polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
বহুতে বিশেষকৈ মেণ্ডেলা আদি নেতা কেইবাদশক ধৰি কাৰাগাৰত বন্দী হৈ আছিল, আনহাতে বাহিৰৰ পৃথিৱীখন বৰ্ণবৈষম্য দূৰ কৰাৰ প্ৰচেষ্টাত বিভক্ত হৈ পৰিছিল।
অহিংস নাগৰিক প্ৰতিৰোধৰ আটাইতকৈ সোচ্চাৰ অনুসৰণকাৰী ষ্টিভ বিকোক ১৯৭৭ চনত চৰকাৰৰ এজেণ্টসকলে হত্যা কৰিছিল বুলি ধাৰণা কৰা হয়।
১৯৯৪ চনত দক্ষিণ আফ্ৰিকাত অনুষ্ঠিত প্ৰথম সৰ্বজনীন, মুক্ত নিৰ্বাচনত এএনচি জয়ী হৈছিল আৰু মেণ্ডেলা ৰাষ্ট্ৰপতি হৈছিল।
মেণ্ডেলাই ভাৰতলৈ কৰা এক বিশেষ ভ্ৰমণত গান্ধীক সাক্ষাৎ কৰি শ্বেতাংগ দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামক অনুপ্ৰাণিত কৰা ব্যক্তি হিচাপে ৰাজহুৱাভাৱে সন্মানিত কৰিছিল।
বিংশ শতিকাৰ প্ৰথম দুই দশকত মহাত্মা গান্ধী আৰু ভাৰতীয় মিল-মালিকসকলে জনপ্ৰিয় কৰা বিদেশী সামগ্ৰী বৰ্জন আৰু স্বদেশী আন্দোলনৰ সমৰ্থনকাৰীসকলে বিদেশী কাপোৰ বৰ্জনৰ বাবে আহ্বান জনাইছিল।
এনেদৰে মহাত্মা গান্ধীয়ে নিযে যঁতৰ ঘূৰাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু আনক এনে কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
অহিংসাৰ দুই উপাদান হৈছে "সক্ৰিয়" বা "সক্ৰিয় কৰ্মী", য'ত বিশ্বাসীসকলে সাধাৰণতে ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ উপায় হিচাপে অহিংসাৰ প্ৰয়োজনীয়তাক স্বীকাৰ কৰে।
টলষ্টয়ন আৰু গান্ধীবাদ অহিংসা হৈছে সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ বাবে এক দৰ্শন আৰু ৰণনীতি যি হিংসাৰ ব্যৱহাৰক অস্বীকাৰ কৰে, কিন্তু একে সময়তে ই অহিংস কাৰ্যক ইয়াৰ বিৰুদ্ধে উৎপীড়ন বা সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামৰ নিষ্ক্ৰিয় স্বীকৃতিৰ বিকল্প হিচাপেও চায়।
সাধাৰণতে, অহিংসা দৰ্শনৰ অধিবক্তাসকলে সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ বাবে তেওঁলোকৰ অভিযানত বিভিন্ন পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰে, যাৰ ভিতৰত আছে বিশেষ গুৰুত্বৰ শিক্ষা আৰু প্ৰৰোচনা, গণ সহযোগিতা, আইন অমান্যতা, অহিংস প্ৰত্যক্ষ পদক্ষেপ, আৰু সামাজিক, ৰাজনৈতিক, সাংস্কৃতিক আৰু অৰ্থনৈতিক প্ৰকাৰৰ হস্তক্ষেপ।
মহাত্মা গান্ধীয়ে ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলন আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ভাৰতীয়সকলৰ অধিকাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ উদ্দেশ্যে সত্যাগ্ৰহৰ চৰ্চা কৰিছিল।
সত্যাগ্ৰহৰ তত্ত্ব পিছলৈ দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ বিখ্যাত কৃষ্ণাংগ নেতা নেলছন মেণ্ডেলাৰ বৰ্ণবৈষম্য নীতিৰ বিৰুদ্ধে আৰু গণঅধিকাৰ আন্দোলনৰ সময়ত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত মাৰ্টিন লুথাৰ কিং জুনিয়ৰ আৰু জেম্‌ছ বেভেলেৰ কৰ্মসূচীসহ সামাজিক ন্যায় প্ৰতিষ্ঠা আৰু অন্যান্য আন্দোলনত প্ৰভাৱ পেলায়।
এই ধাৰণাত সকলো জীৱৰ গাত ঐশ্বৰিক আধ্যাত্মিক শক্তিৰ স্ফুলিংগ আছে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়; সেয়েহে আন এটা সত্তাক আঘাত কৰা মানে নিজকে আঘাত কৰা, লগতে যিকোনো হিংসাৰ কৰ্মপৰিণাম আছে বুলিও এই ধাৰণাই বিশ্বাস ৰাখে।
যদিও হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰাচীন পণ্ডিতসকলে সময়ৰ লগে-লগে আগুৱাই গৈ অহিংসাৰ নীতিবোৰক নিখুঁত কৰাৰ যত্ন কৰিছিল।
১৯৩২ চনত গ্ৰহণ কৰা এই উপবাস কাৰ্যক লৈ কিছু বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হৈছিল, যাৰ ফলত তেওঁ আৰু বি.আৰ. আম্বেদকাৰৰ মাজত মতবিৰোধ ঘটে।
অৱশেষত, গান্ধী আৰু আম্বেদকাৰ দুয়োৱে পুনা চুক্তিৰ আলোচনাৰ বাবে নিজৰ সিদ্ধান্তক কিছু শিথিল কৰে, আৰু স্বেচ্ছামূলক প্ৰতিনিধিত্ব আৰু অস্পৃশ্যতা বিলুপ্ত কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ বাবে পৃথক ভোটাৰৰ আহ্বানৰ সিদ্ধান্তৰ বিলুপ্তি ঘটে।
"গান্ধীবাদ" শব্দটোত গান্ধীৰ ধাৰণা, বাৰ্তা আৰু কাৰ্যই সমগ্ৰ বিশ্বৰ লোকসকলৰ বাবে কি বুজায় আৰু তেওঁলোকে কেনেদৰে তেওঁলোকৰ নিজৰ ভৱিষ্যত গঢ়ি তোলাত নিৰ্দেশনাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিছিল সেয়াও অন্তৰ্ভুক্ত আছে।
এই গান্ধীবাদক অনুসৰণ কৰা ব্যক্তি বা গান্ধীবাদৰ এক নিৰ্দিষ্ট দৰ্শনক মানি চলা এজন ব্যক্তিক গান্ধীবাদী বুলি কোৱা হ'ব পাৰে।
