polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
আনহাতে নামঘৰৰ পশ্চিম দিশে বৈ যোৱা মক্ৰং নদীয়েও ক্ৰমাৎ উত্তৰ দিশলৈ গতি কৰি ঘিলাধাৰী নদীৰ লগত এক হৈ ওচৰা-ওচৰিকৈ পুনৰ কাকডোঙা নদীতেই মিলিত হৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত পৰিছেগৈ।
সেয়েহে নামঘৰৰ উত্তৰ দিশত এই তিনিওখন নদী ক্ৰমে ওচৰা-ওচৰিকৈ মিলিত হোৱাৰ বাবেই ত্ৰিবেণীৰ সঙ্গম স্থলস্বৰূপ এই পৱিত্ৰ ভূমিখণ্ডত শ্ৰী শ্ৰী আঠখেলীয়া নামঘৰ অৱস্থিত।
সেই কালত বাট-পথ দুৰ্গম, হিংস্ৰ জীৱ-জন্তুৰে পৰিপূৰ্ণ, চাৰিওফালে অটব্য অৰণ্য, তাতে মানুহৰ বসবাসৰ স্থল আছিল কৰবাত কেনেবাকৈ দুই এঘৰ অৰ্থাৎ অতি সীমিত।
বৰ্তমানৰ শ্ৰী শ্ৰী আঠখেলীয়া নামঘৰ আদিম অৱস্থাত প্ৰকাণ্ড প্ৰকাণ্ড হেঙুল-হাইতাল থকা বটবৃক্ষৰে পৰিবেষ্টিত সন্তলোকৰ আশ্ৰমৰ এটি সৰু মন্দিৰ।
সেই মন্দিৰ ভাগতেই দূৰ-অতীজৰ পৰাই পূজা-সেৱা, নৈবদ্য অৰ্চ্চনাদি কৰ্মও পূৰ্বপুৰুষ সকলে চলাই আহিছিল।
পুৰণা সেই মন্দিৰৰ আলমত আঠখেলৰ আঠখন খেৰৰ চালি সাজি আঠকুৰি ৰাইজে মন্দিৰৰ প্ৰতিপালন কৰি ধৰ্মীয়কাৰ্য চলাই আহিছিল।
তেতিয়াৰ পৰাই এই অনুষ্ঠান ভাগিত ৰাইজৰ বাৰ্ষিক কৰ্ম সমূহত আঠখেলৰ আঠভাগি নৈবদ্য মহাবিষ্ণুৰ পূজনত অৰ্চ্চিত হৈ অদ্যপৰিমিত সেই নিয়ম প্ৰচলিত হৈয়েই আছে।
পূৰ্বপুৰুষসকলৰ অসীম ত্যাগ আৰু শ্ৰমদানৰ যোগেদি দূৰ অতীতৰ মন্দিৰ সহ আঠখন চালিৰ পৰিৱৰ্তে মাজত মন্দিৰ ৰাখি ডাঙৰ ডাঙৰ খুটাৰ সৈতে আঠটা কোঠালীৰ খেৰীঘৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
প্ৰতিটো কোঠাত এখনকৈ আঠখন দুৱাৰ আৰু ৰাইজৰ বাৰ্ষিক কৰ্ম সমূহৰ আঠ খেলৰ আঠভাগি নৈবদ্য মহাবিষ্ণু পূজনত এতিয়াও অৰ্চ্চিত হৈয়ে আছিল।
শ্ৰী শ্ৰী আঠখেলীয়া নামঘৰ , অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ উল্লেখযোগ্য ধৰ্মীয় স্থানসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।
ই গোলাঘাট জিলাৰ ঘিলাধাৰী, মক্ৰং আৰু কাকডোঙা – এই তিনিওখন নদীৰ ওচৰা-ওচৰিকৈ থকা সঙ্গম স্থলত অৱস্থিত।
১৯৭০ চনত বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ পন্থা অনুসৰি ‘হৰি মন্দিৰ’ৰ সলনি ’নামঘৰ’ শব্দটি সংযোগ কৰি শ্ৰী শ্ৰী আঠখেলীয়া নামঘৰ নামেৰে নামকৰণ কৰিলে।
ইয়াত দৈনিক প্ৰাতঃপ্ৰসঙ্গ, মধ্যাহ্ন প্ৰসঙ্গ, বিয়লি প্ৰসঙ্গ আৰু সন্ধ্যা প্ৰসঙ্গ এই চাৰি প্ৰসাঙ্গ অনুষ্ঠিত হয়।
শ্ৰী শ্ৰী আঠখেলীয়া নামঘৰত উৎযাপন কৰা উল্লেখযোগ্য উৎসৱ সমূহ হৈছে বৰসৱাহ, পানীতোলা সৱাহ, নামলোৱা সৱাহ আৰু ন-চাউলৰ সৱাহ, ৰাস মহোৎসৱ, বৰষা ভাওনা ইত্যাদি।
সেয়ে নামঘৰভাগিৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি কৰিবৰ বাবে আঁচনি প্ৰস্তুত কৰি নিৰ্মাণ কাজ হাতত ল’বলৈ ৰাইজে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিলে।
এই বিষয়ত আঠখেলৰ ৰাইজে, চচান্দা বৰঙণি আগবঢ়ালে আৰু সেৱকী ৰাইজৰ অৰিহণা আদিৰ সহযোগত পুৰণা নামঘৰৰ পশ্চিম দিশে আগৰ সমান কৰি গৃহ নিৰ্মাণৰ কাম-কাজ ১৯৭৪ চনত আৰম্ভ কৰা হয়।
ৰাইজৰ অশেষ ত্যাগ আৰু শ্ৰমদানৰ বিনিময়ত নতুনকৈ গৃহভাগ আৰু দুটা কলচি দি পুৰণা নামঘৰৰ লগত একেলগে সংযোগ কৰা হৈছিল।
পূৰ্বৰ কলচিত গদা, মধ্যম কলচিত চক্ৰ আৰু পশ্চিমদিশৰ কলচিত পৌৰাণিক কীৰ্তিচিহ্ন ত্ৰিশূল অদ্যপৰিমিত যুগমীয়া হৈ ৰ’ল।
এনেদৰেই নতুন গৃহভাগ সম্পূৰ্ণ কৰি ১৯৭৭ চনৰ এপ্ৰিল মাহত শ্ৰী শ্ৰী কুৰুৱাবাঢ়ী ডেকা সত্ৰাধিকাৰ গোপাল চন্দ্ৰ দেৱ গোস্বামীদেৱে উন্মোচিত কৰে।
নামঘৰৰ পৰিসৰ বঢ়াত দৈনন্দিন কাম-কাজ তথা সেৱকী সকলে আগবঢ়োৱা ভাওনা আদি প্ৰদৰ্শনৰ বাবে সুবিধা হ’ল।
এই আঠটা কুৰিৰ ৰাইজে একেলগে সমাজ পাতি ধৰ্মীয় কাৰ্য পালন কৰি খোৱা লোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ বাবেই আঠখেলীয়া নামকৰণেৰে পৰিগণিত হৈছে।
অসম বুৰঞ্জীৰ মতে আহোম স্বৰ্গদেউসকলে প্ৰণালীবদ্ধভাৱে কৃষি জনা লোকক বাদ দি প্ৰসাৰণ মুখী কৃষি কৰিবৰ বাবে পাইক প্ৰথাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল।
ৰজাঘৰীয়া তেনে বাবখোৱা একোজন লোক একো-একোটা কুৰি বা চুবুৰীত বসবাস কৰি বিয়া-বাৰু কৰাই সেইখন সমাজৰ লোকৰ মাজত মিলি গৈছিল।
