polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
তেওঁ এককভাৱে ৫০ জনতকৈও অধিক চীনা সৈন্যক হত্যা কৰি ভাৰতীয় সৈন্য বাহিনীৰ এজন যুদ্ধ নায়কলৈ পৰিণত হৈছিল।
তেওঁৰ দেউতাক শ্বেৰ সিং চাহনান কৃষিজীৱী চাইনী সম্প্ৰদায়ৰ লোক আছিল, যি হোচিয়াৰপুৰ জিলাৰ মুনাক কলন জিলাৰ পৰা মগা জিলাৰ মহলা কলনলৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল।
মাজভাগত তেওঁলোকে বুম লা পাছত এটা ভাৰতীয় চকীৰ দ্বাৰা প্ৰতিৰোধৰ সন্মুখীন হৈছিল, এই চকীটো ভাৰতীয় সৈন্যবাহিনীৰ ১নং শিখ বেটেলিয়ৰ ২০ জন সৈনিকেৰে গঠিত আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক দুটা আক্ৰমণ সফলতাৰে প্ৰতিহত কৰিবলৈ সফল হৈছিল যদিও ভাৰতীয় সৈন্যৰ শক্তি ক্ৰমাৎ কমি আহিছিল।
১৯৬২ চনৰ ৯ ছেপ্টেম্বৰত তেতিয়াৰ ভাৰতৰ প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰী কৃষ্ণ মেননে থালা ৰিজৰ দক্ষিণে চীনা সৈন্যসকলক উচ্ছেদ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
কমনৱেলথ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ লণ্ডনত থকা নেহৰুৱে এই সিদ্ধান্তক সমৰ্থন কৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ত, সপ্তম ইনফেণ্ট্ৰী ব্ৰিগেডক, য’ত ১নং শিখ বেটেলিয়নো অন্তৰ্ভুক্ত আছিল, নামকা চুলৈ যাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হয়।
ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় সেনাত যোগদান কৰাৰ পিছত, ১৯৩৬ চনৰ ২৮ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে সিঙক শিখ ৰেজিমেণ্টৰ প্ৰথম বেটেলিয়নত নিযুক্তি দিয়া হৈছিল।
সেনাবাহিনীত যোগদান কৰাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ পঢ়া-শুনাৰ প্ৰতি থকা আগ্ৰহক চিনাক্ত কৰে আৰু অতি সোনকালেই সেনা শিক্ষা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
তেতিয়া ‘ৱাহেগুৰু জী কা খালচা, ৱাহেগুৰু জী কি ফতেহ’ ৰণ হুংকাৰেৰে শিখ সৈন্য চীনা সৈন্যৰ ওপৰত জঁপিয়াই পৰে।
সংখ্যাত অধিক সৈন্যদল আৰু উন্নত অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰেৰে চীনাসকলে সিং আৰু তেওঁৰ বাকী থকা সৈন্যসকলক প্ৰতিহত কৰে।
চীনা সৈন্যৰ দ্বাৰা বন্দী হোৱাৰ আগলৈকে সিঙে অকলেই তেওঁৰ বেয়নেটৰে প্ৰায় ৫০ জনতকৈও অধিক চীনা সৈন্যক হত্যা কৰে।
যদিও ভাৰতীয় সৈন্যই আক্ৰমণটো প্ৰতিৰোধ কৰে, অপৰ্যাপ্ত গোলাবাৰুদ আৰু দুৰ্বল যোগাযোগ লাইনৰ বাবে যথেষ্ট ভাৰতীয় সৈন্য হতাহত হয়।