মাৰ্টিন লুথাৰ কিং জুনিয়ৰ এজন যুৱ খ্ৰীষ্টান মন্ত্ৰী আৰু দক্ষিণ আমেৰিকান জাতিগত পৃথকীকণৰ পৰা আফ্ৰিকান আমেৰিকানসকলৰ মুক্তি বিচাৰি নাগৰিক অধিকাৰ আন্দোলনৰ নেতা আৰু লগতে অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক অন্যায় আৰু ৰাজনৈতিক বঞ্চিততাৰ পৰা মুক্তিৰ উপায় বিচাৰি জৱাহৰলাল নেহৰুক লগ কৰিবলৈ ১৯৬২ চনত ভাৰত ভ্ৰমণ কৰিছিল।
ম্যানমাৰৰ আং চান চ্যু কিক গৃহবন্দী কৰি ৰখা হৈছিল আৰু তেওঁৰ নেশ্যনেল লীগ ফৰ ডেমক্ৰেচীক সামৰিক-নিয়ন্ত্ৰিত ম্যানমাৰত গণতন্ত্ৰ আৰু স্বাধীনতাৰ বাবে তেওঁলোকৰ অহিংস অন্বেষণক দমন কৰা হৈছিল।
১৯৯১ চনৰ গণতান্ত্ৰিক নিৰ্বাচনৰ ফলাফল সামৰিক বাহিনীয়ে খাৰিজ কৰি সামৰিক শাসন জাপি দিয়াৰ সময়ত এই সংগ্ৰামৰ আৰম্ভ হয়।
গান্ধীয়ে জাপান আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াৰ দৰে ৰপ্তানি সৃষ্টি কৰাৰ সলনি সৰল জীৱন-ধাৰণ আৰু আত্মনিৰ্ভৰশীলতা/আমদানি প্ৰতিষ্ঠাপনৰ এক অৰ্থনৈতিক তত্ত্বৰ সমৰ্থন কৰিছিল।
তেওঁ স্বাধীনতাৰ ক্ষেত্ৰত অধিক কৃষিভিত্তিক ভাৰতৰ কল্পনা কৰিছিল যিয়ে সম্পদ সৃষ্টি আৰু ঔদ্যোগিকৰণৰ আগতে ইয়াৰ নাগৰিকৰ ভৌতিক প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিব।
অহিংস আইন অমান্যৰ প্ৰতি গান্ধীৰ গভীৰ প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু শৃংখলাবদ্ধ বিশ্বাসে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মাৰ্টিন লুথাৰ কিং জুনিয়ৰ, তাঞ্জানিয়াৰ জুলিয়াছ নাইৰে, নেলছন মেণ্ডেলা আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ষ্টিভ বিকো, পোলেণ্ডৰ লেক ৱালেছা আৰু ম্যানমাৰৰ আং চান চ্যু কিকে ধৰি পৰৱৰ্তী বহুতো ৰাজনৈতিক ব্যক্তিক অনুপ্ৰাণিত কৰিছে।
মহাত্মা গান্ধীয়ে হস্ততাঁত আৰু কটা-বোৱাত উদ্গনি দিবলৈ তৃণমূল পৰ্যায়ৰ সংগঠন সৃষ্টি কৰিবলৈ বৃহৎ পৰিমাণৰ ধন সংগ্ৰহ কৰিছিল।
খাদী বা খদ্দৰ হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ পূব অঞ্চলৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা হাতেৰে বোৱা প্ৰাকৃতিক আঁহৰ কাপোৰ।
গান্ধীবাদ হৈছে মোহনদাস গান্ধীৰ অনুপ্ৰেৰণা, দৃষ্টিভংগী আৰু জীৱনকৰ্মক বৰ্ণনা কৰা এক ঐক্য ধাৰণা।
সত্যই ভাৰতীয় ধৰ্মসমূহত এটা গুণক বুজায়, যিয়ে নিজৰ চিন্তা, কথা আৰু কাৰ্য্যত সত্যবাদী হোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰে।
পোলেণ্ডৰ লেক ৱাটেছাৰ অহিংস সংহতি আন্দোলনে ১৯৮৯ চনত দুটা দশকৰ শান্তিপূৰ্ণ প্ৰতিৰোধ আৰু আক্ৰমণৰ পিছত ছ'ভিয়েট-সমৰ্থিত কমিউনিষ্ট চৰকাৰক উৎখাত কৰে, যাৰ ফলত ছ'ভিয়েট ইউনিয়নৰ পতন ঘটে।
কিছুমান মুছলমান হাৰ্ড লাইনাৰে অ-মুছলমানসকলৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্কক নিন্দা কৰিবলৈ এনে ধৰণৰ আয়াত ব্যৱহাৰ কৰিছে আৰু অ-মুছলমানসকলক মুছলমান দেশবোৰত নেতা হোৱাৰ পৰা নিষেধ কৰিছে।
অৱশ্যে, শফি উচমানীৰ দৰে আন মুছলমান পণ্ডিতসকলে ইয়াক কেৱল "বৈষম্যহীন অন্তৰংগতা" নিষিদ্ধ কৰা বুলি ভাবে যি "ইছলামৰ স্বকীয় চিহ্ন"ক বিভ্ৰান্ত কৰিব পাৰে, আনহাতে আন সকলো ন্যায়সঙ্গত সম্পৰ্কক অনুমতি দিয়া বুলি বিবেচনা কৰে।
গহামিদীয়ে তেওঁৰ ইতমাম আল-হুজ্জ ইছলামৰ ব্যাখ্যাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত, এই আয়াতৰ বিষয়বোৰ কেৱল মুছলমান পয়গম্বৰৰ সময়ৰ ইহুদী আৰু খ্ৰীষ্টানসকলৰ মাজতহে সীমাবদ্ধ ৰাখে।
কোৰআনিক অধ্যায় আল-ম'ইদা ৰ এই আয়াতটোক হীৰাবাহ আয়াত বুলি জনা যায়, ই "যিসকলে আল্লাহ আৰু তেওঁৰ বাৰ্তাবাহকৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰে আৰু দেশত বিশৃংখলতা বিয়পাবলৈ চেষ্টা কৰে" তেওঁলোকৰ বাবে শাস্তি নিৰ্ধাৰণ কৰে: মৌখিক বিশেষ্য ৰূপ প্ৰায়ে ইছলামী ন্যায়শাস্ত্ৰৰ ধ্ৰুপদী আৰু আধুনিক কিতাপত ব্যৱহাৰ কৰা হয়, কিন্তু কোৰাণত শব্দ বা মূল ক্ৰিয়া নাই।
প্ৰাৰম্ভিক ইছলামিক সূত্ৰ অনুসৰি, উৰাইনা জনজাতিৰ কিছুমান সদস্যই মুছলমানসকলৰ সম্পত্তি চুৰি কৰাৰ বাবে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাৰ ভাও লোৱাৰ পিছত আৰু তেওঁলোকক বিশ্বাসৰ বিষয়ে শিকোৱাৰ বাবে প্ৰেৰণ কৰা এজন ডেকা গৰখীয়াক হত্যা কৰাৰ পিছত এই আয়াতটো প্ৰকাশ পাইছিল।
