polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
‘অষ্টাধ্যায়ী’ মূলতঃ শব্দ-সাধনৰ শাস্ত্ৰ হোৱা বাবে ইয়াত ধ্বনিগত দিশৰ বিশেষ আলোচনা পোৱা নাযায়, বৰং তাৰ পৰিৱৰ্তে ইয়াত শব্দৰ গঠন আৰু বাক্য বিন্যাসত পদৰ ব্যৱহাৰ সম্পৰ্কেহে অধিক গুৰুত্ব দিয়া হৈছে।
সংক্ষিপ্তীকৰণৰ জৰিয়তে সূত্ৰশৈলীৰ সহায়ত হাতী মাৰি ভুৰুকাত ভৰোৱাৰ দৰে ইয়াত সংস্কৃত ভাষাৰ প্ৰায় আটাইবোৰ কথাৰ বিৱৰণ দিয়া হৈছে।
পাণিনিয়ে তৎকালীন ভাৰতৰ মধ্য আৰু উত্তৰ-পশ্চিম অঞ্চলৰ আৰ্যভাষাটোকে আদৰ্শ হিচাপে লৈ স্থানীয় ঔপভাষিক ৰূপবোৰৰো সূক্ষ্ম বিচাৰ কৰি অষ্টাধ্যায়ী ৰচনা কৰিছিল।
তেওঁ লৌকিক ৰূপবোৰৰ সংস্কাৰ সাধান কৰি ভাষাটো ব্যাকৰণৰ কঠোৰ নিয়মেৰে শৃঙ্খলিত কৰাত তথা শিষ্ট সমাজত প্ৰচলিত ৰূপটোৰ স্বাভাৱিক প্ৰবাহ ক্ৰমাৎ ক্ষীণ হৈ হৈ এটা সময়ত তাৰ গতি ৰুদ্ধ হৈ যায়।
পাণিনিৰ গ্ৰন্থত কাৰ্যাপণস্‌ আৰু এশ ৰক্তকা মুদ্ৰাৰ উল্লেখ থকাৰ কথাৰ পৰা প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় ইতিহাসকাৰ ডি.ডি. কৌশাম্বীয়ে তক্ষশীলাই পাণিনিৰ জন্মস্থান বুলি নিৰ্ণয় কৰিছে।
তদুপৰি, চীনা ভ্ৰমণকাৰী হিউৱেন চাঙে এই অঞ্চলতে পাণিনিৰ স্মৃতিসৌধৰূপে নিৰ্মিত প্ৰতিমূৰ্তি এটা দেখা বুলি কৰা মন্তব্যয়ো ইয়াৰ আন এক সাক্ষী।
পাণিনিৰ মাক দাক্ষী সংস্কৃত ব্যাকৰণ-দৰ্শনৰ বিশিষ্ট শ্লোক সংগ্ৰহকাৰী ব্যাড়ীৰ ভনীয়েক আছিল।
পাণিনি সম্বন্ধে কেতবোৰ বিক্ষিপ্ত তথ্য পোৱা গ’লেও তেওঁৰ সময় সম্বন্ধে কোনো নিশ্চিত তথ্য-আহৰণ আজিকোপতি সম্ভৱ হৈ উঠা নাই।
কথা-সৰিৎসাগৰ তথ্য অনুসৰি বিচাৰ কৰিলে দেখা যায় পাণিনি আছিল ব্যাড়ী, কাত্যায়ন, আৰু ইন্দ্ৰদত্তৰ সমসাময়িক অৰ্থাৎ ৮০০-৭০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বাব্দৰ লোক।
সংস্কৃত সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীকাৰ এ.বি. কীথ আৰু জাৰ্মান পণ্ডিত উইণ্টাৰনিজে তেওঁলোকৰ মতে, ৰচনাত যিহেতু ‘যৱনানি’ শব্দৰ উল্লেখ আছে, গতিকে তেওঁ গ্ৰীক বীৰ আলেকজেণ্ডাৰৰ ভাৰত আক্ৰমণ -ৰ পাছৰ হোৱাহে সম্ভৱ।
বুৰঞ্জীবিদ বি.ডি. মহাজন আৰু ডি.ডি কৌশাম্বীৰ মতে পাণিনিৰ সময় খ্ৰীষ্টপূৰ্বাব্দ ১৫০-তকৈ কেইবছৰমানহে আগলৈ নিব পাৰি।
সি যি কি নহওক, নিশ্চিত তথ্য অবিহনেও প্ৰায়বোৰ সংস্কৃত ব্যাকৰণৰ ইতিহাসত পাণিনিৰ সময় খ্ৰীঃ পূঃ পঞ্চম শতাব্দী ধৰা হৈছে।
ভাৰত চৰকাৰে ২০২০ চনৰ ৩০ জানুৱাৰীত কেৰালাত ৱুহানৰ পৰা ঘৰলৈ উভতি অহা এজন ছাত্ৰক ভাৰতৰ প্ৰথম কৰ'নাভাইৰাছ ৰোগী বুলি নিশ্চিত কৰে।
কাৰ্ফিউৰ শেষত মোদীয়ে কয় যে: "জনতা কাৰ্ফিউ ক'ভিড-১৯ৰ বিৰুদ্ধে এক দীঘলীয়া সংগ্ৰামৰ আৰম্ভণিহে।
" ইয়াৰ পাছত ২৪ মাৰ্চৰ দিনা দেশবাসীক সম্বোধন কৰোঁতে তেওঁ ঘোষণা কৰে যে সেইদিনা মাজৰাতিৰ পৰাই ২১ দিনীয়া দেশজুৰি লক্‌ডাউন আৰম্ভ হ'ব।
২২ মাৰ্চত পালন কৰা এক স্বেচ্ছামূলক ১৪ ঘণ্টীয়া জনতা কাৰ্ফিউ দেশৰ ক'ভিড-১৯ আক্ৰান্ত অঞ্চলসমূহত বিভিন্ন নিয়ন্ত্ৰণ বিধি জাৰীৰ পাছত এই লক্‌ডাউনৰ ঘোষণা কৰা হৈছিল।
ভাৰতত ক'ৰণা ভাইৰাছ আক্ৰান্ত নিশ্চিত লোকৰ সংখ্যা প্ৰায় ৫০০ থাকোঁতে লক্‌ডাউন আৰম্ভ কৰা হৈছিল।
পৰ্যবেক্ষকসকলে জনায় যে এই লক্‌ডাউনে মহামাৰীৰ বৃদ্ধিৰ হাৰ ৬ এপ্ৰিলৰ আগতে ছদিনত দুগুণ হোৱাৰ পৰা১৮ এপ্ৰিলমানত আঠদিনৰ মূৰত দুগুণ হোৱাকৌ হ্ৰাস কৰে।
লক্‌ডাউনৰ ম্যাদ শেষ হ'বলৈ লওঁতে ৰাজ্য চৰকাৰ আৰু আৰু উপদেষ্টা সমিতিসমূহে লক্‌ডাউন বঢ়াই দিয়াৰ পৰামৰ্শ দিয়ে।
১৪ এপ্ৰিলৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় লক্‌ডাউন ৩ মে' পৰ্যন্ত বৃদ্ধিৰ ঘোষণা কৰে; মহামাৰী নোহোৱা বা ন্যূনতম বৃদ্ধি হোৱা অঞ্চলবোৰত ২০ এপ্ৰিলৰ পাছত লক্‌ডাউন চৰ্তসাপেক্ষে শিথিল কৰি দিয়া হয়।
১৭ মে'ত ৰাষ্ট্ৰীয় দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা প্ৰাধিকৰণৰ পৰামৰ্শৰ ভিত্তিৰ লক্‌ডাউন ৩১ মে'লৈকে বৃদ্ধি কৰা হয়।
৩০ মে'ত ঘোষণা কৰা হয় যে কন্‌টেইনমেণ্ট মণ্ডলত ৩০ জুনলৈকে লক্‌ডাউন অব্যাহত থাকিব আৰু সেৱাসমূহ পৰ্যায়ক্ৰমে ৮ জুনৰ পৰা আৰম্ভ কৰা হ'ব।
কিন্তু গভীৰ অন্তৰ্দ্বন্দ্ব্বত ভোগা, প্ৰতিকুল পৰিস্থিতিৰ মুখামুখি হ'বলৈ সাহস গোটাব নোৱাৰা, ভীতিগ্ৰস্ত প্ৰীতমে তেওঁক পুনৰ আগৰ ৰূপলৈ আনি দিবলৈ অনুৰোধ জনোৱাত বাবাই পুনৰ তেওঁক চল্লিশ বছৰীয়া মহৎ শইকীয়ালৈ ৰূপান্তৰ কৰি দিয়ে।
