polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
প্ৰায়ে এনেকুৱা হ’ব ধৰাত গৰখীয়াবোৰে অনুসন্ধান কৰি দেখিলে যে, গাইজনীয়ে জাকৰ পৰা ওলাই গৈ প্ৰত্যেক দিনেই এডোখৰ নিৰ্দিষ্ট ঠাইত নিজ ইচ্ছাৰে ওহাৰৰ পৰা গাখীৰ এৰি দিয়ে।
গৰু হেৰালে প্ৰধান গৰখীয়াজনে প্ৰভুৰ চৰণত সেৱা জনাই, ঠিকনা চাই দিশ ধৰি দিয়ে আৰু সেইমতে গৰু বিচাৰি পায়।
সেয়ে গৰু হেৰালে আন মানুহেও তালৈ গৈ মিঠাতেলৰ চাকি, কল-প্ৰসাদ আগবঢ়াই প্ৰভুৰ চৰণত পৰিলে হেৰোৱা গৰু পুনৰ বিচাৰি পায়।
মহাপ্ৰভু শ্ৰীশ্ৰী গৰখীয়া গোসাঁইৰ এই জন্মস্থানখিনি ‘মা শ্ৰীশ্ৰী তেলোলীয়া গোসাঁই'ৰ থান বুলি জনাজাত।
পৰৱৰ্তী সময়ত এই ঠাইৰপৰা প্ৰায় পাঁচশ মিটাৰ উত্তৰ-পশ্চিম দিশত মহাপ্ৰভু শ্ৰীশ্ৰী গৰখীয়া গোসাঁইক স্থানান্তৰ কৰা হয়।
ইয়াৰ প্ৰকৃত কাৰণ সঠিককৈ একো ক’ব নোৱাৰি যদিও বৰ্তমানৰ ঠাইখন আহল-বহল লগতে, মেধি পৰিয়ালৰ ওচৰত হোৱা বাবে থানৰ ঘৰ-দুৱাৰ আদিৰ চোৱা-চিতাত সুবিধা হ’বৰ বাবে হয়তো প্ৰভুক ইয়ালৈ লৈ আহে।
পিছলৈ ১৩৯২ ভাস্কৰাব্দৰ জেঠ মাহৰ ১৫ তাৰিখ বুধবাৰে অতি প্ৰত্যুষতে বেদমন্ত্ৰ, শংখ-ঘণ্টা আৰু উৰুলিৰ ধ্বনিৰে মহাপ্ৰভুই নিজে ভক্তসকলৰ সৈতে ভাঁজঘৰৰ দ্বাৰ উদঘাটন কৰিলে।
মূল নামঘৰটোৰ ভিতৰভাগত এখন ময়ূৰাসন আছে আৰু মণিকূটৰ ভিতৰত ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ আৱিৰ্ভাৱ হোৱা বিগ্ৰহৰ মূৰ্ত্তিটো আছে।
থানৰ চৌহদৰ ভিতৰত ফুলনিত অনন্ত শয্যাগত শ্ৰীকৃষ্ণৰ মূৰ্ত্তি, দৌল মন্দিৰ, গড়ুৰ মন্দিৰ, শিৱৰ উপাসনা স্থান, ভকতসকলৰ চ’ৰাঘৰ, বৰনগৰ নাট্য মন্দিৰ, অতিথিশালা, চিকিৎসা গৃহ আৰু এটা পুথিভঁৰাল আছে।
থানৰ পৰিচালনা সমিতিৰ কাৰ্যালয়ৰ কাষতে থকা ভোজনালয়টোত প্ৰতিদিনেই মন্দিৰলৈ অহা ৰাইজৰ বাবে সিদ্ধ প্ৰসাদৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।
মহাপ্ৰভুৰ আবিৰ্ভাৱ হোৱাৰ পিছৰেপৰা উত্তৰ গণকগাড়ী আৰু দক্ষিণ গণকগাড়ী গাঁৱৰ ৰাইজে তেওঁৰ শ্ৰীচৰণত সেৱা জনাইছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰাই দৈনিক দুপৰীয়া পূজাৰীৰ দ্বাৰা প্ৰসাদ দিয়াৰ ব্যৱস্থা চলি আহিছে।
মহাপ্ৰভু শ্ৰীশ্ৰী গৰখীয়া গোসাঁইৰ থান বৰনগৰৰ ঐতিহ্য বহনকাৰী এটা পবিত্ৰ ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান।
কোচ ৰজা নৰনাৰায়ণৰ দিনৰেপৰা বৰনগৰৰ ঐতিহ্যমণ্ডিত ক্ষেত্ৰসমূহৰ ভিতৰত মহাপ্ৰভু শ্ৰীশ্ৰী গৰখীয়া গোসাঁইৰ থান অন্যতম।
বৰ্তমান সৰভোগ নগৰৰ ৩ নং ৱাৰ্ডত অৱস্থিত গৰখীয়া গোসাঁইৰ থানখন সৰভোগৰ ৩১ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ পৰা ১কি.মি. উত্তৰে অৱস্থিত।
ইয়াৰপৰাই গান্ধীজীয়ে সহকৰ্মীসকলৰ সৈতে আলোচনা কৰিছিল আৰু অনুগামীসকলক অহিংসা আৰু সত্যাগ্ৰহৰ কৌশলৰ বিষয়ে অৱগত কৰিছিল।
১৯১৭ৰ পৰা ১৯৩৪ চনৰ সময়ছোৱা ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ বাবে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল যেতিয়া অসহযোগ আন্দোলন, দাণ্ডী পদযাত্ৰা, অসহযোগ আন্দোলন আদি সাধাৰণ জনতাৰ সৈতে জড়িত আন্দোলনসমূহ সংঘটিত হৈছিল।
মণি ভৱনৰ পৰাই গান্ধীজীয়ে আৰম্ভ কৰা ৰাউলেট আইনখনৰ প্ৰথমটো দেশব্যাপী সত্যাগ্ৰহ খিলাফত আৰু অপাৰেচন আন্দোলন হৈছিল।
আজি এই অট্টালিকা এক স্মৃতিসৌধ হিচাপে থিয় দিছে, যʼত আছে গান্ধীৰ জীৱন আৰু শিক্ষা সম্পৰ্কীয় বহুতো সংৰক্ষিত সামগ্ৰী।
১৯১৮ চনত খেদা সত্যগ্ৰহ চলি থাকোঁতে, গান্ধীজী গ্ৰহণী ৰোগত আক্ৰান্ত আছিল, আৰু তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰো অৱনতি ঘটিছিল।
মুম্বাইত ডাঃ দলালে গান্ধীক পৰামৰ্শ দিছিল যে তেওঁ পুনৰ শক্তি লাভ কৰিবলৈ তেওঁৰ বাবে গাখীৰ খোৱাটো প্ৰয়োজন।
কস্তুৰবা গান্ধীয়ে তেতিয়া মধ্যস্থতা কৰি ক’লে “কিন্তু নিশ্চয় ছাগলীৰ গাখীৰৰ প্ৰতি আপোনাৰ আপত্তি থাকিব নোৱাৰে তেতিয়াহলে?" ।
তেনে সময়তে ৰেৱাশংকৰভাইয়ে গান্ধীজীক সুস্থ হ’বলৈ তেওঁৰ লগত মণি ভৱনত থাকি বিশ্ৰাম লʼবলৈ নিমন্ত্ৰণ জনাইছিল, আৰু গান্ধী তেতিয়াৰ পৰাই মণি ভৱনত থাকিবলৈ লৈছিল।
মণি ভৱন হৈছে ভাৰতৰ মুম্বাইত অৱস্থিত এক ঐতিহাসিক অট্টালিকা, য’ত মহাত্মা গান্ধীয়ে দীৰ্ঘদিন ধৰি বাস কৰিছিল আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দিছিল।
১৯৫৫ চনত গান্ধীৰ স্মৃতিসৌধ হিচাপে ৰক্ষণাবেক্ষণৰ উদ্দেশ্যে এই ভৱনটো গান্ধী স্মাৰক নিধিয়ে দখল কৰে।
