polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
বেনেগালে ৭বাৰ হিন্দী ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণগৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছে।
তেওঁক সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰৰ এজন অন্যতম পথ প্ৰদৰ্শক আৰু ১৯৭০-ৰ দশকৰ পৰৱৰ্তী কালৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা হিচাপে বহুলভাৱে গণ্য কৰা হয়।
তেওঁ আঠাইশটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, এটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু এটা নন্দী বঁটাকে ধৰি বিভিন্ন বঁটা-বাহন লাভ কৰিছে।
শিল্প-কলাৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অন্যবদ্য বৰঙণিৰ বাবে ১৯৭৬ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী আৰু ১৯৯১ চনত তেওঁক তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে।
মুম্বাইলৈ উভতি অহাৰ পিছত তেওঁ স্বতন্ত্ৰ বিত্তীয় সাহায্য লাভ কৰে আৰু অৱশেষত ১৯৭৩ চনত অংকুৰ নিৰ্মিত হয়।
এয়া আছিল তেওঁৰ গৃহ ৰাজ্য তেলেংগানাৰ অৰ্থনৈতিক আৰু যৌন শোষণৰ বাস্তৱভিত্তিক এখন ছবি, যিখনে তেওঁলৈ খ্যাতি কঢ়িয়াই আনিছিল আৰু ই ১৯৭৫ চনত সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
অংকুৰত কৰা অভিনয়ৰ বাবে শ্বাবানা আজমীয়ে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে আৰু এইখন আছিল তেওঁৰ প্ৰথম ছবি।
১৯৩৪ চনৰ ১৪ ডিচেম্বৰত হায়দৰাবাদৰ কোংকণীভাষী চিত্ৰপুৰ সাৰস্বত ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত শ্যাম সুন্দৰ বেনেগাল নামেৰে তেওঁৰ জন্ম হয়।
তেওঁৰ ফটোগ্ৰাফাৰ পিতৃ শ্ৰীধৰ বি বেনেগালে দিয়া কেমেৰাৰে বাৰ বছৰ বয়সত তেওঁ প্ৰথমখন ছবি নিৰ্মাণ কৰিছিল।
তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক তথ্যচিত্ৰসমূহৰ অন্যতম এ চাইল্ড অৱ দ্য ষ্ট্ৰীটছয়ে বহুল প্ৰশংসা লাভ কৰে।
১৯৫৯ চনত তেওঁ মুম্বাইস্থিত লিন্টাছ এডভাৰটাইজিং নামৰ এটা বিজ্ঞাপন সংস্থাত কপিৰাইটাৰ হিচাপে কামত সোমায় আৰু তাৰ পৰাই ক্ৰমাগত উত্থান ঘটি ক্ৰিয়েটিভ হেড হয়।
চিত্ৰনাট্য ৰচনাৰ কামত সোমোৱাৰ পিছত তেওঁৰ প্ৰথম পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ ছবিখন নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আৰু এটা দশক অপেক্ষা কৰিবলগীয়া হৈছিল।
১৯৭০-ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে বেনেগানে ইউনিচেফৰ পৃষ্ঠপোষকতাত চেটেলাইট ইনষ্ট্ৰাকচনেল টেলিভিছন এক্সপেৰিমেণ্টৰ বাবে ২১টা চলচ্চিত্ৰ মডিউল নিৰ্মাণ কৰিছিল।
অৱশেষত তেওঁ ১৯৭৫ চনত লোককথাৰ আধাৰত নিৰ্মিত চৰণদাস চোৰ ছবিত এই শিশুসকলৰ বহুতকে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
বিজ্ঞাপনৰ সৈতে জড়িত থকা সময়চোৱাত তেওঁ ৯০০ৰো অধিক স্পনছৰ্ড তথ্যচিত্ৰ আৰু বিজ্ঞাপন ছবি পৰিচালনা কৰিছিল।
চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু অভিনেতা গুৰু দত্তৰ মাকৰ ফালৰ পৰা আইতাক আৰু বেনেগালৰ দেউতাকৰ ফালৰ আইতাক বাই-ভনী আছিল,।
হিন্দু ধৰ্মত মানস , চিত্ত , আৰু বুদ্ধি ৰ লগতে প্ৰজ্ঞাক মনৰ চাৰিটা উপাদানৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি গণ্য কৰা হয়।
প্ৰজ্ঞা হৈছে মনৰ সৰ্বোচ্চ দিশ, যিয়ে আমাক ধৰ্মৰ পথত পথ প্ৰদৰ্শন কৰা স্বজ্ঞাত আৰু আধ্যাত্মিক প্ৰজ্ঞাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
অভিজ্ঞতা, প্ৰতিফলন আৰু চিন্তা-চৰ্চাৰ দ্বাৰা লাভ কৰা বুজাবুজি আৰু অন্তৰ্দৃষ্টিৰ বৰ্ণনাৰ বাবে শতিকাজুৰি ব্যৱহাৰ কৰা শব্দ।
হিন্দু দৰ্শনৰ প্ৰজ্ঞা এক অপৰিহাৰ্য ধাৰণা, আৰু ইয়াক আন বহুতো আধ্যাত্মিক পৰম্পৰাতো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
বৌদ্ধ ধৰ্মত প্ৰজ্ঞা ব্যৱহাৰ কৰা হয় মননশীলতা আৰু ধ্যান-ধাৰণাৰ অভ্যাসৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা চেতনা বা সচেতনতাক বুজাবলৈ।
মননশীলতা, অনুসন্ধান, শক্তি, আনন্দ, শান্তি আৰু একাগ্ৰতাৰ লগতে ইয়াক জ্ঞান লাভৰ সাতটা কাৰকৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি গণ্য কৰা হয়।
প্ৰজ্ঞা আত্মাৰ ধাৰণাৰ সৈতেও জড়িত, যিটো হৈছে বিশ্বজনীন চেতনা বা ব্ৰহ্মৰ অংশস্বৰূপ ব্যক্তিগত আত্মা।
