polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ডেইজীয়ে তেওঁৰ পৰিস্থিতিৰ প্ৰতি সহানুভূতি প্ৰকাশ কৰে আৰু দুবৰীক পঢ়া-শুনাত সহায় কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়; এনেদৰে তেওঁলোকে এটা বান্ধোন গঢ়ি তোলে।
জয়ন্তই গুণ্ডাবোৰৰ সন্মুখীন হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে পলাই যায়, যাৰ ফলত ডেইজীয়ে তেওঁক কাপুৰুষ বুলি ভাবে।
মানসীৰ দেউতাক, ভায়েক, গুণ্ডা দলে এতিয়াও শিশুটিক বিচাৰি ফুৰে; তেওঁলোকে দুবৰীক বিচাৰি পায় আৰু তাইক অপহৰণ কৰে।
ৰত্নাকৰ: মৰমৰ নতুন আখ্যান হৈছে ২০১৯ চনতৰ ১১ অক্টোবৰত মুক্তি লাভ কৰা এখন ৰোমাণ্টিক-একশ্বনধৰ্মী অসমীয়া বোলছবি।
জুলিয়াছ চিজাৰৰ পাছত জন্ম লাভ কৰা, যদিও তেওঁৰ নাম গেয়াচ চিজাৰ আছিল, উপনাম আছিল কেলিগোলা , তেওঁৰ দেউতাকৰ সৈনিকসকলে জাৰ্মানিয়া যুদ্ধৰ সময়ত দিছিল।
১৯ খ্ৰীষ্টাব্দত এন্টিয়কত জাৰমানিকাচৰ মৃত্যু হোৱাৰ পাছত এগ্ৰীপিনিয়াই ছয় সন্তানৰ সৈতে ৰোমলৈ উভটি আহে আৰু টাইবেৰিয়াচৰ লগত এক তিক্ত মতানৈক্যত অৱতীৰ্ণ হয়।
ইয়াৰ ফলত এগ্ৰীপিনিয়াৰ সংসাৰ ধ্বংস হয় আৰু কোনোমতে পুৰুষৰ ভিতৰত কেৱলমাত্ৰ কেলিগোলাই বাচি থাকে।
৩১ খ্ৰীষ্টাব্দত কেলিগোলাই কেপ্ৰি দ্বীপৰপৰা আমন্ত্ৰণ পায়, য'ত টাইবেৰিয়াচক পাঁচ বছৰৰ আগেয়ে বিতাৰিত কৰা হৈছিল।
টাইবেৰিয়াচৰ মৃত্যুৰ পাছত ৩৭ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁ সতীয়া ককাকৰ ঠাইত সম্ৰাট হিচাপে অভিষিক্ত হয়।
যদিও শাসনৰ প্ৰথম ছমাহ কাল এজন সৎ আৰু অমায়িক ব্যক্তিত্ব সম্পন্ন সম্ৰাট হিচাপে জনা গৈছিল, পাছৰ কালচোৱাত তেওঁক হিংসুক, প্ৰগলভ, অমিতব্যয়ী আৰু যৌন অভিলাসী মতগৰ্ভী স্বেচ্ছাচাৰী শাসক হিচাপে জনা যায়।
আৱশ্যে এই তথ্যবোৰ কিমানদূৰ বিশ্বাসযোগ্য প্ৰশ্ন উণ্থাপন হয়, তেওঁ সম্ৰাট হিচাপে নিজৰ প্ৰভুত্ব অক্ষয় ৰাখিছিল সম্ৰাজ্যখন বাহ্যিক শক্তিৰপৰা অক্ষুন্ন ৰাখিছিল।
তেওঁ বেছিভাগ মনোযোগ বৃহৎ স্থপত্যৰ আঁচনি আৰু নিজৰ বাবে বিলাসী বাসস্থান সজোৱাত নিবিষ্ট কৰিছিল, আৰু ৰোমত দুটাকৈ জলবিন্যাস- একোৱা ক্লডিয়া আৰু এনিও নিভাচ সজাইছিল।
৪১ খ্ৰীষ্টাব্দৰ আগভাগত প্ৰেট'ৰিয়ান গাৰ্ড, চিনেটৰ আৰু আদালতৰ বিষয়ববীয়াৰ ষঢ়যন্ত্ৰৰ ফলত তেওঁক হত্যা কৰা হৈছিল।
যিকি নহওক ৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁৰ ভাগিনীয়েক নেৰু অৱদমিত হোৱালৈকে জুলিঅ'-ক্লডিয়ান বংশই সম্ৰাজ্য পৰিচালনা কৰিছিল, ক্লডিয়াচৰ মৃত্যুয়েই প্ৰকৃততে জুলী চিজাৰ ক্ৰমৰ শেষ পুৰুষ বুলি পৰিগণিত হৈছিল।
তেওঁ বিখ্যাত ৰোমান সেনাধক্ষ্য জাৰমানিকাচ আৰু আগষ্টাচৰ নাতিনী এগ্ৰীপিনা দা এলডাৰৰ পুত্ৰ আছিল আৰু জনশ্ৰুতি অনুসৰি ৰোমান সাম্ৰাজ্যত শাসন কৰা প্ৰথম ৰাজবংশ জুলিঅ'-ক্লডিয়ান বংশত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।
জাৰমানিকাচৰ খুড়াক তথা সতীয়া পিতৃ টাইবেৰিয়াচে ১৪ খ্ৰীষ্টাব্দত আগষ্টাচক ৰোমৰ সম্ৰাট হিচাবে উত্তৰাধিকাৰী পাতে।
২০০৭ চনত, প্ৰেৰণা দেশপাণ্ডেই প্ৰখ্যাত ওদিছি নৃত্যশিল্পী সুজাতা মহাপাত্ৰৰ লগত এক কথক-ওদিছিৰ সহযোগিতা সৃষ্টি কৰিছিল যি আছিল অজন্তা তথা ইলোৰাৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থানৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত।
অজন্ত কমেজ এলাইভ শীৰ্ষক প্ৰযোজনা- অজন্তা তথা ইলোৰাৰ শ্ৰদ্ধা নিবেদনটো ১৮ ফেব্ৰুৱাৰী ২০০৭-ত মহাৰাষ্ট্ৰৰ সাংস্কৃতিক ৰাজধানী, প্ৰিণ্ট হয় নৃত্য পণ্ডিত সুনীল কোঠাৰি উপস্থাপিত, এই সহযোগিতা পৰবৰ্তীকালত দেশৰ বিভিন্ন চহৰত মঞ্চস্থ হৈছিল।
তাৰ পাছত তেখেত ৰোহিনী ভাটেৰ পৰা গুৰু-শিষ্য পৰম্পৰা ঐতিহ্যৰ অধীনত কথক অধ্যয়ন কৰে, লক্ষ্ণৌ আৰু জয়পুৰ ঘৰানাত ২২ বছৰৰ বাবে।
তেখেত তেওঁৰ দৃষ্টিনন্দন গতিবিধি আৰু কথকৰ বিভিন্ন দিশ যেনে- অভিনয়া আৰু লয়ৰ তাল-ছন্দৰ ওপৰত দক্ষতাৰ বাবে খ্যাত।
প্ৰেৰণা দেশপাণ্ডে ভাৰতৰ পুণে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কেন্দ্ৰৰ পাৰফৰ্মিং আৰ্টচৰ পৰা আনুষ্ঠানিক শিক্ষা লাভ কৰিছিল।
তেখেত গণিতত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছে, আৰু তেওঁৰ নৃত্যৰ বাবে এই আনুষ্ঠানিক গাণিতিক জ্ঞান প্ৰয়োগ কৰে।
১৯৯৯ চনৰ সময়চোৱাত ইশ্বৰী তিনি বছৰ বয়সত নৃত্য আৰম্ভ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ বাৰ বছৰ বয়সৰ পৰাই তেখেত এগৰাকী কথক নৃত্যশিল্পী হৈ উঠিছিল।
