polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ছবছৰতকৈও অধিক কাল তেখেত কৰ্পোৰেট পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰণালয়ৰ শিক্ষা আৰু সুৰক্ষা বিনিয়োগকাৰী পুঁজিৰ সদস্য হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰে।
হান্সাল মেহতাই নিৰ্মাণ কৰা তথ্যভিত্তিক ড্ৰামা ধাৰাবাহিক স্কেম ১৯৯২ৰ কাহিনীটো সুচেতা দালাল আৰু তেখেতৰ পতি দেৱাশিস বাসুৰ দ্বাৰা লিখিত গ্ৰন্থ দ্য স্কেমৰ ওপৰত আধাৰিত।
প্ৰায় পঁচিশটা বছৰ সাংবাদিকতাৰ লগত জড়িত হৈ থকা সুচেতা দালালক ২০০৬ চনত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি এ পি জে আব্দুল কালামে পদ্মশ্ৰী সন্মান প্ৰদান কৰে।
তাৰ পিছত তেখেত ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছ গোটৰ উপদেষ্টা সম্পাদক হিচাপে কৰ্মনিৰ্বাহ কৰে আৰু ২০০৮ চনলৈকে ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছ আৰু ফিনানন্সিয়েল এক্সপ্ৰেছৰ বাবে বিশেষ স্তম্ভ লিখে।
ৰীতা দেৱী ষোল্ল বছৰ বয়সৰ পৰায়ে মাদাৰ টেৰেছাৰ সৈতে জড়িত আছিল আৰু তেওঁ ৰীতা দেৱীক সামাজিক জীৱনত অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।
১৯৭১ চনৰ বাংলাদেশ মুক্তিযুদ্ধৰ পিছত ৰীতা দেৱীয়ে শৰণাৰ্থী শিবিৰৰ পৰিদৰ্শন কৰিছিল আৰু ভুক্তভোগীসকলৰ যত্ন ল'বলৈ শিবিৰৰ ভিতৰত বাস কৰে।
কলকাতাত দুখীয়া-নিছলা, ৰুগীয়া, শয্যাশায়ী মানুহৰ বাবে মাদাৰ টেৰেছায়ে স্থাপন কৰা 'নিৰ্মল হৃদয়'ত প্ৰায়ে গৈছিল।
তেওঁ ঘোঁৰা দৌৰ বৰ ভাল পাইছিল আৰু কলকাতা ৰেছ কোৰ্টত অনুষ্ঠিত শুক্ৰবাৰৰ ঘোঁৰা দৌৰত নিয়মীয়াকৈ অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰা পিছত ৰীতা দেৱীয়ে পিতৃৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে ব্ৰিটিছ এয়াৰৱেছত এয়াৰ হোষ্টেজ হিচাপে যোগদান কৰিছিল।
১৯৬৪ চনত ত্ৰিপুৰা ৰাজপৰিয়ালৰ মানৱেন্দ্ৰ কিশোৰ দেৱ বৰ্মণৰ সৈতে তেওঁ বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
১৯৪২ চনৰ ১১ অক্টোবৰ তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্ভুক্ত অসম প্ৰদেশৰ ধনী জমিদাৰী পৰিয়ালত ৰীতা দেৱীৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁৰ মাতৃ কমলা এগৰাকী ডক্টৰেট ডিগ্ৰী প্ৰাপ্ত আৰু কটন কলেজৰ উদ্ভিদবিজ্ঞান বিভাগৰ প্ৰথম গৰাকী মহিলা অধ্যাপক আছিল।
ৰীতা দেৱী বৰ্মা এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজকৰ্মী তথা দিল্লীৰ বেচৰকাৰী সংগঠন 'ইলা ন্যাস'ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক।
সমাজলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ২০১২ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
তাৰপিছত তেওঁ দিল্লী আৰু ইয়াৰ উপকণ্ঠ অঞ্চলত বাস কৰিবলৈ লয় আৰু ইলা ন্যাসৰ মুৰব্বী হিচাপে কাম-কাজ অব্যাহত ৰাখে।
তেওঁৰ মাতৃ শ্যামলা গোপালন এগৰাকী জীৱবিজ্ঞানী যি ১৯৫৮ চনত ১৯ বছৰ বয়সৰ বাৰ্কলিৰ কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পুষ্টি আৰু এণ্ডোক্ৰাইনোলজিৰ শিক্ষাৰ্থী হিচাপে ভাৰতৰ পৰা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰলৈ আহিছিল।
১৯৬৪ চনত তেওঁ পি এইচ ডি ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল, লগতে তেখেতে কৰা প্ৰজেষ্টেৰোন ৰিচেপ্টৰ জিনৰ কামে স্তনৰ কৰ্কট ৰোগৰ গৱেষণাত কামত সহায় কৰিছিল।
তেওঁৰ পিতৃ ডনাল্ড জে হেৰিছ হৈছে ষ্টেনফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অৰ্থনীতিৰ বিভাগৰ এজন অধ্যাপক, যি ১৯৬১ চনত বাৰ্কলিৰ কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়নৰ বাবে ব্ৰিটিছ জামাইকাৰ পৰা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰলৈ আহিছিল আৰু ১৯৬৬ চনত পি এইচ ডি ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
তেওঁ ২০১৬ চনৰ চেনেট নিৰ্বাচনত লৰেটা চানচেজক পৰাভূত কৰি দ্বিতীয় গৰাকী আফ্ৰিকা আৰু ভাৰতিয় মূলৰ আমেৰিকাৰ মহিলা আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চেনেটত কাম কৰা প্ৰথম গৰাকী দক্ষিণ এছিয়া মূলৰ আমেৰিকাৰ মহিলা।
এজন চেনেটৰ হিচাপে তেওঁ স্বাস্থ্যসেৱাৰ সংস্কাৰ, কেনেবিছক ফেডেৰেল অনুসূচীৰ পৰা আঁতৰ কৰা, অনথিপত্ৰিত অনুপ্ৰৱেশকাৰীসকলৰ বাবে নাগৰীকত্বৰ পথ, দ্য ড্ৰীম এক্ট, আক্ৰমণ-অস্ত্ৰৰ ওপৰত নিষেদ্ধাজ্ঞা, আৰু প্ৰগতিশীল কৰ সংস্কাৰৰ বাবে ওকালতি কৰিছিল।
