polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ৰজনীকান্ত বৰদলৈ ‘জোনাকী যুগ’ত অসমীয়া সাহিত্য প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে আশাশুধীয়া প্ৰচেষ্টা চলোৱা ব্যক্তি সকলৰ ভিতৰত অন্যতম ব্যক্তি।
অসমীয়া উপন্যাসৰ পিতা উপন্যাস-সম্ৰাট ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ হাততে অসমীয়া উপন্যাসে পূৰ্ণ প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰে।
অতীতৰ অসমৰ বহুতো গৌৰৱময় আৰু অশ্ৰুসিক্ত লোমহৰ্ষক কাহিনী উপন্যাসৰ মাজেৰে পোহৰলৈ অনা ৰজনীকান্ত বৰদলৈক অসমীয়া সহিত্যত উপন্যাস-সম্ৰাট, অসমীয়া উপন্যাসৰ পিতা, অসমীয়া স্কট, অসমৰ বংকিমচন্দ্ৰ আদি নানা আখ্যাৰে সন্মানিত কৰা হৈছে।
কম্পিউটাৰ প্ৰ’গ্ৰাম হৈছে কম্পিউটাৰৰ দ্বাৰা কোনো এক কাৰ্য সমাধান কৰিবৰ বাবে তৈয়াৰ কৰা নিৰ্দেশাৱলীৰ সমষ্টি।
প্ৰ’গ্ৰামৰ নিৰ্দেশাৱলীসমূহ ক্ৰমাগত ভাবে কেন্দ্ৰীয় প্ৰচেচৰত নিৰ্বাহ কৰি কাৰ্যটো সমাধা কৰে।
এটা প্ৰ’গ্ৰাম মানুহে পঢ়িব পৰা ৰূপ -ৰ পৰা কম্পাইলাৰ, এচেম্বলাৰ আদিৰ সহায়ত নিৰ্বাহ কৰিব পৰা ৰূপলৈ পৰিবৰ্তন কৰিব পৰা যায়।
তলত ++ প্ৰগ্ৰামিং লেংগুৱেজত " !" বাক্যষাৰ কম্পিউটাৰ স্ক্ৰীণত প্ৰদৰ্শন কৰিবৰ বাবে লিখা প্ৰ’গ্ৰামটো দেখুওৱা হৈছে:
চৰ্চ কোড সমূহ প্ৰ’গ্ৰামিং ভাষাত লিখা হয় আৰু কম্পাইলাৰ সহায়ৰ এক্সিকিউটেবল ফৰ্মলৈ পৰিবৰ্তন কৰা হয়, যাক কেন্দ্ৰীয় প্ৰচেচিং ইউনিটৰ দ্বাৰা পাছলৈ নিৰ্বাহ কৰিব পাৰি।
১৯৯৩ চনত অষ্ট্ৰেলিয়ান বাতৰিকাকত দ্য এডভাৰ্টাইজাৰে দ্য এলকেমিষ্টৰ বিষয়ে এক যোগাত্মক পুনৰীক্ষণ প্ৰকাশ কৰে।
তেতিয়াৰ পৰাই উপন্যাসখন উচ্চ প্ৰশংসিত হ'বলৈ ধৰে আৰু ৭৪খন দেশত সৰ্বাধিক বিক্ৰেত গ্ৰন্থত শীৰ্ষত থকাৰ লগতে জাৰ্মানী আৰু ইটালীত সন্মানজনক পুৰস্কাৰ লাভ কৰে।
দক্ষিণ আফ্ৰিকা, ফিনলেণ্ড, তুৰ্কী আদি দেশৰ পঢ়ুৱৈয়ে গ্ৰন্থখনক "বিমুগ্ধকাৰী কাহিনী", "এক চমকলগা, সৰল বৰ্ণনা" আৰু "এক সুন্দৰ কাহিনী, জীৱনৰ এক ৰূপক" বুলি বৰ্ণনা কৰে।
কোৱেলহোৰ ইৰাণী প্ৰকাশক এৰাছ হেজাজিয়ে দ্য এলকেমিষ্টক কেইবাটাও কাৰণত অসাধাৰণ বুলি গণ্য কৰে: তেওঁ লক্ষ্য কৰে যে কিতাপখনৰ "জীৱনকাল আশা কৰাতকৈ অধিক. ই প্ৰকাশকালৰ পৰা কিছু বছৰলৈ উচ্চ বাণিজ্যিক বাজেটৰদ্বাৰা পোষিত নাছিল।
ইয়াৰ সৈতে কোনো চলচ্চিত্ৰ সংযুক্ত হৈ থকা নাছিল আৰু যোগাত্মক সমালোচনাৰে সংবাদ মাধ্যমৰদ্বাৰা প্ৰস্তাৱিত নাছিল, কিন্তু তথাপিও কেৱল মৌখিক প্ৰচাৰকে মূল ব্যৱসায়িক ভিত্তি হিচাপে লৈ ই বিক্ৰী হৈ আছিল।
তেওঁ সৰুকালছোৱাত বিদ্যাশিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল কিন্তু পৃথিৱীখন ভ্ৰমণ কৰাৰ এক ইচ্ছাও পুহি ৰাখিছিল।
অৱশেষত সাহস গোটাই এণ্ডালুচিয়াৰ সমভূমিসমূহ ভ্ৰমি ফুৰিবৰ বাবে এজন ভেড়াৰখীয়া হ'বলৈ ছাণ্টিয়াগোৱে দেউতাকৰ পৰা অনুমতি লয়।
এদিন ছাণ্টিয়াগোৱে টাৰিফা চহৰত এজন ৰহস্যময় ব্যক্তিক লগ পায় যি তেওঁক আফ্ৰিকাৰ আনটো প্ৰান্তৰলৈ যাবৰ বাবে উৎসাহিত কৰে।
তেওঁ নিজ স্বাধীনতাক যথেষ্ট মূল্য দিয়ে আৰু সেযে তেওঁ নিজ ইচ্ছানুসৰী এজন ভেড়াৰখীয়া হোৱাৰ লগতে তেওঁৰ স্বাধীনতা খৰ্ব কৰিব পৰা যিকোনো কামত জড়িত হোৱাৰ পৰা বিৰত থাকে।
শেষৰ ফালে ছাণ্টিয়াগোৱে অনুভৱ কৰে যে কিছু বিপদৰ সম্ভাৱনা নথকা কামে বিপদৰ সম্ভাৱনা থকা কামতকৈ স্বাধীনতাৰ প্ৰতি বেছি ভাবুকি কঢ়িয়ায়।
পাওলো কোৱেলহোৱে নথি বটোৱাৰা নেটৱৰ্কসমূহৰ যোগেদি তেওঁৰ গ্ৰন্থসমূহৰ প্ৰসাৰ ঘটোৱা কাৰ্যৰ যথেষ্ট পোষকতা কৰে।
বিটটৰেণ্ট আদিৰ দৰে নেটৱৰ্কত তেওঁ নিজৰ গ্ৰন্থসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে আৰু এইখিনিতে উল্লেখ্য যে উক্ত কাৰণতে দ্য এলকেমিষ্ট ব্যাপক হাৰত বিক্ৰী হৈছে।
তেওঁ জনায়, "মই ভাবোঁ যেতিয়া এজন পাঠকৰ কেইটামান অধ্যায় পঢ়াৰ সম্ভাৱনা থাকে তেতিয়া পিছলৈ তেওঁ কিতাপখন কিনিব পাৰে।
" বৰ্তমান সময়ত গুগল বুকছ আৰু কোৱেলহোৰ এজেঞ্চী চেণ্ট জৰ্ডি এচছিয়েডছত তেওঁৰ গ্ৰন্থসমূহ উপলব্ধ।
মেলকিজেদেকে সেইসকল লোকক সদায় সহায় কৰে যিসকলে নিজৰ সপোনবোৰৰ বিষয়ে নজনা স্বত্বেও ইয়াক প্ৰাণ দিয়াৰ চেষ্টা কৰে।
তেওঁ প্ৰথম অৱস্থাত এক সাধাৰণ আৰৱীয় বেশভূষাৰে দেখা দিয়ে যদিও পাছত তেওঁ ওপৰৰ সাজ একাষৰীয়া কৰোঁতে বহুমূলীয়া পাথৰ খটোৱা এক সোণৰ বৰ্ম দেখা যায়।
