polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
সৌম্যদ্বীপ দত্তই ভ্ৰমণ বিষয়ক এই গ্ৰন্থখনত লিখিছে যে- লাডাখ ভ্ৰমণ তেখেতৰ বাবে কিছু ব্যতিক্ৰম আৰু ইয়াৰ প্ৰতিকূল অৱস্থান আৰু উচ্ছতাৰ দিশটোৱে দত্তক প্ৰথমৰপৰাই লাডাখ ভ্ৰমণ সম্পৰ্কে অনিশ্চয়তাত ৰাখিছে৷ এনে এক দুৰ্গম অঞ্চলত নিজৰ পৰিয়ালটোৰ সৈতে কৰা যাত্ৰা এফালে যিদৰে ৰোমাঞ্চকৰ হৈ পৰিছে, সেইদৰে সময়ে সময়ে প্ৰত্যাহ্বানো আহি পৰিছে৷ গ্ৰন্থখনত সৰ্বমুঠ সাতটা অধ্যায় আছে৷ অধ্যায়কেইটাৰ শিৰোনাম কেইটা হৈছে– ‘ৰোটাং-বাৰালাচা-নাকিলা আৰু লাচুংলাৰ মাজেৰে’, ‘লেৰ পৰা হেমিচলৈ’, ‘বৌদ্ধমঠ ষ্টাকনা আৰু থিকচেৰ পৰা লাডাখী ৰাজপ্ৰসাদৰ অভ্যন্তৰত’, ‘খাৰদুং গিৰিপথেৰে নুব্ৰা উপত্যকালৈ’, হুণ্ডাৰৰ পৰা প্যাংগং হ্ৰদলৈ’, ‘লামাউৰু-লিকিৰ-আলচি’ আৰু ‘লাডাখৰ বন্যপ্ৰাণী’৷
চতুৰ্থ অধ্যায়ত হুণ্ডাৰৰপৰা প্যাংগং হ্ৰদলৈ যোৱাৰ বৰ্ণনা আছে৷ চীন ৰাষ্ট্ৰৰপৰা নিৰ্বাসিত তিব্বতীসকলৰ জীৱন ধাৰণৰ পদ্ধতি আৰু তিব্বতৰ সৈতে চীনৰ ৰাজনৈতিক সংঘাতৰ বিষয়বোৰ, দালাই লামা সহিতে প্ৰায় ৮৫,০০০ হাজাৰ তিব্বতী মানুহ কি প্ৰেক্ষাপটত ভাৰতলৈ আহি ৰাজনৈতিক শৰণাৰ্থী হিচাপে থাকিবলগীয়া হ’ল, সেই কথা-বাৰ্তাবোৰ এইটো অধ্যায়ত আলোচনা কৰা হৈছে৷ পঞ্চম অধ্যায়টোত লে চহৰত ভ্ৰমণ কৰাৰ কথাৰে আৰম্ভ হৈছে৷ দত্ত আৰু তেওঁ পৰিয়ালে লে চহৰৰ বহুবোৰ ঠাই ভ্ৰমণ কৰাৰ বিষয়ে ইয়াত লিখিছে৷ ‘লে-পেলেচ’, ‘লামাউৰু বৌদ্ধবিহাৰ’, ‘মেগনেটিক হিল’ৰ বৰ্ণনা অতি সুন্দৰকৈ কৰা হৈছে৷
প্ৰথম অধ্যায়টোতে দত্তই লাডাখ ভ্ৰমণ কৰিবলৈ যোৱাৰ অন্তৰালৰ মানসিক তাগিদা আৰু তাৰ বাবে হাতত লোৱা প্ৰচেষ্টা, পৰিকল্পনাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে৷ এই ভ্ৰমণক তেওঁৰ জীৱনৰ শ্ৰেষ্ঠতম ভ্ৰমণযাত্ৰা বুলিও উল্লেখ কৰিছে৷ প্ৰাচীন ভাৰতৰ মহাযান বৌদ্ধ সভ্যতা সম্পৰ্কে গ্ৰন্থখনত বিশেষভাৱে আলোচনা কৰা হৈছে৷ গ্ৰন্থখনৰ প্ৰতিটো অধ্যায়ত দত্তই লাডাখ ভ্ৰমণৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা প্ৰাৰম্ভিক যা-যোগাৰৰ লগতে সম্পূৰ্ণ ভ্ৰমণৰত দিনকেইটিত প্ৰয়োজন হোৱা নানা ধৰণৰ তথ্য-পাতি, এজন পৰ্যটকৰ মানসিক শক্তি আৰু যাত্ৰাপথত প্ৰয়োজন হোৱা সমলবোৰৰ বিষয়েও লিখিছে৷
তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো পাকিস্তানৰ চৰগোধাৰ আছিল আৰু বিভাজনৰ পিছত শৰণাৰ্থী হিচাপে ভাৰতলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল।
পৰিয়ালটোৰ এক দীঘলীয়া সামৰিক সেৱাৰ ইতিহাস আছিল, য’ত তেওঁৰ ককাদেউতাকে ডব্লিউ ডব্লিউ ওৱানত যুঁজিছিল আৰু প্ৰপিতামহে শিখ খালচা সেনাত সেৱা আগবঢ়াইছিল।
দিল্লীৰ ছেইণ্ট কলম্বা স্কুল আৰু চানাৱাৰৰ লৰেন্স স্কুলত পঢ়ি থাকোঁতে এজন দক্ষ শিক্ষাৰ্থী আৰু খেলুৱৈ হিচাপে অৰুণ ক্ষেত্ৰপালে নিজৰ প্ৰতিভাৰ পৰিচয় দিছিল।
তেওঁ ফক্সট্ৰট স্কোয়াড্ৰনৰ আছিল য’ত তেওঁ ৩৮ তম পাঠ্যক্ৰমৰ স্কোয়াড্ৰন কেডেট কেপ্টেইন আছিল।
৪৭ তম ব্ৰিগেডৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত কামবোৰৰ ভিতৰত আছিল; বসন্তৰ নদীৰ ওপৰেৰে এটি ব্ৰীজ-হেড স্থাপন কৰা।
১৫ ডিচেম্বৰৰ ২১:০০ বজাত, ব্ৰিগেডে ইয়াৰ লক্ষ্যত উপনীত হৈছিল যদিও ঠাইডোখৰ অত্যাধিক মাইনেৰে ভৰি থকাৰ বাবে ইয়াত পুনা হৰ্ছৰ টেংকবোৰ স্থাপন কৰাত বাধাৰ সৃষ্টি হৈছিল।
টেংক স্থাপনৰ বাবে ইঞ্জিনিয়াৰ সকলে মাইন চাফা কৰাৰ কাম কৰি থকাৰ মাজতে ব্ৰীজ-হেডত থকা ভাৰতীয় দলটোৰপৰা খবৰ আহিছিল যে শত্ৰু সৈন্যৰ কুজ-কাৱাজ পৰিলক্ষিত হৈছে আৰু তেওঁলোকক তৎক্ষণাত অধিক সহায়ৰ প্ৰয়োজন।
এয়া এনে সংকটপূৰ্ণ সময় আছিল যে পুনা হৰ্ছে মাইন ভৰ্তি ক্ষেত্ৰৰ মাজেদিয়ে টেংকসমূহ আগুৱাই লৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
ৰেজিমেণ্টটো পিছদিনা ৰাতি পুওৱাৰ লগে লগে গৈ ব্ৰীজ-হেডত গৈ উপস্থিত হৈছিল আৰু তাত থকা সামৰিক দলটোৰ লগ লাগিছিল।
৯ ডিচেম্বৰৰ পুৱা ৮:০০ বজাত, পাকিস্তানী আৰ্মীয়ে ধোঁৱাৰ আৱৰণৰ মাজেৰে জাৰ্পালত ছেভেনটিন পুনা হৰ্ছৰ বি স্কোৱাড্ৰনক প্ৰথমটো প্ৰত্যাক্ৰমণ কৰে।
আক্ৰমণৰ সময়ত পাকিস্তানী ১৩ তম লান্সাৰসকলে, তেতিয়াৰ দিনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত নিৰ্মিত অত্যাধুনিক ৫০ টন পেটন টেংক ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
