polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
১৮৫৫ - কলকাতাৰ পৰা আগ্ৰা পৰ্যন্ত টেলিগ্ৰাফ যোগাযোগ ব্যৱস্থাৰ আনুষ্ঠানিক উদ্বোধন কৰা হয়।
১৯৪২ - বসন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য, অসমীয়া সাহিত্যিক, শিক্ষাবিদ, গল্পকাৰ, কবি, প্ৰৱন্ধকাৰ, নাট্যকাৰ আৰু সমালোচক।
১৯৭৬ - ৱাৰ্নাৰ হাইজেনবাৰ্গ, হৈছে ন'বেল বঁটা প্ৰাপ্ত জাৰ্মান ত্বাত্তিক পদাৰ্থবিজ্ঞানী।
১৯৮২ - ৰঘুনাথ মুৰ্মু, ভাৰতীয় ভাষাতত্ত্ববিদ, লেখক, নাট্যকাৰ আৰু চাঁওতালি ভাষাত ব্যবহৃত অল চিকি লিপিৰ উদ্ভাৱক।
'গান্ধীজীৰ জীৱনী', 'মহাত্মা গান্ধীক আমি কিদৰে বুজিলোঁ' আৰু 'অসমত মহাত্মা' তেওঁৰ প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ।
তেওঁ কেইবাটাও সামাজিক আৰু গান্ধীবাদী অনুষ্ঠান যেনে, হৰিজন সেৱক সংঘ, ভাৰতীয় আদিম জাতি সেৱক সংঘ, ভাৰত সেৱক সমাজ, গান্ধী স্মাৰক নিধি, কৌস্তুৰবা স্মাৰক নিধি আৰু অসম সেৱা সমিতিৰ লগত জড়িত আছিল।
লোকনায়ক অমিয় কুমাৰ দাস এজন ভাৰতীয় সমাজ সংস্কাৰক, গান্ধীবাদী নেতা, শিক্ষাবিদ, লেখক আৰু অসম চৰকাৰৰ প্ৰাক্তন মন্ত্ৰী আছিল।
তেওঁ অসম চৰকাৰৰ কেবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ বিভাগ যেনে শিক্ষা, শ্ৰম আৰু অসামৰিক যোগান দপ্তৰৰ মন্ত্ৰী আছিল।
তেওঁৰ অৱদানৰ প্ৰতি সন্মান জনাই ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ১৯৬৩ চনত দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে।
ভাৰত চৰকাৰে তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৬৩ চনত দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ বঁটা প্ৰদান কৰে।
ভাৰত চৰকাৰৰ অধীনস্থ ভাৰতীয় সমাজ বিজ্ঞান গৱেষণা পৰিষদৰ অন্তৰ্গত 'অমিয় কুমাৰ দাস সামাজিক পৰিৱৰ্তন আৰু উন্নয়ন প্ৰতিষ্ঠান' ১৯৯৫ চনত তেওঁৰ জন্মৰ শতবৰ্ষৰ উপলক্ষে তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে।
তেওঁ অসম বিধানসভালৈ তিনিবাৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰা ঢেকীয়াজুলি সমষ্টিত 'লোকনায়ক অমিয় কুমাৰ দাস মহাবিদ্যালয়' নামেৰে এখন কলা বিভাগৰ মহাবিদ্যালয় স্থাপন কৰা হৈছে।
তেওঁ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী গোপাল কৃষ্ণ গোখলে আৰু বাল গংগাধৰ তিলকৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ ছাত্ৰ ৰাজনীতিত প্ৰৱেশ কৰে।
মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ পত্নী বিখ্যাত গান্ধীবাদী নেত্ৰী আৰু স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, সংস্কাৰক আৰু ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ পুষ্পলতা দাস আৰু এগৰাকী জীয়েকক এই সংসাৰত এৰি যায়।
১৭৯৫ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ভাৰতীয় বিষয়াসকলক বীৰত্বৰ পুৰস্কাৰ স্বৰূপে সোণৰ পদক প্ৰদান কৰা হয়।
৫ম মাদ্ৰাজ নেটিভ ইনফেণ্ট্ৰিৰ চুবেদাৰ আব্দুল কাদেৰ এই সোণৰ পদক লাভ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় আছিল।
১৮৩৪ চনত ভাৰতৰ তেতিয়াৰ গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল লৰ্ড উইলিয়াম বেণ্টিংকে অৰ্ডাৰ অৱ মেৰিট স্থাপন কৰে।
১৯০২ চনত এই সন্মানৰ নাম সলনি কৰি ইণ্ডিয়ান অৰ্ডাৰ অৱ মেৰিট ৰখা হয় আৰু ভাৰতীয়সকলে ইয়াক "আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য বীৰত্ব বঁটা" বুলি গণ্য কৰা হয়।
১৯১১ চনত ব্ৰিটিছ ইণ্ডিয়াত ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যৰ সৰ্বোচ্চ বীৰত্বৰ বঁটা— ভিক্টোৰিয়া ক্ৰছ ৰ প্ৰচলন আৰম্ভ হয়।
পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপকসকলে লেফটেনেণ্ট পদবীতকৈ কম পদমৰ্যাদাত থকাসকলৰ বাবে নগদ ধন প্ৰদান কৰাৰ ব্যৱস্থা আছে।
বঁটা প্ৰাপকৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁলোকৰ জীৱনসংগীয়ে মৃত্যু বা পুনৰ বিবাহ নোহোৱালৈকে পেঞ্চন লাভ কৰে।
অবিবাহিত মৰণোত্তৰভাৱে লাভ কৰা বঁটা প্ৰাপকৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকৰ পিতৃ-মাতৃক এই সুবিধা প্ৰদান কৰা হয়।
জীৱনসংগীৰ মৃত্যুৰ পিছত মৰণোত্তৰভাৱে এই বঁটা লাভ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকৰ পুত্ৰ বা অবিবাহিত কন্যায়ে এই সুবিধা লাভ কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ অধীনত বিভিন্ন মন্ত্ৰালয়ে এই বঁটাপ্ৰাপকসকলৰ বাবে বিভিন্ন আৰ্থিক সকাহ প্ৰদান কৰে।
ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ এটা তুলনামূলকভাৱে অজ্ঞাত নিয়ম হ’ল পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপকসকলে আনুষ্ঠানিক ইউনিফৰ্ম পিন্ধিলে সেনাবাহিনীৰ সকলোৱে ৰেংক নিৰ্বিশেষে চেলুট দিব লাগে, যদিও ইয়াৰ কোনো আইনী ব্যৱস্থা নাই।
সেয়েহে বীৰত্বৰ নতুন সামৰিক বঁটা আনুষ্ঠানিকভাৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ খচৰা ৱাৰেণ্ট কাৰ্যকৰী নহ’ল।
১৯৪৯ চনৰ ১ জানুৱাৰীত জম্মু-কাশ্মীৰত যুদ্ধবিৰতি কাৰ্যকৰী কৰা হয় আৰু ১৯৪৭–১৯৪৮ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তানী যুদ্ধৰ পৰা বীৰত্বৰ কাৰ্য্যক সন্মান জনোৱাত বহু পলম হোৱাৰ বাবে নেহৰুৱে সেই খচৰা ৱাৰেণ্টসমূহ গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল চক্ৰৱৰ্তী ৰাজাগোপালাচাৰীলৈ "বঁটাসমূহ নিজাকৈ প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ" পঠোৱা হয়।
কিন্তু ৰাজগোপালাচাৰীয়ে অনুভৱ কৰিছিল যে, যিহেতু ভাৰত তেতিয়াও এখন অধিৰাজ্য আছিল, গতিকে যুক্তৰাজ্যৰ ৰজাৰ অনুমোদন অবিহনে তেওঁৰ বাবে বঁটাসমূহ প্ৰতিষ্ঠা কৰাটো অনুচিত হ'ব।
ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁ নেহৰুক পৰামৰ্শ দিছিল যে যিহেতু ভাৰত ১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত গণৰাজ্য হ'ব, সেয়েহে সেই তাৰিখত বঁটা স্থাপনৰ কথা ঘোষণা কৰাটো উপযুক্ত হ'ব।
কিছু সময়ৰ পাছতে ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে জম্মু-কাশ্মীৰত চলি থকা সংঘাতৰ বাবে বীৰত্বৰ বঁটা প্ৰদান কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
যদিও নৱগঠিত ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ হাতত এতিয়াও ব্ৰিটিছ সন্মান প্ৰদানৰ বিকল্প আছিল, তথাপিও দুয়ো দেশৰ নেতাসকলে অনুভৱ কৰিছিল যে পৰস্পৰ বিৰোধী শক্তিৰ কৰ্মীক একে সন্মান দিয়াটো যুক্তিসংগত নহ’ব।
সেই অনুসৰি ১৯৪৮ চনৰ জুন মাহত বীৰত্বৰ বাবে নতুন ভাৰতীয় বঁটা পৰম বীৰ চক্ৰ , মহা বীৰ চক্ৰ , আৰু বীৰ চক্ৰ আৰম্ভ কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হয়।
যুদ্ধৰ সময়ত পৰম বীৰ চক্ৰৰ পিছত মহা বীৰ চক্ৰ দ্বিতীয় আৰু বীৰ চক্ৰ ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ বীৰত্বৰ সামৰিক বঁটা।
২০১৭ চনৰ ২ মে' তাৰিখে নতুন দিল্লীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যম কেন্দ্ৰত অনুষ্ঠিত এক অনুষ্ঠানত প্ৰতিৰক্ষা ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী সুভাষ ভামৰে সমগ্ৰ দেশৰ হাজাৰখন শিক্ষানুষ্ঠানত "শৌৰ্য্যৰ দেৱাল" নিৰ্মাণৰ অভিযানৰ শুভাৰম্ভ কৰে।
পৰম বীৰ প্ৰাপক জীৱিত ব্যক্তি দুগৰাকী চুবেদাৰ যোগেন্দ্ৰ সিং যাদৱ আৰু নাইব চুবেদাৰ সঞ্জয় কুমাৰৰ উদ্যোগত এই অভিযান আৰম্ভ হয়।
" ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু নিজ নিজ শিক্ষানুষ্ঠানৰ অধ্যাপকৰ স্বেচ্ছামূলক বৰঙণিৰে বিভিন্ন শৈক্ষিক চৌহদত ৪.৫ ৬ মিটাৰ দেৱাল নিৰ্মাণ কৰা।
এই দেৱালসমূহত পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপক ২১ গৰাকী ব্যক্তিৰ প্ৰাসংগিক তথ্যৰ সৈতে প্ৰদৰ্শিত কৰা হৈছিল।
যদি এনেকুৱা হয় তেন্তে গ্ৰহণকাৰীয়ে তেওঁলোকৰ বৰ্তমানৰ পৰম বীৰ চক্ৰএ বাবে এটা দণ্ড লাভ কৰিব আৰু লগতে দেৱতা ইন্দ্ৰৰ অস্ত্ৰ বজ্ৰৰ প্ৰতিৰূপ উপহাৰ লাভ কৰিব।
২০১৮ চনৰ জানুৱাৰী মাহলৈকে কোনো ব্যক্তিক দ্বিতীয়বৰ এই বঁটা প্ৰদান কৰাৰ কোনো দৃষ্টান্ত উত্থাপন হোৱা নাই।
ভাৰত-পাকিস্তানী সংঘৰ্ষৰ সময়ত দেখুৱা অপৰিসীম বীৰত্ব আৰু সাহসৰ বাবে সৰ্বাধিক ১৬ গৰাকী ব্যক্তিক এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছে।
২১ গৰাকী বঁটাপ্ৰাপকৰ ভিতৰত ২০ গৰাকী ভাৰতীয় থলসেনাবাহিনীৰ আৰু এজন ভাৰতীয় বায়ুসেনাৰ সৈনিক।
ভাৰতীয় সেনাৰ বিভিন্ন ৰেজিমেণ্ট যেনে গোৰ্খা ৰাইফল ৰেজিমেণ্টে তিনিটা বঁটা লাভ কৰিছে, ১, ৮ আৰু ১১টা গোৰ্খা ৰাইফল ৰেজিমেণ্টৰ প্ৰত্যেকৰে এগৰাকী ব্যক্তিয়ে পৰম বীৰ চক্ৰ লাভ কৰিছে।
পদকৰ পিছফালে এটা সমতল কেন্দ্ৰৰ চাৰিওফালে দুপাহ পদুম ফুলেৰে পৃথক কৰা "পৰম বীৰ চক্ৰ" শব্দটো হিন্দী আৰু ইংৰাজীত লিখা থাকে।
ব্ৰিটিছ শাসনৰ পৰা স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছতো ভাৰত অধিৰাজ্য হিচাপে যুক্তৰাজ্যৰ আধিপত্য কিছুবছৰ আছিল।
ইয়াৰ অৰ্থ আছিল যে ব্ৰিটিছ মুকুটৰ সন্মতি অবিহনে ভাৰতৰ গৱৰ্ণৰ জেনেৰেলে বঁটা স্থাপনৰ অনুমোদন দিব নোৱাৰিলে।