প্ৰজ্ঞা "উন্নত অষ্টপথ"ৰ এটা মূল উপাদানও, যাক দুখ-কষ্টৰ বিৰতি আৰু নিৰ্বাণ লাভৰ পথ বুলি গণ্য কৰা হয়।
প্ৰজ্ঞাই মানুহৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণৰ ক্ষেত্ৰত নৈতিক আৰু নৈতিক নীতিৰ গুৰুত্বৰ ওপৰতো গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
নাগসকলক শক্তিশালী, সুন্দৰ, আশ্চৰ্য্যকৰ, আৰু গৌৰৱান্বিত অৰ্ধ-দৈৱিক জাতি হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয় আৰু তেওঁলোকে মানৱ, আংশিক সৰ্প-মানৱ, বা সম্পূৰ্ণ সৰ্প হিচাপে তেওঁলোকৰ শাৰীৰিক ৰূপ ল'ব পাৰে।
নদী, হ্ৰদ, সাগৰ আৰু কুঁৱাকে ধৰি পানীৰ সৈতেও তেওঁলোক প্ৰায়ে জড়িত হৈ থাকে আৰু এই সম্পদসমূহৰ ৰক্ষক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
সমুদ্ৰ মন্থনৰ সময়ত শিৱৰ ডিঙিত থকা নগৰাজ বাসুকীয়ে ক্ষীৰ সাগৰ মন্থন কৰিবৰ বাবে জৰীৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।
দক্ষিণ এছিয়াত কমেও ২,০০০ বছৰ ধৰি এই অতি প্ৰাকৃতিক প্ৰাণীসমূহৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত ৰীতি-নীতি চলি আহিছে।
তেওঁলোকক মূলতঃ তিনিটা ৰূপত দেখুওৱা হয: শিৰ আৰু ডিঙিত সৰ্প ধাৰণ কৰা সম্পূৰ্ণ মানৱ, সাধাৰণ সৰ্প, বা হিন্দুধৰ্ম, বৌদ্ধধৰ্ম আৰু জৈনধৰ্মত অৰ্ধ-মান আৰু অৰ্ধ-সৰ্প।
বিনয় সূত্ৰ অনুসৰি বৌদ্ধত্ব প্ৰাপ্তিৰ কিছু সময় পিছতেই বুদ্ধই অৰণ্যত ধ্যান কৰি থাকোঁতে ধুমুহাৰ উদ্ভৱ হয়।
তেতিয়া নাগৰাজ মুচলিন্দই বুদ্ধক ধুমুহাৰ পৰা আশ্ৰয় দিয়ে আৰু বুদ্ধৰ শিৰ তেওঁৰ সাতটা ফণাৰে ঢাকি ৰাখে।
হিন্দু ধৰ্মৰ দৰে, বৌদ্ধ নাগসমূহো সাধাৰণতে কেতিয়াবা শিৰত সৰ্প বা ড্ৰেগন ধাৰণ কৰি থকা এজন লোক হিচাপে উপস্থাপন কৰা হয়।
তেওঁক যেতিয়া কোৱা হৈছিল যে এনে ধৰণৰ কথা অসম্ভৱ, তেতিয়া বুদ্ধই তেওঁক কৈছিল যে তেওঁৰ এজন মানৱ হিচাপে পুনৰ জন্ম হ'ব পাৰে, আৰু সেয়ে তেওঁ এজন সন্যাসী হ'ব পাৰিব।
দক্ষিণ এছিয়া আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ বহুতো সংস্কৃতিৰ পৰম্পৰাত এই জীৱবিধৰ বিৱৰণৰ সাংস্কৃতিক গুৰুত্ব আছে,।
বৌদ্ধ ইতিহাসৰ কেইজনমান গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্যক্তিয়ে নিজ নামত নাগক প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে, যেনে: দিগনাগ, নাগসেন, নাগাৰ্জুন আদি।
নাগসকলে অন্যান্য উপদেৱতা আদিৰ সৈতে নাগলোকৰ লগতে মানুহে বসবাস কৰা পৃথিৱীৰ বিভিন্ন অংশত বাস কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
তেওঁলোকে সুমেৰু পৰ্বতৰ ওপৰত ৰখীয়া হিচাপে কাম কৰে আৰু ত্ৰয়স্ত্ৰিংশ স্বৰ্গৰ দেৱতাসকলক অসুৰৰ আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।
বজ্ৰযান আৰু মহাযান পৰম্পৰাত অৰ্ধ-মানৱৰ ৰূপত নাগসকলে নাগমণি, অমৃতৰ কুম্ভ, বা অনুৰাগীসকলৰ দ্বাৰা মৌলিকভাৱে সংযোজিত তাৰ্মা ধাৰণ কৰি থকা দেখুওৱা হৈছে।
স্বাতী শ্বাহ আৰু অজয় পিৰামলৰ এজন পুত্ৰ আনন্দ পিৰামল৷ তেওঁ মুকেশ আম্বানী আৰু নীতা আম্বানীৰ একমাত্ৰ কন্যা ঈশা আম্বানীক বিয়া কৰায়৷ অজয় আৰু স্বাতীৰ এগৰাকী কন্যাও আছে৷ তেওঁৰ নাম নন্দিনী পিৰামল৷ তেওঁ আমেৰিকান নাগৰিক পিটাৰ ডি ইয়ঙৰ সৈতে বিয়া হয়।
বোৱাৰী ঈশাই বিয়াৰ পিছত উপহাৰ দিয়া মুম্বাইৰ “গুলিতা’’ নামৰ ঘৰত বৰ্তমান শ্বাহ-পিৰামল থাকে৷ তেওঁ মুম্বাইৰ “গোপিকৃষ্ণ পিৰামল হাস্পতাল’’ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক,“পিৰামল ফাউণ্ডেশ্যন’’ৰ সঞ্চালিকা হিচাপে তেওঁ “এইচ এম আৰ আই’’ৰ জৰিয়তে ভাৰতৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত স্বাস্থ্যৰ প্ৰসাৰত সহায়ক হোৱাকৈ এটা “ভ্ৰাম্যমাণ স্বাস্থ্য সেৱা’’ ব্যৱস্থা প্ৰৱৰ্তন কৰে,মহিলা সৱলীকৰণ প্ৰকল্প, আৰু যুৱ নেতা সৃষ্টি কৰাত স্থানীয় শিক্ষা ব্যৱস্থা সমৰ্থন কৰে।
বৰ্তমান তেওঁ হাৰ্ভাৰ্ড আৰু "হাৰ্ভাৰ্ড বিজনেছ স্কুল" দুয়োটাৰে ডীন এডভাইজাৰী ব’ৰ্ডত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে।
তেওঁ আই আই টি বম্বে, আৰু হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দৰে ভাৰতীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানৰ ব'ৰ্ডত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে৷
বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি ব্যৱসায়ত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ২০১২ চনত তেওঁক ভাৰতৰ অন্যতম সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰিছে।
স্বাতী অজয় পিৰামলে ভাৰতৰ এপেক্স চেম্বাৰ অৱ কমাৰ্চৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা সভানেত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
তেওঁ হাৰ্ভাৰ্ড ব'ৰ্ড অৱ অভাৰচিয়াৰৰ সদস্য আৰু হাৰ্ভাৰ্ড বিজনেছ স্কুল আৰু জনস্বাস্থ্যৰ ডীনৰ উপদেষ্টা হিচাপেও কাম কৰে।
স্বাতী অজয় পিৰামলে ১৯৮০ চনত মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা চিকিৎসা বিজ্ঞানত এম বি বি এছ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ তেওঁ হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰী৷ তেওঁ তাৰপৰা ১৯৯২ চনত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ তেওঁ পিৰামল গ্ৰুপৰ “চেয়াৰমেন’’ অজয় পিৰামলক বিয়া কৰায়৷
পিৰামলে কম বয়সৰ পৰাই দীৰ্ঘদিনীয়া ৰোগাক্ৰান্ত লোকৰ জীৱন উন্নত কৰাৰ ইচ্ছা পুহি ৰাখিছিল আৰু সেয়ে স্কুল আৰু কলেজত সেইমতে পঢ়ি তেওঁ চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে৷ বিবাহ আৰু সন্তান জন্ম দিয়াৰ পিছতহে তেওঁ হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত জনস্বাস্থ্যৰ স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰি স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷
১৯৭০ চনৰ মাজভাগত পিৰামলে পলিঅ’ ৰোগত আক্ৰান্ত এগৰাকী ছোৱালীক লগ পায়৷ তাৰপিছত তেওঁ মেডিকেল স্কুলৰ সহপাঠী বন্ধুসকলৰ লগত মিলি এটা পলিঅ’ চেণ্টাৰ স্থাপন কৰে।
স্থানীয় বাসিন্দাসকলক নিজৰ সন্তানক প্ৰতিষেধক প্ৰদান কৰিবলৈ পতিয়ন নিয়াবলৈ পিৰামল আৰু তেওঁৰ বন্ধুসকলে পলিঅ’ প্ৰতিষেধকৰ উপকাৰীতাৰ বিষয়ে ৰাজপথত “বাটৰ নাট’’ প্ৰদৰ্শন কৰে।
দহ বছৰৰ ভিতৰত সেই অঞ্চলৰ প্ৰতিষেধক বা চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজন হোৱা প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে প্ৰতিষেধক লাভ কৰিছিল।
স্বাতী অজয় পিৰামল শ্বাহ এগৰাকী ভাৰতীয় বিজ্ঞানী আৰু উদ্যোগপতি৷ তেওঁ স্বাস্থ্যসেৱাৰ সৈতে জড়িত হৈ জনস্বাস্থ্য আৰু উদ্ভাৱনৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
তেখেতে ঔষধ, বিত্তীয় সেৱা, ৰিয়েল এষ্টেট আৰু কাঁচৰ পেকেজিঙৰ প্ৰতি আগ্ৰহী ব্যৱসায়িক সংস্থা “পিৰামল গ্ৰুপ’’ৰ ’ভাইচ চেয়াৰপাৰ্চন’।
যশস্বী ছবি নিৰ্দেশক বিমল ৰয়ে তেখেতক মঞ্চানুষ্ঠানত নৃত্য পৰিৱেশন কৰি থকা অৱস্থাত প্ৰত্যক্ষ কৰে।
তেখেতে ইয়াৰ পিছত আৰু কেইখনমান ছবিত শিশু অভিনেত্ৰী হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু বিদ্যালয়লৈ যোৱা বন্ধ কৰি দিছিল।
আঠ দিনৰ পাছত ছবি প্ৰযোজক সুবোধ মুখাৰ্জী আৰু লেখক-পৰিচালক নাছিৰ হুছেইনে "দিল দেকে দেখো"ত আশা পাৰেখক নায়িকা হিচাপে অৱতীৰ্ণ কৰোৱায়।
হিন্দী ছবি জগতৰ সৰ্বকালৰ সৰ্বাধিক প্ৰভাৱশালী অভিনেত্ৰীৰ ভিতৰত আশা পাৰেখৰ নামটো দ্ব্যৰ্থহীনভাৱে লোৱা হয়।
ছবিৰ জগতলৈ আগবঢ়োৱা অসামান্য অৱদানৰ বাবে আশা পাৰেখক ভাৰত চৰকাৰে ১৯৯২ চনত পদ্মশ্ৰী সন্মানেৰে সন্মানীত কৰে।
মাতৃ সুধাই জীয়েকক খুব সৰুতেই ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নাচৰ বিদ্যালয়ত নাম লগাই দিয়ে আৰু পণ্ডিত বংশীলাল ভাৰতীৰ দৰে শিক্ষাগুৰুৰ অধীনত আশা পাৰেখে নৃত্যৰ শিক্ষা লাভ কৰে।
১৯৯৫ চনত আশা পাৰেখে অভিনয় কৰিবলৈ বাদ দিয়ে আৰু দূৰদৰ্শনৰ ধাৰাবাহিক প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
এই শোভাযাত্ৰাৰ মূৰ্তিটো তেওঁৰ মন্দিৰৰ ওচৰৰ গছৰ তলত পুতি থোৱাৰ সময়ত মন্দিৰত খালজী বংশৰ মালিক কাফুৰে আক্ৰমণ কৰিছিল।
লুণ্ঠনৰ পাছত সেই মূৰ্তিটো পোৱা নগ’ল আৰু থানৰ পুৰোহিতে খৰখেদাকৈ নতুন মূৰ্তি সৃষ্টিৰ নিৰ্দেশ দিলে।
স্থানীয় কিংবদন্তি অনুসৰি দেৱীয়ে এজন ভক্তৰ সপোনত দেখা দি তেওঁৰ শোভাযাত্ৰাৰ মূৰ্তি ক’ত আছে সেই কথা ক’লে।
আন মন্দিৰৰ দৰে ৰংগনাকীৰ শোভাযাত্ৰাৰ মূৰ্তি কেতিয়াও মন্দিৰৰ চৌপাশৰ পৰা আঁতৰাই নিয়া নাযায়।
শোভাযাত্ৰাৰ সময়ত মন্দিৰৰ দেৱীয়ে মন্দিৰৰ দেৱতাৰ কাষত স্থান দিয়াটো মন্দিৰৰ প্ৰথা হিচাপে চলি আহিছে।
