polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
তাৰ পিছত তেওঁ নব্বৈৰ দশকৰ আৰম্ভণিৰ কিছুমান যুগ নিৰ্ধাৰণকাৰী ভাৰতীয় ছবি যেনে সাদক, সাজন (যিটোৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল) আৰু খলনায়কত অভিনয় কৰে, যাৰ বাবে তেওঁ দ্বিতীয়টো ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ মনোনয়ন।
চাৰি দশকৰো অধিক সময়ৰ কেৰিয়াৰত দত্তই কেইবাটাও প্ৰশংসা লাভ কৰিছে আৰু ৰোমাঞ্চৰ পৰা আৰম্ভ কৰি কমেডী ধাৰালৈকে ১০০ খনতকৈও অধিক ছবিত অভিনয় কৰিছে, যদিও সাধাৰণতে একচন ধাৰাত কৰা অভিনয়ৰ ফলত তেওঁ নিজকে ১৯৮০ চনৰ পিছত হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় অভিনেতা বুলি প্ৰমাণ কৰিছে।
তাৰ পিছত দত্তই ১৯৮২ চনৰ সৰ্বাধিক উপাৰ্জন কৰা হিন্দী ছবি বিধাতা ছবিত অভিনয় কৰে আৰু লগতে প্ৰবীণ অভিনেতা দিলীপ কুমাৰ, শম্মি কাপুৰ আৰু সঞ্জীৱ কুমাৰেও অভিনয় কৰে।
ভাৰত গণৰাজ্যৰ তেতিয়াৰ বম্বে ৰাজ্যৰ বম্বে চহৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা দত্তৰ পিতৃ-মাতৃ আছিল বিখ্যাত হিন্দী চিনেমাৰ অভিনেতা সুনীল দত্ত আৰু নৰ্গিছ দত্ত।
পাঞ্জাবী হিন্দু মহয়াল ব্ৰাহ্মণ পিতৃ আৰু পাঞ্জাবী মুছলমান মাতৃৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা দত্তৰ বংশৰ আদিস্থান পশ্চিম পঞ্জাৱৰ ৰাৱালপিণ্ডি সংমণ্ডলৰ আছিল।
কব্জা আৰু জে পি দত্তৰ হাথ্যিয়াৰ দুয়োখন ছবিতে তেওঁৰ অভিনয়ক সমালোচকসকলে ভাল পাইছিল, যদিওবা দুয়োখন ছবিয়ে বক্স অফিচত শোচনীয় প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
আশীৰ দশকৰ শেষৰ ফালে তেওঁক গোবিন্দ, মিথুন, ধৰ্মেন্দ্ৰ, জ্যেকী শ্ৰʼফ আৰু ছানি দেওলৰ দৰে আগশাৰীৰ বলিউড অভিনেতাৰ সৈতে কেইবাখনো ছবিত অভিনয় কৰা দেখা গৈছিল।
উৰ্দু ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ আলোচনী শ্বামাৰ জৰিয়তে ক্ৰাউডছ'ৰ্চিঙৰ দ্বাৰা সঞ্জয়ৰ নাম বাছি লোৱা হৈছিল।
১৯৮১ চনত তেওঁৰ প্ৰথম ছবিখনৰ প্ৰিমিয়াৰৰ কিছু সময়ৰ আগতে তেওঁৰ মাতৃৰ মৃত্যু হয়; তেওঁৰ মৃত্যুক তেওঁৰ ড্ৰাগছ সেৱনৰ প্ৰৰোচক হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে।
দত্তই সৰু কালতেই অভিনয়ত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল, তেওঁৰ পিতৃৰ ছবি ৰেশমা ঔৰ শ্বেৰা ত কাৱালী গায়কৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
তেওঁ চেন্নাইত বিজয়া বৌহিনী ষ্টুডিঅ' স্থাপন কৰে, যি আছিল সেই সময়ৰ এছিয়াৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ চলচ্চিত্ৰ ষ্টুডিঅ'।
যিহেতু তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক তথা দক্ষিণ ভাৰতৰ পৰা প্ৰথম দাদা চাহেব বঁটা বিজয়ী ককায়েকৰ নামৰ প্ৰথম আখৰ তেওঁৰ সৈতে একে আছিল আৰু ককায়েকক বি এন ৰেড্ডী নামেৰে জনা গৈছিল, সেয়েহে ভায়েক জনপ্ৰিয়ভাৱে বি নাগী ৰেড্ডী নামেৰে পৰিচিত হয়।
নাগী ৰেড্ডীয়ে প্ৰযোজনা কৰা কেইখনমান ছবি হৈছে পাতাল ভৈৰৱী , মিছাম্মা , মায়া বজাৰ , গুণ্ডম্মা কথা , মাদুৱে মাদি নোডু , এংগা বীতু পিল্লাই , ৰাম আৰু শ্যাম , নাম নাডু , শ্ৰীমান শ্ৰীমতী , জুলী , আৰু স্বৰ্গ-নৰক ।