এ স্কোৱাড্ৰনৰ অৰুণ ক্ষেত্ৰপাল তেওঁৰ চেঞ্চুৰিয়ান টেংক ট্ৰুপৰ সৈতে ওচৰতে আছিল আৰু তেওঁৰ বাকী ৰেজিমেণ্টৰ সৈতে সহায়ৰ বাবে সঁহাৰি দিয়ে।
এই যুদ্ধত বাৰে বাৰে আক্ৰমণ কৰিও পাকিস্তানী আৰ্মীক দমন কৰিব নোৱৰা সত্বেও অৰুণ ক্ষেত্ৰপালে তেওঁৰ থাকি যোৱা মাত্ৰ দুখন টেংকেৰে সৈতে পৰাক্ৰমেৰে যুঁজি মৃত্যুবৰণ কৰে।
দ্বিতীয় লেফটেনেণ্ট অৰুণ ক্ষেত্ৰপাল পি.ভি.চি ভাৰতীয় সেনাৰ এজন বিষয়া, যাক সাহস আৰু বীৰত্বৰে দেশৰ হৈ যুঁজাৰ বাবে মৰণোত্তৰ ভাৱে ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক সন্মান পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল।
১৯৭১ চনৰ ইন্দো-পাকিস্তান যুদ্ধৰ সময়ত শকৰগড়ৰ যুদ্ধক্ষেত্ৰত, বসন্তৰ যুদ্ধত তেওঁ শ্বহীদ হৈছিল ।
সংঘৰ্ষৰ সময়ছোৱাত, ৪৭ তম ব্ৰিগেডে বসন্তৰ যুদ্ধত শকৰগড় খণ্ডত পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা দেখা গৈছিল।
উনবিংশ শতিকাত, লেছবিয়ানবাদক পূৰ্বৰ তুলনাত অধিক মুকলিকৈ আলোচনা কৰা হয় আৰু বিষয়টোৱে বিভিন্ন কলাক্ষেত্ৰত প্ৰৱেশ কৰে।
ফ্ৰান্সত, চাৰ্লছ বাউডেলাইৰৰ প্ৰভাৱ সাহিত্যৰ লগতে দৃশ্যকলাৰ ওপৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি গণ্য কৰা হয়, ডৰথী কোচিনস্কিৰ মতে ই উচ্চ পৰ্যায়ৰ কলাৰ বাবে নহয় কিন্তু বেছিভাগ জনপ্ৰিয় ইৰোটিকাৰ বাবে অন্যতম বিষয় আছিল।
বাউডেলাইৰৰ লেছ ফ্লেউৰ্ছ ডু মালৰ বাবে আগষ্ট ৰোডিনৰ সৃষ্টি কৰ্মত লেছবিয়ান দৃশ্য অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
গুস্তাভ কৌৰবেটৰ লে চ'মিলে ১৮৩৫ চনত থেওফিল গাউটিয়েৰৰ "মেডমোইচেল দে মাউপিন" কাহিনীৰ এটা দৃশ্য বৰ্ণনা কৰে।
ইয়াৰ সমকামী বিষয়বস্তু ১৮৭২ চনত আৰক্ষীৰ প্ৰতিবেদনৰ বিষয় হোৱাৰ বাবে বিষয়টোৱে বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
ফ্ৰান্সৰ বাউচাৰ আৰু জে.এম ডব্লিউ টাৰ্ণাৰ উনবিংশ শতিকাৰ আগশাৰীৰ শিল্পী সকলৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য আছিল।
তেওঁ চিত্ৰণৰ বাবে ডায়েনা দেৱীৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বিভিন্ন পৌৰাণিক কাহিনী ব্যৱহাৰ কৰা বহুতো শিল্পীৰ মাজৰ এজন আছিল।
উনবিংশ শতিকাৰ ফৰাচী চিত্ৰকলাত, লেছবিয়ান সমকামিতাক প্ৰায়ে প্ৰাচ্যবাদৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত দেখুওৱা হৈছিল, আৰু এনেদৰে সেই যুগৰ ঔপনিৱেশিকতা আৰু সাম্ৰাজ্যবাদৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱাৰ বাবে এয়া উপযুক্ত আছিল; ফলস্বৰূপে, জাতি আৰু শ্ৰেণী সম্পৰ্কীয় ধাৰণাবোৰ ছবিবোৰৰ পৰা স্পষ্ট হৈছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত পাশ্চাত্য কলাত বৰ্ণিত লেছবিয়ান চিত্ৰণ সমূহ সাংস্কৃতিৰ দৰে প্ৰতিফলিত হয়, বা কেৱল আনুষ্ঠানিক চিত্ৰ শৈলীৰ বিশেষ প্ৰভাৱ পাৰে।
প্ৰথমে ছফ্টকোৰ চলচ্চিত্ৰ আৰু ইৰোটিক থ্ৰিলাৰত পোৱা, লেছবিয়ানবাদৰ চিত্ৰণ ১৯৮০ৰ দশকত মূলসুঁতিৰ চলচ্চিত্ৰত প্ৰৱেশ কৰিছিল।
পৰ্ণগ্ৰাফিত, লেছবিয়ান যৌনতাৰ চিত্ৰণে এক জনপ্ৰিয় উপধাৰাৰ গঠন কৰে, আৰু এই ধৰাই বিপৰীতকামী পুৰুষ, লেছবিয়ান আৰু যিকোনো লিংগৰ উভকামী দৰ্শক সকলক আকৰ্ষণ কৰে।
উনবিংশ শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্ধত, কলা আৰু ফেটিছ ফটোগ্ৰাফীৰ ক্ষেত্ৰত লেছবিয়ান থীমটো সুপ্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল।
সমকামী বিষয়বস্তুৰ সৈতে কাম কৰা উল্লেখযোগ্য শিল্পীসকল হৈছে ডেভিড হেমিল্টন, ষ্টিভ ডায়েট গডে আৰু বব কাৰ্লোচ ক্লাৰ্ক আদি।
অতি শেহতীয়াকৈ, নান গোল্ডিন, টি কোৰিন্নে আৰু জুডি ফ্ৰান্সেস্কোনিৰ দৰে লেছবিয়ান আৰু উভকামী ফটোগ্ৰাফাৰে কামুক বিষয়বস্তুৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছে।
সাহিত্য আৰু কলাত মহিলাসকলৰ মাজত যৌন সম্পৰ্কৰ উদাহৰণ দিয়াৰ লগতে বৰ্ণনা কৰা হৈছে, কিন্তু আধুনিক সময়ৰ আৰম্ভণিৰ পৰা এই বিষয়ক লিখিত সমলৰ বেছিভাগ ধ্বংস কৰি পেলোৱা হ'ল।
প্ৰাচীন ৰোমৰ সময়ৰ পৰা ইৰোটিক কলাত সমকামিতাক এক বিষয় স্থান দিয়া হৈছে আৰু বহুতে লেছবিয়ানবাদৰ চিত্ৰণক কামোদ্দীপক বুলি গণ্য কৰে।
ভাষাবিদ আৰু জুমলী খছ অভিধানৰ সম্পাদক ৰামানন্দ আচাৰ্যৰ মতে কৰ্ণালী খছ ৰাজ্যত কথিত ভিন ভিন প্ৰকাৰৰ খছ ভাষাৰ ভিত্তিত এই খচৰা প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল।
