polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
গ্ৰাম্য আন্তঃগাঁথনিৰ অভাৱনীয় পুঁজি, ব্যৱস্থাগত সামাজিক সাহায্য কাৰ্যসূচীৰ অভাৱ, চাকৰিৰ সম্ভাৱনাৰ অভাৱ আদিয়ে ঔপনিৱেশিক যুগৰ প্ৰভাৱ এতিয়াও স্পষ্ট কৈ ধৰিব পাৰি।
এই অসুবিধাসমূহ দূৰ কৰিবলৈ গ্ৰামাঞ্চলৰ ঐতিহাসিক অৱহেলা ওলোটা কৰি উন্নয়নক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়াৰ এক দৃঢ় প্ৰচেষ্টা চলাব লাগিব।
স্বাধীনতা আন্দোলনত এগৰাকী কংগ্ৰেছ কৰ্মীৰূপে তৈয়বুল্লাহে সক্ৰিয় ভূমিকা পালন কৰিছিল৷ ১৯২২ চনত তেওঁ গুৱাহাটী জিলা কংগ্ৰেছৰ সম্পাদক আৰু পিছলৈ সভাপতি হৈছিল৷ ১৯২৬ চনত পাণ্ডুত বহা জাতীয় কংগ্ৰেছৰ অধিৱেশনৰ আদৰণী সমিতিৰ সম্পাদক হৈছিল৷ বিয়াল্লিছৰ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত অংশ গ্ৰহণ কৰি তেওঁ দুবাৰ কাৰাবৰণ কৰিছিল৷ প্ৰথমবাৰ ছমাহ কাল আৰু পিছত ১৯৪২ চনৰ পৰা ১৯৪৫ চনলৈ জেল খাটিছিল৷ স্বাধীনতাৰ পিছত মঙলদৈ সমষ্টিৰ পৰা বিনা-প্ৰতিদ্বন্দিতাৰে তেওঁ অসম বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল৷ বিধায়ক হৈ থকা অৱস্থাত তেওঁক মন্ত্ৰীত্ব যচা হৈছিল যদিও তেওঁ স্বেচ্ছাই সেই পদ ত্যাগ কৰিছিল বুলি জনা যায়৷
তৈয়বুল্লাহে গোলাঘাট বেজবৰুৱা হাইস্কুলত আৰু পিছত শিৱসাগৰ চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা এণ্ট্ৰেন্স পাছ কৰি ১৯০৯ চনত অসম উপত্যকাৰ ভিতৰত প্ৰথম হৈ সোণৰ পদক লাভ কৰে৷ কটন কলেজৰ পৰা প্ৰথম বিভাগত আই,এছ,চি পাছ কৰে৷ পাছত কলিকতা প্ৰেছিডেন্সী কলেজৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানত সন্মানসহ বি,এছ,ছি ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ তেওঁ কলিকতাতৰ অমিশ্ৰ গণিতৰ স্নাতকোত্তৰ পাঠ গ্ৰহণ কৰিছিল যদিও পৰীক্ষা দিয়া নহ’ল৷ কলিকতাৰ পৰাই তেওঁ আইনৰ স্নাতক হৈ অসমলৈ উভতি আহে৷
তৈয়বুউল্লা ওৰফে মৌলানা তৈয়বুল্লাহ এগাৰকী ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ দলৰ কৰ্মী আৰু স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সংগ্ৰামী আছিল৷ স্বাধীনোত্তৰ অসমত বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈ তেওঁ মন্ত্ৰীত্বৰ দায়িত্ব পায়ো পালন কৰা নাছিল৷ তদুপৰি এগৰাকী লেখক হিচাপেও তেওঁ খ্যাতি লাভ কৰিছিল৷ গুৱাহাটীৰ চৰকাৰী হাকিম মছিয়ৎ উল্লাহৰ সন্তান তৈয়বুল্লাহৰ জন্ম হৈছিল ১৮৯৪ চনত৷ ‘কাৰাগাৰৰ চিঠি আৰু পোন্ধৰ আগষ্ট’ তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য সাহিত্যকৃতি৷
সুন্দৰাম্বল আৰু তেওঁৰ স্বামী এছ জি কিট্টাপ্পা ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ দ্বাৰা বহু পৰিমাণে প্ৰভাৱিত হৈছিল আৰু তেওঁলোক ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ উগ্ৰ সমৰ্থক আছিল।
বিভিন্ন নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছ দলৰ প্ৰাৰ্থীৰ সমৰ্থনত তেওঁ প্ৰায়ে সক্ৰিয়ভাৱে প্ৰচাৰ চলাইছিল।
ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত কে.বি. সুন্দৰাম্বলে ১৯৫১ চনত কংগ্ৰেছৰ মনোনীত সদস্য হিচাপে মাদ্ৰাছ প্ৰদেশৰ বিধান পৰিষদত প্ৰৱেশ কৰে।
সুন্দৰাম্বলে ১৯২৭ চনত ভ্ৰাম্যমান তামিল নাট্যদল এটাৰ সদস্য হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰা বুলি ধাৰণা কৰা হয়।
মঞ্চত সৰু সৰু চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি দৰ্শকক মনোৰঞ্জন দি থকাৰ সময়তে তেওঁ নিজৰ কণ্ঠক নিখুঁত কৰাৰ প্ৰচেষ্টাও চলাই গৈছিল।
তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ৰ নাটক বল্লী থিৰুমানম, পাৱলাকোড়ী আৰু হৰিশ্চন্দ্ৰৰ অতি জনপ্ৰিয় হৈছিল।
কিছুমান সূত্ৰৰ মতে, ৰেলত এইদৰে গান গাই থকাৰ সময়তে ১৯ বছৰীয়া সুন্দৰাম্বলে এগৰাকী অপেচাদাৰী মঞ্চ অভিনেতা, প্ৰযোজক আৰু প্ৰতিভা-সন্ধানীৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল।
আন এক সূত্ৰৰ মতে, সুন্দৰাম্বলৰ চিনাকি কৃষ্ণস্বামী আয়াৰ নামৰ এজন আৰক্ষী বিষয়াই তেওঁৰ এই প্ৰতিভা আৱিষ্কাৰ কৰিছিল আৰু সেই যুগৰ এজন প্ৰভাৱশালী নাট্যকাৰ পি. এচ. ভেলুনায়াৰৰ সৈতে এই ১৯ বছৰীয়া ছোৱালীজনীক চিনাকী কৰাই দিয়ে।
