polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
এছিয়ান গেমছ , যাক এছিয়াড বুলিও জনা যায়, হৈছে সমগ্ৰ এছিয়াৰ খেলুৱৈসকলৰ মাজত প্ৰতি চাৰি বছৰত অনুষ্ঠিত হোৱা এক মহাদেশীয় বহু-ক্ৰীড়া প্ৰতিযোগিতা।
ভাৰতৰ নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত প্ৰথমখন খেলৰ পৰা ১৯৭৮ চনৰ খেললৈকে এছিয়ান গেমছ ফেডাৰেশ্যনে এই খেলসমূহ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল।
১৯৮২ চনৰ গেমছৰ পৰা, এছিয়ান গেমছ ফেডাৰেচনৰ বিভাজনৰ পিছত, সেইবোৰ এছিয়াৰ অলিম্পিক কাউন্সিল ৰ দ্বাৰা আয়োজিত কৰা হৈছে।
এই খেলসমূহক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অলিম্পিক সমিতিয়ে স্বীকৃতি দিয়ে আৰু অলিম্পিক গেমছৰ পিছত ইয়াক দ্বিতীয় সৰ্ববৃহৎ মাল্টি-স্পোৰ্ট ইভেণ্ট হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়।
এই অনুষ্ঠানবোৰে এছিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰীয় অলিম্পিক সমিতিসমূহক এছিয়ান গেমছ ফেডাৰেচনৰ সংবিধান সংশোধন কৰিবলৈ নেতৃত্ব দিছিল।
ভাৰতে ১৯৮২ চনত আয়োজন কৰাৰ কথা আছিল আৰু অচিএয়ে পুৰণি এজিএফ সময়সূচী বাদ নিদিয়াৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
ওচিএয়ে আনুষ্ঠানিকভাৱে দক্ষিণ কোৰিয়া ১৯৮৬ এছিয়ান গেমছৰ সৈতে খেলসমূহৰ তদাৰক কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী খেলসমূহত টাইৱান ক পুনৰ ভৰ্তি কৰোৱা হয়, চীন গণৰাজ্যৰ হেঁচাত চীনা টাইপেই হিচাপে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল ‌‌।
১৯৬২ চনৰ দৰে, ৰাজনৈতিক সমস্যা আৰু নিৰাপত্তাৰ আশংকাৰ মাজত টাইৱান আৰু ইজৰাইলক গেমছ ফেডাৰেচনৰ দ্বাৰা অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰা হৈছিল।
আইএএএফে অংশগ্ৰহণকাৰী খেলুৱৈসকলক ১৯৮০ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ পৰা বাধা দিয়াৰ ভাবুকি দিছিল।
অ'চিএৰ সদস্যপদ অনুসৰি, আন্তঃমহাদেশীয় কাজাখস্তানে এছিয়ান গেমছত অংশগ্ৰহণ কৰে কিন্তু ইজিপ্তে চিনাইত এছিয়াৰ ক্ষুদ্ৰ অঞ্চল থকা দেশ হিচাপে অংশগ্ৰহণ নকৰে, ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে আফ্ৰিকান গেমছত অংশগ্ৰহণ কৰে।
এছিয়ান গেমছৰ সলনি ইউৰোপীয় ক্ৰীড়াত অংশগ্ৰহণ কৰা বিভিন্ন দেশ যাৰ মুখ্য ভৌগোলিক অংশ এছিয়া মহাদেশত অৱস্থিত: তুৰ্কী আৰু ৰাছিয়া/ছোভিয়েট ইউনিয়ন, প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে এছিয়াত: আজাৰবাইজান আৰু জৰ্জিয়া, সম্পূৰ্ণৰূপে এছিয়াত: চাইপ্ৰাছ, আৰ্মেনিয়া আৰু ইজৰাইল।
আয়োজক দেশ ইণ্ডোনেছিয়াই ৰাজনৈতিক স্বীকৃতিৰ বিষয়ত ইজৰাইল আৰু টাইৱানৰ অংশগ্ৰহণৰ অনুমতি দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে।
এছিয়ান ফুটবল কনফেডাৰেচন , আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় এমেচাৰ এথলেটিকছ ফেডাৰেচন আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভাৰোত্তোলন ফেডাৰেশ্যনেও খেলসমূহৰ স্বীকৃতি আঁতৰাই দিয়ে।
এছিয়ান গেমছ মুভমেণ্টে এছিয়ান গেমছ চাৰ্টাৰত সন্নিবিষ্ট আদৰ্শক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ প্ৰতীক ব্যৱহাৰ কৰে।
এছিয়ান গেমছৰ মূলমন্ত্ৰ হৈছে "এভাৰ অনৱাৰ্ড" যাক গুৰু দত্ত সোন্ধীয়ে ১৯৪৯ চনত এছিয়ান গেমছ ফেডাৰেচন গঠনৰ ওপৰত ডিজাইন আৰু প্ৰস্তাৱ দিছিল।
এছিয়ান গেমছৰ প্ৰতীকহৈছে ৰঙা ৰঙৰ এক উজ্জ্বল সূৰ্য আৰু ইয়াৰ ডিস্কৰ মাজত এটা বগা বৃত্ত যি এছিয়াৰ লোকসকলৰ সদায় উজ্জ্বল আৰু উষ্ণ আত্মাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
ইয়াৰ অব্যাহত অস্পষ্ট ৰাজনৈতিক স্থিতিৰ বাবে, টাইৱানে ১৯৯০ চনৰ পৰা চীনা টাইপেইৰ পতাকাৰ তলত খেলত অংশগ্ৰহণ কৰে।
অলিম্পিক গেমছত অংশগ্ৰহণৰ বাবে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অলিম্পিক সমিতিয়ে স্বীকৃতি নোপোৱা স্বত্বেও মাকাও এনঅ'চিক এছিয়ান গেমছত এনঅ'চি হিচাপে প্ৰতিযোগিতা কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া হৈছিল।
ইজৰাইলে ১৯৮২ চনৰ খেলসমূহত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল, কিন্তু মিউনিখ গণহত্যাৰ বাবে আয়োজকসকলে এই অনুৰোধ নাকচ কৰিছিল।
১৯৭৪ চনত ইজৰাইলৰ অন্তিম অংশগ্ৰহণৰ পিছত খেলসমূহৰ পৰা বাদ পৰা ইজৰাইলকে ধৰি ৪৬খন ৰাষ্ট্ৰই এই খেলত অংশগ্ৰহণ কৰিছে।