ইছলামিক পণ্ডিত ছায়িদ ৰছিদ ৰিদাই ইছলামিক আইনৰ চাৰিটা মূল উৎসৰ তালিকা প্ৰস্তুত কৰিছে, যিবোৰৰ ওপৰত সকলো ছুন্নী মুছলমানে একমত হৈছে:"ইছলামত আইন প্ৰণয়নৰ উৎস চাৰিটা: কোৰআন, ছুন্নাহ, উম্মাহৰ সহমত আৰু দক্ষ ফিকহবিদসকলে গ্ৰহণ কৰা ইস্তিহাদ।
কিছুমান গৱেষকে মত প্ৰকাশ কৰিছে যে পৰম্পৰাগত জ্ঞানৰ বিপৰীতে প্ৰাথমিক উৎসসমূহৰ বিৱৰ্তন ফিকহৰ দৰেই হ’ব পাৰে; গেৰ্ড আৰ পুইন, লৰেন্স কনৰাড, পেট্ৰিচিয়া ক্ৰ’ন আৰু জোচেফ শ্বাক্টে ক্ৰমে ছিৰাহৰ কিতাপ, হাদীছৰ পৰিভাষা আৰু হাদীছৰ বৰ্ণনাৰ শৃংখল পৰীক্ষা কৰি এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয়।
প্ৰাচীন আইনবিদসকলে ইয়াৰ পাঠ্য অখণ্ডতাক সন্দেহৰ বাহিৰত বুলি ধৰি লৈছিল কাৰণ ইয়াক প্ৰতিটো প্ৰজন্মৰ বহু লোকে প্ৰদান কৰি আহিছে, যিটোক "পুনৰাবৃত্তি" বা "সমান্তৰাল সংক্ৰমণ" বুলি জনা যায়।
কোৰআনৰ মাত্ৰ কেইবাশ আয়াতহে প্ৰত্যক্ষ আইনী প্ৰাসংগিকতা আছে, আৰু ইয়াক উত্তৰাধিকাৰৰ দৰে কেইটামান নিৰ্দিষ্ট ক্ষেত্ৰত কেন্দ্ৰীভূত কৰা হৈছে, যদিও অন্যান্য অংশসমূহক সাধাৰণ নীতিৰ উৎস হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে যাৰ আইনী শাখা-প্ৰশাখাসমূহ অন্য উপায়েৰে বিশদভাৱে উল্লেখ কৰা হৈছিল।
হাদিছ: হাদিছত অধিক বিশদ আৰু ব্যৱহাৰিক আইনী নিৰ্দেশনা দিয়া হৈছে যদিও আৰম্ভণিতে স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল যে সকলোবোৰেই প্ৰামাণিক নাছিল।
আদিম ইছলামিক পণ্ডিতসকলে তেওঁলোকৰ সংক্ৰমণ শৃংখলত তালিকাভুক্ত ব্যক্তিসকলৰ বিশ্বাসযোগ্যতা মূল্যায়ন কৰি তেওঁলোকৰ সত্যতা মূল্যায়নৰ বাবে এক পদ্ধতি উদ্ভাৱন কৰিছিল।
এই মাপকাঠীসমূহে ভৱিষ্যদ্বাণীমূলক পৰম্পৰাৰ বিশাল কৰ্পাছটোক সংকুচিত কৰি কেইবা হাজাৰ "শুদ্ধ" হাদিছলৈ লৈ গ'ল, যিবোৰ কেইবাটাও নীতিগত সংকলনত সংগ্ৰহ কৰা হৈছিল।
যিবোৰ হাদিছ সমান্তৰালভাৱে সংক্ৰমণ লাভ কৰিছিল, সেইবোৰক নিঃসন্দেহে প্ৰামাণ্য বুলি গণ্য কৰা হৈছিল; কিন্তু হাদিছৰ বিপুল সংখ্যক মাত্ৰ এজন বা কেইজনমান ট্ৰেন্সমিটাৰেহে প্ৰেৰণ কৰিছিল আৰু সেয়েহে ইয়াৰ পৰা কেৱল সম্ভাৱ্য জ্ঞানহে পোৱা গৈছিল।
পাঠ্য উৎসসমূহৰ আপেক্ষিক গুণগত মান আৰু ব্যাখ্যাৰ ওপৰত মতানৈক্যই আইনী পণ্ডিতসকলক বিকল্প ৰায়দান প্ৰণয়নত যথেষ্ট স্বচ্ছতাৰ সুবিধা প্ৰদান কৰিছিল।
ইজমা: নীতিগতভাৱে সম্ভাৱ্য প্ৰমাণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি দিয়া ৰায়দানক নিৰপেক্ষ নিশ্চয়তালৈ উন্নীত কৰিব পৰা ঐকমত্য।
এই প্ৰাচীন মতবাদে ইয়াৰ কৰ্তৃত্ব লাভ কৰিছিল যে ইছলামিক সম্প্ৰদায়ে কেতিয়াও কোনো ভুল হাদিছৰ শৃংখলাৰ ওপৰত একমত হ’ব নোৱাৰে।
এই ধৰণৰ সহমতক কাৰিকৰীভাৱে সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছিল যিকোনো বিশেষ প্ৰজন্মৰ সকলো দক্ষ আইনবিদৰ চুক্তি, যিয়ে সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে কাম কৰিছিল।
কিন্তু এনে চুক্তি লাভ আৰু নিশ্চিত কৰাত ব্যৱহাৰিক অসুবিধাৰ অৰ্থ আছিল যে ইয়াৰ আইনী বিকাশত বিশেষ প্ৰভাৱ পৰা নাছিল।
বিশিষ্ট আইনবিদসকলৰ ৰচনাৰ পৰামৰ্শ লৈ নিৰ্ণয় কৰিব পৰাকৈ অধিক প্ৰাগমেটিক ধৰণৰ সহমতৰ ৰূপ এটা ৰায় নিশ্চিত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল যাতে ইয়াক অধিক আলোচনাৰ বাবে পুনৰ মুকলি কৰিব পৰা নাযায়।
কিয়াছ: শাস্ত্ৰভিত্তিক নিয়মৰ সৈতে উপমা কৰি শাস্ত্ৰত সম্বোধন নকৰা পৰিস্থিতিৰ বাবে এটা ৰায় উলিয়াবলৈ উপমামূলক যুক্তি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
সকলো মাদক পদাৰ্থলৈ সম্প্ৰসাৰিত কৰা হৈছে, এই পৰিস্থিতিসমূহে ভাগ কৰা "কাৰণ" ৰ ভিত্তিত, যিটো এই ক্ষেত্ৰত মদ্যপান বুলি চিনাক্ত কৰা হৈছে।
যিহেতু কোনো নিয়মৰ কাৰণ স্পষ্ট নহ’বও পাৰে, সেয়েহে ইয়াৰ নিৰ্বাচনে সাধাৰণতে বিতৰ্ক আৰু ব্যাপক বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
বাৰটা ছিয়া ন্যায়বিজ্ঞানেও কিয়াছৰ ব্যৱহাৰক স্বীকৃতি নিদিয়ে, কিন্তু ইয়াৰ ঠাইত যুক্তি ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
একবিংশ শতিকাত শ্বৰীয়তৰ ভূমিকা সমগ্ৰ বিশ্বতে ক্ৰমান্বয়ে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতামূলক বিষয় হৈ পৰিছে।