মণি ভৱনৰ তলৰ মহলাত এটা পুথিভঁৰাল আছে য’ত মহাত্মা গান্ধী আৰু তেওঁৰ চিন্তা সম্পৰ্কীয় প্ৰায় ৫০ হাজাৰ গ্ৰন্থ আছে।
১৯১৭ চনত মহাত্মা গান্ধীয়ে দৈনিক মণি ভৱনৰ ওচৰলৈ অহা এজন ব্যক্তিৰ পৰা কপাহী জিনৰ প্ৰথম পাঠ শিকিছিল।
ইয়াৰ পৰাই তেওঁ ইংৰাজী ‘ইয়ং ইণ্ডিয়া’ আৰু গুজৰাটী ‘নৱজীৱন’ সাপ্তাহিক কাকত চলোৱাৰ দায়িত্ব লয়।
গান্ধী থকাৰ সময়ত ব্যৱহাৰ কৰা কোঠাটো দ্বিতীয় মহলাত, য’ত কাঁচৰ বিভাজনৰ মাজেৰে মানুহে তেওঁৰ যঁতৰ, এখন কিতাপ আৰু মজিয়াত তেওঁৰ বিছনাখন দেখা পায়।
গ্ৰেপ্তাৰ হোৱাৰ ঠিক আগদিনা গান্ধীজীয়ে মণি ভৱনৰ পৰা নিজৰ যন্ত্ৰণা প্ৰকাশ কৰি ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰলৈ চিঠি লিখিছিল-
“পাৰফৰ্মাৰ আৰু গুৰু’’ হিচাপে শোভনা নাৰায়ণে কেইবাটাও সন্মানীয় ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় উৎসৱত আৰু কেইবাজনো ৰাষ্ট্ৰপতি আৰু চৰকাৰৰ মুৰব্বীৰ আগত ব্যাপকভাৱে অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰাৰ লগতে যুৱ প্ৰজন্মৰ কেইবাজনো কথক শিল্পীক প্ৰশিক্ষণ দিছে।
“কোৰিঅ'গ্ৰাফাৰ-পাৰফৰ্মাৰ’’ হিচাপে শোভনা নাৰায়ণে পশ্চিমীয়া শাস্ত্ৰীয় বেলে, ফ্লেমেংকো, টেপ নৃত্য, বৌদ্ধ সন্ন্যাসীৰ সৈতে বৌদ্ধ গীতৰ আগশাৰীৰ নৃত্যশিল্পীসকলৰ সৈতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সহযোগিতামূলক কামৰ নেতৃত্ব দিছে আৰু প্ৰযোজনা কৰিছে, লগতে পশ্চিমীয়া শাস্ত্ৰীয় সুৰকাৰসকলৰ ৰচনাত নৃত্য কৰিছে৷ ১৯৯৪ চনত “দ্য ডন আফটাৰ’’ত পশ্চিমীয়া শাস্ত্ৰীয় নৃত্য-কথক-ফ্লেমেংকোৰ সৈতে জড়িত প্ৰথমখন ট্ৰিল’জীৰ সৃষ্টিশীল পৰিচালক-প্ৰযোজক-নৃত্যশিল্পী আছিল।
নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত ২০০৩ চনৰ ৬ষ্ঠ এবিলিম্পিকছৰ মুকলি আৰু সামৰণি অনুষ্ঠানৰ সৃষ্টিশীল পৰিচালকও আছিল।
২০১০ চনত কমনৱেলথ গেমছ দিল্লীৰ মুকলি আৰু সামৰণি অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত কৰিছিল৷ তেওঁ কেইবাটাও ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্য শৈলীৰ আগশাৰীৰ নৃত্যশিল্পীৰ সৈতে কেইবাখনো সহযোগিতামূলক ৰচনাৰ নেতৃত্ব দিছে আৰু প্ৰযোজনা কৰিছে।
এইবোৰৰ উপৰি শোভনা নাৰায়ণে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ষ্টেডিয়ামত ভাৰতীয় স্বাধীনতা দিৱসৰ সোণালী জয়ন্তী উদযাপনৰ মুকলি অনুষ্ঠানত শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ ক্ৰম, ১৯৯৭ বেগম হজৰত মহলৰ ওপৰত প্ৰথম স্বাধীনতা যুদ্ধৰ ওপৰত বেলে, গুৰু গোবিন্দ সিঙৰ খালছা পন্থৰ ত্ৰিশ বছৰীয়া উদযাপনৰ বাবে বেলে ১৯৯৯ চনত আদি কাৰ্যক্ৰমৰ দ্বাৰা নিজৰ কৃতিত্বৰ পৰিচয় দিব পাৰিছে৷
তেওঁ ভাৰতৰ দিল্লীৰ মিৰাণ্ডা হাউচত অধ্যয়ন কৰি ১৯৭২ চনত পদাৰ্থ বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
২০০৮ চনত মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰতিৰক্ষা আৰু কৌশলগত অধ্যয়নত এম.ফিল আৰু ২০০১ চনত পঞ্জাৱ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সমাজ বিজ্ঞানত এম. ফিল ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ তাৰপিছত তেওঁ ইণ্ডিয়ান একাউণ্টচ আৰু চিভিল ছাৰ্ভিছত কেৰিয়াৰ বিষয়া হিচাপে কাম কৰিবলৈ লয় আৰু ২০১০ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
শোভনা নাৰায়ণ এগৰাকী স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ভাৰতীয় কথক নৃত্যশিল্পী আৰু ভাৰতীয় অডিট আৰু একাউণ্টছ চাৰ্ভিচৰ এগৰাকী বিষয়া।
তেওঁ ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত নৃত্যানুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছে৷ আৰু তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰিছে।
এনে অৱস্থাত পৃথ্বীৰাজৰ এগৰাকী অৰাজপুত উপপত্নীৰ পুত্ৰ আৰু ৰাণা সংগ্ৰাম সিংহৰ ভতিজাক বনবীৰ ৰাজপ্ৰতিনিধি হৈ শাসনভাৰ চলায়।
বনবীৰে দৰবাৰত বৈঠকৰ ব্যৱস্থা কৰি দুয়োজন উত্তৰাধিকাৰীৰ মৃত্যু হোৱা বুলি মুখীয়ালসকলক অৱগত কৰে আৰু নিজকে মেৱাৰৰ ৰাণা বুলি ঘোষণা কৰে।
১৫৩১ চনত তেওঁৰ সংগ্ৰাম সিংহৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ বিক্ৰমাদিত্যই তেওঁৰ ভাতৃ ৰাণা ৰতন সিংহ দ্বিতীয়ৰ পিছত সিংহাসনৰ উত্তৰাধিকাৰী হয়।
১৫৩৫ চনত চিতোৰক বাহাদুৰ শাহে আক্ৰমণ কৰাত ৰাণী কৰ্ণাৱতীয়ে চিতোৰ ৰক্ষাৰ বাবে সম্ভ্ৰান্ত আৰু সাধাৰণ সৈনিকক মাতি পঠিয়াইছিল।
