polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
কীটনাশক হিচাপে ইয়াৰ ব্যৱহৰিক সম্ভাৱনাখিনিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিয়েই নিৰ্মলা দেৱীয়ে গৱেষণা আৰম্ভ কৰিলে যাতে এই তৰল অৱস্থাক কঠিন ৰূপ দি মাটিত কীটনাশক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়।
২০০৭ চনত কইম্বাটুৰত অনুষ্ঠিত 'ৱৰ্ল্ড নিম কন্‌ফাৰেঞ্চ'ত যোগ দি তেওঁ এখন গৱেষণা পত্ৰ দাখিল কৰে।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ ঔষধত পাৰ্শ্বক্ৰিয়া কমোৱা, দক্ষতা বঢ়োৱা,ঔষধে যাতে কেৱল প্ৰয়োজনীয় অংশতহে ক্ৰিয়া কৰে আৰু যাতে এক নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ বাবেহে ক্ৰিয়াশীল হৈ থাকে ইত্যাদি বিষয়ক লৈ গৱেষণা কৰে।
এইক্ষেত্ৰত তৰল অথবা কঠিন দুয়ো ঔষধৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ পলিমাৰৰ ব্যৱহাৰ সম্পৰ্কে গৱেষণা কৰে।
তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰসায়ন বিজ্ঞানত পি এইচ ডি অৰ্জন কৰা নিৰ্মলা দেৱী ৰাজস্থানৰ জয়পুৰত থকা কেন্দ্ৰীয় পেট্ৰকেমিকেলজ অভিযান্ত্ৰিক আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানত ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ অধ্যাপিকা হিচাপে কৰ্মৰত।
গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক ড জয়ন্ত কৃষ্ণ শৰ্মাৰ সৈতে বিবাহ হয়।
স্বামী ৰমেশ ৰ এক দুৰ্ঘটনাৰ পিছত সুৱৰ্ণজ্যোতিয়ে নিজৰ ফুলকুমলিয়া সন্তানক বুকুৰ গাখীৰৰ পৰা আঁতৰাই আইতাকৰ ওচৰত থৈ যোৱা ঘটনাই পাঠকক দুখ দিয়ে।
সেইগৰাকী ধৈৰ্যশীল পত্নীয়ে যেতিয়া স্বামীক সম্পূৰ্ণ সুস্থ ৰূপত ঘূৰাই আনিবলৈ প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হৈ পৰে তেতিয়া সেই পত্নীক কোনোৱে ৰখাব পৰা নাই, আৰু বংগোপ সাগৰেদি সূৰ্ৱণ্যজ্যাতিয়ে স্বামীক লৈ অকলেই যাত্ৰা কৰিছে যি সেই সময়ৰ ৰক্ষণশীল সমাজৰ বাবে এক অতি স্পৰ্শকাতৰ কথা।
এই সময়খিনিত সন্মুখীন হোৱা বিভিন্ন পৰিবেশ পৰিস্থিতিৰ কথা অৱগত কৰা একমাত্ৰ ডায়েৰী খনেই আছিল সুৱৰ্ণজ্যোতিৰ একমাত্ৰ সংগী।
সূৱৰ্ণজ্যোতি: উপন্যাসৰ কেন্দ্ৰ চৰিত্ৰ এগৰাকী নাৰী সূৱৰ্ণজ্যোতিৰ জীৱন কাহিনীৰ আধাৰত নিৰ্মাণ হৈছে জলছবি।
ৰক্ষণশীল ব্ৰাহ্মণ সমাজৰ নিয়ম অনুসৰি পঢ়া-শুনাত যথেষ্ট ৰাপ থকা পাছতো পুষ্পিতা হোৱাৰ আগতেই বাগানৰ মেনেজাৰ “ৰমেশ” ৰ সৈতে বিয়াত বহিছিল “সূৱৰ্ণজ্যোতি”।
দুয়ো পতি-পত্নীৰ মাজত এক যথেষ্ট বুজা-বুজিৰ পৰিবেশৰ ছবি দেখা পোৱা যায় য’ত ৰমেশে নিজ পত্নীক সকলো প্ৰকাৰে শিক্ষিত তথা জ্ঞানী কৰিবলৈ কিতাপ পঢ়িবলৈ উদগনি দিছিল।
এনেদৰেই অযুত জীৱনৰ যুদ্ধৰ অন্তত যেতিয়া সেইগৰাকী নাৰীয়ে নিজৰ লগত তথা নিজ বাৰ্ধক্যৰ লগতো যুদ্ধ কৰিবলগীয়া হৈছে তেতিয়া সেই যুদ্ধ হৈ পৰিছে অতি কষ্টদায়ক।
অতীতত হৈ যোৱা বহুতো মনোকষ্ট আৰু বিশ্বাসঘাটকতাৰ ফলত সূৱৰ্ণজ্যেতি লাহে লাহে শাৰীৰিক আৰু মানসিক ৰোগী হৈ পৰে আৰু অবশেষত তেওঁ মৃত্যুৰ ওচৰত হাৰ মানে।
২০১৪ চনত প্ৰকাশ হোৱা এই উপন্যাসখন মূলতঃ এগৰাকী এলঝাইমাৰ ৰোগী আৰু তেওঁক কেন্দ্ৰ কৰি সৃষ্টি হোৱা ঘটনা-পৰিঘটনাৰ ঔপন্যাসিক বিৱৰণ।
মহাগৌৰীৰ উৎপত্তিৰ কাহিনী এনেধৰণৰ: ৰাক্ষস শুম্ভ আৰু নিশুম্ভৰ বৰ আছিল কেৱল পাৰ্বতীৰ কুমাৰী, অবিবাহিত ৰূপৰ দ্বাৰা বধ কৰিব পৰা যাব।
পাৰ্বতী এই উপহাসৰ দ্বাৰা উত্তেজিত হয় আৰু নিজৰ দেহৰ বৰণ শুকুলা কৰিবৰ বাবে তেওঁ সৃষ্টিকৰ্তা ব্ৰহ্মাক উদ্দ্যেশ্যি গভীৰ তপস্যাত লীণ হয়।
ব্ৰহ্মাই তেওঁক এই বৰদান দিবলৈ নিজৰ অক্ষমতাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰে আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে পাৰ্বতীক তপস্যা সমাপ্ত কৰি শুম্ভ আৰু নিশুম্ভ ৰাক্ষসক বধ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে।
পাৰ্বতীয়ে গংগা নদীত প্ৰৱেশ কৰি স্নান কৰাৰ লগে লগে তাইৰ কৃষ্ণবৰ্ণ ছাল সম্পূৰ্ণৰূপে নোহোৱা হয় আৰু তেওঁ শুভ্ৰ পোছাক আৰু আ-অলংকাৰেৰে ভূষিতা ৰূপ লাভ কৰে।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ হিমালয়ত শুম্ভ আৰু নিশুম্ভৰ ধ্বংসৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰি থকা দেৱতাসকলৰ সন্মুখত উপস্থিত হয় আৰু চিন্তিত হৈ তেওঁলোকে কাক পূজা কৰিছে জানিবলৈ বিচাৰে।
