polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
এক সত্য ঈশ্বৰ দূৰৈৰ, বস্তুগত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ বাহিৰত, সেয়েহে এই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখন এজন হীন ভণ্ড দেৱতাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হ’ব লাগিব।
বাইবেলত চয়তানক প্ৰকাশিত বাক্যৰ পুস্তকত দেখা "অজগৰ" আৰু "পুৰণি সাপ"ৰ সৈতে চিনাক্ত কৰা হৈছে, গচপল অফ যোনত "এই জগতৰ ৰাজকুমাৰ"ৰ সৈতেও চিনাক্ত কৰা হৈছে; আৰু "এতিয়া যি আত্মাই অবাধ্যতাৰ সন্তানসকলৰ মাজত কাম কৰে" ইফিচীয়াসকললৈ লিখা পত্ৰত; আৰু ২ কৰিন্থীয়া ৪:৪ পদত "এই জগতৰ দেৱতা।
হেনৰী আনছগাৰ কেলিয়ে তেওঁৰ গ্ৰন্থ চয়তান: এ বায়’গ্ৰাফীৰ পৰিচয়ত চয়তান আৰু চয়তান আদি শব্দ ব্যৱহাৰ কৰি সন্মুখীন হোৱা বিভিন্ন বিবেচনা আৰু অৰ্থৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছে।
এটা সাধাৰণ সংজ্ঞা আগবঢ়োৱা নহ’লেও তেওঁ বৰ্ণনা কৰিছে যে তেওঁৰ গ্ৰন্থত “যেতিয়াও ডায়েব’ল’ছ” চয়তানৰ সঠিক নাম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, তেওঁ ইয়াক "সৰু টুপি" ব্যৱহাৰ কৰি সংকেত দিয়ে।
"লুচিফাৰ" নামটো যিচয়া ১৪:১২ পদত "ভোৰভোৰাৰ পুত্ৰ" ৰ বাবে অনুবাদত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে, কিন্তু আধুনিক অনুবাদত অন্যান্য শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে; উল্লেখটো বেবিলনৰ এজন ৰজাৰ কথা।
হেজেমনিয়াছে অভিযোগ কৰিছে যে খ্ৰীষ্টীয় তৃতীয় শতিকাত মাণিকীয়া পন্থাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক পাৰ্চী ভাববাদী মানিয়ে যিহোৱাক "পৃথিৱী সৃষ্টি কৰা চয়তান দেৱতা" বুলি চিনাক্ত কৰিছিল।
হনোকৰ দ্বিতীয় পুস্তকত চয়তানেল নামৰ এজন প্ৰহৰীৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে, তেওঁক স্বৰ্গৰ পৰা খেদি পঠিওৱা গ্ৰীগ'ৰীৰ ৰাজকুমাৰ আৰু "ধাৰ্মিক" আৰু "পাপ"ৰ মাজৰ পাৰ্থক্য জনা দুষ্ট আত্মা বুলি বৰ্ণনা কৰিছিল।
বেলজেবুল মূলতঃ ফিলিষ্টীয়া দেৱতাৰ নাম (অধিক নিৰ্দিষ্টভাৱে বাল জেবুবৰ পৰা এটা নিৰ্দিষ্ট ধৰণৰ বাল, . "মাখিৰ প্ৰভু") কিন্তু নতুন নিয়মত ইয়াক চয়তানৰ প্ৰতিশব্দ হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
অন্যান্য, অমূলসুঁতিৰ, খ্ৰীষ্টান বিশ্বাসত বাইবেলত "চয়তান" শব্দটোক কোনো অলৌকিক, ব্যক্তিগত সত্তাক বুজাব পৰা বুলি গণ্য কৰা নহয় কিন্তু যিকোনো 'বিৰোধী'ক বুজায় আৰু ৰূপকভাৱে ই মানুহৰ পাপ আৰু প্ৰলোভনক বুজায়।
খ্ৰীষ্টান ধৰ্মই চয়তানক পতিত স্বৰ্গদূত বুলি বৰ্ণনা কৰিছে যিয়ে দুষ্টতাৰ দ্বাৰা জগতখনক আতংকিত কৰে, সত্যৰ বিপৰীতমুখী, আৰু তেওঁক অনুসৰণ কৰা পতিত স্বৰ্গদূতসকলৰ সৈতে শেষ বিচাৰৰ সময়ত অনন্ত জুইৰ দোষী সাব্যস্ত কৰা হ’ব।
চয়তানক পৰম্পৰাগতভাৱে সেই সাপ হিচাপে চিনাক্ত কৰা হৈছে যিয়ে হৱাক নিষিদ্ধ ফল খাবলৈ পতিয়ন নিয়াইছিল; এইদৰে চয়তানক প্ৰায়ে সাপ হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে।
মুছলমানসকলৰ মতে ইছলামৰ পূৰ্বৰ জিন, তত্ত্বাৱধায়ক দেৱতাসকল ইছলামৰ অধীনত ঈশ্বৰৰ বিচাৰৰ অধীনত হৈছিল আৰু যিসকলে ঈশ্বৰৰ বিধানৰ অধীন নহ’ল তেওঁলোক চয়তান।
২০১৩ চনৰ মুম্বাইৰ দলবদ্ধ ধৰ্ষণ বা শক্তি মিল দলবদ্ধ ধৰ্ষণ বুলিলে মুম্বাইৰ ইংৰাজী ভাষাৰ আলোচনী এখনত শিক্ষানবিচী কৰি থকা এগৰাকী ২২ বছৰীয়া ফটো সাংবাদিকৰ সৈতে হোৱা দলবদ্ধ ধৰ্ষণ কাণ্ডক বুজায়।
২০১৩ চনৰ ২২ আগষ্টত দক্ষিণ মুম্বাইৰ মহালক্ষ্মীৰ সমীপৰ নিৰ্জন শক্তি মিলৰ চৌহদলৈ পুৰুষ সহকৰ্মী এজনৰ সৈতে এটা এচাইনমেণ্টত যাওতে ঘটনাটো সংঘটিত হয়।
যৌন নিৰ্যাতনৰ সময়ত অভিযুক্তই ভূক্তভোগীৰ ফটো তুলিছিল ভাবুকি দিছিল যে ধৰ্ষণৰ বিষয়ে যদি জনায়, তেন্তে সেই ফটো ছ’চিয়েল নেটৱৰ্কত মুকলি কৰি দিয়া হ’ব।
পিছত এগৰাকী আঠাইশ বছৰীয়া কল চেণ্টাৰৰ কৰ্মচাৰীয়ে ২০১৩ চনৰ ৩১ জুলাইত মিল কমপ্লেক্সৰ ভিতৰত তেওঁকো দলবদ্ধ ধৰ্ষণ কৰা হৈছে বুলি জনাইছিল।
মুম্বাইত কৰ্মৰত এগৰাকী ২২ বছৰীয়া ফটো সাংবাদিকক ২০১৩ চনৰ ২২ আগষ্টত তেওঁৰ এজন পুৰুষ সহকৰ্মীৰ সৈতে এচাইনমেণ্টলৈ যোৱা শক্তি মিলছৰ চৌহদত পাঁচজন লোকে দলবদ্ধ ধৰ্ষণ কৰে।
আৰক্ষীক দিয়া বক্তব্য অনুসৰি ফটো সাংবাদিকগৰাকী আৰু তেওঁৰ সহকৰ্মীগৰাকীয়ে এটা এছাইনমেণ্টৰ বাবে কিছু ফটো তুলিবলৈ সন্ধিয়া ৫:০০ বজাত নিজৰ কাৰ্যালয়ৰ পৰা নিৰ্জন শক্তি মিলছ চৌহদলৈ ওলাই যায়।
