polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
নাৰায়ণপুৰৰ বৰখামটি গাঁও, গোসাঁইবাৰী, শ্ৰীভূঞা, বৰপথাৰ ইত্যাদি গাৱঁত খামটি জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে বাস কৰে।
এইসমূহ হৈছে কামতি , খাম্পতি , খামটি শান , খাম্পতি শান , খান্দি শান ,কাম তি , টাই কাম তি , টাই-খামটি , কামতি , কাম্পতি শান , আৰু খাম্পতি চাম ।
এই অঞ্চলৰ অধিবাসী খামটি সকলৰ এটা বৃহৎ গোটে অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ উত্তৰ আৰু পূৱ অংশলৈ প্ৰৱজন কৰিছিল।
খামটি ভাষাৰ তিনিটা উপভাষাৰ স্থিতি সম্পৰ্কে জনা যায়, এই তিনিটা হৈছে: উত্তৰ বাৰ্মা খামটি , অসম খামটি , আৰু চিংকালিং খামটি ।
টাই-খামটি ভাষা উত্তৰ-পূব ভাৰত আৰু মানদেশত বসবাস কৰা খামটি জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলৰ দ্বাৰা ব্যৱহৃত এটা দক্ষিণ-পশ্চিমীয় টাই ভাষা।
অন্য টাই ভাষাসমূহৰ বাক্য-বিন্যাসৰ কৰ্তা-কৰ্ম-ক্ৰিয়া শব্দানুক্ৰমৰ বিপৰীতে খামটি ভাষাৰ বাক্য-বিন্যাস কৰ্তা-ক্ৰিয়া-কৰ্ম ধৰণৰ।
কোঁৱৰে প্ৰথমে কামৰূপ কলেজৰ অধ্যাপক হিচাপে চাকৰি জীৱনৰ পাতনি মেলে৷ তাৰ পাচত আমগুৰি কলেজৰ অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত ক্ৰমে- শিৱসাগৰ কলেজৰ অধ্যাপক , ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক , ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ ৰিডাৰ , ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপক ,সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আসনৰ অধ্যাপক আৰু & ৰ ‘ডীন’ হিচাপে দায়িত্বগ্ৰহণ কৰি আহিছে৷
তেখেত বৰ্তমান ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আসনৰ সন্মানীয় অধ্যাপক আৰু বিভাগৰ ‘ডীন’ হিচাপে কৰ্মৰত৷ অসমৰ ভাষা বিষয়ক বহুকেইখন প্ৰাসংগিক গ্ৰন্থ ইতিমধ্যেই তেওঁ লিখি উলিয়াইছে৷ সেইদৰ অসমীয়া আৰু ইংৰাজী ভাষাত অসমৰ লগতে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বহুকেইটা ভাষাৰ বিষয়ে তেওঁ গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰিছে৷
প্ৰসূতি হৈছে ব্ৰহ্মা দেৱৰ দ্বাৰা সৃষ্ট প্ৰথম মানৱ স্বয়ম্ভূৱ মনু আৰু শতৰূপাৰ কণিষ্ঠা কন্যা।
আখ্যান অনুসৰি প্ৰসূতিৰ সৃষ্টি ব্ৰহ্মাদেৱৰ বাঁওহাতৰ বুঢ়া আঙুলিৰ পৰা হৈছিল বুলি কোৱা হয়।
মহাভাৰতৰ ব্যাখ্যা অনুসৰি দক্ষ আৰু তেওঁৰ ভাৰ্য্যা প্ৰসূতি ব্ৰহ্মাদেৱৰ ক্ৰমে সোঁ আৰু বাওঁ হাতৰ বুঢ়া আঙুলিৰ পৰা উদ্ভূত হৈছিল৷ মৎস্য পুৰাণত বৰ্ণনা কৰা কাহিনী অনুসৰি দক্ষ, ধৰ্ম, কামদেৱ আৰু অগ্নি ব্ৰহ্মাদেৱৰ ক্ৰমান্বয়ে সোঁ হাতৰ বুঢ়া আঙুলি, বক্ষ, হৃদযন্ত্ৰ, আৰু চকুৰ চেলাউৰিৰ পৰা উদ্ভূত হৈছিল।
ভাগৱত পুৰাণকে ধৰি অন্যান্য শাস্ত্ৰৰ বিৱৰণ মতে দক্ষই শিৱক কৰা অপমানৰ ফলস্বৰূপে দুবাৰকৈ জন্ম ল'ব লগা হৈছিল।
তেওঁৰ প্ৰথম জন্ম হৈছিল সৃষ্টিকৰ্তা ব্ৰহ্মাৰ সৃষ্টিৰ জৰিয়তে, আৰু দ্বিতীয় জন্ম আছিল তেওঁৰেই পুনৰ আৱিৰ্ভাৱ।
মালাবাৰ অঞ্চলত এই কথা বিশ্বাস কৰা হয় যে থাচোলি ওথেনান আৰু অন্যান্য সমৰ কলাবিদসকলৰ সমস্ত বিজয় লোকনাৰকাভু মন্দিৰৰ ভদ্ৰকালীৰ আশীৰ্বাদৰ বাবে হৈছিল।
কেৰালাৰ বেছিভাগ পৰম্পৰাগত গাঁৱৰ নিজাকৈ কালাৰী নামৰ প্ৰাচীন সমৰ কলা বিদ্যালয় আৰু ইয়াৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ভদ্ৰকালীৰ প্ৰতি সমৰ্পিত স্থানীয় মন্দিৰ আছে।
তামিলসকলৰ মাজত ভদ্ৰকালী পৰম্পৰাগত সমৰ কলাৰ পৃষ্ঠপোষক দেৱী আৰু সকলো আইন পালনকাৰী নাগৰিকৰ অভিভাৱক হিচাপেও তেওঁ সমানে গুৰুত্বপূৰ্ণ।
ভদ্ৰকালীৰ উপাসনা মাতৃকাসকলৰ তান্ত্ৰিক পৰম্পৰাৰ লগতে দশ মহাবিদ্যাৰ পৰম্পৰাৰ সৈতেও জড়িত আৰু ই শক্তিবাদৰ বিস্তৃত ছত্ৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
সৰ্কাৰা, কোডুংগল'ৰ, পৰুমালা শ্ৰী ভালিয়া পানায়ানাৰক্কাভু মন্দিৰ, আটুকাল, চেট্টিকুলাংগাৰা, থিৰুমন্ধমকুন্নু আৰু চোট্টানিক্কাৰা আদি কেৰালাৰ প্ৰখ্যাত ভদ্ৰকালী মন্দিৰ।
ভদ্ৰকালী হৈছে দেৱীৰ এক জনপ্ৰিয় ৰূপ, যাক কেৰালাত ভগৱতী, মহাকালী, চামুণ্ডা আৰু কৰিয়ম কালী মূৰ্তি হিচাপে পূজা কৰা হয়।