অৱশ্যে আয়াতটোৰ বহল আৰু শক্তিশালী ভাষাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি উমায়দসকলৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বিভিন্ন ৰাজ্যিক প্ৰতিনিধিসকলে দৃঢ়তাৰে কৈছে যে ই সাধাৰণতে বিদ্ৰোহীসকলৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য হয়।
৭-৮ বিশ্বাসীসকলে আকাবাহৰ চুক্তিৰ কথা মনত পেলাই দিছিল, মুছলমানসকলে প্ৰকৃত সাক্ষ্য দিব লাগে আৰু এজন লোকৰ ঘৃণাক তেওঁলোকক ন্যায়সঙ্গত হোৱাত বাধা নিদিব লাগে
এই আয়াতটোত এটা পেৰেণ্টেকেল বাক্য আছে: "এই দিনটোত যিসকলে আপোনাৰ ধৰ্ম্মৰ প্ৰতি নিৰাশ হোৱা বুলি অবিশ্বাস কৰে, গতিকে তেওঁলোকক ভয় নকৰে আৰু মোক ভয় কৰে।
এই দিনটোত মই আপোনাৰ ধৰ্ম্ম আপোনাৰ বাবে নিখুঁত কৰিছোঁ আৰু আপোনাৰ ওপৰত মোৰ অনুগ্ৰহ সম্পূৰ্ণ কৰিছো আৰু আপোনাৰ বাবে ইছলামক ধৰ্ম হিচাপে বাছনি কৰিছো।
প্ৰকাশৰ সময় আৰু প্ৰাসংগিক পৃষ্ঠভূমিৰ সন্দৰ্ভত , ই হৈছে "মদিনান ছূৰাৰ", যাৰ অৰ্থ হৈছে ইয়াক মক্কাৰ পৰিৱৰ্তে মদিনাত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
৪ ইছলাম সম্পূৰ্ণ হৈছে — কোৰআনৰ অন্তিম প্ৰকাশ, কিছুমান প্ৰকাৰৰ খাদ্য, গেমিং আৰু বহুতো নিষিদ্ধ
৫জন মুছলমানক ইহুদী আৰু খ্ৰীষ্টানসকলৰ খাদ্য খাবলৈ আৰু তেওঁলোকৰ মহিলাসকলক বিয়া কৰাবলৈ অনুমতি দিয়া হৈছিল
আয়াত উদ্ধৃত কৰি হত্যাৰ নিন্দা কৰা হৈছে, যেনে, "যদি কোনোবাই এজন ব্যক্তিক হত্যা কৰে, তেন্তে এনে হ'ব যেন তেওঁ গোটেই লোকসকলক হত্যা কৰে: আৰু যদি কোনোবাই জীৱন ৰক্ষা কৰে, তেন্তে এনে হ'ব যেন তেওঁ গোটেই মানুহৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিছে।
হে প্ৰকৃত বিশ্বাসী, আপোনাৰ বন্ধুবৰ্গৰ বাবে ইহুদী বা খ্ৰীষ্টানসকলক নলওঁক; তেওঁলোক আনজনৰ বন্ধু; কিন্তু আপোনালোকৰ মাজৰ যিসকলে তেওঁলোকক তেওঁৰ বন্ধুবৰ্গৰ বাবে লয়, তেওঁ নিশ্চিতভাৱে তেওঁলোকৰ মাজৰ এজন: প্ৰকৃততে আল্লাহে অন্যায় লোকক নিৰ্দেশনা নকৰে
ত্ৰিআক্ষৰিক মূল মূল অৰ্থ হৈছে কাৰোবাৰ সম্পদ বা সম্পত্তি নষ্ট কৰা, আৰু লগতে যুঁজ দিয়া বা পাপ কাৰ্য্য কৰা।
তেওঁ চুৰচুৰী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৪৭ চনত প্ৰাথমিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় আৰু বনগাঁও এম.ই স্কুলৰ পৰা ১৯৫১ চনত চূড়ান্ত পৰীক্ষাত জলপানীসহ উত্তীৰ্ণ হয়।
১৯৯৬ চনৰপৰা ড হাজৰিকাই সেই বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰি ১৯৯৮ চনৰ ১ ডিচেম্বৰত অৱসৰ লয়; অৱশ্যে সেই সময়ৰ নিয়মানুসাৰে তেওঁ অতিৰিক্ত তিনি বছৰ চাকৰি কৰিব লগা হয়।
পৰীক্ষিত হাজৰিকাই পুৰণি অসম কেন্দ্ৰিক দুষ্প্ৰাপ্য পুথি আৰু ভাষা-সাহিত্য সংস্কৃতি বিষয়ক গৱেষণা কাৰ্য্যত ব্ৰতী হৈ আছে।
স্কুলীয়া দিনৰ হাজৰিকাই ৰচনা কৰা কবিতা, গল্প, প্ৰবন্ধ আদিৰ বাহিৰেও ভালেমান গৱেষণাধৰ্মী প্ৰবন্ধ, আলোচনা, ব্যঙ্গ লেখা আদি ভালেমান আলোচনী, স্মৃতিগ্ৰন্থ আদিত সিঁচৰিত হৈ আছে।
কম বয়সীয়া স্বেচ্ছাসেৱকৰ দলটো খাৰুপেটীয়া গৈ পোৱাৰ পিছত পূৰ্বৰে পৰা খাপ পিতি থকা এচাম আন্দোলন বিৰোধী লোকে তেওঁলোকৰ ওপৰত অতৰ্কিতে যাঠি-জোং, শিল-ইটাৰে আক্ৰমণ চলায়।
স্বেচ্ছাসেৱকৰ দলটো চেদেলি-ভেদেলি হৈ পৰে আৰু প্ৰাণৰক্ষা কৰিবলৈ ৪৪জনকৈ স্বেচ্ছাসেৱকে বিভিন্ন স্থানত আশ্ৰয় লয়।
কেইজনমান ছাত্ৰ আৰু স্থানীয় লোকে তেওঁক খাৰুপেটীয়াৰ চিকিৎসালয়লৈ লৈ যায় আৰু প্ৰাথমিক চিকিৎসাৰ অন্তত তেওঁক মঙলদৈৰ হাস্পাতাললৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়।
মংগলদৈৰ চিকিৎসকে অৱস্থা বেয়া দেখি তেওঁক গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়লৈ প্ৰেৰণ কৰে আৰু তাতেই পিছদিনা ৬ অক্টোবৰত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
উচ্চশিক্ষাৰ মাধ্যমৰ ক্ষেত্ৰত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ শিক্ষা মন্ত্ৰালয়ে ১৯৬৮ চনত গ্ৰহণ কৰা ত্ৰি-ভাষা সূত্ৰ গুৱাহাটী আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়েও গ্ৰহণ কৰিছিল।
কিন্তু ৰাজনৈতিক হেচাত ১৯৭২ চনৰ ৬ জুনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শৈক্ষিক পৰিষদে সিদ্ধান্ত লয় যে পৰীক্ষাৰ বহীসমূহত অসমীয়া আৰু ইংৰাজীৰ উপৰিও বঙালী ভাষাতো লিখিব পাৰিব।
এই সিদ্ধান্তৰ বিৰুদ্ধে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় স্নাতকোত্তৰ ছাত্ৰসন্থা আৰু আইন মহাবিদ্যালয়ে যুটীয়াভাবে নেতৃত্ব লোৱা আন্দোলনত বাধ্য হৈ বিশ্ববিদ্যালয় কৰ্তৃপক্ষই অৱশেষত এই সিদ্ধান্ত উঠাই লয়।