যুদ্ধৰ সময়চোৱাত সম্ভ্ৰান্তসকলে ৰাণা বিক্ৰম সিংহক বু্ন্দিৰ দূৰ্গত আবদ্ধ হৈ থাকিবলৈ বাধ্য কৰায়।
দুৰ্গটো পুনৰ ৰাজপুতৰ নিয়ন্ত্ৰণলৈ অহাত বিক্ৰমাদিত্যই শাসনভাৰ চম্ভালি ল’বলৈ বুন্দিৰ পৰা উভতি আহিল।
যেতিয়া উদয় সিংহ জীয়াই থকাৰ উৰাবাতৰি বনবীৰৰ ওচৰ পায়গৈ, তেতিয়া বনবীৰে তেওঁক ভণ্ড বুলি অভিহিত কৰে।
কিন্তু যিহেতু উদয় সিংহৰ বয়স তেতিয়া ১৫ বছৰ হৈছিল আৰু বুন্দিৰ পৰা অহা মাতৃৰ আত্মীয়ই তেওঁক চিনিব পাৰিছিল, সেয়েহে উদয় সিংহই মেৱাৰবাসীৰ অধিক সমৰ্থন লাভ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
১৫৩৫ চনত ৰাণী কৰ্ণাৱতীয়ে জৌহৰ ব্ৰত ধাৰণ কৰাৰ পিছত উদয় সিংহক পান্নাৰ তত্বাৱধানত এৰি দিয়া হৈছিল।
যেতিয়া উদয়ক তেওঁৰ খুৰাক বনবীৰে আক্ৰমণ কৰিছিল, তেতিয়া ধাত্ৰী পান্নাই তেওঁক বচাবলৈ নিজৰ পুত্ৰৰ প্ৰাণ আহুতি দিছিল।
পান্না ধাই বা ধাত্ৰী পান্না ষোড়শ শতিকাৰ ৰাণা সংগ্ৰাম সিংহৰ চতুৰ্থ পুত্ৰ দ্বিতীয় উদয় সিংহৰ ধাইমাক আছিল আছিল।
১৯৯০ চনত, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পাংক বেণ্ড বিকিনি কিলে তেওঁলোকৰ নিজৰ স্ব-শীৰ্ষক নাৰীবাদী পত্ৰিকাৰ কাম আৰম্ভ কৰে আৰু প্ৰথমটি সংখ্যা প্ৰকাশ কৰে।
এবছৰ পিছত বেণ্ডটোৱে তেওঁলোকৰ বিকিনি কিল জিনেৰ দ্বিতীয় সংখ্যাটো প্ৰকাশ কৰে, আৰু বৰ্তমান গাৰ্ল পাৱাৰ উপশীৰ্ষকৰ সৈতে এই পত্ৰিকাখন প্ৰকাশ হয়।
বেণ্ডটোৰ মুখ্য গায়িকা কেথলিন হান্নাই কয় যে তেওঁলোক ব্লেক পাৱাৰ শ্লোগানৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।
দ্য ৰোলিং ষ্টোন এনচাইক্লোপিডিয়া অফ ৰক এণ্ড ৰোলে এই পত্ৰিকা খনক শ্লোগানটোৰ সৃষ্টিৰ কৃতিত্ব দিয়ে।
তেওঁলোকে সংগীত জগতৰ বাহিৰৰ ক্ষেত্ৰখনৰ মহিলাকো সাহসেৰে ওলাই আহি মুক্ত ভাৱে সন্মুখীন হোৱা যৌন উৎপীড়নৰ বিষয়ে কথা পাতিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল।
সৰ্বোপৰি, "নাৰী শক্তি"ৰ কেন্দ্ৰীভূত, ধাৰাবাহিক উপস্থাপনে বেণ্ড হিচাপে তেওঁলোকৰ আবেদনৰ কেন্দ্ৰবিন্দু গঠন কৰিছিল।
"কিশোৰী শক্তি" শ্লগানটোৱে তেওঁলোকৰ যুৱ অনুৰাগীসকলৰ ক্ষেত্ৰত নাৰীবাদৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ হিচাপে কাম কৰে।
অন্যহাতেদি, কিছুসংখ্যক সমালোচকে "গাৰ্ল পাৱাৰ"ক এক তৰাং বিজ্ঞাপন কৌশলতকৈ অধিক একো নহয় বুলি অমান্য কৰে।
ইয়াৰ বিপৰীতে বাকীসকলে এই বিষয়টো সন্দৰ্ভত শাৰীৰিক অৱয়বৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপণেৰে সহজে প্ৰভাৱান্বিত হোৱা যুৱচামৰ ওপৰত পৰিব পৰা প্ৰভাৱৰ বিষয়ে চিন্তা প্ৰকাশ কৰে।
বাক্যাংশটো লাহে লাহে এটা সাংস্কৃতিক পৰিঘটনালৈ পৰিণত হৈছিল, লাখ লাখ ছোৱালীয়ে ইয়াক এক উদ্যম স্বৰূপ মন্ত্ৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল আনকি এই বাক্যাংশক অক্সফৰ্ড ইংৰাজী অভিধানটো স্থান দিয়া হৈছিল।
ব্ৰিটিছ পপ সংগীতৰ দল স্পাইচ গাৰ্লছে ১৯৯০ ৰ দশকৰ মাজভাগত গাৰ্লছ পাৱাৰ" শ্লোগানটো মূলসুঁতিৰ চেতনালৈ আনিছিল।
স্পাইচ গাৰ্লছৰ "নাৰী শক্তি"ৰ সংস্কৰণত মহিলাসকলৰ মাজত শক্তিশালী আৰু নিষ্ঠাৱান বন্ধুত্বৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল, এই দলটোৰ সশক্তিকৰণৰ বাৰ্তাই যুৱতী, কিশোৰী আৰু প্ৰাপ্তবয়স্ক মহিলাসকলক আকৰ্ষিত কৰিছিল।
বিলবৰ্ড আলোচনীঅনুসৰি তেওঁলোকে প্ৰকৃত, অপ্ৰতিযোগিতামূলক নাৰী বন্ধুত্ব প্ৰদৰ্শন কৰি এইদৰে গাইছিল: "ইফ য়ু ৱানা বি মাই লাভাৰ, য়ু গটা গেট ৱিড মাই ফ্ৰেণ্ডছ।
গাৰ্ল পাৱাৰ বা কিশোৰী শক্তি হৈছে এক শ্লোগান যি নাৰীৰ সৱলীকৰণ, স্বাধীনতা, আত্মবিশ্বাস আৰু শক্তিক উৎসাহিত আৰু উদযাপন কৰে।
শ্লোগানটোৰ আৱিষ্কাৰৰ কৃতিত্ব আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পাংক বেণ্ড বিকিনি কিলক দিয়া হয় যিয়ে ১৯৯১ চনত গাৰ্ল পাৱাৰ নামৰ এক সাময়িক পত্ৰিকা প্ৰকাশ কৰিছিল।
ইয়াৰ পিছত ১৯৯০ ৰ দশকৰ মাজভাগত ব্ৰিটিছ কিশোৰীৰ এটা গোট, স্পাইচ গাৰ্লছএ ইয়াক মূলসুঁতিত জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল।
ধাৰণাটোৰ সংক্ষিপ্ত বিৱৰণত লেখক ৰিয়ান ডৱছনে কয়, "স্পাইচ গাৰ্লছে বৰ্তমান সময়ত সম্পূৰ্ণৰূপে অলক্ষণীয় যেন লগাকৈ গাৰ্ল পাৱাৰৰ বাবে ব্ৰিটিছ সংস্কৃতিৰ যথেষ্ট পৰিৱৰ্তন ঘটাইছিল।
ৰায়ট গ্ৰৰৰল"'ৰ বানানৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি শব্দটি কেতিয়াবা কেতিয়াবা চমকপ্ৰদভাবে গ্ৰৰৰল পাৱাৰ বুলিও উচ্চাৰিত হয়।
