polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
কিছুমান সংস্কৃতিত কোনো ধৰণৰ অনুসন্ধানযোগ্য জৈৱিক সম্পৰ্ক নাথাকিলেও বংশ-সদস্যৰ মাজত যৌন সম্পৰ্ক নিষিদ্ধ কৰা হয়, আনহাতে জৈৱিক সম্পৰ্কৰ অস্তিত্ব নিৰ্বিশেষে আন বংশৰ সদস্যৰ অনুমতি দিয়া হয়।
বহু সংস্কৃতিত কিছুমান বিশেষ ধৰণৰ বংশ-সদস্যৰ সম্পৰ্কক যৌন আৰু বৈবাহিক সংগী হিচাপে পছন্দ কৰা হয়, আনহাতে আন কিছুমানত এইবোৰ নিষিদ্ধ।
আধুনিক নৃতত্ত্বৰ বিকাশ এনে এটা সময়ত হৈছিল যেতিয়া বহুতো মানৱ সমাজ নিৰক্ষৰ আছিল, আৰু অনাচাৰৰ নিষেধাজ্ঞাৰ ওপৰত বহু গৱেষণা আইনী সংহিতা নাছিল।
তথাপিও নৃতত্ত্ববিদসকলে বিবাহৰ প্ৰতিষ্ঠান, আৰু উপযুক্ত-অনুপযুক্ত যৌন আচৰণ সম্পৰ্কীয় নিয়মসমূহ প্ৰতিখন সমাজতে বিদ্যমান বুলি বিবেচনা কৰিছে।
তদুপৰি অনাচাৰৰ সংজ্ঞাটোৱে নিজকে যৌন সম্পৰ্কত সীমাবদ্ধ কৰি ৰাখিছে; ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে অন্য ধৰণৰ যৌন সংস্পৰ্শ নহয়, বা নিষিদ্ধ কৰা হয়, বা অনুমতি প্ৰদান কৰা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, আৰ্কটিকৰ কিছুমান ইনুইট সমাজত আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে বালিত মাতৃসকলে নিয়মিতভাৱে নিজৰ কেঁচুৱা পুত্ৰৰ লিংগত আঘাত কৰিছিল; এনে আচৰণক স্তনপান কৰাতকৈ বেছি যৌন গন্ধী নহয় বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
অনাচাৰৰ নিষেধাজ্ঞাৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে থকা বিতৰ্কত এটা প্ৰশ্ন উত্থাপন হয় যে, ই প্ৰকৃতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কৰা হৈছে নে লালন-পালনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কৰা হৈছে।
এটা ব্যাখ্যাই অনাচাৰ নিষেধাজ্ঞাক যৌন সংগীৰ প্ৰতি জৈৱিকভাৱে বিকশিত হোৱা পছন্দৰ সাংস্কৃতিক ৰূপায়ণ হিচাপে লয়, যাৰ সৈতে জিন বিনিময়ৰ সম্ভাৱনা নাই কাৰণ অন্তৰ্প্ৰজননৰ ক্ষতিকাৰক ফলাফল হ’ব পাৰে।
আটাইতকৈ বেছি প্ৰচলিত অনুমান অনুসৰি তথাকথিত ৱেষ্টাৰমাৰ্ক প্ৰভাৱে প্ৰাপ্তবয়স্কসকলক তেওঁলোকৰ সৈতে ডাঙৰ হোৱা ব্যক্তিৰ সৈতে যৌন সম্পৰ্ক স্থাপনৰ পৰা নিৰুৎসাহিত কৰে।
প্ৰকাশ পাডুকন বেডমিণ্টন একাডেমীত প্ৰশিক্ষণ লোৱা সেনে অতি কম বয়সতে বেডমিণ্টন খেলুৱৈ হিচাপে নিজৰ প্ৰতিভা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল আৰু ২০১৬ চনত জুনিয়ৰ বেডমিণ্টন চাৰ্কিটত এটা উজ্জ্বল বছৰ অতিবাহিত কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
সেনে ছিনিয়ৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়তো প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰি ২০১৬ চনৰ ইণ্ডিয়া ইণ্টাৰনেশ্যনেল ছিৰিজ প্ৰতিযোগিতাত পুৰুষৰ একক খিতাপ দখল কৰিছিল।
২০১৭ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত সেনে বি ডব্লিউ এফ ৱৰ্ল্ড জুনিয়ৰ ৰেংকিঙত এক নম্বৰৰ জুনিয়ৰ একক খেলুৱৈ হিচাপে পৰিগণিত হয়।
তেওঁ ২০১৮ চনৰ এছিয়ান জুনিয়ৰ চেম্পিয়নশ্বিপত ল’ৰাৰ একক আৰু গ্ৰীষ্মকালীন যুৱ অলিম্পিকত মিক্সড টিম ইভেণ্টত সোণৰ পদক লাভ কৰিছে।
পুৰুষৰ একক বেডমিণ্টনত ২০২২ চনৰ বাৰ্মিংহামত অনুষ্ঠিত কমনৱেলথ গেমছত লক্ষ্য সেনে সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল।
জাপানৰ ইউছুকে অনোডেৰাক পৰাস্ত কৰি ডাচ অ’পেন পুৰুষৰ একক খিতাপ জয় কৰি সেনে প্ৰথমটো বি ডব্লিউ এফ ট্যুৰৰ খিতাপ দখল কৰে।
২০১৯ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত তেওঁ জাৰ্মানীৰ ছাৰব্ৰুকেনত অনুষ্ঠিত হোৱা এই প্ৰতিযোগিতাতৰ ফাইনেলত চীনৰ ৱেং হংয়াঙক পৰাস্ত কৰি এই খিতাপ দখল কৰে।
তেওঁৰ পিতৃ ডি কে সেন ভাৰতৰ এগৰাকী প্ৰশিক্ষক আৰু তেওঁৰ ভাতৃ চিৰাগ সেন এজন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বেডমিণ্টন খেলুৱৈ।
২০১৯ চনৰে নৱেম্বৰ মাহত স্কটিছ অ'পেনত তেওঁ পুৰুষৰ একক খিতাপ দখল কৰিছিল, এই প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ ব্ৰাজিলৰ ইগ'ৰ ক'য়েল'ৰ বিৰুদ্ধে জয়লাভ কৰিছিল।
১৯৪৮ চনৰ পৰা তেওঁ তৎকালীন ভাৰতৰ প্ৰখ্যাত আৰু শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা অশোক কুমাৰ, ৰাজ কাপুৰ, দেৱানন্দ আৰু দিলীপ কুমাৰৰ সৈতে অভিনয় কৰে।