কামদেৱে তেওঁক এটুকুৰা পঞ্চমুখী শিলাখণ্ডলৈ যাবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে, য'ত দয়ালু বাবাৰ আত্মাই বিৰাজ কৰে।
সেই অনুসাৰে মহৎ শইকীয়া প্ৰীতমলৈ ৰূপান্তৰ হ'ল আৰু মহতৰে ভাগিনীয়েক বুলি পৰিচিতি লৈ কলেজত নাম লিখালে।
চল্লিচ বছৰ বয়সলৈ অবিবাহিত হৈ থকা, কেবল অধ্যয়ন আৰু অধ্যাপনাতে ব্যস্ত হৈ থকা ইংৰাজী বিষয়ৰ অধ্যাপক মহৎ শইকীয়াই হঠাৎ উপলব্ধি কৰে যে প্ৰেম সম্পৰ্কে তেওঁৰ কোনো অভিজ্ঞতাই নহ'ল আৰু তেওঁৰ জীৱনটো আধৰুৱা হৈ ৰ'ল।
বন্ধু তথা সহকৰ্মী সঞ্জীৱ দত্তই তেওঁক একেখন কলেজৰে অধ্যাপিকা ময়ূৰী বৰুৱাৰ সৈতে প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক গঢ়িবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।
বন্ধুৰ পৰামৰ্শ মতে মহতে ময়ূৰীৰ সৈতে সম্পৰ্ক গঢ়িবলৈ প্ৰচেষ্টা চলায় যদিও ময়ূৰীৰ প্ৰতি তেওঁৰ কোনো প্ৰেমৰ অনুভূতি জাগ্ৰত নহ'ল।
কমল শৰ্মা, ইন্দ্ৰানী চেতিয়া, বাদল দাস, হিৰণ্য কুমাৰ ভূঞা, মৰমী বৰদলৈ, নিতুমণি গগৈ, ডিম্পী গোহাঁই, গৌৰী দত্ত
তুৰংগ ফিল্মছৰ বেনাৰত উনেম আহমেদ আৰু লক্ষ্মণ শ্বাহ প্ৰযোজিত আৰু ভাস্কৰ বৰা পৰিচালিত এই ছবিখন ১৯৯৪ৰ ৮ এপ্ৰিলৰ দিনা মুক্তি পাইছিল।
১৯৫৭ চনত অসমত তেল শোধনাগাৰ প্ৰতিষ্ঠা, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত দলং নিৰ্মাণ আৰু গুৱাহাটীত ৰেলৰ সদৰ কাৰ্যালয় প্ৰতিষ্ঠাৰ দাবীত এটা গণজাগৰণৰ গঢ় লৈ উঠিছিল।
তদানীন্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰু আছিল সীমান্ত ৰাজ্য অসমত এইবোৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ তীব্ৰ বিৰোধী।
সেইসময়ত কাৰাগাৰৰ অধীক্ষক তীৰ্থনাথ ভট্টাচাৰ্যই তেওঁক জীয়েক প্ৰীতি বৰুৱাৰ স্নাতকোত্তৰ বিভাগৰ কিতাপ-পত্ৰাদি পঢ়া-শুনাত সহায় কৰিছিল আৰু এই সহায়ৰ বলতেই তেওঁ অসমীয়া বিভাগত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
১৯৬৩ চনত তেওঁ প্ৰজা ছ’চিয়েলিষ্ট দল ত্যাগ কৰে আৰু মাৰ্ক্সবাদী দৰ্শনৰ সৈতে সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে।
১৯৬৫ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ নলবাৰী অধিৱেশনত তেওঁ অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু সাহিত্য সভাৰ ৰাজ্যিক সদস্যলৈ মনোনীত হয়।
ইয়াৰ উপৰিও পুঠিমাৰী সাহিত্য সভা, তামোলপুৰ সাহিত্য সভা, সেউজী সাহিত্য কানন, বৰপেটাৰোড সাহিত্য সভা, হাউলী সাহিত্য সভা, লক্ষ্মীপুৰ সাহিত্য সভা, দুধনৈ সাহিত্য সভা স্থাপনত শশী শৰ্মাই উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল।
শশী শৰ্মাই জীৱনৰ অমূল্য সময়ৰ শ্ৰম আৰু সাধনাৰে এখন বহুভাষিক অভিধানৰ প্ৰকল্প হাতত লৈছিল৷ কিন্তু, পাণ্ডুলিপি অৱস্থাতে থকা অভিধানখন আজিকোপতি প্ৰকাশ হোৱা নাই৷
শশী শৰ্মা অসমৰ এগৰাকী শিক্ষাবিদ, সাহিত্যিক, অনুবাদক, সমালোচক, বুদ্ধিজীৱী তথা নতুন দিনৰ স্বপ্নলিপিকাৰ।
তেওঁক অসমীয়া প্ৰগতিবাদী সাহিত্যৰ প্ৰাতঃস্মৰণীয় প্ৰতিভা আৰু মানৱীয় মূল্যবোধৰ এজন বলিষ্ঠ প্ৰবক্তা বুলি কোৱা হয়।
১৯৫৭ চনৰ তেল শোধনাগাৰ আন্দোলনতো সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰা শশী শৰ্মাই বহুকেইখন মৌলিক গ্ৰন্থ-ৰচনাদি সৃষ্টি কৰি থৈ গৈছে।
মৃত্যুুুৰ পিছত শৰ্মা দেৱৰ শেষ ইচ্ছানুযায়ী চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ উৎকৰ্ষ সাধন আৰু মানৱ-কল্যাণৰ হকে তেখেতৰ মৰণোত্তৰ দেহ গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় আৰু চিকিৎসালয় প্ৰাংগণত পৰিয়ালৰ সদস্যই মেডিকেল কলেজৰ উপাধ্যক্ষ ডাঃ জয়দেৱ শৰ্মাৰ জৰিয়তে এনাটমী বিভাগত দান কৰে।
অসমীয়া সাহিত্যৰ কেইবাটাও শাখাত শশী শৰ্মাই তেওঁৰ প্ৰতিভা, মেধা আৰু চিন্তাৰ স্বাক্ষৰ ৰাখি থৈ গৈছে।
প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত নিজৰ আৰু ঘৰখনৰ আৰ্থিক দুৰৱস্থা সামান্য সুস্থিৰ কৰাৰ মানসেৰে শশী শৰ্মাই অময়াপুৰ এম ই স্কুলত শিক্ষক হিচাপে কৰ্মত যোগদান কৰে।
তেতিয়া তেওঁ অময়াপুৰ মজলীয়া বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ সভাৰ সম্পাদক আছিল আৰু আন্দোলন সফল কৰিবলৈ তেওঁলোকে স্কুল বৰ্জন কাৰ্যসূচী হাতত লৈছিল।