সেয়েহে অসম চৰকাৰে সেই একে বছৰৰে ২৩ ছেপ্তেম্বৰত বিধান সভাত বৰাক উপত্যকাত এখন বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপনৰ প্ৰস্তাৱ লয়।
লগতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যাকাৰো বঙালী প্ৰধান অঞ্চলসমূহৰ মহাবিদ্যালয়সমূহক প্ৰস্তাৱিত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীন কৰা।
এনেতে খবৰ পোৱা গ’ল যে খাৰুপেটীয়াৰ কিছুমান মাধ্যম আন্দোলন বিৰোধী লোকে বন্ধৰ বিৰোধ কৰি দোকান-পোহাৰ খোলা ৰাখিছে।
সেই কথা শুনি কেইজনমান আন্দোলনৰ স্বেচ্ছাসেৱকৰ লগত মোজাম্মিল হকেও এখন ট্ৰাকত উঠি দোকান-পোহাৰবোৰ বন্ধ কৰিবলৈ মঙলদৈৰ পৰা খাৰুপেটীয়ালৈ ঢাপলি মেলিলে।
১৯৭২ চনৰ ৫ অক্টোবৰৰ দিনা মাধ্যম আন্দোলনত অংশ গ্ৰহণ কৰিবলৈ গৈ কিছুমান বঙালী দুৰ্বৃত্তৰ হাতত আহত হয় আৰু পিছদিনা ৬ অক্টোবৰত গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় হাস্পাতালত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
অসমৰ ভৌগলিক পৰিসীমাৰ ভিতৰত একমাত্ৰ অসমীয়াই উচ্চ শিক্ষাৰ মাধ্যম হোৱাৰ দাবীত আছুৱে ৩০ ছেপ্তেম্বৰত অনুষ্ঠিত হোৱা কাৰ্যনিৰ্বাহকত সৰ্বাত্মক আন্দোলনৰ কাৰ্যসূচী লোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু সেই মৰ্মে ৫ অক্টোৱৰত ১২ ঘণ্টীয়া অসম বন্ধৰ ঘোষণা কৰা হয়।
ৰজা ৬ষ্ঠ ৰামাই ৰামাকিয়েনৰ উৎসবোৰ অনুসৰণ কৰি আৰু সংস্কৃত ভাষাৰ বাল্মীকি ৰামায়ণৰ সৈতে তুলনা কৰি থাইলেণ্ডৰ ৰামায়ণ অধ্যয়নৰ ওপৰত প্ৰথমে আলোকপাত কৰিছিল।
তেওঁ দেখে যে ৰামাকিয়েন তিনিটা উৎসৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল: বৌদ্ধ দশৰথ জাতকৰ ওপৰত আধাৰিত ইয়াৰ মূল কাহিনীৰ উপৰিও বাল্মীকিৰ ৰামায়ণ, বিষ্ণু পুৰাণ, আৰু হনুমান নাটক।
বৰ্তমান ইয়াৰ তিনিটা সংস্কৰণ বিদ্যমান যাৰ এটা ১৭৯৭ চনত ৰজা ১ম ৰামাৰ তত্ত্বাৱধানত ৰচনা কৰা হৈছিল।
ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ আৰম্ভণি কালৰ চুখ'থাই ৰাজ্যৰ আটাইতকৈ পুৰণি নথিসমূহত জাতকৰ আখ্যানসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।
কিংবদন্তিসমূলৰ ইতিহাস ইণ্ডোনেচিয়াৰ পৰা গ্ৰহণ কৰা একপ্ৰকাৰৰ ছাঁ-পুতলা প্ৰদৰ্শনী বা ছায়া থিয়েটাৰত প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল য'ত চৰিত্ৰবোৰ চামৰাৰ পুতলাৰ দ্বাৰা চিত্ৰিত কৰা হৈছিল আৰু আনফালৰ পৰা দৰ্শকে চাই থকা সময়ত চামৰাৰ পুতলাবোৰে ওচৰৰ পৰ্দাত ছাঁ পেলাইছিল।
আন বহুতো দিশ যেনে বস্ত্ৰ, অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ, ভৌগোলিক অৱস্থা, আৰু প্ৰকৃতিৰ উপাদান আদিক থাই শৈলীলৈ ৰূপান্তৰ কৰা হয়।
যিহেতু থাইলেণ্ডক থেৰাভাদা বৌদ্ধ সমাজ বুলি গণ্য কৰা হয়, ৰামাকিয়েনৰ সুপ্ত বৌদ্ধ ইতিহাসে থাই আখ্যানসমূহক ব্ৰহ্মাণ্ড সৃষ্টিৰ এক কিংবদন্তি প্ৰদান কৰিছে।
দশৰথ জাতককে ধৰি জাতকসমূহ বৌদ্ধ মিছনাৰী, ভাৰতীয় ব্যৱসায়ী আৰু পণ্ডিতসকলৰ জৰিয়তে দক্ষিণ-পূব এছিয়ালৈ আহিছিল যিসকলে ক্ষ্মেৰ ৰাজ্যসমূহ আৰু শ্ৰীবিজয়ৰ সৈতে বেহা-বেপাৰ কৰিছিল।
চুখ'থাই চৰকাৰৰ পতনৰ পিছত অষ্টাদশ শতিকাত আয়ুথায়া ৰাজ্যৰ সময়ছোৱাত এই আখ্যানসমূহৰ থাই সংস্কৰণ প্ৰথমবাৰৰ বাবে লিখা হৈছিল।
অৱশ্যে ১৭৬৭ চনত বাৰ্মাৰ সৈন্যবাহিনীৰ দ্বাৰা আয়ুথায়া চহৰ ধ্বংস হোৱাৰ সময়তেই বেছিভাগ সংস্কৰণ হেৰাই গৈছিল।
বেংককৰ এমাৰেল্ড বুদ্ধৰ মন্দিৰত চিত্ৰৰ ৰূপত ৰামাকিয়েনৰ প্ৰদৰ্শন কৰাৰ লগতে তাত থকা বহুতো মূৰ্তিত ইয়াৰ চৰিত্ৰসমূহ দেখুওৱা হৈছে।
যেতিয়া অহিৰাৱণে ৰাম আৰু লক্ষ্মণক পাতাললৈ লৈ গৈছিল, হনুমানে তেওঁলোকক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ অনুসৰণ কৰিছিল।
তেওঁক পাতালাৰ প্ৰৱেশদ্বাৰত এজন সৈনিকে প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল, যাৰ এটা অংশ বান্দৰৰ আৰু অংশ এটা অংশ সৰীসৃপৰ আছিল অৰ্থাৎ এক মকৰৰ দৰে।
আন এটা কাহিনী অনুসৰি, লংকা জ্বলোৱাৰ পিছত নিজকে শীতল কৰিবলৈ যেতিয়া হনুমানে সাগৰত ডুব মাৰিছিল, তেওঁৰ কৰ্ম-কাণ্ডৰ ফলত তেওঁৰ শৰীৰত সৃষ্টি হোৱা অত্যধিক গৰমৰ বাবে তেওঁৰ ঘামৰ এটোপাল, মকৰ নামৰ এটা বিশাল মাছ খোৱা সৰীসৃপৰ মুখত পৰিছিল, এনেদৰেই মকৰে গৰ্ভধাৰণ কৰিছিল।
হনুমানে এই কথাত আমোদ পাইছিল আৰু কৈছিল যে, মই নিজেই হনুমান কিন্তু তেওঁ তেওঁৰ পুত্ৰ হ'ব নোৱাৰে কিয়নো তেওঁ জন্মৰ পৰাই সম্পূৰ্ণ ব্ৰহ্মচাৰী আছিল।
