polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
গৃহস্থই বিভিন্ন ধৰণে জুইৰ ব্যৱহাৰ কৰে, য’ত খাদ্য ৰান্ধিবলৈ, ঘৰৰ উষ্ণতা বৃদ্ধি কৰিবলৈ, বা অন্যান্য ব্যৱহাৰৰ বাবে; সেয়েহে যজ্ঞবেলি পোনপটীয়াকৈ জুইত হোম দিয়া হয়।
হোমক কেতিয়াবা "বলিদানৰ অনুষ্ঠান" বুলিও কোৱা হয় কাৰণ জুইত দিয়া প্ৰসাদ জুইৰ উত্তাপে ধ্বংস কৰে, সেয়ে হোমক সঠিকভাৱে ক'বলৈ গ'লে "বলিদান অনুষ্ঠান" বুলিয়ে জনা যায়।
জুইয়েই কাৰক আৰু প্ৰসাদত বস্তুগত আৰু প্ৰতীকী যেনে শস্য, ঘিঁউ, গাখীৰ, ধূপ আৰু শস্য আদি অন্তৰ্ভুক্ত।
হোম অনুষ্ঠান বহু হিন্দু অনুষ্ঠানৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হৈয়েই আছে আৰু বৰ্তমানৰ বৌদ্ধ ধৰ্মত বিশেষকৈ তিব্বত আৰু জাপানৰ কিছু অংশত হোমৰ ভিন্নতা অব্যাহত আছে।
হিন্দু ধৰ্মত হোমক যজ্ঞ বুলিও কোৱা হয়, কেতিয়াবা বৃহত্তৰ ৰাজহুৱা অগ্নিপূজন অনুষ্ঠানৰ বাবে বা বৌদ্ধ ধৰ্মত যজ্ঞবিধান বা গোম বুলিও কোৱা হয়।
'৬০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে আৰু ৭০ৰ দশকলৈকে ভিয়েটনাম যুদ্ধৰ বিৰোধিতাৰ বাবে বহু ক্ষেত্ৰৰ আমেৰিকান একত্ৰিত হৈছিল।
আটাইতকৈ পৰিচিত বিক্ষোভ হৈছে কেণ্ট ষ্টেট ইউনিভাৰ্চিটিৰ প্ৰতিবাদ; য'ত ১৯৭০ চনৰ ৪ মে'ত অহাইঅ' নেচনেল গাৰ্ডে চাৰিজন ছাত্ৰক হত্যা কৰিছিল।
এই সময়ছোৱাত হোৱা বহুতো ধৰণৰ প্ৰতিৰোধৰ ভিতৰত এই আন্দোলনৰ আটাইতকৈ স্থায়ী সুপৰিণতি হৈছে আমেৰিকাৰ ভোটদানৰ বয়স ২১ বছৰৰ পৰা ১৮ বছৰলৈ হ্ৰাস কৰা।
প্ৰতিৰোধ সাহিত্যত কল্পকাহিনী, চিনেমা, নাটক, কবিতা, দৃশ্য কলা, গীত আদি অন্তৰ্ভুক্ত যদিও ইয়াৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নহয়।
প্ৰতিৰোধ সাহিত্য আৰু সংবাদ মাধ্যমে সক্ৰিয়ভাৱে সৃষ্টিশীলভাৱে নিপীড়ন বা নিপীড়নকাৰী ব্যৱস্থাক প্ৰতিহত কৰে।
প্ৰতিৰোধ সাহিত্য হৈছে শিল্পৰ অন্যতম কাঠামো যিয়ে আন্দোলনক প্ৰতিৰোধৰ কাহিনীসমূহ যোগাযোগ আৰু সংৰক্ষণ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়ে।
বিলোপবাদী আন্দোলনৰ প্ৰতি উৎসাহ আৰু সমৰ্থন বৃদ্ধি কৰাৰ চেষ্টা আৰু বৃদ্ধিৰ বাবে সাধাৰণতে কবিতা, বাতৰি কাকত আৰু গীতৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ উপৰিও কিছুমান দাসত্বত থকা লোকে দাসত্বৰ আখ্যান প্ৰকাশ কৰিছিল যিয়ে তেওঁলোকৰ দাসত্বৰ প্ৰত্যক্ষ অভিজ্ঞতাৰ বিষয়ে নথিভুক্ত কৰিছিল আৰু মাত মাতিছিল।
তেতিয়া শিৱ অতিশয় ক্ৰোধান্বিত হয় আৰু তেওঁৰ তৃতীয় নয়নৰ পৰা শক্তিৰ প্ৰচণ্ড নিৰ্গমন ঘটি এক ভয়ংকৰ ভোকাতুৰ সিংহৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
আতংকিত ৰাহুৱে শিৱৰ কৃপা ভিক্ষা কৰাত শিৱই কীৰ্তিমুখৰ ক্ষুধা নিবাৰণ কৰিবলৈ নিজৰেই মাংস খাবলৈ পৰামৰ্শ দিলে।
গতিকে কীৰ্তিমুখে শিৱৰ আদেশ অনুসৰি ঠেংৰ পৰা আৰম্ভ কৰি স্বেচ্ছাই তেওঁৰ শৰীৰটোখ্ভক্ষণ কৰে আৰু কেৱল মুখখন বাকী ৰয়।
ফলত শিৱ সন্তুষ্ট হয় আৰু ইয়াক কীৰ্ত্তিমুখ নাম দি ঘোষণা কৰে যে ই সদায় তেওঁৰ মন্দিৰৰ দুৱাৰমুখত থাকিব।
দক্ষিণ ভাৰতীয় স্থাপত্যসমূহত কীৰ্তিমুখক প্ৰায়ে মন্দিৰৰ শিখৰ বা দেৱতাৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ ওপৰত আলংকৰিক চানেকি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ইয়াৰ উৎপত্তি স্কন্দ পুৰাণ আৰু শিৱ পুৰাণৰ পৰা এক কিংবদন্তি ৰুদ্ৰ সংহিতাৰ যুদ্ধ খণ্ডৰ পৰা হৈছে।
যশ ৰাজ ফিল্মছ, শ্বাহৰুখ খান, দীপিকা পাডুকন আৰু জন আব্ৰাহামে ২০২২ চনৰ ২ মাৰ্চত তেওঁলোকৰ ছ’চিয়েল মিডিয়া একাউণ্টত পাঠানক আনুষ্ঠানিকভাৱে ঘোষণা কৰিছিল আৰু প্ৰথম লুক টিজাৰৰ জৰিয়তে মুক্তিৰ তাৰিখ প্ৰকাশ কৰিছিল।
ইয়াৰ পূৰ্বেও বিভিন্ন অনুষ্ঠানত ছলমান খান, বিশাল দাদলানীকে ধৰি আন অভিনেতা-অভিনেত্ৰীসকলে ইয়াক জোকাইছিল।
টুইটাৰযোগে দাদলানীয়ে ছবিখনৰ কথা ঘোষণা কৰি কয় যে, "অতীতৰ কোনো সংখ্যাই গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয়, ভৱিষ্যতৰ কোনো সংখ্যাই বেছি ডাঙৰ নহয়।
সমগ্ৰ বিশ্বই শ্বাহৰুখৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছে, তাতোকৈ ডাঙৰ কথাটো হ'ল আমি সকলোৱে ডাঙৰ ডাঙৰ গীতৰ সৈতে এখন কিককাছ ছবিৰ কাম কৰি আছো।
" এই ছবিখন ৱাই আৰ এফৰ প্ৰথমখন ডলবি চিনেমাত মুক্তি পোৱা আৰু আইমেক্স কেমেৰাৰে শ্বুটিং কৰা প্ৰথমখন বলীউড ছবি।