নাগী ৰেড্ডীয়ে তেওঁৰ বন্ধু তথা সংগী আলুৰী চক্ৰপাণিৰ সৈতে চাৰিটা দশকত চাৰিটা দক্ষিণ ভাৰতীয় ভাষাত আৰু হিন্দী ভাষাতো পঞ্চাশখনতকৈও অধিক ছবি নিৰ্মাণ কৰিছিল।
১৯৭০-ৰ দশকত তেওঁৰ ষ্টুডিঅ’ৰ পৰা তেলেগু চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ আঁতৰি যোৱাৰ পিছত নাগী ৰেড্ডীয়ে বিজয়া-বৌহিনীক বন্ধ কৰি দিয়ে আৰু বিজয়া হাস্পাতাল আৰু বিজয়া স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ আৰম্ভ কৰে।
১৯৪৭ চনৰ জুলাই মাহত তেওঁ শিশু আলোচনী চান্দমামা প্ৰতিষ্ঠা কৰে; যিখন শিশু আলোচনী প্ৰায় এক ডজন ভিন্ন ভাষাত আলোচনীখন ছপা হৈছিল।
তেওঁৰ ১০০ বছৰীয়া জন্মবৰ্ষৰ সৈতে সংগতি ৰাখি শ্ৰেষ্ঠ তেলেগু আৰু তামিল পৰিয়ালৰ মনোৰঞ্জকসকললৈ ‘নাগী ৰেড্ডী সোঁৱৰণী বঁটা’ নামেৰে এটা নতুন বঁটা প্ৰৱৰ্তন কৰা হয়।
ইউৰোপৰ আন দেশৰ দৰেই পৰম্পৰাগতভাৱে পত্নীৰ ওপৰত স্বামীৰ আইনী কৰ্তৃত্বৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বিবাহ কৰা হৈছিল।
ব্যভিচাৰক অপৰাধমুক্ত কৰি ১৯৯৭ চনত অষ্ট্ৰিয়া শেষৰ পশ্চিমীয়া দেশসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম হৈ পৰে।
২০০৪ চনত বৈবাহিক ধৰ্ষণ ৰাজ্যিক অপৰাধত পৰিণত হয় অৰ্থাৎ পত্নীৰ অভিযোগৰ অনুপস্থিতিতো ইয়াৰ বিৰুদ্ধে ৰাষ্ট্ৰই গোচৰ চলাব পাৰে, যাৰ পদ্ধতি অচিনাক্ত ধৰ্ষণৰ দৰেই।
বিগত বছৰসমূহত নতুন নতুন জীৱনশৈলীৰ উন্মেষ ঘটিছে, আৰু অবিবাহিত সহবাস বৃদ্ধি পাইছে-কিয়নো যুৱসমাজৰ অধিকসংখ্যকেই পৰম্পৰাগত পদ্ধতিক লৈ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে।
১৯৯০ চনৰ আৰম্ভণিতে ভিয়েনাত পথচাৰীৰ যাতায়ত আৰু ৰাজহুৱা পৰিবহণৰ বেছিভাগেই মহিলাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈছিল।
ইভা কাইলে ১৯৯১ চনত “ – ’ ”ৰ আয়োজন কৰিছিল৷ ইয়াৰ ফলত ভিয়েনাৰ নগৰ পৰিকল্পনাৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিল।
চহৰখনে ৰূপায়ণ কৰা কিছুমান পৰিৱৰ্তনৰ ভিতৰত ফুটপাথ বহল কৰা আৰু কিছুমান বিশেষ অঞ্চলত পথচাৰীৰ বাবে ওভাৰপাছ সংযোজন কৰা আদি অন্তৰ্ভুক্ত।
নাৰীৰ অধিকাৰৰ সন্দৰ্ভত অষ্ট্ৰিয়াত কেৱল সমঅধিকাৰ থকাতকৈ দুয়োটা লিংগৰ সম ব্যৱহাৰৰ ওপৰত অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া হৈছে।
এইদৰে অষ্ট্ৰিয়াৰ মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ চৰকাৰে লিংগ-নিৰ্দিষ্ট বোজাৰ বৈষম্যৰ ক্ষতিপূৰণৰ প্ৰচেষ্টাৰ দ্বাৰা লাভৱান হয়।
কিন্তু ৰোমান কেথলিক ধৰ্মৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত পৰম্পৰাগত ভূমিকাৰ ধাৰণা এতিয়াও অষ্ট্ৰিয়াৰ সমাজত প্ৰচলিত।
১৮৪৮ চনৰ বিপ্লৱৰ সময়ত মহিলাৰ ৰাজনৈতিক অংশগ্ৰহণ উন্নত কৰাৰ প্ৰথম প্ৰচেষ্টা উইনাৰ ডেম’ক্ৰেটিচাৰ ফ্ৰাউনভেৰেইনে কৰিছিল যদিও এই সংগঠনটো অল্পকালীন আছিল।
সাংস্কৃতিকভাৱে তেওঁলোক নগা আৰু তেওঁলোক অৰুণাচল প্ৰদেশৰ নক্টে আৰু নগালেণ্ডৰ কন্যাকৰ সৈতে জাতিগতভাৱে সম্পৰ্কিত।
খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত নগাসকলৰ শত্ৰুৰ মূৰ কাটি অনা পৰম্পৰাৰ প্ৰতি থকা দৃষ্টিভংগীৰ আমূল পৰিবৰ্তন ঘটিছিল।