দোকানখনত কাম কৰি ছাণ্টিয়াগোৱে দোকানীজনৰ জীৱন দৰ্শন আৰু ভৱিষ্যতৰ সপোন দেখাৰ গুৰুত্বৰ বিষয়ে বহু কথা শিকে।
সাধাৰণতে বিপদৰ সম্ভাৱনা মূৰ পাতি ল'বলৈ পছন্দ নকৰা এই স্ফটিক বিক্ৰেতাজন দয়ালু আৰু তেওঁ ছাণ্টিয়াগোৰ অনুসন্ধানৰ কথা তাৰ নিজতকৈও অধিক বুজি পায়।
কিয়নো স্ফটিক বিক্ৰেতাজনেই ছাণ্টিয়াগোক কয় যে তেওঁ আৰু স্পেইনলৈ ঘূৰি নাযায় কাৰণ এয়াই তেওঁৰ অদৃষ্ট নহয়।
তেওঁ এজন মহান ধাতুবিদ হ'বলৈ চেষ্টা কৰি আছিল আৰু এজন আল-ফেয়ামৰ এজন খ্যাতনামা ধাতুবিদৰ ওচৰত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিবলৈ আহিছিল।
আল-ফেয়ামৰ এই ধাতুবিদজনৰ বয়স ২০০ বছৰৰো অধিক আৰু তেওঁ যিকোনো ধাতু সোণলৈ ৰূপান্তৰ কৰিব পাৰে বুলি উৰাবাতৰি উলাইছিল।
ছাণ্টিয়াগোৱে ইংৰাজজনৰ পৰা ধাতুবিদ্যাৰ বহু জ্ঞান লাভ কৰে আৰু ছাহাৰা মৰুভূমিৰে গৈ থাকোঁতে তেওঁ ছাণ্টিয়াগোক নিজৰ গ্ৰন্থখন ধাৰলৈ দিয়ে।
এই কথাই ছাণ্টিয়াগোক বিবুধিত পেলায়, কিন্তু ধাতুবিদজনে তেওঁক বুজায় যে প্ৰকৃত প্ৰেম এজন ব্যক্তিৰ স্বপ্ন পূৰণৰ যোগেদি প্ৰাপ্ত কৰা নাযায়।
পুনঃপৌনিক সপোন এটাৰ আঁত ধৰি গুপ্তধন বিচাৰি এণ্ডালুচিয়ান ভেড়াৰখীয়া যুৱক ছাণ্টিয়াগোৰ যাত্ৰাক লৈ দি এলকেমিষ্টৰ কাহিনীভাগে অগ্ৰগতি লাভ কৰিছে।
বাৰম্বাৰ একেটা সপোনকে দেখি ছাণ্টিয়াগোৱে ইয়াক ভৱিষ্যকথন হিচাপে বিশ্বাসত লয় আৰু ইয়াৰ অৰ্থ বিচাৰি দাঁতিকাষৰীয়া চহৰাঞ্চলৰ এক জিপচী মহিলাক সাক্ষাৎ কৰে।
জিপচীগৰাকীয়ে ছাণ্টিয়াগোৰ সপোনৰ কথা শুনি ইজিপ্তৰ পিৰামিডত গুপ্তধনৰ লুকাই আছে বুলি জানিবলৈ দিয়ে।
বৃদ্ধ ৰজা মেলকিজেদেকে ছাণ্টিয়াগোক কৈছিল, "যেতিয়া তুমি কিবা পাবলৈ খোজা, তাক পোৱাত সহায় কৰিবলৈ গোটেই ব্ৰহ্মাণ্ডখনেই অভিসন্ধি কৰে।
তেওঁ লগতে কয়, "যেতিয়া তুমি কিবা পাবলৈ খোজা, তাক পোৱাত সহায় কৰিবলৈ গোটেই ব্ৰহ্মাণ্ডখনেই অভিসন্ধি কৰে।
প্ৰতীকধৰ্মী এই গ্ৰন্থখনত ছাণ্টিয়াগো নামৰ এক এণ্ডালুচিয়ান ভেড়াৰখীয়া যুৱকে বাৰম্বাৰ দেখা এক সপোনৰ পম খেদি গুপ্তধনৰ সন্ধানত ইজিপ্টলৈ ৰাওনা হয়।
ধাতুবিদজনে ইয়াকো কয়, "যিসকলে তেওঁলোকৰ সপোনবোৰ বুজি নাপায় তেওঁলোকে ইয়াৰ শিকনিও বুজি পাবলৈ অক্ষম হ'ব।
ফৰাচী বাতৰি এজেঞ্চী এজেন্স ফ্ৰান্স প্ৰেছি চমুকৈ এ এফ পিৰ মতে বিশ্বৰ ১৬০ খনতকৈও অধিক দেশত গ্ৰন্থখনৰ ৬৫ মিলিয়নতকৈও অধিক কপিৰ বিক্ৰী হয় আৰু বিশ্বৰ সৰ্বাধিক বিক্ৰেত গ্ৰন্থৰ ইতিহাসত অন্যতম হিচাপে পৰিগণিত হয়।
সৰ্বাধিক ভাষালৈ অনূদিত জীৱিত লেখকৰ গ্ৰন্থ হিচাপে দ্য এলকেমিষ্টে গীনিজ বুক অফ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডচতো স্থান লাভ কৰে।
এয়া কাহিনীভাগৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ বুলি গণ্য কৰা হয় কিয়নো ইয়াতেই ছাণ্টিয়াগোৱে ধাতুবিদজনৰ পৰা এক অতিশয় গুৰুত্বপূৰ্ণ কৌশল আয়ত্ত কৰে।
এই নিৰাশাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ তেওঁ সপৰিবাৰে ৰিঅ' ডি জেনেইৰ' এৰি এক ৪০ দিনীয়া ভ্ৰমণসূচীত ম'জেভ মৰুভূমিলৈ ৰাওনা হয়।
কোৱেলহোৰ মতে তেওঁ কিতাপখনৰ মহত্ত্বৰ বিষয়ে ইমানেই নিঃসন্দেহ আছিল যে তেওঁ বিভিন্ন প্ৰকাশনসমূহৰ দুৱাৰত টুকুৰিয়াবলৈ আৰম্ভ কৰে।
গ্ৰন্থখনৰ বিপক্ষে উত্থাপিত হোৱা এক মূল অভিযোগ আছিল যে সাৰগৰ্ভ সৰলতাৰ বাবে খ্যাত সেই কাহিনীটো আচলতে আৰৱীয় এহেজাৰ এনিশাৰ সাধুৰ সংকলনৰ চতুৰ্দশ সাধু দ্য ৰুইনদ মেন হু বিকেম ৰিচ্চ এগেইন থ্ৰু এ ড্ৰিমৰ পুনৰ্কথনহে।
যাত্ৰাপথত ছাণ্টিয়াগোৱে প্ৰেম, বিপদ, সুযোগ, দুৰ্যোগ আদিৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলগা হয় আৰু ইয়াৰ ফলত নিজৰ লগতে পৃথিৱীৰ বিষয়ে বহু কথা শিকে।
ছাণ্টিয়েগোৱে ফাতিমা নামৰ এক আৰৱীয় মহিলাও লগ পায় যি তেওঁক বুজায় যে যদি তেওঁ নিজৰ হৃদয়খনক অনুসৰণ কৰে তেন্তে তেওঁ হৃদয়ে বিচৰাটোকে লাভ কৰিব।
উপন্যাসখনৰ প্ৰকাশকজনে কোৱেলহোক কৈছিল যে গ্ৰন্থখন কেতিয়াও বিক্ৰী নহয় আৰু "তেওঁ ষ্টক এক্সচেঞ্জতে অধিক ধন উপাৰ্জন কৰিব পাৰিব।
এই বৃহৎসংখ্যক অনুবাদে ২০০৯ চনৰ গিনিজ বুক অফ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডচত কোৱেলহোক বিশ্বৰ সৰ্বাধিক অনূদিত হোৱা লেখকৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰে।
