polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
অন্যান্য উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ সমূহ হৈছে: বেঙ্গলি ফোনেটিক ৰিডাৰ, কিৰাত জনকৃতি, ভাৰত-সংস্কৃতি , বাঙ্গালা ভাষাতত্ত্বেৰ ভূমিকা , পশ্চিমেৰ যাত্ৰী , ইউৰোপ ভ্ৰমণ, জাতি সংস্কৃতি সাহিত্য , ভাৰতেৰ ভাষা ও ভাষা সমস্যা , সংস্কৃতি কী, দ্বীপময় ভাৰত , ৰবীন্দ্ৰ সঙ্গমে , শ্যামদেশ ইত্যাদি।
তেওঁ বাংলা ভাষাৰ উৎপত্তি আৰু বিকাশৰ ৩ খণ্ডৰ কিতাপ লিখি বাংলা ভাষাৰ উৎপত্তি আৰু বিকাশৰ বিষয়ে অসাধাৰণ পাণ্ডিত্যৰ পৰিচয় দিছিল।
ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ তৰফৰ পৰা ১৮১৩-১৪ চনত ফৰান্সিছ বাকানা-হেমিল্টন গৰগপাৰা বিভাগৰ এক জৰীপ কৰিছিল।
তেওঁৰ প্ৰতিবেদন কেতিয়াও প্ৰকাশ কৰা হোৱা নাছিল কিন্তু পিছত মণ্ট্ৰগমেৰী মাৰ্টিনৰ দ্বাৰা অংশত পুনৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
কিন্তু ইয়াত কোৱা হৈছিল যে বাবৰে "ইয়াৰ দেৱালত এটা শিলালিপি" কৰি অযোধ্যাত থকা মছজিদটো নিৰ্মাণ কৰা বুলি নিশ্চিত কৰা হৈছিল।
দুটা শিলালিপি আৰু তেওঁলোকৰ মনোগ্ৰাম উপৰিও মুছা আশিকান নামৰ এক ডাৰ্ভিচ সম্পৰ্কীয় এক কল্পিত ঐক্য অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।
অনুবাদকে সন্দেহ কৰিছিল যে এই কথাছবিখন শিলালিপিৰ অংশ কিন্তু লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে যে লিপিকাৰে "ইতিবাচকভাৱে কয় যে এই ভৱনটো স্থাপনত শিলালিপিটো কাৰ্যকৰী কৰা হৈছিল।
" অনুবাদকজনৰ তাৰিখৰ বাবে এনাগ্ৰামত অসুবিধা হৈছিল, কাৰণ এটা শব্দ নাই, যাৰ ফলত ৯৩৫ এএইচৰ সলনি ৯২৩ এএইচ তাৰিখ হ'লহেহেছিল।
এই অসংযোজন আৰু অমিলবোৰে বুকানানৰ ওপৰত কোনো প্ৰভাৱ পেলাব পৰা নাছিল, যি বাবৰে মছজিদটো নিৰ্মাণ কৰিছিল বুলি বজাই ৰাখিছিল।
১৯৮৪ চনৰ এপ্ৰিল মাহত, বিশ্ব হিন্দু ৰাজ্যচৰকাৰে হিন্দু তীৰ্থস্থানৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰা বাবৰী মছজিদ আৰু অন্যান্য গাঁথনিলৈ হিন্দু প্ৰৱেশৰ বাবে ৰাজহুৱা সমৰ্থন সংগ্ৰহ ৰখাৰ বাবে এক অভিযান আৰম্ভ কৰে।
জনসজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে, ভিএচপি-এ দেশান্তৰিত ৰথ ৰপৰিকল্পনা কৰিছিল (ৰথ কুচকাৱাজ, যাৰ প্ৰথমটো ছেপ্টেম্বৰ-অক্টোবৰ ১৯৮৪ ত, সীতামাৰহীৰ পৰা অযোধ্যালৈ হৈছিল।
১৯৮৬ চনৰ ২৫ জানুৱাৰীত, ২৮ বছৰীয়া স্থানীয় উকীল উমমেশ চন্দ্ৰ পাণ্ডে বাবৰি মছজিদ চৌহদত হিন্দু পূজাৰ ওপৰত থকা নিষেধাজ্ঞা আঁতৰাবলৈ আদালতত অনুৰোধ কৰিছিল।
এই ৰায়ৰ পিছত, সকলো হিন্দুক সেই স্থানত প্ৰৱেশাধিকাৰ দিয়া হৈছিল, আৰু মছজিদটোৱে হিন্দু মন্দিৰ হিচাপে কিছু কাম লাভ কৰে।
ইউৰোপীয় জেচুইট মিছনেৰী জোচেফ টাইফেণ্টেলাৰ, যি ৩৮ বছৰ ভাৰতত বাস কৰিছিল আৰু কাম কৰিছিল আৰু ভাৰত সম্পৰ্কে অজস্ৰ কাম লিখিছিল, ১৭৬৭ চনত অযোধ্যা ভ্ৰমণ কৰিছিল।
এই একাউণ্ট অনুসৰি, ঔৰংজেৱে ৰামকোটৰ গৰমটো ধ্বংস কৰিছিল, যাৰ ভিতৰত যি ঘৰটো আছিল, যাক য'ত অ'ত ৰামৰ নামঘৰ বুলি কোৱা হৈছিল।
টাইফানথালৰ ফাৰ্চী আৰু সংস্কৃতত সু-শ্ৰম আছিল, যি এটা সংস্কৃত-ফাৰ্চী অভিধান, আৰু ফাৰ্চীভাষাত অন্যান্য কাম লিখিছিল।
স্পষ্টভাৱে তেওঁ বাবুৰৰ অৰ্ডাৰৰ অধীনত নিৰ্মাণ কৰা বুলি উল্লেখ কৰি মছজিদটোৰ দেৱালত এটা শিলালিপি পোৱা নাছিল।
১৮৮৩ চনত, মহাপ্ৰণৱণৰ দ্বাৰা ইষ্ট নামত মঞ্চত এটা মন্দিৰ নিৰ্মাণৰ প্ৰচেষ্টা আৰম্ভ কৰে।
মুছলমান ৰ ওপৰত কৰা প্ৰবল তাৰ পিছত, উপ-আয়ুক্তই ১৮৮৫ চনৰ ১৯ জানুৱাৰীত যিকোনো মন্দিৰ নিৰ্মাণ ৰখাৰ ওপৰত নিষেধ কৰিছিল।
১৮৮৫ চনৰ ২৭ জানুৱাৰীত, ৰাম চাবুটৰাৰ হিন্দু মহেণ্ট ৰঘুবাৰ ডাছে ফৈজাবাদ উপ-ন্যায়াধীশৰ ওচৰত অসামৰিক চয়ন এটা ফাইল কৰে।
তেওঁ সন্মত হৈছিল যে মছজিদটো সেই ভূমিত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল যাক তেওঁলোকে পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰিছিল, কিন্তু স্থিতি ৰক্ষণাবেক্ষণৰ আদেশ দিছিল, যিহেতু "অভিযোগৰ প্ৰতিকাৰ ৰখাৰ বাবে এতিয়া অতি আচৰিত হৈছিল।
" ১৮৮৬ চনৰ ১ নৱেম্বৰত ন্যায়িক আয়ুক্ত ডব্লিউ ইয়ংৰ আগত এটা পৰৱৰ্তী আবেদন খাৰিজ কৰা হৈছিল।
১৯৩৬ চনত, যুক্তৰাজ্য চৰকাৰে ৰাজ্যত ৱাক্ফ বৈশিষ্ট্যৰ উন্নত প্ৰশাসনৰ বাবে ইউ পি মুছলিম ৱাকফ আইন প্ৰণয়ন কৰে।
