polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সীমান্ত স্পৰ্শ কৰি থকা ভাৰতৰ এক নিৰ্দ্দিষ্ট ভূখণ্ড, নাম যাৰ "উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল।
বসন্ত ওলালে উক্তৰোগৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱী জনসমাজত বিশ্বাস কৰা সাত গৰাকী আই বা দেৱীক সন্তুষ্ট কৰাৰ উদ্দেশ্যে "আইনাম" গোৱা হয়।
জ্যোৎস্না সম্পূৰ্ণ বেহালাবাদক হোৱাৰ উদ্দেশ্যেৰে পাশ্চাত্য ধ্ৰুপদী ঠাঁচৰ বেহেলা শিকাৰ প্ৰয়োজনীয়তা বোধ কৰি তেওঁ বেংগালুৰু স্কুল অৱ মিউজিকত প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰিছিল।
তথ্যচিত্ৰ , দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিকত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ লগতে, বিশ্ব সংগীতৰ বিভিন্ন সূচী যেনে ওমেড , ৰেড ভায়োলিন ফেচটিভেল, ক্লিভলেণ্ড সংগীত উৎসৱ আৰু বিবিচি প্ৰমচ অনুষ্ঠান আদিত অংশগ্ৰহণ কৰে।
তেওঁ ছয় বছৰ বয়সত কুনাকুডি বৈদ্যনাথনৰ এক বেহেলা প্ৰদৰ্শনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল, যাৰ পিছতে তেওঁ এই বাদ্যযন্ত্ৰটোৰ প্ৰতি খুব আগ্ৰহী হৈ পৰে।
তেওঁ শাস্ত্ৰীয় গিটাৰবাদক সিমন থাকেৰ আৰু ফ্লামেনকো/জাজ গিটাৰিষ্ট এডুয়াৰ্ডো নিবলাৰ লগতে ফাদো চাক্সোফোনিষ্ট ৰাও কিয়াওৰ লগতো কাম কৰে।
তাত কৰ্ণাটকী, ফিউশ্যন, লোক আৰু বলকান সংগীত অনুষ্ঠানৰ আয়োজনৰ লগতে চিপ্ৰাচ আৰু ভাৰতীয় নৃত্য পৰিৱেশনৰ অনুষ্ঠানবোৰো আয়োজন কৰিছিল।
জ্যোৎস্না শ্ৰীকান্তে তেওঁৰ মাকৰ পৰা পাঁচ বছৰ বয়সতে কৰ্ণাটিক সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰিছিল।
এই প্ৰশিক্ষণটো খুব কঠোৰ আছিল, তেওঁ প্ৰতিদিনে ছয় ঘণ্টাকৈ অনুশীলন কৰিছিল আৰু উৎসৱৰ সময়ত সংগীতানুষ্ঠানৰ উপস্থিতি হৈছিল।
হামসালেখা আৰু ইলাইয়াৰাজাৰ দৰে চলচ্চিত্ৰ সুৰকাৰসকলৰ পৰিচালনাত বেহেলা বজাই জ্যোৎস্না প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ সংগীতত আহিছিল।
তেওঁ উঠি অহা ভাৰতীয় শিল্পীসকলৰ যুক্তৰাজ্যত অনুষ্ঠান কৰাত সহায়তা হোৱাকৈ ধ্ৰুৱ নামৰ এটি সংস্থা প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, লগতে দানৰ বাবে পুঁজি সংগ্ৰহ কৰাৰ বাবেও কাম কৰিছিল।
জ্যোৎস্না কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয় আৰু লিভাৰপুল বিশ্ববিদ্যালয়ত ভাৰতীয় আৰু পাশ্চাত্য ধ্ৰুপদী বেহালাৰ মাজৰ এক তুলনামূলক বক্তৃতা দিছিল।
জ্যোৎস্না শ্ৰীকান্ত এগৰাকী ভাৰতীয় বেহালা বাদক আৰু সুৰকাৰ, কৰ্ণাটকী সংগীত আৰু পাশ্চাত্য শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ এগৰাকী পৰিৱেশক।
অধিক উৎপাদনৰ বাবে উপযুক্ত পৰিমাণৰ সাৰ-পানী প্ৰয়োগ কৰাৰ লগতে কীট-পতংগ আৰু বেমাৰৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ কীটনাশক আদিও ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।
তেওঁ ৰাজসুয় যজ্ঞ পাতি ওচৰ-পাজৰৰ পণ্ডিতমণ্ডলীক নিমন্ত্ৰণ কৰিছিল আৰু যি তৰ্কযুদ্ধত জিকিব তেওঁক একহাজাৰ গাই গৰু পুৰস্কাৰ দিব বুলি ঘোষনা কৰিছিল আৰু গাইবোৰৰ শিংবোৰ দহতোলা দহতোলা সোণেৰে বন্ধোৱা আছিল।
তৰ্ক আৰম্ভ হোৱাৰ আগতেই ঋষি যাজ্ঞবল্ক্যই এজন শিষ্যক সকলো গাই নিজৰ আশ্ৰমলৈ নিবলৈ আদেশ দিলে।
এজন এজনকৈ সেইদিনৰ বিখ্যাত পণ্ডিত অশ্বল, অৰ্থভাগ, ভূজ্য, উদ্দালক, উষস্ত সহ সাতজনক যাজ্ঞবল্ক্যই সহজেই পৰাস্ত কৰিলে।
বৈদিক সাহিত্যত তেওঁক এগৰাকী মহান প্ৰাকৃতিক দাৰ্শনিক হিচাপে সন্মানিত কৰা হয়, বেদৰ প্ৰসিদ্ধ ব্যাখ্যাকৰক, আৰু ব্ৰহ্মবিদ্যাৰ জ্ঞান থকা ব্যক্তি হিচাপে ব্ৰহ্মবাদিনী বুলি জনা যায়।
বৃহদাৰণ্যক উপনিষদৰ ষষ্ঠ আৰু অষ্টম ব্ৰহ্মণম মতে বিদেহৰ ৰজা জনকৰ দ্বাৰা আয়োজিত এক দাৰ্শনিক তৰ্ক ব্ৰহ্মযজ্ঞত অংশগ্ৰহণ কৰা হিচাপে তেওঁৰ নামৰ বিশিষ্ট উল্লেখ পোৱা যায়।
গাৰ্গীৰ নিৰ্ভয়তা দেখি যাজ্ঞবল্ক্যই খঙেৰে ক'লে,-"আপুনি মনে মনে থাকক ভদ্ৰমহিলা গাৰ্গী, আৰু প্ৰশ্ন নকৰিব।
তেওঁ বৈদিক কালৰ পুৰুষৰ দৰে বেদ আৰু উপানিষদত জ্ঞানী আছিল আৰু বিতৰ্কত পুৰুষ-দাৰ্শনিকসকলক ভালদৰে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিব পাৰিছিল৷ অশ্বল্যায়নৰ গৃহ সূত্ৰসমূহত তেওঁৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
ঋষি বাচকন্ব গৰ্গ ঋষিৰ বংশধৰ আছিল গাৰ্গীৰ নাম দেউতাক আৰু ঋষি গৰ্গৰ নামেৰে গাৰ্গী বাচকন্বী হিচাপে নামকৰণ কৰা হৈছিল।
তেওঁ বেদ আৰু শাস্ত্ৰৰ জ্ঞান অৰ্জন কৰিছিল আৰু দৰ্শনৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ দক্ষতাৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ হৈছিল।
হাঁহি মুখে গাৰ্গীয়ে ঘোষণা কৰিলে যে পৰাজিত হ'লে তেওঁ আনন্দেৰে ঋষি যাজ্ঞবল্ক্যৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব মানি লব।
এই গোটেই আলোচনাত গাৰ্গীয়ে ঋষিক 'হে ঋষি যাজ্ঞবল্ক্য'আৰু ঋষিয়েও গাৰ্গীক 'ভদ্ৰে বিদুষী গাৰ্গী' বুলি সম্বোধন কৰিছিল।
গৰ্গৰ ঋষিৰ বংশৰ বাচকন্ব ঋষিৰ কন্যা গাৰ্গীক তেওঁৰ দেউতাক আৰু ঋষি গৰ্গৰ নামেৰে গাৰ্গী বাচকন্বী হিচাপে নামকৰণ কৰা হৈছিল।
সৰুৰে পৰাই তেওঁ বৈদিক শাস্ত্ৰৰ প্ৰতি তীব্ৰ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু দৰ্শনৰ ক্ষেত্ৰত অতি দক্ষ হৈ পৰিছিল।
বৈদিক কালত তেওঁ বেদ আৰু উপানিষদত অত্যন্ত জ্ঞানী হৈ পৰিছিল আৰু আন দাৰ্শনিকসকলৰ সৈতে বৌদ্ধিক বিতৰ্ক কৰিছিল।
প্ৰথমে ঋষি অশ্বলে প্ৰশ্ন কৰিলে,-"হে ঋষি যাজ্ঞবল্ক্য, সকলো জীৱ মৃত্যুৰ অধীন, তেনেহ'লে মৃত্যুৰ পৰা সাৰিবৰ উপায় কি?