‘‘‘জীৱাণুসাৰ’’’ হ’ল মাটিৰ উৰ্বৰতা শক্তি বৃদ্ধিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা কিছুমান অণুজীৱ আৰু এইবোৰ বহন কৰা বাহক পদাৰ্থৰ এক মিশ্ৰণ।
ইতিমধ্যে বিজ্ঞানীসকলে সাৰ যোগান ধৰিব পৰা কিছুমান অণুজীৱ চিনাক্ত কৰিছে আৰু বাহক পদাৰ্থৰ সংমিশ্ৰণৰে জীৱাণুসাৰ প্ৰস্তুত কৰিছে।
মাটিৰ টুটি অহা উৰ্বৰতা শক্তি বৃদ্ধিৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা সাৰৰ চাহিদা পূৰাবলৈ এক বিকল্প উৎসৰ আৱশ্যক হৈ পৰিছে।
এটা হিচাবত দেখা গৈছে যে ভাৰতবৰ্ষত ২০২০ চনত যি পৰিমাণৰ খাদ্যসামগ্ৰীৰ আৱশ্যক হ’ব সেইখিনি উৎপাদন কৰিবলৈ ২৮.৮ মিলিয়ন টন সাৰৰ প্ৰয়োজন হ’ব।
তদুপৰি বৰ্তমান ৰাসায়নিক সাৰৰ মূল্য বৃদ্ধি হোৱাৰ বাবেও জীৱাণুসাৰৰ ব্যৱহাৰ ক্ৰমে বাঢ়িলৈ ধৰিছে।
আনহাতে জৈৱিক কৃষিত মাটিৰ উৰ্বৰতা শক্তি বৃদ্ধিৰ বাবে পচন সাৰ, সেউজ সাৰ, কেঁচুসাৰ আদিৰ লগতে জীৱাণুসাৰৰ প্ৰয়োগৰ ওপৰত বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া হয়।
যোগান ধৰা মৌলৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি জীৱাণুসাৰ প্ৰধানকৈ দুটা প্ৰকাৰত ভাগ কৰা হয়- ক) নাইট্ৰ’জেন সৰবৰাহকাৰী, খ) ফছফৰাছ দ্ৰৱীভূতকাৰী
ক) নাইট্ৰ’জেন সৰবৰাহকাৰীঃ- বিজ্ঞানীসকলে কেতবোৰ অণুজীৱক বাহক পদাৰ্থৰ লগত মিহলাই সাৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি উদ্ভিদক নাইইট্ৰ’জেন মৌল যোগান ধৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
এই কেইবিধক ব্যৱহাৰ কৰি নাইট্ৰ’জেন সৰবৰাহকাৰী জীৱাণুসাৰ প্ৰস্তুত কৰা হয় আৰু অণুজীৱৰ নাম অনুসৰি সাৰকেইবিধক জনা যায়।
খ) ফছফৰাছ দ্ৰৱীভূতকাৰীঃ- ফছফৰাছযুক্ত সাৰ প্ৰয়োগ কৰাৰ পাছত ইয়াৰ অধিকাংশই গছে আহৰণ কৰিব নোৱাৰে।
কিছুমান অণুজীৱই অদ্ৰৱীভূত ৰূপত থকা এই সাৰভাগক দ্ৰৱীভূত ৰূপলৈ পৰিৱৰ্তন কৰি গছে আহৰণ কৰিব অৱস্থালৈ আনে।
ক) বীজ শোধনঃ- দুশ গ্ৰাম ৰাইজ’বিয়াম/ এজ’স্পাইৰিলাম / এজ’ট’বেক্টাৰ আৰু ২০০ গ্ৰাম ফছফটিকা ৩০০-৪০০ লিটাৰ পানীত মিহলাই এটা মিশ্ৰণ প্ৰস্তুত কৰি তাৰ লগত ১০ কিলোগ্ৰাম বীজ এনেদৰে মিহলাব লাগে যাতে প্ৰতিটো বীজত এটা ক’লা বৰণৰ প্ৰলেপ পৰে।
খ) কঠীয়া নাইবা পুলি শোধনঃ- শাক-পাচলি যেনে- ফুলকবি, বন্ধাকবি, বিলাহী, জলকীয়া, বেঙেনা আদিৰ পুলি ৰোৱাৰ আগেয়ে শিপাবোৰ জীৱাণুসাৰৰ মিশ্ৰণত ৩০-৪০ মিনিট ডুবাই ল’ব লাগে।
তাৰবাবে এক কিলোগ্ৰাম এজ’ট’বেক্টাৰ আৰু এক কিলোগ্ৰাম ফছফটিকা পৰ্যাপ্ত পৰিমাণৰ পানী লগত মিহলাই জীৱাণুসাৰৰ মিশ্ৰণটো প্ৰস্তুত কৰিব লাগে।
সেইদৰে আন কিছুমান অণুজীৱই মাটিত অদ্ৰৱীভূত ৰূপত থকা ফছফৰাছক দ্ৰৱীভূত ৰূপলৈ পৰিৱৰ্তন কৰি গছে আহৰণ কৰিব পৰা অৱস্থালৈ আনে।
ক্ৰমবৰ্ধমান মূল্যৰ বাবে সুষম পৰিমাণত সাৰ প্ৰয়োগ কৰিবলৈ অপাৰগ হোৱা ক্ষুদ্ৰ আৰু মজলীয়া কৃষকক সকাহ দিবলৈ
মৰমৰ দেউতা : ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ শিশু উপন্যাস মৰমৰ দেউতা সঁফুৰাৰ পাততে প্ৰথম প্ৰকাশ পায়।
বিপুল নামৰ সংগদোষত পৰি স্বভাৱ নষ্ট হোৱা এটা ল'ৰাৰ কাহিনীৰে উপন্যাসখনে গঢ় লৈছে আৰু কিছু জটিল পৰিস্থিতিত বিপুলৰ অনুশোচনাৰ ভাৱ আৰু আত্মশুদ্ধিৰে ইয়াৰ সমাপ্তি ঘটিছে।
থুপুলৰ কাণ্ড : অনামিকা বৰাই ৰচনা কৰা এই ধাৰাবাহিক উপন্যাসখনত থুপুল নামৰ এজনী সৰু ছোৱালীৰ কাণ্ড-কাৰখানাৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছিল।
সোণটি আৰু হেনৰীহঁত : বন্দীতা ফুকনৰ এই উপন্যাসখনৰ কাহিনী জনপ্ৰিয় কাল্পনিক চৰিত্ৰ সোণটিৰ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ ভ্ৰমণ আৰু ইয়াৰ অভিজ্ঞতাক লৈ গঢ় লৈছে।
ছেংগাৰে (সহযোগিতামূলক ৱেবছাইট সৃষ্টি কৰিব পৰা এটা প্ৰযুক্তি, হাৱাইয়ান শব্দ ৰ পৰা যাৰ অৰ্থ হৈছে "ক্ষিপ্ৰ") আৰু শব্দ দুটা মিলাই শব্দটোৰ উদ্ভাৱন কৰে।
ৱিকিপিডিয়া বিশেষজ্ঞৰদ্বাৰা লিখা নহয় আৰু ইয়াত থকা বহুতো অবিদ্যায়তনিক বস্তুৰবাবে ই লক্ষণীয় হৈ উঠিছে।
এই নিৰ্বাচনৰ ভিত্তি আছিল 'ৱেব-২'-ৰ ভিত্তিত নিযুত ব্যক্তিৰ সংযোগী অৱদানেৰে গঠিত কেবাটও ৱেবছাইটৰ সাফল্য।
'ৱিকিপিডিয়া'কে ধৰি এই 'ৱেব-২'ৰ ভিত্তিত গঢ়ি উঠা ইউটিউব, মাইস্পেছ, ফেইচবুক ইত্যাদি ৱেবছাইট প্ৰায় একে ধাৰণাৰে গঠিত।
বিশ্বকোষ সুলভ তথ্যভাণ্ডাৰ হোৱাৰ উপৰিও ৱিকিপিডিয়া এতিয়া খবৰৰ বাবেও জনপ্ৰিয়, যিকোনো খবৰ খুব সোনকালেই ৱিকিপিডিয়াত আপডে'ট কৰা হয়।
