polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
আৰ্থিক অনাটনৰ বাবে বি এ পাছ কৰিয়েই শ্বিলঙত শিক্ষকতা কৰে আৰু চৰকাৰী প্ৰচাৰ বিভাগ আৰু সচিবালয়ত কাম কৰে।
১৯৪৪ চনত তেওঁ এম.এ. ডিগ্ৰী লাভ কৰি কেইমাহমান যোৰহাট জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত আৰু প্ৰায় তিনি বছৰ কটন মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰে।
১৯৪৮চনত তেখেতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত বাণিজ্য আৰু বি টি বিভাগৰ ইংৰাজীৰ প্ৰবক্তা হিচাপে যোগদান কৰে।
তেখেত এটা উচ্চতৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰিবলৈ ইংলণ্ডলৈ গৈছিল আৰু ১৯৬৬চনত তেখেতে আমেৰিকাৰ ইণ্ডিয়ানা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিখ্যাত লোক-সংস্কৃতি প্ৰতিষ্ঠানৰ ভিজিটিং প্ৰফেচৰ ৰূপে তাত দুমাহ কাম কৰে।
মছলা চাহ বুলিলে সচৰাচৰ সুগন্ধিযুক্ত একপ্ৰকাৰ উষ্ণ পানীয়ক বুজায়, যি ক'লা চাহ পাতৰ লগত বিভিন্ন ধৰণৰ মছলা আৰু ভেষজৰ লগত পানীত গৰম কৰি প্ৰস্তুত কৰা হয়।
যি ঐতিহ্যগতভাৱে এলাচি, লং, দালচিনি, আদা, তেজপাত ইত্যাদিৰ লগত চাহ পাতৰ সৈতে জুইত উতলাই মিশ্ৰণকৃত বনোৱা একপ্ৰকাৰ ক্বাথ।
এনেকৈয়ে চাহ মিশ্ৰণৰ নৈপুণ্যেৰ লাভৰ প্ৰেক্ষাপটত লিপটন, ব্ৰুকবণ্ড প্ৰভৃতি চাহ প্ৰস্তুতকাৰক কোম্পানী বিশ্ববজাৰ দখল আৰু খ্যাতি লাভ কৰিছে।
মছলা চাহত সাধাৰণতে চেনি আৰু গাখীৰৰ লগত থাকে এলাচি, দালচিনি, লং, আজোৱাইন ইত্যাদি মছলা যি ভেষজ গুণাৱলীৰে সমৃদ্ধ।
এইবোৰ মছলাত আছে ভিটামিন বি, ভিটামিন চি, পটাচিয়াম, ম্যাগনেচিয়াম, কেৰোটিন আৰু জৰুৰী মিনাৰেল যি স্বাস্থ্যৰ বাবে সুফল।
আয়ুৰ্বেদিক তত্ত্ব অনুযায়ী, মছলা চাহত ব্যৱহৃত উপাদানসমূহ শৰীৰক সতেজ ও প্ৰাণৱন্ত কৰে আৰু মনক ৰাখে প্ৰফুল্ল।
মোককাং জিলাৰ মুঠ মাটিকালি ১৬১৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰ জিলাখনত মুঠ ছটা পৰ্বতশ্ৰেণী আছে৷ পৰ্বতসমূহ প্ৰায় ইটো সিটোৰ সমান্তৰাল ভাৱে অৱস্থিত৷ জিলাখন ৯৪.২৯ আৰু ৯৪.৭৬ দ্ৰাঘিমাংশ আৰু ২৬.২০ আৰু ২৬.৭৭ অক্ষাংশত অৱস্থিত৷ এই জিলাৰ মূল উপত্যকাবোৰ হৈছে , আৰু উপত্যকা৷ কৃষি আৰু উদ্যোগৰ ফালৰ পৰা নাগালেণ্ড ৰাজ্যৰ আটাইতকৈ উন্নত জিলাসমূহৰ ভিতৰত এই জিলা প্ৰধান৷ জিলাখনৰ কৃষিৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰধান অঞ্চলসমূহ হ’ল -, , আৰু উপত্যকা অঞ্চল৷ - আৰু - উপত্যকা উদ্যোগৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়া অঞ্চল৷
ব্ৰিটিছৰ শাসনৰ সময়ত মোককচাং জিলা নাগা হিলছ ডিষ্ট্ৰিক্টৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল৷ এই জিলাৰ অধীনতে ১৮৮৯ চনত মোককচাং মহকুমা গঠন কৰা হয়৷ ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত ১৯৫৭ চনত এই জিলাৰ পৰা মোককচাং, ক’হিমা আৰু টুৱেনছাং অংশই পৃথক জিলা হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে৷ ১৯৬৩ চনত নাগালণ্ড ভাৰতৰ ১৬ তম জিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়৷ ১৯৭৩ চনত মোককচাং জিলাৰ একাংশ পৃথক কৰি জুন্হেব’ট’ আৰু ৱখা জিলা হিচাপে ঘোষণ কৰা হয়৷
ইয়াৰ উপৰিও জিলাখনৰ ছটা গ্ৰাম্য উন্নয়ন ব্লক আছে৷ আৰু চাৰ্কোলৰ নিজা গ্ৰাম্য উন্নয়ন ব্লক আছে৷ , আৰু মিলি গ্ৰাম্য উন্নয়ন ব্লক; , আৰু মিলি গ্ৰাম্য উন্নয়ন ব্লক গঠিত হৈছে৷
জিলাখনৰ মুঠতে চাৰিটা মহকুমা আছে: মোককচাং , তুলি , আৰু ৷ এই মহকুমাসমূহ নটা প্ৰশাসনিক বৃত্ত বিভক্ত কৰা হৈছে - , , , , , , , আৰু .
