polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
আহোম শাসন কালত যিবোৰ পুখুৰী খন্দা হৈছিল, সেইবোৰ কেইবাটাও স্তৰ অতিক্ৰম কৰি সজা হৈছিল৷ এটা পুখুৰী সম্পূৰ্ণ হ’বলৈ কেইবাটাও স্তৰ পাৰ কৰিবলগীয়া হয়৷ পুখুৰীৰ বাবে স্থান নিৰ্ণয় কৰাৰ পিছত নাগস্তম্ভ স্থাপন, পাৰ বন্ধা, খাৱৈ স্থাপন, আলি নিৰ্মাণ, পানী পৰিষ্কাৰ কৰা আদি স্তৰ অতিক্ৰম কৰাৰ পিছতহে এটা পুখুৰী সম্পূৰ্ণ হোৱা বুলি ধৰা হয়৷
ক্ৰিষ্টোফাৰ ব্লামৰ মতে, নৱজাগৰণৰ সময়ত ই সম্পাদকসকলৰ বাবে “ৰোমাণ্টিক প্ৰেম প্ৰকাশৰ পছন্দৰ ধাৰা’’ হৈ পৰিছিল।
সেই সময়ত ইউৰোপৰ আন আন বহুতো ভাষাৰ ক্ষেত্ৰতো এই ৰূপ গ্ৰহণ কৰা হৈছিল আৰু ছনেট লেখকৰ বাবে যিকোনো বিষয় গ্ৰহণযোগ্য বুলি বিবেচনা কৰা হৈছিল।
সম্ৰাট দ্বিতীয় ফ্ৰেডেৰিকৰ অধীনস্থ চিচিলিয়ান স্কুলৰ নেতা জিয়াকামো দা লেণ্টিনিয়ে এই ছনেট সৃষ্টি কৰা বুলি ধাৰণা কৰা হৈছিল।
পিটাৰ ড্ৰংকে মন্তব্য কৰিছিল যে ইয়াৰ নমনীয় ৰূপৰ অন্তৰ্নিহিত কিবা এটা গুণ আছিল, যিয়ে ইয়াক উৎপত্তিস্থলৰ বাহিৰলৈ প্ৰচাৰ কৰাত অৰিহণা যোগাইছিল।
ছনেটৰ আদিস্তৰৰ এই ৰূপটোত এযোৰ চতুষ্পদ, যাক অসমীয়াত অষ্টক বোলে আৰু যাৰ “কখকখকখকখ’’ আৰু “গঘগঘগঘ’’ বিন্যাসৰ এযোৰ টাৰ্চেট বা ষষ্টক আছিল; য’ত কবিতাটোৰ মাজভাগৰ পৰা ভাবটো এটা নতুন দিশলৈ আগুৱাই নিয়া হয়।
উইলিয়াম বেয়াৰে কৈছে যে, প্ৰাচীন চিচিলিয়ান ছনেটসমূহ ষ্ট্ৰামবাট্ৰো নামেৰে জনাজাত আঠশাৰীৰ চিচিলিয়ান লোকগীতৰ স্তৱকৰ সৈতে একে।
ইয়াৰ বিপৰীতে হাছানালি লাধাই যুক্তি দিয়ে যে, চিচিলিয়ান ছনেটৰ গঠন আৰু বিষয়বস্তু আৰবী কবিতাৰ ওপৰত আধাৰিত আৰু ইয়াক জিয়াকামো দা লেণ্টিনি বা ’চিচিলিয়ান স্কুল অৱ পয়েট্ৰী’ৰ কোনো সদস্যই আৱিষ্কাৰ কৰা বুলি দাবী কৰিব নোৱাৰে।
লাধাই লক্ষ্য কৰিছে যে, চিচিলিয়ান ছনেটে আৰম্ভণিতে কাচিদাৰ সৈতে সাহিত্যিক আৰু জ্ঞানতাত্ত্বিক সংস্পৰ্শ প্ৰকাশ কৰে; তেওঁ আৰু জোৰ দি কয় যে, ছনেটটোৱে ইয়াৰ কথিত সংজ্ঞায়িত ১৪ শাৰীৰ গঠনৰ সৈতে একেসময়তে উদ্ভৱ হোৱা নাছিল।
ক’ব পাৰি যে ইয়াৰ আৰবী পূৰ্বসূৰীৰৰ পৰা ছনেটটো বন্ধ কৰাৰ প্ৰচেষ্টা নতুন গীতৰ সংজ্ঞাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, যাৰ সৈতে জিয়াকামোৰ কবিতাৰ মিল নাই।
১৩ শতিকাৰ নৱজাগৰণৰ সময়ত উৎপত্তি হোৱা তেওঁৰ কবিতাসমূহ ১৪টাত নহয়, বৰং চাৰিটাকৈ ধৰি ছটা শাৰীতহে প্ৰকাশ পাইছে।
লাধাৰ দৃষ্টিত ছনেটটো সমগ্ৰ ভূমধ্য সাগৰীয় জগতখনৰ ৰোমাণ্টিক কবিতাৰ বহল পৰম্পৰাৰ ধাৰাবাহিকতা হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে আৰু ইয়াৰ সৈতে চিচিলিয়ান ষ্ট্ৰামবাট্ৰো, প্ৰভিন্সাল কানছ, আন্দালুছি আৰবী মুৱাছশ্বাহ জাজালৰ দৰে অন্যান্য ৰূপৰ লগতে কাচিদাৰ সম্পৰ্ক আছে।
গুইটন ডি আৰেজ্জোৱে ছনেটৰ ৰূপটো পুনৰ আৱিষ্কাৰ কৰি টাস্কানীলৈ আনে, য’ত তেওঁ চিকুলো-টাস্কান বা গেটনিয়ান পয়েট্ৰী স্কুল প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ সময়ত ইয়াক টাস্কান উপভাষাৰ সৈতে খাপ খুৱাই লয়।
ডাণ্টেই বিয়েট্ৰিছৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমৰ প্ৰকাশ ৰূপে “ ’’ ত আখ্যানমূলক ধাৰাবাহিক লিখিছিল য’ত পেট্ৰাৰ্কৰ ছনেট আৰু তাৰ পূৰ্বৰ ছনেটৰ শৈলী প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল।
বেছিভাগ ছনেট পেট্ৰাৰ্কীয় আৰ্হিৰ আছিল; যদিও ডাণ্টেৰ কিছুমান ছনেটত পদবিন্যাস বেলেগ আছিল; যেনে, ককখখখক ককখখখক আৰু গঘঘগ গঘঘগ।
শতিকাৰ শেষৰ ফালে পেট্ৰাৰ্কক অনুসৰণ কৰি এ ৰ প্ৰতি আজীৱন প্ৰেমৰ প্ৰকাশ হিচাপে ৩৬৬টা ছনেট লিখিছিল।
ইটালীৰ কাব্য সমাজত ছনেট লিখা জনপ্ৰিয় হৈ পৰাৰ লগে লগে অনুশীলনকাৰীসকলৰ মাজত কিছুমান বিশেষ দিশৰ বাবে কেইগৰাকীমান উল্লেখযোগ্য ব্যক্তিৰ নাম পোৱা যায়।
চিচিলিয়ান চহৰ ’পাৰ্লামোৰ’ ৰোমান সম্ৰাট দ্বিতীয় ফ্ৰডেৰিকৰ ৰাজদৰবাৰত ৰচিত কবিতাৰ মাজৰ এটা কাব্যিক ৰূপ হৈছে ছনেট।
ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ কবি আৰু নটাৰী ’জিয়াকামো দা লেণ্টিনি’ক ছনেট উদ্ভাৱনৰ কৃতিত্ব দিয়া হয় আৰু তেওঁক আগুৰি থকা “চিচিলিয়ান স্কুল অৱ পয়েট’’এ কবিতাৰ এই ৰূপটো বিয়পাই দিয়ে।
আদিম ছনেটবোৰ চিচিলিয়ান ভাষাত ৰচিত হৈছিল, যিবোৰৰ অস্তিত্ব এতিয়া পাবলৈ নাই, কিন্তু টাস্কান উপভাষালৈ অনূদিত হোৱা ছনেটসমূহ পোৱা যায়।
