polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
’ তুলসীৰ জীৱন সম্পকৰ্কীয় কেইবাখনো জীৱনীয়ে ৰত্নাৱলীৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ গভীৰ একাত্মতাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে।
তুলসীয়ে নিজেও তেওঁৰ বিবাহিত জীৱনৰ বিষয়ে প্ৰৰোক্ষভাৱে কিছু ইংগিত দিছে যদিও এই বিষয়ে পণ্ডিতসকলৰ মাজত শংকাৰ অৱকাশ আছে।
তেওঁৰ দেউতাকৰ নাম আছিল আত্মৰাম শুক্ল ডুবে, মাতৃৰ নাম হুলাচী আৰু প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁৰ নিজৰ নাম আছিল ৰাম ব’লা।
আৰু যিজন যাযাবৰ ভিক্ষু তেওঁক তুলিতালি ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল (তওঁৰ দিহা-পৰামৰ্শতে তুলসীদাসে আধ্যাত্মিক জ্ঞান লাভ কৰিছিল।
অবিনাশ ৰয় নামৰ এজনে লিখা তুলসীপ্ৰকাশ’নামৰ গ্ৰন্থখনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ৰামদত্ত ভৰদ্বাজে লিখিছে, ‘তুলসীৰ মাত্ৰ দহ মাহ বয়সতে তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ ঢুকাইছিল।
তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ অৱশ্যে বেচ সম্ত্ৰান্ত আছিল, কিন্তু তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ লগতে তুলসীৰ খুড়াকজনৰ মৃত্যুৰ পিচত তুলসী হৈ পৰিছিল ঘাতমাউৰা, যাৰ উপাৰ্জনৰ কোনো উৎস নাছিল।
তেওঁ সংস্কৃত বাল্মীকি ৰামায়ণৰ তেওঁ অৱধি ভাষালৈ কৰা ৰামচৰিত-মানসৰ অনুবাদৰ বাবে প্ৰধানকৈ প্ৰখ্যাত।
পিছৰ বছৰত তেখেত আব্বাচ মুস্তান পৰিচালিত চাচপেঞ্চ থ্ৰিলাৰ, খিলাড়ীত অভিনয় কৰিছিল তেওঁৰ যুগান্তকাৰী ভূমিকাটো ব্যাপকভাৱে বিবেচিত হৈছিল।
তেওঁৰ পৰবৰ্তী মুক্তি লাভ কৰা জমচ বণ্ড অবলম্বনত ৰাজ চিপ্পিৰ পৰিচালিত গোয়েন্দা চলচ্চিত্ৰ মিঃ বণ্ড আছিল।
১৯৯৩ চনত তেখেত কেশু ৰামস্য পৰিচালিত দ্বিভাষিক ছবি আচানত আৰু ড॰ বিষ্ণুবৰ্ধন, অশ্বিনী ভাভে আৰু আশুতোষ ৰাণা অভিনীত অভিনয় কৰিছিল।
১৯৯৩ চনত মুক্তি পাইছে তেওঁৰ সকলো ছবি, "দিল কি বাজী", "কায়দা কানুন", "ৱাক্ত হমাৰা হ্যাঁ" আৰু "সৈনিক" সহ বাণিজ্যিকভাৱে ভাল অভিনয় কৰিব পৰা নাই।
১৯৯৪ চনত, তেখেত দুখন ছবিত এগৰাকী পুলিচ পৰিদৰ্শকৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল: চমীৰ মালকান পৰিচালিত হলিউড ছবি দি হাৰ্ড ৱে, মেঁ খিলাড়ী তু অনাৰী আৰু ৰাজীব ৰাই পৰিচালিত মোহৰাৰ ৰিমেক যি এই বছৰৰ আটাইতকৈ বেছি আয় কৰা চলচ্চিত্ৰৰ মাজত আছিল।
বছৰৰ পিছভাগত, তেখেত য়শ চোপ্ৰা প্ৰযোজিত ৰোমাঞ্চ, ইয়ে দিল্লাগী ছবিত কাজলৰ বিপৰীত অভিনয় কৰিছিল।
ছবিত তেওঁৰ ভূমিকা কুমাৰক ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু ষ্টাৰ স্ক্ৰীন বঁটা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা হিচাপে প্ৰথম নাম অৰ্জন কৰিছিল।
কুমাৰ য়শ চোপ্ৰাৰ পৰিচালিত ৰোমাঞ্চ, দিল তো পাগল হ্যাঁ , শ্বাহৰুখ খান, মাধুৰী দীক্ষিত আৰু কৰিশমা কাপুৰ অভিনীত এটা চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যাৰ বাবে তেখেত ফিল্মফেয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ সহায়ক অভিনেতা বঁটাৰ বাবে তেওঁ প্ৰথম মনোনয়ন পাইছিলেন।
একেখন বছৰতে, তেখেত খিলাড়ি চিৰিজৰ পঞ্চম কিস্তি ডেভিড ধাৱান পৰিচালিত কৌতুক মিঃ এণ্ড মিচেচ খিলাড়ি জুহি চাওলাৰ লগত অভিনয় কৰিছিল।
সমালোচক খালিদ মোহাম্মদ চলচ্চিত্ৰটোৰ সমালোচনা কৰাৰ সময়ত কুমাৰৰ প্ৰচেষ্টাৰ অনুমোদন দিছিল: "অক্ষয় কুমাৰ জীৱনত উভতি আহে।
তেখেতৰ নিম্নলিখিত প্ৰকাশসমূহ বাণিজ্যিকভাৱে অসফল হৈছিল আৰু এয়া তেখেতৰ চলচ্চিত্ৰ পেচাত এটা হেঁচা দিয়ে।
প্ৰাক্তনটো বক্স অফিচত কোনো লাভ কৰিব পৰা নাই, কিন্তু পৰবৰ্তীটো বাণিজ্যিক সাফল্যত পৰিণত হৈছিল আৰু তাৰ প্ৰত্যাবৰ্তন চিহ্নিত ৰিছিল।
তেখেত দিল্লীৰ চাঁদনী চ'কত থাকি ডাঙৰ-দীঘল হয় আৰু পিছত তেখেত মুম্বাইলৈ গুচি আহে যেতিয়া তেওঁৰ পিতা সেনা ত্যাগ কৰি -ৰ হিচাপ ৰক্ষক পৰিণত হয়।
সোনকালেই, তেওঁৰ সৰু ভনী জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু পৰিয়ালটোৰ মাজত মুম্বাইৰ পঞ্জাবী অধ্যুষিত অঞ্চল কলিৱাদাত বাস কৰিছিল।
তেখেত উচ্চশিক্ষাৰ বাবে মুম্বাইৰ গুৰু নানক খালচা কলেজত ভৰ্তি হয়, কিন্তু তেনে আগ্ৰহী নোহোৱাত তেখেত বাদ পৰে।
তেখেত তেওঁৰ পিতৃক অনুৰোধ কৰিছিল যে তেখেত আৰু মাৰ্শাল আৰ্ট শিকিব বিচাৰে আৰু তেওঁৰ দেউতা তেওঁক কোনোমতে থাইলেণ্ড পঠোৱাৰ বাবে অৰ্থ সঞ্চয় কৰিছিল।
কুমাৰ মাৰ্শাল আৰ্ট শিকিবলৈ বেংক’কলৈ যায় আৰু থাইলেণ্ডত থাই বক্সিং শিকিবৰ বাবে পাঁচ বছৰ তাতেই থাকিবলগা হয়।
কুমাৰৰ এগৰাকী ভনীয়েক আছে, যাৰ নাম অলকা ভাটিয়া কুমাৰ যেতিয়া সৰু আছিল, তেতিয়া তেওঁৰ দেউতাই তেওঁক প্ৰশ্ন কৰিছিল যে তেখেত কি হ'ব বিচাৰে?