গণতন্ত্ৰ, মানৱ অধিকাৰ, সংখ্যালঘুৰ অধিকাৰ, চিন্তাৰ স্বাধীনতা, নাৰীৰ অধিকাৰ আৰু বেংকিঙৰ লগত শ্বৰীয়ত সামঞ্জস্যপূৰ্ণ বুলি যুক্তি দিয়া প্ৰগতিশীল লোক আছে।
মানৱ অধিকাৰ সংগঠনৰ মতে কিছুমান পৌৰাণিক শ্বৰীয়ত প্ৰথাত মৌলিক মানৱ অধিকাৰ, লিংগ সমতা আৰু মত প্ৰকাশৰ স্বাধীনতাৰ বিৰুদ্ধে গুৰুতৰ উলংঘা জড়িত হৈ থাকে আৰু শ্বৰীয়ত পৰিচালিত দেশসমূহৰ প্ৰথাক সমালোচনা কৰা হয়।
ইয়াৰ বিপৰীতে "মানৱ অধিকাৰৰ ধাৰণা" ইৰান আৰু চৌদি আৰৱৰ দৰে দেশৰ চৰকাৰে ইয়াক ধৰ্মনিৰপেক্ষ আৰু পশ্চিমীয়া মূল্যবোধৰ অন্তৰ্গত বুলি দোষীভাৱে বাদ দিব পাৰে, আৰু ইছলামিক সহযোগিতা সংস্থাই এই বিষয়ত কায়ৰো সন্মিলনে ঘোষণা কৰে যে মানৱ অধিকাৰ ইছলামৰ সৈতে সামঞ্জস্যপূৰ্ণ হ’লেহে সন্মান কৰিব পৰা যাব।
ষ্ট্ৰাছবাৰ্গৰ ইউৰোপীয় মানৱ অধিকাৰ আদালতে কেইবাটাও গোচৰত ৰায় দিছিল যে শ্বৰীয়ত “গণতন্ত্ৰৰ মৌলিক নীতিৰ সৈতে অসঙ্গতিপূৰ্ণ”।
বেছিভাগ মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ ৰাজ্যৰ সংবিধানত শ্বৰীয়তৰ উল্লেখ আছে যদিও ইয়াৰ নিয়মসমূহ বহুলাংশে কেৱল পৰিয়াল আইনতহে ৰখা হৈছে।
২০ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ইছলামিক পুনৰুজ্জীৱনে ইছলামিক আন্দোলনসমূহে শ্বৰীয়ত সম্পূৰ্ণৰূপে কাৰ্যকৰী কৰাৰ আহ্বান আনিছিল, য’ত শিলগুটিৰ দৰে হুদুদ শাৰীৰিক শাস্তিও আছিল।
হাদিছৰ উৎপত্তি বিদ্বান বিতৰ্কৰ বিষয় হৈয়েই থাকিলেও এই তত্ত্বই আপত্তিৰ জন্ম দিছে আৰু আধুনিক ইতিহাসবিদসকলে সাধাৰণতে অধিক সতৰ্ক, মধ্যৱৰ্তী স্থিতি গ্ৰহণ কৰে, আৰু সাধাৰণতে মানি লোৱা হয় যে আদিম ইছলামিক ন্যায়বিজ্ঞানৰ বিকাশ ঘটিছিল ক ইছলামৰ ধৰ্মীয় আৰু নৈতিক নিয়মৰ দ্বাৰা গঠিত প্ৰশাসনিক আৰু জনপ্ৰিয় পদ্ধতিৰ সংমিশ্ৰণ।
ই আৰম্ভণিৰ বিজয়ৰ পিছত মুছলমান শাসনৰ অধীনলৈ অহা ভূমিসমূহৰ প্ৰাক-ইছলামী আইন আৰু ৰীতি-নীতিৰ কিছুমান দিশ অব্যাহত ৰাখিছিল আৰু অন্যান্য দিশসমূহৰ সংশোধন কৰিছিল, ইয়াৰ লক্ষ্য আছিল ইছলামিক আচৰণৰ নীতি-নিয়ম প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰা আৰু আৰম্ভণিতে উদ্ভৱ হোৱা বিবাদসমূহৰ বিচাৰ কৰা মুছলমান সম্প্ৰদায়।
অধ্যয়ন মহলত ক্ৰমান্বয়ে ন্যায়িক চিন্তাৰ বিকাশ ঘটিছিল, য’ত স্বতন্ত্ৰ পণ্ডিতসকলে স্থানীয় এজন মাষ্টৰৰ পৰা শিকিবলৈ আৰু ধৰ্মীয় বিষয়ত আলোচনা কৰিবলৈ মিলিত হৈছিল।
প্ৰথমতে এই বৃত্তসমূহৰ সদস্য সংখ্যা তৰল আছিল, কিন্তু সময়ৰ লগে লগে পদ্ধতিগত নীতিৰ ভাগ-বতৰা গোটৰ চাৰিওফালে সুকীয়া আঞ্চলিক আইনী বিদ্যালয়সমূহে স্ফটিকীয় হৈ পৰিল।
বিদ্যালয়সমূহৰ সীমা স্পষ্টভাৱে নিৰ্ধাৰণ হোৱাৰ লগে লগে ইয়াৰ মতবাদী নীতিৰ কৰ্তৃত্ব পূৰ্বৰ সময়ৰ এজন নিপুণ আইনবিদৰ হাতত ন্যস্ত হ’বলৈ ধৰিলে, যিজনক এতিয়াৰ পৰা বিদ্যালয়খনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক হিচাপে চিনাক্ত কৰা হ’ল।
ইছলামৰ প্ৰথম তিনিটা শতিকাৰ কালছোৱাত সকলো আইনী বিদ্যালয়ে প্ৰাচীন আইনী তত্ত্বৰ বহল ৰূপৰেখা গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, যাৰ মতে ইছলামিক আইন কোৰআন আৰু হাদিছত দৃঢ়ভাৱে শিপাই থাকিব লাগিছিল।
শ্বৰীয়তৰ মকাছিদ আৰু মাছলাহ দুটা সম্পৰ্কীয় প্ৰাচীন মতবাদ যিয়ে আধুনিক যুগত ক্ৰমান্বয়ে বিশিষ্ট ভূমিকা পালন কৰিবলৈ আহিছে।
প্ৰথমে এইবোৰ স্পষ্টভাৱে উল্লেখ কৰিছিল আল-গাজালি য়ে, যুক্তি দিছিল যে মাছলাহ হৈছে আল্লাহৰ বিধান প্ৰকাশৰ সাধাৰণ উদ্দেশ্য আৰু ইয়াৰ নিৰ্দিষ্ট লক্ষ্য আছিল মানুহৰ মংগলৰ পাঁচটা প্ৰয়োজনীয় বস্তু সংৰক্ষণ কৰা: ধৰ্ম, জীৱন, বুদ্ধিমত্তা, সন্তান, আৰু সম্পত্তি।
যদিও প্ৰাচীন যুগৰ বেছিভাগ ন্যায়িকে মাছলাহ আৰু মকাছিদক গুৰুত্বপূৰ্ণ আইনী নীতি হিচাপে স্বীকৃতি দিছিল, ইছলামিক আইনত তেওঁলোকে ল’বলগীয়া ভূমিকা সম্পৰ্কে তেওঁলোকৰ মতামত বেলেগ আছিল।
আন কিছুমানে তেওঁলোকক আইনৰ এক স্বতন্ত্ৰ উৎস হিচাপে গণ্য কৰিছিল, যাৰ সাধাৰণ নীতিয়ে শাস্ত্ৰৰ আখৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নিৰ্দিষ্ট অনুমানক অতিক্ৰম কৰিব পাৰে।
পিছৰ মতামতটো প্ৰাচীন আইনবিদৰ সংখ্যালঘু লোকে গ্ৰহণ কৰিছিল যদিও আধুনিক যুগত ইয়াক বিভিন্ন ৰূপত বিশিষ্ট পণ্ডিতসকলে চেম্পিয়নশ্বিপ কৰিবলৈ ধৰিলে যিসকলে পৰম্পৰাগত ন্যায়বিজ্ঞানৰ বৌদ্ধিক ঐতিহ্যৰ আধাৰত ইছলামিক আইনক পৰিৱৰ্তিত সামাজিক পৰিস্থিতিৰ লগত খাপ খুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