২০২২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত খান, পাডুকন, আব্ৰাহামকে ধৰি একচন ছিকুৱেন্সৰ শ্বুটিঙৰ বাবে প্ৰডাকচন স্পেইনলৈ স্থানান্তৰিত হয়।
২০২০ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত ছলমান খানে টাইগাৰ ফ্ৰেঞ্চাইজিৰ অবিনাশ সিং ৰাথোৰৰ চৰিত্ৰত পুনৰ অভিনয় কৰি কেমিঅ’ অভিনয় কৰাটো নিশ্চিত হৈছিল।
সিদ্ধাৰ্থ আনন্দৰ দ্বাৰা লিখিত আৰু পৰিচালিত আৰু আদিত্য চোপ্ৰাই তেওঁৰ য়শ ৰাজ ফিল্মছৰ অধীনত নিৰ্মিত।
শ্বাহৰুখ খান, ৫ বছৰৰ বিৰতিৰ পিছত চিনেমালৈ উভতি অহা দীপিকা পাডুকন আৰু জন আব্ৰাহামে অভিনীত এই ছবিখন ৱাই আৰ এফ স্পাই ইউনিভাৰ্ছৰ চতুৰ্থ কিস্তি।
ভাৰতীয় গণৰাজ্য দিৱসৰ সপ্তাহান্তৰ লগত সংগতি ৰাখি ভাৰতত তামিল আৰু তেলেগু ভাষাত ডাব কৰা সংস্কৰণৰ সৈতে ত ভাৰতত মুক্তি দিয়া হৈছিল ।
পুঙৰ পৰা উৎপাদিত লোণ সাধাৰণতে সমাজৰ উচ্চ শ্ৰেণীৰ লোকে ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ লোকে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ দুটা বিশেষ পদ্ধতিত কৃত্ৰিম লোণ প্ৰস্তুত কৰি লৈছিল৷ সোঁত বন্ধ পানীত ভাঁহি থকা পুনি গোটাই শুকুৱাই পোৰা হৈছিল৷ তাৰপিছত সেই ছাই কাপোৰত টোপোলা কৰি পানীত উতলাই দিয়াৰ পাছত বাচনটোৰ তলত যি গেদ পৰে, সেয়ে লোণ হয়৷ আন এক পদ্ধতি হ’ল, ডিমৰু গছৰ পাত শুকুৱাই পোৰা হয় আৰু তাৰ ছাই টোপোলা কৰি পানীত উতলোৱা হয়৷ এইদৰে কৰাৰ পিছত বাচনটোৰ তলত যি গেদ জমা হয়, সেয়ে লোণ হয়৷ কিন্তু এই লোণৰ চোকটো বৰ বেছি৷ চোক কমাবলৈ ছাইবোৰ পানীত কিছুপৰ ঘুটি থাকি কাপোৰ এখনেৰে তিনিবাৰ চেকি লৈ সেই পানী উতলোৱা হয়৷ পানীভাগ ভাপ হৈ উৰি গ’লে বাচনটোৰ তলিত যি গেদ পৰে, সেয়ে লোণ৷ অসমৰ সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ লোকসকলে এনেকৈ প্ৰস্তুত কৰা লোণহে খাবলৈ পাইছিল৷ লোণ পানীৰ পৰা উৎপাদিত লোণৰো বেলেগ বেলেগ প্ৰকাৰ আছিল৷ যেনে, ফলীয়া লোণ, চিকণ লোণ, মঝালি লোণ, গোটা লোণ, খা লোণ বা খাৰ লোণ ইত্যাদি৷ এফলীয়া বাঁহৰ পাবত পানী উতলাই কৰা লোণক ফলীয়া লোণ, মঝালি লোণ হ’ল সাগৰীয় পানীৰ লোণ, গোটা বাঁহৰ চুঙাত প্ৰস্তুত কৰা লোণ গোটা লোণ আৰু লোণ পানী চেকি লৈ অতি পৰিষ্কাৰকৈ প্ৰস্তুত কৰা লোণক চিকণ লোণ বোলা হৈছিল৷
অসমত লোণ উৎপাদন এক বিশেষ পদ্ধতিৰে কৰা হৈছিল৷ প্ৰায়বোৰ লোণৰ পুং পাহাৰীয়া জনজাতিৰ লোকসকলৰ দখলত আছিল যদিও পিছলৈ আহোম ৰজাই এই পুংবোৰৰ কিছু অধিকাৰ কৰিছিল৷ আহোম স্বৰ্গদেৱ পুৰন্দৰ সিংহই লোণ উৎপাদন লাভজনক হোৱা দেখি সেই কামত পাইক নিয়োগ কৰিছিল৷ লোণ পানীৰ পৰা লোণ উলিয়াবলৈ কাকবাঁহৰ চুঙাত পানী সুমুৱাই জুইত পুৰি পানীভাগ শুকুৱাই লোণ প্ৰস্তুত পৰা হৈছিল৷ বাঁহৰ চুঙাবোৰত প্ৰথমে মাটিৰ লেও দিয়া হৈছিল যাতে জুইৰ স্পৰ্শত চুঙাবোৰ পুৰি নাযায়৷ তাৰপিছত লোণশালত চুঙাবোৰ উঠাই দি জুই দিয়া হয়৷ লোণশালবোৰ ১৬-১৮ ফুট দীঘল আৰু ৩-৪ ফুট বহল আৰু মাটিৰ পৰা প্ৰায় ৩ ফুটমান ওখ ভাতী৷ জুইত চুঙাবোৰ পুৰি থকাৰ সময়ত সঘনাই পানী ভৰাই থকা হয় যাতে ভাপ হৈ উৰি গৈ চুঙাটো খালী হৈ নপৰে৷ পানীভাগ ভাপ হৈ উৰি যোৱাৰ পিছত ৰৈ যোৱা টান অংশই লোণৰ লদা আছিল৷ লংপতীয়াবোৰে কৌপাত কাটি আনি এইবোৰ টোপোলা কৰিছিল৷ সচৰাচৰ লোণ পুঙত লোণ পোৰা কামটো নিশাহে কৰা হৈছিল৷
ভৈয়ামৰ মহং কছাৰীসকল, চেমখৰ গাঁওৰ চেমচাসকল, লোণপুৰীয়া বা লোণপুঙীয়াসকল, নগা, নক্টে, নামচঙীয়া, টুটচা, টাংচা, টাকাম নগা আদি বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয় লোক লোণ উৎপাদনৰ সৈতে জড়িত হৈ আছিল৷ এইসকলৰ ভিতৰত লোণপুৰীয়া বা লোণপুঙীয়াসকলক বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয় লোকৰ মাজৰ পৰা আহোম ৰজাই লোণ উৎপাদনত নিযুক্ত কৰিছিল আৰু পাছলৈ তেওঁলোক সেই নামেৰে জনাজাত হৈছিল৷ মংগোলীয় মূলৰ খেৰেমীয়ালসকলে লোণ উৎপাদনত ব্যৱহৃত খৰি যোগাৰ কৰিছিল আৰু লোণপুৰীয়াসকলৰ লংপতীয়া নামৰ খেলে লোণ বান্ধিবলৈ কৌপাত ৰ যোগান ধৰিছিল৷