এই সময়ত, তেওঁৰ এক শিক্ষাৰ্থীৰ দেউতা, কুমাৰক মডেলিংৰ বাবে উপদেশ দিছিল যিটো শেষলৈকে এখন আচবাবপত্ৰ শ্ব’-ৰুমৰ বাবে এখন মডেলিংৰ দায়িত্ব লৈছিল।
কুমাৰ কাৰ্যকৰভাৱে তেওঁৰ গোটেই মাহৰ দৰমহাতকৈ শুটিংৰ প্ৰথম দুদিনৰ ভিতৰত আৰু বেছি অৰ্থ উপাৰ্জন কৰিছিল আৰু সেই বাবে তেওঁ মডেলিং কেৰিয়াৰৰ পথ বাছি লৈছিল।
তেখেত প্ৰথম প’ৰ্টফোলিঅ’ অঙ্কুৰিত কৰাবলৈ পেমেণ্ট অবিহনে ১৮ মাহ ধৰি ফ’টগ্ৰাফাৰ জয়েচ শেঠৰ সহকাৰী হিচাপে কাম কৰিছিল।
সেই সন্ধিয়াত কুমাৰক নিৰ্মাতা প্ৰমোদ চক্ৰবৰ্তীৰ পৰিচালিত দীদাৰ ছবিৰ প্ৰধান চৰিত্ৰত স্বাক্ষৰ কৰা হৈছিল।
পিছৰ বছৰ, কুমাৰ উমেশ মেহৰা পৰিচালিত একচন থ্ৰিলাৰ, চবচে বড়া খিলাড়ি-ত দ্বৈত ভূমিকা পালন কৰিছিল, যটো বাণিজ্যিক সাফল্য আছিল।
তেখেত খিলাড়ি ছিৰিজত সাফল্যৰ প্ৰমাণ কৰিছিল, পিছৰ বছৰ যেনে তেখেত খিলাড়ি ছিৰিজৰ চতুৰ্থ ছবিত অভিনয় কৰিছিল, খিলাড়িওঁ কা খিলাড়ি ৰেখাৰ লগত আৰু ৰুবীণা টণ্ডনৰ বিপৰীতত।
দি ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেচৰ শুভ্ৰ গুপ্ত এক বছৰৰ শেষ পৰ্যালোচনাত লিখিছিল, "খিলাড়িওঁ কা খিলাড়িত অক্ষয় কুমাৰ যিয়ে আইচেলচ্ পেক কৰিছিল, সেই সম্পৰ্কত কোনো সন্দেহ নাই. তেখেত ষ্টিভেন চেগালৰ নিচিনা বহুখিনি চটজলদি পোনিটেলত চুলি ।
গোড়ালি দৈৰ্ঘ্যৰ দুৰ্দান্ত কোট পৰিধান কৰিছিল, ভয়ংকৰ এণ্ডাৰটেকাৰৰ লগত কুস্তি কৰিছিল আৰু ফিল্মখন লৈ গৈছে"
অভিনয়ৰ উপৰিও অক্ষয় কুমাৰ ষ্টাণ্ড অভিনেতা হিচাপেও কাম কৰিছে; তেখেতে প্ৰায়বোৰ তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰসমূহত বহু বিপজ্জনক ষ্টাণ্ড অভিনয় কৰিছে, যিটো তেওঁক "ইণ্ডিয়ান জেকি চেন" উপকৃত কৰিছে।
২০১৯ চনৰ হিচাপে, কুমাৰ বিশ্বৰ সৰ্বাধিক দৰমহা বিনোদনকাৰীসকলৰ ফোৰ্বচৰ তালিকাত আছিল, আৰু তেখেত ভাৰতত আটাইতকৈ বেছি দৰমহা পায়।
কুমাৰ সৰ্বকালৰ অন্যতম সফল বলিউড অভিনেতা, তেখেত ১১৩খন ছবিত অভিনয় কৰিছ, যাৰ মাজত ৫২খন বাণিজ্যিকভাৱে সফল হৈছিল।
অক্ষয় কুমাৰ হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় মূলৰ কানাডিয়ান অভিনেতা, প্ৰযোজক, মাৰ্চাল আৰ্টিষ্ট আৰু টেলিভিচন ব্যক্তিত্ব যিয়ে বলিউড ছবিত কাম কৰে।
'ৰৌস্তম' ত অভিনয়ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু 'অজানাবি' আৰু 'গৰম মচলা' ৰ বাবে দুটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা সহ ভালেমান বঁটা অৰ্জন কৰিছে।
ভাৰতত থকাকালীন টাইকোৱান্দোত ব্লেক বেল্ট প্ৰাপ্তিৰ পিছত তেখেত থাইলেণ্ডৰ বেংককত মাৰ্শাল আৰ্ট লৈ পঢ়া-শুনা কৰিছিল, য’ত তেখেত মুয়ে থাই শিকিছিল আৰু চেফ আৰু ৱেটাৰৰ কাম কৰিছিল।
থাইলেণ্ডৰ পিছত কুমাৰ কলকাতাত এটা ট্ৰাভেল এজেঞ্চিত, ঢাকাত এটা হোটেল আৰু দিল্লীত কাম কৰিবলৈ গৈছিল য’ত তেখেত কুন্দনৰ অলঙ্কাৰ বিক্ৰী কৰিছিল।
২০০৮ চনত, ৱিণ্ডচ'ৰ বিশ্ববিদ্যালয় ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি হিচাপে অক্ষয় কুমাৰক সন্মানসূচক ডক্টৰেট প্ৰদান কৰে।
আন ইউৰোপীয় দেশে নিয়ন্ত্ৰণ কৰা গোৱা আৰু পুডুছেৰীৰ দৰে সৰু অঞ্চলবোৰৰ বাদে ব্ৰিটিছ ৰাজে বৰ্তমানৰ প্ৰায় গোটেই ভাৰত, পাকিস্তান আৰু বাংলাদেশক সামৰি লৈছিল।
এই সমগ্ৰ অঞ্চলটোৰ পৰিবেশ ভিন ভিন আছিল- এফালে হিমালয়ৰ পৰ্বতমালা, বানপ্ৰবল উৰ্বৰভূমি, আনফালে গংগাৰ সমতল, দীঘলীয়া সাগৰতীৰ আৰু থৰ মৰুভূমি।
ইয়াৰ লগতে বিভিন্ন সময়ত ইয়াত এডেন প্ৰদেশ , নামনি ব্ৰহ্মদেশ , উজনি ব্ৰহ্মদেশ , ব্ৰিটিছ চোমালিলেণ্ড , আৰু ছিংগাপোৰ ।
পাৰস্য উপসাগৰৰ চুক্তিবদ্ধ ৰাষ্ট্ৰসমূহ আৰু পাৰস্য উপসাগৰীয় আবাসৰ দেশবোৰ কাগজে-পত্ৰ‌ই দেশীয় ৰাজ্য আছিল।
ব্ৰিটিছ ইণ্ডিয়া বুলি কোৱা প্ৰত্যক্ষভাৱে যুক্তৰাজ্যৰ শাসনত থকা অঞ্চল আৰু স্থানীয় শাসকে শাসন কৰা ব্ৰিটিছৰ কৰতলীয়া ৰাজ্যবোৰ ইয়াৰ অন্তৰ্গত আছিল।
১৯৪৭ চনত ভাৰতৰ বিভাজন হৈ ভাৰতীয় অধিৰাজ্য আৰু পাকিস্তান অধিৰাজ্য নামৰ দুখন দেশ গঠন হওঁতে এই শাসনৰ অন্ত পৰে।
এই অঞ্চলৰ আন দেশবোৰৰ ভিতৰত ১৮০২ চনত এমিয়েন্‌ছ সন্ধিৰ যোগেদি চেয়লন ক ব্ৰিটিছৰ হাতত গতাই দিয়া হৈছিল।
নেপাল আৰু ভূটানে ব্ৰিটিছৰ লগত যুদ্ধ কৰাৰ পাছত সন্ধি কৰি ব্ৰিটিছে তেওঁলোকক স্বাধীন ৰাজ্য বুলি মানি লয়।
