polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
বিবাহৰ বাহিৰৰ সম্পৰ্কক আইনী স্বীকৃতি আৰু সুৰক্ষা প্ৰদান কৰাৰ বাবে এই আইনখন প্ৰথম আইন হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল।
ঘৰুৱা হিংসাৰ পৰা মহিলাৰ সুৰক্ষা আইন, ২০০৫ মহিলাসকলক ঘৰুৱা হিংসাৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰিবলৈ ভাৰতীয় সংসদে প্ৰণয়ন কৰা এক আইন।
এই সংজ্ঞা যথেষ্ট বহল আৰু ইয়াত কেৱল শাৰীৰিক হিংসাই নহয় আন ধৰণৰ হিংসা যেনে আৱেগিক/মৌখিক, যৌন আৰু অৰ্থনৈতিক উৎপীড়নও অন্তৰ্ভুক্ত।
ই হৈছে এক অসামৰিক আইন যাৰ অৰ্থ হৈছে মুখ্যতঃ সুৰক্ষাৰ বাবে অৰ্থাৎ অপৰাধী প্ৰৱৰ্তনৰ বাবে নহয়।
ইয়াক মূলতঃ মহিলাসকলৰ ওপৰত হোৱা বিভিন্ন অত্যাচাৰ, যেনে-যৌন উৎপীড়ন, ঘৰুৱা অত্যাচাৰ আদিৰ পৰা নাৰীসকলক উদ্ধাৰ কৰাৰ লগতে জনসাধাৰণৰ মাজত সচেতনতা আনিবৰ বাবে প্ৰণয়ন কৰা হৈছিল।
মুখ্যতঃ স্বামী বা বিয়া নোহোৱাকৈ সম্পৰ্কৰ খাতিৰত একেলগে বাস কৰা পুৰুষ সঙ্গী বা তেওঁৰ আত্মীয়ৰ হাতত ঘৰুৱা হিংসাৰ পৰা পত্নী বা মহিলা সঙ্গীক তথা ভগ্নী, বিধৱা বা মাতৃৰ দৰে পৰিয়ালত বাস কৰা মহিলাসকলক আইনখনে সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে।
এই আইনত ঘৰুৱা হিংসাৰ ভিতৰত প্ৰকৃত উৎপীড়ন, শাৰীৰিক, যৌন, মৌখিক, আৱেগিক বা অৰ্থনৈতিক, বা উৎপীড়নৰ ভাবুকি এই সকলোবোৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
এই সংজ্ঞাত মহিলা গৰাকী বা তেওঁৰ আত্মীয়সকলক বেআইনী যৌতুকৰ দাবীৰ দ্বাৰা কৰা উৎপীড়নও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
এটা সমালোচনা ঘৰুৱা হিংসাৰ অপৰাধমূলক কাৰ্যৰ প্ৰতি সঁহাৰি দিয়াত আইনৰ কাৰ্যকৰী শক্তিৰ অভাৱৰ চাৰিওফালে প্ৰদক্ষিণ কৰি আহিছে।
যিহেতু আইনখনে মুখ্যতঃ অসামৰিক আইন হিচাপে কাম কৰে, সেয়ে উত্তৰদাতাৰ বিৰুদ্ধে ফৌজদাৰী আইনৰ নিষেধাজ্ঞা যেনে গ্ৰেপ্তাৰ আৰু কাৰাবাস আৰম্ভ কৰাৰ আগতে অধিক অপৰাধ প্ৰয়োজন।
অৱশ্যে, আইনৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰাত জড়িত গোটবোৰে বিশ্বাস কৰিছিল যে ই ভুক্তভোগীৰ বাবে অধিক দ্ৰুত আৰু নমনীয় সকাহ প্ৰদান কৰিব।
অৱশ্যে আইনখনে পীড়িত ব্যক্তিজনৰ আশ্ৰয় গৃহত বাস কৰাৰ অধিকাৰক এক প্ৰকাৰৰ সকাহ হিচাপে উল্লেখ কৰিছে।
এজন সুৰক্ষা বিষয়া বা সেৱা প্ৰদানকাৰীয়েও পীড়িত ব্যক্তিজনৰ হৈ এই আশ্ৰয়ৰ বাবে অনুৰোধ কৰিব পাৰে।
এই আইন অনুসৰি প্ৰতিখন ৰাজ্য বা কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ মহিলা আৰু শিশু বিকাশ মন্ত্ৰালয়ে পীড়িত লোকসকলৰ বাবে উপলব্ধ আশ্ৰয় গৃহসমূহক স্বীকৃতি আৰু অৱগত কৰিব লাগে।
"সুৰক্ষা আদেশ, আৰ্থিক সকাহৰ আদেশ, জিম্মাৰ আদেশ, বাসস্থানৰ আদেশ, আৰু/বা ক্ষতিপূৰণৰ আদেশৰ বাবে আবেদন কৰা;
পীড়িত ব্যক্তিজনৰ বসবাস কৰা ঘৰৰ ওপৰত কোনো মালিকীস্বত্ব আছে নে নাই সেয়া নিৰ্বিশেষে ভাগ-বতৰা কৰা ঘৰত একেলগে বাস কৰাৰ অধিকাৰো আছে।
এই আইন অনুসৰি পীড়িত মহিলাগৰাকীয়ে সুৰক্ষা বিষয়া বা সেৱা প্ৰদানকাৰীৰ পৰা কোনো আগতীয়া পৰামৰ্শ অবিহনে সহায়ৰ অনুৰোধ কৰিলেও চিকিৎসা কৃতপক্ষয়ে বিনামূলীয়া চিকিৎসা সাহায্য প্ৰদান কৰিবলৈ বাধ্য।
চিকিৎসা সুবিধাৰ দায়বদ্ধতাবোৰ সুৰক্ষা বিষয়া আৰু সেৱা প্ৰদানকাৰীৰ পৰিপূৰ্ণতা নিৰ্বিশেষে স্বতন্ত্ৰ, আৰু পূৰণ কৰা হয়।
ই ঘৰুৱা হিংসাৰ এক বহল সংজ্ঞা প্ৰদান কৰে লগতে ই কি সামৰি লয় আৰু কাক সুৰক্ষা দিয়ে স্পষ্ট ইংগিত দিয়ে।
প্ৰৱৰ্তনৰ বাহিৰেও কাৰ্যকৰীকৰণ এই ঘটনাবোৰৰ প্ৰতিবেদন দিয়াৰ ধীৰ গতিৰ সামাজিক গ্ৰহণযোগ্যতাৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰশীল।
সপোনত ত্ৰিজঁ‌টাই ৰাম আৰু তেওঁৰ ভায়েক লক্ষ্মণক ঐশ্বৰিক হস্তী ঐৰাৱতক সীতাৰ ফালে চলাই অনা দেখে।
ৰাৱণৰ পৰিয়ালৰ অন্যান্য সদস্য, যেনে তেওঁৰ ভাতৃ কুম্ভকৰ্ণ আৰু পুত্ৰ ইন্দ্ৰজিৎ একে ধৰণৰ পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হয়।
ত্ৰিজাঁ‌টাই ৰাক্ষসীসকলক সীতাৰ আশ্ৰয় ল'বলৈ আৰু তেওঁৰ ওচৰত ক্ষমা বিচাৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।
ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে সীতাই প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে যে যদি ত্ৰিজঁ‌টাৰ সপোন বাস্তৱায়িত হয়, তেন্তে তেওঁ নিজৰ ৰাক্ষসী প্ৰহৰীসকলক সুৰক্ষা দিব।
