polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
তাৰ পিছত বাকীকেইজনে নিৰ্ধাৰিত কৰা সময় অনুযায়ী ঘাই খুটিটোৰ ওচৰত থকাজনে আনটো পক্ষৰ ওচৰলৈ খেদি যোৱাৰ দৰে যাব লাগে।
খেদি যোৱা খেলুৱৈজনৰ মুল উদ্দেশ্য হ’ল বিপৰীত দলৰ অতি কমেওঁ এজনক চুই আহি সফলতাৰে নিজৰ ঘাই খুটি পোৱা আৰু যদি তেনে কৰাত ব্যৰ্থ হয় তেন্তে একেজন খেলুৱৈয়ে আকৌ সেই দায়িত্বৰ পুনৰাবৃত্তি কৰিব।
সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল খেদি যোৱা খেলুৱৈজনে দ্বিতীয় বাৰ উশাহ নোলোৱাকৈয়ে তেওঁৰ দায়িত্ব সম্পন্ন কৰিব লাগিব আৰু যদি খেদি থকা মুহূৰ্ত্তত তেওঁ দ্বিতীয় উশাহ লয় তেতিয়া হ’লেও তেওঁ তেওঁৰ দায়িত্বৰ পুনৰাবৃত্তি কৰিব।
দৰ-দাম ঠিক হোৱাৰ পিছত এজনে কণীৰ এটা ফালেৰে আনজনৰ কণীটোৰ নিৰ্দিষ্টকৈ দিয়া ফালটোত খুন্দা মাৰি দিয়ে।
খেদি যোৱা জনৰ মুখত উশাহ নসলোৱাকৈ এটা গীত গাই হাতেৰে চুই সাৰি আহিব পাৰিলেই চুই অহাজন খেলৰ পৰা বাহিৰ হৈ যাব লাগে।
গুটি বিছাৰি থকা সময়ত প্ৰতিজন খেলুৱৈয়ে “বাঘ ঐ. বৰাহ ঐ” বুলি মুখেৰে উচ্চাৰণ কৰিব লাগে ( ইয়াৰ দ্বাৰা ইয়াকে সূচোৱা হৈছে যে জংঘলত বাঘো থাকিব পাৰে আৰু বৰাহো থাকিব পাৰে; সেয়েহে গুটিবোৰ বিছাৰোতে সাৱধান হোৱা উচিত )।
গোটেই কেইজনৰ ভিতৰত যিজন খেলুৱৈয়ে আটাইতকৈ বেছি গুটি সংগ্ৰহ কৰিব পাৰিব তেৱেই পৰৱৰ্তী সময়ত গুটি বোৰ জংঘলত ছটিয়াব পাৰিব।
দাৰিয়া কোৰ্ট খেলত খেলুৱৈৰ সংখ্যা ন্যূনতম ৬জন আৰু সৰ্বাধিক যুগ্ম সংখ্যক খেলুৱৈ ১০জনলৈকে হ’ব পাৰে।
গছৰ বুঢ়াআঙুলিৰ সমান ডাল এটাৰ চাৰি আঙুলমান কাটিলৈ দুয়োটা মূৰৰ বিপৰীত দিশত চেপেটা কৰি টাংগুটি সাজি লোৱা হয়।
মন্দিৰ প্ৰাংগণত মাঘবিহুৰ দিনাই অনুষ্ঠিত হোৱা খেলবিধৰ সম্বন্ধে জনবিশ্বাস হ'ল যে এবাৰ ৰজাই মন্দিৰ দৰ্শন কৰিবলৈ আহোতে এহাল বুলবুলিৰ যুঁজ দেখি মুগ্ধ হয় আৰু তেতিয়াৰে পৰা এই খেলবিধ প্ৰচলন কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে ।
এডোখৰ সমান ঠাইত এটা ঘিলা পাতি ১২ আঙুলৰ আঁতৰে আঁতৰে কেইবাটাও ঘিলা পাতে আৰু তাক নিৰ্দিষ্ট দূৰত্বৰ পৰা ঘিলা এটা দলিয়াই লগাব পাৰিলে ঘিলা পায়।
বুৰঞ্জীবিদ হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামিনৰ মতে স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনত সন্দিকৈ ফুকনেই বহৰী শেনৰ খেল উলিয়াই - 'চৈয়দ বাবাকৰ নবাব পৰিলত তাৰ লগৰ মীৰা শেনচোৱাক কুহিশেনে সহিতে ধৰি ৰাখিলে ।
আশীৰ দশকৰ পৰা নব্বৈৰ ভাগলৈ নামনি অসমৰ যুৱক-যুৱতী সমূহৰ মাজত বাঘ ঐ . বৰাহ ঐ… যথেষ্ট জনপ্ৰিয় খেল-ধেমালি আছিল।
এই খেলটো সাধাৰণতে অসমৰ মাঘ আৰু ব’হাগ বিহুৰ লগত সংগতি ৰাখি অনুষ্ঠিত কৰা খেল-ধেমালিৰ অংশৰূপে প্ৰায়ে খেলা দেখা যায়।
সেই সময়ৰ ঘাইকৈ গাঁৱলীয়া অঞ্চলবোৰত এই খেলবিধে ডেকা-গাভৰুসকলৰ অৱসৰ বিনোদনৰ লগতে শৰীৰ চৰ্চাৰো এক আমোদজনক মাধ্যম আছিল।
খেলৰ সামগ্ৰী বুলিবলৈ বিশেষ একো প্ৰয়োজন নহয়, মাত্ৰ এডাল দীঘল মজবুত ৰছীৰ প্ৰয়োজন হয়, যাতে খেল খেলাৰ সময়ত ৰছীডাল চিগি নাযায়।
আন দুজন টিংকাৰ পৰী ব'বল আৰু ক্লেংকে তাইক কাম কাজ বোৰ শিকাই দিয়ে আৰু সেই পৰী সকলৰ কথা কয় যিয়ে প্ৰতিটো ঋতুক আদৰি আনিবলৈ মেইনলেণ্ডলৈ ৰাঁওনা হয়।
নিজৰ কাম কৰি থাকোঁতে তাই জলপৰী ছিলভাৰমিষ্ট ,ফুলনিৰ পৰী ৰোজেটা , পোহৰৰ পৰী ইৰিডেচা , জন্তুৰ পৰী ফ'ন আদিক লগ পায়।
তেতিয়া তাই প্ৰাকৃতিক কাম যেনে ছিলভাৰমিষ্টৰ লগত নিঁয়ৰৰ টোপাল বনোৱা,ইৰিডেচাৰ লগত জোনাকী পৰুৱাত পোহৰ দিয়া,ফ' নৰ লগত সৰু চৰাইক উৰিবলৈ শিকোৱা আদি কাম কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে কিন্তু বিফল হয়।
তাকে দেখি ইৰিডেচা,ছিলভাৰমিষ্ট,ফ'ন আৰু ৰোজেটাই তাইক কয় যে তাই যিহেতু নিজৰ কামত খুবেই পাৰদৰ্শী,তাই মেইনলেণ্ডৰ কথা ভাবি দুখ কৰিব নালাগে।
কিন্তু টিংকাৰ বেলে এই কামত সফলতা পোৱা দেখি ৱিদিয়াই বান্ধি থোৱা গছবোৰৰ বান্ধ ঢিলা কৰি দিয়ে আৰু সেইবোৰক ধৰিবলৈ যাঁওতে তাই বসন্তৰ সকলো আয়োজন নষ্ট কৰি পেলাই।
তাই এনে কিছুমান যন্ত্ৰ আৱিষ্কাৰ যিয়ে পোক পৰুৱা,ফুল আদিৰ সাঁজ-সজ্জাৰ কামবোৰ ক্ষিপ্ৰ কৰি তোলে।