তেওঁৰ শিল্পৰ উৎসৰ্গ হিচাপে, দেশপাণ্ডে পুনেত কথক নৃত্যৰ এখন প্ৰতিষ্ঠান নৃত্যধাম প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, য'ত তেখেতে ভাৰত তথা বিদেশৰ শিক্ষাৰ্থীসকলক শিক্ষাদান কৰে, আৰু বিভিন্ন অনুষ্ঠান আৰু উৎসৱসমূহত অংশ লোৱাৰ বাবে উচ্চ মানদন্দৰ নৃট্যশিল্পীৰ গোট সৃষ্টি কৰিছে।
মীৰাবাঈৰ জীৱন তথা কথাে ওপৰত ভিত্তি কৰি 'মহড়ো প্ৰণাম' নামেৰে সৃজনশীল সহযোগিতা, পণ্ডিত হেমন্ত পেণ্ডচৰ ৰূপক দেশপাণ্ডৰ কথক ক'ৰিয়'গ্ৰাফীৰ লগত ধাৰণাৰ মাধ্যমেৰে।
গীত-নাটৰ পৰিৱেশ এটাতে ডাঙৰ-দীঘল হোৱা বৰদলৈয়ে বায়েক শিখা দত্তৰ লগত আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰত সংগীত শিল্পীৰ অ'ডিছনত ভাগ লৈছিল।
বৰদলৈয়ে ৰেডিঅ'ত প্ৰচাৰিত "সুৰংগৰ শেষত", "এজাক জোনাকীৰ জিলমিল" আদি কেবাখনো উল্লেখনীয় নাটকত চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছিল।
নীৰেন বৰুৱা, ধীৰু ভূঞা, জীৱেশ্বৰ চক্ৰৱৰ্তী, নীলু চক্ৰৱৰ্তী, মীৰা দাস, মলয়া গোস্বামী আদি প্ৰখ্যাত অনাতাঁৰ নাট শিল্পীসকলৰ লগত তেওঁ সহ-অভিনয় কৰিছিল।
চলচ্চিত্ৰখন মামণি ৰয়ছম গোস্বামীৰ উপন্যাস "দঁতাল হাতীৰ উঁয়ে খোৱা হাওদা"ৰ আধাৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
অদাহ্যই সেই বছৰৰ অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
চলচ্চিত্ৰখন কেবাখনো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হোৱাৰ উপৰি ইণ্ডিয়ান পেন'ৰামলৈও নিৰ্বাচিত হৈছিল।
ঘৰৰ সমীপৰ কুমাৰ ভাস্কৰ নাট্য মন্দিৰত নাটক উপভোগ কৰি শৈশৱতে তেওঁৰ নাটকৰ প্ৰতিও ধাউতি গঢ়ি উঠিছিল।
২০১৭ বৰ্ষৰ অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ আঞ্চলিক চলচ্চিত্ৰৰ সন্মান লাভেৰে এই চলচ্চিত্ৰখনো ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত উজলি উঠে আৰু চলচ্চিত্ৰ সমালোচকৰ পৰা প্ৰশংসা বুটলিবলৈ সক্ষম হয়।
মাজ ৰাতি কেতেকীত মুখ্য চৰিত্ৰটোৰ ভূমিকা ৰূপায়ণ কৰিছিল অভিনেতা আদিল হুছেইনে আৰু এই চৰিত্ৰটোত কৰা অভিনয়ৰ বাবে হুছেইনে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত নাৰ্গিছ দত্ত বঁটা লাভ কৰিছিল।
কলিকতাৰ পৰা উচ্চশিক্ষা গ্ৰহণ কৰি আহি ছিলভাৰিন স্বেৰে ১৯৩৭ চনত নিজৰ বিদ্যালয় ৱেলছ মিছন গাৰ্লছ স্কুলত যোগদান কৰি কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল।
এবছৰ পিছত ১৯৩৮ চনত তেওঁ ছোৱালীৰ গাইড আন্দোলনৰ পৰামৰ্শদাতা আৰু প্ৰশিক্ষক হিচাপে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত অসম, মিজোৰাম আৰু পূব পাকিস্তানৰ দায়িত্ব লাভ কৰিছিল।
পিছলৈ তেওঁ আন্তৰ্জাতিক মহিলা বৰ্ষ আৰু মেঘালয়ৰ সামাজিক উপদেষ্টা বৰ্ডৰ অধ্যক্ষ ৰূপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰিছিল।
তেওঁ ৰাজ্যিক গাইড আন্দোলনৰ কমিছনাৰ হিচাপে মুৰব্বী পদ আৰু উত্তৰ পূব পাৰ্বত্য বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কাৰ্যকৰী পৰিষদৰ সদস্য আছিল।
১৯৯০ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁ সমাজলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
১৯১০ চনৰ ১২ নৱেম্বৰ তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত পূৰ্ববংগ আৰু অসমৰ শ্বিলঙৰ এক খ্ৰীষ্টান খাছী পৰিয়ালত ছিলভাৰিন স্বেৰৰ জন্ম হৈছিল।
তাৰপৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ তেওঁ ১৯৩২ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত স্কটিছ চাৰ্চ কলেজৰ পৰা কলা শাখাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁ সহযোগী নিয়ন্ত্ৰক আৰু সীমাংকণ পদত থাকোঁতে ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ পৰা কেইছাৰ ই হিন্দ সন্মান লাভ কৰিছিল।
১৬৫২ চনত ওলন্দাজ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ কেপ টাউন চহৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ কৰি কেপ ক'ল'নী স্থাপন কৰিছিল।
ব্ৰিটিছসকল মূলতঃ দীৰ্ঘ সমুদ্ৰযাত্ৰাৰ বিৰতিৰ বাবে বিশ্ৰাম আৰু দাস ব্যৱহাৰৰ উদ্দেশ্যে এই এলেকা দখল কৰে আৰু স্থায়ীভাবে বসতি স্থাপন কৰাত উৎসাহিত হয়।
পৰবৰ্তী সময়ত কেপ ক'ল'নী ব্ৰিটিছসকলৰ দখললৈ যায় আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ উত্তৰাঞ্চলত এক বুয়েৰ ৰিপাব্লিক গড়ি তোলাৰ চেষ্টা কৰে।