ক্ৰিষ্টোফাৰ ব্লামৰ মতে, ইউৰোপৰ নৱজাগৰণৰ সময়ত “ৰোমাণ্টিক প্ৰেম প্ৰকাশৰ উপায়’’ হৈ পৰিছিল৷সেই সময়ছোৱাতো ইউৰোপৰ আন আন বহুতো ভাষাত কবিতাৰ এই ৰূপ গ্ৰহণ কৰা হৈছিল আৰু পিছলৈ যিকোনো বিষয় লেখকৰ বাবে গ্ৰহণযোগ্য বুলি বিবেচিত হৈছিল৷ ছনেটৰ প্ৰতিষ্ঠিত শৈলীৰ প্ৰতি অধৈৰ্যতাৰ বাবে পিছলৈ ইয়াৰ বহু তাৰতম্য ঘটিছিল৷
ইটালীত এটা সাধাৰণ ছনেটৰ গঠনত ছনেটটোৰ পৰিবৰ্ধন হোৱাৰ লগে লগে দুটা অংশ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল, যিবোৰে একেলগে “যুক্তি’’ৰ এটা সংকুচিত ৰূপ গঠন কৰিছিল।
প্ৰথমতে, অষ্টকে প্ৰস্তাৱ গঠন কৰে, যাৰ দ্বাৰা এটা সমস্যা বা প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা কৰা হয়; তাৰ পিছত ষষ্টকে ইয়াৰ এটা সমাধান উলিয়ায়।
ছনেটত কেতিয়াবা সমস্যা আৰু সমাধানৰ দুটা পৰ্ব চিহ্নিত নহ’লেও নৱম শাৰীটোৱে ভাৱৰ পৰিৱৰ্তনৰ ইংগিত সূচনা কৰেই।
পিছলৈ ছন্দৰ বাবে বিভিন্ন অন্ত্যমিলৰ সজ্জা প্ৰৱৰ্তন কৰা হয়; যেনে, “গঘগ ঘগঘ’’ বা “গঘঙ গঘঙ’’।
অকচিটান ভাষাত পাৱলো লাফ্ৰেন্সি দা পিষ্টাই লিখা মাত্ৰ এটাই ছনেট উদ্ধাৰ হৈছে, যিটো ১২৮৪ চনত লিখা হৈছিল।
মহিলাৰ যৌনাংগ বিকৃতকৰণ , যাক মহিলাৰ যৌনাংগ কাটিব পৰা , মহিলাৰ যৌনাংগ বিকৃত কৰা/কাটিব পৰা আৰু মহিলাৰ চুন্নত বুলিও কোৱা হয়৷ ই হৈছে মহিলাৰ বাহ্যিক যৌনাংগৰ কিছুমান বা সকলো অংশ কাটি পেলোৱা বা আঁতৰাই দিয়া।
সাধাৰণতে পৰম্পৰাগত চুন্নতকাৰীয়ে ব্লেড ব্যৱহাৰ কৰে৷ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিসংখ্যা উপলব্ধ হোৱা দেশবোৰৰ আধা দেশত বেছিসংখ্যক ছোৱালীকেই পাঁচ বছৰ বয়সৰ আগতেই যৌনাংগ কৰ্তন কৰা হয়।
ইয়াৰ ভিতৰত ক্লিট’ৰেল হুড আৰু ক্লিট’ৰেল গ্লান্স আঁতৰোৱা; ভিতৰৰ লেবিয়া আঁতৰোৱা ; আৰু ভিতৰ আৰু বাহিৰৰ লেবিয়া আঁতৰোৱা আৰু ভলভা বন্ধ কৰা ।
ইনফিবুলেচন নামেৰে জনাজাত শেষৰ পদ্ধতিটোত প্ৰস্ৰাৱ আৰু ঋতুস্ৰাৱৰ তৰল পদাৰ্থৰ গতিৰ বাবে এটা সৰু ফুটা এৰি দিয়া হয়৷ যোনিখন যৌন সম্পৰ্কৰ বাবে মুকলি কৰি প্ৰসৱৰ বাবে অধিক মুকলি কৰা হয়।
সমীক্ষাত দেখা গৈছে যে বিশেষকৈ মালি, মৰিটানিয়া, গিনি আৰু ইজিপ্তত এফজিএম ধৰ্মীয় প্ৰয়োজনীয়তা বুলি ব্যাপক বিশ্বাস এটা আছে।
গ্ৰুৱেনবামে যুক্তি দিছে যে অনুশীলনকাৰীসকলে ধৰ্ম, পৰম্পৰা আৰু সতীত্বৰ মাজত পাৰ্থক্য নকৰিবও পাৰে, যাৰ ফলত তথ্যসমূহৰ ব্যাখ্যা কৰাটো কঠিন হৈ পৰে।
উত্তৰ-পূব আফ্ৰিকাত এফ জি এমৰ উৎপত্তি ইছলামৰ পূৰ্বৰ, কিন্তু সেই ধৰ্মই নাৰীৰ সতীত্ব আৰু নিৰ্জনতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ বাবেই এই প্ৰথা ইছলামৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিছিল।
ইয়াক কেইটামান দৈফ হাদীছত উচ্চমানৰ কিন্তু প্ৰয়োজনীয় নহয় বুলি প্ৰশংসা কৰা হৈছে, যদিও ইয়াক চুন্নী ইছলামৰ শ্বাফী সংস্কৰণে বাধ্যতামূলক বুলি গণ্য কৰে।
২০০৭ চনত কায়ৰোৰ আল-আজহাৰ চুপ্ৰিম কাউন্সিল অৱ ইছলামিক ৰিচাৰ্চে ৰায় দিয়ে যে এফজিএমৰ "মূল ইছলামিক আইন বা ইয়াৰ কোনো আংশিক বিধানৰ কোনো ভিত্তি নাই"।
সাধাৰণতে ছোৱালীৰ ঘৰত পৰম্পৰাগত চুন্নতকাৰী ৰ দ্বাৰা এই পদ্ধতিসমূহ সম্পন্ন কৰা হয়৷ কেতিয়াবা এনাস্থেচিয়াৰ সৈতে বা কেতিয়াবা অবিহনে ইয়াক কৰা হয়।
কটা মানুহগৰাকী সাধাৰণতে বয়সস্থ মহিলা৷ কিন্তু যিবোৰ সম্প্ৰদায়ত পুৰুষ নাপিতে স্বাস্থ্যকৰ্মীৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে, সেইবোৰ সম্প্ৰদায়ত পুৰুষ নাপিতজনৰ দ্বাৰাই এফজিএম সম্পন্ন হয়।
যেতিয়া পৰম্পৰাগত জন জড়িত হৈ থাকে, তেতিয়া বীজাণুযুক্ত যন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰাৰ সম্ভাৱনা থাকে৷ সেইবোৰৰ ভিতৰত দা, ৰেজৰ, কেঁচি, কাঁচ, চোকা শিল আৰু আঙুলিৰ নখ আদি থাকিব পাৰে।
২০০৭ চনত দ্য লেন্সেটত উদ্ধৃত উগাণ্ডাৰ এগৰাকী নাৰ্ছৰ মতে, এজন কাটাৰে এখন কটাৰী ৩০ গৰাকী ছোৱালীৰ লগত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।
লিংগ বৈষম্য, নাৰীৰ যৌনতাক নিয়ন্ত্ৰণৰ প্ৰয়াস, বিশুদ্ধতা, বিনয় আৰু সৌন্দৰ্য্যৰ বিষয়ে ধাৰণা আদিৰ মাজত এই প্ৰথাৰ মূল কাৰক।