তেওঁ চেনেটৰ ৰূপে কৰ্মৰত অৱস্থাত ট্ৰাম্প প্ৰশাসনৰ বিষয়াসকলক কৰা তীক্ষ্ণ প্ৰশ্নৰ বাবে এক ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল।
হেৰিছে প্ৰথমে ২০২০ চনৰ ডেমক্ৰেটিক দলৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ প্ৰাৰ্থীৰ মনোনয়নৰ বাবে প্ৰচাৰ অভিযান চলাইছিল আৰু ৩ ডিচেম্বৰ ২০১৯ত তেওঁ এই অভিযান সমাপ্ত কৰাৰ আগতে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিব সক্ষম হয়।
২০২০ চনৰ ১১ আগষ্টত তেওঁক পূৰ্বৰ উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি আৰু ২০২০ চনৰ নিৰ্বাচনৰ ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ ডেমক্ৰেটিক দলৰ প্ৰাৰ্থী জ' বাইডেনৰ সহযোগী উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ প্ৰাৰ্থী ৰূপে মনোনীত কৰা হয়।
তেওঁ প্ৰথম গৰাকী আফ্ৰিকা মূলৰ , প্ৰথম গৰাকী দক্ষিণ এছিয়া মূলৰ আমেৰিকান, আৰু মুখ্য পাৰ্টি টিকট লাভ কৰা তৃতীয় গৰাকী মহিলা উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ প্ৰাৰ্থী।
কেলিফৰ্ণিয়াৰ অ'কলেণ্ডত জন্মগ্ৰহণ কৰা, হেৰিছে হাৱাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয় আৰু কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ হেষ্টিংছ কলেজ অফ দ্য লৰ পৰা শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে।
তেওঁ প্ৰথমে আলমেদা কাউণ্টী জিলা অধিবক্তাৰ কাৰ্যালয়ত আৰু চান ফ্ৰান্সিস্কো চহৰ অধিবক্তাৰ কাৰ্যালয়ত কাম কৰে।
তেওঁ ২০১৭ চনৰ পৰা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ কেলিফৰ্ণিয়াত জুনিয়ৰ চিনেটৰ হিচাপে কাম কৰিছিল।
তেওঁ ২০২০ চনৰ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নিৰ্বাচনত উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি পদত ডেমক্ৰেটিক দলৰ প্ৰাৰ্থী ৰূপে মনোনীত হৈছে।
গুৱাহাটীৰ প্ৰখ্যাত প্ৰতিষ্ঠান ভৰালী ব্ৰাদাৰ্ছৰ স্বত্বাধিকাৰী ৰমানন্দ ভৰালী আছিল তুলতুল বৰুৱাৰ পিতৃ।
গুৱাহাটী পাণবজাৰ ছোৱালী হাইস্কুলৰপৰা ১৯৪৭ চনত মেট্ৰিক পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হৈ তেওঁ ছাত্ৰীসকলৰ ভিতৰত অসমত সৰ্ব্বোচ নম্বৰ লাভ কৰি উৰ্ত্তীণ হয়।
১৯৫২ চনত কটন কলেজৰপৰা বিজ্ঞান শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি কলিকতাৰ প্ৰেচিডেন্সী কলেজৰপৰা নিউক্লিয়াৰ ফিজিক্সত প্ৰথম শ্ৰেণী লাভ কৰি তেওঁ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল।
১৯৪৮ চনত প্ৰথমগৰাকী মহিলা কণ্ঠশিল্পী হিচাপে গুৱাহাটী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰপৰা তুলতুল বৰুৱাই গীত পৰিৱেশন কৰিছিল।
তেওঁ সাহিত্যিক পেঞ্চন লাভ কৰিছিল আৰু অসমৰ ভালেসংখ্যক সামাজিক-সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ সৈতে জড়িত আছিল।
১৯৫৬ চনত তেওঁৰ বিয়াৰ পাছত তেওঁ ষোল্ল বছৰ মুম্বাইত আছিল আৰু ভাৰতীয় ফিল্ম ডিভিজনৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ ভাৱে জড়িত আছিল।
কলিকতাৰ প্ৰেচিডেন্সী কলেজৰপৰা নিউক্লিয়াৰ ফিজিক্সত প্ৰথম শ্ৰেণী লাভ কৰি তেওঁ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল।
তেওঁ অসম লেখিকা সমাৰোহ, অসম নাগৰিক সমাজ, ইলোৰা বিজ্ঞান মঞ্চকে আদি কৰি বহুবোৰ অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানৰ সৈতে জড়িত হৈ আছিল আৰু সাহিত্যিক পেঞ্চন লাভ কৰিছিল।
২০২০ চনৰ ২১ ডিচেম্বৰ তাৰিখে হৃদৰোগত আক্ৰান্ত হৈ গুৱাহাটীৰ বেলতলাৰ বশিষ্ঠপুৰৰ নিজা বাসভৱনত তুলতুল বৰুৱাৰ মৃত্যু ঘটে।
তেওঁৰ মৃত্যুৰ বহু আগতেই তেওঁৰ স্বামী নৱ বৰুৱা আৰু দুই পুত্ৰ হিমন্ত আৰু সুদীপ্তৰ মৃত্যু হৈছিল।
মুখ্যতঃ ভৌগোলিক কাৰণৰ বাবে কুঁহিলা উদ্ভিদ বৃদ্ধিৰ বাবে উপযুক্ত জলাশয়ৰ উপলব্ধতাৰ বাবে এই অঞ্চলত কুঁহিলা শিল্পৰ উদ্গম হৈছে।
কুঁহিলা মুখ্যতঃ ধৰ্মীয় উদ্দেশ্যৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয় বাবে ইয়াৰ সৈতে সম্পৰ্কিত এটা পৌৰাণিক কাহিনী আছে।
দেৱৰাজ ইন্দ্ৰয়ে ৰাক্ষসৰ প্ৰতি শোলাবাটিৰ স্নেহ প্ৰদৰ্শনত সুখী নাছিল সেয়েহে তেওঁ শোলাবাটিক শোলা বা কুঁহিলালৈ ৰূপান্তৰিত হবলৈ অভিশাপ দিছিল।
শোলাবাটিয়ে ভগৱান ইন্দ্ৰক ক্ষমা খোজে আৰু ইয়াৰ ফলত দয়াৰ ভাৱত ইন্দ্ৰয়ে তেওঁৰ অভিশাপ সলনি কৰি কৈছিল যে কেৱল মালাকাৰ বা মালা নিৰ্মাতাসকলৰ হাততহে তেওঁ শুদ্ধ হ'ব আৰু তেওঁ আনৰ বাবে উপযোগী নহ'ব।
