polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ভাৰতীয় সংবিধানৰ অনুচ্ছেদ ৯৪ আৰু ৯৬ অনুসৰি লোকসভাৰ অধ্যক্ষক সদনৰ মুঠ সদস্যৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ ভোটৰ সহায়ত পদৰ পৰা অপসাৰণ কৰিব পাৰি।
আনহাতে 'ৰাইজৰ প্ৰতিনিধিত্ব অচিন, ১৯৫১' অনুসৰি অধ্যক্ষ গৰাকী সাংসদ পদৰ পৰা অযোগ্য ঘোষিত হলে অধ্যক্ষ পদৰ পৰায়ো অযোগ্য ঘোষিত হয়।
সংবিধানৰ অনুচ্ছেদ ১১০ ৰ অৱমাননা কৰি যদি অধ্যক্ষয়ে কোনো বিধেয়কক ভুলকৈ ধন বিধেয়ক বুলি বিবেচনা কৰে তেন্তে এনে পৰিস্থিতিৰ উদ্ভৱ হয়।
তেওঁলোকে ভাৱিছিল যে এইয়া বঙালীসকলৰ গৃহভূমিক 'বিভাজন আৰু শাসন'ৰ দ্বাৰা দুৰ্বল কৰাৰ এক পদক্ষেপ।
১৯১১ চনত দিল্লী দৰবাৰত ৰজা পঞ্চম জৰ্জে সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি ব্ৰিটিছ চৰকাৰে উক্ত বিভাজন বাতিল কৰাৰ বাবে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব বুলি ঘোষণা কৰে।
পূৰ্ববংগক পশ্চিম বংগৰ সৈতে পুনৰ সংযোগ কৰা হয় আৰু অসমক পুনৰ চীফ-কমিছনাৰৰ প্ৰদেশলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয়।
১৮৬৮ চনৰ আদিভাগত ব্ৰিটিছ প্ৰশাসনে বেংগল প্ৰেচিডেন্সিৰ পূব অংশৰ বাবে স্বাধীন প্ৰশাসনিক গোটৰ পোষকতা কৰিছিল।
তেওঁলোকে অনুভৱ কৰিছিল যে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ ৰাজধানী কলিকতা ইতিমধ্যেই অত্যধিক প্ৰশাসনিক কাম-কাজৰ বাবে ভাৰাক্ৰান্ত হৈ পৰিছিল।
ব্ৰিটিছে নতুনকৈ গঠন হ'বলগীয়া প্ৰদেশখনত শিক্ষা আৰু নিযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত অধিক বিনিয়োগৰ প্ৰতিশ্ৰুতি প্ৰদান কৰিছিল।
প্ৰদেশখনৰ চাৰিসীমা আছিল উত্তৰে ভূটান আৰু তিব্বত, পূবে ব্ৰিটিছ ব্ৰহ্মদেশ আৰু দক্ষিণে বংগ-উপসাগৰ।
ৰাজশাসিত ত্ৰিপুৰা, কোচবিহাৰ আৰু মণিপুৰ প্ৰদেশখনৰ ভৌগোলিক পৰিসীমাৰ ভিতৰত আছিল যদিও প্ৰশাসনিকভাৱে ইয়াৰ ভিতৰুৱা নাছিল।
বংগ-ভংগৰ প্ৰস্তাৱ উত্থাপন কৰিছিল তদানীন্তন ভাইচৰয় লৰ্ড কাৰ্জনে আৰু ইয়াক ১৯০৫ চনৰ ১৬ অক্টোবৰত কাৰ্যকৰী কৰা হয়।
ঢাকাক ৰাজধানী হিচাপে লৈ গঠন কৰা প্ৰদেশখনৰ প্ৰথমজন লেফটেনেণ্ট জেনেৰেল আছিল ছাৰ বাম্পফিল্ড ফুলাৰ।
ৰবটবোৰ স্বয়ংচালিত বা অৰ্ধ স্বয়ংচালিত হব পাৰে আৰু মানৱকৃতি, যেনে হোণ্ডাৰ আৰু ৰ নাইবা ব্যৱসায়িক ৰবট, চিকিৎসাত ব্যৱহৃত ৰবট, ৰোগীক সহায়কৰা ৰবট, ডগ থেৰাপী ৰবট, সামগ্ৰিকভাবে প্ৰগ্ৰেম কৰা স্বাৰ্ম ৰবট, ইউএভি ড্ৰোণ যেনে -1 , আৰু আনকি আনুবীক্ষণিক নেন ৰবট হব পাৰে।
জীৱসদৃশ প্ৰকাশভংগী বা স্বয়ংক্ৰিয় সঞ্চালন অনুসৰণ কৰি কৰি ৰবটবোৰৰ জ্ঞান নাইবা চিন্তা শক্তিৰ বিকাশ হব পাৰে।
ঘৰুৱা সহায়কাৰী বা মূল চালকৰ ঠাইত স্বয়ংচালিত গাড়ী হিচাপে আগন্তুক দশকবোৰত স্বয়ংচালিত যন্ত্ৰবোৰৰ সংখ্যা বৃদ্ধি হব বুলি আশা কৰা হৈছে।
ৰবটৰ ডিজাইন, নিৰ্মাণ, পৰিচালনা, আৰু প্ৰয়োগ লগতে সিহঁতক চালন কৰা কম্পিউটাৰ ছিষ্টেইম, চেনচৰি ফীডবেক, আৰু তথ্য আহৰণ প্ৰক্ৰিয়াৰ সৈতে জড়িত প্ৰযুক্তিৰ শাখাটোক ৰবটিকছ বোলে।
এই প্ৰযুক্তিবোৰত বিপদজনক পৰিৱেশ বা নিৰ্মাণ প্ৰক্ৰিয়া, নাইবা মানৱ সদৃশ প্ৰকাশ, ব্যৱহাৰ, বা জ্ঞানৰ প্ৰদানৰ বাবে স্বয়ংচালিত যন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ৰবট হৈছে বিশেষভাবে কম্পিউটাৰৰ দ্বাৰা প্ৰগ্ৰেম কৰা স্বয়ংক্ৰিয়ভাবে কিছুমান জটিল কাৰ্য শৃংখল সম্পাদন কৰিব পৰা এক প্ৰকাৰৰ যন্ত্ৰ।
ৰবটবোৰক বাহ্যিকভাবে নাইবা তাৰ ভিতৰতে থকা এক প্ৰকাৰৰ নিয়ন্ত্ৰকৰ যোগেদি নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হয়।
ৰবটবোৰ মানুহৰ শৰীৰৰ গঠনৰ আৰ্হিতো নিৰ্মাণ কৰা হয়, যদিও বেছিভাগ ৰবট সাধাৰণ যন্ত্ৰৰ দৰেই নিৰ্মাণ কৰা হয়।
ৰবট শব্দটো লেখক কাৰেল চাপেক ৰ ১৯২০ চনৰ নাটক. ত মানৱ সদৃশ কাল্পনিক চৰিত্ৰৰ বাবে প্ৰথম ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, কিন্তু ইয়াৰ প্ৰকৃত আৱিষ্কাৰক আছিল কাৰেলৰ ভাতৃ জোছেফ চাপেক
তেতিয়া ইংলেণ্ডৰ এগৰাকী অৱসৰপ্ৰাপ্ত ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰ বিষয়া জেম্‌ছ হেজলেটক ইয়াৰ প্ৰথম অধ্যক্ষ পদত নিযুক্তি দিয়া হৈছিল।
এই সময়ছোৱাত জেমছ হেজলেটৰ পিছত আৰু পাঁচ গৰাকী ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰ অৱসৰ প্ৰাপ্ত বিষয়া ভিন ভিন কাৰ্যকালৰ বাবে অসম লোকসেৱা আয়োগৰ অধ্যক্ষৰ পদ অলংকৃত কৰিছিল।
ভাৰতীয় সংবিধানৰ ৩২০ অনুচ্ছেদত উল্লেখ কৰামতে অসম লোকসেৱা আয়োগে অসমৰ লোকসেৱাৰ বিষয়াসকলৰ বাছনি প্ৰক্ৰিয়া অনুষ্ঠিত কৰে।