এই পণ্ডিতসকলে মকাছিদৰ তথ্য-পাতি সম্প্ৰসাৰণ কৰি শ্বৰীয়তৰ লক্ষ্য যেনে সংস্কাৰ আৰু নাৰীৰ অধিকাৰ ; ন্যায় আৰু স্বাধীনতা ; আৰু মানৱ মৰ্যাদা আৰু অধিকাৰ ।
ইছলামিক ন্যায়বিজ্ঞানৰ পৰম্পৰাগত তত্ত্বই ভাষাবিজ্ঞান আৰু অলংকাৰিকতাৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা শাস্ত্ৰসমূহৰ ব্যাখ্যা কেনেকৈ কৰিব লাগে সেই বিষয়ে বিশদভাৱে উল্লেখ কৰিছে।
ইয়াত হাদিছৰ সত্যতা প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ বাবে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত অৱতীৰ্ণ হোৱা কোনো অংশৰ দ্বাৰা কোনো শাস্ত্ৰৰ আইনী শক্তি কেতিয়া বাতিল কৰা হয় সেইটো নিৰ্ণয় কৰাৰ পদ্ধতিও সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে।
কোৰআন আৰু ছুন্নাহৰ উপৰিও ছুন্নী ফিকহৰ প্ৰাচীন তত্ত্বই আইনৰ আন দুটা উৎসক স্বীকৃতি দিয়ে: ন্যায়িক সহমত আৰু উপমামূলক যুক্তি ।
সেয়েহে ই উপমাৰ প্ৰয়োগ আৰু সীমাৰ লগতে সহমতৰ মূল্য আৰু সীমাৰ লগতে অন্যান্য পদ্ধতিগত নীতিও অধ্যয়ন কৰে, যাৰ কিছুমান কেৱল আইনী বিদ্যালয়েহে গ্ৰহণ কৰে।
এই ব্যাখ্যাত্মক যন্ত্ৰটোক ইজতিহাদৰ ৰুব্ৰীকৰ অধীনত একত্ৰিত কৰা হৈছে, যিয়ে কোনো বিশেষ প্ৰশ্নৰ ওপৰত ৰায়দানৰ প্ৰয়াসত এজন ন্যায়িকৰ পৰিশ্ৰমক বুজায়।
দ্বাদশ ছিয়া ন্যায়বিজ্ঞানৰ তত্ত্ব, ছুন্নী বিদ্যালয়ৰ তত্ত্বৰ সমান্তৰালভাৱে কিছুমান পাৰ্থক্য আছে, যেনে কিয়াৰ ঠাইত যুক্তি ক আইনৰ উৎস হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া আৰু ইমামসকলৰ পৰম্পৰাক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ ছুন্নাহৰ ধাৰণাটো সম্প্ৰসাৰণ কৰা।
ইছলামিক ন্যায়বিজ্ঞানৰ পৰম্পৰাগত তত্ত্বই শ্বৰীয়তৰ চাৰিটা উৎসক স্বীকৃতি দিয়ে: কোৰআন, ছুন্নাহ , কিয়াছ , আৰু ইজমা ।
ইস্তিহাদ নামেৰে জনাজাত প্ৰক্ৰিয়া ব্যৱহাৰ কৰি পাঁচটা ছুন্নী মাজহাব , হানাফি, মালিকি, শ্বাফি, হাম্বালি আৰু জাহিৰিয়ে শাস্ত্ৰীয় উৎসৰ পৰা শ্বৰীয়ত ৰায় উলিয়াবলৈ ছুন্নী পদ্ধতি উদ্ভাৱন কৰিছিল।
পৰম্পৰাগত ন্যায়বিজ্ঞানে আইনৰ দুটা প্ৰধান শাখা ইবাদত আৰু মুআমালাত ক পৃথক কৰে, যিবোৰে একেলগে বহুতো বিষয়ক সামৰি লয়।
ইয়াৰ ৰায়দানসমূহ আইনী নীতিৰ সৈতেও সিমানেই নৈতিক মানদণ্ডৰ সৈতে জড়িত, কাৰ্য্যসমূহক পাঁচটা শ্ৰেণীৰ ভিতৰত এটাত নিযুক্ত কৰা হয়: বাধ্যতামূলক, পৰামৰ্শ দিয়া, নিৰপেক্ষ, ঘৃণনীয় আৰু নিষিদ্ধ।
ফিকহক শতিকাজুৰি যোগ্য আইনবিদ সকলে জাৰি কৰা আইনী মতামত ৰ দ্বাৰা বিশদভাৱে প্ৰকাশ কৰা হৈছিল আৰু ঐতিহাসিকভাৱে শাসক নিযুক্ত ন্যায়াধীশসকলে শ্বৰীয়ত আদালতত প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল, ইয়াৰ পৰিপূৰক আছিল মুছলমান শাসকসকলে জাৰি কৰা বিভিন্ন অৰ্থনৈতিক, অপৰাধমূলক আৰু প্ৰশাসনিক আইন।
এই সংকল্পৰ ভিত্তি আছিল যে হত্যাকাৰীজন যিটো জনগোষ্ঠীৰ অন্তৰ্গত সেই জনগোষ্ঠীৰ এজন সদস্যক হত্যা কৰা ব্যক্তিজনৰ সামাজিক মৰ্যাদাৰ সমতুল্য মৃত্যুদণ্ডৰ বাবে ভুক্তভোগীৰ পৰিয়ালক গতাই দিয়া হৈছিল।
"সামাজিক সমতুল্যতাৰ চৰ্ত"ৰ অৰ্থ আছিল হত্যাকাৰীৰ জনগোষ্ঠীৰ কোনো সদস্যক হত্যা কৰাজনৰ সমতুল্য মৃত্যুদণ্ড দিয়া, কাৰণ হত্যা কৰা ব্যক্তিজন পুৰুষ বা মহিলা, দাস বা মুক্ত, অভিজাত বা সাধাৰণ মানুহ।
উদাহৰণস্বৰূপে, দাসৰ বাবে মাত্ৰ এজন দাসক হত্যা কৰিব পৰা গ’ল, আৰু এগৰাকী নাৰীৰ বাবে এগৰাকী নাৰীক হত্যা কৰিব পৰা গ’ল।
এই প্ৰাক-ইছলাম বুজাবুজিৰ ওপৰত ইছলামিক যুগত এজন অমুছলমানৰ বাবে এজন মুছলমানক ফাঁচী দিব পাৰি নেকি সেই সম্পৰ্কে বিতৰ্কও সংযোজন কৰা হ’ল।
ইজতিহাদৰ প্ৰাচীন প্ৰক্ৰিয়াই এই সাধাৰণতে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত নীতিসমূহক অন্যান্য পদ্ধতিৰ সৈতে সংযুক্ত কৰিছিল, যিবোৰ সকলো আইনী বিদ্যালয়ে গ্ৰহণ কৰা নাছিল, যেনে ইস্তিহছান , ইস্তিছলাহ আৰু ইস্তিশাব ।
কোনো ৰায়ত উপনীত হ’বলৈ স্বাধীন যুক্তিৰ ব্যৱহাৰক তাকলিদ ৰ সৈতে বিপৰীতমুখী কৰা হয়, যিটোৱে মুজতাহিদৰ ৰায় অনুসৰণ কৰাটো বুজায়।
দশম শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ছুন্নী ন্যায়বিজ্ঞানৰ বিকাশে আগশাৰীৰ ন্যায়িকসকলক এই কথা ক’বলৈ প্ৰেৰণা দিছিল যে মূল আইনী প্ৰশ্নসমূহৰ সমাধান কৰা হৈছে আৰু ইস্তিহাদৰ পৰিসৰ ক্ৰমান্বয়ে সীমিত হৈ পৰিছে।