কিন্তু ১৯৪৮ চনৰ মাজভাগলৈকে স্পষ্ট হৈ পৰিল যে ৰজাৰ অনুমোদন কিছুদিনৰ বাবে পোৱা প্ৰায় অসম্ভৱ।
লেখক ইয়ান কাৰ্ডোজোৱেৰ মতে : "কমনৱেলথৰ দুজন সদস্যৰ মাজত হোৱা যুদ্ধৰ বাবে ৰজাই বঁটা কেনেকৈ অনুমোদন কৰিব পাৰিলেহেঁতেন? লগতে, ৰজাই বঁটাসমূহত প্ৰতীকী উপস্থিতিও নাথাকিলহেঁতেন।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মেডেল অফ অনাৰ আৰু যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ভিক্টৰিয়া ক্ৰছৰ সমতুল্য পৰমবীৰ চক্ৰ ১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰী মাহৰ পৰা ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে আৰম্ভ কৰিছিল।
যুদ্ধক্ষেত্ৰত শত্ৰুৰ সন্মুখীন হৈ অতুলনীয় সাহস আৰু আত্মত্যাগ প্ৰদৰ্শনৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে এই পদক প্ৰদান কৰা হয়।
এই পদক মৰণোত্তৰভাৱেও প্ৰদান কৰা হয় আৰু ২১জন পদক প্ৰাপকৰ ভিতৰত ১৪জনকে মৰণোত্তৰভাৱে এই পদক প্ৰদান কৰা হৈছে।
নেহৰুৱে পৰম বীৰ চক্ৰৰ ৰূপায়ণৰ দায়িত্ব ভাৰতৰ প্ৰথমজন ভাৰতীয় এডজুটেণ্ট জেনেৰেল মেজৰ জেনেৰেল হীৰা লাল অটলৰ হাতত অৰ্পণ কৰে।
তেওঁ পাছলৈ ভাৰতীয় সেনাৰ এজন বিষয়া শিখ ৰেজিমেণ্টৰ বিক্ৰম খানোলকাৰৰ পত্নী সাবিত্ৰী খানোলকৰক পদকটোৰ ডিজাইন কৰিবলৈ অনুৰোধ জনায়।
কাকতলীয়ভাৱে প্ৰথম পৰম বীৰ চক্ৰ তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ কন্যা কুমুদিনী শৰ্মাৰ দেৱৰ ৪ কুমাও ৰেজিমেণ্টৰ মেজৰ সোমনাথ শৰ্মাক প্ৰদান কৰা হৈছিল।
প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত অৰ্ডাৰ অফ মেৰিটৰ উপৰিও ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় সেনাৰ বঁটা ব্যৱস্থা সম্প্ৰসাৰিত কৰা হৈছিল।
বীৰত্বৰ কাৰ্যক স্বীকৃতি দিয়াৰ বাবে ব্ৰিটিছৰ প্ৰথাৰ ভিত্তিত জ্যেষ্ঠ বিষয়াসকলক ডিষ্টিংগুইচড চাৰ্ভিচ অৰ্ডাৰ, কনিষ্ঠ বিষয়াসকলক মিলিটাৰী ক্ৰছ আৰু অন্যান্য সকলক মিলিটাৰী মেডেল প্ৰদান কৰা হৈছিল।
আন্দামান আৰু নিকোবাৰ দ্বীপপুঞ্জৰ প’ৰ্ট ব্লেয়াৰৰ মেৰিনা পাৰ্কত পৰম বীৰ চক্ৰ লাভ কৰাসকলৰ স্মৃতিত এখন স্মৃতিসৌধ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
২০১৪ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত আন্দামানৰ আৰু নিকোবৰৰ লেফটেনেণ্ট গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল অজয় কুমাৰ সিঙে আন্দামান আৰু নিকোবৰ কমাণ্ডৰ মুখ্য সেনাধ্যক্ষ ভাইচ এডমিৰেল প্ৰদীপ কুমাৰ চেটাৰ্জীৰ উপস্থিতিত এই স্মৃতিসৌধৰ উদ্বোধন কৰে।
ভাৰতৰ বহু ৰাজ্যই পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপকসকলৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ সমান্তৰালকৈ ব্যক্তিগতভাবে কিছুমান পুৰস্কাৰ স্থাপন কৰিছে।
২০১৮ চনৰ জানুৱাৰী মাহলৈকে ১৯৭১ চনত মৰণোত্তৰভাৱে পৰম বীৰ চক্ৰৰে সন্মানিত হোৱা ফ্লায়িং অফিচাৰ নিৰ্মল জিৎ সিং শেখোঁ এই পদক লাভ কৰা একমাত্ৰ ভাৰতীয় বায়ুসেনাৰ বিষয়া।
চুবেদাৰ মেজৰ বানা সিং, চুবেদাৰ সঞ্জয় কুমাৰ আৰু চুবেদাৰ যোগেন্দ্ৰ সিং যাদৱ পৰম বীৰ চক্ৰ লাভ কৰা জীৱিত ব্যক্তি।
পৰম বীৰ চক্ৰ বিজয়ীসকলৰ জীৱনক কেন্দ্ৰ কৰি টিভি ধাৰাবাহিক পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল।
ধাৰাবাহিকখনৰ প্ৰথম খণ্ডত এই বঁটা লাভ কৰা প্ৰথমজন কুমাও ৰেজিমেণ্টৰ মেজৰ সোমনাথ শৰ্মাক চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।
ৰাষ্ট্ৰীয় যুদ্ধ স্মাৰকৰ অংশ পৰম যোদ্ধা স্থলত ২১ গৰাকী প্ৰাপকৰ সকলোৰে ব্ৰঞ্জৰ আৱক্ষ মূৰ্তি স্থাপন কৰা হৈছে।
পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰদানৰ নিয়মাৱলীসমূহ বঁটা স্থাপনৰ দিনা অৰ্থাৎ ১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত ভাৰতীয় ৰাজপত্ৰত তলত দিয়া ধৰণে উল্লেখ কৰা হৈছিল:
তাৰপিচতে তেওঁ দ্যা আছাম ট্ৰিবিউন ৰ কামত যোগদান দিয়ে যদিও কিছুদিন চাকৰি কৰি এছিচটেণ্ট মেনেজাৰ ৰূপে চাহ-বাগানত সোমায়।
ভাৰতীয় জ্ঞানপীঠে 'অনুুসন্ধান' আৰু 'অপৰাজেয়' উপন্যাস হিন্দীলৈ আৰু নেচনেল বুক ট্ৰাষ্টে 'অবিচ্ছিন্ন' আৰু 'গধূলি' উপন্যাস বঙালী আৰু হিন্দীলৈ অনুবাদ হৈছে।
গৌৰীপুৰৰ পি. চি. ইনষ্টিটিসনৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ কটন কলেজৰ পৰা আই.এচ.ছি পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
পূৰ্ববংগৰ ৰংপুৰৰ কাৰমাইকেল কলেজৰ পৰা বি.এছ.ছি আৰু কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণিত বিষয়ত এম.এছ.ছি পাছ কৰে।