ভাষ্যকাৰে শেষক কয় যে যেতিয়া হেৰোৱা পুতলা এটা বিচাৰি পোৱা যায় বা বেয়া হৈ থকা ঘড়ী এটাই পুনৰ কাম কৰিবলৈ লয়,"ই মাত্ৰ ইয়াকে বুজাই যে এজনী বিশেষ কণমানি পৰী ওচৰে পাঁজৰে আছে।
মেইনলেণ্ডৰ কাহিনীবোৰ শুনি তাই মন্ত্ৰমুগ্ধ হয় কিন্তু নিজে তালৈ যাব নোৱাৰিব বুলি জানি দুঃখিত হৈ পৰে।
তাই নিজে নষ্ট কৰা সকলো আয়োজন নিজেই ঠিক কৰে আৰু পুৰস্কাৰ হিচাপে তাই মেইনলেণ্ডলৈ যোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰে।
টিংকাৰ বেল হ'ল ২০০৮ চনত ডিজনী টুন ষ্টুডিঅ'ৰ দ্বাৰা ডিজনী পৰীৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰা এক এনিমেটেড চলচ্চিত্ৰ।
জে.এম.বেৰীৰ পিটাৰ পেন নাটত আবিৰ্ভাৱ হোৱা আৰু ডিজনী চলচ্চিত্ৰ পিটাৰ পেন আৰু ৰিটাৰ্ণ টু নেভাৰলেণ্ড ত ভূমুকি মৰা টিংকাৰ বেল নামৰ পৰীজনী ইয়াৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ।
অৱশ্যে টিংকাৰ বেলে পিছত সকলো থান থিত লগাই দিয়া বাবে তেওঁ সুখী হয় আৰু টিংকাৰ বেলে মেৰামতি কৰা পুতলাটি তাৰ গৰাকীক গতাই দিয়াৰ দ্বায়িত্ব প্ৰদান কৰে।
এঞ্জেলিকা হা'ষ্টনে পিক্সি হ'ল'ৰ ৰাণী কুইন ক্লেৰিয়নৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠ দিছে যিয়ে টিংকাৰ বেলক চাকৰি দিয়ে আৰু চাৰিওটা ঋতু পৰিচালনা কৰে।
টিংকাৰৰ উৎসুকতাৰ বাবে তেওঁ চিন্তিত হৈ থাকে আৰু তেওঁৰ অনুমান সঠিক কৰি টিংকাৰ বেলে বসন্তৰ সকলো আয়োজন নষ্ট কৰি পেলাই।
তাই তেতিয়াৰ পৰাই টিংকাৰক শত্ৰু জ্ঞান কৰে যেতিয়া এবাৰ দুয়ো শেন এটাৰ পৰা পলাই সাৰোঁতে একে ঠাইতে লুকাইছিল আৰু ৱিদিয়াৰ গাত এসোপা ফল বাগৰি পৰিছিল।
জন্তুৰ পৰী ফ'নৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠ প্ৰক্ষেপ কৰিছে এমেৰিকা ফেৰাৰাই যিয়ে টিংকাৰক শিকাই সৰু চৰাইবোৰক কেনেকৈ উৰিবলৈ শিকাব লাগে।
তায়েই টিংকাৰ বেলৰ সৰ্বোত্তম বন্ধু আৰু তাইক সুখী হোৱাটো বিচাৰে,আৰু ফনৰ মতে এজন টিংকাৰ হোৱাটোৱেই তাইৰ পক্ষে সঠিক।
তাই প্ৰথমতে টিংকাৰ বেলক ফুলনিৰ কাম শিকাবলৈ চেষ্টা কৰে যদিও আভিযান্ত্ৰিক দিশত তাইৰ পাৰদৰ্শিতা দেখি তাইক টিংকাৰ হৈ থাকিবলৈয়ে পৰামৰ্শ দিয়ে।
ৰাৱেন ছিমনে 'ইৰিডেচা' নামৰ পোহৰৰ পৰীজনীৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠদান কৰে যিয়ে টিংকাৰ বেলক জোনাকী পৰুৱাক পোহৰ দিবলৈ শিকাই।
ইয়াৰ উপৰিও ষ্টিভ ভেলেনটাইনে বসন্তৰ মন্ত্ৰী,কেথী নাজিমিয়ে গ্ৰীষ্মৰ মন্ত্ৰী,ৰিছাৰ্ড পোৰ্টনাৱে শৰতৰ মন্ত্ৰী আৰু গেইল বৰ্গছে শীতৰ মন্ত্ৰীৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠ দিয়ে।
ৰব পাউলচন বা ব'বল হ'ল ডাঙৰ চশমা পিন্ধা এজন টিংকাৰ পৰী যিয়ে টিংকাৰ বেলক যথেষ্ট সহায় কৰে আৰু সি বেছিভাগ সময় ব'বল বা তাৰ নিগনিটোৰ লগতেই কটায়।
জীৱবৈজ্ঞানিক বৰ্গীকৰণ এক প্ৰকাৰৰ বৈজ্ঞানিক শ্ৰেণীবিন্যাস পদ্ধতি যাৰ মাধ্যমত মহাবিশ্বৰ সকলো জীৱকে বিভিন্ন গোষ্ঠী বা শ্ৰেণীত সজোৱা হয়।
চাৰ্লছ ডাৰউইনৰ সাধাৰণ পূৰ্বপুৰুষ ৰ তত্ত্বৰ স’তে খাপ খোৱাকৈ লিনিয়াছৰ এই শ্ৰেণীবিভাজন পদ্ধতিক পৰৱৰ্তী কালত বিভিন্নভাবে সংশোধন কৰা হৈছে।
ছাৰ চাৰ্লছ স্পেনচাৰ 'চাৰ্লি চেপলিন' আছিল ঘাইকৈ অবাক চলচ্চিত্ৰ যুগৰ এজন ইংৰাজ হাস্য অভিনেতা, চলচ্চিত্ৰ নিৰ্দেশক আৰু সংগীত পৰিচালক।
মাইম, শ্লেপষ্টিক আৰু অন্যান্য দৃশ্যগত হাস্য কৌশল ৰ বাবে জনাজাত হৈ পৰা চেপলিনে সবাক ছবিৰ যুগতো কাম অব্যাহত ৰাখিছিল যদিও ১৯২০ চনৰ শেষৰ পৰা সেয়া সেৰেঙা হৈ আহে।
তেওঁৰ সবাতোকৈ বিখ্যাত চৰিত্ৰটো আছিল দা ট্ৰাম্প ছবিৰ চৰিত্ৰটো যিটো তেওঁ প্ৰথমে ১৯১৪ চনত কিষ্ট’ন ষ্টুডিঅ’ৰ কিড অট’ ৰেচেচ এট ভেনিচ ছবিত কৰিছিল।
১৯১৪ চনৰ এপ্ৰিলত মুক্তি পোৱা টুৱেণ্টি মিনিটচ অৱ লাভ কথাছবিখনৰ পৰা তেওঁ নিজৰ সৰহভাগ ছবিৰে চিত্ৰনাট্য লিখি পৰিচালনা কৰা আৰম্ভ কৰে।
মেৰী পিকফ’ৰ্ড, ডগলাছ ফেয়াৰবেংক্ছ আৰু ডি. গ্ৰিফিথৰ লগ লাগি তেওঁ ১৯১৯ চনত ইউনাইটেড আৰ্টিষ্টছ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
১৯০৩ চনত চাৰ্লিয়ে ৱিলিয়াম জিলেটএ লিখা আৰু হেৰী আৰ্থাৰ ছেইণ্টবাৰী]] অভিনিত "শ্বাৰ্লক হ’মছ্‌" চলচ্চিত্ৰত "বিলী" নামৰ সৰু চৰিত্ৰ এটা কৰিবলৈ সুযোগ পায়।