তেতিয়াই তেওঁ কৃষ্ণবৰ্ণা দেৱী কৌশিকী হিচাপে প্ৰকাশিত হয় আৰু নিজকে এই কথাৰ উত্তৰ দি কয় যে ৰাক্ষস শুম্ভ আৰু নিশুম্ভৰ হাতত পৰাজিত হোৱাৰ পিছত দেৱতাসকলে তেওঁকে আৰাধনা কৰি আছিল।
পাৰ্বতীয়ে তেতিয়া দেৱতাসকলৰ প্ৰতি দয়াপৰৱশ হৈ কৃষ্ণবৰ্ণ ৰূপ ধাৰণ কৰে আৰু কালিকা নাম পায়।
পাৰ্বতী পুনৰ কৌশিকীলৈ পৰিণত হৈ শুম্ভ আৰু নিশুম্বক বধ কৰে আৰু ইয়াৰ পিছত তেওঁ পুনৰ মহাগৌৰীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰে।
শিক্ষা:- ১৯৬৮ চনত শ্ৰীকুমাৰ দহোতীয়াই টঙনা উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত তৃতীয় বিভাগত উত্তীৰ্ণ হয়।
১৯৭৫ চনত তেওঁ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ ইতিহাস বিভাগৰ পৰা দ্বিতীয় বিভাগত মাষ্টাৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৯৭৭ চনৰ ছেপ্তেম্বৰ মাহত শ্ৰী দহোতীয়াই ডাঙৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত বুৰঞ্জীৰ বিষয় শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে।
শিক্ষাৰ প্ৰতি থকা অসীম আগ্ৰহৰ বাবেই চাকৰিৰ অতি ব্যস্ততাৰ মাজতো ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ তিনিচুকীয়া আইন মহাবিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰে।
ইয়াৰ পাছত ১৯৯৩-৯৪ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আইনৰ স্নাতকোত্তৰ প্ৰৱেশ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ নাম ভৰ্ত্তি কৰে যদিও ডুমডুমাৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ গৈ সদায় ক্লাছ কৰাটো সম্ভৱ হৈ নুঠিল।
তেওঁ ২০০৪ চনত উক্ত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজস্থানৰ আই এ এছ ডিম বিশ্ববিদ্যালয়ত নামভৰ্ত্তি কৰে যদিও বহুতো ব্যক্তিগত অসুবিধাৰ বাবে তেওঁৰ গৱেষণা সম্পূৰ্ণ নহ'ল।
১৯৬৫-৬৮ৰ কালছোৱাত সেই সময়ৰ টঙনা হাইস্কুলৰ পৰা মাজে-সময়ে আলোচনী প্ৰকাশ পাইছিল আৰু তাত ছাত্ৰ শ্ৰীকুমাৰ দহোতীয়াই বিভিন্ন প্ৰবন্ধ-পাতি আৰু কবিতা লিখিছিল।
'মফিজুদ্দিন আহমদ হাজৰিকামফিজুদ্দিন আহমদ হাজৰিকা আৰু তেওঁৰ সাহিত্য প্ৰতিভা' আছিল তেওঁৰ প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ।
তেওঁ অসমৰ প্ৰখ্যাত উপন্যাসিক প্ৰয়াত যোগেশ দাসৰ সৈতে এটি বহুমূলীয়া সাক্ষাৎকাৰ লৈ কলেজ আলোচনীত প্ৰকাশ কৰিছিল।
তদুপৰি সেই সময়ত ডুমডুমাৰ পৰা প্ৰকাশিত মিনি আলোচনী,বন বিভাগৰ পৰা প্ৰকাশিত আলোচনীত তেওঁ প্ৰবন্ধ,কবিতা লিখি লাহে লাহে ডুমডুমাত জনাজাত হৈ পৰিছিল।
১৯৭২ চনত ডুমডুমা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বি.এ পাছ কৰি ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আলোচনীত নানা লেখা প্ৰকাশ কৰাৰ উপৰিও বিশেষ সাক্ষাৎকাৰ প্ৰকাশ কৰিছিল।
তাৰ ভিতৰত ইংলেণ্ডৰ ভিজিটিং প্ৰফেছৰ ৰ সৈতে ইংলেণ্ড আৰু ভাৰতৰ ইংৰাজী সাহিত্যৰ এটি তুলনামুলক সাক্ষাৎকাৰ লৈছিল।
কিন্তু ১৯৭৫ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইতিহাসত এম.এ পাছ কৰি ১৯৭৭ চনৰ ছেপ্তেম্বৰ মাহত ডাঙৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত বুৰঞ্জীৰ বিষয় শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰাৰ পিছতহে আচল লেখক হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
১৯৮১ চনত তেওঁৰ প্ৰথম পুথি 'মৰাণ মটক মায়ামৰা' প্ৰকাশিত হয় আৰু এই গ্ৰন্থখন গৱেষণামূলক গ্ৰন্থ হিচাপে সমাদৃত হয়।
তাৰ পিছত ক্ৰমে মৰাণ জাতিৰ ৰূপৰেখা,প্ৰাচীন মটক ৰাজ্যৰ বুৰঞ্জী,মায়ামৰা বুৰঞ্জী,শ্ৰী শ্ৰী শঙ্কৰদেৱ,শ্ৰী শ্ৰী মাধৱদেৱ,শ্ৰী শ্ৰী অনিৰুদ্ধদেৱ,পৰশুৰাম কুণ্ডৰ কাহিনী,ইতিহাসৰ পটভূমিত মৰাণ জাতি,ৰাধা-ৰুক্মিণী,মৰাণ সমাজৰ বিশিষ্ট ব্যক্তিসকলৰ চমু পৰিচয়,অসম মৰাণ সভা আৰু ইয়াৰ কায্যক্ৰম,অজান্তিমূলক শদিয়াৰ বুৰঞ্জী, , আদি বহুতো গ্ৰন্থ প্ৰকাশেৰে অসমীয়া সাহিত্য জগতলৈ প্ৰভুত বৰঙণি আগবঢ়ায়।
১৯৭৯-৮১ চনত শ্ৰীকুমাৰ দহোতীয়াই অসম মৰাণ সভাৰ সম্পাদক নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু সেই সময়ছোৱাত তেওঁ মৰাণ জাতিক অনুসূচিত জনজাতি হিচাপে ময্যদা প্ৰদানৰ বাবে তেতিয়াৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী মোৰাৰজী দেশাই, ইন্দিৰা গান্ধী-ৰাজীৱ গান্ধী,ভাৰতৰ গৃহ মন্ত্ৰী জাইল সিং আৰু ৰাষ্ট্ৰপতিকে ধৰি বহুতো সৰ্বভাৰতীয় নেতাক সাক্ষাৎকাৰ কৰিছিল।
