polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
কিন্তু তেওঁলোকে ছাবাণ্টুইক বীজ সিঁচাৰ পিছৰ বতৰলৈ লৈ যায়, এইদৰে ইয়াক প্ৰাচীন গ্ৰীষ্মকালীন উৎসৱ চিৰিলিকৰ সৈতে একত্ৰিত কৰে।
শেহতীয়াকৈ মস্কোৱে ২০০৭ চনত মানৱতাৰ মৌখিক আৰু অমূৰ্ত ঐতিহ্যৰ শ্ৰেষ্ঠ কৃতিৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ বাবে ছাবাণ্টুইক মনোনীত কৰাৰ পৰিকল্পনা ঘোষণা কৰিছে।
পিছৰ দুখন প্ৰতিযোগিতা বিশেষভাৱে চিৰস্থায়ী আৰু জনপ্ৰিয় কাৰণ ইয়াত বহুতো কমিক দৃশ্যৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে।
ইয়াৰ পিছত প্ৰতিযোগীয়ে লাঠিডালেৰে মাটিৰ পাত্ৰটো ভাঙিবলৈ চেষ্টা কৰে আৰু ভঙাসকলে পুৰস্কাৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
দুজন প্ৰতিযোগীয়ে মাটিৰ পৰা কেইবাফুট দূৰৈত থকা এটা বীমত বহি থাকে আৰু তেওঁলোকৰ হাতত ঘাঁহেৰে ভৰা বস্তা বা আঠুৱাৰ আৱৰণ দিয়া হয়।
তাৰ পিছত প্ৰতিযোগীসকলে ইজনে সিজনক ঘাঁহৰ বস্তাৰে আঘাত কৰে, একে সময়তে নিজৰ পৰা নপৰি নিজৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বীক বিমৰ পৰা নমাই পেলাবলৈ চেষ্টা কৰে।
আন এটা জনপ্ৰিয় খেল হ’ল হাত ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ কাটিক নামৰ কিম্বন কৰা গাখীৰৰ সামগ্ৰীৰ বাটি এটাত মুদ্ৰা বিচাৰিবলৈ চেষ্টা কৰা।
বিশেষকৈ সৰু সৰু গাঁৱত এই উদযাপন কেইবাদিনো হ’ব পাৰে কাৰণ উৎসৱৰ প্ৰস্তুতিও উদযাপনৰ অংশ বুলি গণ্য কৰা হয়।
এইবোৰ প্ৰতিযোগিতাসমূহত পুৰস্কাৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি বা উৎসৱৰ বাবে ধন আগবঢ়োৱাত সহায় কৰিবলৈ বিক্ৰী কৰিব পাৰি।
কাছা প্ৰস্তুত কৰাৰ এই অনুষ্ঠানত, এখন গাঁৱত সামূহিকভাৱে দাইল প্ৰস্তুত কৰা হয় আৰু প্ৰতিটো ঘৰে এই কাৰ্যত কিছু শস্যৰ বৰঙণি আগবঢ়ায়।
বহু ঠাইত প্ৰস্তুতিৰ ক্ষেত্ৰত পুৰস্কাৰ সংগ্ৰহ কৰাটোও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়, আৰু এইবোৰ প্ৰায়ে জটিল বেজীৰ কামৰ কাপোৰ।
ছাবানাটুয়ৰ আগতে এবছৰৰ ভিতৰত বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱা মহিলাসকলে কৰা বেজীৰ কাম বিশেষভাৱে মূল্যৱান বুলি গণ্য কৰা হয়।
ছাবাণ্টুয় বা চাবাণ্টু হৈছে তাটাৰ, ইডেল-উৰালয়ান, বাছকিৰ আৰু কাজাখসকলৰ গ্ৰীষ্মকালীন উৎসৱ৷ এই উৎসৱ ভলগা বুলগেৰিয়ান যুগৰ পৰাই আৰম্ভ হয়।
প্ৰথমতে ছাবাণ্টু গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ কৃষকসকলৰ উৎসৱ আছিল, কিন্তু পিছলৈ ই ৰাষ্ট্ৰীয় বন্ধলৈ পৰিণত হয় আৰু এতিয়া চহৰতো ইয়াক ব্যাপকভাৱে পালন কৰা হয়।
তাটাৰভাষীসকলে বন্ধৰ দিনটোক বুলি কয়, বা অধিক শুদ্ধকৈ ক'বলৈ গ'লে বোলে৷ ভলগাৰ কাষত বাস কৰা আন তুৰ্কী জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলেও এই বন্ধৰ দিনটো পালন কৰে।
পৰম্পৰাগতভাৱে টাটাৰ বুলি গণ্য কৰা অন্যান্য প্ৰতিযোগিতা আৰু খেলসমূহ তৰ্কসাপেক্ষভাৱে ৰাছিয়াৰ মেলাৰ পৰা ছাবাণ্টুলৈ আহিছিল।
ইয়াৰ ভিতৰত বিন বেগ দৌৰ, চামুচত কণী লৈ দৌৰা, দোল খাই থকা, ঢিলাকৈ বান্ধি থোৱা বীমত খোজ কঢ়া, দুটা বাল্টি পানী কঢ়িয়াই লৈ দৌৰা, কাঠৰ খুঁটাত বগাই যোৱা , তিনিঠেঙীয়া দৌৰ, ৰছী টনা, চকুত কাপোৰ বান্ধি টেকেলি ভঙা, আৰু ৰশ্মিৰ ওপৰত ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰি ইজনে সিজনক বস্তাৰে আঘাত কৰা।
তেওঁৰ সাংগীতিক যাত্ৰা আৰম্ভ হৈছিল দেউতাক নীলকান্ত হাজৰিকাই ৰচনা কৰা আৰু জেষ্ঠ ভাতৃ ভূপেন হাজৰিকাই সুৰ দিয়া ‘অ’ মইনা কেতিয়া আহিলি তই’ গীতেৰে।
মহাত্মা গান্ধীৰ মৃত্যুত তেওঁ ভূপেন হাজৰিকাৰ সৈতে ‘তেৰশ ছৌৱনৰ মাঘৰে মাহৰে বিয়লি পৃথিৱীৰ শিৰতে ব্ৰজপাত পৰিলে’ গীতটি কলিকতা ৰেডিঅ’ৰ বাবে গাইছিল।
সুদক্ষিণা শৰ্মাই ‘মণিৰাম দেৱান’, ‘চিকমিক বিজুলী’, ‘পাৰঘাট’, ‘অবুজ বেদনা’, ‘হেঁপাহ’ আদি চলচ্চিত্ৰত ক্ৰমে সংগ্ৰাম লগ্নে আজি, তপ্ত শিখাৰে, হৰি নাচে কৃষ্ণ, অ’ কি ৰূপে পেখলো গীতত কণ্ঠদান কৰিছিল।
লীলা গগৈৰ দিখৌ নৈৰ পাৰতে, গণেশ গগৈৰ আজি মধু নিশা, হেমেন হাজৰিকাৰ চিৰি পাতি মংগলখন চাওঁ, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ পুৰি গ’ল বৃন্দাবন, তিলকা হেনো, এ হে বিৰিন্দাবনতে; জ্যোতিপ্ৰসাদৰ আগাবাৰীত ফুলিলে সোণে মোৰ চম্পা আদি গীত সুদক্ষিণা শৰ্মাৰ কণ্ঠত বাণীবদ্ধ হৈছে।
তদুপৰি নৱকান্ত বৰুৱা, পুৰুষোত্তম দাস, নীলকান্ত হাজৰিকা আৰু দিলীপ শৰ্মাৰ বহুকেইটা গীতো তেওঁ গ্ৰামফোন ৰেকৰ্ডত গাইছে।
