polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
১৯৮২ চনত নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত এছিয়ান গেমছত তেওঁলোক দুয়োজনে দেশক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ সময়ৰ পৰাই শ্বাইনী আব্ৰাহামৰ এথলেটিকছ কেৰিয়াৰ পি. টি. উষাৰ সৈতে একেলগে চলিছিল।
দিল্লীত অনুষ্ঠিত এছিয়ান গেমছৰ আগতে কোনোবা এটা বছৰত ৮০০ মিটাৰ ত শ্বাইনী ৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়ন হৈছিল।
তেওঁ উইলছন চেৰিয়ানৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়, যি এগৰাকী আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সাঁতোৰবিদ আৰু অৰ্জুন বঁটা প্ৰাপক খেলুৱৈ।
তেওঁ বৰ্তমান ভাৰতীয় ক্ৰীড়া দলৰ নিৰ্বাচক আৰু বাছনি সমিতি পৰিষদৰ বাবে চৰকাৰীভাৱে মনোনীত ব্যক্তি।
তাৰ পিছত পালাইৰ আলফনচা মহাবিদ্যালয়লৈ যোৱাৰ আগতে শ্বাইনীক ত্ৰিবান্দ্ৰমৰ জি ভি ৰাজা ক্ৰীড়া বিদ্যালয়ত প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল।
তাৰাই বেডমিণ্টনৰ ওপৰত লিখা কিছুমান কিতাপ পঢ়াৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল, আৰু তেওঁৰ সৰু ভগ্নী দুগৰাকীক বেডমিণ্টন সম্পৰ্কীয় নিৰ্দেশনা প্ৰদান কৰিছিল।
দহ বছৰ বয়সত খেলিবলৈ আৰম্ভ কৰা সুমনে অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে ভাল উন্নতি কৰিছিল আৰু তেওঁ ১২ বছৰ বয়সলৈ পশ্চিম ভাৰতৰ অনুৰ্ধ-১৬ চেম্পিয়ন আছিল।
তাৰাই ৱেষ্টাৰ্ণ ইণ্ডিয়া টুৰ্ণামেণ্টত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সময়ত সুন্দৰৰ বয়স ১৫ বছৰ হৈছিল।
তেওঁলোকে তাৰাই নেচনেলত খেলা তিনিও বছৰতে মহিলাৰ দ্বৈত্য ফাইনেলত উপনীত হৈছিল, আৰু ১৯৪৪ চনত ফ্ৰেনি তালায়াৰখান আৰু মুমতাজ চিনয়ৰ দ্বাৰা পৰাজিত হোৱাৰ পূৰ্বে প্ৰথম দুবাৰত বিজয়ী হৈছিল।
তাৰা দেওধৰে ১৯৪২ চনত তেওঁৰ ভগ্নী সুন্দৰ দেওধৰৰ সৈতে মহিলাৰ দ্বৈত বেডমিণ্টনত তেওঁৰ প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰীয় খিতাপ অৰ্জন কৰিছিল।
উইচকনচিন-মেডিচন বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়ি থাকোঁতে, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ টেনিছ চেম্পিয়নশ্বিপত বিদেশী টেনিছ খেলুৱৈসকলৰ ভিতৰত তেওঁ পঞ্চম স্থান লাভ কৰিছিল।
তিনি ভগ্নী তাৰা, সুন্দৰ আৰু সুমনে একক, দ্বৈত্য আৰু মিশ্ৰিত তিনিওটা বিভাগত ৰাষ্ট্ৰীয় বেডমিণ্টন জগতত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল।
জন্মৰ সময়ত তেওঁৰ নাম আছিল মীনা মংগেশকাৰ৷ তেওঁৰ দেউতাক পণ্ডিত দীননাথ মংগেশকাৰ আছিল এগৰাকী মঞ্চশিল্পী তথা গায়ক।
মীনাই কাম কৰা হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ ভিতৰত মেহবুব খানে পৰিচালনা কৰা ১৯৫৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত মাডাৰ ইণ্ডিয়া চলচ্চিত্ৰৰ গীত “দুনীয়া মে হম আয়ে হে তো” , পিলপিলি চাহেব চলচ্চিত্ৰৰ “ফাগুন আয়া”, ফাৰ্মাইছ চলচ্চিত্ৰৰ “আপনে ছিন লিয়া দিল” গীতটোত মহম্মদ ৰফিৰ সৈতে দ্বৈত কণ্ঠত, “হে মৌচাম য়ে মস্তানা”, “মুস্কুৰানা”, আব্ৰু চলচ্চিত্ৰৰ “দিল চুৰানা” আৰু পাত্ৰানী চলচ্চিত্ৰৰ “আৰে কই জাও ৰি পিয়া কো বুলাও”।
মীনা খাদিকাৰ মাৰাঠী ইণ্ডাষ্ট্ৰীত কৰা সংগীত ৰচনাৰ বাবে অধিক জনাজাত, তেওঁ কৰা কামৰ ভিতৰত আছে এটি জনপ্ৰিয় শিশুৰ গীত আৰু এলবাম “আচাৱা সুন্দৰ চকলেটেচা বুংলা”, যাক পিছলৈ বঙালী আৰু গুজৰাটী ভাষালৈ অনুবাদ কৰি বাণীৱদ্ধ কৰা হৈছিল।
দীননাথৰ পত্নী শ্বেৱন্তী , বোম্বাই প্ৰেচিডেঞ্চীৰ থালনাৰৰ এগৰাকী গুজৰাটী মহিলা আছিল, যি দীননাথৰ দ্বিতীয়গৰাকী পত্নী আছিল; তেওঁৰ প্ৰথম পত্নী নৰ্মদাৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ নৰ্মদাৰ সৰু ভনী শ্বেৱন্তীক বিয়া কৰায়।
তেওঁ আকাশবাণীৰ এগৰাকী নিয়মীয়া অভিনেত্ৰী আছিল আৰু তেওঁ অভিনয়, পৰিচালনা বা প্ৰযোজনা কৰা অঁনাতাৰ নাটৰ সংখ্যা প্ৰায় ১৫০০খন।
"তানহা দিল" বোলছবিখনক ২০০১ চনত ষ্টাৰ ফেমিলি বঁটাৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ একক এলবাম বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল আৰু এই বঁটা লাভ কৰিছিল।