উৎসৱৰ শেষৰ দিনা ৰঙচঙীয়া কাপোৰ পৰিহিত পুৰুষ-মহিলাসকলে ঢোল, পেপাৰ সৈতে নৃত্য কৰি, মূৰত শিৰস্ত্ৰাণ পিন্ধি দামা গোগাটা পালন কৰে।
ইয়াৰ পিছত পানী মিহলি চাউলৰ গুড়িৰে ঘৰৰ বেৰত প্ৰলেপ দিয়া হয় আৰু উপস্থিত মানুহখিনিৰ গাতো ঘঁহি দিয়া দেখা যায়।
এই বৃহৎ অনুষ্ঠানটি দুই-তিনিদিনলৈকে চলে আৰু ক্ৰীড়া, খাদ্য, কলা আৰু সংস্কৃতিৰ বিভিন্ন উপাদান জড়িত অনুষ্ঠান পালন কৰা হয়।
১৯৭৬ চনৰ মেঘালয়ৰ তুৰাৰ পৰা ১৮ কিলোমিটাৰ নিলগত থকা আছানাঙত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে এশজনীয়া ঢোলবাদকৰ উৎসৱ আৰম্ভ হৈছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত এই উৎসৱটিৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি হয় আৰু প্ৰতিৱেশী বাংলাদেশ আৰু কাৰ্বি আংলঙৰ পৰাও নৃত্যৰ দল আহিবলৈ ধৰে।
এখন ভৌতিক কিতাপত পৃষ্ঠাসমূহ খালিও হ'ব পাৰে বা পাছত ভৰ্তি কৰিবৰ বাবে কেৱল খলি তালিকাও থাকিব পাৰে, যেনে: একাউণ্ট বুক, এপইণ্টমেণ্ট বুক, লগ বুক, অটোগ্ৰাফ বুক, নোটবুক বা টোকা-বহী, ডায়েৰি বা দিনলিপি, বা স্কেচবুক।
কিছুমান ভৌতিক কিতাপ যেনে স্ক্ৰেপবুক বা ফটোগ্ৰাফ এলবাম আদিৰ পৃষ্ঠাসমূহ আন ভৌতিক বস্তুক সমৰ্থন কৰিব পৰাকৈ ডাঠ আৰু দৃঢ় হয়।
উপন্যাসৰ কাহিনী বা আখ্যান কোন এক নিৰ্দিষ্ট বিষয়ত সীমাবদ্ধ নহয়; উপন্যাস ৰোমাঞ্চকৰ, গুৰুতৰ বা বিতৰ্কিত হ'ব পাৰে।
চুটিগল্প হৈছে ১০,০০০ শব্দৰ ভিতৰৰ লেখা গদ্য সাহিত্য, পিছে শব্দৰ সংখ্যা সংজ্ঞাভেদে ভিন্ন হ'ব পাৰে।
এক বৌদ্ধিক বস্তু ৰূপে, এখন কিতাপ এনে এক দীৰ্ঘ দৈৰ্ঘ্যেৰ লেখা যাক লিখিবৰ বাবে যথেষ্ট সময় ব্যয় কৰা হয় আৰু পঢ়িবৰ বাবেও বুজন পৰিমাণৰ নহ'লেও কিছু সময়ৰ প্ৰয়োজন হয়।
এয়া এক পুৰণিকলীয়া ব্যৱহাৰ বুলিব পাৰি; উদাহৰণস্বৰূপে, খ্ৰীষ্টপূৰ্ব চতুৰ্থ শতিকাৰ গ্ৰীক দাৰ্শনিক এৰিষ্ট'টলৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান নামৰ লেখাটোৰ প্ৰতিটো অংশকে এখন কিতাপ বোলা হয়।
সীমাহীন অৰ্থত, এখন কিতাপ হৈছে সমস্ত ৰচনাশৈলী যাৰ অংশ হ'ব পাৰে আন কিতাপ বা অধ্যায় বা অনুচ্ছেদ ইত্যাদি।
এখন কিতাপ সাধাৰণতে আয়তাকাৰ পৃষ্ঠাৰ সংগ্ৰহ যি কাগজ, সাঁচিপাত, পাপাইৰাচ, চৰ্মপত্ৰ বা ভোজপত্ৰৰে নিৰ্মাণ কৰা হয় আৰু ইয়াক এফালে বন্ধোৱা হয় বা চিলোৱা হয় বা আন মাধ্যমেৰে এক প্ৰকাৰৰে সুৰক্ষিতভাবে লগ লগাই দিয়া হয় যাতে ইয়াক সহজে পঢ়িব পাৰি।
বৰ্তমানে প্ৰকাশিত অধিকাংশ কিতাপেই কল্প-সাহিত্য, অৰ্থাৎ এই কিতাপবোৰৰ বিষয়বস্তু সম্পূৰ্ণৰূপে বা আংশিকৰূপে অসত্য।
ঐতিসাহিকভাৱে, কাগজৰ উৎপাদন এক ব্যয়বহুল প্ৰক্ৰিয়া হোৱাৰ বাবে ইয়াক বিনোদনৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাছিল।
বিশ্বব্যাপী সাক্ষৰতা আৰু মুদ্ৰণ প্ৰযুক্তিৰ বিকাশৰ ফলত বিনোদনৰ বাবে কিতাপৰ প্ৰকাশ বৃদ্ধি পায়।
জীৱেশ্বৰ ডেকাই ১৯৬৭ চনত পোনপ্ৰথমে ‘বেলশৰ স্মৃতি নাট্যসংঘ’ৰ জৰিয়তে অভিনয় জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ জগতত প্ৰবেশ কৰে আৰু থিয়েটাৰৰ মঞ্চত অভিনেতা হিচাপে অভিনয় জীৱন আগবঢ়াই নিয়ে।
তেওঁ নটৰাজ, ৰূপকোঁৱৰ, বিষ্ণুজ্যৌতি, ভাগ্যদেৱী, মুকুন্দ, আৱাহন, জ্যৌতিৰূপা, অনুৰাগ, মনালিছা, মাধৱদেৱ, ৰূপায়ণ, নয়নতৰা আদি থিয়েটাৰত প্ৰায় ২০০ খনৰো অধিক পৌৰাণিক ধৰ্মমূলক, সামাজিক নাটকত ভিন্নসুৰী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
১৯৭০-৭১ নাট্যবৰ্ষত মৰোৱাৰ শৰত্‍ মজুমদাৰ প্ৰযোজিত ‘ভাগ্যদেৱী নাট্য সমিতি’ত নাট্যকাৰ উগ্ৰ মেনাৰ ৰচনা আৰু ভৈৰৱ বৰ্মনৰ পৰিচালনাত মঞ্চস্থ কৰা নাট ‘মিলনমালা’ত নায়ক ‘মিলন’ৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা জীৱেশ্বৰ ডেকাৰ অভিনয় দৰ্শকে যথেষ্ট ভাল পাইছিল।
১৯৮৭-৮৮ নাট্যবৰ্ষত টিহুৰ মাখিবাহাৰ অতুল ভট্টাচাৰ্য প্ৰযোজিত ‘মুকুন্দ থিয়েটাৰ’ত মহেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰ ৰচিত আৰু হেম ভট্টাচাৰ্য পৰিচালিত প্ৰভাত শৰ্মাৰ সংগীতেৰে ‘দধিচী’ নাটকত ৪১ বছৰীয়া জীৱেশ্বৰ ডেকাই ৯৫ বছৰীয়া ‘নন্দ পাঠক’ৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
