিক কৰ্পাছ ৰচনা কৰিছিল, য’ত তেওঁলোকে মত প্ৰকাশ কৰিছিল যে অস্বাভাৱিক আচৰণক আন যিকোনো ৰোগৰ দৰেই চিকিৎসা কৰিব পাৰি।
হিপ’ক্ৰেটিছে মগজুক চেতনা, আৱেগ, বুদ্ধিমত্তা আৰু প্ৰজ্ঞাৰ আসন হিচাপে লয় আৰু বিশ্বাস কৰিছিল যে এই কাৰ্য্যসমূহৰ সৈতে জড়িত বিকাৰসমূহ যুক্তিসংগতভাৱে মগজুত অৱস্থিত হ’ব।
ইয়াৰ ফলত বৃহৎ সংখ্যক ৰোগীক মুকলি কৰি দিয়া হ’ল, আনহাতে তেওঁলোকক চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰা বিকাৰৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে আৰোগ্য লাভ কৰা নহ’ল।
এই আন্দোলনৰ উচ্চ লক্ষ্য আছিল বিচ্ছিন্ন মানসিক চিকিৎসালয়ৰ বাহিৰৰ ব্যক্তিসকলক সম্প্ৰদায় আৰু সমৰ্থন ব্যৱস্থাত স্থান দি চিকিৎসা কৰা।
এই আন্দোলনৰ আন এটা লক্ষ্য আছিল দীৰ্ঘম্যাদী চিকিৎসালয়ত বন্দীত্বৰ সৈতে আহিব পৰা সম্ভাৱ্য নেতিবাচক অভিযোজনসমূহ এৰাই চলা।
হিপ’ক্ৰেটিছে , অনুমান কৰিছিল যে শৰীৰত থকা গুৰুত্বপূৰ্ণ তৰল পদাৰ্থবোৰ ভাৰসাম্যহীন হৈ পৰিলে শৰীৰ আৰু মন অসুস্থ হৈ পৰে।
অত্যধিক কফ থাকিলে মানুহ ভাগৰুৱা হৈ পৰে, অত্যধিক ক’লা পিত্তৰ ফলত হতাশাৰ সৃষ্টি হয়, হালধীয়া পিত্তৰ ফলত দ্ৰুত খং উঠে, অত্যধিক তেজ থাকিলে আশাবাদ, আনন্দময়তা, আত্মবিশ্বাসৰ সৃষ্টি হয়।
১৯৪৬ চনত কথাবোৰ সলনি হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে, যেতিয়া মেৰী জেন ৱাৰ্ডে দ্য স্নেক পিট শীৰ্ষক প্ৰভাৱশালী উপন্যাসখন প্ৰকাশ কৰে, যিখনক একে নামৰ জনপ্ৰিয় চিনেমা হিচাপে নিৰ্মাণ কৰা হয়।
গ্ৰন্থখনে মানসিক ৰোগীসকলে সন্মুখীন হোৱা অৱস্থাসমূহৰ প্ৰতি দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল, আৰু এই অতিমাত্ৰা ভিৰ কৰা চিকিৎসালয়সমূহত অধিক মানৱীয় মানসিক স্বাস্থ্যসেৱা সৃষ্টিৰ বাবে সাধাৰণ জনতাৰ মাজত উদ্বেগ জগাই তোলাত সহায় কৰিছিল।
প্ৰথমটো ক্ৰীড়া মনোবিজ্ঞান পৰীক্ষাগাৰ বাৰ্লিনত ড কাৰ্ল ডিয়েমে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, ১৯২০ চনৰ আৰম্ভণিতে।