মোককচাং জিলা ভাৰতৰ নাগালেণ্ড ৰাজ্যৰ এখন জিলা৷ এই জিলাৰ সদৰঠাই হৈছে মোককচাং টাউন৷ এই জিলাখনৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ অধিবাসীয়ে আও নগা জনজাতিৰ৷ জিলাখনৰ উত্তৰে অসম, পশ্চিমে ৱখা জিলা, পূবে লংলেং আৰু টুৱেনচাং জিলা আৰু দক্ষিণে জুন্হেব’ট’ জিলা অৱস্থিত৷
এই জিলাৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোক খ্ৰীষ্টান ধৰ্মাৱলম্বী৷ নাগালেণ্ডৰ জিলাসমূহৰ ভিতৰত এই জিলাই পোনপ্ৰথমে খ্ৰীষ্টানধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে৷
তেওঁ ভাৰতীয় চিকিৎসা পৰিষদৰ পৰীক্ষক হিচাপে ভাৰতত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে হৃদয় বিজ্ঞানৰ ডক্টৰ অফ মেডিচিন পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁ মৌলানা আজাদ মেডিকেল কলেজৰ পৰিসৰত অৱস্থিত জি. বি. পণ্ট হস্পিটেলত প্ৰথম হৃদয় বিজ্ঞান বিভাগ আৰম্ভ কৰিছিল।
১৯৬২ চনত তেওঁ চিকিৎসকৰ সৈতে আৰু বেনেট, কলমান এণ্ড কোম্পানী লিমিটেডৰ উদ্যোগপতি অশোক জৈনৰ সহায়ত সৰ্ব ভাৰতীয় হৃদয় ফাউণ্ডেচন আৰম্ভ কৰিছিল।
পদ্মাৱতী শিৱৰামকৃষ্ণ আয়াৰ চমুকৈ এছ. আই. পদ্মাৱতী এগৰাকী ভাৰতীয় চিকিৎসক তথা হৃদয় বিশেষজ্ঞ।
তেওঁ ভাৰতৰ ৰাজধানী নতুন দিল্লীত অৱস্থিত ৰাষ্ট্ৰীয় হৃদয় প্ৰতিষ্ঠানৰ বৰ্তমান সঞ্চালক প্ৰধান।
এই প্ৰতিষ্ঠান খনত বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ সহযোগত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক প্ৰতিৰোধ হৃদয় বিজ্ঞানৰ প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰা হয়।
তেওঁ ১৯৫৪ চনত উত্তৰ ভাৰতৰ প্ৰথম হৃদয় চিকিৎসাৰ কাৰ্ডিয়েক ক্লিনিক আৰু কাৰ্ডিয়েক কেথ' লেব পৰীক্ষাগাৰ স্থাপন কৰিছিল।
তেওঁ ম্যানমাৰৰ ৰেংগুণ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
তাৰপিছত তেওঁ ৰয়েল কলেজ অফ ফিজিচিয়ান অফ এডিনবাৰ্গৰ পৰা ফেল' অফ ৰয়েল কলেজ অফ ফিজিচিয়ান অফ এডিনবাৰ্গ লাভ কৰিছিল।
পদ্মাৱতীয়ে ইংলেণ্ডত থকা কালছোৱাত ৰাষ্ট্ৰীয় হৃদয় চিকিৎসালয়, ৰাষ্ট্ৰীয় বুকু চিকিৎসালয় আৰু কুইন স্কোৱাৰত অৱস্থিত ৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসালত চিকিৎসা সেৱা আগবঢ়াই থাকোঁতে হৃদয় বিজ্ঞানৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল।
তেওঁৰ এফআৰচিপি সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত তেওঁ তিনি মাহৰ বাবে ছুইডেনলৈ যায় আৰু চাউডাৰ্ণ হস্পিটেলত হৃদয় বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰে।
সেই সময়তে তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বাল্টিমুৰেত অৱস্থিত জন হপকিন্স বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অংশ জন হপকিন্স হস্পিটেলৰ ফেল'শ্বিপৰ বাবে আবেদন জনাইছিল।
তেওঁ ইয়ালৈ চয়নিত হোৱাৰ পিছত বিখ্যাত হৃদয়বিদ ডাঃ হেলেন টাউচিগৰ লগত অধ্যয়ন কৰিবলৈ সুযোগ লাভ কৰিছিল।
১৯৫২ চনত তেওঁ হাৰভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত হাৰভাৰ্ড মেডিকেল স্কুলত যোগদান কৰে আৰু আধুনিক হৃদয় বিজ্ঞানৰ বাটকটকীয়া ডাঃ পল দুডলী হোৱাইটৰ তত্ত্বাৱধানত অধ্যয়ন কৰিবলৈ পায়।
অৱসৰৰ পিছত তেওঁ ১৯৮১ চনত দক্ষিণ দিল্লীত সৰ্ব ভাৰতীয় হৃদয় ফাউণ্ডেচনৰ অন্তৰ্গত ৰাষ্ট্ৰীয় হৃদয় প্ৰতিষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
ইয়াত টাৰ্শ্বেৰী পেচেণ্ট কেয়াৰ, ৰিচাৰ্ছ এণ্ড পপুলেচন আউতৰিচ্ছ ইত্যাদি আৰম্ভ কৰা হৈছে।
তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মেডিচিন আৰু হৃদয় বিজ্ঞানৰ সন্মানীয় এমিৰিটাছ প্ৰফেছৰ ৰূপে কাম কৰিছিল।
ভাৰত চৰকাৰে তেওঁ চিকিৎসা আৰু স্বাস্থ্যৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৬৭ চনত ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ আৰু ১৯৯২ চনত দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰে।
ৰণবীৰ পুষ্প ৰচিত 'অগ্নি সাক্ষী' চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰি জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰা নান পাটেকৰে শ্ৰেষ্ঠ সহায়ক অভিনেতাৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে।
তেওঁ 'পৰিন্দা' চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰি শ্ৰেষ্ঠ সহায়ক অভিনেতাৰ বাবে নেচনেল ফিল্ম এৱাৰ্ড আৰু ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