গান্ধীজীৰ "বিদেশী বৰ্জন, স্বদেশী গ্ৰহণ" নীতি প্ৰচাৰৰ বাবে তেওঁৰ মাক লক্ষ্মী দেৱী, বায়েক সুভদ্ৰা দেৱী আৰু জেঠায়েক ৰাজেশ্বৰী দেৱীয়ে মিলি ঘৰতে কপাহৰ খেতি কৰিছিল।
শশী শৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল নলবাৰী জিলাৰ বাঁহজানী মৌজাৰ অন্তৰ্গত জানিযোগ গাঁৱৰ কৰৈবাৰী চুবুৰীৰ এটি ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত।
জোঁৱাই ক্ৰমে নিবন্ধকাৰ ,কবি প্ৰণৱজ্যোতি ডেকা, তপন আলি, অভিনেতা সূজিত শৰ্মা একমাত্ৰ পুত্ৰ অধ্যাপক শৰদিন্দু শৰ্মাৰ মৃত্যু হয় ২০১৫ চনৰ ২১ জানুৱাৰীত।
১৯৫৭ চনত তেওঁ গুৱাহাটী কাৰাগাৰৰ জেইলাৰৰ ঘৰৰ পৰাই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত অসমীয়া বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
যুৱকালত এজন পৰ্ট্ৰেইট চিত্ৰকাৰ হিচাপে সফলতা লভিলেও ৰে'ম্ব্ৰেণ্টৰ শেষ জীৱন শোক আৰু ধনৰ অভাৱেৰে জৰ্জড়িত আছিল।
ৰে'ম্ব্ৰেণ্টৰ সৰ্বোত্তম সৃষ্টিশীল সফলতাসমূহ আছিল তেওঁৰ সমসাময়িকসকলৰ প্ৰতিকৃতি, আত্ম-প্ৰতিকৃতি আৰু বাইবেলৰ ঘটনাৱলীৰ অংকন।
তেওঁৰ আত্ম-প্ৰতিকৃতিসমূহে এক অসাধাৰণ আৰু আপোন জীৱনীৰ ৰূপ দাঙি ধৰে য'ত শিল্পীজনে কোনো গৌৰৱ নোহোৱাকৈ সততাৰে নিজকে পৰ্যবেক্ষণ কৰিছিল।
তেওঁক সাধাৰণতে ইউৰোপীয় কলাৰ অন্যতম মহান আৰু ডাচ্চ ইতিহাসৰ সবাতোকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ চিত্ৰকৰ আৰু প্ৰিণ্টমে'কাৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
কলা জগতকৈ তেওঁৰ অৱদানসমূহ এনে এক অৰ্থনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক কৃতিত্বৰ সময়ত আহিছিল যাক ইতিহাসবিদসকলে ডাচ্চ সোণালী যুগ বোলে।
ডাচ্চ সোণালী যুগ চিত্ৰকলা সমগ্ৰ ইউৰোপত প্ৰচলিত বেৰ'ক শৈলীতকৈ বহু পৃথক হ'লেও জনপ্ৰিয় আছিল আৰু ই চিত্ৰকলাত ন ন শ্ৰেণীৰ সৃষ্টি কৰে।
যেনে বাইবেলৰ এটা দৃশ্য অংকনৰ ক্ষেত্ৰত নিৰ্দিষ্ট পাঠ্য সম্পৰ্কে তেওঁৰ জ্ঞান, দ্ৰুপদী ৰচনাৰ সমীভৱন আৰু আম্‌ষ্টাৰডামৰ ইহুদী জনতাৰ পৰ্যবেক্ষণ ব্যৱহাৰ হৈছিল।
পিতৃ-মাতৃ‍ৰ কৰ্মভূমি গহপুৰত অৱস্থিত গহপুৰ আদৰ্শ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত ১৯৭৩ চনত চন্দনা গোস্বামীয়ে শৈক্ষিক জীৱনৰ পাতনি মেলে।
ইয়াৰ পাছত গহপুৰ ছোৱালী উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৮৩ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীৰ্ণ হয়।
ইয়াৰ পাছত গুৱাহাটী বিশ্ব‍বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯‍৯২ চনত অৰ্থনীতি বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁৰ দ্বিতীয়খন উপন্যাস ‘কেয়ুম্’ৰ মূল বিষয়বস্তু অসমৰ দ্বিতীয় বৃহৎ জনগোষ্ঠী মিচিংসকলৰ প্ৰব্ৰজনৰ সমস্ত কালছোৱা।
দক্ষিণ চীনৰপৰা যুগ যুগ ধৰি প্ৰব্ৰজন কৰি জনগোষ্ঠীটোৱে নানানটা ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ মাজেৰে তিব্বত হৈ কিদৰে ভাৰত ভূমিত থিতাপি লাগিছিলহি – এই সমস্ত ঘটনাৰাজি বিস্তৃ‍ত ৰূপত উপন্যাসখনত ডাঙি ধৰা হৈছে।
তেওঁৰ প্ৰথম সাহিত্য সৃষ্টি ‘পাটকাইৰ ইপাৰে মোৰ দেশ’ নামৰ বুৰঞ্জীমূলক উপন্যাসখনৰ বাবে ২০১‍২ চনত ভাৰত চৰকাৰ‍ প্ৰদত্ত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
জীৱনৰ প্ৰথমখন প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ‍তে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰা চন্দনা গোস্বামী অসমৰ প্ৰথমগৰাকী সাহিত্যিক।
তেওঁৰ পিতৃ গহপুৰ‍ৰ ছয়দুৱাৰ মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ আৰু মাতৃ ছয়দুৱাৰ মহাবিদ্যালয়ৰে শিক্ষা বিভাগৰ প্ৰবক্তা আছিল।
পাচলৈ তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত অৰ্থনীতি বিভাগৰ প্ৰবক্তা হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে যদিও ব্যক্তিগত কাৰণত ২০‍০৪ চনত চাকৰি‍ৰ পৰা অব্যাহতি লয়।
কিন্তু উত্তৰ বৈদিক সাহিত্যত বিশেষকৈ মধ্যযুগৰ আৰম্ভণিৰ সাহিত্যসমুহত সকলোকে মাথো এগৰাকী দেৱী বা মহাশক্তিৰেই ৰূপ হিচাপে দেখুওৱা হৈছে।
১৯১৭ চনত জিলাৰ্ডে অষ্ট্ৰ-হাংগেৰীয় সেনাত বিষয়া পদৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে বিষয়া প্ৰশিক্ষণ বিদ্যালয়ত সোমায়।
প্ৰথম বিশ্ব যুদ্ধৰ পিছত তেওঁ সেনা বাহিনীৰ পৰা অব্যাহতি পাই ১৯১৯ চনত পুনৰ বুডাপেষ্ট টেকনিকেল ইউনিভাৰ্চিটিলৈ পুনৰ ঘূৰি যায়।