ত্ৰিজঁ‌টাক ৰাৱণৰ অনুগত হিচাপে উপস্থাপন কৰা কেইটামান ব্যতিক্ৰমৰ বাহিৰে, তেওঁক সাধাৰণতে প্ৰতিকূল তাড়নাৰদ্বাৰা প্ৰাভাৱিত হোৱা সীতাৰ বান্ধৱী আৰু নিষ্ঠাৱান সঙ্গী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়।
যদিও ৰামায়ণৰ কিছুসংখ্যক অভিযোজনে তেওঁক ৰামৰ ভক্ত বুলি উল্লেখ কৰিছে, দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ সংস্কৰণবোৰে প্ৰায়ে তেওঁক ৰামৰ কপি-সেনাপতি হনুমানৰ পত্নী হিচাপে চিত্ৰিত কৰিছে।
বাল্মীকিৰ মূল ৰামায়ণত, ত্ৰিজঁ‌টাক এগৰাকী বৃদ্ধা ৰাক্ষসীৰ ৰূপত বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু মুখ্যতঃ দুটা ঘটনাত উপস্থাপন হৈছে।
লংকাধিপতি ৰাৱণে সীতাক যিকোনো প্ৰকাৰে বিয়া কৰাবলৈ সৈমান কৰিবলৈ সীতাক পহৰা দি ৰখা ৰাক্ষসীসকলক আদেশ দিয়ে।
ৰাৱণ যোৱাৰ পিছত, ৰাক্ষসীসকলে সীতাক তাইৰ সিদ্ধান্ত সলনি কৰিবলৈ বাধ্য কৰিবলৈ হাৰাশাস্তি কৰা আৰম্ভ কৰে।
ৰামায়ণত ত্ৰিজঁটাক এগৰাকী জ্ঞানী, বৃদ্ধা ৰাক্ষসী হিচাপে দেখা যায়, যি সীতাক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ ৰাৱণৰ ধ্বংস আৰু সীতাৰ স্বামী ৰামৰ বিজয়ৰ সপোন দেখে।
যেতিয়া সীতাই তেওঁৰ স্বামীক অচেতন দেখি তেওঁক মৃত বুলি অনুমান কৰে, ত্ৰিজঁটাই সীতাক ৰামৰ সুস্থতাৰ বিষয়ে আশ্বস্ত কৰে।
পৰৱৰ্তী সংস্কৰণ, বিশেষকৈ দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ সংস্কৰণসমূহত তেওঁ যথেষ্ট গুৰুত্বপূৰ্ণভূমিকা পালন কৰে।
যদিও ৰামায়ণৰ ভাৰতীয়, জাভানীজ আৰু বালিনীজ সংস্কৰণে তেওঁক ত্ৰিজঁ‌টা বুলি উল্লেখ কৰিছে, লাওচৰ ফ্ৰা লাক ফ্ৰা ৰামত তেওঁ পুনুকায়, থাইলেণ্ডৰ ৰামাকিনত বেন্যাকাই আৰু মালয়েচিয়াৰ হিকায়ত চেৰি ৰামাত দেৱী চেৰি জালি নামেৰে জনাজাত।
ৰামায়ণত কোৱা হৈছে যে ৰুদ্ৰসকল কাশ্যপ ঋষি আৰু তেওঁৰ পত্নী অদিতিৰ ৩৩জন সন্তানৰ ভিতৰত এঘাৰজন সন্তান, লগতে ১২জন আদিত্য, ৮জন বসু আৰু ২জন আশ্বিন, যিয়ে তেত্ৰিশপ্ৰকাৰৰ দেৱতা গঠন কৰে।
মৎস্য পুৰাণ অনুসৰি সুৰভি আছিল ব্ৰহ্মাৰ পত্নী আৰু তেওঁলোকৰ মিলনৰ ফলত এঘাৰজন ৰুদ্ৰৰ সৃষ্টি হৈছিল।
কেতিয়াবা কেতিয়াবা মাৰুত বুলি পৰিচিত ধুমুহাৰ দেৱতাসকলৰ সৈতেও সম্পৰ্কিত বুলি কোৱা হয়, আনহাতে কেতিয়াবা আকৌ পৃথক বুলি গণ্য কৰা হয়।
ব্ৰহ্মাই ৰুদ্ৰসকলক হৃদযন্ত্ৰৰ এঘাৰটা অৱস্থান আৰু পঞ্চ ইন্দ্ৰিয় অংগ, পঞ্চ ক্ৰিয়া অংগ আৰু মন হিচাপে বিভক্ত কৰিছিল।
আন আন পুৰাণত এইসকলক অজ, একপদ , অহিৰবুধন্য, ত্বস্তা, ৰুদ্ৰ, হৰ, সম্ভু, ত্ৰ্যম্বক, অপৰাজিতা, ঈশান আৰু ত্ৰিভুবন বুলি কোৱা হৈছে।
ইয়াত কপালিনক ৰুদ্ৰসকলৰ ভিতৰত আগশাৰীৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে যদিও ভাগৱতত শংকৰকেই ৰুদ্ৰসকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ বুলি গণ্য কৰা হৈছে।
মহাভাৰতৰ পৰিশিষ্ট হৰিবংশই কাশ্যপ আৰু সুৰভিক পতি-পত্নী হিচাপে চিত্ৰিত কৰিছে আৰু ৰুদ্ৰসকলৰ পিতৃ-মাতৃ ৰূপত তুলি ধৰিছে।
সাধাৰণতে ৰুদ্ৰসকলক এঘাৰজন বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে যদিও মহাভাৰতৰ এটা দৃষ্টান্তত; তেওঁলোকক এঘাৰ হাজাৰ বুলি কোৱা হয় আৰু এইসকলে শিৱক আগুৰি আছে।
বামন পুৰাণত ৰুদ্ৰসকলক কাশ্যপ আৰু অদিতিৰ পুত্ৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে যদিও মৰুৎসকলক ৰুদ্ৰতকৈ অদিতিৰ ভগ্নী দিতিৰ ৪৯জন পুত্ৰ আৰু ইন্দ্ৰৰ পৰিচাৰক হিচাপে ৰুদ্ৰৰ পৰা পৃথকভাৱে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
তামিল ছবি উয়াৰন্ধা মণিধনৰ পাল পোলাভে শীৰ্ষক গীতটোত ১৯৬৯ চনত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ১৬তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
তেওঁক এনে এগৰাকী সমৃদ্ধ কণ্ঠশিল্পী হিচাপেও গণ্য কৰা হয়, যাৰ শব্দৰ উচ্চাৰণ তেওঁ গোৱা যিকোনো ভাষাতে অতি স্পষ্ট আৰু নিখুঁত।
ছয় দশকৰো অধিক সময়ৰ কৰ্মজীৱনত তেলেগু, তামিল, কানাড়া, মালয়ালম, হিন্দী, বাংলা, উড়িয়া, সংস্কৃত, তুলু আৰু বদাগাকে ধৰি বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাত প্ৰায় ৭১,৮৩৫টা গীত বাণীবদ্ধ কৰিছে।
সুশীলাৰ মাতৃভাষা তেলেগু যদিও সাৱলীলভাৱে তামিল ক’ব পাৰে; লগতে অলপ হিন্দী, মালয়ালম আৰু কানাড়া ভাষাও ক’ব পাৰে।
বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাত অভিলেখ সংখ্যক গীত পৰিবেশন কৰাৰ বাবে তেওঁক গিনিজ বুক অৱ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছৰ লগতে এছিয়া বুক অৱ ৰেকৰ্ডছৰ পৰাও স্বীকৃতি দিয়া হৈছে।
ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ পাঁচটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু বহুতো ৰাজ্যিক বঁটা লাভ কৰিছে।
সুশীলাক দক্ষিণ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত নাৰীবাদক পৰিভাষিত কৰা কণ্ঠশিল্পী হিচাপে বহুলভাৱে প্ৰশংসা কৰা হয়।
দক্ষিণ ভাৰতীয় ভাষাত বিশিষ্ট মধুৰ কণ্ঠেৰে পৰিবেশিত ৪০,০০০ৰো অধিক চলচ্চিত্ৰীয় গীতৰ বাবে তেওঁ বাবে সুপৰিচিত।
ই প্ৰাচীন মগধ ৰাজ্যৰ কেন্দ্ৰীয় অঞ্চলকেইটাত ঘাইকৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়: পটনা, নলন্দা, গয়া, জেহানাবাদ, অৰৱল, ঔৰংগাবাদ, লখীশৰাই শ্বেইখপুৰা আৰু নৱডা।
খোৰ্থা উপভাষা ঝাৰখণ্ডৰ ছোটা নাগপুৰ অঞ্চলৰ বোকাৰো, ছত্ৰ, ধনবাদ, গিৰিদিহ, হাজাৰিবাঘ, কোদৰমা আৰু ৰামগঢ়ত কোৱা হয়।
মগধী লিখিবলৈ দেৱনাগৰী, অসমীয়া-বাঙালী আৰু ওড়িয়া লিপিৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয় পূৰ্বতে কৈথী লিপিও ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
এই ভাষা বিহাৰৰ ৯খন জিলা (গয়া, পটনা, জেহানাবাদ, ঔৰংগাবাদ, নলন্দা, শ্বেইখপুৰা, নৱডা, লখীশৰাই আৰু অৰৱল), ঝাৰখণ্ডৰ ৮খন জিলা (হাজাৰিবাঘ, পলমু, ছত্ৰ, কোদৰমা, জমতাৰা, বোকাৰো, ধনবাদ আৰু গিৰিদিহ) আৰু পশ্চিমবংগৰ মালদা জিলাত ঘাইকৈ কোৱা হয়।
মগহী বা মগধী এটি পূৰ্বী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি ভাৰতৰ বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড আৰু পশ্চিমবংগত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অসমীয়া, বাঙালী আৰু ওড়িয়াৰ দৰে অন্য পূৰ্বী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষাসমূহৰ দৰেই, এই ভাষাৰ জনকো মাগধী প্ৰাকৃত, যাৰ নামৰ পৰাই এই ভাষাৰ নামো আহিছে।
মগহী ভাষাৰ উৎস মাগধী প্ৰাকৃত, যি অসমীয়া, বাঙালী আৰু ওড়িয়াৰ দৰে অন্য পূৰ্বী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষাৰো উৎস।
১ কোটি ২৬ লাখ মগহী ভাষী লোক থকা স্বত্ত্বেও এই ভাষাক ভাৰতৰ সংবিধানৰ অষ্ট অনুসূচীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হোৱা নাই।
ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পাছত ১৯৫০ চনত হিন্দী ভাষাক বিহাৰৰ একমাত্ৰ আনুষ্ঠানিক ভাষাৰ স্থান দিয়া হ'ল, আৰু মগহীৰ দৰে বিহাৰৰ নিজৰ ভাষাসমূহক আওকাণ কৰা হ'ল।
বিচাৰৰ সময়ত, গোচৰীয়া পক্ষই যুক্তি দিছিল যে যদিও ঘটনাটোৰ নিশা কিৰণজিতক গৰম প’কাৰৰে ভাবুকি দিয়া হৈছিল, কিন্তু তেওঁ তেওঁৰ স্বামী টোপনি যোৱালৈকে অপেক্ষা কৰাটো প্ৰমাণ আছিল যে তেওঁ নিজৰ খং সামৰিবলৈ যথেষ্ট সময় পাইছিল।
ইয়াৰ উপৰিও, গোচৰীয়া পক্ষই দাবী কৰিছিল যে, যি প্ৰক্ৰিয়াৰে তেওঁ স্বামীক আঘাত কৰিছিল সেই জ্ঞান সাধাৰণ জ্ঞান নাছিল আৰু ই প্ৰমাণ কৰে যে, তেওঁ তেওঁৰ স্বামীৰ হত্যাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল ।
কিৰণজিৎ ঘৰুৱা হিংসাৰ বলি হোৱা বিষয়টো তেওঁৰ পৰামৰ্শদাতাই উত্থাপন কৰা নাছিল আৰু গোচৰীয়া পক্ষই লগতে ইয়াকো কৈছিল যে, কিৰণজিৎ তেওঁৰ স্বামীৰ বাৰে বাৰে হোৱা বিবাহ বৰ্হিভূত সম্পৰ্কক লৈ ঈৰ্ষাম্বিত হৈছিল আৰু ই তেওঁক এনে কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।
কিৰণজিৎ আলুৱালিয়া এগৰাকী ভাৰতীয় মহিলা যি ১৯৮৯ চনত ইউ কেত তেওঁৰ স্বামীক মাৰাত্মকভাৱে জ্বলাই দিছিল।
তেওঁ দাবী কৰিছিল যে এয়া বিগত দহ বছৰত তেওঁৰ ওপৰত চলা শাৰীৰিক, মানসিক আৰু যৌন উৎপীড়নৰ স্বাভাৱিক প্ৰতিক্ৰিয়া আছিল।
প্ৰথমে হত্যাৰ অপৰাধত দোষী সাব্যস্ত হোৱা আৰু যাৱৎজীৱন কাৰাদণ্ড লাভ কৰাৰ পিছত আলুৱালিয়াৰ স’তে যেতিয়া একাধিকবাৰ কাউন্সিলিং হয়, তেতিয়া তেওঁক দোষমুক্ত কৰা হয় আৰু তেওঁৰ ওপৰত আৰোপ কৰা ৰায়দানক এই বুলি সলোৱা হয় যে, এয়া আত্মৰক্ষাহে আছিল, অভিসন্ধিমূলক হত্যা নহয়।
যদিও লণ্ডনৰ আইনে এইটো প্ৰৰোচনাৰ ঘটনা নহয় বুলি কৈছিল, কাৰণ প্ৰৰোচনাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া তাৎক্ষণিক হয় আৰু আলুৱালিয়াৰ ক্ষেত্ৰত তেনে হোৱা নাছিল; তথাপি ১৯৫৭ চনৰ ২ নং হোমিচাইদ এক্টৰ আধাৰত আংশিক প্ৰতিৰক্ষাৰ পক্ষে এটি যোগাত্মক ৰায়দান পাবলৈ তেওঁ সক্ষম হৈছিল।