২০১০ চনৰ পৰা, আয়োজক চহৰবোৰে এছিয়ান গেমছ আৰু এছিয়ান পেৰা গেমছ দুয়োটা পৰিচালনা কৰে, পিছৰটো শাৰীৰিক ভাৱে সক্ষম খেলুৱৈসকলৰ বাবে ইজনে সিজনৰ সৈতে প্ৰতিযোগিতা কৰা এক অনুষ্ঠান।
১৯৮২ চনত ভাৰতৰ নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত হোৱা এছিয়ান গেমছৰ পৰা এছিয়ান গেমছত এটা শুভংকৰ পৰিৱেশ আছিল, সাধাৰণতে অঞ্চলটোৰ স্থানীয় প্ৰাণী আৰু মানৱ ব্যক্তিত্বই সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
শ্মশান হৈছে হিন্দু সকলৰ মৃতকৰ এক অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া সমাপন স্থলী, য'ত মৃতদেহবোৰ চিতাত জ্বলাই দিয়া হয়।
শিখ ধৰ্ম, জৈন আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ দৰে অন্যান্য ভাৰতীয় ধৰ্মসমূহেও মৃতকৰ অন্তিম সংস্কাৰৰ বাবে শ্মাশান ব্যৱহাৰ কৰে।
সাধাৰণতে শ্মশান ঘাট সমূহত, মুখ্য শোকসন্তপ্ত সকলে ডম জাতিৰ পৰা পবিত্ৰ জুই গ্ৰহণ কৰিব লাগে, এই সকল লোকে মাচুলৰ বিনিময়ত চিতা জ্বলাই দিয়ে।
বিভিন্ন হিন্দু লিপিত শ্মাচানাৰ স্থান কেনেদৰে বাছনি কৰিব লাগে তাৰ বিৱৰণ দিয়া হৈছে: ই গাওঁখনৰ উত্তৰ ফালে হ'ব লাগে আৰু দক্ষিণফাললৈ মাটি হেলনীয়া হ'ব লাগে, ই নদী বা পানীৰ উৎসৰ ওচৰত হ'ব লাগে আৰু দূৰৰ পৰা দৃশ্যমান হ'ব নালাগে।
মৃতদেহবোৰ পৰম্পৰাগতভাৱে সাধাৰণতে কাঠ-বাঁহৰে নিৰ্মিত চিতাত জুই সংযোগ কৰি অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰা হয়।
কবি অমূল্য বৰুৱাৰ জীৱনৰ আধাৰত সাহিত্যিক গুণীন হাজৰিকাই লিখি উলিওৱা এই কিতাপখন কলিয়াবৰৰ চিৰন্তন প্ৰকাশে প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায় ২০২০ চনত৷ মুঠ পৃষ্ঠা সংখ্যা ১৪৪৷ সৰ্বস্বত্ব লেখকৰ নামত থকা কিতাপখনৰ আৰম্ভণিতে ’মোৰ মনৰ কথাত’ লেখকে লিখিছে, “কবিজনৰ বিষয়ে লিখিম বুলি কেতিয়া চিন্তা কৰিছিলোঁ সঠিক মনত নাই৷ অসম সাহিত্য সভাৰ ৰহা অধিবেশনত যোৰহাট সাহিত্য সভাই প্ৰকাশ কৰা “অমূল্য বৰুৱা : পৰিচয় আৰু প্ৰতিভা নামৰ কিতাপখন বুক ষ্টলৰ পৰা কিনি আনিছিলোঁ৷ কিতাপখনে উদীপ্ত মনৰ প্ৰদীপ্ত প্ৰতিভাৰ কবিজনৰ বিষয়ে মোক বহুখিনি নতুন কথা জানিবলৈ দিলে৷ তেওঁৰ মৰ্মন্তুদ, নিষ্ঠুৰ হত্যাকাণ্ডৰ বৰ্ণনাই মোৰ হৃদয় বিদ্ধ কৰিলে৷.’’
কবি অমূল্য বৰুৱাৰ জীৱন আৰু সমকালীন সময়ৰ শেষৰ ফালে সংযোগ কৰা পৰিশিষ্ট, নিৰ্ঘণ্ট আৰু লিখকৰ পৰিচিতি বাদ দি মূল কিতাপখন দহটা অধ্যায়ত ভাগ কৰা আছে৷ ’সেই সময়’ নামৰ প্ৰথম অধ্যায়ত কবিগৰাকীৰ জন্মৰ ঠিক আগৰ সময়খিনিৰ পৰা কবিগৰাকীৰ সমকালীন সময়ৰ সামাজিক, ৰাজনৈতিক পৰিৱেশ ডাঙি ধৰা হৈছে৷
জে বি কলেজৰ পৰা বি এ পাছ কৰি ইংৰাজীত এম এ পঢ়িবলৈ যোৱা অমূল্যই সেইসময়ত কলিকতাত অসমৰ ছাত্ৰসমাজৰ দ্বাৰা গঢ়ি উঠা পৰিৱেশ আৰু মহানগৰৰ জীৱনৰ মাজত তালমিল ৰাখি নিজৰ সাধনা অটুট ৰাখিছিল৷ কবি যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাৰ লগত সৌহাৰ্দ্য, কলকতাৰ অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰত নাটক প্ৰচাৰ আদিৰে পঞ্চম অধ্যায় লিখা হৈছে৷
অমূল্য বৰুৱাৰ বন্ধুমহলত আছিল, বীৰেন ভট্টাচাৰ্য, অজিত শৰ্মা, আনন্দেশ্বৰ বৰঠাকুৰ, ৰাজেন হাজৰিকা, যতিনাৰায়ণ শৰ্মা আদি আৰু তেওঁলোকৰ মাজত অমূল্যই এখন সাহিত্য সৃষ্টিৰ কঠীয়াতলি নিৰ্মাণহে যেন কৰিছিল, সেইবিষয়ে লিখা আছে ’সৃষ্টিৰ কঠীয়াতলিত’ নামৰ চতুৰ্থ অধ্যায়ত৷
’জেহিৰুদ্দিন হেডমাষ্টৰৰ বিদ্যালয়ত’ নামে তৃতীয় অধ্যায়ত যোৰহাটৰ শিক্ষাৰ পৰিৱেশ আৰু অসমৰ আন দুগৰাকী কবি গণেশ গগৈ আৰু যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাৰ প্ৰভাৱ সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছে৷
’ভোগদৈৰ পাৰৰ দিন’ত অমূল্য বৰুৱাৰ জন্মৰে পৰা যুৱক অৱস্থালৈ সময়খিনিত লগ পোৱা সমনীয়া, শিক্ষাগুৰুসকলৰ উপৰি সেই ঠাইৰ প্ৰাকৃতিক, সামাজিক পৰিৱেশৰ অৱতাৰণা কৰিছে৷
ষষ্ঠ অধ্যায়ত ’মডাৰ্ণমেন আই চিং’ নাম দি লেখকে যুদ্ধকালীন পৰিৱেশৰ মাজত দেশবিদেশৰ সাহিত্যৰ ধাৰা আৰু ৰাজনৈতিক মতবাদবোৰ আলোচিত হৈছে৷
সপ্তম অধ্যায়ত ’বিপন্ন সময়’৷ ৰাজনৈতিক সমীকৰণৰ সন্ধিক্ষণ৷ কবিয়ে তাৰ ভয়াবহ ৰূপ দেখি ঘৰলৈ তাৰ বৰ্ণনাৰে চিঠি লিখিছিল৷
অষ্টম অধ্যায় ’বধ্যভূমি’৷ ১৯৪৬ চনৰ সাম্প্ৰদায়িক উত্তেজনাৰ ভয় লগা সময়৷ এই সময়তে অমূল্য বৰুৱাৰ লগতে হেৰাই যায়৷
বিশ্বৰ প্ৰথম ঔদ্যোগিক বিপ্লৱত বংগৰ বিশেষ ভূমিকা আছিল, কিন্তু পাছলৈ এই অঞ্চলৰ নিজৰেই অ-ঔদ্যোগীকৰণ দেখা গ'ল।
ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ নীতিৰ ফলত, যেনে বৰ্ধমান কৃষি কৰ , আৰু লগতে অকাল, মহামাৰী আদিৰ ফলত, ১৭৭০ চনত দ্য গ্ৰে'ট বেংগল ফেমিন হ'ল, য'ত ১ নিযুতৰ পৰা ১০ নিযুত বাঙালীৰ মৃত্যু হ'ল।
পূৰ্বতে গংগাঋদ্ধি নামেৰে জনাজাত ৰাজ্য প্ৰাচীন কালত এটি অগ্ৰণী শক্তি আছিল, য'ত আছিল বিস্তৃত বাণিজ্য-পথ, যি ৰোমান ইজিপ্তলৈকে বিয়পি আছিল।
বাঙালী পাল সাম্ৰাজ্য আছিল এই অঞ্চলৰ অন্তিম বৌদ্ধ শাসক, যি ৭৫০ খ্ৰীষ্টাব্দত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
পাল বংশৰ ৰাজতেই এই অঞ্চলত ইছলাম ধৰ্মই প্ৰৱেশ কৰিছিল, আব্বাছিদ কালিফেটৰ সৈতে বাণিজ্যৰ মাধ্যমেৰে।
বংগ এটি ভৌগোলিক, সাংস্কৃতিক আৰু ঐতিহাসিক অঞ্চল, যি দক্ষিণ এছিয়াৰ পূব দিশে স্থিত, বংগোপসাগৰৰ উত্তৰ দিশে।
মাজতে এক স্বাধীন, ঐক্যবদ্ধ বংগ সৃষ্টিৰ পৰিকল্পনা কৰা হৈছিল যদিও ধাৰ্মিক বিবাদৰ বাবে সেই পৰিকল্পনা বাদ দিয়া হ'ল।
যদিও বৰ্তমানে বংগই বাংলাদেশ আৰু পশ্চিম বংগ সূচায়, এসময়ত বংগই বৰ্তমানৰ ভাৰতৰ বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড, উৰিষ্যা আৰু অসম ৰাজ্য, তথা বৰ্তমানৰ ম্যানমাৰৰ ৰাখাইন ৰাজ্যও সামৰিছিল।
হাজৰিকায়ে পঞ্জাবৰ ফিল্লাউৰত অৱস্থিত মহাৰাজ ৰঞ্জিত সিং পঞ্জাব আৰক্ষী একাডেমীত আৰক্ষীৰ প্ৰশিক্ষণ সমাপ্ত কৰিছিল।
ইয়াতে তেওঁ তেওঁৰ ভৱিষ্যতৰ স্বামী হাৰিয়ানা কেডাৰৰ ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাৰ বিষয়া ৰাজীৱ সাগৰক লগ পাইছিল।
তাৰ পিছত তেওঁক দিল্লীৰ মহিলা কোষৰ বিৰুদ্ধে অপৰাধ বিভাগৰ আৰক্ষী উপায়ুক্ত পদলৈ উন্নীত কৰা হৈছিল।
১৯৯৮ চনত তেওঁক তিনি মাহৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘ শান্তিৰক্ষণ বাহিনীৰ অংশ হিচাপে বচনিয়ালৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল।
তাৰপিছত তেওঁ শ্বিলঙৰ পাইন মাউণ্ট কনভেণ্টৰ পৰা চিনিয়ৰ কেমব্ৰিজ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ উচ্চশিক্ষাৰ বাবে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ কলেজত ইতিহাস পঢ়িবলৈ দিল্লীলৈ ৰাওনা হৈছিল।
তেওঁক ১৯৭৯ চনত তেওঁ দিল্লী আন্দামান নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জ কেডাৰৰ আৰক্ষী সেৱাৰ বিষয়া হিচাপে নিযুক্ত হৈছিল।
ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰা পিছত হাজাৰিকাই গুৱাহাটীত আইনৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।
গুৱাহাটীতে জন্মগ্ৰহণ কৰা লেখক কুমুদেশ্বৰ হাজৰিকা শৈশৱতে অসমৰ কেইগৰাকীমান বিশিষ্ট ব্যক্তিৰ সান্নিধ্যলৈ আহিছিল৷ সেইসকলৰ ভিতৰত লেখকে ৰঘুনাথ চৌধাৰী, মৃৎশিল্পী মীনধৰ বৰদলৈ আৰু খানচাহাব খলিলুৰ ৰহমানৰ কথা মনত পৰে বুলি গ্ৰন্থৰ পাতনিতে উল্লেখ কৰিছে৷ তেওঁলোকৰ মুখত লেখকে পুৰণি গুৱাহাটীৰ নানান কথা শুনিছিল৷ কুমুদেশ্বৰ হাজৰিকাৰ ককাদেউতাক আছিল মহেন্দ্ৰলাল বৰুৱা ৷ তেখেতেও পুৰণি গুৱাহাটীৰ প্ৰতি লেখকক আকৰ্ষিত কৰিছিল৷ এই আকৰ্ষণ আৰু ইতিহাস-সন্ধানৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈ লেখকে পুৰণি কাকত-আলোচনীত গুৱাহাটী সম্পৰ্কে কিবা তথ্য পালে সংৰক্ষণ কৰিবলৈ ধৰিলে৷ কিন্তু হঠাতে অহা গুৱাহাটীৰ কৃত্ৰিম বানপানীয়ে তেখেতৰ কিছু আপুৰুগীয়া সম্বল নষ্ট কৰিলে৷
১৯৮৭-৮৮ চনত কুমুদেশ্বৰ হাজৰিকাৰ ডাঙৰ ভিনিহি ফণী তালুকদাৰে 'অসম বাণী' কাকতৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্বত আছিল৷ তেখেতৰ পৰামৰ্শ মানি কুমুদেশ্বৰ হাজৰিকাই 'অতীতে ৰিঙিয়ায়' নামেৰে পুৰণি গুৱাহাটীৰ কথাবোৰ ধাৰাবাহিকভাৱে সেইখন কাকততে লিখিবলৈ ধৰিলে৷ তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে, তেখেতে ৰঞ্জন কাশ্যপ ছদ্মনামেৰেহে সেইবোৰ লেখা লিখিছিল৷ অৱশ্যে তিনিটামান লেখাৰ পাছত তেখেতে নিজৰ নামত সেইবোৰ প্ৰবন্ধ লিখিবলৈ ধৰিলে৷ ফণী তালুকদাৰে কাকতৰপৰা অৱসৰ লোৱাৰ পাছত অৱশ্যে কুমুদেশ্বৰ হাজৰিকাইও অতীতে ৰিঙিয়ায় লিখিবলৈ বাদ দিলে৷
ইতিহাসৰ ছাঁ-পোহৰত পুৰণি গুৱাহাটী হৈছে অসমীয়া ভাষাত ৰচিত আৰু অসমৰ থলুৱা বা স্থানীয় ইতিহাসক আধাৰ কৰি লিখা এখনি ইতিহাস-নিৰ্ভৰ গ্ৰন্থ৷ গ্ৰন্থখনৰ লেখক হৈছে কুমুদেশ্বৰ হাজৰিকা৷ প্ৰধানকৈ এই গ্ৰন্থখনে অসমৰ গুৱাহাটী চহৰৰ ইতিহাসক আলোকপাত কৰিছে৷ গ্ৰন্থখন পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত হৈছিল ২০০২ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত৷ ২০১৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত অসম পাব্লিচিং কোম্পানীয়ে গ্ৰন্থখনৰ মূল বিষয়বস্তু সাল-সলনি নকৰাকৈ নতুন ৰূপত প্ৰকাশ কৰে৷