আনকি মোৰাৰজী দেশাই শাসনকালত গঠিত সুৰজভান আয়োগৰ ওচৰতো তেওঁ ডিব্ৰুগড় চাৰ্কিট হাউছত স্মাৰক পত্ৰ প্ৰদান সহ সাক্ষ্যদান কৰিছিল।
তদুপৰি অসমৰ তদানীন্তন অসমৰ ৰাজ্যপাল প্ৰকাশ মেহৰোট্ৰা,মুখ্যমন্ত্ৰী গোলাপ বৰবৰা, গোলাপ হাজৰিকা, কেশৱ গগৈ আদিকো সাক্ষাৎ কৰি যাৱতীয় ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ বাবে দাবী জনাইছিল।
তেওঁ জাতীয় কাৰ্যত নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত সৰ্বভাৰতীয় অ,বি,চি সন্মিলনতো অসমৰ জনগোষ্ঠীয় সমস্যা সম্পৰ্কে ভাষণ দিছিল।
ইয়াৰ উপৰি শ্ৰীকুমাৰ দহোতীয়াই অসমৰ অন্যান্য জনগোষ্ঠীয় ছাত্ৰ সন্থা,নানা জনগোষ্ঠীয় জাতীয় অভিৱৰ্তন,সভাৰ আলোচনা চক্ৰ সমূহত অংশগ্ৰহণ কৰি তথ্যমূলক ভাষণ আৰু চিন্তমূলক বক্তব্যৰে সকলোকে আপ্লুত কৰিছিল।
বঁটা:- এনেবোৰ সমাজ সেৱা আৰু সাহিত্য সেৱাৰ চিন স্বৰূপে শ্ৰীকুমাৰ দহোতীয়াক ২০০৪ চনত নতুন দিল্লীত ড আম্বেদকাৰ বঁটা,লোকসভাৰ অধ্যক্ষা শ্ৰীযুতা মীৰা কুমাৰৰ উপস্থিতিত প্ৰদান কৰি সন্মানিত কৰিছিল।
বিশেষকৈ সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা,অসম জাতীয়তাবাদী যুৱ ছাত্ৰ পৰিষদ,এন.এছ.ইউ.আই,সদৌ অসম মৰাণ ছাত্ৰ সন্থা আদি জাতীয় সন্থা সমূহে বিশেষভাৱে সন্মানিত কৰি আহিছে।
২০১২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত মাৰ্ঘেৰিটা লিডুত অনুষ্ঠিত হোৱা অসম সাহিত্য সভা বিশেষ অধিবেশনতো শ্ৰীকুমাৰ দহোতীয়াক সভাপতি ৰংবং তেৰাং আৰু সম্পাদক পৰমান্দ ৰাজবংশী দেৱে অসম সাহিত্য সভাৰ হৈ বিপুল ভাৱে সম্বৰ্ধনা জনায়।
অসমৰ তদানীন্তন ৰাজ্যপাল লেঃ জেনেৰেল অজয় সিং দেৱে শ্ৰী দহোতীয়াক তেওঁৰ সাহিত্য আৰু সামাজিক কৰ্মৰ স্বীকৃতিৰে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত ৫ বছৰীয়া কায্যকালৰ বাবে সন্মানীয় কোৰ্ট সদস্য হিচাপে মনোনীত কৰিছিল।
২০১২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ডাঙৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ বুৰঞ্জী শিক্ষকৰ পদৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু মাৰ্ঘেৰিটাৰ বাৰ এচোচিয়েচনত এজন অধিবক্তা হিচাপে যোগদান কৰি নিঃস্ব আৰু নিৰীহসকলক বিনামূলীয়া আইনী উপদেশ আৰু সহায় কৰি আহিছে।
বিবাহ:- শ্ৰীকুমাৰ দহোতীয়াই ১৯৮১ চনৰ ২১ মে বৃহস্পতি‌বাৰৰ দিনা তিনিচুকীয়াৰ লাইপুলি গাঁৱৰ ইৰাৱতী গোহাঁইৰ সৈতে বিবাহ সম্পন্ন কৰে।
তেওঁলোকৰ তিনিটি সন্তান ক্ৰমে শ্ৰী জয়দীপ কুমাৰ দহোতীয়া, কৃষ্ণদীপ দহোতীয়া আৰু একমাত্ৰ জীয়াৰী ৰশ্মিৰেখা দহোতীয়া
কণ্ণগিৰ স্বামী কোৱালনে চোলা ৰজা কাৰিকলনৰ ৰাজসভাত অনুষ্ঠিত এক অনুষ্ঠানত মাধৱীৰ নৃত্য দেখি তাইৰ প্ৰতি মোহিত হয়।
সেই সময়ছোৱাতেই, মাধৱীৰ মাকে নিজ কন্যা আৰু কোৱালনৰ অজ্ঞাতে কোৱালনৰ পত্নী কণ্ণগিৰ সমস্ত সম্পত্তি অন্যায়েৰে আহৰণ কৰে।
পাছত মাধৱীয়ে নৈতিকতাৰ খাতিৰত কোৱালনৰ সমস্ত সম্পত্তি তেওঁৰ পিতৃক উভতাই দিয়ে আৰু এগৰাকী বৌদ্ধ সন্ন্যাসিনী হ'বলৈ মাধৱীয়ে বস্তুবাদী জগতখন পৰিহাৰ কৰে।
নিজৰ হেৰুওৱা সম্পত্তি পুনৰুদ্ধাৰ কৰাৰ অৰ্থে কোৱালনে ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিবলৈ কণ্ণগিৰ সৈতে মাদুৰাইলৈ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে।
তাৰেই প্ৰতিশোধ লোৱাৰ অৰ্থে কণ্ণগিয়ে গোটেই মাদুৰাই নগৰখনক অভিশাপ দিয়ে আৰু তাৰ লগে লগেই গোটেই মাদুৰাই নগৰ জ্বলি-পুৰি নিঃশেষ হৈ যায়।
এই ঘটনাৰ উমান পাই, মাধৱীয়ে নিজৰ মূৰ খুৰাই লয় আৰু এগৰাকী বৌদ্ধ সন্ন্যাসিনী হিচাপে জীৱনৰ বাকীছোৱা সময় কটাবলৈ লয়।
দেৱীয়ে প্ৰথমে নিজৰ বিছনাৰ তলত সামান্য পৰিমাণৰ কাঠফুলা খেতি কৰিছিল আৰু ইয়াৰদ্বাৰাই তেওঁ উপলব্ধি কৰাইছিল যে কাঠফুলাৰ খেতি তেওঁৰ বাবে এক সুযোগ হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে।
নিজৰ কৰ্মৰ দ্বাৰা তেওঁ গ্ৰাম্য মহিলাসকলৰ মাজত স্ব-নিয়োজনৰ বাবে প্ৰেৰণা যোগোৱাৰ বাবে জনাজাত হৈ পৰিছিল।