১৮৬১ চনত এংলো-চিক্কিমিজ সন্ধিৰ পাছত চিক্কিম ৰাজ্যক দেশীয় ৰাজ্যৰ মৰ্যাদা দিয়া হৈছিল; কিন্তু সাৰ্বভৌমত্বৰ কথা স্পষ্ট কৰা নাছিল।
চক্ৰৱৰ্তীয়ে জনায় যে দূৰদৰ্শনে ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিব নোৱাৰে, কাৰণ গগৈয়ে কোনো ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰা নাই।
সেইমতে ছবিখন নিৰ্মাণ হ'ল আৰু ৪০তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ই শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ বঁটা লাভ কৰিলে।
কাৰ্তিকে এদিন তাৰ লগৰ এজনৰ লগত আগন্তুক নিৰ্বাচন সম্পৰ্কে কথা পাতি আছিল; যিটো নিৰ্বাচনত ফুকনেও প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰিছিল।
ফুকনে কাৰ্তিকৰ ওপৰত আক্ৰমণ চলালে আৰু চেতনাহীন হৈ পৰা তাৰ দেহটো ৰাষ্টাত পেলাই দিবলৈ ড্ৰাইভাৰক আদেশ দিলে।
ছবিখনে ৪০তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ 'ৰজতকমল' বঁটা লাভ কৰিছিল।
ইয়াৰ উপৰিও দৰা কইনাৰ আত্মীয়, আমন্ত্ৰীত অতিথিসকল সাধাৰণত স্বেচ্ছায় নৱদম্পতীক দি থাকে যিবোৰ সিহঁত সিহঁতৰ নতুন সংসাৰত সুবিধা অনুযায়ী ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিব।
বাংলাদেশৰ ১৯৮০ চনৰ যৌতুক নিৰোধক আইন অনুসৰি “প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাবে যদি কোনো পক্ষ অইন পক্ষকক বিবাহৰ আগত-পিছত-চলিথকা যি কোনো সময় যি কোনো সম্পদ বা মূল্যৱান বস্তু হস্তান্তৰ কৰে বা কৰিবলৈ সম্মত হয় তাকেই যৌতুক বুলি ধৰি লোৱা হ'ব।
” কিন্তু বিবাহৰ লগত পোনে-পোনে সম্পৰ্কিত নহয় এনে কোনোৱাই ৫০০ টকা বা তাতকৈ কম মূল্যৰ কোনো বস্তু উপহাৰ হিচাপে কোনো পক্ষকক দিয়ে সেয়া যৌতুক হিচাপে বিবেচিত নহ’ব।
নাৰী তথা শিশু নিৰ্যাতন দমন আইন ২০০০ অনুসৰি বিবাহ স্থিৰ থাকাৰ চৰ্ত হিচাপে বা বিবাহৰ পণ হিচাপত প্ৰদত্ত অৰ্থ বা প্ৰদান কৰা হয় এই ক্ষেত্ৰত কোন চৰ্ত যি কোন সম্পদক যৌতুক হিচাপে বিবেচিত হ’ব।
সেইদৰে যৌতুক দাবী কৰাৰ বাবেও শাস্তি হ’ব পাৰে৷ বাংলাদেশৰ সমাজত যৌতুকৰ বাবে নাৰীৰ প্ৰতি অসম্মান তথা অত্যাচাৰৰ বহু ঘটনা ঘটি আহিছে।
আনকি যৌতুকৰ দাবীত স্বামী বা তেওঁ আত্মীয় স্বজনসকলোৰ দ্বাৰা অত্যাচাৰৰ পিছত হত্যাকাণ্ডৰ ঘটনাও বিৰল নহয়।
উক্ত আইনৰ ২ নং ধাৰাটো ব্যাখ্যা কৰিলে যৌতুক শব্দটোৰ লগত সম্পৰ্ক যুক্ত কতিপয় সক্ৰিয় উপাদানৰ উপস্থিতি দেখা যায়।
উক্ত ধাৰা অনুসৰি যৌতুক হ’ব হ’লে পক্ষগণ দ্বাৰা প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে বিবাহৰ প্ৰতিদান স্বৰূপ যিকোনো সম্পত্তি বা মূল্যৱান আমানত প্ৰদান কৰা বা প্ৰদানত সম্মত হোৱাকে যৌতুক বোলা হৈছে।
উক্ত আইনত বিবাহৰ প্ৰতিদান হিচাপে টকা দাবী কৰিলে এই টকা যৌতুকৰ ভিতৰত পৰিব নে নাই সেই সম্বদ্ধত কিছুমান উল্লেখ কৰা হোৱা নাই।
যদিও কইনা মূল্য বা কইনা সেৱা দৰা বা তেওঁৰ পৰিয়ালৰ কৰ্তৃক কইনা পিতা-মাতাৰ পৰা পৰিশোধিত হয়, অৰ্থাৎ যৌতুক দৰা বা তেওঁৰ পৰিয়াল পদত্ত কইনাৰ পৰিয়াল কৰ্তৃক হস্তান্তৰিত সম্পদ।
কোনো বিবাহৰ কইনা পক্ষ কৰ্তৃক বিবাহৰ দৰা বা দৰাৰ পিতা বা মাতা বা প্ৰত্যক্ষভাবে বিবাহৰ লগত জড়িত দৰা পক্ষৰ অইন কোনো ব্যক্তিক উক্ত বিবাহৰ সময় বা তত্পূৰ্বে বা বৈবাহিক সম্পৰ্ক বিদ্যমান থকা সময়, বিবাহ স্থিৰ থকাৰ চৰ্তত, বিবাহৰ পণ হিচাপে প্ৰদত্ত বা প্ৰদানে সম্মত অৰ্থ, সামগ্ৰী বা অন্যবিধ সম্পদ সমূহক যৌতুক বুলি কোৱা হ’ব।
যৌতুক কোনো ছোৱালীৰ বিবাহত মা-দেউতা, আত্মীয়স্বজন আনকি অনাত্মীয় অতিথিসকল যিবিলাক উপহাৰ দিয়ে তাক যৌতুক বুলি কোৱা হয়।
গতিকে যৌতুক হ'ল সেই উপহাৰ য’ত ছোৱালীক তাইৰ বিবাহত স্বজন-পৰিজন তথা অনাত্মীয় অতিথিগণ সাধাৰণত স্বেচ্ছায় দি থাকে যাতে তাই তাইৰ স্বামীৰ ঘৰত এইবিলাক নিজৰ ইচ্ছা অনুসৰি তাইৰ সুবিধা আৰু মঙলৰ বাবে কৰিব পাৰে।
কোনো বিবাহৰ দৰা বা দৰাৰ পিতা বা মাতা বা প্ৰত্যক্ষভাৱে বিবাহৰ লগত জড়িত দৰা পক্ষৰ অইন কোনো ব্যক্তি কৰ্তৃক উক্ত বিবাহৰ সময় বা পুৰ্বে বা বৈবাহিক সম্পৰ্ক বিদ্যমান থকা সময়ত, বিবাহ স্থিৰ থকাৰ চৰ্তত, বিবাহৰ পণ হিচাপে কইনা পক্ষৰ পৰা দাবীকৃত অৰ্থ, সামগ্ৰী বা অন্যবিধ সম্পদ; অথবা