লগতে মোবাইল ফোনত দুখন ফটো তুলি ৰাখে আৰু ভাবুকি দিয়ে যে ধৰ্ষণৰ বিষয়ে বাহিৰত জনালে ফটোসমূহ ছ'চিয়েল নেটৱৰ্কত প্ৰকাশ কৰি দিয়া হ’ব।
২০১৪ চনৰ ২০ মাৰ্চত ছেচন আদালতে পাঁচোজন প্ৰাপ্তবয়স্ক অভিযুক্তক দলবদ্ধ ধৰ্ষণ, প্ৰমাণ ধ্বংস, অন্যায়ভাৱে সংযম, আক্ৰমণ, সাধাৰণ উদ্দেশ্য, অস্বাভাৱিক যৌন সম্পৰ্ক, ভাৰতীয় দণ্ড বিধিৰ অপৰাধমূলক ষড়যন্ত্ৰ আৰু তথ্য প্ৰযুক্তি আইনৰ কিছুমান ধাৰাৰ অধীনত মুঠ ১৩টা অভিযোগত দোষী সাব্যস্ত কৰে।
স্পেচিয়েল পাব্লিক প্ৰচিকিউটৰ উজ্জ্বল নিকামে আদালতত কয় যে “এই অভিযুক্তসকলৰ অপৰাধমূলক প্ৰৱণতা আছে আৰু তেওঁলোকক আটাইতকৈ কঠোৰ শাস্তি প্ৰদান কৰা উচিত, যিয়ে প্ৰতিৰোধক হিচাপে কাম কৰিব।
” বিজয় যাদৱ, মহম্মদ কাছিম শ্বেইখ আৰু মহম্মদ চেলিম আনছাৰীক দলবদ্ধ ধৰ্ষণৰ দুয়োটা গোচৰতে দোষী সাব্যস্ত কৰা হয়।
আনহাতে ছিৰাজ খানক ফটো সাংবাদিক গোচৰ আৰু মহম্মদ আছফাক শ্বেইখক টেলিফোন অপাৰেটৰ গোচৰত দোষী সাব্যস্ত কৰা হয়।
সিহঁতে ভূক্তভোগী মহিলাগৰাকী আৰু তেওঁৰ সহকৰ্মীক সন্ধিয়া ৭:১৫ বজাত ওচৰত ৰেলপথলৈ যায় আৰু তাত ৰ’বলৈ কয়।
অপৰাধীসকল যোৱাৰ পিছত ভূক্তভোগী মহিলাগৰাকীয়ে সহকৰ্মীজনক জনায় যে পাঁচজন লোকে ছবাৰ ধৰ্ষণ কৰিছে আৰু চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজন হৈছে।
মহালক্ষ্মী ষ্টেচন পোৱাৰ লগে লগে তেওঁৰ সহকৰ্মীজনে তেওঁলোকৰ মুৰব্বীৰ লগত যোগাযোগ কৰি আহিবলৈ ক’লে।
২৬ আগষ্টত তেওঁ আৰক্ষীক ষ্টেটমেণ্ট দিয়ে আৰু ২৭ আগষ্টৰ নিশা হাস্পাতালৰ পৰা তেওঁক মুকলি কৰি দিয়া হয়।
অভিযুক্ত কেইজন আছিল বিজয় যাদৱ, ছিৰাজ ৰহমান খান ওৰফে ছিৰ্জু, চান্দ শ্বেইখ, মহম্মদ কাছিম হাফিজ শ্বেখ ওৰফে কাছিম বাঙালী আৰু মহম্মদ চেলিম আনছাৰী।
টেলিফোন অপাৰেটৰগৰাকীৰ দলবদ্ধ ধৰ্ষণৰ অভিযোগত অভিযুক্ত আছিল বিজয় যাদৱ, মহম্মদ কাছিম হাফিজ শ্বেখ, মহম্মদ চেলিম আনছাৰী, মহম্মদ আছফাক শ্বেখ আৰু এজন নাম প্ৰকাশ নকৰা নাবালক।
২১ মাৰ্চত মুম্বাইৰ ছেচন আদালতে টেলিফোন অপাৰেটৰ গোচৰৰ চাৰিজন অভিযুক্তক যাৱজ্জীৱন কাৰাদণ্ড প্ৰদান কৰে।
মুখ্য ছেচনৰ ন্যায়াধীশ শালিনী ফানছালকাৰ যোশীয়ে কয় যে, "অপৰাধটো যি ধৰণে সংঘটিত হৈছিল, সেইটোৱে অভিযুক্তৰ অসৎ উদ্দেশ্যৰ প্ৰতিফলন ঘটায়।
মাৰাঠাসকলৰ শাসনৰ সময়ত মাৰাঠা ৰাজ্য তদাৰকী আৰু মাৰাঠা দূৰ্গবোৰৰ সুৰক্ষাৰ দায়িত্ব ৰামোশিসকলৰ ওপৰত আছিল।
কিন্তু ব্ৰিটিছৰ দ্বাৰা মাৰাঠা ৰাজ্যৰ পৰাজয়ৰ পিছত, ৰামোশিসকল এই অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত হয় আৰু ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘোষণা কৰে।
ব্ৰিটিছ বিৰোধী সংগ্ৰামৰ সময়ত উমাজী সতাৰা, কুৰুদ, মণ্ড দেৱী কালবাইৰ পৰ্বত, খোপলি খাণ্ডালা আৰু বৰঘাট আদি পাহাৰীয়া ঠাইত আছিল আৰু নিজৰ নামত এটি ষ্টাম্প প্ৰচলন কৰিছিল; য'ত লিখা আছিল- ‘নায়ক উমাজী, পৰ্বতত থাকে’ ।
মাৰাঠা সাম্ৰাজ্যৰ পতনৰ পাছতে উমাজী নাইকে সৰু সৈন্যবাহিনীৰ দল এটি লৈ ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘোষণা কৰিছিল।
শেষত একে সম্প্ৰদায়ৰ নানা ৰঘু চৱনৰ বিশ্বাসঘাতকতাৰ বলি হৈ উমাজী ব্ৰিটিছৰ হাতত বন্দী হয় আৰু ১৮৩৪ চনৰ ৩ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা তেওঁক ফাঁচী দিয়া হয়।
মাৰাঠাসকলৰ ৰাজত্বকালত ৰামোশি সম্প্ৰদায়টো তেলেংগানাৰপৰা আহি মহাৰাষ্ট্ৰত বসবাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল; কিন্তু বিট্ৰিছৰ শাসনকালত তেওঁলোকৰ সম্প্ৰদায়টোক চোৰ আখ্যা দিয়া হৈছিল।
ব্ৰিটিছ আৰু ব্ৰিটিছ ৰাজ্যৰ প্ৰতি আনুগত্য প্ৰকাশ কৰা লোকক ৰামোশিৰ সৈন্যই শাস্তি দিছিল আৰু ব্ৰিটিছ চৰকাৰ আৰু মহাজনসকলৰ ধন সোণ লুট কৰিছিল।
২০২৩ চাফ চেম্পিয়নশ্বিপ হৈছে দক্ষিণ এছিয়ান ফুটবল ফেডাৰেচনৰ দ্বাৰা আয়োজিত আন্তৰ্জাতিক পৰ্যায়ৰ দক্ষিণ এছিয়াৰ ফুটবল প্ৰতিযোগিতা চাফ চেম্পিয়নশ্বিপৰ ১৪তম সংস্কৰণ টুৰ্ণামেণ্ট, য'ত দক্ষিণ এছিয়াৰ ফুটবল সংস্থা চাফ পৰা ছয় আৰু দুজন আমন্ত্ৰণপ্ৰাপ্ত অতিথি ৰাষ্ট্ৰীয় ফুটবল দল য়ে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা আছে।
পিছত, চাফেৰ সাধাৰণ সম্পাদক অন্নৱুল হাক হেলালে আনুষ্ঠানিকভাৱে সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ কৰে যে কেৱল নেপালেহে ২০২৩ চনৰ ২৯ জানুৱাৰীলৈকে আয়োজক হ'বৰ বাবে আবেদন কৰিছে।