লোণ উৎপাদন অতীজৰ অসম বা উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ বিভিন্ন পাহাৰীয়া ঠাইৰ প্ৰধান ব্যৱসায়বোৰৰ ভিতৰৰ লোণৰ ব্যৱসায় অন্যতম আছিল৷ পাটকাই পৰ্বতমালাৰ অনেক ঠাইত পানীৰ সৈতে মিহলি হৈ থকা অৱস্থাত লোণ পোৱা গৈছিল আৰু সেই পানীৰ পৰা বিশেষ ব্যয়সাধ্য-কষ্টসাধ্য উপায়েৰে লোণ আহৰণ কৰি অসমত লোণৰ চাহিদা পুূৰণ কৰা হৈছিল৷ এই লোণৰ দ্বাৰাই সমগ্ৰ ভূখণ্ডৰ জনগোষ্ঠীয় লোকসকলৰ মাজত ব্যৱসায়িক আদান-প্ৰদান চলিছিল৷ পৰৱৰ্তীকালত লোণ উৎপাদনৰ বাবে আহোম স্বৰ্গদেৱে পাইক নিযুক্ত কৰিছিল৷ লোণ ক্ষেত্ৰ অধিকাৰ কৰিবলৈ ৰজাসকলৰ মাজত যুঁজ-বাগৰ পৰ্যন্তও হৈছিল৷
লোণ সচৰাচৰ দুইধৰণে পোৱা যায়৷ সাগৰীয় লোণ আৰু খনিজ লোণ৷ খনিজ লোণৰ আধাৰ হ’ল লোণশিলা৷ পাটকাই পৰ্বতৰ বুকুত লোণশিলাৰ অৱস্থিতি নিৰূপণ হোৱা নাই৷ পৰিৱৰ্তে ইয়াত লুণীয়া পানীৰ নিজৰাহে আছে৷ নিজৰাৰ পৰা বৈ অহা লুণীয়া পানী দুখন পাহাৰৰ পাদদেশৰ সমতলত আৱদ্ধ হৈ পুঙৰ সৃষ্টি কৰে৷ ভাৰতীয় ভূতাত্ত্বিক জৰীপ বিভাগএ হিচাপ কৰা মতে এই পুংবোৰৰ পৰা প্ৰতি ঘণ্টাত ১০০০ৰ পৰা ৩০০০ লিটাৰ লুণীয়া পানী নিৰ্গমণ হয়৷ লোণ পুংসমূহৰ পানীত লোণৰ ঘনত্ব সকলোতে বেলেগ বেলেগ হোৱা দেখা যায়৷ এই পানীবোৰ জুইৰ সহায়ত শুকুৱাই লোণ প্ৰস্তুত কৰা হয়৷
পাটকাই পৰ্বতমালাৰ বিশেষ কিছুমান ঠাইত লোণ পোৱা গৈছিল৷ তাৰ ভিতৰত মহং নামৰ অঞ্চলটি লোণৰ বাবে বিখ্যাত আছিল৷ এই মহং অঞ্চল নগালেণ্ডৰ টুৱেনচাং জিলাৰ সীমাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অৰুণাচলৰ টিৰাপ সীমান্তইদি নামচাইলৈকে বিস্তৃত আছিল৷ বৰ্তমান অসমৰ শদিয়া আৰু বৰাইল পৰ্বতমালাৰ অন্তৰ্গত ডিমা হাচাও জিলাৰ চেমখৰ গাঁৱত লোণ পোৱা গৈছিল৷ এই লোণ-ক্ষেত্ৰসমুহৰ কিছুমান ক্ষেত্ৰ বৰ্তমানো সক্ৰিয় হৈ আছে৷ টিৰাপ জিলাৰ ফুলুং লোণ পুং, খেলা লোণ পুং আৰু ডিমা হাচাও জিলাৰ চেমখৰ গাওঁৰ লোণ পুং বৰ্তমানো সক্ৰিয় অৱস্থাত আছে৷
২০০৬ চনৰ জানুৱাৰী মাহৰ পৰা ২০০৯ চনৰ মে’ মাহলৈকে তেওঁ কেন্দ্ৰীয় ইউ.পি.এ.আই চৰকাৰত মহিলা আৰু শিশু উন্নয়ন মন্ত্ৰালয়ৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
মুম্বাইৰ কাকত মিড ডেৰ প্ৰতিবেদন মতে, “ভেলেণ্টাইন দিৱস উদযাপন কৰাসকলক উদ্যেশি শ্ৰী ৰাম সেনাই যি ভাবুকি দিছিল” তাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া স্বৰূপে চৌধুৰীয়ে কয় যে যুৱক-যুৱতীসকলে জাকে-জাকে পাবলৈ যাব লাগে আৰু “নৈতিক আৰক্ষী”হঁতক উপযুক্ত প্ৰত্যুত্তৰ দিব লাগে।
২০০৯ চনত শ্ৰীৰামসেনাই মাংগালোৰৰ পাব আক্ৰমণৰ পিছত চৌধুৰীয়ে মন্তব্য দিয়ে যে মাংগালোৰত সংঘটিত এয়া এক “তালিবানী” কাণ্ড।
চৌধুৰীৰ এই মন্তব্যৰ বাবে চহৰখনৰ মেয়ৰে এক বিক্ষিপ্ত ঘটনাক মহিমামণ্ডিত কৰাৰ অভিযোগত তেওঁৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ তৰে।
চৌধুৰীয়ে দায়িত্বভাৰ চম্ভালা আন আন পদসমূহৰ ভিতৰত আছে- বিত্ত সমিতি আৰু মহিলা সৱলীকৰণ সমিতিৰ সদস্যপদ।
১৯৫৪ চনৰ ১৩ আগষ্টত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ বিশাখাপট্টনমত এয়াৰ কমোডৰ সূৰ্য্যনাৰায়ণ ৰাও আৰু বসুন্ধৰাৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰে।
তেওঁৰ ডেৰাডুনৰ ৱেলহাম গাৰ্লছ স্কুলত স্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰি বাংগালুৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ঔদ্যোগিক মনোবিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ মহিলা আৰু শিশু উন্নয়ন আৰু পৰ্যটন মন্ত্ৰালয়ৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
এতিয়া কন্যাকুবজা আৰু স্থাননিশ্বৰৰ শাসক বংশ বিবাহৰ দ্বাৰা সম্পৰ্কিত হোৱাৰ বাবে থানেছৰ ৰজা ৰাজ্যবৰ্ধন লগে লগে ১০,০০০ অশ্বাৰোহী সৈন্যৰ সৈতে কন্যাকুবজা পুনৰ দখল কৰি নিজৰ ভগ্নী ৰাজ্যশ্ৰীৰ প্ৰতিশোধ ল’বলৈ ৰাওনা হ’ল।
কোনো নিৰ্ণায়ক প্ৰমাণ নাই যদিও দেৱগুপ্তৰ মিত্ৰ হিচাপে যুদ্ধত যোগদান কৰা শশংকাই তেওঁক হত্যা কৰাটো সম্ভৱ।
এই বিষয়ত উপলব্ধ একমাত্ৰ উৎস হ'ল বাণভটৰ হৰ্ষচৰিত, যি শৈশৱৰ বন্ধু আৰু হৰ্ষৰ অহৰহ সংগী আছিল; মৃত্যুৰ সময়ত এই দুয়োৰে কোনোৱেই উপস্থিত নাছিল।
হৰ্ষ তেওঁৰ ভাতৃৰ পিছত ৬০৬ খ্ৰীষ্টাব্দত থানেছৰৰ শাসক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে আৰু তেওঁ পুনৰবাৰ সৈন্যবাহিনী গোটাই কনৌজ আক্ৰমণ কৰে।
শশংক আৰু তেওঁৰ মিত্ৰসকলে তেতিয়াৰ থানেছৰ সম্ৰাট, হৰ্ষ আৰু তেওঁৰ মিত্ৰসকলৰ সৈতে এক বৃহৎ যুদ্ধ কৰিছিল।