সেইবাবে মকৰৰ নাম অনুসৰিয়েই তেওঁৰ নামকৰণ কৰা হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ তত্ত্বাৱধানত মকৰধজ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল।
লংকা দহনৰ পিছত হনুমানে সাগৰৰ পানীত ডুব মাৰিছিল, তেওঁৰ ঘামৰ টোপাল এটা শক্তিশালী মকৰৰ মুখত পৰিছিল আৰু ইয়াৰ পৰাই মকৰৰ গৰ্ভৰ পৰা মকৰধ্বজৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁ ডাঙৰ দীঘল হোৱাৰ পিছত, অহিৰাৱাণে তেওঁৰ শক্তি আৰু পৌৰুষত্ব দেখি তেওঁক তেওঁৰ ৰাজ্যৰ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ৰখীয়া পাতিছিল
দেউতাকে ভগৱানৰ প্ৰতি কৰা গভীৰ প্ৰাৰ্থনাৰ ফলত বাকশক্তি ঘূৰাই পায় আৰু মধুৰ কণ্ঠৰ অধিকাৰী হয়।
তেওঁৰ পিতৃ মুকুন্দ পাণ্ডে এজন ধনী কবি আৰু দক্ষ সংগীতজ্ঞ আছিল, যি কিছু সময়ৰ বাবে বাৰাণসীত হিন্দু মন্দিৰৰ পুৰোহিত আছিল।
তেওঁ তেওঁৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল আৰু প্ৰাপ্তবয়স্ক জীৱনৰ বেছিভাগ সময় আদালতত অতিবাহিত কৰিছিল আৰু ৰেৱাৰ হিন্দু ৰজা ৰাজা ৰামচন্দ্ৰ সিঙৰ পৃষ্ঠপোষকতা তন্সেনৰ সংগীত ক্ষমতা আৰু অধ্যয়নে তেওঁক ব্যাপক খ্যাতি আৰু অনুসৰণ কৰিছিল।
তানসেনৰ খ্যাতিয়ে তেওঁক মোগল সম্ৰাট আকবৰৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে, যিয়ে ৰাজা ৰামচন্দ্ৰ সিঙলৈ বাৰ্তাবাহক প্ৰেৰণ কৰে, তানসেনক মোগল আদালতত সংগীতজ্ঞসকলৰ সৈতে যোগদান কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে।
তানসেন এজন সুৰকাৰ, সংগীতজ্ঞ আৰু কণ্ঠশিল্পী আছিল, যাৰ বাবে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ উত্তৰ অঞ্চলত বহুতো ৰচনা কঢ়িয়াই অনা হৈছে।
তেওঁ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ উত্তৰ ভাৰতীয় পৰম্পৰাৰ আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিসকলৰ ভিতৰত অন্যতম, যাক হিন্দুস্তানী বুলি কোৱা হয়।
সংগীত আৰু ৰচনাত তেওঁৰ ষোড়শ শতিকাৰ অধ্যয়নে বহুতক অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল, আৰু তেওঁক অসংখ্য উত্তৰ ভাৰতীয় ঘৰানা য়ে তেওঁলোকৰ বংশপ্ৰতিষ্ঠাপক হিচাপে গণ্য কৰে।
তানসেনক তেওঁৰ মহাকাব্য ধ্ৰুপদ ৰচনাসমূহৰ বাবে স্মৰণ কৰা হয়, কেইবাটাও নতুন ৰাগ সৃষ্টি কৰে, লগতে সংগীতৰ ওপৰত দুখন কালজয়ী কিতাপ লিখাৰ বাবে শ্ৰী গণেশ ষ্টোট্ৰা আৰু সঙ্গীতা চাৰা।
তানসেনৰ বিষয়ে বহুতো কিংবদন্তী লিখা হৈছে, তথ্য আৰু কল্পকাহিনী মিহলি কৰা হৈছে, আৰু এই কাহিনীবোৰৰ ঐতিহাসিকতা সন্দেহজনক।
আকবৰে তেওঁক নৱৰত্নসকলৰ এজন বুলি গণ্য কৰিছিল, আৰু তেওঁক মিয়ান উপাধি দিছিল, এজন সন্মানীয়, অৰ্থাৎ শিকা মানুহ।
ব্ৰহ্মা , ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে "এক আত্ম-অস্তিত্ববান আত্মা, পৰম বাস্তৱতা, সৰ্বজনীন আত্মা, ব্যক্তিগত ঈশ্বৰ, পবিত্ৰ জ্ঞান।
চাৰিণী হৈছে এজন চাৰ্য আৰু এই শব্দৰ স্ত্ৰী সংস্কৰণ, যাৰ অৰ্থ হৈছে "জীৱিকা, আকৰ্ষণীয় প্ৰক্ৰিয়া, আচৰণ, অনুসৰণ কৰা, ভিতৰলৈ যোৱা, পিছে পিছে যোৱা।
ব্ৰহ্মচাৰিণী নামৰ অৰ্থ হৈছে এগৰাকী নিষ্ঠাৱান নাৰী শিষ্যা যি তেওঁৰ গুৰুৰ সৈতে আন শিক্ষাৰ্থীৰ লগত আশ্ৰমত বাস কৰে।
বৈদিক গ্ৰন্থত ব্ৰহ্মচাৰিণী শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে এগৰাকী মহিলা যি পবিত্ৰ ধৰ্মীয় জ্ঞান অনুসৰণ কৰে।
তেখেতৰ পিতৃ ইন্দ্ৰকান্ত দত্ত বৃহত্তৰ বৰুৱানগৰৰ প্ৰফুল্ল চন্দ্ৰ বৰুৱা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ আছিল আৰু মাতৃ সুবৰ্ণলতা দত্ত একেখন বিদ্যালয়ৰ সহঃ শিক্ষয়িত্ৰী তথা মুক্তিযোদ্ধা আছিল।
তেখেতৰ স্বামীৰ নাম দিলীপ কুমাৰ নেওগ আৰু দুগৰাকী সন্তানৰ নাম ক্ৰমে- দৰ্শনা নেওগ আৰু বৰ্ণাস্থা নেওগ৷
দীৰ্ঘদিন ধৰি বিভা দত্ত নেওগে অসমীয়া ভাষা, সাহিত্য, সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰখনত গৱেষণামূলক লেখনিৰে সমৃদ্ধ কৰি আহিছে।
তেখেতে ধেমাজি মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপিকা হিচাপে সেৱা আগবঢ়াই ২০২২ চনৰ নম্বেম্বৰত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছে৷