১৯৯৯ চনৰ ৪ জুলাই তাৰিখে পুৱাৰ ভাগত ঘাটক ফৰ্চৰ এটি কমাণ্ডো প্লেটুনক টাইগাৰ হিলত তিনিটা কৌশলগত ভাৱে স্থাপন কৰা বাংকাৰ দখল কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল।
যাদৱে স্বেচ্ছাই এই আক্ৰমণৰ নেতৃত্ব লয় আৰু বগাই গৈ আক্ৰমণৰ সুবিধা হোৱাকৈ শিলৰ মুখত ৰছী স্থাপন কৰে।
আধা ৰাস্তা উঠি যাওঁতেই শত্ৰুৱে মেচিন গান আৰু ৰকেট লাঞ্চাৰেৰে আক্ৰমণ কৰে আৰু ই অন্য দুজন জোৱানৰ সৈতে প্লেটুন কমাণ্ডাৰৰ প্ৰাণ লয়।
এই আক্ৰমণত যাদৱৰ কঁকাল আৰু বাহুত কেইবাটাও গুলী লাগে, কিন্তু তথাপি তেওঁ পিছ হুহকি নাহি ৬০ ফুট উচ্চতা আৰোহণ কৰে।
গুৰুত্বপূৰ্ণ ভাৱে আহত হোৱা সত্ত্বেও তেওঁ প্ৰথম বাংকাৰটোৰ ফালে আগুৱাই গৈ গ্ৰেনেড দলিয়াই ৪ জন শত্ৰুৰ প্ৰাণ লয়।
চুবেদাৰ মেজৰ আৰু কেপ্টেইন যোগেন্দ্ৰ সিং যাদৱ পি.ভি.চি ভাৰতীয় সেনাৰ এগৰাকী অৱসৰী মান্যতাপ্ৰাপ্ত বিষয়া, যাক কাৰ্গিল যুদ্ধৰ সময়ত প্ৰদৰ্শন কৰা সাহস আৰু কৰ্তব্যবোধৰ বাবে সৰ্বোচ্চ ভাৰতীয় সামৰিক সন্মান পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল।
পৰম বীৰ চক্ৰ সন্মান লাভ কৰা তেৱেঁই আটাইতকৈ কম বয়সীয়া সামৰিক বিষয়া, যি ঊনৈশ বছৰ বয়সতে এই সন্মান লাভ কৰিছিল।
১৯৮০ চনৰ ১০ মে তাৰিখে, উত্তৰ প্ৰদেশৰ বুলন্দচহৰ জিলাৰ ঔৰঙ্গাবাদ আহিৰৰ এটা যাদৱ পৰিয়ালত চুবেদাৰ মেজৰ যোগেন্দ্ৰ সিং যাদৱৰ জন্ম হৈছিল।
২০২১ চনৰ স্বাধীনতা দিৱসত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে যাদৱক কেপ্টেইনৰ সন্মানীয় পদবী প্ৰদান কৰে আৰু সামৰিক সচিব আৰু গ্ৰেনেডিয়াৰ কৰ্ণেল লেফটেনেণ্ট জেনেৰেল ৰাজীৱ চিৰোহীয়ে ৰেংক বেজ পিন্ধায়।
এই বীৰত্বৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰি মৰণোত্তৰ ভাৱে যাদৱলৈ পৰম বীৰ চক্ৰ আগবঢ়োৱা হয় যদিও পিছত গম পোৱা গল যে তেওঁ এখন চিকিৎসালয়ত চিকিৎসাধীন হৈ আছে আৰু তেওঁৰ সৈতে একে নামৰ আন এজনহে এই যুদ্ধত পতিত হৈছে।
১৯৭০ চনৰ মাজভাগত এটা কৃষক সম্প্ৰদায়ত কৰা এক অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে মহিলাসকলে এতিয়াও পুৰুষৰ সৈতে কোনো ধৰণৰ সামাজিক সংস্পৰ্শ এৰাই চলিব বুলি আশা কৰা হৈছে, যিটোক যৌন প্ৰসংগ বুলি ধৰিব পাৰি।
পুৰুষৰ সংগীৰ প্ৰতি প্ৰকাশিত ইচ্ছাই এগৰাকী নাৰীৰ সন্মানৰ ওপৰত নেতিবাচকভাৱে প্ৰতিফলিত কৰা দেখা গৈছিল আৰু বহু গাঁৱৰ মানুহে, পুৰুষ-মহিলা উভয়ৰে কুমাৰীত্বক বিবাহৰ পূৰ্বচৰ্ত বুলি ভবা হৈছিল।