গাঁৱৰে এজন সম্বন্ধীয় ডিম্ব গোহাঁইৰ সৈতে এই তিনিগৰাকী মহিলা মহুৰামুখৰ পৰা গেলাবিল নৈৰে নাৱেৰে ধনশিৰি মুখলৈ যায়।
তাৰপৰা জাহাজেৰে গমিৰিঘাটলৈ আৰু গমিৰিঘাটৰ পৰা লৰিৰে ভোলাগুৰি চাহবাগিছাত অস্থায়ীভাবে স্থাপন কৰা চিত্ৰবন ষ্টুডিঅ’ পায়।
মোহিনী ৰাজকুমাৰীয়ে ৰাওমাওৰ আৰু ভনীয়েক ব্ৰতেশ্বৰীয়ে গৰখীয়া ল’ৰাৰ ভাওত অভিনয় কৰিছিল।
মোহিনী আৰু অন্যান্য শিল্পীসকলৰ অভিনয়ৰ বিষয়ে অতুল চন্দ্ৰ হাজৰিকাই লিখিছে, অভিনেত্ৰীসকলৰ ভিতৰত ডালিমী, জয়মতী, সেউতী, ৰাজমাওৰ ভাও লোৱা মহিলা কেইগৰাকীৰ দৰে ভাৰতবৰ্ষত আনকি সমস্ত পৃথিৱীতেই বহু অভিনেতা-অভিনেত্ৰী ওলাব বুলি আমাৰ বিশ্বাস নহয়।
জয়মতীৰ উজ্জ্বল তাৰকাবৃন্দই এবাৰ মাথোঁ দেখা দি মেঘৰ আঁৰত লুকাবলগীয়া হোৱাৰ প্ৰধান কাৰণ হৈছে আমাৰ দেশত এতিয়াও এনে শিল্প চৰ্চ্চাৰ বাবে অনুকূল সা-সুবিধাৰ অভাৱ।
বিদেশত চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ কলা-কৌশল শিকি আহি জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই এখন নিৰ্বাক ছবি নিৰ্মাণৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল।
সেই অনুসৰি লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা ৰচিত জয়মতী কুঁৱৰী নাটকখনক চলচ্চিত্ৰ ৰুপ দিয়াৰ মনস্থ কৰি সেইমতে আগবাঢ়ে।
কাড় এপাটৰ দৰে পোন বুলি খ্যাতি থকা মহুৰামুখৰ পৰা ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ সংযোগী পথটো নিৰ্মাণ কৰিছিল মোহিনী ৰাজকুমাৰীয়ে।
তেওঁক অসমৰ প্ৰথম মহিলা ঠিকাদাৰ আখ্যা দিয়া হয়; ইয়াৰ পূৰ্বে অসমৰ কোনো মহিলাই চৰকাৰী ঠিকাৰ কাম কৰি পোৱা নাছিল।
মোহিনী আৰু আইদেউ সন্দিকৈ মহুৰামুখত সহ-অভিনয়ৰ পাতনি মেলিছিল আৰু বহু কেইখন বুৰঞ্জীমূলক নাটকত দুয়ো অভিনয় কৰিছিল।
আইদেউয়ে প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জয়মতীত নায়িকাৰ ভাও লৈছিল আৰু গদাধৰ সিংহৰ ভাও লোৱা ফুনু বৰুৱাক বঙহৰ দেও সম্বোধন কৰাৰ অপৰাধত আজীৱন আবিয়ৈ হৈ ৰৈছিল।
জয়মতীত অভিনয় কৰাৰ প্ৰায় চাৰি দশক পিছত পদুম বৰুৱা পৰিচালিত গঙা চিলনীৰ পাখিত মোহিনী ৰাজকুমাৰীয়ে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰ ছবিৰ নায়িকা বাসন্তীৰ মাকৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰে।
তেতিয়া তেওঁ তেনেই বৃদ্ধ যদিও তেওঁৰ স্বাভাৱিক অভিনয়ে চলচ্চিত্ৰ সমালোচকৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
তেওঁ জীৱনকাল মাত্ৰ দুখনহে অসমীয়া ছবিত অভিনয় কৰিছে, য’ত তেওঁ অভিনয় নৈপুণ্যৰ স্বাক্ষৰ ৰাখি থৈ গৈছে।
হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰে ভালেমান শিশু উপযোগী পুথি ৰচনা কৰে৷ সেইবোৰৰ ভিতৰত, বিজ্ঞানে আনিব জোৱাৰ, অমাতৰ মাত, ৰজাৰ দেউল, সোণালী দিনৰ জোনালী ৰাতি, প্ৰসংগ অসমীয়া শিশু নাট, কণ পৰুৱাৰ বিলৈ, খৰিয়ে মেলিলে পাত, হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ নাট্য সমগ্ৰ, পোনা, পুতলীৰ সাধু, পলৰীয়া প্ৰতিধ্বনি, মোৰ গানৰ চৰাই, আইতাৰ মুখৰ পদ্য আৰু গীত, দোকমোকালিৰ বেলি, গীতিমালিকা, পাঁচখন শিশুনাট, চিৰিয়াখানা আদি উল্লেখযোগ্য৷ পাঁচখন শিশুনাটৰ নাটকসমূহ আছিল, কণী যুঁজক লৈ লিখা ’সাধু ককাৰ চোতাল’, ৰতনপুৰৰ ৰত্নকোঁৱৰ, নেজাল সাধুৰ ভেজাল নাট, উশাাহ আৰু পৰুচয়৷ এইবোৰৰ উপৰি তেওঁ ’মই কিয় নাস্তিক নহ’লোঁ’ এখন উল্লেখযোগ্য পুথি৷
হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ এগৰাকী ভাস্কৰ্য শিল্পীও আছিল৷ আকাশবাণী ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰৰ বৰঠাকুৰ এগৰাকী স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত গীতিকাৰ৷ তেখেতে ২০১৩ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হৈ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ তেখেত অসম নাট্য সন্মিলনৰো তিনিচুকীয়া জিলা শাখাৰ সভাপতি আছিল৷ স্থানীয় বহুতো অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানৰ সৈতে তেখেত জড়িত হৈ অনেক অৱদান আগঢ়াই যায়৷ মাৰ্ক্সবাদ-লেনিনবাদত বিশ্বাসী বৰঠাকুৰে ১৯৮২ চনত চি পি আই ত যোগ দিছিল আৰু ২০০২ চনত দলটোৰ কেন্দ্ৰীয় নিয়ন্ত্ৰণ আয়োগৰ সদস্যও নিৰ্বাচিত হৈছিল৷ তেওঁ অসম জনসাংস্কৃতিক পৰিষদৰ এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল৷
হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰৰ জীৱিকা আছিল শিক্ষকতা৷ শিক্ষাগ্ৰহণ শেষ কৰিয়েই তেখেতে তিনিচুকীয়া জিলাৰ মাৰ্ঘেৰিটাৰ কেটেটাং জনজাতি হাইস্কুলত প্ৰধান শিক্ষক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে৷ পিছলৈ তেখেতে তিনিচুকীয়াৰ চেনাইৰাম উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়লৈ আহে আৰু তাৰপৰাই ২০০১ চনত চাকৰি জীৱনৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে৷
হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰে ২০০৯ চনত’মাধবীলতা সাহিত্য বঁটা’ লাভ কৰে৷ ২০১১ চনত অসম সাহিত্য সভাই বৰঠাকুৰক ’ধৰ্মেশ্বৰ কটকী শিশু সাহিত্য বঁটা’ৰে সন্মানিত কৰে৷ ২০১৭ চনত তেওঁৰ ’হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ শিশু নাট-সমগ্ৰ’ পুথিৰ বাবে ’শিশু সাহিত্য অকাডেমী বঁটা’ লাভ কৰে৷
হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ ১৯৪৩ চনৰ ১৬ জুন তাৰিখে শিৱসাগৰ জিলাৰ কৃষ্ণবিহাৰী চাহ বাগিছাত জন্ম গ্ৰহণ কৰে৷ তেখেতৰ পিতৃৰ নাম আছিল লক্ষ্মীনাথ বৰঠাকুৰ আৰু মাতৃৰ নাম লিলি বৰঠাকুৰ৷ তেখেতৰ দুগৰাকী পুত্ৰ আৰু দুগৰাকী কন্যা আছে৷
হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ মাকুমৰ এগৰাকী শিশু সাহিত্যিক হোৱাৰ উপৰি এগৰাকী নাট্যকাৰ, গীতিকাৰ, গল্পকাৰ, কবি, ঔপন্যাসিক আৰু চিত্ৰভাস্কৰ্য শিল্পী হিচাপে পৰিচিত আছিল৷ তেখেতে ২০১৭ চনৰ শিশু সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰে৷
এই অতিৰিক্ততাৰ কাৰণ আছিল এটা বিশ্বাস যে, মহিলাৰ শৰীৰে পুৰুষৰ দৰে শৰীৰৰ সকলো তেজ ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰে, যাৰ ফলত তেওঁলোক দুৰ্বল হৈ পৰে।
এই আৰ্হি অনুসৰি ঋতুস্ৰাৱৰ পিছত এটা বিশুদ্ধ পদাৰ্থ ৰৈ যায় যিয়ে মতা বীজৰ সৈতে এবাৰ মিহলি হৈ ভ্ৰুণৰ সৃষ্টি কৰে।
এই বিশ্বাস আছিল যে গৰ্ভধাৰণৰ পিছত ভ্ৰুণটোক গৰ্ভত ঋতুস্ৰাৱৰ তেজৰ দ্বাৰা পুষ্টি দিয়া হয়।
এইদৰে ঋতুস্ৰাৱৰ সমস্যা যেনেঃ অনিয়মিত ঋতুস্ৰাৱ, এমেন'ৰিয়া বা ডিছমেন'ৰিয়া ৰ বিষয়ে চিকিৎসা আৰু জনপ্ৰিয় বিশ্বাস চাৰিটা হাস্যৰসৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বুলি চিন্তা কৰা হৈছিল।
আধুনিক পশ্চিম ইউৰোপৰ আৰম্ভণিতে চিকিৎসকসকলে বিশ্বাস কৰিছিল যে গৰ্ভটো বেছি ঠাণ্ডা, গৰম, আৰ্দ্ৰ বা শুকান হ'ব নোৱাৰে আৰু ইয়াৰে যিকোনো এটাৰ অতিৰিক্ততাই মহিলাৰ প্ৰজনন ক্ষমতাত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।
তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে মানুহে বিশ্বাস কৰিছিল যে উষ্ণতাই যৌন আনন্দক উৎসাহিত কৰে আৰু সন্তান গৰ্ভধাৰণৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি কৰে, অৰ্থাৎ যৌন সম্পৰ্কৰ সময়ত গৰ্ভটো উষ্ণ হ’ব লাগে।
যদি কোনো মহিলাক ঋতুস্ৰাৱৰ সমস্যাত পৰা দেখা যায় যাৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ প্ৰজনন ক্ষমতা প্ৰভাৱিত হ'ব, তেতিয়া শৰীৰৰ হাস্যৰসৰ অৱস্থা সলনি কৰাৰ লক্ষ্যৰে প্ৰতিকাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
ঋতুস্ৰাৱৰ সমস্যা থকা মহিলাসকলক দিয়া এটা সাধাৰণ প্ৰতিকাৰ আছিল কামোদ্দীপক, কিয়নো ইয়াৰ আভ্যন্তৰীণ উত্তাপনৰ প্ৰভাৱ আছে বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল।
আধুনিক যুগৰ আৰম্ভণিতে ঋতুস্ৰাৱৰ পৰিমাণ হাস্যৰসৰ সৈতে জড়িত আছিল, যিটো প্ৰাচীন গ্ৰীক আৰু ৰোমান চিকিৎসকে প্ৰৱৰ্তন কৰা চিকিৎসা ব্যৱস্থা বুলি পৰিগণিত।
অষ্টাদশ শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্ধত নতুন চিকিৎসা তত্ত্বৰ উত্থান হ’বলৈ আৰম্ভ কৰাৰ পিছতো আধুনিক যুগৰ আৰম্ভণিতে হাস্যৰসৰ আৰ্হিটো ধাৰাবাহিকভাৱে বৰ্তি আছিল।
কাৰণ নতুন ৰাসায়নিক পদাৰ্থৰ সৈতে জড়িত বিভিন্ন চিকিৎসা ব্যৱহাৰ কৰা এই নতুন ধাৰণাবোৰ ইমান বিশ্বাসযোগ্য নাছিল।
আধুনিক যুগৰ আৰম্ভণিতে প্ৰজনন ক্ষমতা আৰু হাস্যৰসজনিত চিকিৎসাৰ সৈতে জড়িত যৌন স্বাস্থ্য পদ্ধতিৰ এটা মূল অংশ আছিল ইমেনাগ’গ ।
গৰ্ভ গৰম কৰিবলৈ কামোদ্দীপক আৰু গৰম মছলা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যাৰ ফলত ঋতুস্ৰাৱৰ উদ্দীপনা পোৱা গৈছিল।
ইয়াৰ ফলত গৰ্ভপাতৰ মাধ্যম হিচাপে ভ্ৰুণকে ধৰি গৰ্ভৰ সকলো বস্তু পৰিষ্কাৰ কৰা হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল।