কিন্তু ইয়াৰ ফলত আদিম ধৰ্মৰ সৈতে থকা শক্তিশালী সম্পৰ্কৰ লগতে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত সংস্কৃতিৰো বহুক্ষেত্ৰত অৱনতি ঘটিছে।
পৰম্পৰা অনুসৰি এজন পুৰুষে চকু আৰু ওঁঠৰ চাৰিওফালৰ বাদে মুখমণ্ডলকে ধৰি দেহৰ বাকীবোৰ অংশত টেটু কৰে।
আন নগাসকলৰ বিপৰীতে ৱান্‌চোসকলে এতিয়াও নক্টে আৰু কন্যাকৰ সৰু গোটৰ সৈতে মিলি এতিয়াও এনিমিজমত বিশ্বাস বজাই ৰাখিছে।
শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰৰ অল ইণ্ডিয়া চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট- ঝনক ঝনক পায়ল বাজে
শ্ৰেষ্ঠ হিন্দী পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ চিলভাৰ পদক- ঝনক ঝনক পায়ল বাজে
৫ম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা – শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ সোণৰ পদক- দো আঁখেঁ বাৰহ হাথ
শ্ৰেষ্ঠ হিন্দী পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক- দো আঁখেঁ বাৰহ হাথ
আন্নাচাহেব নামেৰে মৰমেৰে অন্যলোকে সম্বোধন কৰা শান্তাৰাম প্ৰায় সাত দশক ধৰি চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মানৰ সৈতে জড়িত আছিল।
সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ আহিলা হিচাপে চলচ্চিত্ৰ মাধ্যমৰ কাৰ্যকাৰিতা উপলব্ধি কৰা প্ৰাৰম্ভিক চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম।
এফালে মানৱতাবাদৰ পোষকতা আৰু আনফালে কুসংস্কাৰ আৰু অন্যায়ক উদঙাই দিয়াৰ বাবে তেওঁ এই মাধ্যমটোক সফলতাৰে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
কোৱা হয় যে তেওঁ বহু সংগীত পৰিচালকৰ বাবে অন্য প্ৰসিদ্ধ ব্যক্তিৰ নামেৰে গীত লিখিছিল, আৰু সংগীত ৰচনাত সক্ৰিয় অংশ লৈছিল।
ডাঙৰ কন্যা সৰোজৰ বিয়া পাৰ্চী ভদ্ৰলোক ছলি ইঞ্জিনিয়াৰৰ সৈতে ডাঙৰ কন্যা সৰোজৰ বিয়া হয়।
শান্তাৰামৰ দ্বিতীয় কন্যা মধুৰা পণ্ডিত যশৰাজৰ পত্নী আৰু সংগীত পৰিচালক শাৰংগ দেৱ পণ্ডিত আৰু টিভি ব্যক্তিত্ব দুৰ্গা জশৰাজৰ মাতৃ।
শান্তাৰামৰ তৃতীয় কন্যা চাৰুশীলা হিন্দী আৰু মাৰাঠী অভিনেতা সুশান্ত ৰায় অৰ্থাৎ সিদ্ধাৰ্থ সত্যজিতৰ মাতৃ।
শান্তাৰাম ৰাজাৰাম ৱনকুদ্ৰে হিন্দী আৰু মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰৰ বাবে পৰিচিত এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা, চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু অভিনেতা।
ড কোটনিছ কি অমৰ কহানী , অমৰ ভূপালী , ঝনক ঝনক পায়ল বাজে , দো আঁখেঁ বাৰহ হাথ , নৱৰং , দুনিয়া না মানে , চানী, ইয়ে মাৰাঠিচে নাগৰী আৰু জুঞ্জ শান্তাৰাম পৰিচালিত প্ৰখ্যাত ছবি।
১৯২৯ চনত বিষ্ণুপন্ত দামলে, কে.আৰ. ধাইবাৰ, এছ ফটেলাল আৰু এছ.বি. কুলকাৰ্ণীৰ সৈতে তেওঁ ‘প্ৰভাত ফিল্ম কোম্পানী’ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
এই প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা নিৰ্মিত প্ৰথম ছবিখন আছিল ১৯৩২ চনত মুক্তি পোৱা আৰু তেৱেঁ পৰিচালনা কৰা মাৰাঠী ছবি অযোধ্যেছা ৰাজা।
১৯৭৫ চনত পুত্ৰ কিৰণ শান্তাৰামৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত চন্দনাচি চোলি আং আং জালিৰ জৰিয়তে তৃতীয় পত্নী সন্ধ্যাৰ ভতিজী ৰঞ্জনা দেশমুখক মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰ জগতত পৰিচয় কৰাই দিয়ে।