শানে ২০০৭ চনত বিখ্যাত বলীউড চলচ্চিত্ৰ বঁটা সমূহৰ ফানাহ চলচ্চিত্ৰৰ "চান্দ চেফাৰিছ" গানটোৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ লাভ কৰিছিল।
তেওঁ 'জিংগল'ৰ বিজ্ঞাপনত গায়ক হিচাপে আৰু পাছত ১৯৮৯ চনৰ 'পৰিন্দা' চলচ্চিত্ৰত গান গাই এজন প্লেবেক শিল্পী হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল।
শান ফানা, কভি আলবিদা না কেহনা, মস্তি, ওম শান্তি ওম, অংশীদাৰ, স্বগত, চাৱাৰিয়া, জব উই মেট, থ্ৰী ইডিয়টছ, তাৰে বেইল পাৰ ইত্যাদিয়ে বলীউডৰ কেইবাখনো হিট ছবিত প্লেবেক কণ্ঠ দান কৰিছে।
কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ নিজৰ ভগ্নী সাগৰিকা মুখাৰ্জীৰ সৈতে লগ লাগি কিছুমান জনপ্ৰিয় গীত পৰিৱেশন কৰিছিল।
শান ষ্টাৰ ভইচ ইন ইণ্ডিয়া আৰু "ভাৰত-২ ষ্টাৰ ভইচ" নামৰ আন এটা জনপ্ৰিয় ৰিয়েলিটি শ্ব'ৰ সঞ্চালক আছিল।
তিনি বছৰৰ পিছত, তেওঁৰ তৃতীয় এলবাম "নৌজৱান" মুক্তি পাইছিল যিটো ইয়াৰ গীত আৰু কণ্ঠৰ বাবে উল্লেখ কৰা হৈছিল।
কেইবাটাও সাক্ষাৎকাৰ আৰু বাৰ্তালাপত তেওঁ উল্লেখ কৰিছে যে যেতিয়ালৈকে তেওঁৰ মনত পৰে তেওঁ সদায় অনুভৱ কৰিছিল যে তেওঁ এগৰাকী ছোৱালী।
অৱশ্যে পুৰুষত্বৰ এক অত্যন্ত পুৰুষসুলভ ৰূপ উদযাপন কৰা সংস্কৃতিত ডাঙৰ হোৱাৰ ফলত গজলৰ বাবে ক্ৰমান্বয়ে কঠিন হৈ পৰিছিল।
" ১৭ বছৰ বয়সত তেওঁ চাইবাৰ কেফেবোৰত ইণ্টাৰনেটৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰি জেণ্ডাৰ ডিচফোৰিয়া আৰু যৌন পুনঃনিৰ্ধাৰণ অস্ত্ৰোপচাৰৰ বিষয়ে জানিছিল।
অৱশ্যে এয়া তেওঁৰ বাবে অলীক কল্পনা আছিল আৰু প্ৰচলিত সামাজিক কলঙ্ক আৰু সজাগতাৰ অভাৱৰ বাবে গজল ঘৰৰ পৰা পলাই গৈ দিল্লীলৈ বুলি ৰেলত উঠিছিল।
অৱশ্যে তেওঁ আতংকিত হৈ পৰিছিল আৰু অৱশেষত মাক-দেউতাকক ফোন কৰি ঘৰলৈ উভতি অহাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল।
তেওঁ ৰাজকুমাৰ ৰাও, অনিল কাপুৰ আৰু সোণম কাপুৰ আহুজা অভিনীত বিনোদ চোপ্ৰা ফিল্মছৰ 'এক লড়কী কো দেখা তো আইছা লগা'ৰ চিত্ৰনাট্য আৰু সংলাপ লিখিছিল।
ইয়াৰ আগতে তেওঁ সংলাপ লেখিকা হিচাপে অলংকৃতা শ্ৰীবাস্তৱৰ সমালোচকৰ দ্বাৰা প্ৰশংসিত 'লিপষ্টিক আণ্ডাৰ মাই বুৰ্খা'ত কাম কৰিছিল আৰু তেওঁ ছবিখনৰ সংলাপবোৰ লিখিছিল।
ইয়াৰ লগতে তেওঁ ইৰফান খান আৰু পাৰ্বতী অভিনীত তনুজা চন্দ্ৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত 'কাৰিব কাৰিব চিংগেল' ছবিৰো চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰিছিল।
তেওঁ 'ৱাজিৰ' ছবিৰৰ বাবে অতিৰিক্ত সংলাপও লিখিছিল আৰু ইয়াত অমিতাভ বচ্চন আৰু ফাৰহান আখটাৰে অভিনয় কৰিছিল।
জেভিয়াৰত থাকোঁতে তেওঁ আৰু কেইজনমান বন্ধুৱে ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ লোকসকলৰ ওপৰত ২০ মিনিটৰ এখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
তথ্যচিত্ৰ খনত ভাৰতৰ চিকিৎসক, মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ আৰু অন্যান্য ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ লোকসকলৰ সাক্ষাৎকাৰ লোৱা হৈছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ পৰৱৰ্তী তিনি বছৰ যৌন পুনঃনিৰ্ধাৰণৰ অধীনত অতিবাহিত কৰে আৰু অৱশেষত ২০০৭ চনত অস্ত্ৰোপচাৰ কৰায়।
তাৰ পিছত তেওঁ জয়পুৰৰ মালৱীয় ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা ৰাসায়নিক অভিযান্ত্ৰিক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
২০০৫ চনত তেওঁ চাকৰি এৰি মুম্বাইলৈ যায় জেভিয়াৰ ইনষ্টিটিউট অৱ কমিউনিকেশ্বনছত এবছৰৰ বাবে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ অধ্যয়ন কৰে আৰু গোবিন্দ নিহালনীক এখন এনিমেটেড চলচ্চিত্ৰৰ চিত্ৰনাট্যত সহায় কৰে।
২০১৪ চনত তেওঁ 'সত্যমেৱ জয়তে'ৰ তৃতীয় সংস্কৰণত ভাৰতীয় অভিনেতা আমিৰ খানৰ দ্বাৰা আয়োজিত সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক বিষয়বোৰ আলোচনা কৰাৰ বাবে সমৰ্পিত এটা দূৰদৰ্শন অনুষ্ঠানত "বৈকল্পিক যৌনতা গ্ৰহণ" শীৰ্ষক এটা খণ্ডত উপস্থিত আছিল।
তেওঁ ২০১৫ চনত বস্তিবাসীসকলৰ তেওঁলোকৰ ভূমিৰ অধিকাৰৰ বাবে যুঁজৰ বিষয়ে এখন চুটি ছবি 'আগলি বাৰ'ত অভিনয়ৰ আৰম্ভণি কৰিছিল।