এনেদৰে আজিলৈকে মালাকাৰসকলে শোলাপিথ বা কুঁহিলাৰ মালা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ আগতে তেওঁলোকে কুঁহিলাক এডাল লাঠিৰে পানীত জুবুৰীয়াই ৰাখে আৰু বিশ্বাস কৰে যে তেওঁ এনে কৰিলে শোলাবাটিয়ে বাণাসুৰৰ সৈতে পুনৰ একত্ৰিত হয়।
কুঁহিলাৰ শুকান কাষ্ঠাংশ চোকা কটাৰীৰে দীঘলে দীঘলে কাটি মৰাপাটৰ মিহি ৰচিত বৈ বেলেগ বেলেগ জোখৰ ৰং বিৰঙৰ কঠ তৈয়াৰ কৰা হয়।
বাকলি গুচোৱা কাষ্ঠাংশৰ সোপোকা অংশ বিভিন্ন জোখৰ টুকুৰাটুকৰ কৈ কাটি বিশেষ কটাৰীৰ সহায়ত হাতেৰে দীঘলে দীঘলে ঘূৰাই ঘূৰাই চেপেটা, বহল টিছু কাগজৰ দৰে অংশ প্ৰস্তুত কৰা হয়।
যিকোনো ধৰণে ভাঁজ দিব পৰা এই অংশবোৰৰ পৰা সুন্দৰ পুতলা লৰচৰ কৰিব পৰা কাছ, বগলী, ৰাজহাঁহ, ফুল, মুখা, মালা, দৰাৰ টুপি আদি তৈয়াৰ কৰা হয়।
উল্লেখযোগ্য যে এই কাম কৰোঁতে ব্যৱহাৰ হোৱা ৰাস্তাৰ দাঁতিত হোৱা ঢেকীয়াগছৰ কোমল কোঁহৰ পৰা আঠা তৈয়াৰ কৰা হয়।
মাখিপাতৰ আগ অংশত অৰ্দ্ধবৃত্তাকাৰ নহৈ দীঘলীয়া হয় আৰু ৰঙচুৱা দাগ থাকে বন কুঁহিলাক কামত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
তাৰ পিছত এটা তীক্ষ্ণ চুৰীৰে দীঘলীয়া চেপেটা টুকুৰা 'কাপ' আৰু বেছি পাতল চেপেটা টুকুৰা 'পাটুৰী'ক চুৰীটোৰে বৃত্তাকাৰ গতিত কাটি উলিওৱা হয়।
এই শিল্প ঘাইকৈ অসমৰ ধুবুৰী, গোৱালপাৰাৰ কিছু অংশৰ লগতে নগাঁও জিলাৰ বটদ্ৰৱা, নলবাৰী জিলাৰ মাখিবাহা আৰু মাজুলীত দেখা যায়।
চ’ত, ব’হাগ, আহাৰ, ভাদ পৰ্যন্ত পানীত থকাৰ পিছত এই উদ্ভিদ সমূহ সম্পূৰ্ণ পুৰঠ আৰু কামৰ উপযোগী হয়।
ভাদ মাহত কুঁ‌হিলা কাটি আনি ৰ’দত ১০ ৰ পৰা ১৫ দিন পৰ্যন্ত শুকাই আটি আটি বান্ধি বাঁ‌হৰ চাঙত তুলি থোৱা হয়।
ভাইচৰয় লৰ্ড আৰউইন এই সময়ত ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰবাদৰ আটাইতকৈ কঠোৰতম নিপীড়ন পৰিচালনা কৰিছিল, কিন্তু নীতি উপভোগ্য নাছিল।
ব্ৰিটিছে পৰিচালনা কৰা ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱা আৰু বাণিজ্যিক সম্প্ৰদায় তাতকৈও কঠোৰ ব্যৱস্থাৰেে ভৰা।
কিন্তু ব্ৰিটিছ প্ৰধান মন্ত্ৰী ৰামছে মেকডোনাল্ড আৰু ভাৰতৰ প্ৰধান সচিব উইলিয়াম বেন শান্তিৰ বাবে আগ্ৰহী আছিল, যদি তেওঁলোকে শ্ৰমিক চৰকাৰৰ স্থিতি দুৰ্বল নকৰাকৈ ইয়াক সুৰক্ষিত কৰিব পাৰে।
তেওঁলোকে ঘূৰণীয়া মেজমেলৰ সফলতা বিচাৰিছিল আৰু জানিছিল যে গান্ধী আৰু কংগ্ৰেছৰ উপস্থিতি অবিহনে এই গোটে বিশেষ একো কৰিব নোৱাৰে।
১৯৩১ চনৰ জানুৱাৰী মাহত, ঘূৰণীয়া মেজমেলৰ সামৰণি অধিবেশনত ৰামছে মেকডোনাল্ডে পৰৱৰ্তী অধিবেশনত কংগ্ৰেছক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হ'ব বুলি আশা প্ৰকাশ কৰিছিল।
ভাইচৰয়ে ইঙ্গিতটো বুজি লগে লগে গান্ধী আৰু কংগ্ৰেছৰ কাৰ্যকৰী সমিতিৰ সকলো সদস্যৰ চৰ্তহীন মুক্তিৰ নিৰ্দেশ দিয়ে।
গান্ধী–আৰউইন চুক্তি আছিল লণ্ডনৰ দ্বিতীয় ঘূৰণীয়া মেজমেলৰ আগতে ১৯৩১ চনৰ ৫ মাৰ্চত মহাত্মা গান্ধী আৰু ভাৰতৰ ভাইচৰয় লৰ্ড আৰউইনৰ দ্বাৰা স্বাক্ষৰিত এক ৰাজনৈতিক চুক্তি।
ইয়াৰ আগতে, ভাইচৰয় লৰ্ড আৰউইনে ১৯২৯ চনৰ অক্টোবৰ মাহত এক অনিৰ্দিষ্ট ভৱিষ্যতে ব্ৰিটিছ-শাসিত ভাৰতৰ আৰু ভৱিষ্যতৰ সংবিধান ৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ এক ঘূৰণীয়া মেজমেলত ভাৰতক ' 'ৰ এক অস্পষ্ট অফাৰ ঘোষণা কৰিছিল।
"গান্ধী–আৰউইন চুক্তি"ৰ চৰ্তাৱলীত এক চুক্তিৰ বাবে নিম্নতম হিচাপে গান্ধীৰ নিৰ্ধাৰিত সংগ্ৰহৰ পৰা প্ৰকটভাৱে কম হৈ পৰিছিল।
ভাৰতৰ, আৰু গ্ৰেট ব্ৰিটেইনৰ বহুতো ব্ৰিটিছ বিষয়াৰ এটা দলৰ সৈতে চুক্তি কৰাৰ বাবে খং উঠিছিল, যিটো দলৰ সংকল্পিত উদ্দেশ্য আছিল ব্ৰিটিছ ৰাজধ্বংস।
উইনষ্টন চাৰ্চিলে ৰাজহুৱাভাৱে তেওঁৰ বিৰক্ততা প্ৰকাশ কৰিছিল ". এই এসময়ৰ ভিতৰৰ মন্দিৰৰ উকীল, এতিয়াৰ ৰাজদ্ৰোহী 'ফকীৰে' ৰজাৰ প্ৰতিনিধিৰ সৈতে সমান চৰ্তাৱলীৰ সৈতে মীমাংসা আৰু বিশ্লেষণ কৰিবলৈ ভাইচৰয়ৰ প্ৰাসাদলৈ বেঙা মেলাটো বিৰক্তিজনক আৰু লজ্জাজনক ৰাজহুৱা প্ৰদৰ্শন।
ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ কাৰ্যকলাপৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ আৰক্ষণ কৰি ভাৰত চৰকাৰে জাৰী কৰা সকলো অধ্যাদেশ প্ৰত্যাহাৰ।
লোণৰ ওপৰত থকা কৰ উঠাই লোৱা, যি ভাৰতীয়সকলক আইনগতভাৱে আৰু তেওঁলোকৰ নিজৰ ব্যক্তিগত ব্যৱহাৰৰ বাবে নিমখ প্ৰস্তুত, বাণিজ্য আৰু বিক্ৰী কৰিবলৈ অনুমতি দিছিল
ভাইচৰয় লৰ্ড আৰউইনৰ সৈতে এখন চুক্তি সমাপ্ত কৰাত গান্ধীৰ উদ্দেশ্যক তেওঁৰ কৌশলৰ দ্বাৰা ভালকৈ বুজিব পাৰি।