১৮ শতিকাৰ পৰাই আগশাৰীৰ মুছলমান সংস্কাৰকসকলে তাকলিদ পৰিত্যাগ আৰু ইস্তিহাদৰ ওপৰত পুনৰ গুৰুত্ব দিয়াৰ আহ্বান জনাবলৈ আৰম্ভ কৰে, যিটো তেওঁলোকে প্ৰাথমিক ইছলামিক ন্যায়বিজ্ঞানৰ সজীৱতালৈ ঘূৰি অহা বুলি ভাবে।
আল্লাহীয়, বিমূৰ্ত শ্বৰীয়ত: মানৱ জাতিৰ বাবে আল্লাহৰ পৰিকল্পনা আৰু আচৰণৰ নীতি-নিয়ম যিয়ে ইছলামিক সম্প্ৰদায়ক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিব।
বিভিন্ন দৃষ্টিভংগীৰ মুছলমানসকলে শ্বৰীয়তৰ বিমূৰ্ত ধাৰণাটোৰ প্ৰতি সন্মানৰ ক্ষেত্ৰত একমত যদিও এই শব্দটোৰ ব্যৱহাৰিক প্ৰভাৱ কেনেকৈ বুজি পায় তাত তেওঁলোকৰ মাজত পাৰ্থক্য আছে।
প্ৰাচীন শ্বৰীয়ত: ইছলামৰ প্ৰথম শতিকাত ইছলামিক ফকীহসকলে বিশদভাৱে প্ৰকাশ কৰা নিয়ম আৰু নীতিৰ শৰীৰ।
ঐতিহাসিক শ্বৰীয়ত : ইছলামিক ইতিহাসৰ সমগ্ৰ সময়ছোৱাত বিকশিত হোৱা নিয়ম আৰু ব্যাখ্যাৰ অংগ, ব্যক্তিগত বিশ্বাসৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৰাজ্যিক আইনলৈকে আৰু মতাদৰ্শগত বৰ্ণালীৰ মাজেৰে ভিন্ন।
প্ৰাচীন শ্বৰীয়ত এই ভিন্নতাসমূহৰ বাবে প্ৰায়ে উল্লেখযোগ্য বিন্দু হিচাপে কাম কৰি আহিছে যদিও ইয়াৰ দ্বাৰা ইয়াৰ সময় আৰু স্থানৰ প্ৰভাৱো প্ৰতিফলিত হৈছে।
এই তত্ত্ব অনুসৰি বেছিভাগ নীতিগত হাদিছৰ উৎপত্তি মুহাম্মাদৰ পৰা হোৱা নাছিল বৰঞ্চ প্ৰকৃততে পিছৰ কালত সৃষ্টি কৰা হৈছিল, হাদিছ পণ্ডিতসকলে ৰচনাক অপতৃণ কৰি পেলোৱাৰ প্ৰচেষ্টা চলোৱাৰ পিছতো।
আইনী নীতি-নিয়মসমূহ আনুষ্ঠানিকভাৱে শাস্ত্ৰৰ উৎসৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি হ’ব লাগিব বুলি মানি লোৱাৰ পিছত হাদিছৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত ফিকহৰ নিয়মৰ সমৰ্থকসকলে হাদিছৰ সংক্ৰমণৰ শৃংখলসমূহ মুহাম্মাদৰ সহযোগীসকললৈ ঘূৰাই আনিব।
তেওঁৰ মতে ইছলামিক ন্যায়বিজ্ঞানৰ প্ৰকৃত স্থপতি আছিল আল-শ্বাফী , যিয়ে এই ধাৰণা (যে আইনী নীতিসমূহ আনুষ্ঠানিকভাৱে শাস্ত্ৰীয় উৎসৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি হ’ব লাগিব) আৰু প্ৰাচীন আইনী তত্ত্বৰ অন্যান্য উপাদানসমূহ প্ৰণয়ন কৰিছিল তেওঁৰ কাম আল-ৰিছালা, কিন্তু যাৰ আগতে মুহাম্মাদৰ হাদিছৰ প্ৰাধান্যৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নথকা ইছলামিক আইনৰ এটা গোট আছিল।
মূলৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা আৰবী শব্দ ʿ ৰ অৰ্থৰ প্ৰাথমিক পৰিসৰ ধৰ্ম আৰু ধৰ্মীয় আইনৰ সৈতে জড়িত।
অভিধান পৰম্পৰাত ব্যৱহাৰৰ দুটা প্ৰধান ক্ষেত্ৰ লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে য’ত ʿ শব্দটো ধৰ্মীয় অৰ্থহীনভাৱে দেখা দিব পাৰে।
পশুপালন বা যাযাবৰী পৰিৱেশৰ উদগনি দিয়া গ্ৰন্থসমূহত এই শব্দটো আৰু ইয়াৰ ব্যুৎপত্তিসমূহে স্থায়ী পানীৰ গাঁত বা সাগৰৰ পাৰত জীৱ-জন্তুক পানী দিয়াক বুজায়, তালৈ অহা জীৱ-জন্তুৰ বিশেষ উল্লেখ কৰে।
ʿ এই অৰ্থৰ পৰিসৰ হিব্ৰু ভাষাৰ ʿ ৰ সৈতে জড়িত আৰু ইয়াৰ উৎপত্তি "পথ" হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে।
ইছলামৰ ধৰ্মীয় উপদেশৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা আৰু ইছলামৰ পবিত্ৰ শাস্ত্ৰ বিশেষকৈ কোৰআন আৰু হাদিছৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তৈয়াৰ কৰা হৈছে।
আৰবী ভাষাত শ্বৰীয়াহ শব্দটোৱে আল্লাহৰ অপৰিৱৰ্তিত ঐশ্বৰিক বিধানক বুজায় আৰু ইয়াৰ বিপৰীতে ফিকহ, যিয়ে ইয়াৰ মানৱীয় পণ্ডিতৰ ব্যাখ্যাক বুজায়।
সময়ৰ লগে লগে আইনী বিদ্যালয়ৰ উত্থান ঘটিছে, যিয়ে বিশেষ সমাজ আৰু চৰকাৰৰ পছন্দৰ লগতে ইছলামিক পণ্ডিত বা ইমামসকলে আইন আৰু নিয়মৰ তাত্ত্বিক আৰু ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োগ ৰ ওপৰত কৰা কামৰ জৰিয়তে প্ৰতিফলিত কৰিছে।
কিন্তু ইছলামত শ্বৰীয়ত কেতিয়াও একমাত্ৰ বৈধ আইনী ব্যৱস্থা হোৱা নাই, আৰু আৰম্ভণিৰে পৰাই ইয়াক সদায় উৰ্ফ ৰ কাষত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
পৰম্পৰাবাদী মুছলমান মত অনুসৰি শ্বৰীয়তৰ প্ৰধান নিয়মসমূহ "ঐতিহাসিক বিকাশ" নোহোৱাকৈ ইছলামিক নবী মুহাম্মাদৰ পৰা পোনপটীয়াকৈ প্ৰদান কৰা হৈছিল।
এই দৃষ্টিত তেওঁৰ সহযোগী আৰু অনুগামীসকলে তেওঁ কৰা আৰু অনুমোদন জনোৱা কামক আৰ্হি হিচাপে লৈ এই তথ্য হাদিছৰ ৰূপত পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল।