তেওঁ মুংগেৰ জিলাৰ পাঁচটা খণ্ড আৰু ১০৫খন চুবুৰীয়া গাঁৱত কাঠফুলাৰ উৎপাদন জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছে, যাৰ ফলত ১৫০০ মহিলাই কাঠফুলাৰ খেতিৰ মাধ্যমেৰে স্বনিয়োজনৰ বাট মুকলি কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
তেওঁ কাঠফুলাৰ খেতিৰ জৰিয়তে মহিলাসকলক ব্যৱসায়ী মহিলা হিচাপে স্বনিৰ্ভৰশীল হ'বলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰাৰ বাবে জনাজাত।
কাঠফুলাৰ খেতিক জনপ্ৰিয় কৰাৰ বাবে 'কাঠফুলা নাৰী' নামেৰে অভিহিত বীনা দেৱীয়ে ভাৰত চৰকাৰৰ সৰ্বোচ্ছ নাৰী সন্মান নৰী শক্তি পুৰস্কাৰ লাভ কৰে আৰু পাঁচ বছৰৰ বাবে টেটিয়াবাম্বাৰ খণ্ডৰ ধৌৰী পঞ্চায়তৰ চৰপঞ্চ হিচাপে নিযুক্ত হয়।
তেওঁ কৃষকসকলক কাঠফুলা আৰু জৈৱিক কৃষি, কেছুসাৰ উৎপাদন আৰু জৈৱিক কীটনাশক প্ৰস্তুতকৰাৰ প্ৰশিক্ষণ দিছে।
ইয়াৰোপৰি তেওঁ ডিজিটেল সাক্ষৰতা বিয়পোৱাৰ ক্ষেত্ৰটো জড়িত আছিল আৰু টাটা ট্ৰাষ্টৰ পুঁজিৰে যোগান ধৰা মোবাইল ফোন কেনেদৰে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে তাৰ বাবে ৭০০ গৰাকী মহিলাক প্ৰশিক্ষণ দিছিল।
তেওঁ ২৫০০ কৃষকক এছ.আৰ.আই. পদ্ধতিশস্যৰ কৃষিৰ ওপৰত প্ৰশিক্ষণ দিছে আৰু আত্মসহায়ক গোট প্ৰস্তুত কৰাত সমৰ্থন জনাই আহিছে।
২০১৫ চনৰ ডিচেম্বৰত যমজ কন্যা দুগৰাকীয়ে আওৰাকি নিউজিলেণ্ডৰ আটাইতকৈ ওখ শৃংগটো আৰোহণ কৰি এনে কৰা প্ৰথম মহিলা যমজ সন্তান হিচাপে পৰিগণিত হয়।
২০১৯ চনৰ ছেপ্টেম্বৰমাহত নুংচি আৰু তাছিয়ে বিশ্বৰ আটাইতকৈ কঠিন দৌৰত ভাৰতীয় 'খুকুৰি ৱাৰিয়ৰ্ছ'ৰ নেতৃত্ব দিছিল: ইকো-চেলেঞ্জ ফিজি যিয়ে ৩০খন দেশৰ দুঃসাহসিক খেলুৱৈৰ ৬৬টা দলক প্ৰকৃতিৰ শক্তিৰ বিৰুদ্ধে আৰু ইজনে সিজনৰ বিৰুদ্ধে ৬৭১ কিলোমিটাৰ দুৰ্গম ফিজিয়ান ভূ-দৃশ্য, সাগৰ, নদী, হ্ৰদ আৰু জংঘল অতিক্ৰম কৰিছিল।
দুয়ো কন্যাই মধ্য প্ৰদেশ, উত্তৰ প্ৰদেশ, উত্তৰাখণ্ড, তামিলনাডু, কেৰালা আৰু মণিপুৰ ৰাজ্যৰ কেইবাখনো বিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিব লগা হৈছিল, ইয়াৰাৰ ভিতৰত ওটাকামুণ্ডৰ ওচৰৰ লৰেন্স স্কুল অন্যতম।
২০১৩ চনত তেওঁলোকে ছিকিম মণিপাল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সাংবাদিকতা আৰু গণ সংযোগ বিভাগত স্নাতক ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে।
তেওঁলোকে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ভাৰমণ্টৰ স্কুল অফ ইণ্টাৰনেচনেল ট্ৰেইনিংৰ পৰা শান্তি আৰু সংঘাত সমাধানৰ প্ৰমাণপত্ৰ লাভ কৰিছিল।
২০১৫ চনত যমজ ভগ্নীদ্বয়ে নিউজিলেণ্ডৰ ইনভাৰকাৰগিলৰ চাউদাৰ্ণ ইনষ্টিটিউট অফ টেকন'লজীৰ পৰা স্প'ৰ্ট এণ্ড এক্সাৰচাইজত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁলোক হৈছে সপ্তশৃংগ আৰোহণ কৰা, এক্সপ্ল'ৰাৰ গ্ৰেণ্ড শ্লেম সম্পূৰ্ণ কৰা প্ৰথম মহিলা যমজ যুটি আৰু তিনিটা মেৰুৰ প্ৰত্যাহ্বান সম্পূৰ্ণ কৰা আটাইতকৈ কম বয়সীয়া ব্যক্তি।
২০১৪ চনৰ ১৬ ডিচেম্বৰত এণ্টাৰ্কটিকাত মাউণ্ট ভিনছন আৰোহণ কৰাৰ লগেলগে তেওঁলোক একেলগে সপ্তশৃংগ আৰোহণ কৰা বিশ্বৰ প্ৰথম যমজ সন্তান আৰু বাই-ভনী হিচাপে পৰিগণিত হয়।
২০১৩ চনৰ ১৯ মে' দেওবাৰে তেওঁলোকে মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰিছিল আৰু এনে সফলতা অৰ্জন কৰা প্ৰথমটি যমজ ভগ্নীৰ যুটি হিচাপে পৰিগণিত হয়।
আৰোহণকালত তেওঁলোকৰ সৈতে চামিনা বেগে যোগদান কৰিছিল আৰু তেওঁলোকে শান্তিৰ প্ৰতীক হিচাপে এভাৰেষ্টৰ শৃংগত ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ পতাকা একেলগে উৰুৱাই।
তেওঁলোকৰ জন্ম হাৰিয়ানাৰ চোনিপত জিলাৰ এজন ভাৰতীয় সেনা বিষয়া কৰ্ণেল বীৰেন্দ্ৰ সিং মালিক আৰু তেওঁৰ পত্নী অঞ্জু থাপাৰ ঘৰত হৈছিল।
তাছি আৰু নুংচি মালিক হৈছে সপ্তশৃঙ্গ আৰোহণ কৰা আৰু উত্তৰ আৰু দক্ষিণ মেৰুত উপস্থিত হৈ দুঃসাহসী গ্ৰেণ্ড শ্লেম আৰু থ্ৰী পোলচ চেলেঞ্জ সম্পূৰ্ণ কৰা প্ৰথম যমজ ভগ্নীৰ এটি যুটি।
নিজৰ মনৰ মধুৰতাৰ লগত নিজৰ চিন্তা-চিন্তা মিহলাই নিত্য নতুন কবিতা সৃষ্টি কৰি আহিছে যুগ যুগ ধৰি সেই অনাদি কালৰ পৰা আধুনিক যুগলৈকে।
যিহেতু ইহঁত বিভিন্ন সংস্কৃতি আৰু বিভিন্ন সময়ৰ লগত খাপ খুৱাই লিখা হৈছে, সেয়েহে ইয়াৰ আবেদন, উপযোগিতা আৰু অনুভৱ সাধাৰণতে সেই সময়ৰ বাবে উপযুক্ত।