'সত্যাগ্ৰহ' আন্দোলনবোৰক সাধাৰণতে "সংগ্ৰাম", "বিদ্ৰোহ" আৰু "হিংসা অবিহনে যুঁজ" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছিল।
অৱশ্যে, এই শব্দবোৰৰ সাধাৰণ ধাৰনা ৰখাৰ বাবে, তেওঁলোকে আন্দোলনৰ নেতিবাচক দিশ, যেনে বিপক্ষ আৰু সংঘাতৰ ওপৰত বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া নাছিল।
বৰপেটাৰ মাধৱ চৌধুৰী মহাবিদ্যালয়ত পঢ়া সময়তে তেখেতে ছাত্ৰ কংগ্ৰেছ আৰু অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰীৰ জাতীয় সভাত অংশগ্ৰহণ কৰি বৰপেটা জিলাৰ জাতীয় মহাসভাৰ সম্পাদকৰ দায়িত্ব লয়।
এই সময়ছোৱাতে তেখেত লিখা মেলাৰ সৈতে জড়িত হয় আৰু আৱাহনৰ লগতে অন্যান্য আলোচনীত তেখেতৰ গল্প কবিতা প্ৰকাশ পাবলৈ ধৰে।
১৯৬৪ চনলৈ পাৰ্টিত তেখেতে এক উল্লেখনীয় ভূমিকাত অৱত্তীৰ্ণ হয় আৰু মাৰ্ক্সবাদী কমিউনিষ্ট পাৰ্টি গঠনৰ বাবে ১৩ মাহ কাৰাবাস খাটে।
পৰৱৰ্ত্তী কালত অসম ৰাজ্যিক বিশ্ববিদ্যালয় কৰ্মী ফেডাৰচন গঠনত উদ্যোগ লয় আৰু এসময়ত সৰ্বভাৰতীয় কৰ্মী সংস্থাৰ সম্পাদক তথা কাৰ্য্যবাহী সভাপতিৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে।
সেই সময়তে বৰপেটা চহৰত মদ, জুৱাৰ প্ৰকোপ বাঢ়ি অহা দেখি প্ৰসন্নলাল চৌধুৰীআৰু গিৰিশ চন্দ্ৰ চৌধুৰীৰ নেতৃত্বত এক জনমত গঢ়ি তুলিছিল।
১৯৪৭ চনত তেখেতে আই এ পৰীক্ষা পাছ কৰি যোৰহাট জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত বি কম পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্তি কৰে আৰু ১৯৪৯ চনত বি কম পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
চাকৰিৰ সন্ধান আৰু এম কম পাঠ্যক্ৰম অধ্যয়নৰ মানসেৰে তেখেতে কলিকতালৈ যাত্ৰা কৰে যদিও বিফল হয় আৰু পুনৰ ১৯৭১ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
অনিল ৰায়চৌধুৰী এগৰাকী অসমীয়া সাহিত্যিক, সমাজবিজ্ঞানী, গীতিকাৰ, মুক্তিযোদ্ধা আৰু সাম্যবাদী আদৰ্শৰে উদ্বুদ্ধ প্ৰগতিশীল বুদ্ধিজীৱী।
পৰৱৰ্তী কালত সাহিত্যিক হিচাপে সুনাম অৰ্জন কৰা ৰায়চৌধুৰী আকাশবাণীৰ স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত গীতিকাৰ আছিল আৰু প্ৰায় ডেৰশ গীত ৰচনা কৰিছিল।
অসম সচিবালয়, শিক্ষকতা, কেন্দ্ৰীয় আবকাৰী পৰিদৰ্শক আদি কৰি প্ৰায় আঠটা চাকৰি বাদ দি ১৯৫১ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰশাসনীয় বিভাগৰ কৰ্মচাৰী হিচাপে নিযুক্ত হয়।
পৰৱৰ্তী সময়ত ১৯৮৬ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰাই প্ৰশাসনিক বিষয়া হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
অসমৰ নৱ বৈষ্ণৱ ধৰ্ম, নামনি অসমৰ মধ্যশ্ৰেণী- এই দুখন গ্ৰন্থৰ উপৰিও অসমত বাংলাদেশী আৰু অসমীয়া ভাষা সম্পৰ্কে তেখেতে বহুখিনি মূল্যবান প্ৰবন্ধ লিখি থৈ গৈছে।
একে বছৰতে তেখেতে আছাম ট্ৰেডিং কো-অপাৰেটিভত কৰ্মচাৰী ৰূপে যোগদান কৰে যদিও এই চাকৰি এৰি গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অস্থায়ী কৰ্মচাৰীৰূপে যোগদান কৰে।
আবকাৰী পৰিদৰ্শক হিচাপে তিনিচুকীয়া আৰু ডিব্ৰুগড়তো তেখেতে কিছুদিন কাম কৰাৰ পাছত ১৯৫১ চনত পুনৰ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চাকৰিত যোগদান কৰে আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰশাসনিক বিষয়া হিচাপে চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
বৰপেটাৰ দক্ষিণহাটীৰ ৰায়পাৰা গাঁৱৰ বিখ্যাত ৰায়চৌধুৰী পৰিয়ালত ১৯২৬ চনত অনিল ৰায়চৌধুৰীৰ জন্ম হয়।
১৯৫০ চনৰ ১৬ অক্টোবৰ তাৰিখে অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ পশ্চিম গোদাৱৰী জিলাৰ এলুৰুত দণ্ডমুদি সুমথি ৰাম মোহন ৰাওৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁ প্ৰায়ে কন্যাক কনচাৰ্টলৈ লৈ গৈছিল আৰু আনদ্ব বাদ্যৰ প্ৰতি সুমথিৰ আগ্ৰহক সমৰ্থন কৰিছিল।
১৯৬৪ চনত মৃদংগৰ প্ৰমাণপত্ৰ আৰু ডিপ্লোমা পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁ প্ৰসিদ্ধ মৃদংগ বিদ্বান শ্ৰী দণ্ডমুদি ৰাম মোহন ৰাওৰ গুৰুকুলত প্ৰৱেশ লাভ কৰে।
সুমথিয়ে তেওঁৰ গুৰুৰ পৰা বহুতো জটিল কৌশল শিকিছিল আৰু ভাৰতৰ বহুতো সন্মানীয় সভাত কলা প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁলোকে ভাৰত আৰু বিদেশত পৃথক পৰিচয়ৰ সৈতে মঞ্চত লয় বিন্যাসৰ কনচাৰ্টত প্ৰদৰ্শন আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁ ২০১০ চনত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পৰা সংগীত নাটক একাডেমী বঁটাৰে সন্মানিত হৈছিল আৰু এই সন্মানীয় বঁটা লাভ কৰা একমাত্ৰ মহিলা মৃদংগ শিল্পীত পৰিগণিত হয়।