ডক্টৰেট হোৱাৰ পিছত ১৯২৩ চনত জিলাৰ্ডে কেইছৰ উইলহ্লেম ইনষ্টিটিউত হাৰ্মান্‌ মাৰ্কৰ লগ হৈ এক্সৰেৰ ওপৰত পৰীক্ষা আৰম্ভ কৰে।
দুয়োজনে একেলগে বহুতো পেটেণ্টৰ বাবে আবেদন কৰিছিল যিবোৰৰ ভিতৰত আছিল এটা ৰেফ্ৰিজাৰেচন ব্যৱস্থা যিটো পিছত ১৯৪২চনত পাৰমাণৱিক ৰিয়েক্টৰ বনাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
১৯২০চনত বাৰ্লিনত উপস্থিত হৈ প্ৰথমে ইনষ্টিটিউত অফ টেকন'লজিত অভিযান্ত্ৰিক শিক্ষা পুনৰ আৰম্ভ কৰিছিল।
বাৰ্লিনত তেওঁ এলবাৰ্ট আইনষ্টাইন, ভন লাৱে, ৱাল্টৰ নাৰ্ন্‌ষ্ট, মেস্ক প্লাঙ্ক্‌ আদি পদাৰ্থবিদসকলৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ শিক্ষা লাভ কৰে।
তেতিয়াৰ পৰা, জীতেন্দ্ৰ কুমাৰে টিভিএফত বহুকেইটা চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰি আহিছে; যেনে, ", " ধাৰাবাহিক আদি।
টিভিএফ পিটচাৰ্ছ নামৰ ৱেব-চিৰিজটোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰ 'জীতেন্দ্ৰ মহেশ্বৰী'ৰ ৰূপায়ণৰ জৰিয়তে তেওঁ জনপ্ৰিয় হৈ পৰে।
চিৰিজটোত তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশৰ ফুলেৰা নামৰ গ্ৰামাঞ্চলত থকা পঞ্চায়ত কাৰ্যালয় এটাৰ তৰুণ সচিব অভিষেক ত্ৰিপাঠিৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে।
দীপক কুমাৰ মিশ্ৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু চন্দন কুমাৰৰ দ্বাৰা লিখিত চিৰিজটোৱে সমালোচক আৰু দৰ্শক উভয়পক্ষৰে পৰা সমাদৰ আৰু প্ৰশংসা লাভ কৰে।
দ্য ভাইৰেল ফিভাৰৰ বিভিন্ন কৌতুকধৰ্মী-ব্যংগাত্মক অনুষ্ঠানত আগবঢ়োৱা অভিনয়ৰ জৰিয়তে তেখেত জনাজাত হয়।
আৰু অৰ্জুন কেজৰিৱাল হিচাপে ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু দিল্লীৰ মুখ্য মন্ত্ৰী অৰবিন্দ কেজৰিৱালৰ পেৰদি সংস্কৰণত আগবঢ়োৱা অভিনয়ৰ বাবেও তেওঁ পৰিচিতি লাভ কৰে।
পৰৱৰ্তী কালত হিন্দী ছবি "শুভ মংগল জ্যাদা সাৱধান", এমাজন প্ৰাইমৰ ৱেব-চিৰিজ "পঞ্চায়ত" আদিত তেওঁ অভিনয় কৰে।
জীতেন্দ্ৰ কুমাৰে ছবিখনত বন বিভাগৰ চাকৰি এৰি আহি পাণদোকানী হোৱা যুৱক "বিল্লু"ৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
২০১৮ চনতেই নিৰ্মাণ সমাপ্ত হোৱা "চমন বাহাৰ" জীতেন্দ্ৰ কুমাৰৰ প্ৰথমখন ছবি হ'ব বুলি ভবা হৈছিল।
সমকামিতাৰ বিষয়টোক আধাৰ হিচাপে লৈ নিৰ্মিত হোৱা ছবিখনত গজৰাজ ৰাও, নীনা গুপ্তাৰ দৰে অভিনয়-শিল্পীয়েও অভিনয় কৰে।
আইআইটি খড়গপুৰত পঢ়ি থকা অৱস্থাতেই জীতেন্দ্ৰই হিন্দী প্ৰযুক্তিবিদ্যা সংঘৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কেইবাখনো মঞ্চ নাটত অংশ লয়।
এক নিৰ্দিষ্ট সময়সীমাত কোনো এক বস্তুৱে অতিক্ৰম কৰা মুঠ দূৰত্বক উক্ত সময়সীমাৰে হৰণ কৰিলে গড় দ্ৰুতি পোৱা যায়।
এছ আই এককত ইয়াৰ একক হৈছে মিটাৰ প্ৰতি ছেকেণ্ড, কিন্তু বৰ্তমানে বেছিকৈ ব্যৱহাৰ হোৱা এককবোৰ হৈছে কিল'মিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টা, বা মাইল প্ৰতি ঘণ্টা ।
এজন চাইকেল আৰোহীে যদি ২ ছেকেণ্ডত ৩০ মিটাৰ দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰে, তেন্তে তেওঁৰ দ্ৰুতি হ'ব ১৫ মিটাৰ প্ৰতি ছেকেণ্ড।
গতি অৱস্থাত থকা বস্তুৰ বিভিন্ন দ্ৰুতি থাকিব পাৰে, যেনে এখন গাড়ীয়ে ৰাস্তাত ৫০ কিল'মিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টা, ০ কিল'মিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টা আৰু তাৰপাছত ৩০ কিল'মিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টা এনেদৰে যাব পাৰে।
যিজনে সদায় বিপদে-আপদে সহায় কৰি আহিছে, সেইজনৰ ঘৰতে সোমেশ্বৰে চুৰ কৰিলে আৰু চুৰি-কাৰ্য সংঘটিত কৰিলে সেইজনৰ কথা মতে, যিজনে তাক শোষণ কৰি কৰি ভেটী-মাটিও কাঢ়িলোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে।
এজাক সৰু ল’ৰা-ছোৱালীয়ে ‘ধৰ ধৰ ধৰ, নাঙল চোৰক ধৰ’ বুলি চিঞৰি তাৰ পিছেপিছে সমদল যাত্ৰা কৰিলে।
বিভিন্ন সময়ত বলোৰামৰ পৰা উপকাৰ পাই থোৱা সোমেশ্বৰে প্ৰথমে নাঙলখন চুৰ কৰি কৰিব মান্তি হোৱা নাছিল যদিও ভেটীমাটি কাঢ়ি নিয়াৰ ভয় দেখুৱাই মহাজনে তাৰ দ্বাৰা এই গৰ্হিত কাম কৰালে।
গাঁৱত অনুষ্ঠিত হবলগীয়া ভাওনাৰ দিনাই ৰাইজৰ আগত মহাজনৰ কু-কীৰ্তিৰ বিষয়ে গোচৰ দিয়াৰ মনস্থ কৰিলে।