খ) বিবাহৰ কোনো এক পক্ষৰ পিতা-মাতা বা অইন কোনো ব্যাক্তি বিবাহৰ যি কোনো পক্ষকক বা অইন কোনো ব্যক্তিকক বিবাহ অনুষ্ঠান বা বিবাহৰ আগত বা পিছত বিবাহৰ পণৰূপে প্ৰদান কৰে বা প্ৰদানে সম্মত হয়।
ইয়াৰ ব্যুৎপত্তিগত অৰ্থ হ'ল দৰা-কইনা যুক্ত হোৱাৰ সময়ত অৰ্থাৎ বিবাহৰ সময়ত কইনাৰ বাবে যিবোৰ মূল্যৱান সামগ্ৰী দিয়া হয়, সেয়া যৌতুক।
ব্যাখ্যা ১) বিবাহৰ লগত পোনে পোনে সম্পৰ্কিত নহয় এনে কোনো ব্যক্তি দৰা বা কইনা যি কোনো পক্ষকক পাঁচশ টকাৰ কম মূল্যৰ কোনো সামগ্ৰী উপহাৰ হিচাপে প্ৰদান কৰিলে সেয়া যৌতুক নহ’ব।
বিষয় বস্তু বা প্ৰসঙ্গৰ পৰিপন্থী নহ’লে এই আইনত যৌতুক বুলি প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে প্ৰদত্ত যি কোনো সম্পত্তি বা মূল্যৱান বস্তুকে বুজায়।
আৰু এনে অৰণ্যবিশিষ্ট অঞ্চলত অৰ্থাৎ বৰ্ষাৰণ্যত বাৰ্ষিক বৃষ্টিপাতৰ পৰিমাণ আশী ইঞ্চিতকৈ বেছি হোৱা দেখা যায়।
বৰ্ষাৰণ্যত ডাঙৰ ডাঙৰ বৃক্ষ, জোপোহা বৃক্ষ, গুল্ম, ঢেঁকীয়াজাতীয় উদ্ভিদৰ লগতে বিভিন্ন বৃক্ষৰ সমাহাৰত এক জটিল তৰপৰ সৃষ্টি হয়।
এই ভূমি সংলগ্ন বিভিন্ন উদ্ভিদ যেনে– ঢেঁকীয়াজাতীয়, গুল্মজাতীয় উদ্ভিদ, বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ কচু, বেত, বনৰীয়া কলগছ, ঘাঁহজাতীয় উদ্ভিদ আদি দেখিবলৈ পোৱা যায়।
বৰ্ষাৰণ্যত ডাঙৰ বৃক্ষ, জোপোহা গছ, গুল্ম, ঢেঁকীয়া, শেলুৱৈজাতৰ উদ্ভিদৰ লগতে বিভিন্ন গছৰ সমহাৰত এক জটিল তৰপৰ সৃষ্টি হয়।
বৰ্ষাৰণ্যৰ শীৰ্ষস্তৰৰ পৰা ভূমিসংলগ্ন স্তৰলৈ বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ আপুৰুগীয়া প্ৰাণীৰ উত্তম বাসস্থান হিচাপে পৰিগণিত।
বৰ্ষাৰণ্যৰ প্ৰতিটো জীৱই ইটোৱে সিটোৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আৰু পৰিস্থিতি তন্ত্ৰটোৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ প্ৰতিটো সদস্যৰে গুৰুত্ব অপৰিসীম।
পবাৰ অৰণ্যভাগৰ লগতে আদ্ৰৰ্ভূমি আৰু চিয়াং নদীত বনকুকুৰা, ফেঁচা, হুদু, ধনেশ, ফুটুকা ফেঁচা, বগলী, শামুকভঙা, বনৰীয়া ৰাজহাঁহ, পানী কাউৰী, দৈকলা, বনৰীয়া হাঁহ, মাছৰোকা, কণামুচৰি, পখৰা মাছৰোকা, গো-বক, মাজুবক, বৰ-বক, মণিয়ৰী, ডাউক, কামচৰাই, বাদুলি, শালিকা, কপৌ, চিলনী, দলপুঙা, গঙাচিলনী, ভেলা, আজান, ঘিলাহাঁহ, পাতিহাঁহ, কুৰুৱা, শেন চৰাই, বালিঘোঁৰা, ধৃতৰাজ, শৰালি হাঁহ, দেওহাঁহ , ফুটুকীহাঁহ, খণ্টিয়া হাঁহ, চাকৈচকোৱা ইত্যাদি বিভিন্ন থলুৱা আৰু পৰিভ্ৰমী চৰাই-চিৰিকটি দেখিবলৈ পোৱা যায়।
বিশেষকৈ শীতকালত দেশ-বিদেশৰ পৰা অহা পৰিভ্ৰমী বিভিন্ন চৰায়ে চিয়াং নদীৰ বুকুত জলকেলি কৰি শীতৰ পৰিৱেশ মুখৰ কৰে।
বৰ্ষাৰণ্য পবাত ডাঙৰ ডাঙৰ বৃক্ষ, জোপোহা বৃক্ষ, গুল্ম, ঢেঁকীয়াজাতীয় উদ্ভিদৰ লগতে বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ কচু, বেত, বনৰীয়া কলগছ, ঘাঁহজাতীয় উদ্ভিদ আদি দেখিবলৈ পোৱা যায়।
বিশেষকৈ পবা বনাঞ্চলত ভেঁহ, হোলোং, হাতীফলীয়া, অমৰা, আম, আমলখি, আঁহত, বট, পিছলা, শলখ, শিমলু, গমাৰি, শিলিখা, ভোমোৰা, পমা, বনজামু, মজ, ধূনা গছ, বৰগছ, ডিমৰু, মেকাই, মদাৰ, এজাৰ, চাম, চতিয়না, কাঠআলু, প্ৰেমলতা ঔষধি গছ-লতা আৰু বনৰীয়া শাক-পাচলি দেখিবলৈ পোৱা যায়।
ইকৰা, নল-খাগৰি, বিৰিণা, কঁহুৱা, তৰা, খেৰ, বেত, দল, এৰালি, পুনি, পাটিদৈ, মেটেকা, ভেঁট, কলমৌ, হেলচী, পানী-শিঙৰি, কচু, ঢেঁকীয়া, বিহলঙনি আদি ঘাঁহজাতীয় উদ্ভিদ জলাশয়বোৰত ভৰি আছে।
বিভিন্ন দুষ্প্ৰাপ্য জীৱ-জন্তুৰে সমৃদ্ধ বৰ্ষাৰণ্য পবা বনাঞ্চলত বনৰীয়া হাতী, লাজুকী বান্দৰ, মলুৱা বান্দৰ, অসমীয়া বান্দৰ, বনগাহৰি, হৰিণা, সুগৰী পহু, কেৰ্কেটুৱা, নেউল, হেঁপা, বনৰৌ, কেঁটেলা পহু, শৰপহু, শিয়াল, অজগৰ, বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ সাপ, বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ কাছ-ভেকুলী আদি পোৱা যায়।
তদুপৰি তিনিচুকীয়া জিলাৰ ডিব্ৰু-ছৈখোৱা অভয়াৰণ্য আৰু অৰুণাচলৰ ডি ইৰিং বন্যপ্ৰাণী উদ্যানৰ পৰা হাতী-বাঘ আৰু বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ পশু-পক্ষীয়ে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত অৱস্থিত নদীদ্বীপ কবু চাপৰিক কৰিডৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি পবা বনাঞ্চলত বিচৰণ কৰে।