অৱশ্যে, ২০২৩ চনৰ ১ ফেব্ৰুৱাৰীত বাৰাহ্ৰেইনৰ মানামা চহৰত অনুষ্ঠিত ৩৩তম এফচি কংগ্ৰেছত চাফ সদস্যসকলৰ বৈঠকৰ পিছতহে আয়োজক ঘোষণা কৰা হৈছিল।
ফুটবল শ্ৰীলংকা ফিফাৰ দ্বাৰা ২১ জানুৱাৰী ২০২৩ তাৰিখে অনুমোদিত হৈছিল, সেয়েহে তেওঁলোক প্ৰতিযোগিতাখনত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ অযোগ্য।
চেম্পিয়নশ্বিপৰ বাবে দলৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰা আৰু অনুষ্ঠানটো অধিক প্ৰতিযোগিতামূলক কৰাৰ লক্ষ্যৰে কুৱেইট আৰু লেবাননক অতিথি দল হিচাপে আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছে।
১৭ অক্টোবৰ, ২০২১ত মালদ্বীপত অনুষ্ঠিত চাফ কাৰ্যবাহী সমিতিৰ বৈঠকত শ্ৰীলংকাই প্ৰথমে প্ৰতিযোগিতাখনৰ আয়োজক হ'বলৈ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিছিল।
অৱশ্যে, বৰ্তমান চাফ চেম্পিয়নশ্বিপৰ প্ৰস্তাৱিত ফৰ্মেট হৈছে ২০১৮ চনৰ সংস্কৰণৰ দৰে দল-ন'কউট ফৰ্মেটৰ পুনৰুদ্ধাৰ কৰা।
সন্দিকৈ মহাবিদ্যালয়ত পঢ়ি থকাৰ সময়ত নমিতা ভট্টাচাৰ্যই সংগীত প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল৷ তেখেতৰ গীত শুনি অসমৰ বিশিষ্ট সংগীত পৰিচালক ৰমেন বৰুৱা আকৃষ্ট হয় ৷ ৰমেন বৰুৱাই ১৯৭৫ চনত মুক্তিলাভ কৰা অসমীয়া কথাছবি 'তৰামাই'ৰ গীতত কণ্ঠদান কৰিবলৈ নমিতা ভট্টাচাৰ্যক আমন্ত্ৰণ জনায় ৷ ১৯৭৫ চনতে নমিতা ভট্টাচাৰ্যই কলিকতালৈ গৈ ছবিখনৰ গীতসমূহ বাণীবদ্ধ কৰে ৷ ছবিখনৰ গীতসমূহ জনপ্ৰিয় হয় ৷ 'তৰামাই'ৰ পৰিচালক আছিল দ্বিবন বৰুৱা ৷ আনহাতে ছবিখনৰ পুৰুষ কণ্ঠৰ গীতসমূহত কণ্ঠ নিগৰাইছিল দ্বীপেন বৰুৱাই ৷ উল্লেখ্য যে, প্ৰায় বিশখন অসমীয়া কথাছবিত গীত পৰিৱেশন কৰা নমিতা ভট্টাচাৰ্যই দ্বীপেন বৰুৱাৰ লগত সাংগীতিক যুটি বান্ধি শ্ৰোতা ৰাইজৰ মাজত সমাদৰ লাভ কৰিছিল৷ সত্তৰ-আশীৰ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰায়বোৰ দ্বৈত কণ্ঠৰ গীততেই এই দুগৰাকী শিল্পীয়ে কণ্ঠদান কৰে
নমিতা ভট্টাচাৰ্যৰ জন্ম হৈছিল নলবাৰী জিলাৰ টিহুৰ সমীপৱৰ্তী মাখিবাহা গাঁৱত ৷ তেখেতৰ পিতৃ তাৰানাথ ভট্টাচাৰ্য আৰু মাতৃ নীলিমা ভট্টাচাৰ্য৷ পিতৃৰ চাকৰিক্ষেত্ৰ গুৱাহাটী হোৱা হেতুকে তেখেতসকলে গুৱাহাটীৰে শিলপুখুৰীত স্থায়ীভাৱে থাকিবলৈ লয়৷ নমিতা ভট্টাচাৰ্যই শৈশৱ আৰু কৈশোৰৰ দিন প্ৰায় শিলপুখুৰীতেই অতিবাহিত কৰিছিল৷ তেখেতে তাৰিণীচৰণ বিদ্যালয়ত প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু পিছলৈ সন্দিকৈ মহাবিদ্যালয়ত উচ্চশিক্ষাৰ হেতু নামভৰ্তি কৰে৷ সৰুৰেপৰাই তেখেতে সংগীতৰ চৰ্চা কৰি আহিছিল৷ পিতৃ-মাতৃৰ উৎসাহৰ বলতে তেখেতে ভূপেন দাসৰ ওচৰতে শাস্ত্ৰীয় সংগীত শিকে৷ ইয়াৰ পিছত সংগীতজ্ঞ হীৰেন আৰু শিৱেন বেনাৰ্জীৰ ওচৰত তেখেতে শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ শিক্ষা লয়
নমিতা ভট্টাচাৰ্য হৈছে অসম, ভাৰতৰ এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী৷ সত্তৰ-আশীৰ দশকত অসমীয়া সংগীত জগতখনৰ প্ৰত্যক্ষ সান্নিধ্যলৈ অহা গায়িকাগৰাকীৰ ১৯৭৫ চনত মুক্তিলাভ কৰা অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ তৰামাইত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে অভিষেক ঘটে৷ ইয়াৰ পূৰ্বে তেখেতে আকাশবাণীত গীত পৰিৱেশন কৰিছিল৷ আলি ঢাকি পৰ শালিকী, লাজ লাজ লাজ, সুধিছা তোমালৈ কিমান মৰম, আলফুলীয়া কপৌফুল আদি তেখেতৰ কেইটামান সৰ্বজনসমাদৃত গীত৷ অসমৰ লগতে ভাৰতৰ কেইবাখনো ঠাইৰ লগতে ইউৰোপতো গীত পৰিৱেশনৰ বাবে আমন্ত্ৰণ লাভ কৰা নমিতা ভট্টাচাৰ্যই ২০২১ বৰ্ষৰ অসম চৰকাৰে প্ৰদান কৰা 'শিল্পী বঁটা' লাভ কৰে৷ আধুনিক গীতৰ লগতে তেখেতে পৰম্পৰাগত গীত-মাত, ভজন আৰু গজলো পৰিৱেশন কৰে
ৰেডিঅ' আৰু চলচ্চিত্ৰৰ উপৰি নমিতা ভট্টাচাৰ্যই দূৰদৰ্শনৰ যোগেদিও ভালেমান সাংগীতিক অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰে৷ অসমৰ ৰঙালী বিহুৰ সময়ত অনুষ্ঠিত হোৱা সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানত তেখেতে প্ৰায়েই গীত পৰিৱেশন কৰিছিল৷ অসমৰ লগতে পঞ্জাব, আহমেদাবাদ, কলকাতাতো তেখেতে অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰে ৷ ২০০৬ চনত প্ৰৱাসী অসমীয়া সমাজৰ নিমন্ত্ৰণক্ৰমে তেখেতে ইউৰোপৰ কেইখনমান আগশাৰীৰ মহানগৰীতো গীত পৰিৱেশন কৰিবলৈ যায়৷