অসামৰিক সেৱাৰ বিষয়াৰ নিযুক্তিৰ বাবে বাছনি প্ৰক্ৰিয়া নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ চৰকাৰক পৰামৰ্শ দিয়া
অসম অসামৰিক সেৱাৰ বিষয়াৰ নিযুক্তিৰ বাবে অসম লোকসেৱা আয়োগে সংযুক্ত প্ৰৱেশ পৰীক্ষা অনুষ্ঠিত কৰে।
ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্য্যালয় অসমৰ গুৱাহাটী মহানগৰৰ খানাপাৰাৰ জৱাহৰ নগৰৰ অসম লোকসেৱা আয়োগ ভৱনত অৱস্থিত।
ইয়াৰ লগতে ৰাজ্যিক লোকসেৱা আয়োগ যিকোনো প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্ত আৰু নিজৰ দায়িত্ব নিৰপেক্ষভাৱে পালন কৰিবলৈ ক্ষমতা প্ৰদান কৰা হৈছে।
দ্ৰৌপদী মূৰ্মুয়ে ১৯৯৭ চনত ৰায়ৰংপুৰ নটিফাইড এৰিয়া কাউন্সিলৰ কাউন্সিলৰ হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল।
তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি আৰু বিজু জনতা দলৰ সংমিলিত ওড়িশা চৰকাৰত তেওঁ ২০০০ চনৰ ৬ মাৰ্চৰ পৰা ২০০২ চনৰ ৬ আগষ্টলৈকে বাণিজ্য আৰু পৰিবহণ বিভাগৰ স্বতন্ত্ৰ ৰাজ্য মন্ত্ৰীৰ পদ লাভ কৰিছিল।
ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি আৰু বিজু জনতা দলৰ সংমিলিত চৰকাৰত তেওঁ বাণিজ্য আৰু পৰিবহন বিভাগৰ স্বতন্ত্ৰ ৰাজ্য মন্ত্ৰী আৰু মীন,পশুধন উন্নয়ন বিভাগৰ মন্ত্ৰী পদতো কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
ৰাজনীতিত প্ৰৱেশ কৰাৰ আগতে, তেওঁ ১৯৭৯ চনৰ পৰা ১৯৮৩ চনলৈ ৰাজ্যিক জলসিঞ্চন আৰু শক্তি বিভাগত কনিষ্ঠ সহায়ক হিচাপে কাম কৰিছিল, আৰু তাৰ পিছত ১৯৯৭ চনলৈকে ৰায়ৰংপুৰৰ শ্ৰী অৰবিন্দ ইণ্টিগ্ৰেল শিক্ষা কেন্দ্ৰত শিক্ষক হিচাপে কাম কৰিছিল।
তেওঁ হৈছে ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছত জন্ম গ্ৰহণ কৰি ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচিত হোৱা প্ৰথম জনজাতীয় ৰাজনীতিবিদ।
তেওঁ ৰায়ৰংপুৰত অৱস্থিত শ্ৰীঅৰবিন্দ অখণ্ড শিক্ষা আৰু গৱেষণাৰ সন্মানীয় সহকাৰী অধ্যাপিকা হিচাপে কাম কৰিছিল।
২০২২ চনত ভাৰতৰ শাসনাধিষ্ঠিত এনডিএ চৰকাৰে দ্ৰৌপদী মূৰ্মুক ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে মনোনীত কৰে।
লোথাল সিন্ধু নদীৰ পাৰত গঢ় লৈ উঠা প্ৰাচীন সিন্ধু সভ্যতাৰ অন্তৰ্গত এখন নগৰ আৰু প্ৰায় ৩৭০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বতেই মানুহৰ প্ৰথম বসতি আৰম্ভ হোৱা এই নগৰখন বৰ্তমানৰ গুজৰাটৰ ভাল অঞ্চলত অৱস্থিত।
যি সময়ত কচ্ছ মৰুভূমি আৰৱ সাগৰৰ অংশ আছিল সেই সময়ত এই বন্দৰে বেপাৰ-বাণিজ্যৰ বাবে সিন্ধ প্ৰদেশৰ হৰপ্পাৰ নগৰসমূহক সৌৰাষ্ট্ৰ উপদ্বীপৰ সৈতে সাবৰমতী নদীয়েদি সংযোগ কৰিছিল।
লোথালৰ বাসিন্দাসকলে উদ্ভাৱন কৰা মণি নিৰ্মাণ আৰু ধাতুবিদ্যাৰ সঁজুলি তথা পদ্ধতিসমূহ চাৰি সহস্ৰাধিক বছৰ ধৰি চলি থাকে।
গুজৰাটী ভাষাত লোথ আৰু থল শব্দাংশৰ অৰ্থ মৃত লোকৰ টিলা আৰু এই অৰ্থ সিন্ধী ভাষাৰ মহেঞ্জো-দাৰো শব্দৰ অৰ্থৰ সৈতে একেই।
সিন্ধু সভ্যতাৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰস্বৰূপ হৰপ্পা আৰু মহেঞ্জোদাৰোৰ পতনৰ পিছতো লোথাল বহু বছৰ ধৰি মূৰ ডাঙি থিয় দি আছিল।
ক্ৰান্তীয় ধুমুহা আৰু বানপানীয়ে অবিৰতভাৱে লোথালৰ ক্ষতি সাধন কৰাৰ ফলত এসময়ত ই ধ্বংসপ্ৰাপ্ত হৈছিল।
অধ্যয়নৰ পৰা জানিব পৰা গৈছে যে ধ্বংসৰ সময়ত এই অঞ্চলটো নিম্নপ্ৰায় বৰষুণ বা শুষ্কতাৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হৈছিল।
গতিকে জলবায়ু পৰিৱৰ্তনো নগৰখন ক্ৰমান্বয়ে পৰিত্যক্ত হোৱাৰ এক অন্যতম কাৰণ হ’ব পাৰে বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে।
গোসাঁইঘৰ থাকিলে গোসাঁই ঘৰতে নহলে মাৰলঘৰ বা চৰা ঘৰতে কোঠা এটি ধুই-মচি পৰিষ্কাৰ কৰি তাত আগলি কলাপাতৰ ওপৰত এগছি বন্তি, শৰাই ভৰা বগাফুল থৈ ধূপ-ধূণা জ্বলাই দিয়া হয়।
আই কমিলে শীতলা মন্ত্ৰপূত কৰ্পূৰ মিহলি নাৰিকল তেল সানি দিলে আইৰ চোকোৰা সোনকালে, দুখ নিদিয়াকৈ, বেছি খজুৱতি নোহোৱাকৈ সৰি পৰে।
শোটা, বাঢ়নী, মেখেলা, চুৰিয়া আদি চুৱা হাতেৰে আই ওলোৱাজনক কেতিয়াও স্পৰ্শ কৰিব নাপায়- তেনে ভুল হলে আইৰ দোষ লাগি ঘাটি লাগে বুলি ভৱা হয়।
ওচৰতে এখন সৰু তামোলী পীৰা বগা কাপোৰেৰে সজাই আসন পাতি তাৰ ওপৰত ঘট এটিত এঘট পানী আৰু আমপাত দি, ঘটত এঁৱাসূতা আৰু সেন্দূৰৰ ফোট দি থোৱা নিয়ম আছে।
১৯০৬ চনত তেওঁ গুলাব গান্ধীক বিয়া কৰাই, যাৰ সৈতে তেওঁৰ পাঁচটা সন্তান আছিল: দুই কন্যা, ৰাণী আৰু মনু; আৰু তিনিজন পুত্ৰ, কান্তিলাল, ৰসিকলাল আৰু শান্তিলাল।