যদিও সেই প্ৰথম চিত্ৰনাট্যখন এতিয়াও চিনেমালৈ ৰূপান্তৰিত হোৱা নাই, তেতিয়াৰ পৰা গজলে কেইবাখনো ডাঙৰ বাজেটৰ চলচ্চিত্ৰৰ চিত্ৰনাট্য লিখাৰ প্ৰক্ৰিয়াত জড়িত হৈ পৰিছে।
তেওঁ হিন্দী চলচ্চিত্ৰত চিত্ৰ্যনাট্য ৰচনাত আত্মপ্ৰকাশ ২০১৬ চনত অমিতাভ বাচ্চান অভিনীত 'ৱাজিৰ'ৰ অতিৰিক্ত সংলাপ লেখক হিচাপে এটা সুযোগৰ সৈতে আহিছিল।
তেতিয়াৰ পৰা তেওঁ 'লিপষ্টিক আণ্ডাৰ মাই বুৰ্খা', 'কাৰিব কাৰিব চিংগল', 'এক লড়কী কো দেখা তো আইছা লগা', আৰু কংকনা সেন শৰ্মা অভিনীত চুটি ছবি 'এ মনচুন ডেট'ৰ সংলাপ লেখিকা আছিল।
আমিৰ খানৰ নেতৃত্বত টক শ্ব' 'সত্যমেৱ জয়তে'ৰ এটা খণ্ডত তেওঁ নিজৰ জীৱনৰ বিষয়ে প্ৰকাশ কৰিছিল।
ইয়াত ভালদৰে জীৱন-যাপন কৰাৰ কলা, প্ৰেমৰ প্ৰকৃতি, জীৱন সংগীৰ সন্ধান, নিজৰ জীৱনৰ প্ৰেমৰ দিশটো বজাই ৰখা আৰু মানৱ জীৱনৰ আনন্দমুখিতা সম্পৰ্কীয় অন্যান্য দিশবোৰো সামৰি লোৱা হৈছে।
কামসূত্ৰ হৈছে বিভিন্ন ব্যাখ্যা আৰু ভাষ্যৰ সৈতে সংক্ষিপ্ত পদত নিবন্ধিত আধুনিক যুগতো বৰ্তি থকা এক সূত্ৰ ধাৰাৰ গ্ৰন্থ।
ই হিন্দুধৰ্মৰ পুৰুষাৰ্থৰ ধাৰণাক মান্যতা দিয়াৰ লগতে আকাংক্ষা, যৌনতা আৰু আৱেগিক পৰিপূৰ্ণতাক জীৱনৰ এক সঠিক লক্ষ্য হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰিছে।
ইয়াৰ অধ্যায়বোৰত প্ৰেমৰ পদ্ধতি, সামাজিক দিশেৰে জড়িত হ’বলৈ কলাৰ প্ৰশিক্ষণ, সঙ্গীৰ সন্ধান, ৰমন্যাস, বিবাহিত জীৱনত ক্ষমতা বজাই ৰখা, ব্যভিচাৰ, যৌন ভংগিমা আৰু অন্যান্য বিষয়ৰ ওপৰত আলোচনা কৰা হৈছে।
আকাংক্ষাক উদ্দীপিত কৰা আৰু ইয়াক বাহাল ৰখাৰ কাৰকৰ লগতে এইসমূহ কেতিয়া আৰু কেনেকৈ ভাল বা বেয়া হয় এই বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
পুৰুষাৰ্থৰ মতে প্ৰতিগৰাকী ব্যক্তিৰ পৰিপূৰ্ণ আৰু সুখী জীৱনৰ বাবে এই চাৰিটা উদ্দেশ্য প্ৰয়োজনীয়।
হিন্দু ধৰ্মই প্ৰতিগৰাকী ব্যক্তিৰে ধৰ্মীয় কৰ্তব্য, নৈতিক অধিকাৰ আৰু কৰ্তব্যৰ লগতে সামাজিক ভাৰসাম্য বজাই ৰখা আচাৰ, সজ আচৰণ আৰু মূল্যবোধ সামৰি লয়।
হিন্দুধৰ্মৰ কোনো কোনো শিক্ষণৰ মতে মোক্ষৰ অৰ্থ হৈছে সংসাৰ তথা জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰৰ পৰা মুক্তিলাভ।
কামসূত্ৰই খ্ৰীষ্টিয় চতুৰ্থ শতিকাৰ পিছৰ পৰা ভালেসংখ্যক পুথি আৰু হিন্দু মন্দিৰৰ অলংকৰণ তথা ভাস্কৰ্যক প্ৰভাৱিত কৰিছে।
ইয়াৰে ভিতৰত মধ্যপ্ৰদেশৰ খাজুৰাহোৰ ভাস্কৰ্যসমূহে ইউনেস্ক' বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থানৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছে।
উত্তৰ ভাৰতত এতিয়ালৈকে বৰ্তি থকা মন্দিৰসমূহৰ ভিতৰত ৰাজস্থানৰ এটা মন্দিৰত কামসূত্ৰৰ আটাইবোৰ প্ৰধান অধ্যায় আৰু যৌন ভংগিমা চিত্ৰায়িত কৰা হৈছে।
ৱেণ্ডি ডোনিগাৰৰ মতে ১৮৮৩ চনত ৰিচাৰ্ড বাৰ্টনে গ্ৰন্থখনৰ ইংৰাজী অনুবাদ প্ৰকাশ কৰাৰ পিছত ই ইংৰাজী ভাষাৰ সৰ্বাধিক ‘পাইৰেটেড’ গ্ৰন্থৰ অন্যতম হৈ পৰে।
অৱশ্যে বাৰ্টনৰ সংস্কৰণটো ১৯ শতিকাৰ ভিক্টোৰিয়ান ধাৰাৰ মনঃপুত হোৱাকৈ ভগৱানলাল ইন্দ্ৰজিৎ আৰু শিৱৰাম পৰশুৰাম ভীড়েই কৰা অনুবাদৰ পৰিৱৰ্দ্ধিত সংস্কৰণ হোৱাৰ বাবে উক্ত সংস্কৰণটোৱে মূল কামসূত্ৰক সঠিককৈ প্ৰতিফলিত কৰা নাই।
এই আটাইকেইটা উদ্দেশ্য অধ্যয়নৰ বিষয়বস্তু হৈ পৰাৰ হেতুকে ই প্ৰাচীন ভাৰতৰ সংস্কৃত আৰু প্ৰাকৃত ভাষাৰ সাহিত্যলৈ দিকনিৰ্দেশ কৰিছিল।
ধৰ্মশাস্ত্ৰ, অৰ্থশাস্ত্ৰ আৰু মোক্ষশাস্ত্ৰৰ লগতে কামশাস্ত্ৰৰ ধাৰাটোকো তালপাতৰ পুথিৰ আকাৰত সংৰক্ষিত কৰা হৈছিল।
যৌনতা আৰু অনুভৱ সম্পৰ্কীয় অন্যান্য সংস্কৃত পুথিৰ ভিতৰত ৰতিৰহস্য, অনঙ্গৰঙ্গ, নগৰসৰ্বস্ব, কন্দৰ্পচূড়মণি আৰু পঞ্চশায়ক আদি উল্লেখযোগ্য।
নৃতত্ত্ববিদ তথা ধৰ্মীয় অধ্যয়নৰ অধ্যাপক ল'ৰা ডেচমণ্ডৰ মতে ভাৰতীয় কামশাস্ত্ৰৰ সংজ্ঞাত্মক উদ্দেশ্য হৈছে "নিজৰ সৈতে জগতৰ" এক ভাল সম্পৰ্কৰ মাজেৰে দুয়োপক্ষৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ আৱিষ্কাৰ তথা পৰিৱৰ্দ্ধিত অনুভৱৰ যোগেদি এক "সমন্বিত অনুভূতিশীল অভিজ্ঞতা" লাভ কৰা।
ইয়াৰ বিপৰীতে, কামসূত্ৰক সহ-অনুবাদ কৰা ইণ্ডোল’জিষ্ট ৱেণ্ডি ডোনিগাৰৰ মতে বৰ্মানে উপলব্ধ কামসূত্ৰ ২২৫ চনৰ পিছতহে সংকলিত কৰা হৈছে কিয়নো ইয়াত অভিৰা বা অন্ধ্ৰ সাম্ৰাজ্যৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে আৰু এই সাম্ৰাজ্যই ২২৫ চনৰ আগতে প্ৰাচীন ভাৰতৰ প্ৰধান অঞ্চলসমূহত শাসন কৰা নাছিল।