১৯৪৭ চনৰ দো ভাইৰ গীতা ৰায়ে গোৱা মেৰা সুন্দৰ সপ্না শীৰ্ষক গীতটোৱে কামিনী জনপ্ৰিয়তা উৰ্দ্ধমুখী কৰে।
পিছৰ বছৰ ১৯৪৮ চনত তেওঁ বোম্বে টকীজৰ পাতল ৰোমাণ্টিক ছবি দেৱানন্দৰ সৈতে জিদ্দিত চুক্তিবদ্ধ হয়.।
১৯৪৬ চনত কান চলচ্চিত্ৰ উৎসৱত বিজয়ী নীচা নগৰ চলচ্চিত্ৰ যোগেৰে তেওঁৰ অভিনয় জীৱনৰ আৰম্ভণি হয়।
চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগটোলৈ আগবঢ়োৱা বিশিষ্ট অৱদানৰ বাবে ২০১৫ চনত তেওঁক ফিল্মফেয়াৰ জীৱনজোৰা সাধনা বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়।
তেওঁ উদ্ভিদৰ ছয়টা প্ৰজাতি উদ্ভাৱন কৰিছিল আৰু ৫০খন মান এই বিষয়টোৰ ওপৰত গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন কৰিছিল।
১৯৪৭ চনত বিয়াৰ পিছত তেওঁ স্বামীৰ সৈতে থাকিহৈল বোম্বেলৈ গুছি আৰু চলচ্চিত্ৰৰ নায়িকাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিবলৈ ল’লে।
এটা সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ নাম পৰিবৰ্তন সম্পৰ্কে কৈছে যে নীচা নগৰত চেতন আনন্দৰ পত্নী উমা আনন্দেও অভিনয় কৰিছিল।
পংকজ জ্যোতি মহন্ত অসমৰ এগৰাকী গণিতজ্ঞ, লেখক, লগতে গণিত আৰু বিজ্ঞান বিষয়ৰ দ্বিভাষিক ই-আলোচনী গণিত চ'ৰাৰ সহঃপ্ৰতিষ্ঠাপক আৰু এগৰাকী সম্পাদক।
অসমৰ সঞ্জীৱন প্ৰকাশনৰ পৰা প্ৰতিভাৰ উৎস আৰু অংক নহয় আতংক নামেৰে তেওঁৰ দুখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ হৈছে।
পংকজ জ্যোতি মহন্ত, ২০১১ চনৰ এপ্ৰিল মাহত আৰম্ভ হোৱা, গণিত আৰু বিজ্ঞান বিষয়ৰ দ্বিভাষিক ই-আলোচনী গণিত চ'ৰাৰ সহঃপ্ৰতিষ্ঠাপক আৰু এগৰাকী সম্পাদক।
২০২০ চনৰ পৰা পংকজ জ্যোতি মহন্তই অসম গণিত শিক্ষায়তনৰ পৰা প্ৰকাশিত গণিত বিকাশ আলোচনীৰ সম্পাদকৰূপে দায়িত্ব পালন কৰিছে।
পংকজ জ্যোতি মহন্ত অসম বিজ্ঞান সমিতিৰ পৰা প্ৰকাশিত বিজ্ঞান জেউতিৰ সম্পাদনা সমিতিৰ সদস্য হিচাপে ২০১১ চনৰ পৰা আছে।
পংকজ জ্যোতি মহন্তৰ গৱেষণাৰ বিষয় হৈছে অখণ্ড সংখ্যাৰ বিভাজন , ডায়ফেণ্টাইন সমীকৰণ , সংখ্যাতাত্ত্বিক সমীকৰণ আৰু ৰেকাৰেন্সেছ আৰু অন্যান্য।
জাৰ্ণেল অৱ নাম্বাৰ থিঅ'ৰি, ফিব'নাকি কোৱাটাৰ্লিকে ধৰি বহু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় গৱেষণা পত্ৰিকা বা জাৰ্নেলত তেওঁৰ কেইবাখনো গৱেষণা পত্ৰ প্ৰকাশ পাইছে।
তেওঁ শিক্ষায়তনৰ পৰা প্ৰকাশিত দ্বিভাষীক আলোচনী গণিত বিকাশৰ ২০২০ চনৰ জুলাই-ডিচেম্বৰ মাহৰ পৰা সম্পাদকৰ দায়িত্বত আছে।
পংকজ জ্যোতি মহন্তৰ সম্পাদনাতে ২০২১ চনৰ পৰা গণিত বিকাশ তিনিমাহৰ মূৰে মূৰে অনলাইন যোগে প্ৰকাশ হৈ আহিছে।
অনিলহঁতৰ আৰ্থিক দুৰৱস্থা দেখি এডভোকেট চৌধুৰীয়ে তেওঁলোকক গাঁৱৰ পৰা চহৰলৈ লৈ আহি ভাৰাঘৰতে থকাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিলে আৰু কোনেও নজনাকৈ সহায় কৰি গ’ল।
এইবোৰ জনপ্ৰিয় হোৱাৰ পিছত তেওঁক উৎপাদকসকলে অধিক ৰেকৰ্ডিং কৰিবলৈ নিয়োগ কৰিছিল, যদিও তাইৰ পৰিশোধ সাধাৰণতে এটা অতি কম সমতল মাচুল আছিল আৰু চুক্তিত নিৰ্ধাৰিত কৰা হৈছিল যে এইবোৰ ভালদৰে বিক্ৰী নকৰিলে ইয়াক ঘূৰাই দিব লাগিব।
অৱশ্যে, তাইৰ সংগীতৰ কামবোৰ প্ৰায় লগে লগে বিক্ৰী কৰাৰ উদ্দেশ্য আৰু অতি কম সময়ৰ ভিতৰত, তাই নিজকে যথেষ্ট ব্যস্ত পাইছিল; প্ৰায়ে প্ৰতিদিনে দুটা গান ৰেকৰ্ডিং কৰে।
বাংলাদেশী 'দৈনিক ষ্টাৰ'ৰ সৈতে এক সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ কৈছিল: “মোক কিছু মিনিট আগতে গীত আৰু সংগীতৰ ট্ৰেকবোৰ তলত দিয়া হৈছিল আৰু ৰিহাৰ্সালৰ বাবে কোনো সময় নাছিল আৰু মই একেলগে ইয়াক একেবাৰে ৰেকৰ্ড কৰিব লগা হৈছিল।
” তাওঁৰ কিছুমান সংগীত এলবাম হৈছে 'ৰিটাৰ্ণ টিকট', 'আসোল বৈঠকি', 'মুৰ্শিদেৰ তালিম' আৰু 'ৰঙেৰ বজাৰ'।
মমতাজ বেগম হৈছে এগৰাকী বাংলাদেশী কণ্ঠশিল্পী আৰু ২০১৪ চনৰ পৰা বৰ্তমানলৈ মাণিকগঞ্জ-২ সমষ্টিৰ পৰা বাংলাদেশৰ জাতীয় সংসদলৈ নিৰ্বাচিত সাংসদ।
তেওঁ বাংলাদেশী প্ৰবাসী সম্প্ৰদায়ৰ বাবে, বিশেষকৈ লণ্ডনত বহুতো অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছে, য'ত তেওঁ বৈশাখী মেলাৰ সময়ত অতি জনপ্ৰিয়।
তেওঁ যেতিয়া শিশু আছিল তেওঁ তেওঁৰ দেউতাকৰ সৈতে, প্ৰথমে দৰ্শকৰ সদস্য হিচাপে, পিছতে আৰু এজন সহ-প্ৰদৰ্শকৰ সৈতে তেওঁ গীত প্ৰদৰ্শন কৰিছে।