ইয়াৰ ব্যৱসায় বেয়া হোৱাৰ পিছত জিলেটে ব্ৰিটিছ প্ৰেছক ব্যংগ কৰিবলৈ একাংক নাট "দা পেইনফুল প্ৰেডিকামেণ্ট অৱ শ্বাৰ্লক হ’মছ্‌" মঞ্চস্থ কৰোঁতে চাৰ্লিকো বিলীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ দিয়ে।
ইতিমধ্য চেঙেলীয়া চাৰ্লি ড’ৰ’ৰ প্ৰেমত পৰে কিন্তু তেওঁৰ প্ৰেম অসম্পূৰ্ণ হৈ ৰয় আৰু প্ৰযোজনা শেষ হোৱাৰ পিছত ড’ৰ’ জিলেটৰ লগত আমেৰিকালৈ ঘূৰি যায়।
২০১১ চনত তেওঁলৈ বুলি লিখা এখন চিঠি পোহৰলৈ আহে য’ত তেওঁৰ জন্ম প্ৰকৃততে স্মিথৱিক, ষ্টেফ’ৰ্ডচায়াৰৰ ব্লেক পেত্ছ পাৰ্কত এটা জীপছী কাৰাভানত হৈছিল)।
পিতৃ চাৰ্লছ স্পেনচাৰ চেপলিন আছিল অভিনেতা আৰু গায়ক, আনহাতে মাতৃ হান্না চেপলিনে অভিনেত্ৰী আৰু গায়িকা হিছাপে কাম কৰিছিল।
চাৰ্লি আৰু তেওঁৰ অৰ্দ্ধ-ভ্ৰাতৃ চিডনী চেপলিন মাকৰ লগত ৱালৱৰ্থৰ বাৰ্ল’ স্ত্ৰিটত থাকিবলৈ লয়।
সৰুকালত চাৰ্লিয়ে মাকৰ লগত লাম্বাথৰ কেনিংটন ৰ’ডৰ ওচৰে-পাজৰে ৩ পাউনেল টেৰেচ, চেষ্টাৰ স্ত্ৰিট, ৩৯ মেথলী স্ত্ৰিট আদি বিভিন্ন ঠাইত থাকিবলগা হৈছিল।
জেষ্ঠ্য চাৰ্লছ চেপলিন এজন মদপী আছিল আৰু পুতেকহঁতৰ লগত তেওঁৰ কোনো সংযোগ নাছিল, কিন্তু চাৰ্লি আৰু চিডনীয়ে মাক মানসিক ৰোগত আক্ৰান্ত হওঁতে তেওঁৰ লগতো ২৮৭ কেনিংটন ৰ’ডত কিছুকাল কটাইছিল।
১৯০১ চনৰ লোকপিয়লৰ মতে চাৰ্লি চেপলিনে ৱিলিয়াম জেকছনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ল’ৰাৰ নৃত্য দল দা এইট লাংকাশ্বায়াৰ লেড্‌ছৰ অংশ হিছাপে ৯৪ ফাৰ্নডেল ৰ’ড, লাম্বাথত বসবাস কৰিছিল।
১৯৯৯ চনত আমেৰিকা চলচ্চিত্ৰ প্ৰতিষ্ঠানএ চাৰ্লি চেপলিনক সৰ্বকালৰ দশম শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা হিছাপে অভিহিত কৰে।
২০০৮ চনত মাৰ্টিন চেফে : গ্ৰন্থৰ সমালোচনা কৰিবলৈ গৈ লিখে যে-"চেপলিন কেৱল ‘ডাঙৰেই’ নাছিল, তেওঁ ‘বৃহৎ’ আছিল।
১৯১৫ চনত যুদ্ধবিধ্বস্ত পৃথিৱীত প্ৰৱেশ কৰি তেওঁ আমাক হাস্যৰস, হাঁহি আৰু স্বস্তিৰ উশাহ ল’বলৈ দিছিল।
ইয়াৰ পিছৰ ২৫ বছৰ নিৰাশাৰ সময়্ত আৰু আল্ডফ হিটলাৰৰ অভ্যুথানৰ সময়তো তেওঁ নিজৰ কাম কৰি গৈছিল।
আন কোনো ব্যক্তিয়ে যে সাধাৰণ ৰাইজক তেওঁলোকৰ সকলোতকৈ প্ৰয়োজনীয় সময়ত ইমান মনোৰঞ্জন, সুখ আৰু স্বস্তি দিছে তাত সন্দেহ আছে।
ইংলেণ্ডত পাঁচ মাহ কটোৱাৰ পিছত তেওঁ ১৯১২ চনৰ অক্টোবৰত দলটোৰ লগত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে আমেৰিকালৈ যায়।
১৯১৩ৰ শেষৰ ফালে মেক চেনেট, মেবেল নৰমাণ্ড, মিণ্টা ডাৰ্ফী আৰু ৰচকো আৰ্বাকলএ চাৰ্লিৰ অভিনয় প্ৰত্যক্ষ কৰে।
তেওঁৰ পূৰ্বসৰী ফ্ৰান্সৰ হাস্য অভিনেতা মেক্স লিণ্ডাৰ তেওঁক বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱিত কৰিছিল যাক তেওঁ নিজৰ এখন ছবিও উছৰ্গা কৰিছিল।
ইংলেণ্ডৰ ভিক্ট’ৰিয়া যুগৰ মঞ্চ আৰু সংগীত ঘৰত শিশু গায়ক,অভিনেতা হিছাপে প্ৰদৰ্শন কৰাৰে পৰা মনোৰঞ্জনৰ জগতত তেওঁ মৃত্যু পৰ্য্যন্ত প্ৰায় ৭৫ বছৰ কাল কটাইছিল।
বাওঁপন্থী মনোভাৱৰ বাবে মেককাৰ্থী যুগ ত ১৯৫০ চনৰ প্ৰথম ভাগৰে পৰা তেওঁ পুনৰ ইউৰোপত বসবাস কৰিবলৈ লয়।
তেওঁলোকে একেলগে নিশাৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু চেপলিনে ড’ৰ’ৰ আগত তেওঁৰ গোপন প্ৰেমৰ কথা প্ৰকাশ কৰে।
কিন্তু কেন্নেথ লীনে আঙুলিয়াই দিছে যে "নীৰৱতাৰে মেৰীৰ লগত কেৱল আহাৰ গ্ৰহণ কৰা হ’লে চেপলিন চেপলিনৰ দৰে নহ’লহেঁতেন।
কেন হিল মানসিক চিকিৎসালয়ত তেওঁক পুনৰবাৰ ভৰ্ত্তি কৰিব লগা হোৱাৰ হোৱাৰ পিছত পুতেক অকলশৰীয়া হৈ পৰে আৰু কিছুদিন পিছত চাৰ্লিয়ে দুখীয়াৰ বাবে হানৱেলত থকা চেণ্ট্ৰেল লণ্ডন ডিছট্ৰিক্ট স্কুল ত নাম লগায়।
১৯৯৩ চনত য়শ চোপ্ৰাই নৱাগত শ্বাহৰুখ খান, জুহি চাওলা আৰু চানী দেওলৰ অভিনয়েৰে সংগীতমশুৰ থ্ৰিলাৰ কথাছবি ডৰ্‌‍ নিৰ্মাণ কৰে।
ইতিমধ্যেই এজন মানুহৰ বাকদত্তাগৰাকীক এজন অব্‌‍চেছিভ প্ৰেমিকে পাবলৈ কৰা প্ৰচেষ্টাৰ কাহিনীৰে নিৰ্মিত ছবিখনে দৰ্শকৰ সমাদৰ লাভ কৰিছিল।
বোলছবিখনে সাতটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু তিনিটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাকে ধৰি কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰে।
মুখ্য ভূমিকাত শ্বাহৰুখ খান, প্ৰীতি জিণ্টা আৰু ৰাণী মুখাৰ্জীয়ে অভিনয় কৰা ছবিখন প্ৰায় ৯৪০ নিযুত টকাৰে ভাৰত আৰু বিদেশত সেইবছৰ সৰ্বাধিক ব্যৱসায় কৰা বোলছবিৰূপে পৰিগণিত হয়।