আঠখেলীয়াৰ বৰবাৰিকে ৰাইজে ১৯৫৬ চনৰ ৭ মে’ তাৰিখে ৰাইজৰ লগত আলোচনা কৰি এখন পৰিচালনা সমিতি গঠন কৰা হৈছিল।
সেই পৰিচালনা সমিতিয়ে পূৰ্বৰ খেৰীঘৰৰ আৰ্হিৰ মাজেত মন্দিৰৰ ব্যৱস্থা ৰাখি স্থায়ীঘৰ নিৰ্মাণৰ কাম হাতত ল’লে।
আঠখেলীয়া ৰাইজৰ দান-বৰঙণিৰে মন্দিৰৰ ওপৰত কলচি দি বৈকুণ্ঠ পুৰীৰ অষ্টদিশত স্থিত অষ্টদ্বাৰৰ আৰ্হি প্ৰণালীৰে আঠখন দ্বাৰ ৰাখি সম্পূৰ্ণ বৰ্গক্ষেত্ৰ আকাৰত স্থায়ীঘৰ নিৰ্মাণৰ কাম ১৯৫৬ চনত সম্পূৰ্ণ কৰি তুলিলে।
সেই বছৰতে পূৰ্বৰ ঠগাৰ পৰিৱৰ্তে ডাঙৰকৈ বেদী নিৰ্মাণ কৰাই পাঁচখলপীয়া সিংহাসন আনুষ্ঠানিকভাৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
শ্ৰী শ্ৰী আঠখেলীয়া নামঘৰৰ উন্নয়নমূলক কাম সমূহৰ ভিতৰত প্ৰধানকৈ দূৰ-দূৰণিৰ পৰা অহা ভক্ত সকলৰ বাবে অতুথিশালা, নামঘৰৰ কাৰ্যালয়, যাত্ৰী সকলৰ জিৰণি কোঠা, নামাচাৰ্য আৰু নামঘৰীয়া সকলৰ আআস গৃহ, নামঘৰৰ চৌহদত পকীবেৰা, সভাঘৰ নিৰ্মাণ, মঞ্চগৃহ নিৰ্মাণ, নামঘৰৰ পুখুৰীৰ পকীকৰণ, পানী যোগানৰ সু-ব্যৱস্থা, সিহদ্বাৰ, বাটচ’ৰা আদি উন্নয়নমূলক কাম-কাজ সমূহ সমাপ্ত হৈছে।
দূৰ দূৰণিৰ পৰা নামঘৰলৈ অহা যাত্ৰী সকলৰ সুবিধাৰ বাবে বালিজান চাৰিআলি, কছাৰীহাট তিনিআলি, কমাৰ বন্ধা তিনিআলি আৰু আঠখেলীয়া-বৰহোলা চাৰিআলিত এখনকৈ স্থায়ী তোৰণৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে।
সময়ৰ লগত ক্ষেত্ৰ ভাগি বিকাশ আৰু উন্নতিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি স্থানীয় খেলৰ ৰাইজে ধৰ্মীয় পৰম্পৰা তথা বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ পন্থা অনুসৰি হৰি মন্দিৰৰ সলনি নামঘৰ শব্দটি সংযোগ কৰি শ্ৰী শ্ৰী আঠখেলীয়া নামঘৰ নামেৰে নামকৰণ কৰিলে ১৯৭০ চনৰ পিছৰ পৰাহে।
আহোম ৰজাৰ দিনত উচ্চ পদবী লাভ কৰা সকলৰ ভিতৰত ব্ৰাহ্মণ, কায়স্থ, গণক আৰু কলিতাসকলৰ উপৰিও কেওঁট, কোঁচ, সূত আৰু নাথ সম্প্ৰদায় আদি কেইবাটাও জনগোট আছিল।
এই উচ্চ পদবী ভোগ কৰা লোক সকলে সম্প্ৰীতিৰ এনাজৰীত বান্ধ খাই কৃষিকৰ্মক প্ৰাধান্য দি ধৰ্মীয় কাৰ্যটো অংশ গ্ৰহণ কৰিছিল।
এই পদবীভুক্ত আৰু সমাজৰ শ্ৰষ্ঠব্যক্তি হিচাপে পৰিচিত লোকজনৰ পৰাই নাম অনুসৰি ক্ৰমে শ’লাল কুৰি খেল হিচাপেই জনাজাত হৈ পৰিল।
মহাপুৰুষ দুয়োজনাৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰ, ৰীতি-নীতি আৰু আদৰ্শৰে শ্ৰী শ্ৰী আঠখেলীয়া নামঘৰৰ সামাজিক ৰীতি-নীতি অনুপ্ৰাণিত হৈছে।
নামঘৰৰ অন্তৰ্গত খেলৰ সামাজিক নীতি-নিয়ম, অশৌচাদি ব্যৱস্থা সমূহত কোনো সমস্যাই দেখা দিলে নাইবা কোনো পৰিস্থিতিৰ উদ্ভৱ হ’লে প্ৰয়োজন অনুসৰি গুৰুৰ মতৰ সপক্ষে সমস্যা নিষ্পত্তি কৰা হয়।
বিশেষতঃ বৰাহী কুৰি আৰু কাকতি কুৰি এই দুটা খেলৰ লোক সকল কালৰ কৱলত পৰি একেবাৰেই আঠখেলৰ পৰা নিঃশেষ হৈ গ’ল।
কাৰণ ১৮২১ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ১৮২৫ খ্ৰীষ্টাব্দলৈ মান সকলৰ অত্যাচাৰৰ বলি হোৱাত এই অঞ্চলৰ পৰাও বহুলোক স্থান মান এৰি প্ৰাণৰ ভয়ত পলায়ন কৰিছিল।
জনশ্ৰুতিমতে আহোম ৰজাৰ শাসন কালত কৃষি-শিল্প আদি ক্ষত্ৰত নিপুণ কছাৰী নামৰ এজন ৰজাঘৰীয়অ বিষয় বাব খৌৱা লোকে সগোত্ৰীয় পৰিয়াল বৰ্গৰ লগতে থাকি একে বৃত্তিধাৰী হৈও সামাজিকভাৱে নিজৰ প্ৰতিপত্তি লাভ কৰাৰ পাছত তেওঁৰ পৰাই সেই অঞ্চলত বসবাস কৰা স্থান অনুসৰি কালক্ৰমত কছাৰীকুৰি খেল নামেৰে প্ৰখ্যাত হৈ পৰিল।
১৯৮৫ চনত ৰাইজে আলোচনা কৰি পূৰ্বৰ এখলপীয়া বেদীক তিলিখলপীয়া কৰি সপ্তবৈকুণ্ঠৰ আৰ্হিৰে সাত খলপীয়া সিংহাসন নিৰ্মাণ কৰাৰ আঁচনি গ্ৰহণ কৰে।
সেই মতে ১৯৮৬ চনত শ্ৰী শ্ৰী বাঁহজেঙণী সত্ৰ সত্ৰাধিকাৰ দেৱেন্দ্ৰ নাথ মহন্ত ধৰ্মাধিকাৰ দেৱৰ দ্বাৰা আঠখেলীয়া ৰাইজে প্ৰতিষ্ঠা কৰোৱায়।
আহোম ৰাজত্বৰ সময়ত কনৌজৰ পৰা ব্ৰাহ্মণ আৰু কায়স্থ সকলক আনি উচ্চ পদত নিযুক্তি দিয়াৰ উপৰিও ধৰ্মীয় কাৰ্য পালন কৰিবৰ বাবে ভূমি আদি দি সংস্থাপন দিয়াৰ কথা অসম বুৰঞ্জীত উল্লেখ আছে।
আদিম অৱস্থাত তেনে কোনো ব্ৰাহ্মণৰ পৰিয়াল থকাৰ কাৰণেই সেই ঠাইখণ্ড ব্ৰাহ্মণ কুৰিখেল নামেৰেই প্ৰখ্যাত হৈ পৰিল।
পূৰ্ব-পুৰুষৰ মৌখিক কথাৰ পৰাই জানিবলৈ পোৱা মতে সম্প্ৰীতি শ্ৰী শ্ৰী আঠখেলীয়া নামঘৰ থকা পৱিত্ৰ ভূমিখণ্ডত এজন অজ্ঞাত কুলশীল সাধু সন্তলোকৰ আশ্ৰম আছিল।