শশংকাই গৌড়ত সঘনাই হৰ্ষৰ আক্ৰমণেৰে শাসন কৰি থাকিল, যাৰ বাবে তেওঁ সাহসেৰে সন্মুখীন হোৱা বুলি জনা যায়।
গুপ্ত সাম্ৰাজ্য ৪৬৭ খ্ৰীষ্টাব্দত স্কন্দগুপ্তৰ মৃত্যুৰ পিছত দুৰ্বল ৰজাৰ শৃংখলা দেখা গৈছিল একাধিক ফাল।
যদিও প্ৰথম অৱস্থাত হুনসকলক খেদি পঠিওৱা হৈছিল, দীৰ্ঘদিনীয়া আক্ৰমণে গুপ্ত ৰজাসকলৰ পতন ক্ষিপ্ৰ কৰি তুলিছিল।
মন কৰিবলগীয়া যে ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ববিদ শংকৰ শৰ্মাই যুক্তি দিছে যে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠ শতিকাৰ মাজভাগৰ আশে-পাশে এক বৃহৎ জলপ্লাৱনৰ ফলত সাম্ৰাজ্যৰ অন্ত পৰিল।
কিন্তু প্ৰাক-মধ্যযুগীয় ভাৰতীয় ৰজাৰ বাবে অন্তহীন যুদ্ধ, ৰাজহত্যা, প্ৰতিশোধ আৰু ষড়যন্ত্ৰ অস্বাভাৱিক নহয়।
ৰমেশ চন্দ্ৰ মজুমদাৰ য়ে উল্লেখ কৰিছে যে এই বিৱৰণী সন্দেহজনক কাৰণ এইটো কথিত নিৰ্যাতনৰ ৫০০ বছৰৰ পিছত লিখা হৈছে, আৰু যে "এই কিতাপত লিপিবদ্ধ কৰা বক্তব্যসমূহক ঐতিহাসিক বুলি গ্ৰহণ কৰাটো অসুৰক্ষিত।
" ৰাধাগোবিন্দ বাসকে কৈছে যে দ্বাদশ শতিকাৰ এই বৌদ্ধ লেখকে সপ্তম শতিকাৰ শশংকৰ বিষয়ে কোনো ধৰণৰ অসুস্থ অনুভৱক লালন-পালন কৰিছিল বুলি বিশ্বাস কৰাৰ কোনো কাৰণ নাই, আৰু তেওঁ. হয়তো পৰিঘটনাবোৰ ঘটাৰ দৰে বৰ্ণনা কৰাৰ কাৰণ আছিল।
ডুবি কপাৰ প্লেটৰ শিলালিপিত কোৱা হৈছে যে গৌড় সৈন্যই যুদ্ধ কৰি ৰজাক পৰাস্ত কৰিছিল, আৰু ৰাজকুমাৰ কামৰূপৰ ভাস্কৰবৰ্মা আৰু সুপ্ৰতিষ্ঠিত ৰাজকুমাৰসকলক এক শক্তিশালী হাতী বাহিনীৰে যুঁজি থকা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
ৰজা হিচাপে শশংকাই গুপ্ত যুগৰ বহুতো পৰম্পৰা অব্যাহত ৰাখিছিল, যেনে ব্ৰাহ্মণক ভূমি অনুদান দিয়া, যাৰ প্ৰমাণ সেই যুগৰ তামৰ ফলকৰ শিলালিপিৰ পৰা পোৱা যায়।
তেওঁ হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰচাৰ জোৰদাৰভাৱে কৰিছিল, আৰু সাকদ্বীপি ব্ৰাহ্মণ আৰু বৈদিক ব্ৰাহ্মণক তেওঁৰ ৰাজ্যলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল, অনুমাণিকভাৱে কন্যাকুবজাৰ পৰা, অন্যান্য ঠাইৰ লগতে।
শশাঙ্ক আছিল বংগ অঞ্চলৰ এক ঐক্যবদ্ধ ৰাজনীতিৰ প্ৰথম স্বতন্ত্ৰ ৰজা, যাক গৌড় ৰাজ্য বুলি কোৱা হয়।
তেওঁক শশাংক গৌৰ বুলিও কোৱা হয়, যিয়ে প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁক পিছৰ গৌৰৰ বংশধৰ বুলি কোৱা কথাটোৰ বিশ্বাসযোগ্যতা প্ৰদান কৰিছিল।
তেওঁৰ জীৱনৰ কেইবাটাও প্ৰধান সমসাময়িক উৎসৰ ভিতৰত তেওঁৰ অধীনস্থ মাধৱবৰ্মা ৰ তামৰ ফলক, প্ৰতিদ্বন্দ্বী হৰ্ষ আৰু ভাস্কৰবৰ্মনৰ তামৰ ফলক, বনভট্টৰ বিৱৰণী, যি. হৰ্ষৰ দৰবাৰত আৰু চীনা সন্ন্যাসী ৰ বাৰ্ড আছিল, আৰু শশাংকৰ ৰাজত্বকালত প্ৰস্তুত কৰা মুদ্ৰাও আছিল।
ইয়াৰে দুটা তেওঁৰ ৮ম আৰু দশম ৰাজত্বকালত জাৰি কৰা হৈছিল আৰু মিডনাপুৰৰ পৰা আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল।
যদিও শশংকক গৌড়ৰ প্ৰভু বুলি জনা যায়, আৰু উল্লেখ কৰা হৈছে, তেওঁৰ ৰাজ্যত কেৱল সেই অঞ্চলতকৈও অধিক অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
তেওঁৰ ৰাজত্বকালৰ শেষলৈকে তেওঁৰ ৰাজ্য ভাংগাৰ পৰা ভুৱনেশলৈকে বিস্তৃত হৈছিল আনহাতে পূবত তেওঁৰ ৰাজ্য কামৰূপৰ সীমাৰেখাত আছিল।
প্ৰাক-মধ্যযুগৰ বহু ভাৰতীয় ৰজাৰ দৰে শশংকাইও নিজৰ স্থিতি সুদৃঢ় কৰাৰ গুৰুত্ব বুজি পাইছিল বুলি কোৱা হয়।
তেওঁ সংযুক্ত শক্তিক প্ৰতিহত কৰিবলৈ বিশেষকৈ মাল্ব ৰজা দেৱগুপ্তৰ সৈতে চতুৰ ৰাজনৈতিক মিত্ৰতা গঠন কৰিছিল কনৌজ-থানেশ্বৰ মিত্ৰজোঁটৰ।
দ্বাদশ শতিকাৰ এটা গ্ৰন্থত কোৱা হৈছে যে শশংকাই বংগৰ বৌদ্ধ স্তুপসকলক ধ্বংস কৰিছিল আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ অত্যাচাৰী আছিল।
আকবৰ যুগতকৈ বহু শতিকা পুৰণি দুটা শিৱ মন্দিৰতো বঙ্গাব্দ শব্দটো পোৱা যায়, ইয়াৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে আকবৰৰ সময়ৰ বহু আগতেই বাংলা কেলেণ্ডাৰ আছিল।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ নিজৰ ৰাজ্য , মধ্য প্ৰদেশৰ কিছু অংশ, আৰু বিহাৰলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰাত মনোনিৱেশ কৰিছিল।
হান্স বেকাৰে যুক্তি আগবঢ়ায় যে কন্যাকুবজাত মৌখাৰীসকলক আক্ৰমণ কৰিবলৈ লোৱা সেনাই অধিক "ক্ষোভ ৰখা সকলোৰে কনফেডাৰেচন" আছিল, আৰু ইয়াৰ নেতৃত্ব আছিল শশংকাই।