ইয়াৰ কিছু বছৰ পাছত দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ কৃষ্ণাংগ আদিবাসী, ব্ৰিটিছ শাসকশ্ৰেণী আৰু ওলন্দাজ লোকসকলৰ মাজত ত্ৰিপাক্ষিক যুদ্ধ আৰম্ভ হয়।
ইয়াৰ ফলশ্ৰুতিত বিভিন্ন ৰাজনৈতিক দল গঠিত হয়; যেনে শ্বেতাংগসকলৰ "নেশ্বনেল পাৰ্টি", কৃষ্ণাংগসকলৰ "আফ্ৰিকান নেশ্বনেল কংগ্ৰেছ"।
এই ব্যৱস্থাত মূলতঃ ক'লা চালৰ কৃষ্ণাংগ লোকসকলক বগা চালৰ শ্বেতাংগ লোকসকলৰ পৰা নিলগাই ৰাখি কেৱল শ্বেতাংগ লোকক সম্পূৰ্ণ ৰাজনৈতিক অধিকাৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল।
বৰ্ণবৈষম্য নীতিয়ে শ্বেতাংগৰ আধিপত্য -ৰ ওপৰ ভিত্তি কৰি এক স্বৈৰাচাৰী ৰাজনৈতিক সংস্কৃতি গঢ়ি তুলিছিল, যাৰ ফলত দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ৰাজনৈতিক, সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক ক্ষেত্ৰত দেশখনৰ সংখ্যালঘু শ্বেতাংগ লোকসকলে আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল।
সামাজিক স্তৰবিন্যাসৰ এই পদ্ধতি অনুসৰি শ্বেতাংগ নাগৰিকসকলে সৰ্বোচ্চ মৰ্যদা লাভ কৰিছিল, তাৰ পাছত ক্ৰমান্বয়ে স্থান আছিল এছিয়, বৰ্ণসংকৰ আৰু আফ্ৰিকাৰ কৃষ্ণাংগ লোকসকলৰ।
আফ্ৰিকান্স ভাষাৰ শব্দ "আপাৰ্টহাইট"-ৰ অৰ্থ "পৃথকীকৰণ" বা জাতিগত পাৰ্থক্যৰ ওপৰ ভিত্তি কৰি পৃথক আবাসীক ব্যৱস্থা।
১৯৬০ চনৰ ২১ মাৰ্চত ৰাজধানী জোহানছবাৰ্গৰ পৰা ৫০ কিলোমিটাৰ দক্ষিণে ছাৰ্পভিল চহৰৰ আৰক্ষী চকীৰ বাহিৰত কৃষ্ণাংগসকলে বৰ্ণবৈষম্য আইনৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে।
সমগ্ৰ দক্ষিণ আফ্ৰিকাক বগা বা শ্বেতাংগ, কলা বা কৃষ্ণাংগ, বৰ্ণসংক বা কালাৰড আৰু ইণ্ডিয়ান- এই চাৰি ভাগত বিভক্ত কৰা হয়; শেষৰ দুটা শ্ৰেণীক কেইটাবাটাও উপশ্ৰেণীতো ভাগ কৰা হয়।
১৯২৯ চনত প্ৰথম আপাৰ্টহাইট শব্দৰ প্ৰথম ব্যৱহাৰ হয় আৰু ১৯৪০-ৰ দশকৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ নেশ্বনেল পাৰ্টি -এ ৰাজনৈতিক শ্লোগানত এই শব্দটো ব্যৱহাৰ আৰম্ভ কৰে।
১৬৫২ চনতে দক্ষিণ আফ্ৰিকাত শ্বেতাংগ লোকৰ বসতি স্থাপন আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগেই এই নীতিৰো প্ৰচলন আৰম্ভ হয়।
আফ্ৰিকান নেশ্বনেল কংগ্ৰেছৰ অন্যতম নেতা নেলছন মেণ্ডেলা বৰ্ণবাদ বিৰোধী আন্দোলনত সক্ৰিয়ভাবে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
১৯৬২ চনত তেওঁক দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ বৰ্ণবাদী চৰকাৰে গ্ৰেপ্তাৰ কৰে আৰু ৰাজদ্ৰোহকে আদি কৰি বিভিন্ন অপৰাধৰ বাবে যাবজীৱন কাৰাদণ্ড দিয়া হয়।
ইয়াৰ পিছত নলবাৰী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আই. এ. আৰু ১৯৬৩ চনত কটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বি.এ. পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হয়।
ড ৰমেশ পাঠক এগৰাকী গৱেষক, অধ্যাপক, বিশ্লেষক, সাহিত্য সমালোচক, সম্পাদক, ভাষাবিদ, বৈয়াকৰণিক, নিবন্ধকাৰ আৰু বক্তা।
১৯৭০ চনৰ ২৫ মে' তাৰিখে বৰপেটাৰ আমোলাপট্টি নিবাসী দেৱেন্দ্ৰনাথ উজীৰৰ তৃতীয় কন্যা অনিতা উজীৰৰ লগত তেখেত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
১৯৪৬ চনত এজন ব্যৱসায়ীৰ লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হোৱাৰ পিছত ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানত পৰিবেশন নকৰিবলৈ তেওঁ মাক আৰু আইতাকৰ পৰা বাধাৰ সন্মুখীন হৈছিল।
তেওঁ ১৯৬০ৰ দশকলৈ শ্ৰী চান্দ মিশ্ৰৰ মৃত্যুৰ লৈকে গিৰিজায়ে তেওঁৰ ওচৰত শিক্ষা লাভ কৰি আছিল।
১৯২৯ চনৰ ৮ মে তাৰিখে ব্ৰিটিছ ইণ্ডিয়াৰ অন্তৰ্গত ইউনাইটেড প্ৰভিন্সৰ বেনাৰছত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল।
গিৰিজায়ে পাঁচ বছৰ বয়সৰে পৰা বিখ্যাত শাস্ত্ৰীয় সংগীত শিল্পী আৰু সাৰেংগী বাদক সৰজু প্ৰসাদ মিশ্ৰৰ ওচৰত খেয়াল আৰু তাপ্পা শিকিছিল।
শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০১৬ চনত ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ বঁটা প্ৰদান কৰে।
তেওঁ উপ শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ কাজৰী,চাইটি আৰু হোলীৰ লগতে খেয়াল, তাপ্পা আৰু ভাৰতীয় লোক সংগীতৰ পাৰদৰ্শী আছিল।
পিতৃ দেৱেন দাস এগৰাকী মঞ্চাভিনেতা হোৱা সূত্ৰে জ্ঞানদা কাকতিয়ে সৰুৰে পৰা এক অভিনয়ৰ পৰিৱেশ পাইছিল।