বোলছবিখনৰ বিষয়বস্তু আছিল ভাৰতীয় বায়ু-সেনা বিষয়া বীৰ প্ৰতাপ সিং আৰু পাকিস্তানী মহিলা জাৰা হায়াত খান ৰ প্ৰেম কাহিনী।
এই ছবিখনত সুনীল দত্ত, ৰাজ কুমাৰ, শশী কাপুৰ, বলৰাজ চাহনী, মদন পুৰী, শৰ্মিলা টেগ'ৰ আদিয়ে অভিনয় কৰিছিল।
ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতৰ মাল্টিষ্টাৰাৰ চলচ্চিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত এইখন অন্যতম আছিল যিটো কথা সত্তৰৰ দশকত আন প্ৰযোজকসকলেও অনুসৰণ কৰিবলৈ ধৰে।
বক্স অফিছত এই ছবিখন ছেমি-হিটৰূপে পৰিগণিত হয় আৰু য়শ চোপ্ৰাই দ্বিতীয়টো ফিল্মফেয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ বঁটা লাভ কৰে।
এইখন ছবিৰ জৰিয়তেই "য়শ চোপ্ৰা শৈলী"ৰ সূত্ৰপাত ঘটে: নায়িকাপ্ৰধান, ৰোমাণ্টিক, আবগিক, ধনীলোকৰ জীৱনশৈলীৰ প্ৰতিফলন আৰু বিদেশত চিত্ৰগ্ৰহণ কৰা গানৰে সুন্দৰ সংগীত।
ইয়াৰ জনপ্ৰিয় সংগীতে বলিউডত হিংসাত্মক বোলছবিৰ ধাৰাৰ অন্ত পেলাই পুনৰ সংগীতমধুৰ বোলছবিৰ ধাৰা প্ৰৱৰ্তন কৰে।
সমালোচকৰদ্বাৰা প্ৰশংসিত সংগীতমধুৰ ছবিখন বিদেশৰ বজাৰত অন্যতম সফল বলিউড বোলছবিসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল।
১৯৭৩ চনত য়শ চোপ্ৰাই ককায়েকৰ প্ৰযোজনা ক্ষেত্ৰৰ পৰা আঁতৰি আহি য়শ ৰাজ ফিল্মছ্‌‍ৰ জন্ম দিয়ে।
স্বাধীনভাৱে প্ৰযোজনা কৰা তেখতৰ প্ৰথম বোলছবি ৰাজেশ খান্না অভিনীত মেল'ড্ৰামা দাগ:এ প'এম অৱ লাভ বক্স অফিছত অতি সফল পৰিগণিত হয়।
তেখেতে তাৰপিছত অমিতাভ বচ্চনৰ মুখ্য অভিনয় আৰু চেলিম-জাভেদৰ চিত্ৰনাট্যৰে দীৱাৰ আৰু ত্ৰিশূলৰ দৰে দ্ৰুপদী বোলছবি নিৰ্মাণ কৰে।
এই ছবি দুখনেই সত্তৰৰ দশকৰ শেষভাগ আৰু আশীৰ দশকত অমিতাভ বচ্চনক "খঙাল যুৱক"ৰ চৰিত্ৰত এক তাৰকা শিল্পীৰূপে প্ৰতিষ্ঠা হোৱাত সহায় কৰে।
প্ৰযোজক, পৰিচালক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰৰূপে চোপ্ৰাই অমিতাভ বচ্চনক লৈ কভি কভি আৰু চিলচিলা নামৰ আৰু দুখন বোলছবি নিৰ্মাণ কৰে।
বি আৰ চোপ্ৰাই প্ৰযোজনা কৰা ছবিখনত অভিনয় কৰিছিল মালা সিন্‌হা, ৰাজেন্দ্ৰ কুমাৰ আৰু লীলা চিট্‌‍নিছে।
দেশ বিভাজন আৰু হিন্দু মৌলবাদীত্বক লৈ নিৰ্মিত প্ৰথম বোলছবিসমূহৰ ভিতৰত এইখন আছিল অন্যতম আৰু এইখনৰ জৰিয়তেই শশী কাপুৰে পূৰ্ণাঙ্গ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ পায়।
দেশ বিভাজনৰ সংঘৰ্ষৰ দৃশ্য আৰু শ্লোগান সন্নিৱিষ্ট থকা বাবে ছবিখন প্ৰদৰ্শিত হোৱা প্ৰেক্ষাগৃহসমূহত হিংসাত্মক ঘটনাৱলীও সংঘটিত হৈছিল।
পৰিয়ালৰ আঠটা সন্তানৰ তেখেত নুমলীয়া আছিল আৰু প্ৰথমজন সন্তান য়শ চোপ্ৰাতকৈ প্ৰায় ত্ৰিশ বছৰ ডাঙৰ আছিল।
১৯৪৫ চনত উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে তেখেত জলন্ধৰলৈ যায় আৰু দেশ বিভাজনৰ পিছত পঞ্জাবৰ লুধিয়ানালৈ গুছি যায়।
য়শ চোপ্ৰাৰ প্ৰথমে অভিযন্তা হোৱাৰহে মন আছিল, কিন্তু চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰতি থকা দুৰ্বলতাৰ বাবে তেখেত ব'ম্বে লৈ গৈ আই এছ জোহৰৰ সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে কাম কৰে।
১৯৭৩ চনত য়শ চোপ্ৰাই তেখেতৰ নিজা প্ৰযোজনা প্ৰতিষ্ঠান য়শ ৰাজ ফিল্মছ মুকলি কৰে আৰু প্ৰথমে দাগ:এ প'এম অৱ লাভ নামৰ এখন সফল ছবি নিৰ্মাণ কৰে।
সেইসময়ৰ তেখেতৰ কিছুমান জনপ্ৰিয় ছবি হৈছে অমিতাভ বচ্চনক বলিউডৰ "খঙাল যুৱক"ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা এক্‌‍ছন থ্ৰিলাৰ দীৱাৰ , ৰোমাণ্টিক ছবি কভি কভি আৰু ত্ৰিশূল ।
আশীৰ দশকত তেখেতে পৰিচালনা আৰু প্ৰযোজনা কৰা কেইবাখনো ছবি যেনে-চিলচিলা , মছাল আৰু বিজয় য়ে আশানুৰূপ সঁহাৰি পোৱাত ব্যৰ্থ হয়।
কিন্তু ১৯৮৯ চনত তেখেতে উচ্চ প্ৰশংসিত ব্যৱসায়িকভাৱে সফল ছবি চান্দনী পৰিচালনা কৰে যিখনে হিংসাত্মক ছবিৰ ধাৰাৰ বিপৰীতে হিন্দী ছবিলৈ পুনৰ সংগীতৰ জোৱাৰ আনে।
য়শ ৰাজ চোপ্ৰা ) এজন হিন্দী বোলছবিৰ লগত জড়িত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ, আৰু চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক।
চোপ্ৰাই আই এছ জোহৰ আৰু জ্যেষ্ঠ ভাতৃ বি আৰ চোপ্ৰাৰ সহকাৰী পৰিচালকৰূপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে।