এই প্ৰতিবেদনসমূহে প্ৰথমে অনানুষ্ঠানিক আলোচনা আৰু তাৰ পিছত পদ্ধতিগত আইনী চিন্তাৰ সূচনা কৰে, যিটো অষ্টম আৰু নৱম শতিকাত মাষ্টাৰ ইমাম আবু হানিফা, মালিক ইবনে আনাছ, আল-শ্বাফী আৰু আহমদ ইবনে হানবালে সৰ্বাধিক সফলতাৰে প্ৰকাশ কৰে, যিসকলক. ছুন্নী ন্যায়বিজ্ঞানৰ হানাফী, মালিকী, শ্বাফী আৰু হাম্বলি আইনী বিদ্যালয় ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক।
" মধ্যযুগত আৰবী ভাষী ইহুদীসকলে ʿ শব্দটো বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিছিল, দশম শতিকাৰ আৰবী ভাষাত ʿ দ্বাৰা তৌৰাত অনুবাদত শব্দটোৰ আটাইতকৈ সাধাৰণ অনুবাদ কৰিছিল।
আৰবী অভিব্যক্তি ʿ আৰু ৰ এটা সাধাৰণ অনুবাদ ). মুছলমান সাহিত্যত শ্বৰীয়তত কোনো নবী বা আল্লাহৰ নিয়ম বা বাৰ্তাক বুজায়, ইয়াৰ বিপৰীতে ফিকহ, যি পণ্ডিতবোৰে ইয়াৰ ব্যাখ্যাক বুজায়।
বহুতো আইনবিদে বস্তুনিষ্ঠ ন্যায়বিজ্ঞানৰ শৰীৰটোক আৰু অধিক "চাৰিটা চতুৰ্থাংশ"ত ভাগ কৰিছে, যাক আচাৰ-অনুষ্ঠান, বিক্ৰী, বিবাহ আৰু আঘাত বুলি কোৱা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, বিক্ৰীৰ ত্ৰৈমাসিকত অন্যান্য বিষয়ৰ লগতে অংশীদাৰিত্ব, নিশ্চয়তা, উপহাৰ, আৰু উইল আদি অন্তৰ্ভুক্ত হ’ব।
১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ইগনাক গোল্ডজিহেৰে এক প্ৰভাৱশালী সংশোধনীবাদী অনুমান আগবঢ়ায় আৰু ২০ শতিকাৰ মাজভাগত জোচেফ শ্বাচে বিশদভাৱে প্ৰকাশ কৰে।
শ্বাষ্ট আৰু অন্যান্য পণ্ডিতসকলে যুক্তি দিছিল যে ইতিমধ্যে বিদ্যমান আইন আৰু আইনী প্ৰয়োজনীয়তাৰে বহুত বেছি জনবহুল কৃষি আৰু নগৰীয়া সমাজ জয় কৰি আইনী নীতি প্ৰণয়নৰ প্ৰাৰম্ভিক মুছলমান প্ৰচেষ্টাত কোৰআন আৰু মুহাম্মাদৰ হাদিছক কেৱল আইনৰ এটা উৎস হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল, য'ত আইনবিদ ব্যক্তিগত মতামত আছিল, বিজয়ী জনগোষ্ঠীসমূহৰ আইনী প্ৰথা, আৰু খলিফাসকলৰ আদেশ আৰু সিদ্ধান্তসমূহো বৈধ উৎস।
নিন্দনীয় কাৰ্য্য পৰিহাৰ কৰা আৰু পৰামৰ্শ দিয়া কাৰ্য্য সম্পাদন কৰাটো পৰলোকত পুৰস্কাৰৰ বিষয় বুলি ধৰা হয়, আনহাতে নিৰপেক্ষ কাৰ্য্যত আল্লাহৰ পৰা কোনো বিচাৰৰ প্ৰয়োজন নহয়।
আইনী আৰু নৈতিক ৰায়দান নিৰ্ভৰ কৰে কাৰ্য্যটো প্ৰয়োজনীয়তাৰ বাবে সংঘটিত হৈছে নে নাই আৰু অন্তৰ্নিহিত উদ্দেশ্য ৰ ওপৰত, যিটো আইনী নীতিত প্ৰকাশ পাইছে "কাৰ্য্যসমূহ উদ্দেশ্য অনুসৰি ।
মধ্যপ্ৰাচ্যৰ আৰবী ভাষী জনগোষ্ঠীসমূহে এটা ভৱিষ্যদ্বাণীমূলক ধৰ্মক সৰ্বমুঠভাৱে বুজাবলৈ শ্বৰীআহ শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰে।
উদাহৰণস্বৰূপে, শ্বৰীয়তত মুছাৰ অৰ্থ হ'ল মোচিৰ বিধান বা ধৰ্ম আৰু শ্বৰী-আতু-না যিকোনো একশ্বৰবাদী বিশ্বাসৰ উল্লেখত "আমাৰ ধৰ্ম" বুজাব পাৰে।
বহু মুছলমানৰ বাবে এই শব্দটোৰ অৰ্থ কেৱল "ন্যায়" আৰু তেওঁলোকে ন্যায় আৰু সমাজ কল্যাণৰ প্ৰসাৰ কৰা যিকোনো আইনক শ্বৰীয়তৰ অনুকূল বুলি বিবেচনা কৰে।
উদাহৰণস্বৰূপে, আউলিয়াৰ অস্তিত্ব আৰু অলৌকিকতাত বিশ্বাস কৰাটো আল-তাহাৱী আৰু নাছাফীৰ দৰে বহু বিশিষ্ট ছুন্নী ধৰ্মমত লেখকে গতানুগতিক ইছলামৰ বাবে "চৰ্ত" হিচাপে উপস্থাপন কৰিছে আৰু পৰম্পৰাগত ছুন্নী আৰু ছিয়া ধৰ্মত গ্ৰহণ কৰা হয়।
কিন্তু এই বুজাবুজিক সন্মান প্ৰকাশ আৰু সন্তসকলৰ কবৰ ভ্ৰমণৰ লগতে ছালাফীবাদ, ৱাহাবীবাদ আৰু ইছলামিক আধুনিকতাবাদৰ দৰে পিউৰিটানিক আৰু পুনৰুজ্জীৱনবাদী ইছলামিক আন্দোলনসমূহে অগ্ৰাহ্য পাষণ্ডতা হিচাপে লয়।
ফিকহে আইনী নীতি-নিয়মৰ সৈতে যিমানেই চিন্তিত সিমানেই নৈতিক মানদণ্ডৰ প্ৰতিও চিন্তিত, কেৱল বৈধ আৰু অবৈধ্য, নৈতিকভাৱে কি সঠিক আৰু ভুল সেইটোও প্ৰতিষ্ঠা কৰিব বিচাৰে।
শ্বৰীয়ত ৰায়দান "পাঁচটা সিদ্ধান্ত" নামেৰে জনাজাত পাঁচটা শ্ৰেণীৰ ভিতৰত এটাত পৰে: বাধ্যতামূলক , পৰামৰ্শ দিয়া , নিৰপেক্ষ , নিন্দনীয় , আৰু নিষিদ্ধ ।
প্ৰাচীন আইনবিদসকলে মানৱ যুক্তি আল্লাহৰ পৰা পোৱা উপহাৰ বুলি ধৰি লৈছিল যিটো সম্পূৰ্ণৰূপে সামৰ্থ্যৰে ব্যৱহাৰ কৰা উচিত।
কিন্তু তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰিছিল যে সঠিক আৰু ভুলৰ মাজত পাৰ্থক্য কৰিবলৈ কেৱল যুক্তিৰ ব্যৱহাৰ অপৰ্যাপ্ত, আৰু যুক্তিবাদী যুক্তিয়ে ইয়াৰ বিষয়বস্তু কোৰআনত অৱতীৰ্ণ হোৱা অতিক্ৰমণীয় জ্ঞানৰ শৰীৰৰ পৰা আৰু মহম্মদৰ ছুন্নাহৰ জৰিয়তে ল’ব লাগিব।