সংগীত পৰিচালক মায়াবৰম ভেনু, এম ডি পাৰ্থসাৰথি, পাৰূৰ এছ অনন্তৰমণ, আৰ সুদৰ্শনম, কে ভি মহাদেৱন, এছ এম চুব্বাইয়া নাইডু, টি কে ৰামমূৰ্তি, এম এছ বিশ্বনাথন আৰু কুন্নাকুদি বৈদ্যনাথনৰ অধীনত তেওঁ ছবিত এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী হিচাপে কাম কৰিছিল।
এই সম্প্ৰদায়টো সমগ্ৰ উত্তৰ ভাৰত আৰু দক্ষিণ ভাৰতত বিস্তৃত, দিল্লী, গুজৰাট, উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু বিহাৰত কেন্দ্ৰীভূত।
যদিও তেওঁলোক বহুজাতিক আৰু বহুধৰ্মীয় গাঁৱত বাস কৰে, তথাপিও তেওঁলোকে চহৰ আৰু গাঁৱত সুকীয়া ঠাই দখল কৰে।
তেওঁলোকৰ বাস কৰা প্ৰতিটো অঞ্চলতে একোখন পৰম্পৰাগত জাতি পৰিষদ থাকে, যিয়ে সম্প্ৰদায়টোৰ ভিতৰৰ বিবাদসমূহ নিষ্পত্তি কৰে আৰু পলায়ন, চুৰি আৰু ব্যভিচাৰৰ দৰে বিষয়সমূহৰ সৈতে মোকাবিলা কৰে।
পুৰণি সংগঠনটো হৈছে ১৯৮০ চনতে প্ৰতিষ্ঠা কৰা “অল ইণ্ডিয়া জমিয়াতুল কাছাৰ”; আন এটা সংগঠন “অল ইণ্ডিয়া জমিয়াতুল হাৱাৰিন”- যিয়ে সমাজৰ প্ৰেচাৰ গ্ৰুপ হিচাপে কাম কৰে।
উত্তৰ ভাৰতৰ কাছাৰ সম্প্ৰদায় উৰ্দু ভাষী; লগতে বিভিন্ন স্থানীয় উপভাষা, যেনে খৰী বলি আৰু অৱধি ভাষাও কয়।
তেওঁলোকে ফৰাশ খানা, জামা মছজিদ, চিতলী কাবাৰ, লাল দৰৱাজা আৰু ছিছ মহল আদি অঞ্চলত বাস কৰে; এই সকলোবোৰ পুৰণি দিল্লীৰ।
এইটো এতিয়া নহয় আৰু যিসকল কছাৰ এতিয়াও তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তিৰ লগত জড়িত হৈ আছে, তেওঁলোকে হোটেল আৰু চিকিৎসালয়ৰ ধুবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।
হাৰিয়ানাৰ অন্যান্য মুছলমানৰ দৰে ভাৰত বিভাজনৰ সময়ত পাকিস্তানলৈ প্ৰব্ৰজনৰ ফলত এই সম্প্ৰদায়ৰ সংখ্যা বহু পৰিমাণে হ্ৰাস পাইছে।
মূল সাতটা দ্বীপ হ'ল টেনেৰিফ, ফুৱেৰটেভেন্টুৰা, গ্ৰেন কেনাৰিয়া, লেনজাৰ'ট, লা পালমা, লা গোমেৰা, আৰু এল হিয়েৰ'।
এই দ্বীপপুঞ্জত বহুতো সৰু সৰু দ্বীপ আছে, য'ত আছে লা গ্ৰেচিঅ'ছা, আলেগ্ৰাঞ্জা, আইছলা ডি ল'ব'ছ, মন্টানা ক্লোৰা, ৰ'ক ডেল অষ্টে, আৰু ৰ'ক ডেল এষ্টে।
কেনেৰী দ্বীপপুঞ্জ স্পেইনৰ আটাইতকৈ দক্ষিণ অঞ্চল, আৰু মেকাৰোনেছিয়াৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ আৰু জনবহুল দ্বীপপুঞ্জ।
অৱস্থানৰ বাবে কেনেৰী দ্বীপপুঞ্জক ঐতিহাসিকভাৱে আফ্ৰিকা, উত্তৰ আমেৰিকা, দক্ষিণ আমেৰিকা আৰু ইউৰোপৰ চাৰিখন মহাদেশৰ মাজৰ সংযোগস্থল হিচাপে গণ্য কৰা হৈছে।
আফ্ৰিকাৰ মূল ভূখণ্ডৰ আটাইতকৈ ওচৰৰ স্থানত, ইহঁত মৰক্কোৰ পৰা ১০০ কিলোমিটাৰ পশ্চিমে অৱস্থিত।
ইছলাছ কেনেৰিয়াছ নামটো সম্ভৱতঃ লেটিন নাম কেনেৰিয়া ইনচুলেৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে "কুকুৰৰ দ্বীপ", যিটো নাম স্পষ্টভাৱে এই দ্বীপসমূহৰ এটাৰ প্ৰাচীন নাম কেনাৰিয়াৰ পৰা সাধাৰণীকৰণ কৰা হৈছিল – অনুমানিকভাৱে গ্ৰেন কেনাৰিয়া।
জ্যেষ্ঠ লিবাৰেল লৰ্ড হাৰ্টিংটন আৰু জোচেফ চেম্বাৰলেনে সংসদত ঘৰুৱা শাসনৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধৰ নেতৃত্ব দিছিল।
ঘৰুৱা শাসনৰ ওপৰত জোৰ দিয়া লিবাৰেল নেতা উইলিয়াম ইৱাৰ্ট গ্লেডষ্টোনৰ সৈতে তেওঁলোকে বিচ্ছেদ ঘটায় আৰু ১৮৮৬ চনত লিবাৰেল ইউনিয়নিষ্ট পাৰ্টি নামৰ নতুন দল গঠন কৰে।
চেম্বাৰলেনে কেথলিক বিৰোধিতাক ব্যৱহাৰ কৰি ব্ৰিটেইন আৰু আয়াৰলেণ্ডৰ "কমলা" ননকনফৰ্মিষ্ট প্ৰটেষ্টেণ্ট উপাদানৰ মাজত নতুন দলটোৰ বাবে ভিত্তি গঢ়ি তুলিছিল।
" আইৰিছ ফ্ৰী ষ্টেট ১৯২২ চনত ব্ৰিটিছ ৰজাক ৰাষ্ট্ৰৰ মুৰব্বী হিচাপে ভাগ কৰি স্বতন্ত্ৰ ডমিনিয়ন হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয় যদিও উত্তৰ আয়াৰলেণ্ড নতুন ৰাষ্ট্ৰৰ পৰা পৃথক হৈ নিজাকৈ ঘৰুৱা শাসন পাৰ্লিয়ামেণ্ট লাভ কৰে যি ১৯৭২ চনলৈকে আছিল (বৰ্তমানৰ উত্তৰ আয়াৰলেণ্ড বিধানসভা আছিল ১৯৯৮ চনত সৃষ্টি কৰা হৈছিল; ১৯৭২ চনৰ পৰা ১৯৯৮ চনৰ ভিতৰত উত্তৰ আয়াৰলেণ্ড ৱেষ্টমিনিষ্টাৰৰ পৰা প্ৰত্যক্ষ শাসনৰ অধীনত আছিল)।
ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ঘৰুৱা শাসনৰ দাবী ঊনবিংশ শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধত ডেনিয়েল অ’কনেলে পূৰ্বৰ বাতিলৰ দাবীৰ পৰা পৃথক আছিল।
য'ত ঘৰুৱা শাসনৰ অৰ্থ আছিল ৱেষ্টমিনিষ্টাৰৰ চূড়ান্ত সাৰ্বভৌমত্বৰ অধীনত আইৰিছ সংসদৰ দিশত সাংবিধানিক আন্দোলন, কানাডা, নিউজিলেণ্ড বা বহু পিছৰ স্কটিছ বিভাজন প্ৰক্ৰিয়াৰ দৰেই, বাতিলৰ অৰ্থ আছিল ১৮০১ চনৰ এক্ট অৱ ইউনিয়ন বাতিল কৰা আৰু যুক্তৰাজ্যৰ পৰা পৃথক হোৱা এখন সম্পূৰ্ণ স্বাধীন আইৰিছ ৰাষ্ট্ৰৰ সৃষ্টি, য'ত মাত্ৰ এজন ভাগ কৰা ৰজাৰ যোগদান কৰা হয়; মূলতঃ ঘৰুৱা শাসনে আয়াৰলেণ্ডক যুক্তৰাজ্যৰ ভিতৰত স্বায়ত্তশাসিত অঞ্চল হিচাপে গঢ়ি তুলিব।