সাধাৰণতে ইয়াক মহিলাসকলে আৰম্ভ কৰে আৰু পৰিচালনা কৰে৷ যিসকলে ইয়াক সন্মানৰ উৎস হিচাপে লয় আৰু যিসকলে আশংকা কৰে যে তেওঁলোকৰ ছোৱালী আৰু নাতিনীয়েকৰ যৌনাংগ কাটিব নোৱাৰিলে ছোৱালীবোৰ সামাজিক বৰ্জনৰ সন্মুখীন হ'ব।
এই প্ৰথাৰ ফলত স্বাস্থ্যত বিৰূপ প্ৰভাৱ পৰে৷ ইয়াৰ ভিতৰত পুনৰাবৃত্তিমূলক সংক্ৰমণ, প্ৰস্ৰাৱ কৰা আৰু ঋতুস্ৰাৱৰ প্ৰৱাহৰ ক্ষেত্ৰত অসুবিধা, দীৰ্ঘদিনীয়া বিষ, চিষ্টৰ বিকাশ, গৰ্ভধাৰণ কৰিব নোৱাৰা, প্ৰসৱৰ সময়ত জটিলতা আৰু মাৰাত্মক ৰক্তক্ষৰণ আদি অন্যতম।
১৯৭০ চনৰ পৰাই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত এফজিএম পৰিত্যাগ কৰিবলৈ অনুশীলনকাৰীসকলক পতিয়ন নিয়াবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছে আৰু ইয়াক সংঘটিত হোৱা বেছিভাগ দেশতে ইয়াক নিষিদ্ধ কৰা হৈছে৷ অৱশ্যে আইনসমূহ প্ৰায়ে আশানুৰূপভাৱে বলবৎ কৰা নহয়।
২০১০ চনৰ পৰা ৰাষ্ট্ৰসংঘই স্বাস্থ্যসেৱা প্ৰদানকাৰীসকলক প্ৰসৱৰ পিছত পুনৰ ইনফিবুলেচন আৰু ক্লিট'ৰেল হুডৰ প্ৰতীকী "নিক"কে ধৰি সকলো ধৰণৰ পদ্ধতি বন্ধ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে।
এই প্ৰথাৰ বিৰোধিতা সমালোচকৰ অবিহনে নহয়, বিশেষকৈ নৃতত্ত্ববিদসকলৰ মাজত, যিসকলে সাংস্কৃতিক আপেক্ষিকতাবাদ আৰু মানৱ অধিকাৰৰ সাৰ্বজনীনতাৰ ওপৰত প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে।
সত্যজিৎ ৰায়ৰ অপু শৃংখলাৰ তৃতীয়খন ছবি অপুৰ সংসাৰৰ জৰিয়তে সৌমিত্ৰ চেটাৰ্জীয়ে চলচ্চিত্ৰ জগতত খোজ পেলায়।
এইসমূহৰ ভিতৰত অভিযান , চাৰুলতা , অৰণ্যেৰ দিনৰাত্ৰি , অশনি সংকেত , সোণাৰ কেল্লা, জয়বাবা ফেলুনাথ, হিৰক ৰাজাৰ দেশে, ঘৰে-বাইৰে , গণশত্ৰু উল্লেখযোগ্য।
ৰায়ে সেইসময়ত "অপৰাজিত" ৰ বাবে এখন নতুন মুখৰ সন্ধানত আছিল যদিও বিশ বছৰীয়া চেটাৰ্জীক সেই চৰিত্ৰটোৰ কাৰণে যথেষ্ট ডাঙৰ যেন দেখিছিল।
ৰায়ে চেটাৰ্জীৰ কথা মনত ৰাখিলে আৰু দুবছৰৰ পাছত "জ্যেষ্ঠ অপু" চৰিত্ৰৰ কাৰণে তেওঁক নিৰ্বাচিত কৰিলে।
আনহাতে সেইখিনি সময়ত কাৰ্তিক চট্টোপাধ্যায়ৰ নীলাচলে মহাপ্ৰভু নামৰ চলচ্চিত্ৰখনৰ কাৰণে চেটাৰ্জী নিৰ্বাচিত হোৱা নাছিল।
এই কৃষ্ণনগৰ অঞ্চলত যথেষ্ট সৰু সৰু থিয়েটাৰ গ্ৰুপ আছিল আৰু তেওঁৰ ককাক আৰু দেউতাকো এই গ্ৰুপসমূহৰ লগত জড়িত আছিল।
পঢ়ি থকা কালছোৱাত তেওঁ বঙালী নাট্যজগতৰ প্ৰখ্যাত পৰিচালক-অভিনেতা অহিন্দ্ৰ চৌধুৰীৰ পৰা অভিনয়ৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
২০১২ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক চলচ্চিত্ৰ জগতত জীৱনযোৰা সাধনাৰ বাবে দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটাৰে বিভূষিত কৰে।
জাপানী ড্ৰেগনৰ জনশ্ৰুতিসমূহে থলুৱা কিংবদন্তিক চীন, কোৰিয়া আৰু ভাৰত উপমহাদেশৰ ড্ৰেগন-সম্বন্ধীয় ড্ৰেগনৰ কাহিনীৰ সৈতে একত্ৰিত কৰে।
ড্ৰেগনৰ শৈলী আৰু ৰূপ চীনা ড্ৰেগনৰ দ্বাৰা বহু পৰিমাণে প্ৰভাৱিত হৈছিল৷ বিশেষকৈ তিনি নখযুক্ত দীঘল ড্ৰেগন যিবোৰ প্ৰাচীন কালত চীনৰ পৰা জাপানত আৰ্ৱিভাৱ হৈছিল।
অন্যান্য পূব এছিয়াৰ ড্ৰেগনৰ দৰেই বেছিভাগ জাপানী ড্ৰেগন বৰষুণ আৰু জলভাগৰ সৈতে জড়িত জলদেৱতা আৰু সাধাৰণতে নখযুক্ত ভৰি থকা ডাঙৰ, ডেউকাবিহীন, সাপৰ দৰে জীৱ হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়।
প্ৰায় ৬৮০ খ্ৰীষ্টাব্দ কোজিকি আৰু প্ৰায় ৭২০ খ্ৰীষ্টাব্দ নিহংগী পৌৰাণিক ইতিহাসত ড্ৰেগনৰ বিষয়ে প্ৰথম জাপানী পাঠ্য উল্লেখ আছে।
ডি ভিছাৰে ব্যাখ্যা কৰে যে, "আটাইতকৈ পুৰণি বুৰঞ্জীত ড্ৰেগনবোৰৰ বিষয়ে বিভিন্ন ধৰণে উল্লেখ কৰা হৈছে, "কিন্তু বেছিভাগেই জল-দেৱতা, সাপ বা ড্ৰেগন আকৃতিৰ।
ৱাটাটছুমি: "সাগৰীয় দেৱতা" বা ৰ্যুজিন বা "ড্ৰেগন দেৱতা" আছিল সাগৰ আৰু মহাসাগৰৰ শাসক আৰু তেওঁক মানৱ ৰূপলৈ পৰিৱৰ্তিত হ'ব পৰা ড্ৰেগন হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছিল।
তেওঁ সাগৰৰ তলৰ ৰিয়ুগু-জ'ৰ "ড্ৰেগন প্ৰাসাদৰ দুৰ্গ"ত বাস কৰিছিল, য'ত তেওঁ যাদুকৰী জোৱাৰৰ মণিবোৰ ৰাখিছিল।
য়ামাতা নো অ'ৰ'চি: "৮ শাখাযুক্ত বিশাল সাপ" আছিল বতাহ আৰু সাগৰৰ দেৱতা চুছানুৱে হত্যা কৰা ৮ মূৰ আৰু ৮ ঠেংযুক্ত ড্ৰেগন, যিয়ে ইয়াৰ এটা ঠেঙত কুছানাগি-নো-চুৰুজি আৱিষ্কাৰ কৰিছিল৷