এই আইন অনুসৰি, বাবৰি মছজিদ আৰু ইয়াৰ ওচৰৰ কবৰস্থান ইউ পি চুন্নী কেন্দ্ৰীয় ব’ৰ্ড অফ ৱাকফৰ সৈতে ৱাকফ নং ২৬ ফাইজাবাদ হিচাপে পঞ্জীয়ন কৰা হৈছিল।
ছিৱাসকলে মছজিদটোৰ সুন্নী মালিকীস্বত্বৰ ওপৰত বিতৰ্ক কৰে, দাবী কৰে যে সেই স্থানটো তেওঁলোকৰ আছিল কাৰণ মিৰ বাকি এজন ছিৱা আছিল।
দিল্লীৰ ছুলতানীয়া শাসকসকলে আৰু তেওঁলোকৰ উত্তৰসূৰী মোগলসকলে শিল্প তথা স্থাপত্যৰ মহান পৃষ্ঠপোষক আছিল আৰু বৰ সূক্ষ্ম সমাধি, মছজিদ আৰু মাদ্ৰাছা নিৰ্মাণ কৰিছিল।
গোটেই ভাৰতত মছজিদবোৰ বিভিন্ন ধৰণে নিৰ্মিত হৈছিল; দেশীয় শিল্পৰ ঐতিহ্যবোৰ শক্তিশালী আৰু যত স্থানীয় কাৰিগৰসকল অত্যন্ত দক্ষ আছিল তেনে অঞ্চলত সৰ্বাধিক মাৰ্জিত শৈলীৰ বিকাশ ঘটিছিল।
এনেকৈ মছজিদবোৰৰ আঞ্চলিক বা প্ৰাদেশিক ৰীতিবোৰ স্থানীয় মন্দিৰ বা গাৰ্হস্থ শৈলীৰ বাহিৰত বৃদ্ধি পাইছিল, যি জলবায়ু, ভূখণ্ড, উপকৰণৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ পৰিবৰ্তে চৰ্তযুক্ত আছিল, গতিকে বেঙল, কাশ্মীৰ আৰু গুজৰাটৰ মছজিবোৰৰ মজত বিশাল পাৰ্থক্য দেখিব পোৱা যায়।
১৬১১ চনৰ আবেলি অযোধভ্ৰমণ কৰা ইংৰাজী ট্ৰেভেলাৰ ৱিলিয়াম ফিঞ্চে "ৰনিচান্দ দুৰ্গ আৰু ঘৰবোৰৰ খণ্ডাৱশেষ" সম্পৰ্কে লিখিছিল য'ত মহাঈশ্বৰে বিশ্বাস কৰিছিল "বিশ্বৰ তামাশা চাবলৈ তেওঁৰ ওপৰত শৰীৰ ল'লে।
" তেওঁ কিলৰ ভৱনসমূহত পাণ্ডা পোৱা গৈছিল, তীৰ্থযাত্ৰীৰ নাম ৰেকৰ্ডিং কৰিছিল, কিন্তু মছজিদ এটাৰ কোনো উল্লেখ নাছিল।
টমাছ হাৰবাৰ্টে ১৬৩৪ চনত "সেই নামৰ বননীয়া পাগোডে নিৰ্মাণ কৰা ৰনিচাণ্ডৰ বেছ পুৰণি দুৰ্গ" বৰ্ণনা কৰিছিল যাক তেওঁ "বিশেষকৈ মৰমৰীয়া" বুলি বৰ্ণনা কৰিছিল।
হিন্দুসকলে পৰম্পৰাগতভাৱে ৰামৰ স্থান বুলি বিশ্বাস কৰা স্থানত এটা মছজিদৰ আটাচল ৰেকৰ্ড হৈছে জয় সিং ২ – মোগল আদালতৰ এজন ৰাজপুত এজন ৰাজপুত যি ১৭১৭ চনত মছজিদটোৰ চাৰিওফালৰ অঞ্চলত জয়সিংপুৰা স্থাপন কৰিছিল ।
জয়পুৰৰ চিটি প্ৰাইচ যাদুঘৰত কাপাড-দুৱাৰ সংগ্ৰহত সংৰক্ষণ কৰা জয় সিঙৰ নথিপত্ৰত বাবৰি মছজিদ স্থানৰ এক স্কেচ্ছ মানচিত্ৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
মানচিত্ৰত এটা খোলা আদালতৰ চৌহদ আৰু তিনিটা মন্দিৰৰ শমৰা থকা এটা নিৰ্মিত গাঁথনি দেখুওৱা হৈছে যি আজিৰ বাবৰি মছজিদত তিনিটা গম্বুজৰ সৈতে সজোৱা।
মৌলবী আব্দুল গফফাৰৰ ২০ শতিকাৰ এক পাঠ আৰু প্ৰাৰম্ভিক চিত্ৰকৰ উৎসৰ দ্বাৰা পৰীক্ষা কৰা বুৰঞ্জীবিদ হৰ্ষ নাৰায়ণে পৰীক্ষা কৰা মতে, যুৱ বাবৰ কাবুলৰ পৰা আৱাধ লৈ আহিছিল, য'ত কলাণ্ডাৰ পৰিবেশন কৰা হৈছিল, সম্ভৱতঃ এক তথ্য সন্ধান অভিযানৰ অংশ হিচাপে।
ইয়াত তেওঁ চুফি সন্ত শ্বাহ জালাল আৰু ছাইদ মুচা আশীকাৰ সৈতে দেখা কৰে আৰু হিন্দুঃস্থান জয় কৰাৰ বাবে তেওঁলোকৰ আশীৰ্বাদৰ বাবে অংগীকাৰ গ্ৰহণ কৰে।
১৯৩২ চনত পুৰণা সংস্কৰণত প্ৰৱেশ অধিকাৰ থকা লালা সিতা ৰামে লিখিছিল, "ফকীৰে উত্তৰ দিছিল যে জনমস্থান মন্দিৰটো ধ্বংস কৰাৰ পিছত মছজিদ নিৰ্মাণৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে তেওঁলোকে তেওঁক আশ্ৰয় দিব।
২০১০ চনৰ চেপ্তেম্বৰত, এলাহাবাদ উচ্চ ন্যায়ালয়ত হিন্দুসকলৰ দাবী অব্যাহত ৰাখিছিল যে, মছজিদটো ৰামৰ জন্মস্থান হিচাপে বিশ্বাস কৰা হৈছিল আৰু ঘটনাস্থানত এটা ৰাম মন্দিৰ নিৰ্মাণৰ বাবে মূল গম্বুজৰ ঠাইখিনি প্ৰদান কৰা হৈছিল।
এই সিদ্ধান্তৰ পাছত সকলো পক্ষই উচ্চতম ন্যায়ালয়ত আপিল কৰিছিল, য'ত পাঁচ বিচাৰকৰ জুৰি আগষ্টৰ পৰা অক্টোবৰ ২০১৯ লৈকে এখন শীৰ্ষ আদালতত শুনানি দিয়ে।
২০১৯ চনৰ ৯ নবেম্বৰত, উচ্চতম ন্যায়ালয়ে উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ ৰায় বাতিল কৰি সম্পূৰ্ণ ঠাই হিন্দু মন্দিৰ তৈয়াৰ কৰিবৰ বাবে এখন ট্ৰাষ্টৰ হাতত হস্তান্তৰ কৰাৰ আদেশ দিছিল।
১৯৮৯ চনৰ নৱেম্বৰত ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে বিবদমান স্থানত ভিএচপিয়ে শিলানী কৰাৰ অনুমতি লাভ কৰিলে অঞ্চলটোত সম্প্ৰীতিউত্তেজনা অধিক অৱনতি হয়।
ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ এজন জ্যেষ্ঠ নেতা এল কে আৱানাই ৰথ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিল, দক্ষিণৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আৰু অযোধ্যাৰ অভিমুখলৈ যোৱাৰ বাবে ১০,০০০ কিলোমিটাৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিল।