বিভা দত্ত নেওগে ১৯৯০ চনত ঢকুৱাখনা মহাবিদ্যালয়ত প্ৰবক্তা হিচাপে যোগদান কৰি ১৯৯৬ চনত ধেমাজি মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত সহকাৰী অধ্যাপিকা, সহযোগী অধ্যাপিকা, বিভাগীয় মুৰব্বী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে আৰু ২০২২ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত চাকৰি জীৱনৰপৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
শিক্ষাগ্ৰহণৰ সময়ছোৱাত শ্বানে চৌপাশৰ পৰিৱেশৰ প্ৰতি, উদ্যোগবোৰৰ প্ৰতি আৰু সান্দাৰলেণ্ডৰ পুথিভঁৰালৰ প্ৰতি এক বিস্ময়কৰ জিজ্ঞাসা পুহি ৰাখিছিল।
১৮৫০ চনত শ্বানে খালী কাঁচৰ বাল্বত কাৰ্বনযুক্ত কাগজ ফিলামেণ্ট ব্যৱহাৰ কৰি বিজুলী বাঁতিৰ বিকাশৰ কাম আৰম্ভ কৰে।
কিন্তু উপযুক্ত বায়ুশূন্যতা আৰু অপৰ্যাপ্ত বিজুলী উৎসৰ বাবে তেওঁ বিকাশ কৰা বাঁতিটোৱে খুব কম সময়ৰ বাবেহে পোহৰ দিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
টিউবটোৰ পৰা এই পাৰাখিনি নিগৰিত হৈছিল আৰু আৰ্হিটোৰ পৰা আঁতৰাব লগা বায়ুখিনি পাৰাৰ দ্বাৰা আবদ্ধ কৰা হৈছিল।
যি কি নহওক, পাছলৈ জোছেফ শ্বান আৰু থমাছ আলভা এডিছনে উল্লেখ কৰে যে, তেওঁলোকে ফিলামেণ্ট লেম্পৰ বাবে স্প্ৰেংগেল লেম্পেই ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
সেইবছৰৰে ৩ ফেব্ৰুৱাৰিত শ্বানে সাতশ মানুহৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ থকা এখন বক্তৃতামঞ্চত কাৰ্যক্ষম বাল্বটো দেখুৱালে।
তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ ইংলেণ্ডৰ ঘৰ আৰু মূলস্থানসমূহত বিজুলী বাঁতি প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ কাম কৰিবলৈ লয়।
লণ্ডনৰ চিটি অৱ ৱেষ্টমিনিষ্টাৰত থকা অত্যাধুনিক নাট্যমঞ্চ ছেভয় থিয়েটাৰ হৈছে বিদ্যুতৰে সম্পূৰ্ণভাৱে আলোকিত হোৱা পৃথিৱীৰ প্ৰথমটো ৰাজহুৱা ভৱন।
ভৱনটোৰ নিৰ্মাতা ৰিচাৰ্ড ডিঅয়লি কাৰ্টেয়ে শ্বানৰ বিজুলী-বাঁতিৰ ব্যৱহাৰ সন্দৰ্ভত কৰা মন্তব্য হৈছে-প্ৰথমতে ব্যৱহাৰ কৰা জেনেৰেটৰটোৰ ক্ষমতা অৱশ্যে কম হোৱা হেতুকে গোটেই ভৱনটোকে আলোকিত কৰিব নোৱাৰিলে।
সেইকাৰণে ১৮৮১ চনৰ ২৮ ডিচেম্বৰ পৰ্যন্ত ভৱনৰ সন্মুখভাগ বৈদ্যুতিকীকৰণ কৰা হয় আৰু মঞ্চখন গেছৰ দ্বাৰা আলোকিত কৰি ৰখা হয়।
২৯ ডিচেম্বৰত লণ্ডনৰ দৈনিক বাতৰি কাকত দ্য টাইমছ্-এ বিজুলী বাঁতিৰ পোহৰক গেছ লাইটৰ পোহৰতকৈ শ্ৰেষ্ঠতৰ বুলি বিবেচিত কৰে।
শ্বানৰ বিকশিত বিজুলী বাঁতিটোৰ ভেকুৱাম টিউবত অৱশিষ্ট অক্সিজেনৰ নামমাত্ৰহে বাকী ৰৈছিল-যিয়ে ফিলামেণ্টটোক জ্বলি উঠাত সহায় কৰিছিল।
আনহাতে গ্ৰেট ব্ৰিটেইনৰ ৰয়েল ফাৰ্মাছিউটিকেল সমাজ-এ তেওঁক এজন সন্মানীয় সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰে।
১৮৮১ চনত পেৰিছত অনুষ্ঠিত আন্তৰ্জাতিক বিদ্যুৎ প্ৰদৰ্শনীত শ্বানক ফ্ৰান্সৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান লিজন অৱ অ'নাৰ প্ৰদান কৰা হয়।
এই প্ৰদৰ্শনীত তেখেতৰ উদ্ভাৱনসমূহো প্ৰদৰ্শন কৰা হয় আৰু চহৰখন বৈদ্যুতিক পোহৰেৰে আলোকিত কৰা হয়।
গেটশ্বেডৰ আণ্ডাৰহিলত থকা তেওঁৰ ঘৰটো আছিল বৈদ্যুতিক বাল্ব সংযোগ হোৱা পৃথিৱীৰ প্ৰথমটো ঘৰ।
নিউকাছলৰ ৱেষ্টগেট ৰ'ডত থকা লিট এণ্ড ফিল পুথিভঁৰালটো আছিল বৈদ্যুতিক বাঁতিৰে সংযুক্ত হোৱা প্ৰথমটো ৰাজহুৱা কোঠা।
ঘৰুৱা ব্যৱহাৰ আৰু ৰাজহুৱা ভৱনৰ বাবে তাপোদ্দীপক বিজুলী বাতিৰে পোহৰ যোগান ধৰা আৰু উদ্ভাৱন কৰা তেওঁ হৈছে প্ৰথমজন ব্যক্তি।
কেলছ লেন নৰ্থৰ এই বৃহৎ ভৱনটোৰ উদ্ভিদ ৰক্ষাগৃহ তেখেতে নিজৰ বেছিভাগ পৰীক্ষা সম্পন্ন কৰিছিল।
যুৱ অৱস্থাত ৰান্ধনী , যৌন কৰ্মী, নাইট ক্লাবৰ নৰ্তকী, দক্ষিণ খ্ৰীষ্টান নেতৃত্ব সন্মিলন ৰ সমন্বয়ক তথা আফ্ৰিকা ঔপনিবেশিক শাসনৰপৰা মুক্ত হোৱাৰ সময়ত, ইজিপ্ত আৰু ঘানাত সংবাদদাতাৰ চাকৰিকে ধৰি বিভিন্ন বিচিত্ৰ চাকৰি কৰাৰ অভিজ্ঞতাৰ শেষত মায়া এঞ্জেলোৱে এগৰাকী কবি আৰু লেখক ৰূপে পৰিচিতি লভে।
মায়া আছিল এগৰাকী অভিনেত্ৰী, লেখক, পৰিচালক আৰু লগতে নাটক, চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন অনুষ্ঠানৰ প্ৰযোজক।
১৯৮২ চনত, তেওঁক নৰ্থ কেৰ’লিনাৰ উইনষ্টন-চালেমত অৱস্থিত, ৱেক ফৰেষ্ট বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আমেৰিকান অধ্যয়ন বিষয়ৰ প্ৰথম ৰেনল্ডছ্‌ অধ্যাপক হিচাপে মনোনীত কৰা হয়।
তেওঁ নাগৰিক অধিকাৰ আন্দোলনৰ সক্ৰিয় কৰ্মী আছিল আৰু মাৰ্টিন লুথাৰ কিং জুনিয়ৰৰ সৈতে কাম কৰিছিল।