প্ৰতিখন সমাজ-সভ্যতাৰ দৰে আৰু নিৰ্দিষ্ট ভাষাত লিখাৰ দৰে কবিসকলে নিজৰ কবিতাত বহুমাত্ৰিক, বৈচিত্ৰ্যময় ভংগিমা, সৃষ্টিশীল শৈলী প্ৰয়োগ কৰিছে, যিবোৰৰ পৰিৱৰ্তন আৰু পৰিশোধন হৈছে সময়ৰ বিৱৰ্তন, আৰু বৰ্তমানৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছে।
সাহিত্যৰ ইতিহাসত উৎপন্ন হোৱা এই বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ কলাত্মক শৈলীয়ে বৰ্তমানৰ সাহিত্যক বহুখিনি সমৃদ্ধ কৰি তুলিছে।
"যিজনে শব্দৰ আটাইতকৈ সুন্দৰ কলাত্মক প্ৰয়োগৰ জৰিয়তে এটা বা ততোধিক বিষয়ৰ সুৰীয়া, সৃষ্টিশীল, ছন্দময় প্ৰকাশক এক অনন্য ধৰণে, কল্পনা বা বাস্তৱ বা দুয়োটাৰে সংমিশ্ৰণত প্ৰকাশ কৰি পাঠকৰ মনক আকৰ্ষণ আৰু মোহিত কৰে।
ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল কবি হ'ল সাধাৰণ অভিজ্ঞতা বা অনুভূতি বা সাধাৰণ শব্দক নতুন ৰূপত পাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা ব্যক্তি।
কিন্তু ইয়াৰ প্ৰায় সংখ্যকেই আন ভাৱচিত্ৰৰ বিকৃত ৰূপহে, বা ঐতিহাসিকভাৱে ব্যৱহৃত হ'লেও বৰ্তমানে ব্যৱহৃত নহয়, বা বিশেষ কিছু কাৰণতহে ব্যৱহৃত।
মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰা সাক্ষৰ চীনা মানুহে তিনিৰ পৰা চাৰি হাজাৰ ভাৱচিত্ৰৰ জ্ঞান ৰাখে।
তাৰ বিপৰীতে, টাইৱান, হংকং, মাকাও আৰু কিছু ক্ষেত্ৰত দক্ষিণ কোৰিয়াত পৰম্পৰাগত চীনা ভাৱচিত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
জাপানত সাধাৰণতে ব্যৱহৃত ভাৱচিত্ৰসমূহ দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পাছৰ সৰলীকৃত ৰূপত লিখা হয়, পিচে কম ব্যৱহাৰ হোৱা ভাৱচিত্ৰসমূহ পুৰণি বা পৰম্পৰাগত জাপানী ৰূপত লিখা হয়।
জাপানী ভাষাত, আৰু কিছু ক্ষেত্ৰত কোৰিয়ান ভাষাত, ভাৱচিত্ৰৰ প্ৰয়োগ চীনা ভাষাৰ পৰা অহা শব্দ বা থলুৱা শব্দৰ বাবে এনেদৰে কৰা হয় যে ই চীনা ভাষাৰ উচ্চাৰণতকৈ পৃথক।
অসমীয়া, গুজৰাটী, সংস্কৃত, হিন্দী আদি ভাষাৰ এবুজিডাত প্ৰত্যেক আখৰৰ নাইবা এটি স্বৰধ্বনি, নহ'লে এটি ব্যঞ্জনধ্বনিৰ সৈতে এটি বিশেষ স্বৰধ্বনিৰ সম্পৰ্ক থাকে।
চীনা ভাৱচিত্ৰ বা হাঞ্জি চীনা ভাষা আৰু আন কিছুমান ভাষা লিখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ভাৱযুক্ত চিত্ৰ বা আখৰ।
চীনৰ উপৰিও পূব এছিয়াৰ অন্যান্য দেশ আৰু চীনা প্ৰভাৱ থকা আন দেশতো ব্যৱহাৰ হোৱাৰ বাবে চীনা ভাৱচিত্ৰ বিশ্বৰ ভিতৰতেই সৰ্বাধিক ব্যৱহৃত লিখন পদ্ধতিৰ অন্যতম।
এবাৰ এগৰাকী দুখীয়া মহিলাই তেওঁৰ আৰাধ্য ভগৱান বুদ্ধদেৱ গাঁৱৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যাব বুলি শুনিলে৷ গাঁৱৰ ৰাইজে বুদ্ধদেৱক দিবলৈ খাদ্যবস্তু আৰু কাপোৰ যোগাৰ কৰিলে৷ অকলশৰীয়া মানুহগৰাকীৰো বুদ্ধদেৱক কিবা দিবলৈ মন গ’ল আৰু তেওঁ তেওঁৰ সমান্য সাঁচতীয়া পইচাৰে অলপ কপাহ কিনি, তাৰপৰা সূতা কাটি, এখন ঠেক সৰু কাপোৰ বৈ উলিয়ালে৷ সময়ত বুদ্ধদেৱ গাঁৱলৈ আহিল আৰু সকলোৱে খাদ্যবস্তু আৰু কাপোৰ দিবলৈ জুম বান্ধিলে৷ মানুহগাৰাকীয়েও জুমৰ মাজতে সোমাই বুদ্ধদেৱক সেই সৰু কাপোৰখন বৰ আগ্ৰহেৰে দিলে৷ পিছে, কাপোৰখনৰ আকাৰ দেখি সকলোৱে ঠাট্টা কৰি হাঁহিবলৈ ধৰিলে৷ কিন্তু বুদ্ধদেৱে বৰ আগ্ৰহেৰে সেই কাপোৰখন ল’লে আৰু সেই কাপোৰখনেই সকলোতকৈ উত্তম আৰু পৱিত্ৰ কাপোৰ বুলি সকলোকে জনাই দিলে কাৰণ সেই কাপোৰখনত মানুহগৰাকীৰ জীৱনৰ সমস্ত সাঁচতীয়া ধন আৰু ভক্তি সোমাই আছিল৷ তেতিয়াৰ পৰাই এই ঠেক কাপোৰখন অৰ্থাৎ তানখন বৌদ্ধ বিহাৰত ওলোমাই থোৱাৰ ৰীতি প্ৰচলিত হ’ল৷ টাই মহিলাসকল বোৱা-কটাত নিপুণ৷ তেওঁলোকে নানাৰঙী সূতাৰে নিজৰ সকলো বস্ত্ৰ তৈয়াৰ কৰি ল’ব পাৰে৷ কাতি মাহত পয় কাথিন উৎসৱ পালন কৰি তেওঁলোকে ভিক্ষুৰ বাবে কাপোৰ বয়৷ টাই শিপিনীয়ে বোৱা ’তানখন’ কাপোৰত সুন্দৰ ফুল আৰু নক্সা দেখিবলৈ পোৱা যায় তানখন কাপোৰত লতাজাতীয় ফুল তোলা নহয়৷
নিজে সূতা কাটি প্ৰাকৃতিকভাবে ঘৰতে লতা, শিপা, বাকলি আদিৰ পৰা ৰং তৈয়াৰ সূতাবোৰত ৰং দি কৰি টাই শিপিনীয়ে পৱিত্ৰ ’তানখন’ তৈয়াৰ কৰে৷ তানখনসমূহ সাধাৰণতে বগা ৰঙৰ আৰু বহলে দুই ফুট বা ডেৰফুটতকৈ অলপ বেছি৷ দীঘলৰ পৰিমাণ শিপিনীয়ে নিজৰ ইচ্ছামতে কৰিব পাৰে৷ একোখন তানখনত কেইবাধৰণৰ নক্সা আৰু ফুল দিব পাৰে৷ নক্সা বা ফুল দিবলৈ ৰঙীন সূতা ব্যৱহাৰ কৰে৷ একোটা নক্সা বা এশাৰী ফুলৰ পাছত বাঁহৰ মিহি কাঠিৰে তিনিশাৰীমান বৈ দিয়া হয়৷ তানখনবোৰত ফুলৰ বাহিৰেও পেগোদা, স্তুপ, বৌদ্ধ বিহাৰ, বিভিন্ন জীৱ-জন্তু, যেনে, বাঘ, সিংহ, মেকুৰী, ম’ৰা চৰাই আদিৰ ছবি দিয়া হয়৷ থাইলেণ্ডৰ বৌদ্ধ বিহাৰসমূহৰ তানখনবোৰত হাতী, ঘোঁৰা, সিংহ আদি জীৱ-জন্তুৰ ছবি দিয়াৰ উপৰি ফুলৰ নক্সা দিয়া হয়৷ ফুলবোৰ জ্যামিতিক আকৃতিৰ৷ সাধাৰণতে তাখনৰ ৰং বগা যদিও আজিকালি বেলেগ বেলেগ ৰঙৰ তানখনো দেখিবলৈ পোৱা যায়৷