এইদৰে গৰ্ভটো পৰিষ্কাৰ কৰি ঋতুস্ৰাৱ হ’ব আৰু মানুহে বিশ্বাস কৰা আৰ্হিটোৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ঋতুস্ৰাৱৰ তেজে ভ্ৰুণৰ গঠন আৰু ইয়াৰ সুস্থ বৃদ্ধিত সহায় কৰিছিল।
দিল্লীৰ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ স্কুলৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰি পিছলৈ চণ্ডীগড়ৰ পিইচি ইউনিভাৰ্চিটি অৱ টেকন’লজিৰ পৰা চিভিল ইঞ্জিনিয়াৰিঙত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
কলেজত থাকোঁতে বাদশ্বাহে মাফিয়া মুণ্ডীৰ নামেৰে এটা সংগীত দল গঠন কৰে, য’ত আন আন শিল্পী যেনে হানি সিং, ৰাফতাৰ, ইক্কা, লিল গোলু আদিও আছিল।
২০১১ চনত হানি সিঙৰ এলবাম ‘ইণ্টাৰনেচনেল ভিলেজাৰ’ৰ গীতিকাৰ হিচাপে সংগীত জগতত নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰা বাদশ্বাহে ২০১৬ চনত প্ৰথমটো একক গীত ‘কাৰ গয় চুল’ মুকলি কৰে, যিটোৱে ব্যাপক হিট হৈ বলীউডত প্ৰৱেশৰ সূচনা কৰে।
তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ কেইবাখনো বলীউড চিনেমাৰ বাবে সুৰ আৰু গায়ন-বায়ন কৰাৰ লগতে উদ্যোগটোৰ কেইজনমান শীৰ্ষ সংগীত পৰিচালকৰ সৈতে কাম কৰি আহিছে।
তেওঁৰ কিছুমান জনপ্ৰিয় গীতৰ ভিতৰত আছে ‘ডিজে ৱেলে বাবু’, ‘মাৰ্চি’, ‘গেণ্ডা ফুল’, ‘পাগল’, ‘লভেৰাত্ৰী টাইটেল ট্ৰেক’ আৰু ‘শ্বি মুভ ইট লাইক’।
‘খুবছুৰ’, ‘বাঘী’, ‘কাপুৰ এণ্ড সন্স’, ‘ফিলৌৰী’, ‘সোণু কে টিটু কি ছুইটি’ আৰু ‘কবীৰ সিং’কে ধৰি কেইবাখনো বলীউডৰ চিনেমাৰ বাবেও সংগীত ৰচনা কৰিছে।
বাদশ্বাহ ৰেপিঙৰ অনন্য শৈলীৰ বাবে পৰিচিত, য’ত হিন্দী আৰু পাঞ্জাবী গীতৰ কথাৰ সৈতে পশ্চিমীয়া বিটৰ সংমিশ্ৰণ ঘটিছে।
হিপ-হপ, ট্ৰেপ আৰু বলীউড সংগীতৰ মিশ্ৰণেৰে তেওঁৰ সংগীতত ভাৰতৰ যুৱক-যুৱতীসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয় শিল্পী হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।
আদিত্য প্ৰতীক সিং ছিছ’দিয়া নামেৰে জন্মগ্ৰহণ কৰা বাদশ্বাহ এজন জনপ্ৰিয় ভাৰতীয় ৰেপাৰ, গায়ক আৰু সংগীত সুৰকাৰ।
১৯ শতিকাৰ মৰিচিয়ান আইন অনুসৰি মহিলাসকলক স্বামীৰ অবিচ্ছেদ্য সম্পত্তি হিচাপে গণ্য কৰিবলৈ কোৱা হৈছিল।
১৯৮৯ চনত চৰকাৰে মহিলাৰ সৈতে জড়িত বিষয়সমূহৰ বাবে প্ৰধান মন্ত্ৰালয়ত সম সুযোগপ্ৰাপ্ত বিষয়া নিযুক্তি দিয়ে।
মহিলাৰ অধিকাৰ আৰু পৰিয়াল কল্যাণ মন্ত্ৰালয়ৰ প্ৰতিবেদনে বৈষম্যৰ সৈতে জড়িত বিষয়সমূহৰ কিছু উন্নতিৰ ইংগিত দিয়ে।
ঐতিহাসিকভাৱে মৰিচাছ সংস্কৃতিয়ে পিতৃতান্ত্ৰিক ক্ষমতাৰ গাঁথনি বজাই ৰাখিছিল, যিয়ে পৰিয়াল আৰু কৰ্মজীৱনকো সামৰি লৈছিল।
মৰিচাছ চৰকাৰৰ দ্বাৰা গঠিত হোৱা 'এক্সপ'ৰ্ট প্ৰচেছিং জ'ন'ৰ বাবে কৰ্মশক্তিত মহিলাৰ অৱদান বিগত সময়ত বৃদ্ধি পাইছে।
এই পৰিৱৰ্তনৰ ফলত 'দ্বৈত-উপাৰ্জনকাৰী'ৰ উত্থান ঘটিছে আৰু একক মাতৃত্বকো উৰ্ধমুখীভাৱে প্ৰভাৱান্বিত কৰিছে।
এই আইনখনে কৰ্মক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত বৈষম্য নিষিদ্ধ কৰে আৰু সম মূল্যৰ কামৰ বাবে সমান পাৰিতোষিক নিৰ্ধাৰণ কৰে।
সংসদৰ কিছুমান উন্নয়নৰ ভিতৰত আছে ৰাষ্ট্ৰপতি পদত শ্ৰীমতী আমিনা গুৰিব-ফাখিমক ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ বাবে উত্তৰণ ঘটোৱা,আৰু ২০১৪ চনত শ্ৰীমতী মায়া হনুমানজীক প্ৰথমগৰাকী মহিলা বক্তাৰ পদত অধিষ্ঠিত কৰোৱা।
তেওঁ কটন কলেজৰ পৰা অসমীয়া বিষয়ত স্নাতক আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
২০১৭ চনৰ আগষ্ট মাহৰ পৰা ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত অসমীয়া বিভাগৰ সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে।
২০০৫ চনত প্ৰান্তিকত প্ৰকাশিত 'সময়' নামৰ গল্প এটিৰে আত্মপ্ৰকাশ কৰা ডেকাৰ গল্প ইংৰাজীৰ উপৰি মাৰাঠী, কন্নড়, আৰু বাংলা ভাষালৈ এওঁৰ গল্প অনূদিত হৈছে।
আৰু বৰমঝিলী নামৰ দুখন গল্প-সংকলন ৰচনা কৰাৰ উপৰিও স্বৰ্ণলতা ৰায়ৰ "আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা" তথা বিপুল খাটনিয়াৰৰ স্মৃতিত প্ৰকাশিত স্মৃতিগ্ৰন্থ খোজৰ শব্দৰো সম্পাদনা কৰিছে।
সংকলনটিত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা গল্পসমূহত প্ৰধানকৈ বিশ্বায়নে বিয়পাই দিয়া বজাৰকেন্দ্ৰিক সমাজ ব্যৱস্থাৰ উত্থানৰ লগে লগে অসমীয়া গ্ৰাম্য সমাজলৈ নামি অহা জটিলতা আৰু তাৰ পটভূমিত বিশেষভাৱে নিম্ন মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীয়ে সন্মুখীন হোৱা সমস্যাৰবোৰৰ চিত্ৰ প্ৰকাশ পাইছে।