মাৰাংবুৰু অৰ্চনাৰ বাবে আয়োজিত বাহা উৎসৱৰ আগদিনা চাওঁতালৰ নাইকে বাবাই তেওঁৰ সহযোগী সকলক লৈ নৈৰ ঘাটলৈ চাকৱা ফাৰ্চা আঃচাৰ আদি অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ জাতীয় পূজাৰ সামগ্ৰী বোৰ নি ধুই-পখালি আনে।
সেইদিনা গধূলিয়ে নাইকেৰ ঘৰত সকলো চাওঁতাল সমবেত হৈ পিছদিনাৰ বাহা পূজাৰ সময় আৰু অগন্তক বিপদ-আপদ সম্পৰ্কে চাটিয়াৰ পৰা জানি লয় আৰু এই চাটিয়া হ'ল উপাসনাৰ কালত দৈৱ শক্তি অৰ্জন কৰা লোক।
পিছদিনা পুৱাই নাইকে বাবাৰ লগতে আন আন লোকসকলেও গা ধুই নতুন কাপোৰ পিন্ধি গাওঁবুঢ়াৰ ঘৰত উপস্থিত হয় আৰু কৃত্ৰিম ভাৱে পাতিলোৱা অৰণ্যলৈ যায়।
এওঁ ফুলক পবিত্ৰ জ্ঞান কৰে আৰু পুৰোহিতৰ পৰা এই ফুল যিসকলে নাপায় তেওঁলোকক দুৰ্ভগীয়া বুলি ধৰা হয়।
সাজপাৰ পিন্ধা, খোপাত ফুল গোজাৰ পিছত পুৰুষ-নাৰী সকলে মাঝী হাড়মৰ নেতৃত্বত মাঝী হাড়মে লগাই দিয়া নৃত্য-গীত পৰিবেশন কৰে।
অগ্নিপিণ্ডৰূপী মাৰাংবুৰুযে অতীজৰে কোনোবা এদিন চিকাৰজীৱী চাওঁতালসকলৰ আগত অগ্নিপিণ্ডৰূপে দেখা দিছিল আৰু অৰণ্যৰ মাজত এজোপা জৰীগছ সদৃশ বৃহৎ বৃক্ষত আশ্ৰয় লৈছিল।
গতিকে মাৰাংবুৰুক শ্ৰদ্ধা জনাই চিকাৰজীৱী চাওঁতালসকলে অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ সামৰি থৈ মাৰাংবুৰুক আৰাধনা কৰি সন্তুষ্ট কৰিছিল।
বৰ্তমানেও এই মাৰাংবুৰুকে আজিও প্ৰকৃতিৰ জীৱন্ত প্ৰতীক বৃক্ষ ৰোপণ কৰি, নাইবা একোখন কৃত্ৰিম হাবি নিৰ্মাণ কৰি পূজা কৰা হয়।
ই বসন্তকালীন ভাৰতত সকলো জনগোষ্ঠীৰ মাজত সৃষ্টি হোৱা নৃত্য-গীত আৰু আনন্দ-উলাহৰ সৰ্বজনীনতাকে প্ৰমাণ কৰে।
বসন্তৰ আৰম্ভণিতে চাওঁতাল সকলে পালন কৰা এই উৎসৱৰ জৰিয়তে বসন্তকালীন উৰ্বৰতা কৃষ্টি তথা কৃষি উৎসৱৰে বাস্তৱতা আৰু মহত্ত্ব দাঙি ধৰিছে।
২০১৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত অলচেনে ৬৬ সংখ্যক ব্ৰিটিছ একাডেমী চলচ্চিত্ৰ বঁটাত বাফটা ৰাইজিং ষ্টাৰ বঁটাৰ বাবে মনোনয়ন লাভ কৰে।
তেওঁ "কিল ইউৰ ডাৰ্লিংছ" নামৰ জীৱনীমূলক নাটকখনত ঔপন্যাসিক জেক কেৰুৱাকৰ প্ৰথম পত্নী আৰু বিট জেনেৰেচনৰ স্মৃতিগ্ৰন্থ ইউ এল বি অকেৰ লেখিকা এডি পাৰ্কাৰৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
চৰিত্ৰটি আছিল মেৰী চেবাষ্টিয়ান নামৰ এগৰাকী নাৰ্ছৰ-যিয়ে জোছ ব্ৰলিনে অভিনয় কৰা নায়কজনক তেওঁৰ কন্যাক বিচাৰি উলিওৱাত সহায় কৰে।
সেই বছৰতে তেওঁ উইলিয়াম শ্বেক্সপীয়েৰৰ ৰোমিঅ' এণ্ড জুলিয়েট নাটকৰ অফ-ব্ৰডৱে প্ৰডাকচনত জুলিয়েটৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
১৮৬৭ চনত এমিল জোলাৰ উপন্যাস থেৰেছ ৰেকুইনৰ চলচ্চিত্ৰ অভিযোজন "ইন ছিক্ৰেট"ত তেওঁ মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
সেই বছৰৰ শেষৰ ফালে অলচেনে ব্ৰাইয়ান ক্ৰেনষ্টন আৰু এৰন টেইলৰ-জনছনৰ বিপৰীতে "গডজিলা" নামৰ দানৱীয় ছবিত অভিনয় কৰে, যিয়ে ইতিবাচক সমালোচনা লাভ কৰে আৰু ১৬ কোটি ডলাৰৰ প্ৰডাকচন বাজেটৰ বিপৰীতে ৫২৯ মিলিয়ন ডলাৰ উপাৰ্জন কৰে।
তেওঁ আৰু ডাকোটা ফেনিঙে সেই বছৰতে মুক্তি পোৱা "ভেৰী গুড গাৰ্লছ" নামৰ ছবিখনত ব্ৰুকলিনত কিশোৰী হিচাপে সহযোগিতা কৰিছিল- যাক ভেনিটি ফেয়াৰৰ জোছ ডুবফে প্ৰতিকূলভাৱে পৰ্যালোচনা কৰা বুলি প্ৰকাশ কৰে।
১৯৯৪ চনৰ টেলিভিছন ছবি হাউ দ্য ৱেষ্ট ৱাজ ফান আৰু ষ্ট্ৰেইট-টু-ভিডিঅ ধাৰাবাহিক দ্য এডভেঞ্চাৰছ অৱ মেৰী-কেট এণ্ড এছলীকে ধৰি তেওঁ ভগ্নীদ্বয় মেৰী-কেট আৰু এছলীৰ প্ৰকল্পত অভিনয় কৰে।
মেৰী-কেটৰ খাদ্য বদভ্যাসজনিত বিকাৰৰ প্ৰতি সংবাদ মাধ্যমৰ বৰ্ধিত মনোযোগ দেখি ২০০৪ চনত অলচেনে অভিনয় এৰি দিবলৈ ওলাইছিল।
অলচেনে নিউয়ৰ্ক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ "টিচ্চ স্কুল অৱ দ্য আৰ্টছ"ত অধ্যয়ন কৰে আৰু এই সময়ছোৱাত তেওঁ আটলাণ্টিক থিয়েটাৰ কোম্পানীত শ্ৰেণী গ্ৰহণ কৰে আৰু ৰাছিয়াৰ মস্কো আৰ্ট থিয়েটাৰ স্কুলত এটা ষান্মাসিক কটায়।
২০০৮ চনত অফ-ব্ৰডৱে প্ৰডাকচনত 'ডাষ্ট' নাটক আৰু ২০০৯ চনত ব্ৰডৱে প্ৰডাকচনত ইম্প্ৰেছনিজম নাটকত তেওঁ আণ্ডাৰষ্টাডিৰ ভূমিকা লাভ কৰে, যাৰ ফলত তেওঁ এজন এজেণ্ট লাভ কৰে।
ছানডেন্স চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ছবিখনৰ প্ৰিমিয়াৰ হোৱাৰ পিছত তেওঁৰ অভিনয়ৰ লগতে ছবিখনে সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰে।
