polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ঘৰৰ মালিকে তেওঁৰ শোৱা কোঠাত আত্মহত্যা কৰিছিল, আৰু কোঠাটোৰ অন্তিম দুজন বাসিন্দাক ডিঙি কটা অৱস্থাত পোৱা গৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ হাতত আছিল ক্ষুৰ।
কাহিনীত উইং কামাণ্ডাৰজনে কয় যে যেতিয়া তেওঁ আইনাৰ আগত দাঢ়ি খুৰাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, তেওঁ আইনাত অইন এখন মুখো দেখা পাইছিল।
উইং কামাণ্ডাৰজনে কয়, "মই আধুনিক ধৰণৰ ক্ষুৰ ব্যৱহাৰ কৰোঁ, নহ’লে চাগৈ মোৰ এটা সাংঘাতিক গুৰুতৰ দুৰ্ঘটনাৰ সমুখীন হ’লোঁহেঁতেন– বিশেষকৈ যদি মই পুৰণি দিনৰ ক্ষুৰ ব্যৱহাৰ কৰিলোঁহেঁতেন।
" কাহিনীটো লেখকৰ প্ৰকৃত নাম ৰেনে ৰেমণ্ডৰ নামতে প্ৰকাশ পাইছিল ১৯৪৬ চনত ৰ শ্লিপষ্ট্ৰিম নামৰ সংকলনখনত।
অৱশেষত ১১৬ মিনিটলৈ চুটি কৰি যেতিয়া চিনেমাখন পেৰিছত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়, এয়া পৰিচালক ৰ পৰিচালক জীৱনৰ আটাইতকৈ নিম্নমানৰ কাম বুলি আখ্যা দিয়া হৈছিল।
মূল কিতাপখন আছিল দেহোপজীৱীনীৰ এক মনস্তাত্বিক অধ্যয়ন (ছেজ, তেওঁৰ পত্নীৰ সহায়ত, এগৰাকী দেহোপজীবীনীক বিচাৰি উলিয়ালে আৰু তেওঁৰ মনস্তত্ত্ব বিষয়ৰ কথা পাতিবলৈ ৫ পাউণ্ড আৰু এসাঁজ দুপৰীয়াৰ আহাৰ খুৱাবলৈ প্ৰস্তাৱ দিছিল)।
আমেৰিকাৰ পটভূমিত নিৰ্মাণ কৰা চিনেমাখন সংস্কৰণটো ভেনিচলৈ স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল আৰু ইয়াত এ এজন লেখকৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল যি এক কঠিন হৃদয়ৰ ছলনাময়ী নাৰী, ইভৰ প্ৰেমত হাবুডুবু খায়।
বগা ক্ৰীতদাসৰ কাহিনী থকা কিতাপৰ লেখক আৰু প্ৰকাশকক অশালীন কিতাপ প্ৰকাশ কৰাৰ দায়ত দোষী সাব্যস্ত কৰা হয়।
পিছত, এংলো-আমেৰিকান অপৰাধ লেখক ৰেমণ্ড চেণ্ডলাৰে দাবী কৰে যে ছেজে তেওঁৰ এখন কিতাপ ' ৰ পৰা এটা অংশ নকল কৰিছে।
যেনে, জেমছ হেডলি চেজ, জেমছ এল ডকাৰ্টি , ৰেমণ্ড মাৰ্শ্বাল , আৰ ৰেমণ্ড, , আৰু এমব্ৰজ গ্ৰাণ্ট ।
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ত আটাইতকৈ বেছি কিতাপ বিক্ৰী হোৱা শ্ৰেষ্ঠ লেখকসকলৰ মাজত এখেত অন্যতম আছিল, আৰু তেখেতৰ ৫০ খন কিতাপৰ পৰা চিনেমা নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
তেওঁৰ সকলো উপন্যাসৰ কাহিনী ইমান দ্ৰুত গতিত আগবাঢ়ে যে পাঠকে কিতাপখন ৰূদ্ধশ্বাসে শেষলৈকে একে বহাতে পঢ়ি শেষ কৰিবলৈ বাধ্য হৈ যায়।
অন্তিম পৃষ্ঠাটোত ঘটনাচক্ৰই প্ৰায়ে এনেকুৱা অপ্ৰত্যাশিত মোৰ লয় যে তেওঁৰ উপন্যাস সদায় পঢ়া পাঠকেও আচৰিত হৈ পৰে।
তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক কিতাপবোৰত মাৰপিট, হিংসা আদিৰ বৰ্ণনা আছিল যি সেই যুগৰ সৈতে মিলা আছিল যদিও, প্লটবোৰ পৰিস্থিতিগত ঘটনাৰ ওপৰত অধিক কেন্দ্ৰীভূত কৰি উচ্চ পৰিমাণৰ উত্তেজনা সৃষ্টি কৰা তেওঁৰ লিখাৰ বৈশিষ্ট্য আছিল।
উপন্যাসৰ এটা অধ্যায়ত ছেজে এক উগ্ৰ ব্ৰিটিছ জেনেৰেলৰ চৰিত্ৰায়ন কৰিছিল আৰু এইখিনি এ তেওঁৰ উপন্যাস (আগলৈ পিটাৰ অ'টোলে অভিনয় কৰা এখন চিনেমা এই উপন্যাসৰ ভিত্তিত কৰা হৈছিল) ত নকল কৰে।
ছেজে এক আইনী ব্যৱস্থা লোৱাৰ হুংকাৰ দিয়ে, আৰু কিৰ্ষ্টে পিছত তেওঁৰ কিতাপত ছেজৰ মূল উপন্যাসৰ প্ৰভাৱ পৰা বুলি স্বীকাৰ কৰে।
কলম্বিয়া পিকচাৰ্ছেও ছবিখনৰ প্লটটো মূলতে ছেজৰ উপন্যাসৰ পৰা উদ্ভুত হোৱা বুলি স্বীকৃতি প্ৰদান কৰে।
৯০ খনৰো অধিক ৰহস্য কিতাপ সৃষ্টি কৰা সাহিত্যিক জীৱনত ভৰি দিয়াৰ আগতে তেখেতে কিতাপৰ পাইকাৰী দোকানত বিক্ৰেতা হিচাপে কাম কৰিছিল।
কিন্তু আঁচনিখন সদায় বিফল হয়; হত্যা অনিবাৰ্য হৈ পৰে আৰু শেষত উভতি অহাৰ পথ বন্ধ হৈ পৰে, আৰু তেতিয়া নায়কে অনুভৱ কৰে যে তেওঁ কেতিয়াও সমস্যাৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ সুযোগ নাপালেই।
তেওঁৰ প্লটবোৰ সাধাৰণতে এক বিফল পৰিয়ালৰ চাৰিওফালে কেন্দ্ৰীভূত হয়, আৰু সামৰণিত গল্পৰ শিৰোনামটো পৰিস্ফুট হৈ উঠে।
২য় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত, চেজ মৰিল পানিটৰ সৈতে বন্ধুত্বপূৰ্ণ হৈ পৰিছিল, যিয়ে তেওঁক আমেৰিকান অণ্ডাৰৱৰ্ল্ডৰ এক অভিধান, বিতং মানচিত্ৰ আৰু ৰেফাৰেন্স কিতাপ প্ৰদান কৰিছিল।
ই চেজক আমেৰিকান ছেটিংছৰ সৈতে তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক কিতাপৰ বাবে পটভূমি প্ৰদান কৰে, যাৰ বহুতো তেনে প্ৰকৃত ঘটনাৰ ওপৰত আধাৰিত আছিল।