১৯৯৫ চনত, তেওঁ ক্ৰান্তিবীৰ চলচ্চিত্ৰখনৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে।
অপহৰণ চলচ্চিত্ৰৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ সহায়ক অভিনেতাৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
নানা পাটেকৰৰ বয়স ২৮ বছৰ হওঁতে হাৰ্ট এট্টেকৰ ফলত দেউতাকৰ মৃত্যু হয় আৰু পাটেকৰে তেওঁৰ প্ৰথম সন্তানটোক হেৰুৱায়।
পাটেকৰক ২০১৩ চনৰ ৬৪ তম গণৰাজ্য দিৱসত ফিল্ম আৰু কলাৰ ক্ষেত্ৰত পাৰদৰ্শিতা দেখুওৱাৰ কাৰণে পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
ইৰফান খানৰ সৈতে পাটেকৰ একমাত্ৰ অভিনেতা যিয়ে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা, শ্ৰেষ্ঠ সহায়ক অভিনেতা আৰু শ্ৰেষ্ঠ খলনায়ক অভিনয়ৰ শ্ৰেণীত ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
ফিল্ম আৰু কলাৰ ক্ষেত্ৰত পাৰদৰ্শিতা দেখুওৱাৰ কাৰণে পাটেকৰে ভাৰতৰ চতুৰ্থ শ্ৰেষ্ঠ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰে।
বিশ্বনাথ পাটেকৰ যি নানা পাটেকৰ নামে পৰিচিত হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেতা, লেখক, সমাজ সেৱক আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা।
১৯২৪ চনৰ ১ আগষ্ট তাৰিখে মণিপুৰৰ ইম্ফলৰ উৰিপক বচ্চস্পতি লেইকাইত হোবাম অংবি ঙাংবি দেৱীৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁ ওস্তাদ মেইছনাম বিধু সিং আৰু ছিঙাখাম ৰাধাচন্দ্ৰণ সিঙৰ ওচৰত শাস্ত্ৰীয় সংগীৰ শিক্ষাও গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁ আকাশবাণীত গীত গাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ১৯৪৮ চনত প্ৰথম মণিপুৰী চলচ্চিত্ৰ 'মাইনু পেমছা'ৰ পাৰ্শ্ব সংগীত শিল্পী হিচাপে গীত গাইছিল।
মণিপুৰত জৱাহৰলাল নেহৰু মণিপুৰ নৃত্য একাডেমী প্ৰতিষ্ঠা হোৱাত তেওঁ ইয়াত নৃত্য আৰু সংগীত বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰিছিল।
তেওঁ লাই হাৰাওবা নৃত্যৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি প্ৰতিষ্ঠান খনৰ বাবে পাঠ্যক্ৰম প্ৰস্তুত কৰি উলিয়াইছিল।
ইয়াৰ লগতে তেওঁ নিজেও ললিত কলা একাডেমীৰ পৰা শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি আছিল তো ১৯৩৬ চনৰ পৰা ১৯৪৫ চনলৈ তেওঁ মণিপুৰ নাট্য সন্থা, ৰূপমহল থিয়েটাৰ আৰু আৰ্য থিয়েটাৰত অভিনেত্ৰী হিচাপে জড়িত আছিল।
২০১০ চনত ভাৰত চৰকাৰে মণিপুৰী শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
পিছলৈ তেওঁ ১৯৬৬ চনত জৱাহৰলাল নেহৰু মণিপুৰ নৃত্য একাডেমীৰ লোকনৃত্য বিভাগৰ মুৰব্বী পদত অধিষ্ঠিত হয়।
নেওতাকেইখনো নজনা অমলা বেজবৰুৱাই অংকত শূন্য পোৱাৰ বাবে বছৰেকীয়া পৰীক্ষাত চতুৰ্থ শ্ৰেণীলৈ 'কণ্ডিচনেল প্ৰমোছন'হে লাভ কৰিছিল।
এই দ্বিতীয় ভাষাটো তেতিয়া স্কুলত কমেও ৬ বছৰ পঢ়িত লাগে কিন্তু অমলাই সপ্তম শ্ৰেণীৰ মাজডোখৰৰ পৰা দশমলৈ চাৰে তিনি বছৰহে পঢ়িবলৈ পাইছিল।
তেওঁ ১৯৫৯ চনত আই-এ পৰীক্ষাত জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰত প্ৰথমস্থান অধিকাৰ কৰিছিল।
তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণিতৰ এম এতো প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰা প্ৰথমগৰাকী ছাত্ৰী আছিল।
তেওঁ আলোচনীখনৰ একেৰাহে তিনিটা সংখ্যা সম্পাদনা কৰিছিল আৰু নিৰ্দ্ধাৰিত সময়ৰ ভিতৰত প্ৰকাশ কৰি সদস্যসকলৰ হাতত তুলি দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল।
তাৰপাছত ইংলেণ্ডৰ ব্ৰিষ্টল বিশ্ববিদ্যালয়ত গণিতীয় দৰ্শন বিভাগত গৱেষণা আৰম্ভ কৰে আৰু এখনি গুৰুত্বপূৰ্ণ গৱেষণা-পত্ৰ লিখি উলিয়ায়।
পাছত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা জ্যোতিপ্ৰসাদ মেধিৰ তত্ত্বৱধানত গণিতীয় দৰ্শন বিষয়ত পিএইচডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
অসম গণিত শিক্ষায়তনৰ পৰা প্ৰকাশিত গণিত বিষয়ক আলোচনী গণিত বিকাশৰ প্ৰথমগৰাকী সম্পাদক আছিল অমলা বেজবৰুৱা।
স্কুলত পঢ়ি থকা সময়ছোৱাতে মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বত অসহযোগ আন্দোলন হৈছিল আৰু এই আন্দোলনে অসমতো তীব্ৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল।
১৯৩০ চনত সৎনাম ধৰ্ম ৰ জগত গুৰু অগৰমন দাস চাহাবে অসমৰ সৎনামী সকলৰ পৰিস্থিতিৰ বিষয়ে বুজ ল'বলৈ ছত্তীছগঢ় ৰ পৰা অসমলৈ আহিছিল।
পিছত গুৰু অগমদাস চাহাবৰ লগত মিনাক্ষীৰ বিবাহ হয় আৰু সেইদিনাৰ পৰাই গুৰুমাতাৰ পদত অধিষ্ঠিত হৈ মিনাক্ষী মিনীমাতা নামেৰে জনাজাত হয়।