শ্ৰীৰংগমত অৱশ্যে ৰংগনাথৰ শোভাযাত্ৰাৰ মূৰ্তিটো অনুগামীসকলে তেওঁৰ ধৰ্মীয় ক্ষেত্ৰত আনুষ্ঠানিকভাৱে কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে।
বছৰত এবাৰ পাংগুনি উত্তীৰাম উপলক্ষে, তামিল মাহৰ পাংগুনীৰ যিদিনা তৰা উত্তীৰাম উচ্চতম স্থানত থাকে, সেইদিনা ৰংগনাথ আৰু ৰংগনায়কীৰ ঐশ্বৰিক শোভাযাত্ৰাৰ মূৰ্তি , এদিনৰ বাবে একত্ৰিত কৰা হয়।
তৰুণ গগৈ মন্ত্ৰালয়ৰ কেবিনেট সালসলনিৰ পিছত ২০১৫ চনৰ ২৩ জানুৱাৰীত বৰকটকীক অসমৰ শিক্ষামন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়।
পি ডব্লিউ ডি মন্ত্ৰী হিচাপে বৰকোটকিয়ে অসমৰ পথ আৰু নিষ্কাশনৰ উন্নয়নৰ বাবে মেগা প্ৰকল্প ৰূপায়ণ কৰি ৫০ কোটি অৰ্থ ব্যয় কৰিছিল।
১৯৯১ চনৰ অসম বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত সোণাৰি সমষ্টিৰ বাবে তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী আছিল।
১৯৩৫ চনৰ ১ মাৰ্চত সোণাৰিৰ মথুৰাপুৰত প্ৰয়াত হেম চন্দ্ৰ বৰকটকী আৰু প্ৰয়াত চন্দ্ৰ প্ৰভা বৰকটকীৰ ঘৰত শৰৎ বৰকটকীয়ে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
যোৰহাট জিলাৰ সোণাৰি অসম বিধানসভা সমষ্টিৰ তেওঁ প্ৰাক্তন বিধায়ক তথা অসমৰ এগৰাকী শিক্ষামন্ত্ৰী আছিল।
ৰামধেনু জলপ্ৰপাত বা ৰেইনবো ওৱাটাৰফল পশ্চিম বংগৰ দাৰ্জিলিঙৰ কালেজ চাহ বাগিচাত অৱস্থিত এটা চিত্ৰময় জলপ্ৰপাত।
গভীৰ অৰণ্য, চাহ বাগিচা, কালেজ উপত্যকাৰে আগুৰি থকা এই জলপ্ৰপাতটো ৰামধেনু গঠনৰ বাবে জনাজাত, যিটো পানীৰ টোপালবোৰৰ মাজেৰে সূৰ্য্যৰ পোহৰ ফিল্টাৰ হোৱাৰ বাবে ৰ’দঘাই দিনত দেখা যায়।
এই জলপ্ৰপাতটোৰ নাম ইন্দ্ৰেনী চাংগো বা ৰামধেনু জলপ্ৰপাত, নেপালী শব্দ "ইন্দ্ৰেনি"ৰ নামেৰে, যাৰ অৰ্থ ৰামধেনু।
জলপ্ৰপাতটোৰ নাম ৰামধেনু জলপ্ৰপাত উপযুক্তভাৱে দিয়া হৈছে কাৰণ দৰ্শকে ভাগ্য ভাল হ’লে জলপ্ৰপাতটোৰ সিপাৰে ৰামধেনু গঠনৰ মনোমোহা দৃশ্যপট অনুভৱ কৰিব পাৰে।
ৰ’দঘাই দিনত পানীৰ টোপালবোৰৰ মাজেৰে ফিল্টাৰ হৈ যোৱা সূৰ্যৰ পোহৰে জলপ্ৰপাতটোত ৰামধেনুৰ সৃষ্টি কৰে।
এই প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনাই জলপ্ৰপাতটোৰ সৌন্দৰ্য্য বৃদ্ধি কৰে আৰু ইয়াক পৰ্যটকৰ বাবে জনপ্ৰিয় আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু কৰি তুলিছে।
ৰামধেনু জলপ্ৰপাতটো চাবলৈ আদৰ্শ সময় হ’ল গ্ৰীষ্মকাল, কিয়নো বতৰটো সুখকৰ, আৰু জলপ্ৰপাতটো সম্পূৰ্ণ প্ৰবাহত থাকে।
দৰ্শকে জলপ্ৰপাতটোলৈ ট্ৰেকিং কৰি প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য্য, গভীৰ অৰণ্য, চাহ বাগিচা আদি উপভোগ কৰিব পাৰে।
ট্ৰেকিংটো যথেষ্ট প্ৰত্যাহ্বানজনক, আৰু ইয়াক সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ দৰ্শনাৰ্থীসকলে শাৰীৰিকভাৱে সুস্থ হোৱাটো প্ৰয়োজন।
ভাৰতৰ পশ্চিম বংগৰ দাৰ্জিলিঙৰ কালেজ চাহ বাগিচাত গভীৰ অৰণ্য আৰু চাহ বাগিচাৰে আগুৰি থকা মন্দিৰ গাঁও গাঁৱত অৱস্থিত ৰামধেনু জলপ্ৰপাত।
অভিনয়ৰ পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত ১৯৭৬ চনত অধিৰাজ আনন্দ মোহনৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত “পেল্লী কানি পেল্লী’’ ছবিখনত তামিল অভিনেতা শ্ৰীধৰৰ বিপৰীতে হেমাই নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে আৰু কমল হাছানৰ ব্লকবাষ্টাৰ তামিল ছবি “মনমাধা লীলাই ত নায়িকাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে৷
তেওঁৰ প্ৰথম কানাড়া ছবি আছিল “বিজয়া বাণী’’ , যত তেওঁ দ্বিতীয় মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত “শুভাষয়া’’, “দেৱৰা দুদ্দু’’, “বংশ জ্যোতি’’ আৰু “দীপা’’।
“গালি মাথু’’ ছবিখনত ধূসৰ ৰঙৰ ছাঁ থকা চৰিত্ৰ এটাৰ সাহসী চিত্ৰণে তেওঁক সকলোৰে বাবে ঘৰুৱা যেন কৰি তুলিছিল।
তেতিয়াৰ পৰাই কানাড়া চিনেমাৰ সকলো ডাঙৰ পৰিচালক আৰু অভিনেতাৰ সৈতে সহযোগী অভিনেত্ৰী হিচাপে ১৫০খনতকৈও অধিক ছবিত অভিনয় কৰে।