তেওঁ এম এছ চুব্বালক্ষ্মী, চিত্তুৰ সুব্ৰহ্মণ্যম পিল্লাই, ভোলেটি ভেঙ্কটেশ্বৰলু, ড॰ এম বালামুৰালী কৃষ্ণ, ভীমসেন যোশী, এম. চন্দ্ৰশেখৰন, ই.শংকৰ শাস্ত্ৰী, চিট্টি বাবু, এন. ৰমণি, মাণ্ডোলিন ইউ. শ্ৰীনিবাস আদিৰ দৰে বহুতো প্ৰতিষ্ঠিত শিল্পীৰ সৈতে মৃদংগত সংগত কৰিছিল।
২০০০ চনত তেওঁ আনদ্ব বাদ্য মৃদংগ প্ৰচাৰৰ বাবে "লয় বেদিকা" নামৰ এটা সংগঠন স্থাপন কৰে আৰু শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে প্ৰতিযোগিতা পৰিচালনা কৰিছিল আৰু বহুতো প্ৰখ্যাত বিদ্বানক "লয় প্ৰবীন" উপাধি প্ৰদান কৰিছিল।
সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অসামান্য অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০২১ চনত ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
কামধেনু বা সুৰভি হৈছে এক দৈৱিক গো-দেৱী আৰু হিন্দু ধৰ্মত তেওঁক গো-মাতা বা সকলো গৰুৰ মাতৃ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়।
সাধাৰণতে কামধেনুক চৰাইৰ পাখি, ম'ৰাৰ নেজ আৰু নাৰীৰ মূৰ তথা স্তনেৰে সৈতে এজনী শুকুলা গাইগৰুৰ ৰূপত অংকন কৰা হয়।
কোনো ঠাইত সমুদ্ৰ মন্থনৰ পৰা কামধেনুৰ উৎপত্তি হ'ল বুলি কোৱাৰ বিপৰীতে কোনো কোনো সূত্ৰৰ মতে তেওঁক প্ৰজাপতি দক্ষৰ জীয়ৰী তথা ঋষি কাশ্যপৰ পত্নী।
কিছুসংখ্যক পুথিৰ মতে কামধেনু ঋষি জমদগ্নি বা বশিষ্ঠৰ আশ্ৰয়ত আছিল আৰু যিসকল নৃপতিয়ে জোৰ কৰি তেওঁক হৰণ কৰিবলৈ যত্ন কৰিছিল তেওঁলোক নিজৰ কৃতকৰ্মৰ বাবে বিষম পৰিণতিৰ সন্মুখীন হৈছিল।
ঋষিৰ উপাসনা কাৰ্যত ব্যাৱহাৰ কৰিবলৈ দুগ্ধ আৰু দুগ্ধজাত সামগ্ৰীৰ যোগান ধৰাত কামধেনুৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
মনিয়াৰ ৱিলিয়ামছৰ সংস্কৃত-ইংৰাজী অভিধানৰ মতে সুৰভি শব্দৰ অৰ্থ সুগন্ধি, আকৰ্ষণীয়, আনন্দদায়ক হোৱাৰ উপৰিও এই শব্দই গৰু আৰু পৃথিৱীকো বুজায়।
ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ বিদ্বান মেডেলিন বায়াৰ্ডিৰ মতে কামধেনু বা কামদূহৰ অৰ্থ হৈছে পবিত্ৰ গাইগৰু যাম হিন্দুধৰ্মত সকলোবোৰ প্ৰাচুৰ্যৰ উৎস বুলি গণ্য কৰা হয়।
কামধেনু দেৱী বা হিন্দুসকলৰ দিব্যমাতৃৰ এক ৰূপ যি উৰ্বৰা বসুন্ধৰাৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত আৰু তেওঁক সংস্কৃতত সততে এক গাইগৰুৰ ৰূপত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
কামধেনুৰ চাৰি ঠেংত চাৰিখন বেদ, শিঙত ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু শিৱ, দুই চকুত চন্দ্ৰ আৰু সূৰ্য, কান্ধত অগ্নি আৰু পৱন আৰু ভৰিৰ ফালে হিমালয়ৰ স্থান।
আক্ষৰিক অৰ্থত "কামধেনু", "কামদূহ" আৰু "কামদূহা" মানে এনে এজনী গাই যাৰপৰা মনোবাঞ্ছা কৰা সকলোবোৰ সামগ্ৰী লাভ কৰিব পাৰি।
মহাভাৰত আৰু দেৱী ভাগৱত পুৰাণত বৰ্ণিত পিতামহ ভীষ্মৰ জন্ম সম্পৰ্কীয় আখ্যানত নন্দিনী নামৰ এজনী গাইগৰুক কামধেনু আখ্যা দিয়া হৈছে।
ভগৱান দত্তাত্ৰেয়ৰ সৈতে বা হাতত থকা গাইগৰুজনীকো কামধেনু হিচাপে চিহ্নিত কৰা হয় যি বৈষ্ণৱসকলৰ সত্ত্বঃ গুণক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
কামধেনুক কীৰিটি পৰিহিতা নাৰীৰ শিৰ, ৰঙীণ ঈগলৰ ডেউকা আৰু ময়ূৰৰ নেজৰ সৈতে এক শুকুলা গাইগৰুৰ ৰূপতো চিত্ৰিত কৰা হয়।
উপভাষা ভাষাৰ একোটা ভাগ৷ প্ৰত্যেক ভাষাৰে কিছুমান বেলেগ বেলেগ ৰূপ থাকে, সেইবোৰেই উপভাষা৷ ভৌগলিকভাৱে বিস্তৃত এটা এলেকাত, কোনো এটা ভাষা কোৱা লোকৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে সেই ভাষা সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলৰ মাজত বেলেগ বেলেগ ৰূপ কিছুমান গঢ়ি উঠে৷ ইয়াৰ কাৰণ, ঘাইকৈ সেই ভাষা সম্প্ৰদায়ৰ মাজত সঘন মিলামিছা বা যোগাযোগৰ অভাৱ৷ এনেদৰে কিছু দিনৰ পাছত সেই ভাষা সম্প্ৰদায়টোৰ সৰু সৰু ক্ষেত্ৰ বা অঞ্চল বিশেষে কিছুমান আঞ্চলিক ৰূপ গঢ় লৈ উঠে।
দীৰ্ঘদিন ব্যৱধানৰ অন্তত এটা ক্ষেত্ৰীয় ৰূপৰ সৈতে অন্য এটা ক্ষেত্ৰীয় ৰূপৰ ধ্বনিগত, ৰূপগত, শব্দগত আৰু বাক্যগত দিশত কিছুমান পাৰ্থক্য পৰিলক্ষিত হয়।
এনেদৰে একোটা ভাষাৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা ভৌগোলিক পৰিসীমাৰ ভিতৰৰ সেই কথিত ৰূপসমূহক প্ৰধান বা মূল ভাষাটোৰ উপভাষা বুলি কোৱা হয় অৰ্থাৎ এটা অঞ্চলৰ ভাষা আৰু আন এটা অঞ্চলৰ ভাষাৰ মাজত ধ্বনি, ধ্বনি সংযোগ বা ৰূপ আৰু শব্দমালাৰ নানা পৰিৱৰ্তনে দেখা দিয়ে৷ ভাষাৰ এনে আঞ্চলিক ৰূপক উপভাষা বোলে৷