তেওঁ প্ৰদৰ্শন কৰা সংগীত যেনে, মাৰফতি, বৈঠকি, আৰু মুৰ্শীদিক প্ৰায় ৰহস্যবাদী গান ধাৰাত শ্ৰেণীবদ্ধ কৰিব পাৰি।
'প্ৰিয়া তুমি সুখি হও' ছবিখনৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ বাংলাদেশ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
আহোমসকলৰ ৰাজত্ব কালত প্ৰচলিত পাইক প্ৰথা অনুসৰি পাইকসকলৰ পৰিচালনা কৰাৰ বাবে চাৰিজন পাইকৰ ওপৰত এজন বৰা, এশজন পাইকৰ ওপৰত এজন শইকীয়া, এহেজাৰ পাইকৰ ওপৰত এজন হাজৰিকা আৰু ছহেজাৰ পাইকৰ ওপৰত ফুকন নিয়োগ কৰা হৈছিল।
তুংখুঙীয়া বুৰঞ্জী অনুসৰি স্বৰ্গদেউ লক্ষ্মী সিংহৰ শাসনকালত কলিয়াবৰত আঠটা হেজাৰ সংগঠন গঠন কৰা হৈছিল।
ডিমৰুগুৰিয়া হাজাৰ, বজোৱা, ধাদুমৰহাজাৰ, ভিতৰুৱাল চেকেৰাতলীয়া হাজাৰ, চামধৰা হাজাৰ এই আঠটা হাজাৰ গোটে নগাঁও জিলাৰ ৰাইজক সামাজিকভাৱে বিভক্ত কৰি সংগঠিত কৰিছিল।
এই আঠটা হাজাৰৰ ভিতৰত চামধৰা হাজাৰৰ অনুপ্ৰেৰণাৰে শাকমুঠিৰ শয়েক ভূঞাসকলে শাকমুঠি হাজাৰ সংগঠন কৰি দৌলগুৰি পথাৰত বৰ্তমানৰ ভৰালী নামঘৰত দুই-তিনি কিলোমিটাৰ দক্ষিণত শলাল আৰু চিকনী পাহাৰৰ নামনিত দৌল উৎসৱ উদযাপন কৰিছিল।
কিছুমান ছূৰাত পঞ্চাশতকৈও কম আয়া আছে, আনহাতে আন কিছুমানৰ যেনে ছূৰা ২০, "তা-হা"ত ১০০ টাতকৈও অধিক ছূৰা আছে।
এই ছূৰাবোৰৰ পৃথক বৈশিষ্ট্য থকাটো প্ৰয়োজনীয় নহয়, যিদৰে প্ৰথম আৰু তৃতীয় মক্কান যুগৰ ছূৰাবোৰে কৰে, কিন্তু ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে আগৰ আৰু পিছৰ মক্কান ছূৰাদুয়োটাৰ বিশেষত্বৰ মিশ্ৰণ প্ৰদৰ্শন কৰে।
আৰ্নষ্টৰ মতে, এই গাঁথনিঅনুসৰণ কৰা ছূৰা প্ৰথম আৰু তৃতীয় শাখাবোৰ চুটি হ'ব যি পৰিসৰ আৰু দৰ্শকৰ মাজত ইজনে সিজনৰ সমান্তৰাল।
" এই অংশবোৰে কিছু ডাঙৰ মধ্যম শাখা ৰচনা কৰে, যিহৈছে "সাধাৰণতে ভৱিষ্যতবাণী আৰু সংগ্ৰামৰ বৰ্ণনা।
" এই ছূৰাবোৰে আগৰ মক্কান ছূৰাৰ তুলনাত কম শপত ব্যৱহাৰ কৰে, কিন্তু অবিশ্বাসীসকলৰ ক্ষেত্ৰত অধিক সংঘাতপূৰ্ণ দৃষ্টিভংগী লয়।
এই সময়ছোৱাত কিছুমান ছূৰাই একনায়কতাবাদী সেৱাৰ দৰে এক ৰূপ গ্ৰহণ কৰে, যিটো প্ৰায়ে পিছৰ মক্কান ছূৰাত দেখা যায়।
উদাহৰণস্বৰূপে, ছূৰা ২০ ৰ আৰম্ভণি হৈছে ঈশ্বৰৰ মাহাত্ম্যৰ বিষয়ে ঘোষণা কৰা এটা অংশৰ দ্বাৰা, আৰু তাৰ পিছত লগে লগে মোচিৰ বিষয়ে এটা কাহিনীলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।
দীঘলীয়া কাহিনীটো শেষ হোৱাৰ পিছত, কাহিনীটোৰ অৰ্থ বুজাবলৈ কেইবাটাও ছূৰা সমৰ্পিত হয়, বিশেষকৈ যিহেতু ই অবিশ্বাসীসকলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
আগৰ আৰু পিছৰ মক্কান ছূৰাৰ উপাদানৰ উপস্থিতিৰ বাবে, মধ্য মক্কান যুগৰ ছূৰাবোৰে সময়ৰ লগে লগে কোৰ্নিক উন্মোচনৰ ক্ৰমান্বয়ে বিকাশৰ উদাহৰণ দিয়ে, যিহেতু মুহাম্মাদৰ সম্প্ৰদায় লাহে লাহে বৃদ্ধি আৰু পৰিৱৰ্তন হৈছিল।
এইটো এই কথাত প্ৰকাশ পাইছে যে দ্বিতীয় মক্কান যুগৰ ছূৰাবোৰ স্ব-প্ৰসংগৰ প্ৰতি প্ৰৱণ, য'ত কোৰআনত নিজৰ অস্তিত্বৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিবলৈ "কোৰআন" আৰু "কিতাব" ব্যৱহাৰ কৰা হয়, য'ত উল্লেখ কৰা হৈছে যে প্ৰকৃততে ঈশ্বৰৰ পৰা এটা পবিত্ৰ বাৰ্তা আহিছে।
কিছুমানে বিশ্বাস কৰে যে কোৰআন ঈশ্বৰৰ সৈতে সকলো সময়ৰ বাবে বিদ্যমান/বিদ্যমান আছিল, আনহাতে আন কিছুমানে বিশ্বাস কৰে যে কোৰআন তেওঁৰ ভৱিষ্যতবাণীৰ পৰা মুহাম্মাদৰ আৰৱ লোকসকলৰ বাবে কেৱল শব্দ আছিল।
তেওঁলোকে ৰাজহুৱা পৰিৱেশ প্ৰতিফলিত কৰে য'ত তেওঁলোকক ভাগ-বতৰা কৰা যেন লাগে আৰু তেওঁলোকৰ গাঁথনি আৰু দৈৰ্ঘ্যৰ বাবে, সেইবোৰ এনেদৰে উপস্থাপন কৰা যেন লাগে যি মৌখিকভাৱে মনত ৰখা আৰু পাৰ হোৱাটো অতি সহজ হ'ব, উল্লেখ কৰিব নোৱাৰি যে বহুতো ছূৰা প্ৰাৰম্ভিক লিটাৰ্জিৰ সময়ত ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।
সেইবোৰ কোৰানৰ অন্যান্য অধ্যায়তকৈ তুলনামূলকভাৱে চুটি কিন্তু গাঁথনিৰ ক্ষেত্ৰত অধিক বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ।
আন পৰৱৰ্তী ছূৰাবোৰৰ তুলনাত, প্ৰথম মক্কান যুগৰ ছূৰাবোৰে তেওঁলোকৰ দৈৰ্ঘ্য কম হোৱা স্বত্বেও অধিক ছড়া ব্যৱহাৰ কৰে।
তেওঁলোকে অতি চুটি হোৱাৰ পৰা, পাঁচটাতকৈ কম ছূৰাৰ অনুচ্ছেদ ৰ পৰা দুটা , তিনি বা চাৰিটা ছূৰা গোটত সংগঠিত কৰা লৈকে স্থান লাভ কৰে।