শীলভদ্ৰই ঔপন্যাসিক হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে ১৯৭১ চনত প্ৰকাশিত 'মধুপুৰ আৰু তৰংগিনী' উপন্যাসখনৰ জৰিয়তে।
তেওঁৰ বাকী উপন্যাসকেইখন হ'ল: 'আগমনীৰ ঘাট' , 'আহঁতগুৰি' , 'অবিচ্ছিন্ন' 'প্ৰাচীৰ' , 'গধূলি' , 'অনুসন্ধান' , উপন্যাস সমগ্ৰ।
মিচ্ছিঅ' কাকু এজন আমেৰিকান তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞানী, ভৱিষ্যৎদ্ৰষ্টা আৰু বিজ্ঞান জনপ্ৰিয়কৰণত অংশ লোৱা ব্যক্তি।
কাকু চিটি কলেজ অৱ নিউয়ৰ্ক আৰু "কানি স্নাতক কেন্দ্ৰ"ৰ এজন তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞান বিভাগৰ অধ্যাপক।
পদাৰ্থবিজ্ঞান আৰু ইয়াৰ সম্পৰ্কীয় বিষয়ক লৈ মিচ্ছিঅ' কাকুৱে ভালেকেইখন উচ্চমানৰ গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে।
সৰ্বসাধাৰণ লোকৰ মাজত বিজ্ঞান জনপ্ৰিয়কৰণৰ উদ্দেশ্যে তেওঁ সঘনে ৰেডিঅ' অনুষ্ঠানত অংশ লোৱাৰ উপৰি দূৰদৰ্শন আৰু চলচ্চিত্ৰৰ পৰ্দাতো ভুমূকি মাৰিছে।
তেওঁ ৰচনা কৰা তিনিখনকৈ কিতাপ নিউয়ৰ্ক টাইমছৰ বেষ্টচেলাৰৰ মৰ্য্যাদা লাভ কৰিছে: 'ফিজিক্স অৱ দ্য ইম্পছিবল' , 'ফিজিক্স অৱ দ্য ফিউছাৰ' , আৰু 'দ্য ফিউছাৰ অৱ দ্য মাইণ্ড' ।
কাকুৱে বিবিচি, দ্য ডিছক'ভাৰি, দ্য হিষ্ট্ৰি আৰু দ্য ছায়েন্স চেনেলত প্ৰচাৰৰ বাবে বহুকেইটা অনুষ্ঠান পৰিচালনা কৰিছে।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ কেলিফ'ৰ্নিয়া বিশ্ববিদ্যালয়, বাৰ্কলেৰ অন্তৰ্গত "বাৰ্কলে বিকিৰণ গৱেষণাগাৰ"ত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে।
কিন্তু দুতৰপীয়া প্ৰশিক্ষণ সমাপ্ত কৰি কাকুৱে সৈন্যবাহিনীত যোগ দিয়াৰ পূৰ্বেই ভিয়েটনাম যুদ্ধৰ অন্ত পৰিছিল।
পাল এল্ট'ত অৱস্থিত কাবাৰ্লি হাইস্কুলত পঢ়ি থাকোঁতে কাকুৱে এখন বিজ্ঞান প্ৰদৰ্শনী মেলাত ভাগ ল'বলৈ মাক-দেউতাকৰ গেৰেজটোত এটা কণিকা ত্বৰক সাজি উলিয়ালে।
" নিউ মেক্সিক'ৰ এলবাৰ্কুইত অনুষ্ঠিত ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান মেলাখনত তেওঁ পদাৰ্থবিজ্ঞানী এডৱাৰ্ড টেলাৰৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিলে।
শিশুৰ সুপ্ত প্ৰতিভা চিনিব পৰা টেলাৰে কাকুক "হাৰ্ট্জ অভিযান্ত্ৰিক বৃত্তি" প্ৰদান কৰিলে আৰু এজন যুৱ শিকাৰু হিচাপে নিজেই তেওঁৰ প্ৰশিক্ষণৰ দ্বায়িত্বভাৰ লয়।
ফিজিকেল ৰিভিউৰ দৰে পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ আলোচনীবোৰত কাকুৰ ৭০টাতকৈও অধিক প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ পাইছে।
এই প্ৰবন্ধবোৰে মূলতঃ অতিৰজ্জু তত্ত্ব , অতিমহাকৰ্ষণ , অতি সমমিতি , হেড্ৰ'নিক পদাৰ্থবিজ্ঞান ইত্যাদি বিষয়বোৰক সাঙুৰি লৈছে।
১৯৭৪ চনত ওচাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক কেইজি কিকাৱাৰ সৈতে লগ লাগি মিচ্ছিঅ' কাকুৱে ক্ষেত্ৰীয় আকাৰত ৰজ্জু তত্ত্বৰ ব্যাখ্যাসম্বলিত প্ৰথমখন গৱেষণা পত্ৰ প্ৰকাশ কৰিছিল।
চিটি কলেজ অৱ দা চিটি ইউনিভাৰ্ছিটি অৱ নিউয়ৰ্কৰ পদাৰ্থবিজ্ঞান বিভাগত ১৯৭৫ আৰু ১৯৭৭ চনত গৱেষণা কাৰ্য্যসূচীৰ অংশস্বৰূপে কাকুৱে কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞান বিষয়টোত গৱেষণা আৰম্ভ কৰে।
প্ৰিন্সটন আৰু নিউয়ৰ্কৰ ইনষ্টিটিউট ফৰ এডভান্সড ষ্টাডিজৰ তেওঁ এগৰাকী ভিজিটৰ হোৱাৰ উপৰি সদস্যও আছিল।
এতিয়া তেওঁ চিটি কলেজ অৱ নিউয়ৰ্কৰ তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞান বিভাগৰ হেনৰি ছিমাট আসনখনৰ অধ্যাপক।
মিচ্ছিঅ' কাকুৱে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ছান হ'জেত এটা জাপানী-আমেৰিকান পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
১৯৭৯ চনত 'এচ.এচ.এফ.এল.' কাহিনীটোৰ ৰহস্য ভেদ কৰাত মিচ্ছিঅ' কাকুৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল।
দুৰ্ঘটনাটোত বিকিৰণ বাহিৰ হোৱাৰ কাৰণ নিৰ্ণয়ৰ সমস্যাটোত কাকুৱে এজন ছাত্ৰ সদস্য হিচাপে অংশীদাৰ আছিল।
এজন বিজ্ঞান জনপ্ৰিয়কৰণৰ লগত জড়িত ব্যক্তি আৰু পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ বিশেষজ্ঞ হিচাপে কাকুৱে বিশ্বজোৰা প্ৰসিদ্ধি লাভ কৰিছে।
সহজ-সৰল ভাষাত লিখা এই কিতাপসমূহত আধুনিক পদাৰ্থবিজ্ঞান আৰু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ আকৰ্ষণীয় বিষয়বস্তুবোৰে প্ৰাধান্য লাভ কৰাৰ সমান্তৰালভাৱে কাকুৰ নিজস্ব কাল্পনিক শক্তি, দূৰদৰ্শী মনোভাৱৰো প্ৰকাশ পাইছে।
১৯৯৪ চনৰ পৰা প্ৰতিষ্ঠানখনে ব্যৱস্থাপনাৰ স্নাতকোত্তৰ ডিপ্লোমা পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়াই আহিছে।