সেই সময়ত শ্বিলঙৰ প্ৰখ্যাত 'কামৰূপী নৃত্য সংঘ'ত জীৱেশ্বৰ গোস্বামীৰ অধীনত সত্ৰীয়া নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ লয়।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ পিয়লি ফুকন, সৰাপাত, লখিমী, ৰঙা পুলিচ, পূবেৰুণ, চাকনৈয়া, প্ৰথম ৰাগিনী, পুৱতি নিশাৰ সপোন, নৰকাসুৰ, ওপৰ মহলা, শেষ বিচাৰ, প্ৰিয়জন, ৰাগ-বিৰাগ আদি জনপ্ৰিয় ছবিত অভিনয় কৰে।
এই মহোৎৱত অংশগ্ৰহণ কৰি কাকতিয়ে কেৰী গ্ৰাণ্ট, ছ'ফিয়া লৰেন আদি হলীউদৰ শিল্পীক ঘনিষ্ঠভাৱে লগ পায়।
১৯৪৯ চনত পাৰঘাট ছবিৰে অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰৱেশ কৰা কাকতিয়ে অসমীয়াৰ উপৰিও বঙালী ছবিতো অভিনয় কৰিছে।
পূবেৰুণ ছবিৰে দৰ্শকৰ মাজত জনপ্ৰিয় হোৱা কাকতিয়ে ১৯৬০ চনত বাৰ্লিন চলচ্চিত্ৰ মহোসৎৱত অংশগ্ৰহণ কৰে।
তেওঁৰ পিতৃগৃহ পাণবজাৰত আছিল যদিও পিতৃ চাকৰিসূত্ৰে শ্বিলঙত থকাত লাবানত তেওঁলোক স্থায়ীভাৱে বসবাস কৰিছিল।
ক’ম’ডাছৰ ৰাজত্বকালত অস্থিৰতা আৰু পতনোন্মুখ গতি পুনৰ আৰম্ভ হয় আৰু ১৯২ চনত তেওঁ হত্যাৰ বলি হয়।
আলেকজেণ্ডাৰ চেভেৰাছৰ হত্যাৰ পিছত ৰোমান ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰখনত প্ৰবল অস্থিৰতাৰ সৃষ্টি হয় আৰু ৰোমান ছিনেটে মাত্ৰ ৫০ বছৰৰ ভিতৰত ২৬ জন লোকক সম্ৰাট ঘোষণা কৰে।
ডিঅ’ক্লেটিয়ানৰ শাসনকালত দেশখন চাৰিতা ভাগত ভাগ কৰি প্ৰত্যেকটো ভাগতে একোজন নিৰ্দিষ্ট শাসনকৰ্তা নিয়োগ কৰা হয় আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে দেশলৈ পুনৰ সুস্থিৰতা ঘূৰি আহে।
প্ৰথম কনষ্টেণ্টাইনৰ শাসনকালত গৃহযুদ্ধ নিৰ্মূল কৰা হয় আৰু প্ৰতিদ্বন্দ্ব্ব্বীসকলক পৰাভূত কৰি তেওঁ একচ্ছত্ৰী সম্ৰাট হিচাপে অধিষ্ঠিত হয়।
কনষ্টেণ্টাইনে ৰোমান ৰাজধানী বিজেণ্টাইনলৈ স্থানান্তৰ কৰে আৰু তেওঁৰ সন্মানাৰ্থে কনষ্টাণ্টিন’পল হিচাপে ঠাইখনৰ নতুন নামকৰণ কৰা হয়।
একত্ৰ ৰোমান সাম্ৰাজ্যৰ শেষৰজন সম্ৰাট প্ৰথম থিয়’ড’চিয়াছৰ মৃত্যুৰ পিছত ক্ষমতাৰ অপব্যৱহাৰ, গৃহযুদ্ধ, বহিৰাগতৰ আগ্ৰাসন, অৰ্থনৈতিক মন্দাৱস্থা আদি কাৰণত ৰোমান সাম্ৰাজ্যৰ আধিপত্য ক্ৰমাৎ হ্ৰাস পাবলৈ ধৰে।
ক্ল’ডিয়াচৰ পৰৱৰ্তী সম্ৰাট নীৰোৱে ৬৮ চনত আত্মহত্যা কৰাৰ লগে লগে পুনৰ ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাৰ উদ্ভৱ হয়।
ৰোমান সাম্ৰাজ্যখন এজন সম্ৰাটৰ নেতৃত্বত থকা চৰকাৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈছিল আৰু ৰোমান সাম্ৰাজ্যৰ শাসনাধীন অঞ্চলসমূহ মেডিটেৰেনিয়ান সাগৰৰ চাৰিওফালে ইউৰোপ, আফ্ৰিকা আৰু এচিয়ালৈকে বিস্তৃত আছিল।
ইয়াৰ আগেয়ে গৃহযুদ্ধ আৰু ৰাজনৈতিক সংঘাতৰ ফলত ৰোমত বিৰাজমান ৫০০ বছৰীয়া ৰোমান প্ৰজাতন্ত্ৰত প্ৰবল অস্থিৰতাৰ সৃষ্টি হয়।
ছীজাৰৰ তোলনীয়া পুত্ৰ অক্টাভিয়ানে খ্ৰী:পূ: ৩১-ত এক্টিয়ামৰ যুদ্ধত মাৰ্ক এণ্টনী আৰু ক্লিঅ’পেট্ৰাক পৰাজিত কৰে।
ইয়াৰ পিছত অক্টেভিয়ান অদমনীয় হৈ উঠে আৰু খ্ৰী:পূ: ২৭ ত ৰোমান ছিনেটে তেওঁক আনুষ্ঠানিকভাৱে অসীম ক্ষমতা দিয়াৰ লগতে অগষ্টাছ উপাধি প্ৰ্দান কৰে।
ৰোমান স্থাপত্য, বিজয় স্মাৰক বা মুদ্ৰাসমূহত খোদিত চিত্ৰসমূহ সম্ৰাটসকলৰ দৰ্শনৰ এক প্ৰতিফলন হিচাপে নাইবা ঐতিহাসিকভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি সততে বিশ্লেষণ কৰা হয়।
সৰ্বজনীন স্নানাগাৰসমূহত উচ্চখাপৰ প্ৰাচীৰ চিত্ৰ, ৰোমান মোজাইক, ভাস্কৰ্য আৰু আভ্যন্তৰীন সাজ-সজ্জা দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল।
ধৰ্মীয় কাম-কাজ, সৎকাৰ কৰ্ম, বেপাৰ-বণিজ আৰু ঘৰুৱাভাৱে ব্যৱহাৰ্য সামগ্ৰীসমূহত বিভিন্নধৰণৰ কলাত্মক কৌশলৰ পয়োভৰ দেখা যায়।
ৰোমান সাম্ৰাজ্য অৰ্থনৈতিক, সাংস্কৃতিক, ৰাজনৈতিক আৰু সামৰিক ক্ষেত্ৰত সেই সময়ৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী আৰু সমৃদ্ধিশালী সাম্ৰাজ্যসমূহৰ অন্যতম আছিল।
চৰম শিখৰত থকা কালত ইয়াৰ মাটিকালি আছিল ৫০ লাখ বৰ্গ কিলোমিটাৰ আৰু প্ৰায় ৭ কোটি লোকেৰে ই বিশ্বৰ জনসংখ্যাৰ ২১% ক ধাৰণ কৰি আছিল।
ৰোমান সাম্ৰাজ্যৰ বিস্তৃতি আৰু স্থায়িত্বই লেটিন আৰু গ্ৰীক ভাষা, সংস্কৃতি, ধৰ্ম, আৱিষ্কাৰ, স্থাপত্য, দৰ্শন, আইন আৰু চৰকাৰ গাঁথনিৰো বিস্তৃতি আৰু স্থায়িত্ব নিশ্চিত কৰিছিল।
কলাৰ যথেষ্ট আদৰ থকা স্বত্বেও প্ৰখ্যাত ৰোমান আৰু গ্ৰীক শিল্পীসকলৰ সামাজিক মৰ্যাদা উচ্চখাপৰ নাছিল।
অদিতি আৰু কাশ্যপ ঋষিৰ ৩৩জন পুত্ৰ আছিল, ইয়াৰে ভিতৰত সূৰ্যকে ধৰি ১২ জনক আদিত্য বুলি কয়, ১১ জনক ৰুদ্ৰ আৰু আঠ জনক বাসু বুলি কোৱা হয়।