১৯৫৩ চনত সুদক্ষিণা শৰ্মা ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ অসম শাখাৰ সম্পাদক হেমাংগ বিশ্বাস আৰু গণনাট্যৰ কৰ্মী হেম শৰ্মাৰ সান্নিধ্যলৈ আহে আৰু জনসচেতনতা বৃদ্ধিৰ বাবে গীত গায়।
নতুন প্ৰজন্মৰ মাজত শুদ্ধ ৰূপত জ্যোতিসংগীতৰ চৰ্চাৰ বাবে তেওঁলোকে গোটেই অসম জুৰি জ্যোতিসংগীত প্ৰশিক্ষণ কৰ্মশালাৰ আয়োজন কৰিছিল।
জ্যোতিসংগীতৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ বাবে তেওঁলোকে লোৱা উদ্যোগৰ বাবে, ২০০২ চনত, দিলীপ শৰ্মাৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে তেওঁক সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
তেওঁ অসম তথা ভাৰতৰ এগৰাকী সুখ্যাত গায়ক, সুৰকাৰ, গীতিকাৰ আৰু সংগীত তথা চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ভূপেন হাজৰিকাৰ ভগ্নী আৰু গীতিকাৰ, সুৰকাৰ আৰু সংগীতশিল্পী দিলীপ শৰ্মাৰ পত্নী।
দহ বছৰ বয়সতে সুদক্ষিণা শৰ্মাই কলিকতাত, বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ তত্ত্বাৱধানত কমলনাৰায়ণ চৌধুৰীৰ সৈতে দ্বৈত কণ্ঠত ‘নাহৰ ফুলে নুশুৱায়’ , ‘বিশ্বৰে ছন্দে ছন্দে’, অ' মইনা আদিকে ধৰি চাৰিটা গীত বাণীবন্ধন কৰিছিল।
১৯৪৭ চনত, পানবজাৰৰ জুবিলী গাৰ্ডেনলৈ মহাত্মা গান্ধী আহোঁতে তেওঁ ‘এ জয় ৰঘু নন্দন’ গীত পৰিৱেশন কৰিছিল।
সংগীতক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ২০০২ চনত, সুদক্ষিণা শৰ্মাই স্বামী দিলীপ শৰ্মাৰ সৈতে সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল।
ভূপেন হাজৰিকা, জয়ন্ত হাজৰিকা, সমৰ হাজৰিকাকে ধৰি নীলকান্ত হাজৰিকাৰ দহোটা সন্তানৰ সুদক্ষিণা বা নিৰুপমা হাজৰিকা অছিল চতুৰ্থটি সন্তান।
সুদক্ষিণা শৰ্মাৰ জীৱনৰ আধাৰত ঔপন্যাসিক আৰাধনা পটংগীয়া গোস্বামীয়ে আগবাৰীত ফুলিলে সোণে মোৰ চম্পা শীৰ্ষক এখন জীৱনভিত্তিক উপন্যাস লিখি উলিয়াইছে।
দেউতাকৰ চাকৰি সূত্ৰে, ১৯৩৯ চনত তেজপুৰ মজলীয়া প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত নিৰুপমাৰ শিক্ষাৰম্ভ হৈছিল।
পাছত তেওঁ পানবজাৰ ছোৱালী হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হৈ সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ত পঢ়া-শুনা কৰিছিল।
এগৰাকী লেখক হিচাপে অনন্ত কলিতাই অসমীয়া অ-কাহিনীমূলক সাহিত্যলৈ অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে ৷ ১৯৭৩ চনতে তেখেতে নতুন পৃথিৱীৰ পাতত লেখক জীৱন আৰম্ভ কৰে৷ অৰ্থনীতিৰ লগত জড়িত হৈ থকা হেতুকে তেখেতে সাধাৰণ পাঠকৰ উপযোগী হোৱাকৈ অৰ্থনীতি-সম্পৰ্কীয় একাধিক প্ৰবন্ধ-নিবন্ধ লিখিছিল৷ ২০০৮ চনত চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ লোৱাৰ পাছত তেখেত অসমীয়া কাকত-আলোচনীত নিয়মীয়াকৈ অৰ্থনীতি আৰু সামাজিক বিষয়ত লেখা-মেলা আৰম্ভ কৰে৷ অনন্ত কলিতা নতুন সাহিত্য পৰিষদৰ সভাপতি হৈছিল৷ পৰিষদৰ কলগাছিয়াৰ অধিৱেশনত তেখেতে সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে৷ তেখেতৰ দ্বাৰা লিখিত দুখনমান গ্ৰন্থ হৈছে:
অনন্ত কলিতা হৈছে অসম, ভাৰতৰ এগৰাকী অৰ্থনীতিবিদ, স্তম্ভ লেখক, নিবন্ধকাৰ, বাঁওপন্থী নেতা, আৰু ষ্টেট বেংক অৱ ইণ্ডিয়াৰ ভূতপূৰ্ব সঞ্চালক ৷ ডাক আৰু তাঁৰ সেৱাৰ জৰিয়তে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলি পৰৱৰ্তী সময়ত ষ্টেট বেংক অৱ ইণ্ডিয়াত যোগদান কৰা অনন্ত কলিতাই অৰ্থনীতি আৰু সামাজিক বিষয়ত একাধিক নিবন্ধ লিখি অসমৰ অ-কাহিনীমূলক সাহিত্যলৈ বিশিষ্ট বৰঙণি আগবঢ়াইছে।
ৰাজনৈতিক দল চিপিআই ৰ সংস্পৰ্শলৈ অহা কলিতাই অসমৰ অন্ধবিশ্বাস-বিৰোধী অনুষ্ঠান ইলোৰা বিজ্ঞান মঞ্চৰ প্ৰতিষ্ঠাতো আগভাগ লৈছিল।
অনন্ত কলিতাই জন্ম লাভ কৰিছিল অসমৰ নলবাৰী জিলাৰ বৰভাগ অঞ্চলৰ কমাৰকুচিত ৷ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা শেষ কৰি কলিতাই ডাক আৰু তাঁৰ সেৱাত যোগদান কৰে৷ ১৯৭২ চনত উক্ত পদ ত্যাগ কৰি তেখেতে ষ্টেট বেংক অৱ ইণ্ডিয়াত নতুন কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে৷ ১৯৮৬ চনৰ পৰা ১৯৮৯ চনলৈকে তেখেত বেংকটোৰ কৰ্মচাৰী সন্থাৰ সভাপতি পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল৷ ১৯৮৯ চনৰ পৰা ২০০৮ চন পৰ্যন্ত তেখেতে সন্থাৰ সাধাৰণ সম্পাদকৰ দায়িত্ব পালন কৰে৷ ষ্টেট বেংকৰ কৰ্মচাৰী আন্দোলনৰ লগত তেখেত এইদৰেই জড়িত হৈছিল৷