কিৰণজিতৰ ঘটনাটোৱে ‘চাউথেল ব্লেক চিষ্টাৰচ’ নামৰ এটি বেচৰকাৰী স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠনৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে আৰু তেওঁলোকে এটি মিচ-ট্ৰায়েলৰ বাবে হেঁচা দিয়ে।
অনেক অভিযোগ, প্ৰতি-অভিযোগ আৰু কাউন্সেলিঙৰ পাছত এই কথা পোহৰলৈ আহে যে, এই ঘটনাটো ঘটাৰ সময়ত কিৰণজিত অত্যন্ত হতাশাত ভুগিছিল।
মিচ-ট্ৰায়েল ঘোষণা হোৱাৰ পাছতেই ১৯৯২ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ ২৫ তাৰিখে এটি ৰি-ট্ৰায়েলৰ আদেশ দিয়া হয় আৰু এই মোকৰ্দ্দমাৰ পিছতে কিৰণজিতৰ শাস্তি কমাই দিয়া হয়।
আদালতে ঘোষণা কৰা শাস্তিৰ সময়সীয়া যিহেতু ইতিমধ্যে শেষ হৈছিল সেয়ে তৎক্ষণাত, সেইমূহুৰ্ততে কিৰণজিতক মুকলি কৰি দিয়া হয়।
১৯৮৯ চনৰ বসন্তকালৰ এটি সন্ধিয়া কিৰণজিতক তেওঁৰ স্বামীয়ে আক্ৰমণ কৰিছিল বুলি অভিযোগ উত্থাপিত হৈছিল।
স্বামীয়ে তেওঁৰ গোৰোহা ভাঙিবলৈ চেষ্টা কৰাই নহয়, গৰম ইস্ত্ৰীৰে মুখ জ্বলাই দিব খুজিছিল আৰু তেওঁৰ সম্প্ৰসাৰিত পৰিয়ালৰ পৰা ধন সংগ্ৰহ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
সেই নিশাৰ পিছত, কিৰণজিতে গেৰেজৰ পৰা পেট্ৰ’ল আনি শুই থকা অৱস্থাতে তেওঁৰ স্বামীক জ্বলাই দিয়াৰ চেষ্টা কৰিছিল আৰু নিজৰ তিনি বছৰীয়া পুত্ৰক লৈ দৌৰি বাগিচালৈ ওলাই গৈছিল।
যেতিয়া কিৰণজিতে নিজৰ পৰিয়ালৰ সহায় বিচাৰিলে, তেওঁলোকে এইবুলি কৈ ফালৰি কাটিলে যে, তেওঁ তেওঁৰ স্বামীৰ সৈতে থকাটো পাৰিবাৰিক সন্মানৰ বিষয়।
উপায়বিহীন হৈ কিৰণজিতে স্বামীগৃহৰ পৰা পলাই যাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু তেওঁৰ স্বামীয়ে তেওঁক বিচাৰি পায় আৰু ঘূৰাই আনে।
কিৰণজিতৰ মতে বৈবাহিক জীৱনত দহ বছৰ ধৰি তেওঁ ঘৰুৱা হিংসাৰ বলি হৈছিল আৰু শাৰীৰিক আৰু মানসিক নিৰ্যাতনৰ উপৰি তেওঁ বৈবাহিক ধৰ্ষণৰ বলি হৈছিল।
ব্ৰিটিছ আইনী পাঠ্যপুথিত আৰ ভি আলুৱালিয়া নামেৰে জনাজাত কিৰণজিতৰ গোচৰটোৱে ক্ষতিগ্ৰস্ত মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰৰোচনা শব্দটোৰ সংজ্ঞা সলনি কৰি তেওঁৰ অপৰাধক হত্যা ৰ পৰিৱৰ্তে মেনশ্লটাৰ হিচাপে পুনৰ শ্ৰেণীবদ্ধ কৰে, আৰু একে বছৰতে তেওঁৰ আবেদনৰ ভিত্তিত, এমা হামফ্ৰিজ আৰু চাৰা থৰ্ণটন নামৰ দুগৰাকী মহিলাক একেধৰণৰ অপৰাধৰ পৰা মুক্তি দিয়া হয়।
পিছৰ এটা সাক্ষাৎকাৰত কিৰণজিতে কৈছিল যে, ‘এনেধৰণৰ অত্যাচাৰে আচলতে কিমান আঘাত দিয়ে মই তেওঁক ইয়াকে দেখুৱাবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিলো।
কিৰণজিতৰ ঘটনাই পশ্চিমীয়া দেশসমূহলৈ অনুপ্ৰৱেশকাৰী অ-ইংৰাজী ভাষী পৰিয়ালত ঘটা ঘৰুৱা হিংসাৰ বিষয়ে সজাগতা বৃদ্ধি কৰাত সহায় কৰিছিল আৰু যুক্তৰাজ্যত ঘৰুৱা উৎপীড়নৰ ভুক্তভোগীসকলৰ বাবে আইন সলনি কৰিছিল।
দীপকৰ শৰীৰৰ চল্লিশ শতাংশৰো অধিক গুৰুতৰ ভাৱে জ্বলি গৈছিল আৰু ১০ দিন পিছত চিকিৎসালয়ত তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল।
২০০৬ চনত আলুৱালিয়াৰ জীৱনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ‘প্ৰ’ভ’ক্ড’ নামৰ চলচ্চিত্ৰখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
ধ্ৰুপদী যুগৰ শেষৰ ফালে বিদ্বান ভাৰতীয় পাঠ্যক্ৰমৰ মূলতে আছিল ব্যাকৰণগত অধ্যয়ন আৰু ভাষিক বিশ্লেষণৰ ব্যৱস্থা।
এই অধ্যয়নৰ বাবে মূল পাঠ্য আছিল পাণিনিৰ বিখ্যাত কঠিন “আঠটা অধ্যায়” , খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৮ম শতিকাত ৰচিত।
শিক্ষণ আৰু তৰ্কসাপেক্ষভাৱে ভাষাবিজ্ঞানৰ ইতিহাসৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য আৰু প্ৰকৃতপক্ষে এখন মূল গ্ৰন্থ।
অষ্টাধ্যায়ী কেৱল ঊনবিংশ শতিকালৈকে যিকোনো ভাষাৰ বাবে সম্পূৰ্ণৰূপে অতুলনীয় ভাষাৰ বৰ্ণনাই নহয়, ইয়াক এটা বিশৃংখল আৰু অত্যাধুনিক ধাতুভাষাৰ ব্যৱহাৰৰ জৰিয়তে সম্ভৱপৰ আটাইতকৈ সংকুচিত ৰূপত উপস্থাপন কৰা হৈছে, যিটো আধুনিকতাৰ আগতে ভাষাবিজ্ঞানৰ উদাহৰণ স্বৰূপে আন ক’তো পোৱা নাযায়।
“ভট্টিৰ কবিতা” ৰচনাৰ পূৰ্বে দহ শতিকা ধৰি পাণিনিৰ এই ব্যাকৰণ নহুলভাৱে অধ্যয়নৰ বিষয় হৈ আছিল।