১৯৯০ দশকৰ আৰম্ভণিতে, ম্যালকম এক্সে যেতিয়া এই আন্দোলন আৰম্ভ কৰে এঞ্জেলোৱে বছৰত প্ৰায় ৮০ টাকৈ বক্তৃতা অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল, যিটো তেওঁ আশীৰ দশকলৈকে অব্যাহত ৰাখিছিল।
১৯৯৩ চনত বিল ক্লিণ্টনৰ প্ৰথম অভিষেক অনুষ্ঠানত এঞ্জেলোৱে তেওঁৰ কবিতা "অন দ্য পালচ্‌ অৱ মৰ্ণিং" আবৃত্তি কৰে; ১৯৬১ চনত জন এফ কেনেডিৰ অভিষেক অনুষ্ঠানত আবৃত্তি কলা প্ৰদৰ্শন কৰা ৰবাৰ্ট ফ্ৰষ্টৰ পিছতে মায়া প্ৰথমগৰাকী কবি, যি আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ শপত গ্ৰহণ অনুষ্ঠানত উদ্বোধনী আবৃত্তি প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
এঞ্জেলোক কৃষ্ণাঙ্গ লোক আৰু মহিলাসকলৰ প্ৰবক্তাৰ মৰ্যাদা দিয়া হৈছে, আৰু তেওঁৰ কামসমূহ কৃষ্ণাঙ্গ সংস্কৃতিৰ ৰক্ষা কৱচ ৰূপে বিবেচিত হৈছে।
যদিও আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ কিছু পুথিভঁৰালৰ পৰা এঞ্জেলোৰ কিতাপ নিষিদ্ধ কৰাৰ চেষ্টা কৰা হৈছে; তথাপি বিশ্বব্যাপী বহুতো বিদ্যালয় আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ত এঞ্জেলোৰ কৰ্মৰ পাঠভিত্তিক অধ্যয়ন কৰা হয়।
এঞ্জেলোৰ আটাইতকৈ প্ৰসিদ্ধ ৰচনাসমূহক তেওঁৰ আত্মজীৱনীমূলক কল্পকাহিনী বুলি নামাংকিত কৰা হৈছে, কিন্তু বহু সমালোচকে সেইবোৰক কেৱল আত্মজীৱনী বুলি গণ্য কৰে।
সমালোচনা কৰা, পৰিৱৰ্তন আৰু প্ৰসাৰ কৰা- এই প্ৰতীতিৰে এঞ্জেলোৱে আত্মজীৱনী লিখাৰ প্ৰচলিত ধাৰণাক প্ৰত্যাহবান জনোৱাৰ এক ইচ্ছাকৃত প্ৰয়াস কৰিছিল।
তেওঁৰ কিতাপসমূহ বৰ্ণবাদ, পৰিচয়, পৰিয়াল আৰু ভ্ৰমণকে ধৰি বিভিন্ন বিষয়বস্তুৰ ওপৰত কেন্দ্ৰীভুক্ত।
তেওঁ সুদীৰ্ঘ ৫০ বছৰ ধৰি সাতখন আত্মজীৱনী, তিনিখন প্ৰবন্ধৰ কিতাপ, কেইবাখনো কবিতাৰ কিতাপ লিখাৰ উপৰিও বহুসংখ্যক নাটক, চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন অনুষ্ঠানৰ সৈতে যুক্ত হৈ আছিল।
তেওঁৰ কৰ্মৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে এঞ্জেলোৱে একাধিক বঁটা বাহনৰ সৈতে ৫০টাতকৈও অধিক সন্মানীয় ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে।
এঞ্জেলো আটাইতকৈ জনাজাত তেওঁৰ শৈশৱ আৰু প্ৰাপ্তবয়স্ক বয়সৰ প্ৰথমৰ সময়ছোৱাৰ অভিজ্ঞতাৰ আধাৰত লিখা সাতোখন আত্মজীৱনীৰ শৃংখলাটোৰ বাবে।
শৃংখলাটোৰ প্ৰথমখন কিতাপ আই ন’ হোৱাই দ্য কেজড্‌ বাৰ্ড চিংছ ত, এঞ্জেলোৱে ১৭ বছৰ বয়সলৈকে মুখামুখি হোৱা বিভিন্ন অভিজ্ঞতাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে।
চাৰি বছৰত তেখেতে ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে আৰু ১৯৬১ চনত প্ৰথমটো মঞ্চ-প্ৰদৰ্শন আগবঢ়ায়।
দুই দশকৰো অধিক কাল পৰিৱেশ্য-কলাৰ লগত জড়িত থকাৰ সময়ততেখেতে ভাৰতনাট্যম আৰু কুচিপুড়ি নৃত্যশিল্পীৰ ৰূপত নৃত্য পৰিৱেশন কৰে।
শ্ৰী দাণ্ডায়ুদ্ধ পানী পিল্লাইৰ অধীনত ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰশিক্ষণ ল'বৰ বাবে তেখেতৰ পৰিয়ালটো চেন্নাইলৈ স্থানান্তৰিত হয়।
শীলা ডা০ ভেম্পতি চিন্না সত্যমৰ এগৰাকী শিক্ষাৰ্থী আৰু তেখেতৰ বহুকেইটা নৃত্য-নাটিকাৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ।
শীলা শ্ৰীৰ বিচৰণক্ষেত্ৰ হৈছে ভাৰতনাট্যম, কুচিপুড়ি, ভীনাই, ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী সংগীত, চিত্ৰকলা আৰু ভাস্কৰ্যকলা।
শীলা শ্ৰীয়ে চেন্নাইত থকা ৰ'ছাৰি মেট্ৰিকুলেছন স্কুলৰ পৰা প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা লয় আৰু চেন্নাইৰে ষ্টেলা মেৰিছ কলেজৰ পৰা প্ৰাক্-বিশ্ববিদ্যালয় ডিগ্ৰীটোও লাভ কৰে।
পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত ১৯৭৩ চনত তেখেতে আন্না স্থপতিবিদ্যা আৰু পৰিকল্পনা বিশ্ববিদ্যালয় স্কুলৰ পৰা স্থপতিবিদ্যাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তাৰ পিছত তেখেতে হাৰ্ভাৰ্ড গ্ৰেজুৱেট স্কুল অৱ ডিজাইনত এক্সিকিউটিভ এডুকেছন প্ৰগ্ৰামত নামভৰ্তি কৰে।
'বিশ্ব অৰ্থনৈতিক মঞ্চ গোলকীয় কৰ্মসূচী পৰিষদ'ত -ৰ ডিজাইন উদ্ভাৱনত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা শীলা শ্ৰী প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় স্থপতি ২০১১ চনত শীলা শ্ৰী ভাৰতীয় স্থপতি।
স্থপতিবিদ্যাৰ সেৱা আৰম্ভ কৰা আৰু প্ৰতিষ্ঠা কৰা শীলা শ্ৰী প্ৰকাশ হৈছে ভাৰতৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা।
বীণাই শিল্পী হিচাপে শীলা শ্ৰীয়ে 'ৰাধা মাধৱম' আৰু 'শিৱলীলা বিলাসম'ৰ সুৰাৰোপণ, পৰিৱেশন আৰু ৰেকৰ্ডিং কৰিছে।