কিন্তু অতি সোনকালেই গৌড়ক কামৰূপৰ হৰ্ষ আৰু ভাস্কৰবৰ্মণৰ মাজত বিভক্ত কৰা হয়, আনকি পিছৰজনে কৰ্ণসুবৰ্ণ জয় কৰিবলৈও সক্ষম হয়।
ইতিহাসবিদসকলে যুক্তি আগবঢ়ায় যে বংগৰ ৰাজকুমাৰৰ দৰবাৰত কবিতাৰ বিকাশৰ লগে লগে অনন্য গৌড় শৈলীৰ ৰচনা শৈলীৰ বিকাশ ঘটিছিল।
ষষ্ঠ শতিকাৰ শেষৰ ফালে এই সাম্ৰাজ্যত পৰৱৰ্তী গুপ্ত বংশৰ অন্তৰ্গত এজন দুৰ্বল শাসক মহাসেনাগুপ্ত ।
নগেন্দ্ৰনাথ বসু য়ে যুক্তি দিছে যে শশংকক কৰ্ণসুবৰ্ণ নগৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা ৰাজ কৰ্ণদেৱৰ পুত্ৰ / বংশধৰ আছিল।
১৭১৬ চনত বৰ্তমান বাংলাদেশৰ বগৰা জিলাৰ ছতিমগ্ৰাম গাঁৱৰ এটা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা ৰাণী ভৱানীৰ পিতৃৰ নাম আছিল আত্মাৰাম চৌধুৰী, যি গাঁৱৰ এজন মাটিগিৰি আছিল।
১৭৪৮ চনত স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত ভৱানী আইনগতভাবে ৰাজশাহীৰ জমিদাৰ হয় আৰু জনসাধাৰণে তেওঁক ৰাণী বুলি কবলৈ আৰম্ভ কৰে।
কিন্তু ৰাণী ভৱানীয়ে চাৰি দশকৰো অধিক কাল বিশাল ৰাজশাহী জমিদাৰীখন ইমানেই দক্ষতাৰে আৰু ফলপ্ৰসূভাৱে পৰিচালনা কৰিছিল যে ভূমিৰ পৰা আহৰিত বাৰ্ষিক আয় ১৫ নিযুত টকা অতিক্ৰম কৰিছিল।
ইয়াৰে ৭০ লাখ টকা চৰকাৰক দিয়া হৈছিল আৰু বাকীখিনি টকা ৰাজহুৱা নিৰ্মাণ আৰু আৰ্তজনক সহায়ৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
জমিদাৰীখনে কেবল উত্তৰ বংগকে সামৰি লোৱা নাছিল, পিছলৈ মুৰ্চিদাবাদ, নদিয়া, জশোৰ, বীৰভূম আৰু বৰ্দ্ধমানৰ প্ৰশাসনিক জিলাৰ অন্তৰ্গত অঞ্চলসমূহো সামৰি লৈছিল।
স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত নাটোৰ ৰাজবাৰীৰ ৰাণী ভৱানীয়ে ইষ্টেট আৰু ৰাজপ্ৰসাদ উভয়ৰে সম্প্ৰসাৰণ কৰিছিল।
জমিদাৰ হোৱাৰ পাছত বংগৰ নবাব ছিৰাজ-উদ-দৌল্লাৰ পৰা নিজৰ ৰাজ্য ৰক্ষাৰ বাবে শক্তিশালী সেনাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কথা ভাবি নিজৰ সেনাবাহিনীৰ সংস্কাৰ আৰু পুনৰ সংগঠিত কৰে।
তেওঁৰ ভয় সত্যত পৰিণত হ’ল, যেতিয়া নবাবে নিজৰ কামনা চৰিতাৰ্থ কৰিবলৈ ৰাণীৰ জীয়ৰী তাৰাক দাবী কৰি দূত পঠিয়ালে।
ৰাণী ভৱানী অমান্তি হোৱাত ক্ষুব্ধ নবাবে তাৰাক অপহৰণ কৰি, ৰাণীক পদচ্যুত কৰি ৰাজকোষ লুণ্ঠন কৰিবলৈ সৈন্যবাহিনী পঠিয়াই দিলে।
ৰাণীয়ে নিজেই সৈন্যবাহিনীক নেতৃত্ব দি নবাবৰ সৈন্যবাহিনীক পৰাস্ত কৰি নিজৰ ভূখণ্ডৰ পৰা খেদি পঠিয়ালে।
দান-বৰঙণি আৰু উদাৰতাৰ লগতে এক কঠোৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ সংমিশ্ৰণত ৰাণী ভৱানী সাধাৰণ মানুহৰ মাজত এক ঘৰুৱা নাম হৈ পৰিছিল।
শিক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ প্ৰতিও তেওঁ আগ্ৰহী আছিল আৰু বহুতো শিক্ষানুষ্ঠানলৈ উদাৰতাৰে দান আগবঢ়াইছিল।
১৭৭০ চনত বংগৰ মহাদুৰ্ভিক্ষৰ সময়ত তেওঁ নিজৰ খৰচত আঠজন বৈদ্যক নিয়োগ কৰি জনসাধাৰণক সহায় কৰিছিল।
নাটোৰৰ ৰাণী ভৱানীৰ ৰাজপ্ৰাসাদ আজিও বাংলাদেশৰ প্ৰধান পৰ্যটকৰ আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈয়ে আছে।
ব্ৰহ্মাই দক্ষক ব্ৰহ্মাণ্ডক জনবসতিপূৰ্ণ কৰিবলৈ সত্তা সৃষ্টিৰ দায়িত্ব দিছিল; তেওঁ মনৰ পৰা দেৱতা, ঋষি, অসুৰ, যক্ষ আৰু ৰাক্ষস সৃষ্টি কৰিছিল, কিন্তু এইক্ষেত্ৰত তেওঁ অধিক সফল হ'ব নোৱাৰিলে।
কঠোৰ তপস্যাৰ পিছত বিষ্ণুৱে অসিক্নীক তেওঁৰ পত্নী হিচাপে অনুমতি দিয়ে আৰু দুয়োকে সহবাসৰ বাবে আহ্বান জনায়।
সংস্কৃত শব্দ "ि्ी"ৰ অৰ্থ হৈছে 'আন্ধাৰ' বা 'ৰাতি'; ইয়াৰ দ্বাৰা "মহিলাৰ অৱসৰ বিনোদনৰ কোঠাত উপস্থিত থকা এগৰাকী ছোৱালী"কো বুজোৱা হ'ব পাৰে।
দেৱী-ভাগৱত পুৰাণ, কালিকা পুৰাণ, গৰুড় পুৰাণ, আৰু ব্ৰহ্ম পুৰাণত অসিক্নীৰ জন্ম ব্ৰহ্মাৰ বাওঁহাতৰ বুঢ়া আঙুলিৰ পৰা হোৱা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
ব্ৰহ্ম পুৰাণ, ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণ, বায়ু পুৰাণ, কালিকা পুৰাণ, কুৰ্ম পুৰাণ, পদ্ম পুৰাণ, গৰুড় পুৰাণ, আৰু শিৱ পুৰাণত তেওঁক. প্ৰজাপতি বিৰাণৰ কন্যা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
বিষয়বস্তুৰ বিস্তৃত বৰ্ণনাৰ ক্ষেত্ৰত বায়ু পুৰাণ, ভাগৱত পুৰাণ, আৰু ব্ৰহ্ম পুৰাণ উল্লেখযোগ্য।