প্ৰথম দুখন ছবিৰ সফলতাত উদ্বুদ্ধ হৈ চোপ্ৰা ভাতৃদ্বয়ে পঞ্চাশৰ দশকৰ পিছৰফালে আৰু ষাঠীৰ দশকত কেইবাখনো বোলছবি নিৰ্মাণ কৰে।
আশীৰ দশকত চোপ্ৰাই প্ৰযোজনা বা পৰিচালনা কৰা কেইবাখনো ছবিয়ে বক্স অফিছত বিশেষ প্ৰভাৱ পেলাবলৈ অসমৰ্থ হয়।
"অশ্ৰুঞ্চি ঝালি ফুলে" নামৰ বিখ্যাত মাৰাঠী নাটক এখনৰ ভিত্তিত নিৰ্মিত এক্‌চনধৰ্মী ছবিখনে সমালোচকৰ প্ৰশংসা লভিলেও বেছি ব্যৱসায় কৰিবলৈ সক্ষম নহ'ল।
এবছৰ পিছত তেখেতে সুনীল দত্ত, ৰেখা আৰু ৰোহন কাপুৰক লৈ নিৰ্মাণ কৰাফাচ্‌লে বোলছবিখনো বক্স অফিচত বিফল হয়।
১৯৯১ চনত চোপ্ৰাই প্ৰযোজনা-পৰিচালনা কৰা লম্‌‍হে ছবিখনক সমালোচক আৰু তেখেতে নিজে তেখেতৰ শ্ৰেষ্ঠ কৰ্ম বুলি অভিহিত কৰে।
ইয়াৰ পিছত তেখেতে পৰম্পৰাগত নায়কৰ ৰূপ সলাই শ্বাহৰুখ খানৰ অভিনয়েৰে আৰু অব্‌‍চেছিভ প্ৰেমৰ কাহিনীৰে ডৰ্‌ নিৰ্মাণ কৰে।
তাৰ পিছত তেখেতে শ্বাহৰুখ খানকে নায়ক হিচাপে লৈ তিনিখন ৰোমাণ্টিক বোলছবি পৰিচালনা কৰে- দিল ত' পাগল হেই , বীৰ-জাৰা আৰু জব তক হেই জান ।
য়শ ৰাজ ফিল্মছৰ এক আনুষ্ঠানিক বিবৃতিত কোৱা হয়: " , 5:30 . ." ২২ অক্টোবৰৰ পুৱাৰে পৰা তেখেতৰ মৃতদেহ য়শ ৰাজ ফিল্মছৰ মঞ্চত শ্ৰদ্ধাঞ্জলি প্ৰদৰ্শনৰ বাবে ৰখা হয়।
পুত্ৰ আদিত্য চোপ্ৰাও এজন চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক তথা পৰিচালক আৰু য়শ ৰাজ ফিল্মছৰ সাধাৰণ ব্যৱস্থাপক।
পূৰ্বে সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে কাম কৰা উদয় চোপ্ৰাই ২০০০ চনত ককায়েকৰ কথাছবি মোহব্বতেইনৰ যোগেদি অভিনেতা হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
ছটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, এঘাৰটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটাকে ধৰি তেখেতে বহুতো চলচ্চিত্ৰ সন্মান লাভ কৰিছে।
২০১২ চনৰ ছেপ্তেম্বৰত তেখেতৰ আশীতম জন্মদিন উপলক্ষে আয়োজিত এখন সংবাদ মেলত য়শ চোপ্ৰাই ঘোষণা কৰে যে শ্বাহৰুখ খানৰ অভিনয়েৰে নিৰ্মিতজব্‌ তক্‌ হেই জান হ'ব পৰিচালকৰূপে তেখেতৰ অন্তিম কথাছবি।
ছবিখনৰ অন্তিম গীতটোৰ দৃশ্যগ্ৰহণ তেখেতে চুইজাৰলেণ্ডত কৰাৰ কথা আছিল যদিও তাৰ আগতেই তেখেত মৃত্যুমুখত পৰে।
পিছৰ সপ্তাহকেইটাত তেখেত আৰোগ্যৰ পথলৈ ঘূৰি অহা আৰু সোনকালেই চিকিৎসালয়ৰ পৰা ছুটী লাভ কৰিব বুলি বাতৰি প্ৰকাশ পায়।
এনে অসুখীয়া ৰোগীৰ সংক্ৰান্তত ডাক্তৰ আৰু ৰোগীৰ মুখত শুনিবলৈ পোৱা "আৰ্থাইৰ্টিচ" শব্দটোৰ উৎপত্তি গ্ৰীক 'আৰ্থ' শব্দৰ পৰা হৈছে -যাৰ মানে হ'ল গাঁঠি।
কিন্তু ইনফ্লেমেচন হ'ল এনে এবিধ ক্ৰিয়াৰ সমষ্টি য'ত - উত্তাপ হোৱা, ফুলি উঠা,বিষ হোৱা আৰু ৰঙা পৰা দেখা যায়।
আকৌ কমেও এশ বিধ আৰ্থাইৰ্টিচ চিকিৎসকসকলৰ জ্ঞাত - যেনে অষ্টিঅ' আৰ্থাইৰ্টিচ , ৰিউমেটইড আৰ্থাইৰ্টিচ , চৰিয়াটিক আৰ্থাইৰ্টিচ , গাওটি আৰ্থাইৰ্টিচ , লুপাচ আৰ্থাইৰ্টিচ , ইনফেকচিয়াচ আৰ্থাইৰ্টিচ ,হিমৰেজিক আৰ্থাইৰ্টিচ ), স্পডাইল'আৰ্থপেথিজ আদি।
অষ্টিঅ' আৰ্থাইৰ্টিচ আঘাত, বীজাণুৰ সংক্ৰমণ বা বৃদ্ধাৱস্থাৰ ফলত উৎপত্তি হোৱা এবিধ হাঁড়ৰ বিনাশকাৰী ৰোগ।
ৰিউমেটইড আৰ্থাইৰ্টিচ হ'ল এবিধ লেকেটা ,শৰীৰৰ বিভিন্ন প্ৰণালীক আক্ৰমণ কৰা ৰোগ য'ত গাঁঠিৰ কাৰ্টিলেজ বিনষ্ট হয় আৰু জোৰাটো লৰচৰ কৰিব নোৱৰাকৈ সংলগ্নহৈ পৰে।
অট'ইমিউনিটিক চমুকৈ আৰু সহজকৈ বুজাবলৈ এনেদৰে কব পাৰি - শৰীৰ নিজৰ কোনো এবিধ কোষক শৰীৰে বাহিৰৰ বা পৰৰ অপকাৰী তত্ত্ব বুলি ভাবি তাৰ বিপৰীতে প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব আৰম্ভ কৰি দিয়ে আৰু এই সংঘৰ্ষৰ ফলত শৰীৰত নানা লক্ষণে দেথা দিয়ে।
বহুতবোৰ বাত ৰোগৰ নিৰাময় সম্ভৱপৰ নহয়,কিন্তু ৰোগৰ উপশম সম্ভৱপৰ,ৰোগ বাঢ়ি নোযোৱাকৈ ৰাখিব পৰি।
অস্ত্ৰোপচাৰ আৰু সহায়কাৰী সৰঞ্জাম যেনে কেলিপাৰ বা বিশেষভাবে নিৰ্মিত জোতা,বেল্ট আদিৰ প্ৰয়োজন হব পাৰে।
বাত বিষত আজিকালি ব্যৱহাৰ হোৱা ঔষধৰ চমু তালিকা এনেকুৱা: নন-ষ্টেৰয়ৰেডিয়েল-এনালজেচিক-এণ্টিইনফ্লেমেটৰী ড্ৰাগছ; ষ্টেৰইডৰ খোৱা বা বেজী; ডিজিজ-মডিফায়িং-এণ্টি-ৰিউমেটইড-ড্ৰাগচ।
স্বৰ্ণৰ খোৱা ঔষধ বা বেজী, পেনিচিলামিন, চালফাচালাজিন, ক্লৰ'কুইন, এজ'থায়াপ্ৰিম, মেথট্ৰিকচেট, ইফিস্কিমেব জাতীয় এণ্টিটিউমাৰ ড্ৰাগচ।