পুথিখনত ৪ৰ্থৰ পৰা ৬ষ্ঠ শতিকালৈ প্ৰাচীন ভাৰতৰ কলা, হিন্দু সংস্কৃতি আৰু অৰ্থনীতিক নতুন ৰূপত গঢ় দিয়া গুপ্ত সাম্ৰাজ্যৰ বিষয়ে উল্লেখ নাই।
বাৎসায়নে এই বিষয়ে শ্লোক ১.১.৯ ত কৈছে আৰু কামসূত্ৰৰ প্ৰথমগৰাকী ৰচয়িতা হিচাপে শ্বেতকেতু উদ্দালকৰ নাম উল্লেখ কৰিছে।
ইণ্ডোল'জিষ্ট আৰু সংস্কৃতৰ বিদ্বান পেট্ৰিক অলিভেলৰ মতে এই হিন্দু সাহিত্যসমূহৰ ৰচনাকাল খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৯০০-৭০০।
অন্যান্য ধাৰণা যেনে লগতে আত্ম, ব্ৰহ্ম আদিৰ লগতে এই উপনিষদসমূহে মানৱ জীৱন, কাৰ্যকলাপ আৰু অস্তিত্বৰ প্ৰকৃতিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছে য'ত যৌনতাক যজ্ঞৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰি ইয়াত আধ্যাত্মিক ভাৱ সংৰোপণ কৰা হৈছে।
বিভিন্ন ভাৰতীয় আঞ্চলিক ভাষা যেনে মাৰাঠী আদিলৈ বহুলভাৱে অনূদিত সংস্কৃত কামশাস্ত্ৰৰ পুথি অনঙ্গৰঙ্গৰ অনুবাদ কৰিবলৈ গৈ ইংৰাজ অ'ৰিয়েণ্টেলিষ্ট ৰিচাৰ্ড বাৰ্টন কামসূত্ৰৰ পুৰালিপিৰ কেইটামান অংশত থমকি ৰ'ব লগা হয়।
তেওঁ কামসূত্ৰৰ সম্পূৰ্ণ পুৰালিপিৰ সন্ধান উলিয়াবৰ বাবে সংস্কৃত পণ্ডিত ভগৱানলাল ইন্দ্ৰজীৰ কাষ চাপে।
ইন্দ্ৰজীয়ে বাৰণসী, কলকাতা আৰু জয়পুৰৰ বিভিন্ন পুথিভঁ‌ৰাল আৰু মন্দিৰৰ পৰা বিভিন্ন পুৰালিপি সংগ্ৰহ কৰে।
বাৰ্টনে এই পুৰালিপিসমূহৰ সম্পাদিত ইংৰাজী অনুবাদ প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায় যদিও সংস্কৃত ভাষাৰ এক সমালোচনাত্মক সংস্কৰণ উলিওৱাৰ পৰা বিৰত থাকে।
তেওঁ ঔদ্দালকি, বভ্ৰভ্য, দত্তক, সুৱৰ্ননাভ, ঘটকামুখ, গোনাৰ্দিয়, গণিকাপুত্ৰ, চাৰায়ন, কুচুমাৰ আদিৰ লগতে অন্য লেখকৰ কৰ্মৰ সূত্ৰ দিছে আৰু তেওঁলোকক শিক্ষক বা পণ্ডিত বুলি অভিহিত কৰিছে।
বৰাহমিহিৰৰ বৃহৎসংহিতা আৰু কালিদাসৰ কাব্যত বাৎসায়নৰ কামসূত্ৰৰ উল্লেখ থকাৰ লগতে ইয়াৰ শ্লোকৰ উদ্ধৃতি দিয়া হৈছে।
মানৱ সম্পৰ্ক, যৌনতা আৰু অনুভূতিৰ পূৰ্তিকৰণ বৈদিক যুগৰ পৰৱৰ্তী কালৰ সংস্কৃত সাহিত্য যেনে প্ৰধান হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰত আৰু ৰামায়ণৰ এক তাৎপৰ্যপূৰ্ন অংগ।
জোহান মেয়েৰে বক্তব্য আগবঢ়াইছে যে প্ৰেম আৰু যৌনতা প্ৰাচীন ভাৰতীয় দৃষ্টিকোণত এক আনন্দদায়ক প্ৰয়োজনীয়তাৰূপে পৰিগণিত হৈ আহিছে।
যদিও নাৰী অন্তৰ্মুখী আৰু চয়নাত্মক, "এগৰাকী নাৰী সুৰতৰ তীব্ৰ আকাংক্ষী" আৰু "এগৰাকী নাৰীৰ অতিশয় তীব্ৰ উত্তেজনাময় প্ৰকৃত্ৰি থাকে, যৌনকাৰ্যত তেওঁৰ তৃপ্তি এজন পুৰুষতকৈ অধিক।
ইণ্ডোল'জিষ্ট ডিৰ মতে কামসূত্ৰ বৈদিক যুগৰ ধৰ্মীয় সাহিত্যৰ পৰা আৰম্ভ হোৱাৰ ই বহুকেইটা প্ৰমাণৰ এটা আৰু এই ধাৰণাসমূহক পৰৱৰ্ত্তী কালত পৰিশোধন কৰি বাৎসায়নে এক সূত্ৰ ধাৰাৰ সাহিত্যৰ ৰূপ দিয়ে।
ডোনিগাৰৰ মতে সুখভোগ আৰু যৌনতাক উদযাপন কৰাৰ এই প্ৰক্ৰিয়া ধাৰ্মিক কাৰ্য হিচাপে ঋকবেদৰ পৰাই আৰম্ভ হয়।
নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্ম বৰগীত আৰু নাটে বিশেষভাৱে সহায় কৰে আৰু নামঘৰবোৰেই ধৰ্ম প্ৰচাৰ, লোকৰঞ্জন আৰু লোকসংগ্ৰহৰ কেন্দ্ৰ।
শ্ৰীকৃষ্ণৰ জীৱন আৰু কাৰ্যকলাপক কেন্দ্ৰ কৰি আৰু ভক্তিৰ পৱিত্ৰতাক প্ৰস্ফুটিত কৰি শ্ৰীশংকৰদেৱে ভালেখিনি লোকপ্ৰিয় ধৰ্মসঙ্গীত ৰচনা কৰিলে।
বিষয়বস্তুৰ মহত্ত্ব, ৰচনাভঙ্গীৰ সৌন্দৰ্য, সুৰৰ গাম্ভীৰ্য আৰু প্ৰকাশৰ সংযমে বৰগীতক অন্যান্য গীতৰপৰা পৃথক কৰিছে।
অতি প্ৰাচীন কালৰেপৰা কামৰূপত সঙ্গীত আদি কলাৰ সূক্ষ্ম চৰ্চা থাকিলেও শ্ৰীশংকৰদেৱৰ বৰগীতে শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ এটা নতুন অধ্যায়ৰ সূচনা কৰিলে।
প্ৰাকবৈষ্ণৱ কবি হৰিহৰ বিপ্ৰৰ বব্ৰুবাহনৰ যুদ্ধত বাদ্যত ঢাক, ঢোল, ভেৰী টোকাৰী, বীণা,কৰতাল, ডম্বৰু, খুমুচি আদি আৰু মাধৱ কন্দলিৰ ৰামায়ণত নট-নটীৰ উল্লেখ থকাৰ উপৰিও বাঁহী, ঢোল, ডগৰ, ঝামৰ, ভেমচ, মৰ্দল, ভেমচি, খুমুচি আদি বাদ্যযন্ত্ৰৰ উল্লেখ আছে।
বৈষ্ণৱ যুগৰ অবৈষ্ণৱ কবি দুৰ্গাবৰ কায়স্থৰ গীতি ৰামায়ণ আৰু মনসা-গীতত ৰাগ-সঙ্গীতৰ উল্লেখ আছে।
সঙ্গীত শাস্ত্ৰৰ বিধান মতে বৰগীতবোৰ পূৰ্ণ পৰ্যায়ৰ গীত, কিন্তু নাটৰ আটাইবোৰ গীত পূৰ্ণ পৰ্যায়ৰ নহয়।