১৯৯৩ চনত চিত্ৰগৃহত মুক্তি পোৱা ছবিখন ৩৯তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ 'পৰিচালৰ প্ৰথম ছবি'ৰ ইন্দিৰা গান্ধী বঁটা লাভ কৰিছিল।
গল্পকাৰ অপূৰ্ব শৰ্মাৰ এটি চুটিগল্পৰ আধাৰত সঞ্জীৱ হাজৰিকা, বিদ্যুৎ চক্ৰৱৰ্তী আৰু অজান বৰুৱাই ছবিৰ চিত্ৰনাট্য আৰু সংলাপ লিখিছিল।
গীতাঞ্জলী দাস, অনিমা পাচনি, নৰ্মদা দাস, নৰ্মদা দাস, লক্ষী বৰঠাকুৰ, জ্যোতি ভূঞা, অজিত বৰঠাকুৰ, মেঘালী নেওগ আদি।
তোৰণৰ স্তম্ভত পদুমফুল আৰু ফুলৰ মালাৰে বিদ্যাধৰ খোদিত আৰু বৃহৎ মূলাৱৰণ ইয়াৰ অন্যতম বিশেষত্ব।
বৃহৎ দুৱাৰত ফুলৰ পাহিৰ নক্সা, জীৱ-জন্তুৰ চাৰিওফালে লতাজাতীয় উদ্ভিদ, নাৰী দ্বাৰপালিকাৰ পত্ৰকুণ্ডল ইত্যাদি ইয়াৰ বিশেষত্ব।
ইয়াত কীৰ্তিমুখ, কলামকৰা, ফাংনাম শিৱ, শ্ৰীধৰ ৰুদ্ৰ, লক্ষ্মী-নাৰায়ণ, হৰ-গৌৰী, ৰাসলীলা,সৰ্পদেৱতা, প্ৰণাম ধ্যান, পদ্ম চক্ৰ, ৰাম, ৰাৱণ, সুগ্ৰীৱ আদিৰ ভাস্কৰ্য পোৱা গৈছে।
এই স্থলত এখন সংৰক্ষিত পূৰাতাত্ত্বিক উদ্যান আৰু অসম চৰকাৰৰ পূৰাতাত্ত্বিক বিভাগৰ অন্তৰ্গত এটা যাদুঘৰ আছে।
প্ৰতি বছৰে জানুৱাৰীৰে পৰা অক্টোবৰ মাহলৈ এই গছত কেইবাটাও বৃহৎ বৃহৎ বাহ সাজিবলৈ হিমালয়ৰ পাদদেশৰ বনৰীয়া পৰিভ্ৰমী মৌমাখি ইয়ালৈ আহে।
দেওপাহাৰৰ শিখৰত অৱস্থিত শিলৰ মন্দিৰ স্থাপত্যশৈলীৰ পৰা খ্ৰীষ্টীয় সপ্তমৰ পৰা নৱম শতিকাৰ বুলি অনুমান কৰিব পাৰি।
লোকবিশ্বাস মতে ইয়াৰ মূল শিৱলিংগটো ১৯ শতিকাত পাহাৰৰ কাষতে স্থাপিত বাবা থান মন্দিৰলৈ স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল।
পাহাৰৰ শিখৰত এখন প্ৰাচীন শিলেৰে অৰ্ধনিৰ্মিত বা ১৮৯৭ চনৰ ভূমিকম্পত ধ্বংসপ্ৰাপ্ত মন্দিৰ আছে।
ইয়াৰ আশে-পাশে সিঁচৰত হৈ থকা ধ্বংসাৱশেষ সমূহ অসমৰ ৰাজ্যিক সংৰক্ষিত স্মৃতিচিহ্নসমূহৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত।
তেওঁৰ চাৰিগৰাকী পত্নীৰ ভিতৰত আবিৰ মাক তিজিটা ৱল্ডে অৰ্থডক্স খ্ৰীষ্টান আমহাৰা সম্প্ৰদায়ৰ আছিল।
আবিয়ে স্থানীয় প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত প্ৰাথমিক আৰু পিছলৈ আগাৰু নামৰ উপচহৰৰ এখন বিদ্যালয়ত মাধ্যমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
সেনাৰ ইণ্টেলিজেন্টছৰ লগত জড়িত আবি আহমেদ প্ৰধানমন্ত্ৰী পদত অধিষ্ঠিত হোৱাৰ পিছত ৰাজনীতি আৰু অৰ্থনৈতিক পুনৰগঠনত অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল।
২০১৯ চনত আবি আহমেদৰ প্ৰচেষ্টাৰ ফলতে ইৰিথ্ৰীয়াৰ সৈতে ইথিঅ'পিয়াৰ পুৰণি যুদ্ধৰ অৱসান ঘটিল।
শান্তি আৰু আন্তৰ্জাতিক সহযোগিতা আৰু ইথিঅ'পিয়া আৰু ইৰিথ্ৰীয়াৰ দীৰ্ঘ ২০ বছৰৰ সমস্যাৰ নিবাৰণৰ বাবে তেওঁক ২০১৯ চনৰ শান্তিৰ নোবেল বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছে।
তাৰপিছত তেওঁ লণ্ডনৰ গ্ৰীনিছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পৰিৱৰ্তনশীল নেতৃত্ব বিভাগৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তদুপৰি তেওঁ ২০১৩ চনত এডিছ আবাবাৰ এশ্বলেণ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ লেডষ্টাৰ কলেজ অফ মেনেজমেণ্ট এণ্ড লিডাৰশ্বিপৰ পৰা এমবিএ সম্পন্ন কৰে।
তেওঁ ইথিঅ'পিয়ান পিপল'ছ ৰেভুল্যছনেৰী ডেম'ক্ৰেটিক ফ্ৰণ্ট আৰু অৰুমু ডেম'ক্ৰেটিক পাৰ্টিৰ অধ্যক্ষৰ পদত অধিষ্ঠিত আছিল।
তদুপৰি তেওঁ ইথিঅ'পিয়াৰ সাংসদ আৰু অডিপি আৰু ইপিআৰডিএফ ৰ কাৰ্যবাহী কমিটিলৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল।
তেওঁ ইথিঅ'পিয়ান ৰাষ্ট্ৰীয় সুৰক্ষা বাহিনীত কৰ্মৰত অৱস্থাত ২০০১ চনত ৰাজধানী এডিছ আবাবাৰ মাইক্ৰ'লিংক তথ্য প্ৰযুক্তি মহাবিদ্যালয়ত কম্পিউটাৰ অভিযান্ত্ৰিকতাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
আবি আহমেদ আলি এগৰাকী ইথিঅ'পিয়াৰ ৰাজনীতিবিদ আৰু ২ এপ্ৰিল ২০১৮ চনৰ পৰা ইথিঅ'পিয়াৰ ১৫তম প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰিছে।
আবি ২০১৭ চনত এডিছ আবাবা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শান্তি আৰু সুৰক্ষা অধ্যয়নৰ পৰা পিএইচডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
মহাপুৰুষসকলৰ উত্তৰকালত অসমত সত্ৰায়ন পৰ্বৰ সূচনা হৈছিল, একেদৰে সত্ৰসমূহৰ প্ৰভাৱপুষ্ট হৈ গাঁৱে-ভূঞে শংকৰদেৱৰ জীৱিত কালছোৱাতেই থান-সত্ৰসমূহত বৈষ্ণৱ ভক্ত সমাজৰ উপাস্য দেৱতাৰ চৰিত্ৰ কীৰ্তন কৰা হৈছিল।