ৰামায়ণৰ আকৰ্ষণীয় আৰু নৈতিকভাৱে উন্নত কৰা কাহিনীৰ প্ৰসংগত বিদ্যমান ব্যাকৰণগত ধাৰাভাষ্যসমূহত ইতিমধ্যে প্ৰদান কৰা উদাহৰণসমূহ ব্যৱহাৰ কৰি পাণিনিৰ গ্ৰন্থখনক অধ্যয়ন সাহায্য প্ৰদান কৰাটো স্পষ্টভাৱে ভট্টিৰ উদ্দেশ্য আছিল।
“ভট্টিৰ কবিতা”ৰ দুটা উদ্দেশ্য: এই কাব্যই ৰামৰ দুঃসাহসিকতাৰ কাব্যিক পুনৰাবৃত্তি আৰু ছাত্ৰৰ বাবে ব্যাকৰণ আৰু অলংকাৰৰ উদাহৰণৰ সংক্ষিপ্ত বৰ্ণনা।
সাহিত্য হিচাপে বিশেষকৈ ১, ২ আৰু ১০ নং সৰ্গই সংস্কৃত কবিতাৰ শ্ৰেষ্ঠ কবিতাৰ সৈতে ফেৰ মাৰিব পৰাকৈ থিয় দিছে।
ভট্টিকাব্যই ব্যৱহৃত সংস্কৃত ব্যাকৰণৰ এক বিস্তৃত উদাহৰণ আৰু কাব্যিকতা বা অলংকাৰ বিজ্ঞান ৰ ভাল পৰিচয় প্ৰদান কৰিছে।
ভট্টিকাব্য পদ্যৰ আৰ্হিত লিখা গ্ৰন্থ নহয় বৰঞ্চ এক কল্পনাপ্ৰসূত সাহিত্য যিটো নিৰ্দিষ্ট বিষয়ত শিক্ষামূলক হোৱাৰ উদ্দেশ্যেও ৰচনা কৰা হৈছে।
ভাৰতৰ শেষৰ ধ্ৰুপদী সময়ৰ সমালোচকসকলৰ দ্বাৰা কাৰিকৰী গুণগত মানৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰশংসা লাভকৰা ভট্টিকাব্যৰ জনপ্ৰিয় সফলতাৰ বিভিন্ন কাৰণৰ ভিতৰত এইটোও ক’ব পাৰি যে এই গ্ৰন্থ নিশ্চিত ৰূপত পাঠ্যপুথি হিচাপে উপযোগী আছিল।
ইয়াত ৰামায়ণ আৰু পাণিনিৰ ব্যাকৰণ শীৰ্ষক সংস্কৃত পৰম্পৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে, একে সময়তে আন অসংখ্য পৰম্পৰাক বিজ্ঞান আৰু শিল্পৰ সমৃদ্ধ মিশ্ৰণত সামৰি লোৱা হৈছে, ৰামৰ দুঃসাহসিক অভিযান আৰু ব্যাকৰণ আৰু অলংকাৰৰ উদাহৰণৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপ কাব্যিকভাৱে ইয়াত উপস্থাপন কৰা হৈছে।
সাহিত্যৰ দিশেৰে এই কাব্যক প্ৰায়ে সংস্কৃত কবিতাৰ শ্ৰেষ্ঠ কবিতাৰ সৈতে তুলনামূলকভাৱে থিয় দিয়া বুলি গণ্য কৰা হয়।
"শ্ৰী-ধৰৰ পুত্ৰ নৰেন্দ্ৰৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিত এই কাব্য মই বল্লভীত ৰচনা কৰিলোঁ, সেয়েহে সেই ৰজাৰ খ্যাতি বৃদ্ধি হওক, যিহেতু ৰজাই তেওঁৰ প্ৰজাৰ মাজত আনন্দৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰে।
আনকি এই প্ৰশংসাও অবিশ্বাস্য কাৰণ পদটোৰ ভিন্নতাপূৰ্ণ পঠনে এই কথা সূচাইছে যে তেওঁৰ পৃষ্ঠপোষক হয়তো শ্ৰী ধৰসেনহে আছিল।
ভট্টিকাব্যৰ বিকল্প নাম "ৰাৱণবধ" বুলি কোৱা হয় যদিও ৰাৱণৰ মৃত্যু গোটেই কাব্যৰ এটা চুটি খণ্ড হিচাপেহে উল্লেখ থকা বাবে এই "ৰাৱণবধ" শিৰোনাম মুখ্য শিৰোনাম হোৱাটো অসম্ভৱ বুলি পণ্ডিত সকলে মত প্ৰকাশ কৰিছে।
দাসকাঠিয়া পৰিৱেশনত মূলতঃ পৌৰাণিক আখ্যান মূলক কাহিনী বা গল্প কোৱা হয়, আৰু এই সমূহ প্ৰধানত শিৱৰ সম্পৰ্কে বৰ্ণিত।
পৌৰাণিক কাহিনীৰ উপৰিও প্ৰেম, ৰোমাঞ্চ, পলায়ন, প্ৰতাৰণা আৰু বিবাহৰ ওপৰত আধাৰিত কাহিনীও বিষয় হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
পৰিবেশনৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ হ'ল ব্যংগ আৰু সামাজিক বাৰ্তা পৰিবেশকসকলে গান গাই আৰু কণ্ঠদান কৰাৰ সময়ত কাঠিয়া নামৰ এযোৰ কাঠৰ টুকুৰাৰে গঠিত পাৰ্কাচন বাদ্যযন্ত্ৰ বজায়।
এজন ব্যক্তি যিয়ে নেতৃত্ব দিয়ে তেওঁক গহনা বা গায়ক বোলা হয় আৰু যিজনে তেওঁক অনুসৰণ কৰে, তেওঁক পালিয়া বোলা হয়।
দাসকাঠিয়া পৰিৱেশনত অভিনয়শিল্পী সকলে নিজকে ভগৱান শিৱৰ ভক্ত হিচাপে বৰ্ণনা কৰে আৰু শিল্পীসকলে ভগৱেন শিৱ আৰু পাৰ্ৱতীৰ স্তুতিত গীত গাই আৰু পৌৰাণিক কিংবদন্তিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গল্প বৰ্ণনা কৰে।
ই এক পৰিৱেশ্য শিল্পকলা, যিটো উৰিষ্যা ৰাজ্যৰ স্থানীয় বা ভ্ৰাম্যমাণ শিল্পী সকলৰ দ্বাৰা ব্যাপকভাৱে প্ৰদৰ্শিত হয়।
১৫শ শতাব্দীত উৰিষ্যাৰ গঞ্জাম জিলাৰ খান্দাৰা গাঁ‌ৱৰ পৰা দাসকাঠিয়া শিল্পকলাৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
বাৰুৱতীয়ে টিয়ক কলেজত পঢ়ি থকা অৱস্থাতে পদুম বৰুৱা আৰু লক্ষ্মীনন্দন বৰাই গঙা চিলনীৰ পাখি ছবিখনৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ বাসন্তীৰ বাবে এগৰাকী অভিনেত্ৰীৰ অনুসন্ধান কৰি আছিল।
তেনেতে বাৰুৱতীহঁতৰ ঘৰৰ লগত ভাল সম্পৰ্ক থকা, যোৰহাট জিলাৰ চেলেংহাট নামৰ এখন ঠাইৰ ব্যক্তি এজনে বীণা বাৰুৱতীৰ বিষয়ে পদুম বৰুৱাহঁতক জনায়।
তথাপি চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বাবে মানুহে বা কি কয়, এনে কথাত বাৰুৱতী দোধোৰ-মোধোৰত পৰাত দেউতাকে কয় যে ‘যদি মানুহৰ কথা তুমি ভাবা, কোনোবাই মোৰ বদনাম গাব, তেতিয়া তুমি কেতিয়াও জীৱনত আগবাঢ়িব নোৱাৰা।