২০০১ চনত তেখেতে ষ্টেট বেংক অৱ ইণ্ডিয়াৰ সঞ্চালক পদ লাভ কৰে আৰু পৰৱৰ্তী আঠটা বছৰ অৰ্থাৎ ২০০৮ চনলৈকে তেখেত উক্ত পদত কৰ্মৰত হৈ থাকে৷ তেখেত ৰাজনীতিৰ প্ৰতিও আকৰ্ষিত হৈছিল আৰু ১৯৬৮ চনত তেখেতে চিপিআই ৰ লগত সংযুক্ত হয়৷ তেখেত চিপিআই ৰ অসম ৰাজ্যিক সমিতিৰ প্ৰাক্তন সদস্য আছিল৷
ষ্টেট বেংকৰ লগত জড়িত হৈ থকাৰ সময়ছোৱাত তেখেতে ভিতৰুৱা একাধিক অঞ্চলত বেংকৰ শাখা প্ৰতিষ্ঠা কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল৷ কৰ্মচাৰীৰ বাবে কো-অপাৰেটিভ ছ'ছাইটি বা সমবায় সমাজ খোলাতো কলিতাই আগভাগ লৈছিল৷
বাটলিৱালা নাৰীৰ অধিকাৰৰ সৈতে জড়িত বহু সংস্থাৰ সৈতে সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত; যেনে- "এছোচিয়েচন ফৰ উইমেনছ ৰাইটছ ইন ডেভেলপমেণ্ট"ৰ স্কলাৰ এছোচিয়েট, "জেণ্ডাৰ এট ৱৰ্ক" ব’ৰ্ডৰ সহ-সভাপতি, আৰু ১৯৮৪ চনত নগৰীয়া দৰিদ্ৰসকলে সমাজৰ উন্নয়নমূলক কামত অংশগ্ৰহণৰ সুবিধাৰ বাবে প্ৰতিষ্ঠা কৰা সমুদয়া নিৰ্মাণ সহায়ক আৰু মুম্বাইৰ -ৰ ব'ৰ্ড সদস্য।
তেওঁ বেংগালুৰুৰ ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অৱ ছায়েন্সৰ নেচনেল ইনষ্টিটিউট অৱ এডভান্সড ষ্টাডিজতো কৰ্ণাটকৰ নাৰীৰ মৰ্যাদাৰ বিষয়ে গৱেষণা কৰিছিল।
তেওঁৰ সৱলীকৰণৰ কাৰ্যই গ্ৰাম্য আৰু চহৰীয়া উভয় অঞ্চলৰ দৰিদ্ৰ আৰু দলিত মহিলাসকলক উপকৃত কৰিছে।
গাঁৱৰ দৰিদ্ৰ আৰু অশিক্ষিত মহিলাসকলক পঞ্চায়তীৰাজৰ অন্তৰ্গত স্থানীয় স্বশাসিত সংস্থাসমূহলৈ নিৰ্বাচিত হোৱাৰ সুবিধা প্ৰদান কৰাটো বিশেষভাবে উল্লেখযোগ্য; কেইবাখনো জিলাত তেওঁলোকৰ প্ৰতিনিধিত্ব মহিলাৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত ৩৩% সংৰক্ষণ সীমাৰ বহু ওপৰত আছিল।
বম্বেৰ টাটা ইনষ্টিটিউট অফ ছ'চিয়েল ছায়েন্সৰ পৰা তেওঁ সমাজ বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৯৭০ চনৰ শেষৰ ফালৰ পৰা ১৯৯০ চনৰ শেষলৈকে তেওঁ ভাৰতত নাৰীবাদী আন্দোলনৰ প্ৰসাৰ, মহিলাৰ নেতৃত্বসুলভ গুণৰ বিকাশ কৰা, লিংগ-সংবেদনশীল বিষয়সমূহ নিৰীক্ষণ আৰু মূল্যায়ন কৰা আদি কাম কৰিছিল।
নব্বৈৰ দশকৰ মাজভাগৰ পৰা বেংগালুৰুৰ বাহিৰত বহু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিষ্ঠানত কাম কৰি আহিছে; নিউয়ৰ্ক মহানগৰৰ ফৰ্ড ফাউণ্ডেশ্যনৰ প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰ হিচাপে ; হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত 'আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিক সমাজ, বিশেষকৈ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় তৃণমূল পৰ্যায়ৰ আন্দোলন'ৰ ওপৰত হাউজাৰ চেণ্টাৰ ফৰ ননপ্ৰফিট অৰ্গেনাইজেচনৰ চিভিল ছ'চাইটি ৰিচাৰ্চ ফেলো আৰু নিউয়ৰ্ক মহানগৰৰ ৱ’ৰ্ড অফ দ্য ৱুমেনছ্ এনভিৰনমেণ্ট এণ্ড ডেভেলপমেণ্ট অৰ্গেনাইজেছনৰ অধ্যক্ষ।
২০টাতকৈও অধিক ভাষাত প্ৰকাশিত তেওঁৰ সুপৰিচিত গ্ৰন্থ ' – , যিখন মহিলা সবলীকৰণৰ বাবে প্ৰশিক্ষণ হাতপুথি হিচাপে বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
তেওঁৰ আন গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰকাশনসমূহ হ'ল: লিংগ সমীকৰণৰ বিষয়ে ষ্টেটাচ অফ ৰুৰেল ৱুমেন ইন কৰ্ণাটক ; লিংগ সমতাৰ বিষয়ে ট্ৰেন্সনেচনেল চিভিল ছ'চাইটি: এন ইণ্ট্ৰ’ডাকচন ৱিথ লয়ড ডেভিদ ব্ৰাউন ; গ্ৰাছৰুট মুভমেণ্টছ এজ গ্ল'বেল এক্টৰছ; আৰু ফেমিনিষ্ট লিডাৰশ্বিপ ফৰ ছ'চিয়েল ট্ৰেন্সফৰ্মেচন: ক্লিয়াৰিং দ্য কনচেপচুৱেল ক্লাউড ।
শ্ৰীলতা বাটলিৱালা এগৰাকী সমাজ কৰ্মী, নাৰী অধিকাৰৰ সমৰ্থক, বিদ্বান, নাৰী সবলীকৰণৰ বহু গ্ৰন্থৰ লেখিকা।
১৯৭০ দশকৰ শেষাৰ্দ্ধৰ পৰা তেওঁ তৃণমূল পৰ্যায়ৰ সক্ৰিয়তা, পোষকতা, পাঠদান, গৱেষণা, প্ৰশিক্ষণত জড়িত হৈ আছে।
১৯৮০ দশকৰ মাজভাগমানৰ পৰা মহিলা সবলীকৰণৰ সংজ্ঞা দিবলৈ আৰম্ভ কৰা হয়, যিটো বাটলিৱালাৰ মতে এনে এটা পৰিভাষা, যিয়ে "কল্যাণ, উত্থান, সম্প্ৰদায়ৰ অংশগ্ৰহণ আৰু দৰিদ্ৰতা নিৰ্মূলকৰণ"ক বুজায়।
মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসা, বিনা বেতনে যত্ন আৰু ঘৰুৱা কাম আৰু শ্ৰম বজাৰৰ মূল সূচকসমূহ, যেনে লিংগৰ দৰমহাৰ ব্যৱধানৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱধান আছিল।
ইয়াৰ উপৰিও লিংগ আৰু দৰিদ্ৰতা, শাৰীৰিক আৰু যৌন নিৰ্যাতন, মহিলাৰ সম্পত্তিৰ সুবিধা , আৰু লিংগ আৰু পৰিৱেশৰ দৰে বহু ক্ষেত্ৰত – পুনৰ নিৰীক্ষণৰ বাবে তুলনামূলক পদ্ধতিৰ অভাৱ।