অলচেনে শিৰোনামযুক্ত মাৰ্থা নামৰ এগৰাকী যুৱতীক চিত্ৰিত কৰাৰ বাবে কেইবাটাও বঁটাৰ বাবে মনোনয়ন লাভ কৰে।
ছবিখনৰ বাবে তেওঁ "শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ সমালোচকৰ পছন্দৰ চলচ্চিত্ৰ বঁটা"ৰ বাবেও মনোনয়ন লাভ কৰিছিল আৰু শ্ৰেষ্ঠ মহিলা শীৰ্ষ অভিনেত্ৰীৰ বাবে ইণ্ডিপেণ্ডেণ্ট স্পিৰিট বঁটা পাইছিল।
ছবিখন মাৰ্থা মাৰ্চি মে মাৰ্লিনৰ সৈতে ছানডেন্স চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰিমিয়াৰ হোৱাৰ পিছতো ২০১২ চনতহে মুক্তি পায় ইয়াৰ লগতে তেওঁ থ্ৰিলাৰ ছবি "ৰেড লাইটছ" আৰু কমেডী ছবি "লিবাৰেল আৰ্টছ"তো অভিনয় কৰে।
২০১১ চনত থ্ৰিলাৰ মাৰ্থা মাৰ্চি মে মাৰ্লিনত তেওঁৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল-যাৰ বাবে তেওঁ প্ৰশংসিত হৈছিল আৰু ক্ৰিটিক্স চয়ছ মুভি বঁটাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল।
তেওঁৰ মাতৃ জাৰ্নি এগৰাকী প্ৰাক্তন নৃত্যশিল্পী, আনহাতে তেওঁৰ পিতৃ ডেভ এজন ৰিয়েল এষ্টেট এজেণ্ট।
শিশু অৱস্থাত সফল টেলিভিছন আৰু চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী হিচাপে পৰিগণিত হোৱা যমজ ফেশ্বন ডিজাইনাৰ মেৰী-কেট আৰু এছলী অলচেনৰ তেওঁ কনিষ্ঠ ভগ্নী।
মাৰ্ভেল চিনেমেটিক ইউনিভাৰ্ছ মিডিয়া ফ্ৰেঞ্চাইজিত ৱাণ্ডা মেক্সিমফ/স্কাৰলেট উইচৰ চিত্ৰণৰ বাবে অলচেনে বিশ্বব্যাপী স্বীকৃতি লাভ কৰে।
তেওঁ ছুপাৰহিৰো ছবি এভেঞ্জাৰছ: এজ অৱ আল্ট্ৰন , কেপ্তেইন আমেৰিকা: চিভিল ৱাৰ , এভেঞ্জাৰছ: ইনফিনিটি ৱাৰ ত অভিনয় কৰে।
ডাক্তৰ ষ্ট্ৰেঞ্জ ইন দ্য মাল্টিভাৰ্ছ অৱ মেডনেছ , মিনিচিৰিজ ৱাণ্ডাভিজন গুৰুত্বপূৰ্ণ ছবি।
তিনি বছৰীয়া প্ৰণয়ৰ পিছত অলচেনে ২০১৯ চনৰ জুলাই মাহত আমেৰিকান বেণ্ড মিলো গ্ৰীণৰ সংগীতজ্ঞ ৰবি আৰ্নেটৰ সৈতে বৈবাহিক জীৱন আৰম্ভ কৰে।
মাৰ্ভেলৰ সৈতে কৰা কামৰ বাহিৰেও অলচেনে দানৱ ছবি গডজিলা , ৰহস্য ছবি উইণ্ড ৰিভাৰ , আৰু ড্ৰেমেডি ইংগ্ৰিড গ’জ ৱেষ্ট ত অভিনয় কৰিছিল।
পূৰ্বতে, যেনে ১৯৬০ চনত বাহৰেইনৰ মহিলাৰ ভূমিকা নিৰ্ভৰ কৰিছিল স্বামীৰ ভূমিকা বা চাকৰিৰ ওপৰত।
মাছমৰীয়াৰ লগত বিবাহিত মহিলাসকলে নিজৰ স্বামীক মাছ চাফা কৰা আৰু মাছ বিক্ৰেতা হিচাপে ব্যৱসায়ত সহায় কৰিব বুলি আশা কৰা হৈছিল।
কৃষকৰ সৈতে বিবাহিত মহিলাসকলে কৃষিভূমিৰ সহায়ক হিচাপে আৰু উৎপাদিত সামগ্ৰীৰ বজাৰকৰ্তা হিচাপে কাম কৰিব বুলি আশা কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ উপৰিও বাহৰেইনৰ মহিলাসকল পৰম্পৰাগত বস্ত্ৰ এম্ব্ৰয়ডাৰীত পাৰদৰ্শিতাৰ বাবে বিখ্যাত।
যোৱা ত্ৰিশ বছৰমানৰ ভিতৰত বাহৰেইনৰ মহিলাসকলে সমাজত গতানুগতিক নাৰী ভূমিকাৰ পৰা আঁতৰি অহাৰ সুযোগ লাভ কৰিছে।
তেওঁলোকে শিক্ষা, চিকিৎসা, নাৰ্চিং প্ৰেকটিছ আৰু অন্যান্য স্বাস্থ্য সম্পৰ্কীয় চাকৰি, বিত্তীয়, কেৰাণী, লঘু উৎপাদন, বেংকিং বৃত্তি, পশু চিকিৎসা বিজ্ঞান আদিৰ ক্ষেত্ৰত নিজৰ ভূমিকা সম্প্ৰসাৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
বাহৰেইনৰ মহিলাসকলে জীৱনৰ প্ৰতিটো দিশতে বৈষম্যৰ সমুখীন হৈছে আৰু তেওঁলোকৰ ব্যক্তিগত স্বাধীনতা বাহৰেইনৰ আইন আৰু বাহৰেইনৰ সমাজৰ দ্বাৰা গুৰুতৰভাৱে বাধাপ্ৰাপ্ত।
বাহৰেইনৰ মহিলাসকলৰ পৰম্পৰাগত কাপোৰৰ ভিতৰত জেলাবিয়া, দীঘল, ঢিলা পোছাক, যিটো ঘৰৰ বাবে অন্যতম পছন্দৰ কাপোৰৰ শৈলী।
বাহৰেইনৰ মহিলাসকলে চুলি আংশিকভাৱে ঢাকি মুহতাছিমা বা চুলি সম্পূৰ্ণৰূপে ঢাকি মুহাজিবা ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।
১৯২৮ চনত ফাৰুক আমিনৰ মতে বাহৰেইন আছিল প্ৰথমখন উপসাগৰীয় ৰাজ্য য’ত মহিলাৰ শিক্ষা প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰাপ্ত হয়।
সাধাৰণতে লক্ষণসমূহ ক্ৰমান্বয়ে দেখা দিয়ে, ডেকা প্ৰাপ্তবয়স্ক কালৰ পৰা আৰম্ভ হয় আৰু বহু ক্ষেত্ৰত কেতিয়াও সমাধান নহয়।
স্কিজ'ফ্ৰেনিয়া থকা বহুলোকৰ অন্যান্য বিকাৰ থকাও দেখা যায়, যেনে, নিচা যুক্ত দ্ৰব্য সেৱন, হতাশাজনক বিকাৰ, উদ্বেগজনক বিকাৰ, আৰু অ'চিডি ।
স্কিজ'ফ্ৰেনিয়াত আক্ৰান্ত হোৱা লোকসকলৰ প্ৰায় আধাৰ দীৰ্ঘম্যাদী সময়ত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উন্নতি হ'ব পাৰে আৰু পুনৰাবৃত্তি নহ'বও পাৰে, আৰু ইয়াৰ এক সৰু অংশ সম্পূৰ্ণৰূপে আৰোগ্য হ'ব।