’ ১৯৭০ চনত গঙা চিলনীৰ পাখিৰ শ্বুটিং আৰম্ভ হয়; কিন্তু আৰ্থিক দুৰৱস্থাৰ বাবে ছবিখন ১৯৭৬ চনতহে মুক্তি ভাল ব্যৱসায় কৰিব নোৱাৰা এই ছবিখনক পৰৱৰ্তী সময়ত ক্লাচিক চলচ্চিত্ৰ ৰূপে গণ্য কৰা হৈছিল।
দেউতাক বিৰিঞ্চি কুমাৰ বাৰুৱতী এজন বৈষ্ণৱ পণ্ডিত আছিল আৰু তেওঁ শ্ৰীমন্ত শংকৰ সংঘৰ পদাধিকাৰৰ আসনত অধিস্থিত হৈছিল।
টীয়ক কলেজত পঢ়ি থাকোঁতে কলেজ সপ্তাহত একাংকিকা নাটকত অভিনয় কৰি একেৰাহে চাৰিবছৰ তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ খিতাপ পায়।
গঙা চিলনীৰ পাখি যদিও তেওঁৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ, মুক্তিৰ দিশৰ পৰা বিবেচনা কৰিলে তেওঁৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ ১৯৭১ চনত মুক্তি পোৱা সমৰেন্দ্ৰ নাৰায়ণ দেৱ পৰিচালিত অৰণ্য, য’ত তেওঁ এগৰাকী সহযোগী অভিনেত্ৰী ৰূপে এজনী নেপালী ছোৱালীৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল।
বাৰুৱতীয়ে অসম চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক সঞ্চালকায়ৰ নাট্ বিভাগত এগৰাকী অভিনয়-শিল্পী ৰূপে চাকৰিত যোগদান কৰে।
ৰবীন্দ্ৰ ভৱনত মঞ্চস্থ হোৱা ভোটাই ডেকা নামৰ নাটক এখনত পৰিচালক দুলাল ৰয়ে মেধিক কাষ্টিং কৰে, য’ত বাৰুৱতীয়েও অভিনয় কৰিছিল।
পদুম বৰুৱা পৰিচালিত গঙা চিলনীৰ পাখি ছবিখনৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ বাসন্তীৰ ভূমিকাত অভিনয়ৰ বাবে তেওঁক বিশেষভাবে জনা যায়।
বিভিন্ন নাট্যগোষ্ঠীয়ে যাত্ৰাত বিভিন্ন পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰি চৰকাৰী স্বীকৃতিৰ লগতে গুৰুত্বপূৰ্ণ নাট্য পৃষ্ঠপোষককো আকৰ্ষিত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
১৯৬১ চনত কলকাতাত আৰু তাৰ পিছৰ পৰা প্ৰতি বছৰে যাত্ৰা উৎসৱৰ আয়োজন কৰা হয় আৰু ১৯৬৮ চনত ফণীভূষণ বিদ্যাবিনোদ সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰা প্ৰথমজন যাত্ৰা শিল্পী হিচাপে পৰিগণিত হয়।
আজিও বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে উপস্থাপন শৈলী এতিয়াও অঞ্চলসমূহৰ চিনেমা আৰু টেলিভিচন ধাৰাবাহিকৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত।
বৰ্তমান বহু কেইটা যাত্ৰাদলে লণ্ডনৰ বোমা বিস্ফোৰণ, ইৰাকৰ যুদ্ধৰ লগতে স্থানীয় সমসাময়িক ঘটনাবোৰৰ নাট্যৰূপ দিয়ে।
১৯৮০-ৰ দশকত যেতিয়া ফুলন দেৱীৰ কাহিনীয়ে জনমানস উদ্বেলিত কৰিছিল, তেতিয়াই ফুলন দেৱীৰ কাহিনীৰে ৰচনা কৰা যাত্ৰানাটে প্ৰভুত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল।
চৈতন্যৰ পিছত ৰামানন্দ ৰায় আৰু ৰূপ গোস্বামীৰ দৰে তেওঁৰ অনুগামীসকলে শ্ৰীকৃষ্ণৰ জীৱনৰ আধাৰত নাটক ৰচনা কৰিছিল আৰু বহুতে পুৰীৰ ৰজা প্ৰতাপ ৰুদ্ৰবেৱৰ পৰাও ৰাজকীয় পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰিছিল; যিয়ে এই নাট্যশৈলীটোক আৰু অধিক বিকশিত কৰাত সহায় কৰিছিল।
ক্ৰমান্বয়ে ই ৰামায়ণ, মহাভাৰত, পুৰাণ, বিভিন্ন ঐতিহাসিক কাহিনী আৰু লোককথাৰ পৰা লোৱা ৰাম , সীতা, কৃষ্ণ আৰু শিৱৰ কাহিনীৰে পৰম্পৰাগত পৌৰাণিক নাট প্ৰদৰ্শিত হ’ব লয়।
সোনকালেই এই শৈলীটো অন্য পন্থৰ অনুগামীসকলেও গ্ৰহণ কৰিলে; যেনে চণ্ডী ভক্তসকলে চণ্ডী মংগল, মুকুন্দ চক্ৰৱৰ্তীৰ আখ্যানমূলক কবিতাৰে, চণ্ডীযাত্ৰাৰ সুচনা কৰিলে।
যাত্ৰা আন্দোলনে ক্ৰমান্বয়ে চহৰ অঞ্চললৈ গতি কৰে; আনকি সেই সময়ত প্ৰধানকৈ নিৰক্ষৰ গ্ৰাম্য জনসাধাৰণৰ মাজতও সাহিত্য-কৰ্মৰ প্ৰচলন হ’বলৈ ধৰে।
ঊনবিংশ শতিকাত এই নাট্যধাৰাত সংঘটিত হোৱা আন এটা পৰিবৰ্তন হ’ল- সংগীতপ্ৰধান কৃষ্ণযাত্ৰাৰ শৈলীৰ পৰা ইয়াৰ বিচ্যুতি; কিয়নো আগন্তুক বছৰবোৰত যাত্ৰাত নৃত্যৰ প্ৰাধান্য বাঢ়ি গৈছিল আৰু গদ্য আৰু অমিত্ৰাক্ষৰ ছন্দৰ সংলাপ পৰম্পৰাগত নাট্য শৈলীত প্ৰৱেশ কৰিছিল।
যাত্ৰা ) ভাৰত উপমহাদেশৰ বঙালীভাষী লোকৰ বিস্তৃতি থকা বাংলাদেশ, পশ্চিম বংগ, ত্ৰিপুৰা, অসম আৰু উৰিষ্যাৰ এক জনপ্ৰিয় বঙালী লোকনাট্য ৰূপ।
২০০১ চনত ৩০০ৰো অধিক যাত্ৰা কোম্পানীত বিশহাজাৰৰো অধিক লোক নিয়োজিত হৈ আছিল; যিটো স্থানীয় চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ আৰু নগৰীয়া থিয়েটাৰৰ ২০,০০০ৰো অধিক লোকক নিয়োগ কৰিছিল, যিটো স্থানীয় চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ আৰু নগৰীয়া থিয়েটাৰত নিয়োজিত হৈ থকা লোকতকৈও অধিক।