কেৰালাত তেওঁক মহাকালীৰ শুভ আৰু সৌভাগ্যশালী ৰূপ হিচাপে বিবেচনা কৰা হয় যি সন্ত পক্ষক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে।
এই নামৰ এটা মুখ্য ধৰ্মীয় ব্যাখ্যা হৈছে এই যে ভদ্ৰ শব্দটো 'ভ' আৰু 'দ্ৰ'ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে।
'ভ' আখৰৰ অৰ্থ হৈছে 'ভ্ৰম' বা 'মায়া' আৰু 'দ্ৰ' যুক্তাক্ষৰটো উৎকৃষ্ট বা সৰ্বোত্তম সূচোৱা শব্দ।
তেওঁ উত্তৰ দিশৰ লোকপাল আৰু দিকপাল হিচাপে পৰিগণিত হয় যদিও কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত তেওঁ পূব দিশৰ সৈতেও জড়িত হৈ পৰে।
সেয়েহে, কুবেৰক লোকপালৰ মূল তালিকাত পিছলৈ হোৱা এক সংযোজন বুলি গণ্য কৰা হয় য'ত তেওঁৰ ঠাইত অগ্নি বা সোমক দেখা যায়।
ৰামায়ণত কুবেৰক এই মৰ্যাদা সৃষ্টিকৰ্তা দেৱতা আৰু পুলাস্ত্যৰ পিতৃ ব্ৰহ্মাই তেওঁৰ কঠোৰ তপস্যাৰ ফল হিচাপে প্ৰদান কৰে।
মহাভাৰতৰ মতে ব্ৰহ্মাই কুবেৰক সম্পদৰ অধিকাৰ, শিৱৰ সৈতে বন্ধুত্ব, দেৱত্ব, পৃথিৱীৰ ৰক্ষক হিচাপে মৰ্যাদা, নলকুবেৰ নামৰ পুত্ৰ, পুষ্পক বিমান আৰু নৈৰত ৰাক্ষসৰ ওপৰত প্ৰভুত্ব প্ৰদান কৰিছিল।
বিষ্ণুধৰ্মোত্তৰ পুৰাণত, কুবেৰক অৰ্থ আৰু ইয়াৰ সৈতে সম্পৰ্কিত গ্ৰন্থ অৰ্থশাস্ত্ৰ, এই দুয়োটাৰ মূৰ্তমান ৰূপ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
বিষ্ণুধৰ্মোত্তৰ পুৰাণৰ বৰ্ণনা অনুসৰি তেওঁৰ মুখখন বাওঁফালে হালি পৰা, দাড়ি-গোঁফযুক্ত, আৰু মুখৰ পৰা দুটা সৰু দাঁত ওলাই অহা।
পদ্ম আৰু শাংখ মানৱ ৰূপত তেওঁৰ কাষত থিয় দিছে, তেওঁলোকৰ শিৰকেইটা ক্ৰমান্বয়ে এপাহ পদুম আৰু এটা শংখৰ পৰা নিৰ্গত হৈছে।
অৰ্ধ-দৈৱিক জীৱ যেনে বিদ্যাধৰ, কিমপুৰুষ; ৰাক্ষস; পিশাচ আদিৰ লগতে সম্পদৰ মূৰ্তমান স্বৰূপ পদ্ম আৰু শংখ আৰু কুবেৰৰ মুখ্য পৰিচাৰক তথা তেওঁৰ সেনাপতি মণিভদ্ৰও তেওঁৰ ৰাজসভাত উপস্থিত থাকে।
অলকা নগৰী এবাৰ ৰাৱণে লুণ্ঠন কৰা আৰু এবাৰ পাণ্ডৱ ৰাজকুমাৰ ভীমে আক্ৰমণ কৰা বুলি উল্লেখ আছে।
এবাৰ কুবেৰে শিৱ আৰু তেওঁৰ পত্নী পাৰ্বতীৰ ফালে ঈৰ্ষাৰ দৃষ্টিৰে চোৱাৰ বাবে নিজৰ এটা চকু হেৰুৱায়।
ৰাৱণে ব্ৰহ্মাৰ আশীৰ্বাদ লাভ কৰাৰ পিছত কুবেৰক লংকাৰ পৰা অপসাৰণ কৰে আৰু তেওঁৰ পুষ্পক বিমান কাঢ়ি লয়।
ইয়াৰ পিছত কুবেৰে হিমালয়ত থকা শিৱৰ বাসস্থান কৈলাস পৰ্বতৰ ওচৰৰ গন্ধমন্দন পৰ্বতত বসতি স্থাপন কৰে।
ইয়াত কুবেৰৰ চৈত্ৰৰথ নামৰ এক বনাঞ্চল অৱস্থিত য'ত গছৰ পাতবোৰ হৈছে ৰত্ন আৰু ফলবোৰ হৈছে স্বৰ্গৰ জীয়ৰী।
পদ্ম পুৰাণত কোৱা হৈছে যে কুবেৰে বহু বছৰ ধৰি শিৱৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল আৰু শিৱই তেওঁক যক্ষৰ প্ৰভুত্ব প্ৰদান কৰিছিল।
অথৰ্ববেদ আৰু শতপথ ব্ৰাহ্মণত, কুবেৰ হৈছে অন্ধকাৰৰ অশুভ আত্মাসমূহৰ প্ৰধান আৰু বৈশ্ৰাৱনৰ পুত্ৰ।
মহাভাৰতত কুবেৰক প্ৰজাপতি পুলস্ত্য আৰু তেওঁৰ পত্নী ইড়াৱিদাৰ পুত্ৰ আৰু ঋষি বিশ্ৰবাৰ ভ্ৰাতৃ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
অৱশ্যে পুৰাণৰ মতে তেওঁ পুলস্ত্যৰ নাতি আৰু বিশ্ৰবা আৰু তেওঁৰ পত্নী তথা ঋষি ভৰদ্বাজ বা তৃণবিন্দুৰ কন্যা ইলাভিদাৰ পুত্ৰ।
পৰৱৰ্তী সময়ৰ পুৰাণ সাহিত্যসমূহতহে তেওঁক ভঙা দাঁত, তিনিখন ভৰি, তিনিটা মুৰ আৰু চাৰিখন হাতৰ দৰে শাৰীৰিক বিসংগতিৰ বৰ্ণনা দিয়া হৈছে।
ৰাক্ষসসকলে কুবেৰক সেৱা আগবঢ়ায় যদিও কিছুমান নৰখাদক ৰাক্ষসে কুবেৰাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজত ৰাৱণৰ পক্ষ লৈছিল বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
তেওঁৰ উপাধিসমূহ যেনে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ৰজা আৰু ৰজাৰ অধিপতি , স্বৰ্গৰাজ ইন্দ্ৰৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ দেৱতা উপাধিৰ অনুকৰণত পৰৱৰ্তী সময়ত এই কথা বিশ্বাস কৰা হৈছিল যে কুবেৰ এজন মানৱ।
কেৱল শংখ্যানা আৰু হিৰণ্যকেশিনৰ গৃহসূত্ৰই তেওঁক দেৱতা বুলি আখ্যা দিয়াৰ লগতে তেওঁলৈ মাংস, তিল আৰু ইয়াৰ ফুল উছৰ্গা কৰাৰ পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছে।
ইয়াৰ মতে কুবেৰে তেওঁৰ পিতৃ পুলস্ত্যক চেৰাই যাবৰ বাবে ব্ৰহ্মাৰ ওচৰলৈ যায় আৰু তেতিয়া পুলস্ত্যই বিশ্ৰৱাৰ সৃষ্টি কৰে।
বিশ্ৰৱাৰ অনুগ্ৰহ বিচাৰি কুবেৰে তিনিগৰাকী নাৰীক তেওঁৰ ওচৰলৈ পঠিয়ায় আৰু ইয়াৰ ফলত বিশ্ৰৱাই তেওঁৰ ৰাক্ষস সন্তানসকলক পাহৰি যায়।