চেজ কেতিয়াও আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত বাস কৰা নাছিল যদিও তেওঁ দুটা চমু ভ্ৰমণ কৰিছিল, এটা মিয়ামিলৈ আৰু আনটো মেক্সিকোলৈ যোৱাৰ পথত।
তেওঁৰ পিতৃয়ে তেওঁক বিজ্ঞানী হিচাপে গঢ় দিব বিচাৰিছিল আৰু তেওঁক কিংছ স্কুল, ৰোচেষ্টৰ, কেণ্টত শিক্ষা দিছিল।
১৯৬৯ চনত, তেওঁলোক ছুইজাৰলেণ্ডলৈ গুচি যায়, আৰু জেনেভা হ্ৰদৰ ত এক নিৰ্জন পৰিৱেশত জীৱন যাপন কৰে।
প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত তেওঁ ৰয়েল এয়াৰ ফৰ্চত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল আৰু, স্কোৱাড্ৰন লীডাৰৰ পদ লাভ কৰে।
তেওঁ ডেভিড লেংডন সৈতে ৰয়েল এয়াৰ ফৰ্চৰ আলোচনী সম্পাদনা কৰিছিল আৰু যুদ্ধৰ পিছত এই আলোচনীৰ পৰাই তেখেতৰ কিতাপত কেইবাটাও গল্প প্ৰকাশিত হৈছিল।
অসমক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি তেওঁ ভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্যত সত্ৰীয়া আৰু ওডিছী নৃত্য পৰিৱেশন কৰি দৰ্শকৰ ভূয়সী প্ৰশংসা লাভ কৰিছে।
ইয়াৰ ভিতৰত ১৯৫৭চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰতিনিধি ৰূপে গৰিমা হাজৰিকাই দিল্লীত অনুষ্ঠিত ৰাষ্ট্ৰীয় যুৱ মহোৎসৱত পৰিৱেশন কৰা সত্ৰীয়া নৃত্যই বিশেষ সুনাম অৰ্জন কৰিছিল।
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ নৃত্য-নাটিকাৰ ক্ষেত্ৰতো গৰিমা হাজৰিকাই বহুবোৰ পৰিৱৰ্তন আনি চৰ্চিত হৈছে।
কলা-নিৰ্দেশনা আৰু নতুন প্ৰজন্মক শুদ্ধ ৰূপত সত্ৰীয়া আৰু ওডিছী নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ প্ৰয়াসেৰে গৰিমা হাজৰিকাই নিজা উদ্যোগত গুৱাহটীত মিতালী কলাকেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছিল।
সুদীৰ্ঘ পঁচিশ বছৰ জুৰি এই কেন্দ্ৰৰ জৰিয়তে তেওঁ নতুন চামক সত্ৰীয়া আৰু ওডিছী নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ দি আছে।
২০ মে', ২০১৬ চনত মাছখোৱা সাংস্কৃতিক প্ৰকল্পত মিতালী কেন্দ্ৰৰ ৰূপালী জয়ন্তী অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয় আৰু এই অনুষ্ঠানত বিশেষ ভাবে সক্ষম শিশুসকলৰ বাবে এটি বিশেষ নৃত্যৰ কৰ্মশালা অনুষ্ঠিত হৈছিল।
এই জয়ন্তীৰ অংশ হিচাপে তেওঁলোকে সত্ৰীয়া আৰু ওডিছী নৃত্যৰ কৰ্মশালা আৰু কৰিঅ'গ্ৰাফী আৰু কষ্টিউম ডিজাইনিঙৰ কৰ্মশালা আয়োজন কৰি নতুন সকলৰ বাবে এটি শিকনৰ বাট খুলি দিছিল।
গুৱাহাটী মহানগৰীত মিতালী কলাকেন্দ্ৰ স্থাপন কৰি তেওঁ সত্ৰীয়া আৰু ওডিছী নৃত্যৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰত ব্যস্ত হৈ আছে।
নৃত্যৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে অসম সাহিত্য সভা আৰু অসম নাট্য সন্মিলনে গৰিমা হাজৰিকাক বিশেষ বঁটা প্ৰদান কৰিছে।
এই অধ্যয়নৰ পৰা পোৱা গ'লযে ব্ৰিটেইনৰ ৫৩ % লোকে ম'বাইল ফোনৰ অবিহনে জীৱন কটাবলৈ ভয় কৰে বা চিন্তাক্লিষ্ট হয়।
এই লোকসকলে তেওঁলোকৰ "ম'বাইল ফোন হেৰালে, ম'বাইল ফোনৰ বেটাৰী শেষ হ'লে বা ম'বাইলত নেটৱৰ্ক নাথাকিলে" অস্থিৰ হৈ পৰে।
সমীক্ষাটোৰ ৫৫% লোকে ব্যক্ত কৰিছিলযে পৰিয়াল আৰু বন্ধুৰ সৈতে সম্পৰ্ক হেৰুৱাই দিয়াৰ ভয়ত তেওঁলোকে ম'বাইল ফোনৰ অবিহনে জীৱন কটাবলৈ টান পায়।
যদিও বৰ্তমানৰ , ত ন'ম'ফ'বিয়াৰ উল্লেখ নাই, - ৰ সংজ্ঞামতে ন'ম'ফ'বিয়াক এক নিৰ্দিষ্ট ফ'বিয়া হিচাপে প্ৰস্তাৱিত কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ ভিতৰত কোনো ব্যক্তিয়ে আত্মসন্মান লাঘৱ হোৱাৰ ভয়ত নিজকে আশ্বাস দিবলৈ ম'বাইল ফোনক অনুপযুক্তভাৱে ব্যৱহাৰ কৰে।
বৰ্হিমুখী ব্যক্তিত্বৰ লোকসকলেও অতিৰিক্ত পৰিমাণে ম'বাইলৰ ব্যৱহাৰ কৰাটোও এই মানসিক কাৰকৰ ভিতৰত পৰে।
কিছুমান মানসিক সমস্যা যেনে চ'ছিয়েল এন্‌জাইটি ডিজৰ্ডাৰ, পেনিক্ ডিজৰ্ডাৰ আদিও ন'ম'ফ'বিয়াৰ কাৰক হ'ব পাৰে।
ন'ম'ফ'বিয়া হৈছে ম'বাইল ফোনৰ অবিহনে জীৱন কটাবলৈ ভয় কৰা বা অপাৰগ হোৱা পৰিস্থিতিক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এটা ব্যংগাত্মক শব্দ।
প্ৰযুক্তিৰ পৰিবৰ্তনৰ লগে লগে দৈনন্দিন সমাজ ব্যৱস্থালৈও নানা ধৰণৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ লগতে বিভিন্নধৰণৰ ফ'বিয়াৰো উৎপত্তি হ'বলৈ ধৰিলে।