এই ছূৰাবোৰৰ মুখ্য বিষয়বস্তু মানৱজাতিক উপস্থাপন কৰাৰ চাৰিওফালে ঘূৰি আছে যে প্ৰকৃতিৰ শক্তিক এক জোৰদাৰ সুৰত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা শপত সূত্ৰৰ ব্যৱহাৰৰ জৰিয়তে ঈশ্বৰৰ অস্তিত্ব কিমান স্পষ্ট।
আমি বিশেষকৈ ছূৰাৰ প্ৰসংগটোৱে সভ্যতাক ধ্বংস কৰা দেখিছোঁ আৰু তেওঁলোকৰ ধ্বংসক ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা বুলি ঘোষণা কৰিছোঁ।
ঈশ্বৰপৃথিৱী আৰু স্বৰ্গৰ সৃষ্টিকৰ্তা হোৱাৰ ওপৰত আৰু তাৰ মাজত থকা সকলো বোৰ আৰু লগতে তেওঁৰ অগম্য উদাৰতাৰ ওপৰত এক চাপ দিয়া হয়।
ইয়াৰ উপৰিও, কিছুমান ছূৰো সাধাৰণতে মানুহৰ নৈতিকতা আৰু মূল্যবোধৰ বিষয়ে কয়, বিশেষকৈ মানুহে ঈশ্বৰৰ শক্তিৰ দ্বাৰা নম্ৰ হোৱা উচিত, তেওঁলোকে এক অপব্যয়ী জীৱন যাপন কৰা উচিত নহয়, বিশেষকৈ দৰিদ্ৰ লোকসকলৰ সৈতে প্ৰেম আৰু ভাগ বতৰা কৰা উচিত নহয়।
যদিও পৰৱৰ্তী ছূৰাবোৰৰ দৰে বৰ্ণনা কৰা হোৱা নাই, এই ভৱিষ্যতবাণীবোৰে লোকসকলক সাধাৰণতে বিচাৰ দিৱসৰ অস্তিত্ব আৰু ইয়াত অন্তৰ্ভুক্ত থকা সকলোবোৰ সম্পৰ্কে জানিবলৈ এক ভাবুকিপূৰ্ণ সুৰেৰে দেখা যায়, কিন্তু লগতে, সেইবোৰত স্বৰ্গৰ কিছুমান অধিক দৃশ্যমান ব্যাখ্যা আছে।
যিকোনো অধ্যায়ত এটা ছূৰা আছে যিয়ে আল্লাক প্ৰণাম কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে মক্কান, অধ্যায় ১৩ ৰ বাহিৰে আৰু ২২।
যিকোনো অধ্যায়ত বাক্যাংশটো ব্যক্তিগত, কিন্তু অ' আপুনি বাক্যাংশ নাই যি বিশ্বাস কৰে যে অধ্যায় ২২-ৰ বাহিৰে মক্কান।
প্ৰাৰম্ভিক আখৰমুকাত্তাতৰ সৈতে আৰম্ভ হোৱা যিকোনো অধ্যায় হৈছে মক্কান, অধ্যায় ২,৩ আৰু ১৩ ৰ বাহিৰে।
পূৰ্বৱৰ্তী ভৱিষ্যতবক্তা আৰু তেওঁলোকৰ লোকসকলৰ কাহিনীৰ সৈতে সম্পৰ্কিত যিকোনো অধ্যায় হৈছে মক্কান, অধ্যায় ২-ৰ বাহিৰে।
আল্লাৰ ওপৰত বিশ্বাস, নৰক আৰু স্বৰ্গৰ বিচাৰ দিৱস আৰু বৰ্ণনাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া, অধ্যায় ২-ৰ বাহিৰে।
ভাল নৈতিক আৰু সৰ্বজনীন চৰিত্ৰ যেনে সত্যতা, আত্মীয়, বৃদ্ধ আৰু চুবুৰীয়াৰ প্ৰতি দয়া আদি পালন কৰিবলৈ আহ্বান জনাব।
পূৰ্বৱৰ্তী বাৰ্তাবাহকৰ কাহিনীৰ জৰিয়তে বহুধৰ্মীসকলক সতৰ্ক কৰি দিছিল যেতিয়া তেওঁলোকৰ লোকসকলক শাস্তি দিয়া হৈছিল যেতিয়া তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ বাৰ্তাটো প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল।
এই সময়ছোৱা মুহাম্মাদৰ ৰাজহুৱা মন্ত্ৰালয়ৰ আৰম্ভণিৰ পৰা হিজৰা, বা এবিচিনিয়ান প্ৰব্ৰজনলৈ চিহ্নিত কৰা হয়।
এই সময়ছোৱাত কুৰাইশৰ দ্বাৰা মুহাম্মাদ আৰু মুছলমানসকলৰ ওপৰত হোৱা অত্যাচাৰৰ বিশেষত্ব আছে যিহেতু ই তেওঁৰ বংশ হাচেমলৈ বিস্তাৰিত হৈছিল।
এই সময়ৰ পৰা প্ৰকাশ িত হোৱা আৱিষ্কাৰবোৰৰ বিশেষত্ব হৈছে পুনৰুত্থান, স্বৰ্গ আৰু বিচাৰ দিৱসৰ বৰ্ণনা।
এই সময়ছোৱাত, ত্ৰিপাক্ষিক গাঁথনিটো দীঘলীয়া আৰু কম জটিল গাঁথনিৰ বাবে পৰিত্যাগ কৰা হয়, যি এক প্ৰকাৰৰ সংগ্ৰহ দেখুৱায় যি এতিয়াও পণ্ডিতসকলৰ বাবে ৰহস্য হৈ আছে।
লগতে মুহাম্মাদক কেৱল ঈশ্বৰৰ বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰা মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে ঈশ্বৰে পোনপটীয়াকৈ সম্বোধন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
মক্কান ছূৰাবোৰ হৈছে, অনুমিত প্ৰকাশৰ সময় আৰু প্ৰাসংগিক পৃষ্ঠভূমি , কালানুক্ৰমিকভাৱে কোৰআনৰ আগৰ অধ্যায়বোৰ ।
১৯২৪ চনৰ ইজিপ্তীয় মানক সংস্কৰণৰ দ্বাৰা গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত ইবনে আব্বাছৰ দ্বাৰা আৰোপিত পৰম্পৰাগত কালানুক্ৰমিক ক্ৰমব্যাপকভাৱে স্বীকৃত হৈছিল।
মক্কান অধ্যায়বোৰ ইছলামী নবী মুহাম্মাদ আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলৰ মক্কাৰ পৰা মদিনালৈ প্ৰব্ৰজনৰ আগতে যিকোনো সময়তে প্ৰকাশ পাইছিল বুলি ধাৰণা কৰা হয়।
এই সময়বোৰত অধ্যায়বোৰৰ শ্ৰেণীবিভাজন আয়াতৰ দৈৰ্ঘ্য আৰু কিছুমান মুখ্য ধাৰণা বা শব্দৰ উপস্থিতি বা অনুপস্থিতিৰ দৰে কাৰকৰ ওপৰত আধাৰিত ।
মক্কান ছূৰা সাধাৰণতে মদিয়ান ছূৰাতকৈ চুটি, তুলনামূলকভাৱে চুটি ছূৰা , আৰু বেছিভাগ কোৰআনৰ শেষৰ ফালে আহে।
আবু আল-কাছিম 'উমাৰ ইবন মুহাম্মাদ ইবনে 'আব্দ আল-কাফি'ৰ দ্বাৰা প্ৰস্তাৱিত এটা কালানুক্ৰমিক আদেশ আৰু "পৰম্পৰাগত ক্ৰম" বুলি বিবেচনা কৰা হৈছে ৮৬টা অধ্যায়ৰে গঠিত, নিম্নলিখিত ধৰণে:
মক্কান ছূৰাৰ কিছুমান বিশেষত্ব নিম্নলিখিত বোৰ, ৭ আৰু ৮ নম্বৰ হৈছে শৈলীগত বৈশিষ্ট্য, আৰু অন্তিম ৪টা বিষয়বস্তু আৰু বিষয়ৰ বিশেষত্ব:
এই সময়ৰ ছূৰাবোৰে বিশ্বাসীসকলে বিৰোধিতা আৰু অসুবিধাৰ সন্মুখীন হ'লেও কেনেধৰণে কাম কৰা উচিত তাক দেখুৱায়।
তেওঁলোকৰ মাজত নাথ’ উপাধিৰ জৰিয়তে মহাদেৱৰ অস্তিত্ব আৰু দেৱী’ উপাধিৰ জৰিয়তে দেৱী পাৰ্বতীৰ অস্তিত্ব স্বীকাৰ কৰে আৰু সেই অনুসৰি নাথ আৰু দেৱী উপাধি গ্ৰহণ কৰি আহিছে।
তাৰে ভিতৰত মজুমদাৰ, ৰায়, দেৱনাথ, মহাজন, বৰা, চহৰীয়া, শইকীয়া, শৰ্মা, ভূঞা, চৌধুৰী, গোস্বামী, হাজৰিকা, চক্ৰৱৰ্তী আদি প্ৰধান।
এইসকলৰ ভিতৰত ৯-১০ শতাব্দীৰ মৎসেন্দ্ৰনাথ আৰু গোৰক্ষনাথৰ দ্বাৰা বিকশিত বিচাৰ আৰু সংগঠনসমূহ মহত্ত্বপূৰ্ণ।
সংস্কৃত ব্যাকৰণ বিদ পাণিনিয়ে আগবঢ়োৱা নাথ শব্দৰ অৰ্থ হৈছে- “নাধৃ - নাথৃয়াআপতাহৈশ্বৰ্যাশীঃ ইতি পাণিনিঃ।
ইয়াৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক ২৪ পৰগণাত, তাৰ পাছত ক্ৰমান্বয়ে নদীয়া, মেদিনীপুৰ, কোচবিহাৰ, হাওৰা, কলকাতা, হুগলী, মুছিদাবাদ, বৰ্ধমান।
এই সমূহ হ'ল— চৌধুৰী, অধিকাৰী, কাকতি, উপধ্যায়, দেৱশৰ্মা, গোস্বামী, ৰায়,কাতনি, নিৰঞ্জন, শাস্ত্ৰী, পণ্ডিত, শিৱ, হাজৰিকা, ভৌমিক, সৰকাৰ, মাল্লিক, দালাল, মহন্ত, কবিৰাজ, সুী, পাণ্ডে, মহাজন, মজুমদাৰ, পুৰী, গিৰি, মিশ্ৰ, নাথশৰ্মা, ভট্টাচাৰ্য, চক্ৰৱৰ্তী, বিশ্বাস, তালুকদাৰ, শৰ্মা, হালদাৰ, ভাৰতী, সমাদাৰ, ৰায়চৌধুৰী, ঘোষাল, সৰস্বতী, সান্যাল ইত্যাদি।
গোৰক্ষনাথ পন্থীৰ মতে নৱনাথ হৈছে একনাথ, আদিনাথ, মৎসেন্দ্ৰনাথ,উদৰনাথ, দত্তনাথ, সত্যনাথ, কুৰ্মনাথ, জলন্ধৰণাথ, সন্তোষনাথ।
কোনো কোনোৰমতে এই নৱনাথ হৈছে: মৎসেন্দ্ৰনাথ, গোৰক্ষনাথ, জলন্ধৰণাথ,কানুসানাথ, ভৰ্তিহৰিনাথ, বেৰণনাথ, নাগনাথ , চপটনাথ, গহিণীনাথ।
গোৰক্ষ সিদ্ধান্ত সংগ্ৰহত’ আছে-আদিনাথ, উদয়নাথ, সত্যনাথ, সন্তোষনাথ, গজকৰ্ণনাথ, অওঘোৰনাথ, মচ্ছেন্দ্ৰনাথ, চেৰংগনাথ তথা গোৰক্ষনাথ।
চন্দ্ৰাদিত্য পৰমাগম নামৰ এখন পুৰণি সংস্কৃত গ্ৰন্থৰ এটি কাহিনীমতে সত্যযুগত 'সুধন্না' নামে এজন ধাৰ্মিক ৰজাৰ কন্যা সূৰ্যৱতীৰ প্ৰবল ইচ্ছা জন্মিল মহাদেৱক স্বামীৰূপে পাবলৈ।
মহাদেৱৰ বীৰ্য স্থাপিত পদুমৰ পাতৰ পানী খাই সূৰ্যৱৰ্তী গৰ্ভৱতী হয় আৰু যোগীনাথ নামে এটি পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিয়ে।
নাথ ঐতিহ্যৰ নিজস্ব শৈৱধৰ্ম সম্পৰ্কিত তাত্ত্বিক সাহিত্য আছে, যাৰ বেছিভাগেই খ্ৰীষ্টীয় একাদশ শতাব্দী বা পৰৱৰ্তী সময়ৰ৷ ইয়াৰ মূল বুলিলে অতি প্ৰাচীন সিদ্ধ ঐতিহ্যক বুজা যায়।
নাথ ধৰ্ম অনুশীলনৰ এক উল্লেখযোগ্য দিশ হ'ল প্ৰত্যক্ষতা তথা যোগৰ ব্যৱহাৰ, বিশেষভাৱে হঠ যোগ, নিজৰ দেহক পৰম বাস্তৱতাৰ সৈতে জাগ্ৰত কৰি স্ব-পৰিচয়ৰ এক সহজ সিদ্ধ অৱস্থালৈ ৰূপান্তৰিত কৰা।
আদি নাথ , মীননাথ, গোৰক্ষনাথ, কানুপা নাথ, হাড়িপ নাথৰ জন্ম হয় আৰু তেওঁলোকৰ পৰাই নাথ সম্প্ৰদায় জন্ম হয়।
ইয়াৰোপৰি কৌলজ্ঞান নিৰ্ণয়, হাড়মালা আগম সংহিতা, পদ্ম পুৰাণ, নাৰদ পুৰাণ, স্কন্দপুৰাণ, মৎস্যেন্দ্ৰ নাথ চৰিত ইত্যাদি নানা গ্ৰন্থত নাথ বা যোগী জাতিৰ উৎপত্তি বিষয়ক কাহিনীৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত্ত পুৰাণৰ মতে বিধাতা পুৰুষে বিশ্ব সৃষ্টি কৰি গৈ থাকোঁতে ক্ৰোধবশতঃ ললাটৰপৰা একাদশ ৰুদ্ৰৰ জন্ম হয়।
১৯৫৫ চনত মৈথিল ব্ৰাহ্মণ পৰিবাৰত উদিত নাৰায়ণ ঝাৰ জন্ম হৈছিল৷ তেওঁৰ পিতৃ হৰেকৃষ্ণ ঝা নেপালী আৰু মাতৃ ভুৱনেশ্বৰী ঝাৰ এগৰাকী ভাৰতীয় আছিল।
২০০৯ চনত যেতিয়া উদিত নাৰায়ণক ভাৰতৰ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰা হয়, তেতিয়া তেওঁক নেপালত জন্মগ্ৰহণ কৰা বুলি ভাৰতীয় নাগৰিকত্বৰ ওপৰত প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰা বাতৰি পোৱা গৈছিল।
অৱশ্যে, উদিত নাৰায়ণে সেই প্ৰতিবেদনবোৰক "সম্পূৰ্ণ মিছা" বুলি কৈ তেওঁৰ জন্ম বিহাৰৰ সুপৌল জিলাৰ বৈসী গাঁৱত তেওঁৰ মাকৰ ঘৰত জন্ম হোৱা বুলি কয়।
পদ্মশ্ৰী বঁটা গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত তেওঁ নেপালত সমালোচনাৰ সন্মুখীন হৈছিল, তেতিয়া তেওঁ নেপালী দৈনিক কান্তিপুৰক কৈছিল যে তেওঁ “নেপালৰ যদিও তেওঁৰ মাতৃৰ ঘৰ বিহাৰত আছিল।