ইতিবাচক লক্ষণ হ’ল সেইবোৰ লক্ষণ যিবোৰ সাধাৰণতে অনুভৱ কৰা নহয়, কিন্তু স্কিজ’ফ্ৰেনিয়াৰ মানসিক ৰোগৰ সময়ত মানুহৰ ক্ষেত্ৰত দেখা যায়।
ইয়াৰ ভিতৰত মোহ, ভ্ৰম আৰু অসংগঠিত চিন্তা আৰু বাক্য আদি অন্তৰ্ভুক্ত, যিবোৰ সাধাৰণতে মনোৰোগৰ প্ৰকাশ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
স্কিজোফ্ৰেনিয়া থকা লোকৰ 80% লোকৰ জীৱনকালৰ কোনো সময়ত ভ্ৰম হয় আৰু সচৰাচৰ শ্ৰৱণশক্তি অন্তৰ্ভুক্ত থাকে কিন্তু কেতিয়াবা সোৱাদ, দৃষ্টিশক্তি, গোন্ধ আৰু স্পৰ্শৰ আন যিকোনো অনুভূতি অন্তৰ্ভুক্ত থাকিব পাৰে।
একাধিক ইন্দ্ৰিয়ৰ সৈতে জড়িত ভ্ৰমৰ সঘনতা কেৱল এটা ইন্দ্ৰিয়ৰ সৈতে জড়িত ভ্ৰমৰ হাৰৰ দুগুণ।
সম্ভাৱ্য পৰিৱেশৰ কাৰকসমূহৰ ভিতৰত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা, শৈশৱৰ প্ৰতিকূলতা, কৈশোৰ কালত ভাং সেৱন, সংক্ৰমণ, গৰ্ভাৱস্থাত ব্যক্তিৰমাতৃৰ বয়স, আৰু গৰ্ভাৱস্থাত মাতৃৰ দুৰ্বল পুষ্টি আদি।
নেতিবাচক লক্ষণবোৰ হৈছে মূলতঃ স্বাভাৱিক আৱেগিক সঁহাৰিৰ অনুপস্থিতি, বা অন্যান্য চিন্তা প্ৰক্ৰিয়াৰ অনুপস্থিতি।
নেতিবাচক লক্ষণবোৰৰ পাঁচটা স্বীকৃত ডমেইন হৈছে: সামান্য আৱেগ দেখুওৱা; এলোজিয়া – বাক-দৰিদ্ৰতা; আনহেডোনিয়া – আনন্দ অনুভৱ কৰিবলৈ অক্ষম;
ইয়াৰ লক্ষণবোৰৰ ভিতৰত আছে ভ্ৰম , উদ্ভট চিন্তা, অলিক কিবা দেখা, অসঙ্গতিপূৰ্ণ কথাবাৰ্তা, আৰু আনে শুনিব নোৱাৰা কথাবোৰ শুনা।
মাতৃদেৱীৰ ৰূপত আদিম শক্তিৰ শক্তিপূজা মহাৰাষ্ট্ৰৰ চাৰিখন শক্তিপীঠত দেখা যায়: তুলজাপুৰত আসন সহ ভৱানী; কলহাপুৰত মহালক্ষ্মী; মাহুৰত মহামায়া ৰেনুকা; আৰু বাণীত সপ্তশ্ৰুংগী।
তেওঁক উগ্ৰ বা উগ্ৰতাৰ মূৰ্তি হিচাপে গণ্য কৰা হয়, লগতে কৰুণাস্বৰূপিনী, দয়াৰ মূৰ্তি বুলিও গণ্য কৰা হয়।
মহাৰাষ্ট্ৰৰ পৰা অহা কেইবাটাও জাতি, উপজাতি আৰু পৰিয়ালে তেওঁক নিজৰ পৰিয়ালৰ দেৱতা বা কুলাদেৱতা বুলি গণ্য কৰে।
তুলজাপুৰৰ ভৱানী মন্দিৰটো চোলাপুৰৰ সমীপত মহাৰাষ্ট্ৰৰ সহয়াদ্ৰী ৰেঞ্জৰ ঢালত যমুনাচল নামেৰে জনাজাত এটা পাহাৰত অৱস্থিত।
ভৱানীক গ্ৰেনাইটৰ মূৰ্তিৰ ৰূপত পূজা কৰা হয়, ৩ ফুট ওখ, অস্ত্ৰধাৰী আঠটা বাহু আৰু অভয় মুদ্ৰাত এখন হাত দেখা যায়।
কিংবদন্তি অনুসৰি মাটাং নামৰ এজন অসুৰে দেৱতা আৰু মানুহৰ ওপৰত বিধ্বংসী ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল, ফলত দেৱতা সকলে ব্ৰহ্মাৰ ওচৰলৈ সহায় বিচাৰিছি গৈছিল।
তেওঁ ধ্বংসকাৰী ৰূপ লৈ আন সপ্তমাত্ৰিক (ব্ৰাহ্মণী, বৈষ্ণৱী, মহেশ্বৰী, ইন্দ্ৰাণী, কৌমাৰী, বাৰাহী, আৰু চামুণ্ডা)ৰ দ্বাৰা শক্তিশালী হৈ অসুৰক জয় কৰি শান্তিৰ পুনৰুদ্ধাৰৰ অনুমতি দিলে।
কিংবদন্তিত ভৱানীয়ে বন্য ম'হৰ ৰূপ লোৱা আন এজন অসুৰ মহিষাসুৰ কেনেকৈ পৰাস্ত কৰিছিল সেই বিষয়েও বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
দেৱীৰ লগত যুদ্ধত কুকুৰে ম'হৰ ৰূপ লৈছিল; ভৱানীয়ে কুকুৰৰ মূৰটো কাটে আৰু পিছত নিজৰ আদি ৰূপ ধাৰণ কৰে।
মানুহে মাজে মাজে ভৱানী দেৱীক ৰেণুকা দেৱীৰ লগত বিভ্ৰান্ত কৰে যদিও দুয়োগৰাকীৰে জড়িত কাহিনী বেলেগ বেলেগ।
ভৱানী পাৰ্বতীৰ এটা দিশ, আৰু তেওঁক এগৰাকী মাতৃ বুলি গণ্য কৰা হয়, যিয়ে নিজৰ ভক্তসকলৰ প্ৰয়োজন সমূহ যোগান ধৰাৰ লগতে অসুৰক হত্যা কৰি ন্যায় প্ৰদানৰ ভূমিকাও পালন কৰে।
সেই অনুসৰি ব্ৰহ্মই নাৰদক কোৱাৰ দৰে:—“ বীৰিণীৰ পৰা জন্মগ্ৰহণ কৰা বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ মাতৃক দেখি দক্ষই শ্ৰদ্ধাৰে প্ৰণাম কৰি শ্ৰদ্ধা জনাই সেৱা কৰিলে।
হে জগতৰ মাতৃ, যিসকলে তোমাক ভৱানী, অম্বিকা, জগন্মায়া আৰু দুৰ্গা নামেৰে স্মৰণ কৰিব, তেওঁলোকৰ সকলো অভাৱ নোহোৱা হ'ব”।
দেৱীৰ বিভিন্ন ৰূপ, বৈশিষ্ট্য আৰু কৰ্মৰ উল্লেখ কৰিব পৰাকৈ বহুতো নাম আছে যদিও এই নামবোৰ সদায় সঠিক আৰু স্বকীয়ভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা নহয়।
মহাৰাষ্ট্ৰৰ ওছমানবাদ জিলাৰ তুলজাপুৰৰ তুলজা ভৱানী মন্দিৰক ৫১টা শক্তি পিঠ ৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি গণ্য কৰা হয়।
তেওঁক ভক্তৰ প্ৰয়োজন সমূহ যোগানধৰা মাতৃ হিচাপে গণ্য কৰা হয় আৰু লগতে অসুৰক হত্যা কৰি ন্যায় প্ৰদানৰ ভূমিকাও পালন কৰে।
ভৱক বহু হিন্দুৱেও বংশ দেৱতা হিচাপে পূজা কৰে, বিশেষকৈ বহু ৰাজপুত, মাৰাঠা, মহাৰাষ্ট্ৰৰ দেশস্থ ব্ৰাহ্মণ আৰু কংকনৰ এগ্ৰীসকলেও পূজা কৰে।