অনাথ শিশুসকলৰ ব‍্যৱস্থা, শিক্ষা, নাৰী শিক্ষা, বাল‍্য বিবাহ বন্ধ, যৌতুক প্ৰথা বন্ধ আদি ব‍্যৱস্থা কৰিলে।
সৎনামী সমাজক শিক্ষিত কৰিবৰ কাৰণে ৰায়পুৰ আৰু বিলাসপুৰত সৎনামী আশ্ৰম স্থাপন, ছতীশগঢ় মজদুৰ সংঘ আদি স্থাপন কৰিলে।
সৎনামী সমাজৰ গুৰুমাতাৰ পদ অলংকৃত কৰা মিনীমাতাৰ জন্ম ১৩ মাৰ্চ ১৯১৩ চনত দৌল উৎসৱৰ দিনা অসম ৰাজ‍্যৰ নগাঁও জিলাৰ কলিয়াবৰ মহকুমাৰ অন্তৰ্গত দলগাঁও গাঁৱত হৈছিল।
ফলস্বৰূপে মিনীমাতাৰ ককা আধাৰী সৎনামী আৰু আইতাক বুধিয়াৰীনে তিনিগৰাকী কন‍্যা সন্তান সহ বাগানৰ ঠিকাদাৰ এজনৰ তলত কৰ্মসূত্ৰে অসমলৈ আহে।
পুনৰ চতুৰ্থবাৰ গৰ্ভৱতী হোৱাত তেওঁ পাৰিবাৰিক অশান্তিৰ ফলত চিকনী বাগানৰ পৰা পোনে পোনে কলিয়াবৰৰ মধ‍্যস্থল দলগাঁও গাঁৱলৈ আহি সম্বন্ধীয় মাহীয়েকৰ ঘৰত আশ্ৰয় লয় আৰু তাতেই মিনীমাতাৰ জন্ম হয়।
জন্মৰ কিছুদিন পিছতেই দেউতাক অজেংগ নিজ গৃহভূমি চীন দেশলৈ যাবলগীয়া হোৱাত মাক মতীবাই আৰু মিনীক মাহীয়েকৰ ঘৰতেই থাকিব লগা হয়।
১৯১৪ চনত হোৱা প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ কাৰণে তেওঁৰ পিতৃ অজেংগ নিজ গৃহভূমিতেই থাকিব লগা হয় আৰু তেওঁ পিছলৈ উভতি নাহিল।
কিছুদিন পাছত সৎনামী সমাজৰ ৰাজ মাহান্ত বুধাৰী সৎনামী যমুনামুখৰ ওচৰৰ খটখটি গাঁৱৰ পৰা সামাজিক সংগঠনৰ কামত ১৯১৭ চনত দলগাঁৱলৈ আহে।
মিনীমাতা সন্মান (মহিলা উত্থানৰ ক্ষেত্ৰত উৎকৃষ্ট যোগদানৰ কাৰণে ছত্তীশগঢ় চৰকাৰে ২০০১ চনৰ পৰা এই বঁটা প্ৰদান কৰি আহিছে)
১৯৭২ চনৰ ১১ আগষ্ট তাৰিখে অৰ্দ্ধৰাত্ৰি নতুন দিল্লীৰ পালম বিমান বন্দৰৰ পৰা ৩ কিলোমিটাৰ নিলগত এক বিমান দুৰ্ঘটনাত মিনীমাতাৰ মৃত্যু হয়।
পাছত টকিঅ'ৰ এখন প্ৰথমিক স্কুলত শিক্ষকতা কৰিবলৈ লোৱাৰ সমান্তৰালভাৱে সংগীত শিক্ষাও গ্ৰহণ কৰি থাকে।
তেওঁ এই আকৰ্ষণৰ বলতে জাপানৰ অতি বিখ্যাত সঙ্গীত বিদ্যালয়– বৰ্তমানৰ টকিঅ' সুকুমাৰ কলা আৰু সংগীত বিদ্য়ালয়ৰ সংগীত শিক্ষা বিভাগত নামভৰ্তী কৰেগৈ।
নাকামুৰাই তেওঁৰ বিদ্যালয়খনৰ শ্ৰেণীবোৰ সৰু সুৰুকৈ ৰাখিছিল আৰু শিশুৰ ব্যক্তিত্ব বিকশিত কৰিবলৈ আৰু আত্মসন্মানবোধ বঢ়াবলৈ এটা যথেষ্ট মুক্ত পৰিৱেশ আৰু পাঠ্যক্ৰমৰ পোষকতা কৰিছিল।
আবেলিবোৰ ফুৰা, গছপুলি সংগ্ৰহ কৰা, ছবি অকাঁ, গান গোৱা আৰু প্ৰধান শিক্ষকৰ আলোচনা শুনাৰ কামত লগোৱা হৈছিল।
তেখেতৰ শিক্ষা প্ৰণালীৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত হৈ পাছলৈ ক’বায়াশ্বিয়ে স্থাপন কৰা ত’মে’ত একেধৰণৰ পাঠ্যক্ৰম চলাইছিল।
স্কুলখন হৈছে ১৯৩৭ চনত জাপানৰ টকিঅ’ৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অঞ্চলত অৱস্থিত জিয়ুগাওকা ষ্টেছনৰ ওচৰত স্থাপন কৰা ত’মে’ গাকুৱেন।
এই বিশেষ স্কুলখনত অধ্যয়ন কৰা ত’ত্ত’–চ্চান নামৰ কণমানিজনীৰ স্কুলৰ দিনবোৰৰ অভিজ্ঞতাৰ ৰসাল বৰ্ণনাই হ’ল ত’ত্ত’–চ্চান গ্ৰন্থখনৰ বিষয়বস্তু।
মই শ্ৰীযুত ক’বায়াশ্বি কেনে ধৰণৰ মানুহ আছিল, ল’ৰা-ছোৱালীক তেখেতে কিমান ভাল পাইছিল, সিহঁতক শিক্ষাদান কৰিবলৈ তেখেতে কেনেকৈ চেষ্টা কৰিছিল– সেইকথা পাৰ্যমানে অধিক সংখ্যক মানুহৰ ওচৰত প্ৰকাশ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ।
ছেইকেত সংগীত শিক্ষক হৈ থাকোঁতেই ক’বায়াশ্বিয়ে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে অনুষ্ঠিত কৰিব পৰা এখন লঘু নাটিকা লেখে।
এই সংগীত নাটিকাখনিয়ে জাপানৰ বৃহৎ উদ্যোগ প্ৰতিষ্ঠান মিৎছুবিছিৰ এজন উদ্যোগপতি বেৰন ইৱাছাকিক মুগ্ধ কৰে।
তেওঁ কলা-সংগীতৰ পৃষ্ঠপোষক হোৱাৰ লগতে ক’বায়াশ্বিক বিভিন্ন ধৰণৰ শিক্ষাপদ্ধতিৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰিবলৈ দুবছৰৰ বাবে ইউৰোপলৈ পঠায়।
জাপানত ইউৰিদমিকছৰ প্ৰতিষ্ঠাতা আৰু যুদ্ধৰ পিছত কুনিতাচ্চি সঙ্গীত মহাবিদ্যায়ক লৈ কৰা কাম কাজৰ বাবেই তেওঁ অধিক পৰিচিত।
জাপানৰ টকিঅ'ৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অঞ্চলত অৱস্থিত জিয়ুগাওকা ষ্টেছনৰ ওচৰত স্থাপন কৰা হৈছিল ১৯৩৭ চনত।
স্কুলখনত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ মানসিকতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দি তেওঁলোকৰ ৰুচি আৰু সক্ষমতাৰ আধাৰত শিক্ষা প্ৰদান কৰা হয়।
প্ৰতিষ্ঠাপক ক’বায়াশ্বিয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে সকলো ল’ৰা ছোৱালীয়ে সহজাত ভাল প্ৰকৃতি লৈ জন্মগ্ৰহণ কৰে।
তেখেতৰ লক্ষ্য আছিল ভাল প্ৰকৃতিক আৱৰণমুক্ত আৰু বিকশিত কৰা, যাতে ল’ৰা ছোৱালীবোৰ ডাঙৰ হৈ স্বকীয়তা থকা মানুহ হ’ব পাৰে।
ত’ত্ত’–চ্চান: খিৰিকীমুখত অকনিজনী জাপানী লেখিকা তেৎছুকো কুৰ'য়ানাগিয়ে ৰচনা কৰা এখন আত্মজীৱনীমূলক শিশু উপন্যাস।