পৰিয়ালৰ সন্মান, অৰ্থাৎ ইয়াৰ পুৰুষ সদস্যসকলৰ মৰ্যাদাবোধ নিৰ্ভৰ কৰিছিল ইয়াৰ মহিলাসকলৰ যৌন বিনয় আৰু গুণৰ ওপৰত।
এই পৰম্পৰাগত মনোভাৱসমূহ শেহতীয়া দশকবোৰত বিশেষকৈ চহৰ অঞ্চলত কিছু পৰিমাণে কমি আহিছে যদিও ১৯৯০ চনৰ আৰম্ভণিতে প্ৰচলিত আছিল।
১৯৯০ চনৰ আৰম্ভণিতে গ্ৰীক চাইপ্ৰ'ছ সমাজৰ ৰক্ষণশীল স্বভাৱৰ আন এটা ইংগিত আছিল যে চাইপ্ৰাছৰ নাৰীবাদী আন্দোলনটো প্ৰায়ে উভয় লিংগৰ পৰা উপহাসৰ বিষয় হৈ পৰিছিল।
চাইপ্ৰাছৰ এগৰাকী মহিলাক যদি আপুনি সোধে যে, তেওঁৰ সামাজিক ভূমিকা পুৰুষতকৈ পৃথক নেকি, তেন্তে তেওঁলোকৰ বহুতৰে মতানৈক্য হ’ব।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত হোৱা পৰিৱৰ্তনৰ ফলত চাইপ্ৰাছৰ মহিলাসকলে বহু পৰিমাণে প্ৰভাৱিত হৈছিল, কিয়নো তেওঁলোকে শিক্ষাৰ সুবিধা লাভ কৰিছিল আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় কৰ্মশক্তিত তেওঁলোকৰ অংশগ্ৰহণ বৃদ্ধি পাইছিল।
চাইপ্ৰাছৰ মহিলাসকলে কেৱল শিক্ষা আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰৰ ক্ষেত্ৰতে নহয়, অধিক মহিলাই ৰাজনৈতিক পদবীও গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।
আনকি নব্বৈৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে চাইপ্ৰ'ছৰ মহিলাসকল পৰিয়ালৰ সন্মান সুৰক্ষিত কৰাৰ আশাত জড়িত হৈ পৰিছিল।
নৃতত্ত্ব আৰু সমাজতত্ত্বৰ অধ্যয়নৰ ফালৰ পৰা সাধুকথাৰ যথেষ্ট মূল্য আছে৷ সাধুকথাবোৰৰ এটা স্থিৰ ৰূপ নাই৷ সাধু কওঁতাই নিজৰ ৰুচি, অভিৰুচি আৰু সামৰ্থ্য অনুসাৰে বৰ্ণাই যায়৷ উদাহৰণ স্বৰূপে তেজীমলাৰ সাধুটোৰ ভাষা, প্ৰকাশ ভংগী বিভিন্ন বক্তাৰ মুখত বিভিন্ন হৈ পৰে, সাধুটোৰ মূল ঘটনাটোৰহে পৰিবৰ্তন নহয়৷ প্ৰেম-প্ৰীতি, পিতৃস্নেহ, মাতৃস্নেহ, অসূয়া-ঈৰ্ষা, জীয়াই থকাৰ স্পৃহা, জনবিশ্বাস, কুসংস্কাৰ আদি আদিম ভাৱ আৰু অনুভূতি সমূহৰ সৰল আৰু মুকলি প্ৰকাশ সাধুবোৰত দেখা যায়৷
জাতিৰ সাহিত্যই লিখিত ৰূপ পোৱাৰ আগতে মৌলিক গীত মাত, প্ৰবচন, সাধুকথা, ফকৰা যোজনা, পটন্তৰ আদি থকাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়৷ অসমীয়া ভাষাতো তেনে ধৰণৰ লোক গীত, সাধুকথা, প্ৰবচন আদিৰ প্ৰচলন আছিল৷ এইবোৰ সাহিত্যই লিখিত ৰূপ পোৱাৰ আগতে জনসমাজত মুখে মুখে গীত,পদ আদিৰ ৰূপত প্ৰচলিত হৈ আছিল আৰু কালক্ৰমত ইয়েই লোকসাহিত্যৰ ৰূপ লয়৷