১৯৪১ চনত শান্তাৰামে শকুন্তলা আদি কেইবাখনো ছবিত একেলগে কাম কৰা অভিনেত্ৰী জয়শ্ৰীৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
জয়শ্ৰীৰ সৈতে তেওঁৰ তিনিটা সন্তান- পুত্ৰ, মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক কিৰণ শান্তাৰাম, আৰু দুগৰাকী কন্যা অভিনেত্ৰী ৰাজশ্ৰী আৰু তেজশ্ৰী।
ভি শান্তাৰামে কোলহাপুৰৰ বাবুৰাও পেইণ্টাৰৰ মালিকানাধীন মহাৰাষ্ট্ৰ ফিল্ম কোম্পানীত সৰু-সুৰা কাম কৰি নিজৰ চলচ্চিত্ৰীয় কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল।
অংকীয়া নাট বা তাৰ পাছৰ ভাওনাসমূহত ওলোৱা বহুৱা চৰিত্ৰটোৰ আঁতিগুৰি বিচাৰিলে আমি সংস্কৃত নাটকৰ ’বিদুষক’ৰ চৰিত্ৰটোলৈ আঙুলিয়াব পাৰোঁ।
কিন্তু লোকৰঞ্জনৰ হেতু অংকীয়া নাটত বহুৱাৰ অন্তৰ্ভুক্তি কৰি নাট ৰচোঁতাই এই চৰিত্ৰটোক কেৱল হাস্যৰস যোগান ধৰিবলৈকে সৃষ্টি কৰিছে।
মহাৰাষ্ট্ৰ, কৰ্ণাটকৰ নাট্যানুষ্ঠানৰ বহুৱা চৰিত্ৰক ’সোগাড়িয়া’ আৰু কংকণ অঞ্চলত এওঁলোকক ’মহাদেৱী’ নামেৰে জনা যায়।
বহুৱাৰ সফলতা-বিফলতা প্ৰধানকৈ নিৰ্ভৰ কৰে নাটত খাপ খাই পৰাকৈ আৰু হাস্যৰসৰ সৃষ্টি কৰিব পৰাকৈ নিক্ষেপ কৰা বচনবোৰত।
দৰঙ নলবাৰী অঞ্চলত পাৰস্পৰিক বৈপৰীত্যৰ সহায়ত হাস্যৰস সৃষ্টি কৰা প্ৰচলিত খুলীয়া ভাওনাৰ বহুৱাৰ গীত এটিৰ উদাহৰণ তলত দিয়া হ’ল;
বহুৱা শব্দৰ অৰ্থ, সাধাৰণতে চাৰ্কাছৰ সৈতে জড়িত এজন শিল্পী যি খুঁহুতীয়া কথা আৰু অভিনয়েৰে দৰ্শকক হাঁহিৰ খোৰাক যোগায়।
বহুৱাৰ এই চৰিত্ৰ অক্ষুণ্ন ৰাখি অংকীয়া নাট ভাওনাত শ্ৰীশ্ৰীশংকৰদেৱে তেওঁৰ নাটসমূহত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে বহুৱা চৰিত্ৰ সন্নিৱিষ্ট কৰি দৰ্শকক আমোদ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল।
সূত্ৰ: তদনন্তৰ ’বাসুয়া’ চয়ড়ি পাৰল, মুনি আসন ভিড়ি তথি বৈঠল অংকীয়া নাটসমূহত ’মানুহৰ মনত ৰং লগাবলৈ বিবিধ প্ৰকাৰৰ ভাও লোৱা আৰু অনেক প্ৰকাৰে কথা কোৱা মানুহ, বহুৰূপী’ অৰ্থত বহুৱা চৰিত্ৰ সৃষ্টি কৰা হৈছে।
উইলিয়াম জেমছৰ আমন্ত্ৰণত তেওঁ জাৰ্মানীৰ পৰা আমেৰিকালৈ আহিছিল আৰু ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে বহু উচ্চাকাংক্ষী মনোবিজ্ঞানীৰ দৰেই প্ৰথমে দৰ্শন অধ্যয়ন কৰিছিল।
মনষ্টাৰবাৰ্গৰ মনোবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনত বহুতো আগ্ৰহ আছিল; যেনে:উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত মনোবিজ্ঞান, সামাজিক মনোবিজ্ঞান আৰু ফৰেনছিক মনোবিজ্ঞান।
হুগো মুনষ্টাৰবাৰ্গক ব্যৱহাৰিক মনোবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনত গৱেষণা কৰা প্ৰথম ব্যক্তিসকলৰ ভিতৰত অন্যতম হোৱাৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়।
১৯০৭ চনত তেওঁ সাক্ষ্য, স্বীকাৰোক্তি আৰু আদালতৰ কক্ষৰ পদ্ধতিৰ আইনী দিশ সম্পৰ্কে কেইবাটাও আলোচনীৰ প্ৰবন্ধ লিখিছিল, যিবোৰ অৱশেষত তেওঁৰ গ্ৰন্থ অন দ্য উইটনেছ ষ্টেণ্ডত বিকশিত হৈছিল।
পিছৰ বছৰত ব্যৱহাৰিক মনোবিজ্ঞান বিভাগটো হাৰ্ভাৰ্ড মনোবিজ্ঞান পৰীক্ষাগাৰৰ সৈতে সংযুক্ত কৰা হয়।
মনোবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনৰ ভিতৰত প্ৰথম আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পণ্ডিত সমাজ হিচাপে ১৯২০ চনত আন্তৰ্জাতিক ব্যৱহাৰিক মনোবিজ্ঞান সংস্থা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।
কিন্তু যুদ্ধৰ সময়ত সশস্ত্ৰ বাহিনী আৰু কৌশলগত সেৱাৰ কাৰ্যালয়ে সৈন্যৰ মনোবল আৰু অপপ্ৰচাৰৰ ডিজাইনৰ দৰে বিষয়ত কাম কৰিবলৈ ভিৰ কৰি মনোবিজ্ঞানী নিয়োগ কৰিছিল।
১৯৭০ চনৰ পৰা মনোবিজ্ঞানত ডিগ্ৰী লাভ কৰা কলেজীয়া স্নাতকসকলৰ সংখ্যা দুগুণতকৈও অধিক বৃদ্ধি পাইছে।
ব্যৱহাৰিক মনোবিজ্ঞান হৈছে মানৱ আৰু প্ৰাণীৰ আচৰণ আৰু অভিজ্ঞতাৰ ব্যৱহাৰিক সমস্যা সমাধানৰ বাবে মানসিক পদ্ধতি আৰু বৈজ্ঞানিক মনোবিজ্ঞানৰ তথ্যৰ ব্যৱহাৰ।
শৈক্ষিক আৰু সাংগঠনিক মনোবিজ্ঞান, ব্যৱসায়িক ব্যৱস্থাপনা, আইন , স্বাস্থ্য, পণ্যৰ ডিজাইন, এৰগ'নমিক্স, আচৰণ মনোবিজ্ঞান, প্ৰেৰণা মনোবিজ্ঞান, মনোবিশ্লেষণ, স্নায়ুমনোবিজ্ঞান আৰু মনোৰোগ চিকিৎসাত মানসিক স্বাস্থ্য, আৰু ইয়াৰ প্ৰয়োগৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱা কেইটামান ক্ষেত্ৰ মানসিক নীতি আৰু বৈজ্ঞানিক তথ্য।
ব্যৱহাৰিক মনোবিজ্ঞানৰ বহু ব্যৱহাৰ আছে আৰু ইয়াক আন আন ধাৰা মনোবিজ্ঞানত উপক্ষেত্ৰ হিচাপে বিচাৰি পোৱা যায়।
মনোবিজ্ঞান পাঠদানত এপ্লাইড চাইক'লজি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে কাৰণ ইয়াত বৈজ্ঞানিক তথ্য আৰু সেই আচৰণ স্থানান্তৰ কৰিবলৈ ইয়াক কেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে।
ব্যৱহাৰিক মনোবিজ্ঞান ব্যৱহাৰ কৰা বহু লোকে পাঠদান, ঔদ্যোগিক, ক্লিনিকেল, আৰু পৰামৰ্শদাতা কৰ্মক্ষেত্ৰত কাম কৰে।
প্ৰতিজন অতিৰিক্ত পুৰুষৰ গৰ্ভাৱস্থাৰ লগে লগে ইয়াৰ প্ৰভাৱ অধিক শক্তিশালী হৈ পৰে আৰু পৰৱৰ্তী পুত্ৰ সমকামী হোৱাৰ সম্ভাৱনা ৩৮–৪৮% বৃদ্ধি পায়।
ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে কেইবাবাৰো পুৰুষ গৰ্ভাৱস্থাৰ পিছত সকলো বা বেছিভাগ পুত্ৰই সমকামী হ’ব, বৰঞ্চ সমকামী পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিয়াৰ সম্ভাৱনা প্ৰথম জন্ম লোৱা পুত্ৰৰ বাবে প্ৰায় ২%ৰ পৰা দ্বিতীয়জন পুত্ৰৰ বাবে ৩%, তৃতীয়ৰ বাবে ৫%লৈ বৃদ্ধি পায়।
দুটা গৱেষণাৰ অনুমানৰ ভিত্তিত ১৫%ৰ পৰা ২৯% সমকামী পুৰুষে এই প্ৰভাৱৰ বাবে যৌন অভীৰুচিৰ ঋণী, অৱশ্যে এই সংখ্যা অধিক হ’ব পাৰে কাৰণ পূৰ্বৰ গৰ্ভপাত আৰু স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাতৰ ফলত তেওঁলোকৰ মাতৃয়ে ৱাই-লিংকড এণ্টিজেনৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিব পাৰে।
সাধাৰণতে ভবা হয় যে এই মাতৃৰ সঁহাৰি প্ৰথম জন্ম হোৱা সমকামী পুত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য নহ'ব আৰু তেওঁলোকৰ অভিমুখীতা জিন, প্ৰসৱৰ পূৰ্বে হৰম'ন আৰু অন্যান্য মাতৃৰ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ বাবেও দায়ী হ'ব পাৰে যিয়ে মগজুৰ বিকাশকো প্ৰভাৱিত কৰে।