লগতে ই বিভিন্ন কাৰ্যসূচীৰ প্ৰশিক্ষণ, প্ৰকল্প গৱেষণা আৰু প্ৰকল্পৰ বাবে আৰোপিত কামৰ পৰামৰ্শ আৰু খতিয়ান দাঙি ধৰে।
প্ৰশাসনিক সমিতিৰ পৰামৰ্শ মতে ২০০৮ চনত ইয়াৰ ব্যৱস্থাপনাৰ স্নাতকোত্তৰ ডিপ্লোমা পাঠ্যক্ৰম দুজন বিখ্যাত ভাৰতীয় ব্যৱস্থাপনা প্ৰতিষ্ঠান,কলকাতাৰ অধ্যাপকৰ দ্বাৰা পুনৰীক্ষণ কৰোৱা হৈছিল।
অসমৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী হিতেশ্বৰ শইকীয়াৰ বিশেষ অনুৰোধত সৰ্ব ভাৰতীয় প্ৰযুক্তি শিক্ষা পৰিষদে এই প্ৰতিষ্ঠানৰ পাঠ্যক্ৰমত অনুমোদন জনায়।
প্ৰয়োজনীয় আন্তঃগাথঁনিৰ অভাৱৰ স্বত্তেও এক সুস্থ শৈক্ষিক পৰিৱেশ থকাৰ বাবেই এই প্ৰতিষ্ঠানে সৰ্ব ভাৰতীয় প্ৰযুক্তি শিক্ষা পৰিষদৰ পৰা অনুমতি লাভ কৰিছিল।
উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত বৃত্তিগত ব্যৱস্থাপনা শিক্ষাৰ উৎকৰ্ষ সাধন কৰাৰ উদ্দেশ্যে ১৯৮৮ চনত অসম চৰকাৰে এই প্ৰতিষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
যেনে ছাচছেক্স বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ডঃ স্কাৰলেট এপষ্টেইন, ভাৰতীয় ব্যৱস্থাপনা প্ৰতিষ্ঠান,কলকাতাৰ ডঃ সুবীৰ চৌধাৰী, ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ পূৰ্বৰ গভৰ্ণৰ অধ্যাপক চি. ৰংগৰাজন ইত্যাদিয়ে ইয়াত ভাষণ প্ৰদান কৰিছে।
বিভিন্ন সামাজিক উপাদানৰ মাজেৰে সামাজিক দায়বদ্ধতা আৰু সামাজিক ভাৱে অৰ্থপূৰ্ণ সৃষ্টিশীল কাৰ্য সম্পাদনৰ যোগেদি সমাজৰ অৰ্থ-সামাজিক ভেটি সুদৃঢ় কৰা তথা এক সুস্থ বাণিজ্যৰ বাতাবৰণ সৃষ্টি কৰা এই উৎসৱৰ মূল উদ্দেশ্য।
জাপি কেইবাপ্ৰকাৰৰো আছে, তাৰে ভিতৰত কিছুমান হ'ল বৰ জাপি, গৰখীয়া জাপি, পানী জাপি, বনুৱা জাপি, হালোৱা জাপি, সৰুদৈয়া জাপি ইত্যাদি।
আগৰ দিনত বিভিন্ন উৎসৱ পাৰ্বনতো সম্ভ্ৰান্ত ঘৰৰ মানুহে আৰু সত্ৰাধিকাৰ সকলে বৰজাপি ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
চুতীয়া ৰজাৰ দিনত জাপি নিৰ্মাণ কৰিবলৈ জাপিসজিয়া বুলি এটা খেল ৰাখিছিল যিটো খেলৰ লোকে পাছলৈ আহোম ৰজা সকলৰ কাৰণেও জাপি নিৰ্মাণ কৰিছিল।
উদাহৰণস্বৰূপে, বুঢ়াগোঁহাই, বৰগোঁহাই, বৰপাত্ৰগোঁহাই আদি বিষয়াসকলে সোণৰ চুলাৰে নিৰ্মত পানী জাপি আৰু টুপী জাপি ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
বসন্তৰ আগমনীত যেতিয়া প্ৰকৃতি নতুন ৰূপৰে জিলিকি উঠে, তেতিয়া চহা ৰাইজ জীৱন উপভোগ কৰিবলে আগবাঢ়ি আহে।
এই বিহুক ঘৰে ঘৰে তুলসীৰ পুলি ৰুই গধূলি তাৰ গুৰিত চাকি জ্বলাই নাম গায়, ঘৰৰ চোতালৰ চাৰিওফালে আৰু খেতিপথাৰত চাকি জ্বলায়।
ই একাধাৰে সন্মানৰ প্ৰতীক, থাপনাৰ আসন, নৈৱেদ্য-পাত্ৰ আৰু উপহাৰ তথা গৃহ-সজ্জাৰ কলাত্মক সামগ্ৰী।
মধ্যযুগত সিংহাসনৰ সন্মুখত নৈৱেদ্য দিবলৈ আৰু সত্ৰাধিকাৰ সকলক সেই বিষ্ণু নৈৱেদ্য আগবঢ়াই দিবলৈ সন্মানাৰ্থে শৰাইৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
অসমীয়া সমাজত বৰ্ত্তমান সময়ত সামাজিক কৰ্মাদি যেনে পূজা-পাৰ্ৱন, সকাম, উৎসৱ আদিত নৈৱেদ্য বা প্ৰসাদ আদি সজাবৰ বাবে শৰাইৰ ব্যৱহাৰ বহুলভাৱে কৰা হয়।
ব’হাগ বিহুৰ সময়ত হুঁচৰি গাবলৈ অহা ৰাইজক ফুলাম গামোচা এখনেৰে তামোল-পান সহ টকা এটি শৰাইত আগবঢ়োৱাটো পুণ্যৰ কাম হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
অসমৰ কাৰবি আংলং, ডিমা হাছাও, উত্তৰ-কাছাৰ, নগাওঁ, শিৱসাগৰ, কামৰূপ আৰু শোণিতপুৰ জিলাত বসবাস কৰা কাৰবি জনগোষ্ঠীৰ মৃতকৰ সৎকাৰৰ লগত সম্পৰ্কিত অনুষ্ঠানটোৱেই হল চমাংকান।
কাৰবিসকলৰ বাদে অসম তথা ভাৰতবৰ্ষৰ আন কেনো জনগোষ্ঠীৰ মাজত মৃতকৰ সৎকাৰ অনুষ্ঠানটো ইমান বেছি বহল আৰু আড়ম্বৰপূৰ্ণভাৱে অনুষ্ঠিত কৰা দেখা নাযায়।
কাৰিবসকলৰ চমাংকান উৎসৱত ডেকা-গাভৰুৱে নচা নিমছ’কেৰুং নাচৰ সৈতে খাছীসকলৰ নংক্ৰেম নাচ আৰু এই চমাংকান উৎসৱতে ঢাল-তৰোৱাল লৈ নচা চমছিনাং ৰণ নৃত্যৰ সৈতে খাছীসকলৰ আন এটা ৰণনৃত্য পাছতিয়েচ বা মাছতিয়েচৰ বিশেষ মিল আছে ।
অসমীয়া আহাৰত পাহাৰীয়া শুকান বা আচাৰ কৰা খাদ্যাভ্যাসৰ লগতে সমতলৰ সতেজ উপকৰণ দুয়ুটা প্ৰভাৱেই বিদ্যমান।
কাৰবিসকৰ মৃতকৰ শ্ৰাদ্ধ অনুষ্ঠান চমাংকান মূলতঃ ব্যক্তিকেন্দ্ৰিক অনুষ্ঠান হলেও বৰ্তমান ই উৎসৱৰ ৰূপ পৰিগ্ৰহ কৰিছে।
চমাংকানৰ পটভূমিতে কাৰবি কলা-সংস্কৃতিৰ আটাইবোৰ উপাদানৰ সমন্বয় ঘটি উৎসৱৰ মৰ্যাদা প্ৰাপ্ত হৈ উঠিছে।
কাৰবি সংস্কৃতিৰ উপাদানবোৰ যেন চমাংকানৰ সৈতে সংপিক্ত হৈ এক সাংস্কৃতিক সমন্বয়ৰহে সৃষ্টি সম্ভৱ হৈ উঠিছে।