এই নাটকখনৰ নাট্যকাৰ মহেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰ, সাংস্কৃতিক শিল্পী ৰত্ন ওজা, সাংবাদিক কনকসেন ডেকাই একেলগে নাটখন উপভোগ কৰি অভিভূত হৈ পৰিছিল।
‘দধিচী’ নাটকৰ নন্দ পাঠকৰ চৰিত্ৰত কৰা অভিনয়ৰ বাবে জীৱেশ্বৰ ডেকাক ১৯৮৮ চনত অসম চৰকাৰৰ পৰা ‘নটসূৰ্য ফণী শৰ্মা বঁটা’ প্ৰদান কৰা হয়।
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ মুকুন্দ থিয়েটাৰত 'দধিচী' নাটকত ‘নন্দ পাঠক’ৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি তেওঁ জনপ্ৰিয় হোৱাৰ লগতে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ বঁটাও লাভ কৰিছিল।
এইখন নাটকৰ নন্দ পাঠক চৰিত্ৰটোত কৰা অভিনয়ৰ বাবেই তেওঁক ‘নটসূৰ্য ফণী শৰ্মা বঁটা’ প্ৰদান কৰা হৈছিল।
দধিচী নাটকত দক্ষ অভিনয়ৰ প্ৰমাণ দিয়া এইগৰাকী অভিনেতা তেতিয়াৰ পৰাই ‘দধিচী’ নামেৰে সৰ্বত্ৰে জনাজাত হৈ পৰে।
১৯৪২ চনত মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বত চলা সত্যাগ্ৰহত যোগ দিয়াৰ অপৰাধত তেওঁ‌ এবছৰতকৈ অধিক কাল যোৰহাট কাৰাগাৰত কাৰাবাস খাটিব লগা হয়।
সেই অপৰাধৰ বাবেই ব্ৰিটিছ চৰকাৰে তেওঁৰ পৈতৃক সা-সম্পত্তি তেওঁ‌ কাৰাবাসত থকা অৱস্থাতে কাঢ়ি লয়।
সেইবছৰৰ ৩১ জানুৱাৰী আৰু ১ ফেব্ৰুৱাৰীত নগাঁৱত বহা অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সিদ্ধান্তমৰ্মে গোলাঘাটত শান্তি সেনাৰ প্ৰশিক্ষণৰ বাবে লখিমপুৰ জিলাৰ পৰা থানেশ্বৰ গগৈ আৰু যোগেশ্বৰ বৰুৱা বাছনিভুক্ত হয়।
এই প্ৰশিক্ষণৰ পিছতে ধলপুৰত গগৈৰ নেতৃত্বত আৰু জাপিসজীয়াত বৰুৱাৰ নেতৃত্বত শান্তিসেনাৰ প্ৰশিক্ষণ কাৰ্যসূচী চলিছিল।
ভাৰত ত্যাগ আন্দোলন কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ সেই বছৰৰ ১৪ আগষ্টত বিহপুৰীয়াত আৰু ১৫ আগষ্টত লক্ষীমপুৰ থানাত কংগ্ৰেছ পতাকা উত্তোলনৰ সিদ্ধান্ত জিলা কংগ্ৰেছে গ্ৰহণ কৰে।
জিলাৰ নামনি অংশৰ কৰ্মীসকলে ১৪ আগষ্ট তাৰিখে বিহপুৰীয়াত সফল ৰূপায়ণ কৰাৰ পিছত ১৫ আগষ্ট তাৰিখে জাপিসজীয়াৰ পৰা যোগেশ্বৰ বৰুৱাৰ নেতৃত্বত অহা বৃহত সমদলক পুলিচে বাধা দি যোগেশ্বৰ বৰুৱা, ৰমেশ বিদ্যাৰ্থী, হেমচন্দ্ৰ হাজৰিকা, কনকেশ্বৰ দত্ত, তীৰ্থেশ্বৰ হাজৰিকা, ৰত্নেশ্বৰ বৰাক আটক কৰাৰ লগতে বাকীসকলৰ ওপৰত লাঠীচালনা কৰে।
উল্লেখ্য যে, আন্দোলনৰ বাবে মাজুলীৰ সত্ৰাধিকাৰসকলৰ পৰা পুঁজি সংগ্ৰহ কৰিবলৈ যোৱা যোগেশ্বৰ বৰুৱাক কমলাবাৰী সত্ৰৰ সমীপতে পুলিচে আটক কৰি জেইলত নিক্ষেপ কৰাৰ লগতে তেওঁৰ ঘৰৰ গৰু-ছাগলী আদিও কাঢ়ি নিলে।
১৯৪৬ চনত সমগ্ৰ দেশতে ভয়াবহ ৰূপত বিয়পি পৰা সাম্প্ৰদায়িক ৰাজনীতি লখিমপুৰ জিলাত সফলভাৱে প্ৰতিহত কৰাত যোগেশ্বৰ বৰুৱা আৰু পূৰ্ণানন্দ দত্তই সবল ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
১৯৫০ চনৰ প্ৰলয়ংকৰী ভূমিকম্পৰ সময়ত বৰুৱাই চাৰিমাহ ধৰি সাহায্য আৰু পুনঃসংস্থাপনৰ কামত আত্মনিয়োগ কৰিছিল।
উল্লেখ্য যে, এই ভুঁইকঁপ আৰু বানপানীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এখন কথাছবি নিৰ্মাণৰ পৰিকল্পনাৰে কাহিনী লিখাৰ দায়িত্ব ধৰ্মেশ্বৰ কটকীক অৰ্পণ কৰিছিল যদিও তেওঁৰ অকাল মৃত্যুত সেই পৰিকল্পনা বাস্তৱায়িত নহ'ল।
১৯৫৭ চনত তেওঁ প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ কাৰ্যনিৰ্বাহক সমিতিৰ সদস্য নিৰ্বাচিত হোৱাৰ লগতে অসম প্ৰদেশ সেৱাদল বাহিনীৰ অন্যতম সংগঠক হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
বৰুৱা ১৯৫৮ চনৰ সৰ্বভাৰতীয় কংগ্ৰেছ কমিটিৰ প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ অধিবেশনৰ এগৰাকী উদ্যোক্তাও আছিল।
উল্লেখনীয় যে, যোগেশ্বৰ বৰৱা লোহিত ডিক্ৰং উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় আৰু বিহপুৰীয়া মজলীয়া বিদ্যালয়ৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।
সেইসময়ত সমগ্ৰ দেশজুৰি হোৱা স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছত যোগদান কৰি আন্দোলনত জঁপিয়াই পৰিল।
১৯৩৭ চনত জৱাহৰলাল নেহৰু লখিমপুৰলৈ আহোঁতে তেওঁ থানেশ্বৰ গগৈৰ সহযোগত আদৰণিৰ দায়িত্ব পালন কৰিছিল।