উদাহৰণস্বৰূপে যক্ষৰ ৰজা , ৰাক্ষসৰ অধিপতি , গুহ্যকৰ অধিপতি , কিন্নৰৰ ৰজা , পুৰুষসদৃশ জীৱ-জন্তুৰ ৰজা , আৰু পুৰুষৰ ৰজা আদি।
বৈদিক সাহিত্যত কুবেৰক অশুভ আত্মাসমূহৰ মুখিয়াল বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে যদিও পুৰাণ আৰু হিন্দু মহাকাব্যসমূহত তেওঁ দেৱতাৰ মৰ্যাদা লাভ কৰে।
এই সাহিত্যসমূহৰ মতে কুবেৰে এসময়ত লংকা শাসন কৰিছিল কিন্তু তেওঁৰ সতীয়া ভ্ৰাতৃ ৰাৱণে তেওঁক লংকাৰ ৰাজসিংহাসনৰ পৰা অপসাৰণ কৰে।
বিভিন্ন বৰ্ণনাত কুবেৰক অৰ্ধদৈৱ বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ অধিপতি আৰু পৃথিৱীৰ সকলো সম্পত্তিৰ গৰাকীৰূপে উল্লেখ কৰা হৈছে।
তেওঁক প্ৰায়ে অলংকাৰেৰে সুশোভিত এক থুলন্তৰ শৰীৰেৰে সৈতে মুদ্ৰাৰ কলহ আৰু দণ্ড ধাৰণ কৰা ৰূপত উপস্থাপন কৰা হয়।
উত্তৰ কালৰ সংস্কৃতত বৰ্ণনা কৰা "কুবেৰ" শব্দৰ অৰ্থ হৈছে "বিকৃত বা ৰাক্ষসসদৃশ" বা "বেয়া আকৃতিৰ" যি তেওঁৰ বিসংগতিক সূচায়।
অগ্নি পুৰাণত উল্লেখ আছে যে মন্দিৰসমূহত কুবেৰক এটা ছাগলীৰ ওপৰত আৰোহণ কৰি আৰু হাতত এক দণ্ড ধাৰণ কৰা অৱস্থাত স্থাপন কৰিব লাগে।
কিছুমান সূত্ৰ অনুসৰি, বিশেষকৈ জৈন সংস্কৃতিত কুবেৰক হাতত অমৃত কলহ লৈ থকা অৱস্থাত সুৰাপায়ী হিচাপে চিত্ৰায়িত কৰা হয়।
তেওঁলোকৰ চাৰি সন্তান ক্ৰমে তিনি পুত্ৰ নলকুবেৰ, মণিগ্ৰীৱ বা বৰ্ণ-কবি, আৰু ময়ূৰজা ; আৰু মিনাক্ষী নামৰ এগৰাকী কন্যা।
বৃহদাৰণ্যক উপনিষদত কোৱা হৈছে যে এবাৰ মানুহৰ শৰীৰৰ কাম-কাজ নিয়ন্ত্ৰণ কৰা দেৱতাসকলৰ মাজয় কোন সবাতোকৈ বলী তাকে লৈ এক প্ৰতিযোগিতা হয়।
দৃষ্টিৰ দেৱতাই শৰীৰ ত্যাগ কৰা স্বত্বেও মানুহ এজন অন্ধ হৈয়ো জীয়াই থাকে আৰু তাকে দেখি তেওঁ পুনৰ দেহত থিতাপি লয়।
কিন্তু যেতিয়া মুখ্য প্ৰাণ অৰ্থাৎ বায়ুৱে দেহত্যাগ কৰে তেতিয়া অন্য দেৱতাসকলেও দেহত্যাগ কৰিবলৈ বাধ্য হয়।
তেতিয়া দেৱতাসকলে স্বীকাৰ কৰে যে বায়ু থাকিলেহে তেওঁলোকে নিজৰ কাৰ্য কৰিব পাৰে আৰু অতি শজতে বায়ুৱে তেওঁলোকক পৰাভূত কৰিব পাৰে।
অন্য এক অধ্যায়ত কোৱা হৈছে যে বায়ুৱেই একমাত্ৰ দেৱতা যাৰ ওপৰত কোনো পাপ বা অশুভ শক্তিয়ে প্ৰভাৱ পেলাব নোৱাৰে।
ভাৰতীয় লেখক বনমালীৰ মত অনুসৰি বৈষ্ণৱ উপাসকসকলে বিশ্বাস কৰে যে বায়ু দেৱতাই বিষ্ণুক সহায় কৰিবলৈ তিনিটা অৱতাৰ ধাৰণ কৰিছিল।
ইয়াৰে প্ৰথম অৱতাৰ হনুমানৰ জৰিয়তে তেওঁ ৰামৰ আৰু দ্বিতীয় অৱতাৰ ভীমৰ জৰিয়তে কৃষ্ণৰ সহায় হোৱাৰ লগতে তৃতীয় অৱতাৰ মাধৱাচাৰ্যৰ জৰিয়তে তেওঁ দ্বৈত নামৰ বৈষ্ণৱ পন্থাৰ জন্ম দিয়ে।
ইণ্ডোল'জিষ্ট ছোলাপুৰকাৰৰ মতে, মাধৱাচাৰ্যই প্ৰৱৰ্ত্তন কৰা দৰ্শন প্ৰথমে বায়ুয়ে নিজৰ পুত্ৰ হনুমানক দিছিল বুলি কোৱা হয়।
খ্ৰীঃ পূঃ আঢ়ৈ হাজাৰ বছৰত সিন্ধু উপত্যকাৰ মহেঞ্জোদাৰো আৰু হৰপ্পা আদি প্ৰাচীন নগৰীয়া সভ্যতাৰ বহু পিছত খ্ৰীঃ পূঃ প্ৰথম সহস্ৰাব্দৰ মাজ ভাগত ভাৰতত ভালেমান নগৰ গঢ়ি উঠে।
নগৰৰ প্ৰায় সকলো ঠাইতে শিল কাঠ আৰু হাতী দাঁতত খোদাই আৰু অলংকৰণৰ কাম, অন্যান্য ধাতুৰ অলংকৰণ আৰু মৃৎশিল্পৰ কাম হৈছিল।
তেওঁ কৈছিল যি অভিজ্ঞতা মানুহে ইন্দ্ৰিয়ানুভূতিৰ দ্বাৰা লাভ কৰা নাই সেই অভিজ্ঞতাৰ কোনো প্ৰকৃত অস্তিত্ব নাই।
ইয়াৰ কাৰণ হ'ল উচ্চ বৰ্ণৰ লোকসকলে কেৱল এই দৰ্শনৰেই পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল নিজৰ সুবিধা আদায়ৰ কাৰণে।
উপনিষদত এই জগতৰ মায়া ত্যাগ কৰি প্ৰকৃত জ্ঞান লাভৰ বাবে অৰ্থাৎ ব্ৰহ্মজ্ঞান লাভৰ বাবে মানুহক ইহজীৱনৰ সকলো দুখ কষ্ট স্বীকাৰ কৰিবলৈ কৈছিল।
কৃষি ব্যৱস্থা, হস্তশিল্পৰ বিকাশ আৰু ৰাষ্ট্ৰৰ উদ্ভৱৰ ফলত খ্ৰীঃ পূঃ ৩য়-২য় সহস্ৰাব্দৰ অৱলুপ্ত লিপিৰ সলনি ভাৰতত নতুন লিপিৰ উদ্ভাৱন হ'ল।
লিপি আৱিষ্কাৰৰ ফলত শ শ বছৰ ধৰি যুগে যুগে পুৰুষানুক্ৰমে শ্ৰুতিৰ মাধ্যমেৰে বাগৰি অহা গাথা, কবিতা, পুৰাণ ইত্যাদি লিখিত হৈছিল।
প্ৰাচীন ভাৰতীয়সকলে মুখে মুখে গাই অহা গীতসমূহৰ ভিত্তিতেই ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰত নামৰ বিশ্ববিখ্যাত মহাকাব্য দুখন ৰচিত হৈছিল।
খ্ৰীষ্ট পূৰ্ব আঢ়ৈ হাজাৰ বছৰ মানতেই ভাৰতৰ পশ্চিম প্ৰান্তৰ সিন্ধু উপত্যকাত প্ৰাচীন ভাৰতীয় নগৰ সভ্যতাৰ নিদৰ্শন পোৱা গৈছে।