তানখন বৌদ্ধ বিহাৰসমূহত ওলোমাই ৰখা এখন পৱিত্ৰ কাপোৰ৷ বৌদ্ধ বিহাৰসমূহত এই তানখন নামে ঠেক অথচ দীঘল কাপোৰ এখন ওলোমাই থোৱাৰ অন্তৰালত এক কাহিনী আছে৷
কিতাপখনৰ নকৈ নোৱাৰোঁ শীৰ্ষক একলমত লেখকে এনেদৰে আৰম্ভ কৰিছে,"ভিন্নধৰ্মী প্ৰবন্ধৰে সংকলিত গ্ৰন্থৰ পাতনিত খুব দীঘলীয়াকৈ ব্যাখ্যা দাঙি ধৰাৰ প্ৰয়োজন নাথাকে।
" ইয়াৰ পিছতে তেওঁ ভিন্ন আদৰ্শৰ ভিন্ন দল-সংগঠনৰ একতাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ বিষয়ে উনুকিয়াই লিখিছে, "আমাৰ কেতবোৰ স্বভাৱগত দুৰ্বলতাই শত্ৰুক ইতিমধ্যে বহু সুবিধা কৰি দিছে।
সেই শত্ৰুক পৰাভূত কৰিব নোৱাৰিলে আমাৰ ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতি সকলোৰে ভৱিষ্যৎ অন্ধকাৰময় হৈ পৰিব পাৰে।
দ্বিতীয় কথাটো হ'ল নৱপ্ৰজন্মৰ প্ৰতিনিধিসকলক জাতিটোৰ ভৱিষ্যৎ নিষ্কণ্টক কৰিব খোজা কৰ্মৰাজিত সংযুক্ত কৰা।
২০১৬ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত প্ৰথম প্ৰকাশ হোৱা গ্ৰন্থখনৰ প্ৰকাশন আঁক-বাক আৰু মূল্য হৈছে ডেৰশ টকা।
চলচ্চিত্ৰখনৰ কাহিনীভাগ কেশৱ প্ৰসাদ মিশ্ৰৰ হিন্দী উপন্যাস “কোহৱৰ কী শৰ্ত”ৰ প্ৰথমাৰ্ধৰ ওপৰত আধাৰিত৷ ইয়াত উত্তৰ প্ৰদেশত বসবাস কৰা এগৰাকী ব্ৰাহ্মণ খেতিয়কক তেওঁৰ দুই ভতিজাৰ সৈতে দেখুওৱা হয়৷ তেওঁৰ বেমাৰ হয়, তেওঁৰ চিকিৎসাৰ বাবে ওচৰৰ গাঁও এখনৰ পৰা বৈদ্য এগৰাকীক মাতিবলৈ তেওঁৰ ভতিজা যায়৷ যেতিয়া খেতিয়কগৰাকী সুস্থ হৈ পৰে তেতিয়া তেওঁ চিকিৎসাৰ বাবে বৈদ্যগৰাকীক দিবলগীয়া খৰচৰ বিষয়ে সুধে; তেতিয়া বৈদ্য গৰাকীয়ে তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ জীয়াৰী খেতিয়কৰ জ্যেষ্ঠ ভতিজা গৰাকীৰ সৈতে বিবাহৰ বাবে প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায় আৰু ব্ৰাহ্মণ খেতিয়ক গৰাকীও লগালগ সহমত হয়৷
ৰূপা যেতিয়া সিহঁতৰ প্ৰেমৰ কথা গম পায় তেতিয়া সিহঁতক বিবাহ কৰাই দিয়াত সহায় কৰিম বুলি কথা দিয়ে যদিও এক দুৰ্ঘটনাত তেওঁৰ মৃত্যু হৈ যায়৷ সিহঁতৰ প্ৰেমৰ কথা ৰূপাৰ বাহিৰে সিহঁতৰ পৰিবাৰৰ কোনোৱে গম নাপায়৷ ৰূপাৰ মৃত্যুৰ পিছত খেতিয়ক আৰু বৈদ্য দুয়ো ৰূপাৰ সন্তানৰ পালন পোষণ কৰিবলৈ বুলি গুঞ্জাৰ বিবাহ ওমকাৰৰ সৈতে কৰিবলৈ বিচাৰে৷ যেতিয়া বিবাহ অনুষ্ঠানৰ সকলো কাৰুকাৰ্য সম্পূৰ্ণ হয় তেতিয়া চন্দন আৰু গুঞ্জাৰ প্ৰেম কাহিনী বাহিৰলৈ আহে৷ অৱশেষত গুঞ্জা আৰু চন্দনৰ সৰ্বসন্মতি সাপেক্ষে বিবাহ সম্পন্ন হয়৷
নদিয়া কে পাৰ হৈছে গোবিন্দ মুনিশৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ১৯৮২ চনৰ এখন ভাৰতীয় অবধী ভাষাত নিৰ্মিত ড্ৰামা ফিল্ম৷ চলচ্চিত্ৰখন কেশৱ প্ৰসাদ মিশ্ৰৰ হিন্দী উপন্যাস “কোহৱৰ কী শৰ্ত”ৰ প্ৰথমাৰ্ধৰ ওপৰত আধাৰিত, চলচ্চিত্ৰখন উত্তৰ প্ৰদেশৰ জৌনপুৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে৷ চলচ্চিত্ৰখনত অভিনয় কৰিছে- শচীন, সাধনা সিং, ইন্দৰ ঠাকুৰ, মিতালী, সবিতা বাজাজ, শীলা ডেভিদ, লীলা মিশ্ৰ আৰু চনী ৰাট৷ ছবিখন বক্স অফিচত “চুপাৰ হিট” হয়।
ওমকাৰ -ৰ বৈদ্য গৰাকীৰ জ্যেষ্ঠ কন্যা ৰূপা -ৰ সৈতে বিবাহ সম্পন্ন হয় আৰু সুখী জীৱন-যাপন কৰিবলৈ লয়৷ ৰূপা এটি সন্তান জন্ম দিয়ে৷ ৰূপাৰ ভনী গুঞ্জা ৰূপাৰ গৰ্ভৱতী অৱস্থাত কামকাজত সহায় কৰিবলৈ সিহঁতৰ ঘৰলৈ আহে আৰু ওমকাৰৰ সৰু ভাই চন্দনৰ সৈতে প্ৰেমত পৰে৷
চলচ্চিত্ৰখন পিছত ১৯৯৪ চনত ৰাজশ্ৰী প্ৰডাকচনৰ দ্বাৰা “হাম আপকে হে কৌন!” নামেৰে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়।
পুৰণি বৌদ্ধ শাস্ত্ৰৰ পৰা অনুমান কৰিব পৰা যায় যে আত্মনৰ অস্তিত্বহীনতা বা অনত্তাৰ ধাৰণা প্ৰস্তুত কৰাৰ পাছত, গৌতম বুদ্ধই এই কথা বুজাবলৈ অলপ কষ্ট অনুভৱ কৰিছিল যে পুনৰ্জন্মত আছলতে কি পুনৰ্জীৱিত হয়।
পাছলৈ, প্ৰথম সহস্ৰাব্দীৰ পালি পণ্ডিত বুদ্ধঘোষৰ আৰু অন্যান্য বৌদ্ধ পণ্ডিতে যুক্তি দাঙি ধৰিলে যে আত্মাৰ অস্তিত্বহীনতাই ধাৰাবাহিকতাৰ অস্তিত্বহীনতা নুবুজায়।