বেদৰ মতে, অদিতি হৈছে দেৱমাতা কিয়নো তেওঁৰ পৰাই আৰু তেওঁৰ মহাজাগতিক শক্তিৰ পৰাই সমস্ত স্বৰ্গীয় দেহৰ জন্ম হৈছিল বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
তেওঁ প্ৰাথমিকভাবে যি বাৰজন আদিত্যৰ মাতৃ তেওঁলোকৰ নাম বিবস্বান ), অৰ্যমা, পুসা, ত্বষ্ট্ৰ, সবিতা, ভগ, ধাতা, বৰুণ, মিত্ৰ, সক্ৰ ), আৰু বিষ্ণু বেদৰ মতে, ভগবান বিষ্ণু শ্ৰৱণা নক্ষত্ৰৰ অধীনত শাওণ মাহত অদিতিৰ পুত্ৰ হিচাপে বামন অৱতাৰ লৈ জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
অ-দিতি হিচাপে তেওঁ এগৰাকী সীমাহীন, মুক্ত আত্মা আৰু তেওঁৰ উদ্দেশ্যে লিখা স্তোত্ৰাৱলীত আবেদন কৰা হৈছে যে আবেদকক তেওঁ বিভিন্ন বাধা, বিশেষকৈ পাপ আৰু অসুস্থতাৰ পৰা মুক্ত কৰে ।
অদিতি আকাশ, চেতনা, অতীত, ভৱিষ্যত আৰু উৰ্বৰতাৰ অধিকাৰী দেৱী তেওঁ হৈছে আদিত্যসকল তথা বিষ্ণু আৰু অগ্নিকে ধৰি বহুতো দেৱতাৰ মাতৃ।
অদিতিক আকাশৰ দেৱী আৰু পৃথিবী দেৱী উভয় হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়, যিটো প্ৰাক ঐতিহাসিক সভ্যতাত ক্ষেত্ৰত খুব বিৰল।
বেছিভাগ প্ৰাগৈতিহাসিক সভ্যতাত আকাশ পিতা আৰু পৃথিৱী মাতা, এই দ্বৈত নীতিৰ প্ৰতি সম্মান প্ৰদৰ্শন কৰা দেখা যায়।
সাধাৰণত ঋকবেদত অন্যান্য দেৱদেৱীৰ সৈতে অদিতিৰ উল্লেখ পোৱা যায় কিন্তু অন্যান্য বৈদিক দেৱদেৱীৰ দৰে তেওঁক বিশেষভাবে সম্বোধন কৰাৰ বাবে কোনো স্তোত্ৰ নাই।
সম্ভৱতঃ অন্যান্য দেবতাৰ দৰে কোনো নিৰ্দিষ্ট প্ৰাকৃতিক ঘটনাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত নহয় বাবেই তেওঁৰ বাবে পৃথককৈ কোনো স্তোত্ৰ নাই।
শতপথ ব্ৰাহ্মণৰ মতে , ধৰ্মীয় আহুতি সময়ত পৃথিৱীৰ সমাৰ্থক হিচাপে অদিতীৰ উৎপত্তি হৈছিল বুলি উল্লেখ আছে:
মাতৃ হিচাপে তেওঁক আৰাধনা কৰা ভক্তসকলক তেওঁ সদায় সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে বা তেওঁলোকক সম্পত্তি, সুৰক্ষা আৰু প্ৰাচুৰ্য প্ৰদান কৰে ।
"একে দৈৱিক বৈশিষ্ট্য আৰু দৈৱ জ্ঞানৰ অন্তহীন পুনৰজনম"ক নিৰ্দেশ কৰিবলৈ "অদিতিৰ পৰা দক্ষৰ আৰু দক্ষৰ পৰা অদিতিৰ আৱিৰ্ভাৱ" হোৱা শ্লোক দৈৱজ্ঞানীসকলে উল্লেখ কৰা দেখিবলৈ পোৱা যায়॥
শিৱ পুৰাণ আৰু ভাগৱত পুৰাণৰ দৰে কিছু পুৰাণৰ মতে অদিতি ঋষি কাশ্যপৰ পত্নী আৰু ইন্দ্ৰ, সূৰ্য আৰু বামনৰ দৰে আদিত্য সকলৰ জন্মদাত্ৰী।
সেই সময়ত ব্ৰিটিছ শাসনতন্ত্ৰৰ পৰা চিনেমা দেখুওৱাৰ অনুমতি পত্ৰ বা লাইচেন্স লাভ কৰাটো সহজসাধ্য নাছিল।
কিন্তু আন্দোলনৰ কাৰ্যকলাপৰ পৰা দূৰত ৰাখিবলৈয়ে হয়তো জ্যোতিপ্ৰসাদক অনুমতি পত্ৰ প্ৰদান কৰা হয় আৰু চিত্ৰলেখা ডিষ্ট্ৰিবিউটৰ্ছৰ বেনাৰত ছবি প্ৰদৰ্শনৰ আৰম্ভণি কৰা হয়।
১৯৩৭ চনৰ দুৰ্গাপূজাৰ আগেআগে মেট্ৰো গোল্ডৱিন মেয়ৰৰ এলেফেণ্ট বয় ছবিখনেৰে জোনাকী ছবিঘৰৰ শুভাৰম্ভ কৰা হয়।
লাহেলাহে জ্যোতিপ্ৰসাদে সাংস্কৃতিক আৰু ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত মনোনিবেশ কৰিবলৈ লয় আৰু জোনাকী পৰিচালনাৰ ভাৰ তেওঁৰ ভাতৃ কমলা প্ৰসাদ আগৰৱালাৰ হাতত পৰে।
কিন্তু কমলা প্ৰসাদো ৰাজনীতিত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ মন মেলে আৰু সহোদৰ বিবেকানন্দ আগৰৱালাও ভোলাগুৰি চাহ-বাগিচা চোৱা-চিতা কৰিবলৈ আঁতৰি যাবলগীয়াত পৰে।
ইপিনে সেই সময়ত চিনেমাৰ ৰীলবোৰ কলিকতাৰ পৰা ৰেলে-জাহাজে আনিবলগীয়া হোৱাত আৰু দৰ্শকৰ সংখ্যাও কমি যোৱাত জোনাকী বন্ধ হোৱাৰ উপক্ৰম হয়।
সেই সময়তে কলিকতাত পঢ়ি থকা জ্যোতিপ্ৰসাদৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ হৃদয়ানন্দ আগৰৱালা ঘৰলৈ আহে আৰু চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ পুত্ৰ তৰুণ কুমাৰ আৰু অন্যান্যৰ সহযোগত জোনাকীৰ মেৰামতি কৰে আৰু পুনৰ অনুমতি পত্ৰ আহৰণ কৰে।
ইতিমধ্যে দূৰদৰ্শনৰ আগ্ৰাসন, ভিডিঅ' ছবিৰ সহজলভ্যতা আৰু পাইৰেচীৰ কৱলত পৰি অসমত ছবিৰ ব্যৱসায় মন্দা হ'বলৈ ধৰে।
২০০৯ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত প্ৰথম ডিজেটেল প্ৰদৰ্শনী হিচাপে অস্কাৰ বঁটা বিজয়ী ছবি শ্লামডগ মিলিয়নেয়াৰ দেখুওৱা হয়।
লোহাৰ খুটা, ইটা-চূণশিলৰ মিশ্ৰণ আৰু বোকামাটিৰে লিপা দেৱালৰ সৈতে কাঠৰ বেলকনী থকা ছবিঘৰটি এমাহৰ ভিতৰতে নিৰ্মাণ কৰা হয়।
আম-জামু, বিভিন্ন জোপোহা গছ আৰু অলাগতিয়াল গছ-গছনিৰে ভৰা ঠাই এডোখৰ জোনাকী নিৰ্মাণৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰা হৈছিল।