কিছুমান পণ্ডিতে ʿ শব্দটোক "অনুসৰণ কৰিবলগীয়া পথ" ) বা "পানীৰ গাঁতলৈ যোৱা পথ" বুজোৱা এটা প্ৰাচীন আৰবী শব্দ বুলি বৰ্ণনা কৰিছে আৰু যুক্তি আগবঢ়ায় যে ইয়াক উপমা হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হৈছে কাৰণ শুষ্ক মৰুভূমিৰ পৰিৱেশত পানীৰ গুৰুত্বৰ পৰাই আল্লাহৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত জীৱনশৈলীৰ সৃষ্টি হয়।
ইছলামত ৰূপায়ণৰ বাবে মূল আয়াত হৈছে আল বাকাৰা, ১৭৮ আয়ত: "মুমিনসকল! হত্যা কৰা লোকসকলৰ সন্দৰ্ভত তোমালোকৰ বাবে প্ৰতিশোধ নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে।
১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে/২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ইংৰাজী ভাষাৰ আইন সম্পৰ্কীয় পুৰণি গ্ৰন্থসমূহত শ্বৰীয়তৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা শব্দটো আছিল শ্বেৰী।
ইয়াক ফৰাচী ৰূপৰ -ৰ সৈতে অট্টোমান সাম্ৰাজ্যৰ সময়ত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু ই তুৰ্কী শ্বেৰ’ ৰ পৰা আহিছে।
ফিকহক পৰম্পৰাগতভাৱে ফিকহৰ তাত্ত্বিক নীতিসমূহ অধ্যয়ন কৰা উছুল আল-ফিকহ আৰু ফুৰুআল-ফিকহ ৰ ক্ষেত্ৰত ভাগ কৰা হয়, যিটো ৰায়দানৰ বিশদ বিৱৰণৰ বাবে নিবেদিত এই নীতিসমূহৰ ভিত্তিত।
১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ইউৰোপীয় ব্যৱহাৰৰ পৰা ধাৰ কৰা আল-কানুন আল-ইছলামী এটা আনুষংগিক শব্দ মুছলমান বিশ্বত আধুনিক ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰেক্ষাপটত আইনী ব্যৱস্থাক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
জান মিচিয়েল অট্টোৱে ধৰ্মীয়, আইনী আৰু ৰাজনৈতিক বক্তৃতাত শ্বৰীয়ত শব্দটোৱে প্ৰকাশ কৰা চাৰিটা ইন্দ্ৰিয়ৰ পাৰ্থক্য কৰিছে:
১৯৮৮ চনত মুম্বাইৰ কোলাবাৰ কাফে পেৰেডত প্ৰথমখন বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ পৰাই তেওঁৰ কৰ্ম জীৱন আৰম্ভ হয়।
সেই সময়ত বস্তিৰ ল'ৰা-ছোৱালীয়ে কেৱল ধনী ল'ৰা-ছোৱালীয়ে আড়ম্বৰপূৰ্ণ স্কুললৈ যোৱাৰ দৃশ্যহে চাব পাৰিছিল।
প্ৰথমে তেওঁৰ ২৫জন শিশু ছা্ত্ৰ আছিল আৰু তেওঁলোকৰ বাঞ্জাৰা পিতৃ-মাতৃয়ে অতি কম মজুৰিত সাগৰীয় মাছৰ পেটু গুছোৱাৰ কাম কৰিছিল।
সমাজসেৱাৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লওঁতে তেওঁ বস্তিৰ শিশুহঁতক শিক্ষাদান কৰা ধাৰণাটোৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।
তেওঁ স্থানীয় স্কুলখন ভ্ৰমণ কৰি আচৰিত হৈ পৰ্যবেক্ষণ কৰে যে তিনি-চাৰি বছৰৰ পিছত ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ স্কুল এৰি গুছি যায়।
ল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ পিতৃ-মাতৃক লগ ধৰি দেখিলে যে ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ মজুৰি উপাৰ্জনৰ এক অপৰিহাৰ্য অংশ।
সেয়েহে ৰজনী পৰঞ্জপেৰ সৈতে মিলি বস্তিৰ ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে পদুলি মুখতে পঢ়িব পৰাকৈ এখন বিদ্যালয় আৰম্ভ কৰে।
২০১৩ চনত আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱসত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি প্ৰণৱ মুখাৰ্জীয়ে তেওঁক স্ত্ৰী শক্তি পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰে।
শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অন্যবদ্য অৱদানৰ বাবে মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে তেওঁৰ নাম উক্ত বঁটাৰ বাবে মনোনীত কৰিছিল।
এই বঁটাটো ছয়গৰাকী মহিয়সী নাৰী অহল্যাবাই হোলকাৰ, কণ্ণগি দেৱী, মাতা জীজাবাঈ, ৰাণী গাইডিনলিউ, ৰাণী লক্ষ্মীবাই আৰু ৰাণী ৰুদ্ৰম্মাৰ নামত ভিন-ভিন শিতানত প্ৰদান কৰা হয়।
গঁড়ৰ খড়্গৰ ব্যৱসায়ীসকলে গুলীওৱা লোক নিয়োগ কৰে আৰু প্ৰায়ে তেওঁলোকক ৰাইফল, তৰোৱাল আৰু অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ যোগান ধৰে।
গাঁতত পেলাই ধৰা পদ্ধতি মূলতঃ মাটি আৰু ইয়াৰ ঢাকি ৰখাৰ বাবে উপলব্ধ ঘাঁহৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
গাঁতবোৰ এনে ধৰণে খন্দা হয় যাতে গাঁতত পৰা গঁড়টোৰ মূৰটো গাঁতৰ পৰা অলপ ওপৰলৈ চলা-ফিৰা কৰিবলৈ অলপ ঠাই থাকে যাতে খড়্গটো সহজেই কাটিব পৰা যায়।