মিঞা হৈছে এটা পাৰ্চী মূলীয় সম্ভোদন সূচক শব্দ যাৰ অসমীয়া প্ৰতি শব্দ হয় – সন্মানীয়, ডাঙৰীয়া, মহাশয় আদি।
অসমৰ বাহিৰত এই শব্দটো প্ৰকৃত অৰ্থতেই ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও অসমত কিন্তু এটা নিৰ্দিষ্ট ভাষা-বাসী জনগোষ্ঠীৰ মানুহক ঠাট্টা বা উপলুঙা বা নীচ বুলি দেখুৱাবৰ বাবেই ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
১৯৪০ৰ দশকত ব্ৰিটিছ, মুছলিম লীগ চৰকাৰ আৰু দেশ বিভাজনৰ আগত অসমীয়া অভিজাতসকলৰ একাংশ কৰ্তৃক এই অভিবাসনক উৎসাহ দিয়া হৈছিল আৰু ১৯৪৭ চনত পাকিস্তানৰ সংবিধানৰ পিছত অবৈধ বুলি বিবেচিত হৈছিল।
অতীতত বিভিন্ন কাৰণত অবিভক্ত গোৱালপাৰা জিলাখন বংগদেশৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ থকা বাবে অসমৰ অন্যান্য জিলাৰ তুলনাত এই জিলাত বংগীয়মূলৰ লোকৰ জনবসতি ঘন।
বিভিন্নজনে তেওঁলোকক বিভিন্ন নামেৰে চিহ্নিত কৰাৰ চেষ্টা কৰিছে যদিও আজিলৈকে সঠিক তথা সৰ্বজনগ্ৰাহ্য নামকৰণ হোৱা নাই।
দহ বছৰত সময়ছোৱাত ৯,৬৭,০০০জন অনুপ্ৰবেশকাৰীয়ে অসমত প্ৰবেশ কৰাৰ কথা কেন্দ্ৰীয় কংগ্ৰেছ চৰকাৰে আছুক অৱগত কৰে।
ন-অসমীয়া বা অধিক জনপ্ৰিয় মিঞা লোকসকলে অসমৰ জাতিগত মুছলমানসকলৰ দলক বুজায় যিসকল বেঙল প্ৰেচিডেঞ্চিৰ পৰা ব্ৰিটিছসকলৰ দ্বাৰা অসমৰ উপনিৱেশ স্থাপনৰ আগত তথা পিছত অসমত আগমন কৰে আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত বসতি স্থাপন কৰে।
১৯৪০-ৰ দশকত ব্ৰিটিছ, মুছলিম লীগ চৰকাৰ আৰু দেশ বিভাজনৰ আগত অসমীয়া অভিজাতসকলৰ একাংশ কৰ্তৃক এই অভিবাসনক উত্সাহ দিয়া হৈছিল আৰু ১৯৪৭ চনত পাকিস্তানৰ সংবিধানৰ পিছত অবৈধ বুলি বিবেচিত হৈছিল।
এই অভিবাসী মুছলমানসকলৰ বহুতেই ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু অন্যান্য নিম্ন-অঞ্চলৰ চৰ বা নদী দ্বীপত বসতি স্থাপন কৰিছিল।
অসমৰ চাৰিখন প্ৰধান মুছলিম নৃগোষ্ঠীৰ মাজত ন-অসমীয়াসকল বৃহত্তম, যিসকল অসমৰ ভোটাৰসকলৰ এক তৃতীয়াংশ গঠন কৰে।
মিঞা বা ভাটিয়া, উত্তৰপূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজ্য অসমত বসবাস কৰা অবিভক্ত ভাৰতৰ পূৰ্ববঙ্গ মূলীয় বঙালী মুছলমানসকলৰ জনগোষ্ঠীয় পৰিচয়।
মিঞাসকল হ'ল বঙালী মুছলমানৰ বংশধৰ যিসকল ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় প্ৰদেশত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল, যিটো পৰৱৰ্তী কালত বংগ বিভাজনৰ সময়ত পূৰ্ববঙালীত পৰিণত হয় ।
মিঞা এনে এটা শব্দ যিটো মুছলমানসকলৰ কাৰণে পূৰ্ববঙালীত বংশশিপা চিনাক্ত কৰিব পাৰি কিন্তু বৰপেটা, চিৰাং আৰু বঙাইগাঁৱৰ দৰে ঠাইত শ্বেখ শব্দটো তেওঁলোকৰ বৰ্ণনাত ব্যৱহৃত হয়।
ধুবুৰী, কোকৰাঝাৰ, গোৱালপাৰা আৰু দক্ষিণ শালমাৰাত তেওঁলোক নিজকে ভাটিয়া বুলি উল্লেখ কৰিছে আৰু নগাঁও, দৰং, মৰিগাঁও আৰু হোজাইত তেওঁলোক মিঞা শব্দটো নিজৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিছে।
১৯৯৯ চনত কামৰূপ জিলাত পৰিচালিত তুলনামূলক সমীক্ষা অনুসৰি, পূৰ্ব-কৈশৰৰ অসমীয়া মুছলিম পুৰুষসকলে তেওঁলকৰ ন-অসমীয়া অংশৰ তুলনাত চাপৰ আৰু ক্ষীণ বুলি ধৰি লোৱা হৈছিল।
তেওঁলোক মিঞা, বঙালী মুছলিম, পূৰ্ববাংলাৰ মূল মুছলমান, ন-অসমীয়া, পামুৱা মুছলমান, চাৰুৱা মুছলমান, সেখ আৰু ভাটিয়া নামেৰে পৰিচিত।
মিঞাসকলৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ৪৮ লাখ, এইসকল গোটেই অসম ৰাজ্যৰ ২০% বিস্তাৰিত, আজিৰ দিনত তেওঁলোক বৰপেটা, ধুবুৰী, গোৱালপাৰা, কামৰূপ, নগাঁও, হোজাই, দৰং, চিৰাং, কোকৰাঝাৰ, দক্ষিণ শালমাৰা, নলবাৰী, মৰিগাওঁ, আৰু বঙাইগাঁও জিলাত বসবাস কৰে।
ধুবুৰী, বৰপেটা, নলবাৰী, কামৰূপ, মৰিগাঁও, নাগাঁও, দৰং আৰু শোণিতপুৰ জিলাত ন-অসমীয়াসকলে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ চৰ-চাপৰি দখল কৰি আছে।
ইয়াৰ পিছতেই তেওঁৰ বিষয়টোৰ প্ৰতি আগ্ৰহ জন্মে আৰু তেওঁ সেই পানীত থকা লিডৰ মাত্ৰা জুখিবৰ বাবে পৰৱৰ্তী সময়ত কাৰ্বন নেনোটিউবৰ ওপৰত আধাৰিত এটা যন্ত্ৰ তৈয়াৰ কৰে।
টেথিছত এটা ন ভল্টৰ বৈদ্যুতিক কোষ, এটা লীড সংবেদনশীল একক, এটা ব্লুটুথ সম্প্ৰসাৰক আৰু এটা প্ৰচেচৰ থাকে।
তেওঁ বৈজ্ঞানিক আৰু চিকিৎসা কৰ্মী সকলৰ সৈতে "টেথিছ"ৰ ব্যৱহাৰ্যতাৰ সম্ভাৱনা সম্পৰ্কে কাম কৰিবলৈ পৰিকল্পনা কৰে।