ধেমাজি জিলাৰ সীমান্তৱৰ্তী জোনাই মহকুমা সদৰৰ পূব দিশে অসম-অৰুণাচল প্ৰদেশৰ সীমান্ত তথা চিয়াং-ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ পাৰত অৱস্থিত বৰ্ষাৰণ্য পবা সংৰক্ষিত বনাঞ্চল।
কিন্তু জনসংখ্যা বাঢ়ি মানুহৰ কাৰ্যকলাপ বৃদ্ধি পাই অহাৰ লগে লগে ইয়াৰ সেউজবুলীয়া বনভূমি আৰু বন্য জীৱ-জন্তুবোৰ ক্ৰমে নোহোৱা হৈ আহিছে।
যেতিয়া আৰ্যসকল সিন্ধু নদীৰ পাৰত অনাৰ্যৰ লগত যুদ্ধ কৰিছিল তেতিয়াই উত্তৰ ভাগে আৰু ভূমধ্য সাগৰ পাৰ হৈ অসমত সৎনামী সকল প্ৰৱেশ কৰিছিল বুলি জনা যায়।
বুৰঞ্জীবিদ সত‍্যেন বৰকটকীৰ মতে - "খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দুহেজাৰ চনৰ সময়ৰ পৰা চীন দেশৰ হোৱাংহো আৰু ইয়াং চিকিয়াং নদীৰ পাৰৰ পৰা অসমৰ মাজেদি ভাৰতলৈ এক জনপ্ৰৱাহ চলি আছিল।
অসমৰ কেতবোৰ জাতি - জনজাতি যেনে - কেওঁট, সৎনামী, চাওঁতাল, কুকি, মণিপুৰী, কছাৰী, মেঘালয়ৰ খাচী, জয়ন্তীয়া আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ৱাংচু নামেৰে এটা জনজাতিৰ মাজত অষ্ট্ৰিক প্ৰজাতিৰ লোকসকলৰ কিছু মিল দেখা যায়।
পণ্ডিতসকলৰ মতে, অষ্ট্ৰিকসকল হয়তো অসমৰ মাজেদি আহি উত্তৰ বংগ বা নেপাল আদি ঠাইলৈ গৈছিল নাইবা তেওঁলোকৰ ভালেমান লোক ইয়াতে ৰৈ গৈছিল আৰু পাছত মংগোলীয় সকল আহি অসম সোমোৱাত তেওঁলোকৰ সৈতে এই লোকসকল মিলি গৈছিল আৰু এতিয়া তেওঁলোকৰ মংগোলীয় লক্ষণেই বেছি।
" ইয়াৰপৰা জানিব পাৰি যে সৎনামীসকল তেতিয়াই অসমলৈ আহিছিল আৰু অষ্ট্ৰিক প্ৰজাতিৰ লগত তেওঁলোকৰ মিল আছে।
ইয়াৰোপৰি 'সতনাম সাৰ' গ্ৰন্থত উল্লেখ থকা মতে মোগল সম্ৰাট ঔৰংজেৱৰ লগত হোৱা যুদ্ধত পৰাস্ত হৈ সৎনামীসকল পলায়ন কৰি বিভিন্ন ৰাজ‍্যলৈ গৈছিল আৰু ইয়াৰে কিছু লোক অসমলৈ আহে।
অসমৰ চাহ বাগানত কাম কৰাৰ উদ্দেশ্যে আৰকাটিয়া আৰু গিৰমিটীয়া প্ৰথাৰে মধ‍্যপ্ৰদেশ,বিহাৰ, উৰিষ‍্যা, উত্তৰপ্ৰদেশ আদি ঠাইৰ পৰা বহুতো লোক বনুৱা হিচাপে আহে।
তেওঁলোকৰ লগত সৎনামী সকলেও অসমলৈ আহিছিল আৰু পিছলৈ বাগানৰ কাম এৰি গাওঁ পাতি নিগাজিকৈ বসবাস কৰিবলৈ লয়।
বৰ্তমান অসমৰ শিৱসাগৰ, চৰাইদেউ, ডিব্ৰুগড়, তিনিচুকীয়া, যোৰহাট,গোলাঘাট, শোণিতপুৰ, বিশ্বনাথ, ওদালগুৰি, নগাঁও, কাৰ্বি আংলং, হোজাই, কাছাৰ, কৰিমগঞ্জ, হাইলাকান্দি, বাক্সা আদি বিভিন্ন জিলাত লাখৰো অধিক সৎনামী লোক বসবাস কৰি আছে।
গুৰু ঘাসীদাস বাবাৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ গুৰু বালকদাসক ব্ৰিটিছ চৰকাৰে তেওঁৰ একতা আৰু সমৰসতাৰ আন্দোলনত প্ৰভাৱিত হৈ ১৮২৮ চনত ৰজা উপাধি প্ৰদান কৰিছিল আৰু এটা হাতী উপহাৰ স্বৰূপে দিয়াৰ লগতে অংগৰক্ষক ৰখাৰ অনুমতিও দিছিল।
তদুপৰি মোগল সম্ৰাট ঔৰংজেৱৰ লগত সৎনামী সকলৰ ১৬৭২ চনত পঞ্জাবৰ নাৰনলত হোৱা যুদ্ধ‌ও উল্লেখনীয়।
নাৰনলৰ এক শস্য ভঁৰাল পহৰাত মোগল পদাতিক সৈন্যই এজন সৎনামী কৃষকক মূৰত আঘাত কৰাৰ ঘটনাক তৎকালীন কাৰণৰূপে লৈ সৎনামী বিদ্ৰোহ আৰম্ভ হৈছিল।
ঔৰংজেৱে এক শক্তিশালী গোলন্দাজ বাহিনী সহ ১০,০০০ সৈন‍্যৰ এক শক্তিশালী সৈন‍্যদল প্ৰেৰণ কৰি অনভিজ্ঞ যোদ্ধা সৎনামীসকলক পৰাস্ত কৰিছিল আৰু হত্যাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল।
অন্তত সৎনামীসকল প্ৰাণ ৰক্ষাৰ কাৰণে পঞ্জাবৰ ঢুকি নোপোৱা ভিতৰুৱা অঞ্চলৰ লগতে ছত্তীছগঢ়, উৰিষ্যা, উত্তৰপ্ৰদেশ আৰু অসমলৈ পলায়ন কৰিছিল।
তেখেত অসমৰ পৰা গুৰু আগমদাসৰ লগত বিবাহ সূত্ৰে ছত্তীছগঢ়লৈ যায় আৰু গুৰুমাতাৰ পদত অধিষ্ঠিত হৈ গিৰৌদপুৰৰ ৰাজপাট শোভাবৰ্ধন কৰিছিল।
গিৰৌদপুৰীত বিশ্বৰ ভিতৰত ওখ ২৪৩ ফুট উচ্চতাৰে নিৰ্মাণ হোৱা জৈতখাম সৎনামী সকলৰ বাবে অতিকৈ গৌৰৱৰ বিষয়।
অসমত হোৱা ১৯৪২ ৰ আন্দোলনৰ সৎনামী সমাজৰ মুক্তিযোদ্ধা শ্ৰদ্ধাৰ চৰন বনজাৰে আৰু বগাই বনজাৰেৰ নাম লেখত ল'বলগীয়া।
বুৰঞ্জীবিদ শংকৰলাল টণ্ডনৰ মতে সৎৰ অৰ্থ-আত্মা , এই নামৰ অৰ্থ চেতনাৰ গুণ, ঈ-ৰ অৰ্থ শৰীৰ বা সৎ নামক ধাৰণ কৰা আধাৰ।
পৃথিৱীৰ অন্যান্য জনগোষ্ঠীৰ দৰেই সৎনামী সকলৰো স্বকীয় বৈশিষ্ট্য, ভাষা, কৃষ্টি, সংস্কৃতি, নৃত্য, গীত, সামাজিক ৰীতি-নীতি,পিন্ধন-উৰণ,আ-অলংকাৰ আদি আছে।