লিপিৰ দৰেই ভাৰতীয় প্ৰাচীনতম শিল্প আৰু ভাস্কৰ্যও বিভিন্ন নগৰবিলাক ধ্বংস হোৱাৰ লগে লগে বিলুপ্ত হৈছে।
অশোকৰ দিনত একোটা শিলত কটা বিৰাট বিৰাট স্মৃতি-স্তম্ভসমূহে এতিয়াও সেই সময়ৰ গৌৰৱময় ভাস্কৰ্য শিল্পৰ স্বাক্ষৰ বহন কৰিছে।
অশোকৰ দিনৰ স্তম্ভসমূহত চাৰিটা সিংহ মূৰ্তিয়ে চাৰিওফালে মুখ কৰি থাকি সমগ্ৰ ৰাজ্যতে সিংহ-দৃষ্টিৰে পহৰা দিয়াৰ যেন লাগে।
ধৰ্মীয় ব্যৱস্থাৰ দ্বাৰা সাধাৰণ নিম্ন শ্ৰেণীক শোষণ কৰাৰ বাট নিষ্কণ্টক কৰি লৈছিল উচ্চ শ্ৰেণীৰ মানুহে।
তেওঁলোকে ধৰ্মৰ দ্বাৰা ঘোষণা কৰিছিল যে ব্ৰাক্ষণসকল হ'ল ঈশ্বৰৰ অংগ তেওঁলোক সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ প্ৰভু।
ঈশ্বৰে বিশ্বৰ ৰক্ষাৰ বাবে ক্ষত্ৰিয়সকলক ৰজা কৰি পঠিয়াইছে বুলি ব্ৰাহ্মণসকলে ধৰ্মৰ দ্বাৰা ঘোষণা কৰি ৰজাসকলক ধৰ্মীয় তথা সামাজিক সুৰক্ষা দিছিল।
ভাৰতীয় দাৰ্শনিকসকলৰ ভিতৰত একমাত্ৰ কপিলৰ সাংখ্য দৰ্শনতেই বস্তুবাদী দৃষ্টিভংগীৰ পৰিচয় পোৱা যায়।
নালন্দা বিশ্ববিদ্যালয়ত কেৱল ভাৰতীয় ছাত্ৰই নহয়, তিব্বত, চীন আদি বিদেশৰ পৰাও ইয়ালৈ শিক্ষা লাভৰ বাবে ছাত্ৰ আহিছিল।
পশ্চিমৰ সভ্যতাবিলাকৰ তুলনাত অধিক সংক্ৰামকভাৱে এই সময়ৰ ভাৰতীয় জীৱনধাৰাক ধৰ্মই প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
তেওঁলোকৰ উচ্চ শ্ৰেণীৰ মানুহে চাবুক আৰু সামাজিক কৌশলৰ দ্বাৰা নিম্ন শ্ৰেণীৰ মানুহক শোষণ কৰিছিল।
কিন্তু ভাৰতীয় সুবিধাবাদী উচ্চ শ্ৰেণীৰ মানুহবিলাকে এই ব্যৱস্থা ধৰ্মীয় কৌশলৰ দ্বাৰা তেজত সুমুৱাই দিছিল যাৰ ফলত যুগ যুগ ধৰি উচ্চ শ্ৰেণীৰ মানুহে নিম্ন শ্ৰেণীৰ মানুহক বিনা প্ৰতিবাদে শাসন কৰিব পাৰিছিল।
মন্দিৰৰ সমুখ ভাগৰ দেৱাল কাটি কৰা খিড়িকীৰে ভিতৰলৈ পোহৰ সোমাই আহি দেৱালত থকা দেৱ-দেৱীৰ মূৰ্তি উদ্ভাসিত কৰিছিল।
অজন্তা আৰু ইলোৰা গুহাৰ ভাস্কৰ্য কলা ইমান সূক্ষ্ম আৰু সুন্দৰ যে এনে ধৰণৰ চিত্ৰকলা ইউৰোপত ৰেনেছাঁৰ আগলৈকে পোৱা যোৱা নহৈছিল বুলি শিল্পীসকলে মন্তব্য কৰে।
ঐতিহাসিকসকলে মন্তব্য কৰিছে যে অজন্তাৰ গুহা মন্দিৰবিলাক খ্ৰীঃ পূঃ দ্বিতীয় শতাব্দীৰ পৰা খ্ৰীঃ ৭ম শতাব্দীৰ ভিতৰত সজা।
প্ৰাচীন ভাৰতীয় শিল্পকলা কেৱল ভাৰতৰ মাজতেই সীমাবদ্ধ থকা নাছিল, মধ্য এছিয়া, চীন, জাপান, দক্ষিণ পূব এছিয়াতো বিয়পি পৰিছিল।
ভাষাবিজ্ঞানী লংমেনে তেখেতৰ নামৰ গ্ৰন্থখনত সামাজিক উপভাষাৰ সংজ্ঞা আগবঢ়াইছে যে– ‘‘. . - / .’’ অৰ্থাৎ সামাজিক উপভাষা হৈছে এক প্ৰকাৰৰ উপভাষা, যাক সমাজৰ বিশেষ শ্ৰেণীৰ লোকসকলে ব্যৱহাৰ কৰে৷ এই ভাষা ব্যৱহাৰকাৰীসকলৰ আৰ্থ-সামাজিক বা শৈক্ষিক পটভূমি একে৷
ভাষাবিজ্ঞান উপক্ৰমণিকাত ড॰ অৰ্পণা কোঁৱৰে সামাজিক উপভাষাৰ সংজ্ঞা আগবঢ়াইছে–‘‘উপভাষাই কেতিয়াবা ভৌগোলিক সীমা অতিক্ৰম কৰি গোষ্ঠীভেদে বা সামাজিক শ্ৰেণীভেদে ভিন্ন ৰূপত গঢ় লৈ উঠা দেখা যায়৷ এনেদৰে কোনো সমাজক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ় লৈ উঠা ভাষাৰ সুকীয়া ৰূপবোৰকে সামাজিক উপভাষা বোলা হয়৷’’
ভাষাবিদ ড॰ ভীমকান্ত বৰুৱাই সামাজিক উপভাষাৰ সংজ্ঞাৰ সম্পৰ্কত লিখিছে যে–‘‘এখন সমাজত শিক্ষিত, অশিক্ষিত, শ্ৰমিক, অভিজাত আদি বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ লোকে বসবাস কৰে৷ এনেকৈ বসবাস কৰা শ্ৰেণীসমূহে ভাষা হিচাপে একেটা ভাষাকে প্ৰয়োগ কৰিলেও কথন ৰীতি, শব্দৰ প্ৰয়োগ, উচ্ছাৰণ আদিৰ দিশত প্ৰতিটোৰেই পাৰ্থক্য দেখা পোৱা যায়৷ অভিজাত শ্ৰেণীটোৱে যি ধৰণে কথা-বতৰা পাতিব, শ্ৰমিক শ্ৰেণীটোৱে সেই ধৰণে কথা-বতৰা নাপাতে অথবা শিক্ষিতসকলৰ ভাষাৰ লগত একে ভাষা কোৱা শ্ৰমিকসকলৰ ভাষাৰ মিল নাই৷ সমাজৰ বিভিন্ন শ্ৰেণীভেদে একেটা ভাষাতে দেখা পোৱা এই পাৰ্থক্যবোৰক সামাজিক উপভাষা বুলি কোৱা হয়৷’’ অৰ্থাৎ বিভিন্ন সামাজিক কাৰকৰ প্ৰভাৱত গঢ় লৈ উঠা এটা ভাষাৰ সুকীয়া ৰূপবোৰেই হৈছে সামাজিক উপভাষা৷