তেওঁ সমগ্ৰ দেশত পৰিচয় কৰোৱা তেওঁৰ উদ্ভাৱন আৰু "উদ্ভাৱন কৰ্মশালা"ৰ বাবে ২০২০ চনৰ 'টাইম টপ যুৱ উদ্ভাৱক' বুলি নামকৰণ কৰা হৈছে।
২০২০ চনৰ ৪ ডিচেম্বৰৰ টাইম আলোচনীৰ বেটুপাতত তেওঁৰ ফটো "কিড্ অফ দ্য ইয়েৰ" হিচাপে প্ৰকাশ কৰা হৈছে।
তেওঁ মাচাচুচেটছ ইনষ্টিটিউট অফ টেকন'লজীত বংশগতি বিজ্ঞান আৰু বহুব্যাপক ৰোগ বিজ্ঞান বিভাগত অধ্যয়ন কৰিব বিচাৰে।
অপিয়ইড আসক্তিৰ প্ৰাথমিক চিনাক্তকৰণৰ বাবে জেনেটিক ইঞ্জিনীয়াৰিংৰ অগ্ৰগতিৰ ভিত্তিত ৰোগ-নিদানৰ সঁজুলি বিকাশৰ বাবে ২০১৯ চনৰ মে' মাহত গীতাঞ্জলিক টপ "হেলথ" পিলাৰ প্ৰাইজ ফৰ টিচিএচ ইগনাইট ইন'ভেশ্যন ষ্টুডেণ্ট চেলেঞ্জৰ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
২০১৮ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত ৰাওক আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পৰিৱেশ সুৰক্ষা সংস্থাই পৰিৱেশ যুৱ বঁটা আগবঢ়াই।
২০১৯ চনৰ পৰা গীতাঞ্জলিয়ে ডেনভাৰ পানীৰ সুবিধা সম্পৰ্কে কাম কৰি আছে আৰু অহা দুবছৰৰ ভিতৰত তেওঁ এই সম্পৰ্কে কাম কৰিব পৰাকৈ এটা নতুন ডিভাইচৰ আৰ্হি পাব বুলি আশাবাদী।
কাৰণ তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ সামগ্ৰী বোৰ বনাব, শুকুৱাব, পুৰিব নোৱাৰে আৰু বাৰিষাকালত তেওঁলোকৰ আগৰ উৎপাদন কৰা সামগ্ৰীবোৰ সুৰক্ষিতভাৱে সংৰক্ষণ কৰিব নোৱাৰে।
ঊনৈছ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে মৃৎ শিল্পৰ লগত জড়িত কেইটামান পৰিয়ালে পূৱ বংগৰ পৰা আশাৰীকান্দিলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল আৰু নতুনত্বৰ সৈতে তেওঁলোকৰ জীৱিকা বজাই ৰাখিছিল।
কেঁচা মালৰ উপলব্ধতা, সস্তীয়া পৰিবহণ সুবিধা, গুৰুত্বপূৰ্ণ কৌশলগত অৱস্থান আদি কিছুমান আৰ্থিকভাৱে ব্যৱহাৰযোগ্য কাৰকৰ বাবে তেওঁলোকে এই স্থান বাছনি কৰিছিল।
ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰত টেৰাকোটাৰ সামগ্ৰী বিক্ৰী কৰি তেওঁলোকে জীৱন নিৰ্বাহ কৰে।
সৰলা বালা দেৱীৰ সন্তান ধিৰেন্দ্ৰ নাথ পাল মৃৎ শিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তৰ্জাতিক পৰ্যায়ত প্ৰশংসিত ওজা শিল্পী।
গাঁৱৰ ৮০%-ৰ বেছি পৰিয়াল এই জাতি ভিত্তিক শিল্পৰে জড়িত আৰু জাতীয় তথা আন্তৰ্জাতিক বজাৰত মৃৎশিল্পৰ এই বস্তুবোৰ বিক্ৰী কৰি তেওঁলোকৰ জীৱন অতিবাহিত কৰে।
গৌৰীপুৰৰ ঐতিহাসিক তথা বিশ্ব বিখ্যাত আশাৰীকান্দি টেৰাকটা শিল্প গাঁৱৰ মুঠ ১৬০টা পৰিয়ালৰ প্ৰজন্মৰ পাছত প্ৰজন্মই পোৰা মাটিৰ পাত্ৰ আৰু টেৰাকোটা মৃৎ শিল্পৰ লগত জড়িত হৈ জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰি আহিছে।
লণ্ডনত গৱেষণাৰ কাম সমাপ্ত কৰি জয়ন্ত মাধৱে আমেৰিকাৰ গাড়ী নিৰ্মাতা কোম্পানীৰ অধীনস্থ সংস্থা ফ'ৰ্ড ফাউণ্ডেচনৰ বিত্তীয় মুৰব্বী ৰূপে কাৰ্যকাল আৰম্ভ কৰে।
কেইবাবছৰো তাত কাম কৰি তেখেতে এছিয়ান ডেভেল'পমেণ্ট বেংকৰ ডাইৰেক্টৰ হিচাপে মেনিলাৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ত যোগদান কৰে।
এই বেংকৰে অপাৰেচন অফিচাৰ হিচাপে কিছুকাল তেখেত দক্ষিণ আফ্ৰিকাত থাকে আৰু এ ডি বিৰ প্ৰশাসনিক সঞ্চালক পদ লাভ কৰে।
ভাৰতৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী এইচ ডি দেৱেগৌড়াৰ শাসন কালত দেৱেগৌড়াই অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ উন্নতিৰ বাবে পৰিকল্পনা আয়োগৰ সদস্য শিৱ প্ৰসাদ শুক্লাৰ নেতৃত্বত এখন আয়োগ গঠন কৰি দিছিল।
ভাৰতৰ প্ৰথম ব্যক্তিগত বেংক স্থাপনৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ জয়ন্ত মাধৱৰ প্ৰতিষ্ঠান জয়ন্ত মাধৱ এণ্ড এছ'চিয়েটছে লাভ কৰিছিল আৰু গ্ল'বেল ট্ৰাষ্ট বেংক আৰম্ভ হৈছিল।
জয়ন্ত মাধৱ ভাৰতৰ প্ৰাক্তন প্ৰধান মন্ত্ৰী ড॰ মনমোহন সিংৰ ভাল বন্ধু আছিল আৰু সিঙৰ পৰামৰ্শ মতে নেডফি গঠন কৰি ইয়াৰ অধ্যক্ষ ৰূপে যোগ দিছিল।
তেখেতে কলিকতাৰ কলকাতা মেট্ৰ'পলিটান ডেভেল'পমেণ্ট ক'ৰ্পোৰেচনৰ বিত্তীয় উপদেষ্টা হিচাপে কাম কৰিছিল।
ভাৰত চৰকাৰৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি বিজ্ঞান বিভাগৰ অধীনৰ নেচনেল মিছন অন বেম্বু এপ্লিক্লেচনৰ অধ্যক্ষ পদতো তেখেত অধিষ্ঠিত হৈছিল।
ইয়াৰ পাছত এবছৰ ইণ্ডিয়ান একাডেমীত পঢ়ে যদিও ১৯৩৯ চনৰ মাৰ্চ মাহত চীট পৰীক্ষা দি যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু বহুমুখী বালক বিদ্যালয়ত তৃতীয় শ্ৰেণীত নামভৰ্ত্তি কৰে।