ৱিকিপিডিয়াত নিয়মাৱলীয়ে সদায়ে তথ্যৰ নিৰ্ভৰযোগ্যতা আৰু নিৰপেক্ষতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দি আহিছে যদিও, ঠিক এইকেইটা বিষয়ৰ বাবেই ৱিকিপিডিয়া প্ৰায়েই সমালোচনাৰ সম্মুখীন হৈ আহিছে।
আকৌ ৱিকিপিডিয়াত জনপ্ৰিয় বিষয়ৰ প্ৰবন্ধৰ সৰহতা আৰু বিশেষজ্ঞ মতামততকৈও কেবাজনৰো সংগঠিত মতামতক বেছি গুৰুত্ব দিয়া নীতিৰ বাবেও ইয়াক সমালোচনা কৰা হৈছে।
আকৌ তথ্য-বিকৃতি আৰু তাৰ জৰিয়তে কোনো ধাৰণা বা ব্যক্তি-বিশেষৰ প্ৰতি বিদ্বেষমূলক প্ৰচাৰকাৰ্য্যৰ বাবেই ৱিকিপিডিয়া সমালোচনাৰ সম্মুখীন হৈছে।
২০০৫ চনত 'নেচাৰ' পত্ৰিকাত প্ৰকাশিত এটা সমীক্ষাৰ মতে ৱিকিপিডিয়াৰ বিজ্ঞানৰ প্ৰবন্ধবোৰৰ শুদ্ধতা এনচাইক্ল'পেডিয়া ব্ৰিটানিকা-ৰ ওচৰচপা আৰু 'ডাঙৰ ভুল'ৰ সংখ্যাও প্ৰায় সমানেই।
নিয়মিত অৱদানকাৰীসকলে প্ৰায়েই তেওঁলোকে গুৰুত্ব দিয়া প্ৰবন্ধবোৰৰ এখন "লক্ষ্য-তালিকা" ৰাখে যাতে সেইবোৰত হোৱা সালসলনি সহজে পৰীক্ষা কৰিব পাৰি।
বহু বেছি প্ৰবন্ধ থকা ৱিকিপিডিয়াত ই লাভজনক কাৰণ সম্পাদকৰ বাবে "শেহতীয়া সালসলনি"ত থকা বৃহৎ পৰিমাণৰ সম্পাদনাৰ সংখ্যাত চকু ৰখা কষ্টকৰ।
নতুন পৃষ্ঠা পৰীক্ষণ নামৰ প্ৰক্ৰিয়াটোৰ জৰিয়তে নতুনকৈ সৃষ্টি কৰা প্ৰবন্ধসমূহ ভুল-ত্ৰুটিৰ বাবে পৰীক্ষা কৰা হয়।
প্ৰায়েই ধ্বংসাত্মক কাৰ্যৰ সন্মুখীন হোৱা প্ৰবন্ধ অৰ্ধ-সুৰক্ষিত কৰা হয় যাতে কেৱল প্ৰতিষ্ঠিত ব্যৱহাৰকাৰীয়েহে সেয়া সম্পাদনা কৰিব পাৰে।
বেছি বিতৰ্কিত প্ৰবন্ধ বা গুৰুত্বপূৰ্ণ পৃষ্ঠা কেৱল প্ৰশাসকেহে সম্পাদনা কৰিব পৰাকৈ বন্ধ কৰিও ৰাখিব পাৰি।
তেনে হোৱা বাবে আন সম্পাদকে শুধৰণি নকৰালৈকে প্ৰবন্ধ এটাত অশুদ্ধ তথ্য, পক্ষপাতিত্ব, বা অৰ্থহীন কথা থাকিব পাৰে।
যেনে- জাৰ্মান ৱিকিপিডিয়াই কেইবাবাৰো পৰ্যালোচনা হৈ যোৱা প্ৰবন্ধবোৰৰ এটা স্থায়ী ৰূপ সংৰক্ষণ কৰি ৰাখে।
তেনেদৰে ইংৰাজী ৱিকিপিডিয়াত ডিচেম্বৰ ২০১২ত " " প্ৰক্ৰিয়া ৰূপায়ণ কৰা হৈছে এই প্ৰক্ৰিয়া অনুসৰি নতুন ব্যৱহাৰকাৰীয়ে কিছুমান বিতৰ্কিত বিষয়ৰ বা ধ্বংসাত্মক কাৰ্যৰ সম্ভাৱনা থকা প্ৰবন্ধ সম্পাদনা কৰিলে সেয়া কোনো "প্ৰতিষ্ঠিত ৱিকিপিডিয়া সম্পাদকে পৰীক্ষা কৰাৰ পিছতহে প্ৰকাশ হ'ব।
ৱিকিপিডিয়া হৈছে অব্যৱসায়িক ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেছন সমৰ্থিত এখন মুক্ত, ৱেব-ভিত্তিক, সহযোগিতামূলক, বহুভাষিক বিশ্বকোষ।
বিশ্বৰ প্ৰায় ৪.১ নিযুত স্বেচ্ছাসেৱকে সহযোগিতাৰে ইংৰাজী ৱিকিপিডিয়া প্ৰায় ৪.৩ মিলিয়ন প্ৰবন্ধ লিখি উলিয়াইছে।
যিকোনো মানুহে প্ৰায় সকলো প্ৰবন্ধই সম্পাদনা কৰিব পাৰে আৰু ইয়াৰ প্ৰায় ১ লাখ সক্ৰিয় ব্যৱহাৰকাৰী আছে।
বিশ্বজুৰি ৩৬৫ নিযুত পঢ়ুৱৈৰে আৰু এলেক্সাত সকলো ৱেবছাইটৰ ভিতৰত ষষ্ঠ স্থানেৰে ই বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ আৰু ইণ্টাৰনেটৰ সৰ্বাধিক জনপ্ৰিয় সাধাৰণ প্ৰসংগ কৰ্ম।
ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল যে স্পৰ্শকাতৰ আৰু/বা ধ্বংসাত্মক কাৰ্যৰ সম্ভাৱনা থকা কিছুমান পৃষ্ঠা সুৰক্ষিত কৰা হয়।
আন বেছিভাগ পৃষ্ঠাই পঢ়ুৱৈয়ে কোনো অনুমতি অবিহনে, নাম প্ৰকাশ নকৰাকৈ বা পঞ্জীয়ন নকৰাকৈ সম্পাদনা কৰিব পাৰে।
বেলেগ বেলেগ ভাষাৰ ৱিকিপিডিয়াই এই নীতিটোৰ অলপ সালসলনি কৰে, যেনে- ইংৰাজী ৱিকিপিডিয়াত কেৱল পঞ্জীয়ন কৰা ব্যৱহাৰকাৰীয়েহে নতুন প্ৰবন্ধ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।
পঞ্জীয়ন কৰা বা নকৰা অৱদানকৰীয়ে ৱিকিপিডিয়া পৰিচালনা কৰা ছফ্টৱেৰটোৰ সুবিধা গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।
সাধাৰণ বৰ্ণাশুদ্ধি বা আংগিক সমস্যা দূৰ কৰিবলৈ, বা পৰিসাংখ্যিক তথ্যৰপৰা এটা নিৰ্দিষ্ট গতৰ প্ৰবন্ধ আৰম্ভ কৰিবলৈ বট নামৰ কম্পিউটাৰ প্ৰ'গ্ৰেম বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
"নিবিচৰা" ধৰণৰ সম্পাদনাৰ পৰা বিৰত থাকিবলৈ ব্যৱহাৰকাৰীক সতৰ্কবাণী দিয়া, কোনো ৱেবছাইটলৈ লিংক সৃষ্টিত বাধা দিয়া, আৰু কোনো একাউণ্ট বা আই পি ঠিকনাৰ পৰা সম্পাদনা ৰোধ কৰিবলৈকো কিছুমান বট ডিজাইন কৰা হৈছে।
ঢোলৰ উৎপত্তি কৈলাসত আৰু তাৰ পৰাই পাণ্ডৱ অৰ্জুনে ইয়াক মৰ্ত্যলৈ নমাই অনা বুলি লোককথাত পোৱা যায়।