কিন্তু শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পাছত অসমৰ বৈষ্ণৱ সত্ৰসমূহ বিভিন্ন কাৰণত ব্ৰহ্ম, পুৰুষ, নিকা আৰু কাল সংহতিৰূপে চাৰিটা থুলত বিভক্ত হৈ পৰিল।
মাধৱদেৱৰ চৰিততোলা প্ৰথা, নামঘোষাৰ স্তৱকত বৰ্ণনা কৰা গুৰুৰ গুণ, গৰিমা আৰু বন্দনাৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ তেওঁৰ পৰৱৰ্তী ভক্তসকলে চৰিত ৰচনা কৰাৰ আদৰ্শ লাভ কৰিছিল।
মাধৱদেৱৰ বাহিৰেও শংকৰদেৱৰ সমসাময়িক শাস্ত্ৰজ্ঞ বা পণ্ডিত আচাৰ্যসকলেও শংকৰদেৱক গুৰু, পৰমপুৰুষ, ভগৱানৰ অংশ বা কলা অৱতাৰ বুলি স্বীকাৰ কৰি গৈছে।
এই সকলৰ ভিতৰত ৰাম সৰস্বতী, অনন্ত কন্দলি, শ্ৰীধৰ কন্দলি, সুকবি শেখৰ, নাৰায়ণ ঠাকুৰ আদি উল্লেখযোগ্য।
অসমীয়া বৈষ্ণৱ সমাজত, সত্ৰীয়া সংস্কৃতিত এইধৰণৰ চৰিত চৰ্চা কৰা প্ৰথাটোকে চৰিত তোলা প্ৰথা বুলি কোৱা হয়।
চৰিত পুথিৰ গদ্যত প্ৰাচীন অসমীয়া গদ্যৰ ঠাঁচ, প্ৰচলিত কথ্যৰীতিৰ প্ৰয়োগ আৰু আধুনিক অসমীয়া গদ্যৰ আৰম্ভণি উল্লেখযোগ্য দিশ।
আৰু বাৰেভূঞা কামৰূপ আলিপুখুৰিতে ইদেশে উজাই অহাতঃ নৰনাৰায়ণে সুনি নিবলৈ যুদ্ধেৰে পঠালে চিলাৰাইকে গাভৰুখাকে॥
বৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ কাৰণে শংকৰদেৱ আৰু অন্যান্য শিষ্য-প্ৰশিষ্যসকলৰ ভিতৰত হোৱা কথোপকথনত এনে ধৰণৰ গদ্যৰীতি যথোপযুক্তভাৱে প্ৰয়োগ কৰা হৈছে।
এক দিন মাধৱ দেউ আহিব নোৱাইলে হৰি কথা সুনিবলৈ গা বিষমৰ হেতুঃকৃষ্ণ কথা অবসানত গুৰুজনে বোলে বৰা পো নাহিল আজি…"
চৰিত পুথিত ধৰ্মীয় গীত-পদ, ঘোষা আদিৰ প্ৰয়োগৰ উপৰি ভকতীয়া-ফকৰা, পদ-ফকৰা আদিয়ে ইয়াৰ গদ্যক অৰ্থবহ কৰি তুলিছে।
শিষ্য মাধৱদেৱ প্ৰমুখ্যে বিশিষ্ট সন্ত-মহন্তসকলৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁলোকৰ জীৱনকথাক সামৰি লৈ চৰিত পুথিসমূহ ৰচনা কৰা হয়।
সপ্তদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰে পৰা সপ্তদশ শতিকাৰ শেষৰ সময়খিনিয়েই চৰিত পুথিৰ উদ্ভৱ আৰু বিকাশৰ সময়।
শঙ্কৰদেৱ, মাধৱদেৱ আদি মহাপুৰুষসকলৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁলোকৰ কাৰ্য আৰু গুণাৱলী কীৰ্তন কৰাটো সত্ৰীয়া ভকতসকলৰ এটা প্ৰধান ধৰ্মকাৰ্য ৰূপে পৰিগণিত হৈছিল।
শিষ্যসকলক আগত লৈ সত্ৰাধিকাৰে ধৰ্মবিষয়ক কথা আলোচনা কৰাৰ উপৰিও সময়ে সময়ে মহাপুৰুষসকলৰ জীৱন কাহিনীও বৰ্ণনা
মহাপুৰুষসকলৰ জীৱন-কাহিনীসমূহ পোনতে লিপিবদ্ধ হোৱা নাছিল; নাইবা শিষ্যসকলেও লিপিবদ্ধ কৰাৰ কথা ভবা নাছিল, কিন্তু কিছুকাল যোৱাৰ পাছত কিছুমান শিষ্যই গুৰুপৰম্পৰাত বাগৰি অহা কাহিনীবোৰ লিপিবদ্ধ কৰিবলৈ ধৰিলে।
বৈষ্ণৱ গুৰুসকলৰ জীৱন চৰিত অৰ্থাৎ গুণ-গৰিমা জনসাধাৰণৰ আগত ব্যক্ত বা প্ৰকাশ কৰাৰ উদ্দেশ্যৰে চৰিত পুথিসমূহ ৰচনা কৰা হৈছিল বুলি কোৱা হয়।
বৈষ্ণৱ গুৰু শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱ,হৰিদেৱ,দামোদৰদেৱৰ জীৱন চৰিত্ৰক কেন্দ্ৰ কৰি তেওঁ লোকৰ শিষ্য সকলে এই জীৱনীমূলক সাহিত্যৰ ৰচনা কৰিছিল।
এইদৰে গুৰুৰ গুণ-গৰিমা তথা জীৱন দৰ্শনৰ ওপৰত শিষ্যৰ দ্বাৰা সাহিত্য ৰচনা কৰা প্ৰথাটোক চৰিত তোলা পৰম্পৰা বুলি জনা যায়।
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু তেওঁৰ প্ৰিয় শিষ্য মাধৱদেৱ প্ৰমুখ্যে বিশিষ্ট সন্ত-মহন্তসকলৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁলোকৰ জীৱনকথাক সামৰি লৈ চৰিত পুথিসমূহ ৰচনা কৰা হয়।
সেইবাবে চৰিতকাৰ সকলে চৰিত বোৰত সন্ত-মহন্ত সকলৰ ব্যক্তিগত জীৱনক বিশেষ গুৰুত্ব নিদি তেওঁলোকৰ অলৌকিকতা আৰু অতি প্ৰাকৃত জীৱনৰ ওপৰত গুৰুত্ব দি হে এই পুথিসমূহ ৰচনা কৰিছিল।
এই পুথিসমূহত ধৰ্ম অনুষ্ঠানৰ প্ৰসাৰৰ ইতিহাস, গুৰুসকলৰ ধৰ্মীয়জীৱন, সত্ৰ অনুষ্ঠান সমূহৰ বিকাশ, বৈষ্ণৱ নীতি নিয়ম আৰু বিভিন্ন সামাজিক, সাংস্কৃতিক ইতিহাসৰ সমল আছে।
ইয়াৰ ভাষাতো পুৰণি অসমীয়া, পশ্চিম অঞ্চলৰ অসমীয়া আৰু পূব অঞ্চলৰ অসমীয়াৰ সুন্দৰ মিশ্ৰণ ঘটিছে।
কাব্য চৰিতসমূহৰ ভাষা চতুৰ্দ্দশ শতিকাৰ হেম সৰস্বতী, মাধৱ কন্দলি, হৰিবৰ বিপ্ৰ, কবিৰত্ন সৰস্বতী আদিৰ ভাষাৰ অনুৰূপ।
ষোল্ল শতিকাৰ পৰা অষ্টাদশ শতিকালৈকে তিনিশ বছৰৰ কথিত অসমীয়া গদ্যৰ চানেকি চৰিতবোৰে দাঙি ধৰিব পাৰিছে।
ব্ৰাৱাৰৰ ফিক্স্‌ড পইণ্ট উপপাদ্য আৰু ৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰি আমি পাওঁ যে ৰ ত এটি ফিক্স্‌ড পইণ্ট আছে।