এই গ্ৰন্থখনত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত শিক্ষক চছাকু কবায়াশ্বিয়ে টকিঅ'ত প্ৰতিষ্ঠা কৰা তময়ে গাকোন নামৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত কুৰ’য়ানাগিয়ে লাভ কৰা মূল্যবোধ আৰু শিক্ষাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
শ্ৰীযুত ক’বায়াশ্বিয়ে স্বাভাৱিকতাক মূল্য দিছিল আৰু ল’ৰা ছোৱালীৰ চৰিত্ৰ যিমান দূৰ সম্ভৱ স্বাভাৱিকভাৱে বিকাশ হ’বলৈ দিয়াটো বিচাৰিছিল।
” তেখেতে এজোপা ডাঙৰ গছৰ কাষলৈ নি দেখুৱাইছিল গছৰ পাত কেনেকৈ লৰে, গছৰ ডাল পাত শিপা, ফুল, গা-গছৰ লগত কোনটোৰ কি সম্পৰ্ক, বতাহ জোৰ নে বেগী সেই অনুযায়ী পাতবোৰৰ নাচোন কেনেকৈ সুকীয়া সুকীয়া হয় ইত্যাদি দেখুৱাইছিল।
ল’ৰা ছোৱালীৰ স্বাস্থ্যৰ প্ৰতি গুৰুত্ব দি প্ৰতিদিনে কিবা অলপ সাগৰৰ পৰা আৰু কিবা অলপ পাহাৰৰ পৰা নিবলৈ বুলি বুজাই দিছিল সুষম আহাৰৰ অভ্যাস।
গ্ৰন্থখনৰ জনপ্ৰিয়তাৰ সন্দৰ্ভত লেখিকাৰ বক্তব্য এনেধৰণৰ-জাপানত শিক্ষাৰ সমস্যাই একেবাৰে চূড়ান্ত অৱস্থা পোৱাৰ সময়তে আৰু এই বিষয়ত কিবা এটা কৰিবই লাগিল বুলি প্ৰত্যেকেই ভাবিবলৈ লোৱাৰ সময়তে কিতাপখন প্ৰকাশ হোৱাটোৱেই ইয়াৰ অন্যতম কাৰণ আছিল।
তদুপৰি কিতাপখন যে বয়স আৰু দৃষ্টিভংগীৰ বহু পাৰ্থক্য থকা প্ৰতিজনৰে কাৰণে আবেদনপূৰ্ণ, সেই সত্যটোও কিতাপখন জনপ্ৰতিয়তাৰ আন এক কাৰণ।
ৰে’লৰ ডবাত শ্ৰেণীকোঠা, কোনো নিদিষ্ট ৰুটিন অবিহনে ল’ৰা ছোৱালীয়ে যেতিয়া মন কৰে তেতিয়াই সেই বিষয়বোৰ শিকোৱা, ল’ৰা ছোৱালীক ফুৰাবলৈ নি মুক্ত পৰিৱেশত বাস্তৱৰ আধাৰত শিক্ষা দিয়াৰ কৌশল, শাস্তিৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকক মনেৰে পৰিশীলীত হোৱাৰ সুযোগ দিয়া, ইত্যাদি অনেক কাৰণত ত’মে’ গাকুৱেন হৈ পৰিছিল এখন অসাধাৰণ স্কুল।
সেইবাবে আন স্কুলৰপৰা বহিষ্কাৰ হোৱা বা এৰি অহা ল’ৰা ছোৱালীয়েও ছুটি হ’লেও কোনো ঘৰলৈ ঘূৰি যাব নুখুজিছিল।
সেয়ে লেখিকাই দুখেৰে উল্লেখ কৰিছে- “মই যেতিয়া ভাবোঁ যে যুদ্ধ নলগা হ’লে আৰু কিমান ল’ৰা ছোৱালী যে তেখেতৰ তত্ত্ববধানলৈ আহিব পাৰিলেহেঁতেন, তেতিয়া মই এই অপচয়ৰ বাবে ব্যথিত হৈ পৰোঁ।
সেয়ে তেওঁ মিচিং জনজীৱনৰ ইতিবৃত্তৰ প্ৰণয়ণৰ ৰাবে সংকল্পবদ্ধ হয় আৰু বুৰঞ্জীৰ সমল বিচৰাত ব্ৰতী হয়।
মিচিং জাতিৰ বুৰঞ্জী প্ৰণয়ন কৰিবলৈ আবৰ পাহাৰ, ডফলা পাহাৰ তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল ভ্ৰমণ কৰিবলৈ পৰিকল্পনা প্ৰস্তুত কৰে।
এই অঞ্চলৰ জ্ঞানী লোকসকলৰ পৰা মিৰি জাতি-উপজাতি, বংশ পৰিচয় তথা আত্মীয় কুটুম্বৰ ইতিবৃত্তৰ সমল আহৰণ কৰে।
১৯২২ চনত তেওঁ মুনহি পাহাৰলৈ যায় আৰু এই পাহাৰত ১০/২০ খমমান ঠাইত ছমাহ কাল ভ্ৰমণ কৰি সোতৰশ আৰু ওঠৰশ শতিকাৰ লিখিত অলিখিত শ্ৰুতিমূলক বুৰঞ্জী তথ্যৰ সমল লাভ কৰে।
১৯২২ চনৰ জুলাই মাহত পুনৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰি ডামাপাহাৰৰ ডা্ৰ, কিংগিন, বেলেন, শ্ৰিয়া ইয়াং কিয়াং আৰু বুলিম আদি বৃহৎ গাঁওবোৰত উপস্থিত হয়গৈ।
১৯২৩ চনতো কিছুমান তথ্যভিজ্ঞ ‘গামক’ লগত লৈ মেৰা পাহাৰ পায়গৈ তাত থকা চিলক, বাৰধি, অয়াং, ৰাণা চিয়াকামা, নামচিং, ৰীয়া আৰু শদিয়াৰ গাঁওবোৰ পৰিভ্ৰমণ কৰি বুৰঞ্জীৰ সমল আহৰণ কৰে।
এনেদৰে পাঞাং কটকীয়ে মিৰি জাতিৰ বুৰঞ্জী প্ৰণয়নৰ সন্দৰ্ভত ১৩ বছৰ কাল পাহাৰে ভৈয়ামে অধ্যয়ন চলায়।
ইয়াত মিৰি দেশৰ সীমা-ৰেখা, বিভিন্ন বৰ আৱৰৰ খেল বা ঠাল, বংশ, সাজপাৰ, বিবাহ প্ৰথা, খোৱাবোৱা প্ৰণালী উল্লেখ কৰা আছে।
আনহাতে সপ্তম অধ্যায়ৰ পৰা এয়োবিংশ অধ্যায়লৈ মিৰি সকল পাহাৰৰ পৰা ভৈয়ামলৈ নামি অহা আৰু ইয়াত থিতাপি লোৱা বিস্তৃত বিৱৰণ দাঙি ধৰিছে।
সপ্তম অধ্যায়ত মিৰি বা মিচিঙৰ বসতিৰ সীমা এই দৰে নিৰ্ণয় কৰিছে- “এইফালে শদিয়াৰ পৰা সীমা কৰি তেজপুৰলৈকে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুই পাৰে, আনফালে সোৱণশিৰি উজনিৰ পৰা ভটিয়াই ধনশিৰীলৈকে আৰু খেৰকটীয়া ৰঙানদীৰ মুখলৈকে মিৰিসকল জুৰি আছে।
” তদুপৰি লোকসংখ্যা গা-খাজনা, অতীতৰ ‘গাম'ৰ পৰা গাঁওবুঢ়া হোৱা, মানৰ লগত ৰণ আৰু অসমীয়া হিন্দু মিৰি জাতিলৈ ৰূপান্তৰ হোৱা কথা মিৰি জাতিৰ বুৰঞ্জীত লিপিবদ্ধ কৰা আছে।
তদুপৰি মিৰি সকলে মহাপুৰুষীয়া গুৰুত শৰণ লোৱা কথা কালসঙ্গতি ধৰ্মমতে ‘ৰাতিখোৱা’ সকাম কৰা কথাও উল্লেখ আছে।
উল্লেখযোগ্য যে মিচিংসকলৰ প্ৰচলিত মত এই পৃথিবীত থকা চেতন-অবচেতন সকলোকে চেদিমেলংএ শ্ৰজিলে এই কথাষাৰ তেওঁৰ বুৰঞ্জীত উল্লেখ আছে।