মঠৰ বৰ্তমানৰ লামা সকলে এই ফেলাছটো প্ৰায়ে আশীৰ্বাদ হিচাপে সন্তান প্ৰাপ্তিৰ বাবে মহিলাসকলৰ মূৰত স্পৰ্শ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰে।
লামা সকলৰ জৰিয়তে কাঠ আৰু হাড়ৰ ফেলাছেৰ সন্তান প্ৰাপ্তিৰ আশীৰ্বাদ বিচাৰি মহিলা সকল এই মঠলৈ আহে।
জন্ম হোৱা বা জন্ম হ'ব লগীয়া সন্তানৰ নাম নিৰ্বাচনৰ বাবে ল'ৰা-ছোৱালীৰ বিভিন্ন নাম লিখি ৰখা বাঁহৰ কাঠি বাছনি কৰিবলৈয়ো এই মঠলৈ ভক্ত সকলৰ আগমন ঘটে।
প্ৰতীকী ফালাছৰ উৎপত্তিৰ দিশেৰে ভূটানৰ জনপ্ৰিয় সন্ত দ্ৰুকপা কুনলীকে উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে জনা যায়।
এইজনা সন্তই বৌদ্ধ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে গ্ৰহণকৰা পদ্ধতি নিন্দনীয় আৰু অপ্ৰচলিত উপায় হিচাপে বিবেচিত হৈছিল।
তেওঁ সাধাৰণতে যিকোনো সামাজিক সন্মিলনৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে বঞ্চিত আছিল আৰু নিজকে "কিশোড্ৰুকৰৰ পগলা" বুলি অভিহিত কৰিছিল।
তেওঁ তেওঁৰৰ অপ্ৰচলিত শিক্ষাদান পদ্ধতিৰ বাবে "উন্মাদ সন্ত" বা "ডিভাইন মেডমেন" হিচাপে জনপ্ৰিয় আছিল।
এই স্পষ্ট চিত্ৰসমূহক দেশৰ নগৰবাসীয়ে লজ্জাজনক বুলি অনুভৱ কৰাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত তথা ভূটানৰ নগৰীয় কেন্দ্ৰসমূহত মানৱ শৰীৰ আৰু যৌনতাক লজ্জিত কৰণৰ আধুনিক পশ্চিম আব্ৰাহামিক সাংস্কৃতিক নিয়ম সমূহ বিয়পি পৰাৰ হেতু নগৰীয় কেন্দ্ৰসমূহত লোক সংস্কৃতিৰ এই প্ৰকাৰটো বৰ্তমান অনানুষ্ঠানিকভাৱে নিৰুৎসাহিত হৈ পৰিছে।
অৱশ্যে সমগ্ৰ ভূটানত, বিশেষকৈ গাওঁবোৰত ঘৰ আৰু অট্টালিকাৰ দেৱালত বৰ্তমানো ফেলাছ চিত্ৰ দেখা যায়।
পৰম্পৰাগতভাৱে ভূটানৰ এই উত্থিত লিঙ্গৰ প্ৰতীকবোৰৰ উদ্দেশ্য হৈছে মানুহৰ কোপ দৃষ্টি আৰু বিদ্বেষপূৰ্ণ কথা-বতৰা নোহোৱা কৰা।
এইবোৰ হৈছে উপাসনাস্থলী য'ত ব্ৰহ্মচাৰী জীৱনশৈলী গ্ৰহণ কৰা লামা বা বৌদ্ধ ভিক্ষু আৰু সন্ন্যাসীসকলে বাস কৰে।
জনশ্ৰুতি অনুসৰি, তেওঁ দুষ্ট শক্তিবোৰক তেওঁৰ লিঙ্গৰ আঘাতেৰে পৰাজিত কৰি তেওঁলোকক সুৰক্ষামূলক দেৱতালৈ পৰিৱৰ্তন কৰিছিল।
দ্ৰুকপা কুনলীৰ উদ্দেশ্য আছিল পাদ্ৰীসকলক আচৰিত কৰি তোলা, যিসকলে তেওঁলোকৰ আচৰণ আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ শিক্ষাত উচ্ছল আৰু প্ৰৱঞ্চনা কৰিছিল।
তেওঁহে দেৱালত ফেলাছ অংকন কৰা আৰু ঘৰৰ চালৰ ওপৰৰ পৰা উৰন্ত ফেলাছ উৰুৱাই অশুভ আত্মাক আঁতৰাই নিয়া আৰু প্ৰেত আদিক বশ কৰাৰ কিংবদন্তী প্ৰচাৰ কৰিছিল।
তেওঁক "উৰ্বৰতাৰ সাধু" বুলিও কোৱা হয়, সেয়ে তেওঁ নিৰ্মাণ কৰা মঠ চিমি লাখাংকেলৈ কেৱল ভূটানৰ মহিলাই নহয়, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু জাপানৰ লোকসকলেও ভ্ৰমণ কৰে।
কোৱা হয় যে তেওঁ "সম্ভৱতঃ পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ধৰ্ম সমূহৰ ভিতৰত একমাত্ৰ সাধু যাক প্ৰায় একচেটিয়াভাৱে ফেলাছ আৰু ইয়াৰ সৃষ্টিশীল শক্তিৰ সৈতে চিনাক্ত কৰা হৈছে।
" এই কাৰণেই তেওঁৰ ফেলাছ, প্ৰতীক হিচাপে, ঘৰৰ দেৱালৰ চিত্ৰ হিচাপে অংকন কৰা হয়, ইয়াৰোপৰি থাংকা চিত্ৰ শৈলীত তেওঁক তেওঁৰ "লিঙ্গৰ অগ্ৰ অংশৰে কাঠৰ লাঠি" ধৰি থকা স্বৰূপত অংকন কৰা হয়।
সামাজ বিজ্ঞানৰ গৱেষকসকলৰ দ্বাৰা এইবুলি যুক্তি দিয়া হয় যে- ফেলাছ হৈছে "আকাংক্ষাৰ সাংসাৰিক ভ্ৰম"ৰ এক প্ৰতীকী।
ফেলাছৰ প্ৰতিনিধিত্ব ভূটানৰ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ সৈতে আৱদ্ধ হৈ পৰিছিল যদিও থাইলেণ্ড, বালি আৰু অন্যান্য সংস্কৃতিত একে ধৰণৰ ফেলিক চিত্ৰণ পোৱা যায়।
৫-৬ অজ্ঞ ইডোলেটাৰসকলক ইছলাম ধৰ্ম শিকোৱা হ'ব, যাৰ পিছত যদি তেওঁলোকে অনুতাপ কৰে, তেন্তে তেওঁলোকক জীয়াই ৰক্ষা কৰিব লাগিব
৩০ ইহুদী আৰু খ্ৰীষ্টানসকলে ইজৰা আৰু যীশুৰ ওপৰত "ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ" বিশেষণপ্ৰয়োগ কৰাৰ বাবে পুনৰ প্ৰমাণিত হৈছিল
৩৮-৪১জন মুছলমানক গুহাটোত মুহাম্মাদ আৰু আবু বক্কৰক আল্লাহই কৰা সহায়ৰ সন্দৰ্ভত অভিযানত যাবলৈ অনুৰোধ জনোৱা হৈছিল
৫৮-৫৯ যিসকলে মুহাম্মাদৰ ভিক্ষাব্যৱহাৰসম্পৰ্কে অপমানজনক প্ৰতিবেদন প্ৰচাৰ কৰিছিল তেওঁলোকক ভৰ্ৎসনা কৰা হৈছিল
সাংবাদিক অৰুণ শৌৰীয়ে ইয়াক আৰু কোৰআনৰ আন বহুতো আয়াতক সমালোচনা কৰি দাবী কৰিছে যে জিহাদৰ সমৰ্থনত সুন্নাহ আৰু হাদিছ সমানে উদ্দীপনামূলক।