সামাজিক উপভাষা সৃষ্টিৰ অন্তৰালত বহুতো কাৰণ জড়িত হৈ থাকে৷ দীপঙ্কৰ মৰলে উপভাষা বিজ্ঞান নামৰ গ্ৰন্থত সামাজিক উপভাষাৰ উদ্ভৱ সম্পৰ্কে কৈছে–‘‘এটা ভাষাৰ যিকোনো দলে যেতিয়া একেধৰণৰ সামাজিক বান্ধোনত বান্ধ খাই একে ব্যৱস্থাপনাৰে বসবাস কৰি সেই দলৰ অন্তৰ্ভূক্ত নোহোৱাসকলৰ ভাষাতকৈ সুকীয়া ধৰণেৰে ভাব প্ৰকাশ কৰে বা তাৰ মাজেদি তেওঁলোকৰ স্বকীয়তা প্ৰকাশ কৰে, তেতিয়াই সামাজিক উপভাষাৰ উদ্ভৱ হয়৷’’ সামাজিক উপভাষা কোনো এটা ভৌগোলিক এলেকাত বা কেতিয়াবা ভৌগোলিক সীমা অতিক্ৰম কৰি গোষ্ঠীভেদে বা সামাজিক শ্ৰেণীভেদে সৃষ্টি হয়৷ সামাজিক উপভাষাৰ সৃষ্টিৰ অন্তৰালত কেইবাটাও কাৰণ জড়িত হৈ আছে৷ সেহবোৰ হৈছে–
সামাজিক উপভাষা হৈছে সমাজৰ সৈতে জড়িত ভাষা৷ সমাজ একোখনত নানা জাতি-উপজাতি আৰু ভিন ভিন ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়ৰ লোকে বসবাস কৰে৷ ইয়াৰোপৰি সমাজ এখনত বিভিন্ন শ্ৰেণী আৰু গোষ্ঠীৰ লোকে বসবাস কৰে৷ এই ভিন ভিন তৰহৰ মানুহৰ আচাৰ-নীতিৰ ভিন্নতা আছে৷ তেওঁলোকৰ নৈতিক দৃষ্টিভংগীও ক্ষেত্ৰ বিশেষে সুকীয়া হয়৷ তেওঁলোকৰ সামাজিক চাল-চলনৰ বিভিন্নতা আৰু বৈচিত্ৰতা ভাষাত প্ৰতিফলিত হয়৷ একেটা ভাষাকে ব্যৱহাৰ কৰিলেও এনে সামাজিক ভিন্নতাৰ হেতুকে প্ৰত্যেকৰে ভাষাৰ ৰূপবোৰো সুকীয়া৷ এইদৰে কোনো সমাজক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ়ি উঠা ভাষাৰ বিভিন্ন ৰূপবোৰকে সামাজিক উপভাষা বোলে৷ সামাজিক উপভাষাই সমাজৰ শ্ৰেণী আৰু গোষ্ঠীসমূহৰ অৰ্থনৈতিক, সামাজিক আদি অৱস্থাৰ ইংগিত বহন কৰে৷
সমাজ এখনত শিক্ষিত-অশিক্ষিত, শ্ৰমিক-অভিজাত আদি বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ লোকে বসবাস কৰে৷ সমাজত বসবাস কৰা লোকসকলৰ বয়সো ভিন-ভিন হয়৷ শিক্ষিত লোক এজনৰ ভাষাৰ লগত অশিক্ষিতজনৰ বা শ্ৰমিক এজনৰ কৰা লোকসকলৰ বয়সো ভিন-ভিন হয়৷ শিক্ষিত লোক এজনৰ ভাষাৰ লগত অশিক্ষিতজনৰ বা শ্ৰমিক এজনৰ লগত অভিজাতজনৰ ভাষাৰ সুকীয়াৰূপ পৰিলক্ষিত হয়৷ এনে ভিন-ভিন বয়সৰ লোকসকলৰ ভাষাৰ পাৰ্থক্য আছে৷ লিংগভেদেও ভাষাৰ সুকীয়া ৰূপ দেখা যায়৷ পুৰুষ এজনৰ ভাষাৰ লগত মহিলাৰ ভাষাৰ যথেষ্ট পাৰ্থক্য থাকে৷ এইদৰে সামাজিক শ্ৰেণী, লিংগ আৰু বয়সভেদৰ ফলত ভাষাৰ বিভিন্ন ৰূপ অৰ্থাৎ সামাজিক উপভাষাৰ সৃষ্টি হয়৷
একেখন সমাজত ভিন-ভিন ভাষা কোৱা জাতি বা গোষ্ঠী একেলগে বসবাস কৰিলে, তেওঁলোকৰ ভাষাসমূহৰ ভিতৰত আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী ভাষাটো সেই জাতি বা গোষ্ঠীসমূহে তেওঁলোকৰ মাজত বিনিময়ৰ বাবে উমৈহতীয়া ভাষা ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়৷ এই প্ৰক্ৰিয়াটোত সম্পৰ্কিত ভাষা কেইটাৰ আংশিক সংমিশ্ৰণত উমৈহতীয়া হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লোৱা ভাষাটোৰ এক সুকীয়া ৰূপ অথাৰ্ৎ সামাজিক উপভাষাৰ সৃষ্টি হয়৷
মানুহে এঠাইৰ পৰা অন্য এটা অঞ্চললৈ প্ৰব্ৰজন কৰোঁতে পূৰ্বৰ ভাষাটো লগত লৈ যায়৷ সময় বাগৰাৰ লগে লগে মানুহবোৰে নতুন অঞ্চলটোৰ ভাষাও লাহে লাহে আয়ত্ব কৰি পূৰ্বৰ ভাষাটোৰ লগতে তাকো ক’বলৈ আৰম্ভ কৰে৷ সেইবাবে দুয়োটা ভাষাৰ সংমিশ্ৰণ ঘটাৰ ফলত ভাষাৰ এক সুকীয়া ৰূপ গঢ় লয়৷ এনেদৰেই মানুহৰ ৰ ফলত সামাজিক উপভাষা গঢ় লৈ উঠে৷
তেখেত ‘ সদৌ অসম লেখিকা সমাৰোহ সমিতি’ৰ উপ-সভানেত্ৰী হিচাপে কৰ্মৰত৷ সেইদৰে তেখেত সদৌ অসম লেখিকা সমাৰোহ সমিতিৰ নাওবৈচা শাখা সমিতিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সভানেত্ৰী আছিল৷ বৰ্তমান সময়ত তেখেত লখিমপুৰ জিলা লেখিকা সমাৰোহ সমিতিৰ কাৰ্যকৰী সভানেত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে৷ তেখেত লখিমপুৰ জিলাৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ সমাজ-সাহিত্য সংগঠক৷ অসম লেখিকা সমাৰোহ সমিতিৰ প্ৰতিষ্ঠা আৰু ইয়াৰ প্ৰসাৰ প্ৰচাৰত তেখেতৰ অশেষ ভূমিকা আছে৷ লেখিকাসকলৰ পৰিচয় আৰু সাহিত্যৰাজিক বিষয় হিচাপে লৈ তেখেতে সম্পাদনামূলক গ্ৰন্থ এখনো ইতিমধ্যে প্ৰকাশ কৰিছে৷
তেখেতে প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰে লথৌ বুনিয়াদী বিদ্যালয়ৰপৰা৷ পৰৱৰ্তী সময়ত উত্তৰ লখিমপুৰ বালিকা উচচ ইংৰাজী বিদ্যালয়ৰপৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়৷ নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজত একালত স্নাতক ডিগ্ৰীৰ বাবে পঢ়িছিল যদিও পৰৱৰ্তী সময়ত ব্যক্তিগত কাৰণত নাওৈবচা কলেজৰ অসমীয়া বিভাগৰপৰাহে অসমীয়া বিষয়ত স্নাতক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা অসমীয়া বিষয়তে স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা লাভ কৰে৷