খেল সূত্ৰত নাশ্ব সাম্যাৱস্থা জন ফ'ৰ্বছ্‌ নাশ্বৰ নামৰ এটি সমাধানৰ ধাৰণা যি অসহযোগিতামূলক খেলৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য।
এনে খেলত এই সাম্যাৱস্থাত ধৰি লোৱা হয় যে প্ৰত্যেকজন খেলুৱৈয়ে আন খেলুৱৈসকলৰ সাম্যাৱস্থাৰ কৌশল বা কাৰ্যনীতি জানে, আৰু যদি আন কোনো খেলুৱৈয়ে নিজৰ কাৰ্যনীতি সলনি নকৰে, কোনো খেলুৱৈৰে নিজৰ কাৰ্যনীতি সলনি কৰৰ কাৰণ নাই।
১৯৫০ চনত তেওঁ আন এক গৱেষণাপত্ৰ প্ৰকাশ কৰি এক অন্য প্ৰমাণ প্ৰকাশ কৰিলে য'ত কাকুটানি ফিক্স্‌ড পইণ্ট উপপাদ্য ব্যৱহাৰ কৰা হ'ল।
ইয়াত, , য'ত , এটি মিশ্ৰিত-কাৰ্যনীতি প্ৰ'ফাইল সকলো মিশ্ৰিত-কাৰ্যনীতিৰ চে'টত আৰু খেলুৱৈ ৰ প্ৰতিদান ফলন।
খেল সূত্ৰৰ শব্দত, প্ৰত্যেকজন খেলুৱৈয়ে নিজৰ নিজৰ এটি কাৰ্যনীতি চয়ন কৰি লয় আৰু কোনো খেলুৱৈয়ে আন খেলুৱৈয়ে নিজৰ কাৰ্যনীতি সলনি নকৰিলে কেৱল নিজৰ কাৰ্যনীতি সলনি কৰি লাভান্বিত হ'ব নোৱাৰে- এই অৱস্থাই নাশ্ব সাম্যাৱস্থা।
যেতিয়া নাশ্বে এই কথা জন ভন নয়মেনক ১৯৪৯ত কৈছিলে, ভন নয়মেনে বিখ্যাতভাৱে এনেদৰে কৈ এই কথা খাৰিজ কৰিছিল, "এয়া নগণ্য, তুমি জানা।
ইয়াৰ অৰ্থ এয়াই যে কোনো খেলুৱৈয়ে একপক্ষীয়ভাৱে নিজৰ কাৰ্যনীতি সলনি কৰি উপকাৰিতা বৃদ্ধি কৰিব নোৱাৰে।
নাশ্ব সম্যাৱস্থাৰ অস্তিত্ব প্ৰমাণ কৰিবলৈ ধৰি লওক খেলুৱৈ ৰ শ্ৰেষ্ঠতম্‌ প্ৰতিক্ৰিয়া আন সকলো খেলুৱৈৰ কাৰ্যনীতিৰ বাবে।
কাকুটানিৰ ফিক্স্‌ড পইণ্ট উপপাদ্যই এনে এক ফিক্স্‌ড পইণ্টৰ অস্তিত্ব নিশ্চিত কৰে যদি এই চাৰি চৰ্ত পূৰ্ণ হয়:
এদিন বৃন্দাবনত লগৰীয়া গোপবালকসকলৰ লগত কৃষ্ণই গৰু চৰাই থাকোঁতে যমুনাৰ পাৰত এটুকুৰা সুন্দৰ ঠাই দেখি লগৰীয়া গোপ বালকসকলক সেই ঠাইত বহি লগত নিয়া খোৱা বস্তু খাবলৈ কৃষ্ণই প্ৰস্তাৱ দিলে।
সেই সময়তে নাৰদ আহি যমুনাৰ পাৰত উপস্থিত হৈ শ্ৰীকৃষ্ণক স্তুতি কৰি গোপ শিশুসকলৰ সৈতে প্ৰসাদ ভোজন কৰি শ্ৰীকৃষ্ণক সেৱা জনাই গুচি গৈছে।
ভোজনত ব্যস্ত থাকোঁতে ঘাঁহ বিচাৰি আঁতৰি যোৱা দামুৰি পোৱালিবিলাক নেদেখি শ্ৰীদাম নামৰ কৃষ্ণৰ লগৰীয়া গোপ শিশুজন খাবলৈ এৰি গৰু বিচাৰি যাবলৈ ওলাল।
শ্ৰীকৃষ্ণই বৃন্দাবনত দামুৰিবোৰ বিচাৰি নাপাই যমুনাৰ পাৰলৈ ঘূৰি আহি গ'ৰখীয়া গোপ বালকসকলকো বিচাৰি নাপাই খেদ কৰিব ধৰিলে।
পিছত ধ্যান কৰি কৃষ্ণই গম পালে যে, ব্ৰহ্মাই কৃষ্ণৰ মহিমা প্ৰমাণ কৰিবৰ বাবে দামুৰি পোৱালি আৰু গ'ৰখীয়াসকলক চুৰি কৰি নিছে।
তেতিয়া কৃষ্ণই নিজে সকলো দামুৰি পোৱালি আৰু গ'ৰখীয়াৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি গকুললৈ ঘূৰি গৈছে আৰু নিজৰ নিজৰ ঘৰলৈ গৈ আনদিনাৰ দৰে অৱস্থান কৰাত গোৱালীসকলে ব্ৰহ্মকে পুত্ৰ হিচাপে পাইছে।
ঝুমুৰাখন শ্ৰীকৃষ্ণৰ ল'ৰালি কালৰ একোটা বিশেষ মুহূৰ্ত বা পৰিস্থিতিত ঘটা ক্ষুদ্ৰ ঘটনাক লৈ ৰচিত।
খনিকৰ পুথি মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ দ্বাৰা ৰচিত কীৰ্তন আৰু শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱৰ নামঘোষা নামৰ দুখন সাঁচিপতীয়া পুথিৰ সমষ্টি।
কথিত আছে যে, মানৰ অসম আক্ৰমণৰ সময়তে খনিকৰ গাঁও নি‌বাসী নৰহৰি বৰুৱাৰ বংশৰ মণি বৰু‌ৱা নামৰ ব্যক্তি এজনে এই পুথিসমূহ উদ্ধাৰ কৰিছিল।
সেই সময়ত মানৰ অত্যাচাৰত গাঁ‌ৱৰ অধিকাংশ লোকেই হাবিয়ে-বননিয়ে পলাই ফুৰিছিল যদিও মণি বৰু‌ৱাই বাৰ্ধক্যৰ বাবে ঘৰ এৰি যাব পৰা নাছিল।
এসময়ত মানে গাঁ‌ৱৰ সকলোৰে ঘৰৰ সম্পত্তিসমূহ লুট কৰি লৈ যায় আৰু কিবা কাৰণত মণি বৰু‌ৱাৰ ঘৰৰ পুখুৰীৰ পাৰত এটা টোপোলা এৰি থৈ যায়।
তাৰপিছত বৰু‌ৱাই টোপোলাটো খুলি তাত কীৰ্তন, দশম, নামঘোষা আৰু ভক্তি ৰত্নাৱলী নামেৰে চাৰিখন মহাপুৰুষীয়া সাঁচিপাতৰ পুথি উদ্ধাৰ কৰে।
কিছুদিন পিছত তেওঁ ইয়াৰে দশমখন নিজৰ গাঁ‌ৱৰ নামঘৰলৈ আৰু ভক্তি ৰত্না‌ৱলীখন কাষৰ হালো‌ৱা গাঁ‌ৱৰ নামঘৰলৈ আগবঢ়ায়।
এইখন পুথি মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত কীৰ্তন-ঘোষা আৰু নামঘোষা নামৰ দুখন সাঁচিপতীয়া পুথিৰ সমষ্টি।
কালক্ৰমত খনিকৰ পুথিৰ বিষয়ে ৰাইজ জনাজাত হোৱাত ৰাইজৰ দান বৰঙনিৰে পুথিখন থোৱা সাধাৰণ গুৰুগৃহটো ২০০০ চনত নামঘৰ হিচাবে প্ৰতিষ্ঠা হয়।
মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে মণি বৰু‌ৱাৰ খনিকৰ গাঁ‌ৱতেই সংৰক্ষিত হৈ থকা বাবে এই সংযুক্ত পুথিদুখন খনিকৰ পুথি নামেৰেই জনাজাত হৈ পৰিল।