লিখক কুমুদেশ্বৰ হাজৰিকাৰ জন্ম হৈছিল অসমৰ গুৱাহাটীত৷ তেখেতৰ বৃত্তি শিক্ষক৷ গুৱাহাটীৰ সোণাৰাম উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত দীৰ্ঘদিন শিক্ষকতা কৰি তেখেতে ১৯৯৫ চনত অধ্যক্ষ হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে৷ কুমুদেশ্বৰ হাজৰিকা অসম সাহিত্য সভা, অসম একাডেমী, অসম নাট্য সন্মিলন, ছেভ গুৱাহাটী, বিল্ড গুৱাহাটী আদি অনুষ্ঠানৰ লগত বিভিন্নধৰণে জড়িত৷ তেখেতৰ আন দুখন গ্ৰন্থ হৈছে মোৰ চিনাকী গুৱাহাটী কতজন কত কথা আৰু স্মৃতি বিচিত্ৰা৷
১৯৮৪ চনত তেওঁ প্ৰসেনজিৎ চট্টোপাধ্যায়ৰ বিপৰীতে ‘নাগপঞ্চমী’ত আৰু চিৰঞ্জিত চক্ৰৱৰ্তীৰ বিপৰীতে ‘লাল পান বিবি’ত অভিনয় কৰে।
এই দলটোৱে ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ ‘চিত্ৰাঙ্গদা’, ‘চণ্ডালিকা’, ‘শ্যামা’, ‘মায়াৰ খেলা’ আদি নৃত্য-নাটিকা আৰু অন্যান্য আধুনিক নৃত্যানুষ্ঠান পৰিবেশন কৰি খ্যাতি লাভ কৰিছে।
তেওঁ এটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, দুটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু চাৰিটা ‘বেংগল ফিল্ম জাৰ্ণেলিষ্ট্‌ছ এছ’চিয়েশ্যন বঁটা’ আৰু চাৰিটা ‘আনন্দলোক বঁটা’ লাভ কৰিছে।
তাৰ সুবাদতে তেওঁ বঙালী টেলিভিচন ধাৰাবাহিক ‘শ্বেত কপোত’ত কুশল চক্ৰৱৰ্তীৰ বিপৰীতে অভিনয়ৰ সুযোগ পায়।
আধুনিত ইতিহাস বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীত কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ত নাম লগায় যদিও অভিনয়ত মনোযোগ দিয়াত পঢ়া আধৰুৱা হৈ ৰয়।
ঋতুপৰ্ণ ঘোষৰ ‘দহন’ , ‘উৎসৱ’ , অপৰ্ণা সেনৰ ‘পাৰমিতাৰ একদিন’ আৰু বুদ্ধদেৱ দাশগুপ্তৰ ‘মন্দ মেয়েৰ উপাখ্যান’ত কৰা তেওঁৰ কামে বিদ্বৎ মহলৰ প্ৰশংসা বুটলিবলৈ সক্ষম হয়।
‘দহন’ ছবিত ধৰ্ষণৰ চিকাৰ এক নৱবিবাহিতা মহিলা ৰোমিতাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
তেওঁৰ পিতৃৰ নাম দধিৰাম গায়ন আৰু মাতৃৰ নাম জিনু গায়ন ৷ গায়নে জ্যোতি চিত্ৰবনৰ পৰা শব্দ গ্ৰহণৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি পৰৱৰ্তী সময়ত ছবি জগতৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিছিল।
ইতিমধ্যে তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা প্ৰাপ্ত ছবি হান্দুক, অৰং, দিকচৌ বনত পলাশ, মাজ ৰাতি কেতেকী, কেলেণ্ডাৰ আদিত কাম কৰি নিজৰ প্ৰতিভাৰ জৰিয়তে ৰাজ্যৰ লগতে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত বহুবাৰ সন্মানিত হৈছে ।
জ্যোতি চিত্ৰবনৰ পৰা আনুষ্ঠানিক শিক্ষা সামৰি প্ৰায় দহ বছৰৰো অধিক সময় তেওঁ ধাৰাবাহিক, চুটি ছবি, ৰিয়েলিটি শ্ব, তথ্যচিত্ৰ ইত্যাদি নিৰ্মাণৰ কাম কৰিছে।
তৰংগদৈৰ্ঘ্য দীঘল হোৱাৰ লগে লগে বিদ্যুৎচুম্বকীয় বিকিৰণৰ সৈতে ক্ৰিয়া কৰিবলৈ এন্টেনা প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰাটো সহজ হৈ পৰে ।
নিয়াৰ -ইনফ্ৰাৰেডক দৃশ্যমান পোহৰৰ দৰেই সংগ্ৰহ কৰিব পাৰি, অৱশ্যে দূৰ-ইনফ্ৰাৰেড আৰু চাবমিলিমিটাৰ পৰিসৰত টেলিস্কোপে ৰেডিঅ’ টেলিস্কোপৰ দৰে অধিক কাম কৰিব পাৰে উদাহৰণস্বৰূপে, জেমছ ক্লাৰ্ক মেক্সৱেল টেলিস্কোপ ৩ মাইক্ৰ’মিটাৰ ৰ পৰা ২০০০ মাইক্ৰ’মিটাৰ তৰংগদৈৰ্ঘ্যৰ পৰা পৰ্যবেক্ষণ কৰে, কিন্তু ইয়াত পেৰাবলিক এলুমিনিয়াম এণ্টিনা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অন্যহাতে, স্পিজাৰ মহাকাশ টেলিস্কোপত প্ৰায় ৩ মাইক্ৰ’মিটাৰ ৰ পৰা ১৮০ মাইক্ৰ’মিটাৰ পৰ্যবেক্ষণ কৰি এটা দাপোন ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ইয়াৰ উপৰিও ৰিফ্লেক্টিং অপটিক্স ব্যৱহাৰ কৰি ৱাইড ফিল্ড কেমেৰা ৩ থকা হাবল স্পেচ টেলিস্কোপে প্ৰায় ০.২ মাইক্ৰ’মিটাৰ ৰ পৰা ১.৭ মাইক্ৰ’মিটাৰ কম্পাঙ্ক পৰিসৰত পৰ্যবেক্ষণ কৰিব পাৰে।
এটা আলোকীয় টেলিস্কোপে মূলতঃ বিদ্যুৎচুম্বকীয় বৰ্ণালীৰ দৃশ্যমান অংশৰ পৰা পোহৰ সংগ্ৰহ কৰি কেন্দ্ৰীভূত কৰে ।
ছবিখন পৰ্যবেক্ষণ কৰিবলৈ, ফটো তুলিবলৈ, অধ্যয়ন কৰিবলৈ আৰু কম্পিউটাৰলৈ প্ৰেৰণ কৰিবলৈ টেলিস্কোপে এটা বা ততোধিক বক্ৰ আলোকীয় মৌল ব্যৱহাৰ কৰি কাম কৰে, যিবোৰ সাধাৰণতে কাঁচৰ লেন্স আৰু/বা দাপোনৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়, পোহৰ আৰু অন্যান্য বিদ্যুৎচুম্বকীয় বিকিৰণ সংগ্ৰহ কৰি সেই পোহৰ আনিবলৈ বা. বিকিৰণ এটা কেন্দ্ৰীয় বিন্দুলৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়।
জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ বাবে আৰু বহুতো অজ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ যন্ত্ৰত আলোকীয় টেলিস্কোপ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, য'ত আছে: থিয়ড'লাইট , স্পটিং স্কোপ, মনোকুলাৰ, বাইনোকুলাৰ, কেমেৰাৰ লেন্স, আৰু স্পাইগ্লাছ।
১৭৩৩ চনত এক্ৰমেটিক লেন্সৰ আৱিষ্কাৰে সৰল লেন্সত উপস্থিত থকা ৰঙৰ বিচ্যুতি আংশিকভাৱে সংশোধন কৰি চুটি, অধিক কাৰ্য্যক্ষম বিবৰ্তনকাৰী টেলিস্কোপ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সক্ষম কৰি তুলিছিল।
ৰিফ্ৰেক্টৰত দেখা পোৱা ৰঙৰ সমস্যাৰ দ্বাৰা সীমাবদ্ধ নহ’লেও প্ৰতিফলিত টেলিস্কোপসমূহ ১৮ শতিকাৰ আৰু ১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ব্যৱহাৰ কৰা দ্ৰুতভাৱে কলংকিত কৰা স্পেকুলাম ধাতুৰ দাপোনৰ ব্যৱহাৰৰ ফলত বাধাৰ সৃষ্টি হৈছিল—এই সমস্যাটো ১৮৫৭ চনত ৰূপৰ আৱৰণযুক্ত কাঁচৰ দাপোনৰ প্ৰৱৰ্তনৰ ফলত উপশম হৈছিল, আৰু এলুমিনাইজ কৰা হৈছিল।
১৯৩২ চনত বিবৰ্তনকাৰী টেলিস্কোপৰ বাবে সৰ্বোচ্চ ভৌতিক আকাৰৰ সীমা প্ৰায় ১ মিটাৰ , ইয়াৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত যে ২০ শতিকাৰ প্ৰান্তিকৰ পৰা নিৰ্মিত বৃহৎ আলোকীয় গৱেষণামূলক টেলিস্কোপৰ বিপুল সংখ্যকেই প্ৰতিফলক।
বৰ্তমান আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰতিফলিত টেলিস্কোপসমূহৰ উদ্দেশ্য ১০ মিটাৰ তকৈ ডাঙৰ, আৰু কেইবাটাও ৩০-৪০ মিটাৰ ডিজাইনৰ কাম চলি আছে
দূৰবীক্ষণ যন্ত্ৰ বা দূৰবীণ (প্ৰাচীন গ্ৰীক , ৰোমানাইজড টেলি 'দূৰ' আৰু , 'চাবলৈ বা চাবলৈ'; , 'দূৰ-দেখা') হৈছে লেন্স, বক্ৰ দাপোন বা দুয়োটাৰে সংমিশ্ৰণ ব্যৱহাৰ কৰা এটা আলোকীয় যন্ত্ৰ দূৰৰ বস্তু নিৰীক্ষণ কৰা, বা দূৰৰ বস্তুৰ নিৰ্গমন, শোষণ বা বিদ্যুৎচুম্বকীয় বিকিৰণৰ প্ৰথম জ্ঞাত ব্যৱহাৰিক টেলিস্কোপ আছিল কাঁচৰ লেন্সযুক্ত ৰিফ্ৰেক্টিং টেলিস্কোপ আৰু ১৭ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে নেদাৰলেণ্ডত আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল।
চুটি তৰংগদৈৰ্ঘ্যৰ ফ’টনৰ সৈতে, অধিক কম্পাঙ্কৰ সৈতে, সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰতিফলিত অপটিক্সৰ পৰিৱৰ্তে গ্লেন্সিং-ইনচিডেণ্ট অপটিক্স ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
আৰু -ৰ দৰে টেলিস্কোপত বিশেষ দাপোন ব্যৱহাৰ কৰি চৰম অতিবেঙুনীয়া ৰশ্মি প্ৰতিফলিত হয়, যাৰ ফলত অন্যথা সম্ভৱতকৈ অধিক ৰিজ’লিউচন আৰু উজ্জ্বল ছবি উৎপন্ন হয়।
ডাঙৰ এপাৰচাৰৰ অৰ্থ কেৱল অধিক পোহৰ সংগ্ৰহ হোৱাটোৱেই নহয়, ই এটা সুক্ষ্ম কৌণিক ৰিজ’লিউচনো সক্ষম কৰে।
প্ৰথম বিবৰ্তনকাৰী দূৰবীণৰ কেইটামান দশকৰ ভিতৰতে পোহৰ সংগ্ৰহ আৰু কেন্দ্ৰীভূত কৰিবলৈ দাপোন ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰতিফলিত দূৰবীণ আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল।
দূৰবীণ শব্দটোৱে এতিয়া বিদ্যুৎচুম্বকীয় বৰ্ণালীৰ বিভিন্ন অঞ্চল ধৰা পেলাব পৰা বহুতো যন্ত্ৰক বুজায়, আৰু কিছুমান ক্ষেত্ৰত আন ধৰণৰ সংসূচক।
টেলিস্কোপৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন প্ৰচলিত অভিলেখ আছিল মিডেলবাৰ্গ চশমা নিৰ্মাতা হান্স লিপাৰহেই নেদাৰলেণ্ডৰ চৰকাৰক বিবৰ্তনকাৰী টেলিস্কোপৰ বাবে দাখিল কৰা ১৬০৮ চনৰ পেটেণ্ট।
গেলিলিওৱে ইয়াৰ বিষয়ে শুনিছিল আৰু ১৬০৯ চনত নিজৰ সংস্কৰণ নিৰ্মাণ কৰিছিল, আৰু আকাশী বস্তুৰ ওপৰত তেওঁৰ টেলিস্কোপিক পৰ্যবেক্ষণ কৰিছিল
টেলিস্কোপক স্থান অনুসৰিও শ্ৰেণীভুক্ত কৰিব পাৰি: মাটিৰ টেলিস্কোপ, মহাকাশ টেলিস্কোপ বা উৰণীয়া টেলিস্কোপ।
পেছাদাৰী জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানীসকলে পৰিচালনা কৰে নে অপেশাদাৰী জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানীসকলে পৰিচালনা কৰে সেই অনুসৰিও ইয়াক শ্ৰেণীভুক্ত কৰিব পাৰি।
১৬১১ চনত গ্ৰীক গণিতজ্ঞ জিওভানি ডেমিছিয়ানীয়ে একাডেমিয়া ডেই লিন্সেইত অনুষ্ঠিত হোৱা ভোজত উপস্থাপন কৰা গেলিলিঅ' গেলিলি এটা বাদ্যযন্ত্ৰৰ বাবে টেলিস্কোপ শব্দটোৰ উদ্ভাৱন কৰিছিল।
২০ শতিকাত ৰেডিঅ’ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি গামা-ৰশ্মিলৈকে বিস্তৃত পৰিসৰৰ তৰংগদৈৰ্ঘ্যত কাম কৰা টেলিস্কোপৰ বিকাশ ঘটিছিল।