১৯৩৭ চনত প্ৰতিষ্ঠিত এই ছবিঘৰটি জ্যোতিপ্ৰসাদৰ ঘাইঘৰ পকীৰ পিছচোতালৰ হাবি-বন মুকলি কৰি তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।
১৯৩৫ চনত কলকতাৰ ৰাওণাক ছবিঘৰত জয়মতীয়ে মুক্তি লাভ কৰাৰ পিছত অসমৰ দৰ্শকৰ বাবে কোনো স্থায়ী ছবিঘৰ নাছিল আৰু তাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ১৯৩৭ চনত জ্যোতিপ্ৰসাদে জোনাকী ছবিঘৰ নিৰ্মাণ কৰে।
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ পিছত ঘাইকৈ তেওঁৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ হৃদয়ানন্দ আগৰৱালা আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ শ্ৰীমন্ত প্ৰতীম আগৰৱালাই চোৱা-চিতা কৰা জোনাকীয়ে ২০১৩ চনৰ ১৭ জানুৱাৰীত মহাৰজত জয়ন্তী পালন কৰে।
তাৰ পিছত হৃদয়ানন্দ পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ৰ অধ্যয়নৰ বাবে কলিকতালৈ যায় যদিও দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ অশান্তজৰ্জৰ সময়ত অধ্যয়নৰ সুবিধা নথকাত ১৯৪১ চনৰ নৱেম্বৰত পুনৰ অসমলৈ ঘূৰি আহে ছবিঘৰৰ ব্যৱসায়ত একাণপতীযাকৈ লাগে।
সেই সময়ত তেজপুৰত মিত্ৰশক্তিৰ সেনা-বিষয়াৰ আহ-যাহ বাঢ়ি যোৱাত ইংৰাজী চিনেমাৰ ব্যৱসায় ভালৰ ফালে আহে।
সেই সময়ত জোনাকীৰ উপাৰ্জন দিনে ১০০ ৰ পৰা ২৫০ টকালৈকে বৃদ্ধি পাই আৰু হৃদয়ানন্দ আগৰৱালাই নগাঁওৰ জয়শ্ৰী ছবিঘৰটি পুনৰুজ্জীৱিত কৰি ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰে।
অসমীয়া ছবি নিৰ্মাণ কৰিম বুলি মন বান্ধি লৈ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই প্ৰথমতে শোণিত কুঁৱৰী নাটৰ চিত্ৰৰূপ দিয়াৰ কথা ভাবিছিল।
কিন্তু তেওঁ অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ এক সাহসিকতাপূৰ্ণ চিত্ৰ প্ৰস্ফুটিত হৈ উঠা কাহিনী এটাৰ সন্ধানত আছিল।
সময় বুলিলে সকলো অধ্যয়ন ক্ষেত্ৰৰ বাবে প্ৰযোজ্য হোৱাকৈ অবিতৰ্কিত আৰু সুসংগত ভাৱে কাল বা সময়ৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়াবৰ বাবে পণ্ডিত সকলে চলোৱা নিৰালস্য প্ৰচেষ্টা সাফল্যমণ্ডিত হোৱা নাই।
পৰিৱেশীয় একক সমূহ যেনে: দিন, মাহ, বছৰ আদিতকৈ সৰু একক সমূহৰে সময়ৰ মাপ ল'বলৈ আৱিষ্কাৰ হোৱা ঘড়ী এক অতি পুৰণি আৱিষ্কাৰ।
প্ৰাকৃতিক ভাৱে সূৰ্য্যৰ অৱস্থানৰ বাবে যিকোনো বস্তুৰ মাটিত পৰা ছাঁৰ পৰাও পূৰ্বতে সময় অনুমান কৰা হৈছিল লগতে পানী ঘড়ীও প্ৰাচীনতম ঘড়ী হিচাপে উল্লেখযোগ্য।
প্ৰতিটো আধুনিক ঘড়ীত সময় প্ৰদৰ্শনৰ উপাদান সমূহ হৈছে কিছুমান ধ্বনিগত দোলক যি এক বাস্তৱ উপাদান আৰু এই উপাদানটো এটা নিৰ্দিষ্ট কম্পনাংকত দোলিত হয়।
এই উপাদানটো হয়তো এটা পেণ্ডুলাম বা সুৰকৰণ মাৰি বা কোৱাৰ্টজ স্ফটিক বা পৰমাণু আৰু ইলেকট্ৰণৰ বিক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা মাইক্ৰ'ৱেভ সৃষ্টি হৈ নিৰ্গত হোৱা স্পন্দন হ'ব পাৰে।
কোৱা হয় ইংৰাজীৰ ক্লক শব্দটোৰ ব্যুৎপত্তি গত শব্দ ক্লক্কাটো মধ্য নিম্ন জাৰ্মান আৰু মধ্য ওলন্দাজ ভাষাৰ শব্দ।
গুৰু ইন্দিৰা প্ৰফুল্ল প্ৰসাদ বৰা চমুকৈ ইন্দিৰা পি পি বৰা এগৰাকী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যশিল্পী আৰু নৃত্য পৰিচালক।
ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় নৃত্যসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম সত্ৰীয়া নৃত্যৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ বাবে গুৰু ইন্দিৰা পি পি বৰা বিশেষভাৱে জনাজাত।
২০১৯ চনত কেৰালা চৰকাৰে সত্ৰীয়া নৃত্যৰ জনপ্ৰিয়কৰণত তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে গুৰু গোপীনাথ নাট্য পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰিছিল।
তেওঁ কেইবাজনো বিখ্যাত ব্যক্তি যেনে: ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ, বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভা আৰু জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা ইত্যাদিৰ বহুতো গীত আৰু কবিতাত নৃত্য নিৰ্দেশনা কৰিছে।
১৯৪৩ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত অসমৰ গোলাঘাটত এক ব্যৱসায়ী পৰিয়ালত ইন্দিৰা বৰাৰ জন্ম হৈছিল।
সৰুতে তেওঁৰ মোমায়েক প্ৰদীপ চলিহাই তেওঁ আইতাকৰ ঘৰলৈ লৈ যায় আৰু তাতেই তেওঁ সত্ৰীয়া নৃত্য শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
ইন্দিৰা পি পি বৰাই প্ৰথমে ৰসেশ্বৰ শইকীয়া বৰবায়ন, ঘনকান্ত বৰা আৰু প্ৰদীপ চলিহাৰ ওচৰত সত্ৰীয়া নৃত্য শিকিছিল।