ভক্তি আন্দোলন ৰাসলীলা আৰু দ্বাদশ শতিকাৰ জয়দেৱ ৰচিত গীত গোবিন্দ আৰু পঞ্চদশ শতিকাৰ ৰচিত শ্ৰীকৃষ্ণকীৰ্তন আদিৰ দৰে নাট্যধৰ্মী কাব্যৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।
ইতিহাসবিদসকলেও মধ্যযুগীয় বংগত গায়ন, নৃত্য আৰু সংলাপযুক্ত নাটগীতৰ অস্তিত্বৰ উল্লেখ কৰিছে, যিয়ে কৃষ্ণযাত্ৰাৰ প্ৰাৰম্ভিক আৰ্হি প্ৰদান কৰিছিল।
আনকি প্ৰচেনিয়াম থিয়েটাৰত পৰিবেশন হ’বলৈ আৰম্ভ হোৱাৰো বহু পিছতহে ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে যাত্ৰালৈ চেট, আচবাব আৰু লাইটিং আহিছিল, যেতিয়া পশ্চিমীয়া থিয়েটাৰৰ সৈতে পৰিচিত চহৰীয়া শিক্ষিত যুৱকসকলেও যাত্ৰা পৰম্পৰাত যোগদান কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
নাটকৰ মাজেমাজে একক কথন , গীত, যুগল-নৃত্যৰ অন্তৰ্ভূক্তিয়ে প্ৰায়ে দৃশ্য পৰিবৰ্তনৰ সূচক ৰূপে কাম কৰে।
১৯৫৪ চনত গণতন্ত্ৰৰ প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ পিছত আৰ্জেণ্টিনাত মহিলাৰ মৰ্যাদা যথেষ্ট সলনি হৈছে; আৰু তেওঁলোকে তুলনামূলকভাৱে উচ্চ পৰ্যায়ৰ সমতা লাভ কৰিছে।
২০০৯ চনত বিশ্ব অৰ্থনৈতিক মঞ্চই প্ৰস্তুত কৰা গ্ল'বেল জেণ্ডাৰ গেপ ৰিপৰ্টত পুৰুষৰ তুলনাত সম্পদ আৰু সুযোগৰ সুবিধা অধ্যয়ন কৰা ১৩৪খন দেশৰ ভিতৰত আৰ্জেণ্টিনাৰ মহিলাসকলে ২৪ নম্বৰ স্থান লাভ কৰিছে।
তেওঁলোকে তুলনামূলকস্তৰৰ শিক্ষা লাভ কৰে, আৰু তেওঁলোকৰ পুৰুষ সমকক্ষতকৈ বিদ্যালয়ত নামভৰ্তিৰ অনুপাত কিছু বেছি।
জাতিটোৰ সাংস্কৃতিক আৰু বৌদ্ধিক জীৱনত তেওঁলোক সঠিকভাৱে সংযুক্ত হৈ আছেযদিও জাতিটোৰ অৰ্থনীতিত সেই অংশগ্ৰহণ কম।
পুৰুষৰ সম্পৰ্কত তেওঁলোকৰ অৰ্থনৈতিক প্ৰভাৱ অধিকাংশ লেটিন আমেৰিকাৰ দেশতকৈ বেছি৷ আৰ্জেণ্টিনাৰ কৰ্পোৰেট জগতত বহু আৰ্জেণ্টিনাৰ মহিলাই শীৰ্ষ পদবী লাভ কৰে৷
২০১২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত এম্নেষ্টী ইণ্টাৰনেশ্যনেলে প্ৰকাশ কৰা অনুসৰি আৰ্জেণ্টিনাত ঘৰুৱা হিংসাৰ ফলত প্ৰতি দুদিনৰ মূৰে মূৰে এগৰাকী মহিলাৰ মৃত্যু হয়।
নাগৰিক সমাজৰ সংগঠন লা কাছা ডেল এনকুৱেণ্ট্ৰ’ই প্ৰকাশ কৰা অনুসৰি ২০১৩ চনৰ জানুৱাৰীৰ পৰা ছেপ্টেম্বৰৰ ভিতৰত ঘৰুৱা বা লিংগভিত্তিক হিংসাৰ ফলত ২০৯ গৰাকী মহিলাৰ মৃত্যু হৈছিল।
২০১২ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত কংগ্ৰেছে নাৰীহত্যা বিৰোধী আইন প্ৰণয়ন কৰে য'ত লিংগভিত্তিক হিংসাৰ ফলত নিজৰ পত্নী, সংগী বা সন্তানক হত্যা কৰা অপৰাধীক কঠোৰ শাস্তি প্ৰদান কৰাৰ উল্লেখ আছে।
১৯৩০ চনৰ সময়ছোৱাত দ্বিতীয় স্পেনিছ গণৰাজ্যৰ প্ৰতিৰক্ষাৰ বাবে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ব্ৰিগেডৰ অংশ হিচাপে কাম কৰা কমিউনিষ্ট নেতা ফেনী এডেলমেন কমিউনিজম আৰু নাৰীবাদক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ব্যক্তিত্বত পৰিণত হয়।
আৰ্জেণ্টিনাত ঘৰুৱা হিংসা এক গুৰুতৰ সমস্যা৷ আৰ্জেণ্টিনাত ঘৰুৱা হিংসা এক গুৰুতৰ সমস্যা৷ আন কিছুমান সমস্যাৰ ভিতৰত আছে ধৰ্ষণৰ সময়োচিত গোচৰ চলোৱাত বাধা, যৌন নিৰ্যাতনৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ আৰু লিংগভিত্তিক দৰমহাৰ স্থায়ী ব্যৱধান৷
আদিত্য বিৰলা চেণ্টাৰ ফৰ কমিউনিটি ইনিচিয়েটিভছ এণ্ড ৰুৰেল ডেভেলপমেণ্টৰ অধ্যক্ষ হিচাপে ৰাজশ্ৰীয়ে আদিত্য বিৰলা গ্ৰুপৰ দাতব্য প্ৰয়াস, উন্নয়নমূলক কাম-কাজ আৰু সামূহিক পদক্ষেপৰ তদাৰক কৰে।
আদিত্য বিৰলা গ্ৰুপে -ৰ কামকাজৰ বাবে ১.৬ বিলিয়ন ভাৰতীয় টকা ব্যয় কৰে আৰু ইয়াৰে ৪০ কোটি টকা কেবল শিক্ষা খণ্ডৰ বাবে।
গাঁৱলীয়া দৰিদ্ৰ লোক আৰু শাৰীৰিকভাৱে অক্ষমসকলক সাহায্য প্ৰদান, বিধৱাৰ পুনৰ বিবাহ আৰু যৌতুক বিৰোধী অভিযান আদি কাম-কাজতো জড়িত হৈ আছে।
সাধাৰণ ভাৰতীয় প্ৰথা অনুসৰণ কৰি ৰাজশ্ৰীৰ বিবাহ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁলোকৰ নিৰ্দিষ্ট মহেশ্বৰী কুলৰ পৰিয়ালত আয়োজন কৰিছিল।
বিৰলা পৰিয়ালৰ বংশধৰ আৰু কিংবদন্তি বিজনেচ মেগনেট ঘনশ্যাম দাস বিৰলাৰ নাতি আদিত্য বিক্ৰম বিৰলা আছিল ৰাজশ্ৰীৰ বাকদাতা।
দ্বিতীয় পৰ্যায়ৰ বিবাহৰ প্ৰাৰম্ভিক অনুষ্ঠান ৰাজশ্ৰীৰ ১৪ বছৰ বয়সত আৰু চূড়ান্ত অনুষ্ঠান ‘গওনা’ আৰু ‘বিদায়’ ১৯৬৫ চনত তেওঁৰ বয়স ১৭ বছৰ বয়সত সম্পন্ন হৈছিল।