৬ জগতৰ এটিৰ পৰা আনত হোৱা পনৰ্জন্ম ঠিক তেনেদৰেই হয় যিদৰে এটি মমবাটিৰ পৰা আন মমবাটিলৈ জুইৰ শিখা স্থানান্তৰ কৰিব পৰা যায়।
বুদ্ধঘোষে পুনৰ্জন্মৰ প্ৰক্ৰিয়াক এই ধৰণে বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যে এটি "পুনৰ্জন্ম সংযোজিত কৰা বিজ্ঞান" আছে, যাক পতিসন্ধি বোলা হয়।
বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু হিন্দু ধৰ্মত সংসাৰ হৈছে জন্ম, স্বাভাৱিক অস্তিত্ব আৰু মৃত্যুৰ অন্তহীন চক্ৰ।
বৌদ্ধ ধৰ্মৰ মতে, যদিও জীৱ পুনৰ্জন্মৰ এক অন্তহীন চক্ৰত থাকে, এনে কোনো সনাতন আত্মা নাই যি এটি জীৱনৰ পৰা আন জীৱনলৈ যায়।
তেওঁ তেওঁৰ মুক্তচিন্তা আৰু সংকীৰ্ণ সামাজিক নৈতিকতাৰ পক্ষপাতীত্ব তেওঁৰ দুই বিপৰীতমুখী চৰিত্ৰক জনসমাজত তুলি ধৰে।
গিদৰ ৰচনা সমূহৰ মাজত দেখা যায় স্বাধীনতাৰ অভ্যন্তৰীণ তদন্ত আৰু নৈতিকতা তথা শুদ্ধতাবাদীৰ ক্ষমতায়ণ।
তেওঁৰ আত্ম-উন্মোচনকাৰী ৰচনাসমূহ তেওঁৰে আত্মানুসন্ধান, নিজৰ যৌন প্ৰকৃতিৰ স্বৰূপ অনুসন্ধান কৰি কাৰো মূল্যবোধক আঘাত কৰা নাই।
তেওঁৰ পিতামহৰ পৰিয়ালে ইটালীৰপৰা ১৬ শতকৰ শেষৰ ফালে প্ৰটেষ্টাণ্টবাদলৈ ধৰ্মান্তৰিত হৈ ফ্ৰান্সলৈ গুচি আহে।
১৯৩০ চনত তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পৰা সাহিত্যৰ নবেল বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম লেখক হয়, যাক "তেওঁৰ বৰ্ণনাৰ শক্তিশালী আৰু গ্ৰাফিক কলা আৰু বুদ্ধি আৰু হাস্যৰসৰ সৈতে, নতুন প্ৰকাৰৰ চৰিত্ৰ সৃষ্টি কৰাৰ সামৰ্থ্যৰ বাবে" বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
তেওঁৰ ৰচনাসমূহ আন্তঃযুদ্ধ কালত আমেৰিকান পুঁজিবাদ আৰু বস্তুবাদৰ সমালোচনামূলক দৃষ্টিভংগীৰ বাবে জনাজাত।
এইচ. এল. মেনকেনে তেওঁৰ বিষয়ে লিখিছিল, " আমাৰ মাজত কেতিয়াবা এজন ঔপন্যাসিক আছিল যাৰ মাজত ব্যৱসায়ৰ বাবে এক প্ৰমাণিক আহ্বান আছিল. এয়া হৈছে মিনেচ'টা বনাঞ্চলৰ এই ৰঙা চুলিৰ টৰ্ণেডো।
ভাজি থাকোঁতে পুৰিবোৰ ঘূৰণীয়া বলৰ দৰে ফুলি যায় কিয়নো ইয়াৰ ভিতৰত আৰ্দ্ৰতা বাষ্পলৈ সলনি হয় আৰু সকলো দিশত সম্প্ৰসাৰিত হয়।
এটা ফুটা কৰা পুৰি ৰন্ধাৰ সময়ত ফুলি নাথাকে কিয়নো ইয়াৰ ভিতৰৰ বাষ্প ৰান্ধি যোৱাৰ লগে লগে ওলায় যায়।
পুৰি কোৰ্মা, চানা মচলা, দাইল, আলু আধাৰিত তৰকাৰী (উদাহৰণ স্বৰূপে চাগু, ভাজি, ভুজিয়া, আলুৰ তাৰকাৰী, শাক, আৰু চাম্বাৰ), শ্ৰীখণ্ড আৰু বসুন্দীকে ধৰি বহুতো আকৰ্ষণীয় অনুষঙ্গৰ সৈতে খাব পাৰি।
ভাৰতৰ কিছুমান অংশত পুৰীক পূজাৰ সময়ত প্ৰস্তুত কৰা মিশ্ৰিত পাচলিৰ ব্যঞ্জনৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়।
পুৰী মিঠা অনুষঙ্গৰ সৈতে খোৱা হয়, যেনে খীৰ বা হালৱা (ভাৰতৰ হিন্দী ভাষাকোৱা অঞ্চলত, "হালৱা পুৰী খানা", "হালৱাৰ সৈতে পুৰী খোৱা", অভিব্যক্তিটোৱে এক উদযাপনক সূচিত কৰে)।
প্ৰসাদ হিচাপে প্ৰাৰ্থনাত আগবঢ়োৱা অন্যান্য নিৰামিষ খাদ্যৰ সৈতে আনুষ্ঠানিক ৰীতি-নীতিৰ অংশ হিচাপে ইয়াক বিশেষ বা আনুষ্ঠানিক অনুষ্ঠানতো পৰিৱেশন কৰা হয়।
ইয়াক সাধাৰণতে পুৰি ভাজিৰ দৰে এটা আকৰ্ষণীয় তৰকাৰী বা ভাজিৰে পৰিৱেশন কৰা হয় যদিও ইয়াক মিঠা ব্যঞ্জনৰ সৈতেও খাব পাৰি।
দুয়োটাৰ মাজৰ মূল পাৰ্থক্য হৈছে ভাটুৰাৰ আটাত ইষ্ট মিহলাই থৈ দিয়া হয় আৰু আৰু পুৰিত থৈ দিয়া নহয়।
ভাৰতৰ দক্ষিণত পুৰী প্ৰায় সদায় টিফিনৰ বাবে তৈয়াৰ কৰা হয়, আৰু পূৱ উপকূলত ইয়াক খুব কমেই আমিষ ব্যঞ্জনৰ সৈতে খোৱা হয়।
ভাৰতীয় ৰাজ্য উৰিষ্যাত বালি যাত্ৰাৰ সময়ত এক বৃহৎ আকাৰৰ পুৰী তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু ইয়াক থুংকা পুৰি বোলে।
আৰু কোৰআনৰ কিতাপখনত মেৰীৰ কাহিনী মনত ৰাখিব; যেতিয়া তাই তাইৰ পৰিয়ালৰ পৰা পূৱৰ ফালে এটা ঠাইলৈ অৱসৰ লৈছিল, আৰু তেওঁলোকৰ পৰা নিজকে লুকুৱাবলৈ এটা আৱৰণ লৈছিল; আৰু আমি আমাৰ আত্মা গেব্ৰিয়েলক তাইৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছিলো আৰু তেওঁ এজন নিখুঁত পুৰুষৰ আকৃতিত তাইৰ ওচৰলৈ আহিছিল।
۝ ২০ তাই কৈছিল, মই দয়ালু ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ আশ্ৰয় লবলৈ উৰা মাৰিছোঁ, যাতে তেওঁ মোক আপোনাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব পাৰে: যদি আপুনি তেওঁক ভয় কৰে, তেন্তে আপুনি মোৰ ওচৰলৈ নাযাব।