একোটা উপভাষাৰ আকৌ কিছুমান আঞ্চলিক ৰূপ থাকিব পাৰে৷ তাকে স্থানীয় উপভাষা বোলে৷ একেধৰণৰ ধ্বনি, শব্দ গঠন প্ৰণালী আৰু শব্দমালা ব্যৱহাৰ কৰা কোনো জনসমষ্টিক ভাষা-সম্প্ৰদায় বোলা হয়৷ এনেদৰে অসমীয়া ভাষাৰ কেইবাটাও উপাভাষাৰ ৰূপ আছে৷ যেনে, বৰপেটা আৰু ইয়াৰ ওচৰৰ ঠাইবোৰক লৈ পশ্চিম অঞ্চল, নলবাৰী আৰু ইয়াৰ ওচৰ-পাজৰৰ ঠাইবোৰক লৈ মধ্য অঞ্চল আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰৰ ছয়গাঁও বকো অঞ্চল৷ ঠিক সেইদৰে, উজনিৰ উপভাষাটোৰো কিছুমান আঞ্চলিক ৰূপ আছে৷ এই স্থানীয় ৰূপবোৰৰ মাজত ধ্বনিগত, শব্দগত আৰু শ্বাসাঘাতৰ তাৰতম্যত পাৰ্থক্য পৰিলক্ষিত হয়৷
১৯২০ দশকৰ শেহৰ পিনে স্থাপিত হোৱা অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ মুম্বাই কেন্দ্ৰত সৰস্বতী দেৱী আৰু তেওঁৰ ভনীয়েক মানেক-এ নিয়মীয়াকৈ সঙ্গীত পৰিবেশন কৰিছিল।
চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰা কোম্পানী বোম্বে টকীজৰ প্ৰতিষ্ঠাতা হিমাংশু ৰয় তেওঁৰ ছবিৰ বাবে এগৰাকী দক্ষ শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ পাৰঙ্গম ব্যক্তি এগৰাকীৰ সন্ধানত আছিল।
ৰয়ে তেওঁক বোম্বে টকীজৰ সঙ্গীত বিভাগৰ দায়িত্ব লোৱাটো আৰু ছবিৰ সঙ্গীত নিৰ্মাণ কৰাটো বিচাৰিলে।
সেই অনুসৰি তেওঁ বোম্বে টকীজৰ সৈতে প্ৰথম ছবি ‘জৱানী কী হাৱা’ৰ বাবে চুক্তিবদ্ধ হ’ল, য’ত হিমাংশু ৰয়ৰ পত্নী দেৱিকা ৰাণীয়ে অভিনয় কৰিছিল।
তেওঁৰ বোম্বে টকীজে নিৰ্মাণ কৰা, অশোক কুমাৰ আৰু দেৱিকা ৰাণী অভিনীত ব্লক-বাষ্টাৰ ছবি অছুৎ কন্যাত ‘মেঁই বন কী চিড়িয়া বনকে বুন বুন বলুঁ ৰে’ শীৰ্ষক গীতটোৰ বাবে বিশেষ খ্যাতি আছে।
তেওঁক নাৰ্গিচৰ মাতৃ জদ্দনবাঈৰ সৈতে একেলগে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰথম মহিলা সঙ্গীত পৰিচালক বুলি গণ্য কৰা হয়।
সৰস্বতী দেৱীৰ সুৰাৰোপ কৰা আন এটা বিখ্যাত গীত ‘এক চতুৰ নৰ, বড়ী হোচিয়াৰ’টো প্ৰথমে 'ঝুলা'ত অশোক কুমাৰে গাইছিল আৰু পিছত সেইটো 'পড়োচন' ছবিৰ বাবে মান্না দে আৰু কিশোৰ কুমাৰে গাইছিল।
সেই কথাৰ উমান পাই দেউতাকে তেওঁক ধ্ৰুপদী আৰু ধামাৰ শৈলীৰ গায়কীত বিশেষজ্ঞ, বিষ্ণু নাৰায়ণ ভাটখাণ্ডেৰ অধীনত হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীত শিকাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিয়ে।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ মেৰিচ স্কুলত নাম লগায়, যিখন পিছলৈ ভাটখাণ্ডে সঙ্গীত প্ৰতিষ্ঠান বুলি জনাজাত হৈছিল।
অশোক কুমাৰ আৰু দেৱিকা ৰাণী অভিনীত এই ছবিখনত গীতৰ চিত্ৰায়ণ কৰাৰ আগতে বহু ঘণ্টা আখৰাত ব্যয় হৈছিল।
এই ছবিখন প্ৰথমবাৰৰ বাবে জে.এচ. কাশ্যপে লিখা ‘জয় জয় জৱানী জন্মভূমি’ শীৰ্ষক এটা জাতীয়তাবাদী গীতৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
হিমাংশু ৰায়ে ইয়াৰ বিৰোধ কৰি হোমজীৰ সমলি সৰস্বতী দেৱী আৰু বোম্বে টকীজতে অভিনয় কৰি থকা তেওঁৰ ভনীয়েকক চন্দ্ৰপ্ৰভা নাম দিয়ে।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ পৰম্পৰাগত নৃত্যশৈলী কুচিপুড়িৰ গভীৰ অধ্যয়নত মনোনিৱেশ কৰে।
ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰখ্যাত নৃত্যশিল্পী পদ্মভূষণ স্বপ্নাসুন্দৰী, নাট্যাচাৰ্য পশুমূৰ্তি সীতাৰামায়া, পদ্মশ্ৰী জয়াৰামা ৰাও আৰু বনশ্ৰী ৰাওৰ তত্ত্বাৱধানত নতুন দিল্লী, বিশাখাপট্টনম আৰু হায়দৰাবাদত মিনু ঠাকুৰে নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ লয়।
তেখেতে 'সুৰম্যা' নামেৰে এখনি শিক্ষানুষ্ঠানৰ জৰিয়তে নতুন প্ৰজন্মৰ শিল্পীক কুচিপুড়ি নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়ে।
ভাৰতীয় লোকনৃত্যটিলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেখেতে 'উত্তৰ প্ৰদেশ সংগীত নাটক একাডেমী' বঁটা লাভ কৰিছে।
কিন্তু দৃঢ় মনোবলৰ অধিকাৰী মিনু ঠাকুৰে প্ৰতিকূলতাৰ বিষয়ে যুঁজ দিবলৈ মনস্থ কৰে আৰু নৃত্যতেই নিজকে উৎসৰ্গিত কৰে।
পৰীক্ষামূলক দৃষ্টিভংগী ১৯শ শতিকাত এক আধুনিক শৈক্ষিক অনুশাসন হিচাপে উদ্ভৱ হৈছিল যেতিয়া ৱিল্হেম ৱোণ্ড নামৰ এজন বিজ্ঞানীয়ে ইয়াক পৰিচয় দিছিল।