১৯৯২ চনৰ ৬ ডিচেম্বৰত, বিজেপি, ভিএচপি আৰু আৰ এছ এছৰ নেতাসকলে সেই স্থানত প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ আৰু এক সাঙ্কেতিক কাৰ সেৱা কৰিবলৈ সমবেত হয়।
দুপুৰীয়ালৈ, এজন কিশোৰ কাৰ সেৱক গম্বুজৰ ওপৰত "ভল্ট" কৰা হৈছিল আৰু সেইটো বাহিৰৰ বেষ্টনিটো ভঙাৰ ইগনা দিছিল।
উনৈশ শতিকাৰ মাজভাগত, মুছলিম কৰ্মী মিৰ্জা জানে ছাহিফা-আই-চিহিল নাছিহ বাহাদুৰ শ্বাহীৰ পৰা উদ্ধৃতি কৰিছিল, যাক ১৮শ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে সম্ৰাট বাহাদুৰ শ্বাহ আই কন্যাই লিখিছিল।
পাঠত "মথুৰা, বানাক্ৰান্ত আৰু আৱাধ আদি ত অৱস্থিত প্ৰতিমাকাৰী ধৰ্মাৱতী সকলৰ মন্দিৰসমূহ ধ্বংস কৰাৰ পিছত নিৰ্মাণ কৰা মছজিদসমূহ উল্লেখ কৰা হৈছে।
এই অনুসৰি বাবৰৰ কোনো উল্লেখ নাছিল, মথুৰা আৰু বানাক্ৰান্তত ঔৰংজেৱে নিৰ্মাণ কৰা সকলৰ সৈতে অযোধ্যা মছজিদটোৰ ওচৰত আছিল।
১৮৫৩ চনত, নিৰ্মোহী আখৰাৰ সশস্ত্ৰ হিন্দু আচাৰ্যৰ এটা গোটে সেই স্থান দখল কৰে, আৰু গঠনটোৰ মালিকীস্বত্ব দাবী কৰে।
পৰৱৰ্তী দুবছৰত পৰ্যাপ্ত হিংসাৰ সৃষ্টি হৈছিল, আৰু অসামৰিক প্ৰশাসনে পদক্ষেপ ল'ব লাগিব, এটা মন্দিৰ নিৰ্মাণৰ অনুমতি অস্বীকাৰ কৰিছিল বা ইয়াক পূজাৰ স্থান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিছিল।
শিলালিপি এক্সআই আছিল মিটাৰ ৰাবালত পৰছী কবিতা, য'ত উল্লেখ কৰা হৈছিল যে বাবৰৰ এক সম্মানিত 'মিৰ খান'ৰ দ্বাৰা মছজিদটো স্থাপন কৰা হৈছিল।
শিলালিপি ও মিটাৰ ৰামালত পৰছী কবিতা আছিল, আৰু কৈছিল যে মছজিদটো বাবুৰৰ এজন গ্ৰাণ্ডেৰ দ্বাৰা ৯৩০ এএইচ ত স্থাপন কৰা হৈছিল, যি আছিল "তুৰ্কী আৰু চীনৰ আন এজন ৰজা।
১৯৪৯ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত হিন্দু সংগঠন অখিল ভাৰতীয় ৰম্যনা মহাসভাই মছজিদটোৰ ঠিক বাহিৰত ৯ দিনীয়া নন-ষ্টপ ৰমাচৰিতমান পতা হয়।
২৩ ডিচেম্বৰৰ ৰাতিপুৱা অনুষ্ঠানটোৰ আয়োজকসকলে হিন্দু ভক্তসকলক দৰ্শনৰ বাবে মছজিদলৈ আহিবলৈ কৈছিল।
সহস্ৰাধিকজন ৰক্ত-পাত্ৰই সেই স্থানলৈ যোৱা আৰম্ভ কৰাৰ লগে লগে চৰকাৰে মছজিদটো এক বিতৰ্কিত অঞ্চল ঘোষণা কৰি ইয়াৰ গেটসমূহ তালাত ৰাখিছিল।
বাবৰী মছজিদ ভাৰতৰ অযোধ্যা নগৰৰ এটি মছজিদ, হিন্দুসকলে ইয়াক হিন্দু দেৱতা ৰামৰ জন্মস্থান বুলি বিশ্বাস কৰে।
১৯৯২ চনত হিন্দু কাৰসেৱসকলে মছজিদটোক আক্ৰমণ কৰে আৰু ভাঙি দিয়ে আৰু ভাৰত উপমহাদেশত সাম্প্ৰদায়িক হিংস্ৰতাৰ সূত্ৰপাত ঘটায়।
তেওঁৰ নিজৰ মূল্যায়ন হৈছে যে মছজিদটো ১৬৬০ চনৰ আবেলি ঐৰংজেৱৰ ৰাজ্যপাল ফেনাই খানে নিৰ্মাণ কৰিছিল, যি অযোধ্যাৰ মন্দিৰ ধ্বংস কৰিছিল।
১৬৭২ চনত আৱাধ-ভিলাচা লিখিথকা লাল ডাছে জনমস্থান সঠিকভাৱে বৰ্ণনা কৰিছে কিন্তু সেই স্থানত এটা মন্দিৰৰ কথা উল্লেখ কৰা নাই।
বাবৰি মছজিদৰ টুঘলুকাইড শৈলীয়ে অন্যান্য ডিজাইন উপাদান আৰু কৌশলসমন্বিত কৰে, যেনে ইছত্ৰিক স্থাপত্য উপাদান যেনে আটাৰ্চ, ভল্ট আৰু গম্বুজ হিচাপে আবেশ তৰা এয়াৰ কুলিং প্ৰণালী।
বাবৰি মছজিদত এক নিষ্ক্ৰিয় পৰিবেশ নিয়ন্ত্ৰণ প্ৰণালীত উচ্চ চিলিং, গম্বুজ, আৰু ছয়টা ডাঙৰ গ্ৰিল উইণ্ডো অন্তৰ্গত।
প্ৰণালীটোৱে প্ৰাকৃতিক বায়ুচলাচলৰ লগতে দিনৰ পোহৰৰ অনুমতি দি অভ্যন্তৰীণশীতল কৰি ৰখাত সহায় কৰিছিল।
১৮৭৭ চনত, "জনমস্থানত মছজিদ বাবুৰী"ৰ মুতাৱালি য়ে তেওঁক ৰামৰ স্থান হিচাপে পৰিচয় দিয়া স্থানত চাবটাৰা উত্থাপন কৰা কমিছনাৰক সংৰক্ষণ কৰিবলৈ অনুসৰণ কৰে।
জিলা ন্যায়াধীশ আৰু উপ-ন্যায়াধীশে সকলো দল আৰু তেওঁলোকৰ আইনজীৱীৰ উপস্থিতিত মছজিদ পৰিদৰ্শন কৰে আৰু এই সত্যটো নিশ্চিত কৰে।
১৯৫০ চনৰ ১৬ জানুৱাৰীত, গোৱন সিং বিশৰদে ফৈজাবাদ আদালতত অসামৰিক চৰ্ত দাখিল কৰে, য'ত সেই স্থানত থকা ৰাম আৰু সীতাৰ পূজা কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া হ'ব বুলি অনুৰোধ কৰে।
১৯৬১ চনৰ ১৮ ডিচেম্বৰত, সুঁৰি কেন্দ্ৰীয় ৱাকফ বোৰ্ডেও এখন মছজিদ তৰা স্থান দখল কৰাৰ দাবী আৰু মছজিদ প্ৰাংকাৰৰ পৰা প্ৰতিমা আঁতৰোৱাৰ দাবীত এখন মছজিদ আবেদন কৰে।