বহু বিখ্যাত শিল্পীৰ সৈতে হেমা চৌদহুৰীয়ে সহ অভিনয় কৰিছে৷ তাৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্যসকল হ’ল, এন টি ৰামা ৰাও, ড. ৰাজকুমাৰ, ড. বিষ্ণুবৰ্ধন, কল্যাণ কুমাৰ, ৰাজেশ , কৃষ্ণম ৰাজু, কৃষ্ণ, অম্বৰীশ, কমল হাছান, চিৰঞ্জীৱী, মোহন বাবু, অনন্ত নাগ, শংকৰ নাগ, লোকেশ, শ্ৰীনাথ, মালয়ালম ছুপাৰ ষ্টাৰ প্ৰেম নাজিৰ, শিৱৰাজ কুমাৰ, অৰ্জুন সৰ্জা, ৰবিচন্দ্ৰন আৰু টাইগাৰ প্ৰভাকৰ, বি. সৰোজা দেৱী, অঞ্জলি দেৱী, যমুনা, জয়ন্তী , ভাৰতী বিষ্ণুবৰ্ধন, কল্পনা , শৰদা , জয়াপ্ৰদা, শ্ৰীদেৱী, কে. আৰ বিজয়া, লক্ষ্মী, জয়মলা, আৰথী, মঞ্জুলা আৰু পদ্মপ্ৰিয়া আৰু অন্যান্য।
“বিজয়া বাণী’’, “শুভাষয়া’’, “দীপা’’, “গালি মাথু’’ আৰু “নী বৰেদা কদাম্বৰী’’ আদি কানাড়া ছবিত তেওঁ নেতিবাচক চৰিত্ৰত মনপৰশা অভিনয় কৰিছিল৷ তেওঁৰ তামিল ছবিসমূহৰ ভিতৰত কে. বালাচন্দ পৰিচালিত “মনমাধা লীলাই’’ ত অভিনেতা কমল হাছানৰ বিপৰীতে কৰা অভিনয় আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য।
১৫০ খনতকৈও অধিক ছবিত অভিনয় কৰা হেমাক দক্ষিণ ভাৰতীয় চিনেমাৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় চৰিত্ৰ শিল্পী হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
অভিনয়ৰ উপৰিও হেমা চৌধুৰী এগৰাকী নিপুণ কুচিপুড়ী নৃত্যশিল্পী আৰু নৃত্যত তেওঁৰ গুৰু আছিল গুৰু ভেম্পতী চিন্না সত্যম৷ গুৰুৰ সৈতে হেমাই সমগ্ৰ বিশ্বতে ৭০০ৰো অধিক অনুষ্ঠানত অভিনয় কৰিছে।
“ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা’’ সমিতিয়ে তেওঁক তিনি বছৰৰ বাবে “বিচাৰক পেনেল’’ৰ এজন হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছে।
হেমা চৌধুৰী এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী৷ তেওঁক “দূৰ্গা প্ৰভা’’ নামেৰেও জনা যায়৷ তেওঁ প্ৰধানকৈ কানাড়া, তেলেগু, মালয়ালম আৰু তামিল কথাছবিত অভিনয় কৰিছে।
হেমাৰ জন্ম হৈছিল অন্ধ্ৰপ্ৰদেশত৷ তেওঁৰ মাক জনপ্ৰিয় মহিলা ডাবিং শিল্পী তথা তেলেগু ছবিৰ অভিনেত্ৰী ব্ৰুণ্ডাভানা চৌধাৰী।
ই ইটালীয়ান ক্লাচিকেল শৈলীৰ ইটাৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত দুমহলীয়া গঠন যি . গোটেই গাঁথনিটো দীঘল বহল আৰু মাটিৰ পৰা ওপৰত নিৰ্মিত।
প্ৰসাদৰ তলৰ আৰু প্ৰথম মহলাত আৰ্কেডযুক্ত বাৰাণ্ডাৰ শৃংখলা আছে আৰু ইয়াৰ ঘাটসমূহ একক আৰু দুটা শাৰীত পৰ্যায়ক্ৰমে সজোৱা হৈছে।
দক্ষিণ আৰু উত্তৰ মূৰত প্ৰসাদটো সামান্য প্ৰক্ষেপিত আৰু মাজত এটা প্ৰক্ষেপিত বাৰাণ্ডা আছে যিয়ে দৰবাৰ হলৰ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে।
গম্বুজৰ ইণ্ট্ৰ'বোৰ ষ্টেপযুক্ত আৰ্হিত খোদিত কৰা হৈছে আৰু কৰিন্থিয়ান স্তম্ভবোৰে কুপোলাৰ গুৰিটোক সমৰ্থন কৰে।
ৰাজপ্ৰসাদত বিভিন্ন হল আৰু কোঠাবোৰৰ ভিতৰত আছে গ্ৰেণ্ড দৰবাৰ হল বা দৰ্শকৰ হল, ড্ৰয়িং ৰুম, ডাইনিং হল, বিলিয়াৰ্ড ৰুম, লাইব্ৰেৰী, বেড ৰুম, টোছাখানা, লেডিজ গেলেৰী আৰু ভেষ্টিবুল।
মূল ৰাজপ্ৰসাদটো আংশিকভাৱে ৩ মহলীয়া গঠন আছিল যদিও পৰৱৰ্তী সময়ত ১৮৯৭ চনৰ অসম ভূমিকম্পৰ ফলত ধ্বংস হৈ পৰে।
পশ্চিম বংগৰ ৰাষ্ট্ৰীয় গুৰুত্বপূৰ্ণ স্মৃতিসৌধৰ তালিকা অনুসৰি কোচ বিহাৰ ৰাজপ্ৰসাদ এ এছ আই তালিকাভুক্ত কীৰ্তিচিহ্ন।
ৰাজবাৰী বা কোচ বিহাৰ ৰাজপ্ৰসাদ হৈছে ইটালীৰ ৰেনেছাঁ যুগৰ স্থাপত্যৰ ৰূপত নিৰ্মিত এক ভৱিষ্যৎ স্মৃতিসৌধ।
মাটিৰ পৰা ১২৫ ফুট ওখ এই স্মৃতিসৌধটোৰ তলৰ মহলাত প্ৰৱেশদ্বাৰ আছে আৰু দৰবাৰ হললৈ যোৱা এটা প্ৰক্ষেপিত বাৰাণ্ডা আছে।
প্ৰথম মহলাত দুটা আৰু একক শাৰীত পৰ্যায়ক্ৰমে সজোৱা ঘাটৰ সৈতে ধাৰাবাহিকভাৱে ধুনীয়া আৰ্কেডযুক্ত বাৰাণ্ডা আছে।
ৰাজপ্ৰসাদটোত বেডৰুম, ড্ৰেছিং ৰুম, বিলিয়াৰ্ড ৰুম, পাকঘৰ, ডাইনিং হল, ডান্সিং হল, লাইব্ৰেৰী, টোছা খানা আৰু লেডিজ গেলেৰীকে ধৰি ৫০টাতকৈও অধিক কোঠা আছে।
স্মৃতিসৌধটোৰ মাজত অৱস্থিত এখন ভয়ংকৰ বাৰাণ্ডাই দৰবাৰ হলৰ মাজেৰে ৰাজবাৰীৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ হিচাপে কাম কৰে।
দৰবাৰ হলত এটা ধুনীয়া ধাতুৰ গম্বুজ আছে যাৰ ওপৰত এটা নলাকাৰ লুভাৰ আছে যিয়ে ভেণ্টিলেটৰৰ কামো কৰে।
ভূমিস্তৰৰ পৰা ১২৪ ফুট উচ্চতাত থকা এই গম্বুজটো ইটালীৰ পৰম্পৰাগত ৰেনেছাঁ যুগৰ স্থাপত্যৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
গম্বুজটোও ষ্টেপ পেটাৰ্ণত সুন্দৰকৈ খোদিত কৰা হৈছে আৰু ওপৰত বন্তিৰে সজোৱা বিশাল কৰিন্থীয়া স্তম্ভৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত চাৰিটা তোৰণত থিয় হৈ আছে।