লগতে কোন বংশ, ঠাল, খেলৰ কি ‘গোত্ৰ’ তথা মিচিঙৰ সামাজিক প্ৰথামতে একে গোত্ৰৰ মাজত বিয়াবাৰু নিষেধ ইত্যাদি লিপিবদ্ধ কৰা আছে।
মিচিঙৰ সাজপাৰ, বিহু, সকাম নিকাম, ধৰ্ম্ম-কৰ্ম আদি আধ্যাত্মিক ধ্যান-ধাৰণাৰ কথা লিপিবদ্ধ কৰা আছে।
তদুপৰি মিচিং সকলক সম্পূৰ্ণ কৃষিজীৱী জাতি হিচাপে বুৰঞ্জীখনত চিহ্নিত কৰিছে আৰু কৃষি উৎপাদনেই মিচিঙ সকলৰ আৰ্থিক দিশৰ মাইলৰ খুঁটি বুলি উল্লেখ কৰিছে।
মুঠতে মিৰি জাতিৰ বুৰঞ্জীখন অতীত মিচিঙৰ সামাজিক, শিক্ষা, ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক, কৃষি-সংস্কৃতি, ভাষা ধৰ্ম-কৰ্মৰ কথা লিপিবদ্ধ কৰা এক ঐতিসাহিক দলিল।
তেওঁ সংস্কাৰসুখী কৰ্মৰে মিচিং সমাজখনক আধ্যাত্মিক আৰু বৌদ্ধিক দিশত উত্তৰণ ঘটাবলৈ শিক্ষানুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰাত ব্ৰতী হয়।
১৯৩৯ চনত তেওঁ ঢকুৱাখানাৰ বগৰিগুৰি মিচিং গাঁৱত এখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু নিজেও শিক্ষাদানত ব্ৰতী হয়।
পিতৃ কাৰবাং পাঞাঙৰ পৰা লাভ কৰা আধ্যাত্মিক ধ্যান ধাৰণাৰে অনুপ্ৰাণিত হৈ পাঞাং কটকীয়েও বিশ্বাস কৰিছিল যে আধ্যাত্মিক ধ্যান-ধাৰণাইহে মানৱ সমাজক সুখ-শান্তি শৃংশলাৰে পৰিচালিত কৰে।
সেয়ে বগৰিগুৰি মিচিং গাৱঁত এটি ‘নামঘৰ’ প্ৰতিষ্ঠা কৰি মিচিং সমাজত বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ জৰিয়তে আধ্যাত্মিক তথা বৌদ্ধিক দিশত উত্তৰণ ঘটাবলৈ প্ৰচেষ্টা চলায়।
পাঞাং কটকীয়ে বগৰিগুৰিৰ পাছত লাইমেকুৰী, মেচাকি চাপৰি আদি ঠাইৰ মিচিং মানুহৰ মাজত শিক্ষা আৰু আধ্যত্মিকতাৰ প্ৰচাৰৰ বাবে উঠিপৰি লাগে।
শিক্ষাৰ পোহৰ নপৰা অতি পিছ পৰা মেচাকি চাপৰিত ১৯১৩ চনত এখন প্ৰাইমেৰী স্কুল প্ৰতিষ্ঠা কৰি নিজেও শিক্ষাদান কৰিছিল।
পাঞাং কটকীৰ সংস্কাৰমুখী কৰ্মৰাজিয়ে বহুতো নিৰক্ষৰ মিচিং মানুহৰ চকু মেল খুৱালে আৰু ধৰ্ম- শিক্ষা আদিত ব্ৰতী হ'বলৈ ধৰিলে।
কেতিয়াবা কেতিয়াবা সভা-সমিতি পাতি শিক্ষা-দীক্ষা আৰু আধ্যাত্মিক প্ৰগতিবাদী চিন্তাধাৰাই সামাজিক, অৰ্থনৈতিক তথা সাংস্কৃতিক উন্নতিত মানুহৰ প্ৰমূল্যবোধৰ শিক্ষা আৰু সমাজ জীৱনৰ লগত খোজ মিলাই আগুৱাই যাবলৈ মিচিং সমাজক আহ্বান জনায়।
কিন্তু সেই ঠাইত উচ্চশিক্ষানুষ্ঠান নথকাৰ ফলত সোণাৰাম পাঞাং কটকীয়ে লক্ষ্মীমপুৰ মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি হয়।
১৯০৪ চনত মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ৰ শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত প্ৰথম বিভাগত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ উপৰি বৃত্তিও লাভ কৰে।
কিন্তু ১৯০৬ চনত নৱম মান শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোত গোটেই লক্ষ্মীমপুৰ জিলাত ‘কলেৰা’ বেমাৰে ভয়াবহ ৰূপ ধাৰণ কৰাত কাৰবাং পাঞাঙৰ পৰিয়ালৰ চাৰিজনৰ বাহিৰে সকলোৰে মৃত্যু হয়।
লক্ষ্মীমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখানা মহকুমাৰ উভটামুখ মিচিং গাঁৱত ১৮৮৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহৰ পূৰ্ণিমাৰ দিনা পাঞাং কটকীৰ জন্ম।
পিতৃ কাৰবাং পাঞাং আৰু মাতৃ আঙনী পাঞাঙৰ কেইবাগৰাকী পুত্ৰৰ ভিতৰত সোণাৰাম পাঞাং কটকী আছিল আটাইতকৈ কনিষ্ঠ।
১৯৫০ চনৰ প্ৰলয়ংকাৰী ভূমিকম্পত তেওঁৰ সৰ্বস্ব হেৰুৱাই ওভতামুখ মিচিং গাঁও এৰি অস্থায়ী ভাৱে বৰ্তমান যোৰহাট জিলাৰ গন্ধিয়া মিচিং গাৱঁত আশ্ৰয় লয়।
বিভিন্ন পাহাৰীয়া ভাষা-ভাষী আৰু ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ মাজত মধ্যস্থতাকাৰী কথাৰ বিনিময় কৰ্ম আগবঢ়োৱাৰ বাবে ব্ৰিটিছে তেওঁক কটকী উপাধিটো সম্ভৱ প্ৰদান কৰিছিল।
সেই সময়ত ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে চিচিমুখত ‘চিচি-শ্ব-মিল’ বা ‘চিচিকল ঘৰ’ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
পাহাৰৰ পৰা বিভিন্ন বনৌষধি গছৰ বাকলি, শিপা, আৰু গছৰ পাত গোটই এবিধ চালৰ বেমাৰৰ বনৌবধি তৈয়াৰ কৰি ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰে।
সোণাৰাম পাঞাং কটকী এগৰাকী মিচিং জনগোষ্ঠীৰ বুৰঞ্জী প্ৰণেতা, সাহিত্যিক, সমাজ কৰ্মী, শিক্ষানুৰাগী ব্যক্তি।
পূৰ্ৱতে জামুগুৰি হাট ও অন্যান্য স্থানত জিয়া-ভৰলী নদীৰ পূবদিশে বাঘ ও অন্যান্য বন্য জন্তুৰ সন্ত্ৰাস লক্ষণীয় আছিল।
এই অঞ্চলৰ মানুহৰ আৱাসস্থলৰ পৰা বাঘ বোৰ নোহোৱা কৰিবৰ বাবে জিয়া ভৰলী নদীৰ পূৰ্ব অংশৰ নাগৰিকসকল একত্ৰিত হৈছিল আনকি অতি শীঘ্ৰেই এই স্থানত এটি বাঘ ভেটাৰ উৎসৱ অনুষ্ঠিত কৰিবলৈ সম্মত হয়।