১৯৭৩ চনত আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ যুৱবাণী অনুষ্ঠানত নমিতা ভট্টাচাৰ্যই গীত পৰিৱেশন কৰিছিল ৷ পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেত আকাশবাণীৰ নিয়মীয়া কণ্ঠশিল্পী হিচাপে চিহ্নিত হয় ৷ ৰেডিঅ'যোগে শ্ৰুতিগোচৰ হোৱা তেখেতৰ গীতসমূহে শ্ৰোতাৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰে ৷ উল্লেখ্য যে, তেখেত আকাশবাণীৰ দ্বাৰা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত 'বি-হাই' গ্ৰেডপ্ৰাপ্ত কণ্ঠশিল্পী৷
অসমৰ আন এগৰাকী জনপ্ৰিয় পুৰুষ কণ্ঠশিল্পী দ্বীপেন বৰুৱাৰ সৈতে বহুকেইখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ দ্বৈত কণ্ঠৰ গীতত নমিতা ভট্টাচাৰ্যই কণ্ঠদান কৰি বিশেষ খ্যাতি তথা সমাদৰ লাভ কৰে ৷ তেখেতে বিশখনতকৈও অধিক অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত গীত পৰিৱেশন কৰিছে৷
অধ্যয়নৰ কালছোৱাত নমিতা ভট্টাচাৰ্যই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উদ্যোগত অনুষ্ঠিত আন্ত:মহাবিদ্যালয় যুৱ মহোৎসৱত অসমীয়া আধুনিক গীত, ভজন আৰু গজল পৰিৱেশন কৰি সোণৰ পদক অৰ্জন কৰিছিল
১৯৯৬ চনৰ ৪ মাৰ্চ তাৰিখে পঞ্জাবৰ শ্ৰী মুক্তচৰ চাহিব জিলাৰ বাদল নামৰ এখন গাঁৱত কমলপ্ৰীত কৌৰৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁৰ শাৰীৰিক শিক্ষা প্ৰশিক্ষকৰ জোৰত ২০১২ চনত এথলেটিকছ গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ প্ৰথম ৰাজ্যিক মিটত চতুৰ্থ স্থান লাভ কৰিছিল।
কৌৰে ২০১৪ চনত খেলক গুৰুত্বসহকাৰে লোৱা আৰম্ভ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ গাঁৱৰ ভাৰতীয় ক্ৰীড়া প্ৰাধিকৰণ কেন্দ্ৰত প্ৰাৰম্ভিক প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁৰ কঠোৰ অনুশীলন আৰু প্ৰাকৃতিক সামৰ্থ্যই সোনকালেই ফলাফল লাভ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল যিহেতু তেওঁ ২০১৬ চনত ১৮ বছৰৰ অনুৰ্ধ আৰু ২০ বছৰৰ অনুৰ্ধ প্ৰতিযোগিতাত ৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়ন হৈছিল।
ৰাহুল দ্ৰাবিড় এথলীট মেণ্টৰশ্বিপ কাৰ্যসূচীৰ জৰিয়তে তেওঁক গোস্পৰ্টছ ফাউণ্ডেশ্যনে আৰ্থিকভাৱে সহায় কৰে।
কৌৰে ৬৫.০৬ মিটাৰ প্ৰচেষ্টাৰে ডিচকাছ থ্ৰ'ত ৰাষ্ট্ৰীয় অভিলেখ গঢ়িছিল আৰু ২০২১ চনত জাপানৰ ৰাজধানী টকিঅ'ত অনুষ্ঠিত গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰিছিল।
ইয়াত তেওঁ ডিচকাছ থ্ৰ'ত ৬৫ মিটাৰ সীমা অতিক্ৰম কৰি আগৰ সকলো অভিলেখ ভংগ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয় আৰু একেৰাহে দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে পোডিয়ামৰ শীৰ্ষত থাকে।
পাটিয়ালাত অনুষ্ঠিত ২৪তম ফেডাৰেচন কাপ ছিনিয়ৰ এথলেটিকছ চেম্পিয়নশ্বিপত ৬৫.০৬ মিটাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰেকৰ্ড ব্ৰেকিং থ্ৰ'ৰ সৈতে তেওঁ টকিঅ' অলিম্পিকৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰে।
এসময়ত তাঁতশালত কাপোৰ ব’ব জনাটো ছোৱালীৰ কাৰণে অত্যাৱশ্যকীয় গুণৰ ভিতৰত ধৰা হৈছিল৷ আবিয়ৈ ছোৱালীক তাঁত ব’ব নাজানিলে “থুপৰী’’ বুলি উপনাম দিছিল৷ মানুহৰ ঘৰে ঘৰে তাঁতশাল আছিল৷ সেইদৰে অসমৰ কোনো কোনো ঠাইত বিশেষকৈ নলবাৰী জিলাৰ ঠাই বিশেষে “আউলা পূজা’’ নামেৰে এবিধ পূজা এসময়ত প্ৰচলিত আছিল৷ আউলা পূজাত ঘাইকৈ অবিবাহিতা যুৱতী বা কেতিয়াবা মহিলাসকলেও দুৰ্গাদেৱীৰ আশীষ লৈ পাকৈত শিপিনী হোৱাৰ হাবিয়াস কৰে৷ তেওঁলোকে ওৰে ৰাতি কপাহৰ পৰা সূতা কাটি তাঁত বোৱাৰ প্ৰস্তুতি কৰে৷ ভাল শিপিনী হ’বলৈ যাতে দেৱীৰ আশীৰ্বাদ পাব পাৰে তাৰবাবে ৰাতি ৰাতি দুৰ্গা দেৱীৰ প্ৰশংসাসূচক নাম গাই সূতা কটা হয়৷ এই নামবোৰক আউলা নাম বোলে৷ সাধাৰণতে দুৰ্গা পূজাৰ নৱমী আৰু দশমীৰ দিনা এই পূজা পতা হয়৷ এই পূজাত গোৱা এটি গীতৰ কলি হ’ল, একোকে নালাগে অ’ দেৱী আই, অ’ ৰাম বোৱনি শিকাব লাগে৷
সমগ্ৰ ভাৰতত যিকোনো পূজা ব্ৰাহ্মণ্য ৰীতিৰে কৰা হয় যদিও অসমত অতীজৰে পৰা সাধাৰণ মানুহে দেৱদেৱীৰ বিভিন্ন ৰূপৰ পূজা গীতপদেৰেও কৰিছিল৷ কেতিয়াবা ব্ৰাহ্মণ্য ৰীতিৰে কৰাৰ পাছত নাম-গুণ গোৱা হৈছিল আৰু কেতিয়াবা সম্পূৰ্ণকৈ কেৱল নাম-গুণ গায়েই দেৱীক আৰাধনা কৰা হৈছিল৷ সেয়ে, দুৰ্গাৰ আন কিছুমান ৰূপৰ পূজা যেনে, শীতলা পূজা, মনসা পূজা, সুবচনী পূজা আদি দেৱীসকলৰ পূজাত নাম গাই উপাসনা কৰা প্ৰথা অতীজৰে পৰা চলি আহিছে৷ দুৰ্গা দেৱীক আদ্যাশক্তি হিচাপে মানি তেওঁৰ বিভিন্ন ৰূপ কল্পনা কৰা হয়৷ সৰ্বসাধাৰণ মানুহে দেৱীৰ আশীৰ্বাদ ল’বলৈ গাঁৱে-ভূঞে সাধাৰণভাবে স্তুতিগীত গাই দেৱীক সন্তুষ্ট কৰাৰ চেষ্টা কৰা হয়৷ এই গীতবোৰ অসমীয়া সমাজত লোকগীতি সাহিত্যৰ ভিতৰত পৰে৷ অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত গীতপ্ৰধান উৎসৱ হিচাপে অসংখ্য চাকি-বন্তি জ্বলাই আইসকলে গায়:-