১৯১৮ চনৰ ইনফ্লুৱেঞ্জা মহামাৰীত গুলাব গান্ধীৰ মৃত্যু হোৱাৰ পিছত, হৰিলাল তেওঁৰ সন্তানৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ পৰিছিল।
তেওঁ তেওঁৰ মৃত পত্নীৰ ভনীয়েক কুমি আডালজাক বিয়া কৰাবলৈ মন কৰিছিল, যি শিশু কালতেই বিধৱা হৈছিল, কিন্তু এয়া সম্ভৱ হৈ উঠা নাছিল।
ইয়াৰ ফলত হৰিলালৰ আৰু অৱনতি হয় আৰু তেওঁ ক্ৰমান্বয়ে মানসিক ভাৱে ভাঙি পৰে আৰু নিচাশক্ত হৈ পৰিছিল।
তেৱোঁ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে ইংলেণ্ডলৈ যাব বিচাৰিছিল, তেওঁৰ পিতৃৰ দৰে বেৰিষ্টৰ হোৱাৰ আশা আছিল।
তেওঁৰ পিতৃয়ে অৱশ্যে দৃঢ়ভাৱে ইয়াৰ বিৰোধাচৰণ কৰিছিল, মহাত্মা গান্ধীয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে ভাৰতত ব্ৰিটিছ শাসনৰ বিৰুদ্ধে কৰা যুঁজত পশ্চিমীয়া শৈলীৰ শিক্ষা সহায়ক নহ'ব, যাৰ ফলত পিতৃ আৰু পুত্ৰৰ মাজত তীব্ৰ উত্তেজনা মূলক পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হয়।
অৱশেষত তেওঁৰ পিতৃৰ সিদ্ধান্তৰ বিৰুদ্ধে বিৰক্ত হয়, আৰু ১৯১১ চনত হৰিলালে সকলো পাৰিবাৰিক সম্পৰ্ক পৰিহাৰ কৰে।
১৯৩৬ চনৰ মে মাহত, ৪৮ বছৰ বয়সত হৰিলালে ৰাজহুৱাভাৱে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু নিজকে আব্দুলা গান্ধী নামেৰে নামকৰণ কৰে।
কিন্তু পিছত ১৯৩৬ চনত তেওঁৰ মাতৃৰ অনুৰোধত তেওঁ আৰ্য সমাজৰ মাধ্যমেৰে হিন্দু লৈ ধৰ্মান্তৰিত হয় আৰু হীৰালাল নামেৰে নিজৰ পৰিচয় দিয়ে।
হৰিলালৰ একেবাৰে ডাঙৰ গৰাকী সন্তান ৰাণীবেহেনৰ কন্যা নীলম পাৰিখে পৰৱৰ্তী সময়ত 'গান্ধীজীৰ হেৰুওৱা জুৱেল: হৰিলাল গান্ধী' শিৰোনাম দি তেওঁৰ জীৱনী লিখিছিল।
মৰিয়াহোলাৰ মূল বিষয়বস্তু হ’ল জয়ধ্বজ সিংহৰ দিনত মোগলৰ সৈতে হোৱা যুদ্ধত বন্দী হিচাপে অসমত থাকি যোৱা মুছলমান যুদ্ধবন্দীসকলক ৰখা এখন ঠাই আৰু তাত তেওঁলোকৰ সংগ্ৰাম তথা তেওঁলোকৰ নামেৰে হোৱা ঠাইখনৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰত জাহ যোৱাৰ কাহিনী।
অসম বুৰঞ্জীৰ মতে ধনশিৰি উপত্যকাৰ নামদৈয়াঙত ৰখা ৯০০ মুছলমান যুদ্ধবন্দীক কাঁহ-পিতলৰ কাম কৰিবলৈ দিয়া হৈছিল।
তেওঁলোকে আন খেতিয়কে পথাৰ বোকা কৰা দেখি, নিজৰ সেই কলা নোহোৱা হেতু আৰু হালৰ গৰু নোহোৱা হেতু ৯০০ মৰিয়াই ব্ৰহ্মপুত্ৰ বুকুৰ পৰা বোকা আনি পথাৰত সেইবোৰ পেলাই ধান খেতি কৰিছিল।
তাৰ পিছৰ পৰা মৰিয়াসকল তাতে থাকিবলৈ ল’লে আৰু তেওঁলোকে মাটি খান্দি বোকা অনা ঠাইখনৰ নাম মৰিয়াহোলা হ’ল।
তেওঁ বৰ্তমান সময়লৈকে ৮খন গল্প সংকলন, ১৩খন উপন্যাস, ৫খন অনুবাদ, ৪খন শিশু সাহিত্য, দূৰদৰ্শন আৰু অনাতাঁৰ যোগে সম্প্ৰচাৰ হোৱা বহুতো নাটকৰ চিত্ৰনাট্য, চলচ্চিত্ৰৰ চিত্ৰনাট্য লিখাৰ উপৰিও ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ বহুতো গৱেষণা পত্ৰ পাঠ কৰিছে।
তেওঁ দেৰগাঁও কমল দুৱৰা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাক্ স্নাতক ডিগ্ৰী আৰু যোৰহাট বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানত সন্মান সহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তাৰপিছত তেওঁ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
বৰ্তমান তেওঁ অসম সচিবালয়ৰ শিক্ষা বিভাগৰ এজন বিষয়া হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে আৰু গুৱাহাটীৰ পাঞ্জাবাৰীৰ বাসিন্দা।
আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ ধাৰাটোক অন্যতম ৰূপত গঢ়ি তোলা সাহিত্যিক ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ,অনুবাদক,শিশু সাহিত্যিক তথা চিত্ৰ নাট্যকাৰ হিচাপে জয়ন্ত মাধৱ বৰাদেৱ জনাজাত।
দ্বিতীয়টো অধ্যায় সংগ্ৰামত লেখকে উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ শিক্ষাগ্ৰহণৰ পৰা আৰম্ভ কৰি টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানত বিজ্ঞানী হিচাপে যোগদান হোৱালৈকে সময়ছোৱাক সামৰি লৈছে।
তৃতীয়টো অধ্যায় সুযোগত লেখকে টাটাৰ প্ৰতিষ্ঠানটিত বিজ্ঞানী হিচাপে অৰ্জন কৰা অভিজ্ঞতাসমূহৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে।
চতুৰ্থটো অধ্যায় দেউতাৰ অসুখত লেখক ড॰ মাউতে আমেৰিকাত মাচাছুচেটছ বিশ্ববিদ্যালয়ত গৱেষণা কৰি থাকোঁতেই দেউতাকৰ দুৰাৰোগ্য ৰোগৰ খবৰ পোৱা, সেই খবৰে তেওঁৰ মনোজগতত সৃষ্টি কৰা নানান চিন্তা-দুশ্চিন্তাৰ বিষয়ে লিখিছে।
ড॰ ৰুবুল মাউত হৈছে ৱাশ্বিংটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্কুল অৱ মেডিচিনত গৱেষণাৰত ৱাশ্বিংটন ৰিচাৰ্চ ফাউণ্ডেছন -ৰ ইন'ভেশ্যন ফেল'প্ৰাপ্ত এগৰাকী বিজ্ঞানী।