মহাপুৰুযে সুদীৰ্ঘ ১২ বছৰ তীৰ্থ ভ্ৰমণ কৰি যি অভিজ্ঞতা লাভ কৰিলে তাৰ ফলত বৰগীতত শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে।
শ্ৰীশংকৰদেৱ বিৰচিত গীতবোৰে কেনেকৈ ঘাই ঘাই শিষ্যসকলক তেওঁৰ ওচৰলৈ আকৰ্ষণ কৰি আনিছিল তাক চৰিত পুথিত পোৱা যায়।
যি নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ আন্দোলনে গোটেই উত্তৰ ভাৰতত যি খলক লগাইছিল, শ্ৰীশংকৰদেৱ আৰু শ্ৰীমাধৱদেৱৰ বৰগীতবোৰো সেই খলকৰ প্ৰতিধ্বনি মাথোঁন।
এই চিহ্নযাত্ৰাৰ অভিনয়ে অসমীয়া সঙ্গীত, নাট আৰু চিত্ৰকলাৰ এটা নতুন অধ্যায়ৰ আৰু তীৰ্থ ভ্ৰমণত লাভ কৰা অভিজ্ঞতা সমলস্বৰূপে লৈ সংস্কৃত নাট্যশাস্ত্ৰৰ আৰ্হিত সূচনা কৰিলে।
থলুৱা নৃত্য-সঙ্গীত আদিৰ পৰিৱৰ্তে শংকৰদেৱে এক শ্ৰেণীৰ নাট ৰচনা কৰিলে আৰু এইনাটৰ নিৰ্মাণ-কৌশল প্ৰকৃততে অভিনৱ।
নান্দী,সূত্ৰধাৰ, প্ৰৰোচনা, প্ৰস্তাৱনা, শোক আৰু মুক্তিমঙ্গল সংস্কৃত নাট্যশাস্ত্ৰ অনুসৃত হলেও মহাপুৰুষৰ যাদু-স্পৰ্শত ব্ৰজাৱলী ভাষাই এনে সুন্দৰ আৰু সুঠাম গঢ় লৈছে উঠা এই ভক্তিপ্ৰধান নাটে জনসাধাৰণৰ হৃদয় জয় কৰিব পাৰিছে।
গীত শ্লোক আৰু পয়াৰৰ ব্যৱহাৰ,সূত্ৰধাৰৰ অভিনৱ কল্পনা, লয়যুক্ত গদ্যৰ ব্যৱহাৰ আৰু ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ প্ৰয়োগে অঙ্কীয়া নাটক সংস্কৃত বা অন্যান্য নাটকৰপৰা পৃথক কৰিছে।
জনসাধাৰণৰ লোকৰুচি আৰু স্থানীয় আৱশ্যকতালৈ লক্ষ্য ৰাখি শ্ৰীশংকৰদেৱে পত্নীপ্ৰসাদ, কালি-দমন, কেলি-গোপাল, পাৰিজাত-হৰণ,ৰুক্মিণী হৰণ আৰু ৰাম-বিজয় নাট ৰচনা কৰে।
শ্ৰীকৃষ্ণ চৰিত্ৰকেই কেন্দ্ৰ কৰি অসমীয়া নাটত ৰামৰ কথা কওঁতে শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰূপটো মহাপুৰুষৰ দৃষ্টিৰ আঁৰ হোৱা নাই।
কিন্তু ৰাম-বিজয়,কালীয়-দমন, কেলি-গোপাল আৰু ৰুক্মিণী-হৰণৰ বিষয়বস্তু ভাগৱতৰ দশম স্কন্ধৰপৰা লোৱা হৈছে, পাৰিজাত-হৰণ নাটৰ বিষয়বস্তু বিষ্ণুপুৰাণ আৰু হৰিবংশৰপৰা আৰু ৰাম-বিজয় নাটৰ বিষয়বস্তু আদিকাণ্ড ৰামায়ণৰপৰা লোৱা হৈছে।
ধৰ্মভাৱ উদ্ৰেক কৰিবৰ কাৰণে শ্ৰীশংকৰদেৱে সংস্কৃত নাটকৰ দৰে অঙ্কীয়া নাটত বিভিন্ন ৰস জাগ্ৰত কৰিছে।
পত্নী-প্ৰসাদত অদ্ভুত ৰস,কালীয়-দমনত ঘাইকৈ ভয়ানক আৰু কৰুণৰস, কেলি-গোপালত শৃঙ্গাৰাত্মক ভক্তিস, পাৰিজাত-হৰণ, ৰুক্মিণী-হৰণ আৰুৰাম-বিজয় নাটত শৃঙ্গাত্মক ভক্তিৰস,—এইদৰে বিভিন্ন ৰসৰ সঞ্চাৰ হৈছে।
চিহ্ন-যাত্ৰাৰ অভিনয় প্ৰসঙ্গত শ্ৰীশংকৰদেৱে বৈকুণ্ঠৰ পট অঁকাৰ কথা ওপৰত উল্লেখ কৰা হৈছে।
মহাপুৰুষৰ সময়ত চিত্ৰকলাই কেনে প্ৰসাৰতা লাভ কৰিছিল তাক বৈকুণ্ঠৰ পট অঁকা প্ৰসঙ্গৰ এটা কথালৈ আঙুলিয়াব পাৰি।
শ্ৰীশংকৰদেৱে চিহ্নযাত্ৰাৰ পটখন আঁকি প্ৰায় শেষ কৰিছে কিন্তু কল্পতৰু বৃক্ষজোপা ঠিক ঠাইত বহুৱাব নোৱাৰি থোতামোজা খাইছে।
অবাক স্বৰূপে দুয়োজন ৰহিলন্ত॥”১৩৭৪ এনেতে তেওঁৰ গৃহদাসী চন্দৰী বুঢ়ীয়ে হাতত মাৰ্জনী লৈ সেই ঠাইত উপস্থিত হৈ পটখন চাই বুলিলে, “দেখো ডেকাগিৰী কল্পতৰু বৃক্ষ নাই।
তঞি হেন উপকাৰী আৰো ক'ত পাম॥” মহাৰাজ নৰনাৰায়ণক বৃন্দাবনৰ আভাস দিবৰ কাৰণে শ্ৰীশংকৰদেৱে পাটবাউসীত তাঁতীৰ হতুৱাই পটসহ বৃন্দাবনীয়া কাপোেৰ বোৱাৰ আখ্যানতো অসমৰ প্ৰাচীন চিত্ৰকলাৰ নিদৰ্শন পাব পাৰি।
নামঘৰৰ সিংহাসন, গৰুড় পক্ষী, পদুমফুলৰ প্ৰতীক আদিত চিন আৰু মূৰ্ত্তিকলাৰ প্ৰভাৱ কিমানদূৰ পৰিছে সেইটো শিল্পীসকলৰ আলোচনাৰ বিষয়।
কিন্তু সেই কালত চিত্ৰকলাই বিকাশৰ যথেষ্ট সুবিধা পোৱা নাছিল আৰু ৰজাঘৰীয়া পৃষ্ঠপোষকতাৰ অভাৱ হৈছিল যেন লাগে।
মহাপুৰুষ শ্ৰীশংকৰদেৱে যি সময়ত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল সেই সময়ত অসম কেইবাটাও ৰাজকীয় শক্তিত বিভক্ত হৈ আছিল।
পূবফালে চুটিয়াবিলাকে, দক্ষিণ-পূবে কছাৰবিলাকে,চুতীয়াৰ পশ্চিমফালে বাৰভূঞাসকলে, পশ্চিমফালে কমতা ৰাজ্যৰ কোচসকলে আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত আহোমসকলে ৰাজত্ব কৰিছিল।
এনে ৰাজনৈতিক অৰিয়া-অৰিৰ সময়ত শ্ৰীশংকৰদেৱ আৱিৰ্ভাৱ হৈ সকলো সম্প্ৰদায়কে সামৰা এটা ধৰ্ম আৰু এটা উমৈহতীয়া জাতীয় ভাষাৰে জাতীয় ঐক্য সাধন কৰি সৰ্বভাৰতীয় মহাজাতীয় চৈতন্যৰ লগত অসমৰ জাতীয় জীৱনৰ ঐক্যভাব স্থাপন কৰে।