ক্ৰীড়া মনোবিজ্ঞানৰ প্ৰথম বছৰবোৰত ডয়চে হচচুলে ফৰ লেইবেছুবুংগেন গঠন হোৱাৰ ফলতো আলোকপাত কৰা হৈছিল ৰবাৰ্ট ৱাৰ্নাৰ শ্বুল্টৰ দ্বাৰা ১৯২০ চনত বাৰ্লিন জাৰ্মানীত শাৰীৰিক শিক্ষাৰ অৱদান কৰা হয়।
ৰাছিয়াত ১৯২৫ চনৰ পৰাই মস্কো আৰু লেনিনগ্ৰাডৰ শাৰীৰিক সংস্কৃতিৰ প্ৰতিষ্ঠানসমূহত ক্ৰীড়া মনোবিজ্ঞানৰ পৰীক্ষা আৰম্ভ হৈছিল আৰু ১৯৩০ চনৰ আশে-পাশে আনুষ্ঠানিক ক্ৰীড়া মনোবিজ্ঞান বিভাগ গঠন কৰা হৈছিল।
কিন্তু শীতল যুদ্ধৰ সময়ছোৱাত অলপ পিছতে ছোভিয়েট ইউনিয়ন আৰু আমেৰিকাৰ মাজত সামৰিক প্ৰতিযোগিতামূলক ক্ষমতাৰ বাবে আৰু অলিম্পিকৰ পদক বৃদ্ধিৰ প্ৰচেষ্টাৰ ফলত অসংখ্য ক্ৰীড়া বিজ্ঞানৰ কাৰ্যসূচী গঠন হয় সংখ্যা।
আমেৰিকানসকলে অনুভৱ কৰিছিল যে তেওঁলোকৰ ক্ৰীড়াৰ প্ৰদৰ্শন ছোভিয়েটৰ তুলনাত অপৰ্যাপ্ত আৰু অতি হতাশাজনক, গতিকে ইয়াৰ ফলত তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ খেলুৱৈসকলৰ প্ৰদৰ্শন উন্নত কৰিব পৰা পদ্ধতিসমূহত অধিক বিনিয়োগ কৰিবলৈ বাধ্য হয়, আৰু এই বিষয়টোৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ আগ্ৰহ অধিক হ’ল।
ক্ৰীড়া মনোবিজ্ঞানৰ উন্নতি ছোভিয়েট ইউনিয়ন আৰু পূবৰ দেশসমূহত অধিক পৰিকল্পিতভাৱে কৰা হৈছিল, ইয়াৰ কাৰণ আছিল ক্ৰীড়া মনোবিজ্ঞানীসকলে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰা ক্ৰীড়া প্ৰতিষ্ঠানৰ সৃষ্টি।
ক্ৰীড়া মনোবিজ্ঞানক ১৯৯৬ চনত ইউৰোপীয় ক্ৰীড়া ফেডাৰেচনে ক্ৰীড়াৰ মানসিক ভিত্তি, প্ৰক্ৰিয়া আৰু প্ৰভাৱৰ অধ্যয়ন বুলি সংজ্ঞায়িত কৰিছিল।
অন্যথা ক্ৰীড়াক যিকোনো শাৰীৰিক কাৰ্য্যকলাপ হিচাপে গণ্য কৰা হয় য'ত ব্যক্তিসকলে প্ৰতিযোগিতা আৰু স্বাস্থ্যৰ বাবে জড়িত হয়।
ক্ৰীড়া মনোবিজ্ঞানক জৈৱ বলবিজ্ঞান, শৰীৰবিজ্ঞান, গতিবিজ্ঞান আৰু মনোবিজ্ঞানকে ধৰি বহুতো আনুষংগিক ক্ষেত্ৰৰ জ্ঞান আহৰণ কৰা আন্তঃশাখা বিজ্ঞান হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে।
ইয়াৰ লগত মানসিক কাৰকে কৰ্মক্ষমতাক কেনেদৰে প্ৰভাৱিত কৰে আৰু ক্ৰীড়া আৰু ব্যায়ামত অংশগ্ৰহণে মানসিক আৰু শাৰীৰিক কাৰকসমূহক কেনেদৰে প্ৰভাৱিত কৰে, সেই বিষয়ে অধ্যয়ন কৰা হয়।