১৯৭০ চনৰ আগলৈকে শ্ৰী শ্ৰী আঠখেলীয়া নামঘৰক শ্ৰী শ্ৰী আঠখেলীয়া হৰিমন্দিৰ বুলিহে জনাজাত আছিল।
বৈৰাগী সকলে ছদ্মবেশ ধৰি বিভিন্ন ঠাইত ঘূৰি পকি সেই ঠাইৰ বা সেই দেশৰ সংস্কৃতিৰ বিৱৰণ আহোম ৰজাক জনাব লাগিছিল।
কাকতি হ’ল মাটিবাৰী হিচাপ পত্ৰ ৰখা, সেই মাটিৰ উৎপন্ন শস্যৰ হিচাপ, পাইক আদিৰ লেখ বুজ কৰা আৰু আন আন হিচাপ-নিকাচ ৰখা বিষয়া।
আহোম স্বৰ্গদেউসকলে মাটিৰ উৰ্ব্বৰতা চাই কৃষি জনা লোকক খাত পাম দি খেতিৰ সঁজুলি নাঙ্গলৰ অধিক যোগান ধৰি কৃষিৰ প্ৰসাৰণ কৰিছিল।
কয়লা প্ৰধানকৈ কাৰ্বনৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত হয় আৰু তাৰ লগতে হাইড্ৰ্'জেন, ছালফাৰ, অক্সিজেন আৰু নাইট্ৰ'জেনও কিছু পৰিমাণে থাকে।
যতীন্দ্ৰনাথ গোস্বামী দেৱে ১৯৪১চনত মিলিটেৰী ইঞ্জিনীয়াৰিং চাকৰিত যোগদান কৰি কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে।
শ্বিলং, যোৰহাট আৰু গুৱাহাটীত এই চাকৰি কৰি ১৯৪৫ চনত এই চাকৰি ইস্তাফা দিয়ে আৰু একে বছৰতে কলিকতাৰ চলিহা ৰলিং মিলছত সাময়িকভাবে কিছুদিনৰ বাবে চাকৰি কৰে।
কিন্তু সেইবছৰতে সেই চাকৰি বাদ দি ১৯৪৬ চনত শ্বিলঙত লাবান বালক মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে।
তদুপৰি তেওঁ যোৰহাট স্নাতকোত্তৰ প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয় আৰু দেৱীচৰণ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত অংশকালীন প্ৰবক্তা হিচাপেও কাম কৰিছিল।
১৯৩৭ চনত তিনিচুকীয়া চেনাইৰাম উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা যতীন্দ্ৰনাথ গোস্বামী দেৱে প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
১৯৩৯ চনত যোৰহাট মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আই.এ. শ্বিলঙৰ ছেইণ্ট এডমাণ্ডছ কলেজৰ পৰা বি.টি আৰু ১৯৫০ চনত প্ৰাইভেট পৰীক্ষাৰ্থী হিচাপে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আধুনিক ভাৰতীয় ভাষাত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
যতীন্দ্ৰনাথ গোস্বামী ১৯১৮ চনৰ ১২ নৱেম্বৰত যোৰহাট জিলাৰ টীয়ক নেপালী সত্ৰৰ জগন্নথীয়া গোসাঁই ঘৰত যতীন্দ্ৰনাথ গোস্বামীৰ জন্ম হয়।
২০০৫ চনৰ ৭ নৱেম্বৰত টীয়কৰ ঐতিহ্যমণ্ডিত নেপালী সত্ৰত ডেকা-সত্ৰাধিকাৰ হিচাপে নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰি থকা অৱস্থাতে তেওঁ ইহলীলা সম্বৰণ কৰে।
অপৰ্ণা কুমাৰ পদ্মপতিয়ে তেওঁৰ পুৰণা অষ্টিন গাড়ীখন চলাই যাওঁতে ৰমেন শইকীয়াৰ ঘৰৰ সন্মুখত শইকীয়াক দেখি কিছুপৰ ৰয় আৰু তেওঁ গম পাই যে শইকীয়াৰ পত্নী ৰুমীৰ অলংকাৰৰ বাকচটোৰ চাবি পাত হেৰাইছে।
বিয়াৰ পৰা আহি ৰমেন শইকীয়াই হাত ভৰি মেলি চোফাতে বহিল আৰু ৰুমীয়ে অলংকাৰৰ বাকচটো খুলি চাবিপাত নোচোৱাকৈ তলৰ টেবুলত দলি মাৰি দিলে কিন্তু বাকচটো বন্ধ কৰিবৰ সময়ত চাবিপাত নোহোৱা হয়।
তেতিয়া চাবিপাত বিচাৰি উলিয়াবলৈ এই সমস্ত কাৰ্যকলাপ খিনিৰ পুনৰাবৃত্তি কৰিবলৈঅকুপই শইকীয়া পৰিয়ালক অনুৰোধ জনায়।
অপৰ্ণা কুমাৰ পদ্মপতিয়ে পুৰণা অষ্টিন গাড়ীখন চলাই যাওঁতে খগেন কলিতাৰ ঘৰৰ সন্মুখতে গাড়ীখন বেয়া হয়।
পানী অলপ আনিবলৈ যাওঁতে তেওঁক কলিতাৰ পত্নী অৰূপাই তেওঁৰ মাকৰ একমাত্ৰ স্মৃতিচিহ্ন তেওঁৰ জোনবিৰি পাত চুৰি হোৱা বুলি কয় আৰু অকুপক তাৰ সন্ধান দিবলৈ অনুৰোধ কৰে।
অকুপই লক্ষ্য কৰে যে যিখন দুৱাৰ চুৰি কাণ্ডৰ পিছদিনা খোল খাই আছিল সেইখন চোৰে মেলিলে বাহিৰত থকা ফুলৰ টাবকেইটা ভাগি থাকিল হয়।
পিছত অকুপই সহকৰ্মী বৰুৱাৰ সৈতে ঘটনাটো আলোচনা কৰে আৰু নিশ্চিত হয় যে কলিতাই জোনবিৰি পাত কলিতাৰ লগত প্ৰেমজনিত সম্পৰ্ক থকা তনুজাক দি দিছে।
পোনপটীয়াকৈ কলিতাক সুধিব নোৱাৰি বাবে দুয়ো এক পৰিকল্পনা কৰে যে বৰুৱাই কলিতাক অন্য এক অজুহাতত মাতি আনিব আৰু সেই সুযোগতে কলিতাক তেওঁৰ ঘৰৰ নক্সাখন দেখুৱাই ক'ব যে পুলিচে সন্দেহ কৰিছে যে দুৱাৰখন হয়তো ভিতৰৰ কোনোবাই খুলি দিছে কাৰণ চোৰে দুৱাৰ খুলিলে টাব দুটা ভাগি থাকিল হয়।
ইয়াত লেখকে প্ৰথম পুৰুষত ঘটনাৰ বিৱৰণ দিছে আৰু প্ৰথমভাগতেই গোটেইকেইটা গল্পৰ নায়ক অপৰ্ণা কুমাৰ পদ্মপতি বা চমুকৈ অকুপৰ লগত চিনাকি কৰি দিছে।