লোকগীতসমূহৰ কিছুমান ধৰ্মীয় আৰু কিছুমান শ্ৰমমূলক৷ শ্ৰমজীৱী গঞা লোকে তেওঁলোকৰ শ্ৰমৰ অৱসাদ আঁতৰাবলৈ কিছুমান গীতৰ সৃষ্টি কৰি লগে ভাগে গাইছিল৷ আউলা পূজাৰ গীতো একপ্ৰকাৰ শ্ৰমৰ গীত৷ শস্য ৰোপন, দাৱন, কাটন , নাওখেল আদি শ্ৰমৰ লগত জড়িত গীত৷ তাঁত শিল্পৰ লগত জড়িত ব্যক্তিৰ মুখেদিকপাহৰ জুনাৰ সৃষ্টি হৈছিল৷ কৃষিৰ লগত জড়িত লোকৰ দ্বাৰা নাঙলৰ জুনা আদি সৃষ্টি হৈছিল৷
আউলা পূজা অসমৰ নলবাৰী অঞ্চলৰ কোনো কোনো ঠাইত প্ৰচলিত এক পূজা৷ এই পূজা সম্পূৰ্ণ নাৰীকেন্দ্ৰিক৷ আউলা পূজাত ব্যৱহৃত গীত-পদক “আউলা নাম’’ বোলা হয়৷
চিকিৎসা পৰীক্ষাৰ সময়ত এক চেণ্টিমিটাৰ চুটি আৰু সাত কিলোগ্ৰাম বেছি ওজনৰ বাবে গুঞ্জন অযোগ্য বিবেচিত হয়।
এই কথাত তাই বিধ্বস্ত হৈ পৰে, কিন্তু গম পায় যে তাই দুসপ্তাহৰ ভিতৰত পুনৰ পৰীক্ষা দিব পাৰিব, আৰু অনুপৰ লগত এই বিষয়ে আলোচনা কৰে।
পুনৰ পৰীক্ষাৰ সিপাৰে তাই এতিয়াও উচ্চতাৰ মাপকাঠীত চুটি হৈয়ে থাকে, কিন্তু বিষয়াসকলে এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয় যে তাইক সেনা বাহিনীত গ্ৰহণ কৰিব।
প্ৰশিক্ষণৰ সময়ত বায়ুসেনাৰ পুৰুষ প্ৰধান ব্যৱস্থাৰ বাবে তাই নিজকে কেইবাটাও কঠোৰ বাস্তৱ আৰু অসুবিধাৰ সন্মুখীন হোৱা দেখা পায় আৰু শিবিৰ এৰি যোৱাৰ কথা চিন্তা কৰে, যেতিয়া সংকটৰ পৰিস্থিতিয়ে তাইক পুনৰ বিবেচনা কৰিবলৈ বাধ্য কৰে যে ১৯৯৯ চনত কাৰ্গিল যুদ্ধ আৰম্ভ হ'লে, সকলো বায়ুসেনাৰ পাইলটৰ প্ৰয়োজন হ'ব।
তাই নিজকে এটা মিছনত অতি প্ৰয়োজনীয় বুলি বিবেচনা কৰে আৰু সেই কামটো আগবঢ়াই লৈ যায়, কিন্তু তাৰ পিছত নানান বাধাৰ বাবে তাইক পদত্যাগ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হয় কাৰণ মিছনটো তাইৰ বাবে অতি কঠিন আছিল।
হঠাতে যুদ্ধত সেনা জোৱান গুৰুতৰভাৱে আহত হোৱাৰ খবৰ আহি পৰে আৰু তেওঁলোকক বচাব পৰাটো তাইৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হৈ পৰে।
অংশুমানে মহিলাক ককপিটৰ পৰিৱৰ্তে পাকঘৰতহে গুৰুত্ব দিয়ে, অৱশ্যে এই লৈ অনুপৰ তীব্ৰ মতানৈক্য আছিল।
লিংগ সমতাৰ দৃঢ় বিশ্বাসী তেওঁ গুঞ্জনক পাইলট হোৱাৰ ইচ্ছাৰ সৈতে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰিবলৈ অনুমতি দিয়ে।
গুঞ্জনে একাধিক চেষ্টা কৰিও তেওঁৰ শিক্ষাৰ অৰ্হতা আৰু উচ্চ খৰচৰ সন্দৰ্ভত উদ্বেগৰ বাবে বিফল হয়, যাৰ ফলত প্ৰতিবাৰেই তেওঁ হতাশ হৈ ঘৰলৈ উভতি যায়।
অনুপে নিজৰ ছোৱালীক অদম্যভাৱে তাইৰ সপোনবোৰক আগুৱাই নিবলৈ দিবলৈ জোৰ দিয়ে, ভাৰতীয় বায়ুসেনাত গ্ৰহণযোগ্যতাৰ বাবে বাতৰি কাকতত প্ৰকাশিত বিজ্ঞাপনে বায়ুসেনাত প্ৰৱেশৰ প্ৰচেষ্টা চলোৱাৰ ক্ষেত্ৰত গুঞ্জনক ঠিক সঠিক সুবিধা প্ৰদান কৰিছে।
নিজে সেনাবাহিনীত কৰ্মৰত অংশুমানে সম্পূৰ্ণ অসন্মতি প্ৰকাশ কৰি গুঞ্জনক কয় যে বায়ুসেনা মহিলাৰ ঠাই নহয়।
তাই অৱশ্যে তাক আওকাণ কৰে, আৰু আনুষ্ঠানিকতাবোৰ আগুৱাই লৈ যায়, পিছত ফলাফলৰ দিনটোত গম পায় যে তায়েই একমাত্ৰ মহিলা যি নিৰ্বাচিত হৈছিল।
শিবিৰলৈ উভতি আহি সেনা জোৱানসকলে তাইক মিছনটো ত্যাগ কৰিবলৈ কয় কিন্তু তেওঁলোকৰ মতামত যিয়েই নহওক কিয়, তাই মিছনৰ দিশে আগবাঢ়ি যায়।
হঠাতে আনখন হেলিকপ্টাৰ আৰ পি জি আক্ৰমণৰ দ্বাৰা গুলীয়াই পেলোৱাৰ লগে লগে গুঞ্জনে আনজন পাইলট আৰু আহত সৈনিকক উদ্ধাৰ কৰে আৰু নিজেই গুলীৰ সন্মুখীন হোৱাৰ পিছতো এক বিপদজনক কৌশল সফলতাৰে সম্পূৰ্ণ কৰে।
১৯৮৪ চনৰ লক্ষ্ণৌৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা কাহিনীটোৰ প্ৰথম দৃশ্যত ককায়েক অংশুমানৰ সৈতে গুঞ্জন বিমানত উঠি যায়।
ককপিটলৈ চাই লগে লগে তাইৰ মনত পাইলট হোৱাৰ হেঁপাহৰ সৃষ্টি হয় কাৰণ তাই বিমানখনৰ বৈশিষ্ট্যক লৈ উৎসাহী হৈ পৰে।
গুঞ্জন সক্সেনা: দ্য কাৰ্গিল গাৰ্ল হৈছে শৰণ শৰ্মাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু ধৰ্ম প্ৰডাকচন আৰু জি ষ্টুডিঅ’ৰ অধীনত নিৰ্মিত ২০২০ চনৰ ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ জীৱনীমূলক নাট্য ছবি।