১৯৪৭ চনত তেখেতে সুখ্যাতিৰে মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হয় আৰু কটন কলেজৰ বিজ্ঞান শাখাত নামভৰ্তি কৰি কছম'পলিটান হোষ্টেলত থাকিবলৈ লয়।
ইয়াৰ পৰাই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত উচ্চতৰ মাধ্যমিক চূড়ান্ত পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হৈ সফলতাৰে উত্তীৰ্ণ হয় আৰু কেমিকেল ইঞ্জিনীয়াৰিং পঢ়াৰ মনোৰথেৰে কলিকতালৈ যায়।
সেয়ে তাৰপৰা উভতি আহি দেউতাকৰ পৰামৰ্শ মতে যোৰহাট জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে আৰু এই মহাবিদ্যালয়ৰপৰা অৰ্থনীতি বিষয়ত সন্মানসহ তেখেতে স্নাতক ডিগ্ৰী আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
দেউতাক তুলসী নাৰায়ণ শৰ্মা যোৰহাট জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰা প্ৰতিষ্ঠাপকসকলৰ অন্যতম আছিল।
তেখেতসকল যোৰহাট চাৰিঙীয়াৰ আছিল যদিও পৰিয়ালটো যোৰহাটৰ নেহৰু পাৰ্ক অঞ্চলত নিগাজীকৈ থাকিবলৈ লৈছিল।
যোৰহাটৰ বহুবোৰ সামাজিক অনুষ্ঠানৰ সৈতে জড়িত তুলসী নাৰয়ণ শৰ্মাৰ নামেৰে নেহৰু পাৰ্কৰ এটি পথ নামাকৰণ কৰা হৈছে।
পুত্ৰৰ নামত জয়ন্ত মাধৱে শৌৰ্য মাধৱ ফাউণ্ডেচন আৰম্ভ কৰি এই ফাউণ্ডে চনৰ জড়িয়তেও বিভিন্ন সামাজিক কাম-কাজত ব্ৰতী হৈছিল।
গুৱাহাটীৰ নৱগ্ৰহ শ্মশানত কামৰূপ জিলা উপায়ুক্ত বিশ্বজিৎ পেগুৰ উপস্থিতিত ৰাজ্যিক মৰ্যাদাৰে তেখেতৰ শেষ কৃত্য সম্পন্ন হয়।
শৰাইখনৰ চাৰিওফালে তিওৱা মাটিমাহ চাৰি মুঠি আৰু সোঁমাজত আহু-চাউল এমুঠি দি চাৰিওফালে চাৰিটা আঠিয়াকল আগবঢ়ায়।
শৰাইখনৰ পশ্চিমে অকণমান দূৰৈত খৰাহি এটাত তিওৱা মাটি মাহ বা ইয়াৰ দাইল ধুই, নিমখ, আদা আৰু আহু চাউল দুমুঠি মান দিয়ে।
পূজা বা নামৰ আয়োজন সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত তেওঁ খোজ দিয়া ঠাইখিনি মচি ওচৰতে বহি থকা নামতী কেইজনীৰ ওচৰলৈ আহে।
আয়তীহঁতে নিদিষ্ট এক লয়ত আৰু ভংগীত দুয়ো হাতেৰে চাপৰি বজাই "জয় কৃষ্ণ হৰি বোলা" বুলি ভগৱানক স্তুতি কৰে, নামতীজনীয়ে পদ বা গীত লগাই দিয়ে, বাকী কেইজনীয়ে পুনৰ দিহাটো পুনৰাবৃত্তি কৰে।
পিছদিনা নিচেই পুৱাতে গৃহস্থৰ তিৰোতাজনীয়ে গা-পা ধুই আহি বেদীত থকা নৈবেদ্য, ফুল-মালা-চাকি আদি পুখুৰী বা নৈৰ পানীত পেলাই দিয়ে।
এনে অৱস্থাত গঞা আই-বাইৰ দৃষ্টিত কোনোবা দেৱতা বা দেৱীৰ কোপ বা কু-দৃষ্টিৰ ফলতেই যে ল'ৰা-ছোৱালী কাহত আক্ৰান্ত হয় ধাৰণা কৰা হয়।
সেই দেৱী গৰাকীয়েই হৈছে "কাহুৰী"; আৰু সেই দেৱী গৰাকীক আপোন কৰি লবৰ বাবে নাইবা সেই দেৱী গৰাকীৰ সৈতে ওচৰ সম্বন্ধ স্থাপন কৰিবলৈ তেওঁৰ আখ্যা দিয়া হৈছে "আই।
সেই উদ্দেশ্যেৰে মাজ চোতালখন গোবৰ-মাটিৰে মচি সোঁমাজতে এটা খুটি পুতি, খুটিটোৰ ওপৰত এটা জাপি উবুৰিকৈ দিয়া হয়।
ইতিমধ্যে ওচৰ-চুবুৰীয়া গাভৰু-তিৰোতা আৰু বুঢ়ী কেইজনীমান জাপিটোৰ পশ্চিমফালে কিছু দূৰৈত ঢাৰী-পাটী পাৰি বহে।
অষ্টাদশ শতিকাৰ শেষ দশকত গৌৰিনাথ সিংহৰ অনুৰোধত লৰ্ড কৰ্ণৱালিচে কেপ্তইন ৱেলচক সসৈন্যে মোৱামৰিয়া বিদ্ৰোহক দমন কৰিবলৈ পঠিওৱাৰপৰাই অসমৰ ৰাজনৈতিক দৃশ্যপট পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰথম সূচনা হয়।
অৱশেষত, ১৮২৪ চনৰ ২৪ ফেব্ৰুৱাৰীত ব্ৰহ্মদেশৰ ইয়াণ্ডাবুত ইংৰাজৰ সেনাপতি আৰ্চিবেল কেম্পৱেল আৰু মান ৰজাৰ প্ৰতিনিধি মহা-মিন-লা-কিয়াও-টিনৰ মাজত হোৱা ইয়াণ্ডাবু চুক্তি অনুসৰি অসমৰ শাসনতন্ত্ৰৰ বাঘজৰি ব্ৰিটিছৰ হাতলৈ যায়।
এনেধৰণে ৰাজনৈতিক পক্ষপট সলনিৰ সময়ছোৱাত সমাজত সৃষ্টি হোৱা অন্যায়-অবিচাৰ আৰু দৰিদ্ৰ আৰু পীড়িতজনৰ দুৰাৱস্থা নৱ প্ৰজন্মৰ মানসপটত ভাঁহি উঠিছিল।
ৰাজনীতিৰ এনে গণমুখী চেতনা উত্থানৰ বাবেই ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষ দশকৰ পৰা অসমীয়া সাহিত্যয়ো পূৰ্বৰ পৰম্পৰাৰ পৰা আঁতৰি আহি জনমুখী চিন্তা আৰু চেতনাৰ সৈতে জড়িত হ'বলৈ ধৰিলে।
এনে ৰাজনৈতিক পৰিৱৰ্তনৰ পৰিণতিস্বৰূপেই ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষ দশকতে অসমীয়া চুটি কাহিনী সাহিত্যই নতুন ৰূপত আধুনিক চুটিগল্পৰূপত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষাৰ্দ্ধ আৰু বিংশ শতিকাৰ প্ৰথম তিনিটা দশকৰ ভিতৰত পূৰ্বৰ অসমৰ গ্ৰামীণ অৰ্থনীতিৰ পতন আৰু ন-কৈ গঢ় লৈ উঠা পুঁজিবাদী অৰ্থনীতিৰ ভয়াবহতাই অসমৰ বুদ্ধিজীৱীসকলৰ মনত নানান প্ৰশ্ন আৰু সংশয়ৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ ধৰিলে।