কথা প্ৰসংগত লেখকৰ ঘৰৰ গেৰাজৰ পৰা এটা ৰেডিঅ' চুৰি হোৱা কথাটো প্ৰকাশ হৈছে আৰু কোনে চুৰি কৰিছে তাৰ উৱাদিহ দিবলৈ লেখকে অকুপক অনুৰোধ কৰিছে।
এবাৰ যে লেখকৰ পুত্ৰই গাড়ীখনৰ কাৰ্ব'ৰেটৰ ভাল কৰিবলৈ দেউতাকৰ পৰা পইচা নিছিল সেয়াও প্ৰকাশ হৈছে।
শেষত ঘটনাস্থলী দৰ্শনৰ বাবে অকুপই লেখকৰ ঘৰ অভিমুখে যাত্ৰা কৰোঁতে বাটতে গম পাইছে যে লেখকৰ গাড়ীখন ডিজেলত চলা গাড়ীহে।
তৃতীয় গল্পটিত অফিচৰ বীয়াৰাৰ মদন কলিতাৰ পত্নী সাবিত্ৰী কলিতাই অপৰ্ণা কুমাৰ পদ্মপতিক তাইৰ মানী অৰ্ডাৰ এখনৰ সন্ধান দিবলৈ অনুৰোধ কৰে।
সেয়েহে সাবিত্ৰীয়ে বাতৰিত দিয়া মদ নিবাৰণী ক্লিনিক এখনৰ বিজ্ঞাপন অনুসৰি ইংৰাজী . ৰ ঠিকনাত ১০০১ টকা পঠিয়াই দিয়ে।
কিন্তু সেইফালৰ পৰা একো সঁহাৰি নোপোৱাত তাই সেই ঠিকনালৈ যাওঁতে তেওঁলোকে মানী অৰ্ডাৰ পোৱা বুলি অস্বীকাৰ কৰে।
অকুপই সহকৰ্মী এজনৰ লগত কথাটি আলোচনা কৰি থাকোঁতে এনেয়ে টেলিফ'ন ডিৰেক্টৰীত বিচাৰি চাওঁতে ,. ৰ ফোন নং পায়।
তেওঁ তালৈ ফোন কৰি গম পাই যে এটা চৌহদতে ডাঃ চিত্ৰা বড়ুয়া আৰু ড॰ চিত্ৰ বৰুৱা থাকে আৰু ইংৰাজী নামটো একে হোৱাৰ বাবে মানী অৰ্ডাৰখন ডাঃ চিত্ৰাৰ সলনি ড॰ চিত্ৰৰ ঘৰ পাইগৈ।
৪ বছৰমান আগতে অকুপৰ সহকৰ্মী অজিতেশ বৰুৱাৰ পেহীয়েকৰ পৰা পেহীয়েকৰ ভায়েক হিৰণ্যই দহ হাজাৰ টকা লৈ ঘূৰাই নিদিয়া হ'ল।
কিছু চেষ্টাৰ মূৰত এয়াও উদ্ধাৰ হয় যে জিডিং জিডাংটো প্ৰকৃততে ফ্ৰান্সৰ খেলুৱৈ জিনেডিন জিডান হে আৰু চিলি হ'ল ফুটবল খেলা দেশ চিলি।
আকৌ ২০০৩ চনৰ বিশ্বকাপ ফুটবলত থকা চিলি তথা ফ্ৰান্সৰ খেল আৰু হিৰণ্যই মালদহলৈ যাম বুলি কোৱা বাবে ৰে'লৰ সময়সূচী চাই তেওঁলোক দুয়োৱে সম্ভৱতঃ তাৰিখ এটা উলিয়াই দিয়ে যাতে পেহীয়েকে হিৰণ্যক জাননী এখন দিব পাৰে।
কিন্তু সেইবোৰৰ পৰা অলপ সকাহ পাবলৈকে তো মানুহে চিনেমা চায়, গল্প-উপন্যাস পঢ়ে, সংগীত শুনে? কিন্তু সেইবোৰতো যদি পায় মাথোঁ চমক , জিঘাংসা আৰু মনোবিকৃতি, আমাৰ ক্লান্ত, বিভ্ৰান্ত মনে বিৰাম পাব ক'ত?" সেয়েহে তেওঁ সকলো পৰ্যায়ৰ হিংস্ৰতা বাদ দি কেৱল মাত্ৰ ঘটনাৰ প্ৰতিটো ক্ষুদ্ৰাতিক্ষুত্ৰ চিদ্ৰ বাদ দিব নোঁৱাৰা দিশটোত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি এই গল্পকেইটা লিখি উলিয়াইছে য'ত তেওঁ চৰিত্ৰৰ মুখেৰেই কোৱাইছে "ঘাই কথা হ'ল হুবহু খুতি-নাটিৰ প্ৰতি মনোযো, এগজেক্ট ডিটেইল্ছৰ ওপৰত তীক্ষ্ণ নজৰ, নিতান্ত সামান্য বা অদৰকাৰী যেন লগা ক্ষুদ্ৰ ডিটেইল এটাও যাতে উপেক্ষা কৰা নহয়।
এনে মাঃগলিক অনুষ্ঠানবোৰত মিবুৰ সৈতে গাঁৱৰ বয়োবৃদ্ধসকলে বধ কৰা গাহৰিৰ আগমঙহত 'আচিন-তাগিৰ' বা মংগল চায়।
ঘাইকৈ গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰুৰ উদ্যোগত এই উৎসৱ উদযাপিত হয় যদিও গাঁৱৰ আন সকলোৱে ইয়াত অংশগ্ৰহণ কৰে।
নৰাছিগা বিহুত অংশগ্ৰহণ কৰিবৰ বাবে কাষৰীয়া চাৰি-পাঁচখন গাঁৱৰ ৰাইজক অতিথি হিচাপে আমন্ত্ৰণ কৰি অনাটো মিচিংসকলৰ এক পৰম্পৰা।
সাধাৰণতে তিনিদিন ধৰি পালন কৰা উৎসৱত বিবিধ লোকাচাৰ পালন কৰাৰ উপৰিও মিচিং ডেকা-গাভৰুৱে ইয়াত প্ৰাণঢালি নাচে।
পঃৰাগ মিচিং জনগোষ্ঠী লোকসকলৰ এটা উল্লেখযোগ্য কৃষিভিত্তিক উৎসৱ, এই উৎসৱ ৫ দিন জুৰি উদ‍যাপন কৰা হয়।
ধান কাটি চপোৱাৰ অন্তত, অৰ্থাৎ, ধানৰ নৰা ছিগাৰ সময়ত অনুষ্ঠিত হোৱা বাবেই এই উৎসৱৰ নাম নৰাছিগা বিহু।
কিয়নো এই উৎসৱত এখন গাঁৱৰ এদল ডেকা-গাভৰুৱে আন এখন গাঁৱৰ এদল ডেকা-গাভৰু-বয়োজেষ্ঠক নাচি-ধেমালি-উৎসৱৰ মাজেদি সন্তোষ দিবলৈ চেষ্টা কৰে।
এডৱাৰ্ডে তাইক কেনেকৈ ৰক্ষা কৰিলে তাৰ ৰহস্য উদ্ঘাটন কৰিবলৈ বেলা বদ্ধপৰিকৰ হয় আৰু এডৱাৰ্ডক সঘনাই প্ৰশ্ন কৰি থাকিবলৈ লয়।
যেতিয়া পুৰণি বন্ধু পৰিয়ালৰ জেকব ব্লেকে তাইক স্থানীয় জনজাতীয় লোককথাসমূহ কয় তাই গম পায় যে এডৱাৰ্ড আৰু তাৰ পৰিয়ালৰ সকলোটি ভেম্পায়াৰ যিয়ে মানুহৰ পৰিৱৰ্তে জন্তুৰ তেজ হে খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰে।
তেতিয়া এডৱাৰ্ডেও কয় যে বেলাৰ তেজৰ গোন্ধটো তাৰ বাবে খুব লোভনীয় বাবেহে প্ৰথমাৱস্থাত সি তাইক এৰি চলিছিল।
সেই দলটিৰ এজন অনুসৰণকাৰী ভেম্পায়াৰ জেমছে মানুহৰ সৈতে কালেন পৰিয়ালে সম্পৰ্ক গঢ়ি তোলা বাবে ক্ষোভিত হয় আৰু বেলাৰ চিকাৰ কৰিব বিচাৰে।