এই লিংগ তথ্যৰ ব্যৱধানসমূহ বন্ধ কৰাটো ছান মেৰিনোত লিংগ সম্পৰ্কীয় এছডিজি প্ৰতিশ্ৰুতিসমূহ লাভৰ বাবে অতি প্ৰয়োজনীয়।
১৯৮২ চনৰ গণভোটত ছান মেৰিনোৰ মহিলাসকলে পুৰুষ বিদেশীক বিয়া কৰালে তেওঁলোকৰ ছামাৰিনীয়া নাগৰিকত্ব বৰ্তাই ৰখাৰ অধিকাৰ লাভ কৰা নাছিল (১৯,০০০ ছামাৰিনজ ভোটাৰে ১৯২৮ চনৰ আইনখন বিলুপ্ত নকৰিবলৈ ভোট দিছিল যিয়ে ছামাৰিনজ মহিলাসকলক বিদেশীক বিয়া কৰালে ছামাৰিনজ নাগৰিকত্বৰ সীমা বাতিল কৰা হৈছিল)৷ ছামাৰিনৰ নাগৰিকত্ব হেৰুৱাৰ ফলত মহিলাসকলে ছান মেৰিনো ৰিপাব্লিকত ভোটদান, কাম কৰা, সম্পত্তিৰ মালিকীস্বত্ব, বাস কৰা আৰু সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰী হোৱাৰ অধিকাৰো হেৰুৱাই পেলায়।
এই আইনবোৰ পিছলৈ সলনি কৰা হ’ল৷ ২০০০ চনত সংসদে পূৰ্বৰ নাগৰিকত্ব আইন বিলুপ্ত কৰি নতুন নাগৰিকত্ব আইন প্ৰণয়ন কৰে, যাৰ অধীনত বিদেশীক বিয়া কৰাই দিয়া মহিলাই স্বামী বা সন্তানলৈ নাগৰিকত্ব প্ৰেৰণ কৰিব নোৱাৰে৷
ছান মেৰিনোৰ নাৰী ৰ জৰিয়তে সাধাৰণতে ইউৰোপীয় মহিলাকে বুজোৱা হয়, যিসকল মহিলাই ছান মেৰিনো ৰিপাব্লিকত বাস কৰে অথবা তেওঁলোক ইয়াৰ পৰা আহিছে।
বৰ্তমান ছান মেৰিনোত পুৰুষৰ সৈতে প্ৰায় সকলো সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক অধিকাৰেই সামাৰিনিজ মহিলাসকলৰ লগত বিভক্ত।
পৰম্পৰা অনুসৰি চতুৰ্থ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ধৰ্মীয় নিৰ্যাতনৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ ওচৰৰ ৰিমিনি চহৰৰ পৰা পলায়ন কৰা আদিম খ্ৰীষ্টান চেণ্ট মেৰিনাছে ছান মেৰিনো দেশখন প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে নিৰ্মাণ কৰা পালাজ্জো পাব্লিকোৰ ব্যাপক সংস্কাৰ কৰা হয় আৰু ১৯৯৬ চনত এই সংস্কাৰকৰণ সমাপ্ত হয়।
১৯৫৭ চনত ফাট্টি ডি ৰ’ভেৰেটা নামেৰে জনাজাত সাংবিধানিক সংকটৰ পিছত ছান মেৰিনোত মহিলাৰ ভোটাধিকাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰা হয়।
দেৱে কেইবাখনো কিতাপ সম্পাদনা আৰু অনুবাদ কৰাৰ লগতে শিশুসকলৰ বাবে কেইখনমান ঐতিহাসিক উপন্যাসো তেওঁ লিখি থৈ গৈছে।
তেওঁ বংগৰ সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক ইতিহাসত নাৰীৰ অৱদানৰ ওপৰত বিস্তৃতভাৱে গৱেষণা কৰিছে আৰু এই সম্পৰ্কে বিভিন্ন ৰচনা লিখিছে।
তেওঁৰ সম্পাদিত গ্ৰন্থৰ ভিতৰত আছে সৰলবালা সৰকাৰ ৰচনা সমগ্ৰ, কবিচন্দ্ৰেৰ মহাভাৰত, বিষ্ণুপুৰী মহাভাৰত আদি।
সেই কষ্ট প্ৰশমনৰ বাবে এটা বিশেষ বেজী লৈছিল, যাৰ পাৰ্শ্বক্ৰিয়া হৈ কঁকালৰ নিম্নাংশ অসাৰ হৈ গৈছিল।
ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ ভিতৰ চৰাৰ বিষয়ে লিখা গৱেষণামূলক গ্ৰন্থ ঠাকুৰবাৰীৰ অন্দৰমহলৰ বিশেষভাবে জনাজাত।
দৰিদ্ৰতা, হিংসা, শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্যসেৱাৰ সীমিত সুবিধা, আৰু পিতৃতান্ত্ৰিক সাংস্কৃতিক পদ্ধতি, বিশেষকৈ ডাইনী হত্যাৰ বাবে পাপুয়া নিউগিনিত নাৰীৰ অধিকাৰ অতি বাধাপ্ৰাপ্ত।
অনুমান কৰা হৈছে যে পাপুৱা নিউগিনিৰ ৬৭% মহিলা ঘৰুৱা নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হৈছে আৰু ৫০%তকৈ অধিক মহিলা ধৰ্ষণৰ বলি হৈছে।
২০১৪ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলাসকলে কৰা এক অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে ৰাজহুৱা পৰিবহণৰ সুবিধা লাভ কৰাৰ সময়ত ৯০%তকৈ অধিক মহিলা আৰু ছোৱালী কোনো এক ধৰণৰ হিংসাৰ সন্মুখীন হৈছে।
এছিয়া প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় অঞ্চলত মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰৰ ক্ষেত্ৰত মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰ দ্বিতীয় সৰ্বাধিক।
ইয়াৰ ফলত মহিলাসকলে গোপনে গৰ্ভপাতৰ দিশত আগবাঢ়ে, আৰু প্ৰায়ে অসুৰক্ষিত গৰ্ভপাতৰো তেওঁলোক বলি হয়।
" কিন্তু বাস্তৱত মহিলাসকলে এতিয়াও "উচ্চ অৰ্থনৈতিক, পেছাদাৰী, ৰাজনৈতিক, সামাজিক আৰু ধৰ্মীয় পদবী" দখল কৰা নাই।
ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰখনৰ সৈতে সম্পৰ্কিতভাৱে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলাসকলে প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিছে যে ২০১২ চনত আন্তঃসংসদীয় সংঘই কৰা এক অধ্যয়নত উৰুগুৱেক "সংসদত মহিলাৰ প্ৰতিনিধিত্বৰ ক্ষেত্ৰত ১৮৯খন দেশৰ ভিতৰত ১০৩ নম্বৰ" স্থানত উল্লেখ কৰা হৈছে।