আনহাতে বাতিলৰ ফলত স্বতন্ত্ৰ জাতি ব্ৰিটেইনৰ সৈতে ভাগ কৰা ৰজাৰ দ্বাৰা বান্ধ খাই থকা দ্বীপটোক ডমিনিয়নৰ সৈতে অধিক মিল থকা মৰ্যাদা প্ৰদান কৰা হ'য়।
উদাহৰণস্বৰূপে, বিধায়িনী দলে প্ৰশাসনিক বিভাগ যেনে প্ৰদেশ, কাউণ্টি বা বিভাগৰ বাবে ঘৰুৱা নিয়ম সৃষ্টি কৰিব পাৰে, যাতে স্থানীয় কাউণ্টি কাউন্সিল, কাউণ্টি কমিছন, পেৰিছ কাউন্সিল বা তত্ত্বাৱধায়ক ব'ৰ্ডৰ ইয়াৰ অসংগঠিত বিভাগৰ ওপৰত জ’নিঙৰ দৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়সমূহকে ধৰি অঞ্চলসমূহৰ অধিকাৰ থাকিব পাৰে।
বিধায়িনী দলে নগৰ পৰিষদৰ জৰিয়তে চহৰ বা চহৰৰ সীমাৰ ভিতৰত ঘৰুৱা শাসন থকা পৌৰ নিগমসমূহো স্থাপন বা নিৰ্মূল কৰিব পাৰে।
সংশ্লিষ্ট আইন অনুসৰি, উচ্চ চৰকাৰে কাউণ্টি/টাউনশ্বিপসমূহ বিলুপ্ত কৰিব পাৰে, ইয়াৰ সীমা পুনৰ নিৰ্ধাৰণ কৰিব পাৰে, বা তেওঁলোকৰ ঘৰুৱা শাসন চৰকাৰসমূহ ভংগ কৰিব পাৰে।
ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালৰ পৰা আইজাক বাট, উইলিয়াম শ্ব’ আৰু চাৰ্লছ ষ্টুৱেৰ্ট পাৰ্নেলৰ অধীনত আইৰিছ পাৰ্লিয়ামেণ্টৰী পাৰ্টিৰ পূৰ্বসূৰী ঘৰুৱা শাসন লীগৰ আইৰিছ নেতাসকলে ইউনাইটেডৰ ভিতৰত আইৰিছ সংসদ গঠনৰ সৈতে এক প্ৰকাৰৰ ঘৰুৱা শাসনৰ দাবী জনায় গ্ৰেট ব্ৰিটেইন আৰু আয়াৰলেণ্ডৰ ৰাজ্যসমূহে।
এই দাবীৰ ফলত অৱশেষত চাৰিখন ঘৰুৱা শাসন বিল উত্থাপন কৰা হয়, ইয়াৰে দুখন গৃহীত হয়,জন ৰেডমণ্ডে জয়ী হোৱা আয়াৰলেণ্ড চৰকাৰ আইন ১৯১৪ আৰু আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য আয়াৰলেণ্ড চৰকাৰ আইন ১৯২০ (যিটোৱে উত্তৰ আয়াৰলেণ্ড আৰু দক্ষিণৰ ঘৰুৱা শাসন সংসদৰ সৃষ্টি কৰে আয়াৰলেণ্ড – পিছৰ ৰাষ্ট্ৰখনে বাস্তৱত কাম কৰা নাছিল আৰু ইয়াৰ ঠাইত আইৰিছ ফ্ৰী ষ্টেট আহিছিল)।
ব্ৰিটিছ দ্বীপপুঞ্জত ই পৰম্পৰাগতভাৱে ইয়াৰ গঠনমূলক জাতিসমূহৰ ঘৰুৱা শাসন, বিভাজন বা স্বাধীনতাক বুজাইছিল—প্ৰথমে আয়াৰলেণ্ড, আৰু পিছলৈ স্কটলেণ্ড, ৱেলছ আৰু উত্তৰ আয়াৰলেণ্ড।
আমেৰিকা আৰু ৰাজ্যসমূহৰ ফেডাৰেচন হিচাপে সংগঠিত অন্যান্য দেশসমূহত এই শব্দটোৱে সাধাৰণতে পৌৰসভা, কাউণ্টি বা স্থানীয় চৰকাৰৰ অন্যান্য এককসমূহে ফেডাৰেল ৰাজ্যৰ তুলনাত তলৰ স্তৰত প্ৰয়োগ কৰা ঘৰুৱা শাসনৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰু ব্যৱস্থাসমূহক বুজায় ।
ইয়াৰ দ্বাৰা গ্ৰীণলেণ্ড আৰু ফেৰ’ দ্বীপপুঞ্জ ডেনমাৰ্কৰ সৈতে জড়িত ব্যৱস্থাকো বুজাব পাৰি।
হোম ৰুল বা স্বশাসন হৈছে কোনো উপনিবেশ, নিৰ্ভৰশীল দেশ বা অঞ্চলৰ নিজৰ নাগৰিকৰ দ্বাৰা পৰিচালিত চৰকাৰ।
এইদৰে ৰাজ্য বা বাহ্যিক নিৰ্ভৰশীল দেশৰ কোনো এটা অংশৰ ক্ষমতাই নিজৰ প্ৰশাসনিক এলেকাৰ ভিতৰত ৰাজ্যখনৰ এনে শাসন ক্ষমতা প্ৰয়োগ কৰাটো কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ইয়াৰ বাবে বিকেন্দ্ৰীকৰণ কৰা ক্ষমতাক বুজায়।
স্বায়ত্তশাসিত প্ৰশাসনিক বিভাগত ঘৰুৱা শাসনে শাসন কৰিব পাৰে; ইয়াৰ বিপৰীতে পিতৃ ৰাষ্ট্ৰৰ পৰা পৃথক কোনো সাৰ্বভৌমত্ব নাই আৰু সেয়েহে পৃথক মুখ্য সামৰিক আদেশ বা পৃথক বৈদেশিক নীতি আৰু কূটনীতিও নাই।
১৮৯৩ চনত হাউছ অৱ কমনছৰ দ্বাৰা দ্বিতীয়খন আইৰিছ ঘৰুৱা শাসন বিল গৃহীত হয়, হাউছ অৱ লৰ্ডছত ভেটো।
১৯১৪ চন: প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ হস্তক্ষেপত সাময়িকভাৱে স্থগিত ৰখা তৃতীয় আইৰিছ ঘৰুৱা শাসন বিল বিধিৰ কিতাপত গৃহীত হয়, অৱশেষত ডাবলিনত ইষ্টাৰ ৰাইজিং ৰ পিছত।
উত্তৰ আয়াৰলেণ্ডত সম্পূৰ্ণৰূপে কাৰ্যকৰী কৰা হয় আৰু দক্ষিণ আয়াৰলেণ্ডত আংশিকভাৱে কাৰ্যকৰী কৰা হয়।
কিছু বছৰ ধৰি যথেষ্ট জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰি থকাৰ সময়তে ইয়াৰ বৃদ্ধি আৰু কাৰ্যকলাপ স্থবিৰ হৈ পৰিছিল।
মোহনদাস গান্ধী আৰু তেওঁৰ সত্যাগ্ৰহ বিপ্লৱ কলাৰ উত্থানে: অহিংস, কিন্তু গণভিত্তিক নাগৰিক অবাধ্যতা, সম্পূৰ্ণ স্বাধীনতাৰ লক্ষ্যৰে আগবাঢ়িছিল।
তথাপিও ১৯৪৭ চনত যেতিয়া ভাৰতৰ স্বাধীনতা আহিছিল, তেতিয়া নতুন ৰাজ্যখন আছিল ডমিনিয়ন অৱ ইণ্ডিয়া।