বোম্বেৰ কংগ্ৰেছ অধিৱেশনত গ্ৰহণ কৰা ভাৰত ত্যাগ প্ৰস্তাৱমৰ্মে দেশজুৰি গঠন হোৱা শান্তিসেনাৰ অংশ হিচাপে বিহপুৰীয়াত ১৯৩৮ চনত পতা শিবিৰত বৰুৱা অগ্ৰণী সৈনিক আছিল।
তেওঁৰ এষাৰ উক্তি আছিল- "যি ৰাজনীতি আৰু সমাজনীতিক ধৰ্মৰ পৰা বেলেগ বুলি ভাবে তেওঁ ধৰ্ম কি বস্তু তাক নাজানে।
১৯৫৮ চনৰ ৮ মাৰ্চ তাৰিখে গহপুৰ নগৰৰ সমীপৰ চেংমৰা নামৰ ঠাইত সংঘটিত এক কৰুণ পথ দুৰ্ঘটনাত যোগেশ্বৰ বৰুৱাৰ মাত্ৰ ৪১ বছৰ বয়সতে মৃত্যু হয়।
বিহপুৰীয়াৰ এখন বিবাহৰ বৰযাত্ৰী হিচাপে চতিয়াৰ পৰা ঘূৰি আহোঁতে চেংমৰাত পুৱতি নিশা বিয়াৰ বাছ বাগৰি পৰাৰ পিছতে পেট্ৰ'লৰ লেলিহান জুইৰ শিখাই আগুৰি ধৰে।
এই শোকাবহ দুৰ্ঘটনাত যোগেশ্বৰ বৰুৱাৰ লগতে বিহপুৰীয়াৰ মুক্তিযোদ্ধা লক্ষীনাথ শৰ্মা, শোভন চন্দ্ৰ শাস্ত্ৰী আৰু শান্তিৰো মৃত্যু হয়।
বিহপুৰীয়াৰ এজন সমাজহিতৈষী ব্যক্তিৰ অকাল পৰলোকৰ পিছত এই অঞ্চলৰ ৰাইজৰ মুখে মুখে বিহুনামৰ সুৰেৰে এক গীত প্ৰচলিত হৈছিল।
১৯২৬ চনত উত্তৰ লক্ষীমপুৰ চৰকাৰী হাইস্কুলত ভৰ্তি হয় যদিও যোৰহাটত পঢ়িবলৈ থকা তেওঁৰ প্ৰবল ইচ্ছাৰ বাবে পুনৰ যোৰহাটৰ বেজবৰুৱা হাইস্কুলত ভৰ্তি হয়।
যোগেশ্বৰ বৰুৱাই স্কাউটত যোগদান কৰি দিল্লীৰ অভিৱৰ্তনত অসমক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ বাবে প্ৰথমবাৰি প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা দিব নোৱৰাত তেওঁৰ স্কুলীয়া শিক্ষাৰ অন্ত পৰে।
যোগেশ্বৰ বৰুৱা ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত অসমৰ এগৰাকী মুক্তি যুঁজাৰু, সমাজ সেৱক, শিক্ষা সংগঠক আৰু গান্ধীবাদী কৰ্মী আছিল।
লখিমপুৰ জিলাত যোগ বৰুৱা নামেৰে প্ৰখ্যাত যোগেশ্বৰ বৰুৱাক বিহপুৰীয়া নগৰৰ স্বপ্নদ্ৰষ্টা আখ্যা দিয়া হয়।
তেওঁ স্বাধীনতা সংগ্ৰামত অসমৰ এগৰাকী অগ্ৰণী কৰ্মী হোৱাৰ লগতে লখিমপুৰ জিলাৰ পশ্চিম প্ৰান্তৰ বৃহত্তৰ বিহপুৰীয়া অঞ্চলৰ বিভিন্ন শৈক্ষিক আৰু সামাজিক অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান গঢ় দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
১৯৩৩ চনত যোগেশ্বৰ বৰুৱা যোৰহাটৰ পৰা শিক্ষা এৰি বিহপুৰীয়াৰ গোসাঁইপথাৰস্থিত ঘৰলৈ ঘূৰি আহে।
বিহপুৰীয়াত ১৯৩০ চনত স্থাপিত মাইনৰ স্কুল হাইস্কুললৈ উন্নীত হোৱাত তেওঁ তাৰ সহকাৰী শিক্ষক হিচাপে যোগ দিয়ে, আৰু লগতে নাট্য সমাজৰো অংশীদাৰহৈ পৰে।
জন্ম চুবুৰীৰে 'বৰি কাকতি পাৰা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়'ত শিক্ষাৰম্ভ কৰি পিছলৈ উচ্চশিক্ষা গ্ৰহণ কৰে সাহিত্যৰ ছাত্ৰ হিচাপে।
কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়, চেণ্টা ক্ৰুজৰ চাৰ্ভাৰ সক্ৰিয় থকা সময়ত ৱিকিট্ৰাষ্টে এটা সক্ৰিয় এলগৰিথম ব্যৱহাৰ কৰি ৱিকি প্ৰবন্ধৰ সমল আৰু লেখকৰ বিশ্বাসযোগ্যতা মূল্যায়ন কৰিছিল।
ৱিকিট্ৰাষ্টে মিডিয়াৱিকিৰ প্লেটফৰ্ম ব্যৱহাৰ কৰি ৱিকিৰ চাৰ্ভাৰৰ বাবে প্লাগ-ইন প্ৰদান কৰে।
ইয়াক মিডিয়াৱিকি ৱেবছাইটত ইনষ্টল কৰিলে সেই ৱেবছাইটৰ ব্যৱহাৰকাৰীসকলক সেই ৱেবছাইটৰ ৱিকি পাঠৰ লেখক, উৎপত্তি আৰু বিশ্বাসযোগ্যতাৰ বিষয়ে তথ্য প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ সক্ষম কৰিবলৈ ইয়াক ডিজাইন কৰা হৈছিল।
ই ৱিকিপাঠ্যৰ ইতিহাস বিশ্লেষণৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি স্থিৰ সমল, স্বাভাৱিক ক'লা-বগা প্ৰকাৰত প্ৰদৰ্শন কৰে আৰু অস্থিৰ সমলক হালধীয়া বা কমলা ৰঙেৰে আলোকপাত কৰা হয়।
ইয়াৰ বিৰুদ্ধে সমালোচনা উত্থাপন কৰা হৈছে যে:"ছফ্টৱেৰে সঁচাকৈয়ে বিশ্বাসযোগ্যতা জোখা নহয়, আৰু বিপদ হৈছে যে মানুহে এনে কিবা জোখাৰ বাবে ছফ্টৱেৰটো বিশ্বাস কৰিব।
" সাধাৰণতে, অন্যান্য সম্পাদকৰ দ্বাৰা পূৰ্বপদ নোহোৱাকৈ যিসকল ব্যৱহাৰকাৰী ৰক্ষণাবেক্ষণ দীৰ্ঘদিন ধৰি থাকে, তেওঁলোকক ছফ্টৱেৰৰ দ্বাৰা অধিক বিশ্বাসযোগ্য বুলি ধৰা হয়।
ইয়াৰ অৰ্থ হ'ব পাৰে যে সঘন পুনৰাবৃত্তি ৰক্ষা ৰখা ৰখা বিতৰ্কিত প্ৰবন্ধ সম্পাদনা কৰা ব্যৱহাৰকাৰীসকল আনতকৈ কম বিশ্বাসযোগ্য বুলি পোৱা যাব পাৰে।
ব্যৱহাৰকাৰীৰ সম্পাদনা কিমান ৰখা বা পুনৰ সজ্জিত কৰা হয় জোখাৰ বাবে ছফ্টৱেৰে লেৱেনশ্বেটিন দূৰত্বৰ এক তাৰতম্য ব্যৱহাৰ কৰে, যাতে ব্যৱহাৰকাৰীসকলে তেওঁলোকৰ কামৰ বাবে "আংশিক স্বীকৃতি" প্ৰাপ্ত কৰিব পাৰে।