তেখেতৰ গৱেষণাৰ লক্ষ্য হৈছে নতুন ধৰণৰ প্ৰটিন সৃষ্টিৰ জৰিয়তে মানুহৰ ৰোগ নিৰাময় কৰা, যিবোৰ প্ৰটিন বিৱৰ্তনৰ জৰিয়তে সৃষ্টি হোৱা নাই।
তেখেতে আমেৰিকাৰ মাচাচুছেটছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে য'ত তেখেতে জেনেটিক ৰোগ নিৰাময়ৰ বাবে জিন-সম্পাদনাৰ কৌশল উদ্ভাৱনত জড়িত আছিল।
অসম-অৰুণাচল সীমান্তৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ এখন ভিতৰুৱা গাঁৱত জন্মলাভ কৰা ৰুবুল মাউত শৈশৱ জীৱন চৰম দৰিদ্ৰতাৰ মাজত যাপন কৰিছিল।
কবি-সাহিত্যিক জীৱন নৰহে গ্ৰন্থখনৰ প্ৰসংগত কয় যে, “বিজ্ঞানী ৰুবুল মাউতে মনচুই যোৱা বৰ্ণনাৰে তেওঁৰ শিক্ষাজীৱনৰ পৰিক্ৰমা অতি সাৱলীলভাৱে গ্ৰন্থখনত তুলি ধৰিছে।
অমানুসিক কষ্ট/ দৰিদ্ৰতাক কেনেকৈ পৰিয়ালৰ মানুহে মুখামুখি হৈ এই দীঘলীয়া যাত্ৰাত ৰুবুলক আগবঢ়াই দিছিল গ্ৰন্থখন পঢ়িলে সেই পৰিয়ালটোৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাত মূৰ দো খাই যাব।
আৰু যিসকল ব্যক্তিয়ে দৰিদ্ৰতাৰ গ্ৰাসক অতিক্ৰমি নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে তেওঁলোকে গ্ৰন্থখন পঢ়িলে নিজৰ জীৱন বৃত্তান্তকে বিচাৰি পাব আৰু তপত চকুলো এধাৰ বৈ আহিব।
শৈশৱ-কৈশোৰৰ নানান প্ৰতিঘাত আৰু সংঘাত অতিক্ৰম কৰি আমেৰিকাৰ মাচাছ্যুচেটচ বিশ্ববিদ্যালয়লৈ যাত্ৰা কৰা জীৱবিজ্ঞানী আৰু গৱেষক ৰুবুল মাউতৰ জীৱন-কাহিনীৰে এই আত্মজীৱনীখন সমৃদ্ধ হৈছে।
সাহিত্যিক বেণুধৰ ৰাজখুৱাই মঙলদৈত আৰম্ভ কৰা 'মঙলদৈ মজলিছ' নামৰ সভাৰ এগৰাকী অন্যতম সদস্য আছিল কীৰ্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈ।
বেণুধৰ শৰ্মাই ৰচনা কৰা বাঁহী নামৰ সংকলনখনত সন্নিৱিষ্ট গীতবোৰত কীৰ্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈয়ে সুৰ সংযোজন কৰিছিল।
অসমীয়া আধুনিক গীত, লোকসংগীত আদিকে ধৰি অসমীয়া জিকিৰৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ ক্ষেত্ৰতো তেখেতৰ যথেষ্ট অৱদান আছে।
ইংৰাজ চৰকাৰৰ সংগীত প্ৰচাৰ বিভাগৰ সঞ্চালকৰ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি থকাৰ সময়ত তেওঁ অসমৰ বহুকেইগৰাকী শিল্পীক প্ৰতিষ্ঠিত হোৱাত সহায় কৰিছিল।
তাৰপিছত পদ্মধৰ চলিহা, মিত্ৰদেৱ মহন্ত, ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰ, চন্দ্ৰধৰ বৰুৱা আদি ব্যক্তিসকলৰ কিছুমান গীত তেওঁ সুৰেৰে সজায়।
চাকৰিসূত্ৰে অসমৰ বিভিন্ন ঠাই ভ্ৰমি ফুৰোঁতে তেওঁ সুৰ সংগ্ৰহ কৰিছিল আৰু সেই সুৰ অসমীয়া আধুনিক গীতত প্ৰয়োগ কৰিছিল।
তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত 'সুৰবিজয়' গীতি-নাটিকাখনত শৰ্মা বৰদলৈয়ে শুকনাৰায়ণী, মাহুৰ, বৰো কৌ, দুৰ্গাবৰী মালশ্ৰী আদি কেইবাটাও পুৰণি সুৰ নতুনকৈ প্ৰচলন কৰিছিল।
কামৰূপীয় সংগীতৰ ই নৱতম ধাৰা সৃষ্টি কৰিবলৈ যত্নপৰ হোৱা কীৰ্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈয়ে দীৰ্ঘদিনীয়া গৱেষণাৰ অন্তত 'কামৰূপীয় সংগীত' আৰু 'সুৰ পৰিচয়' নামৰ গ্ৰন্থ দুখন লিখি উলিয়াইছিল।
শৈশৱতেই দেউতাকক হেৰুওৱা কীৰ্তিনাথ ৰায়বাহাদুৰ মাধৱ চন্দ্ৰ বৰদলৈৰ লগত গুৱাহাটীলৈ গুচি আহে।
১৯০৭ চনত তেজপুৰৰ বাণ থিয়েটাৰত লক্ষ্মীনাথ বৰুৱাই আৰম্ভ কৰা আৰ্কেষ্ট্ৰা পাৰ্টিত তেওঁ বেহেলা বজাইছিল।
সেই পাৰ্টিত জ্যোতিপ্ৰসাদৰ পিতৃ পৰমানন্দ আগৰৱালাকে ধৰি অসমৰ বহুকেইগৰাকী প্ৰখ্যাত শিল্পী জড়িত আছিল।
ইয়াৰ পিছত তেখেতে পুণেস্থিত ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাসায়নিক প্ৰয়োগাগাৰ ত আসন লাভ কৰে আৰু ডক্তৰেট ডিগ্ৰীত যোগদান কৰে।
টিআইএফআৰত কৰ্মৰত হৈ থাকোঁতেই তেখেতে আমেৰিকাৰ ইণ্ডিয়ানাস্থিত পাৰডিউ বিশ্ববিদ্যালয় তিনিমহীয়া প্ৰশিক্ষণ এটা লৈ আহে।
সেই দুৰ্বলতা অতিক্ৰম কৰিবলৈ ৰুবুল মাউতে পাঁচ মাহতে প্ৰায় ছহাজাৰ ইংৰাজী শব্দ মুখস্থ কৰি পেলাইছিল।
তেখেত জি.আৰ.ই. আৰু টফেল পৰীক্ষাত একেবাৰতে সফলতাৰে উত্তীৰ্ণ হ'ল আৰু বহুকেইখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বাবে আৱেদন কৰিবলৈ যোগ্য হৈ উঠিল।
২০১৭ চনত আৰ্মহাষ্টস্থিত মাচাছ্যুচেটচ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰুবুল মাউতে জিন-সম্পাদনাৰ বিষয়ত ডক্তৰেট ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