উচ্চবিত্ত লোকৰদ্বাৰা নিম্নশ্ৰেণীৰ লোকক কৰা শোষণ আৰু তাৰ বিপৰীতে এই শ্ৰেণীৰ লোকৰ জাগি উঠিব খোজা মনৰ বৈপ্লৱিক প্ৰতিশ্ৰুতিও গল্পসমূহত ফুটি উঠিছে।
“সঞ্জীৱ পল ডেকাৰ প্ৰায়বোৰ গল্পতে কেন্দ্ৰীয় ফ’কাছ সমাজৰ নিশকতীয়া লাওলোৱা মানুহখিনিআৰু এক প্ৰাত্যহিকতাত তেওঁলোকৰ দুখ –যাতনা-সংগ্ৰাম.সঞ্জীৱৰ গল্পই সীমাৰ পৰিধি ভাঙি ওলাই আহিচে, দৰঙৰ দীঘিৰপাৰ হ’ব পাৰে অসমৰ যিকোনো জকাইচুকৰ প্ৰতিনিধি”।
ইয়াৰ ৰচয়িতা হৈছে 'যুক্তি বিকাশ সমিতি, অসম'ৰ অনলাইন আলোচনী 'মুক্ত চিন্তা'ৰ সম্পাদক ড বৰ্ণালী দাস বৰুৱা।
লেখিকাই গ্ৰন্থখন এনেদৰে আগবঢ়াইছে "ভূপেন হাজৰিকাৰ সুবিশাল সত্তাক সুধাকণ্ঠ উপাধিৰে সংকীৰ্ণ কৰিব নোখোজা প্ৰতিজন সাংস্কৃতিক বিপ্লৱীলৈ গভীৰ আস্থাৰে."।
শিল্পী সমুদ্ৰ কাজল শইকীয়াই অংকন কৰা প্ৰচ্ছদৰ ভিত্তিক এনেদৰে নামাংকৃত কৰা হৈছে,"দুয়ো পাৰে কত মানুহ কত যে ইতিহাস"।
তেওঁ লিখিছে, "ভুপেন হাজৰিকাই এঠাইত মৃদু খেদ কৰা শুনিছিলোঁ যে অসমৰ গায়ক-গায়িকাই তেওঁ গানত কি কৈছিল তালৈ মন নিদি কেৱল তেওঁৰ গান গাইহে গ'ল।
মই ভাবোঁ যে বৰ্ণালীৰ আলোচনাই এই দিশত পোহৰ পেলাই তেওঁৰ গানৰ গভীৰতৰ আৱেদন আমাৰ দৃষ্টিগোচৰ কৰিব।
কথাংশক সাংগীতিক সমলে কেনেকৈ সমৃদ্ধ আৰু সূক্ষ্ম ৰূপ দি আমাৰ মনক অভিভূত কৰে, সেই অৰ্থবৈভৱৰ লগত আমাক একাত্ম কৰে, তাক তেওঁ ফঁহীয়াই দেখুৱাইছে।
স্বৰলিপি সংযোজিত গীতসমূহ হৈছে - অতীতৰ বুৰঞ্জী, অস্ত আকাশৰে, দোলা হে দোলা, চেনেহীৰ ফটা ৰিহা আৰু বিস্তীৰ্ণ পাৰৰে।
উল্লেখযোগ্য যে প্ৰতিটো প্ৰবন্ধত আলোচিত গীতসমূহ পঢ়াৰ লগতে পাঠকে গানখিনি শুনি যাব পৰাকৈ কিউ আৰ ক'ড সংযোগ কৰা আছে।
এই সম্পৰ্কে প্ৰবন্ধসমূহৰ আৰম্ভণিতে 'ভূমিকা' শীৰ্ষক একলমত লেখিকাই লিখিছে, "গান এটাৰ কথাংশৰ বিষয়ে যিমানেই গভীৰ বিশ্লেষণ নহওক লাগিলে সেই গান শ্ৰোতাৰ কাণেৰে সোমাই চেতনালৈ প্ৰৱাহিত নোহোৱালৈকে প্ৰকৃত উপলব্ধি নাহে।
এই কথাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিয়েই প্ৰতিটো লেখাতে মূল গীতটি আৰু প্ৰাসংগিকভাৱে আলোচনালৈ অহা সকলো গীতৰে এটি ক'ড সংযুক্ত কৰি দিয়া হৈছে।
" কিতাপখনৰ শেষ পৃষ্ঠাত এই ক'ডৰ পৰা গানসমূহ শুনিবলৈ দিয়া কাৰিকৰী নিৰ্দেশনা সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে ।
ড বৰ্ণালী দাস বৰুৱা হৈছে এগৰাকী লেখিকা, সম্পাদিকা, সংগীত শিল্পী তথা যোৰহাটস্থিত অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা খাদ্য বিজ্ঞান আৰু পৰিপুষ্টি বিভাগৰ পৰা পি এইচ ডি ডিগ্ৰী লাভ কৰোঁতা।
অসমৰ বহুল প্ৰচলিত কেইবাখনো কাকত আলোচনীত নিয়মীয়াভাৱে লিখ-মেলা কৰা ড বৰ্ণালী দাস বৰুৱা মূলতঃ যুক্তিবাদী চিন্তা-চৰ্চা আৰু সংগীত সম্পৰ্কীয় লেখাৰ বাবে অসমৰ পঢ়ুৱৈ সমাজত এগৰাকী পৰিচিত ব্যক্তি।
তেওঁ নামৰূপ সংগীত মহাবিদ্যালয়ত প্ৰয়াত ৰোষ বৰুৱাৰ ওচৰত ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ কণ্ঠ সংগীত আৰু ভায়লিনৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।
ৰেপৰ উৎপত্তি আফ্ৰিকান গল্প কোৱা পৰম্পৰা আৰু জামাইকান সংগীতৰ "টোষ্টিং" শৈলীৰ পৰাই অনুসন্ধান কৰিব পাৰি।
চুগাৰহিল গেঙৰ প্ৰথমটো পৰিচিত ৰেপ ৰেকৰ্ড "ৰেপাৰছ ডিলাইট" ১৯৭৯ চনত মুক্তি পাইছিল আৰু ই এই ধাৰাটোক জনপ্ৰিয় কৰাত সহায় কৰিছিল।
১৯৮০ চনত ৰেপ সংগীতে মূলসুঁতিৰ মনোযোগ লাভ কৰে আৰু এক উল্লেখযোগ্য সাংস্কৃতিক শক্তিত পৰিণত হয়, ৰান-ডিএমচি, এল এল কুল জে, আৰু পাব্লিক এনিমিৰ দৰে শিল্পীয়ে ব্যৱসায়িক সফলতা লাভ কৰে।
২০০০ চনত ৰেপ সংগীত আৰু অধিক বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ হৈ পৰে, ক্ৰাংক, স্নেপ, ট্ৰেপৰ দৰে উপ-ধাৰাসমূহৰ উত্থানৰ লগে লগে।
শেহতীয়া বছৰবোৰত ৰেপ সংগীতৰ বিকাশ অব্যাহত আছে আৰু ই এক উল্লেখযোগ্য সাংস্কৃতিক শক্তি হৈয়েই আছে, কেণ্ড্ৰিক লামাৰ, জে ক'ল, কাৰ্ডি বিৰ দৰে শিল্পীয়ে সমালোচনাত্মক আৰু বাণিজ্যিক সফলতা লাভ কৰিছে।
১৯৯০ চনৰ সময়ছোৱাত ৰেপ সংগীতৰ বিকাশ অব্যাহত থাকে, গেংষ্টা ৰেপৰ উত্থান ঘটে, যিয়ে হিংসা, অপৰাধ আৰু ড্ৰাগছ সেৱনৰ বিষয়বস্তুৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল।
কিন্তু আন ৰেপাৰ যেনে এ ট্ৰাইব কল্ড কুৱেষ্ট, ডি লা ছ’ল, দ্য ফাৰ্চাইডে অধিক ইতিবাচক আৰু অন্তৰ্দৃষ্টিসম্পন্ন বিষয়বস্তুৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল।