স্থানীয় পৰম্পৰাগত বিশ্বাস অনুসৰি মাৰাঠা সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাপক শিৱাজীক ভৱানীয়ে অশুভৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধৰ বাবে চন্দ্ৰহস তৰোৱাল উপহাৰ দিছিল।
বিষ্ণুৱে অসুৰক বৰ দিয়ে যে তেওঁৰ পতিত শৰীৰৰ অংগসমূহ পৃথিৱীত অস্ত্ৰ নিৰ্মাণৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হ’ব।
হৰিবংশৰ লগতে বৃহৎব্ৰহ্ম সংহিতাতো বিষ্ণুৰ চতুৰ্ভুজ ৰূপত তৰোৱাল ধাৰণ কৰা বুলি কোৱা হৈছে।
ষড়ভুজ বিষ্ণুৰ সোঁহাতত আৰু দশভুজ বিষ্ণুৰ বাওঁহাতত তৰোৱাল ধাৰণ কৰা ৰূপত চিত্ৰিত কৰিবলৈ সত্ত্ব সংহিতাত পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে।
বিষ্ণুক সাধাৰণতে চতুৰ্ভুজ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হয় আৰু তেওঁৰ হাতত পাঞ্চজন্য শংখ, সুদৰ্শন চক্ৰ, পদ্ম আৰু কৌমুদকী গদা ধাৰণ কৰে।
সাধাৰণতে বিষ্ণুক তেওঁৰ সচৰাচৰ চতুৰ্ভুজতকৈ অধিক হাতৰ সৈতে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা চিত্ৰত নন্দকক চিত্ৰিত কৰা হয়।
ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পাঠ্যক্ৰমৰ অধীনত স্নাতক শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে অনাৰ্চ আৰু অনাৰ্চ বিহীন পাঠ্যক্ৰম প্ৰদান কৰা হয়।
ই ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পাঠ্যক্ৰমৰ অধীনত স্নাতক শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে মুখ্য আৰু সাধাৰণ পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়।
অধ্যাপক বিনোদা বৰা হৈছে জ্যেষ্ঠতম অনুষদ আৰু তাৰ পিছত আছে ড ৰফিক আহমেদ, অধ্যাপক মাইনু মনি শইকীয়া আৰু ড ৰীমা ৰাভা।
অধ্যাপক ৰঞ্জিত পেগু হৈছে বিভাগটোৰ দ্বিতীয় জ্যেষ্ঠতম অনুষদ যিয়ে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
ড বৰাই সন্মানীয় কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে।
মহাবিদ্যালয় খনে কলা আৰু বিজ্ঞান দুয়োটা ক্ষেত্ৰতে উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু স্নাতক পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়।
তেওঁৰ পিতৃ পাভেল য়েগোৰভিচ চেকভ এজন প্ৰাক্তন বন্ধকী দাসৰ পুত্ৰ আৰু পেৰিছ কয়েৰৰ পৰিচালক আছিল।
এজন অৰ্থডক্স খ্ৰীষ্টান আৰু শাৰীৰিকভাৱে নিৰ্যাতনকাৰী পিতৃ হিচাপে পাভেল চেকভক কিছুসংখ্যক ইতিহাসবিদে তেওঁৰ পুত্ৰই ৰচনা কৰা ভণ্ডামিৰ বহুতো প্ৰতিকৃতিৰ আৰ্হি হিচাপে গণ্য কৰে।
তেওঁ কাপোৰৰ ব্যৱসায়ী পিতৃৰ সৈতে সমগ্ৰ ৰাছিয়া ভ্ৰমণৰ কাহিনীৰে শিশুসকলক মনোৰঞ্জন দিছিল।
চেকভে এই কথা সুঁৱৰিছিল, "আমাৰ প্ৰতিভা আমি আমাৰ পিতৃৰ পৰা পাইছিলোঁ, কিন্তু আমাৰ আত্মা আমাৰ মাৰ পৰা।
হেনৰিক ইবচেন আৰু আগষ্ট ষ্ট্ৰিণ্ডবাৰ্গৰ সৈতে চেকভক প্ৰায়ে থিয়েটাৰত আৰম্ভণিৰ আধুনিকতাবাদৰ জন্মৰ তিনিজন গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্যক্তিত্বৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি গণ্য কৰা হয়।
১৮৯৮ চনত কনষ্টেণ্টিন ষ্টেনিছলাভস্কিৰ মস্কো আৰ্ট থিয়েটাৰে নাটকখৰ পুনৰ্কথন কৰি প্ৰশংসা লাভ কৰে।
পিছত উক্ত থিয়েটাৰখনে চেকভৰ আংকল ভানিয়াও প্ৰযোজনা কৰাৰ লগতে তেওঁৰ অন্তিম দুখন নাটক থ্ৰী চিষ্টাৰছ আৰু দ্য চেৰী অৰচাৰ্ডৰ প্ৰিমিয়াৰ সম্পন্ন কৰে।
তেওঁ ব্যক্তিগত টিউচন, চৰাই ধৰি বিক্ৰী কৰি, আৰু অন্যান্য কামৰ লগতে বাতৰি কাকতৰ বাবে স্কেচ বিক্ৰী কৰি যোগাৰ কৰিছিল।
১৮৭৬ চনত মিৰ’নভ নামৰ এজন ঠিকাদাৰে প্ৰতাৰণা কৰি নতুন ঘৰ নিৰ্মাণৰ বিত্তীয় সাহায্যৰ পৰিমাণ অতিমাত্ৰা বৃদ্ধি কৰাৰ পিছত চেকভৰ পিতৃক দেউলীয়া ঘোষণা কৰা হয়।
এই সময়ছোৱাত তেওঁ চাৰ্ভান্টেছ, টুৰ্গেনিভ, গনচাৰভ আৰু শ্ব'পেনহাৱাৰৰ ৰচনাসমূহ বহুলভাৱে আৰু বিশ্লেষণাত্মকভাৱে পঢ়িছিল।
১৮৭৯ চনত চেকভে স্কুলীয়া শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰি মস্কোত নিজ পৰিয়ালৰ সৈতে যোগদান কৰে আৰু আই এম চেচেনভ ফাৰ্ষ্ট মস্কো ষ্টেট মেডিকেল ইউনিভাৰ্চিটিত চিকিৎসা শাস্ত্ৰত নামভৰ্তি কৰে।
চেকভে প্ৰথমে ধন উপাৰ্জনৰ বাবে গল্প লিখিছিল যদিও তেওঁৰ কলাত্মক উচ্চাকাংক্ষা বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে তেওঁ নতুনত্বৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