ৱিকিট্ৰাষ্ট অন ৱিকিপিডিয়া ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেচনৰ দ্বাৰা পৃষ্ঠপোষকতা কৰা ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেচনৰ প্ৰত্যুত্তৰত কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়, চাণ্টা ক্ৰুজত অনলাইন সহযোগিতা পৰীক্ষাগাৰে আৰম্ভ কৰা এটা প্ৰকল্প আছিল।
ই ৱিকিমেনিয়া ২০০৯ত আলোচনা কৰা প্ৰকল্পটো ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেচনে বিবেচনা কৰি থকা ৱিকিমিডিয়া সমলৰ বাবে মূল্যাঙ্কন সঁজুলিৰ এটা আছিল।
ৱিকিট্ৰাষ্টক ৱিকিপিডিয়া প্ৰবন্ধৰ বাবে ৱিকিৱাচ্ছ পৃষ্ঠাবিৱৰণৰ মাধ্যমেৰে ইংৰাজী আৰু জাৰ্মান ভাষা ব্যৱহাৰৰ বাবে ডিজাইন কৰা হৈছে।
শব্দটোৰ বিশ্বাসযোগ্যতা কিমান অনুসৰি গণনা কৰা হয়, আৰু চাৰিওফালৰ পাঠ, ব্যৱহাৰকাৰীসকলে সংশোধন কৰিছে যাক ৱিকিট্ৰাষ্টে "উচ্চ কৰ্তৃত্ব" বুলি বিবেচনা কৰে।
ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে হালধীয়া বা কমলা পৃষ্ঠভূমিৰ সৈতে "অবিশ্বাসযোগ্য" পাঠৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি ৱিকিপিডিয়াৰ ধ্বংসপ্ৰৱণতা আৰু সংশয়ী সম্পাদনা চিনাক্ত কৰাত সম্পাদকসকলক সহায় কৰা।
২০১৭ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহৰলৈকে ইয়াৰ চাৰ্ভাৰ অফলাইন কিন্তু ইয়াৰ কোড সমূহ ডাউনলোডৰ বাবে উপলব্ধ।
ৱিকিপিডিয়াৰ অফলাইন সংস্কৰণ ০.৮ৰ বাবে ধ্বংসপ্ৰৱণতাৰ পুনৰীক্ষণ বাছনি কৰাৰ বাবে ৱিকিট্ৰাষ্টৰ কোডৰ এটা প্ৰকাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
পিতৃ আন চহৰত বদলি হোৱাৰ বাবে কুশল কুঁৱৰে পিছলৈ আইতাকৰ পৰা গম পালে যে উপযুক্ত চিকিৎসাৰ অভাৱত আঘাতপ্ৰাপ্ত হাতীজনীৰ মৃত্যু হয়।
তেওঁ ১৯৮৪ চনত গুৱাহাটীৰ খানাপাৰাস্থিত অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত পশু চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা সোণৰ পদকৰ সৈতে পশু চিকিৎসাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ডাঃ শৰ্মাই বৰ্তমানলৈ প্ৰায় ৭ হাজাৰৰো অধিক হাতীৰ চিকিৎসাৰ লগতে প্ৰায় ২০০ৰো অধিক বনৰীয়া হাতীক বশ কৰিছে।
৩২ বছৰৰ পৰা ডাঃ শৰ্মাই এটাও সাপ্তাহিক ছুটী নোলোৱাকৈ প্ৰতিবছৰে ৭০০টা হাতী, বন্য আৰু উদণ্ড ষাঁড়ৰ চিকিৎসা কৰে।
ডাঃ শৰ্মা "এছিয়াৰ হস্তীমানৱ" হিচাপে বহুলভাৱে স্বীকৃতি প্ৰাপ্ত আৰু তেওঁ বন্যপ্ৰাণীৰ স্বাস্থ্য যত্ন, ব্যৱস্থাপনা আৰু সংৰক্ষণৰ ওপৰত কৰা কামৰ বাবে বিশ্বব্যাপী ভাৱে জনাযায়।
এই ক্ষেত্ৰত তেওঁ প্ৰদান কৰা সেৱাই বিশ্বব্যাপী সহস্ৰাধিক বনৰীয়া জীৱ-জন্তুৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিছে।
তেওঁৰ নিৰালস্য প্ৰচেষ্টাৰ ফলত ভাৰতত বনৰীয়া জন্তুৰ স্বাস্থ্যযত্ন আৰু সংৰক্ষণৰ প্ৰতি দৃষ্টিকোণত এক উল্লেখযোগ্য পৰিৱৰ্তন হৈছে, বিশেষকৈ এছিয়ান হাতী আৰু এশিঙীয়া গঁড় সংৰক্ষণত তেওঁৰ ভূমিকা অতুলনীয়।
তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০২০ চনত দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
ডাঃ শৰ্মায়ে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বৈজ্ঞানিক আলোচনীত ১৫০ৰো অধিক গৱেষণা পত্ৰ লিখিছে।
বৰ্তমানলৈ তেওঁৰ তত্ত্বাৱধানত পশু চিকিৎসা বিজ্ঞানত পি.এইচ.ডি আৰু এম.ভি.এছ.চি.ত ৪৫জন শিক্ষাৰ্থীয়ে ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে।
স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ ১৯৮৭ চনত অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ত সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে।