তেওঁ উত্তৰ দিছিল, ভেৰিলি মই তোমাৰ প্ৰভুৰ বাৰ্তাবাহক, আৰু তোমাক এটা পবিত্ৰ পুত্ৰ দিবলৈ পঠোৱা হৈছে।
গেব্ৰিয়েলে উত্তৰ দিছিল, তেনেহ'লে হ'ব: তোমাৰ প্ৰভু চাইথ, এইটো মোৰ বাবে সহজ; আৰু আমি ইয়াক সম্পাদন কৰিম, যাতে আমি তেওঁক পুৰুষৰ ওচৰত এটা চিহ্ন আৰু আমাৰ পৰা দয়া ৰখাৰ বাবে নিৰ্ধাৰণ কৰিব পাৰোঁ: কিয়নো এইটো এটা বস্তু যিটো নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়।
য'ত তাই তাক গৰ্ভধাৰণ কৰিছিল; আৰু তাই তেওঁৰ গৰ্ভত থকা ৰৈ দূৰৈৰ ঠাইলৈ অৱসৰ লৈছিল; আৰু সন্তান জন্মৰ বেদনা বোৰ তাইৰ ওপৰত খেজুৰ গছৰ গুৰিৰ ওচৰত আহিছিল।
তাই কৈছিল, ঈশ্বৰৰ ওচৰত মই মৃত্যুবৰণ কৰিছিলোঁ: ইয়াৰ আগতে, আৰু পাহৰি যোৱা বস্তু হৈ পৰিছিল, আৰু বিস্মৃতিত হেৰাই গৈছিলোঁ।
তদুপৰি, যদি আপুনি কোনো পুৰুষক দেখা পায়, আৰু তেওঁ আপোনাক প্ৰশ্ন কৰে, কওঁক, প্ৰকৃততে মই দয়ালুৰ ওচৰত উপবাস ৰখাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰিছোঁ: য'ত মই আজিৰ দিনটোত কোনো প্ৰকাৰে এজন মানুহৰ সৈতে কথা নকৰো।
আৰু তেওঁলোকে তাইক ক'লে, হে মেৰী, এতিয়া আপুনি এটা অদ্ভুত কাম কৰিছে: হে আৰোণৰ ভগ্নী, তোমাৰ দেউতাক বেয়া মানুহ নাছিল, তোমাৰ মাকো হাৰ্লট নাছিল।
۝৩০ কিন্তু তাই শিশুটোক উত্তৰ দিবলৈ চিহ্ন দিছিল; আৰু তেওঁলোকে কৈছিল, আমি তেওঁৰ সৈতে কেনেকৈ কথা পাতিম, যি হৈছে দোলনাত থকা কেঁচুৱা?
য'ত শিশুটোৱে কৈছিল, প্ৰকৃততে মই আল্লহৰ সেৱক; তেওঁ মোক শুভবাৰ্ত্তাৰ কিতাপখন দিছিল আৰু মোক এজন নবী হিচাপে নিযুক্ত কৰিছিল।
কোৰআন ১৯:৩৪ ত যীশুৰ সৈতে তেওঁৰ পাৰিবাৰিক সম্পৰ্কৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে, চিনাক্তকৰণ শিৰোনাম 'মেৰীৰ পুত্ৰ'ই মেৰীৰ মাতৃত্বৰ ওপৰত আচৰিত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে য'ত পুৰুষ পৰিয়ালৰ সদস্যৰ পৰা অৱতৰণ কৰি ব্যক্তিসকলক চিনাক্ত কৰা হৈছিল।
এই গুৰুত্বই যীশুৰ জন্মৰ অতুলনীয় পৰিস্থিতিৰ প্ৰতি মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰে; এইটো কোনো জৈৱিক প্ৰক্ৰিয়া নাছিল আৰু কোনো পিতৃ জড়িত নাছিল, কিন্তু ই খ্ৰীষ্টান সকলৰ বিশ্বাসক অস্বীকাৰ কৰে যে তেওঁক ঈশ্বৰে আকৰ্ষণ কৰিছিল।
পাঠটোত মেৰীৰ সন্তান জন্মৰ যন্ত্ৰণাৰ বিষয়ে বিতংভাৱে বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যাৰ ভিতৰত আছে এনে বেদনা পৰিহাৰ কৰাৰ বাবে বহু আগতে তাইৰ মৃত্যু হোৱাটো তেওঁৰ ইচ্ছা।
এই অত্যাধিক কষ্টৰ স্বত্ত্বেও ঈশ্বৰক মৰিয়মৰ আৱশ্যকতাৰ প্ৰতি সহানুভূতিশীল আৰু মনোযোগী বুলি দেখুওৱা হৈছে; সি তাইক চিন্তা নকৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে আৰু তাইক খাদ্য যোগান ধৰে।
পাঠৰ নাৰীবাদী পঢ়াটোৱে প্ৰসৱৰ এই চিকিৎসাক প্ৰক্ৰিয়াটোৰ বিশেষ গুৰুত্বৰ প্ৰমাণীকৰণ হিচাপে সূচায়।
ইয়াৰ মূল আৰবী ভাষাত, অধ্যায় ১৯-ৰ পাঠবিভিন্ন ছন্দৰ গাঁথনিৰ এটা শৃংখলাৰ মাজেৰে আগবাঢ়ে যি আলোচনা কৰা সমলৰ সৈতে খাপ খায়।
জাকাৰিয়া আৰু জন, মেৰী আৰু যীশু আৰু অন্যান্য ভৱিষ্যতবক্তাসকলৰ কাহিনীৰ প্ৰাৰম্ভিক বৰ্ণনাৰ সময়ছোৱাত শব্দাংশ 'য়া'ৰ ওপৰত আধাৰিত শ্লোকবোৰ ৰচনা কৰা হৈছে।
যেতিয়া পাঠটো যীশুৰ প্ৰকৃত পৰিচয়ৰ ওপৰত এটা ভাষ্যলৈ আগবাঢ়ে, শব্দবোৰ নাকৰ 'এম' বা 'এন'ৰ আগত দীঘলীয়া 'ই' বা 'ও'ৰ বাবে ছন্দ হয়, যাক আলোচনা কৰা বিষয়বোৰক স্থিৰতা বা চূড়ান্ততাৰ বতাহ প্ৰদান কৰা বুলি গণ্য কৰা হয়।
তাৰ পিছত পূৰ্বৰ ভৱিষ্যতবক্তাসকলৰ পৰৱৰ্তী বিৱৰণৰ সময়ত প্ৰথম ছন্দ আঁচনিপুনৰ আৰম্ভ কৰা হয় আৰু এটা মাধ্যম 'ক'ৰ ওপৰত আধাৰিত এটা ছন্দলৈ পৰিৱৰ্তন কৰা হয় যেতিয়া সুৰাহে সত্য আৰু ভৱিষ্যতবক্তাসকলক প্ৰত্যাখ্যান কৰা সকলৰ বাবে শাস্তিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰে।
অবিশ্বাসীসকলক তেওঁলোকৰ সমালোচনাৰ বাবে নিন্দা কৰোঁতে শক্তিশালী এতিয়াও দুগুণ 'ডি' শব্দৰ বাবে এই কণ্ঠস্বৰৰ শক্তি বিনিময় কৰা হয়।
অনুবাদক জৰ্জ চেলে লিখিছে "কেইবাজনো খ্ৰীষ্টান লেখকে ভাবে যে কোৰআন এই বিশেষভাৱে এক স্পষ্ট মিছাকথাৰ বাবে দোষী সাব্যস্ত হৈছে, কিন্তু মই আশংকা কৰোঁ যে মুছলমানসকলে এই অভিযোগ এৰাই চলিব পাৰে; যেনেকৈ তেওঁলোকে কেইবাটাও উত্তৰৰ দ্বাৰ কৰে।