ৰাজবাৰী ভ্ৰমণৰ বাবে নৱেম্বৰৰ পৰা ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ ভিতৰত সৰ্বোত্তম সময় কাৰণ ঋতুত বতৰ সুখদায়ক আৰু সৰ্বোচ্চ তাপমাত্ৰা ২৩ৰ পৰা ২৭ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছ আৰু সৰ্বনিম্ন ৯ৰ পৰা ১৩ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছ।
এপ্ৰিলৰ পৰা জুনলৈকে গ্ৰীষ্মকালীন মাহ আৰু উষ্ণতা সৰ্বোচ্চ ৩৩ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছ আৰু সৰ্বনিম্ন ২০ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছ হোৱাৰ বিপৰীতে বাৰিষা মাহ জুলাইৰ পৰা অক্টোবৰলৈকে বাৰ্ষিক গড় বৰষুণ প্ৰায় ৩২০০ মিলিমিটাৰ হয়।
ইটালীৰ ৰেনেছাঁ শৈলীৰ স্থাপত্যৰ অনুসাৰে ইয়াৰ ডিজাইন কৰা হৈছিল আৰু ১৮৮৭ চনত, কোচ বংশৰ মহাৰাজ নৃপেন্দ্ৰ নাৰায়ণৰ ৰাজত্বকালত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
ইয়াৰোপৰি স্পেইন, উত্তৰ আফ্ৰিকা, পাকিস্তানৰ সিন্ধ অঞ্চল, পশ্চিম এছিয়া, চীন, ৰাছিয়া আদি দেশসমূহত পোৱা যায়।
পৃথিৱীত বাণিজ্যিকভাৱে যিসমূহ প্ৰজাতিৰ খেতি কৰা হয় তাৰ ভিতৰত ফ্ৰান্সৰ ক’লা বীজৰ প্লাণ্টাগো ইণ্ডিকা স্পেনীয় প্লাণ্টাগো চিলিয়াম আৰু ভাৰতীয় বগা ৰঙৰ বীজ থকা ইচবগুল ।
ইচবগুল বা শিঙাবন ভূমধ্যসাগৰীয় অঞ্চলৰ স্থানীয়, মধ্য, পূব আৰু দক্ষিণ এছিয়া আৰু উত্তৰ আমেৰিকাৰ এবিধ গুল্ম জাতীয় উদ্ভিদ।
ইয়াৰ বিভিন্ন ইংৰাজী নাম আছে ব্লণ্ড কেলেণ্টেইন, ডেজাৰ্ট ইণ্ডিয়ানৱেইট, ব্লণ্ড চাইলিয়াম, ইছপাগোলকে ধৰি বহুতো সাধাৰণ নামেৰে জনাজাত।
চাইলিয়াম বীজৰ খোলা হজম নহয় আৰু ই দ্ৰৱণীয় আঁহৰ উৎস যিটো বিউটাইৰেট উৎপাদনকাৰী বেক্টেৰিয়াই বুটাইৰিক এচিড – এটা চুটি শৃংখলাযুক্ত ফেটি এচিড –লৈ কিম্বন কৰিব পাৰে।
১৯০৩ চনত প্ৰকাশিত ভাষাবিদ জৰ্জ আব্ৰাহম গ্ৰিয়েৰ্ছনৰ গ্ৰন্থ "লিংগুইষ্টিক চাৰ্ভে' অৱ ইণ্ডিয়া"ত অংগিকাক মৈথিলীৰ উপভাষা আখ্যা দিয়া হৈছিল।
বিংশ শতিকাৰ আগৰ ভাগত যেতিয়া মৈথিলী ভাষী লোকে মৈথিলী ভাষাক প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ মাধ্যম কৰাৰ দাবী তুলিছিল, অংগিকা ভাষী লোকে তাৰ বিৰোধ কৰি হিন্দী ভাষাকহে মাধ্যম কৰাৰ সমৰ্থন কৰিছিল।
অংগিকা, অংগ, অংগিকাৰ বা ছিকা-ছিকী এটি পূৰ্বী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি ভাৰতৰ বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড আৰু নেপালৰ কোনো কোনো অংশত কোৱা হয়।
সংসাৰৰ প্ৰতি উদাসীন হোৱাৰ বাবে ককায়েক শংকৰদাসে পদ্মক ঘৰৰ পৰা উলিয়াই দিয়াৰ পিছত তেওঁ ভাগিনীয়েক জগন্নাথ চৰণৰ সৈতে হাতীশাল নামে ঠাইত থাকিবলৈ লয়।
কিন্তু জয়ভাৰতীৰ নাম-কীৰ্তনতকৈ কৰ্ম-কাণ্ডৰ প্ৰতি আগ্ৰহ আৰু ব্ৰাহ্মণ্য ক্ৰিয়াত পোৱা ধন-সম্পদৰ প্ৰতি লোভ দেখি পদ্মৰ বিৰক্তি হ’ল।
পদ্মই একাণপতীয়াকৈ শাস্ত্ৰ অধ্যয়ন বিশেষককৈ “ভক্তি-ৰত্নাৱলী’’ পুথি পঢ়া আৰু ব্যাখ্যা কৰাত মনোযোগ দিলে।
কিন্তু, ইতিমধ্যেই পদ্ম সেই পুথি ৰচোঁতাৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ তেওঁৰ সংগলাভৰ বাবে উদ্বাউল হৈ পৰিছিল।
দেশৰ ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাৰ বাবে তেওঁ সপৰিয়ালে ভটিয়াই আহি লক্ষীমপুৰ জিলাৰ বৰনাৰায়ণপুৰৰ সক্ৰাহি নামে ঠাইত থাকিবলৈ লয়।
সক্ৰাহিতেই তিতা চোমদাৰ আৰু সত্যাৰ শংকৰদাস আৰু পদ্ম নামৰ দুটা ল’ৰা আৰু বহুৰমা নামে এজনী ছোৱালীৰ জন্ম হয়।
যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ পৰা উভতি অহাৰ বাটত ডফলাৰ আক্ৰমণত বিধ্বস্ত জুয়ে পোৰা ঘৰবাৰী, শ শ মানুহ আৰু জীৱ-জন্তুৰ মৰাশ আৰু পতি-পুত্ৰ হেৰুৱাই কান্দি থকা নৰ-নাৰীক দেখি মনত বৰ দুখ হ’ল আৰু জীৱহিংসাৰ পৰা দূৰত থকাৰ সংকল্প ল’লে।
সংসাৰৰ সকলো বস্তু অসাৰ-অনিত্য; একমাত্ৰ পৰমেশ্বৰকে সাৰ আৰু নিত্য বুলি মানি সংসাৰৰ সকলো কৰ্মলৈ পিঠি দিলে।
ইয়াৰ পিছতে ’ৰামৰমীয়া ব’ৰাগী’ৰ দল এটা পাই তেওঁলোকৰ লগত কৰতাল বজাই গাঁৱে-ভূঞে গীত-পদ গাই ফুৰিবলৈ ধৰিলে।
থলুৱা ৰাইজে এই আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিবলৈ প্ৰত্যেক ঘৰৰ একোজনকৈ লোকক যুঁজলৈ ওলোৱাৰ সিদ্ধান্ত কৰাত, ককায়েক শংকৰে পদ্মক যুঁজলৈ যাবলৈ পাচিলে।
ককায়েক আৰু মাকৰ আদেশ মানি যুঁজলৈ গ’ল যদিও তেওঁ যুদ্ধৰ পৰিৱৰ্তে ৰণুৱাসকলৰ ৰান্ধনি হ’বলগীয়া হোৱাত বিৰক্ত হৈ আৰু শত্ৰুপক্ষৰ আক্ৰমণত নিজক বচাই তেওঁ হাবিলৈ পলাই যায় আৰু পিছত ঘৰলৈ উভতি আহিল।