প্ৰতি বছৰে গুৰুজনাৰ পৱিত্ৰ জন্মদিন ১৮ ডিচেম্বৰ তাৰিখটো সৎনামী সকলে গুৰু জয়ন্তী উৎসৱ হিচাপে পালন কৰে।
আৰ্য সনাতন ধৰ্মৰ প্ৰভাৱত পৰি তেওঁলোকে দিপাৱলীৰ পিছদিনা গোবৰধন পূজা পাতে আৰু ফাকুৱা উৎসৱ পালন কৰে।
১৯৪৮ চনৰ ১ জুলাইত অবিভক্ত অসমৰ ৰাজধানী শ্বিলঙত অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ শ্বিলং-গুৱাহাটী কেন্দ্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।
তদানীন্তন অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী গোপীনাথ বৰদলৈয়ে শ্বিলঙত বিধানসভা ভৱন আৰু গুৱাহাটীত কমিশ্যনাৰৰ বাসভৱনটি অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ বাবে মুকলি কৰি দিয়ে।
উজান বজাৰৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ সেই ভৱনৰ পৰাই গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ সম্প্ৰচাৰ আৰম্ভ হয়।
অনুষ্ঠান কাৰ্যবাহী বিষয়া ওবেইদুল লতিফ বৰুৱা আৰু কলিকতা কেন্দ্ৰৰ ষ্টাফ আৰ্টিষ্ট পুৰুষোত্তম দাসে শ্বিলং-গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ কাম-কাজ আৰম্ভ কৰে।
১ জুন তাৰিখে ভূপেন হাজৰিকা, ফণী তালুকদাৰ আৰু বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ মহন্তক অনুষ্ঠান সহায়ক হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়।
মেহেৰা মাছনিক শ্বিলং-গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ পৰিচালিকা হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয় আৰু এই দলটিয়ে ১৯৪৮ চনৰ ১ জুলাই তাৰিখৰ পৰা শ্বিলং-গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ সম্প্ৰচাৰ আৰম্ভ কৰে।
শ্বিলঙত গোপীনাথ বৰদলৈয়ে আৰু গুৱাহাটীত মৌলানা মহম্মদ তৈয়বুল্লাই আনুষ্ঠানিক কেন্দ্ৰ দুটি উদ্বোধন কৰে।
উদ্বোধনৰ পিছত পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ৰ সাক্ষাৎকাৰ গ্ৰহণ কৰি সত্যপ্ৰসাদ বৰুৱা, ছৈয়দ আব্দুল মালিক, ৰৌশনাৰা খাতুন, নাৰায়ণ বেজবৰুৱা, ৰঞ্জন বৰা, মৃগেন্দ্ৰ নাথ ৰয়চৌধুৰীক নিযুক্তি দিয়া হয়।
ৰাতিপুৱাৰ সম্প্ৰচাৰণটি পুৱা সাত বজাৰ পৰা চাৰে ন বজালৈ আছিল আৰু আবেলিৰ সম্প্ৰচাৰণটি গধূলি পাঁচ বজাৰ পৰা ন বাজি পোন্ধৰ মিনিটলৈ চলিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাত দুয়োটা কেন্দ্ৰ একোজনকৈ সহকাৰী কেন্দ্ৰ পৰিচালকে চোৱা-চিতা কৰিছিল আৰু এটা এক কিলোৱাটৰ মিডিয়াম ৱেভ ট্ৰান্সমিটাৰেৰে সম্প্ৰচাৰ চলোৱা হৈছিল।
১৯৫৩ চনত শ্বিলং-গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ সদৰ অফিচ গুৱাহাটীলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয় আৰু জালুকবাৰীত ১০ কিলোৱাটৰ ট্ৰান্সমিটাৰৰ উচ্চ ক্ষমতাসম্পন্ন প্ৰেৰক যন্ত্ৰ স্থাপন কৰা হয়।
ফলত শ্বিলং কেন্দ্ৰৰ গুৰুত্ব ক্ৰমে হ্ৰাস পাই আহে আৰু সকলো অনুষ্ঠান গুৱাহাটী কেন্দ্ৰযোগে প্ৰচাৰ হ'বলৈ ধৰে।
শ্বিলঙক কেৱল ষ্টুডিঅ' হিচাপে ৰাখি তাত বাণীবদ্ধ কৰা সকলো অনুষ্ঠান গুৱাহাটীলৈ পঠিয়াই দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰা হয় আৰু ঠিক তেতিয়াৰ পৰাই অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ শ্বিলং-গুৱাহাটী বুলি কোৱাৰ পৰিৱৰ্তে আকাশবাণী গুৱাহাটী নাম দিয়া হয়।
উচ্চ ক্ষমতাসম্পন্ন ট্ৰান্সমিটাৰটো লগোৱাৰ ফলত কামৰূপ, নগাঁও আৰু চুবুৰীয়া জিলাসমূহলৈও সংকেত পঠিয়াব পৰা হয়।
গুৱাহাটী কেন্দ্ৰত এটা ১০ কিলোৱাটৰ শ্বৰ্টৱেভৰ ট্ৰানজিষ্টৰ লগোৱাত সমগ্ৰ অসমতেই ৰেডিঅ' সংকেত সম্প্ৰচাৰ কৰিব পৰা হয়।
বৰ্তমান পূৰ্ণ পৰ্যায়ত অৱতীৰ্ণ অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰটোৱে সাম্প্ৰতিকভাৱে দুটা এ.এম. আৰু এটা এফ. এম. চেনেলৰ জৰিয়তে কাৰ্যক্ৰম চলাই আছে।
আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰই ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ লগতে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বিভিন্ন পৰম্পৰাগত গীত মাতৰ লগতে অসমীয়া আৰু হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ গীত সমূহ প্ৰচাৰ কৰি শ্ৰোতাক মনোৰঞ্জনৰ খোৰাক দি আহিছে।
আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰই ৰাজ্যৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ প্ৰতিভাৱান শিল্পী সকলৰ গীত বাণীবদ্ধ কৰি ৰাজ্যখনৰ শ্ৰোতাক শুনিবলৈ সুবিধা দি আহিছে।
অসমৰ আগশাৰীৰ কণ্ঠশিল্পী যেনে ভূপেন হাজৰিকা, খগেন মহন্ত, অৰ্চনা মহন্ত, বীৰেন্দ্ৰনাথ দত্ত, দিলীপ শৰ্মা, সুদক্ষিনা শৰ্মা, দিপালী বৰঠাকুৰ, ৰামেশ্বৰ পাঠক, জয়ন্ত হাজৰিকা, চাৰু গোহাঁই, অপূৰ্ব বেজবৰুৱা, পুলক বেনাৰ্জী, অণিমা চৌধুৰী, প্ৰতিমা বৰুৱা পাণ্ডে, ডলী ঘোষ আদিয়ে আকাশবাণীত গীত পৰিৱেশন কৰি জনতাৰ কাষ চাপিব পাৰিছিল।
১৯৪৮ চনৰ ৬ জুলাইত কেন্দ্ৰটোৱে প্ৰথমখন নাট সত্যপ্ৰসাদ বৰুৱাৰ “ধৰালৈ যিদিনা নামিব সৰগ’’ প্ৰচাৰ কৰে।
এসময়ত প্ৰতি সপ্তাহৰ দেওবাৰে দুপৰীয়া আৰু বুধবাৰে নিশা আঠ বজাত আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰই নিয়মীয়াকৈ নাট পৰিৱেশন কৰিছিল।
আকাশবাণী গুৱাহাটীয়ে প্ৰচাৰ কৰা আন কেইখনমান জনপ্ৰিয় নাট হ’ল- ভোগজৰা, গোৱৰ্ধন চৰিত, দেউতা, ঘৰত কোন আছে, সুৰংগৰ শেষত, ঘিনাই সাতোলাৰ ইতিবৃত্ত, বাঈগচাহেব, চিৰাজুদ্দৌলা, অথেল’, শিপা আদি।
আকাশবাণী গুৱাহাটী হ’ল প্ৰচাৰ ভাৰতীৰ অন্তৰ্গত আকাশবাণীৰ অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত অনাতাঁৰ সম্প্ৰচাৰণৰ ক্ষেত্ৰীয় কেন্দ্ৰ।
ইণ্ডিয়ান ব্ৰ’ডকাষ্টিং কোম্পানী নামৰ এটা ব্যক্তিগত খণ্ডৰ উদ্যোগত মুম্বাইত ভাৰতৰ প্ৰথমটো অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হয় আৰু সেই বছৰৰে ২৬ আগষ্টৰ পৰা কলিকতা কেন্দ্ৰযোগেও সংগঠিত ৰূপত অনাতাঁৰ প্ৰচাৰণ কাৰ্য আৰম্ভ হয়।
ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ এঘাৰ মাহৰ পাছত ১৯৪৮ চনৰ ১ জুলাইত তেতিয়াৰ অবিভক্ত অসমৰ শ্বিলঙত প্ৰথম অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হয়।
আৰম্ভণিতে অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ শ্বিলং-গুৱাহাটী নাম দিয়া কেন্দ্ৰটোক পিছলৈ আকাশবাণী গুৱাহাটী হিচাপে নামকৰণ কৰা হয়।
আৰম্ভণিৰে পৰা আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰই ভালেসংখ্যক মৰ্যাদাপূৰ্ণ আৰু মনোগ্ৰাহী অনুষ্ঠান সম্প্ৰচাৰ কৰি আহিছে।
অসমৰ শিক্ষা-সাহিত্য, সংস্কৃতি, ৰাজনীতি, অৰ্থনীতি, কৃষি, শিশু, যুৱ-সমাজ, মহিলা, স্বাস্থ্য, ক্ৰীড়া আদি সকলো দিশকে সামৰি পৰিৱেশন কৰা অনুষ্ঠানসমূহ অসমীয়া জাতীয় আৱেগ জড়িত বুলি কোৱা হয়।
ৰাতিপুৱা ভক্তিমূলক গীত বন্দনাৰে আৰম্ভ হোৱা কাৰ্যক্ৰমণিকাত অমৃতবাণী, বিদ্যাৰ্থীৰ অনুষ্ঠান, লোক সংগীতৰ অনুষ্ঠান, গীতিমালিকা, সুগম সংগীতৰ অনুষ্ঠান, অকণিৰ মেল, কল্পতৰু, আইদেউৰ বুলনি, চিত্ৰগীত আদি ভিন্ন স্বাদৰ অনুষ্ঠান অন্তৰ্ভুক্ত।
এফ. এম. চেনেলৰ জনপ্ৰিয়তালৈ লক্ষ্য ৰাখি ২০১৯ চনৰ ৮ আগষ্টৰ পৰা আকাশবাণীৰ অধীনত ১০ কিলোৱাট ক্ষমতাৰ এফ. এম. মহাবাহু নামৰ চেনেলৰ সম্প্ৰচাৰণ আৰম্ভ হয়।
বৰ্তমান ১০১.৬ মেগাহাৰ্জত প্ৰচাৰ হোৱা চেনেলটোত আকাশবাণীৰ সকলো অনুষ্ঠানৰ লগতে আপোনাৰ বাবে এই গীত, বন্দো কি ছন্দেৰে, ৰূপা সজ্জা, আখলৰ দিহা, অৰঙে-দৰঙে আদি সুকীয়া অনুষ্ঠানো প্ৰচাৰিত হয়।
আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰই প্ৰতি দেওবাৰে ৰাতিপুৱা শিশুৰ বাবে প্ৰচাৰ কৰা অকণিৰ মেল অনুষ্ঠানটি অতি ব্যতিক্ৰম অনুষ্ঠান।
এই অনুষ্ঠানত শিকোৱা “মা আমি শদিযালৈ যামে’’, “অ’ তুলতুল অ’ বুলবুল’’ আদি গীতে ৰাজ্যজুৰি জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
তদুপৰি কৃষি দৰ্শন, যুৱবাণী, নিয়োগ বাৰ্তা, আঞ্চলিক বাতৰি, খেতিৰ দিহা, সমিধান, এই মাহৰ অতিথি আদিও কেন্দ্ৰটোৰ দ্বাৰা প্ৰচাৰিত উল্লেখ্যযোগ্য অনুষ্ঠান।
শাস্ত্ৰীয় প্ৰশিক্ষিত য়াগনিক কলকাতাৰ আকাশবাণী -ৰ বাবে ভজন গোৱা আৰম্ভ কৰিছিল ছয় বছৰ বয়সত তেওঁৰ প্ৰথম গীতটো 'পায়েল কি ঝাঁকাৰ' ছবিৰ বাবে আছিল।
গীতটো তেওঁক শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ বাবে সাতটা ফিল্ম ফেয়াৰ বঁটাৰ মাজত প্ৰথম পাইছিল।
অসমীয়া, বঙালী, গুজৰাটি, মালায়ালাম, মৰাঠী, পঞ্জাবী, তামিল আৰু তেলুগু সহ তেওঁ বিশ্বজুৰি পোনে পোনে কনচাৰ্টত অভিনয় কৰিছে।
'মিড ডে'-ক দিয়া এক সাক্ষাৎকাৰত য়াগনিক জনাইছিল যে তেওঁ তেওঁৰ সময়ত নিতৌ পাঁচটা গীত ৰেকৰ্ড কৰিছিল।