” ২০১৭ চনত ভাৰতীয় আলোচনী আউটলুকৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ স্পষ্টকৈ জনায় যে, তেওঁৰ জন্ম বৈসীত হৈছিল আৰু তেওঁৰ দেউতাক হৰেকৃষ্ণ নেপালৰ সগৰমাথা অঞ্চলৰ সপ্তৰী জিলাৰ ভাৰদহৰ বাসিন্দা আছিল।
২০১৮ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত বিহাৰ ঝাৰখণ্ড এছ'চিয়েশ্যন অফ নৰ্থ আমেৰিকাৰ দ্বাৰা অনুষ্ঠিত হোৱা এক অনুষ্ঠানত উদিত নাৰায়ণে নিজকে বিহাৰী হিচাপে পৰিচয় দিয়ে।
উদিত নাৰায়ণ এগৰাকী ভাৰতীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী৷ যাৰ গীতবোৰ মূলতঃ হিন্দী ভাষাৰ বলীউডৰ চলচ্চিত্ৰত প্ৰদৰ্শিত হৈছে।
তেওঁ তেলেগু, কন্নড়, তামিল, গুজৰাটী, মালয়ালম, ওড়িয়া, নেপালী, ভোজপুৰী, পাঞ্জাৱী, অসমীয়া, বঙালীকে ধৰি বিভিন্ন ভাষাত গীত গাইছে।
উল্লেখযোগ্য মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ লগতে সকলো প্ৰজন্মৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ সৈতে তেওঁ সহযোগিতা কৰিবলৈ সৌভাগ্য পাইছিল।
জনপ্ৰিয় কণ্ঠশিল্পী মহম্মদ ৰফিৰ সৈতে উদিত নাৰায়ণে সংগীত জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত ৮০ৰ দশকত কিশোৰ কুমাৰ, অমিত কুমাৰ, সুৰেশ ৱাডকৰ, মোহম্মদ আজিজ আৰু আন আন কণ্ঠশিল্পীৰ গীত গাৱলৈ সুযোগ পাইছিল।
২০০৬ চনত ৰঞ্জনা নাৰায়ণে নাৰায়ণৰ প্ৰথম পত্নী বুলি কৰা দাবীক উদিত নাৰায়ণে অস্বীকাৰ কৰিছিল যদিও পিছত তেওঁক উদিত নাৰায়ণে পত্নী হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল৷ উদিত নাৰায়ণে প্ৰথমে ৰঞ্জনা নাৰায়ণ ঝাৰ সৈতে আৰু পিছত দীপা নাৰায়ণ ঝাৰ সৈতে দুবাৰ বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়৷ ৰঞ্জনা নাৰায়ণৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হোৱাৰ পিছত তেওঁ দীপা নাৰায়ণৰ সৈতে সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে আৰু ১৯৮৫ চনত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়৷ দীপা নাৰায়ণৰ সৈতে তেওঁৰ এগৰাকী পুত্ৰ সন্তানৰ জন্ম হয় - আদিত্য নাৰায়ণ, যি এগৰাকী নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী।
তেওঁ ভাৰতৰ বিহাৰৰ সুপৌলৰ কুনাউলিৰ জগেশ্বৰ হাইস্কুলত অধ্যয়ন কৰিছিল, য'ত তেওঁ এছএছচি সমাপ্ত কৰিছিল আৰু পিছত নেপালৰ কাঠমাণ্ডুৰ ৰত্ন ৰাজ্য লক্ষ্মী কেম্পাচৰ পৰা মধ্যৱৰ্তী ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
তেওঁৰ দেউতাক হৰেকৃষ্ণ ঝা এগৰাকী খেতিয়ক আছিল আৰু মাতৃ ভুৱনেশ্বৰী দেৱী এগৰাকী লোক কণ্ঠশিল্পী আছিল, যিয়ে উদিত নাৰায়ণৰ সংগীত কৰ্মৰাজীত উৎসাহ যোগাইছিল৷
মহাভাৰতত পাঞ্চলৰ ৰজা দ্ৰৌপদৰ কন্যা দ্ৰৌপদীৰ স্বয়ম্বৰত প্ৰত্যাশীসকলক ধনু আৰু তীৰেৰে মাছৰ চকুত বিন্ধিব কোৱা হৈছিল।
তেওঁলোক আছিল অঙ্গৰ ৰজা কৰ্ণ, হস্তিনাপুৰৰ ৰাজকুমাৰ অৰ্জুন, যি পাণ্ডৱৰ ভিতৰত তৃতীয় আছিল, আৰু দ্বাপৰ যুগৰ ৰাজকুমাৰ কৃষ্ণ।
কৃষ্ণই দ্ৰোপদীক বিয়া কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰা নাছিল, কেৱল অৰ্জুনৰ সফলতাহে নিশ্চিত কৰিবলৈ অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
যদিও কৰ্ণ যোগ্য আৰু সক্ষম আছিল, তথাপিও দ্ৰোপদীয়ে তেওঁক অস্বীকাৰ কৰি কৈছিল যে ৰথী হিচাপে তেওঁ নিচ, সেয়েহে তেওঁ ৰাজকুমাৰীক বিয়া কৰিবলৈ অযোগ্য, আৰু সেয়েহে দ্ৰৌপদীয়ে অৰ্জুনক বাছনি কৰি বিয়াত বহিছিল।
যদিও দ্ৰৌপদীয়ে স্বয়ম্বৰত অৰ্জুনক বাছনি কৰিছিল,অৱশেষত পাঁচজন পাণ্ডৱক বিয়া কৰিব লাগিয়া হৈছিল।
বিবাহযোগ্য বয়সৰ যুৱতীৰ, পিতৃ-মাতৃ আৰু পৰিয়ালৰ সদস্যসকলৰ উপস্থিতিত নিজৰ স্বামী বাছনি কৰাৰ অধিকাৰ আছিল।
বিবাহযোগ্য যুৱতীয়ে তাৰ মাজত তেওঁৰ পছন্দৰ মানুহজন বাছনি কৰি মালা পিন্ধিছিল আৰু লগে লগে এটা বিবাহ অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হৈছিল।
হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতৰ মতে ৰজা কুন্তীভুজে তেওঁৰ তুলি লোৱা কন্যা কুন্তীৰ বাবে এটা স্বয়ম্বৰৰ আয়োজন কৰে।
হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণত মিথিলা ৰাজ্যৰ ৰজা জনকে ঘোষণা কৰে যে শিৱৰ ধনু যিয়ে উঠাব আৰু ভাঙিব পাৰিব তেওঁকেই তেওঁৰ পুত্ৰী সীতাই বৰমাল্য পিন্ধাব।