বেলাক ৰক্ষা কৰিবৰ বাবে কালেন পৰিয়ালটো দুটা ভাগত বিভক্ত হয় আৰু এডৱাৰ্ডৰ সৈতে বেলা ফিনিক্সৰ হোটেল এখনত লুকাই থাকে।
পিছত এডৱাৰ্ড আৰু বেলাই স্কুলৰ প্ৰম নাচত অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু বেলাই ভেম্পায়াৰ হোৱাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে যদিও এডৱাৰ্ড অমান্তি হয়।
এডৱাৰ্ডৰ ৰহস্যটো তাই গম পোৱা বুলি তাই তাক কৈ দিয়ে,সিও তাত হয়ভৰ দিয়ে আৰু দুয়ো নিষিদ্ধ প্ৰেমত মগ্ন হয় য'ত এডৱাৰ্ডে বেলাৰ তেজ পিবলৈ থকা তাৰ অদম্য ইচ্ছাৰ লগত যুঁজ দি থাকে।
তাই অতি বুদ্ধিমতী আৰু সূক্ষ্ম পৰিদৰ্শক আৰু সেই গুণেই কালেনসকলৰ আচৰিত ধৰণ কৰণ,শাৰীৰিক গঢ়,শক্তি আদি দেখি নিজেই সত্যটো বিচাৰি উলিয়াই লয়।
উপন্যাসৰ আৰম্ভণিতে বেলাই অনুভৱ কৰে যে "সিদ্ধান্ত এটা থিৰ কৰাই আটাইতকৈ টান কাম,কিন্তু সিদ্ধান্ত লোৱাৰ পিছত তাক অনুসৰণ কৰাটো সহজ।
" কিন্তু উপন্যাসৰ ঘটনাচক্ৰত বেলাই অজানিতেই কঠিন সিদ্ধান্তবোৰ ল'বলৈ আৰু তাৰ ফলাফলবোৰ মানি ল'বলৈ শিকি যায়।
১৯১৮ চনত যেতিয়া স্পেনিছ ইনফ্লুৱেঞ্জাত সি মৃতপ্ৰায় হয় তেতিয়া কাৰ্লাইল কালেনে তাক ভেম্পায়াৰলৈ সলনি কৰে।
প্ৰথমতে বেলাৰ সুৰক্ষাৰ বাবে নিজেই বেলাক সি যে বিপদজনক সেয়া সঁকিয়াই দিছিল যদিও অৱশেষত নিজৰ পৰিচয় প্ৰকাশ কৰে।
বিখ্যাত উপন্যাস জেন আয়াৰৰ মি০ ৰোচেষ্টাৰৰ কিছু প্ৰভাৱ এডৱাৰ্ডৰ চৰিত্ৰত দেখা যায় কাৰণ এডৱাৰ্ডৰ দৰে তেৱোঁ নিজকে এজনে দানৱ বুলি ভাবিছিল।
ইজাবেলা "বেলা" স্বানে সদায়ে ৰ'দ দি থকা চহৰ ফিনিক্স,আৰিজোনাৰ পৰা অনবৰতে বৰষুণে কিনকিনাই থকা চহৰ ফোৰ্কছ,ৱাছিংটনত নিজৰ দেউতাক চাৰ্লিৰ লগত থাকিবলৈ আহে কাৰণ তাইৰ মাক ৰিণীয়ে তেওঁৰ নতুন পতি বেছবল খেলুৱৈ ফিলৰ লগত ফুৰা চকা কৰিব খোজে।
তেওঁলোকৰ বন্ধুত্বই এক গাঢ় পৰ্যায় পায় যেতিয়া বেলাক স্কুলৰ পাৰ্কিঙত এখন ভানে প্ৰায় খুন্দিওৱাৰ উপক্ৰম হয়।
তেওঁ সপোনত এজনী ছোৱালী আৰু এটা ভেম্পায়াৰ দেখিছিল যিয়ে তাইক ভালো পায় কিন্তু তাইৰ তেজ পিবলৈ আতুৰ হৈও থাকে।
কিতাপখনৰ নাম প্ৰথমতে 'ফোৰ্কছ' ৰখা হৈছিল যদিও পিছত প্ৰকাশকৰ অনুৰোধক্ৰমে ইয়াক টোৱাইলাইট কৰা হয়।
পিছলৈ চাৰ্লট ব্ৰণ্টেৰ "মি০ ৰোচেষ্টাৰ" আৰু জেন অষ্টিনৰ "মি০ ফেৰাৰ্চ"ৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ তেওঁ পুৰুষ চৰিত্ৰটোৰ বাবে এডৱাৰ্ড নামটো নিৰ্বাচন কৰে।
আকৌ মেয়াৰে নাৰী চৰিত্ৰটিৰ বাবে মেয়াৰে ইজাবেলা নামটো নিৰ্বাচন কৰে কাৰণ তেওঁৰ যদি এজনী ছোৱালী থাকিলহেতেন তাইৰ নাম তেওঁ ইজাবেলা ৰাখিলেহেতেন।
বেলা আৰু এডৱাৰ্ডৰ নিষিদ্ধ প্ৰেমক চিহ্নিত কৰা এই ফলটো প্ৰকৃততে জেনেছিছৰ ২:১৭ উক্তিত-যিটো উক্তি কিতাপখনৰ আৰম্ভণিতে উদ্ধৃত কৰা হৈছে- উল্লিখিত ভাল বেয়াৰ জ্ঞান সম্বলিত জ্ঞানবৃক্ষৰ ফলৰ সৈতে একে।
ই ভাল আৰু বেয়া সম্বন্ধে বেলাৰ জ্ঞান তথা 'নিষিদ্ধ ফল' এডৱাৰ্ডক গ্ৰহণ কৰিবলৈ বেলাৰ সিদ্ধান্তক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
মেয়াৰেও কৈছে -"ই দৰাচলতে প্ৰশ্ন কৰে যে তুমি তাক কামুৰি তাৰ ভয়াবহ সম্ভাৱনাবোৰ উপভোগ কৰিবা নে কামুৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰি তোমাৰ চিনাকি পৃথিৱীখনতে সুখী থাকিবা"।
বেটুপাতৰ আন এক সংস্কৰণত চলচ্চিত্ৰত বেলা আৰু এডৱাৰ্ডৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰা ক্ৰিষ্টেন ষ্টিৱাৰ্ট আৰু ৰবাৰ্ট পেটিনছনৰ আলোকচিত্ৰ দেখা যায়।
কিন্তু প্ৰথম খচৰা খনৰ শেষ অধ্যায়টো বৰ দীঘল হৈ যাবলৈ ধৰিলে গতিকে তেওঁ উপসংহাৰৰ পিছত উপসংহাৰ লিখাত লাগিল।
কিন্তু তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যে তেওঁ পৃষ্ঠকাহিনীত আৰু কিছুমান ঘটনা আৰু ইয়াৰ কাৰণ সমূহ সংযোগ কৰিব বিচাৰে আৰু পাঁচ বা ছয়টা অধ্যায়ৰ ভিতৰত পৃষ্ঠকাহিনীটো সমাপ্ত কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰি কৰি শেষত বাৰটা অধ্যায়ত ইয়াক সম্পূৰ্ণ কৰে।
তিনিটা মাহৰ ভিতৰতে মেয়াৰে তেওঁৰ সপোনক এক উপন্যাস হিচাপে গঢ়ি তোলে যদিও তেওঁৰ মতে তেওঁ কেতিয়াও টোৱাইলাইটক প্ৰকাশ কৰি উলিয়াব খোজা নাছিল বৰং নিজৰ সন্তুষ্টিৰ বাবেহে লিখিছিল।