উৰুগুৱেৰ নিম্ন ৰেংকিঙৰ কাৰণ হৈছে আংশিকভাৱে মহিলাৰ ৰাজনৈতিক অংশগ্ৰহণ কম৷ ২০১৪ চনৰ হিচাপত সংসদৰ সদস্যসকলৰ মাত্ৰ ১৬%হে মহিলা।
তেওঁ ১৯০৯ চনত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয় আৰু অতি সন্মান লাভ কৰে।
তেওঁ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা সন্মিলনত উৰুগুৱেক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল আৰু সমগ্ৰ ইউৰোপ ভ্ৰমণ কৰিছিল।
মহিলাৰ অধিকাৰৰ ওপৰত তেওঁৰ মতামত প্ৰকাশ কৰে আৰু ১৯১৯ চনত পৌলিনাই উৰুগুৱেত মহিলাৰ অধিকাৰৰ বাবে বাহিনী আৰম্ভ কৰে।
১৯২২ চনৰ ভিতৰত প্যান-আমেৰিকান কনফাৰেন্স অৱ উইমেনে পৌলিনা লুইছিক এই সভাৰ সন্মানীয় উপ-সভানেত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে আৰু উৰুগুৱেই মহিলাসকলক ভোটাধিকাৰ নিদিয়ালৈকে তেওঁ এগৰাকী কৰ্মী হৈয়েই থাকে।
২০১২ চনত উৰুগুৱেই কিউবাৰ পিছত লেটিন আমেৰিকাৰ দ্বিতীয়খন দেশ হিচাপে পৰিগণিত হয় যিয়ে ঐচ্ছিক গৰ্ভপাতক বৈধতা প্ৰদান কৰে ।
২০০৬ চনৰ আগতে ধৰ্ষণৰ অপৰাধীসকলে যদি আক্ৰমণৰ পিছত ভুক্তভোগীক বিয়া কৰায় তেন্তে শাস্তিৰ পৰা হাত সাৰিব পাৰিছিল।
২০১৮ চনৰ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ এক অধ্যয়ন অনুসৰি লেটিন আমেৰিকাত বৰ্তমান বা পূৰ্বৰ সংগীয়ে মহিলাক হত্যা কৰাৰ হাৰ ডমিনিকান ৰিপাব্লিকৰ পিছতে উৰুগুৱেৰ স্থান।
স্কুলীয়া অৱস্থাৰ পৰাই সাহিত্য কৰ্মৰ সৈতে জড়িত থকা শইকীয়াই “ভ্ৰমৰ’’ নামৰ আলোচনীত প্ৰথম “কৃষক’’ নামেৰে এটি কবিতা লিখে৷ তাৰপিছত হাতেলিখা আলোচনী “উদয়’’, আৱাহন, ৰামধেনু, সাপ্তাহিক জনমভূমি, অসম বাণী আদি কাকত আলোচনীত কবিতাৰ উপৰি নানা বিষয়ৰ প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰিছিল৷ “বহু মিশ্ৰিত সুৰ’’ তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰকাশিত পুথি৷ তদুপৰি তেওঁ প্ৰায় ত্ৰিশখনৰো অধিক গ্ৰন্থ আৰু স্মৃতিগ্ৰন্থ সম্পাদনা কৰি প্ৰকাশ কৰে৷
এণ্টনী কলেজত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি থকা সময়তে তেওঁ শ্বিলঙৰ “হেণ্ডলুম উইভিং অফিচ’ত কাৰ্যালয় সহকাৰী হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে৷ স্নাতক ডিগ্ৰী লোৱাৰ পিছত তেওঁ ঘৰলৈ উভতি আহে আৰু ৰজাবাৰী হাইস্কুলত সহকাৰী শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে৷ পিছত, তাৰপৰা তেওঁ বোকাখাত উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত যোগদান কৰে আৰু ১৯৯২ চনত সেই বিদ্যালয়ৰ পৰাই অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে৷
১৯৩০ চনৰ ষোল্ল জানুৱাৰীত বোকাখাত চহৰৰ বিষ্ণুপুৰত ভৱেশ শইকীয়াৰ জন্ম হয়৷ তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল, খগেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া আৰু মাকৰ নাম আছিল গুণৱতী শইকীয়া৷ ১৯৬৪ চনৰ ১২ মাৰ্চত তেওঁ বিয়া কৰায়, বোকাখাতৰ সমাজকৰ্মী চন্দ্ৰপ্ৰভাক৷ তেওঁলোকৰ চাৰিজন পুত্ৰ জন্ম
বোকাখাতৰ নামদৈফাং প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত আনুষ্ঠানিক শিক্ষা আৰম্ভ কৰি ভৱেশ শইকীয়াই টেঙাখাত হাইস্কুলৰ পৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষা পাছ কৰে আৰু যোৰহাট জে.বি. কলেজৰ পৰা আই.এ. পাছ কৰি শ্বিলঙলৈ পঢ়িবলৈ যায়৷ শ্বিলঙৰ ছেইণ্ট এণ্টনী কলেজৰ পৰা তেওঁ বি.এ. পাছ কৰে৷
ভৱেশ শইকীয়া অসমৰ এগৰাকী সাংবাদিক আৰু অসমত “আপকু’’ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সভাপতি আছিল৷ তেওঁ বিভিন্ন সামাজিক অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানৰ সৈতে জড়িত হোৱাৰ উপৰি সাহিত্যিক আৰু অভিনেতা হিচাপেও মানুহৰ মাজত পৰিচিত আছিল৷
নিজৰ বাহন মেকুৰীৰ ওপৰত এনে মিছা বদনাম জাপি দিয়াত ক্ৰুদ্ধ হৈ দেৱীয়ে সৰু ঘৈণীৰ সন্তানৰ প্ৰাণ কাঢ়ি নিয়ে।
পিছে ঘটনাবোৰ জানিব পাৰি শহুৰৰ ঘৰৰ মানুহবোৰে ক্ষুব্ধ হৈ তেওঁৰ মাক-দেউতাকৰ ঘৰলৈ যোৱাত বাধা দিয়ে।
ষষ্ঠী পূজাৰ দিনা জীয়ৰীৰ মুখ দৰ্শন কৰিবলৈ আগ্ৰহী মাক-দেউতাকে তেওঁলোকৰ জীয়েক-জোৱায়েকক তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ নিমন্ত্ৰণ আগবঢ়ায়।
ভাৰতবৰ্ষ তথা দক্ষিণ এছিয়াৰ বিভিন্ন দেশত এসময়ত এনে সংস্কাৰ আছিল যে যিমান দিন বিবাহিত কন্যা পুত্ৰৱতী নহয়, সিমান দিন তেওঁ মাক-দেউতাকৰ ঘৰলৈ নাহে।
এনে ৰীতিৰ এটা সমস্যা এয়ে আছিল যে সন্তান ধাৰণ কৰিব নোৱাৰিলে বা জন্মতে সন্তানৰ মৃত্যু হ’লে মাক-দেউতাকে বিবাহিত জীয়েক নিজৰ ঘৰলৈ আহিবলৈ দীৰ্ঘদিন অপেক্ষা কৰিব লাগিছিল।