ছবিখনত জাহ্নৱী কাপুৰে ভাৰতীয় বায়ুসেনাৰ পাইলট গুঞ্জন সক্সেনাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে, লগতে পংকজ ত্ৰিপাঠী আৰু অংগদ বেদীয়ে সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।
২০১৯ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ছবিখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণ আৰম্ভ হৈ অক্টোবৰ মাহত সমাপ্ত হৈছিল; ইয়াৰ সম্পূ্ৰ্ণ চিত্ৰগ্ৰহণ লক্ষ্ণৌতে কৰা হৈছিল।
৬৬ সংখ্যক ফিল্মফেয়াৰ এৱাৰ্ডত গুঞ্জন সক্সেনা: দ্য কাৰ্গিল গাৰ্লে শ্ৰেষ্ঠ ছবি, শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক , শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী আৰু শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেতা কে ধৰি ৮টা মনোনয়ন লাভ কৰে।
ধৃতৰাষ্ট্ৰ, ব্যাস আৰু বাসুদেৱে কাহিনী কথনেৰে তেওঁক দুখ-কষ্ট ত্যাগ কৰি যশস্যাৰ বাবে উপহাৰ আদি প্ৰদান কৰি যজ্ঞ কৰিবলৈ সান্ত্বনা দিয়ে।
অৰ্জুনে কৃষ্ণক যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁক কোৱা পবিত্ৰ বাণীসমূহৰ পুনৰাবৃত্তি কৰিবলৈ কয় কিয়নো সেই কথা তেওঁ পাহৰি গৈছে।
কৃষ্ণই তেওঁৰ মতানৈক্য দেখুৱাই কয় যে হয় তেওঁ বিশ্বাসৰ পৰা ভ্ৰষ্ট হৈছে অথবা তেওঁৰ বোধশক্তি ভাল নহয় কাৰণ তেওঁ সেই সময়ত কোৱা কথাখিনিৰ বিতংভাৱে পুনৰাবৃত্তি কৰাটো অসম্ভৱ।
কৃষ্ণ ঘূৰি অহাৰ সময়ত তেওঁ তপস্যা উতংকক লগ পায় যি তেওঁক যুদ্ধত নিৰপেক্ষ হোৱাৰ বাবে অভিশাপ দিবলৈ চেষ্টা কৰে।
কৃষ্ণই তেওঁৰ কাৰ্য্যৰ বাবে ক্ষমা খুজি কয় যে নিম্নস্তৰৰ অভিশাপে তেওঁক তললৈ নমাই দিব নোৱাৰে আৰু অভিশাপে পুণ্যৰ ধ্বংস কৰে।
তেওঁ উতংকক কয় যে তেওঁ শান্তিৰ বাবে যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু বুদ্ধি বা শক্তিৰে ভাগ্যক অতিক্ৰম কৰাটো অসম্ভৱ।
তাৰ পিছত কৃষ্ণই তেওঁক অন্ধকাৰ, আবেগ আৰু ভালপোৱাৰ ওপৰত বক্তৃতা দি কয় যে ধৰ্ম তেওঁৰ বাবে অতি প্ৰিয়।
দেৱতা, গন্ধৰ্ব, নাগ, যক্ষ বা ৰাক্ষসৰ মাজত য'তেই বাস নকৰক কিয়, তেওঁ সেই নিৰ্দিষ্ট নীতি অনুসৰি জীয়াই আছিল আৰু কাম কৰিছিল।
কৃষ্ণই দ্বাৰকালৈ উভতি অহাৰ লগে লগে বসুদেৱ আদিক যুদ্ধৰ বৰ্ণনা কৰে আৰু পিছলৈ নিজৰ শক্তিৰে জন্মতে মৃত পৰীক্ষিতক পুনৰুজ্জীৱিত কৰে।
এই অনুষ্ঠানটো বছৰজোৰা কাৰ্যসূচীৰে চলে আৰু ঘোঁৰাটোৱে যিকোনো ভূমিত যিকোনো দিশতে ইচ্ছামতে বিচৰণ কৰে।
ঘোঁৰাটোৰ পিছতে অৰ্জুনৰ নেতৃত্বত এটা সেনাবাহিনী থাকে, যাৰ কাম হ’ল ঘোঁৰাটোৰ মুক্ত গতিবিধিৰ ওপৰত আপত্তি দৰ্শোৱা যিকোনো শাসকক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা।
এই অনুষ্ঠানে যুধিষ্ঠিৰক সম্ৰাট হিচাপে প্ৰাধান্য আৰোপ কৰাৰ লগতে আন শাসক আৰু ৰাজ্যৰ দ্বাৰা তেওঁৰ স্বীকৃতি প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
ভাতৃৰ কথা অনুসৰি সাধাৰণভাৱে যুঁজি থকা অৰ্জুনক তেওঁলোকে পৰাস্ত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল যদিও অৱশেষত তেওঁলোক পৰাজিত হয় আৰু অৰ্জুনে তেওঁলোকক প্ৰাণে নামাৰি এৰি দিয়ে।
যেতিয়া অৰ্জুন মণিপুৰত উপস্থিত হয় তেতিয়া সি ঠাইৰ শাসক বব্ৰুবাহনে তেওঁৰ অনুগামীসকলৰ সৈতে তেওঁক আদৰণি জনায়।
অৰ্জুনৰ পত্নী চিত্ৰাংগদা আহি পুত্ৰৰ দ্বাৰা স্বামীৰ মৃত্যুৰ বাবে বিলাপ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু তেওঁ ঘূৰি নাহিলে আত্মহত্যাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰে।
অৰ্জুনৰ আনগৰাকী পত্নী উলুপীয়ে অৱশেষত তেওঁৰ ৰহস্যময় ৰত্ন ব্যৱহাৰ কৰি তেওঁক পুনৰুজ্জীৱিত কৰে আৰু তেওঁলোকক নিজৰ উদ্দেশ্য কয়।
যেতিয়া সকলো মানুহক উপহাৰ দিয়া হৈ যায় তেতিয়া তালৈ এটা অৰ্ধ-সোণালী নেউল আহি সেই বলিদানক কোনো ধন-সম্পত্তি আৰু পশু বলি নিদিয়াকৈ এটা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালে কৰা কেৱল গুড়ি কৰা যৱৰ সৈতে তুলনা কৰি হীন সিদ্ধ কৰে আৰু অন্তৰ্ধান হয়।
যেতিয়া তেওঁ নিজৰ পুত্ৰ, বোৱাৰী, তেওঁৰ পত্নীৰ সৈতে কেইবাদিনৰ লঘোনৰ অন্তত প্ৰথম আহাৰ গ্ৰহণ কৰিবলৈ ওলাই তেতিয়াই এজন অতিথি আগমন ঘটে।
তেওঁ পৰিয়ালটোক বৰদান কৰি তেওঁলোকৰ ঘৰখন খাদ্যৰে ওপচাই কয় যে উছৰ্গাৰ পৰিমাণটো নহয়, বৰঞ্চ নিজৰ পৰিস্থিতিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি উছৰ্গাত যত্ন আৰু প্ৰেমৰ মানদণ্ডহে গুৰুত্বপূৰ্ণ।
ইয়াৰ পিছত নেউলটোৱে সোধে যে তেওঁৰ পশুবলিয়ে ধৰ্ম দেৱতাক সন্তুষ্ট কৰিব বুলি যুধিষ্ঠিৰ আত্মবিশ্বাসী নে?