তাৰ প্ৰতিযোগিতাপ্ৰিয় মনে প্ৰত্যাহ্বান ভাল পায় আৰু বেলাৰ তেজৰ সুস্বাদু গোন্ধে তাক বেলাৰ তেজ পিবলৈ ব্যাকুল কৰি তোলে।
প্ৰথমাৱস্থাত টোৱাইলাইটক ১৪ জন ব্যক্তিয়ে প্ৰত্যাখ্যান কৰে যদিও ২০০৩ চনত ইয়াৰ প্ৰকাশৰ স্বত্বৰ বাবে অনুষ্ঠিত হোৱা নিলামত ৮ জন প্ৰকাশকে প্ৰতিদ্বন্দ্ব্বিতা কৰে।
প্ৰকাশৰ এমাহৰ ভিতৰতে ই নিউয়ৰ্ক টাইমছ বেষ্ট চেলাৰ তালিকাত পঞ্চম আৰু পিছলৈ প্ৰথম স্থান দখল কৰে।
২০০৫ চনত ইয়াৰ প্ৰকাশৰ লগে লগে ই বেষ্টচেলাৰ হৈ পৰে আৰু নিউ য়ৰ্ক টাইমছ বেষ্টচেলাৰ তালিকাত প্ৰথমতে পঞ্চম আৰু পিছলৈ প্ৰথম স্থান লাভ কৰে।
২০০৮ চনত ই সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা উপন্যাস আৰু ২০০৯ চনত দ্বিতীয় সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা উপন্যাস হিচাপে পৰিগণিত হয় য'ত প্ৰথম হয় ইয়াৰেই ছিকুৱেল নিউ মুন।
এইখন হ'ল টোৱাইলাইট শৃংখলাৰ প্ৰথমখনি উপন্যাস য'ত পাঠকৰ ১৭ বছৰীয়া ইজাবেলা "বেলা" স্বানৰ লগত পৰিচিতি ঘটে যিয়ে ফিনিক্স,এৰিজোনা এৰি ফোৰ্কছ,ৱাছিংটনলৈ আহি এডৱাৰ্ড কালেন নামৰ ভেম্পায়াৰ এজনৰ প্ৰেমত পৰি নিজৰ জীৱন বিপদাপন্ন কৰি তোলে।
কিতাপখনৰ প্ৰতি মেয়াৰৰ ভনীয়েকে যথেষ্ট উৎসাহ প্ৰদৰ্শন কৰে আৰু পাণ্ডুলিপিটো প্ৰকাশন গোষ্ঠীসমূহলৈ পঠিয়াবলৈ মেয়াৰক হেঁচা দিয়ে।
মেয়াৰে পঠোৱা ১৫খন চিঠিৰ ৫ খনৰ কোনো উত্তৰ নাহিল,৯ খনে তেওঁক অগ্ৰাহ্য কৰিলে যদিও শেষৰখনে ৰাইটাৰ্চ হাউছৰ জ'ড ৰিমাৰৰ পৰা সন্মতি আনিলে।
আনহাতে কিছুমান সমালোচকৰ মতে এডৱাৰ্ডৰ প্ৰতি বেলাৰ আকৰ্ষণ "চৰিত্ৰতকৈ যাদুৰ ভেটিতহে প্ৰতিষ্ঠিত" আৰু বেলা এক অতি দুৰ্বল মহিলা চৰিত্ৰ।
জালিয়ানৱালাবাগত নিৰ্দোষী অগণন ভাৰতবাসীক জেনেৰেল ডায়াৰে নিষ্ঠুৰভাবে হত্যা কৰাৰ পিছত ভাৰতত এক উত্তপ্ত পৰিবেশৰ সৃষ্টি হয়।
তেতিয়াই ভাৰতবাসীৰ মাজত শান্তিৰ বাতাবৰণ ৰচনাৰ বাবে ইংলেণ্ডৰ ৰাজকুমাৰ প্ৰিন্স অব্ ৱেলচ ভাৰত ভ্ৰমণলৈ আহিছিল।
এইদৰে তেওঁ ১৯৪৫ চনলৈকে স্বাধীনতাৰ সংগ্ৰামৰ নানা পৰ্য্যায়ত অংশ গ্ৰহণ কৰাৰ বাবে অনেক দিন কাৰাবৰণ কৰিছিল।
১৯৪৬ চনৰ ১৭ আগষ্ট তাৰিখে অন্তৰ্ৱতী চৰকাৰ গঠন কৰে আৰু লৰ্ড মাউণ্ট বেটেনে জৱাহৰলাল নেহৰুক স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথম প্ৰধান মন্ত্ৰী নিযুক্তি দিয়ে।
ইণ্ডোনেছিয়াৰ বাণ্ডুং চহৰত ২৯খন দেশৰ সহযোগত পঞ্চশীল আৰু সহ অৱস্থানৰ বৈদেশিক নীতি ৰচনা কৰিলে আৰু ইয়াত মুখ্যভূমিকা গ্ৰহণ কৰিলে নেহৰু, টিটো আৰু নাচেৰে।
তাৰপিছত বমডিলা হৈ ভাৰতৰ ভালেমান সমতল ভূমি দখল কৰাৰ পিছত হাঠাত্ ১৯৬২ চনৰ ২৪ অক্টোৱৰত চীনে একতৰফীয়া সৈন্য অপসৰণৰ নীতি ঘোষনা কৰি উভতি যায়।
১১ বছৰত তেওঁক পঢ়ুৱাবলৈ টি. ফাৰ্ডিনাণ্ড ব্ৰুকচ নামৰ এজন আইৰিচ লোকক গৃহশিক্ষক নিযুক্ত কৰিছিল।
ব্ৰুকচৰ তলতে ৰসায়ন, উদ্ভিদ, পদাৰ্থ বিদ্যাৰ গূঢ় কথাবোৰ তেওঁ হৃদয়ঙ্গম কৰিছিল আৰু বিশ্বৰ প্ৰতি জানিবলৈ কৌতূহল জাগিছিল।
মাত্ৰ তেৰ বছৰ বয়সত তেওঁ যোগদান কৰিছিল থিয়চফিকেল সংঘত আৰু এই সংঘৰ জৰিয়তে তেওঁ প্ৰাচীন ধৰ্মপুথিবোৰ পঢ়িছিল।
তেওঁ আছিল ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ দুৰ্ধৰ্ষ যুঁজাৰু আৰু মাতৃ স্বৰূপ ৰাণী ধৰ্মপৰায়ণা।
১৭১৬ খৃঃত উপৰিপুৰুষ ৰাজকাউল কাশ্মীৰৰ পৰা দিল্লীলৈ আহিছিল আৰু পিছত দিল্লীৰ পৰা তেওঁলোক এলাহাবাদলৈ স্থায়ী বসতিৰ কাৰণে থিতাপি লৈছিল।
তেওঁ কেইবাবাৰো কংগ্ৰেছৰ সভাপতি আছিল আৰু তেওঁৰ সভাপতিত্বতেই পূৰ্ণ স্বাধীনতাৰ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰিছিল।
১৯৪৬ চনৰ১৭ আগষ্টত গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল ওৱাভেলে সেই সময়ৰ কংগ্ৰেছ সভাপতি জৱাহৰলালক অন্তৰ্ৱতী চৰকাৰ গঠন কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱাৰ মৰ্মে তেওঁ অন্তৰ্ৱতী চৰকাৰ গঠন কৰি নেতা নিৰ্বাচিত হয় আৰু ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্ট তাৰিখে ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ কথা ঘোষণা কৰি লৰ্ড মাউণ্ট বেটেনে স্বতন্ত্ৰ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ৰূপে নিযুক্ত কৰিলে জৱাহৰলাল নেহৰুক।