ৰেপ সংগীত, যাক হিপ-হপ সংগীত বুলিও কোৱা হয়, ১৯৭০ চনত আমেৰিকাৰ আফ্ৰিকান আমেৰিকান আৰু হিস্পানিক সম্প্ৰদায়ৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা এটা সংগীতৰ ধাৰা।
ৰেপাৰসকলে তেওঁলোকৰ গীতৰ কথাবোৰ কাহিনী ক’বলৈ, আৱেগ প্ৰকাশ কৰিবলৈ আৰু সামাজিক বিষয়ত মন্তব্য কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰে।
ৰেপৰ গীতৰ কথাবোৰে প্ৰায়ে ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতা, সামাজিক বিষয় আৰু সাম্প্ৰতিক পৰিঘটনাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
কিছুমান ৰেপাৰে তেওঁলোকৰ গীতৰ কথাবোৰ কাল্পনিক কাহিনী ক’বলৈ ব্যৱহাৰ কৰে, আনহাতে কিছুমানে আৱেগ প্ৰকাশ বা সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক বিষয়ত মন্তব্য কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰে।
বিটে ৰেপাৰৰ গীতৰ কথাৰ ভেটি হিচাপে কাম কৰে, যিবোৰ সাধাৰণতে ছন্দময় আৰু ছন্দময় আৰ্হিত প্ৰদান কৰা হয়।
ৰেপাৰসকলে তেওঁলোকৰ ছন্দ সৃষ্টি কৰিবলৈ বিভিন্ন কৌশল ব্যৱহাৰ কৰে, য'ত অভ্যন্তৰীণ ছন্দ, আলিটেৰেচন, আৰু এছ'নেন্স আদি অন্তৰ্ভুক্ত।
গীতৰ কথাৰ উপৰিও ৰেপাৰসকলে প্ৰায়ে নিজৰ কণ্ঠ আৰু ডেলিভাৰী ব্যৱহাৰ কৰি এক অনন্য শৈলী সৃষ্টি কৰে।
কিছুমান ৰেপাৰে দ্ৰুত গতিৰ ডেলিভাৰী ব্যৱহাৰ কৰে, আনহাতে কিছুমানে লেহেমীয়া, অধিক ইচ্ছাকৃত শৈলী ব্যৱহাৰ কৰে।
কিছুমান ৰেপাৰেও নিজৰ অভিনয়ত গায়কীক অন্তৰ্ভুক্ত কৰি ৰেপ আৰু আৰ এণ্ড বিৰ এক অনন্য মিশ্ৰণৰ সৃষ্টি কৰে।
১৯৪৩ চনৰ বংগৰ দুৰ্ভিক্ষৰ আধাৰত ৰচিত ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ বিখ্যাত নাটক নবান্নত তেওঁৰ মঞ্চ অভিনয় চোৱাৰ পিছত পৰিচালক খাজা আহমদ আব্বাছে তেওঁক গণনাট্যৰ চলচ্চিত্ৰ ধৰতী কে লালত অভিনয় কৰাবলৈ বম্বেলৈ লৈ যায়।
তৃপ্তি মিত্ৰ বঙালী থিয়েটাৰ আৰু চলচ্চিত্ৰৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু বিখ্যাত থিয়েটাৰ পৰিচালক শম্ভু মিত্ৰৰ পত্নী, যাৰ সৈতে তেওঁ ১৯৪৮ চনত অগ্ৰণী নাট্যগোষ্ঠী বহুৰুপী প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
তেওঁক ১৯৬২ চনত নাট্য অভিনয়ৰ অনুশীলনশীল শিল্পীক দিয়া সৰ্বোচ্চ ভাৰতীয় স্বীকৃতি সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা আৰু ১৯৭১ চনত কলাৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা স্বীকৃতি স্বৰূপে পদ্মশ্ৰী বঁটা আগবঢ়োৱা হয়।
২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ জাৰ্মান যৌনবিজ্ঞানী আৰু চিকিৎসক মেগনাছ হিৰ্চফেল্ডে সমকামী পুৰুষক চাৰিটা ভাগত ভাগ কৰিছিল: পেড’ফিল, যিসকলে প্ৰি-পিউবেচেণ্ট যুৱক-যুৱতীসকলৰ প্ৰতি আটাইতকৈ বেছি আকৰ্ষিত, ইফেব’ফাইল, যিসকলে যৌৱনকালৰ পৰা বিশৰ দশকৰ আৰম্ভণিৰ বয়সৰ যুৱকৰ প্ৰতি আটাইতকৈ বেছি আকৰ্ষিত; এণ্ড্ৰফাইল, যি বিশৰ দশকৰ আৰম্ভণিৰ পৰা পঞ্চাশৰ ভিতৰৰ ব্যক্তিৰ প্ৰতি আটাইতকৈ বেছি আকৰ্ষিত; আৰু জেৰণ্টোফাইল, যি বয়সস্থ পুৰুষৰ প্ৰতি বেছি আকৰ্ষিত হয়।
কেৰেন ফ্ৰেংকলিনৰ মতে, হিৰ্চফেল্ডে ইফেব'ফিলিয়াক "সাধাৰণ আৰু অৰোগজনিত বুলি গণ্য কৰিছিল, ইফেব'ফিল আৰু এণ্ড্ৰ'ফাইল প্ৰত্যেকেই সমকামী জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৪৫% প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে।
জীৱবিজ্ঞানত এণ্ড্ৰফিলিকক কেতিয়াবা এন্থ্ৰ'প'ফিলিকৰ প্ৰতিশব্দ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, আৰু ই এনে পৰজীৱীক বুজায় যিসমূহে আন জীৱ-জন্ততকৈ মানৱ দেহক ধাৰক হিচাপে পছন্দ কৰে।
এণ্ড্ৰফিলিয়া আৰু গাইনেফিলিয়া হৈছে আচৰণ বিজ্ঞানত লিংগ বাইনেৰী সমকামিতা আৰু বিষমযৌন ধাৰণাকৰণৰ বিকল্প হিচাপে যৌন অভিমুখিতাক বৰ্ণনা কৰিবলৈ ব্যৱহৃত শব্দ।
এণ্ড্ৰফিলিয়াই পুৰুষৰ প্ৰতি যৌন আকৰ্ষণ বা পুৰুষত্বৰ বৰ্ণনা কৰে; ইয়াক পুৰুষ আসক্তি বুলিও কোৱা হয়।
গাইনেফিলিয়াই নাৰী বা নাৰীত্বৰ প্ৰতি যৌন আকৰ্ষণৰ বৰ্ণনা কৰে আৰু ইয়াকে স্ত্ৰী আসক্তি বুলি কোৱা হয়।
এম্বিফিলিয়াত যিকোনো ব্যক্তি বা উভলিংগতাত এণ্ড্ৰফিলিয়া আৰু গাইনেফিলিয়া উভয়ৰে সংমিশ্ৰণৰ বৰ্ণনা কৰা হয়।
ব্যক্তিজনৰ লিংগ নিযুক্তি বা লিংগ পৰিচয়ৰ আৰোপ নকৰাকৈয়ে ব্যক্তিৰ আকৰ্ষণৰ বস্তু চিনাক্ত কৰিবলৈ এই শব্দবোৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।