১৭৯৬ চনত এম্পিয়েৰে জুলি কেৰনক লগ পায়৷ ১৭৯৯ চনত তেওঁলোক বৈবাহিক বান্ধোনত আবদ্ধ হয়৷ ১৭৯৯ চনতে এম্পিয়েৰে গণিতৰ শিক্ষক হিচাপে নিজৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল৷ এই চাকৰিটোৱে তেওঁক এক আৰ্থিক নিশ্চয়তা প্ৰদান কৰাৰ লগতে বৈবাহিক জীৱনো সহজতৰ কৰি তুলিছিল৷ পৰৱৰ্তী বয়সত তেওঁ প্ৰথমটো সন্তানৰ পিতৃ হৈছিল৷ সন্তানটিৰ নাম তেওঁ নিজৰ পিতৃৰ নামেৰেই দিছিল৷ উল্লেখযোগ্য যে, ফ্ৰান্সৰ নেপোলিয়ন যুগৰ ৰূপান্তৰ আৰু এম্পিয়েৰৰ পৰিপূৰ্ণতা-এই দুয়োটা ঘটনা একেটা সময়তে ঘটিছিল৷ পিতৃ-শিক্ষক এম্পিয়েৰে নতুন ফ্ৰান্স-সমৰ্থিত প্ৰযুক্তিগত কাঠামোটোৰ ভিতৰতে সফলতামুখী নতুন পথ বিচাৰি পালে৷ ১৮০২ চনত এম্পিয়েৰক "বাৰ্গ-এন-ব্ৰেছে"ৰ ইক'লো চেণ্ট্ৰেলত পদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু ৰসায়ন বিজ্ঞান অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়৷ ইয়াৰ বাবে তেওঁ ৰুগীয়া পত্নী আৰু সদ্যোজাত শিশু জিন জেকুৱা-এণ্টনিঅ' এম্পিয়েৰক লিয়নতে এৰি আহিবলগীয়া হয়৷ বাৰ্গৰ আজৰি সময়ত তেওঁ গণিতৰ গৱেষণাত মন দিলে আৰু "গাণিতিক সম্ভাৱিতা" সম্বন্ধে এখনি পুথি লিখি উলিয়ালে৷ যাৰ নাম আছিল- ; গৱেষণা-পুথিখন তেওঁ ১৮০৩ চনত পেৰিছ বিজ্ঞান একাডেমীলৈ প্ৰেৰণ কৰিলে৷
১২ বছৰ বয়সতে এম্পিয়েৰে উচ্চ গণিতৰ সম্পৰ্কে নিজকে স্ব-শিক্ষিত কৰিছিল৷ ইয়াৰ বাবে তেওঁ শেহতীয়া কিতাপবোৰ পঢ়িছিল৷ পৰৱৰ্তী জীৱনত এম্পিয়েৰে দাবী তুলিছিল যে, গণিত আৰু বিজ্ঞান সম্পৰ্কে তেওঁ জনা আটাইবোৰ কথায়েই ওঠৰ বছৰ বয়সত শিকা৷ কিন্তু তেওঁ আছিল এজন বহুবিদ্যাজ্ঞ ; সেয়েহে তেওঁ ইতিহাস, ভ্ৰমণ, কাব্য, দৰ্শন আৰু প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞানো পঢ়িছিল৷ আনহাতে এম্পিয়েৰৰ মাতৃ আছিল এগৰাকী ধৰ্মপ্ৰাণ মহিলা৷ সেইকাৰণে এম্পিয়েৰে আলোকিতকৰণ বিজ্ঞানৰ লগতে কেথোলিক বিশ্বাসো অধ্যয়ন কৰিছিল৷ ফৰাচী বিপ্লৱ আৰম্ভ হৈছিল এম্পিয়েৰৰ যুৱকালত৷ এই বিপ্লৱ অত্যন্ত প্ৰভাৱশালী আছিল; আৰু নতুন বিপ্লৱী চৰকাৰখনে এম্পিয়েৰৰ পিতৃক অসামৰিক সেৱালৈ আমন্ত্ৰিত কৰিছিল৷ তেওঁ লিয়নৰ কাষৰে সৰু চহৰত শান্তিৰ ন্যায়দাতা হৈছিল৷ যেতিয়া ১৭৯২ চনত জেকোবিয়ান দলে বিপ্লৱী চৰকাৰখন নিজৰ অধীনলৈ আনিলে, তেতিয়া পিতৃ জিন-জেকুৱা এম্পিয়েৰে নতুন ৰাজনৈতিক ঢৌটোৰ প্ৰতিৰোধ কৰিছিল৷ ইয়াৰ বাবে ১৭৯৩ চনৰ ২৪ নৱেম্বৰত, জেকোবিয়ান প্ৰায়শ্চিতকৰণৰ নিয়মানুসাৰি তেওঁৰ শিৰচ্ছেদ কৰা হয়৷
আণ্ড্ৰে মেৰি এম্পিয়েৰৰ জন্ম হৈছিল ১৭৭৫ চনৰ ২০ জানুৱাৰীত৷ তেওঁৰ পিতৃ জিন-জেকুৱা এম্পিয়েৰ আছি এগৰাকী ব্যৱসায়ী আৰু মাতৃ জিয়ান এণ্ট'নেটে দেছ'টিৰেশ ছাৰ্ছি এম্পিয়েৰ৷ সেইখিনি সময়ত "ফৰাচী আলোকিতকৰণ"-এ চৰম সীমাত উপনীত হৈছিল৷ এম্পিয়েৰে তেওঁৰ শৈশৱ আৰু কৈশোৰ লিয়নৰ পলিমিয়ক্স-অ'-মণ্ট-ড'ৰত পাৰ কৰিছিল৷ আনহাতে পিতৃ জিন-জেকুৱা এম্পিয়েৰ এজন সফল ব্যৱসায়ী আৰু জিন-জেকুৱা ৰুছুৰ দৰ্শনৰ প্ৰশংসাকাৰী আছিল৷ তেওঁৰ শিক্ষাৰ তত্ত্বসমূহেই শিশু-কিশোৰ এম্পিয়েৰৰ মূল আধাৰ হৈছিল৷ ৰুছোৱে বিশ্বাস কৰিছিল যে তৰুণ ল'ৰাহঁতে আনুষ্ঠানিক শিক্ষা পৰিহাৰ কৰিব লাগে৷ তাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকে "প্ৰকৃতিৰ পৰা পোনপটীয়া শিক্ষা" গ্ৰহণ কৰিব লাগে৷ এম্পিয়েৰৰ পিতৃয়ে এই ধাৰণাটো বাস্তৱায়িত কৰিছিল আৰু নিজৰ পুত্ৰক তেওঁৰ সুগঠিত পুথিভঁৰালটোৰ ভিতৰতে পঢ়িবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল৷ অৱশ্যে,কিশোৰ এম্পিয়েৰে সোনকালেই নিজৰ লেটিনৰ বিষয়সমূহৰ শিক্ষা পুনৰ আৰম্ভ কৰিলে আৰু ইয়াৰ ফলত তেওঁ লিঅ'নাৰ্ড ইউলাৰ আৰু ডেনিয়েল বাৰ্ণ'লিৰ কৰ্মৰাজীত বুৎপত্তি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ'ল৷
বিদ্যুৎ-চুম্বকীয় সম্পৰ্কটো অনুধাৱন কৰিবলৈ এম্পিয়েৰে এটা ভৌতিক ব্যাখ্যাও আগবঢ়াইছিল, ইয়াৰ বাবে তেওঁ "বিদ্যুৎগতীয় অণু"ৰ অস্তিত্বক তত্ত্বগত ৰূপ দিছিল৷ এইটোৱেই আছিল ইলেক্ট্ৰন ধাৰণাৰ অগ্ৰদূত, যিয়ে বিদ্যুৎ আৰু চুম্বকীয় দুয়োখন ক্ষেত্ৰতেই মূল উপাদান হিচাপে কাম কৰে৷ বিদ্যুৎগতিবিদ্যাৰ এই ভৌতিক ব্যাখ্যাৰ সহায়ত, এম্পিয়েৰে বিদ্যুৎচুম্বকীয় প্ৰপঞ্চটোৰ এক ভৌতিক বৰ্ণনা প্ৰদান কৰিলে-যাক বুজি পাব পৰাকৈ প্ৰদৰ্শনো কৰিব পাৰি আৰু গাণিতিকভাৱেও অনুমানযোগ্য কৰিব পাৰি৷ ১৮২৭ চনত তেওঁৰ মহৎ গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰে, যাৰ নাম আছিল ’ এই কৰ্মৰ জৰিয়তে তেওঁ বিজ্ঞানৰ এটা নতুন শাখাৰ পৰিভাষা তৈয়াৰ কৰিলে-"বিদ্যুৎগতিবিদ্যা" , আৰু প্ৰতিষ্ঠিত গ্ৰন্থখনৰ জৰিয়তে তেওঁৰ খ্যাতি এইদৰেই