য'ত ফেডাৰেল চৰকাৰ ব্যৱস্থাৰ ৰাজ্যসমূহৰ (যেনে, কানাডা, জাৰ্মানী, ছুইজাৰলেণ্ড, ব্ৰাজিল, ইথিওপিয়া আৰু আমেৰিকা) নিশ্চিত সাংবিধানিক অস্তিত্ব আছে, এটা বিভক্ত ঘৰুৱা শাসন ব্যৱস্থা সাধাৰণ আইনসমূহৰ দ্বাৰা সৃষ্টি কৰা হয় আৰু ইয়াক সংস্কাৰ কৰিব পাৰি, বা আনকি সেই সাধাৰণ আইনখন বাতিল বা সংশোধন কৰি বিলুপ্ত কৰা হৈছে।
গ্ৰীণলেণ্ডত গণভোটৰ পিছত য'ত সংখ্যাগৰিষ্ঠই উচ্চ মাত্ৰাৰ স্বায়ত্তশাসনৰ পক্ষপাতী আছিল, ১৯৭৯ চনত ডেনমাৰ্কৰ সংসদে ঘৰুৱা শাসন প্ৰদান কৰে।
১৯৪৮ চনত ডেনমাৰ্কৰ সংসদে ঘৰুৱা শাসন প্ৰদান কৰে, ফেৰ’ইসকলে সম্পূৰ্ণ স্বাধীনতা লাভৰ ব্যৰ্থ প্ৰচেষ্টাৰ পিছত, ২০০৫ চনত অধিক স্বায়ত্তশাসন প্ৰদান কৰে।
আয়াৰলেণ্ডৰ দৰেই স্কটলেণ্ডৰ ঘৰুৱা শাসনৰ সমৰ্থকসকলে ঐতিহাসিকভাৱে যুক্তৰাজ্যৰ ভিতৰত অধিক স্তৰৰ বিভক্ত শাসন ব্যৱস্থাৰ আকাংক্ষা কৰি আহিছে।
যদিও 'ঘৰুৱা শাসন' শব্দটোৰ ঠাইত বহুলাংশে "বিভাজন" আহিছে, তথাপিও ঘৰুৱা শাসন আন্দোলনক বৰ্তমানৰ বিভক্ত স্কটিছ সংসদ সৃষ্টিৰ পূৰ্বসূৰী হিচাপে চাব পাৰি।
১৯১৬ চনত এনি বেছাণ্টৰ নেতৃত্বত কেইবাজনো জাতীয়তাবাদী নেতাই একত্ৰিত হৈ স্বশাসনৰ দাবী উত্থাপন কৰে, আৰু অষ্ট্ৰেলিয়া, কানাডা, দক্ষিণ আফ্ৰিকা, নিউজিলেণ্ড আৰু নিউ ফাউণ্ডলেণ্ডে লাভ কৰা ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যৰ ভিতৰত ডমিনিয়নৰ মৰ্যাদা লাভ কৰে সময়.
২০১৪ চনৰ স্কটিছ স্বাধীনতা গণভোটৰ পিছত ইংলেণ্ড সন্দৰ্ভত সাংবিধানিক পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰস্তাৱৰ সম্পৰ্কত ইংৰাজী ঘৰুৱা শাসনৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে।
১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ব্ৰিটিছ আৰু আইৰিছ ৰাজনীতিৰ প্ৰধান ৰাজনৈতিক প্ৰশ্ন আছিল আইৰিছ ঘৰুৱা শাসনৰ বিষয়।
ই এটি বাণিজ্যিক উপভাষা যি ঝাৰখণ্ডৰ পাঁচ পৰগণাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যাৰ বাবে এই ভাষাক পঞ্চপৰগনিয়া নামেৰেও জনা যায়।
কুৰ্মালী ভাষী লোকৰ সংখ্যা প্ৰায় ৫.৫ লাখ যাৰে সৰহসংখ্যক ভাৰতৰ ঝাৰখণ্ড, উৰিষ্যা আৰু পশ্চিমবংগত বাস কৰে।
কুৰ্মালী ভাষা মুখ্যতঃ ভাৰতৰ পূব অঞ্চলৰ তিনিখন ৰাজ্যত ব্যৱহাৰ কৰা হয়: ঝাৰখণ্ডৰ দক্ষিণ-পূব দিশে, উৰিষ্যাৰ ময়ুৰভঞ্জ, বালাসোৰ, কেণ্ডুঝৰ, জজপুৰ আৰু সুন্দৰগঢ়ত আৰু পশ্চিমবংগৰ দক্ষিণ-পশ্চিম তথা উত্তৰ দিশে।
এই কেন্দ্ৰীয় অঞ্চলৰ উপৰিও অসমৰ ওদালগুৰি, আৰু কম সংখ্যাত কাছাৰ, শান্তিপুৰ আৰু নগাওঁ চহৰত তথা মহাৰাষ্ট্ৰৰ চন্দ্ৰপুৰ আৰু গডচিৰোলীতো এই ভাষা কোৱা হয়।
অঞ্চল অনুযায়ী কওঁতাসকলক সিংহভুম, ঢলভুম, ৰাঁচী, মনভুম, ময়ুৰভঞ্জ নামৰ মুখ্য গোটত ভাগ কৰিব পৰা যায়।
পিপল অৱ ইণ্ডিয়া ৰ মতে দুটি অনুসূচিত জনগোষ্টী আৰু এটি অনুসূচিত জনজাতি মিলাই, বেদিয়া, বগল, ধৰুৱা, দোম, কমৰ আদি ১০ গোটে এই ভাষাক মাতৃভাষা জ্ঞান কৰে।
ব্ৰিটিছ ৰাজৰ সময়ত এই ভাষাক মুখ্যতঃ পঞ্চপৰগনিয়া নামেৰেই জনা গৈছিল: বুন্দু, বৰেন্দা, সোণাহতু, সিলি আৰু তমৰ নামৰ পাঁচ অঞ্চলত মুখ্যতঃ ব্যৱহৃত হোৱাৰ বাবে।
ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ সক্ৰিয় অৱদানৰ বাবেই তেতিয়াৰ সভাপতি স্বামী ব্ৰহ্মানন্দ পৰিচালিত ৰামকৃষ্ণ মিছনৰ কাৰ্যকলাপৰ পৰা ৰাজহুৱাভাৱে বিচ্ছিন্ন হ’বলগীয়া হয়।
ভাৰতৰ শাসনভাৰৰ দায়িত্বত থকা ব্ৰিটিছ কৰ্তৃপক্ষৰ অত্যাচাৰৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ তেওঁ এই কাম কৰিবলগীয়া হৈছিল।
ৰামকৃষ্ণৰ পত্নী তথা ৰামকৃষ্ণ মিছনৰ আঁৰৰ অন্যতম প্ৰধান প্ৰভাৱশালী সাৰদা দেৱীৰ লগতে স্বামী বিবেকানন্দৰ সকলো ভাতৃ শিষ্যৰ সৈতেও তেওঁৰ অতি ঘনিষ্ঠ আছিল।
ভাৰতলৈ অহাৰ কেইদিনমানৰ ভিতৰতে ১৮৯৮ চনৰ ১৭ মাৰ্চত মাৰ্গাৰেটে ৰামকৃষ্ণৰ পত্নী আৰু আধ্যাত্মিক সংগী সাৰদা দেৱীক লগ পায়।
১৮৯৮ চনৰ ১৩ নৱেম্বৰত পবিত্ৰ মাতৃ সাৰদা দেৱীয়ে নিবেদিতাৰ নতুনকৈ প্ৰতিষ্ঠা কৰা বিদ্যালয়খন মুকলি কৰিবলৈ আহিছিল।
আশীৰ্বাদ দি সাৰদা দেৱীয়ে কৈছিল যে “মই প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ যাতে বিদ্যালয় আৰু ছোৱালীৰ ওপৰত ঐশ্বৰিক মাতৃৰ আশীৰ্বাদ যাতে সৰ্বদাই বৰিষণ হয় আৰু বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰশিক্ষণ লৈ ওলাই যোৱা ছোৱালীবোৰ যাতে আদৰ্শ নাৰী হ'ব পাৰে।
” নিবেদিতাই আনন্দিত হৈছিল আৰু পিছত নিজৰ অনুভৱবোৰ লিপিবদ্ধ কৰিছিল যে "ভৱিষ্যতৰ শিক্ষিত হিন্দু নাৰীত্বৰ ওপৰত বৰিষণ হোৱা ইয়াতকৈ ডাঙৰ আশীৰ্বাদ মই কল্পনা কৰিব নোৱাৰো।