বাবৰী মছজিদ এটা পৃথক শৈলীৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ মছজিদ আছিল, মূলত স্থাপত্যটো সংৰক্ষণ কৰা হৈছিল, দিল্লী ছুলতানি প্ৰতিষ্ঠাৰ পিচত এইটো বিকশিত হৈছিল, এইটো প্ৰাচীৰ প্ৰাচীৰৰ নগৰ গৌড়ৰ নগৰতলিৰ বাবৰী মছজিদ অৰু শ্বেৰ শ্বাহ সুৰীৰ নিৰ্মিত জামালি কামিলি মছজিদতও দেখা যায়।
গৃহ মন্ত্ৰী বল্লভভাই পেটেল আৰু প্ৰধান মন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে ৰাজ্যৰ মুখ্য মন্ত্ৰী গোবিন্দ বলভ পণ্ট আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ গৃহ মন্ত্ৰী লাল বাহাদুৰ শস্ত্ৰীক মছজিদ প্ৰাংগনৰ পৰা প্ৰতিমা আঁতৰাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
পণ্টে প্ৰতিমাসমূহ আঁতৰাবলৈ নিৰ্দেশ জাৰী কৰে, কিন্তু ফৈজাবাদৰ ডেপুটি কমিছনাৰ কে নায়াৰে ভাবে যে, এই আচৰণ বোৰ কৰাৰ বাবে বিতৰ্ক কৰিব আৰু অক্ষমতাৰ বাবে অনুতৰ্ক কৰিছিল।
২০০৩ চনত, ভাৰতৰ প্ৰত্নতাত্ত্বিক নিৰিক্ষক বিভাগৰ এখন প্ৰতিবেদনত প্ৰস্তাবিত হৈছিল যে তাত হিন্দু মন্দিৰ আছিল এনে এখন পুৰণি কাঠামো আছে যিটো ভাঙি দিয়া হৈছিল আৰু বাবৰী মছজিদ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
ঊনৈশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰা, মছজিদটোক লৈ হিন্দু আৰু মুছলমানসকলৰ মাজত ভালেমান দ্বন্দ্ব হৈছিল আনকি এই দ্বন্দ্ব আদালতলৈকেও গৈছিল।
১৯৪৯ চনত হিন্দু মহাসভাৰ লগত যুক্ত হিন্দু কৰ্মীসকলে গোপনীয়ভাৱে মছজিদৰ ভিতৰত ৰামৰ মূৰ্তি স্থাপন কৰে, ইয়াৰ পিছত আকৌ বিৰোধ কমাবলৈ চৰকাৰে মছজিদটোত তলাবদ্ধ কৰি দিয়ে।
আধুনিক নিৰ্মাতাই মিহৰাবৰ বেৰত এক বৃহৎ অবিৰতিৰ বাবে এই আকৰ্ষণীয় স্বৰত্বৰ বিশেষত্ব আৰু চাৰিওফালৰ দেৱালত কেইবাটাও অবিৰতিৰ বাবে চিহ্নিত কৰা হৈছে যি ৰিচনাটৰ হিচাপে কাম কৰিছিল; এই ডিজাইনে মিহৰাব লৈ বক্তব্য শুনিবলৈ সকলোকে সহায় কৰিছিল।
মছজিদটোৰ ধ্বনিবিজ্ঞানৰ কথা তেখেত তেওঁৰ ঐতিহাসিক কাঠামো ‘অদ্ধে’ গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰিছিল য’ত তেখেত কৈছিল যে "১৬ শতিকাৰ বিল্ডিংৰ বাবে মিম্বাৰৰ পৰা কণ্ঠস্বৰ স্থাপন তথা প্ৰৱৰ্তন যথেষ্ট উন্নত, এই কাঠামোৰ মাজত শব্দৰ অনন্য স্থাপনা দৰ্শনাৰ্থীকসকলক আচাৰিত কৰি দিব।
২০শ শতিকাৰ অৱস্থাত পোৱা বাবৰি মছজিদ চৌহদত পোৱা শিলালিপিসমূহত বাবুৰৰ ইচ্ছা অনুসৰি মিৰ বাকিৰ দ্বাৰা ৯৩৫ এএইচ এই মছজিদটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
অৱশ্যে, কিছুমান বুৰঞ্জীবিদে যুক্তি দিছে যে ইয়াক দিল্লী চুলতানাটৰ সময়ত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, আৰু বাবৰৰ সময়ত নৱীকৰণ কৰা হ'ব পাৰে।
১৮৩৮ চনত, ব্ৰিটিছ জৰীপকৰ্তা মণ্টমবাৰ্গিৰি মাৰ্টিনে লিখিছিল যে মছজিদত থকা স্তৰবোৰ হিন্দু মন্দিৰৰ পৰা লোৱা হৈছিল।
আৰ এছ শৰ্মাৰ দৰে এটা অংশ ৰহিতাবেই এই কথা অস্বীকাৰ কৰে আৰু উল্লেখ কৰে যে মন্দিৰ ধ্বংসৰ এনে দাবী কেৱল ১৮শ শতিকাৰ পিছতহে বৃদ্ধি পাইছিল।
একেদৰে, উদিত ৰাজৰ বৌদ্ধ শিক্ষা ফাউণ্ডেচনে দাবী কৰিছে যে মছজিদটো বৌদ্ধ তীৰ্থস্থানৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
১৯৩৪ চনৰ ২৭ মাৰ্চত, ওচৰৰ ছাহজাহানপুৰ গাঁৱত গৰু ৰখাৰ ফলত অযোধ্যাত হিন্দু-মুছলমানৰ মাজত এটা সংঘৰ্ষ হৈছিল।
লৰ্ড উইলিয়াম বেণ্টইঙ্কৰ স্থপতি গ্ৰাহাম পিকফোৰ্ডৰ মতে, "বাবৰী মছজিদ মিহৰাবৰ এটা ফিচফিচাৰটো অইন প্ৰান্তত ২০০ ফুট দূৰৈত আৰু কেন্দ্ৰীয় আদালতৰ দৈৰ্ঘ্য তথা প্ৰস্থত স্পষ্টভাৱে শুনা যায়।
১৯৯২ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত বিশ্ব হিন্দু পৰিষদ তথা মিত্ৰ সংগঠনৰ লগত যুক্ত হিন্দু কৰ্মীসকলৰ এখন বিশাল দল মছজিদটো ভাঙি পেলাইছিল আৰু গোটেই ভাৰত উপমহাদেশত বিবাদৰ সৃষ্টি হয় আৰু প্ৰায় ২ হাজাৰ মানুহ নিহত হৈছিল।
পাণ্ডুলি, ছাহিফা-আই-চিহিল নাছিহ বাহাদুৰ শাহী এতিয়াও পোৱা হোৱা নাই, আৰু স্কলাৰ ষ্টাফন কোনেৰমানে কৈছে যে মিৰ্জা জান বুক হাদিকা-ই শুৱাদা নিৰ্ভৰযোগ্য নহয়।
এক লিটাৰ হ'ল ১০০০ ঘন চেণ্টিমিটাৰৰ সমান (দশমিক পদ্ধতিত সমগ্ৰ পৃথিৱীতে ওজন, দৈৰ্ঘ্য পৰিমাপ কৰা হয়, এয়াই মেট্ৰিক পদ্ধতি)।
লিটাৰ শব্দটোৰ আন্তৰ্জাতিক প্ৰতিশব্দ হ'ল আৰু আমেৰিকান প্ৰতিশব্দ হ'ল , ইয়াৰ এছ আই চিহ্ন বা অন্য এটি চিহ্ন ℓ ৰ জৰিয়তেও লিটাৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয়।