হাৰ্মান এবিংহাউছ আৰু এৱাৰ্ড টিচেনাৰ সহ অন্যান্য পৰীক্ষামূলক মনোবিজ্ঞানীসকলে এই পৰীক্ষামূলক পদ্ধতিৰ মাজত আত্মনিৰীক্ষণ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল।
ৱোণ্ডৰ গৱেষণা কাৰ্য্যসূচীৰ উদ্দেশ্য আছিল "জ্ঞানৰ বা চেতনাৰ উপাদান" আৰু এই উপাদানবোৰৰ সংমিশ্ৰণ নিয়ন্ত্ৰণ কৰা আইন।
চাৰ্লচ বেল এজন ব্ৰিটিছ মনোবিজ্ঞানী আছিল, যাৰ মুখ্য অৱদান আছিল স্নায়ুতন্ত্ৰৰ সৈতে জড়িত গৱেষণা।
তেওঁৰ গৱেষণাত এই সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল যে মেৰুদণ্ড আৰু মটৰ স্নায়ুৰ পিছৰ মূলত সংবেদন স্নায়ু প্ৰৱেশ কৰে।
এঘাৰ বছৰ পাছত, ফ্ৰেঞ্চোইচ মেগেণ্ডী নামৰ এজন ফৰাচী মনোবিজ্ঞানীয়ে বেলৰ গৱেষণাৰ বিষয়ে অৱগত নোহোৱাকৈ একেটা ফলাফল প্ৰকাশ কৰে।
বেলৰ আৱিষ্কাৰে পূৰ্বৰ বিশ্বাসক অস্বীকাৰ কৰিলে যে স্নায়ুবোৰে কম্পন বা আত্মাৰ সংক্ৰমণৰ দ্বাৰা প্ৰেৰণ হয়।
পৰীক্ষামূলক মনোবিজ্ঞান-ৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অতি স্মৰণীয় অৱদান হৈছে এয়ে যে সংবেদনবোৰৰ পাৰ্থক্য সাধাৰনতে আপেক্ষিক , নিৰপেক্ষ নহয় ।
এই আপেক্ষিকতাবাদ "ৱেবাৰ আইন"ত প্ৰকাশ কৰা হৈছে, যি পৰামৰ্শ দিয়ে যে মাত্ৰ লক্ষণীয় পাৰ্থক্য হৈছে চলি থকা উদ্ভাৱন স্তৰৰ এক নিৰন্তৰ বা ধ্ৰুৱক
পৰীক্ষামূলক মনোবিজ্ঞান -ৰ অৰ্থ হৈছে মনস্তাত্বিক অধ্যয়নত পৰীক্ষামূলক পদ্ধতি প্ৰয়োগ কৰা সকলে কৰা কাম আৰু ইয়াত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা প্ৰক্ৰিয়াবোৰ।
পৰীক্ষামূলক মনোবিজ্ঞানীসকলে মানৱ আৰু আন জীৱ-জন্তু অংশগ্ৰহণকাৰীক এক নিৰ্দিষ্ট বিষয়ত অধ্যয়ন কৰিবলৈ নিয়ন্ত্ৰণ কৰি, সংবেদন, অনুভূতি, স্মৃতি, জ্ঞান, অনুপ্ৰেৰণা, আৱেগ, বিকাশমূলক প্ৰক্ৰিয়া, সামাজিক মনোবিজ্ঞান, আৰু এই সকলোবোৰৰ প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু প্ৰভাৱ পৰীক্ষামূলকভাৱে অধ্যয়ন কৰে৷
পৰীক্ষামূলক মনোবিজ্ঞানীয়ে তথ্য সংগ্ৰহ কৰিবলৈ আৰু গৱেষণা কৰিবলৈ বৈজ্ঞানিক পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰে।
কিছুমান গৱেষকে এটা জটিল প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিবলৈ তেওঁলোকৰ সমগ্ৰ কাৰ্যকাল এনে গৱেষণাত উৎসৰ্গা কৰে।
এই মনোবিজ্ঞানীবোৰে বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত কাম কৰে, যাৰ ভিতৰত আছে বিশ্ববিদ্যালয়, গৱেষণা কেন্দ্ৰ, চৰকাৰী সংস্থা আৰু ব্যক্তিগত ব্যৱসায়।
য'ত হৈছে উদ্দীপনাৰ মূল তীব্ৰতা, হৈছে ইয়াৰ যোগ, পাৰ্থক্য ৰখাৰ বাবে প্ৰয়োজন , আৰু ' ' এক ধ্ৰুৱক।
শাস্ত্ৰ ভাগৱত পুৰাণ অনুসৰি ভদ্ৰা, হিন্দু সকলৰ ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ আঠ গৰাকী মুখ্য ৰাণীৰ ভিতৰত এগৰাকী।
বিষ্ণুপুৰাণ আৰু হৰিবংশত ভদ্ৰা, ধৃষ্টকেতুৰ জীয়ৰী আৰু কৈকেয়াৰ ৰাজকুমাৰী বুলি উল্লেখ আছে।
ভদ্ৰাৰ পাঁচজন ককায়েকৰ আটাইতকৈ ডাঙৰজন অৰ্থাৎ কুমাৰ সন্তৰ্দনে ভদ্ৰাক শ্ৰীকৃষ্ণলৈ বিয়া দিয়ে।
এবাৰ শ্ৰীকৃষ্ণ তেওঁৰ ৰাণী সহিত কুন্তীৰ সন্তান সকল অৰ্থাৎ পাণ্ডৱ আৰু তেওঁলোকৰ সামূহিক পত্নী দ্ৰৌপদীক লগ কৰিবলৈ হস্তিনাপুৰলৈ গৈছিল।
কুন্তীৰ নিৰ্দেশত দ্ৰৌপদীয়ে শ্ৰীকৃষ্ণ, ভদ্ৰা আৰু অন্য ৰাণী সকলৰ আলপৈচান ধৰাৰ লগতে উপহাৰ ভেদ কৰিছিল।
অন্য এক ব্যাখ্যা অনুসৰি ভদ্ৰা চন্দ্ৰৰ জীয়ৰী আৰু তেওঁৰ বিবাহ উতথ্য নামৰ এটি ঋষিৰ সৈতে হয়।
ভগৱান বৰুণ, যি প্ৰথমৰ পৰায়েই ভদ্ৰাৰ প্ৰতি প্ৰেম আসক্ত আছিল তেওঁ উতথ্যক ধৰ্মগুৰুৰ স্থানৰ পৰা অপসাৰণ কৰে আনকি ভদ্ৰাক আনিবলৈ পঠিওৱা নাৰদকো ঘূৰাই পঠিয়াই।
এই কথাতে খঙত অগ্নিশৰ্মা হৈ ঋষি উতথ্যই গোটেই সমুদ্ৰৰ পানী পাণ কৰি শেষ কৰে, তথাপিও বৰুণ দেৱতাই ভদ্ৰাক যাবলৈ নিদিয়ে।
এইদৰে দেশবোৰত সুখ সম্পদ নোহোৱা হৈ পৰাত বৰুণ দেৱতা উপায়ন্তৰ হৈ তেওঁ নিজকে ঋষিৰ ওচৰত সমৰ্পন কৰে আৰু ভদ্ৰাক গতাই দিয়ে।
ভদ্ৰা বা যক্ষী, শ্ববি, ৰিদ্ধি আৰু কুবেৰী হৈছে শুভ বিষয়ক দেৱী, তেওঁক উপদেৱতা কুবেৰৰ পত্নী হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়।
ভদ্ৰা আৰু কুবেৰৰ তিনিটা পুত্ৰ সন্তান ক্ৰমে নলকুৱেৰ, মণিগ্ৰভ, আৰু ময়ূৰজা আৰু এগৰাকী জীয়ৰী মিনাক্ষী আছিল।
হিন্দু ধৰ্মত ভদ্ৰা শব্দটোৱে বহু কেইগৰাকী দেৱ-দেৱীক বুজায়- কুবেৰৰ পত্নী, চন্দ্ৰৰ জীয়ৰী, শ্ৰীকৃষ্ণৰ পত্নী, এটি পৰ্বত আৰু দেৱী দুৰ্গাৰ এক সংগী।
খাদী উৎপাদনকাৰী সকলে মিলৰ দ্বাৰা প্ৰস্তুত কৰা সূতা পছন্দ কৰে কিয়নো ই মানদণ্ডত অধিক শক্তিশালী আৰু সুসংগত।