সেয়েহে বিবাহিত কন্যাৰ মুখ দৰ্শন কৰিবলৈ জেঠ মাহৰ শুক্লা ষষ্ঠীৰ দিনটোকে বাচি ল’লে জামাই ষষ্ঠী হিচাপে।
জামাই ষষ্ঠীৰ দিনা শাহুৱেকে অৰ্থাৎ কন্যাৰ মাকে ষষ্ঠী দেৱীক সন্তুষ্ট কৰাৰ অৰ্থে পূজা কৰে আৰু তেওঁৰ কন্যা আৰু জামাতাৰ সৌভাগ্য আৰু সমৃদ্ধিৰ বাবে আশিস বিচাৰে।
এনেকৈয়ে জোৱায়েকক সন্তুষ্ট কৰি ৰখাৰ চেষ্টাত ষষ্ঠীপূজাৰ লৌকিক প্ৰথাই হৈ উঠে বঙালীসকলৰ জেঠ মাহৰ উৎসৱ।
পৰিয়াল লোককথা হৈছে ব্যক্তিগত পৰিয়ালৰ গোটৰ ভিতৰত সংক্ৰমিত লোককথা আৰু পৰম্পৰাগত সংস্কৃতিৰ অধ্যয়ন আৰু ব্যৱহাৰৰ সৈতে জড়িত লোককথাৰ শাখা।
ইয়াৰ ভিতৰত পৰিয়ালৰ সদস্যই উৎপাদিত শিল্পকৰ্ম বা পৰিয়ালৰ অনুষ্ঠানৰ সোঁৱৰণী হিচাপে সংৰক্ষণ কৰা স্মৃতিচিহ্নসমূহো অন্তৰ্ভুক্ত।
ইয়াত পৰিয়ালৰ ফটো, ফটো এলবাম, লগতে ভৱিষ্যতৰ বাবে ৰখা অন্যান্য পৃষ্ঠাৰ বাণ্ডিল যেনে:প্ৰমাণপত্ৰ, চিঠি, জাৰ্নেল, টোকা, আৰু বজাৰ কৰা তালিকা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
সঁচা পৰিঘটনাৰ বিষয়ে কথা কোৱা পাৰিবাৰিক কথা আৰু কাহিনীবোৰক এক উমৈহতীয়া পাৰিবাৰিক পৰিচয় বৰ্তাই ৰখাৰ উপায় হিচাপে পুনৰুল্লেখ কৰা হয়।
পৰিয়ালৰ লোককথাক দীৰ্ঘদিন ধৰি আঞ্চলিক, জাতিগত, ধৰ্মীয় বা বৃত্তিগত গোটৰ নথিপত্ৰত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
১৯৫৮ চনত মৌখিক ইতিহাসৰ পথ প্ৰদৰ্শক মডি ব'টাৰাইটে "পৰিয়ালৰ কাহিনী"ৰ নথিভুক্ত কৰিবলৈ কৰা আহ্বানৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাইলোককথাবিদসকলে নিজৰ পৰিয়ালত প্ৰচলিত গল্প আৰু পৰম্পৰাৰ প্ৰকাশিত বিৱৰণীৰে সমৰ্থন আগবঢ়ায় ।
এল কেৰেন বাল্ডউইনৰ অপ্ৰকাশিত গৱেষণা পত্ৰখনে পৰিয়ালৰ লোককথাৰ বাবে অধিক তাত্ত্বিক ভিত্তি স্থাপন কৰিছিল৷ তেওঁৰ মতে ".পৰিয়ালটো কেৱল লোকগোটেই নহয়, ই যিকোনো ব্যক্তিৰ অন্তৰ্গত প্ৰথম লোকগোট।
ঐতিহাসিক তাৰিখ, স্থান আৰু পৰীক্ষাযোগ্য পৰিঘটনাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে এই অধ্যয়নৰ ক্ষেত্ৰখনে পৰিয়ালটোক এক সুকীয়া সামাজিক গোট হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰা অনন্য কাহিনী, ৰীতি-নীতি আৰু হস্তশিল্পক নিৰীক্ষণ কৰে।
সন্তান আৰু ককা-আইতা থকা বিষমযৌন বিবাহিত দম্পতীৰে গঠিত গতানুগতিক বহল পৰিয়ালটোত এতিয়া সমকামী সংগী, অবিবাহিত প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ সম্পৰ্ক আৰু অগতানুগতিক পদ্ধতি আৰু পদ্ধতিৰ দ্বাৰা তুলি লোৱা বা জন্ম লোৱা সন্তানক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
যাদুকৰী শব্দ বা শক্তিৰ শব্দ হৈছে এনে শব্দ যাৰ এক নিৰ্দিষ্ট আৰু কেতিয়াবা অনিচ্ছাকৃত প্ৰভাৱ থাকে।
পৰম্পৰাগত যাদুকৰী শব্দ কিছুমান হৈছে- আব্ৰাকাডাব্ৰা, আলাকাজাম, হকাচ পোকাচ, অপেন চিচেম আৰু চিম ছালা বিম আদি।
মধ্যযুগৰ সাহিত্য, লোককাহিনী, পৰীৰ কাহিনী আৰু আধুনিক কল্পকাহিনীত, যাদুমন্ত্ৰ হৈছে এক প্ৰকাৰৰ মন্ত্ৰ।
ইয়াৰ ফলত যিসকলে কাৰোবাক মোহিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে তেওঁলোকৰ বাবে ব্যৱহৃত যাদুমন্ত্ৰৰ সমাৰ্থক অভিধাটো হৈছে মুহিনীবাণ।
ইংৰাজী ভাষাত চতুৰ্দশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে পুৰণি ফৰাচীভাষাৰ পৰা যাদুমন্ত্ৰৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ "ইনকেণ্টেচন" শব্দটোৰ সংযোগ ঘটিছে; ইয়াৰ সংশ্লিষ্ট স্থানীয় ইংৰাজী শব্দটো আছিল "গালড্ৰ" আৰু অৰ্থগত দিশত ইয়াৰ দ্বাৰা "গানৰ দৰে মন্ত্ৰ"ক বুজাইছিল।
বেবিলনীয় লোকসকলৰ মাজত নিজৰ শত্ৰুৰ প্ৰতিচ্ছবি জ্বলাবলৈ আচাৰ-অনুষ্ঠানত যাদুমন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ হয়।
অৰিয়েণ্টত, সাপক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ অতীতত যাদুমন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু আজিও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
এনে যাদুমন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা এজন ব্যক্তিয়ে সাপডালৰ পৰা পৰিত্ৰাণপোৱা দেখুৱাবলৈ ইয়াক লুকাই থকা ঠাইৰ পৰা প্ৰলোভিত কৰে।
প্ৰকৃততে ই এক যাদুকৰী সূত্ৰ যাৰ উদ্দেশ্য হৈছে ব্যক্তি বা বস্তুৰ ওপৰত যাদুকৰী প্ৰভাৱ সৃষ্টি কৰা।
ঐতিহাসিক যাদুমন্ত্ৰৰ লিখিত তথ্যসমূহ বহুতো সংস্কৃতিত মুখ্য একেশ্বৰবাদী ধৰ্ম ৰ সফলতাৰ দ্বাৰা বিভিন্ন সংস্কৃতিয়ে ধ্বংস কৰিছিল।