তেখেতৰ জন্ম হয় ১৯৫০ চনত লখিমপুৰ জিলাত৷ তেখেতৰ পিতৃৰ নাম দীননাথ হাজৰিকা আৰু মাতৃৰ নাম ৰত্নপ্ৰভা হাজৰিকা৷
বুৰা মানে হৈছে 'তানপুৰা' বা তেনেজাতীয় একপ্ৰকাৰৰ তাঁৰযুক্ত বাদ্যযন্ত্ৰ আৰু কথা এটা সংস্কৃত শব্দ আৰু ইয়াৰ অৰ্থ কাহিনী।
তেওঁলোকে ঢোলজাতীয় ঘাতবাদ্য বাদন কৰিছিল আৰু এৰাম্মাই নিজে এখন হাতত বুৰা বাদ্য আৰু আনখনত এবিধ তালবাদ্য বজাই গীত-নৃত্য অভিনয়ৰ মাজেৰে এই কলা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
এই লোক মহাকাব্যসমূহৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য সমূহ হ'ল: আছে কুমাৰৰাম, বাবুলি নাগিৰেড্ডী, বালা নাগাম্মা, জয়সিংহৰাজা কাব্য আৰু বালি চক্ৰৱৰ্তী কাব্য।
তেওঁ দক্ষিণ ভাৰতৰ মহাকাব্যিক কাহিনী কোৱাৰ এক লোককলাৰ ৰূপ বুৰাকথাৰ এগৰাকী লোকগায়িকা আৰু অভিনয় আছিল।
মুখে মুখে প্ৰচলিত এনে গীতৰ বিশ্বাসযোগ্যতা আৰু নাম উল্লিখিত ব্যক্তিৰ এনে ধৰ্মৰ লগত সম্পৰ্ক সন্দেহ জনক বুলি ভৱা হয়।
ৰামদেৱৰ নাম লোৱা হয় যদিও তেওঁৱেই বৰ যদুমণিৰ প্ৰিয় শিস্য কিম্বা যদুমণিৰে ভতিজা বুলি কোনো তথ্য নাই, অৱশ্যে তেখেতৰ নাম ৰাতি সেৱাৰ লগত জড়িত থকা কথাটো মানি লোৱা হয়।
ৰাতি সেৱা পন্থী সকলে চলিহা বাৰেঘৰ সত্ৰৰ উপৰি কাটনিপাৰ, চেঁচা, গজলা, মৰামৰা, কৰ্দৈণ্ডৰি আদি সত্ৰত শৰণ লয়।
এই পন্থাৰ ভকতসকলে বিশ্বাস কৰে যে হৰ-পাৰ্বতীৰ জৰিয়তে এই ৰাতি সেৱাৰ মত পৃথিৱীৰ বুকুত প্ৰবৰ্তন কৰা হয়।
পুৰণি শৈৱ আৰু তান্ত্ৰিক লোকসকলক বৈষ্ণৱ মতলৈ আনিবৰ বাবে বৈষ্ণৱ গুৰুসকলে পুৰণি পৰম্পৰাৰ লগত খাপ খুৱাই এটা পথ উদ্ভাৱন কৰিছিল।
ইয়াকে প্ৰকৃত ঐতিহাসিক সামাজিক সত্য বুলি মানি লোৱা হয় আৰু কালক্ৰমত এইটোৱেই বিকৃত ৰূপত ৰাতি সেৱা বা ভিতৰ সেৱা কেৱলীয়া ৰূপত থাকি গ'ল।
কেৱল ধৰ্ম সম্প্ৰদায়ক কাল সংহতিৰ এটা ডাল বুলি সাধাৰণতে কোৱা হয় আৰু ৰাতি সেৱা বা ভিতৰ সেৱাৰ লগত এই কেৱলীয়া মতৰ পাৰ্থক্য আছে বুলি মানি লোৱা নহয়।
তেওঁৰ মতে, গোপাল আতাৰ শিষ্যৰ যদুমণিৰ অন্যতম শিষ্য ৰামাই বা ৰামদেৱ এই ৰাতি সেৱা সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰবৰ্তক।
ড গগৈয়ে উল্লেখ কৰিছে যে ৰামদেৱ সুদৰ্শন দেৱৰ পুত্ৰ তথা চলিহা বাৰেঘৰ সত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সৰু কৃষ্ণদেৱৰ নাতি।
ড গগৈয়ে সৰু কৃষ্ণদেৱৰ তৃতীয় পুত্ৰ সুনন্দদেৱকো কিছুমান ভক্তিমূলক গীতৰ ৰচক বুলি উল্লেখ কৰিছে, যি গীত ৰাতি সেৱা পন্থাৰ ভকতসকলৰ মাজত প্ৰচলিত।
ৰাতি সেৱা ‍বা ভিতৰপকীয়া অনুষ্ঠান হৈছে আহোম সমাজত কেৱলীয়া পন্থা বা ভিতৰসেৱা মানি চলা এক তান্ত্ৰিক বৌদ্ধ-বৈষ্ণৱ আৰু হিন্দু মতৰ সময়ত গঢ়ি উঠা এক ধৰ্মীয় কৃষ্টি।
এনে ভিতৰপকীয়া সদৃশ-বৈষ্ণৱ তথা তান্ত্ৰিক সেৱা আহোম সকলৰ লগতে, পৰম্পৰাগত ভাৱে উজনি অসমৰ অন্যান্য সম্প্ৰদায়সমূহৰ মাজতো প্ৰচলিত।
ইয়াত যি সুৰা পান কৰা হয়, তাক মদ-বুলি কোৱা নহয়, ৰস, অমৃত বা সাজ নামেৰে অভিহিত হয় আৰু ই সৰগৰ পৰা মহাদেৱে অনা অমৃত বুলি গণ্য কৰা হয়।
কুকি-থাদসকলৰ মাজত কিন্তু বৃহদাকাৰ কাঠৰ একেটা পাত্ৰতে ঘৰে-ঘৰোৱাহিয়ে একেলগে চাৰিওফালে বহি মিলি-জুলি অন্ন ভোজন কৰাৰ নিয়ম আছে।
এনেকৈ একেলগেভাত খালে বৃহৎ পৰিয়ালৰ সদস্যবোৰৰ মাজত এক মন এক প্ৰাণ’ হৈ থাকে আৰুএকানভোজী পৰিয়ালটি কস্মিনকালেও ফাট নেমেলাকৈ থাকিব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু এনে পৰিয়ালেই সুখী বুলি ভবা হয়।
সেয়ে এনে সামগ্ৰী নষ্ট কৰাটোৱে তিৰোতাৰ কৰ্মত অমনযোগিতাকে সূচায় আৰু পুৰুষে ইয়াৰ প্ৰতিবাদ জনোৱা যেন লাগে।
অসমৰ ভৈয়ামৰ খেতিয়কসকলৰ মাজতো কোনো কোনো অঞ্চলত অনুৰূপভাৱে হালৰ যুঁৱলি ভাগিলে এসাজ ভাত লঘঘাণ দিয়াৰ প্ৰথা আছে।
তিব্বত-বৰ্মীয় বড়ো গোষ্ঠীৰ অন্তৰ্ভুক্ত দেউৰী, বড়ো, ডিমাছা, তিৱা, ৰাভা, গাৰো আদি জনজাতীয়সকলৰ মাজততা হেতাৰ প্ৰচলন আছে; কিন্তু কাৰ্বি আৰু কুকিসকলৰ মাজত ইয়াৰ যেনে সমাদৰ, তেওঁলোকৰ মাজত তেনে সমাদৰ নাই আৰু ইবোৰ সংখ্যাতো তাকৰ।