ৰিউমেটিজম বুলিলে কমেও দুশ বিভিন্ন এনে পৰিস্থিতিক বুজায় য'ত হাঁড়ৰ গাঁঠিৰ বিষ হয় আৰু নিম্নলিখিত লক্ষণসমূহ থাকে : - গাঁঠিৰ জঠৰতা , গাঁঠি বা জোৰাবিলাক ফুলি উঠা, গাঁঠিৰ আশে-পাশে উত্তাপ হোৱা আৰু অঞ্চলটো ৰঙা পৰা, সকলো সময়তে বা পুনঃ পুনঃ বিষ অনুভৱ হোৱা, গাঁঠিৰ লৰচৰ কৰিবলৈ অসুবিধা হোৱা।
ভাৰতৰ পৰা পৰিয়ালসহ আহি কাটাৰত কৰ্মৰত লোকসকলে নিজৰ লৰা-ছোৱালীক চি বি এচ ইৰ অধীনত থকা ব্যক্তিগত শিক্ষানুস্থানত পঢ়োৱায়।
ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰমুখ হ'ল: ড'হা মডাৰ্ণ ইণ্ডিয়ান স্কুল, আইডিয়েল ইণ্ডিয়ান স্কুল,এম ই এচ ইণ্ডিয়ান স্কুল,ডি পি এচ ইণ্ডিয়ান স্কুল, বিৰলা পাব্লিক স্কুল।
কাটাৰৰ পশ্চিম প্ৰান্তৰ সমুদ্ৰ উপকুলীয় চহৰ দোহ্কানত ১৯৪০চনত পোন প্ৰথম বাৰৰ বাবে খাৰুৱা তেলৰ আৱিষ্কাৰ হয়।
এই ৬মাহত তাপমান সৰ্বোচ্চ ২৫ ডিগ্ৰী চেণ্টিগ্ৰেড আৰু সৰ্বনিম্ন ৪ ডিগ্ৰী চেণ্টিগ্ৰেডলৈ যায়।
বৰ্তমানৰ আমীৰৰ কেইটিমান কৃতিত্ব হ'ল - চৌদি আৰব আৰু বাহৰেইনৰ সৈতে থকা সীমা বিবাদ ২০০১ চনত নিষ্পত্তি কৰা।
১৯৭১ চনৰ ৩ চেপ্তেম্বৰ তাৰিখে কাটাৰ ব্ৰিটিছৰ কবলৰ পৰা মুক্ত হ'ল আৰু ই এখন স্বাধীন দেশৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিলে।
তেওঁ ১৯৯৫ চনত এক ৰক্তহীন বিদ্ৰোহৰ যোগেদি নিজ পিতৃ আমীৰ খলিফাক ক্ষমতাচ্যুত কৰি শাসনৰ বাঘজৰী নিজৰ হাতত তুলি লয়।
প্ৰাচীন কালৰে পৰাই নিজা লিপি আৰু লিখিত সাহিত্যৰে পুষ্ট হৈ অসমীয়া ভাষাই বিৱৰ্তনৰ স্বাক্ষৰ বহন কৰি আহিছে।
তাৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য মত কেইটা হ'ল- কালিৰাম মেধিৰ মতে প্ৰাচ্য-পশ্চিমাৰ মিশ্ৰণ, কনকলাল বৰুৱাৰ মতে পৈশাচী প্ৰাকৃত, দেবানন্দ ভৰালীৰ মতে কামৰূপীয়া, সৌমাৰ প্ৰাকৃত, ড‍৹ বেণীমাধৱ বৰুৱা, ডিম্বেশ্বৰ নেওগ, বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকাৰ মতে কামৰূপী প্ৰাকৃত আৰু ড জৰ্জ আব্ৰাহম গ্ৰীয়াৰ্চন, তাৰাপৰোৱালা, ড সুনীতি কুমাৰ চেটাৰ্জী, ড বাণীকান্ত কাকতি, ড বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা, ড উপেন্দ্ৰনাথ গোস্বামী, ড গোলোকচন্দ্ৰ গোস্বামী, ড মহেশ্বৰ নেওগ, ড নগেন ঠাকুৰ, ড ভীমকান্ত বৰুৱা আদিৰ মতে মাগধী প্ৰাকৃত।
পণ্ডিতসকলে এই লিপি ব্ৰাহ্মী লিপিৰপৰা কুটিল বা সিদ্ধিমাতৃকা লিপি হৈ নাইবা ব্ৰাহ্মীৰ পৰা কামৰূপী লিপিৰ মাজেৰে উদ্ভৱ হোৱা বুলি মত পোষণ কৰে।
১৭শ শতিকা মানত অসমীয়া লিপিৰ তিনিটা শৈলী গঢ় লৈ উঠে যি ছপা আখৰৰ সৃষ্টিৰ পিছত আধুনিক লিপিৰ ৰূপ পায়।
৮ম-১২শ শতিকামানত ৰচনা কৰা বৌদ্ধ ধৰ্মসাধনাৰ গীত চৰ্যাপদত অসমীয়া লিপিৰ সকলোতকৈ পুৰণি প্ৰমাণ পোৱা যায়।
১৯শ শতিকাৰ প্ৰথম ভাগত আত্মাৰাম শৰ্মাই পঞ্চানন কৰ্মকাৰে সাজি উলিওৱা ছপা আখৰ ব্যৱহাৰ কৰি শ্ৰীৰামপুৰত প্ৰকাশ কৰা 'ধৰ্মপুস্তক' ত ছপা আখৰত প্ৰথম আধুনিক অসমীয়া লিপি দেখা পোৱা যায়।
মগধ-বিদেহ অঞ্চলৰ পৰা আহি উত্তৰ-বঙ্গৰ মাজেদি আৰ্য-ভাষাই প্ৰাচীন কামৰূপত প্ৰৱেশ কৰে আৰু সপ্তম শতিকা মানৰে পৰা পশ্চিম-অসমৰ সুকীয়া ভাষাৰূপে গঢ় ল'বলৈ উপক্ৰম কৰে।
অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰধান সুঁতিটো আৰ্য-ভাষাৰ সুঁতি বুলি কোৱাৰ এটা কাৰণ এয়ে যে ইয়াত ব্যৱহাৰ হোৱা বেছিভাগ শব্দ প্ৰাচীন ভাৰতীয় আৰ্য-ভাষাৰ পৰা ধ্বনিৰ কিছু সলনি ঘটি নাইবা প্ৰাচীন ভাৰতীয় আৰ্য ভাষাৰ পৰা মধ্য ভাৰতীয় আৰ্য ভাষাৰ মাজেদি বিকশিত হৈ হোৱা অৰ্ধতৎসম আৰু তদ্ভৱ শব্দ।
অসমীয়া ভাষাটোৰ ভাৰতীয় আন ভাষাৰ লগত থকা সম্পৰ্কই অসমীয়া ভাষাৰ আৰ্য-সুঁতিটোৰ চিহ্ন আৰু গভীৰ কৰি তোলে।
মাগধী প্ৰাকৃতৰ ইতিহাসলৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে, অসমীয়া ভাষা প্ৰধানকৈ ভাৰত-ইউৰোপীয় বা ভাৰত-ইউৰোপীয় পৰিয়ালৰ শতম শাখাৰ পৰা বিকাশ হৈছে।
এই আৰ্যভাষাৰে এটা প্ৰধান ঠাল ভাৰতীয় আৰ্যৰ পৰা খৃঃ পূঃ ৬ষ্ঠ শতিকাৰ পৰা ১০ম শতিকাৰ ভিতৰত বিকাশ হোৱা মধ্য ভাৰতীয় আৰ্য ভাষাৰ অন্তৰ্গত বিভিন্ন প্ৰাকৃতসমূহৰ ভিতৰৰ মাগধী প্ৰাকৃতৰ অন্ত্য প্ৰাকৃত বা অপভ্ৰংশ স্তৰৰ মাগধী অপভ্ৰংশৰ পৰা অসমীয়া ভাষাৰ জন্ম হয়।
খৃষ্টীয় পঞ্চম শতিকাৰ পৰা দ্বাদশ শতিকালৈকে প্ৰাচীন কামৰূপ ৰাজ্যত ৰাজত্ব কৰা হিন্দু ৰজাসকলৰ তাম্ৰফলিসমূহতেই প্ৰাচীন অসমীয়া লিখিত সাহিত্যৰ নিদৰ্শন পোৱা যায়।