তাৰপিছত তেওঁ মাদ্ৰাজৰ কলাক্ষেত্ৰত ৰুক্মিণী দেৱী অৰুণ্ডেলৰ ওচৰত ১৩ বছৰকাল ভাৰতনাট্যম শিকিছিল।
১৮১৮ চনত প্ৰথম চিনাক্তকৰণত ইয়াক বৰ্গীকৰণৰ শ্ৰেণী হিচাপে ৰখা হৈছিল, কিন্তু পৰৱৰ্তী সময়ৰ শ্ৰেণীবিভাজনত ইয়াক পৰ্ব, উপৰাজ্য আৰু জগতৰ দৰে উচ্চ স্থানত স্থান দিয়া হয়।
থমাছ কেভেলিয়াৰ-স্মিথ আৰু তেঁওৰ সহযোগীসকলে প্ৰস্তাৱ কৰা শ্ৰেণীবিভাজনত ইয়াক ১৯৮১ চনৰ পৰা এক জগৎ হিচাপে স্থান দিছিল।
২০১৫ চনত ৰুজেৰ’ আৰু তেঁওৰ সহযোগীসকলে প্ৰস্তাৱ কৰা সাতৰাজ্য পদ্ধতিত প্ৰ'ট'জ'ৱাৰ অন্তৰ্গত বিভাগবোৰ হৈছে: ইউগ্লেন'জ'ৱা, এমিব'জ'ৱা, মেটাম'নাডা, চোৱান'জ'ৱা ছেন্সো কেভেলিয়াৰ-স্মিথ, ল'ক'জ'ৱা, পেৰক'ল'জ'ৱা, মাইক্ৰ'স্পৰিডিয়া আৰু ছালক'জ'ৱা।
উল্লেখ্য যে, এই ৰাজ্যত পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰ'ট'জ'ৱাত স্থান দিয়া চিলিয়েট, ডাইন'ফ্লেজেলেট, ফ'ৰমিনিফেৰা, আৰু পৰজীৱি এপিকমপ্লেক্সান্স আদিক বাদ দিয়া হৈছে, এইবোৰক ক্ৰ'মিষ্টা নামৰ অন্য এক ৰাজ্যত অন্তৰ্ভূক্ত কৰা হৈছে।
এই পদ্ধতিৰ সংজ্ঞামতে, প্ৰ'ট'জ'ৱা ৰাজ্য প্ৰকৃততে এক প্ৰাকৃতিক গোট বা ক্লেড নহয়, কিন্তু ই এটা পেৰাফাইলেটিক গোট বা বিৱৰ্তিত পৰ্যায় , যাৰ পৰা ভেঁকুৰ, প্ৰাণী আৰু ক্ৰ'মিষ্টাৰ সদস্যবোৰ বিৱৰ্তিত হৈছে বুলি ভবা হয়।
এই জীৱবোৰ স্বজীৱি নাইবা পৰজীৱি, যিবোৰে জৈৱ পদাৰ্থ যেনে অন্য সুক্ষ্মজীৱ বা জৈৱ কলা আৰু অৱশেষ আহাৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰি জীয়াই থাকে।
ঐতিহাসিকভাৱে আদ্যপ্ৰাণীবোৰ, "এককোষী প্ৰাণী" বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, কাৰণ ইহঁতৰ স্বভাৱ প্ৰাণীৰ দৰে, আৰু উদ্ভিদ বা অন্য প্ৰায়বোৰ শেলাইৰ দৰে ইহঁতৰ কোষ বেৰ নাথাকে।
আদ্যপ্ৰাণী সমূহ অলুনীয়া, ক্ষাৰকীয় আৰু লুনীয়া পানীৰ লগতে মাটি আৰু মছৰ দৰে অন্য সেমেকা পৰিৱেশত, আৰু অতিলুনীয়া হ্ৰদ আৰু উপহ্ৰদত বাস কৰে।
সকলো আদ্যপ্ৰাণীকে এক সেমেকা পৰিৱেশৰ প্ৰয়োজন হয়; যদিও কিছুমান চিষ্ট তৈয়াৰ কৰি বহু দীঘলীয়া সময়লৈকে শুকান পৰিৱেশত বাস কৰিব পাৰে।
পাৰম্পৰিকভাৱে আদ্যপ্ৰাণী বুলি কোৱা জীৱবোৰ ১ মাইক্ৰ'মিটাৰৰ পৰা কেইবা মিলি মিটাৰলৈকে হ'ব পাৰে।
ডাঙৰ আকাৰৰ আদ্যপ্ৰাণী বোৰৰ ভিতৰত এককোষী জেন'ফাইঅ'ফ'ৰ ৰ কোষৰ ব্যাস ২০ ছেমি পৰ্যন্ত হয়।
সকলো আদ্যপ্ৰাণী পৰপোষী, অন্য জীৱৰ সম্পূৰ্ণৰূপে ভক্ষণ কৰি, সিহঁতৰ জৈৱ পদাৰ্থ নাইবা বৰ্জনীয় পদাৰ্থ শোষণ কৰি পোষণ লাভ কৰে।
এই ছবি সমূহে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাকে আদি কৰি বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
তেওঁৰ নশ্বৰদেহ তেওঁৰ পাণবজাৰস্থিত কাৰ্যালয় বৰুৱা মেডিকজ, অসম গণসংযোগ আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান আৰু ৰবীন্দ্ৰ ভৱনলৈ গুণমুগ্ধ সকলৰ অন্তিম শ্ৰদ্ধা জ্ঞাপনৰ বাবে নিয়া হৈছিল।
১৯৪১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত অসমৰ উত্তৰ গুৱাহাটীত শৈলধৰ বৰুৱাৰ জন্ম হৈছিল।
তাৰপিছত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত প্ৰাগজ্যোতিষ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞান বিভাগৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক জাহ্নু বৰুৱাৰ সৈতে কেইখনমান শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ যেনে হালধীয়া চৰায়ে বাওধান খায় আৰু সাগৰলৈ বহু দূৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
তেওঁলোকৰ যুটীয়ে নিৰ্মাণ কৰা চলচ্চিত্ৰ সমূহে বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় তথা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে।
এয়া অসম বা নাগালেণ্ডৰ আন্তঃৰাজ্যিক সীমান্তৰ যি কোনো চেক গেটৰ দ্বাৰা অৰুণাচল প্ৰদেশত প্ৰৱেশৰ বাবে প্ৰয়োজনীয়।
অস্থায়ী দৰ্শনাৰ্থীৰ বাবে আইএলপি ৭ দিনৰ বাবে বৈধ যাৰ ম্যাদ পুনৰ বঢ়াব পৰা যায়, অন্যহাতে যিসকলে ৰাজ্যখনত কৰ্মসংস্থান পাইছে, তেওঁ আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সদস্যৰ বাবে পাৰ্মিটখন এবছৰৰ বাবে বৈধ।
অৰুণাচল প্ৰদেশ চৰকাৰে আগমনৰ সময়তে পাৰ্মিটখন দিয়াৰ ব্যৱস্থা কাৰ্যকৰ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে।
সাধাৰণতে, এখন "অস্থায়ী আইএলপি" দৰ্শনাৰ্থীৰ বাবে জাৰি কৰা হয় যিখন ৭ দিনৰ বাবে বৈধ, যিখনৰ ম্যাদ ১৫ দিনলৈ বঢ়াব পাৰি আৰু ব্যতিক্ৰমী পৰিস্থিতিত এমাহলৈ বঢ়াৰ পৰাৰ সম্ভাৱনা থাকে।