ৰাভা, তিৱা, বড়ো আৰু গাৰোসকলৰ মাজত কাঠৰ ভাত বঢ়া সঁজুলিৰ সাম্প্ৰতিক কালত কাঁহ-পিতল আৰু এলুমিনিয়াম-ষ্টিলৰ কৰচলিয়ে আঁতৰালে বুলিবই পাৰি।
হ'লেও তেওঁলোকৰ মাজত ভাত বিতৰণ কৰিবলৈ— উবুৰিয়াই থ’লে জীয়া কাছৰ দৰে দেখা, কাঠৰ খুলি কৰা এবিধ গোটোঙা আৰু ঘূৰণীয়া হেতা আছে।
ৰাভাসকলৰ ‘দেংগা’, বড়োসকলৰ খিৰশ্লি/হাথা',তিৱাসকলৰ ৰামাথা’, গাৰোসকলৰ ‘মিগ্ৰন’, দেউৰীসকলৰ তলিয়া আদি তেনে ধৰণৰ হেতাই।
কাৰ্বিসকলৰ ‘আন্ কেক কেচ’ পদ্ধতিৰ পূজা বা উছৱত ভোজ-ভাত বিতৰণৰ সময়ত চ’বাকৰ ব্যৱহাৰ অপৰিহাৰ্য।
প্ৰতি গৰাকী গাভৰুৱে জাতীয় সাজ-পাৰেৰে সুসজ্জিতা হৈ ভাতেৰে পূৰ হৈ থকা চ’বাক লৈ আনিব লাগে আৰু প্ৰতি তিনিজন ব্যক্তিৰ খোৱা পাত্ৰত তিনিবাৰকৈ দি তৃতীয়জন ব্যক্তিৰ পাত্ৰতে শেষ কৰি বিতৰণ কৰিব লাগে— আগে আগে গৈ থকা এজন ডেকা গা-ৰখীয়াৰ পৰিচালনাত।
হাতৰ নিচিনা দেখি বাবেই ইয়াক বঙালীত হাতা বোলা হয় আৰু মান্য অসমীয়াত পৰৱৰ্তী আ স্বৰৰ প্ৰভাৱত পূৰ্বৱৰ্তী আ'ৰ অ বা এলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱা নিয়ম অনুযায়ী ‘হেতা' শব্দৰ সৃষ্টি হৈছে।
হেতাক 'কিচ' ‘কচলি’ বুলিও জনা যায়; যাৰ উৎস সংস্কৃতঃ কৰ + অসমীয়া চলি—কাঠৰ সৰু চেপেটা খণ্ড অথবা প্ৰাকৃত কড়চ্চুক।
আনহাতে হোমত ঘিঁউ ঢালোঁতে ব্যৱহাৰ কৰা দুতৰপীয়া হেতাৰ এবিধ ওপৰত লোৱা ঘূৰণীয়া হেতা ‘চ’ আৰু আনবিধ তলত দিয়া দীঘলীয়া হেতা সুৱৰ লগতহে জনজাতীয়সকলৰ হেতাৰ অধিক মিল।
বড়ো কছাৰী সমাজ-সংস্কৃতিত ‘হাথাছুনি’ বুলি বিবাহৰ এক পৰ্ব আছে; য'ত নকইনাই নিমন্ত্ৰিত অতিথিসকল আৰু সমজুৱা গাঁওবাসীৰ বাবে আয়োজন কৰা ভোজত এক বিশেষ পৰীক্ষাৰ মাজেদি আগুৱাব লগীয়া হয়।
ন-কইনাই এখন ডাঙৰ কাঠৰ হেতা ৰন্ধা ভাতেৰে খুন্দ খুৱাই লৈ বয়সস্থ আৰু মান্যলোকৰ পৰা আৰম্ভ কৰি এফালৰ পৰা প্ৰতিজনৰ পাত্ৰত এবাৰৰ ভাতে আঁটাকৈ বিলোৱাৰ নিয়ম।
এনে পৰ্বৰ মাজেদি ন-কইনাৰ ধৈৰ্য, কৰ্তব্যনিষ্ঠা আৰু চাল-চলন নিৰূপণ কৰা হয় আৰু ইয়াৰ মাজেদিয়েই ন-কইনাৰ ভৱিষ্যত সম্পৰ্কেও অভিজ্ঞ লোকে জানিবলৈ চেষ্টা কৰে।
আনথং: আন + থং অৰ্থাৎ ৰন্ধা ভাত ঢালি থওঁতে ব্যৱহাৰ কৰা ঘূৰণীয়া দাঁতি থকা কিন্তু নাল নথকা কাঠৰ কাাঁহী
কাৰ্বিৰ লুমফ্লাক, লুমহৰ বা চ'বাকৰ নিচিনাকৈ দেউৰীৰ তাৰা/তলিয়া, ৰাভাৰ দেংগা, বড়োৰ খিৰীশ্লী আদি হ'ল কৰচলি জাতীয় ভিন ভিন সঁজুলি।
সেইদৰে কাৰ্বিৰ আনথঙৰ লগত সাদৃশ্য থকা পাত্ৰটি হ’ল কুকিৰ ৱোং-কুওং — যি বৰ্তুলাকৃতিৰ আৰু ইয়াক সঞ্চয়ৰ উদ্দেশ্যে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
আনহাতে কাৰ্বিৰ ফাক লংহঙৰ লগত অবিকলভাৱে সাদৃশ্য থকা ডিঙাকৃতিৰ কাঠৰ খুলি কৰা পাত্ৰ কেইবিধৰ ভিতৰত কুকিৰ ৱোহ-কুওং , দেউৰীৰ কাকু, ৰাভাৰ বাকচিকং ইত্যাদি যাক গাহৰি আদি পোহনীয়া জন্তুৰ আহাৰ দিওঁতে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
সেইবোৰ প্ৰায় কাৰ্বিসকলৰ উল্লিখিত বিভিন্ন হেতাবোৰৰ দৰেই; মাত্ৰ তেওঁলোকৰ মাজত চ’বাকৰ প্ৰচলন নাই।
সেই কেইবিধ পাত্ৰ হ’ল— ঃসচৰাচৰ হাতীৰ ঠেঙৰ হাড়ৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়; : সচৰাচৰ বাঁহৰ মূঢ়াৰপৰা কাটি তৈয়াৰ কৰা হয়; -:গমাৰী কাঠেৰে তৈয়াৰী কাহী আৰু - —গাহৰিক দানা খুউৱা পাত্ৰ।
হেতা ৰন্ধা-বঢ়া আৰু বিতৰণৰ কামতে ঘাইকৈ ব্যৱহৃত হয় যদিও সঞ্চয় আৰু অন্যান্য যাবতীয় কামতো ইয়াৰ প্ৰয়োগ আছে।
তেওঁলোকে ভগা হেতাৰে ৰন্ধা-বঢ়া কৰা আহাৰ বৰলা-বিধবা,বৃদ্ধ-বৃদ্ধাৰ বাহিৰে পৰিয়ালৰ আনক, বিশেষকৈ যৌৱন কালত ভৰি দিয়া ঘৰৰ ল'ৰা-ছোৱালীক খাবলৈ দিয়া নহয়।
এইটো আমাৰ আজিৰ বহুতো ডেকা-গাভৰুৱে ভগা কাপপ্লেট বা গিলাছত পানী বা আন বস্তু নোখোৱা লোক-বিশ্বাসৰ সৈতে ৰিজাব পাৰি।
অযোধ্যাত জন্মলাভ কৰা আৰু বাংগালোৰত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা অনুষ্কাই ২০০৭ চনত ৱেণ্ডেল ৰডৰিকছৰ হতুৱাই প্ৰথমটো মডেলিঙৰ কাম সম্পূৰ্ণ কৰে।
২০১৫ চনত তেওঁ 'এন এইছ টেন' নামৰ অপৰাধমূলক থ্ৰিলাৰ ছবিখনত অভিনয় কৰি ভৰপূৰ প্ৰশংসা অৰ্জন কৰে।
'দিল ধড়কনে দো' , 'এই দিল হেয় মুছকিল' , আৰু 'ছুই ধাগা' হৈছে অনুষ্কাৰ দ্বাৰা অভিনীত কেইখনমান বাণিজ্যিকভাৱে সফল ছবি।