কিন্তু ২০১৭ চনৰ এক অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে কোনো পুত্ৰ নথকা মাতৃসকলৰ পুৰুষ কোষৰ প্ৰতি এণ্টিব'ডি থাকে, যিটো সাধাৰণ আগতীয়া গৰ্ভপাতৰ ফলত হ'ব পাৰে, আৰু এইদৰে প্ৰথম জীৱিত পুত্ৰৰ বাবে ইয়াৰ প্ৰভাৱক প্ৰৰোচিত কৰে।
ভাতৃবৎ জন্মৰ ক্ৰম আৰু পুৰুষৰ যৌন অভিমুখিতা হৈছে জৈৱিকভাৱে জন্মৰ ক্ৰম আৰু যৌন অভিমুখিতাৰ এক সম্পৰ্ক।
বিভিন্ন গৱেষণাৰ পৰা দেখা গৈছে যে একে মাতৃৰ সন্তানৰ ক্ষেত্ৰত যিমানেই পুৰুষ সন্তানৰ সংখ্যা অধিক হয় সিমানেই সৰুজন সহোদৰৰ যৌন অভিমুখিতা সমকামী হোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি।
ৰে ব্লেনচাৰ্ড আৰু এন্থনী বগাৰ্টে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯৯০ চনত এই গুণকটো চিনাক্ত কৰিছিল আৰু ইয়াক ভাতৃবৎ জন্মৰ ক্ৰমৰ প্ৰভাৱ বুলি নাম দিছিল।
কিয়নো এই সংযোগ কেৱল ডাঙৰ জৈৱিক ভাতৃ থকা পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰতহে থাকে, যিটো ডাঙৰ সতি-সন্ততি আৰু দত্তক ভাতৃ থকা পুৰুষৰ মাজত দেখা নাযায়।
এই ব্যৱস্থাটো পুৰুষ ভ্ৰুণৰ প্ৰতি মাতৃৰ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া বুলি ভবা হয়, য’ত এণ্টিব’ডিয়ে বিকাশৰ সময়ত যৌন পাৰ্থক্যত ভূমিকা লোৱা বুলি ভবা পুৰুষ ৱাই-প্ৰ'টিনক নিষ্ক্ৰিয় কৰে।
ইয়াৰ ফলত মগজুৰ কিছুমান অঞ্চল ‘মহিলাৰ সাধাৰণ’ ব্যৱস্থাৰে যৌন অভিমুখৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকিব পাৰে বা পুৰুষৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হ’ব।
এই ধাৰণাটোৰ জৈৱৰাসায়নিক প্ৰমাণ ২০১৭ চনত চিনাক্ত কৰা হৈছিল, য'ত সমকামী পুত্ৰ থকা মাতৃসকলৰ বিশেষকৈ কেইবাজনো পুত্ৰ সন্তান থকা মাতৃসকলৰ 4 -প্ৰ'টিনৰ প্ৰতি এণ্টিব'ডিৰ মাত্ৰা বিপৰীতকামী পুত্ৰ থকা মাতৃসকলতকৈ অধিক হোৱা দেখা গৈছিল।
সমকামী পুৰুষ আৰু জন্মৰ ক্ৰমৰ মাজত কোনো সম্পৰ্ক পৰ্যবেক্ষণ নকৰা কেইটামান অধ্যয়নক সাধাৰণতে পদ্ধতিগত ভুল আৰু নমুনা সংগ্ৰহৰ পদ্ধতিৰ বাবে সমালোচনাও কৰা হৈছে।
জে মাইকেল বেইলীয়ে কৈছে যে মাতৃৰ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ বাহিৰে আন কোনো যুক্তিযুক্ত অনুমান চিনাক্ত কৰা হোৱা নাই।
শৈৱ সিদ্ধান্তিক পৰম্পৰা অনুসৰি, তেওঁক নন্দিনাথ সম্প্ৰদায়ৰ আঠজন শিষ্য সনক, সনাতন, সানন্দনা, সনৎকুমাৰ, তিৰুমুলাৰ, ব্যগ্ৰাপদ, পতঞ্জলি আৰু শিৱযোগ মুনিৰ ভিতৰত তেওঁক মুখ্য গুৰু হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
ভিয়েটনামৰ চাম হিন্দুসকলে বিশ্বাস কৰে যে, তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ পিছত নন্দীয়ে আহি ভিয়েটনামৰ পৰা ভাৰতৰ পবিত্ৰ ভূমিলৈ তেওঁলোকৰ আত্মাটো লৈ যাব।
প্ৰাচীন তামিল পাঠ্য থিৰুভিলাইয়াদল পুৰাণত উল্লেখ থকা আন এটা কাহিনী অনুসৰি নন্দী তিমিমাছ হিচাপে অৱতাৰিত হৈছিল।
ফলত পাৰ্বতীয়ে এগৰাকী মাছমৰীয়া মহিলা হিচাপে তেওঁৰ মনোযোগৰ অভাৱৰ প্ৰায়শ্চিত্ত কৰিবলৈ অৱতাৰ ল'ব লগা হয়।
নিজৰ মালিক আৰু তেওঁৰ প্ৰিয়-পত্নীক একত্ৰিত কৰিবলৈ, নন্দীয়ে তিমিৰ ৰূপ লৈছিল আৰু মানুহক কষ্ট দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
মাছমৰিয়া মহিলা পাৰ্বতীৰ দেউতাকে ঘোষণা কৰিছিল যে তিমিটো কটাব পৰা মানুহজনে তেওঁৰ জীয়েকক বিয়া কৰাব পাৰিব।