মাৰ্গাৰেটে এই অনুষ্ঠানৰ অভিজ্ঞতা এনেকৈ বৰ্ণনা কৰিছে, “গেৰুৱা ৰঙৰ সাজ পিন্ধা আৰু কঁকালত ৰঙা টঙালি বন্ধা এজন মহিমামণ্ডিত ব্যক্তিয়ে এখন ভৰিৰ ওপৰত আনখন ভৰি থৈ মজিয়াত বহি আছিল।
” মাৰ্গাৰেটে ইতিমধ্যে প্ৰাচ্যৰ জ্ঞানৰ জগতখনৰ গভীৰতালৈ সোমাই গৈছিল আৰু শুনা কথাখিনিত তেওঁৰ বাবে নতুনত্ব নাছিল, আছিল স্বামীজীৰ ব্যক্তিত্বহে।
তেওঁ বহুত প্ৰশ্ন কৰিছিল আৰু বিবেকানন্দৰ উত্তৰে তেওঁৰ সন্দেহ দূৰ কৰি বক্তাৰ প্ৰতি তেওঁৰ বিশ্বাস আৰু শ্ৰদ্ধা প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
১৮৯৫ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে আমেৰিকাৰ পৰা লণ্ডন ভ্ৰমণ কৰিবলৈ অহা স্বামী বিবেকানন্দক লগ পায়।
এটা ঠাণ্ডা দুপৰীয়া স্বামী বিবেকানন্দই লণ্ডনৰ এটা অভিজাত পৰিয়ালৰ বৈঠকখানাত বেদান্ত দৰ্শন বুজাই আছিল।
মাৰ্গাৰেটৰ বন্ধু লেডী ইছাবেল মাৰ্জেছনে মাৰ্গাৰেটৰ ‘ৰাস্কিন স্কুল’ৰ শিক্ষক এবেনেইজাৰ কুকক এই বৈঠকলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল।
ভগিনী নিবেদিতা এগৰাকী আয়াৰলেণ্ড দেশীয় শিক্ষয়িত্ৰী, লেখিকা, সমাজ কৰ্মী, বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু স্বামী বিবেকানন্দৰ শিষ্যা আছিল।
ৱেলছৰ এজন যুৱকলৈ তেওঁক বাগদান কৰা হৈছিল যদিও তেওঁলোকৰ বাগদানৰ কম সময়ৰ ভিতৰতে যুৱকজনৰ মৃত্যু হয়।
১৮৯৮ চনৰ ২৫ মাৰ্চত নীলাম্বৰ মুখাৰ্জী গাৰ্ডেনত স্বামী বিবেকানন্দই মাৰ্গাৰেটক আনুষ্ঠানিকভাৱে ব্ৰহ্মচৰ্যৰ ব্ৰতত দীক্ষা দিয়ে আৰু তেওঁক “নিবেদিতা” নাম দিয়ে।
স্বামী বিবেকানন্দই তেওঁক কয়, “যোৱা আৰু তেওঁৰ অনুসৰণ কৰা, যিজনে বুদ্ধৰ দৰ্শন লাভ কৰাৰ আগতে পাঁচশ বাৰ জন্ম লৈ আনৰ বাবে প্ৰাণ দিছিল।
ৰাজনৈতিক সিদ্ধান্ত গ্ৰহণৰ ক্ষেত্ৰত থকা লিংগ ব্যৱধান নোহোৱা কৰিবলৈ, আৰু মহিলা নেত্ৰীসকলে ৰাজনৈতিক সিদ্ধান্তত প্ৰভাৱ পেলাবলৈ তথা জাতি গঠনত অৰিহণা যোগাবলৈ মহিলাসকল অনুপ্ৰাণিত কৰিবলৈ এই আইন প্ৰণয়ন কৰা হয়।
১৯৯৩ চনত ভাৰতত সাংবিধানিক সংশোধনী গৃহীত হয় য'ত গাঁও পঞ্চায়তত গাঁও পৰিষদৰ নেতা বা গাৱঁৰ মুখিয়াল পদৰ এক তৃতীয়াংশ যাদৃচ্ছিকভাৱে মহিলাৰ বাবে সংৰক্ষিত কৰিবলৈ আহ্বান জনোৱা হয়।
এই বিধেয়েকত কোৱা হৈছে যে ভাৰতৰ সংবিধান সংশোধন কৰি সংসদৰ নিম্ন সদনৰ সকলো আসনৰ ১/৩ ভাগ মহিলাৰ বাবে সংৰক্ষণ কৰিব লাগে।
অনুসূচিত জাতি আৰু অনুসূচিত জনজাতিৰ বাবে সংৰক্ষিত মুঠ আসনৰ এক তৃতীয়াংশ লোকসভা আৰু বিধানসভাত সেই গোটসমূহৰ মহিলাসকলৰ বাবে সংৰক্ষিত হ’ব।
সংৰক্ষিত আসন ৰাজ্য বা কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ বিভিন্ন সমষ্টিলৈ ঘূৰণীয়াকৈ আবণ্টন দিব পাৰি।
লট ড্ৰ’ৰ দ্বাৰা এই সংৰক্ষণ এনেদৰে নিৰ্ধাৰণ কৰা হ’লহেঁতেন যাতে একেৰাহে তিনিটা সাধাৰণ নিৰ্বাচনত এবাৰহে এই নিৰিখত আসন সংৰক্ষিত হ’লহেঁতেন।
ভাৰতৰ বাহিৰত নিগমিত আৰু ভাৰতত সম্পূৰ্ণ মালিকানাধীন সহযোগী কোম্পানী চলাই থকা উল্লেখযোগ্য বেংকসমূহৰ তালিকা:
বাণিজ্য আৰু উদ্যোগ মন্ত্ৰী হৈছে বাণিজ্য আৰু উদ্যোগ মন্ত্ৰালয়ৰ মুৰব্বী আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ কেবিনেট মন্ত্ৰীসকলৰ এজন।
বিভাগটোক বহুপাক্ষিক আৰু দ্বিপাক্ষিক বাণিজ্যিক সম্পৰ্ক, ৰাজ্যিক বাণিজ্য, ৰপ্তানি প্ৰচাৰ ব্যৱস্থা, আৰু কিছুমান ৰপ্তানি মুখী উদ্যোগ আৰু সামগ্ৰীৰ বিকাশ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ সম্পৰ্কীয় বৈদেশিক বাণিজ্য নীতি আৰু দায়িত্ব প্ৰস্তুত আৰু ৰূপায়ণ কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছে।
বাণিজ্য আৰু উদ্যোগ মন্ত্ৰালয়ে দুটা বিভাগ পৰিচালনা কৰে, বাণিজ্য বিভাগ আৰু উদ্যোগ আৰু অভ্যন্তৰীণ বাণিজ্য প্ৰসাৰৰ বিভাগ।
২০০৩ চনত পৰিচালক যুটি আব্বাছ–মুস্তানে তেওঁলোকৰ ছবি টাৰ্জান: দ্য ৱাণ্ডাৰ কাৰ ঘোষণা কৰে য’ত শ্বেঠে ৰাজ চৌদাৰী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
২০১৯ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত তেওঁ ষ্টাৰপ্লাছৰ দৈনিক ছ’প অপেৰা য়েহ ৰিষ্টে হেইন প্যাৰ কেত নিশান্ত মহেশ্বৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
উৎপল চাংঘৱী গ্ল’বেল স্কুলত অধ্যয়ন কৰি ভিলে পাৰ্লেৰ গোকালিবাই পুনমচান্দ পীতাম্বৰ হাইস্কুলত জুনিয়ৰ কলেজত পঢ়িছিল আৰু ভিলে পাৰ্লেৰ মিথিবাই কলেজৰ পৰা গণিত বিষয়ত ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