কিছুমান কাহিনীত দেৱতাসকলৰ এক পশু স্বৰূপ থাকে, আন কিছুমানত চৰিত্ৰবোৰ আন সংস্কৃতিত পোৱাৰ দৰেই আৰ্কিটাইপাল কথা কোৱা প্ৰাণী।
সংলাপবোৰ প্ৰায়ে ইচপৰ উপকথাতকৈ দীঘলীয়া আৰু প্ৰায়ে হাস্যৰসময়ী হয় কাৰণ জীৱ-জন্তুবোৰে কৌশল আৰু প্ৰতাৰণাৰে ইজনে সিজনক পৰাস্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
ভাৰতীয় উপকথাত মানৱতাক প্ৰাণীতকৈ উচ্চ বুলি উপস্থাপন কৰা হোৱা নাই, ভাৰতত উপকথাৰ প্ৰধান উদাহৰণ হ’ল পঞ্চতন্ত্ৰ আৰু জাতকৰ সাধু।
ইয়াৰ ভিতৰত আছিল বিষ্ণু শৰ্মাৰ পঞ্চতন্ত্ৰ, হিতোপদেশ, বিক্ৰম আৰু বেতাল, চিনতিপাছৰ চেভেন ৱাইজ মাষ্টাৰ্ছ আদি উপকথাৰ সংকলন যিবোৰ পৰৱৰ্তী সময়ত সমগ্ৰ পৃথিৱীত প্ৰভাৱশালী হৈ পৰিছিল।
বেন ই পেৰীয়ে বিতৰ্কিতভাৱে যুক্তি দিছে যে পঞ্চতন্ত্ৰৰ কিছুমান বৌদ্ধ জাটক কাহিনী আৰু কিছুমান উপকথাৰ ওপৰত একেধৰণৰ গ্ৰীক আৰু নিকট-পূবৰ উপকথাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱাৰ লক্ষণ দেখা যায়।
পূৰ্বৰ ভাৰতীয় মহাকাব্য যেনে ব্যাসৰ মহাভাৰত আৰু বাল্মিকীৰ ৰামায়ণতো প্ৰায়ে পাৰ্শ্ব কাহিনী বা বেক-ষ্ট’ৰী হিচাপে মূল কাহিনীৰ ভিতৰত কিছুমান উপকথা আছিল।
উপকথা দৃষ্টান্ত সমূহৰ পৰা পৃথক, কাৰণ দৃষ্টান্ত সমূহে জীৱ-জন্তু, উদ্ভিদ, নিৰ্জীৱ বস্তু আৰু প্ৰকৃতিৰ শক্তিক বাক বা মানৱ জাতিৰ অন্যান্য শক্তিসমূহ আহৰণ কৰি অভিনেতা হিচাপে চিত্ৰণ কৰা নহয়।
নতুন নিয়মৰ কিং জেমছ সংস্কৰণত "" ক অনুবাদকসকলে তীমথিয়লৈ লিখা প্ৰথম পত্ৰ, তীমথিয়লৈ লিখা দ্বিতীয় পত্ৰ, তীতলৈ লিখা পত্ৰ আৰু প্ৰথম পত্ৰক "উপকথা" হিচাপে অনুবাদ কৰিছিল।
উপকথা হৈছে এক সাহিত্যিক ধাৰা: এটা সংক্ষিপ্ত কাল্পনিক কাহিনী, গদ্য বা পদ্যত প্ৰাণী, কিংবদন্তি জীৱ, উদ্ভিদ, নিৰ্জীৱ বস্তু বা প্ৰকৃতিৰ শক্তি যিবোৰ নৃৰূপীত কৰা হয়।
এইসমূহে এটা বিশেষ নৈতিক পাঠৰ চিত্ৰণ কৰে বা সেই দিশলৈ লৈ যায়, আৰু শেষত এটা সংক্ষিপ্ত উচ্চতম উক্তি হিচাপে স্পষ্টভাৱে যোগ কৰিব পাৰি।
মীনা কুমাৰীৰ প্ৰসৱৰ সময়ত ডাক্তৰৰ খৰচ যোগাৰ কৰিব নোৱাৰি তেওঁক এটা অনাথ গৃহত সমৰ্পন কৰাৰ মন মেলিছিল।
১০ম ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ তিনিওটা মনোনয়ন তেৱেঁ পাইছিল আৰু ইয়াৰ ভিতৰত নিৰ্বাচিত হৈছিল চাহিব বিবি ঔৰ গুলাম।
একেগৰাকী অভিনেত্ৰীয়ে একেটা শিতানত তিনিখনকৈ মনোনয়ন পোৱাটো ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ ইতিহাসৰ এক উল্লেখযোগ্য ঘটনা।
সমালোচকসকলে প্ৰায়ে চাহিব বিবি ঔৰ গুলামত কৰা তেওঁৰ চৰিত্ৰটো তেওঁৰ জীৱন কাহিনীৰ সৈতে মিলি যোৱা বুলি উল্লেখ কৰে।
দুয়োৰো মাজত সংঘাত আৰম্ভ হোৱাত বেলেগে থকাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে আৰু অৱশেষত ১৯৬৪ চনত তেওঁলোকৰ বিবাহ-বিচ্ছেদ হয়।
৩৩ বছৰীয়া কৰ্মময় জীৱনত চাহিব বিবি ঔৰ গুলাম, পাকিজা, মেৰে অপনে, আৰতি, বেইজু বাৱৰা, পৰিণীতা, দিল অপনা ঔৰ প্ৰীত পৰায়ে, ফুটপাথ, দিল এক মন্দিৰ, কাজল আদি তেওঁ প্ৰায় ৯২খন ছবিত অভিনয় কৰিছে।
অলপ ডাঙৰ হোৱাৰ পিছত মাক-দেউতাকে তেওঁক লৈ কামৰ সন্ধানত ষ্টুডিঅ’ই ষ্টুডিঅ’ই ঘূৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে, যদিও তেওঁৰ অভিনয়ৰ প্ৰতি আগ্ৰহ নাছিল আৰু পঢ়া-শুনাৰ প্ৰতিহে বেছি মন আছিল।
পাকিজা ছবিখনৰ মুক্তিৰ তিনি সপ্তাহ পিছতে তেওঁৰ শাৰীৰিক অৱস্থা অতিপাত বেয়া হোৱাত চেইণ্ট এলিজাবেথ নাৰ্চিং হোমত ভৰ্তি কৰা হয়।
১৯৭২ চনৰ ১৭ নৱেম্বৰত ৰাজকীয় ঢোলপুৰ পৰিয়ালৰ মহাৰাজ ৰাণা হেমন্ত সিঙৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় যদিও এবছৰৰ পিছত তেওঁলোকৰ বিচ্ছেদ হয়।
তেওঁৰ ভায়েক-ভনীয়েকসকল হৈছে মধ্যপ্ৰদেশৰ প্ৰাক্তন উদ্যোগ মন্ত্ৰী যশোধৰা ৰাজে সিন্ধিয়া; প্ৰয়াত মাধৱৰাও সিন্ধিয়া; প্ৰয়াত পদ্মাৱতী ৰাজে ‘আক্কাচাহেব’ বৰ্মন , যিয়ে ত্ৰিপুৰাৰ শেষ শাসক মহাৰাজা কিৰিট দেৱ বৰ্মনক বিয়া কৰাইছিল; আৰু উষা ৰাজে ৰাণা , যিয়ে নেপালৰ ৰাণা পৰিয়ালত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
ইয়াৰ পূৰ্বে অটল বিহাৰী বাজপেয়ীৰ কেন্দ্ৰীয় কেবিনেটত মন্ত্ৰী হিচাপে দায়িত্ব নিৰ্বাহ কৰিছিল আৰু ভাৰতৰ প্ৰথম ‘সুক্ষ্ম, লঘূ আৰু মজলীয়া উদ্যোগ’ মন্ত্ৰী আছিল।
প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁ নৱগঠিত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় কাৰ্যনিৰ্বাহকৰ সদস্য হিচাপে নিযুক্তি হয়।