সাধাৰণতে জুলীয়া বস্তু যেনেঃ পানী, গাখীৰ, তেল ইত্যাদিৰ পৰিমাণ প্ৰকাশ কৰিবৰ বাবে এই লিটাৰ এককৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
লিটাৰৰ মূল শব্দটো, পুৰণি ফৰাচী শব্দ 'লিট্ৰণ' প্ৰকৃততে এটি গ্ৰীক শব্দ আৰু গ্ৰীক ভাষাত এই এককটো আয়তনৰ পৰিৱৰ্তে ওজনৰ একক হিচাপে হে ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু ই প্ৰায় ০.৮৩১ৰ সমান।
লিটাৰ এককটো মেট্ৰিক পদ্ধতিত বহু ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ হৈছিল আৰু পিছলৈ ইয়াক এছ আই পদ্ধতিত ব্যৱহাৰ বাবে সিদ্ধান্ত লোৱা হয়।
পূৰ্বে ১ লিটাৰ বুলিলে প্ৰমাণ তাপমাত্ৰা আৰ চাপৰ ১ কিলোগ্ৰাম বিশুদ্ধ পানীৰ আয়তনক বুজোৱা হৈছিল।
ৰুদ্ৰ তাণ্ডৱে ইয়াৰ হিংস্ৰ ৰূপত অৱতীৰ্ণ হৈ প্ৰথমে সৃষ্টি আৰু পৰৱৰ্তীকালত বিশ্বৰ ধ্বংস আনকি মৃত্যু পৰ্যন্ত চিহ্নিত কৰে।
কিছু পণ্ডিতৰ মতে তণ্ডু নিজে নাটকীয় শিল্প ৰচনাৰ লেখক আছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত সেইবোৰ নাট্যশাস্ত্ৰত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।
এতেকে শিৱ ঐতিহ্যৰ মুদ্ৰাসমূহ আৰু আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ পৰায়ে সম্ভৱত উচ্চাঙ্গৰ নৃত্য, নাট্য আৰু সংগীতৰ উৎপত্তি হৈছে।
হিন্দু শাস্ত্ৰসমূহত উল্লিখিত অনুসৰি দেৱতাসকলে বিভিন্ন অনুষ্ঠানত তাণ্ডৱ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
পাৰ্বতী হিচাপে পুনৰজন্ম হোৱা শিৱৰ প্ৰথম পত্নী সতীয়ে দক্ষৰ যজ্ঞাত অগ্নি কুণ্ডত জঁপিয়াই প্ৰাণ ত্যাগ কৰাৰ পিছত শিৱয়ে তাণ্ডৱ নৃত্য কৰিছিল।
শিৱৰ পুত্ৰ গণেশক কিছুমান মন্দিৰৰ ভাস্কৰ্যসমূহত অষ্টভূজা তাণ্ডৱ নৃত্যৰত অৱস্থাত খোদিত কৰা হৈছে।
ভৰতমুনিৰ দ্বাৰা ৰচিত নাট্যশাস্ত্ৰত 'তাণ্ডৱ লক্ষণম' নামৰ চতুৰ্থ অধ্যায়ত ৩২টা অঙ্গহাৰ আৰু ১০৮টা কৰণৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়।
এই সমস্ত নৃত্যৰ কম বেছি পৰিমাণে এক আৰু অদ্বিতীয় মূল ধাৰণা হৈছে নিঃসন্দেহে আদিম ছন্দোবদ্ধ শক্তিৰ অভিব্যক্তি।
শিৱৰ নৃত্যৰ উৎস হিচাপে যি আছিল সেয়া কালক্ৰমত দেৱতাৰ কাৰ্যকলাপৰ পৰিষ্কাৰ চিত্ৰ হৈ পৰিছিল, যাক লৈ যিকোনো শিল্প অথবা ধৰ্ম অহংকাৰ কৰিব পাৰে।
হিন্দু গ্ৰন্থত পোৱা তাণ্ডৱৰ প্ৰকাৰবোৰ হৈছে: আনন্দ তাণ্ডৱ, ত্ৰিপুৰা তাণ্ডৱ, সান্ধ্য তাণ্ডৱ, সংহাৰ তাণ্ডৱ, কালী তাণ্ডৱ, উমা তাণ্ডৱ, শিৱ তাণ্ডৱ, কৃষ্ণ তাণ্ডৱ আৰু গৌৰী তাণ্ডৱ।
লেখক আৰু অধ্যাপক কালেব চাইমন্সে তেওঁৰ 'ডেভছনেল চভাৰনিটি: কিংশ্বিপ এণ্ড ৰিলিজন ইন ইণ্ডিয়া' নামৰ কিতাপখনত কৈছে যে, মহীশূৰ ৰাজ্যৰ ১৪তম মহাৰাজ ৰজা চিক্কা দেৱৰাজে তেওঁৰ ৰাজ্যাভিষেক স্মৰণ কৰিবলৈ "দেৱৰাজ নৃত্যৰত কৃষ্ণৰ প্ৰতিচ্ছবি" নামৰ সোণৰ মুদ্ৰাৰ শৃংখলাৰ প্ৰচলন আৰম্ভ কৰিছিল।
বিদুষী লাৱণ্য ভেমছানীয়ে কয়, "ভাৰতনাট্যম আৰু কুচিপুড়িয়ে তাণ্ডৱ নামেৰে জনাজাত নৃত্যৰ শৈলী বিকশিত কৰিছিল, ই মুখ্যতঃ ভৰিৰ তীব্ৰ চলাচলেৰে প্ৰদৰ্শন কৰা এক তীব্ৰ নৃত্যৰ সংহতি, যিটো এসময়ত শিশু কৃষ্ণৰ দ্বাৰা প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল বুলি কোৱা হয় যেতিয়া তেওঁ বৃন্দাবনত কালিন্দী নদীত কালিয়া নাগক পৰাস্ত কৰিছিল।
ব্ৰজৰ লোকসকলৰ আতংক স্বৰূপ বিষাক্ত সাপ কালিয়াৰ ধ্বংসৰ বৰ্ণনা কৰা এই খণ্ডটো কৃষ্ণ তাণ্ডৱ বা কৃষ্ণৰ তাণ্ডৱ নৃত্য হিচাপে অতি জনপ্ৰিয়ভাৱে পৰিচিত।
লেখক সহদেৱ কুমাৰে তেওঁৰ 'এ থাউজেণ্ড পেটেলেড লোটাছ: জৈন টেম্পেলছ অফ ৰাজস্থান: আৰ্কিটেক্সাৰ এণ্ড আইকনগ্ৰাফী' কিতাপখনত কৈছে যে, ১২ আৰু ১৩ শতিকাৰ আগতে চোল শাসনকালত নটৰাজ নৃত্য আৰু কৃষ্ণই এশ মুৰীয়া সৰ্প কালিয়াৰ ফনাৰ ওপৰত তাণ্ডৱ নৃত্য কৰা দৃশ্য শিল্পীসকলৰ বাবে প্ৰিয় বিষয় আছিল।
ইয়াত লঘু দ্ৰুত চলাচল, লঘু জাঁপ, দ্ৰুত পদচালনা, ঘুৰ্ণন গতি আৰু কিছুমান শাৰীৰিক কছৰৎ অন্তৰ্ভুক্ত থাকে।
কিন্তু এই নৃত্যত মূলত মাধুৰ্য আৰু মাৰ্জিত ৰূপত কৃষ্ণৰ ৰোমাণ্টিক আৰু যৌৱনোদ্দীপ্ত চৰিত্ৰ ফুটি উঠে।