সেয়ে জোনাকী আলোচনীৰ জন্মৰ পৰা, অৰ্থাৎ ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষ দশকৰ পৰা অসমৰ সৃষ্টিশীল লেখকসকলে জীৱন আৰু জগতক ন-কৈ চাবলৈ বাধ্য হ'ল।
ইয়াৰ ফলত পূৰ্বৰ ৰজা-মহাৰজা, ৰাজকুমাৰ-ৰাজকুমাৰী, অলৌকিক দৈৱী চৰিত্ৰৰ কল্পনাৰ পৰা লেখকসকলে আঁতৰি আহি বাস্তৱ জগত আৰু বাস্তৱ জীৱনৰ দ্বন্দ্ব আৰু সমস্যাৰ প্ৰতি মনোযোগ দিবলৈ ল'লে।
এনে পৰিৱৰ্তনৰ পৰিণতি স্বৰূপেই ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষ দশকৰপৰা অসমীয়া চুটি কাহিনী সাহিত্যই পূৰ্বৰ অবাস্তৱ বিষয়বস্তুৰ সাধুকথাৰ পৰা আঁতৰি আহি আধুনিক চুটিগল্পৰ শুভাৰম্ভ কৰিলে।
গতিকে অসমীয়া সাহিত্যৰ চুটি কাহিনী সাহিত্যই পূৰ্বৰ সাধুকথাৰ পৰা ফালৰি কাটি আহি আধুনিক চুটিগল্পৰ জন্ম দিয়াৰ দিশত অসমৰ পৰিৱৰ্তিত অৰ্থনৈতিক পৃষ্ঠভূমিৰ কথা স্বীকাৰ কৰা উচিত।
চুটিগল্পাকাৰ এইচ.ই.ৱেটৰ ভাষাৰে-"যিকোনো বস্তু এটা ঘোঁৰাৰ মৃত্যুৰপৰা আৰম্ভ কৰি এগৰাকী গাভৰুৰ প্ৰথম প্ৰেমৰলৈকে, এটা ফুলৰ পাপৰি মেল খোৱাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি এটা প্ৰচণ্ড ভূমিকম্পলৈকে-সূৰ্যৰ পোহৰত দেখা প্ৰতিটো বস্তুৱেই চুটিগল্পৰ বিষয়বস্তু হ'ব পাৰে।
কাৰণ নিৰ্বাচিত বিষয়টো অব্যৰ্থ লক্ষ্যসন্ধানী পথেৰে পৰিণতি ফালে লৈ যোৱা লগে লগে পাঠকৰ মনত এক অসম্পূৰ্ণ তৃপ্তিৰ ব্যাকুলতা মিহলি স্মৃতি জগাই তোলাৰ লগতে জীৱন আৰু জগত সম্বন্ধীয় কিছুমান মৌলিক প্ৰশ্নৰো মুখামুখি কৰাব পৰা হ'ব লাগে।
বাস্তৱ জীৱনৰ বিশেষ একোটা ঘটনাৰ মাজেদি জীৱন ধাৰণা ফুটাই তোলা সংক্ষিপ্ত পৰিসৰৰ সু-সংগঠিত, সংগত আৰু সংহত কথাশিল্পই হ'ল চুটিগল্প।
লক্ষ্যৰ ঐক্য, উদ্দেশ্যৰ ঐক্যৰ প্ৰতি সতৰ্ক দৃষ্টিৰে চুটিগল্পৰ ঘটনাক একমুখী কৰি তোলা হয়।
ইংগিতধৰ্মী ভাষা চুটিগল্পৰ কথনভংগীৰ এটি প্ৰয়োজনীয় গুণ কম পৰিসৰৰ ভিতৰতে চুটিগল্প এটাৰ চয়ন কৰিব লগা হোৱা বাবে ইয়াৰ ভাষা তীৰ্যক, তীব্ৰ আৰু ইংগিতধৰ্মী হোৱা প্ৰয়োজন।
অসমীয়া চুটিগল্পৰ উদ্ভৱ আৰু ইয়াৰ ক্ৰমবিকাশৰ গুৰিত আছিল ঊনবিংশ শতিকাৰ ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক,ভাষিক আৰু শৈক্ষিক সমস্যাসমূহ।
এনে পটভূমিতেই নতুন নতুন সমস্যাৰ ফলস্বৰূপে আধুনিক চুটিগল্পই নতুন ৰূপত আত্মপ্ৰকাশ কৰিবৰ বাবে এটা বাতাবৰণ পাইছিল আৰু এই বাতাবৰণটোৱেই আধুনিক অসমীয়া চুটিগল্পৰ পৃষ্ঠভূমি।
পৰিস্থিতিৰ নিৰ্মাণ কৌশল: একোটা সংঘাতপূৰ্ণ পৰিস্থিতিয়ে চুটিগল্পৰ ভাব, তীব্ৰতা, উৎকণ্ঠাৰ প্ৰাবল্য আৰু চৰিত্ৰৰ মানসিক সংঘাত তীব্ৰতৰ কৰি তোলাত সহায় কৰে।
প্ৰকৃততে যিবোৰ পৰিস্থিতিয়ে চৰিত্ৰৰ মনোজগতক উথলাই তুলিব পাৰে, চৰিত্ৰৰ মানসিক সংঘাত তীব্ৰতৰ কৰি তোলাত সহায়ক হ'ব পাৰে; তেনে পৰিস্থিতিয়েহে চুটিগল্পত ঠাই পায়।
বস্তুগত বা আধ্যাত্মিক বিষয়ৰ পাঠকক অভিভূত, প্ৰণোদিত আৰু মুগ্ধ কৰিব পৰা সজীৱ একক ঘটনাবিশিষ্ট কল্পনা প্ৰধান সাহিত্যই চুটিগল্প।
সেয়ে আলোচিত সংজ্ঞাকেইটাই চুটিগল্পৰ সম্যক ধাৰণা এটি আমাৰ আগত দাঙি ধৰে আৰু সেইবাবেই সৰ্বকালৰ গ্ৰহণযোগ্য সংজ্ঞা নিৰূপণ কৰাটো সহজসাধ্য নহয়।
অসমৰ চাহ, তেল, কয়লা আৰু বিভিন্ন মূল্যৱান কাঠৰ আৱিষ্কাৰে অসমৰ অৰ্থনীতিৰ লগতে যাতায়তৰ উন্নতিৰ সাধন ঘটালেও অসমৰ পৰম্পৰাগত কৃষি অৰ্থনীতিৰ দ্ৰুত অৱক্ষয় হ'বলৈ ধৰে।
চুটিগল্পত শব্দচয়ন,উপমা আদি অলংকাৰৰ প্ৰয়োগ, বৰ্ণনাত চিত্ৰধৰ্মিতা আদিৰ প্ৰয়োগৰ মাজেদি সূক্ষ্ম ব্যঞ্জনাদীপ্ত কৰি কাব্যিক মাধুৰ্যগুণবিশিষ্ট কৰি তোলা হয়।
লেখকে সূক্ষ্ম শিল্প বুদ্ধিৰে মানুহে বাস্তৱ জীৱনৰ এছোৱাত অৱদমন কৰি লুকুৱাই ৰখা ভাব, কল্পনা, আশা-আকাংক্ষা, কামনা, বাসনা আদি প্ৰবৃত্তিবোৰ দ্বন্দ্ব মাজেদি পোহৰলৈ আনে।
আনহাতে, চুটিগল্পৰ পৰিসমাপ্তি নাটকীয়তা যাৰ ভাৱধাৰাৰ প্ৰৱাহ সামৰণিৰ পাছতো অব্যাহত থাকে; অনুভৱ হয়, শেষ হ'লেও যেন হোৱা নাই।
ঊনবিংশ শতিকাতে গঢ় লৈ উঠা অসমৰ পুঁজিবাদী অৰ্থনীতি শতিকাটোৰ শেষৰফালে অধিক শক্তিশালী হৈ উঠিবলৈ ল'লে।