তেওঁৰ প্ৰধান কাম হল মৃতকৰ উদ্দেশ্যে ভাত ৰন্ধা আৰু মৃতকৰ তথা মৃতকৰ পৰিয়ালৰ গুণানুকীৰ্তন কৰি উচুপি উচুপি কন্দা।
প্ৰচলিত বিশ্বাস অনুসৰি এই পূজাবিধিখন অসমলৈ আনিছিল চাওলুং চ্যুকাফাৰ লগত অহা বুৰঞ্জী লিখক ম-মুন্-ম-মাই দেওধায়ে।
বৰ্তমান সময়ত প্ৰতিবছৰে জানুৱাৰী মাহৰ ৩১ তাৰিখে পালন কৰা এই পূজাৰ বাবে সমূহীয়াকৈ ৰাইজ গোট খাই এখন আঠচুকীয়া অস্থায়ী হ-ফী সাজে আৰু ইয়াত আঠখন মেহেঙা পাতি তেওঁলোকৰ আদি পিতা লেংডন দেৱতা প্ৰমুখ্যে আঠজন ‘ফী’ক উপাসনা কৰে।
এই পূজাত ফু-ৰা-তা-ৰা-আ-নং অথবা নিৰাকাৰ ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা জনোৱাৰ উপৰিও ঙি ডাম খাম্ অংকিত পতাকা উত্তোলন কৰি সমূহীয়াভাৱে ভোজ দিয়া হয়।
ঘৰুৱাভাৱে আয়োজিত এই পূজাৰ স্থান ৰান্ধনিঘৰৰ দাম খুটাৰ কাষত বাছনি কৰা হয় আৰু পাঁচখন মাইহাং আগবঢ়াই পূৰ্বপুৰুষক উপাসনা কৰা হয়।
গামোচা অসমীয়াৰ বাহিৰেও বঙালী, বিহাৰী আৰু ওড়িয়া মানুহেও ব্যৱহাৰ কৰে, অৱশ্যে অসমীয়া গামোচাৰ লগত তেওঁলোকৰ গামোচাৰ বহুখিনি পাৰ্থক্য আছে আনহাতে অসমীয়া মানুহে গামোচাখনক এক সাংস্কৃতিক তথা সন্মানৰ প্ৰতীক হিছাপে ব্যৱহাৰ কৰে কিন্তু আন ঠাইত ইয়াক অকল নিত্য ব্যৱহাৰ্য্য সামগ্ৰী হিচাপেই ব্যৱহাৰ হোৱা দেখা যায়।
এই পূজাৰ জৰিয়তে উপৰি-পুৰুষৰ সৈতে অশাৰীৰিক যোগসূত্ৰ স্থাপন কৰি নিজৰ আৰু সমাজৰ তথা দেশৰ মংগলৰ বাবে প’মিং বা আশীৰ্বাদ বিচৰা হয়।
মে-ডাম-মে-ফিৰ অৰ্থ হ'ল মে মানে প্ৰাৰ্থনা, উপাসনা বা পূজা কৰা, ডাম মানে পূৰ্বপুৰুষ বা মৃতক আৰু ফী মানে হ'ল দেও বা দেৱতা।
গুৰু-গোঁসাই, ভকত বৈষ্ণৱ, সন্মানীয় সকলক, বন্ধু-বান্ধৱ, মিতিৰ-কুটুমক প্ৰথমেই তামোল-পাণ আগবঢ়াই সন্মান কৰে।
বিহুৰ এক বিশেষ বৈশিষ্ট্য হ'ল ই জাতি, ধৰ্ম, বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সকলো লোকে একেলগে উদযাপন কৰিব পৰা এক উৎসৱ।
"কৃষি উৎসৱ ঘাইকৈ তিনিটা- খেতিৰ আৰম্ভণিৰ বেলিকা, খেতিৰ বাঢ়নী বতৰত আৰু খেতি চপোৱাৰ ‍শেষত"।
কিন্তু মাজবাটতে কোনো টঙিঘৰত আশ্ৰয় লয়, শেষত পৰিয়ালৰ মানুহে চমাংকান বা দহাৰ কাম সম্পন্ন কৰিলেহে আত্মা স্বৰ্গলৈ গৈ থিতাপি লয়।
কোনো এটা জাতিৰ বৈশিষ্টসূচক শিল্প-সাহিত্য, বিশ্বাস, সমাজনীতি, ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি, কৃষি, কৰ্ম্ম, শিক্ষা, চৰ্চ্চা, কলা, ৰুচি আদিৰ সমাৱেশক একেলগে সংস্কৃতি বা কৃষ্টি বুলিব পাৰি।
৭০-ৰ দশকৰ শেষৰফালে ভাৰতকে ধৰি সাতোখন দেশে বন্ধুত্ব, বিশ্বাস আৰু বুজাবুজিৰ মাজেৰে নিজা কাম-কাজসমূহ চলাই নিবৰ বাবে দক্ষিণ এচিয়াত এক বাণিজ্য খণ্ড গঠন কৰিবলৈ একমত হয়।
১৯৭৭ চনৰ ডিচেম্বৰত বাংলাদেশৰ ৰাষ্ট্ৰপতি জিয়াউৰ ৰহমান ভাৰতলৈ আহোঁতে সেই সময়ৰ ৰাষ্ট্ৰপতি মোৰাৰজী দেশাইৰ সৈতে আঞ্চলিক সহযোগিতা সম্পৰ্কে আলোচনাত মিলিত হয়।
আনহাতে সেই বছৰতে নেপালৰ ৰজা বীৰেন্দ্ৰই কল’ম্বো প্লেন কনচাল্টেটিভ কমিটিৰ উদ্বোধনী ভাষণত দক্ষিণ এচিয়াৰ দেশসমূহক নদীৰ পানীৰ সমন্বিত ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত সহযোগিতাৰ আহ্বান কৰে।
১৯৭৯ চনত বাণিজ্য খণ্ডটোৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ কামে অগ্ৰগতি লাভ কৰে আৰু ১৯৮১ চনৰ এপ্ৰিলত সাতোখন দেশৰ বৈদেশিক মন্ত্ৰীসকল কল’ম্বোত এক বৈঠকত মিলিত হয়।
কিয়নো ভাৰতৰ ধাৰণা আছিল যে এই আঞ্চলিক সংস্থাটোৰ যোগেদি চুবুৰীয়া দেশসমূহে দ্বিপাক্ষিক বিষয়সমূহ মজিয়ালৈ আনি ভাৰতৰ বিপক্ষে একগোট হোৱাৰ সুযোগ পাব।
আনহাতে পাকিস্তানে ভাবিছিল যে এই সমগ্ৰ ধাৰণাটো দক্ষিণ এচিয়াৰ দেশসমূহক পাকিস্তানৰ বিপক্ষে একগোট কৰা আৰু ভাৰতীয় সামগ্ৰীসমূহৰ বাবে এখন আঞ্চলিক বজাৰ নিশ্চিত কৰি অঞ্চলটোত ভাৰতীয় আধিপত্য বিস্তাৰ কৰাৰ বাবে দেশখনৰ এক সুপৰিকল্পিত আঁচনি।
দক্ষিণ এচিয় আঞ্চলিক সহযোগিতা সংস্থা হৈছে দক্ষিণ এচিয়াত অৱস্থিত আঠখন সদস্য ৰাষ্ট্ৰৰ এক অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক সংগঠন।
মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদনৰ লেখেৰে বিশ্বত ছাৰ্ক দেশসমূহৰ সন্মিলিত অৰ্থনীতিৰ স্থান আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু চীন গণৰাজ্যৰ পিছতে, অৰ্থাৎ ৩য়।
ছাৰ্ক দেশসমূহৰ জনসংখ্যা পৃথিৱীৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ২১% হোৱাৰ বিপৰীতে ই মুঠ ভূমিভাগৰ ৩% হে অধিকাৰ কৰি আছে।