বেছিভাগেই বিদ্যুৎচুম্বকীয় বিকিৰণ ধৰা পেলায়, কিন্তু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানীসকলে বিভিন্ন কম্পাঙ্ক বেণ্ডত পোহৰ সংগ্ৰহ কৰিবলৈ কেনেকৈ যাব লাগিব তাৰ মাজত ডাঙৰ পাৰ্থক্য আছে।
এই মৌলিক আলোকীয় প্ৰকাৰসমূহৰ বাহিৰেও ইহঁতে কৰা কাম অনুসৰি শ্ৰেণীভুক্ত কৰা বিভিন্ন আলোকীয় ডিজাইনৰ বহুতো উপ-প্ৰকাৰ আছে, যেনে এষ্ট্ৰ'গ্ৰাফ, গ্ৰহাণু অনুসন্ধানকাৰী আৰু সৌৰ দূৰবীণ।
ফ্ৰেনেল ইমেজাৰ হৈছে এটা স্পেচ টেলিস্কোপৰ বাবে প্ৰস্তাৱিত অতি লঘু ডিজাইন যিয়ে পোহৰ ফ’কাচ কৰিবলৈ ফ্ৰেনেলৰ লেন্স ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
জুডিমা হৈছে স্থানীয়ভাৱে খেতি কৰা তিনি প্ৰকাৰৰ চাউলৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা একপ্ৰকাৰৰ সুৰাযুক্ত পানীয়।
সিজোৱা চাউলৰ সৈতে শুকান চাউলৰ গুড়ি আৰু থেমব্ৰা বাকলি মিলাই প্ৰস্তুত কৰা পিঠা ভালদৰে মিহলাই জু-খুলু নামৰ শঙ্কু আকৃতিৰ বাঁহৰ পাচিত স্থানান্তৰিত কৰা হয়।
বিশেষকৈ এই উদ্দেশ্যৰ বাবে তৈয়াৰ কৰা জু-খুলু বা দিহু নামৰ মাটিৰ পাত্ৰত কিণ্বনৰ বাবে থৈ দিয়া হয়।
ইয়াক প্ৰস্তুত কৰিবলৈ কিণ্বন প্ৰক্ৰিয়াত ব্যৱহাৰ কৰা থেমব্ৰা ৰ সৈতে হুমাও নামৰ ঔষধিৰে তৈয়াৰী বিশেষ পিঠা জুডিমাৰ এক অনন্য বৈশিষ্ট্য।
এবাৰ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত চাউলবোৰ ঠাণ্ডা আৰু গুৰি কৰা পিঠাৰ সৈতে মিলহলাবলৈ ইয়াক নামৰ বাঁহৰ সঁজুলি এটাত ৰখা হয়।
জু-খুলুত চাউলখিনি কলপাতৰ স্তৰেৰে ঢাকি ৰখা হয় আৰু তলত ৰখা পাত্ৰ এটাত তৰলখিনি স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে নিগৰি সোমাই যায়।
এই চাউলৰ গুড়ি এক মিশ্ৰণৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা হয় আৰু ইয়াত বৰা আৰু অন্যান্য চাউলৰ নিৰ্দিষ্ট অনুপাতত মিহলি কৰা হয়।
গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটো সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত হুমাও জলা বা পৰিপক্ব পিঠাগুৰি ইয়াৰ ওপৰত ছটিয়াই দিয়া হয়।
লোককথা অনুসৰি ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক অনুষ্ঠান সম্পাদন কৰোঁতে জুডিমা ডিমাছা সকলৰ ঈশ্বৰ বহুতে ভগৱান শিৱৰ সমতুল্য বুলি দাবী কৰা 'চিবাৰাই' আৰু অন্যান্য দেৱতাসকলক আগবঢ়োৱা হয়।
পিঠাবোৰ জংখলাই নামৰ বাঁহৰ সঁজুলি এখনত তিনিৰ পৰা পাঁচ দিন শুকুৱাবলৈ ঠাণ্ডা আৰু শুকান স্থানত ৰখা হয়।
সম্পূৰ্ণৰূপে শুকান পিঠাবোৰ পাতল কাপোৰৰ টুকুৰা এটাত ঢিলাকৈ বান্ধি ধানখেৰৰ মাজত বাঁহৰ সঁজুলিত ৰাখি সংৰক্ষণ কৰা হয়।
সাধাৰণতে ক'বলৈ গ'লে এজন পুৰুষ আৰু এগৰী মহিলা খেলুৱৈয়ে সমান পুৰস্কাৰৰ ধন লাভ কৰিব পাৰে, কিন্তু অধিক পৃষ্ঠপোষকতা আৰু অনুমোদন চুক্তিৰ বাবে শীৰ্ষত থকা পুৰুষ খেলুৱৈসকলে শীৰ্ষত থকা মহিলা খেলুৱৈতকৈ অধিক বেছি উপাৰ্জন কৰে।
যুক্তৰাজ্যৰ এটা সংস্থাই কৰা গৱেষণাৰ পৰা দেখা গৈছে যে পুৰুষ খেলুৱৈসকল অধিক বিক্ৰয়যোগ্য হোৱাৰ প্ৰৱণতা থকাৰ বাবে পৃষ্ঠপোষকসকল পুৰুষ খেলুৱৈৰ প্ৰতি অধিক আকৰ্ষিত হয়।
তেওঁলোকৰ পুৰস্কাৰৰ ধনৰ ভিত্তিত ৰজাৰ ফেডাৰাৰৰ আয়ৰ সৈতে ছেৰেনা উইলিয়ামছৰ আয়ৰ তুলনা কৰিলে দেখা যায় যে উইলিয়ামছে ফেডাৰেৰৰ তুলনাত ২০ লাখ ডলাৰ বেছি উপাৰ্জন কৰিছিল।
কিন্তু ফেডাৰাৰ অনুমোদন বহু বেছি, সেয়েহে তেওঁ ৫৮ মিলিয়ন ডলাৰ উপাৰ্জন কৰে, যিটো চেৰেনা উইলিয়ামছতকৈ পাঁচগুণ বেছি।
বিজ্ঞাপন আৰু সংবাদ মাধ্যম বহুতো ৰূপত দেখা যায় যেনে বাতৰিৰ প্ৰতিবেদন, টেলিভিছন অনুষ্ঠান, আৰু ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ প্ৰবন্ধ।
সংবাদ মাধ্যমৰ কভাৰেজে খেলুৱৈসকলৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি কৰাই নহয়, ক্ৰীড়াৰ বাণিজ্যিক প্ৰকৃতিও প্ৰকাশ কৰে।
পুৰুষৰ একক টেনিছৰ প্ৰাক্তন বিশ্ব নং ১ ন’ভাক জ’কভিচয়ে কয় যে মহিলা খেলুৱৈতকৈ পুৰুষ খেলুৱৈয়ে অধিক দৰমহা পোৱাৰ যোগ্য কাৰণ “পৰিসংখ্যাই দেখুৱাইছে যে পুৰুষৰ টেনিছ খেলত বহু বেছি দৰ্শক”, অৰ্থাৎ পুৰুষ খেলুৱৈয়ে অধিক আগ্ৰহ আৰু মনোযোগ লাভ কৰে।
অৰ্থনৈতিক যুক্তিটো হ’ল, দৰ্শকৰ সংখ্যাই খেলৰ বাণিজ্যিক মূল্য নিৰ্ধাৰণ কৰে, কিয়নো সংবাদ মাধ্যমৰ প্ৰযোজকসকলে লাভৰ বাবে অধিক দৰ্শকক আকৰ্ষণ কৰাৰ আশা কৰে।