ক্ৰীড়া মনোবিজ্ঞানীসকলে খেলুৱৈসকলক ক্ৰীড়াৰ অভিজ্ঞতা আৰু প্ৰদৰ্শন উন্নত কৰাৰ উদ্দেশ্যে জ্ঞানমূলক আৰু আচৰণৰ কৌশল শিকায়।
প্ৰদৰ্শন উন্নতিৰ বাবে মানসিক দক্ষতাৰ নিৰ্দেশনা আৰু প্ৰশিক্ষণৰ উপৰিও প্ৰয়োগমূলক ক্ৰীড়া মনোবিজ্ঞানত খেলুৱৈ, প্ৰশিক্ষক আৰু অভিভাৱকৰ সৈতে আঘাত, পুনৰ্বাসন, যোগাযোগ, দল গঠন, আৰু কেৰিয়াৰ পৰিৱৰ্তনৰ সম্পৰ্কে কাম কৰাটো অন্তৰ্ভুক্ত হ'ব পাৰে।
সৰুৰে পৰা কলাসুলভ মনৰ অধিকাৰী বেঞ্জামিনে গোৰেশ্বৰ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হয়।
তেৰ বছৰ বয়সত বেঞ্জামিন এই সম্পৰ্কে স্বতঃস্ফূৰ্ত ভাৱে নিজ মাতৃৰ ওচৰত ব্যক্ত কৰাত পৰিয়ালৰ দ্বাৰা বিষয়টো সহজভাৱে গ্ৰহণ কৰা হয় বুলি এক সাক্ষাৎকাৰত বেঞ্জামিনে ব্যক্ত কৰে।
তেওঁৰ অভিনয়ৰ কোনো আনুষ্ঠানিক শিক্ষা নাই, 'জোনাকী পৰুৱা'ৰ দ্বাৰা দৈমাৰীয়ে অভিনয় জীৱন আৰম্ভ কৰে।
২০২১ চনত অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জোনাকী পৰুৱাত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ‌ বিচাৰকৰ বিশেষ বঁ‌টা লাভ কৰে।
জপ কৰাৰ লক্ষ্য, বা উদ্দেশ্য অন্তৰ্ভুক্ত মন্ত্ৰ আৰু অনুশীলনকাৰীৰ ধৰ্মীয় দৰ্শনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি বিভিন্ন ধৰণে পৰিৱৰ্তন হ'ব পাৰে।
বৌদ্ধ আৰু হিন্দু দুয়োটা পৰম্পৰাতে দীক্ষা লোৱাৰ পিছত গুৰুৰ দ্বাৰা প্ৰত্যাশীসকলক মন্ত্ৰ প্ৰদান কৰা হয়।
এই লক্ষ্যসমূহ হ'ব পাৰে মোক্ষ, নিৰ্বাণ, ভক্তি, বা প্ৰাৰ্থনাৰ দৰে এক ঐশ্বৰিক শক্তিৰ সৈতে সৰল ব্যক্তিগত মিলন।
বিভিন্ন গুৰু আৰু অন্যান্য আধ্যাত্মিক শিক্ষক, আৰু অন্যান্য ধৰ্মীয় নেতা, বিশেষকৈ হিন্দু আৰু বৌদ্ধ সকলৰ মতে এইসমূহে একে পৰিৱৰ্তিত চেতনাৰ অৱস্থাৰ বাবে বিভিন্ন নাম প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
অৱশ্যে, এই দাবীয়ে কোনো নিৰ্দিষ্ট মন্ত্ৰৰ দ্বাৰা আধ্যাত্মিক বিকাশ আৰু আত্ম-উপলব্ধিৰ বাবে জপ কৰা নুবুজায়।
মনিয়াৰ-উইলিয়ামছৰ মতে এই শব্দটো বৈদিক সাহিত্য যেনে ঐতৰেয় ব্ৰাহ্মণ আৰু শতপথ ব্ৰাহ্মণ ত উল্লেখ পোৱা যায়।