তেখেতে প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল টঙনা ন গাঁও প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত৷ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে কৈলাসপুৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত৷ উচ্চতৰ শিক্ষা লাভ কৰে চেনিৰাম হায়াৰছেকেণ্ডৰী হাইস্কুল, তিনিচুকীয়াত৷ ২০০৩ চনত ৰুবুল মাউতে তিনিচুকীয়া মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞান শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
এফ এ কটন আৰু জেফ্ ৰি উইলকিনচনৰ 'প্ৰিন্সিপাল অব ইনঅৰগেনিক কেমেষ্ট্ৰী', আই এল ফিনাৰৰ 'অৰগেনিক কেমেষ্ট্ৰী', জেৰি মাৰ্চৰ 'ৰিয়েকচন মেকানিজম' আদিৰ দৰে ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ গ্ৰন্থই ৰুবুল মাউতক অণু-পৰমাণুৰ এখন সুগভীৰ পৃথিৱীলৈ লৈ গৈছিল।
স্নাতক ডিগ্ৰীত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰথম শ্ৰেণীৰ দ্বিতীয় স্থান অধিকাৰ কৰি ৰুবুল মাউতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী পঢ়িবলৈ আহে।
শৈশৱৰ সংগ্ৰামৰ পৰা মাচাছ্যুচেটচ বিশ্ববিদ্যালয়লৈকে লেখকে অতিক্ৰম কৰা বৈচিত্ৰ্যময় যাত্ৰা এই গ্ৰন্থখনিৰ মূল বিষয়বস্তু।
পূৰ্বায়ন প্ৰকাশনে প্ৰকাশ কৰা গ্ৰন্থখনৰ তৃতীয়টো সংস্কৰণ ২০১৮ চনৰ জানুৱাৰী মাহত মুকলি কৰা হৈছিল।
গ্ৰন্থখনত ৰুবুল মাউতে জীৱনটোক এটা ট্ৰেজাৰ হাণ্টৰ লগত তুলনা কৰি কৈছে যে, “জীৱনটো ঠিক তেনেকুৱাই (ট্ৰেজাৰ হাণ্ট খেলবিধৰ দৰে।
মানৱীয় দেহৰ কেতবোৰ ৰোগ নিৰ্মূলকৰণৰ বাবে নতুন প্ৰটিনৰ সৃষ্টি কৰা; উচ্চতৰ প্ৰটিন সমাৱেশ প্ৰস্তুত কৰি সেইবোৰক কোষ সংকেত, জৈৱ-অণুবিদ্যুতৰ দৰে ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োগ কৰা হৈছে তেখেতৰ বৰ্তমান গৱেষণাৰ বিষয়।
ৰুবুল মাউতৰ গৱেষণা আমেৰিকাৰ ৰাসায়নিক সমাজৰ উপৰি একাধিক বৈজ্ঞানিক মঞ্চত ভিডিঅ' অথবা তথ্যচিত্ৰ হিচাপে আলোচিত আৰু প্ৰদৰ্শিত হৈছে।
বৰ্তমান তেখেত ৱাশ্বিংটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰটিন ডিজাইন শাখাৰ 'ৱাশ্বিংটন ৰিচাৰ্চ ফাউণ্ডেছন ইন'ভেছন ফেলো'।
তেখেতে আত্মজীৱনী "মোৰো এটা সপোন আছে"ত নিজৰ শৈশৱ-যৌৱনৰ সংঘাত অতিক্ৰম কৰি মাচাছ্যুচেটচ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গৱেষক হোৱাৰ কাহিনী লিপিবদ্ধ কৰিছে।
অসম-অৰুণাচল সীমান্তৱৰ্তী তিনিচুকীয়া জিলাৰ কাকপথাৰৰ ওচৰৰ কৈলাসপুৰত এটি কৃষকৰ পৰিয়ালত ৰুবুল মাউতৰ জন্ম হৈছিল।
শৈশৱৰ কালছোৱা তেখেতে ভীষণ দৰিদ্ৰতাৰ মাজেৰে পাৰ কৰিব লগা হোৱাত শিক্ষাগ্ৰহণৰ ক্ষেত্ৰত তেখেতে যথেষ্ট সংগ্ৰাম কৰিবলগীয়া হৈছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত ৰুবুল মাউতে ৱাশ্বিংটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ 'ৱাশ্বিংটন ৰিচাৰ্চ ফাউণ্ডছেন'ৰ প্ৰটিন ডিজাইনৰ ইনোভেশ্যন ফেলো' হিচাপে গৱেষণা কৰে।
ৰুবুল মাউতে নেনো প্ৰযুক্তিৰ জৰিয়তে কোষৰ ভিতৰত জিন সম্পাদনাৰ এক নতুন পদ্ধতি উদ্ভাৱন কৰি খ্যাতি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
তেখেতৰ ত্ৰিশখনতকৈও অধিক গৱেষণাপত্ৰ 'নেছাৰ নেনোটেকন'লজি', 'নেচাৰ কেমিষ্ট্ৰী' আৰু 'এচিএছ নেনো' আদি জাৰ্ণেলত প্ৰকাশিত হৈছে।
পূৰ্বায়ন প্ৰকাশনে প্ৰকাশ কৰা ১৩৬ পৃষ্ঠাৰ গল্প সংকলনৰ প্ৰসংগত অসমৰ সাহিত্যিক ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱচৌধুৰীয়ে কয় যে, “ভাষা, প্ৰকাশভংগী, বিশ্লেষণ অপূৰ্ব”।
আনহাতে সাংবাদিক, লেখক দিগন্ত ওজাই কয় যে, “প্ৰাঞ্জল ভাষা, বিষয়বস্তু আৰু চমৎকাৰ প্ৰকাশভংগীয়ে মোৰ হৃদয় স্পৰ্শ কৰিছে।
অসমৰ কবি-লেখক জীৱন নৰহে আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থখনক নতুন প্ৰজন্মৰ সাহসৰ দলিল বুলি অভিহিত কৰে আৰু মন্তব্য কৰে যে-"লক্ষ্য আৰু একাগ্ৰতাই মানুহক কেনেকৈ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পাৰে তাৰ জীয়া কাহিনী এই গ্ৰন্থখনত আছে।
কেৱল এয়াই নহয়, বিজ্ঞানী হোৱাৰ পাছতো নিজৰ পৰিয়াল, গাঁৱক পাহৰি নগৈ তেওঁৰ দায়িত্ববোধ সঠিকভাৱে ৰাখিছে।
শ্ৰীপতি পণ্ডিতাৰাধ্যুলা বালসুব্ৰমনিয়ম জনপ্ৰিয়ভাৱে এছ. পি. বালসুব্ৰমনিয়ম, এছ. পি. বালু, এছ.পি.বি. বা বালু এগৰাকী ভাৰতীয় সংগীতজ্ঞ, নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী, সংগীত পৰিচালক, অভিনেতা, ডাবিং শিল্পী আৰু চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক।
স্বকীয় প্ৰকাশভংগীৰ বাবে তেওঁ কন্নড়, তেলেগু, তামিল আৰু হিন্দী গীতত কণ্ঠদান কৰি শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শিতানত ছয়টা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