তেওঁ চফট্ ৱেৰ ইঞ্জিনিয়াৰ হোৱাৰ উদ্দেশ্য আছিল যিটো তেওঁ পিছলৈ জাষ্ট মহব্বতৰ জয়ৰ প্ৰথমটো উল্লেখযোগ্য ভূমিকা লাভ কৰাৰ পিছত বাদ দিছিল।
ভাৰতীয় বহু টেলিভিছন শ্ব’ আৰু অসংখ্য হিন্দী চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰা তেখেতে ২০০৪ চনৰ টাৰ্জান: দ্য ৱাণ্ডাৰ কাৰ ছবিত ৰাজ চৌধাৰী, ২০১৪ চনৰ থ্ৰিলাৰ ছিৰিজ এক হাছিনা থি-ত শৌৰ্য্য গোৱেংকা, ২০১৭ চনৰ লাভ-চাগা হাচিলত কবীৰ ৰাইচান্দৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি পৰিচিত হয়।
ট্ৰিনিদাদ আৰু ট’বাগোত লিংগ ভূমিকা মূলতঃ পিতৃতন্ত্ৰ আৰু ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ উত্তৰাধিকাৰৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত।
বেপ্টিষ্টে দৃঢ়তাৰে কয় যে জাতি আৰু ঔপনিৱেশিকতাৰ ঐতিহাসিক দৃষ্টিভংগীয়ে ট্ৰিনিদাদৰ সংস্কৃতিক এনেদৰে প্ৰভাৱিত কৰে যে পশ্চিমীয়া নাৰীবাদী অধ্যয়নৰ পৰা প্ৰায়ে বাদ দিয়া হয়।
"কেৰিবিয়ান লিংগ তত্ত্বই ঔপনিৱেশিকতাবাদ আৰু সাম্ৰাজ্যবাদৰ বাৰ্নাকলৰ সৈতে যুঁজ দিয়াৰ সময়তে পিতৃতন্ত্ৰৰ সীমাবদ্ধতাৰ সৈতে যুঁজিবলগীয়া হয়।
" ট্ৰিনিদাদ আৰু ট'বাগোত লিংগ প্ৰদৰ্শনে তিনিটা সুকীয়া স্থান দখল কৰে: শাৰীৰিক, সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক।
বেপ্টিষ্টে যুক্তি আগবঢ়ায় যে ভৌতিক, ৰাজহুৱা স্থানসমূহে এটা "উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক আৱশ্যকীয়তাবাদী কোলাজ"ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে য'ত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ অতি প্ৰয়োজনীয়তাবাদী দৃষ্টিভংগী অনুসৰি লিংগ ভূমিকাসমূহৰ সামাজিকৰণৰ দ্বাৰা পৰিৱেশনসমূহক লিংগভিত্তিক কৰা হয়।
বহুতো ৰাজহুৱা স্থানত আফ্ৰিকান চিত্ৰকল্প প্ৰদৰ্শন কৰা হয়, যিবোৰ মূলতঃ নাইজেৰিয়া আৰু ঘানাৰ৷ কাৰণ এই জাতিসমূহ এতিয়াও ট্ৰিনিদাদ আৰু ট’বাগোৰ ঘনিষ্ঠ ৰাজনৈতিক মিত্ৰ আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰজ্বালক।
মহিলাৰ বিৰুদ্ধে অপৰাধৰ হাৰ বৃদ্ধিৰ সৈতে যুঁজি থকা দেশখনৰ সন্মুখত এই সামাজিক স্থানসমূহে এক নিগৰ্মনৰ সৃষ্টি কৰে৷
ট্ৰিনিদাদ আৰু ট’বাগোৰ নাৰীসকল হ’ল ট্ৰিনিদাদ আৰু ট’বাগোত জন্মগ্ৰহণ কৰা, বাস কৰা অথবা ট্ৰিনিদাদ আৰু ট’বাগোৰ পৰা অহা মহিলা।
মহিলাসকল কোনটো দ্বীপৰ পৰা আহিছে সেইটোৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি তেওঁলোকক ক্ৰমে ট্ৰিনিদাদৰ মহিলা বা ট'বাগ'নিয়ান মহিলা বুলিও ক'ব পাৰি।
ট্ৰিনিদাদ আৰু ট'বাগোৰ মহিলাসকলে ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগৰ মালিক, "উকীল, ন্যায়াধীশ, ৰাজনীতিবিদ, চৰকাৰী কৰ্মচাৰী, সাংবাদিক আৰু কেলিপছনিয়ান"কে ধৰি বিভিন্ন উদ্যোগ আৰু বৃত্তিত পাৰদৰ্শিতা দেখুৱায়।
ট্ৰিনিদাদ আৰু ট'বাগোৰ কাৰ্নিভালৰ সংস্কৰণত অংশগ্ৰহণ কৰি ট্ৰিনিদাদ আৰু ট'বাগোনৰ মহিলাসকলে নিজৰ "আত্মবিশ্বাসী যৌনতা" প্ৰদৰ্শন কৰে।
তেওঁলোকৰ কিছুমানে তথাকথিত আফ্ৰিকান-খ্ৰীষ্টান সম্প্ৰদায় আৰু "ছৌ-ছৌ অনানুষ্ঠানিক ঘূৰ্ণনশীল ঋণ সংস্থা" চলোৱাতো সক্ৰিয় হৈ আহিছে।
প্ৰাথমিক শিক্ষা: প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত ছোৱালীৰ বিদ্যালয় ত্যাগ কৰাৰ হাৰ আৰু পুনৰাবৃত্তিৰ হাৰ কম দেখা যায়৷ তেওঁলোকে এছইএ পৰীক্ষাত ল'ৰাতকৈ বেছি নম্বৰ পায়।
২০১৫ চনত দ্বিতীয় প্ৰৱেশ মূল্যায়ন পৰীক্ষা আৰু ত শীৰ্ষ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ প্ৰায় দুই তৃতীয়াংশ ছোৱালী আছিল।
প্ৰাথমিকৰ পৰা তৃতীয় পৰ্যায়লৈকে,গড় হিচাপত স্কুলীয়া শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত ট্ৰিনিদাদ আৰু ট’বাগোৰ ল’ৰাতকৈ ছোৱালীয়ে উন্নততৰ প্ৰদৰ্শন কৰে বা তেওঁলোকৰ নামভৰ্তিৰ সংখ্যা বেছি।
১৯৬১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত কংগোত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ অভিযানৰ অংশ হিচাপে কংগো গণৰাজ্যত নিয়োজিত ভাৰতীয় সৈন্যৰ ভিতৰত ছালাৰিয়াও আছিল।
৫ ডিচেম্বৰত ছালাৰিয়াৰ বেটেলিয়নক বিচ্ছিন্নতাবাদী কাটাংগা ৰাজ্যৰ ১৫০ জন জেণ্ডআৰ্মচে্ কৰা এটি পথ অৱৰোধ পৰিষ্কাৰ কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া হয়।