জুইশলাৰ ইতিহাস বিচাৰিলে দেখা যায়, ৫৭৭ খ্ৰীষ্টাব্দত পাইন কাঠৰ সৰু সৰু টুকুৰাত চালফাৰ প্ৰয়োগ কৰি কৰা জুই ধৰাৰ আহিলা প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল আৰু ইয়াকে আধুনিক যুগৰ জুইশলাৰ পূৰ্বপুৰুষ হিচাপে ধৰিব পাৰি।
উত্তৰ ঝু আৰু চেন আৰু নৰ্দান কী এলেকাত নিয়োজিত সামৰিক জোৱানসকলক খাদ্য প্ৰস্তুত, পোহৰ, সামগ্ৰী জ্বলোৱাত, ৰন্ধা-বঢ়া কৰা আৰু গৰম কৰাৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা জুইৰ অভাৱ এনেদৰে পূৰণ কৰা হৈছিল।
১৬৮০ চনত পদাৰ্থবিজ্ঞানী ৰবাৰ্ট চাৰ্লছে এটুকুৰা কাগজত ফছফৰাছৰ সানি তাত গন্ধক মিহলি কৰি এডাল কাঠ ঘঁহি জুই জ্বলাইছিল যদিও সেইকালত ফছফৰাছ সহজলভ্য নাছিল বাবে এই উদ্ভাৱনৰ কথা বৰকৈ জনাজাত হোৱা নাছিল।
ফছফৰাছৰ সলনি তেওঁ এণ্টিমনি ছালফাইড, পটাছিয়াম ক্ল’ৰেট, আঠা আৰু শৰ্কৰা লৈ তেও এই জুইশলা তৈয়াৰ কৰিছিল।
১৮২৯ চনত ছেমুৱেল জনছে ’লুচিফাৰ’ নামেৰে আন এটা জুইশলা তৈয়াৰ কৰিছিল যদিও ’কনগ্ৰেভছ’ত থকা অসুবিধাখিনি থকাৰ উপৰি এই জুইশলা জ্বলালে উগ্ৰ গোন্ধো বাহিৰ হৈছিল।
১৮৩০ চনত ফৰাচী ৰসায়নবিদ চাৰ্লছ চুৰিয়াই ’লুচিফাৰ’ত বগা ফছফৰাছ ব্যৱহাৰ কৰি উগ্ৰ গোন্ধ নোহোৱা কৰে।
কিন্তু বগা ফছফৰাছ ব্যৱহাৰৰ ফলত ’ফছি-জ’ নামৰ এবিধ সংক্ৰামক ৰোগ চপাই আনিলে আৰু উদ্যোগটোত নিয়োজিত বহু লোক আক্ৰান্ত হ’ল।
১৮৫৫ চনত জোহান এদৱাৰ্ড লাণ্ডাষ্টৰ্মে জুইশলা বাহটোৰ বাহিৰফালে ৰঙা ফছফৰাছ লগাই আৰু কাঠিডালৰ এমূৰত দাহ্য উপাদান লগাই জুইশলা তৈয়াৰ কৰে।
১৮৮৯ চনত জোছুৱা পুছিয়ে ঘৰ্ষণ কৰা পিঠিটো বাকচৰ ভিতৰফালে ৰাখি এটা ’মেটছ বুক’ নামৰ জুইশলা বাকছ সাজে।
ইয়াৰো অসুবিধা হ’ল, এবাৰ এটা কাঠি জ্বলাবলৈ আটাইবোৰ কাঠি উলিয়াই বাকচটো খালি কৰি নল’লে আটাইবোৰ কাঠি জ্বলি উঠে।
১৮৯৬ চনত ’ডাইমণ্ডছ্ মেট্চ’ কোম্পানীয়ে পুছিৰ পৰা কৃতিস্বত্ব কিনি তেওঁক কোম্পানীক নিযুক্তি দিয়ে আৰু ১৯১০ চনত এইছ, ছি, ট্ৰাষ্টে ঘৰ্ষণ কৰা ফালটো বাহিৰৰ ফালে দি বৰ্তমান ব্যৱহৃত জুইশলা বাহ তৈয়াৰ কৰে।
এটা মূৰত এনে এটা পদাৰ্থৰে আৱৰণ দিয়া হয় যিটো উপযুক্ত পৃষ্ঠত কাঠিডাল আঘাত কৰি সৃষ্টি কৰা ঘৰ্ষণৰ দ্বাৰা জুই জ্বলাব পৰা যায়।
সাধাৰণতে, জুইশলা এটা বিশেষভাৱে নিৰ্মিত সৰু বাকচত লৈ ফুৰিব পৰা আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা চাকি, চিগাৰেট, জুই আদিত যেতিয়াই তেতিয়াই নিৰাপদে অগ্নিসংযোগ কৰিব পাৰি।
অসমৰ অনেক মন্দিৰ, দেৱালয় আদিৰসৰ্বশেষ তথ্য লাভ কৰাৰ বাবে তামৰ ফলি, দেৱোত্তৰ ব্ৰহ্মোত্তৰ আদি মাটি দানৰ তথ্য লাভ কৰা যায়।
অন্যান্য কিছুমান শুংসূত্ৰৰ আলম লৈ এই থানখনৰ স্থাপনৰ সময়, ইয়াৰ পূজা-ব্যৱস্থা আৰু অন্যান্য বিষয়বোৰ সম্পৰ্কে অনুমান কৰিব পৰা যায়।
যে কামৰূপৰ জমীদাৰ বা ৰজা হৰদত্তই শাসন কৰা ৰাজ্যাঞ্চলৰ ভিতৰত দীঘেলী গাঁওখনো অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
ড প্ৰমোদ ভট্টাচাৰ্য্যই উল্লেখ কৰিছে যে ১৯৪২ চনত নলবাৰী সমষ্টিৰ প্ৰাক্তন বিধায়ক, শিক্ষাবিদ প্ৰভাত চন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে দীঘলী গাঁওখনে আহোমৰ ৰাজত্বৰ শেষ ফালে নগৰ সদৃশ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল বুলি মন্তব্য কৰিছিল।
এনে ধৰণৰ সৌষ্ঠৱ উপলব্ধি কৰিয়েই সম্ভৱতঃ হৰদত্ত ৰজাই দীঘেলীত তেওঁৰ জীয়ৰী আই পদুম কুঁৱৰীৰ নামত এটা ডাঙৰ পুখুৰী খান্দি দিছিল।
এই পুখুৰী দানৰ ঘটনাটোৰ পৰা এটা কথা প্ৰতীয়মান হয় যে হৰদত্ত ৰজাৰ জীৱন কালত দীঘেলীত বিষহৰি থানখন যথেষ্ট প্ৰভাৱশালী আছিল।
পুৰুষাণুক্ৰমিক বয়সৰ হিচাপ কৰিলে ওলাই যে চন্দ্ৰ দত্ত উপাধ্যায় ৰজা হৰদত্তৰ প্ৰায় সমসাময়িক আছিল।
অৰ্থাৎ ইয়াৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে এই থানখনত কমেও অষ্টাদশ শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্ধৰ পৰা বিধিমতে পূজা-অৰ্চনা চলিছিল।