এই শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে শাস্ত্ৰ, বা মন্ত্ৰ, বা দেৱতাৰ নাম আদি মুখৰ ভিতৰত বিড়বিড়াই থকা, ফুচফুচাই থকা।
এইসমূহ প্ৰায়ে কোনো পদ বা মন্ত্ৰৰ পুনৰাবৃত্তি মূলক শ্লোক জাতীয় অংশ, কেতিয়াবা জপমালাৰ সহায়টো মণি গণনা কৰি জপ কৰা হয়।
জপৰ ধাৰণাটো প্ৰাৰম্ভিক বৌদ্ধ গ্ৰন্থতো পোৱা যায়, আৰু তিব্বতীয় বৌদ্ধ ধৰ্ম সাহিত্যত প্ৰায়ে ইয়াৰ উল্লেখ দেখা যায়।
ঋষি পতঞ্জলি অনুসৰি, জপকৰা মানে শব্দ বা পৰ্যায়ৰ পুনৰাবৃত্তি কৰা নুবুজাই, বৰঞ্চ মন্ত্ৰৰ অৰ্থৰ ওপৰত চিন্তা-চৰ্চা কৰাকহে বুজাই,
কিছুমান কেথলিক প্ৰাৰ্থনাৰ য'ত জপ কৰাৰ দৰে প্ৰাৰ্থনাৰ শব্দ, বাক্য বা পংক্তিৰ পুনৰাবৃত্তি অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে ।
খ্ৰীষ্টান পৰম্পৰাত জপৰ দৰে বাৰে বাৰে আওৰাই থকা চমু প্ৰাৰ্থনাৰ মানসিক পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰা হয়, বিশেষকৈ ইষ্টাৰ্ণ অৰ্থডক্স গীৰ্জাত প্ৰচলিত যীচুৰ প্ৰাৰ্থনাৰ পুনৰাবৃত্তি কৰাৰ প্ৰথা।
ঐশ্বৰিক শক্তিৰ সৈতে আত্ম-উপলব্ধি বা ঘনিষ্ঠতা বৃদ্ধি কৰাৰ উদ্দেশ্যে কৰা মন্ত্ৰ এটা দীঘলীয়া কৈ জপ কৰাৰ পিছত এজন ব্যক্তি অজপ জপ অৱস্থাত উপনীত হ'ব পাৰে।
আন মুখ্য ধৰ্ম্মপৰম্পৰাৰ অনুসৰণকাৰীসকলে তেওঁলোকৰ নিজৰ পৰম্পৰাগত প্ৰাৰ্থনা কৰিও একে এক অৱস্থাত উপনীত হ'ব পাৰে।
সংস্কৃত শব্দ 'জপ'ৰ অৰ্থ হৈছে "নিম্ন স্বৰত উচ্চাৰণ কৰা, অভ্যন্তৰীণভাৱে পুনৰাবৃত্তি কৰা, বিড়বিড়াই থকা।
" ইয়াত 'জ্অ' অংশই জন্ম, মৃত্যু, আৰু পুনৰ্জন্মক ধ্বংস কৰা আৰু 'প্অ অংশই' পাপ ধ্বংস কৰাৰ অৰ্থ বহন কৰে।
ধ্যানৰ ভঙ্গীত বহি থাকোঁতে, আন কাম-কাজ কৰোঁতে, বা বহুলোকৰ সমাৱেশত আনুষ্ঠানিক উপাসনাৰ অংশ হিচাপে জপ সম্পন্ন কৰিব পাৰি।
বেনাৰ্জিয়ে সংৰক্ষণ জীৱবিজ্ঞানৰ এগৰাকী বিশেষজ্ঞ পৰিৱেশবিদ ৰূপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল।
১৯৯৫ চনত তেওঁ মাকৈৰ ওপৰত এচিড বৰষুণৰ প্ৰভাৱৰ ওপৰত কৰা পিএইচডি কামৰ বাবে এছ’চিয়েচন ফৰ ৱুমেন ইন চাইন্সৰ পৰা প্লাণ্ট বায়’লজীত ‘এমি লুট্জ বঁটা’ লাভ কৰে।