দেশৰ এই অক্লান্ত কৰ্মী গৰাকীৰ জীৱনৰ তালিকা হৈছে, তেওঁ নিশা ৩ বজাতহে বিছনালৈ গৈছিল আৰু শোৱা পাটি ত্যাগ কৰিছিল ৭.৩০ মিনিটত।
ৰাতিলৈ নিজৰ চিঠি পত্ৰ পঢ়া, চেক্ৰেটাৰীৰ লগত পৰামৰ্শ কৰা, বাতৰি কাকত আৰু গ্ৰন্থ অধ্যয়নত ব্যস্ত হৈ পৰে।
তেওঁৰ অপৰিসীম বৰঙনিৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা জনাই দেশে তেওঁলৈ ১৯৫৫ চনত ভাৰত-ৰত্ন উপাধি প্ৰদান কৰিছিল।
এগৰাকী প্ৰখ্যাত লেখক, ৰাজনীতিবিদ আছিল, তেওঁ ১৯৫৫ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁলৈ দেশৰ সৰ্ব্বোচ্চ সন্মান ভাৰত ৰত্ন বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।
সময়ৰ ঐক্য:-কাহিনীটো নাটক হিচাপে মঞ্চত উপস্থাপন কৰোঁতে যিমান সময় লাগে বাস্তৱ জীৱনত সেই ঘটনাটো ঠিক সিমান সময়তে সংঘটিত হ’লহেতেন এই কথাটোৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিব লাগে।
এৰিষ্টটলে এই কাল নিৰ্দেশনা দিবলৈ গৈ কৈছিল যে ইয়াক ’চিঙ্গল ৰিভলিউশ্বন অব্‍ দ্য চান’ অৰ্থাৎ ২৪ ঘণ্টাৰ মাজত সীমাবদ্ধ কৰিছিল।
স্থানৰ ঐক্য:-নাটক এনে কোনো স্থানৰ উল্লেখ থাকিব নোৱাৰিব য’লৈ নাট্য-নিৰ্দেশিত সময়ৰ ভিতৰত ক’লা-কুশলীসকলে অহা-যোৱা কৰিব নোৱাৰিব।
ঘটনাৰ ঐক্য:- নাটকত এনে কোনো দৃশ্য বা চৰিত্ৰৰ সমাবেশ ঘটাব নোৱাৰিব যাৰ বাবে নাটকৰ মূল সুৰ ব্যাহত হ’ব পাৰে।
নাটকে দৃশ্য আৰু শ্ৰব্য কাব্যৰ সংমিশ্ৰণত ৰঙ্গমঞ্চৰ সহযোগত গতিশীল মানৱজীৱনৰ প্ৰতিচ্ছবি আমাৰ সন্মুখত জীৱন্ত ৰূপত দাঙি ধৰে।
নাটকত উল্লিখিত ক’লা-কুশলীসকলে তেওঁলোকৰ নিপুণ অভিনয়েৰে নাটকৰ জঁকাটোত প্ৰাণৰ সঞ্চাৰ কৰে আৰু তাক বাস্তব জীৱনৰ স্বৰূপ প্ৰদান কৰে।
কিন্তু শ্ৰেষ্ঠ নাট্যকাৰসকলে নিজকে যথাসাধ্য গোপনে ৰাখে আৰু চৰিত্ৰ সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত এক বিশেষ ধৰণৰ নিলিৰ্প্ততা অৱলম্বন কৰে।
অৰ্থাৎ কোনো এটা চৰিত্ৰ যদি কিছু সময়ৰ বাবে ওলাই , তেখেতৰ যদি কোনো সংলাপ নাথাকে তেন্তে সেই চৰিত্ৰটোও নাটকৰ অংশত পৰে ।
তথাপি , সংস্কৃত নাটকত বিদ্বানপুৰুষে সাধাৰণতে সংস্কৃত, বিদূষী মহিলাসকলে শৌৰসেনী, ৰাজপুত্ৰ আৰু শ্ৰেষ্ঠসকলে অৰ্দ্ধমাগধী, বিদুষকে প্ৰাচ্যা আৰু ধূৰ্ত্ত অবন্তিক ভাষা ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
সংস্কৃত নাটকত দেখা যায় যে, প্ৰথম: পূৰ্বৰঙ্গ বা মঙ্গলাচৰণ, দ্বিতীয়: সভাপূজা , তৃতীয়: কবিসংজ্ঞা বা নাটকীয় বিষয়-কথন আৰু তাৰপাছত প্ৰস্তাবনা।
’মঙ্গলাচৰণ’ত সূত্ৰধাৰে মঞ্চত উপস্থিত হৈ অভিনয় কাৰ্য্য সুচাৰুৰূপে সম্পাদন কৰাৰ বাবে যি মঙ্গলাচৰণ কৰে তাৰ নাম’নান্দী’।
ইংৰাজী সাহিত্যত বেন জনচনে ঐক্যনীতি মানি চলিছিল আৰু শ্যেক্সপিয়েৰে মাত্ৰ ’দ্য টেম্পেষ্ট এমং দ্য কমেডি অব্‍ এৰৰচ্‍’ৰ নিয়ম মানি চলিছিল।
সাধাৰণ মানুহৰ কথা বতৰাতে যি নাটক গঢ়ি উঠে, সাধাৰণ মানুহৰ কথা-বতৰাক অৱলম্বন কৰিয়ে যি কাহিনী ৰচিত হয় অথবা সাধাৰণ মানুহৰ কথা-বতৰা ৰীতি-নীতিৰে যি নাটক বাচি থাকে তকেই লোকনাট্য বোলা হয়।
মধুৱে তেওঁৰ গোপন বিয়াৰ কথা মাক-দেউতাকক ক'বলৈ ভয় কৰে আৰু সেয়ে মুক্তাক তেওঁলোকৰ ঘৰতে বন কৰা মহিলাৰ ছদ্মৰূপ দিয়াই ৰাখে।
কিন্তু মধু যেতিয়া এবাৰ কামত ওলাই যায়, তেতিয়া মাক-দেউতাকে মুক্তা গৰ্ভৱতী বুলি গম পাই তাইক কামৰ পৰা অব্যাহতি দিব বিচাৰে।
মধুৰ মাকৰ মুক্তাক ইতিমধ্যে ভাল লাগিছিল আৰু তাইক ঘৰৰ বন কৰা মানুহ হিচাপে ৰখোৱাৰ কাৰণে মধুক টান কথা শুনায়।
বৰলাৰ ঘৰ হৈছে ২০১২ চনৰ ২ নৱেম্বৰ তাৰিখে মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া-বঙালী দ্বিভাষিক ৰোমাণ্টিক হাস্যধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ।
অ'কে প্ৰডাক্‌চনচৰ বেনাৰত মানি চি. কাপেনে প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা কৰা চলচ্চিত্ৰখনৰ মূল চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে উৎপল দাস আৰু দেৱস্মিতা বেনাৰ্জীয়ে।
কাপেনৰ মতে কেৰালা আৰু অসমৰ সংস্কৃতিৰ মিল আছে আৰু সেইবাবে তেওঁ বোলছবিখন অসমীয়াত পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