ক্ৰীড়াত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণ বহু পৰিমাণে বৃদ্ধি পোৱাৰ পিছতো বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি মহিলা খেলুৱৈসকলৰ বিষয়ে সংবাদ মাধ্যমৰ প্ৰচাৰ অপৰিৱৰ্তিত হৈ আছে।
২০১৮ চনত ফৰ্বছে নামৰ আলোচনিখনে শীৰ্ষ ১০০ গৰাকী সৰ্বাধিক দৰমহা পোৱা খেলুৱৈৰ তালিকা প্ৰকাশ কৰে, আৰু তেওঁলোকৰ সকলো পুৰুষ খেলুৱৈ আছিল।
২০১৭ চনতো একেধৰণৰ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হৈছিল, য’ত মাত্ৰ এগৰাকী মহিলা খেলুৱৈ আছিল – টেনিছ খেলুৱৈ ছেৰেনা উইলিয়ামছ — যিয়ে এই তালিকাত যোগদান কৰি ৫৬ নং স্থান লাভ কৰিছিল।
১৯৭০ চনৰ আৰম্ভণিত বিলি জিন কিঙ নামৰ এগৰাকী মহিলা খেলুৱৈয়ে অসমান দৰমহাৰ বিষয়টোৰ প্ৰতি সজাগতা আনিছিল, যেতিয়া তেওঁক ইটালিয়ান অ'পেনত তেওঁৰ লগত খেলা পুৰুষ সমকক্ষতকৈ ২,৯০০ ডলাৰ কমকৈ বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
সম্প্ৰচাৰ চুক্তি আৰু দূৰদৰ্শনৰ উন্মোচনে খেলুৱৈসকলৰ পৃষ্ঠপোষক আৰু অনুমোদন লাভ কৰাৰ সামৰ্থ্যত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
বৰ্ধিত টিভি বিপণনৰ লগে লগে অধিক পৃষ্ঠপোষক আগবাঢি আহে, আৰু তেতিয়া উদ্যোগ এটাত লাভৰ সম্ভাৱনা বাঢে আৰু লগতে খেলুৱৈৰ মজুৰি বৃদ্ধি হোৱাৰ সম্ভাৱনা বাঢে।
যদিও পৰম্পৰাগত আৰু অনলাইন মিডিয়া আউটলেটত মহিলা খেলুৱৈসকলৰ কভাৰেজৰ অভাৱ আছে, ব্যক্তিগত ছ'চিয়েল মিডিয়া একাউণ্টবোৰে খেলুৱৈ মহিলাসকলক নিজকে প্ৰচাৰ কৰিবলৈ, অনুৰাগী সংখ্যা বঢোৱাত সহায় কৰে।
আনহাতে এটা অধ্যয়নত চাৰিটা মুখ্য আমেৰিকাৰ ক্ৰীড়া নেটৱৰ্কৰ ইনষ্টাগ্ৰাম একাউণ্টত 1,587 খন ছবি পৰীক্ষা কৰা হৈছিল আৰু দেখা গৈছিল যে লিংগ "উপযুক্ত" ক্ৰীড়াত মহিলাসকলক অখেলুৱৈ আৰু পুৰুষৰ কাষত প্ৰদৰ্শিত হোৱাৰ সম্ভাৱনা অধিক দেখা যায়।
আন কিছুমান কাৰকে মহিলা খেলুৱৈৰ উপাৰ্জনত প্ৰভাৱ পেলায়, যেনে ক্ৰীড়া সংস্থাত মহিলাৰ শাসকীয় পদত কম অধিষ্ঠিত হোৱা।
মাতৃত্বই মহিলা খেলুৱৈসকলৰ উপাৰ্জনও হ্ৰাস কৰে কাৰণ তেওঁলোকে শাৰীৰিক অৱস্থাৰ বাবে প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণৰ বহু সম্ভাৱনা হেৰুৱাই পেলায়।
গৰ্ভাৱস্থাই বাণিজ্যিক পাৰ্থক্য আনে, আৰু ই মূলতঃ এণ্ডাৰছমেণ্ট চুক্তিৰ জৰিয়তে প্ৰতিফলিত হয়।
পেছাদাৰী বিচ ভলীবল খেলুৱৈ কেৰী ৱালছে এবাৰ কৈছিল যে তেওঁক পৃষ্ঠপোষকে গৰ্ভৱতী হোৱাৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ কৈছিল।
পেছাদাৰী স্নোবৰ্ডাৰ কিমি ফাছানীয়েও গৰ্ভৱতী হোৱাৰ কথা গম পাই এণ্ডাৰছমেণ্ট চুক্তি হেৰুৱাৰ ভয়ৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হয়।
৪৬০টাতকৈও অধিক বৃত্তি বিশ্লেষণ কৰা এক অধ্যয়নত খেলুৱৈসকলৰ লিংগবাষেশ পাৰিতোষিক ব্যৱধান অধিক পোৱা গৈছিল।
পুৰুষ দলৰ তুলনাত মহিলা দলসমূহে কম অনুৰাগী আকৰ্ষণ কৰে, ইয়াৰ পৰা বুজা যায় যে মহিলা দলসমূহৰ খেলত কম টিকট বিক্ৰী হয় আৰু সেয়েহে কম ৰাজহ আহৰণ হয়।
সৰ্বাধিক দৰমহা পোৱা মহিলা মল্লযুঁজাৰু ৰণ্ডা ৰাউজেই কয় যে মহিলা খেলুৱৈসকলে কিমান দৰমহা পায় তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ হয় তেওঁলোকে কিমান ৰাজহ আনে।
যেতিয়ালৈকে মহিলা খেলুৱৈসকলে তেওঁলোকৰ পুৰুষ সমকক্ষসকলৰ দৰে অসাধাৰণ ৰাজহ আহৰণ কৰিব তেতিয়ালৈকে অৰ্থনৈতিক লাভ হ'ব।
অষ্ট্ৰেলিয়াত, মহিলাৰ ক্ৰীড়া সকলো ক্ৰীড়া মাধ্যমৰ কভাৰেজৰ ৭% হয়, যি হৈছে যুক্তৰাজ্যৰ দৰে।
একেদৰে, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত, প্ৰায় 40% খেলুৱৈ মহিলা, কিন্তু তেওঁলোকৰ ৪%হে মিডিয়াত প্ৰদৰ্শিত হয়।
২০১৫ চনৰ এক অধ্যয়নত বিলিংছ এণ্ড ইয়ঙে ইএছপিএনৰ ক্ৰীড়া কেন্দ্ৰ আৰু ফক্স স্পৰ্টছ ১ৰ ফক্স স্পৰ্টছ লাইভত মহিলাৰ ক্ৰীড়াৰ প্ৰদৰ্শিনৰ তুলনা কৰিছিল, য'ত দুয়োটা টিভি অনুষ্ঠানই ১% তকৈ কম সময়হে মহিলাৰ ক্ৰীড়া প্ৰদৰ্শিত কৰা দেখা গৈছিল।
আন্তৰ্জাতিক ক্ৰীড়া বাতৰি ৱেবছাইটসমূহৰ ২০১৫ চনৰ বিশ্লেষণত তিনিটা ৱেবছাইটত মহিলা এথলেটিকছ প্ৰদৰ্শন কেৱল 7% পোৱা গৈছিল।
পুৰস্কাৰৰ ধনৰ বাহিৰেও মহিলা খেলুৱৈৰ আয়ত প্ৰভাৱ পেলোৱা আন কিছুমান অভ্যন্তৰীণ আৰু বাহ্যিক কাৰক আছেছ
দলটোৱে ২০১৩ চনত কুৱালালামপুৰত অনুষ্ঠিত মহিলা হকী এছিয়া কাপত চীনক শ্বুটআউটত পৰাস্ত কৰি তৃতীয় স্থান অৰ্জন কৰিছিল।
২০১৪ চনৰ কমনৱেলথ গেমছত দলটোৱে পঞ্চম স্থানত থাকে; ২০১৪ চনৰে ইন্সিয়ন এছিয়ান গেমছত জাপানক এক কঠিন প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাৰ খেলত ২-১ গ'লত পৰাস্ত কৰি এছিয়ান গেমছত তেওঁলোকৰ তৃতীয় ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰে।