ইয়াৰ লগতে তেওঁ তেলেগু চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ২৫টা অন্ধ প্ৰদেশ ৰাজ্যিক নন্দী বঁটা আৰু কৰ্ণাটক আৰু তামিলনাডু চৰকাৰৰ পৰা বিভিন্ন ৰাজ্যিক বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছিল।
তদুপৰি তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শিতানত এটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু ছয়টা ফিল্মফেয়াৰ দক্ষিণ বঁটা লাভ কৰিছে।
কিছুমান উৎসৰ মতে তেওঁৰ নামত ৪০,০০০তকৈ অধিক গীত ৰেকৰ্ডৰ বাবে আটাইতকৈ বেছিসংখ্যক গীত ৰেকৰ্ড কৰা কণ্ঠশিল্পী হিচাপে গিনীজ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডত বিশ্বঅভিলেখ গঢ়িছে।
২০১২ চনত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰজগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁ এনটিআৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছিল।
২০১৬ চনত গোৱাত অনুষ্ঠিত ভাৰত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত তেওঁক বৰ্ষশ্ৰেষ্ঠ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ ব্যক্তিত্বৰ ৰূপালী ময়ূৰ পদকেৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।
ভাৰত চৰকাৰে তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ২০০১ চনত দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী আৰু ২০১১ চনত তৃতীয় সৰ্বোচ্চ সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে।
১৯৪৬ চনৰ ৪ জুন তাৰিখে মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সীৰ নেল্লোৰৰ তেলেগু ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত এছ. পি. বালসুব্ৰমনিয়মৰ জন্ম হৈছিল।
বালসুব্ৰমনিয়মে সৰু কালৰ পৰায়ে সংগীতৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত অনুভৱ কৰিছিল আৰু সংগীতৰ প্ৰাৰম্ভিক জ্ঞান আহৰণ কৰিছিল।
তেওঁ অভিযন্তা হোৱাৰ মানসেৰে অনন্তপুৰত অৱস্থিত জেএনটিইউ অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰিছিল।
কিন্তু টাইফয়ড ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ বাবে তেওঁ শিক্ষা আধৰুৱাকৈ এৰি চেন্নাইৰ অভিযন্তা প্ৰতিষ্ঠানত সহযোগী সদস্য হিচাপে যোগদান কৰে।
অভিযান্ত্ৰিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি থকা কালছোৱাৰ সমসাময়িক ভাবে তেওঁ সংগীত চৰ্চাতো মনোনিবেশ কৰিছিল আৰু বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতাত বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে ২০২১ চনত তেওঁক মৰণোত্তৰভাৱে দেশৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰে।
ছপা মাধ্যম, ইলেক্ট্ৰনিক মাধ্যম, সাপ্তাহিক কাকত, সাহিত্য আলোচনী, নাৰী বিষয়ক আলোচনীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অসমৰ বাতৰি কাকতৰ প্ৰথমটো ডিজিটেল সংস্কৰণৰ লৈকে এটা সংবাদ গোষ্ঠীয়ে নিষ্ঠা আৰু দায়িত্বসহকাৰে সম্ভৱ কৰি তুলিছে কেৱল এই গৰাকী বিশেষ ব্যক্তিৰ বাবে।
এই অসমৰ বিখ্যাত আৰু সুপ্ৰতিষ্ঠিত পৰিয়ালটোত জন্মগ্ৰহণ কৰা জয়ন্ত বৰুৱা আছিল ডেকা কালত অসম আন্দোলনেৰে জড়িত।
অসম জাতীয়তাবাদী যুৱ ছাত্ৰ পৰিষদৰ সৈতে জড়িত জয়ন্ত বৰুৱাই পৰৱৰ্তী সময়ত ছপা মাধ্যমৰ ব্যৱসায়ত মনোনিবেশ কৰে।
চাকৰিৰ পৰা অব্যাহতি লৈ পিতৃ দেৱানন্দ বৰুৱাই হেমকোষৰ বৰ্ধিত সংস্কৰণৰ কামত আত্মনিয়োগ কৰাৰ সময়ত পুত্ৰ জয়ন্ত বৰুৱাই তেওঁক হেমকোষ প্ৰিণ্টাৰ্ছৰ কাম-কাজ চোৱাত সহায় কৰিছিল।
পিতৃ দেৱানন্দ বৰুৱাৰ পৰামৰ্শ অনুসৰিয়েই সংবাদ ক্ষেত্ৰখনত ভৰি থৈ অসমৰ এখন উল্লেখযোগ্য সাপ্তাহিক কাকত ৰূপে ‘সাদিন’ক প্ৰতিষ্ঠিত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত জয়ন্ত বৰুৱাৰ অৱদান আছিল আটাইতকৈ বেছি।
তাৰপাছত ১৯৯৫চনৰ ৩ মাৰ্চত দৈনিক কাকত প্ৰকাশৰ সিদ্ধান্ত লৈ জয়ন্ত বৰুৱাই অসমৰ সংবাদ জগতত সংযোজন ঘটাই ‘অসমীয়া প্ৰতিদিন’ কাকতখন।
জাতিৰ সংকটৰ সময়ত তেওঁ এই কাকতখনৰ জৰিয়তে এক মঞ্চ তৈয়াৰ কৰি জাতিটোৰ বাবে এই সংবাদ গোষ্ঠীৰ জৰিয়তে তেওঁ জাতীয় সত্তাক শক্তিশালী ৰূপত গঢ়ি তুলিছিল।
একেদৰে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ প্ৰতি থকা দায়ৱদ্ধতাৰ বাবেই জয়ন্ত বৰুৱাই সাদিন-প্ৰতিদিন গোষ্ঠীৰ পৰা প্ৰকাশ কৰি উলিয়াই ‘সাতসৰী’ৰ দৰে সাহিত্য বিষয়ক আলোচনী।
ব্যৱসায়িক লাভালাভৰ কথা চিন্তা নকৰি, ভাষা-সংস্কৃতি চৰ্চাৰ বাবে তৰুণ প্ৰজন্মই যাতে এক উচ্চমান সম্পন্ন প্লেটফৰ্ম লাভ কৰে, তাৰ বাবেই সাদিন-প্ৰতিদিন গোষ্ঠীয়ে প্ৰকাশ কৰিছিল এই সাহিত্য আলোচনীখন।