১৯৭৭ চনত মনীষা হাজৰিকাই জয়ন্ত হাজৰিকাৰ সৈতে ব'হাগ হয় যদি ফুলৰেই পাহি নামৰ গীতটোৰ গ্ৰামোফোন ৰেকৰ্ড কৰে৷ গীতটো লিখিছিল হেমন্ত দত্তই৷ সেইবছৰৰে ব'হাগ মাহত জয়ন্ত হাজৰিকাই অসমৰ বহু ঠাইত মনীষা হাজৰিকাৰ লগত গীত পৰিৱেশন কৰে৷ মনীষা হাজৰিকাৰ পৰিচয়টোৱে ৰাইজৰ মাজত সবলতা লাভ কৰে৷ ১৯৭৭ চনত জয়ন্ত হাজৰিকাই আকস্মিক মৃত্যুক সাবটি লয়৷ বৰ্তমান তেখেতে জয়ন্ত হাজৰিকাৰ গীত শুদ্ধভাৱে সংৰক্ষণ আৰু প্ৰচাৰৰ কামত নিয়োজিত হৈ আছে৷ জয়ন্ত হাজৰিকাৰ দেহাৱসানৰ পিছত উপপথ নামৰ অসমীয়া কথাছবিখনৰ প্ৰযোজক প্ৰমোদ বৰুৱাই ছবিখনৰ আধৰুৱা হৈ থকা সংগীতৰ কামখিনি মনীষা হাজৰিকাক সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ কয়, যিখন ছবিত সংগীত পৰিচালনা কৰিবলৈ প্ৰথমতে জয়ন্ত হাজৰিকাক দায়িত্ব দিয়া হৈছিল৷ ছবিখনৰ পৰিচালক আছিল হেমন্ত দত্ত৷ উল্লেখ্য যে, অসমৰ অভিনেত্ৰী মৃদুলা বৰুৱাৰ দ্বাৰা অভিনীত এইখন প্ৰথম ছবি৷ আনহাতে মনীষা হাজৰিকাও 'উপপথ'ৰ জৰিয়তে প্ৰথমগৰাকী অসমীয়া মহিলা সংগীত পৰিচালক হিচাপে স্বীকৃত হয়৷
মনীষা হাজৰিকাৰ জন্ম হৈছিল ১৯৫০ চনৰ ১২ এপ্ৰিলত, কলিকতা মহানগৰীৰ তালিগঞ্জ গ'ল্ফ ক্লাব ৰোডত৷ তেখেতৰ পিতৃ আছিল ৰবীন্দ্ৰ নাথ সেনগুপ্তা আৰু মাতৃ আছিল অঞ্জলি সেনগুপ্তা৷ তেখেতৰ পৰিয়ালটোৱে সংগীতৰ চৰ্চাত জড়িত আছিল৷ দেউতাক আছিল শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ অনাতাঁৰ শিল্পী আৰু মাতৃ অঞ্জলি সেনগুপ্তা আছিল নজৰুল গীত আৰু আধুনিক গীতৰ শিল্পী৷ আনহাতে দুয়োজন মোমায়েক কমল দাসগুপ্তা আৰু সুবল দাসগুপ্তা সংগীত পৰিচালক হিচাপে কৰ্মনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ কমল দাসগুপ্তাই প্ৰমথেশ চন্দ্ৰ বৰুৱাই পৰিচালনা কৰা ছবি এখনত সংগীত পৰিচালকৰ দায়িত্ব চম্ভালিছিল৷ মনীষা হাজৰিকাৰ মামীয়েক আছিল খ্যাতিপূৰ্ণ গায়িকা ফিৰোজ বেগম৷ এইদৰেই মনীষা হাজৰিকাই নিজৰ ঘৰখনতেই সংগীতৰ পৰিৱেশ এটা পাইছিল৷
পাঁচ বছৰ বয়সতে মনীষা হাজৰিকাই ভূপেন হাজৰিকাৰ সান্নিধ্যলৈ আহে৷ ১৯৫৫ চনত ভূপেন হাজৰিকাই কলিকতাত গৈ বাস কৰিছিল৷ তেখেতৰ ঠিকনা আছিল মনীষা হাজৰিকাৰ গৃহৰে সমীপৱৰ্তী তালিগঞ্জৰ ৭৭ বি, গ'লফ্ ক্লাৱ ৰোড৷ কম দিনৰ ভিতৰতে ৰবীন্দ্ৰ নাথ সেনগুপ্তাৰ সাংগীতিক ঘৰখনৰ লগত ভূপেন হাজৰিকা আপোন হৈ পৰে আৰু এইদৰে মনীষা হাজৰিকাৰ লগতো পৰিচয় হয়৷ উল্লেখ্য যে, ১০/১১ বছৰ বয়সত ভূপেন হাজৰিকাৰ পৃষ্ঠপোষকতাতেই মনীষা হাজৰিকাই এইচ এম ভি ষ্টুডিঅ'ত জীৱনৰ প্ৰথমটো গীতত কণ্ঠদান কৰিছিল৷ গীতটো আছিল ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুটি পাৰ দলঙে লগ লগালে, চন্দ্ৰৰ বুকুলৈ মানুহ যাবলৈ ওলালে৷
ভূপেন হাজৰিকা কলিকতাত থাকোঁতেই তেখেতৰ ভ্ৰাতৃ জয়ন্ত হাজৰিকাই কিছুমান গীত বাণীবদ্ধ কৰিবলৈ মহানগৰীলৈ গৈছিল৷ জয়ন্ত হাজৰিকা গৈ ভূপেন হাজৰিকাৰ কলিকতাস্থিত বাসগৃহতেই থাকিছিল৷ সেই সূত্ৰতেই মনীষা হাজৰিকাৰ এঘাৰ বছৰ বয়সত জয়ন্ত হাজৰিকাৰ লগত প্ৰথম সাক্ষাৎ হয়৷ পৰৱৰ্তী সময়ত দুয়োৰে মাজত সম্বন্ধ গাঢ় হয় আৰু ১৯৬৯ চনত দুয়োয়ে বৈবাহিক জীৱন আৰম্ভ কৰে৷ কলিকতাৰ পৰা আহি তেখেত দুয়ো গুৱাহাটীৰ নিজৰাপাৰত থাকিবলৈ লয়৷ ১৯৭১ চনত তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ সন্তান ৰাজা অৰ্থাৎ ময়ূখ হাজৰিকাৰ জন্ম হয়৷
মনীষা হাজৰিকা হৈছে অসম, ভাৰতৰ এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী৷ কলিকতাৰ এটি সাংস্কৃতিক পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা মনীষা হাজৰিকাই একাধিক অসমীয়া কথাছবিৰ লগতে বহুকেইটা একক আৰু দ্বৈত গীতত কণ্ঠ নিগৰাইছে৷ হেমন্ত দত্তই পৰিচালনা কৰা অসমীয়া কথাছবি উপপথত তেখেতে সংগীত পৰিচালনা কৰি অসমৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা সংগীত পৰিচালক হোৱাৰ সন্মান অৰ্জন কৰে৷ মনীষা হাজৰিকাই কিশোৰী অৱস্থাতেই ভূপেন হাজৰিকাৰ লগত জীৱনৰ প্ৰথমটো গীত বাণীবদ্ধ কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰিছিল৷ তেখেত অসমৰে আন এজন বিশিষ্ট কণ্ঠশিল্পী-গায়ক জয়ন্ত হাজৰিকাৰ পত্নী৷
১৯৭৬ চনৰ ৬ জুন তাৰিখে গোলাঘাটৰ মুনিন বৰুৱাৰ ঘৰত সুৰবাহিনীৰ জন্ম হৈছিল৷ বানাক্ৰান্ত ৰাইজক সকাহ দিয়াৰ উদ্দেশ্যেৰে আৰম্ভ কৰা এই বিশেষ যাত্ৰাটোত মনীষা হাজৰিকা ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত হৈ পৰিছিল৷ সুৰ বাহিনীৰ সৃষ্টিৰ পৰিকল্পনাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি প্ৰায়বোৰ কামতে মনীষা হাজৰিকাই আগভাগ লৈছিল৷ মহানন্দ মজিন্দাৰ বৰুৱা, মালবিকা বৰা, মঞ্জুলা বৰুৱা, তপোব্ৰত বৰুৱা, ৰাণা তামুলীকে প্ৰমুখ্য কৰি একাধিক শিল্পী-শুভাকাংক্ষী সুৰবাহিনীৰ লগত জড়িত হৈছিল৷