২০১১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক সমাজৰ প্ৰতি কৰা সেৱাৰ বাবে তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্মভূষণেৰে সন্মানিত কৰে।
১৯৪৮ চনত তামিলনাডুৰ মাদুৰাইত মূলতঃ উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰতৰ ৰাজস্থানৰ পৰা অহা এটা পৰিয়ালত ৰাজশ্ৰীৰ জন্ম হৈছিল।
এদিন বাপেকে চম্পাৱতীক পকা ধান ৰখিবলৈ হুকুম দিয়াত ধান ৰখিবলৈ গৈ টঙিৰ ওপৰত উঠি বটা চৰাই খেদিবলৈ গীত জুৰোঁতে কোনোবাই হাবিৰ মাজৰ পৰা চম্পাৱতীক বিয়া কৰাই ঘৰলৈ নিব বুলি প্ৰত্যুত্তৰ দিলে।
পিছদিনাও এই ঘটনাৰ পুনৰাবৃত্তি ঘটাত চম্পাৱতীৰ দেউতাকে গাঁ‌ৱৰ মানুহ লৈ হাবিলৈ গ'ল আৰু যি চম্পাৱতীক প্ৰত্যুত্তৰ দিছে তেওঁ‌ দেখা দিলে নিজৰ জীক তেওঁ‌লৈ বিয়া দিব বুলি কথা দিলে।
মাকৰ অনিচ্ছা সত্ত্বেও দেউতাকৰ প্ৰতিজ্ঞা অনুসৰি চম্পাৱতীক ৰীতি-নীতিৰে অজগৰৰ সৈতে বিয়া দিয়া হ'ল।
দৰা-কইনাক একেলগে থাকিবলৈ দিয়াৰ পিছদিনা দেখা গ'ল যে অজগৰ নাই আৰু চম্পাৱতীৰ দেহত সোণৰ অলঙ্কাৰেৰে উপচি আছে।
জীয়েকৰ মৃত্যুত শোকত ম্ৰিয়মাণ হোৱা লাগী পত্নী আৰু দেউতাকে এদিন এলাগী আৰু চম্পাৱতীক কাটিবলৈ যাওঁ‌তে চম্পাৱতীৰ অজগৰৰৰূপী গিৰিয়েক আহি দুয়োকে গিলি থয়।
মাকৰ মৃত্যুৰ পিছত অজগৰৰ ৰাক্ষসী মাতৃয়ে মগনীয়াৰ ভেশেৰে আহি চম্পাৱতীক গিৰিয়েকৰ আচল দেৱৰূপ উন্মোচন কৰিবলৈ মন্ত্ৰণা দিয়ে।
অজগৰৰ ৰাক্ষসী মাতৃয়ে চম্পাৱতীক হত্যা কৰিবলৈ প্ৰচেষ্টা চলাওঁ‌তে অজগৰৰূপী দেৱতাই তেওঁ‌ক বধ কৰে আৰু ইয়াৰ পিছত দুয়ো সুখেৰে বসবাস কৰিবলৈ লয়।
অৰুণাচল প্ৰদেশৰ আপাতানি লোকসকলৰ মাজত প্ৰচলিত এক অনুৰূপ সাধুকথাতো এক সৰ্পৰ সৈতে এজনী ছোৱালীৰ বিয়া হয় আৰু সাপৰ মোট পুৰি তাই মানৱ ৰূপত গিৰিয়েকক লাভ কৰে।
তাইৰ ভনীয়েকে ঈৰ্ষান্বিত হৈ আন এটা সাপৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয় যদিও সৰ্প দংশনত তাইৰ মৃত্যু ঘটে।
ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই সংকলিত কৰা লোকসাধুৰ সংকলন বুঢ়ী আইৰ সাধুত এই সাধুটো সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে।
পিছত চম্পাৱতীয়ে অজগৰৰ মাতৃৰ প্ৰৰোচনাত অজগৰৰ মোটটো জুইত পুৰি প্ৰকৃত ৰূপত গিৰিয়েকক লাভ কৰে।
ইউটোপিয়ান আৰু ডিষ্ট'পিয়ান কল্পকাহিনী হৈছে সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক গাঁথনিৰ সন্ধান কৰা এক অনুমানভিত্তিক ধাৰা।
ইউটোপিয়ান কল্পকাহিনীত লেখকৰ নীতি-আদৰ্শৰ সৈতে সাদৃশ্যপূৰ্ণ এক পৰিৱেশৰ চিত্ৰণ কৰা হৈছে, য’ত পাঠকক আকৰ্ষণ কৰাৰ উদ্দেশ্যে আন এটা বাস্তৱৰ বিভিন্ন বৈশিষ্ট্য সংযোজন কৰা হয়।
ডিষ্ট'পিয়ান কল্পকাহিনীয়ে ইয়াৰ বিপৰীত দিশটো আগবঢ়াইছে: লেখকৰ নীতি-আদৰ্শৰ সৈতে সম্পূৰ্ণ মতানৈক্যপূৰ্ণ পৰিৱেশৰ চিত্ৰণ।
মানৱজাতিয়ে নিজৰ পছন্দৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ল’ব পৰা বিভিন্ন দিশৰ উপমা হিচাপে এইধৰণৰ ধাৰাৰ কেতিয়াবা প্ৰয়োগ কৰা হয়।
ইউট'পিয়া আৰু ডিষ্ট’পিয়ান দুয়োটা ধাৰাই কল্পবিজ্ঞান আৰু অন্যান্য ধৰণৰ অনুমানভিত্তিক কল্পকাহিনীত সাধাৰণতে পোৱা যায়।
এই ধাৰা কল্পবিজ্ঞান আৰু অধিক সাধাৰণভাৱে যুৱ- প্ৰাপ্তবয়স্ক কল্পকাহিনীৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধিৰ সৈতে জড়িত, কিন্তু বৃহৎ পৰিসৰৰ সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ সৈতেও জড়িত যিয়ে বৃহৎ সমাজ বা বিশ্বজনীন বিষয়, যেনেঃ প্ৰযুক্তি, জলবায়ু পৰিৱৰ্তন, আৰু বৃদ্ধি পোৱা মানৱ জনসংখ্যাৰ প্ৰতি সজাগতা আনিছিল।
এই ধাৰাসমূহৰ কিছুমানে ইক’ট’পিয়ান কল্পকাহিনী, জলবায়ু কল্পকাহিনী, যুৱ প্ৰাপ্তবয়স্ক ডিষ্ট’পিয়ান উপন্যাস, নাৰীবাদী ডিষ্ট’পিয়ান উপন্যাস আদি সুকীয়া উপধাৰাৰ সৃষ্টি কৰিছে।
ইউটোপিয়া শব্দটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰত্যক্ষ প্ৰসংগত ব্যৱহাৰ কৰিছিল ছাৰ থমাছ ম’ৰে ১৫১৬ চনত লিখা ইউটোপিয়া গ্ৰন্থত।
শিৰোনামটোৱে কোৱাৰ দৰে গ্ৰন্থখনে আদৰ্শ অৱস্থাৰ এক অস্পষ্ট আৰু বিদ্ৰুপপূৰ্ণ প্ৰক্ষেপণ উপস্থাপন কৰিছে।
গ্ৰন্থখনৰ উজ্জ্বল স্বৰূপটো ইউটোপিয়াৰ দ্বিতীয়খন কিতাপৰ কথক ৰাফেল হাইথল’ডেয়ে নিশ্চিত কৰিব পাৰে।
১৯৩৯ চনত চি পুল্ল্যায়া পৰিচালিত তেলেগু ভাষাৰ বৰ বিক্ৰয়ম ছবিত কালিন্দী চৰিত্ৰৰ অভিনয়ৰ যোগেদি চলচ্চিত্ৰ জগতত খোজ পেলায়।