মহাপুৰুষ শ্ৰীশংকৰদেৱে ভাগৱত পুৰাণৰপৰা সৎসঙ্গ, গীতাৰপৰা একশৰণ আৰু পদ্মপুৰাণৰ সহস্ৰ নামখণ্ডৰপৰা নামধৰ্ম লৈ অসম, কামৰূপ আৰু কোচবেহাৰত যি ভক্তিধৰ্ম তথা একশৰণ নামধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিলে তাৰ ফলত নানান ধৰ্ম, নানান আচাৰ পদ্ধতি, নানান জাতি-উপজাতি আৰু ভাষা আদিৰে বহুধা বিভক্ত হৈ থকা অসমৰ জনসাধাৰণ এডাল সূতাৰে গ্ৰথিত হৈ বৃহৎ অসমীয়া জাতি গঠিত হ’ল।
শংকৰী সংস্কৃতি বুলিলে সামগ্ৰিকভাৱে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে অসমৰ সামাজিক, ধাৰ্মিক, সাহিত্যিক, সামাজিক, সাংস্কৃতিক আদি দিশত আগবঢ়োৱা অৱদান সমূহকে বুজা যায়।
পঞ্চদশ ষোড়শ শতিকাৰ মহাপুৰুষ শ্ৰীশংকৰদেৱে অসমত যি নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ সোঁত বোৱালে তাৰ ফলত অসমৰ জাতীয় জীৱনৰ এক বৈপ্লৱিক পৰিৱৰ্তন ঘটিল।
ভক্তিধৰ্মক কেন্দ্ৰ কৰি অসমৰ ধৰ্ম, সমাজ, সাহিত্য, কলা আদি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত মহাপুৰুষে যি বহুমুখী দান দিলে তাৰ ফলত অসমত এক নতুন যুগৰ সূচনা হ'ল।
আমাৰ ধৰ্মজীৱন, সামাজিক জীৱন, সাহিত্য, সঙ্গীত, আদি সংস্কৃতিৰ ঘাই উপাদানবোৰৰ ওপৰত মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ প্ৰভাৱ অপৰিসীম।
এইবোৰক ভিত্তি কৰি সংস্কৃত নাটকৰ আৰ্হিত স্বকীয় প্ৰতিভাৰে শ্ৰীশংকৰদেৱে যি নাট ৰচনা কৰিলে সি আমাৰ সাহিত্যৰ এক অমূল্য সম্পদ।
প্ৰথমবাৰ তীৰ্থৰপৰা ঘূৰি আহি শ্ৰীশংকৰদেৱে বৰদোৱাত সংলাপ-বিহীন আঙ্গিক অভিনয় চিহ্নযাত্ৰা ভাওনা কৰে।
এই ভাওনাত গুৰুজনে সাত বৈকুণ্ঠৰ চিত্ৰ তুলাপাতত হেঙুল-হাইল বোলাই ছগৰাকীলক্ষ্মীসহ সাত বৈকুণ্ঠৰ প্ৰৱেশ দেখুৱাইছিল।
শ্ৰীমদ্ভগৱদগীতাৰ দাস্য ভক্তি আৰু হনুমন্তীকাস্থাৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত একশৰণ ধৰ্মই শ্ৰীশংকৰদেৱৰ মত।
যি কামৰূপত একালত দলগত বিভিন্ন পূজা-পাতল আৰু বৌদ্ধতান্ত্ৰিক পদ্ধতিৰ ব্যভিচাৰী পন্থা বিৰাজমান আছিল সেই দেশৰে ধৰ্ম সংস্কাৰকৰ শিক্ষা পদ্ধতিৰ যোগেদি উপনিষদৰ একেশ্বৰবাদীৰ মত প্ৰতিধ্বনিত হৈ উঠিছিল।
শ্ৰীশংকৰদেৱে নামধৰ্মৰ উপদেশাৱলীক স্থায়ী ভেটিৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত কৰিবৰ কাৰণে এক ধৰ্ম-সাহিত্যৰ সৃষ্টি কৰিলে।
ভাগৱতৰ প্ৰথম, দ্বিতীয়, দশম , একাদশ আৰুদ্বাদশ স্কন্ধ অনুবাদ কৰাৰ উপৰিও তেৰাৰ ধৰ্মৰ্মতৰ বোল দি ভাগৱত আৰু পুৰাণৰপৰা কিছুমান কাহিনী সংগ্ৰহ কৰি পাঠকৰ আগত দাঙি ধৰিলে।
এইখনেই হ’ল কীৰ্তন-ঘোষা যি অসমীয়াৰ মৌ-চাক স্বৰূপ আৰু যিখনি পুথিয়ে আমাৰ জাতীয় জীৱনৰ ওপৰত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছে।
ভিন্ন আঞ্চলিক বিশ্বাসত শিয়াল ব্যৱহাৰ কৰা ডাইনীসকলক দুটা ভাগত ভগোৱা হয়: কিটচুনে-মোচি, আৰু চুকিমোনো-চুজি।
তাৰ পিছত কিটচুনে-মোচিয়ে শিয়ালটোৰ সৈতে এক চুক্তি কৰে আৰু সাধাৰণতে শিয়ালটোৰ যাদুকৰী সেৱাৰ বিনিময়ত খাদ্য আৰু দৈনন্দিন আদৰ-যত্নৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে।
জাপানী লোককথাত শিয়াল হৈছে আকৃতি পৰিৱৰ্তন, ভ্ৰমাত্মক মায়া আদিৰে পৰিপূৰ্ণ এক শক্তিশালী প্ৰৱঞ্চক।
এই প্ৰাণীসমূহ পুৰুষক ফান্দত পেলাবলৈ নিজে নাৰীৰ ছদ্মবেশ লোৱাৰ দৰে জঘন্য বা তেওঁলোক "কৃতজ্ঞ শিয়াল"ৰ কাহিনীটোৰ দৰে সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণ হ'ব পাৰে।
ডাইনীবিদ্যা বা ডাকিনীবিদ্যা বা ৱিচ্চক্ৰাফ্ট হৈছে এনে এক বিদ্যা বা অনুশীলন যাৰ অনুশীলনকাৰীয়ে নিজৰ অতিপ্ৰাকৃতিক দক্ষতা আৰু সামৰ্থ্য থকা বুলি বিশ্বাস কৰে।
ঐতিহাসিকভাৱে, এই বিদ্যাৰ অনুশীলন নকৰা লোকসকলৰ মাজত ডাইনীবিদ্যাৰ প্ৰচলিত সচৰাচৰ অৰ্থ হৈছে নিৰীহলোকৰ ক্ষতি কৰিবলৈ অতিপ্ৰাকৃতিক উপায়ৰ ব্যৱহাৰ।
বিশ্বব্যাপী বেছিভাগ পৰম্পৰাগত সংস্কৃতি, বিশেষকৈ আফ্ৰিকাৰ থলুৱা সংস্কৃতি আৰু আফ্ৰিকান প্ৰবাসী, এছিয়া, লেটিন আমেৰিকা আৰু আমেৰিকাৰ খিলঞ্জীয়া ৰাষ্ট্ৰসমূহত এয়াই হৈছে ডাইনীবিদ্যাৰ অৰ্থ।
ভাৰতৰ প্ৰায় সকলো ঠাইতে অতিপ্ৰাকৃতিক বিশ্বাসৰ ভেঁ‌টি অতিশয় শক্তিশালী, আৰু সময়ে সময়ে সংবাদ মাধ্যমত ডাইনীবিদ্যাৰ বাবে ডাইনী হত্যাৰ খবৰ পোৱা যায়।
২০০৮ চনত ছত্তীশগড় ৰাজ্যৰ বিষয়াসকলে জানিবলৈ দিয়া মতে বছৰি কমেও ১০০ গৰাকী মহিলাক সন্দেহযুক্ত ডাইনী হিচাপে দুৰ্ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ভাৰতীয় কিংবদন্তিসমূহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ডাইনীৰ বিষয়ে থকা সচৰাচৰ ধাৰণা হৈছে যে এগৰাকী ডাইনীৰ ভৰি পিছমুৱাকৈ থাকে।