ইয়াৰোপৰি, স্থানীয় বাসিন্দা বা চৰকাৰী বিভাগৰ পৃষ্ঠপোষকতাত এখন "নিয়মিত আইএলপি" সংগ্ৰহ কৰিব পৰা যায় যিখন ৬ মাহৰ বাবে বৈধ আৰু পুনৰ ৬ মাহৰ বাবে দুবাৰলৈ পুনৰ্নবীকৰণ কৰিব পৰা যায়।
ইনাৰ লাইন পাৰ্মিট অথবা আন্তঃৰাজ্যিক পাৰপত্ৰ হৈছে কোনো ভাৰতীয় নাগৰিকক দেশখনৰ সুৰক্ষিত অঞ্চলসমূহত অভ্যন্তৰীণ ভ্ৰমণৰ অনুমতি দিয়াৰ বাবে সংশ্লিষ্ট ৰাজ্য চৰকাৰৰ কৰ্তৃপক্ষই জাৰি কৰা এক সীমিত সময়ৰ বাবে বৈধ চৰকাৰী ভ্ৰমণ নথি।
সেই সুৰক্ষিত ৰাজ্যসমূহৰ বাহিৰৰ ভাৰতীয় নাগৰিকে তেনে ৰাজ্যত প্ৰৱেশৰ অনুমতি লোৱাতো বাধ্যতামূলক।
এই নথিৰ দ্বাৰা ভাৰতৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সীমান্তৰ নিকটৱৰ্তী কেইবাটাও অঞ্চলত চলাচল নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে চৰকাৰে প্ৰচেষ্টা চলায়।
জানুৱাৰী ২০২০-ৰ অনুসৰি অৰুণাচল প্ৰদেশ, মিজোৰাম, নাগালেণ্ড আৰু মণিপুৰত প্ৰৱেশৰ বাবে ইনাৰ লাইন পাৰ্মিট প্ৰয়োজন।
আইএলপি কেইবাপ্ৰকাৰৰো: এটা কেৱল পৰ্যটকৰ বাবে আৰু আনটো দীৰ্ঘম্যাদী সময়কালৰ বাবে প্ৰায়ে কৰ্মসংস্থানৰ উদ্দেশ্যে তেনে অঞ্চলত থকা লোকসকলৰ বাবে।
ইয়াৰ দ্বাৰা ব্ৰিটিছে "ব্ৰিটিছৰ প্ৰজাসকলক" এই "সুৰক্ষিত অঞ্চলত" প্ৰৱেশ কৰাত বাধা-নিষেধ আৰোপ কৰিছিল।
ইয়াৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল এই অঞ্চলত ব্ৰিটিছৰ চাহ, তেল আৰু হাতীৰ ব্যৱসায়ৰ চলোৱা আৰু আন প্ৰতিদ্বন্দ্বী ব্যৱসায় প্ৰতিষ্ঠানৰ স্থাপনত বাধা যোগোৱা।
ব্ৰিটিছে মূলতঃ তেওঁলোকৰ বাণিজ্যিক স্বাৰ্থ ৰক্ষাৰ কাৰণে আইএলপি-ৰ সৃষ্টি কৰাৰ বিপৰীতে বৰ্তমানে ভাৰত চৰকাৰে অনুষ্ঠানিকভাৱে উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ থলুৱা জনগোষ্ঠীৰ সংস্কৃতিৰ সুৰক্ষাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰে।
মধ্য ভাৰত হৈছে মধ্যপ্ৰদেশ আৰু ছত্তীছগঢ়ক সাঙুৰি লৈ গঠিত হোৱা ভাৰতৰ এক বিশেষ ভৌগোলিক ক্ষেত্ৰ।
মধ্যপ্ৰদেশ আৰু ছত্তীছগঢ়ক উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু উত্তৰাখণ্ড আৰু উত্তৰ ক্ষেত্ৰীয় পৰিষদৰ লগত একত্ৰিত কৰা হৈছে।
সত্ৰৰ খনিকৰসকলে সিংহাসন, পুথিৰ বাকচ, পুথিৰ বকলা, চতি-বেৰ প্ৰভৃতিত হেঙুল-হাইতালেৰে বোলাই যিবোৰ চিত্ৰ অংকন কৰিছিল, সেইবোৰক সত্ৰীয়া শৈলীৰ চিত্ৰ বুলিব পাৰি।
সেই চিত্ৰসমূহ মূলতঃ দুটা শৈলীত ৰচনা কৰা হৈছিল, এটা ধৰ্মনিৰপেক্ষ ৰাজকীয় শৈলী আৰু আনটো হৈছে ধৰ্মমিশ্ৰিত সত্ৰীয়া শৈলী।
পূৰ্ব ভাৰতৰ পুথিচিত্ৰৰ গৱেষণা কৰা পণ্ডিত ৰজতানন্দ দাশগুপ্তই পূৰ্বাঞ্চলৰ পুথিচিত্ৰক সাতোটা শৈলীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে।
পিছে অসমৰ দৰে সৰু ঠাই এখনিত পোৱা কম সংখ্যক পুথিচিত্ৰক ইমান কেইটা শৈলীত বিভাজন কৰাৰ যুক্তি নাই বুলিও তেওঁ উল্লেখ কৰিছে।
পুথিৰ মলাটৰ চিত্ৰক এটি সুকীয়া শৈলী ৰূপে স্বীকৃতি দিয়া ড॰ দাশগুপ্তই সত্ৰসমূহৰ বেৰ, চতি, খুটা আদিত অংকন কৰা চিত্ৰবোৰক আলোচনাৰ ভিতৰলৈ অনা নাই।
গড়গা শৈলীৰ আৰ্হিত চিত্ৰিত কৰা প্ৰখ্যাত পুথিবোৰ হ’ল - হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ, শংখচূড়বধ, ভাগৱত ষষ্ঠ স্কন্ধ , ব্ৰিটিছ মিউজিয়ামত থকা ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত পুৰাণৰ ব্ৰহ্মখণ্ডৰ পৰা দুৰ্গাৰামে কৰা সচিত্ৰ ৰূপ, ধৰ্ম পুৰাণ, কীৰ্তন-ঘোষা , বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগত সংৰক্ষিত দৰঙীৰজা কৃষ্ণ নাৰায়ণৰ নাম উল্লেখ থকা অষ্টমস্কন্ধ, কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীৰ গীত-গোৱিন্দ, শিৱসিংহৰ দিনত চিত্ৰিত আনন্দ লহৰী, দৰঙ্গ ৰাজবংসাৱলি, ঘনশ্যাম খাৰঘৰীয়া ফুকনৰ দ্বাৰা চিত্ৰিত কল্কি পুৰাণ আৰু নাজিৰাৰ বুধবৰীয়া সত্ৰত সংৰক্ষিত কুমৰ হৰণ আদি।
দৰঙী চিত্ৰশৈলীৰ নিদৰ্শনৰ ভিতৰত তীৰ্থ কৌমুদী, তৃতীয় স্কন্ধ ভাগৱত, অষ্টম স্কন্ধ ভাগৱত আৰু চাহাপৰী উপাখ্যান প্ৰখ্যাত টাই-আহোম শৈলীৰ দুখনি তুলাপতীয়া পুথি পোৱা গৈছে – ফুং চিন আৰু চুক-টান্তা কিম্পং ।
পিছলৈ তেওঁ চৰকাৰৰ কৰ সচিব, বিত্ত আৰু পৌৰসভা সচিব পদত অধিষ্ঠিত হয় আৰু বংগ বিধান পৰিষদৰো সদস্যপদ লাভ কৰে।
উত্তৰ পূব ভাৰতৰ প্ৰথমখন উচ্চ শিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠান কটন কলেজ তেওঁ অসমৰ চীফ কমিছনাৰ হৈ থকা কালছোৱাত ১৯০১ চনত স্থাপন কৰিছিল।