সাহিত্য, সংস্কৃতি আৰু জাতীয় জীৱনক অগ্ৰাধিকাৰ দি একেই নিষ্ঠাৰে পৰৱৰ্তী সময়ত জয়ন্ত বৰুৱাই ইলেকণ্ট্ৰনিক সংবাদমাধ্যমৰ ক্ষেত্ৰখনতো ভৰি থয়।
অসমৰ অন্যতম সু-ৰুচিপূৰ্ণ বাতৰি চেনেলৰূপে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়তো স্বীকৃতি লাভ কৰা ‘প্ৰতিদিন টাইম’ তেওঁৰেই চিন্তাৰ ফচল।
একেদৰে ৰাষ্ট্ৰীয় আন সংবাদ মাধ্যমসমূহে সংবাদমাধ্যমৰ ধাৰাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি ডিজিটেল সংস্কৰণত মনোনিবেশ কৰে।
সেই চিন্তা আৰু পৰিকল্পিত দূৰদৰ্শী সিদ্ধান্তৰে জয়ন্ত বৰুৱাই উত্তৰ-পূবৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক প্ৰচলিত দৈনিক বাতৰিকাকত ‘অসমীয়া প্ৰতিদিন’ৰো ডিজিটেল সংস্কৰণৰো ব্যৱস্থা কৰে।
বাণিজ্য বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰীধাৰী জয়ন্ত বৰুৱাই কেৱল সংবাদ মাধ্যমৰে জড়িত হৈ সমাজ, সংস্কৃতিৰ প্ৰতি সচেতনতাৰে দায়িত্ব পালন কৰাৰ বাবেই তেওঁক ২০১৭চনত প্ৰদান কৰা হৈছিল ‘বীৰ লাচিত’ সন্মান।
দেৱানন্দ বৰুৱাই সম্পাদনা কৰা হেমকোষৰ বৰ্ধিত সংস্কৰণ প্ৰকাশ আৰু হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা জাতীয় ন্যাস গঠন।
ভাষাৰ ওজা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ব্ৰঞ্জৰ প্ৰতিমূৰ্তি আৰু উদ্যান গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত স্থাপন।
অসম সাহিত্য সভাই প্ৰদান কৰা ইতিহাস খণ্ড বিশ্বকোষ বিনামূলীয়াকৈ প্ৰকাশ কৰি অতি কম মূল্যত ইয়াক উপলব্ধ কৰিছিল জয়ন্ত বৰুৱাই।
বানপানী, প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ, গোষ্ঠীগত সংঘৰ্ষৰ সময়ত আৰ্তজনলৈ সাদিন-প্ৰতিদিন গোষ্ঠীৰ জৰিয়তে সহায়ৰ হাত আগবঢ়াই আহিছে জয়ন্ত বৰুৱাই।
জাতীয় সংকটৰ সময়ত সাদিন-প্ৰতিদিন গোষ্ঠীৰ জৰিয়তে ৰাজ্যবাসীৰ সন্মুখত থিয় দিয়াৰ লগতে এই সংবাদ মাধ্যমৰ দ্বাৰাই জনমত গঠন।
জাতি-জনগোষ্ঠীৰ ভাষা-সংস্কৃতি বিকাশৰ বাবে এই সংবাদ প্ৰতিষ্ঠানৰ জৰিয়তে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন।
তেওঁৰ দ্বাৰা পৰিচালিত সাদিন-প্ৰতিদিন গোষ্ঠীয়ে প্ৰৱৰ্তন কৰে সাদিন-প্ৰতিদন এছিভাৰ্ছ এৱাৰ্ড।
দলিত শব্দটো ১৯৩৫ চনৰ পূৰ্বৰ ব্ৰিটিছ ৰাজৰ লোকপিয়লৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰ সময়ৰ শোকগ্ৰস্ত শ্ৰেণী -ৰ অনূদিত ৰূপ।
তেখেতে গঠন কৰা "লেবাৰ পাৰ্টি"-ত সমাজৰ শোকগ্ৰস্ত শ্ৰেণীৰ সকলো লোককে অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল যিসকলৰ ভিতৰত মহিলা, ক্ষুদ্ৰ কৃষক তথা পিছপৰা শ্ৰেণীৰ লোকসকলো আছিল।
১৯৭০ দশকত "দলিত" শব্দৰ ব্যৱহাৰ পুনৰ জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল যেতিয়া 'দলিত পেন্থাৰ' সমাজকৰ্মী গোটে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
কানহাইয়া কুমাৰৰ দৰে নতুন নেতাৰ অনুসৰি "দলিত" শব্দৰ সংজ্ঞা অধিক ব্যাপক, এজন ব্ৰাহ্মণ সম্প্ৰদায়ৰ কৃষক যি অতি কষ্টৰে জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছে তেৱোঁ "দলিত" শ্ৰেণীত পৰে।
দলিত শব্দৰ দ্বাৰা ভাৰতৰ এনে কিছু জাতিগত গোষ্ঠীক বু্ুজোৱা হয় যিসকল সচৰাচৰ নিপীড়িত আৰু পিছপৰা জাতিৰূপে চিহ্নিত।
" দলিতসকলক হিন্দু ধৰ্মৰ চাৰি বৰ্ণ ব্যৱস্থাৰ পৰা নিলগাই ৰখা হৈছে আৰু পঞ্চম বৰ্ণ হিচাপে দেখা গৈছে, যি পঞ্চমা নামেৰেও পৰিচিত।
দলিতসকলে বৰ্তমান হিন্দু ধৰ্ম, বৌদ্ধ ধৰ্ম, শিখ ধৰ্ম, খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম আৰু বিভিন্ন লোকধৰ্ম সহ বিভিন্ন ধৰ্মীয় বিশ্বাসক বিশ্বাস কৰে।
ভাৰতৰ অনুসূচীত জাতিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় আয়োগে দলিত শব্দৰ চৰকাৰী ব্যৱহাৰক "অসাংবিধানিক" আখ্যা দিয়ে আৰু 'অনুসূচীত জাতি' শব্দৰ ব্যৱহাৰক প্ৰধান্য দিয়ে।
পিছে কিছু সূত্ৰৰ অনুসৰি দলিত শব্দই এনে কিছু জনগোষ্ঠীকো সাঙুৰি লৈছে যিসকলক সাংবিধানিক ভাবে অনুসূচীত জাতিৰ স্বীকৃত দিয়া হোৱা নাই আৰু সাধাৰণতে ই ভাৰতৰ নিপীড়িত লোকসকলক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
১৮৫৭ চনৰ ভাৰতীয় স্বাধীনতাৰ প্ৰথম যুদ্ধৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ ব্যক্তি আছিল আৰু ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদীসকলৰ বাবে ব্ৰিটিছ ৰাজৰ প্ৰতিৰোধৰ প্ৰতীক হৈ পৰিছিল।