বিংশ শতিকাৰ প্ৰথম দুই দশকত মহাত্মা গান্ধী আৰু ভাৰতীয় মিলমালিকসকলে জনপ্ৰিয় কৰা বিদেশী সামগ্ৰী বৰ্জন আৰু স্বদেশী আন্দোলনৰসমৰ্থনকাৰী সকলে বিদেশী কাপোৰ বৰ্জনৰ বাবে আহ্বান জনাইছিল।
গান্ধীয়ে যুক্তি দিছিল যে মিলৰ মালিকসকলে হস্ততাঁত তাঁতীসকলক সূতা ক্ৰয় কৰাৰ সুযোগ অস্বীকাৰ কৰিব কিয়নো তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ নিজৰ কাপোৰৰ বাবে একচেটিয়া বজাৰৰ সৃষ্টি কৰিব বিচাৰে।
এনেদৰে মহাত্মা গান্ধীয়ে নিযে যঁতৰ ঘুৰাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু আনক এনে কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সকলো সদস্যৰ বাবে নিজে কাপোৰ ঘূৰাবলৈ আৰু সূতাৰে তেওঁলোকৰ দেয় পৰিশোধ কৰাটো বাধ্যতামূলক কৰিছিল।
ব্ৰিটিছ ৰাজৰ অধীনত ভাৰতীয়সকলে ব্যয়বহুল কাপোৰ কিনিবলৈ বাধ্য হৈছিল, যিহেতু ব্ৰিটিছ সকলে কাপোৰৰ বাবে কেঁচা মাল ইংৰাজী কাপোৰ মিললৈ ৰপ্তানি কৰিছিল, তাৰ পিছত সম্পূৰ্ণ হোৱা কাপোৰখন ভাৰতলৈ পুনৰ আমদানি কৰিছিল।
আমেৰিকান অসামৰিক যুদ্ধৰ পৰা আমেৰিকান কাপোৰৰ অভাৱ হোৱাৰ পিছৰে পৰা ব্ৰিটেইনে ভাৰতৰ পৰা সস্তীয়া মূল্যত কপাহ ক্ৰয় কৰি আৰু কাপোৰ নিৰ্মাণৰ কৰিবলৈ লৈছিল।
মহাত্মা গান্ধীয়ে ১৯২০ চনৰ পিছত গ্ৰাম্য স্ব-নিয়োজন আৰু আত্মনিৰ্ভৰশীলতাৰ বাবে বাবে খাদীব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
খাদী বা খদ্দৰ হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ পূৱ অঞ্চলৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা হাতেৰে বোৱা প্ৰাকৃতিক আঁহৰ কাপোৰ।
খাদী মুখ্যতঃ পূব ভাৰত, উত্তৰ-পূব ভাৰত আৰু বাংলাদেশত উৎপাদিত হৈছিল যদিও বৰ্তমান বিস্তৃতভাৱে ভাৰত আৰু পাকিস্তানত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ভাৰতত খাদীক খাদী আৰু গ্ৰামোদ্যোগ আয়োগ আৰু মাইক্ৰ', ক্ষুদ্ৰ আৰু মজলীয়া উদ্যোগ মন্ত্ৰালয়ৰ দ্বাৰা প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰ কৰা হয়।
যেতিয়া কিছুমান লোকে মহাত্মা গান্ধীক খাদীৰ ব্যয়ৰ বিষয়ে অভিযোগ কৰিছিল, তেওঁ কেৱল ধুতি পিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
কিছুমানে উচ্চ মানদণ্ডৰ মিলৰ সূতা ব্যৱহাৰ কৰি আৰু বিলাসী বজাৰৰ বাবে পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰি যুক্তিসঙ্গত জীৱন যাপন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
মহাত্মা গান্ধীয়ে হস্ততাঁত আৰু কটা-বোৱাত উদগনি দিবলৈ তৃণমূল পৰ্যায়ৰ সংগঠন সৃষ্টি কৰিবলৈ বৃহৎ পৰিমাণৰ ধন সংগ্ৰহ কৰিছিল।
লিখন পদ্ধতিবোৰক বিস্তৃত শ্ৰেণীত ভগাব পাৰি যেনে বৰ্ণমালা লিখন পদ্ধতি, চিলেবেৰী লিখন পদ্ধতি, বা ল'গ'গ্ৰাফি লিখন পদ্ধতি, যদিও কোনো এক নিৰ্দিষ্ট লিখন পদ্ধতিত একাধিক শ্ৰেণীৰ গুণ থাকিব পাৰে।
আনহাতে আবুগিদা বা আলফাচিলবেৰী লিখন পদ্ধতিত প্ৰতিটো আখৰে এটা ব্যঞ্জনবৰ্ণ-স্বৰবৰ্ণ যোৰাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
বৰ্ণমালা লিখন পদ্ধতিয়ে সাধাৰণতে ভাষা এটা সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰকাশ কৰিবলৈ ১০০তকৈ কম চিহ্নৰ সংহতিক ব্যৱহাৰ কৰে, আনহাতে চিলেবেৰী লিখন পদ্ধতিত কেইবাশ চিহ্ন থাকিব পাৰে আৰু ল'গ'গ্ৰাফি লিখন পদ্ধতিত সহস্ৰাধিক চিহ্ন থাকিব পাৰে।
বহুতো লিখন পদ্ধতিত বিৰাম চিহ্ন বুলি কোৱা চিহ্নৰ এক বিশেষ সংহতিও অন্তৰ্ভুক্ত থাকে যাক ব্যাখ্যাত সহায় কৰিবলৈ আৰু সময়, ট'ন, ঠাঁচ, ইনফ্লেকচন বা ইণ্টোনেচন ইঙ্গিতৰ দ্বাৰা মৌখিকভাৱে যোগাযোগ কৰা বাৰ্তাৰ অৰ্থৰ সূক্ষতা আৰু তাৰতম্য প্ৰাপ্ত কৰাত সহায় কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
এক লিখন পদ্ধতি হৈছে মৌখিক যোগাযোগক দৃশ্যমানভাৱে প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ এক পদ্ধতি, যি সাধাৰনতে এক লিপি আৰু ইয়াৰ ব্যৱহাৰ নিয়মৰ সমষ্টিৰে গঠিত।
যদিও বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰাত লিখা আৰু কথা দুয়োটা উপযোগী, তথ্য সংৰক্ষণ আৰু স্থানান্তৰৰ এক নিৰ্ভৰযোগ্য প্ৰকাৰ হিচাপেও লিখা কথাৰ পৰা পৃথক কৰা হয়।
লিখা সাধাৰণতে এক স্থায়ী মাধ্যমত নথিভুক্ত কৰা হয়, যেনে: কাগজ বা ইলেক্ট্ৰনিক মাধ্যম, যদিও অ-স্থায়ী পদ্ধতিও ব্যৱহাৰ কৰা হ'ব পাৰে, যেনে কম্পিউটাৰ প্ৰদৰ্শনত, ব্লেকবৰ্ডত, বালিত, বা আকাশলিখাৰ দ্বাৰা।
পাঠ পঢ়াটো সম্পূৰ্ণৰূপে মনৰ এক আভ্যন্তৰীণ প্ৰক্ৰিয়া হিচাপে সম্পূৰ্ণ কৰিব পাৰি, বা মৌখিকভাৱেও প্ৰকাশ কৰিব পাৰি।