দিল্লীত জন্মগ্ৰহণ কৰি কলকাতাত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা বসুৱে ফেশ্বন মডেল হিচাপে সফল কেৰিয়াৰ গঢ়িবলৈ সক্ষম হয়।
বসুৰ প্ৰথম মুখ্য চৰিত্ৰ আছিল থ্ৰিলাৰ ছবি ৰাজত , যাৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ মনোনয়ন পাইছিল।
যৌনগন্ধী থ্ৰিলাৰ জিছম , ভাল উপাৰ্জন কৰা ছবি ন' এণ্ট্ৰি আৰু ধূম ২-ত বিপাশাই মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
কেইবাটাও আইটেম নম্বৰৰ বাবে তেওঁক প্ৰায়ে প্ৰচাৰ মাধ্যমত যৌনতাৰ প্ৰতীক আৰু উত্তেজনাৰ ৰাণী হিচাপে উল্লেখ কৰা হয়।
বিপাশাৰ আন ব্যৱসায়িকভাৱে সফল ছবিসমূহৰ ভিতৰত আছে ড্ৰামা ছবি কৰ্প’ৰেট ; কমেডী ছবি ফিৰ হেৰাফেৰী আৰু অল দ্য বেষ্ট: ফান বিগিনছ্ ; একচন থ্ৰিলাৰ ৰেচ ; ৰোমান্টিক কমেডী বচনা এ হাছিনো আদি।
২০১০ৰ দশকত তেওঁ মূলতঃ থ্ৰিলাৰ ছবি- ৰাজ থ্ৰীডি ,আত্মা , ক্ৰিয়েচাৰ থ্ৰীডি আৰু এল’নত অভিনয় কৰিছিল।
দিল্লীত বিপাশাই আঠ বছৰ বয়সলৈকে নেহৰু প্লেচৰ পাম্পোছ এনক্লেভত বাস কৰিছিল আৰু এপিজয় হাইস্কুলত অধ্যয়ন কৰিছিল।
তাৰ পিছত তেওঁৰ পৰিয়াল কলকাতালৈ স্থানান্তৰিত হয় আৰু বিধাননগৰত অৱস্থিত গংগাবক্স কানোৰিয়া বিদ্যমন্দিৰত অধ্যয়ন কৰে।
স্কুলত তেওঁক ছোৱালী দলপতি হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল আৰু তেওঁৰ নিৰ্দেশ দিব পৰা ব্যক্তিত্বৰ বাবে তেওঁক মৰমেৰে ‘লেডী গুণ্ডা’ আখ্যা দিয়া হৈছিল।
জন আব্ৰাহামৰ সৈতে হাই-প্ৰফাইল সম্পৰ্কৰ পিছত ২০১৬ চনত বসুৱে অভিনেতা কৰণ সিং গ্ৰোভাৰক বিয়া কৰায়।
মূলা , হৈছে দক্ষিণ এছিয়াৰ খাদ্যত বিশেষকৈ বাংলাদেশ, ভাৰত আৰু পাকিস্তানত জনপ্ৰিয় এবিধ সপুষ্পক শিপাজাতীয় উদ্ভিদ।
এই উদ্ভিদবিধ ব্ৰাচিকেচিয়া পৰিয়ালৰ সদস্য, য’ত আন জনপ্ৰিয় শাক-পাচলি যেনে বন্ধাকবি, ব্ৰকলি, ফুলকবি আদিও অন্তৰ্ভুক্ত।
প্ৰকৃততে মূলাত ৰেফিন’জ নামৰ যি উপাদান থাকে, সেই উপাদান ক্ষুদ্ৰান্তত হজম হোৱাৰ সময়ত গেছৰ উৎপত্তি ঘটে।
ফলত বিশেষকৈ বাঢ়ি অহা শিশু আৰু বৃদ্ধ–বৃদ্ধাৰ ঘাইকৈ দৃষ্টিশক্তি ঠিকে ৰখাৰ লগতে পেশীতন্ত্ৰৰ সবলীকৰণতো উপকাৰ পোৱা যায়।
অৰিহন্তসমূহক কেৱলিনো বোলা হয়, কাৰণ তেওঁলোকে "কেৱল জ্ঞান" প্ৰাপ্ত কৰিছে, যি জগতৰ বাস্তৱতাৰ জ্ঞান।
নিজৰ জীৱনৰ শেষত জিনসকলে বাকি ৰৈ যোৱা কৰ্মকো নাশ কৰি পেলায় আৰু মোক্ষ লাভ কৰে, যাৰ পাছত তেওঁলোক "সিদ্ধ" হৈ পৰে।
জৈন ধৰ্মৰ কেৱল জ্ঞানৰ অৰ্থ অসীম, সৰ্ব-স্বীকাৰী জ্ঞান যিয়ে প্ৰতিফলিত কৰে, আইনাৰ দৰে, সকলো পদাৰ্থ সিহঁতৰ প্ৰত্যেক প্ৰকাৰত, অতীন, বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যতলৈকে।
জৈন ধৰ্মৰ মতে, কেৱল জ্ঞান চাৰি প্ৰকাৰৰ কৰ্মৰ নাশ কৰি প্ৰাপ্ত কৰিব পৰা যায়: মায়াময়, জ্ঞানত বাধা দিয়া, দৰ্শনৰ বাধা দিয়া আৰু বাধাময় কৰ্ম, এই ক্ৰমত।
কঠিন পদাৰ্থৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে গাঁথনিগত কঠিনতা আৰু পৃষ্ঠত প্ৰয়োগ কৰা বলৰ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা।
তৰল পদাৰ্থৰ দৰে কঠিন বস্তু এটাই ইয়াৰ পাত্ৰৰ আকৃতি ল’বলৈ বৈ নাযায়, নতুবা ই গেছৰ দৰে উপলব্ধ সমগ্ৰ আয়তন পূৰণ কৰিবলৈ প্ৰসাৰিত নহয়।
কঠিন পদাৰ্থৰ পৰমাণুবোৰ হয় নিয়মীয়া জ্যামিতিক জালিত , নহয় অনিয়মিতভাৱে ইটোৱে সিটোৰ লগত বান্ধ খাই থাকে।
উদাহৰণস্বৰূপে, ছডিয়াম ক্লৰাইডৰ এটা স্ফটিক আয়নিক ছডিয়াম আৰু ক্ল'ৰিনৰ দ্বাৰা গঠিত, যিবোৰ আয়নিক বান্ধোনৰ দ্বাৰা একেলগে ৰখা হয়।
কিছুমান কঠিন পদাৰ্থ, বিশেষকৈ বেছিভাগ জৈৱিক যৌগ, প্ৰতিটো অণুৰ ওপৰত ইলেক্ট্ৰনিক আধান ডাৱৰৰ মেৰুকৰণৰ ফলত হোৱা ভ্যান ডেৰ ৱালছ বলৰ সৈতে একেলগে ধৰি ৰখা হয়।
জৈৱ ৰসায়নে কাৰ্বন আৰু হাইড্ৰজেনৰ ৰাসায়নিক যৌগসমূহৰ গঠন, ধৰ্ম, বিক্ৰিয়া আৰু সংশ্লেষণ প্ৰস্তুতিৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰে, য'ত নাইট্ৰজেন, অক্সিজেন আৰু হেল'জেনৰ দৰে যিকোনো সংখ্যক অন্যান্য মৌল থাকিব পাৰে: ফ্ল'ৰিন, ক্ল'ৰিন, ব্ৰমিন আৰু আয়’ডিন।
জৈৱিক কঠিন পদাৰ্থৰ উদাহৰণ হ’ল কাঠ, পেৰাফিন মম, নেফ্থালিন আৰু বহুতো ধৰণৰ পলিমাৰ আৰু প্লাষ্টিক।
ইহঁত ৰাসায়নিকভাৱে নিষ্ক্ৰিয়, আৰু প্ৰায়ে আম্লিক বা কষ্টিক পৰিৱেশত হোৱা ৰাসায়নিক খহনীয়া সহ্য কৰিবলৈ সক্ষম।