বাঘ ধৰিবৰ বাবে মানুহ বোৰে মৰাপাতৰ প্ৰকাণ্ড জাল আৰু অন্যান্য অস্ত্ৰৰে সৈতে অধিৰ আগ্ৰহেৰে আগবাঢ়ি আহিল।
এই অঞ্চলটোত ২০০খন চৰকাৰী এল.পি স্কুল, ২০খন এম.ই স্কুল, ৮খন চৰকাৰী উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয় থকাৰ উপৰিও ৪খন উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় আৰু এখন চৰকাৰী মহাবিদ্যালয় আছে।
এই মহাবিদ্যালয়খন ১৯৬৩ চনতেই জামুগুৰিহাটৰ মূল কেন্দ্ৰৰ পৰা ৩ কিলোমিটাৰ দূৰৈত অৱস্থিত কুসুমটোলা অঞ্চলত তেতিয়াৰ ৫২নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ ৰ দাঁতিত প্ৰতিষ্ঠিত হয়।
আনহাতে ১৯২৫চনতেই প্ৰতিষ্ঠিত জামুগুৰি উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় খনেই বৃহত্তৰ জামুগুৰি হাট অঞ্চলৰ প্ৰথমখন উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়।
বৰ্তমান কেইবাখনো ব্যক্তিগতখণ্ডৰ অসমীয়া আৰু ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয় আৰু এখন জুনিয়ৰ কলেজ প্ৰতিষ্ঠাপন হৈছে।
বৃহৎ জামুগুৰি অঞ্চলটো ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ উত্তৰ পাৰে গুৱাহাটী মহানগৰৰ পৰা ২৪৪কিলোমিটাৰ আৰু তেজপুৰ চহৰৰ পৰা ৪৫কিলোমিটাৰ দূৰৈত অৱস্থিত।
কাণী দিকৰাই আৰু জিয়াভৰলী নৈৰ মাজৰ এই জামুগুৰিৰ উত্তৰ পাৰত ছিজোচা বনভোজ স্থলী আৰু দক্ষিণ পাৰত কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আছে।
জামুগুৰি হাটৰ আন এটি জনপ্ৰিয় সংস্কৃতি হ'ল বোকাখেচা ভাওনা প্ৰতি বছৰে এই ভাওনা জামুগুৰি কেন্দ্ৰৰ পৰা ১.৫ কিলোমিটাৰ নিলগৰ পাতলৰচুক গাঁৱত অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে।
গাঁৱৰ মূল নামঘৰৰ বাটচ'ৰাৰ কাষতে গাঁৱৰ ৰাইজে এটা পুখুৰী খান্দি তাত মাটি আৰু পানীৰ মিশ্ৰণৰে বোকা কৰে।
প্ৰথম পদ্ধতিত, বাঘৰ তিনওঁফালে জাল ব্যবহাৰ কৰা হৈছিল, আৰু আনফালে আছিল বাঘভেটিবলৈ ওলাই অহা সমগ্ৰ জামুগুৰি বাসি ৰাইজ।
এই প্ৰক্ৰিয়াত, যদি বাঘটো জালৰ মাজেৰে ওলাই যায়, বা ওলাই যাবলৈ অপ্ৰাণ চেষ্টা কৰে, তেন্তে সেই জাল যি গাঁৱৰ লোকে প্ৰস্তুত কৰিছিল তেওঁলোকে জৰিমনা ভৰিব লগা হৈছিল।
সাধাৰণতে এই জালবোৰ নতুন মৰাপাতৰ দ্বাৰা ইমানেই শক্তিশালী কৈ গুঁঠিছিল যে, বাঘে সেই জাল কোনো ৰকমেই ফালিব পৰা নাছিল।
যদি বাঘে জাল ফলাৰ চেষ্টাওঁ কৰে, তেন্তে বাঘভেটা ৰাইজে বলমৰ দ্বাৰা হানি-খুচি বাঘটোক অৱশ কৰি পেলাইছিল।
ফাঁপা ৰ দৰে এটা খাঁচা প্ৰস্তুত কৰা হয় ইয়াৰ ভিতৰত চিকাৰটোক এনেভাৱে ৰখা হয় যে সঁজাটোৰ ভিতৰত সোমাই চিকাৰটোক খাবলৈ ল'লেই সঁজাটোৰ দৰ্জাখন বন্ধ হৈ বাঘটো বন্দী হৈ পৰে।
জামগুৰিহাট বাসীৰ এই ঐক্য তথা সাহসৰ প্ৰতিফলন ঘটা 'বাঘভেটা' উৎসৱ আজিৰ দিনত এটি কিংবদন্তি স্বৰূপ হৈ উঠিল।
বিহু অনুষ্ঠিত হোৱা এই বৰপুখুৰী পাৰৰ মুকলি ক্ষেত্ৰ জামুগুৰি কেন্দ্ৰৰ পৰা ৩কিলোমিটাৰ দক্ষিণ দিশে অৱস্থিত।
এই পুখুৰীটোও ৰজা অৰিমত্তৰ তত্ত্বাৱধানত খনন কৰা হৈছিল, কিন্তু বহুখিনি গভীৰলৈ খণ্ডাৰ পিছতো এই পুখুৰীৰ পানী নোলাল, অৱশেষত ঐশ্বৰিক কিবা বিশেষত্ব থকা বুলি ৰজাই পুখুৰীটো তেনেকৈয়ে এৰিলে।
কুসুমতোলা মূল কেন্দ্ৰৰ পৰা, ১৫নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাই পথৰ উত্তৰে প্ৰায় ৫০০মিটাৰ দূৰৈত এই পুখুৰীটো আছে।
এই এলেকাৰ সমস্ত গ্ৰাম্য বাসীয়ে মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱ ও মহাপুৰুষ মাধবদেবেৰ স্মৰণৰ হেতু ভজন কীৰ্ত্তন কৰে।
এই অনুষ্ঠানটি জামুগুৰি হাট কেন্দ্ৰৰ মাজ মজিয়াত জামুগুৰি-চকীঘাট পথৰ বাঁও ফালে, জামুগুৰি চৰকাৰী চিকিৎসালয়ৰ সমুখত অৱস্থিত।
ইয়াৰোপৰি বৰপুখুৰী পাৰৰ মুকলি বিহু, কোঁচ গাঁৱৰ কালীয়দমন ভাওনা, পাতলৰ চুক গাঁৱৰ বোকা খেছা ভাওনা আদি অনুষ্ঠান বোৰৰ বাবেই জামুগুৰি সংস্কৃতিৰ দিশেৰে চহকী
গ্ৰীষ্মকালীন উষ্ণতাৰ বিপৰীতে শীতকালত ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ মাজভাগলৈ নিশা উষ্ণতা যথেষ্ট নিম্নগামী হয়।
এই পুখুৰীটো ও জামুগুৰি হাটৰ আন এটি ঐতিহাসিক পুখুৰী, এই পুখুৰী হুকাই ভূঞাৰ তত্ত্বাৱধানত তেওঁৰ ৪নং কন্যাই গা ধুবলৈ খনন কৰাইছিল।
জামুগুৰি হাটৰ মূল কেন্দ্ৰৰ পৰা প্ৰায় ৪কিলোমিটাৰ নিলগৰ নন্দিকেশ্বৰ গাঁৱত এই দেৱালয়খন অৱস্থিত।
ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পিছত তেওঁ ১৯৫২ চনৰ পৰা ১৯৬২ চনলৈ মাদ্ৰাজ ষ্টেটত মুখ্যমন্ত্ৰী চক্ৰৱৰ্তী ৰাজাগোপালচাৰী আৰু কে কামৰাজৰ কেবিনেটত শিক্ষা, আইন আৰু বিত্ত বিভাগৰ মন্ত্ৰী আছিল।