কিন্তু অসমীয়া ঢোলৰ সৰু আকাৰ আৰু তুলনামুলক ভাবে যথেষ্ট ডাঙৰ শব্দৰ লগতে ইয়াৰ ভিন ভিন ব্যৱহাৰে ইয়াক আন সকলোবিলাক ঢোলৰ তুলনাত পৃথক বৈশিষ্ট্য প্ৰদান কৰিছে।
তাৰ বাহিৰেও প্ৰায় বোৰ বিহু মালিতাত শিৱ-পাৰ্বতীৰ কথা কোৱা হয় যি চুতীয়া সকলৰ আৰাধ্য দেৱ-দেৱী গিৰা-গিৰাছিৰ আন এটি নাম আছিল।
আনকি, আহোম ৰজা বা ডা-ডাঙৰীয়া সকল বাটচ’ৰাৰ বাহিৰলৈ ওলালে, দোলাৰ কাষে কাষে ঢুলীয়াই ঢোল বজাই যোৱাৰ ৰীতি প্ৰচলিত আছিল।
ওজাসকলৰ ঢোলৰ চেও সাধাৰণ বিহু ঢোলতকৈ কঠিন আৰু আৰু তেওঁলোকে ঢোলত বিভিন্ন শব্দ ফুটাই দৰ্শকক আমোদ দিয়ে।
ঢোলক এবিধ মাংগলিক বাদ্য হিচাপে গণ্য কৰা হয় আৰু সেয়ে বিবাহ, অসমৰ সত্ৰসমূহৰ ৰ বিভিন্ন মাংগলিক অনুষ্ঠান, যেনে ৰাসোৎসৱ, ফল্গুৎস্ব আদিত ওজা ঢোল বাদন কৰাৰ পৰম্পৰা আছে॥ আনকি ম’হযুঁজ, কুকুৰাযুঁজ আদিতো ঢোল পৰিৱেষন কৰা অসমৰ ঠাইয়ে ঠাইয়ে দেখা যায়।
ঢোলৰ ওজা সকলে বিভিন্ন জীৱ-জন্তু , চৰাই, যন্ত্ৰ-পাতি আদিৰ মাত এই ঢোলত ফুটাই তুলিব পৰা বাবে ইয়াক কথা কোৱা ঢোল বুলিও কয়।
অসমৰ দৰং-মঙ্গলদৈৰ ফালে ঢেপাঢু্লীয়া অনুষ্ঠানত ব্যৱহাৰ হোৱা এই ঢোলৰ নিৰ্মাণ প্ৰণালী আদি বজোৱাৰ কৌশল সম্পূৰ্ণ পৃথক।
অসমৰ ডিমাছা আৰু তিৱা সকলে ব্যৱহাৰ কৰা ঢোলৰ নাম হ’ল খ্ৰাম, আনহাতে বড়ো আৰু ৰাভাসকলে বজোৱা দীঘলীয়া আকৃতিৰ ঢোলটোক খাম বুলি কোৱা হয়।
এই ঢোল বিলাকৰ মূল নিৰ্মাণ প্ৰক্ৰিয়া একে হলেও, আকাৰ, বাদন আৰু ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত অনেক প্ৰভেদ দেখা যায়।
দৰং-মঙ্গলদৈৰ ফালে জয়ঢুলীয়া নামৰ অনুষ্ঠানত আৰু লগতে মনসা বা মাৰৈ পূজাত একক ভাবে জয়ঢোল বজোৱা হয়।
মতা এশিঙীয়া গঁড়ে নিজৰ ভৌগোলিক পৰিসীমা ৰক্ষা কৰি চলে আৰু ইয়াৰ ভিতৰত অন্য মতা গঁড়ে প্ৰবেশ কৰিলে হিংস্ৰতাৰে আক্ৰমণ কৰে।
এশিঙীয়া গঁড়ে একে ঠাইতে মল ত্যাগ কৰে আৰু এই মলৰ দ’মৰ যোগেদি অন্য প্ৰাণীক নিজৰ ভৌগোলিক পৰিসীমাৰ সংকেত দিয়ে।
ইহঁতে সাধাৰণতে এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ যাবলৈ একেটা বাট ব্যৱহাৰ কৰে আৰু ভৰিৰ তলুৱাত থকা গ্ৰন্থিৰ পৰা ওলোৱা গোন্ধৰে চিন ৰাখি যায়।
ভাৰতত একালত এই গঁড় ব্ৰহ্মপুত্ৰ, গংগা আৰু সিন্ধু নদীৰ উপত্যকাৰ বনাঞ্চলত উভৈনদী আছিল যদিও বৰ্তমান কেৱল অসম, উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু পশ্চিমবংগত সীমিত সংখ্যক গঁড় আছেগৈ।
অসমৰ কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, মানাহ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, ওৰাং ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, পবিতৰা বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য আদিৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ ঘাঁহনি অঞ্চলত বৃহৎ সংখ্যক এশিঙীয়া গঁড় দেখা পোৱা যায়।
পৃথিৱীত বৰ্তমান ৩০০০ মানহে গঁড় আছে আৰু ইয়াৰে প্ৰায় ২০০০ অসমত অৱস্থিত কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, পবিতৰা অভয়াৰণ্য আৰু মানাহ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত পোৱা যায়।
বিস্তীৰ্ণ ঘাঁহনি আৰু পিতনি অঞ্চলৰ ধ্বংসপ্ৰাপ্তি তথা চোৰাং চিকাৰ ইয়াৰ মূল কাৰণ বুলি অভিহিত কৰা হয়।
১৯৭০ত প্ৰকাশিত তেখেতৰ অসমীয়া কবিতাপুথিৰ সংকলন “এই নদীয়েদি”ত পৰিশিষ্ট হিচাপে এক ডজন লিমাৰিক পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশ কৰে।
তাৰে প্ৰথম,দ্বিতীয় আৰু পঞ্চম শাৰীকেইটা দ্বিমাত্ৰিক ছন্দ-সম্বলিত, আৰু মাজৰ তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ চৰণ দুটা দ্বি-মাত্ৰিক।
আইৰিছ সৈন্যবিলাক ১৭০০ খ্ৰীষ্টাব্দত ফৰাচী যুদ্ধৰ পৰা লিমাৰিক চহৰলৈ ঘূৰি আহোঁতে “ ” বুলি গোৱা ধেমেলীয়া গীতটোৰ পৰাই পিছৰ কালত ৰচিত চুটি ধেমেলীয়া কবিতাক “লিমাৰিক” নামেৰে নামকৰণ কৰা বুলি অনুমান কৰা হয়।
লিমাৰিক হৈছে পাঁচশাৰীৰ ছন্দযুক্ত কবিতা যিবোৰত ঘাইকৈ হাস্যৰস বা ধেমেলীয়া কথা সন্নিবিষ্ট হৈ থাকে।
লিমাৰিক ক-ক-খ-খ-ক ছন্দৰে লিখা হয় অৰ্থাত প্ৰথম, দ্বিতীয়, পঞ্চম শাৰীৰ মাজত আৰু তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ শাৰীৰ মাজত ছন্দৰ মিল থাকে।