কঠিন পদাৰ্থৰ সৈতে জড়িত পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ শাখাটোক কঠিন অৱস্থাৰ পদাৰ্থবিজ্ঞান বোলা হয়, আৰু ই ঘনীভূত পদাৰ্থৰ পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ মূল শাখা ।
কঠিন অৱস্থাৰ ৰসায়ন বিজ্ঞান বিশেষভাৱে নতুন পদাৰ্থৰ সংশ্লেষণৰ লগতে চিনাক্তকৰণ আৰু ৰাসায়নিক গঠনৰ বিজ্ঞানৰ সৈতে জড়িত।
কাঁচ-চিৰামিক পদাৰ্থই অস্ফটিকীয় কাঁচ আৰু স্ফটিকীয় চিৰামিক দুয়োটাৰে সৈতে বিভিন্ন ধৰ্ম ভাগ-বতৰা কৰে।
ইহঁতক কাঁচ হিচাপে গঠন কৰা হয়, আৰু তাৰ পিছত তাপ পৰিশোধনৰ দ্বাৰা আংশিকভাৱে স্ফটিকীয় কৰা হয়, যাৰ ফলত আকাৰহীন আৰু স্ফটিকীয় দুয়োটা পৰ্যায় উৎপন্ন হয় যাতে স্ফটিকীয় দানাবোৰ অস্ফটিকীয় আন্তঃদানাযুক্ত পৰ্যায়ৰ ভিতৰত সোমাই থাকে।
খনিজ পদাৰ্থ হৈছে উচ্চ চাপৰ অধীনত বিভিন্ন ভূতাত্ত্বিক প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা গঠিত প্ৰাকৃতিকভাৱে পোৱা কঠিন পদাৰ্থ।
প্ৰকৃত খনিজ হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত হ’বলৈ হ’লে কোনো পদাৰ্থৰ গোটেইখিনিতে একেধৰণৰ ভৌতিক ধৰ্মৰ স্ফটিক গঠন থাকিব লাগিব।
খনিজ পদাৰ্থৰ গঠন বিশুদ্ধ মৌল আৰু সৰল লৱণৰ পৰা আৰম্ভ কৰি হাজাৰ হাজাৰ জনাজাত ৰূপৰ অতি জটিল চিলিকেটলৈকে পোৱা যায়।
পৰ্যাবৃত্ত তালিকাত থকা মৌলবোৰৰ ডাঙৰ অংশ, ব’ৰনৰ পৰা প’ল’নিয়ামলৈ অংকন কৰা তিৰ্যক ৰেখাৰ বাওঁফালে থকা মৌলবোৰ ধাতু।
ৱেব চাইট আৰু মোবাইল এপৰ জৰিয়তে গ্ৰাহকৰ ওচৰলৈ প্ৰত্যক্ষভাৱে খুচুৰা বিক্ৰীৰ বাবে অনলাইন বজাৰ কৰা, লাইভ চেট, চেটবট আৰু ভয়েচ এচিষ্টেণ্টৰ জৰিয়তে কথোপকথনমূলক বাণিজ্য।
অনলাইন বজাৰ প্ৰদান কৰা বা অংশগ্ৰহণ কৰা, যিয়ে তৃতীয় পক্ষৰ ব্যৱসায়ৰ পৰা গ্ৰাহকলৈ বা গ্ৰাহকৰ পৰা গ্ৰাহকলৈ বিক্ৰী প্ৰক্ৰিয়াকৰণ কৰে;
ই-কমাৰ্চে সাধাৰণতে লেনদেনৰ জীৱনচক্ৰৰ অন্ততঃ এটা অংশৰ বাবে ৱেব ব্যৱহাৰ কৰে যদিও ই ই-মেইলৰ দৰে অন্য প্ৰযুক্তিও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।
ই-কমাৰ্চৰ অস্তিত্বৰ মূল্য হৈছে গ্ৰাহকে অনলাইনত বজাৰ কৰিবলৈ আৰু ইণ্টাৰনেটৰ জৰিয়তে অনলাইনত ধন পৰিশোধ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া, যাৰ ফলত গ্ৰাহক আৰু উদ্যোগৰ সময় আৰু স্থান ৰাহি হয়, বিশেষকৈ ব্যস্ত কাৰ্যালয়ৰ কৰ্মীসকলৰ বাবে লেনদেনৰ দক্ষতা বহু পৰিমাণে উন্নত হয় আৰু লগতে বহু মূল্যৱান সময় ৰাহি হয়।
ই-কমাৰ্চ হৈছে অনলাইন সেৱা বা ইণ্টাৰনেটৰ জৰিয়তে ইলেক্ট্ৰনিকভাৱে সামগ্ৰী ক্ৰয় বা বিক্ৰী কৰা কাৰ্য্যকলাপ।
ই-কমাৰ্চে মোবাইল কমাৰ্চ, ইলেক্ট্ৰনিক ফাণ্ড ট্ৰেন্সফাৰ, চাপ্লাই চেইন মেনেজমেণ্ট, ইণ্টাৰনেট মাৰ্কেটিং, অনলাইন লেনদেন প্ৰচেছিং, ইলেক্ট্ৰনিক ডাটা ইণ্টাৰচেঞ্জ , ইনভেণ্টৰী মেনেজমেণ্ট চিষ্টেম, আৰু স্বয়ংক্ৰিয় ডাটা সংগ্ৰহ ব্যৱস্থাৰ দৰে প্ৰযুক্তিৰ সহায় লয়।
ই-কমাৰ্চ পাছলৈ অৰ্ধপৰিবাহী উদ্যোগৰ প্ৰযুক্তিগত উন্নতিৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হয়, আৰু ই ইলেক্ট্ৰনিকছ উদ্যোগৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ খণ্ড।
প্ৰথম শ্ৰেণীটো হৈছে বিক্ৰী কৰা সামগ্ৰীৰ প্ৰকাৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ব্যৱসায় (তাৎক্ষণিক অনলাইন ব্যৱহাৰৰ বাবে "ডিজিটেল" বিষয়বস্তু অৰ্ডাৰ কৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি, গতানুগতিক সামগ্ৰী আৰু সেৱা অৰ্ডাৰ কৰালৈকে, অন্যান্য ধৰণৰ ইলেক্ট্ৰনিক বাণিজ্যৰ সুবিধাৰ বাবে "মেটা" সেৱালৈকে সকলো জড়িত)।
এই শব্দটো কেলিফৰ্ণিয়া ষ্টেট এছেম্বলীৰ ইউটিলিটিজ এণ্ড কমাৰ্চ কমিটীৰ প্ৰধান পৰামৰ্শদাতা ড ৰবাৰ্ট জেকবছনে প্ৰথমবাৰৰ বাবে কেলিফৰ্ণিয়াৰ ইলেক্ট্ৰনিক কমাৰ্চ এক্টৰ শিৰোনাম আৰু পাঠ্যত ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
প্ৰকল্পটোৰ উদ্দেশ্য আছিল বিশ্ব সাহিত্যৰ অদ্বিতীয় বুলি বিবেচিত হোৱা সাহিত্যসমূহ অনুবাদ কৰা, মূলতঃ কম পৰিচিত ভাষাৰ পৰা ইংৰাজী আৰু ফৰাচী ভাষাৰ দৰে অধিক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভাষালৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয়।