নীলাচকুৱা আৰু অৰ্ধাংশ সোণালী ৰঙৰ এটা নেউলে যুধিষ্ঠিৰ আৰু অন্যান্য ৰজাৰ দ্বাৰা সম্পন্ন কৰিবলৈ লোৱা যজ্ঞৰ অন্তিম অশ্বমেধিক পৰ্যায়ত দেখা দিয়ে।
ই বজ্ৰৰ দৰে মানুহৰ মাতেৰে কৈছে, "হে ৰজাসকল, এই পশু বলিদান এজন উঞ্চ-ব্ৰত তপস্বীয়ে কৰা ক্ষুদ্ৰ পৰিমাণৰ যৱৰ সমান নহয়।
১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰা মাজভাগলৈকে ভাৰতত আৱিষ্কাৰ হোৱা মহাভাৰতৰ বিভিন্ন পাণ্ডুলিপিত অনুগীতাৰ ৩৬টা অধ্যায়ত নামকে ধৰি বিভিন্ন অসামঞ্জস্য দেখা যায়।
তথাকথিত বোম্বাই পাণ্ডুলিপিসমূহে অনুগীতাক আৰু অধিক বিভক্ত কৰি অনুগীতা, বসুদেৱগমন, ব্ৰহ্মগীতা, ব্ৰাহ্মণগীতা, গুৰুশিষ্য সংবাদ আৰু উত্তংকোপাখ্যান আদিত বিভক্ত কৰিছে।
হলৰ মতে অনুগীতা হয়তো ১৬ বা ১৭ শতিকাৰ সময়ছোৱাত কোনোবা এটা সময়ত ৰচনা কৰি মূল গ্ৰন্থখনত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছিল।
গ্ৰন্থখনত ৩৬টাতকৈও অধিক অধ্যায় থকা অনুগীতা পৰ্ব সন্নিৱিষ্ট হৈছে যাক কৃষ্ণই ক্ষুদ্ৰ-ভাগৱত বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।
অৰ্জুনে কৃষ্ণক কৈছে যে তেওঁ শান্তিৰ সময়ত ভাগৱতৰ প্ৰজ্ঞা স্মৰণ কৰিবলৈ অক্ষম আৰু পুনৰ কৃষ্ণৰ প্ৰজ্ঞা শুনিবলৈ আগ্ৰহী।
পণ্ডিতসকলে অনুগীতাক মধ্যযুগীয় কালত অশ্বমেধিকা পৰ্বত ভুৱা সংযোজন, আৰু মূল মহাভাৰতৰ বিকৃতকৰণ বুলি মত প্ৰকাশ কৰিছে।
ঋষিসকলৰ মাজত হোৱা আলোচনা শুনি ৰজা বসুৱে অশ্বমেধিক পৰ্বত কৈছে যে, পাপী ব্যক্তিৰ পৰা পোৱা বৃহৎ দানৰ কোনো মূল্য নাই, কিন্তু প্ৰেমেৰে দিয়া সৎ ব্যক্তিৰ পৰা পোৱা সৰু সৰু উপহাৰৰো অতীৱ গুণ আছে।
যুধিষ্ঠিৰে সোণ খনন, নিজৰ কোষাগাৰ পূৰণ আৰু অশ্বমেধিকা অনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰাৰ প্ৰচেষ্টাৰে আগবাঢ়ি যায়।
অশ্বমেধিক পৰ্বত অনুগীতা নামৰ দাৰ্শনিক সংযোগৰ লগতে বলিদানৰ সময়ত নেউলৰ কাহিনীৰ দৰে বহুতো আখ্যান আৰু উপকথাও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
কৃষ্ণ আৰু ব্যাসে যুধিষ্ঠিৰক অশ্বমেধ অনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়াৰ পৰা অশ্বমেধিক পৰ্বৰ আৰম্ভণি ঘটিছে।
ইয়াৰ লগতে তেওঁলোকে কাহিনীৰ জৰিয়তে সাম্প্ৰতিক পৰিঘটনা আৰু অন্তৰ্দৃষ্টিৰ ওপৰত সমালোচনা আগবঢ়ায়।
লাহে লাহে কাহিনী আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে নৃত্যৰ গতি সংযোজনেৰে পৰিৱেশনটোক অধিক তীব্ৰ আৰু মনোগ্ৰাহী হৈ পৰে।
মুখ্য শিল্পীগৰাকীয়ে সংগী শিল্পীসকলৰ সৈতে অহৰহ মত বিনিময় কৰে আৰু এইদৰে অভিনয়ৰ নাটকীয় প্ৰভাৱ বৃদ্ধি পায়।
আনহাতে কাপালিক কথনৰ শৈলীত পৰিবেশকে মহাকাব্যখনৰ খণ্ড আৰু চৰিত্ৰসমূহৰ ওপৰত ধাৰাবাহিকভাৱে নিজৰ কাল্পনিক ৰহণ সানিবলৈ স্বাধীন।
ইয়াত কপাল শব্দটোৰ তাৎপৰ্য হৈছে যে ই স্মৃতি বা অভিজ্ঞতাক বুজায় যিয়ে পৰিবেশনৰ বিষয়বস্তুৰ বিষয়ে অৱগত কৰে।
কেতিয়াবা ইয়াক ভীমৰ ‘গদা’ বা অৰ্জুনৰ ধনু বা ৰথ, বা ৰাণী দ্ৰৌপদী বা দুশাসনৰ চুলিক মূৰ্ত কৰি তুলিবলৈ ব্যৱহাৰকৰা হয়।
অনুকৰণ আৰু উত্তেজক নাট্য আন্দোলনৰ ব্যৱহাৰেৰে মাজে মাজে গায়ক-কথকে কোনো এটা খণ্ড সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ লগে লগে বা পুনৰ কোৱা কাহিনীটোত জয়লাভৰ উদযাপনৰ বাবে আকস্মিকভাৱে নৃত্য কৰিবলৈআৰম্ভ কৰে।
মুখ্য শিল্পীগৰাকীক সাধাৰণতে হাৰমনিয়াম, তবলা, ঢোলক, মঞ্জিৰা বাদ্যযন্ত্ৰী আৰু দুই বা তিনি গৰাকী শিল্পীয়ে সহযোগ কৰে।
ইয়াৰ আগশাৰীৰ লোকশিল্পী তীজান বাঈৰ মতে ই হয়তো মহাভাৰতৰ দৰেই পুৰণি হ’ব পাৰে, কিয়নো সেই সময়ত কম মানুহেই পঢ়িব পাৰিছিল আৰু তেনেকৈয়ে হয়তো তেওঁলোকে পাণ্ডৱনীৰ জৰিয়তে মহাভাৰতৰ কাহিনী প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম আগবঢ়াই লৈ গৈছিল।
পাণ্ডৱনী অৰ্থাৎ আক্ষৰিক ভাবে পাণ্ডৱৰ গীত আৰু কাহিনী হৈছে প্ৰাচীন ভাৰতীয় মহাকাব্য মহাভাৰতৰ কাহিনীৰ আখ্যান জড়িত এক লোকগায়ন শৈলী।