এনেদৰে থাউকতে ৰচনা কৰা গীতবোৰৰ শেষত যোগ দিয়া ঘোষাফাঁকিত থকা “লিমাৰিক” শব্দটোক কোনোবাই পাচোঁটা চৰণৰ এই নতুন ধৰণৰ কবিতাবিধৰ নাম থলে আৰু তেতিয়াৰপৰাই এই কবিতাবিধৰ নাম হৈ পৰিল লিমাৰিক।
ওমলাঘৰৰ যিকোনো নিচুকণি গীতৰ একোটা স্তৱকৰ ওৰ পৰিলেই বুঢ়ী-আইতাহঁতে হেনো এইদৰে একোঁফাকি ঘোষা জুৰি দিছিল:
আকৌ কোনো কোনোৰ মতে অষ্টাদশ শতিকাত আয়াৰলেণ্ডৰ “মিআগ্” কবিসকলে লিমাৰিক নামৰ খুহুতীয়া কবিতাবোৰৰ ৰচনা আৰম্ভ কৰিছিল।
প্ৰথিতযশা অসমীয়া সাহিত্যিক ড॰ মহেন্দ্ৰ বৰাদেৱে এটা পূৰ্ণাংগ লিমাৰিকত থকা লক্ষণসমূহ এইদৰে আগবঢ়াইছে :
এখেতক 'জগতৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত অভিনেত্ৰী' . ১৮৭০ চনত বাৰ্নহাৰ্টে ফ্ৰান্সৰ মঞ্চত অভিনয় আৰম্ভ কৰে, পাছলৈ সমগ্ৰ ইউৰোপৰ মঞ্চত অভিনয় কৰাৰ উপৰিও আমেৰিকা মহাদেশতো অভিনয় কৰে।
ট্ৰেজেদী চৰিত্ৰত তেখেতৰ অভিনয়ক 'ভগৱানৰ অৱদান' বুলি জ্ঞান কৰি সৰ্বসাধাৰণে তেখেতক 'স্বৰ্গীয় ছাৰা' নাম দি লয়।
মৌ-মাখি আৰু বৰল আৰু বৰল : মৌৰ চাক বা বৰলৰ বাঁহ সংগ্ৰহ কৰি কেঁচাই বা পগাই উভয়ধৰণে পৰিবেশন কৰিব পাৰি।
পতংগখাদক ৰ ৰূপত দেশৰ অন্যান্য প্ৰান্তৰ লগতে, উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ জৈৱ বৈচিত্ৰ্যত চহকী অসম, অৰুণাচল প্ৰদেশ, মণিপুৰ, মিজোৰাম, নাগালেণ্ড, ত্ৰিপুৰা, মেঘালয় আৰু ছিকিম; এই অঞ্চলত বাস কৰা মানুহে লিংকৰি, জেৱাংকৰি নাইবা মেজাংকৰি, উঁই, পাইন বিছা, এৰিপলু, আমৰলি পৰুৱা, মৌ-মাখি আৰু বৰলক খাদ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা পৰিলক্ষিত হয়।
আমৰলি পৰুৱা : আমৰলি পৰুৱাৰ কণী আৰু অপত্য পলুবোৰ সংগ্ৰহ কৰি তেলত দি পিয়াঁজৰ সৈতে ভাঁজি পৰিবেশন কৰা হয়।
জনবিশ্বাসমতে, গৰু বিহুৰ দিনাখন আমৰলি পৰুৱা খালে বছৰটোলৈ মানুহে সু-স্বাস্থ্য পোৱাৰ উপৰিও সৰুআইকে ধৰি অন্যান্য ৰোগৰ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা লাভ কৰে।
এৰী পলু : আহোম আৰু মিচিঙকে ধৰি অসমৰ বহুকেইটা সম্প্ৰদায়ৰ মাজত এৰিৰ পলু আৰু লেটা খাদ্যৰূপত বহুলভাৱে সমাদৃত।
পাপনে তেওঁৰ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী বেণ্ডৰ আন সদস্যৰ সৈতে এম টিভিৰ সংগীতানুষ্ঠান "ক'ক ষ্টুডিঅ'"ৰ প্ৰথম চিজন ,দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় চিজনত গীত পৰিবেশন কৰে।
প্ৰথম চিজনত পাপনে এটা বিহুগীত, দ্বিতীয় চিজনত এটা টোকাৰী গীত আৰু তৃতীয় চিজনত হোলী গীত, ঝুমুৰ গীত, গোৱালপৰীয়া লোকগীতেৰে সমৃদ্ধ মুঠ ছটা গীতৰ এটা সম্পূৰ্ণ খণ্ড পৰিচালনা আৰু প্ৰযোজনা কৰিছিল।
ক'ক ষ্টুডিঅ'ৰ প্ৰায় আটাইকেইটা গীতেই ভাৰতৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ বিপুল জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল।
ইয়াৰ লগতে এই একে অনুষ্ঠানৰ দ্বাৰা ভাৰতৰ দহখন চহৰত ২০১১ চনৰ জুলাইৰ পৰা অক্টোবৰ মাহৰ ভিতৰত আয়োজিত কনচাৰ্টৰ নখনত সংগীত পৰিবেশন কৰিছিল।
অংগৰাগ মহন্তই প্ৰথমবাৰৰ বাবে নেপথ্য গায়ক হিচাপে কণ্ঠদান কৰে ২০১১ চনৰ অসমীয়া ছবি ৰামধেনুৰ "উজাই যা নৈ" শীৰ্ষক গীতটোত।
পাপনৰ লগতে এই বেণ্ডৰ অন্য সদস্য সকলে মেডিয়েভিল পণ্ডিত, "ইণ্ডিয়ান অ'চিন"ৰ সুমিত সেন আদিৰ লগত ভোকেল জেম কৰি আহিছে।
ষ্টাৰ ৱৰ্ল্ড ভাৰতৰ সংগীতভিত্তিক তথ্যচিত্ৰ ধাৰাবিহিক "দা দ্যুৱৰিষ্টচ্"-ৰ প্ৰথম চিজনৰ ষষ্ঠ খণ্ডটোত অংগৰাগক ৰব্বি শেৰগীলৰ সৈতে সংগীত পৰিবেশন কৰিবৰ বাবে আমন্ত্ৰিত হৈছিল।
কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত চিত্ৰগ্ৰহণ কৰা খণ্ডটোত অংগৰাগ আৰু ৰব্বি মিলি অসমীয়া, হিন্দী আৰু পঞ্জাবী ভাষা মিশ্ৰিত এটি গীত ৰচনা কৰে।
অসম তথা উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ লোক-সংগীত আৰু বৈষ্ণৱিক ভক্তিমূলক গীতসমূহৰ পৰা প্ৰভাৱিত হৈ পাপনে এইবোৰক আধুনিক বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি ফিউজন ৰূপত শ্ৰোতাৰ মাজত উপস্থাপন কৰে।
২০০৫ চনত মুক্তি পায় পাপনৰ প্ৰথম এলবাম "জোনাকী ৰাতি", যাৰ জৰিয়তেই তেওঁ অসমৰ লগতে বাহিৰৰ শ্ৰোতাৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা তথা পৰিচয় লাভ কৰে।
অংগৰাগ মহন্তই জন্ম লাভ কৰে অসমৰ দুই অতি জনপ্ৰিয় সংগীত শিল্পী খগেন মহন্তৰ ঔৰসত আৰু অৰ্চনা মহন্তৰ গৰ্ভত।