১৯৮৩ চনত সেই সময়ৰ ভাৰতৰ বৈদেশিক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰী পি ভি নৰসিংহ ৰাওৰ উদ্যোগত নতুন দিল্লীত হোৱা কনফাৰেঞ্চত সাতোখন দেশৰ বৈদেশিক মন্ত্ৰীয়ে পাঁচটা প্ৰধান বিষয় ক্ৰমে কৃষি, গ্ৰামীণ বিকাশ, দূৰসংযোগ, পাৰিপাৰ্শ্বিক অধ্যয়ন আৰু স্বাস্থ্য আৰু জনসংখ্যা সন্দৰ্ভত দক্ষিণ এচিয় আঞ্চলিক সহযোগিতা সংস্থাৰ আনুষ্ঠানিক ঘোষণাপত্ৰ জাৰী কৰে।
ছাৰ্কৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ হৈছে ভাৰত, নেপাল, ভূটান, পাকিস্তান, বাংলাদেশ, আফগানিস্তান, শ্ৰীলংকা আৰু মালদ্বীপ।
পূৰ্বতে ৭খন ৰাষ্ট্ৰৰে গঠিত ছাৰ্কৰ সদস্য পদৰ বাবে আফগানিস্তানে ২০০৫ চনত আবেদন পত্ৰ দাখিল কৰে।
দক্ষিণ এচিয়াত ৰাজনৈতিক আৰু অৰ্থনৈতিক সহযোগিতাৰ কথা ১৯৮০ চনতে উত্থাপিত হৈছিল আৰু ১৯৮৫ চনৰ ৮ ডিচেম্বৰত বাংলাদেশৰ ঢাকাত অনুষ্ঠিত বৈঠকত ভাৰত, মালদ্বীপ, বাংলাদেশ, ভূটান, নেপাল, পাকিস্তান আৰু শ্ৰীলংকা চৰকাৰ সন্মিলিত হৈ ছাৰ্কৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
ইয়াৰ পিছত আফগানিস্তানো ছাৰ্ক দেশসমূহত অন্তৰ্ভুক্ত হয় আৰু নিৰীক্ষণকাৰী দেশসমূহৰ সৈতে ছাৰ্কে ব্যাপ্তি লাভ কৰে।
ছাৰ্কৰ নীতিসমূহৰ লক্ষ্য হৈছে কল্যাণকামী অৰ্থনীতি, দক্ষিণ এচিয়াৰ দেশসমূহৰ সামূহিক স্বনিৰ্ভৰশীলতা আৰু উক্ত অঞ্চলটোত সামাজিক-সাংস্কৃতিক উন্নয়ন।
ইউৰোপিয়ান ইউনিয়ন, ৰাষ্ট্ৰসংঘ আৰু অন্যান্য বহুজাতিক সংস্থাসমূহৰ সৈতে নিগাজী সম্পৰ্ক স্থাপনৰ যোগেদি ছাৰ্কে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজনীতিৰ ক্ষেত্ৰখনত নিজকে ক্ৰমাগতভাৱে জড়িত কৰি যায়।
সংস্থাটো স্থাপন হোৱাৰ আগেয়ে দক্ষিণ এচিয়াৰ সহযোগিতা সম্পৰ্কে কমেও তিনিখন বৈঠক অনুষ্ঠিত হৈছিল: ১৯৪৭ চনৰ এপ্ৰিলত নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত এচিয়ান ৰিলেচন্স কনফাৰেঞ্চ, ১৯৫০ চনৰ মে’ত ফিলিপাইনচত অনুষ্ঠিত বেগিঅ’ কনফাৰেঞ্চ আৰু ১৯৫৪ চনৰ এপ্ৰিলত শ্ৰীলংকাত অনুষ্ঠিত কল’ম্বো পাৱাৰছ কনফাৰেঞ্চ।
সদস্য ৰাষ্ট্ৰকেইখনে আফগানিস্তানত সাধাৰণ লোকসভা নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত কৰিবলৈ এক সময়সীমা বান্ধি দিয়ে আৰু সেইমতে ২০০৫ চনৰ শেষভাগলৈ নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয়।
সেই বৰ্ষতে ছেপ্টেম্বৰত কল’ম্বোত পুনৰ এখন বৈঠক অনুষ্ঠিত হয় আৰু সাতোখন দেশৰ বৈদেশিক সচিব মিলিত হৈ আঞ্চলিক সহযোগিতাৰ পাঁচটা মূল বিষয় চিনাক্ত কৰে।
ব্ৰিটিছ শাসনকালত অবিভক্ত লখিমপুৰ জিলাৰ ( বৰ্তমান লখিমপুৰ, ধেমাজি, ডিব্ৰুগড় আৰু তিনিচুকীয়া জিলাক সামৰি) সদৰ ঠাই হিচাপে ঢকুৱাখনা নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু দুই চাৰিটা চৰকাৰী অনুষ্ঠানৰ লগতে ১৮৫১-৫২ চনত তেওঁলোকে স্থাপন প্ৰাথমিক পৰ্যায়ৰ ঢকুৱাখনা স্কুল প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
১৯৩৬ চনত বুৰঞ্জীবিদ সৰ্বেশ্বৰ বৰুৱা, সমাজকৰ্মী চন্দ্ৰশেখৰ দাসৰ চেষ্টাৰ বলত সেই সময়ৰ অসমৰ শিক্ষা বিভাগৰ ডাইৰেক্টৰ মিষ্টাৰ স্মল চাহাব আৰু ইন্সপেক্টৰ শৰৎ চন্দ্ৰ গোস্বামীৰ অনুমতি সাপেক্ষে হাইস্কুলৰ ৭ম আৰু ৮ম শ্ৰেণী খোলা হয়।
বিদ্যালয়ৰ প্ৰথম অধ্যক্ষ সতীশ চন্দ্ৰ গগৈদেৱে ৰাজ্যিক কৃতী শিক্ষক বঁটা, জিলা আৰু ৰাজ্যিক কৃতী শিক্ষক তথা অধ্যক্ষ চেনিৰাম বৰুৱা ২০০৫ চনত "বি কে সৰস্বত শিক্ষাৰত্ন বঁটা", জিলা কৃতী শিক্ষক কুমুদ চন্দ্ৰ শৰ্মাই ভাৰত স্কাউট এণ্ড গাইডৰ পৰা "ৰাষ্ট্ৰীয় চিলভাৰ ষ্টাৰ বঁটা", আৰু অসম শাখাৰ পৰা "মেডেল অৱ মেৰিট বঁটা", জিলা কৃতী শিক্ষক চন্দ্ৰধৰ চমুৱাই অসমীয়া নাটকৰ পাণ্ডুলিপি প্ৰতিযোগিতাত ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
বিদ্যালয়ৰ আন জিলা কৃতী শিক্ষকসকল হৈছে- উপেন্দ্ৰ নাথ অয়েংগীয়া, লিখন চন্দ্ৰ বুঢ়াগোহাঞি, পদ্মা বৰা, হিৰণ্য বৰা, নীলমণি বৰুৱা, জিনু কোঁৱৰ, প্ৰবোধ বৰগোহাঞি।
ঢকুৱাখনা মহকুমাৰ ঢকুৱাখনা চাৰিআলিৰ পৰা পশ্চিমে ১.৫ কিঃমিহ দূৰত্বত ঢকুৱাখনা-ঘূণাসুঁতি পথৰ দাঁতিত অৱস্থিত বিদ্যালয়খনৰ বৰ্তমানৰ অধ্যক্ষা ৰুণু দত্ত দাস ।
বিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষ সতীশ চন্দ্ৰ গগৈৰ কাৰ্যকালত বিজ্ঞান শাখাৰ আৰম্ভণিৰে ১৯৭৬ চনৰ ১ জুলাইত উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰ্যায়লৈ উন্নীত হয়।
ইয়াৰোপৰি অসম চৰকাৰৰ আঁচনি অনুসৰি বিদ্যালয়ৰ পৰা হাতেলিখা আলোচনী "জ্ঞান সাগৰ" নিয়মিতৰূপে প্ৰকাশ পায়।
ভাৰতৰ লাহোৰত অৱস্থিত পঞ্জাব বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সতীশ ধৱনে পদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু গণিতশাস্ত্ৰ বিষয়ত বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