তেওঁ বঙালী, হিন্দী আৰু মালয়ালম চলচ্চিত্ৰ আদিকে ধৰি অন্যান্য আঞ্চলিক ভাষাৰ কথাছবি সমূহতো সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল।
১৯৬৭ - পালি চন্দ্ৰা, ভাৰতীয় কথক নৃত্যশিল্পী, কৰিঅ'গ্ৰাফাৰ বা নৃত্য পৰিচালক, ডিজিটেল নৃত্য প্ৰশিক্ষক, মেণ্টৰ আৰু শৈল্পিক পৰিচালক।
এপলো-১২ৰ মহাকাশচাৰী পিট কনৰাড আৰু এলান বীনে ওচেনিয়াছ প্ৰচেলাৰামত অৱতৰণ কৰে আৰু চন্দ্ৰত খোজ কঢ়া তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ মানুহ হিচাপে পৰিগণিত হয়।
১৮২৮ চনৰ ১৯ নৱেম্বৰ তাৰিখে মাৰাঠা শাসিত ৰাজকীয় ৰাজ্য ঝাঁচীৰ ৰাণী ৰাণী লক্ষ্মীবাইৰ জন্মদিন হিচাপে অঞ্চলটোত ছহিদ দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়, আৰু ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহত প্ৰাণ দিয়া সকলক সন্মান জনায়।
১৮৯৬ - জন বেৰী হোৱাইট, অসমত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ প্ৰৱৰ্তক তথা অসমত শিল্পদ্যোগৰ অন্যতম ভেটি স্থাপন কৰোতা।
অগ্নিৰ ডেউকা: ড॰ এ. পি. জে. আব্দুল কালামৰ আত্মকথা হ'ল ভাৰতৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি ড॰ এ. পি. জে. আব্দুল কালামৰ আত্মজীৱনী।
কালামৰ আত্মকথাখনত তেখেতৰ বাল্যকাল, ছাত্ৰজীৱন আৰু কৰ্মজীৱন, উপগ্ৰহ উৎক্ষেপণত তেখেতৰ আত্মনিয়োগৰ কাহিনী আদি সন্নিবিষ্ট হৈছে।
এম. আই. টি. ত বৈমাণিকী অভিযান্ত্ৰিকী শিক্ষা লাভ কৰি কালামে হিন্দুস্তান এৰ'ন'টিক্স লিমিটেডত নিজৰ কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল।
প্ৰথমে আত্মজীৱনীখন ইংৰাজীত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল আৰু পাছলৈ হিন্দী, তামিল, অসমীয়া আদিকে ধৰি মুঠ ১৩টা ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হয়।
উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ পূব প্ৰান্তত অৱস্থিত ডিগবৈ চহৰ বাৰ্মা সীমাৰ নিচেই কাষত অৱস্থিত হোৱা বাবে এই দুই অঞ্চলৰ যুগসূত্ৰত পৰিগণিত হৈছিল।
পিছলৈ সন্য সমাধি সেৱাৰ বিষয়া সকলে ইয়ালৈ পানীতোলা, যোৰহাট, মাৰ্ঘেৰিটা, তিনিচুকীয়া, লিডু আদি অঞ্চলৰ পৰা কেইবাটাও সমাধি আনে।
সেইদৰে বাৰ্মাৰ শ্বিংভৌয়াংত অৱস্থিত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ সৈন্য সমাধিক্ষেত্ৰৰ পৰাও এজন সৈনিকৰ সমাধি ইয়ালৈ অনা হৈছিল।
১৯৫৩ চনৰ বৃষ্টিপাত আৰু ভূমিস্খলনৰ বাবে ইয়াক সেই ঠাইৰ পৰা স্থানান্তৰ কৰি বৰ্তমান স্থানলৈ অনা হৈছিল।
বৰ্তমান ইয়াত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ৰ ১৯৭জন কমনৱেলথ ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ সৈনিক আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, ইটালী আৰু বেলজিয়ামৰ এজনকৈ সৈনিকৰ সমাধি আছে।
ডিগবৈ যুদ্ধ সমাধিক্ষেত্ৰ বা ডিগবৈ ৱাৰ চিমেট্ৰী অসমৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ ডিগবৈত অৱস্থিত এক সমাধিক্ষেত্ৰ।
চিনাক্ত সমাধি সমূহৰ ১৯৭জন সৈনিক কমনৱেলথ ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, ইটালী আৰু বেলজিয়ামৰ এজনকৈ সৈনিক আছে।
ডিগবৈ যুদ্ধ সমাধিক্ষেত্ৰ ডিগবৈ তৈল নগৰীৰ প্ৰায় ১.৫ কিঃমিঃ নিলগত পেঙেৰী চাহ বাগিচাত অৱস্থিত।
দেৱৰাণী হেৰাই ক’লে যে- যদি তেওঁক সোণালী আপেলটো দিয়ে তেন্তে পেৰিছক তেওঁ সমগ্ৰ ইউৰোপ আৰু এছিয়া মহাদেশৰ সম্ৰাট কৰিব।
যুদ্ধৰ দেৱী মিনাৰ্ভাই ক’লে যে- ট্ৰজানসকলৰ দ্বাৰাই তেওঁ সমগ্ৰ গ্ৰীক বাহিনী পৰাস্ত কৰি তেওঁক গ্ৰীচৰৰ অধিপতি কৰিব।
ভেনাচে ক’লে যে যদি সেই সোণালী আপেলটো তেওঁক দিয়ে তেন্তে এই বিশ্বজগতৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠা সুন্দৰ নাৰী গৰাকী তেওঁক উপহাৰ দিব।
এবাৰ ৰজা পেলিউছৰ ৰাজকীয় বিবাহ উৎসৱলৈ অলিম্পাছৰ সকলো দেৱ-দেৱীকে নিমন্ত্ৰণ কৰে যদিও পেলিউছে অমিল-অসূয়া-অনৈক্য আৰু কন্দলৰ দেৱী হেতু আৰিছৰ ভনী এৰিছক নেমাতে।
ক্ষোভে-দুখে জৰ্জড়িত হৈ এৰিছেও তাৰ পোটক তুলিবলৈ মন কৰি এটা সোণৰ আপেল খোলা দুৱাৰেদি বিবাহৰ ঘৰৰ ভোজমেল হৈ থকা বিশাল কক্ষৰ মজিয়াইদি বগৰাই দিয়ে আৰু তাত লিখা থাকে “সকলোতকৈ সুন্দৰী গৰাকীৰ প্ৰতি”।
সুন্দৰী গৰাকীৰ বিচাৰ-বিবেচনাৰ পিছত মূল দাবীদাৰ দেৱী কেইগৰাকী হ’ল- আফ্ৰোদাইতী, হেৰা আৰু পালাছ এথেনা।
তিনিও গৰাকী দেৱীৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ সুন্দৰী বিচাৰৰ বাবে বিশ্বজগতৰ নৰ-দেৱতা সকলোৰে অধিপতি জ্যুছৰ আগত যায় যদিও বিষয়টো নিষ্পত্তি নহয় বৰং তেওঁ তিনিও গৰাকীকে পেৰিছৰ ওচৰলৈহে যাবলৈ কয়।