পাপনে ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ নেপথ্য গায়ক হিচাপে পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে গীত গায় ২০১১-১২ বৰ্ষৰ হেঙুল থিয়েটাৰৰ নাট "মৰীচিকা"ত।
প্ৰায় আটাইবোৰ বিভাগতেই ছাত্ৰ ছাত্ৰীসকলে ভাল ফলাফলেৰে মহাবিদ্যালয়খনৰ নাম উজলাবলৈ সক্ষম হৈছে।
লগতে এটা স্থায়ী পুথিভঁৰাল, ষ্টাদি চেণ্টাৰ, জিমখানা, , কম্পিউটাৰ কেন্দ্ৰ, দুটা ছাত্ৰাবাস, দুটা ছাত্ৰী নিবাস আদি আছে।
গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত এই মহাবিদ্যালয়খনে ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদ ৰ "" শ্ৰেণীৰ মহাবিদ্যালয়ৰূপে স্বীকৃত হৈছিল।
অসম চৰকাৰে ২০১৭ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰত গৃহীত কৰা ভট্টদেৱ বিশ্ববিদ্যালয় বিধেয়ক, ২০১৭ৰ অধীনত বজালী মহাবিদ্যালয়ক উন্নীত কৰি ভট্টদেৱ বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷
তেখেতৰ লগতে বজালী অঞ্চলৰ আন কেইজনমান আগৰণুৱা ব্যক্তিয়ে স্থানীয় লোকৰ দান বৰঙনিৰ দ্বাৰা এই মহাবিদ্যালয় স্থাপন কৰিছিল।
১৯৩৩ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ ১ তাৰিখে বৰপেটা জিলাৰ অন্তৰ্গত সুন্দৰীদিয়াত বীৰেশ্বৰ বৰুৱাৰ জন্ম হয়।
১৯৫০ চনত বৰুৱাই বৰপেটা চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হৈ কটন কলেজৰ বিজ্ঞান শাখাত নামভৰ্তি কৰে।
১৯৫৪ চনত তেওঁ কটন কলেজৰ পৰাই অৰ্থনীতি বিষয়ত সন্মানসহ স্নাতক পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হয় আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অৰ্থনীতি বিভাগৰ স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীত নামভৰ্তি কৰে।
১৯৬২ চনত ‘অনেক পুতলাৰ নাচ’ আৰু ‘মন জেতুকাৰ পাত’ নামৰ উপন্যাস দুখন একেসময়তে প্ৰকাশ কৰি তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে ঔপন্যাসিক ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল।
ৰামধেনু যুগত আত্মপ্ৰকাশ কৰি পৰৱৰ্তী কালত গল্পকাৰ আৰু ঔপন্যাসিক ৰূপে তেওঁ প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিছিল।
সুদীৰ্ঘ চাকৰি জীৱনত তেওঁ উপায়ুক্ত, অসম বিত্তীয় নিগমৰ পৰিচালন সঞ্চালক, শিক্ষা সচিব আদি গুৰুত্বপূৰ্ণ পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি সংস্কৃতি আৰু ক্ৰীড়া বিভাগৰ সচিব ৰূপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
১৯৮৯ চনত ‘নিৰ্বাচিত কবিতা’ৰ বাবে বীৰেশ্বৰ বৰুৱা ভাৰতীয় ভাষা পৰিষদ বঁটা আৰু অসম সাহিত্য সভা বঁটাৰে সন্মানিত হয়।
২০০৩ চনত ‘অনেক মানুহ অনেক ঠাই আৰু নিৰ্জনতা’ শীৰ্ষক কাব্য সংকলনৰ বাবে তেওঁ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সাহিত্যিক অনুষ্ঠান সাহিত্য অকাডেমিয়ে আগবঢ়োৱা সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল।
ঢেকীয়াখোৱাত প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু বহুমুখী বালক বিদ্যালয়লৈ পঢ়িবলৈ যায়।
১৯২৬ চনত মেট্ৰিকুলেচনত ঊত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত তেওঁ বাণাৰসীলৈ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে যায় যদিও পঢ়া সাং কৰিব নোৱাৰিলে।
১৯৩০ চনত দেউতাকৰ মৃত্যুৰ পিছত আনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱাই ‘অসমীয়া’ নামৰ বাতৰি কাকতত সম্পাদক হিছাপে যোগদান কৰে।
তিনিচুকীয়াতো অলপ দিন শিক্ষকতা কৰি উঠি তেখেতে পুনৰ যোৰহাটলৈ আহি সাপ্তাহিক ‘বাতৰি’ত সহ-সম্পাদক হিছাপে যোগদান কৰে।
এই বাতৰি কাকতৰ জৰিয়তেই তেখেতে প্ৰথম নীলমণি ফুকনক ‘বাগ্মীবৰ’ আৰু জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাক ‘ৰূপকোঁৱৰ’ উপাধি প্ৰদান কৰে।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত তেওঁ কৰাচীলৈ গৈ ভাৰতীয় বায়ু সেনাত যোগ দিয়ে আৰু ১৯৪৭ চনত ঘৰলৈ ঘূৰি আহি উদ্যোগিক প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰত অৱসৰ পৰ্যন্ত চাকৰি কৰে।
সাহিত্যিক ৰূপে আনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱাই একাধাৰে কবিতা, নাটক, অনুবাদ সাহিত্য, উপন্যাস আদি ক্ষেত্ৰত অৱদান আগবঢ়ায়।
প্ৰকাশিত কাব্য পুথি-পৰাগ, পুষ্পক, ৰঞ্জন ৰশ্মি, সেই নিমাতী পুৱাৰে পৰা, বকুল বনৰ কবিতা, পাপৰিৰ পৰিমল আদি।