মধুকৃষ্ণই এম. বি. এ. ডিগ্ৰী লৈ চাকৰিৰ কাৰণে পশ্চিম বংগলৈ যায় আৰু তাতে এজন বঙালী ধনী লোকৰ জীয়ৰী মুক্তাৰ প্ৰেমত পৰে আৰু দুয়ো পলাই যায়।
দিল্লীৰ বিজ্ঞান ভৱনত আনুষ্ঠানিকভাৱে জ্ঞানপীঠ বঁটা লাভ; ভাৰত চৰকাৰৰ গৃহ-মন্ত্ৰালয়ৰ হিন্দী পৰামৰ্শদাতা সমিতিৰ সদস্য।
সাহিত্য অকাডেমিৰ উপ-সভাপতি; গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মনোনীত সদস্য; আঞ্চলিক গৱেষণা উপদেষ্টা পৰিষদৰ সদস্য; ৰ সম্পাদনা-উপদেষ্টা সমিতিৰ সদস্য, সাহিত্য অকাডেমিয়ে মনোনীত কৰা ভাৰতৰ প্ৰেছ কাউন্সিলৰ সদস্য; গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ হৈ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অনুদান আয়োগ সমিতিৰ সদস্য; নেচনেল জুৰীৰ সদস্য; ভাৰতীয় আন্তৰ্জাতিক কেন্দ্ৰৰ সদস্য; এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰ আজীৱন সদস্য; ভাৰতৰ লেখক সজাতি দলৰ নেতা হিচাপে ৰুছ দেশ ভ্ৰমণ; বঙাইগাঁৱত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ সোণালী জয়ন্তী অধিবেশনৰ সভাপতি।
চফ্ৰাই প্ৰাইমাৰী স্কুলত শিক্ষাৰম্ভ কৰি বীৰেন্দ্ৰকুমাৰ কাকজান এম ই স্কুলত ভৰ্তি হয় আৰু যোৰহাট চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা ১৯৪১ চনত মেট্ৰিকুলেচন পাছ কৰে।
ভট্টাচাৰ্যই প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত অসমীয়া, ভূগোল, বুৰঞ্জী আৰু সংস্কৃত বিষয়ত ‘লেটাৰ’ সহ প্ৰথম বিভাগত উৰ্ত্তীণ হৈছিল।
সেইবছৰ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ত সাংবাদিকতা পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ হোৱাৰ কথা আছিল যদিও, সেয়া আৰম্ভ নোহাৱাত তেওঁ আইনৰ ক্লাছত নাম ভৰ্তি কৰে।
বিয়াল্লিচৰ গণ-আন্দোলনৰ ভিত্তিত ৰচিত 'মৃত্যুঞ্জয়' উপন্যাসৰ বাবে, ১৯৭৯ চনত, তেওঁ এই বঁটা লাভ কৰিছিল।
ভট্টাচাৰ্য পৰিয়ালৰ পূৰ্বজ যোৰহাট নগৰৰ পৰা দহ মাইল পূবে অৱস্থিত চাওঘাট মৌজাৰ ডিহা নৈৰ পাৰৰ ঢেকীয়া খোৱা গাঁৱত বাস কৰিছিল।
যোৰহাটৰ পৰা প্ৰকাশিত আসাম বিলাসিনীৰ সম্পাদক কৃষ্ণকান্ত ভট্টাচাৰ্য আৰু শ্বিলঙৰ পৰা প্ৰকাশিত বিজুলীৰ সম্পাদক লক্ষ্মীনাথ শৰ্মা বীৰেন্দ্ৰকুমাৰৰ পূৰ্বজ আছিল।
১৯৫৮ চনৰ ৬ জুন তাৰিখে বিনীতা ভট্টাচাৰ্যৰ সৈতে বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়।
বিশিষ্ট সমালোচক মুনীন বৰকটকীয়ে ডক্টৰ হেমন্তকুমাৰ শৰ্মাই সংকলন কৰা বীৰেন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্যৰ সাহিত্য-কৃতি গ্ৰন্থত প্ৰকাশ পোৱা তেখেতেৰ প্ৰবন্ধ বীৰেন্দ্ৰ-কৃতিত লিখিছে;
ভট্টাচাৰ্য সামাজিক বাস্তৱবাদী লেখকসকলৰ ভিতৰত অন্যতম আৰু দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ লেখকসকলৰ ভিতৰত অন্যতম লেখক আছিল।
ৰছীটনা খেলৰ খেলুৱৈ সকল দুটা দলত বিভক্ত হৈ ৰছীডালৰ কেন্দৰ পৰা দুই ফালে এটা সমান দুৰত্বত অৱস্থান কৰিবলৈ দিয়া হয়।
ৰছীডালৰ কেন্দ্ৰত ঠিক পোনে পোনে মাটিত এটা চিহ্ন দিয়া হয় যাতে কোন দলৰ জোৰ বেচি বা কোন দলে ৰছীডাল নিজৰ ফাললৈ বেছিকৈ টানি নিব পাৰিছে সেইটো সহজেই নিৰুপন কৰিব পাৰি।
বিচাৰক থাকিলে বিচাৰকৰ নিৰ্দ্দেশ ক্ৰমে খেল আৰম্ভ কৰা হয় বা ৰছীডাল দুই দলে দুয়ো ফালে টনা হয়, বিচাৰক নাথাকিলে দুই দলৰ খেলুৱৈ পচন্দৰ মতে দলপতি বাচি লৈ সেই দুই দলপতিৰ নিৰ্দ্দেশ ক্ৰমে খেল খেলা হয়।
প্ৰথমে নিৰ্দ্দেশ পোৱাৰ লগে লগে দুই দলে ৰছীডাল যিমান পাৰি টনা-টনি আৰম্ভ কৰি দিয়ে, এনেকৈ টনা-টনি কৰি কেন্দ্ৰৰ পৰা যি দলে ৰছীডাল সৰ্বাধিক দূৰ টানি নিব পাৰিছে সেই দলে এক এককৈ নম্বৰ পায় বুলি ধৰা হয়।
এনেকৈ তিনিবাৰলৈ সুবিধা দিয়া হয় এটা দলক, মুঠ তিনিবাৰৰ ভিতৰত যদি এটা দলে সৰ্বাধিক দুবাৰেই ৰছীডাল কেন্দ্ৰৰ পৰা নিজৰ ফাললৈ টানি নিবলৈ সক্ষম হয়, তেনেহলে সেই দলে দুই নম্বৰ পায় আৰু বিপৰীত দলে এক নম্বৰ পায়, এনেকৈ মুঠ তিনিটা ৰাউণ্ডৰ খেল অনুষ্ঠিত হয় আৰু সেই তিনি ৰাউণ্ডৰ ভিতৰত যি দলেই সৰ্বাধিক নম্বৰ আহৰন কৰিবলৈ সক্ষম হয় সেই দলকেই বিজয়ী দল বুলি ঘোষনা কৰা হয়।
সৰ্বপ্ৰথমে দলটোৰ যিকোনো এজন গৈ ঘাই খুটি টোৰ ওচৰত থিয় হ’ব আৰু বাকি কেইজন এটি নিৰ্দ্দিষ্ট দূৰত্বত থাকিব।