মধ্য ভাৰতৰ ছত্তীশগড় ৰাজ্য আৰু ইয়াৰ কাষৰীয়া অঞ্চল মধ্যপ্ৰদেশ, ওড়িশা আৰু অন্ধ্ৰপ্ৰদেশত লোকনাট্যৰ এই ৰূপ বিশেষভাৱে জনপ্ৰিয়।
মুখ্যশিল্পীগৰাকীয়ে মহাকাব্যখনৰ পৰা এটা খণ্ড যাক প্ৰসংগ বুলি কোৱা হয় গীত আৰু অভিনয়ৰ মাজেৰে পৰিবেশন কৰে।
শিল্পীগৰাকীয়ে এহাতে সৰু সৰু ঘণ্টা আৰু ময়ূৰৰ পাখিৰে সজোৱা একতাৰা বা তাম্বুৰা ৰ সংগত কৰি আৰু আন এখন হাতত কৰতাল ধাৰণ কৰে।
পাণ্ডৱনীক প্ৰতিটো সংস্কৃতি বা পৰম্পৰাত উপস্থিত থকা কাহিনী কথকসকলৰ পৰম্পৰাৰ অংশ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
প্ৰাচীন মহাকাব্য, উপাখ্যান আৰু কাহিনীৰ পুনৰাবৃত্তি বা পুনৰ অভিনয় কৰি জনসাধাৰণক শিক্ষা আৰু মনোৰঞ্জন দিয়া ইয়াৰ মূল ভেঁটি।
সাধাৰণতে চেম্মীনক দক্ষিণ ভাৰতৰ প্ৰথম উল্লেখযোগ্য সৃষ্টিশীল ছবি আৰু ই মালয়ালম চলচ্চিত্ৰৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় কাল্ট ক্লাছিক হিচাপে উল্লেখ কৰা হয়।
ইয়াৰ উপৰিও এইখনেই আছিল প্ৰথমখন দক্ষিণ ভাৰতীয় ছবি. যিয়ে শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ স্বৰ্ণপদক লাভ কৰিছিল।
চেম্মীন থাকাঝি শিৱশংকৰ পিল্লাইৰ একে নামৰ উপন্যাসৰ আধাৰত নিৰ্মিত, ১৯৬৬ চনৰ এখন ভাৰতীয়, মালায়ালম ভাষাৰ ৰোমাঞ্চ চলচ্চিত্ৰ।
এছ এল পুৰম সদানন্দনে চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰা ছবিখনৰ পৰিচালক আছিল ৰামু কাৰিয়াত আৰু প্ৰযোজক বাবু ইছমাইল ছেইট।
ছবিখনত কৰুথম্মাৰ চৰিত্ৰত শীলা, পাৰিকুট্টীৰ চৰিত্ৰত মধু, চেম্বাংকুঞ্জুৰ চৰিত্ৰত কোট্টৰক্কৰ শ্ৰীধৰণ নায়াৰ আৰু পালানীৰ চৰিত্ৰত সত্যনে অভিনয় কৰিছে।
ইয়াত উচ্চাকাংক্ষী মাছমৰীয়াৰ কন্যা কাৰুথাম্মা আৰু এজন ধনী ব্যৱসায়ীৰ পুত্ৰ পাৰিকুট্টীৰ মাজত বিবাহৰ পূৰ্বে আৰু পিছলৈ বিবাহ বহিৰ্ভূত সম্পৰ্কৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
দক্ষিণ ভাৰতৰ উপকূলীয় ৰাজ্য কেৰালাৰ মাছমৰীয়া সম্প্ৰদায়ৰ মাজত সতীত্ব সন্দৰ্ভত প্ৰচলিত এক জনপ্ৰিয় কিংবদন্তিয়ে হ’ল ছবিখনৰ বিষয়বস্তু।
স্বামী সাগৰৰ মাজলৈ মাছ মাৰিবলৈ যোৱা অৱস্থাত যদি কোনো বিবাহিত মাছমৰীয়া মহিলা অবিশ্বাসী হয়, তেন্তে সমুদ্ৰদেৱীয়ে তেওঁক গ্ৰাস কৰে।
চিনেমেট’গ্ৰাফী মাৰ্কাছ বাৰ্টলী আৰু ইউ ৰাজাগোপালৰ, সম্পাদনা হৃষিকেশ মুখাৰ্জী আৰু কে ডি জৰ্জৰ।
আৱহ সংগীত আৰু গীতৰ সুৰাৰোপন সলিল চৌধুৰীৰ; গীতৰ কথা ভায়ালাৰৰ; কণ্ঠদান কৰিছে কে জে য়েছুদাস, পি লীলা, মান্না দে আৰু শান্তা পি নায়াৰে।
অন্ধবিশ্বাসে আচ্ছন্ন কৰি ৰখা কেৰালাৰ মাছমৰীয়া সম্প্ৰদায়ৰ জীৱনধাৰাৰ বৰ্ণনাৰে গ্ৰথিত হৈছে চেম্মীন।
সমুদ্ৰদেৱী কটলম্মাৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ অটল বিশ্বাস; যিগৰাকী দেৱী সৎ লোকৰ ৰক্ষক আৰু অসৎ লোকৰ শাস্তি প্ৰদানকাৰী।
কিন্তু নিজববীয়াকৈ এখন নাও আৰু জালৰ গৰাকী হোৱাৰ উচ্চাকাংক্ষা পুহি ৰখা কৰুথম্মাৰ দেউতাকে তেওঁলোকৰ বিশুদ্ধ মৰমৰ সুবিধা লয়।
১৯৫০ চনৰ ভিতৰত জাভেৰী ভগ্নী – নয়না, ৰঞ্জনা, সুৱেৰ্ণা, আৰু দৰ্শনাই – সমগ্ৰ ভাৰত আৰু বিদেশত একেলগে মঞ্চত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
তেওঁলোকে আছিল প্ৰথম অমণিপুৰী শিল্পী, যিয়ে ইম্ফলৰ ৰাজপ্ৰাসাদৰ ভিতৰৰ গোবিন্দজী মন্দিৰত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
জাভেৰী ভগ্নীসকলে ১৯৭২ চনত তেওঁলোকৰ গুৰু আৰু কলাৱতী দেৱীৰ সৈতে মুম্বাই, কলকাতা আৰু ইম্ফলত মণিপুৰী নৰ্তনালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
দৰ্শনাই নৃত্যৰ বিষয়ে কেইবাখনো কিতাপ আৰু প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰিছে আৰু নিজেই গুৰুৰ দায়িত্ব লোৱাৰ পূৰ্বে তেওঁৰ গুৰুক প্ৰশিক্ষণ. গৱেষণাৰ লগতে নৃত্য ৰচনাতো সহায় কৰি আহিছে।
চাৰিগৰাকী জাভেৰী ভগ্নীৰ ভিতৰত কনিষ্ঠা দৰ্শনা জাভেৰী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় মণিপুৰী নৃত্যৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ শিল্পী।