তদুপৰি বিংশ শতিকাৰ আগছোৱাত অসমৰ সামগ্ৰিক দৃশ্যপটৰ দ্ৰুত পৰিৱৰ্তন হ'বলৈ ধৰে আৰু তাৰ ফলত অসমৰ জনসাধাৰণৰ চিৰ পুৰাতন সহজ-সৰল জীৱনধাৰালৈ নানান ধৰণৰ আচহুৱা জটিলতা আহিবলৈ ল'লে।
হ্ৰস্বতা বা সংক্ষিপ্ততা: চুটিগল্পত কম পৰিসৰৰ মাজত বৰ্ণাঢ্য মানৱ জীৱনৰ কোনো এটা পৰিস্থিতিক ফুটাই তোলা হয়।
লক্ষ্যৰ একমুখীতা: চুটিগল্পত মাত্ৰ এটা নিৰ্দিষ্ট বিষয়ক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই গল্পটিক স্বাভাৱিক পৰিণতিৰ দিশে আগবঢ়াই নিয়া হয়।
সেয়েহে চুটিগল্পত ধাৰণাৰ ঐক্য আৰু ফলশ্ৰুতি একমুখী হয় আৰু ই পাঠকক নিবিড় ৰসঘন আবেদন এটাৰ যোগান ধৰিব পাৰে।
মহেন্দ্ৰ বৰাই আলঙ্কাৰিক ভাষাৰে শিল্প মাধুৰ্য সানি চুটিগল্পৰ সম্পৰ্কে কৈছে এনেদৰে- “চুটিগল্প সাহিত্যৰ বিশেষ শিল্পকৃতি য’ত পোৱা যায় ক্ষণিকৰ বুকুত চিৰন্তনৰ ব্যঞ্জনা আৰু বিন্দুৰ বুকুত সিন্ধুৰ চেতনা।
সংঘটিত হোৱা সকলো ধৰণৰ ঘটনা, দুৰ্ঘটনা, ক্ষিপ্ৰ গতিৰে অভাৱনীয়ভাৱে বিকাশ লাভ কৰি উৎকণ্ঠাৰ মাজেদি শীৰ্ষ দ্বন্দ্বত উপনীত হৈ পৰিসমাপ্তি ঘটিব লাগে।
চুটি বাক্য গাঁথনি: চুটিগল্পৰ লেখকে পাঠকক আকৰ্ষিত কৰাৰ লগতে চৰিত্ৰক প্ৰাণস্পৰ্শী কৰি তোলাৰ অৰ্থে চুটি চুটি বাক্যৰ প্ৰয়োগৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
হেৰি চ' ৰ মতে, “চুটিগল্প আপেক্ষিকভাৱে চমু বৰ্ণনা; য’ত এটা মাথোঁন কৰ্ম, এক চৰিত্ৰ আৰু এটা মাথোঁন পৰিস্থিতি চিত্ৰণ কৰা হয়।
ৰ মতে, “চুটিগল্পৰ সৈতে কোনো বিশেষ পৰিস্থিতি কোনো ঘটনাংশ, বিশেষ অভিজ্ঞতা, চৰিত্ৰ আৰু কল্পনা আদিয়ে সম্পৰ্ক ৰাখে।
এডগাৰ এলেন পোৰ মতে, “আধাঘণ্টাৰ পৰা এঘণ্টা বা দুঘণ্টাৰ ভিতৰত পঢ়ি শেষ কৰিব পৰা বৰ্ণনাত্মক কাহিনীয়েই চুটিগল্প।
মানুহে যেতিয়া মোৰ কৰ্ম চায়, সিহঁতে কব পাৰে যে এইটো চেতনাত ভাৰতীয় কিন্তু পদ্ধতিৰ ফালৰ পৰা বৰ সমসাময়িক।
লোক নৃত্যশিল্পী আৰু নাট্যকাৰ যিহঁত পথাৰত দিনৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ পিছত নিতৌ গধূলি নৃত্য কৰে, ঐতিহ্যময় মন্দিৰৰ শিল্পীসকলে যিহঁতৰ জীৱনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎসৱসমূহৰ সময়ত ইশ্বৰৰ উপাসনাৰ উপৰত নিৰ্ভৰ কৰে, কণ্ঠ সংস্কৃতিৰ লগত আন্দোলনক ফিউজ কৰে এনে অভিনেতা, তৰুণ অভিনয় শিল্পী আৰু গোটেই বিশ্বৰ শিক্ষাৰ্থীসকলে যিহঁতে শিকিব বিচাৰে নতুন আন্দোলন আৰু সাংস্কৃতিক স্মৃতিসমূহৰ গতিশীলতা আমাৰ দক্ষিণ এছিয়াৰ তেজ ​​প্ৰবাহত এম্বেড - এই শিল্পীসকল মোৰ কৰ্মৰ কেন্দ্ৰবিন্দু।
তেওঁ 'নিউ অৰলিঞ্চ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ' পৰা থিয়েটাৰ আৰু টেলিভিচনত এমএ পাচ কৰে আৰু পিছৰ দহ বছৰ যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ টেলিভিচন প্ৰযোজক আৰু ভাষ্যকাৰ হিচাপে ভাৰতত শিল্প, ভ্ৰমণ আৰু সংস্কৃতি সম্পৰ্কিত সাপ্তাহিক চিৰিজ সহ প্ৰযোজনাৰ সৈতে পাৰ কৰিছে।
কেইবাবছৰ ধৰি তেওঁ নৃত্য পৰিকল্পনা, পণ্ডিত আৰু সাংস্কৃতিক কৰ্মী হিচাপে ভাৰত তথা বিদেশেত পাৰফৰ্মিং আৰ্টত তেওঁৰ কামৰ বাবে অসংখ্য বঁটা আৰু স্বীকৃতি পাইছে।
ভাৰতনাট্যমত প্ৰশিক্ষণ প্ৰাপ্ত, তেওঁ কথাকলি, মোহিনীঅট্টম, আৰু তাই চি তথা কলাৰিপায়ত্তুতো আনুষ্ঠানিক প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰিছে, এনেকৈ তেওঁ এখন নৃত্যশৈলী তৈয়াৰ কৰিছিল যিটো তেওঁ "নব্য ভাৰতনাট্যম" ৰচনা কৰিছিল।
অনিতা ৰত্নমৰ ভাৰতনাট্যম গুৰু আদায়ৰ কে. লক্ষ্মণৰ পৰা তেওঁৰ প্ৰাথমিক নৃত্য প্ৰশিক্ষণ লৈছিল আৰু পিছত ৰুক্মিণী দেৱী অৰুণ্ডেল 'কালাক্ষেত্ৰ'ত উন্নত প্ৰশিক্ষণৰ বাবে গৈ নৃত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিপ্লোমা অৰ্জন কৰে।
ধাৰণা বিলাক গোটেই বিশ্ব আৰু বহু মানুহ তথা সিহঁতৰ পদ্ধতিবিলাক সকলো চকুৰ পতাৰ ঢিমিক-ঢামাক, হাতৰ বিকাশ আৰু শৰীৰৰ মনোভাবৰ দ্বাৰা পৰামৰ্শ দিব পৰা যায়।
ধাৰাণাবিলাক অনেক উত্সৰ পৰা আহে কিন্তু মই সেইবিলাক ব্যৱহাৰ কৰোঁ আৰু সিহঁতৰ নিজস্ব শৈলীৰ নৃত্য, চলন আৰু থিয়েটাৰ কৌশলসমূহত একলগ কৰোঁ।
মোৰ সকলো চিন্তা-ধাৰণা ঐতিহ্যগত উৎসৰ পৰা, কিন্তু সেইবিলাক পঢ়া আৰু প্ৰকৃতিৰ পৰাও হ'ব পাৰে: এটা সৰু পিতলৰ পাত্ৰত ভাসমান এটা পদুম ফুল, এজন শিশু চাবনৰ ফেনাঁ ফুঁৱাইছে, আনকি বতাহত উৰি থকা কাগজৰ এখিলা টুকুৰাও মোক অনুপ্ৰেৰণা দিয়ে।