নেপালত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ হিংসাৰ ভিতৰত ডাইনীবিদ্যাৰ নামত মহিলাসকলক কৰা উৎপীড়ন অন্যতম।
২০১৩ চনৰ পৰিসংখ্যা অনুসৰি, ডাইনীবিদ্যা কৰাৰ অভিযোগত মহিলাসকলক উৎপীড়ন কৰাৰ মুঠ ৬৯টা ঘটনা সংঘটিত হৈছিল।
অনানুষ্ঠানিক খণ্ড সেৱা কেন্দ্ৰৰ পৰিসংখ্যা অনুসৰি, নেপালত ডাইনীবিদ্যাৰে সম্পৰ্কিত হিংসাৰ বলি হোৱা মহিলাৰ বয়স হৈছে ২০ৰ পৰা ৪০ বছৰ।
আধুনিক যুগত কিছুসংখ্যক লোকে আধুনিক বিধৰ্মী আৰু নৱযুগৰ আন্দোলনত সততে ব্যৱহৃত ভৱিষ্যতকথন, ধ্যান বা অন্যান্য আত্ম-সহায়ক কৌশলৰ দৰে সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণ, ইতিবাচক বা নিৰপেক্ষ আধ্যাত্মিক অনুশীলনক বুজাবলৈ ডাইনীবিদ্যা শব্দৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।
কিন্তু নামকৰণৰ এই বৈপৰীত্য মূলতঃ এক আধুনিক, পাশ্চাত্য আৰু পপ সংস্কৃতিৰ পৰিঘটনা আৰু ই পশ্চিমীয়া যুৱচামৰ লগতে ৱিক্কাৰ দৰে আধুনিক বিধৰ্মী পৰম্পৰাৰ অনুসৰণকাৰীসকলৰ মাজত আটাইতকৈ বেছি প্ৰচলিত।
ইয়াৰ বিপৰীতে, ফিলিপাইনছৰ খিলঞ্জীয়া লোক-ধৰ্মসমূহত কবিৰাজ বা নিৰাময়কাৰী লোকসকলৰ বিষয়ে লিখোঁতে নৃতত্ত্ববিদসকলে এই সমাজ-সংস্কৃতিসমূহৰ থলুৱা পৰিভাষা নতুবা শ্বমানৰ দৰে বহলাৰ্থক নৃতাত্ত্বিক শব্দ ব্যৱহাৰ কৰে।
সচৰাচৰ যিবোৰ সমাজ আৰু গোটৰ সাংস্কৃতিক পৰিকাঠামোত এক যাদুকৰী বিশ্বৰ দৃষ্টিভংগী নিহিত হৈ থাকে তেনে সমাজসমূহতে ডাইনীবিদ্যাৰ ওপৰত বিশ্বাসৰ উপস্থিতি পৰিলক্ষিত হয়।
গাওৰ জন্মস্থান চীনত তেওঁৰ নাটকক ‘মৌলিকভাৱে অযৌক্তিক’ প্ৰকৃতিৰ আৰু ‘প্ৰগতিৰ পুৰোধা’ বুলি গণ্য কৰা হয়।
দ্য বাছ ষ্টপ আৰু দ্য আডাৰ শ্ব’ৰৰ প্ৰযোজনা চীনা চৰকাৰে বন্ধ কৰি দিছিল, প্ৰশংসিত ৱাইল্ড মেন চীনত ৰাজহুৱাভাৱে প্ৰদৰ্শিত তেওঁৰ অন্তিম কাম।
তেওঁ ১৯৮৭ চনত দেশ ত্যাগ কৰে আৰু দ্য আডাৰ শ্ব’ৰ পৰা তেওঁৰ নাটকসমূহ ক্ৰমবৰ্দ্ধমান ৰূপে সাৰ্বজনীন উদ্বেগৰ ওপৰত কেন্দ্ৰীভূত হয়, কিন্তু তেওঁৰ ১৯৮৯ চনৰ নাটক এক্সাইলে চীন আৰু বুদ্ধিজীৱীৰ চিত্ৰণৰ বাবে চীনা চৰকাৰ আৰু ‘বিদেশী গণতন্ত্ৰ আন্দোলন’, উভয়ৰে ৰোষৰ বলি হৈছিল।
গাওৰ প্ৰভাৱৰ ভিতৰত আছে ধ্ৰুপদী চীনা অপেৰা, লোক সংস্কৃতি, আৰু বিংশ শতিকাৰ ইউৰোপীয় নাটক যেনে এণ্টনিন আৰ্টআউড।
১৯৮৭ চনত তেওঁ কৈছিল যে, এজন লেখক হিচাপে তেওঁক প্ৰাচাত্য আৰু প্ৰাচ্য সংস্কৃতিৰ মিলনবিন্দু ৰূপে ৰাখিব পাৰি।
অন্তৰ্মুখী ব্যক্তি আৰু পিছত তেওঁ দাবী কৰিছিল যে, "ৰাজনীতি বা সাহিত্য যিয়েই নহওঁক কিয়, মই কোনো দল বা সংগঠনত বিশ্বাস নকৰোঁ বা এইবোৰ একোৰে সৈতে সম্পৰ্ক নাৰাখোঁ, জাতীয়তাবাদ আৰু দেশপ্ৰেমো ইয়াৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
" তেওঁৰ গদ্য ৰচনাবোৰ চীনত কমকৈ প্ৰচলিত; কিন্তু ইবোৰ ইউৰোপ আৰু পশ্চিমৰ আন ঠাইত উচ্চ ভাৱে প্ৰশংসিত।
গাও চ্যিংজিয়ান এগৰাকী চীনা ঔপন্যাসিক, নাট্যকাৰ, সমালোচক, চিত্ৰশিল্পী, আলোকচিত্ৰশিল্পী, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু অনুবাদক।
২০০০ চনত তেওঁক “সাৰ্বজনীন বৈধতা, সূক্ষ্ম অন্তৰ্দৃষ্টি আৰু ভাষিক নিৰ্মাণ কুশলতা”ৰ বাবে সাহিত্যৰ ন’বেল বঁটা প্ৰদান কৰা হয় তেওঁ এগৰাকী বিখ্যাত অনুবাদক, চিত্ৰনাট্যকাৰ, মঞ্চনাট পৰিচালক আৰু প্ৰসিদ্ধ চিত্ৰশিল্পী।
মাষ্টাৰ তাৰা সিং মালহোট্ৰা আছিল কুৰি শতিকাৰ প্ৰথমভাগৰ এগৰাকী ভাৰতীয় শিখ ৰাজনীতিবিদ আৰু ধৰ্মীয় নেতা৷ তেখেতৰ পৃষ্ঠপোষকতাত শিৰোমণি গুৰুদ্বাৰা প্ৰভণ্ডক সমিতি গঠিত হৈছিল৷ ভাৰত-বিভাজনৰ সময়ত শিখসকলক পৰিচালিত কৰাতো তেখেতৰ ভূমিকা আছিল মন কৰিবলগীয়া৷ তেখেতে এই বিভাজনৰ বিৰোধ কৰিছিল৷ পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে পঞ্জাবত এখন শিখপ্ৰধান ৰাজ্য গঠন কৰাৰ পোষকতা কৰিছিল৷ তেখেতৰ জীয়ৰী, ভাৰতীয় সাংবাদিক আৰু ৰাজনীতিবিদ ৰাজিন্দৰ কৌৰ বাথিন্দাত শিখ সশস্ত্ৰবাদীৰ হাতত নিহত হয়৷