২০০৫ চনলৈকে এই তালিকাত ১০৬০খন গ্ৰন্থ আছিল আৰু এই গ্ৰন্থসমূহে পয়ষষ্ঠিটাতকৈও অধিক ভিন্ন সাহিত্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল আৰু প্ৰায় পঞ্চাশটা এছিয়ান ভাষা, বিশটা ইউৰোপীয় ভাষাৰ লগতে আফ্ৰিকা আৰু ওচেনিয়াৰ পৰা অহা কেইবাখনো সাহিত্য আৰু ভাষাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
ইয়াৰ উপৰিও কিছুমান গ্ৰন্থ কমকৈ প্ৰচলিত ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছিল, যেনে: জাপানী লেখক ইয়াছুনাৰী কাৱাবাতাৰ ইণ্ডোনেছিয়ান ভাষালৈ অনুবাদ কৰা , বা উৰ্দু কবি ফাইজ আহমেদ ফৈজৰ হাংগেৰিয়ান ভাষালৈ অনুবাদ কৰা ।
ইউনেস্কোৱে অনুবাদ আৰু প্ৰকাশনসমূহৰ বাবে বিত্তীয় সাহায্য আগবঢ়াইছিল যদিও এইক্ষেত্ৰত ইউনেস্কো নিজেই প্ৰকাশক নাছিল, বৰঞ্চ আন প্ৰকাশকৰ সৈতে কাম কৰিছিল।
সাধাৰণতে, ইতিমধ্যে প্ৰকাশিত অনুবাদৰ নতুন সংস্কৰণৰ কাম হাতত লোৱা হোৱা নাছিল ইয়াৰোপৰি কম পৰিমাণৰ সাহিত্য ৰচনাকৰা কমকৈ পৰিচিত সাহিত্যিকৰ সাহিত্য অন্তৰ্ভুক্তিৰ বাবে বিবেচনা কৰাটো একপ্ৰকাৰ বিৰল আছিল।
সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহে এনে ৰচনাৰ তালিকাৰ পৰামৰ্শ দিছিল যিবোৰক তেওঁলোকে নিজৰ সংস্কৃতিৰ মূল্যবোধৰ প্ৰতিনিধিত্বমূলক বুলি বিবেচনা কৰে।
আন্তৰ্জাতিক স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত সাংস্কৃতিক সংগঠন, যেনে পেন লেখক ফেডাৰেচন আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় দৰ্শন আৰু মানৱতাবাদী অধ্যয়ন পৰিষদকো তালিকাসমূহ স্থাপনৰ ক্ষেত্ৰত পৰামৰ্শৰ বাবে আহ্বান জনোৱা হৈছিল।
ইয়াৰ উপৰিও সংগ্ৰহটোত স্থান লাভৰ যোগ্য বুলি বিবেচনা কৰা বিশেষ গ্ৰন্থসমূহৰ অনুবাদৰ কাম হাতত ল'বলৈ ইচ্ছুক প্ৰকাশকসকলৰ পৰা পৰামৰ্শ লাভ কৰা হৈছিল।
সংস্কৃতঃ ৪৯ (কেৱল নতুন লিখিত গ্ৰন্থৰ ক্ষেত্ৰত এক অলিখিত মৃতভাষা, প্ৰধানকৈ হিন্দু ধৰ্ম আৰু সাহিত্যৰ প্ৰাচীন গ্ৰন্থৰ উৎস)
তলত ৰচনাসমূহ অনুবাদ কৰা প্ৰধান ভাষা আৰু সেই ভাষালৈ অনুবাদ কৰা ৰচনাসমূহৰ সংখ্যাৰ সৈতে তালিকা দিয়া হ'ল:
প্ৰায় ২০০৫ চনৰ পৰা ইউনেস্কোৱে নতুন অনুবাদৰ বাবে আৰু ধন আগবঢ়াব পৰা নাছিল, কিন্তু তথাপিও অনলাইনত পূৰ্বৰ অনুবাদৰ তালিকা এখন বাহাল ৰাখিছে।
নগেন্দ্ৰ প্ৰসাদ সৰ্বাধিকাৰীৰ জন্ম হৈছিল ভাৰতৰ পশ্চিম বংগৰ কলকাতা বৰ্তমানৰ কলকাতাত প্ৰখ্যাত সৰ্বাধিকাৰী পৰিয়ালত।
তেওঁৰ পিতৃ ব্ৰিগেডিয়াৰ ৰায় বাহাদুৰ ডাঃ সূৰ্য্য কুমাৰ সৰ্বাধিকাৰী, যিজন ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ শাসনৰ বিৰুদ্ধে ১৮৫৭ চনৰ চিপাহী বিদ্ৰোহ বা ভাৰতীয় বিদ্ৰোহৰ সময়ত সেৱা আগবঢ়োৱা এজন অস্ত্ৰোপচাৰ বিশেষজ্ঞ আছিল।
পঞ্চদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে দিল্লীৰ সাম্ৰাজ্যিক আদালতে "সৰ্বাধিকাৰী" নামেৰে বংশগত উপাধিৰে উৰিষ্যা প্ৰদেশৰ ৰাজ্যপাল হিচাপে নিযুক্তি দিয়া চোয়াৰ সুৰেশ্বৰ বসুৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল সৰ্বাধিকাৰী পৰিয়াল।
কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য হোৱা ছাৰ দেৱ প্ৰসাদ সৰ্বাধিকাৰীকে ধৰি সৰ্বাধিকাৰীৰ সাতজন ভাতৃ আৰু দুগৰাকী ভগ্নী আছিল।
নগেন্দ্ৰ প্ৰসাদ সৰ্বাধিকাৰীক "ভাৰতীয় ফুটবলৰ পিতৃ" বুলি জনা যায় কাৰণ তেওঁ প্ৰথম ভাৰতীয় ফুটবল সংগঠন প্ৰতিষ্ঠা কৰাত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল।
বন্ধু-বান্ধৱীক খেলখনৰ বিষয়ে পতিয়ন নিয়াই ব’বজাৰৰ মেছৰ্ছ মেণ্টন এণ্ড কোম্পানীৰ পৰা এটা বল কিনিলে।
"ভাৰতীয় ফুটবলৰ পিতৃ" নামেৰেও পৰিচিত নগেন্দ্ৰ প্ৰসাদ সৰ্বাধিকাৰী কলিকতাৰ হৰে স্কুলত সহপাঠীসকলক এই খেলবিধৰ পৰিচয় দি প্ৰথম ভাৰতীয় ফুটবল সংগঠন প্ৰতিষ্ঠা কৰাত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰা ভাৰতীয় ফুটবল ব্যক্তিত্ব আছিল।
১৮৬৯ চনৰ ২৭ আগষ্টত ভাৰতৰ কলকাতাত প্ৰখ্যাত সৰ্বাধিকাৰী পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা তেখেতৰ পিতৃ আছিল অস্ত্ৰোপচাৰ বিশেষজ্ঞ আৰু ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ শাসনৰ বিৰুদ্ধে ১৮৫৭ চনৰ ভাৰতীয় বিদ্ৰোহৰ সময়ত সেৱা আগবঢ়াইছিল।
১৮৯২ চনত তেওঁৰ দল সোভাবজাৰে ট্ৰেডছ কাপ প্ৰতিযোগিতাৰ বিজয়ী হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে আৰু এই জয়েৰে ভাৰতীয় ফুটবলৰ সোণালী যুগৰ আৰম্ভণি হয়।