ইয়াৰ পিছত ক্ৰমে ক্ৰমে চৰ্যাপদ, শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্তন, হেম সৰস্বতীৰ ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত’, মাধৱ কন্দলীৰ ‘ৰামায়ণ’, শংকৰদেৱ-মাধৱদেৱৰ ‘কীৰ্তন-নামঘোষা’, ভট্টদেৱৰ ‘কথা-গীতা’, কথাগুৰুচৰিত, বুৰঞ্জীসাহিত্য আদিৰ পিছত সৃষ্টি হোৱা অৰুণোদই, জোনাকী, ৰামধেনু আদি বিভিন্ন সাহিত্যৰ মাজেৰে অসমীয়া ভাষাই এটা পূৰ্ণাঙ্গ অৱস্থা লাভ কৰে।
অৰুণাচল প্ৰদেশ, পশ্চিম বংগৰ কোনো কোনো ঠাইত আৰু উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ আন আন ৰাজ্যতো অসমীয়াভাষী লোক আছে।
আনহাতে প্ৰাক-আহোম যুগৰ কামৰূপৰ হিন্দুৰজাসকলৰ তাম্ৰফলিবোৰ সংস্কৃতত লিখা হ'লেও তাৰ মাজত সোমাই থকা অনাৰ্য শব্দসমূহে সেই সময়ৰ জনসাধাৰণৰ কথিত ভাষাটোৰ সুকীয়া অস্তিত্বৰ কথাকে সুচাই।
ড ডিম্বেশ্বৰ নেওগে -ত অসমীয়া ভাষাৰা জন্ম মাগধী প্ৰাকৃতৰ পৰা হোৱা বুলি চলি অহা ধাৰণাটো ভুল আৰু ই "" বুলি মন্তব্য কৰিছে।
আকৌ জিভাৰ উচ্চতা অনুসৰি উচ্চ, উচ্চ-মধ্য, উচ্চ-নিম্ন-মধ্য, নিম্ন-মধ্য আৰু নিম্ন এই পাঁচভাগত ভগাব পাৰি।
অসমীয়া ব্যাকৰণৰ মৌলিক বিচাৰ গ্ৰন্থত ড গোলোকচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে অসমীয়া ভাষাৰ জন্ম-পত্ৰিকা এনেদৰে তৈয়াৰ কৰিছে-
লিখিতভাৱে অসমীয়া ভাষাত ৪০টা ব্যঞ্জনধ্বনি পোৱা যায় যদিও অসমীয়া ভাষাত বিশিষ্ট ব্যঞ্জনধ্বনি ২১ টাহে পোৱা যায়।
সংস্কৃত ভাষাৰ পৰিৱৰ্তনৰ ধাৰাইদি আহি অসমীয়া ভাষাৰ সৃষ্টি হ'লেও অসমীয়া ভাষাৰ ব্যাকৰণে কিছুমান নিৰ্দিষ্ট বিশেষত্ব প্ৰকাশ কৰিছে।
নতুনকৈ ইয়াত ব্ৰুনিট’ন নামৰ এবিধ বিশেষ প্ৰলেপ দিয়া হয় যিয়ে ইয়াক ক্ষয়ীভৱনৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।
১৯৮৪ চনত স্মিথ এণ্ড ৱেছন, ৱাল্টাৰ, ফেব্ৰিক নেচনালে আৰু হেক্‌লাৰ এণ্ড কোছৰ পৰা নতুন নতুন মডেল কিছুমান আগবঢ়োৱা হ’ল।
তাৰোপৰি কংক্ৰিটৰ ওপৰত বহু ওপৰৰ পৰা কেইবাবাৰো পেলাই দিয়াৰ পিছত, বালি, বোকা আৰু বৰফত পুতি থোৱাৰ পিছতো ইয়াৰ কোনো ক্ষয়-ক্ষতি হোৱা নাছিল।
ইৰাক যুদ্ধ ৰ ক্ষেত্ৰত বিভিন্ন কোঠাই কোঠাই প্ৰৱেশ কৰি যুদ্ধ কৰিবলগীয়া হোৱা হেতুকে এই পিষ্টলৰ যথেষ্ট ব্যৱহাৰ হৈছিল।
এই পিষ্টলত এটা থকা এটা প্ৰতিৱৰ্তী বাটনেৰে মেগাজিনটো সোঁহতীয়া বা বাওঁহতীয়া লোকৰ বাবে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পৰা ব্যৱস্থা থাকে।
১৯৮০ চনত আমেৰিকাৰ সৈন্যবাহিনীৰ বাবে কোনটো বেছি ভাল সহজে কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিব পৰা আগ্নেয়াস্ত্ৰ হ’ব, তাক ঠিৰাং কৰিবলৈ অনুষ্ঠিত হোৱা এখন প্ৰতিযোগিতাত এই এম-নাইন পিষ্টলে 19111 পিষ্টলৰ বিপৰীতে জয়ী হৈছিল।
ইয়াত এক বিশেষ ‘পিন ব্লক’ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে যিয়ে ট্ৰগাৰ নিটিপালৈ ফায়াৰিং পিনটোক একেঠাইতে ধৰি ৰাখে।
তিনি বছৰ এই স্কুলত শিক্ষকতা কৰাৰ পাছত আৰ্য বিদ্যাপীঠ মহাবিদ্যালয়ৰ ইতিহাস বিভাগৰ প্ৰবক্তা ৰূপে যোগদান।
১৯৮২ : একমাত্ৰ ভাৰতীয় প্ৰতিনিধিথিচাপে যুগোশ্লাভিয়াত অনুষ্ঠিত হোৱা ‘ষ্ট্ৰুগা কবিতা সন্মিলন’ত অংশগ্ৰহণ।
১৯৯১ : নৃত্যৰতা পৃথিৱী কবিতা-সংকলনৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাই পোন প্ৰথমবাৰৰ ববে প্ৰৱৰ্তন কৰা ‘ছগনলাল জৈন বঁটা’ লাভ।
‘কবিতা’ শীৰ্ষক স্ব-নিৰ্বাচিত কাব্যগ্ৰন্থৰ কাৰণে তেওঁক ১৯৮১ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
নতুন দিল্লীস্থিত ভাৰতীয় জ্ঞানপীঠে ২০২১ চনত, নীলমণি ফুকনক সাহিত্যক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা তেওঁৰ অসামান্য অৱদানৰ বাবে ২০২০ বৰ্ষৰ জ্ঞানপীঠ বঁটা প্ৰদান কৰে।
নীলমণি ফুকনৰ উল্লেখযোগ্য কৰ্ম হ’ল ‘সূৰ্য হেনো নামি আহে এই নদীয়েদি’, ‘কবিতা’ আৰু ‘গোলাপী জামুৰ লগ্ন’ আদি।
১৯২১ চনত তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় আন্দোলনৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ মুক্তি যোদ্ধা হিছাপে অসহযোগ আন্দোলনত সক্ৰিয় ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।