জয়ভাৰতীয়ে কাঢ়ি নিয়া ৰত্নাৱলী পুথিখনৰ প্ৰতি ভক্তিত গদগদ হৈ তেওঁ আন এখন পুথি আনি তাৰ নকল কৰিবলৈ লওঁতে ভাটৌকুছীয়া আতাই “পুথি নকল কৰাতকৈ পুথি ৰচকগৰাকীৰ সাক্ষাৎ পালেই জীৱন ধন্য হৈ যাব’’ বোলাত পদ্ম ব্যাকুল হৈ পৰিল, ৰত্নাৱলীৰ ৰচকৰ সাক্ষাৎ পাবলৈ আৰু পিছদিনা পুৱাই গুৰুজনাক লগ পাবলৈ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে।
বদুলা পদ্ম আতাৰ পদ চৰিত পুথি মতে, তেওঁৰ বংশলতা এনেধৰণৰ:- ইন্দুশ্বৰ-সুৱৰাজ-লৱ-তিতা চোমদাৰ-পদ্ম।
আকৌ কথা গুৰু চৰিতমতে, পদ্ম আতাৰ বংশাৱলী হ’ল, মুনৈ কুণ্ডল-সুৱৰাজ-যুৱৰাজ-নলকুহৈ-চাম চোমদাৰ-গোপাল চোমদাৰ-তিতা চোমদাৰ-পদ্ম আতা।
তেওঁৰ নাম মুঠতে দহটা; পদ্ম , গোবিন্দ , ৰূপধন, লৱণাতি, গোঁসাই, হৰিৰ পো, মাণিক , অমুকা , বাপুঘৰ আৰু বদলা বা বদুলা আতা।
পদ্মৰ পিতৃ তিতা চোমদাৰৰ অকাল বিয়োগ হোৱাত খুৰাক গোপালে তেওঁলোকক চোৱা-চিতাৰ দায়িত্ব লৈছিল; কিন্তু ৰাজকাৰ্য কৰাৰ বাবে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰে গোপালক নিযুক্তি দিয়াত ককায়েকৰ পৰিয়ালটো তেওঁ সক্ৰাহিতে এৰি যায়।
খুৰাক যোৱাৰ পিছত ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ পৰা অশান্তি পাই তেওঁলোক মাকৰ জন্মগাঁও ঢলপুৰলৈ উঠি যায় আৰু তাতে বসতি কৰিবলৈ লয়।
পদ্ম আতা বা বদলা পদ্ম আতা বা বদুলা পদ্ম আতা অসমৰ মহাপুৰুষীয়া নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ এগৰাকী একনিষ্ঠ সেৱক।
শংকৰদেৱৰ প্ৰিয়তম শিষ্য মাধবদেৱৰ সলনি তেওঁ উজনি অসমত শংকৰী ধৰ্ম-কলা-সংস্কৃতি প্ৰচাৰৰ দায়িত্ব লৈছিল বাবে তেওঁৰ মূল নামৰ আগত “বদলা’’ বা লোকমুখত পৰি “বদুলা’’ সংযুক্ত হৈ পৰে।
তেওঁলোক তাতে এবছৰ থকাৰ পিছত খুৰাক গোপাল উভতি আহি পুনৰ তেওঁলোকক সক্ৰাহিলৈ লৈ যায় আৰু নিজৰ তত্তাৱধানতে ৰাখি পদ্মৰ ককায়েক শংকৰৰ বিয়া পাতি দিয়ে।
এইটো, কোৰআনৰ ইংগিতমূলক সাহিত্য শৈলীৰ সৈতে সংযুক্ত (যেনে "কোৰআনৰ 'তেওঁলোক' যি সঘনাই পাঠত অস্পষ্ট কৰি ৰখা হৈছে।
ছাবাব-উপাদান এনে সীমা স্থাপন আৰু তললৈ টানি উলিয়াবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যিদৰে ২:১১৪-২:১১৫ পদৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ ব্যৱহাৰে দেখুৱাইছে:এটা ৰিপৰ্টত "এই আয়াতটো .2:114 ৰ ধাৰাবাহিকতা বুলি কোৱা হৈছে যিটো মছজিদ ধ্বংস সম্পৰ্কীয় আৰু এইদৰে এই আয়াত, ১১৫, ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে যে মছজিদ ধ্বংস কৰাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে কোনোবাই আৰু নোৱাৰে।
" ফেচ এ কিবলা". অৱশ্যে বেছিভাগ চাবাব-বস্তুই প্ৰশ্ন ২:১১৫ক বিভিন্ন ক্ষীণকৰণকাৰী পৰিস্থিতিত কিবলাৰ দিশত প্ৰদান নকৰা প্ৰাৰ্থনাৰ প্ৰসংগত স্থান দিয়ে, যাৰ ফলত ইয়াক প্ৰশ্ন ২:১১৪ৰ পৰা বিভক্ত কৰা হয়।
মহম্মদে নিজৰ লোকসকলৰ সৈতে মিলন ঘটাবলৈ আকাংক্ষা কৰি চয়তানক চুৰাট আল-নাজম আবৃত্তিত কেইবাটাও আয়াত আন্তঃপ্ৰৱেশ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়ে আৰু পৌত্তলিক দেৱী আলাত, মানাত আৰু আল-উজ্জাৰ কাৰ্যকাৰিতাক স্বীকাৰ কৰে।
মক্কাৰ পৌত্তলিকসকলে ইয়াৰ দ্বাৰা ইমানেই সন্তুষ্ট যে তেওঁলোকে লগে লগে মুছলমানসকলৰ ওপৰত কৰা অত্যাচাৰ বন্ধ কৰি দিয়ে, ইমানেই যে এবিচিনিয়ান শৰণাৰ্থীৰ এটা দলে ঘৰলৈ উভতি যাবলৈ আৰম্ভ কৰে।
তথাপিও মহম্মদক পিছলৈ মক্কান পৌত্তলিক ধৰ্মৰ প্ৰতি এই ৰেহাই দিয়াৰ বাবে গেব্ৰিয়েল ফেৰেস্তাই কঠোৰ শাস্তি দিয়ে, যিটো সময়ত ঈশ্বৰে তেওঁক সান্ত্বনা দিবলৈ .22:52 প্ৰকাশ কৰে আৰু লগতে .53:19-23 পদৰ প্ৰকৃত সংস্কৰণসমূহো প্ৰকাশ কৰে য'ত দেৱীসকল আছে তুচ্ছ-তাচ্ছিল্য কৰা:ই চাবাব ৱাহিদী ত পোৱা যায়।
কি কি সাংস্কৃতিক পদ্ধতিৰ বিষয়ে ৰিপৰ্ট কৰা হৈছে আৰু ইয়াৰ সৈতে জাহিলী দৃশ্যৰ সম্পৰ্ক কেনেকুৱা?
আইনী : এটা বিশেষ আয়াতৰ আইনী প্ৰভাৱ কি আৰু এইবোৰৰ ইছলামিক পবিত্ৰ আইনৰ বাকী থকা কৰ্পাছৰ সৈতে কেনে সম্পৰ্ক আছে?
ৰায়দানৰ পৰিসৰ সেই পৰিস্থিতি বা আনকি যিটো অনন্য মুহূৰ্তত প্ৰকাশ পাইছিল, তাৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নেকি, নে ই বহল প্ৰযোজ্যতাৰ সৈতে সাধাৰণ নীতিৰ সংজ্ঞা দিয়ে?