আধুনিকতাবাদী, তেওঁৰ চৌপাশৰ পৰিৱেশ গঢ়াৰ বিষয়ত উৎসাহিতভাবে বিশ্বাসী, ৰত্নম তেওঁৰ ধ্ৰুপদী ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰাথমিক প্ৰশিক্ষণৰ লগত সংযুক্ত বিভিন্ন গতিবিধি আৰু ৰীতিনীতি অনুসন্ধান কৰিছে।
"মই নাচি থাকো কাৰণ নিজৰ আৰু বিশ্বৰ লগত যোগাযোগৰ এইটো মোৰ নিজস্ব উপায় মই নিজকে এখন সমসাময়িক ক্লাচিক হিচাপে বিবেচনা কৰোঁ।
তাৰপিছত তেওঁ ২০০৬-০৮ কালছোৱাত কেইবাখনো মিউজিক ভিডিঅ' ছবি যেনে: "সোণতৰা", "চহৰৰ গধূলি" আৰু "চহৰৰ তিতা-মিঠা" নিৰ্মাণ আৰু পৰিচালনা কৰিছিল।
তেওঁ দূৰদৰ্শনৰ ধাৰাবাহিক "জীৱন যাত্ৰা" আৰু কেইবাখনো চুটি ছবি যেনে: "ৱেটিং ফৰ এ ক'ল", "দেউতা এণ্ড মিৰ'ৰ" আদি নিৰ্মাণ কৰিছিল।
ইয়াৰ লগতে তেওঁ দূৰদৰ্শনৰ বাবে পোতা পুখুৰীৰ বাঁক, কুশান, ধিনিকী ধাও, লাগুন, অলৌ-গুটি টলৌ-গুটি, উৰাল আৰু বিচু সম্বলিত বিভিন্ন খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীৰ লোক-সংস্কৃতিৰ আধাৰত এখন ১৩টা খণ্ডৰ তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
২০০৯ চনত তেওঁ "মায়া"নামৰ নাটক এখন মঞ্চস্থ কৰিছিল আৰু ডাক সেৱাৰ ওপৰত "সন্তোষ" নামৰ তথ্যচিত্ৰ পৰিচালনা কৰিছিল।
২০১২-১৩ চনত তেওঁ বিশ্ববেংকৰ প্ৰকল্প এটা হাতত লৈছিল আৰু তাৰপিছত অসম সৰ্বশিক্ষা অভিযানৰ ওপৰত ছয় খণ্ডৰ তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
তেওঁ গুৱাহাটীৰ ভোলানাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা শিক্ষা বিষয়ক মূল বিষয় হিচাপে লৈ কলা শাখাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
তাৰপিছত তেওঁ শিক্ষাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত অসমীয়া সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তাৰপিছত তেওঁ একে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণসংযোগ আৰু সাংবাদিকতা বিভাগত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
বৰ্তমান তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত অসমীয়া লোক-সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱৰ ওপৰত পিএইছডি ডিগ্ৰীৰ বাবে গৱেষণা কৰি আছে।
তেওঁ চলচ্চিত্ৰৰ মাধ্যমেৰে ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক বিষয়সমূহ দাঙি ধৰে।
এইখন ছবিয়ে বাংলাদেশৰ ঢাকা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত আধ্যাত্মিক শাখাত শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ সন্মান লাভ কৰিছিল।
তদুপৰি তেওঁ লোকসংস্কৃতিৰ ওপৰত কেইবাখনো চুটি ছবি, তথ্যচিত্ৰ, মিউজিক ভিডিঅ' টেলিভিছন ধাৰাবাহিক নিৰ্মাণ কৰিছে।
২০১৯ চনত তেওঁৰ ছবি "মিচিং"য়ে শ্ৰেষ্ঠ শ্বেৰদুকপেন ভাষাৰ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
তেওঁৰ দ্বিতীয় ছবি সোণাৰ বৰণ পাখি গোৱালপৰীয়া লোকগীতৰ শিল্পী প্ৰতিমা বৰুৱা পাণ্ডেৰ ওপৰত আধাৰিত ২০১৬ চনত মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া ছবি।
তেওঁৰ তৃতীয়খন ছবি হৈছে সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত য়েছে দৰজে ঠংচিৰ ‘মিচিং’ নামৰ উপন্যাসখনৰ আধাৰত নিৰ্মিত "মিচিং "।
তেওঁৰ আটাইকেইখন ছবি বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈছে।
সাত বইনী পাহাৰ অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ বান্দৰ্শী মৌজাৰ দেউৰীপাৰাত শ্ৰীশ্ৰীআই ভগৱতী থান ৰ পূৱত গাতে লাগি থকা এটি সৰু টিলা পাহাৰটোৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অংশত এই "সাতবইনী" গোঁসানীক এটা সময়ত পূজা কৰিছিল আৰু দেৱী গোঁসানীৰ থাপনা এই পাহাৰত আছিল বাবে পাহাৰটিৰ নাম সাত বইনী পাহাৰ।
পাহাৰটিৰ টিঙত বিদ্যালয়ৰ ঘৰ সাজিবলৈ মাটি খান্দোঁতে পিতলৰ খাৰু আৰু অচিনাকি গহনা কিছুমান পোৱা গৈছিল।
তাহানিতে উত্তৰ ভাৰত বিশেষকৈ উত্তৰ বঙ্গত বইনী বোলা শব্দই সংযোগী ভাষা হিচাবে প্ৰচলিত আছিল বাবে "বইনী" বুলি ক’লে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত সকলো সম্প্ৰদায়ৰ লোকে বুজি পায় আৰু সেই দিনত আই গোঁসানীক- বাৰ বইনী, ন বইনী, সাত বইনী নামকৰণ কৰি আজিও পূজা অৰ্চনা কৰে।
একালৰ "বৰ অসম" বিদীৰ্ণ বক্ষত ক্ৰম অনুসাৰে সৃষ্টি হৈছিল- নগালেণ্ড, মনিপুৰ, ত্ৰিপুৰা, মেঘালয়, মিজোৰাম আৰু অৰুণাচল।