ইয়াৰোপৰি তেওঁ যান্ত্ৰিক অভিযান্ত্ৰিকীৰ স্নাতক আৰু ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
১৯৪৭ চনত মিনেয়াপলিছত অৱস্থিত মিনেছটা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এৰ’স্পেছ অভিযান্ত্ৰিকীত বিজ্ঞানৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে আৰু কেলিফ'ৰ্ণিয়া প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা বৈমাণিকী অভিযান্ত্ৰিকীৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
১৯৫১ চনত ড॰ হানছ্ ডব্লিউ. লিপমানৰ নিৰীক্ষণত গণিত আৰু এৰ'স্পেছ অভিযান্ত্ৰিকীত দুটাকৈ পি. এইচ. ডি. অৰ্জন কৰে।
তদুপৰি তেওঁ লুধিয়ানাৰ চৰকাৰী মহাবিদ্যালয়টো অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু সেইকাৰণেই ১৯৭৬ চনত পঞ্জাব চৰকাৰে মহাবিদ্যালয়খনৰ নাম তেওঁৰ নামেৰে পুনৰ্নামকৰণ কৰে।
শ্ৰীনগৰত জন্ম গ্ৰহণ কৰা সতীশ ধৱনে ভাৰততে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল যদিও পাছলৈ তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰতো শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
তেওঁক ১৯৭১ চনত ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ আৰু ১৯৮১ চনত ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰা হয়।
তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশৰ হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল।
জীয়ৰী সুমন হৰিপ্ৰিয়াও এগৰাকী ৰাজনীতিক, তেওঁ ২০১৬ চনত হাজো বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা অসম বিধান সভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।
তেওঁৰ ঠাইত ভূপেন হাজৰিকাই ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ হৈ নিৰ্বাচন খেলিছিল যদিও তেওঁ এই নিৰ্বাচনত পৰাজিত হয়।
২০০৯ চনত তেওঁ পুনৰবাৰ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ পৰা নিৰ্বাচন খেলি বিজয়ী হৈ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।
ইয়াৰ পাছত ২০১৪ চনতো তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ পৰা নিৰ্বাচন খেলি পুনৰবাৰ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।
অটল বিহাৰী বাজপেয়ী প্ৰধানমন্ত্ৰী পদত থকা সময়ত তেওঁ জলসম্পদ বিভাগৰ কেন্দ্ৰীয় ৰাজ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
ইয়াৰ পাছতে তেওঁ জাতীয় দল অসম গণ পৰিষদত যোগদান কৰে আৰু ৰাজ্যসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈ ১৯৮৬ চনৰ পৰা ১৯৯২ চনলৈ তেওঁ ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
দ্বিতীয়খন নিক্ষেপণ মঞ্চ ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থাই ব্যৱহাৰ কৰা গোটেইবোৰ উৎক্ষেপণ যানৰ উপযোগী এখন সাৰ্বজনীন নিক্ষেপণ মঞ্চ।
কিন্তু দ্বিতীয়খন নিক্ষেপণ মঞ্চ নিৰ্মাণৰ পাছৰে পৰা একেটা বছৰতে দুয়োখন নিক্ষেপণ মঞ্চৰ পৰা বহু সংখ্যক ৰকেট উৎক্ষেপণ কৰিব পৰাটো সম্ভৱ হৈছে।
ইয়াৰ আগতে ভাৰতত ছাউণ্ডিং ৰকেট উৎক্ষেপণৰ বাবে তিৰুৱনন্তপুৰমত অৱস্থিত থুম্বা বিষুৱীয় ৰকেট উৎক্ষেপণ কেন্দ্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
১৯৭৯ চনৰ আগষ্ট মাহত পূৰ্ণাংগ এছ এল ভি-৩ ৰ প্ৰথম পৰীক্ষণমূলক উৎক্ষেপণ কৰা হৈছিল যদিও ৰকেটখনৰ দ্বিতীয় পৰ্যায়ৰ দিগ্ দৰ্শন পদ্ধতিত হোৱা যান্ত্ৰিক বিজুতিৰ বাবে আংশিকভাৱেহে অভিযান সফল হয়।
উল্লেখযোগ্য যে এইখন এছ এল ভি-৩ য়ে লগত কঢ়িয়াই নিয়ে ভাৰতৰ তৃতীয়টো কৃত্ৰিম উপগ্ৰহ আৰু সফলতাৰে উপগ্ৰহটো কক্ষপথত স্থাপন কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
শ্ৰীহৰিকোটা ৰেঞ্জ ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থাৰ উপগ্ৰহ উৎক্ষেপণৰ মূল ঘাটি আৰু অতিৰিক্তভাৱে ই ৰোহিণী ছাউণ্ডিং ৰকেট সমূহৰ বাবে সম্পূৰ্ণ পৰিসৰৰ উৎক্ষেপণ সুবিধাসমূহ যোগান ধৰে।
কঠিন মটৰবোৰ নিৰ্মাণ আৰু পৰীক্ষাৰ বাবে শ্ৰীহৰিকোটা ৰেঞ্জত দ্য ভেহিকল এছেমব্লি, ষ্টেটিক টেষ্ট এণ্ড ইভেলিউশ্বন কমপ্লেক্স আৰু দ্য ছলিড প্ৰ’পেলেন্ট স্পেচ বুষ্টাৰ প্লান্ট অৱস্থিত।
ইয়াৰোপৰি শ্ৰীহৰিকোটা ৰেঞ্জত টেলিমেট্ৰি, ট্ৰেকিং, ৰেঞ্জ ইনষ্ট্ৰুমেন্টেশ্বন, ৰেঞ্জ অপাৰেশ্যনৰ বাবে নিয়ন্ত্ৰণ কেন্দ্ৰ, লিকুইড প্ৰ'পেলেন্ট ষ্ট'ৰেজ এণ্ড ছাৰ্ভিছিং ফেচিলিটিজ , ব্যৱস্থাপনা সেৱা কেন্দ্ৰ আৰু শ্ৰীহৰিকোটাৰ সাধাৰণ সুবিধাসমূহ উপলব্ধ।