কলেজীয়া দিনৰেপৰা কবিতা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰা বৰুৱাৰ প্ৰথম কবিতা লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা সম্পাদিত 'বাঁহী'ত প্ৰকাশ পায়।
সাংবাদিকতা আৰু শিক্ষকতাও কৰা বৰুৱাক ১৯৬৯ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ বৰপেটা অধিবেশনৰ সভাপতি নিৰ্বাচন কৰা হৈছিল।
তাৰ বাহিৰেও তেওঁ অসম নাট্য সন্মিলন, অসম প্ৰতিযোগিতা সমিতি, যোৰহাট সংগীত বিদ্যালয় আদিৰ লগত ওত:প্ৰোতভাৱে জড়িত আছিল।
অপ্ৰকাশিত ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত পঞ্চমী, তেজীমলা, বণিক বন্ধু, মৃগমায়া, বাণীপথ, অসমীয়া সাহিত্য আদি অন্যতম।
মহাভাৰতৰ উৎপত্তি বৈদিক কালৰ আৰম্ভণিত আৰু খ্ৰীষ্টপূৰ্ব তৃতীয় শতিকাৰ ভাৰতৰ প্ৰথম সাম্ৰাজ্যৰ পূৰ্বে বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে।
এইটো সৰ্বসন্মত যে বেদৰ দৰে মহাভাৰতৰ কথা স্থায়ী নাছিল আৰু আবৃতিকাৰসকলে ইয়াক তেওঁলোকৰ নিৰ্দিষ্ট ভাষা আৰু পদ্ধতিৰে গঢ়ি-পিতি লৈছিল।
মহাভাৰতৰ প্ৰথমখন সমালোচনামূলক সংস্কৰণৰ সম্পাদক বিষ্ণু সুক্‌থাংকৰেও মত পোষণ কৰিছিল যে আৱিষ্কৃত পুৰণি নমুনাৰ আধাৰত মৌলিক পাঠৰ উদ্ধাৰ অতিশয় দুৰূহ কাৰ্য্য।
কিছু বিধিসন্মত আদৰ্শ মানি চলি ১৮ আৰু ১২ সংখ্যা দুটাক গুৰুত্ব দি এই বৃহৎ কলেৱৰৰ কাব্যখনৰ সম্পাদনা কৰা হৈছিল।
কুষাণ যুগৰ সময়ৰ আৱিষ্কৃত সংস্কৃত পুথিখনেই এতিয়ালৈকে পোৱা মহাভাৰতৰ আটাইতকৈ পুৰণি ৰূপ আৰু তাত "অনুশাসন পৰ্ব" আৰু "বিৰাট পৰ্ব"ৰ অনুপস্থিতিলৈ চাই নতুন সংযোজনসমূহৰ সময় জানিব পৰা গৈছে।
১০০টা "উপ-পৰ্ব"ত কৰা ভাগ অধিক পুৰণি আৰু বেছিভাগ পৰ্বৰে শিৰোনাম তাত থকা কোনো উপ-পৰ্বৰ নামেৰে দিয়া হৈছে।
মহাভাৰত ১.১.৫০ৰ এটা চৰিত্ৰৰ মুখেৰেই কোৱা মতে মহাকাব্যখনৰ তিনিটা ৰূপ আছিল, যথা- "মনু" , "আস্তিক" আৰু "বসু" ।
"আস্তিক"ৰ সংস্কৰণত ব্ৰাহ্মণ সাহিত্যৰ পৰা "সৰ্পসত্ৰ" আৰু "অশ্বমেধ"ৰ কাহিনী যোগ দিয়া হয়, কাব্যখনৰ "মহাভাৰত" নাম দিয়া হয় আৰু "ব্যাস"ক লেখক বুলি উল্লেখ কৰা হয়।
এই সংস্কৰণসমূহৰ সম্পাদকসকল সম্ভৱত পঞ্চৰত্ৰিন পণ্ডিত আছিল আৰু অ’বাৰ্লিছৰ মতে পুথিখনৰ শেষ সম্পাদনালৈ তেওঁলোকে কতৃত্ব বজাই ৰাখিছিল।
কিন্তু "ভীষ্ম-পৰ্ব"ত হুণসকলৰ উল্লেখে এই পৰ্বৰ সম্পাদনা ৪ৰ্থ শতিকাৰ সময়ছোৱাত হোৱাৰ ইংগিত দিয়ে।
এই কাহিনীৰ উৎপত্তি খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৮ম আৰু ৯ম শতিকাৰ ভিতৰত হোৱা বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে যদিও কাহিনীৰ পুৰণি সংৰক্ষিত অংশ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব চাৰিশ বছৰৰ আগৰ নহয়।
প্ৰথমে সঞ্জয়ে আন গ্ৰহসমূহৰ আৰু পৃথিৱীৰ বিভিন্ন মহাদেশৰ ব্যাখ্যা কৰে আৰু তাৰপিছত ভাৰতবৰ্ষৰ শ শ ৰাজ্য, জাতি, নগৰ, চহৰ, নদী, পৰ্বত, বন আদি সকলোৰে কথা কয়।
তেওঁ লগতে যুদ্ধৰ দুই পক্ষৰ প্ৰতিদিনৰ সমৰসজ্জা, প্ৰতিজন মহাৰথীৰ মৃত্যু আৰু যুঁজৰ পুংখানুপুংখ বিৱৰণ দিয়ে।
ব্যাসৰ জয়ৰ প্ৰায় ওঠৰটা অধ্যায়ত হিন্দুসকলৰ পবিত্ৰ গ্ৰন্থ মদ্ভাগৱত গীতা সন্নিৱিষ্ট আছে।
আনহাতে জন ব্ৰকিংটনকে ধৰি একাংশ পণ্ডিতৰ মতে "জয়" আৰু "ভাৰত"ৰ পাঠ একেখিনিয়েই আৰু "জয়"ৰ কথা "আদিপৰ্ব"ৰ এটা অধ্যায়ৰ ভুল ব্যাখ্যাহে।
এই "সৰ্পসত্ৰ"ৰ কাহিনীক এক ভিন্ন স্বাধীন কাহিনী বুলি ভবা হয় যাক কেৱল বিষয়বস্তুৰ আকৰ্ষণত মহাভাৰতত যোগ দিয়া হৈছিল।
পঞ্চবিংশ ব্ৰাহ্মণত ত "সৰ্পসত্ৰ"ৰ উল্লেখ আছে য’ত মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ "ধৃতৰাষ্ট্ৰ","জন্মেজয়" আৰু "তক্ষক"ৰ নাম আছে।
মহাভাৰতৰ প্ৰথম অনুচ্ছেদৰ মতে ব্যাসে গণেশক তেওঁৰ শ্ৰুতলিপি অনুসৰি শ্লোকসমূহ লিখিবলৈ অনুৰোধ কৰে।
ইয়াৰ কলেৱৰ ইলিয়াদ আৰু ওডিছীৰ সন্মিলিত দৈৰ্ঘ্যতকৈ দহগুণ বেছি বা ৰামায়ণতকৈ চাৰিগুণ বেছি।
ডব্লিউ. জি. জনছনে বিশ্ব সভ্যতাত মহাভাৰতৰ গুৰুত্ব বাইবেল, শ্যেক্সপীয়েৰৰ লেখা, হোমাৰৰ লেখা আৰু কোৰানৰ লগত তুলনা কৰিছে।
কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধ আৰু কৌৰৱ তথা পাণ্ডৱসকলৰ শেষ দশা বৰ্ণনাৰ উপৰিও মহাভাৰতত হিন্দু দৰ্শনৰ বহুতো তত্ত্ব বিষয়ক আলোচনা সন্নিবিষ্ট আছে, যেনে- 'জীৱনৰ চাৰি লক্ষ্য' বা পুৰুষাৰ্থৰ বৰ্ণনা ।