বম্বেত গোৱান ৰোমান কেথলিক পিতৃ-মাতৃৰ দ্বাৰা ডাঙৰ দীঘল হোৱা মেলানীয়ে ‘ইউনিচ ডি চুজা’ৰ অধীনত অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু ১৯৭০ ৰ দশকত ভাৰতৰ অন্যতম প্ৰধান ইংৰাজী ভাষাৰ কবি ৰূপে পৰিগণিত হৈছিল।
সহকবি ছাণ্টান ৰড্ৰিগচ্‌ আৰু ৰাউল ডি’ গামা ৰ’জৰ সৈতে, তেওঁ নিউগ্ৰাউণ্ড সমবায় স্থাপন কৰিছিল যিয়ে তেওঁলোকৰ সৃষ্টিসমূহ প্ৰকাশ কৰিছিল।
লণ্ডনত অধ্যয়ন কৰি থাকোঁতে, তেওঁ ১৯৮৫ চনত ‘স্কাইজ অৱ ডিজাইন’ প্ৰকাশ কৰে, যি এছিয়ান শাখাত শ্ৰেষ্ঠ প্ৰথম কিতাপৰ ‘কমনৱেলথ কবিতা পুৰস্কাৰ’ লাভ কৰিছিল।
১৯৯০ দশকৰ মাজভাগলৈকে, সৃষ্টিশীল লিখনি আৰু শিক্ষকতালৈ ঘূৰি যোৱাৰ আগতে মেলানীয়ে নাৰীবাদী ‘ভিৰাগো প্ৰেছ’ত কাম কৰিছিল।
১৯৮০ দশকৰ শেষৰ ফালৰ পৰা ১৯৯০ দশকৰ মাজভাগলৈ, তেওঁ নাৰীবাদী ‘ভিৰাগো প্ৰেছ’ৰ কমিছনিং সম্পাদক হিচাপে কাম কৰিছিল য’ত তেওঁ ভিন্নৰঙী গ্ৰাহকৰ সৈতে দিহা-পৰামৰ্শ কৰিছিল আৰু অপেনিং দ্য গেটছ শীৰ্ষক এটি বৃহৎ সংগ্ৰহ প্ৰকাশৰ কাম কৰিছিল, য’ত ইংৰাজী ভাষাৰ লিখনিলৈ আৰৱ মহিলাৰ অৱদানক সামৰা হৈছিল।
২০১২ চনত, ডি চুজাৰ সৈতে তেওঁ দিজ মাই ৱৰ্ডচ: দ্য পেংগুইন বুক অৱ ইণ্ডিয়ান প’য়েট্ৰি সংকলন সম্পাদনা কৰিছিল।
যদিও তেওঁ আৰু কোনো কাব্য গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰা নাই, তথাপিও তেওঁক কেৱল নিজৰ কামৰ বাবেই নহয়, মহিলাৰদ্বাৰা লিখিত লেখনিলৈ দেখুওৱা আগ্ৰহৰ বাবেই নাৰীসৃষ্ট কবিতাৰ সমৰ্থনত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে বুলি গণ্য কৰা হয়।
১৯৭০ দশকৰ মাজভাগত ছাণ্টান ৰড্ৰিগচ্‌ আৰু ৰাউল ডি’ গামা ৰ’জৰ সৈতে একেলগে তেওঁ ‘নিউগ্ৰাউণ্ড সমবায়’ স্থাপন কৰে।
মেলানীৰ প্ৰাৰম্ভিক কামসমূহ থ্ৰী প’য়েটচ্‌ - মেলানী চিলগাৰ্ডো, ছাণ্টান ৰড্ৰিগচ্‌, ৰাউল ডি’ গামা ৰ’জত ত প্ৰকাশ হৈছিল।
১৯৮৫ চনত, ‘লণ্ডন কলেজ অৱ প্ৰিণ্টিঙ’ত পঢ়ি থাকোঁতে তেওঁ দ্বিতীয় খন কবিতা সংকলন স্কাইজ অৱ ডিজাইন প্ৰকাশ কৰে, যিয়ে শ্ৰেষ্ঠ প্ৰথম গ্ৰন্থৰ কমনৱেলথ কবিতা বঁটাৰ অধীনত ‘এছিয়ান বঁটা’ লাভ কৰে।
তেওঁ বম্বেৰ ‘ছেইণ্ট জেভিয়াৰ্ছ কলেজ’ত ইংৰাজী অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু ১৯৭৬ চনত তাৰপৰাই স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
ইয়াৰ পিছত তেখেতে কৰিমগঞ্জ মহাবিদ্যালয়ত বিজ্ঞান শাখাত নামভৰ্তি কৰে আৰু তাৰপৰাই স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
যোৰহাটৰ উত্তৰ-পূব বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি প্ৰতিষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা তেখেতে পৰৱৰ্তী সময়ত উচ্চশিক্ষা আহৰণ কৰে আৰু এইখনি শিক্ষানুষ্ঠানৰপৰাই ড॰ জুবিলীয়ে ডক্তৰেট ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
উদ্ভিদ জৈৱ-প্ৰযুক্তি, প্ৰটোমিকছ্ আৰু জেনোমিকছৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ড॰ জুবিলী পুৰকায়স্থ সাধাৰণতে পৰিচিত।
২০২১ চনত ক’ভিড-১৯ প্ৰতিৰোধী ঔষধ ‘ডি আৰ ডি অ’–২ ডি’ক্সি গ্লুক’জ’ চমুকৈ ২ ডিজিৰ প্ৰস্তুতকৰণৰ দায়িত্বত থকা ভাৰতীয় দলটোত তেখেতে এগৰাকী বিজ্ঞানী হিচাপে নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰে।
ড॰ জুবিলীয়ে বৰ্তমান ভাৰতৰ নতুন দিল্লীস্থ প্ৰতিৰক্ষা গৱেষণা আৰু বিকাশ সংগঠনৰ অধীনস্থ 'ইনষ্টিটিউট্ অৱ নিউক্লিয়াৰ মেডিছিন আৰু এলাইড ছায়েন্সেছ' এগৰাকী বিজ্ঞানী হিচাপে কৰ্মৰত।
বৰ্তমান তেখেতে নতুন দিল্লীত থকা ডিআৰডিঅ' অধীনস্থ ইনষ্টিটিউট্ অৱ নিউক্লিয়াৰ মেডিছিন আৰু এলাইড ছায়েন্সেছ ৰ এগৰাকী বিজ্ঞানী।
২০১৮ চনত জুবিলীয়ে 'আণৱিক জীৱবিজ্ঞান আৰু জৈৱ-প্ৰযুক্তিবিদ্যা'ত বিশ্ব একাডেমিক চেম্পিয়নৰ খিতাপ অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
তেখেতে 'আণৱিক জীৱবিজ্ঞান আৰু জৈৱ-প্ৰযুক্তিবিদ্যা সঞ্চালকালয়' নামৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থাটোৰ পৰা গৱেষক হিচাপে ফেলোশ্বিপো অৰ্জন কৰিছে।
উৎপাদন সম্ভাৱনীয় সীমাৰেখা হৈছে এনে বাণ্ডলসমূহৰ সংহতি য'ত কোনো উৎপাদকে যিকোনো এটা পণ্য অধিক উৎপাদন কৰিবলৈ আন কোনো পণ্যৰ উৎপাদন হ্ৰাস কৰিব লাগিব।
এনে কৰিবলগীয়া হয় এই কাৰণে যে বৰ্তমানে কোনো উৎপাদনৰ আহিলে অব্যৱহৃত বা দক্ষতাবিহীনভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাই।