ফকৰা-যোজনা, প্ৰবচন, পটন্তৰ, ডাকৰ বচন আদিয়ে অসমীয়া মৌখিক লোক সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰি তুলিছে৷ ফকৰা-যোজনা আৰু প্ৰবচন বোৰত সাংসাৰিক অভিজ্ঞতা, প্ৰচলিত জীৱন চৰ্চা, আচাৰ ব্যৱহাৰ আদিৰ প্ৰভাৱ দেখা যায়৷ অসমীয়া লোক সাহিত্যৰ এক উল্লেখ যোগ্য সম্পদ হ’ল ডাকৰ বচন৷ ডাকৰ বচন সমূহে অসমীয়া সমাজ জীৱনৰ কৃষি সম্পৰ্কীয় জ্যোতিষ বচন, নাৰীৰ লক্ষণ, গাৰ্হস্থ্য নীতি আদি প্ৰতিফলিত কৰে৷
অসমীয়া বিবাহ অনুষ্ঠানৰ বিভিন্ন ক্ৰম বা অৱস্থাত আয়তীসকলে গোৱা গীতবোৰ অসমীয়া লোকসাহিত্যৰ মূল্যৱান সম্পদ৷ দৰা আদৰোতে, কন্যা হোমৰ গুৰিত বহোঁতে, সুৱাগ তোলোতে আৰু কন্যা উলিয়াই দিওঁতে আয়তীসকলে বিধে বিধে গীত গায়৷ বিয়া গীতবোৰক সাধাৰণতে দুটা শ্ৰেণীত ভাগ কৰিব পাৰি৷ এক শ্ৰেণী গহীন আৰু ৰুচিপূৰ্ণ, দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ গীতক সাধাৰণতে যোৰা নাম বোলা হয়৷ নামনি অসমত ইয়াক খিচা গীত বোলা হয়৷
আনহাতে বনগীতবোৰ প্ৰধানকৈ ডেকা গাভৰুৰ উদ্দাম জীৱন যৌৱনৰ মুকলি প্ৰকাশ৷ এইবোৰ সাধাৰণতে বিহুতলী, মুকলি পথাৰ অথবা নিৰ্জন বনথলিত গোট খাই গোৱাৰ নিয়ম আছিল৷ বহাগ বিহু বসন্ত উৎসৱৰে এটি অসমীয়া অভিব্যক্তি৷ বসন্তৰ আগমনৰ লগে লগে প্ৰকৃতিয়ে যৌৱন শোভা ধাৰণ কৰে৷ কিছুমান গীতত ডেকাৰ আৰু কিছুমান গীতত গাভৰুৰ মনৰ ভাৱ প্ৰকাশ হোৱা দেখা যায়৷
বিহুগীতৰ ভিতৰত হুচৰিগীত আৰু বনগীত দুয়োবিধ অন্তৰ্ভুক্ত৷ বহাগ বিহুত গাঁৱৰ ৰাইজে ঢোল পেঁপা তাল আদি লৈ গৃহস্থৰ ঘৰত সামূহিকভাবে গোৱা বিহুগীতেই হুচৰি গীত৷ হুচৰি গীতবোৰৰ মাজেৰে ঈশ্বৰৰ নাম লোৱা হয় আৰু গৃহস্থৰ মংগল কামনা কৰা হয়৷
বিবিধ বিষয়ৰ গীত সমূহৰ ভিতৰত – নিচুকণি গীত, গৰখীয়া গীত, নাও খেলোৱা গীত, মহো হো গীত, হাতী মাউতৰ গীত, মৈষাল গীত, জুনা গীত, চটকা গীত, নাঙেলী গীত, চাহ পুৰাণৰ গীত ইত্যাদি৷
"'অনুষ্ঠানমূলকগীতবোৰৰ ভিতৰত আইনাম, বিয়া নাম, বিহুগীত, অপেশ্বৰী সবাহৰ গীত, সুবচনীৰ গীত, লখিমী সবাহৰ গীত, মহো-হো গীত, আৰু বিবিধ পূজা পাতলৰ গীত বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য৷
তেজীমলা, তুলা আৰু তেজা, চিলনীৰ জীয়েকৰ, বাৰী পুতেকৰ সাধু ইত্যাদিবোৰ অসমীয়া লোকসাহিত্যৰ এক উল্লেখযোগ্য সম্পদ
কিন্তু বৰ্তমান আধুনিক সভ্যতাৰ লগত খাপ নোখোৱা বহুতো প্ৰবচন, পটন্তৰ, যোজনা আদি অপ্ৰচলিত হৈ লোপ পাব ধৰিছে।
কিছুমান যোজনা বা পটন্তৰত নাৰী মনৰ তথা নাৰী সমাজৰ চিত্ৰ পোৱা যায়৷ এইবোৰৰ ৰচক নাৰী বুলি ঠাৱৰ কৰিব পাৰি৷