শিখবাদৰ প্ৰচাৰ আৰু সংৰক্ষণত তাৰা সিং সদায়েই উৎসাহী আছিল৷ ইয়াৰ বাবে তেখেত আইনী কৰ্তৃত্বৰ কঠোৰ চকুত পৰিছিল আৰু ১৯৩০ চনৰ পৰা ১৯৬৬ চনলৈকে বিভিন্ন উপলক্ষ্যত আইন অমান্য কৰি তেখেত কাৰাগাৰলৈ গৈছিল৷ তেখেত মহাত্মা গান্ধীৰ আন্দোলনৰ ঘনিষ্ঠ আছিল৷ পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেত শিৰোমণি আকালী দলৰ এজন নেতাৰ আসনত বহে৷ ইয়াৰ লগতে তেখেত শিৰোমণি গুৰুদ্বাৰা প্ৰবন্ধক সমিতিৰ লগতো জড়িত হৈছিল৷ এইটো আছিল গুৰুদ্বাৰা ব্যৱস্থাপনাৰ সৰ্বোচ্চ সমিতি৷
বৰ্তমান পাকিস্তানৰ অন্তৰ্গত আৰু তেতিয়াৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতত অন্তৰ্ভুক্ত পঞ্জাব প্ৰদেশৰ এটি খত্ৰী পৰিয়ালত ১৮৮৫ চনৰ ২৪ জুনত তাৰা সিঙৰ জন্ম হৈছিল৷ ১৯০৭ চনত অমৃতসৰৰ খালছা কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী দখল কৰি তাৰা সিঙে উচ্চ বিদ্যালয় এখনৰ শিক্ষক হৈছিলগৈ৷ তেখেতৰ শৈক্ষিক কৰ্মজীৱনটো শিখ স্কুলীয়া ব্যৱস্থাৰ অন্তৰ্ভুক্ত আৰু তেখেতৰ নামৰ আগত ব্যৱহাৰ হোৱা মাষ্টাৰ শব্দটোৱে সেইছোৱা কালক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে৷
বাকীসকল শিখ সংগঠনৰ লগত তাৰা সিঙ আৰু শিৰোমণি আকালী দলে লাহোৰ প্ৰস্তাৱৰ বিৰোধিতা কৰিছিল৷ স্বাভাৱিকতে তেওঁ ভাৰতৰ বিভাজনকামী নীতিৰো সমৰ্থন কৰা নাছিল৷ তেখেতে কৈছিল যে তেখেতৰ দলটোৱে পাকিস্তানৰ ধাৰণাটোৰ বিৰুদ্ধে প্ৰাণপণে যুঁজ দিব৷
এংৰিষ্টৰ জন্ম ওহাইঅ'ৰ কলম্বাছৰ এটা ইহুদী পৰিয়ালত হৈছিল তথা পেনচিলভেনিয়াৰ পিটছবাৰ্গত তেওঁ ডাঙৰ দীঘল হৈছিল আৰু ইয়াৰে টেইলৰ এল্ডাৰডাইচ হাই স্কুলৰ পৰা ১৯৭৭ চনত তেওঁ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
তেওঁৰ গৱেষণা প্ৰবন্ধ ভিয়েটনাম এৰা ড্ৰাফ্ট লটাৰীৰ অৰ্থোমেট্ৰিক বিশ্লেষণ, অৰ্লি এশেনফেল্টাৰৰ তত্ত্বাৱধানত সম্পূৰ্ণ হৈছিল আৰু পিছত আমেৰিকান ইকনমিক ৰিভিউৰ অংশত প্ৰকাশিত হৈছিল।
পি এইচ ডি সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত এংৰিষ্টে ১৯৯১ চনলৈকে হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে।
হিব্ৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সহযোগী অধ্যাপক পদৰ বাবে পদোন্নতি পোৱাৰ পিছত, তেওঁ ১৯৯৮ চনত পূৰ্ণ অধ্যাপকৰ পদলৈ উন্নীত হোৱাৰ আগতে ১৯৯৬ চনত এমআইটিৰ অৰ্থনীতি বিভাগত সহযোগী অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে।
২০০৮ চনৰ পৰা তেওঁ এম.আই.টি.-ৰ অৰ্থনীতি বিভাগৰ ফৰ্ড অধ্যাপক আছিল আৰু ইয়াৰ শিক্ষাৰ্থীসকলক অৰ্থনীতি আৰু শ্ৰমিক অৰ্থনীতিৰ পাঠদান কৰিছিল।
অতিৰিক্তভাৱে তেওঁ ২০১৮ চনত কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত ৱেছলি ক্লেয়াৰ মিচেল ভিজিটিং প্ৰফেচাৰ হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
ইয়াৰোপৰি তেওঁ আই.জেড.এ ইনষ্টিটিউট অৱ লেবাৰ ইকনমিক্স, আমেৰিকান ইকনমিক এছ'চিয়েচন, আমেৰিকান ষ্টেটিষ্টিকেল এছ'চিয়েচন, ইকনোমেট্ৰিক চছাইটি, পপুলেচন এছ'চিয়েচন অৱ আমেৰিকা আৰু চ'চাইটি অফ লেবাৰ ইকনমিষ্টৰ সৈতে সংযুক্ত।
তেওঁ শ্ৰমিক অৰ্থনীতি, নগৰঅৰ্থনীতি, আৰু শিক্ষাৰ অৰ্থনীতিত বিশ্বৰ শীৰ্ষ অৰ্থনীতিবিদসকলৰ ভিতৰত স্থান লাভ কৰে আৰু ৰাজহুৱা নীতিৰ প্ৰভাৱ আৰু অৰ্থনৈতিক বা সামাজিক পৰিস্থিতিৰ পৰিৱৰ্তন অধ্যয়নৰ বাবে অৰ্ধ-পৰীক্ষামূলক গৱেষণা আৰ্হি ব্যৱহাৰকৰাৰ বাবে জনাজাত।
তেওঁ এম.আই.টি.(যি আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত মানৱ মূলধন আৰু উপাৰ্জনৰ বৈষম্যৰ মাজৰ সম্পৰ্ক অধ্যয়ন কৰে)ৰ স্কুল কাৰ্যকৰীতা আৰু বৈষম্য উদ্যোগৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু সহ-সঞ্চালক।
জছুৱা ডেভিদ এংৰিষ্ট এগৰাকী ইজৰাইলী আমেৰিকান অৰ্থনীতিবিদ আৰু মেচাচুচেটছ ইনষ্টিটিউট অৱ টেকন'লজীৰ অধ্যাপক।
২০২১ বৰ্ষত ডেভিদ কাৰ্ড আৰু গুইডো ইমবেন্সৰ সৈতে তেওঁক অৰ্থনীতিৰ ন'বেল স্মাৰক বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
একবিংশ শতিকাৰ দ্বিতীয় দশকটোত ফেডেৰাৰ শীৰ্ষৰ তিনিটা স্থানত বৰ্তি থাকিল যদিও বিশেষভাৱে জক'ভিচ আৰু নাডালৰ সাফল্যই গ্ৰাছ কোৰ্ট আৰু হাৰ্ড কোৰ্টত ফেডেৰাৰৰ একচ্ছত্ৰী আধিপত্যৰ অৱসান ঘটালে।
এই সময়ছোৱাত ফেডেৰাৰ আৰু ষ্টান ৱাৱৰিংকাই ছুইজাৰলেণ্ড ডেভিচ কাপৰ নেতৃত্ব বহন কৰি ২০১৪ চনত তেওঁলোকৰ প্ৰথমটো খিতাপ হস্তগত কৰে।
আঁ‌ঠুৰ এক অস্ত্ৰোপচাৰৰ বাবে ২০১৬ চনৰ শেষৰ ছমাহ বিৰতি লোৱাৰ পিছত গ্ৰেণ্ড শ্লামত তেওঁৰ পুনৰোত্থান ঘটে।