সেয়ে, বৰ্তমানে উপলব্ধ আহিলা আৰু প্ৰযুক্তিৰে, আন কোনো পণ্যৰ উৎপাদন হ্ৰাস নকৰাকৈ, কোনো পণ্যৰ উৎপাদন বৃদ্ধি কৰা অসম্ভৱ।
যদি আন সকলো উপাদানৰ পৰিমাণ স্থায়ী, তেন্তে কোনো এক উপাদানৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰিলে, সাধাৰণতে প্ৰথমে মুঠ উৎপাদন বাঢ়ি যোৱা হাৰত বৃদ্ধি পাব, তাৰ পৰৱৰ্তী অৱস্থাত স্থায়ী হাৰত বৃদ্ধি পাব আৰু শেষ অৱস্থাত, উপাদানটোৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰিলে উৎপন্ন বস্তুৰ পৰিমাণ হ্ৰসমান হাৰত বৃদ্ধি পাব।
এনে ক্ষেত্ৰত, কোনো তৰ্কসংগত উৎপাদকে, প্ৰথমে সেই আহিলা সেই পণ্যৰ উৎপাদনত প্ৰয়োগ কৰিব যি পণ্যৰ উৎপাদনত আহিলাটো আতাইতকৈ উপযোগী।
কোনো পণ্যৰ উৎপাদন ক্ৰমান্বয়ে বৃদ্ধি কৰি গৈ থাকিবলৈ সেয়ে, অনুপযোগীতকৈ অনুপযোগী আহিলা ব্যৱহাৰ কৰিবলগিয়া হ'ব ।
এনে কৰাৰ বাবে, আন পণ্যৰ ত্যাগ অধিকতকৈ অধিক কৰিবলগীয়া হ'ব, কাৰণ প্ৰত্যেক অতিৰিক্ত একক উৎপাদন কৰিবলৈ ব্যয় বৃদ্ধি পাব।
যদি কেৱল এটি উপাদানৰ পাৰিমাণ বৃদ্ধি কৰাৰ সলনি প্ৰত্যেক উপাদান সলনি কৰা হয়, তেতিয়াও উৎপন্ন বস্তুৰ পৰিমাণ সলনি হ'ব।
সাধাৰণতে যুক্তি প্ৰদান কৰা হয় যে হ্ৰস্বকালত শ্ৰমৰ পৰিমাণ সলাব পৰা যায় কিন্তু মূলধনৰ পৰিমাণ সলাব পৰা নাযায়।
ধৰি লওক, যদি প্ৰত্যেক প্ৰত্যেক উপাদানৰ পৰিমাণ গুণ কৰা হ'ল, আৰু ফলস্বৰূপে উৎপন্ন বস্তুৰ পৰিমাণ গুণ হ'ল।
উদাহৰণ স্বৰূপে, চলৌ-স্বান আৰ্হিৰ কোনো কোনো ৰূপত উৎপাদন ফলন এনে ধৰণৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়- , য'ত আৰু ক্ৰমে মূলধন, প্ৰযুক্তিৰ স্তৰ আৰু শ্ৰম।
তেন্তে এই ফলন, যিকোনো তৰ্ক-সংগত উৎপাদকৰ বাবে হ্ৰস্ব-কালীনভাৱে কম উৎপাদন কৰিলে অৱতল আৰু অধিক উৎপাদন কৰিলে উত্তল।
উৎপাদন ফলনে ভৌতিক উপাদান আৰু উৎপন্ন বস্তুৰ সম্বন্ধ নিৰ্ণয় কৰে, য'ত অন্যান্য প্ৰাচলৰ মূল্য দিয়া আছে।
সেয়ে উৎপাদকৰ বাছনি সমস্যাক এনেদৰে প্ৰকাশ কৰিব পৰা যায়- অৰ্থাৎ, উৎপাদকে তেওঁ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰা পৰিস্থিতিসমূহৰ সদিশ ক মান্য গ্ৰহণ কৰি, সেই উপাদানৰ সদিশ চয়ন কৰে যাতে লাভ বৃহদায়িত হয়।
এই কথা প্ৰমাণ কৰিব পৰা যায় যে প্ৰান্তিক ব্যয়ৰ দৰেই গড় ব্যয়ো প্ৰথমে হ্ৰাস পায় আৰু তাৰ পাছত বৃদ্ধি পায়।
তদুপৰি, গড় ব্যয়ৰ নূন্যতম মূল্য যিমান উৎপাদন কৰিলে পোৱা যায়, সিমান উৎপাদন কৰিলে প্ৰান্তিক ব্যয় আৰু গড় ব্যয় সমান হয়, অৰ্থাৎ, ।
উৎপাদকৰ ব্যৱহাৰৰ অধ্যয়নৰ বাবে উৎপাদন ফলনৰ লগত/ সলনি উৎপাদনৰ ব্যয়েৰেও বিশ্লেষণ কৰিব পৰা যায়।
পেছাদাৰী সফলতা লাভৰ পিছৰে পৰা ডিংকলেজে এলফ , লাছি , ফাইণ্ড মি গিল্টি , আণ্ডাৰডগ , ডেথ এট এ ফিউনাৰেল , পেনেলোপ , দ্য ক্ৰনিকলচ অফ নাৰ্নিয়া: প্ৰিন্স কাস্পিয়ান , ডেথ এট এ ফিউনাৰেল , এক্স-মেন: ডেজ অফ ফিউচাৰ পাষ্ট , পিক্সেলচ , আৰু থ্ৰী বিলবৰ্ডছ আউটচাইড এবিং, মিছৌৰী আদি চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।
২০১৮ চনত তেওঁ মাৰ্ভেল চিনেমেটিক ইউনিভাৰ্ছৰ ছবি এভেঞ্জাৰ্ছ: ইনফিনিটি ৱাৰত আইট্ৰি হিচাপে আৰু মাই ডিনাৰ উইথ হাৰ্ভে নামৰ বায়োপিক ছবিত হাৰ্ভে ভিলেচাইজ হিচাপে অভিনয় কৰে।
ডিংকলেজে তেতিয়া বেনিংটন মহাবিদ্যালয়ত নাটকৰ স্নাতক মহলা অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু ১৯৯১ চনত স্নাতক হোৱাৰ আগেয়ে অসংখ্য প্ৰযোজনাত অভিনয় কৰিছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ তেওঁৰ বন্ধু ইয়ান বেলৰ সৈতে এক থিয়েটাৰ কোম্পানী নিৰ্মাণ কৰিবলৈ নিউয়ৰ্ক চহৰলৈ যায়।
ডিংকলেজে পূৰ্ণকালীন অভিনেতা হিচাপে কেৰিয়াৰ গঢ়ি তোলাৰ আগতে ৬ বছৰ ডাটা প্ৰচেছিং কোম্পানীত কাম কৰিছিল।
তেওঁ এইচবিঅ' টেলিভিছন শৃংখলা গেম অফ থ্ৰোনছত টিৰিয়ন লেনিষ্টাৰৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰাৰ বাবে প্ৰশংসা লাভ কৰাৰ লগতে শৃংখলাটোত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ ড্ৰামা শৃংখলা এখনত অসামান্য সহঅভিনেতাৰ শিতানত অভিলেখসংখ্যক চতুৰ্থবাৰলৈ প্ৰাইমটাইম এমি বঁটা লাভ কৰে।