তেওঁ বিজয়ৰাজে সিন্ধিয়া-শিণ্ডে আৰু গোৱালিয়ৰৰ মহাৰাজা, বিশিষ্ট সিন্ধিয়া ৰাজকীয় মাৰাঠা পৰিয়ালৰ সদস্য জীৱজীৰাও সিন্ধিয়া-শিণ্ডেৰ কন্যা।
ৰাজে তামিলনাডুৰ কোদাইকানালৰ ‘প্ৰেজেণ্টেচন কনভেণ্ট স্কুল’ত স্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰে আৰু পিছলৈ মুম্বাইৰ ‘ছফিয়া কলেজ ফৰ উইমেন’ৰ পৰা অৰ্থনীতি আৰু ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তাৰ পাছত কম সময়ৰ বাবে জোঙাল বলহু গড় শ্বহীদ স্মৃতি স্কুল, নগাঁও বালক চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, ৰহা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় আৰু কটন কলেজিয়েট উচচতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষক হিচাপে কাম কৰে।
ডিপ্লমাঃ ১৯৭৪ চনত উত্তৰ প্ৰদেশৰ চাহৰাণপুৰৰ ইনষ্টিটিউট অৱ পেপাৰ টেকনোলোজীৰ পৰা ডিপ্লমা গ্ৰহণ
স্নাতকোত্তৰঃ ১৯৭৫ চনত গুৱাহাটী মহাবিদ্যালয়ৰপৰা ৰসায়ন বিজ্ঞান বিভাগত প্ৰথম শ্ৰেণীত উত্তীৰ্ণ
ডক্টৰেট ডিগ্ৰীঃ ১৯৮৯ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা পলিমাৰ ৰসায়ণ বিষয়ত সন্মানীয় ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ
তেখেতে প্ৰাচীন ধৰ্মশাস্ত্ৰৰ কেতবোৰ চৰিত্ৰ আৰু কাহিনীক অৱলম্বন হিচাপে লৈ ৭খন পুৰাকথাকেন্দ্ৰিক উপন্যাস ৰচনা কৰিছে।
বিজ্ঞান,অন্ধবিশ্বাস-কুসংস্কাৰ আদি বিষয়ক অনেক পুথি প্ৰকাশ কৰাৰ লগত বহুকেইখন প্ৰাচীন ধৰ্মশাস্ত্ৰ পুথিৰ সম্পাদনা কৰিছে।
ইংৰাজ শাসনৰ প্ৰাৰম্ভিক সময়ত ইংৰাজ আৰু দেশীয় ব্যৱসায়ীসকলে বাৰ্ষিক এক টকা চালামিৰ বিনিময়ত নিজ ব্যয়েৰে কৰ্ণফুলি নদীত কাঠৰ জেটি নিৰ্মাণ কৰিছিল।
পাকিস্তানৰ শাসনাধীন সময় অৰ্থাৎ ১৯৬০ চনৰ জুলাই মাহত চট্টগ্ৰাম পোৰ্ট কমিছনাৰক চট্টগ্ৰাম পোৰ্ট ট্ৰাষ্ট লৈ পৰিণত কৰা হয়, বাংলাদেশৰ স্বাধীন হোৱাৰ পাছত ১৯৭৬ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত চট্টগ্ৰাম পোৰ্ট ট্ৰাষ্টক, চট্টগ্ৰাম পোৰ্ট অথৰিটিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয়।
বাংলাদেশৰ বন্দৰ চহৰ বুলি খ্যাত চট্টগ্ৰাম চহৰ আৰু কৰ্ণাফুলি নদীৰ পাৰত অৱস্থিত এই বন্দৰটোৱে বাংলাদেশৰ ৰপ্তানি-আমদানিৰ ৯০ শতাংশতকৈ অধিক ব্যৱসায় পৰিচালনা কৰে।
বাংলাদেশৰ নৌসেনাৰ সৰ্ববৃহৎ নৌসেনাৰ ঘাটি বিএনএছ ইছা খান আৰু বাংলাদেশ নৌসেনা একাডেমী, এই চট্টগ্ৰাম বন্দৰতে অৱস্থিত।
চট্টগ্ৰাম নৌসেনা এলেকাত প্ৰায়ে আন আন দেশৰ নৌসেনাৰ সৈতে যৌথ অনুশীলনৰ আয়োজন কৰা হয়, লগতে বিদেশী নৌসেনাৰ জাহাজ ভ্ৰমণ কৰা হয়।
২৩ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৩ তাৰিখে, উচ্চতম ন্যায়ালয়ে এক অন্তৱৰ্তীকালীন আদেশ জাৰি কৰি কয় যে "আধাৰ নথকাৰ বাবে কোনো বাসিন্দাক চৰকাৰে কল্যাণমূলক সুবিধা, বিভিন্ন সেৱা আৰু ৰাজসাহায্যৰ পৰা বঞ্চিত কৰিব নোৱাৰে", কিয়নো ই স্বেচ্ছামূলক আৰু বাধ্যতামূলক নহয়।
ন্যায়ালয়ৰ আদালতে কাৰ্যসূচীৰ পৰিসৰ ও সীমিত কৰি আন ৰায়দানসমূহত পৰিচয় নম্বৰৰ স্বেচ্ছামূলক প্ৰকৃতি পুনৰ দৃঢ় কৰে।
২৪ আগষ্ট ২০১৭ তাৰিখে ভাৰতীয় উচ্চতম ন্যায়ালয়ে গোপনীয়তাৰ অধিকাৰক মৌলিক অধিকাৰ হিচাপে নিশ্চিত কৰি এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰায় প্ৰদান কৰে, বিষয়টোৰ ওপৰত পূৰ্বৰ ৰায়বোৰ বাতিল কৰে।
উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ পাঁচজনীয়া সাংবিধানিক বিচাৰপীঠে গোপনীয়তা, নিৰীক্ষণ, আৰু কল্যাণমূলক লাভালাভৰ পৰা বৰ্জনকে ধৰি বিভিন্ন ভিত্তিত আধাৰৰ বৈধতা সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন গোচৰৰ শুনানি গ্ৰহণ কৰে।
২০১৭ চনৰ ৯ জানুৱাৰীত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ পাঁচজনীয়া সংবিধান বিচাৰপীঠে বেংক একাউণ্টৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মোবাইল সেৱালৈকে সকলোৰে বাবে আধাৰ বাধ্যতামূলক কৰি সময়সীমা বৃদ্ধিৰ বাবে আবেদনৰ দ্বাৰা বিচৰা অন্তৱৰ্তীকালীন সকাহৰ ওপৰত নিজৰ ৰায় সংৰক্ষণ কৰে।
২০১৮ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ ৰায়দানত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে তথাপিও নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল যে বেংক একাউণ্ট খোলা, মোবাইল নম্বৰ লোৱা, বা বিদ্যালয়ত ভৰ্তি হোৱাৰ বাবে আধাৰ কাৰ্ড বাধ্যতামূলক নহয়।