দেৱানন্দ কোঁৱৰৰ জন্ম হৈছিল ১৯৩২ চনত, শিৱসাগৰ জিলাৰ নিতাইপুখুৰী মৌজাৰ নিতাই কোঁৱৰ গাঁৱত।
নিতাইপুখুৰী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষাজীৱন আৰম্ভ কৰি তেখেতে একাধিক বিদ্যালয়ত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিছিল।
খোৱাং হাইস্কুলৰ পৰা তেখেতে প্ৰথম বিভাগত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ গুৱাহাটীৰ কটন কলেজত নামভৰ্তি কৰে।
সেইখন শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি তেখেতে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰথম শ্ৰেণীৰ স্নাতকোত্তৰ অৰ্জন কৰে।
তেখেত হিতেশ্বৰ শইকীয়া আৰু তৰুণ গগৈ নেতৃত্বাধীন কংগ্ৰেছ চৰকাৰ দুখনৰ অধীনত কেইটামান গুৰুত্বপূৰ্ণ বিভাগৰ মন্ত্ৰিত্ব লাভ কৰিছিল।
উল্লেখযোগ্য যে, ৰাজনীতিক্ষেত্ৰলৈ অহাৰ আগতে তেখেতে গুৱাহাটী কলেজৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ হিচাপে কিছুদিন কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
১৯৮৩ চনৰ নিৰ্বাচনত শিৱসাগৰ সমষ্টিৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্ব্বিতা কৰি তেখেত অসম বিধানসভালৈ মনোনীত হয়।
২০০৪ চনত তেখেতে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ত্ৰিপুৰা, মণিপুৰ, নাগালেণ্ড, মিজোৰাম, আৰু মেঘালয় ৰাজ্যৰ ৰাজনৈতিক পৰ্যবেক্ষক হিচাপে সেৱা আগবঢ়ায়।
ৰাজনৈতিক জীৱনৰ বিয়লি ভাগত ২০১৫ চনত তেখেতে বদৰুদ্দিন আজমল নেতৃত্বাধীন এ.আই.ইউ.ডি.এফ.ত যোগদান কৰে আৰু দলৰ উপ-সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
শৰ্মিলা ঠাকুৰে অভিনয় জীৱনৰ পাতনি মেলিছিল সত্যজিত ৰায়ৰ ১৯৫৯ চনৰ অপুৰ সংসাৰ নামৰ বঙালী ছবিখনৰ যোগেদি।
ইয়াৰ পাছত ১৯৬৪ চনত তেওঁ শক্তি সামন্তৰ 'কাশ্মীৰ কী কলি' নামৰ চলচ্চিত্ৰখনৰ যোগেদি বলিউডত অভিনয় জীৱনৰ আৰম্ভণি কৰে।
ইয়াৰ পাছতে শক্তি সামন্তই অভিনেতা ৰাজেশ খান্নাৰ বিপৰীতে শৰ্মিলাৰ লগত আৰাধনা , অমৰ প্ৰেম আদিৰ দৰে চলচ্চিত্ৰ বনায়।
১৯৭৫ চনৰ ছবি মৌচমৰ বাবে তেওঁলৈ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আগবঢ়োৱা হয়।
শৰ্মিলা ঠাকুৰ (ধৰ্মান্তৰৰ পাছত বেগম আয়েশা চুলতানা খান হিচাপেও জনা যায়; জন্ম ৮ ডিচেম্বৰ ১৯৪৪) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী।
তেওঁ কৰা অনবদ্য অভিনয়ৰ বাবে তেখেতে দুবাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু দুবাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছে।
পশ্চিমবংগৰ আচাঞ্চলত অৱস্থিত চেইণ্ট জন্স ডায়'চিচান গাৰ্লচ্ হায়াৰ ছেকেণ্ডাৰী স্কুলত পঢ়ি থকা অৱস্থাত মাত্ৰ ১৩ বছৰ বয়সত তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰথমখন ছবিৰ প্ৰস্তাৱ পোৱাত তেওঁ অভিনয়ৰ ফালে মনোনিবেশ কৰে আৰু সেইবাবেই তেওঁৰ পঢ়া-শুনাত ব্যাঘাত জন্মে আৰু পাছলৈ পঢ়া শুনা সম্পূৰ্ণ নকৰাকৈয়ে তেওঁ পিতৃৰ পৰামৰ্শ মতে বিদ্যালয় এৰে।
জ্ঞানদাভিৰাম বৰুৱাৰ পিতৃ গুণাভিৰাম বৰুৱা আছিল অসমৰ এগৰাকী সাহিত্যিক, নাট্যকাৰ, প্ৰবন্ধকাৰ, বুৰঞ্জীবিদ আৰু সমাজ সংস্কাৰক।
স্থল পুৰাণৰ মতে এসময়ত মৃত্যুৰ দেৱতা যমৰাজে ব্ৰহ্মাৰ কাষলৈ অভিযোগ দাখিল কৰে যে কামৰূপ অঞ্চলৰ পৰা কোনেও নৰকলৈ যোৱা নাই।
তেতিয়া ভগৱান শিৱয়ে দেৱী উগ্ৰতাৰাক কামাখ্যা অঞ্চলত বাস কৰা লোকসকলক আঁতৰাই পঠিয়াবলৈ আদেশ দিয়ে।
তেতিয়াৰ পৰা কামৰূপত সকলো বৈদিক সাধনা ত্যাগ কৰে হয় আৰু দেৱী উগ্ৰতাৰা বামাচাৰী সাধনাৰ দেৱীত পৰিণত হয়।
উগ্ৰতাৰা দেৱালয় গুৱাহাটীৰ লতাশিল অঞ্চলত অৱস্থিত দশ মহাবিদ্যাৰ দ্বিতীয় দেৱী তাৰাৰ উগ্ৰ স্বৰূপ উগ্ৰতাৰাৰ নামত উৎসৰ্গিত মন্দিৰ।
মিতালী দৰাই ৰাজ এগৰাকী ভাৰতীয় ক্ৰিকেট খেলুৱৈ আৰু বৰ্তমান ভাৰতীয় মহিলা ক্ৰিকেট দলৰ টেষ্ট আৰু এদিনীয়া ক্ৰিকেটৰ অধিনায়ক।
তেওঁ আন্তৰ্জাতিক ক্ৰিকেটত আটাইতকৈ বেছি ৰাণ বনোৱা মহিলা ক্ৰিকেট খেলুৱৈ আৰু এদিনীয়া আন্তৰ্জাতিক ক্ৰিকেটত ৬০০০ ৰাণ অতিক্ৰম কৰা একমাত্ৰ মহিলা।
২০১৯ চনৰ ১ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে মিতালী ৰাজে নিউজিলেণ্ডত অনুষ্ঠিত ভাৰত বনাম নিউজিলেণ্ড চিৰিজত খেলি ২০০খন এদিনীয়া আন্তৰ্জাতিক ক্ৰিকেট খেল খেলা প্ৰথম গৰাকী মহিলা হয়।