৮০-ৰ দশকত কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰাৰ সময়ত তেওঁৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী আছিল লতা মংগেশকাৰ আৰু আশা ভোঁচলে।
তেওঁৰ কণ্ঠস্বৰ পৰিপক্ব হোৱা লৈকে তেওঁক অপেক্ষা কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছিল, কিন্তু তেওঁৰ মাকে দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল।
মুগ্ধ হৈ লক্ষ্মীকান্ত তেওঁক দুটা বিকল্প দিছিল - 'ডাবিং শিল্পী' হিচাপে তাৎক্ষণাত আৰম্ভ বা গায়ক হিচাপে পিছত; শুভা তেওঁৰ জীয়েকৰ বাবে পিছৰটো বাছি লৈছিল।
মহিলা নেপথ্য গায়কৰ বিভাগত তেওঁ একমাত্ৰ মনোনীত প্ৰাৰ্থী হোৱাৰ সুনাম কৰিছে, ১৯৯৪ চনত তেওঁৰ তিনিটা একক মনোনয় আছিল আৰু চতুৰ্থটো ইলা অৰুণৰ লগত আছিল।
তেওঁ দুবাৰকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছে শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ বাবে।
আৰু, বিবিচিৰ "সৰ্বকালৰ শীৰ্ষস্থানীয় ৪০ বলিউড চাউণ্ড ট্ৰেকচ" পৰেলোচনাত তেখেতৰ বিশটাৰ নিচিনা ট্ৰেক সন্নিবিষ্ট হৈ আছে।
২০১২ চনত তেওঁ চনু নিগমৰ লগত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সাক্ষৰতা মিচনত অংশ হিচাপে 'শিক্ষা কা চুৰজ' এটা গীত গাইছিল, যাৰ বাবে তেওঁক 'কেন্দ্ৰীয় মানৱ সম্পদ উন্নয়ন মন্ত্ৰী কপিল চিবাল' সম্মানিত কৰিছিল।
ইয়াৰ উপৰিও, ২০১২ চনত, হিন্দী চিনেমাটোৰ ১০০ বছৰ পূৰ্ণ উপলক্ষত, তাল চলচ্চিত্ৰত তেওঁৰ 'তাল চে তাল মিলা' গীতটো 'দেশিমাৰ্টিনি', 'হিন্দুস্তান টাইম'চ আৰু 'ফিভাৰ ১০৪' দ্বাৰা পৰিচালিত এটা পোলত শতাব্দীৰ শ্ৰেষ্ঠ গীত হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল।
ইয়াৰ উপৰিও 'ছোননা' পৰিচালিত এটা পোলত খলনায়ক ছবিৰ তেওঁৰ 'চোলি কে পিচে' গীতটো শতাব্দীৰ হটেষ্ট গীত হিচাপে ভোট পাইছিল।
যদিও, তেওঁ বহু ৰীতিত গীত গাইছে কিন্তু য়াগনিকৰ মতে, তেওঁৰ কণ্ঠটো ৰোমাণ্টিক ৰীতিৰ ক্ষেত্ৰত সকলোতকৈ উপযুক্ত।
য়াগনিক প্ৰবীণ গায়ক লতা মঙ্গেশকৰক তেওঁৰ অনুপ্ৰেৰণা হিচাপে স্বীকাৰ কৰিছে, যাৰ লগত য়াগনিক কৈছে ৰাইজ তেওঁক তুলনা কৰে।
য়াগনিক এগৰাকী মহিলা নেপথ্য কন্ঠশিল্পীৰ আশা ভোঁচলে লগত সৰ্বাধিক সংখ্যক ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ বাবে শিৰোনাম ভাগ কৰিছিল।
আশা ভোঁচলে , মোহাম্মদ ৰফি ৰ পিছত তেওঁ সৰ্বকালৰ সকলোতকৈ পঞ্চম বলিউড গায়িকা, লতা মংগেশকাৰ আৰু কিশোৰ কুমাৰ . তেখেত লতা মংগেশকাৰ আৰু আশা ভোঁচলেৰ পিছত তৃতীয় শীৰ্ষ মহিলা নেপথ্য গায়িকা যিয়ে তেওঁৰ বলিউড কেৰিয়াৰত সৰ্বাধিক সংখ্যক মহিলা-একক গীত গাইছে।
নাদিমৰ লগত অলকা য়াগনিকৰ উল্লেখযোগ্য সহযোগিতা - শ্ৰাবণ বছৰৰ পিছত বছৰবিলাকত 'সাজন , ফুল ঔৰ কাণ্টে , দিৱানা , দিল কা ক্যা কছুৰ , হাম হে ৰাহি প্যাৰ কে , ৰঙ , দিলৱালে , ৰাজা , আন্দোলন , বৰছত , জিত , ৰাজা হিন্দুস্তানী , পাৰদেছ , ছিৰ্ফ তুম , ধড়কান , কাসুৰ , ৰাজ , আন্দাজ , দিল হেয় তুমহাৰা , আৰু বাৰছাত ।
তেওঁ ভাৰতীয় সুৰকাৰ যেনে: কল্যাণজী-আনন্দজী, ৰাহুল দেৱ বৰ্মণ, লক্ষ্মীকান্ত - প্যাৰেলাল, ৰাজেশ ৰোশন, নাদিম - শ্ৰাৱণ, যতীন - ললিত, অনু মালিক, এ. আৰ. ৰহমান, আনন্দ - মিলিন্দ, হিমেশ ৰেশমিয়া, শংকৰ - এহছান - লয়, ইছমাইল দৰবাৰ, আদেশ শ্ৰীবাস্তব, বিজু শাহ, এম. এম. কেৰাৱানি, ছাজিদ-ৱাজিদ, বাপ্পি লাহিড়ী, নুছৰাত ফতেহ আলী খান, সন্দেশ শান্দিল্য প্ৰমুখ।
তেওঁ মহিলা দিৱস বিশেষ: সৰ্বত্ৰ বিয়পি পৰা মেলোডি এভৰিৱান এলবামৰ বাবে 'মেইন লি জো আংদাই' শিৰোনামৰ এটা গীতো গাইছিল।
য়াগনিকৰ 'তুম আয়ে' আৰু 'চায়ৰানা' ৰ নিচিনা ৰৈ আছে য'ত পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্ত গীতিকাৰ জাভেদ আখতাৰ আৰু গায়ক হৰিহৰনৰ লগত ঘনিষ্ঠ সহযোগিতাত তেওঁ কাম কৰিছিল।
চাইনা গেটৰ তেওঁৰ 'চাম্মা চাম্মা' গীতটো 'মৌলিন ৰাউজ ছবিৰ চাউণ্ড ট্ৰেক' 'হিন্দী চাদ ডায়মণ্ডচ' গীতত পাৰদৰ্শিত হৈছিল!
তেওঁ 'কুমাৰ চানুৰ' লগত সৰ্বাধিক সংখ্যক ৰোমাণ্টিক গীত আৰু 'উদিত নাৰায়ণৰ' লগত শিহৰিত গীত গাইছে আৰু তেওঁ 'কুমাৰ চানু' তথা 'উদিত নাৰায়ণক' ৯০ ৰ দশকৰ নেপথ্য গীতৰ ট্ৰিনিটি হিচাপে পৰিচিত