বিচ্ছিন্নতাবাদীসকলে দুখন যুদ্ধৰ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰেৰে সজ্জিত গাড়ীৰে এলিজাবেথভিল বিমানবন্দৰলৈ যোৱাৰ পথছোৱা অৱৰোধ কৰিছিল।
তেওঁৰ ৰকেট লাঞ্চাৰ দলটোৱে কেটাঞ্জিজ জেণ্ডআৰ্মীৰ সাজসজ্জিত গাড়ীবোৰ আক্ৰমণ কৰি ধ্বংস কৰে।
এই অভাৱনীয় পদক্ষেপে জেণ্ডআৰ্মীক বিভ্ৰান্ত কৰে আৰু তেওঁলোকে পুনৰ সংগঠিত হোৱাৰ আগতে ছালাৰিয়াই তেওঁলোকক পুনৰ আক্ৰমণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
যদিও তেওঁৰ সৈন্যৰ সংখ্যা বেছি নাছিল, তথাপিও তেওঁলোকে কেটাঞ্জিজসকলৰ ওপৰত আক্ৰমণ চলাই ৪০ জন লোকক হত্যা কৰে।
আক্ৰমণৰ সময়ত ছালাৰিয়াৰ ডিঙিত দুবাৰকৈ গুলী লাগে আৰু অত্যাধিক ৰক্তক্ষৰণ হৈ অৱশেষত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
নিজৰ নিৰাপত্তাকো আওকাণ কৰি যুদ্ধৰ সময়ত প্ৰদৰ্শন কৰা কৰ্তব্যবোধ আৰু সাহসৰ বাবে ছালাৰিয়াক ভাৰত চৰকাৰে সৰ্বোচ্চ সামৰিক সন্মান পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰদান কৰে।
ভাৰত বিভাজনৰ ফলত ছালাৰিয়াৰ পৰিয়াল পাঞ্জাৱৰ ভাৰতীয়সকল বসবাস কৰি থকা অংশলৈ গুচি যায় আৰু গুৰদাসপুৰ জিলাৰ জংগল গাঁৱত থাকিবলৈ লয় ৷ ছালাৰিয়াই স্থানীয় গাঁৱৰ স্কুলত নামভৰ্তি কৰে।
১৯৪৬ চনৰ জুলাই মাহত তেওঁ বেংগালুৰুৰ কিং জৰ্জচ্ ৰয়েল ইণ্ডিয়ান মিলিটাৰী কলেজত নামভৰ্তিৰ বাবে আবেদন কৰে।
যদিও তেওঁ প্ৰৱেশ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল, তথাপিও বুকুৰ জোখ সঠিক নোহোৱাত চিকিৎসা পৰীক্ষাত অনুত্তীৰ্ণ হৈছিল।
১৯৪৭ চনৰ আগষ্ট মাহত তেওঁক জলন্ধৰৰ কে জি আৰ আই এম চিলৈ বদলি কৰা হয় ৷ কে জি আৰ আই এম চিৰ পৰা উৰ্ত্তীণ হৈ তেওঁ নেচনেল ডিফেন্স একাডেমী ৰ যৌথ সেৱা শাখাত যোগদান কৰে।
১৯৫৬ চনত এন ডি এৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ ভাৰতীয় সামৰিক একাডেমীত নামভৰ্তি কৰে আৰু ১৯৫৭ চনৰ ৯ জুনত অধ্যয়ন সম্পূৰ্ণ কৰে, তেতিয়া তেওঁক দ্বিতীয় লেফটেনেণ্টৰ দায়িত্ব দিয়া হয়।
কংগো চৰকাৰ আৰু কাটাংগাৰ মাজত মিলনৰ প্ৰচেষ্টা বিফল হোৱাৰ পিছত ২৪ নৱেম্বৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ নিৰাপত্তা পৰিষদে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ নিৰাপত্তা পৰিষদৰ ১৬৯ নং প্ৰস্তাৱত অনুমোদন জনায়।
এই প্ৰস্তাৱত কাটাংগাৰ বিচ্ছিন্নতাক গৰিহণা দিয়া হয় আৰু সংঘাতৰ তৎক্ষণাত সমাধান আৰু অঞ্চলটোত শান্তি স্থাপনৰ বাবে বল প্ৰয়োগৰ অনুমোদন দিয়া হয়।
ইয়াৰ প্ৰতিক্ৰিয়া স্বৰূপে কেটাঞ্জিছ জেণ্ডআৰ্মীয়ে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ দুজন জ্যেষ্ঠ বিষয়াক পণবন্দী কৰে।
পিছলৈ তেওঁলোকক মুকলি কৰি দিয়া হয় যদিও ১ম গোৰ্খা ৰাইফলছৰ মেজৰ অজিত সিঙক বন্দী কৰি হত্যা কৰা হয়, লগতে তেওঁৰ গাড়ী চালককো হত্যা কৰা হয়।
ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ শান্তিৰক্ষীবাহিনীৰ দলসমূহৰ মাজত যোগাযোগ ৰোধ কৰিবলৈ আৰু ইটোক সিটোৰপৰা পৃথক কৰিবলৈ জেণ্ডআৰ্মসকলে পথ অৱৰোধ কৰে, যাৰ ফলত শান্তিৰক্ষীবাহিনীৰ দলসমূহ এটা এটাকৈ পৰাস্ত কৰাটো সহজ হব বুলি ভবা হৈছিল।
৪ ডিচেম্বৰৰ দিনা বিচ্ছিন্নতাবাদীসকলৰ দ্বাৰা এলিজাবেথভিল চহৰ আৰু ওচৰৰ বিমানবন্দৰৰ মাজৰ পথছোৱা অৱৰোধ কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ প্ৰতিক্ৰিয়া স্বৰূপে ৰাষ্ট্ৰসংঘই নিজৰ স্থান ৰক্ষা আৰু অঞ্চলটোত নিজৰ চলাচলৰ স্বাধীনতা পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ ‘অপাৰেচন ইউন’কাট’ আৰম্ভ কৰে।
কিন্তু জুলাই মাহৰ প্ৰথম সপ্তাহত কংগো সেনাবাহিনীত বিদ্ৰোহৰ সূচনা হয় আৰু কৃষ্ণাংগ আৰু শ্বেতাংগ সাধাৰণ নাগৰিকৰ মাজত হিংসাত্মক পৰিস্থিতিৰ উদ্ভৱ হয়।
বেলজিয়ামে পলাই যোৱা শ্বেতাংগ লোকসকলক সুৰক্ষা দিবলৈ সৈন্য প্ৰেৰণ কৰে আৰু দেশৰ দুটা অঞ্চল কাটাংগা আৰু দক্ষিণ কাছাই, পৰৱৰ্তী সময়ত বেলজিয়ামৰ সমৰ্থনত পৃথক হয়।
কংগো চৰকাৰে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ পৰা সহায় বিচাৰে আৰু ফলশ্ৰুতিত ৰাষ্ট্ৰসংঘই ১৯৬০ চনৰ ১৪ জুলাইত ইউনাইটেড নেচনচ্ অপাৰেচন ইন কংগো স্থাপন কৰে।
১৯৬১ চনৰ মাৰ্চ–জুনৰ ভিতৰত ভাৰতে ব্ৰিগেডিয়াৰ কে এ এছ ৰাজাৰ নেতৃত্বত প্ৰায় ৩০০০ সৈনিকেৰে গঠিত সৈন্য বাহিনীৰ দল এটি ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ শান্তিৰক্ষা বাহিনীলৈ অৱদান ৰূপে আগবঢ়ায়।