তেওঁৰ পিতৃ কাৰ্ল ডিংকলেজ আছিল এজন বীমা বিক্ৰেতা আৰু মাতৃ ডায়েন ডিংকলেজ আছিল প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ সংগীত শিক্ষক।
নিউ জাৰ্চীৰ মেনধাম টাউনশ্বিপৰ ঐতিহাসিক ব্ৰুকচাইড শাখাত তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ আৰু ভ্ৰাতৃ জনাথনৰ সৈতে ডিংকলেজ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল।
দ্য ভেলভেটিন ৰেবিটৰ পঞ্চম শ্ৰেণীৰ প্ৰযোজনাত ডিংকলেজে নাট্য জীৱনৰ প্ৰথমটো সফলতা লাভ কৰিছিল।
১৯৮৪ চনত ডিংকলেজে আমেৰিকান নাট্যকাৰ ছেম শ্বেপৰ্ডৰ দ্বাৰা ৰচিত ট্ৰু ৱেষ্ট নামৰ নাটকখনৰ প্ৰযোজনাৰ পৰা অভিনয়ৰ ক্ষেত্ৰখনত কেৰিয়াৰ গঢ়িবলৈ অনুপ্ৰাণিত হয়।
সৰুতে ডিংকলেজ আৰু তেওঁৰ ভ্ৰাতৃয়ে তেওঁলোকৰ চুবুৰীয়া লোকসকলৰ বাবে পুতলা সংগীত পৰিৱেশন কৰিছিল।
তেওঁ জনাথনক "পৰিয়ালৰ প্ৰকৃত প্ৰদৰ্শনকাৰী" বুলি বৰ্ণনা কৰি কৈছিল যে তেওঁৰ ভ্ৰাতৃৰ ভায়োলিনৰ প্ৰতি থকা আগ্ৰহে তেওঁক অভিনয়ৰ পথ অনুসৰণ কৰাত বাধা দিছিল।
জনাথনে ৰাটগাৰ্ছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মেছন গ্ৰছ স্কুল অৱ দা আৰ্টছৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু তেওঁ হেমিল্টন নামৰ সংগীতালেখ্যৰ এজন ভায়োলিনবাদক।
নিউ জাৰ্চীৰ মেনধাম টাউনশ্বিপত জন্মগ্ৰহণ কৰা ডিংকলেজে স্থানীয় গীটাৰৰ দোকানত কাম কৰি বেনিংটন কলেজত অভিনয় কলা অধ্যয়ন কৰিছিল।
টাটা গোটৰ প্ৰতিষ্ঠাপক জামছেতজী নুচেৰৱাঞ্জি টাটাই ১৯০৩ চনৰ ১৬ ডিচেম্বৰত মুম্বাইৰ এখন হোটেল তাজমহল পেলেচ মুকলি কৰে ।
এটা কাহিনী অনুসৰি, তেওঁ মুম্বাইৰ ৱাটছনহোটেলত বৰ্ণবৈষম্যৰ সৈতে জড়িত এটা ঘটনাৰ পিছত হোটেলখন খোলাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল, য'ত হোটেলখনে কেৱল ইউৰোপীয়সকলক অনুমতি দিয়াৰ বাবে তেওঁক প্ৰৱেশ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰা হৈছিল।
আন এটা কাহিনী অনুসৰি, তেওঁ হোটেলখন খুলিছিল যেতিয়া তেওঁৰ এজন বন্ধুৱে তেতিয়া বোম্বাইত উপস্থিত থকা হোটেলবোৰৰ ওপৰত ঘৃণা প্ৰকাশ কৰিছিল।
কিন্তু টাটাৰ এজন ঘনিষ্ঠ বন্ধু আৰু আইএইচচিএল গোটৰ প্ৰাৰম্ভিক সঞ্চালকসকলৰ এজন লোভাট ফ্ৰেজাৰে এটা অধিক যুক্তিসঙ্গত কাৰণ আগবঢ়াইছিল যে ধাৰণাটো দীৰ্ঘদিন ধৰি তেওঁৰ মনত আছিল আৰু তেওঁ এই বিষয়টোৰ ওপৰত এটা অধ্যয়ন কৰিছিল।
তেওঁৰ এখন হোটেল ৰখাৰ কোনো ইচ্ছা নাছিল কিন্তু তেওঁ ভাৰতলৈ মানুহক আকৰ্ষিত কৰিব বিচাৰিছিল আৰু বোম্বাইৰ উন্নতি কৰিব বিচাৰিছিল।
কোৱা হয় যে জামছেতজী টাটাই লণ্ডন, পেৰিছ, বাৰ্লিন আৰু দৰে ঠাইলৈ ভ্ৰমণ কৰি তেওঁৰ হোটেলৰ বাবে সামগ্ৰী আৰু কলাৰ টুকুৰা, আচবাব আৰু অন্যান্য অভ্যন্তৰীণ সজ্জাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল।
১৯৮০ চনত, তাজ গোটে ভাৰতৰ বাহিৰত ইয়াৰ প্ৰথম হোটেল মুকলি কৰে, ছানাৰ তাজ শ্বেবা হোটেল, য়েমেনৰ আৰু ১৯৮০-ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে, লণ্ডনৰ ছেইণ্ট জেমছ কোৰ্ট হোটেলত (বৰ্তমান তাজ ৫১ বাকিংহাম গেট চুইটছ এণ্ড ৰেচিডেন্স আৰু ছেইণ্ট জেমছ কোৰ্ট, এ তাজ হোটেল) আগ্ৰহ অৰ্জন কৰে।
১৯৮৪ চনত, তাজ গোটে অনুজ্ঞা পত্ৰ চুক্তিৰ অধীনত, বাংগালুৰুৰ তাজ ৱেষ্ট এণ্ড, চেন্নাইৰ তাজ কনেমাৰা আৰু উটিৰ চেভয় হোটেলৰ প্ৰতিটো অধিগ্ৰহণ কৰে।
কলকাতাৰ তাজ বেংগল নামৰ পাঁচতাৰকা ডিলাক্স হোটেলখন ১৯৮৯ চনত মুকলি কৰা হৈছিল, আৰু ইয়াৰ সৈতে, তাজ গোটভাৰতৰ ছয়খন মুখ্য মহানগৰ, যেনে মুম্বাই, দিল্লী, কলকাতা, বেংগালুৰু, হাইদৰাবাদ আৰু চেন্নাইত উপস্থিতিৰ সৈতে ভাৰতৰ একমাত্ৰ হোটেল শৃংখলা হৈ পৰিছিল।
মুখ্য মহানগৰসমূহত ইয়াৰ বিলাসী হোটেল শৃংখলাৰ সম্প্ৰসাৰণৰ লগে লগে, তাজ গ্ৰুপে ভাৰতৰ মুখ্য মহানগৰ আৰু বৃহৎ মাধ্যমিক চহৰবোৰত ইয়াৰ ব্যৱসায়িক হোটেল বিভাগটো সম্প্ৰসাৰিত কৰে।
১৯৯০-ৰ দশকত, তাজ গোটে ভাৰতত ইয়াৰ ভৌগোলিক আৰু বজাৰৰ আৱৰণ সম্প্ৰসাৰিত কৰা অব্যাহত ৰাখিছিল।
ই বিশেষ অভিযান বিকশিত কৰিছিল আৰু বিদ্যমান সম্পত্তিৰ উন্নীতকৰণ আৰু নতুন সম্পত্তিৰ বিকাশৰ জৰিয়তে প্ৰতিষ্ঠিত বজাৰত ইয়াৰ স্থিতি শক্তিশালী কৰিছিল।
তাজে ১৯৯০ ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে কেৰালা পৰ্যটন উন্নয়ন নিগমৰ সৈতে তাজ কেৰালা হোটেল আৰু ৰিজৰ্টলিমিটেড স্থাপন কৰিছিল।