ক্ৰীড়ামূলক ড্ৰামা 'চুলতান' , ৰাজকুমাৰ হিৰানীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ধৰ্মমূলক ছেটায়াৰ 'পিকে' আৰু আত্মজীৱনীমূলক ছবি 'ছঞ্জু' য়েও তেওঁৰ কেৰিয়াৰক সমৃদ্ধ কৰে।
অনুষ্কাই পোনপ্ৰথমতে মডেলিঙৰ জগতত কেৰিয়াৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ কথা ভাবিছিল আৰু অভিনেত্ৰী হোৱাৰ কোনো পৰিকল্পনা নাছিল।
স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জনৰ পাছত, মডেলিঙৰ কেৰিয়াৰত অগ্ৰগতি লাভ কৰাৰ প্ৰত্যাশাৰে তেওঁ মুম্বাইলৈ আহে।
তেওঁ ইলাইট মডেল মেনেজমেণ্টত নামভৰ্তি কৰে আৰু ষ্টাইল কনছালটেণ্ট প্ৰসাদ বিদাপাৰ দ্বাৰা পৰিমাৰ্জিত হয়।
২০০৮ চনত মুক্তি লাভ কৰা ৰোমাণ্টিক ড্ৰামা ছবি 'ৰব নে বনা দি জোৰী' আছিল অনুষ্কা শৰ্মাৰ প্ৰথমখন ছবি।
স্ক্ৰীন টেষ্ট সফল হোৱাত তেওঁই য়শ ৰাজ ফিল্মছৰ লগত তিনিখন ছবিৰ এটা চুক্তিত চুক্তিবদ্ধ হয় আৰু টনি শাহনী নামৰ সদ্যবিবাহিতা যুৱতীগৰাকীৰ চৰিত্ৰটো পায়।
ছবিখনে বাণিজ্যিকভাৱে সফল প্ৰমাণিত হয় আৰু বৰ্ষটোৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ উপাৰ্জনকাৰীৰ তালিকাত স্থানাভূক্ত হয়।
ছবিখনৰ বাবে অনুষ্কাই ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা 'শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী' আৰু 'শ্ৰেষ্ঠ নৱাগতা'ৰ শিতানত দুটাকৈ মনোনয়ন লাভ কৰে।
বহুকেইটা ব্ৰেণ্ড আৰু পন্যৰ এম্বাছাডৰ হিচাপে কৰ্মৰত তেওঁ নিজাববীয়া উদ্যোগত '' নামৰ মহিলাবস্ত্ৰৰ আৰ্হিও প্ৰস্তুত কৰি উলিয়াইছে।
ভাৰতবৰ্ষৰ এগৰাকী স্বনামধন্য আৰু উপাৰ্জনকাৰী তাৰকা হিচাপে সমাদৃত অনুষ্কাই ফিল্মফেয়াৰ, আইফাকে ধৰি বহুকেইটা বঁটা-স্বীকৃতি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
২০১৮ চনত ফৰ্বছ এছিয়াই যুগুতোৱা 'ত্ৰিশৰ অন্তৰ্গত ত্ৰিশ'ৰ তালিকাত তেওঁৰ নাম তালিকাভূক্ত হৈছে।
মহিলাৰ সন্মানৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় অভিযান মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসা ৰক্ষা কৰিবলৈ ভাৰতত এক দেশব্যাপী আন্দোলন।
এই আন্দোলনৰ মুখ্য উদ্দেশ্য হৈছে ভাৰতত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা হিংসা ৰক্ষা কৰা আৰু দেশৰ সকলো মহিলাৰ বাবে অৰ্থনৈতিক, সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক ন্যায় সুৰক্ষিত কৰা।
২০১৩ চনত মহিলাৰ সন্মানৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় অভিযানৰ সন্মানৰ অন্যতম ধ্বজাবাহী অনুষ্ঠান হিচাপে নিৰ্ভয়া সমাৰোহৰ ধাৰণা কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল মহিলাৰ অধিকাৰৰ ওপৰত মানুহক সংবেদনশীল কৰিবলৈ ভাৰতীয় নৃত্য আৰু সংগীতৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ব্যৱহাৰ কৰা আৰু মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসা বন্ধ কৰাৰ বাবে ইয়াৰ আন্দোলনৰ সমৰ্থনত জনমত সংগ্ৰহ কৰা।
নিৰ্ভয়া সমাৰোহ মহিলাৰ অধিকাৰৰ বিষয়ে সজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে 'অনাৰ ফৰ ৱমেন নেচনেল কেম্পেইন' বা মহিলাৰ সন্মানৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় অভিযানৰ দ্বাৰা আয়োজিত এক বাৰ্ষিক নৃত্য আৰু সাংগীতিক অনুষ্ঠান।
২০১২ চনৰ দিল্লী দলবদ্ধ ধৰ্ষণৰ ভুক্তভোগীৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা উৎসৱটো মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসাৰ সকলো ভুক্তভোগীৰ প্ৰতি উছৰ্গা হিচাপে ইয়াক উপস্থাপন কৰা হৈছে।
মহিলা অধিকাৰ কৰ্মী মানসী প্ৰধানে প্ৰতিষ্ঠা কৰা এই উৎসৱটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে ২০১৩ চনৰ ৯ জুলাইত অনুষ্ঠিত হৈছিল।
মহোৎসৱৰ দ্বিতীয় সংস্কৰণ ৯ এপ্ৰিল ২০১৫ তাৰিখে নতুন দিল্লীৰ ইণ্ডিয়া হেবিটেট চেণ্টাৰত অনুষ্ঠিত হৈছিল।
নিৰ্ভয়া সমাৰোহত সাধাৰণতে ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীত আৰু ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যত বিশেষভাৱে গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হয়।
নিৰ্ভয়া সমাৰোহ উপলক্ষে 'নিৰ্ভয়া সন্মান' নামেৰে এক বঁটা মহিলাসকলক সৱলীকৰণত তেওঁলোকৰ অৱদানৰ বাবে ভাৰতৰ এক আগশাৰীৰ সংগঠনক প্ৰদান কৰা হয়।