১৯৬২ চনত তেওঁ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয় আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ তীখা আৰু খনিমন্ত্ৰীৰ পদত নিযুক্ত হয়।
তেওঁ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰত কৃষি, বিত্ত আৰু ৰক্ষা মন্ত্ৰণালয়ৰ মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্য নিৰ্বাহন কৰিছিল।
তেওঁ ভাৰতৰ খাদ্য আৰু কৃষিমন্ত্ৰী হৈ থাকোঁতে ভাৰতক খাদ্য উৎপাদনৰ ক্ষেত্ৰত আত্মনিৰ্ভৰশীল কৰিবলৈ এম. এছ. স্বামীনাথন, বি. শিৱৰমণ আৰু নৰ্মান ই. বৰলুঙৰ সৈতে ভাৰতত সেউজ বিপ্লৱৰ সূচনা কৰিছিল।
তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে সেউজ বিপ্লৱত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৯৮ চনত ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান ভাৰত ৰত্ন প্ৰদান কৰে।
তাত তেওঁ মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত প্ৰেচিডেন্সী কলেজৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
পিছলৈ তেওঁ একে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত মাদ্ৰাজ আইন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আইনৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
আপাতকালৰ পিছত তেওঁ ইন্দিৰা গান্ধীৰ কংগ্ৰেছ এৰি দেৱৰাজ উৰ্ছ আৰু কাশু ব্ৰহ্মানন্দ ৰেড্ডীৰ কংগ্ৰেছত যোগ দিয়ে।
তেওঁলোকৰ আঁচনিৰ সঠিক ৰূপায়ণৰ বাবে ১৯৭২ চনত ভাৰতত সৰ্বকালৰ অভিলেখ ভংগ কৰা ঘেঁহুৰ উৎপাদন হৈছিল।
খাদ্য আৰু কৃষি মন্ত্ৰী হিচাপে তেওঁ ভাৰতত উচ্চ উৎপাদনক্ষম বীজৰ জাত, সাৰ আৰু কৃষিক্ষেত্ৰত ন-ন প্ৰযুক্তিৰ ব্যৱহাৰৰ সূচনা কৰিছিল।
তেওঁ চেন্নাইত ৰাষ্ট্ৰীয় কৃষি ফাউণ্ডেচন আৰু তিৰুচিৰাপল্লীত ভাৰতীদৰ্শন ব্যৱস্থাপনা প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰিছিল।
সেই সময়ছোৱাত বিদেশলৈ গৈ নাৰী এগৰাকীয়ে শিক্ষাগ্ৰহণ কৰাটো বৰ প্ৰত্যাহ্বানপূৰ্ণ কাম আছিল যদিও ৰাজেশ্বৰী বদ্ধপৰিকৰ আছিল।
আমেৰিকাত তেখেতে মিচিগান বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰে আৰু বৈদ্যুতিক অভিযান্ত্ৰিকত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
তাৰপিছত ভাৰত চৰকাৰৰ সৈতে থকা চুক্তি মান চলি তেখেতে ৱাশ্বিংটন ডিচিৰ নেশ্যনেল ব্যুৰ' অৱ ষ্টেণ্ডাৰ্ছত ৰেডিঅ' ফ্ৰিকুৱেন্সি পৰিমাপনত আঠমহীয়া ব্যৱহাৰিক প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰে।
মায়ছোৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ এইখন শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰা তেখেতে বিজ্ঞানত স্নাতক আৰু গণিতত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
বেংগালুৰুস্থিত ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান কাৰ্যনিৰ্বাহৰ কালছোৱাত তেখেতে প্ৰথমে অধ্যাপক আৰু শেষলৈ বৈদ্যুতিক যোগাযোগ অভিযান্ত্ৰিকৰ অধ্যক্ষৰ পদ অলংকৃত কৰে।
১৯৫৩ চনত ডক্তৰেট ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰি অহাৰ পাছত তেখেতে আইআইএছচি বাংগালোৰত বৈদ্যুতিক যোগাযোগ বিভাগত শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে আৰু বিদ্যুৎ-চুম্বকীয় তত্ত্ব, মাইক্ৰৱেভ প্ৰযুক্তিবিদ্যা আদি বিষয় শিকায়।
তেখেতে নিজৰ জীৱনত বিশজন গৱেষকৰ তত্ত্বাৱধান লয়, এশখনতকৈও অধিক গৱেষণাপত্ৰ লিখা আৰু সাতখন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে।
১৯৪৩ চনত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰাৰ পাছত তেখেতে বাংগালোৰৰ আইআইএছচিৰ বৈদ্যুতিক যোগাযোগ বিভাগত এগৰাকী গৱেষক ছাত্ৰী হিচাপে যোগদান কৰে।
এনেদৰে সৰ্বমুঠ ৩৯৯৮টা সূত্ৰৰ মাধ্যমেৰে ব্যাকৰণখনিত বৈদিক আৰু লৌকিক সংস্কৃত ভাষাক সামৰি প্ৰাচীন ভাৰতীয় আৰ্যভাষাটোৰ আটাইবোৰ সম্ভাব্য দিশৰ পূৰ্ণাঙ্গ বিৱৰণ সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে।
‘সকলো বিশেষ্য পদ ক্ৰিয়াপদৰ পৰা সাধিত -এই মৌলিক তত্ত্ব অৱলম্বন কৰা বাবে ‘অষ্টাধ্যায়ী’ৰ আন এটা নাম হল ‘শব্দানুশাসনম্‌’ বা ‘শব্দ বিষয়ক শাস্ত্ৰ’।
পাণিনিয়ে দেখুৱাইছে যে ক্ৰিয়ামূলবোৰ একোটাহঁত কাৰ্যৰ অৰ্থসূচক, এক আক্ষৰযুক্ত, অপৰিৱৰ্তনীয় গোট।
সিবোৰৰ লগত বিভিন্ন প্ৰত্যয় আৰু বিভক্তি সংযুক্ত হৈ একোটাহঁত নামবাচক বা ক্ৰিয়াবাচক শব্দমূল গঠিত হয়, আৰু এনে শব্দমূলৰ পৰাই একো একোটা পদৰ সৃষ্টি হয়।
পাণিনিৰ মতে- শব্দ হ’ল--- অৰ্থ আৰোপিত বৰ্ণ-সমষ্টি, আৰু এই শব্দ-প্ৰত্যয় আৰু বিভক্তিযুক্ত হৈ বাক্যত ব্যৱহাৰ হ’লে, তাক পদ আখ্যা দিয়া হয়।