ৰ ১৮০৩ চনৰ জুলাই মাহত পত্নীৰ মৃত্যুৰ পিছত এম্পিয়েৰ পেৰিছলৈ যায়৷ ১৮০৪ চনত তেওঁ "ইক'ল পলিটেকনিক"তে টিউটৰ হিচাপে কৰ্মৰ পাতনি মেলিলে৷ আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ অভাৱ হোৱা সত্ত্বেও, এম্পিয়েৰক ১৮০৯ চনত সেইখন শিক্ষানুষ্ঠানত গণিতৰ অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি প্ৰদান কৰা হয়৷ তেওঁ ১৮২৮ চন পৰ্যন্ত সেইটো পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি থাকে৷ তাৰে মাজত ১৮১৯ আৰু ১৮২০ চনত, তেখেতে পেৰিছ বিশ্ববিদ্যালয়তে দৰ্শন আৰু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানতো শিক্ষাদান কৰে৷ ১৮২৪ চনত তেওঁক "কলেজ ডি ফ্ৰান্স"ৰ পৰীক্ষামূলক পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ এক সন্মানীয় পদৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হয়৷ ১৮১৪ চনত এম্পিয়েৰক নতুনকৈ স্থাপিত হোৱা "ইনষ্টিটুট ইম্পিৰিয়েল" ৰ গণিত শ্ৰেণীত যোগদান কৰিবলৈ আমন্ত্ৰিত কৰা হয়৷ এই শিক্ষানুষ্ঠানখনৰ ছত্ৰছায়াতেই পৰৱৰ্তী সময়ত সংশোধিত "ষ্টেট একাডেমী অৱ ছায়েন্সেছ" অধিষ্ঠিত হৈছিল৷
এম্পিয়েৰ একাধিক বিষয়ৰ বৈজ্ঞানিক অনুসন্ধানৰ লগতে জড়িত আছিল৷ গণিত, দৰ্শনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৰসায়ন বিজ্ঞান আৰু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানলৈকে বিভিন্ন বিষয়ৰ তেওঁ চৰ্চা কৰিছিল৷ সেইসময়ৰ শীৰ্ষস্থানীয় বুদ্ধিজীৱীসকলৰ বাবে এইয়া একধৰণৰ ৰীতিৰ দৰে আছিল৷ এম্পিয়েৰে কৈছে যে-"ওঠৰ বছৰতে তেওঁ জীৱনৰ তিনিটা সৰ্বোচ্চ বিন্দু বিচাৰি পালে৷ তেওঁৰ প্ৰথম আলাপ, এণ্টনিঅ' লিঅ'নাৰ্ড থ'মাছৰ " " অধ্যয়ন, আৰু " ". পত্নীৰ মৃত্যুৰ দিনাখন তেওঁ ৰ পৰা দুটা স্তৱক লিখিছিল, আৰু এটা প্ৰাৰ্থনা জুৰিছিল " , , ."
আধুনিক বিদ্যুৎ বিজ্ঞানৰ প্ৰতিষ্ঠালৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে এম্পিয়েৰক ১৮৮১ চনত স্বাক্ষৰিত হোৱা "বৈদ্যুতিক আন্তৰ্জাতিক প্ৰদৰ্শনী" নামৰ আন্তৰ্জাতিক সন্মিলনীয়ে বিদ্যুৎ প্ৰৱাহৰ এককৰ বাবে "এম্পিয়েৰ" নামটো ব্যৱহাৰ কৰে৷ ইয়াৰ লগতে কুলম্ব, ভল্ট, ওম, ৱাট নামৰ একককেইটাও এম্পিয়েৰৰ সমসাময়িক চাৰ্লছ-আগাষ্টিন ডি কুলম্ব , আলেছেন্দ্ৰো ভল্টা , গিয়ৰ্গ ছিমন ওম , আৰু জেমছ ৱাট ৰ নামেৰে ৰখা হয়৷ বিশ্বখ্যাত আইফেল টাৱাৰত খোদিত হৈ থকা থকা ৭২টা নামৰ ভিতৰত এম্পিয়েৰৰ নামটোও আছে৷
আণ্ড্ৰে মেৰি এম্পিয়েৰ আছিল এগৰাকী ফৰাচী পদাৰ্থবিদ আৰু গণিতজ্ঞ৷ ধ্ৰুপদী বিদ্যুৎ-চুম্বকত্বৰ প্ৰতিস্থাপকসকলৰ ভিতৰত তেওঁৰ নামটো উল্লেখযোগ্য, যাক তেওঁ বিদ্যুৎগতিবিজ্ঞান হিচাপে অভিহিত কৰিছিল৷ তেওঁ কেইবাটাও প্ৰায়োগিক সঁজুলি উদ্ভাৱন কৰিছিল; যাৰ ভিতৰত ছলেনয়ড , বৈদ্যুতিক টেলিগ্ৰাফ আছিল প্ৰধান৷ তেওঁ আছিল স্ব-শিক্ষিত ব্যক্তি৷ তেওঁ ফৰাচী বিজ্ঞান একাডেমী ৰ এজন সদস্য আছিল আৰু ইক'ল পলিটেকনিক আৰু কলেজ ডি ফ্ৰান্সৰ অধ্যাপক আছিল৷
আন্তৰ্জাতিক একক পদ্ধতি য়ে বৈদ্যুতিক প্ৰৱাহৰ একক এম্পিয়েৰক তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰিছে৷ পেৰিছত থকা আইফেল টাৱাৰৰ খোদিত ৭২টা নামৰ ভিতৰত তেওঁ নামটোও সন্নিৱিষ্ট হৈছে৷
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় হকীৰ ৰণক্ষেত্ৰত নিজকে প্ৰতিষ্ঠিত কৰি দেশক কেইবাবাৰো সাফল্যৰ উচ্চ শিখৰত আৰোহণ কৰাইছিল।
তেওঁৰ কাৰণে লেখত লবলগীয়া স্মৃতি হৈছে মেজৰ ধ্যান চান্দ বঁটা, ক্ৰীড়া জগতত জীৱনজোৰা সাফল্যৰ বাবে আগবঢ়োৱা সৰ্বোচ্চ সন্মান আৰু তেওঁৰ জন্মদিনটোত উদযাপিত ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া দিৱস।
ইৰাণত ১৭ অক্টোবৰ দিনটোক শাৰীৰিক শিক্ষা আৰু ক্ৰীড়া দিৱস হিচাপে জনা যায় আৰু ১৭ অক্টোবৰৰ পৰা ২৩ অক্টোবৰলৈ সপ্তাহটোক শাৰীৰিক শিক্ষা আৰু ক্ৰীড়া সপ্তাহ হিচাপে জনা যায়।
ইয়াৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য হৈছে ব্যক্তিৰ ব্যক্তিগত আৰু সামাজিক জীৱনত ব্যায়ামৰ গুৰুত্বৰ ওপৰত আলোকপাত কৰা আৰু সংবিধানৰ তিনি নং অনুচ্ছেদত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা।