এণ্টৱাৰ্পত অনুষ্ঠিত ৱৰ্ল্ড লীগ ছেমিফাইনেলত দলটোৱে শ্ৰেণীবিভাজন খেলত উচ্চ স্থানত থকা জাপানক পৰাস্ত কৰি পঞ্চম স্থান লাভ কৰে।
ভাৰতীয় মহিলাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ফিল্ড হকী দলে ১৯৮০ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ পিছত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ২০১৬ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰে।
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা ফিল্ড হকী দলে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ফিল্ড হকী প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, এই দল হকী ইণ্ডিয়াৰ দ্বাৰা পৰিচালিত।
নভৱৰ্ণা নামৰে পৰিচিত এই দলে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় হকী ফেডাৰেচনৰ বিশ্ব ৰেংকিঙত ২০২১ চনৰ আগষ্টৰ অনুসৰি সপ্তম স্থানত আছে আৰু এছিয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ দল হিচাপে স্থান লাভ কৰিছে।
২০১২ চনত অনুষ্ঠিত ২০২০ টকিঅ' গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত দলটোৱে প্ৰথমবাৰৰ বাবে মহিলা হকীৰ অলিম্পিক প্ৰতিযোগিতাত ছেমি ফাইনেলত উপনীত হৈছিল কিন্তু ছেমিফাইনেলত আৰ্জেণ্টিনাৰ হাতত আৰু তাৰ পাছত ব্ৰঞ্জৰ পদকৰ খেলত গ্ৰেট ব্ৰিটেইনৰ হাতত পৰাস্ত হোৱাৰ ফলত চতুৰ্থ স্থান লাভ কৰি কোনো পদক অৰ্জন কৰাত ব্যৰ্থ হয়।
দলটোৱে নিউজিলেণ্ডক পৰাস্ত কৰি ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰিছিল আৰু ইংলেণ্ডক পৰাস্ত কৰি স্বৰ্ণ পদক জয় কৰিছিল।
এই পৰিঘটনাটোৱে ২০০৭ চনত মহিলাৰ ফিল্ড হকীক লৈ নিৰ্মিত বলিউডৰ 'চক দে! ইণ্ডিয়া' চলচ্চিত্ৰখনৰ অনুপ্ৰেৰণা হিচাপে কাম কৰিছিল।
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা ফিল্ড হকী দলটোৰ প্ৰথম সফল প্ৰদৰ্শন আছিল ১৯৭৪ চনত মাণ্ডেলিউত অনুষ্ঠিত মহিলা হকী বিশ্বকাপত, য'ত তেওঁলোকে চতুৰ্থ স্থান লাভ কৰিছিল।
অলিম্পিকত তেওঁলোকৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ প্ৰদৰ্শন আছিল ১৯৮০ চনৰ মস্কো গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত যেতিয়া অলিম্পিকৰ ইতিহাসত প্ৰথমবাৰৰ বাবে মহিলাৰ হকী প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হৈছিল, তাত তেওঁলোক চতুৰ্থ স্থানত আহিছিল।
দলটোৱে ১৯৮২ চনত নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত প্ৰথম এছিয়ান গেমছত ফাইনেলত কোৰিয়াক পৰাস্ত কৰি স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰে।
পিছে ছেমিফাইনেলত আৰ্জেণ্টিনাৰ হাতত ২-১ ব্যৱধানত আৰু ব্ৰঞ্জৰ পদকৰ খেলত ২০১৬ ৰ বিজয়ী গ্ৰট ব্ৰিটেইনৰ হাতত ৪-৩ ব্যৱধানত পৰাস্ত হৈ চতুৰ্থ স্থান লাভ কৰে।
প্ৰথম দলিত লেখকসকলৰ ভিতৰত এজন আছিল মাদাৰ চেন্নাইয়া, একাদশ শতিকাৰ এজন মঠমিস্ত্ৰী-সাধু যি পশ্চিম চালুক্যসকলৰ ৰাজত্বকালত বাস কৰিছিল।
উল্লেখ পোৱা আন এজন কবি হৈছে জন্মসূত্ৰে দলিত দোহাৰা কককাইয়া, যাৰ ছটা স্বীকাৰোক্তিমূলক কবিতা এতিয়াও বিদ্যমান।
নাইবা মূলতঃ গোৰা, চোখা মেলা আৰু কৰ্মমেলাৰ দৰে মাৰাঠী দলিত ভক্তি কবিসকলৰ পৰা, আৰু তামিল সিদ্ধ, বা চিত্তৰসকলৰ পৰা — যাৰ বহুতো জীৱনচৰিত, বিৱৰণীত তেওঁলোক দলিত বুলি প্ৰকাশ কৰে।
শ্ৰী নাৰায়ণ গুৰু, জ্যোতিবা ফুলে, বি.আৰ. আম্বেদকাৰ, ইয়োথি থাছ, সহোদৰন আয়্যাপ্পান, আয়্যাংকালী, পয়কাইল আপ্পাচন আদিয়ে জাতিগত অত্যাচাৰৰ উৎস আৰু ধৰণসমূহৰ বিষয়ে প্ৰকাশ কৰিবলৈ ধৰিলে।
সত্যনাৰায়ণ আৰু থাৰুৰ মতে, "যদিও আগৰ সময়ৰ কেইজনমান দলিত লেখকক চিনাক্ত কৰাটো সম্ভৱ, তথাপিও দলিত লেখাৰ প্ৰকৃত মৌলিকতা আৰু শক্তি, যিয়ে আজি এক যথেষ্ট আৰু বৃদ্ধি পোৱা কৰ্মৰ শৰীৰক সামৰি লৈছে, প্ৰয়াতৰ পিছৰ দশকবোৰলৈকে অনুসন্ধান কৰিব পাৰি।
" সেই বছৰবোৰত দলিত পেন্থাৰসকলে বাবাছাহেব আম্বেদকাৰৰ ধাৰণাসমূহ পুনৰ বিবেচনা কৰি আকোৱালি লয়, আৰু ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদৰ মূলতঃ গান্ধীবাদী পদ্ধতিৰ সৈতে তেওঁৰ মতানৈক্য বিশদভাৱে প্ৰকাশ কৰি এক নতুন সামাজিক আন্দোলন আৰম্ভ কৰে।
এই লেখাত জাতিগত প্ৰশ্নটো পুনৰ প্ৰণয়ন কৰা হৈছে আৰু ঔপনিৱেশিকতাবাদ আৰু মিছনেৰী কাৰ্যকলাপৰ তাৎপৰ্য্যৰ পুনৰ মূল্যায়ন কৰা হৈছে।