১৯৬১ চনৰ ৫ ডিচেম্বৰৰ দিনা, ১মগোৰ্খা ৰাইফলছৰ ৩নং বেটেলিয়নক এলিজাবেথভিল বিমানবন্দৰলৈ যোৱাৰ পথত হোৱা এটি পথ অৱৰোধ পৰিস্কাৰ কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া হয়।
শান্তিৰক্ষী বাহিনীৰ হৈ মেজৰ গোবিন্দ শৰ্মাৰ চাৰ্লি কোম্পানী আৰু কেপ্টেইন ছালাৰিয়াৰ আলফা কোম্পানীয়ে জেণ্ডআৰ্মী সকলৰ সৈতে যুদ্ধত অৱতীৰ্ণ হৈছিল।
সংখ্যাত তাকৰ হৈও শান্তিৰক্ষী বাহিনীৰ সৈন্যদলে বীৰত্বৰে যুঁজে আৰু জেণ্ডআৰ্মসকলে ছত্ৰভংগ দিয়ে।
নিজক সুৰক্ষিত কৰাৰ কথা নাভাবি কেপ্টেইন ছালাৰিয়াই অকলেই সাহসেৰে যুঁজি প্ৰায় চল্লিশ জন জেণ্ডআৰ্মৰ প্ৰাণ লয় আৰু অৱশেষত শত্ৰুৰ গুলীত অত্যাধিক ৰক্ত স্খলন হৈ প্ৰাণ ত্যাগ কৰে।
১৯৩৫ চনৰ ২৯ নৱেম্বৰত, ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অধীনত পঞ্জাৱৰ শকৰগড়ৰ ওচৰৰ জামৱাল গাঁৱত গুৰবচন সিং ছালাৰিয়াই জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল ।
তেওঁৰ পিতৃ ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ হডছনচ্ হৰ্চ ৰেজিমেণ্টৰ ড’গ্ৰা স্কোয়াড্ৰনত নিযুক্ত হৈ আছিল।
পিতৃ আৰু তেওঁৰ ৰেজিমেণ্টৰ কাহিনীয়ে ছালাৰিয়াক প্ৰভাৱিত কৰিছিল আৰু তেওঁ অতি কম বয়সতে সেনাবাহিনীত যোগদান কৰিবলৈ মন মেলিছিল।
কেপ্তেইন গুৰবচন সিং ছালাৰিয়া, পি.ভি.চি এজন ভাৰতীয় সেনা বিষয়া আৰু ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ শান্তিৰক্ষী বাহিনীৰ সদস্য আছিল।
ছালাৰিয়া কিং জৰ্জচ্ ৰয়েল ইণ্ডিয়ান মিলিটাৰী কলেজ আৰু নেচনেল ডিফেন্স একাডেমীৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰ আছিল।
তেওঁ এন ডি এৰ প্ৰথম প্ৰাক্তন ছাত্ৰ আছিল আৰু ভাৰতৰ যুদ্ধকালীন সৰ্বোচ্চ সামৰিক সন্মান পৰম বীৰ চক্ৰ ৰে সন্মানিত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ একমাত্ৰ শান্তিৰক্ষী।
বাগড়ী ভাষী লোক ঘাইকৈ ভাৰতৰ ৰাজস্থান ৰাজ্যৰ হনুমানগঢ় আৰু শ্ৰী গংগাধৰ জিলা, হাৰিয়ানাৰ সিৰসা জিলা আৰু পাঞ্জাবৰ ফজিল্কা জিলাৰ বাসী।
হাৰিয়ানৱী, পাঞ্জাবী আৰু ৰাজস্থানীৰ দৰে অন্য ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষাৰ দৰেই বাগড়ীতো বিষয়-বস্তু-ক্ৰিয়া ক্ৰম ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বাগড়ীৰ আটইতকৈ চকুত লগা ধ্বনিতাত্ত্বিক বৈশিষ্ট্য হ'ল অৰ্থবহুল সুৰৰ অস্তিত্ব: উচ্চ, মধ্য আৰু নিম্ন, পাঞ্জাবী ভাষাৰ দৰে।
এই বৰাবাৰী গাঁৱতে ধৰ্মপ্ৰাণ মহন্ত ধৰ্মদেৱ বিপ্ৰই এখন সত্ৰ স্থাপন কৰি ধৰ্মচৰ্ কৰিছিল।
এই ধৰ্মদেৱ বিপ্ৰই এটি প্ৰাপ্ত বিষ্ণুমূৰ্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰি ৰাজহুৱাভাৱে পূজিবৰ অৰ্থে সত্ৰৰ নাতিদূৰৈত ঈশান কোণত বৰ ওখকৈ মাটিৰ ঢাপ বান্ধিছিল আৰু বহাগত ওপৰত বিষ্ণু মূৰ্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰি পূজাৰ আয়োজন কৰিছিল।
গতিকে বিষ্ণু পূজাক কেন্দ্ৰ কৰি আৰম্ভ হোৱা এই দেউল উৎসৱ দশম শতিকাৰ আদিভাগৰ কোনো এটি বহাগৰ ১লা তাৰিখৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা বুলি ক’ব পৰা যায়।
বৰ ওখকৈ দল বান্ধি এই উৎসৱ পালন কৰা হৈছিল কাৰণে ইয়াক ‘বৰদৌল’ বোলা হৈছিল আৰু আজিও এই ঠাইৰ নাম বৰদৌলগুৰি বুলি জনাজাত।
ই দৰঙৰ স্বকীয় ঐতিহ্যৰ স্বাক্ষৰ বহন কৰি প্ৰায় একাদশ শতিকাৰ পৰাই নীৰৱচিছন্নভাৱে বৰ্তমানো চলি আছে।
পূৰ্বৰ কোচ ৰজাসকলৰ ৰাজত্ব কালত সমগ্ৰ শোণিতপুৰৰ পৰা বৰ্তমান মঙলদৈলৈকে দৰং ৰাজ্য বোলা হৈছিল।
এই কাৰণেই সম্ভৱতঃ বিষ্ণুভক্ত দৰঙী ৰজাসকলৰ পৃষ্ঠপোষকতাত প্ৰাচীন কালৰে পৰা দৰং অঞ্চলত দেউল উৎসৱ পালন কৰি অহা হৈছে।
দৈৱজ্ঞ ব্ৰাহ্মণ কবি সুচণ্ডাই ৰচিত ‘শিয়ালা বৈষ্ণৱ চৰিত্ৰ’ত এই উৎসৱৰ আৰম্ভণি সম্পৰ্কে কিছু বৰ্ণনা আছে।
একাদশ শতিকাত প্ৰখ্যাত শিয়ালা বৈষ্ণৱৰ পিতৃ ধৰ্মদেৱে বিপ্ৰ ভূঞাই ছিপাঝাৰ অঞ্চলৰ বৰাবাৰী গাঁৱত সত্ৰ পাতি বাস কৰিছিল।
ধৰ্মদেৱ বিপ্ৰভুঞা নামৰ এইজন শাস্ত্ৰজ্ঞ পণ্ডিতেই প্ৰায় একাদশ শতিকাতে পোনপ্ৰথম ছিপাঝাৰ অঞ্চলৰ বৰদৌলগুৰিত বিষ্ণু পূজাৰ জৰিয়তে দেউল উৎসৱৰ পাতনি মেলে।
শাস্ত্ৰৰ নিৰ্দেশৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা আৰু বিশ্বাস ৰাখি মঙলদৈৰ হিন্দুসকলে বহুকাল পূৰ্বৰে পৰা গোটেই বহাগজুৰি বিষ্ণু পূজা কৰি আহিছে।