আধুনিক পণ্ডিতসকলে দীৰ্ঘদিন ধৰি ছাবাব আল-নুজুলৰ উৎপত্তিৰ কথা উল্লেখ কৰি আহিছে, যিটো মূলতঃ ব্যাখ্যাৰ ভিতৰত ইয়াৰ কাৰ্য্যৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি।
উদাহৰণস্বৰূপে উইলিয়াম মণ্টগোমেৰী ৱাটে এই ধৰণৰ প্ৰতিবেদনৰ আখ্যানগত তাৎপৰ্য্যৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল: "কোৰআনৰ ইংগিতসমূহক সম্পূৰ্ণ কাহিনীত বিশদভাৱে ক'ব লাগিছিল আৰু মূল ধাৰণাসমূহ যদি সৰল মানুহৰ মনত ছাপ পেলাব লাগে তেন্তে পটভূমি পূৰণ কৰিব লাগিছিল।
" আনহাতেজন ৱান্সব্ৰ’ৱে তেওঁলোকৰ ন্যায়িক কাৰ্য্য লক্ষ্য কৰিছিল, বিশেষকৈ নাছখৰ দৰে ব্যৱস্থাৰ উদ্দেশ্যে প্ৰকাশৰ কালক্ৰম স্থাপনৰ ক্ষেত্ৰত।
ৰিপিনে এই কথা নাকচ কৰিছিল, যুক্তি দিছিল যে ছাবাবৰ প্ৰধান কাৰ্য্য হাগাডিক/কিছাইক ব্যাখ্যাত, আৰু ইয়াৰ উৎপত্তিৰ ইংগিত পোৱা যায়:
ব্যাখ্যাত্মক সাহিত্যৰ ভিতৰত কাৰিকৰী অৰ্থত ছাবাবৰ ব্যৱহাৰ তুলনামূলকভাৱে দেৰিলৈকে হোৱা নাছিল: যিটো সামগ্ৰীক পিছলৈ আছবাব লেখকসকলে বুলি ক'ব, সেইবোৰে তেওঁলোকৰ প্ৰতিবেদনৰ পৰিচয় দিবলৈ বিকল্প বাক্যাংশ ব্যৱহাৰ কৰিছিল, যেনে আল-আয়া নাজালাত ফী হাধা- "পদটো আছিল।
" অমুক আৰু তেনেকুৱা সম্পৰ্কে প্ৰকাশ কৰা হৈছে"- বা ফা-আনজালা আল্লাহ- "তেনেকৈ আল্লাহে অৱতীৰ্ণ/নমন কৰিলে।
" কাৰিকৰী অৰ্থত "ছাবাব" শব্দটোৱে তাবাৰী আৰু আল-নাহাছ ৰ গ্ৰন্থত নিজৰ আবিৰ্ভাৱ হ'বলৈ আৰম্ভ কৰা যেন লাগে।
আল-জাছাছে প্ৰথমে কোৰআন অৱতীৰ্ণৰ বিষয়ে প্ৰতিবেদন প্ৰৱৰ্তনত এই শব্দটো নিয়মিতভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
মুছলমান পণ্ডিতসকলে এই কথাত একমত যে কোৰআনৰ প্ৰকাশক দুটা বহল প্ৰকাৰত ভাগ কৰিব পাৰি: এটা প্ৰকাৰত কোৰআনৰ এনে অংশ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে যিবোৰ মুহাম্মাদৰ ওচৰত উত্থাপন কৰা নিৰ্দিষ্ট পৰিঘটনা, কাণ্ড বা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত অৱতীৰ্ণ হৈছিল।
দ্বিতীয় প্ৰকাৰত কোৰআনৰ এনে কিছুমান অংশ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে যিবোৰ মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ জীৱনৰ কোনো ঐতিহাসিক বা সামাজিক বিকাশৰ প্ৰত্যক্ষ সঁহাৰি নাছিল।
প্ৰথম প্ৰকাৰৰ অংশবোৰৰ বিষয়ে ভালদৰে বুজাটো সেয়েহে সেইবোৰৰ কাৰণ হোৱা পৰিঘটনাবোৰৰ পৰিস্থিতি জনাটোৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
ৰুবিনে সেই সিদ্ধান্তটো আংশিকভাৱে কোৰআনৰ আয়াতক প্ৰতিবেদনত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ "লিংকিং শব্দ" ব্যৱহাৰ কৰা অতি কু-সংস্কাৰপূৰ্ণ ধৰণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি লয়।
কিন্তু বেছিভাগেই তেওঁ বেছিভাগ আছবাবৰ বাবে আখ্যানৰ একাধিক সমান্তৰাল অকোৰআন ৰূপৰ অস্তিত্বৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
এবাৰ প্ৰতিষ্ঠা হ’লে প্ৰতিবেদনৰ শাস্ত্ৰৰ সৈতে সংযোগ আঁতৰোৱা নহ’ব বুলি ধৰি ল’লে, প্ৰতিবেদনৰ অ-কোৰআন সংস্কৰণটোৱেই আচলতে মূল সংস্কৰণ।
ৰিপিনে এই শেষ ধাৰণাটোৰ সৈতে বিতৰ্ক কৰে যদিও এই যুক্তি দি যে প্ৰমাণে কথিতভাৱে "কৰ্তৃত্বশীল" কোৰআনৰ আখ্যান প্ৰচাৰৰ পিছতো সমান্তৰাল ছিৰা আখ্যান সৃষ্টি কৰাত বাধা নিদিয়ে।
চবাবৰ দুটা নিম্নস্তৰৰ কাৰ্য্যৰ এটা প্ৰদৰ্শন ২:৪৪ পদৰ ব্যাখ্যাত দেখা যাব পাৰে :আল-ৱাহিদী আৰু আল-ছুয়ুতি দুয়োজনেই উত্থাপন কৰা এটা চাবাব দাবী কৰিছে যে এই আয়াতটো মদিনাৰ সেই ইহুদীসকলৰ বিষয়ে অৱতীৰ্ণ হৈছিল যিসকলে নিজৰ ধৰ্মান্তৰিত সম্পৰ্কক মহম্মদৰ আদৰ্শ মানি চলিবলৈ আহ্বান জনাইছিল যদিও তেওঁলোকে নিজেই ভণ্ডামিৰে অস্বীকাৰ কৰিছিল ।
এইদৰে ছাবাবে "য়েই" সৰ্বনামৰ অৰ্থ নিৰ্ধাৰণ কৰে, আৰু লগতে "সঠিক আচৰণ" শব্দটোক মহম্মদৰ চুন্নাহ হিচাপে এটা গ্লছ প্ৰদান কৰে।
ওহীৰ প্ৰাথমিক কাৰ্য্যৰ অনুষ্ঠানটো অৱশ্যে ব্যাখ্যাত্মক, আৰু কোৰআনৰ ব্যাখ্যাৰ ভিতৰত ইয়াৰ বিভিন্ন ব্যৱহাৰ গণনা কৰি আমি ধ্ৰুপদী মুছলমান ব্যাখ্যাকাৰীসকলৰ বাবে চিন্তাৰ প্ৰায় সকলো সমস্যাৰ সন্ধান কৰোঁ।
এই সমস্যাসমূহে ভাষিক অৰ্থৰ আটাইতকৈ মৌলিক এককসমূহৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আইন আৰু দৰ্শনৰ দৰে কাৰিকৰী বৌদ্ধিক শাখা আৰু ইয়াৰ মাজৰ সকলো বিন্দুলৈকে হাৰ্মেনিউটিকেল বৰ্ণালীক সামৰি লৈছে।
এইটো কালিক ক্ৰমৰ প্ৰশ্নৰ বাহিৰলৈ গৈ চিন্তা আৰু প্ৰকাশৰ মৌলিক ঐক্যৰ প্ৰশ্নলৈকে বিস্তৃত হৈছে:
এই সকলোবোৰ তত্ত্বৰ এটা সাধাৰণ কথা হ’ল এই ধাৰণা যে ছাবাবটো ইয়াত নিহিত হৈ থকা কোৰআনৰ আয়াত ৰ আশে-পাশে গঢ় লৈ উঠিছে।
ৰুবিনে মুহাম্মাদৰ সম্পৰ্কে প্ৰাথমিক মুছলমান পৰম্পৰাৰ ওপৰত কৰা বিস্তৃত জৰীপত এই ঐকমত্যক উলংঘা কৰে (এই প্ৰতিবেদনসমূহৰ শেষত কাছাইক/গল্পকাৰৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে ৰিপিনৰ জল্পনা-কল্পনা সংৰক্ষণ কৰি) এই যুক্তি দি যে বেছিভাগ আছবাব প্ৰথমে ভৱিষ্যদ্বাণীমূলক জীৱনীমূলক সামগ্ৰী হিচাপে আৰম্ভ হৈছিল য'ত কোৰআনৰ আয়াতসমূহ লিখা হৈছিল পিছতহে সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছিল:
প্ৰকাশৰ অনুষ্ঠান বা পৰিস্থিতিয়ে পৰম্পৰাগত ইছলামৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা কোৰআনৰ আয়াতসমূহ অৱতীৰ্ণ হোৱা ঐতিহাসিক প্ৰসংগৰ নাম দিয়ে।