১৯২৩ চনত তেওঁৰ বিপ্লৱী কাৰ্যকলাপৰ বাবে পুনৰ গ্ৰেপ্তাৰ হয় আৰু হাজাৰীবাগ জেলত কাৰাবাস খাটিবলগীয়া হয়।
ইয়াৰ পিছতে তেওঁ কিছুদিনৰ বাবে ৰাছিয়ালৈ যায় আৰু ১৯৩৮ চনত সেই দেশৰ পৰা ঘূৰি অহাৰ পিছত বিহাৰত আৰম্ভ কৰে কৃষক সত্যাগ্ৰহ।
১৯৪০ চনত তেওঁ বিহাৰ ৰাজ্যিক কংগ্ৰেছ কমিটিৰ সদস্য মনোনীত হোৱাৰ কিছুদিনৰ পিছতে পুনৰ গ্ৰেপ্তাৰ হৈ জেললৈ যায়।
ইয়াৰ পিছত স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সমগ্ৰ কালছোৱাত তেওঁ ভাৰতৰ বিভিন্ন বিপ্লৱী সংগঠনৰ লগত জড়িত হৈ বিভিন্ন পদৰ কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰে অৰু তাৰ মাজতো চলাই যায় ভাৰতীয় ধৰ্ম, দৰ্শন আৰু সংস্কৃতিৰ অধ্যয়ন।
অৱশ্যে পলমকৈ হলেও তেওঁ আনুষ্ঠানিকভাৱে লোৱা শিক্ষাকালতে ডেৰকুৰিতকৈও অধিক বিদেশী ভাষাত প্ৰথমে পাণ্ডিত্য আহৰণ কৰে।
সংস্কৃত ভাষাত প্ৰথমে পাণ্ডিত্য লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ জাৰ্মান, ফৰাচী, চীনা আৰু ৰাছিয়ান ভাষাতো সমপৰ্য্যায়ৰ ব্যুৎপত্তি লাভ কৰে।
তেওঁ সংস্কৃত ভাষাৰ ব্যাকৰণ, কাব্য, মীমাংসা, ন্যায় আৰু হিন্দু ধৰ্ম আৰু দৰ্শনৰ প্ৰায় সমগ্ৰ গ্ৰন্থ আৰু কাব্যৰ ৰচনা অধ্যয়ন কৰে আৰু সেই সময়তে আধ্যাত্মিকতাবাদৰ ফালে অগ্ৰসৰ হয়।
ধৰ্ম আৰু দৰ্শন চৰ্চাৰ প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁ হিন্দু ধৰ্মৰ ওপৰতহে অধ্যয়ন কৰে যদিও পিছত তেওঁ মন বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰতিহে সম্পূৰ্ণৰূপে ঢাল খায়।
তেওঁৰ ৰচিত গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত বিশেষভাবে উল্লেখযোগ্য ’সিদ্ধসকলৰ জীৱন চৰিত’ত তেওঁ ৮৪ গৰাকী সিদ্ধৰ জীৱনী সন্নিবিষ্ট কৰিছে।
ভাষা-সাহিত্যৰ ওপৰত সাংকৃত্যায়নে যুগুত কৰা 'দক্ষিণী হিন্দী কাব্যধাৰা' প্ৰকাশ পোৱাৰ পিছতে ১৯৪৫ তেওঁৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশিত হয় 'চাৰাহা দহা কোষা' নমৰ আন এখন সুবৃহত্‌ গ্ৰন্থ।
জীৱনৰ পঞ্চলিশ বছৰ ঘৰৰ পৰা আঁতৰি ভ্ৰমণত কটোৱা সাংকৃত্যায়নক 'হিন্দী ভ্ৰমণ সাহিত্যৰ জনক' বুলি অভিহিত কৰা হয়।
ইয়াৰ উপৰিও তেখেত এজন ভাৰততত্ত্ববিদ, মুক্তিসংগ্ৰামী আৰু ভাৰতত কমিউনিষ্ট আন্দোলনৰ পৃষ্ঠপোষক হিচাপে জনাজাত আছিল।
ৰাহুল সাংকৃত্যায়নৰ বিখ্যাত গ্ৰন্থ 'মধ্য এচিয়া কা ইতিহাস'ৰ বাবে তেওঁলৈ আগবঢ়োৱা হয় সাহিত্য অকাডেমি বঁটা।
তেওঁৰ আন এখন বিখ্যাত গ্ৰন্থ 'ভল্গা চে গঙ্গা' বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশৰ প্ৰায় ২০টা ভাষালৈ অনূদিত হয়।
সাংকৃত্যায়নৰ মহমূল্যৱান গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত বিশেষভাবে উল্লেখনীয় আৰু দুখন গ্ৰন্থ হ’ল 'ভোতা সংস্কৃত অভিধান' আৰু 'ৰাছিয়ান সংস্কৃত অভিধান'।
কেৱল ধৰ্ম-ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিয়েই নহয়, ইয়াৰ উপৰিও সাংকৃত্যায়নে ১৭খন ভ্ৰমণ কাহিনী আৰু মাও চে তুঙ, লেলিন আৰু ষ্টেলিনৰ জীৱনৰ ওপৰতো তিনিখন মূল্যৱান গ্ৰন্থ লিখি থৈ গৈছে।
১৯৫৯ চনত সাংকৃত্যায়নে শ্ৰীলংকা বিশ্ববিদ্যালয়ত 'বিদ্যালঙ্কাৰ পৰিভেনা' উপাধিৰে অধ্যাপক নিযুক্ত হয়।
এগৰাকী অসাধাৰণ প্ৰতিভাসম্পন্ন লিখক হিছাপে ৰাহুল সাংকৃত্যায়নে হিন্দী ভাষাৰ উপৰিও বিশ্বৰ বিভিন্ন ভাষাত ১৫০খন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল।
কিন্তু বিশেষভাৱে তেওঁ বৌদ্ধ আৰু হিন্দু ধৰ্মৰ ওপৰত যিসমূহ গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল সেইবিলাকৰ যোগেদিয়েই তেওঁ প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল এজন শীৰ্ষস্থানীয় ভৰততত্ত্ববিদ হিছাপে।
বিদেশ ভ্ৰমণৰ পৰা ঘূৰি অহাৰ পিছত তেওঁ ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ এক বৈজ্ঞানিক মূল্যায়ন হোৱাটো বিচাৰে আৰু নিজে এইদিশত গভীৰ চিন্তা-চৰ্চাত মনোনিবেশ কৰে।
ইয়াৰ লগতে তেওঁ নাৰী প্ৰগতি আৰু শিক্ষাৰ প্ৰসাৰতাৰ বাবে বিভিন্ন পত্ৰ-পত্ৰিকাত নিজ মন্তব্য দাঙি ধৰে।
এই পুথি সমূহৰ আধাৰতে পৰৱৰ্তী কালত বৌদ্ধ ধৰ্ম সম্পৰ্কে তেওঁ ৰচনা কৰা গ্ৰন্থসমূহৰ যথেষ্ট সংখ্যক গ্ৰন্থ আজি পৃথিৱীৰ ভিন ভিন বিদেশী ভাষালৈ অনূদিত হৈছে।