টকিঅ'ত অনুষ্ঠিত ১৯৬৪ ৰ গ্ৰীষ্ম অলিম্পিকৰ আৰম্ভণিৰ দ্বিতীয় বৰ্ষপূৰ্তিত এইয়া উদযাপন কৰা হৈছিল।
কিংবদন্তি হকী খেলুৱৈ ধ্যান চান্দৰ জন্ম দিৱস, ২৯ আগষ্টত ভাৰতত ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া দিৱস পালন কৰা হয়।
মৃৎ শিল্পজাত সামগ্ৰী নিৰ্মাণৰ বাবে কুমাৰ মাটিৰ সন্ধানত কুমাৰসকলে বোঁৱতী সুঁতিৰ কাষত ৩০/৪০ ফুট দ' গাঁত খান্দে আৰু বাহৰ জখলাৰে নামি গৈ মাটি তোলে।
তোলা মাটিখিনিৰ ডাঠ আঠালেতীয়া গুণটো নাইকিয়া কৰি কলহ-টেকেলি গঢ়াৰ উপযোগী কৰিবৰ বাবে মাটিখিনিত 'খোলনি' দিয়ে।
এইদৰে গঢ়া মাটিৰ কেঁচা বাচন ৰ'দত শুকুৱাই অলপ টান কৰাৰ পিছত 'পিটোনে'ৰে পিটি আৰু 'মাজনি'ৰে মাজি পুনৰ ৰ'দত দিয়া হয়।
ভালদৰে শুকোৱা পাত্ৰবোৰ গোলাকাৰ পেঘালীত এক বিশেষ আৰ্হিৰে মেজিৰ আকৃতিত সজাই পাত্ৰবোৰৰ মাজে মাজে থকা খালী ঠাইত শুকান কাঠ-বাঁহৰ টুকুৰা আৰু সম্পূৰ্ণ ঘেৰটোৰ কাষে কাষে পুৰণি ভঙা কলহ-টেকলিৰ টুকুৰা দি খেৰেৰে ঢাকি দিয়া হয়।
তিনি-চাৰিবাৰ এনেকৈ লেপ দিয়াৰ পাছত এই লেপৰ ঠায়ে ঠায়ে ফুটা কৰি দিয়া হয় যাতে জুইৰ ধোঁৱা ওলাই যাব পাৰে আৰু বাচন সমূহ ধোঁৱাই ক'লা কৰি নেপেলায়।
কুমাৰসকলে ধৰ্মীয় কাম-কাজত ব্যৱহৃত বাচনসমূহ আৰু হীৰাসকলে ঘৰুৱাভাৱে ব্যৱহৃত বাচনসমূহ তৈয়াৰ কৰে।
উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি কৰ্ম সংস্থাপন নোপোৱা অনেক ডেকা-ডেকেৰীয়েও এই শিল্পক ব্যৱসায় ৰূপে লৈ স্বাৱলম্বিত হৈছে।
মাটিৰ পাত্ৰ এটাৰ গঢ়ন প্ৰক্ৰিয়াৰ বিভিন্ন স্তৰত মৃৎ শিল্পী পৰিয়াল এটাৰ ল'ৰাৰপৰা ডেকালৈকে সকলোৰে পৰিশ্ৰম নিহিত থাকে।
পুৰুষ শ্ৰমিকসকল সততে মাটি খন্দা, পেঘালীত পাত্ৰবোৰ পোৰা, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ কোঁবাল সোঁতত উটি অহা খৰি ধৰা আৰু পাত্ৰবোৰ বিক্ৰী কৰা আদি কামত নিয়োজিত।
গঢ়নৰ অন্যান্য স্তৰ যেনে পাত্ৰসমূহ ত ৰং দিয়া, মাটি কঢ়িওৱা, কুমাৰ মাটি (মৃৎ শিল্প গঢ়িবলৈ প্ৰয়োজন হোৱা বিশেষ প্ৰকাৰৰ ক'লা আলতীয়া মাটি) খচি তাক গঢ়নৰ উপযোগী কৰা আদি কামত মহিলাসকলে আগভাগ লয়।
অনেক সময়ত বিদ্যালয়ত পঢ়ি থকা ছাত্ৰ-ছাত্ৰসকলো মাটি কঢ়িওৱা, খৰি কঢ়িওৱা, বাচন কঢ়িওৱা, বিক্ৰী কৰা আদি লঘু অথচ দৰকাৰী কামত নিয়োজিত হয়।
মৃৎ বা মাটিৰে উৎপাদিত সামগ্ৰী সমূহৰ ভিতৰত এৱাঁ টেকেলি, পাটি টেকেলি, দৈ টেকেলি, সৰুপাটি কলহ, ডাঙৰ পাটি কলহ, মথাকনীয়া কলহ, মলা, নদীয়া, দুণৰি, খোল, নাগেৰা, উধান আদিয়ে প্ৰধান।
ইয়াৰ উপৰিও সজাবৰ বাবে সৰু জোখৰ দৰা-কইনা, নাচনী, হাতী, ঘোঁৰা, চাকি আদি বিভিন্ন সামগ্ৰী মাটিৰে নিৰ্মাণ কৰা হয়।
গৰম কাপোৰ মথিয়াত ভৰাই নিগনি আদিৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিবলৈ মথিয়াৰ মুখখন মাটিৰ লেপ দি বন্ধ কৰি দিয়া হয়।
অসমৰ গৌৰীসাগৰ, কাকডোঙা, ধৱলী, ভীমপাৰা আদি নৈপৰীয়া অঞ্চলৰ লোক মৃৎ শিল্পৰ লগত জড়িত যদিও মাজুলীৰ শালমৰা অঞ্চলৰ মৃৎ শিল্পই অসমৰ মৃৎ শিল্পজাত সামগ্ৰীৰ এক-তৃতীয়াংশ চাহিদা পূৰণ কৰে।
আহু খেপৰ উৎপাদন আৰু বিক্ৰী জেঠ মাহৰপৰা ভাদ মাহৰ ভিতৰত, শালি খেপ আঘোণৰপৰা ফাগুন মাহৰ ভিতৰত আৰু বেচা খেপৰ উৎপাদন আৰু বিক্ৰী চ'ত মাহৰপৰা ব'হাগ মাহৰ ভিতৰত সম্পাদিত হয়।
নবৈ দশকৰ আৰম্ভণিতে তেখেতে মুম্বাইস্থিত শীৰ্ষস্থানীয় সংবাদগোষ্ঠী টাইমছ্ অৱ ইণ্ডিয়াত যোগদান কৰে।
তাত তেখেতে কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনাৰ তদন্ত সম্পন্ন কৰে আৰু এনেকৈয়ে সাংবাদিকতা তথা সামাজিক কৰ্মৰ ক্ষেত্ৰখনত সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত হৈ পৰে।
১৯৯২ চনৰ কুখ্যাত হৰ্চদ মেহতা কেলেংকাৰী, এনৰন কেলেংকাৰী, ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল ডেভলপমেণ্ট বেংক অৱ ইণ্ডিয়া কেলেংকাৰী, ২০০১ চনৰ কেতন পাৰেখ কেলেংকাৰী সেইসমূহ তদন্তৰ ভিতৰত উল্লেখনীয়।
দেৱাশিস বাসু, গিৰিশ ছাণ্ট, শান্তনু দিক্ষিত, প্ৰদ্যম্ন কোলৰ দৰে সাংবাদিক আৰু বিশ্লেষকৰ লগত তেখেতে কাম কৰে।
২০১০ চনত ভাৰতৰ বিত্তীয় নিৰক্ষৰতা নিৰ্মূলৰ অৰ্থে সুচেতা আৰু দেৱাশিসে মানি লাইফ নামৰ এটা বেচৰকাৰী অলাভজনক সংস্থা মুম্বাইত প্ৰতিষ্ঠা কৰে।