ইয়াৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা পাঠকসকলৰ অসুবিধাৰ বাবে তেওঁ কোনো ক্ষমা বিচৰা নাছিল, তেওঁ কৈছিল যে এজন শিল্পীৰ ভূমিকা প্ৰশ্ন কৰাহে, তাৰ উত্তৰ দিয়া নহয়।
১৮৯২ চনৰ এখন চিঠিত তেওঁ নিজৰ শৈশৱক বৰ্ণনা কৰিবলৈ "যন্ত্ৰণা" শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু মনত পেলাইছিল:
১৯৫৪ চনত পল এইচ এপলবিৰ প্ৰতিবেদনৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি কেবিনেট সচিবালয়ত সংগঠন আৰু পদ্ধতি বিভাগ গঠন কৰা হয়।
১৯৬৪ চনত নতুনকৈ গঠন কৰা প্ৰশাসনিক সংস্কাৰ বিভাগৰ অধীনত অ’ এণ্ড এম বিভাগটো গৃহ পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয়লৈ বদলি কৰা হয়।
১৯৭০ চনত প্ৰশাসনিক সংস্কাৰ আয়োগৰ পৰামৰ্শৰ ভিত্তিত কেবিনেট সচিবালয়ত কৰ্মচাৰী বিভাগ গঠন কৰা হয়।
১৯৭৩ চনত দুয়োটা বিভাগ একত্ৰিত কৰি কেবিনেট সচিবালয়ত কৰ্মচাৰী আৰু প্ৰশাসনিক সংস্কাৰ বিভাগ গঠন কৰা হয়।
১৯৮৫ চনত কৰ্মচাৰী, ৰাজহুৱা অভিযোগ আৰু পেঞ্চন মন্ত্ৰালয় নামেৰে এটা পূৰ্ণাংগ মন্ত্ৰালয় গঠন কৰা হয় আৰু ইয়াৰ অধীনত তিনিটা পৃথক বিভাগ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়:
পেঞ্চন আৰু পেঞ্চনাৰ কল্যাণ বিভাগে মূলতঃ কেন্দ্ৰীয় প্ৰশাসনিক সেৱা নিয়ম, ১৯৭২ৰ অধীনত সামৰি লোৱা কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ কৰ্মচাৰীসকলৰ অৱসৰৰ পিছৰ সুবিধাসমূহৰ সন্দৰ্ভত নীতি প্ৰণয়নৰ সৈতে জড়িত।
ইয়াৰ উপৰিও কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ পেঞ্চনাৰসকলৰ বাবে বিভিন্ন কল্যাণমূলক আঁচনি অৰ্থাৎ পেঞ্চনাৰসকলৰ অভিযোগৰ প্ৰতিকাৰৰ বাবে কেন্দ্ৰীভূত ৰাজহুৱা অভিযোগ নিৰাময় আৰু নিৰীক্ষণ ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে পৰিচালনা কৰে।
এয়া পেঞ্চনাৰ পৰ্টেলৰ ছত্ৰৰ অধীনত অসামৰিক পেঞ্চনাৰ "ভৱিষ্য", "সংকল্প" আদিৰ বাবে অনলাইন পেঞ্চন অনুমোদন মডিউল ব্যৱস্থা।
কিন্তু ৰে’ল আৰু প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰালয়ৰ পেঞ্চনাৰসকল নিজ নিজ পেঞ্চন নিয়মৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হয়।
বিভাগটোৱে কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰালয়/বিভাগ, ৰাজ্য/কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল প্ৰশাসন, সংগঠন আৰু ব্যক্তিৰ সৈতে আলোচনা কৰি চৰকাৰৰ পুনৰ্গঠন, প্ৰক্ৰিয়া উন্নয়ন, সংগঠন আৰু পদ্ধতি আৰু অভিযোগ নিষ্পত্তিৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰশাসনিক সংস্কাৰৰ জৰিয়তে চৰকাৰী কাৰ্য্যকলাপ উন্নত কৰাৰ বাবে সুবিধা প্ৰদানকাৰী হিচাপে কাম কৰে।
লগতে ই আধুনিকীকৰণ, নাগৰিক চনদ, বঁটা আঁচনি, ই-গভৰ্নেন্স, আৰু উত্তম পদ্ধতিসমূহক প্ৰসাৰিত কৰাত সহায় কৰে।
এই মন্ত্ৰালয়ে চৰকাৰী কৰ্মচাৰীৰ লগত জড়িত বিষয় বিশেষকৈ নিযুক্তি, প্ৰশিক্ষণ, কেৰিয়াৰ বিকাশ, কৰ্মচাৰীৰ কল্যাণৰ লগতে অৱসৰৰ পিছৰ বিষয়সমূহৰ লগত জড়িত।
দায়িত্বশীল জনমুখী আধুনিক প্ৰশাসনৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ সৈতে জড়িত এই মন্ত্ৰালয় ৰাজহুৱা অভিযোগসমূহৰ কেন্দ্ৰীয় সংস্থা।
কৰ্মচাৰী আৰু প্ৰশিক্ষণ বিভাগে কৰ্মচাৰী আৰু প্ৰশিক্ষণ সম্বন্ধীয় নীতি প্ৰণয়ন আৰু চৰকাৰৰ নীতিৰ সঠিক ৰূপায়িত কৰে।
এই বিভাগৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰণ কৰা কিছুমান গ্ৰহণযোগ্য মানদণ্ড আৰু নীতি-নিয়ম সকলো মন্ত্ৰালয়/বিভাগে নিযুক্তি, সেৱাৰ চৰ্ত নিয়ন্ত্ৰণ আৰু পদবীৰ বদলি আৰু কৰ্মীৰ প্ৰতিনিধিৰ ক্ষেত্ৰত মানি চলে লগতে অন্যান্য আনুষংগিক বিষয়সমূহো পালন কৰে।
কৰ্মচাৰী আৰু প্ৰশিক্ষণ বিভাগ (ইয়াৰ ভিতৰত ইউ পি এছ চি আৰু এছ পি এছ চিৰ জৰিয়তে বিষয়াৰ নিযুক্তিও অন্তৰ্ভুক্ত)
প্ৰশাসনিক সংস্কাৰ আৰু জনঅভিযোগ বিভাগে নিম্নোক্ত বিষয়সমূহৰ প্ৰসাৰৰ জৰিয়তে শাসন ব্যৱস্থাৰ উৎকৃষ্টতাৰ সন্ধানত সহায় কৰিব লাগে:
ই কেৱল ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱা আৰু কেন্দ্ৰীয় সচিবালয় সেৱা ৰ কেডাৰক সম্পূৰ্ণৰূপে নিয়ন্ত্ৰণ কৰে।