পিছত, শিৱই এজন মাছমৰীয়াৰ ৰূপ লয় আৰু তিমিটোক হত্যা কৰে, আৰু পাৰ্বতীক তেওঁৰ আগৰ ৰূপত গ্ৰহণ কৰে।
শেহতীয়াকৈ নথিভুক্ত কৰা হৈছে যে ষাঁড়ৰ বাবে নন্দী নামটো প্ৰয়োগ কৰাটো প্ৰকৃততে চাইভিজমৰ ভিতৰত বিভিন্ন আঞ্চলিক বিশ্বাসৰ শেহতীয়া সংমিশ্ৰণবাদৰ বিকাশ।
সংস্কৃত, তামিল আৰু অন্যান্য ভাৰতীয় ভাষাৰ আটাইতকৈ পুৰণি চাইভাইট গ্ৰন্থত নন্দী নামটো তেওঁৰ পৰ্বতৰ সলনি কৈলাসৰ নৃতাত্ত্বিক দুৱাৰ-ৰক্ষকৰ বাবে বহুলভাৱে ব্যৱহৃত হৈছিল।
তেওঁলোকৰ মতে, দেৱী, চন্দেচা, মহাকলা, বৃষভ, নন্দী, গণেশ, ভৃংগী আৰু মুৰুগান হৈছে শিৱৰ আঠজন গণেশ্বৰ।
নন্দীয়ে দেৱী পাৰ্বতীৰ পৰা শিৱৰ দ্বাৰা শিকোৱা ঐশ্বৰিক আগমিক আৰু তান্ত্ৰিক জ্ঞান লাভ কৰিছিল।
পিছত নন্দীয়ে তেওঁৰ আঠজন শিষ্যক সেই ঐশ্বৰিক জ্ঞানেৰে পূৰ্ণ কৰি এই জ্ঞান বিলাই দিবলৈ পৃথিৱীৰ আঠটা ভিন্ন দিশত পঠিয়াছিল।
শিৱক লগ পাবলৈ অপেক্ষা কৰি থকা সময়ত ৰাৱণে বান্দৰৰ দৰে অস্থিৰ আচৰণ কৰিছিল বাবে নন্দীয়ে ৰাৱণক অভিশাপ দিছিল যে, তেওঁৰ ৰাজ্যখন বনবাসী কোনো বান্দৰে জ্বলাই দিব।
এই আশীৰ্বাদত তেওঁ অমৰত্ব আৰু শিৱৰ আশিস থকা সন্তান ৰূপত নন্দীক তেওঁৰ পুত্ৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল।
নন্দী, শিৱৰ এজন ভক্ত হিচাপে ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল আৰু তেওঁ মধ্য প্ৰদেশৰ জবলপুৰৰ বৰ্তমানৰ নন্দীকেশ্বৰ মন্দিৰৰ ত্ৰিপুৰ তীৰ্থ ক্ষেত্ৰৰ ওচৰৰ নৰ্মদা নদীৰ পাৰত তেওঁৰ দুৱাৰ-ৰক্ষক হোৱাৰ লগতে তেওঁৰ বাহক হোৱাৰ বাবে তীব্ৰ তপস্যা কৰিছিল।
সাংকেতিকভাৱে, বহি থকা নন্দী শিৱ মন্দিৰৰ গৰ্ভগৃহৰ সন্মুখীন হৈ থাকে আৰু এক ব্যক্তিগত জীৱ ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি এই বাৰ্তা বহন কৰে যে জীৱ এটা সদায়ে পৰমেশ্বৰৰ ওপৰত কেন্দ্ৰীভূত থাকিব লাগে।
অৰ্থাৎ জ্ঞানৰ পোহৰ আহৰণ কৰিবলৈ প্ৰয়োজন হোৱা অভিজ্ঞতা, আৰু উৎসাহ হৈছে নন্দী, যি ব্যক্তিৰ অভ্যন্তৰৰ গুৰু।
সেই অনুসৰি নন্দীয়ে ষাঁড়ৰ মুৰ আৰু চাৰিখন হাতেৰে, এটি মৃগ, কুঠাৰ, গদা আৰু অভয়মুদ্ৰা ধাৰণ কৰিছে।
আনকি কম্বোডিয়াকে ধৰি দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ দেশসমূহতো এইদৰে নন্দীক শিৱ মন্দিৰ সমূহৰ সন্মুখত দেখা পোৱা যায়।
আনহাতে মহেঞ্জোদাৰো আৰু হৰপ্পাত উদ্ধাৰ হোৱা ষাঁড়-মোহৰ কিছুমানৰ পৰা গৱেষকসকলে নন্দী উপাসনা বহু হাজাৰ বছৰ ধৰি দীৰ্ঘদিনীয়া পৰম্পৰা হিচাপে চলি অহা বুলি সিদ্ধান্ত লৈছিল।
তেওঁক কলিকতা চহৰৰ প্ৰথম পেছাদাৰী ইংৰাজী থিয়েটাৰসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম ছান্স ছৌচি থিয়েটাৰ প্ৰতিষ্ঠা আৰু পৰিচালনা কৰা আৰু তেওঁৰ সময়ৰ কলকতাৰ মঞ্চৰ এগৰাকী শীৰ্ষস্থানীয় মহিলা হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
সেনাবাহিনীৰ বাবে অনুষ্ঠিত কৰা অপেছাদাৰী নাট্যমঞ্চত অভিনয় কৰিছিল আৰু অভিনয়ে যথেষ্ট মনোযোগ কৰিব পাৰিছিল আৰু জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল।
ক্লাচিকেল হলিউড, ফৰাচী প্ৰভাৱবাদ, জাৰ্মান অভিব্যক্তিবাদ, ছোভিয়েচ মণ্টাজ আদি বিভিন্ন চলচ্চিত্ৰীয় আন্দোলন এই সময়চোৱাতে আৰম্ভ হৈছিল।
নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলে চলচ্চিত্ৰৰ শিল্পৰূপটোত ইমানে আগভাগ লৈছিল যে কুৰি আৰু একৈশ শতিকাৰ প্ৰায় প্ৰতিটো চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ শৈলী বিভিন্ন ধাৰাসমূহৰ শিপা নিৰ্বাক যুগতে প্ৰোথিত হৈছিল।
থ্ৰী-পইণ্ট লাইটিং, ক্ল'জ-আপ, লং শ্বট, পেনিং, আৰু কন্টিনিউটি এডিটিং আদি সকলোবোৰ ১৯২০ চনৰ শেষৰ ফালে টকী বা সবাক চলচ্চিত্ৰৰ আগমন ঘটাৰ বহু পূৰ্বে প্ৰচলিত হৈছিল।
কাৰণ নিৰ্বাকৰ পৰা সবাকলৈ গতি কৰা আৰম্ভণিৰ এই সময়চোৱাত বহুতো পৰিচালক, অভিনেতা আৰু প্ৰডাকচনৰ সৈতে জড়িত থকা অন্যান্য কৰ্মীসকলে এই নতুন পদ্ধতিটোৰ সৈতে নিজকে খাপ খুৱাই ল’ব পৰা নাছিল।
কিনেমাকালাৰ আৰু টেকনিকালাৰৰ দৰে মোটামুটি প্ৰাকৃতিক ৰঙৰ ওচৰ চপা দুইৰঙী প্ৰক্ৰিয়াৰেও ৰঙীন ছবি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
শব্দ বাণীবন্ধনৰ প্ৰযুক্তি আৰম্ভ হৈ যোৱাৰ লগলেগে চলচ্চিত্ৰৰ পৰম্পৰাগত ৰংকৰণ পদ্ধতিও বন্ধ হৈ গ’ল।
পৰম্পৰাগত ফিল্ম ৰং কৰা পদ্ধতিত ব্যৱহৃত ৰংবোৰে শব্দ বাণীবন্ধন প্ৰক্ৰিয়াত প্ৰয়োজনীয় উচ্চ ৰিজ’লিউচনত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰু সেইবাবে ফিল্ম ৰংকৰণ পদ্ধতি পৰিত্যাগ কৰা হৈছিল।
১৯৩০ৰ দশকৰ মধ্যমভাগত উদ্ভাৱন হোৱা থ্ৰি-ষ্ট্ৰীপ টেকনিকালাৰ পদ্ধতিটো বহু খৰচী আৰু লগতে ইয়াৰ কিছুমান সীমাবদ্ধতাও আছিল।
"নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰ" শব্দটো কিবা এটা ভুল নাম বুলিব পাৰি, কিয়নো এই চলচ্চিত্ৰবোৰৰ সৈতে প্ৰায়ে জীৱন্ত শব্দ সংলগ্ন হৈ আছিল।
১৮৯০ চনৰ মাজভাগৰ পৰা ১৯২০ চনৰ শেষলৈকে নিৰ্বাক যুগত এজন পিয়ানো বা অৰ্গেন বাদকে আৰু বৃহৎ চহৰবোৰত এটা সৰু বাদকৰ দলে ছবি চলি থকা অৱস্থাত পূৰ্ব নিৰ্ধাৰিত ন’টেচন অনুসৰি যন্ত্ৰসংগীত পৰিবেশন কৰিছিল।
আনকি দৰ্শকৰ যাতে কাহিনীভাগ সহজে বোধগম্য হয়, কেতিয়াবা এজন ব্যক্তিয়ে ইণ্টাৰ-টাইটেল কাৰ্ডবোৰ পঢ়ি গৈছিল।
যদিও সেই সময়ত চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে শব্দৰ সমন্বয়ৰ প্ৰযুক্তিৰ অস্তিত্ব নাছিল, তথাপিও সংগীতক দৰ্শন-অভিজ্ঞতাৰ এক অপৰিহাৰ্য অংশ হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল।
"নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰ"ক সাধাৰণতে সুসংগত শব্দ আৱিষ্কাৰৰ পূৰ্বে চলচ্চিত্ৰৰ এটা যুগক বৰ্ণনা কৰিবলৈ ঐতিহাসিক শব্দ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও ই কিন্তু চিটি লাইটছ, চাইলেণ্ট মুভী আৰু দ্য আৰ্টিষ্টৰ দৰে সবাক যুগৰ ছবিৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰযোজ্য, যিকেইখন ছবিত সংলাপৰ ঠাইত কেৱল সংগীতৰ চাউণ্ডট্ৰেকহে সংলগ্ন হৈ আছিল।
১৮৯৫ টনৰ ২৮ ডিচেম্বৰত পেৰিছত লুমিয়েৰ ভাতৃদ্বয়ে কৰা প্ৰথম ৰাজহুৱা প্ৰদৰ্শনৰ দিনৰে পৰা নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰত চলন্ত সংগীতৰ ব্যৱহাৰ হৈ আহিছিল।
১৮৯৬ চনত নিউয়ৰ্কৰ ‘কষ্টাৰ এণ্ড বিয়ালচ্ মিউজিক হল’ত আমেৰিকাৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ প্ৰদৰ্শনে ইয়াক আৰু আগুৱাই লৈ যায়।
এই অনুষ্ঠানত সকলো প্ৰদৰ্শনীৰ সৈতে এটা যে অৰ্কেষ্ট্ৰা থাকিব লাগে, এডিচনে তাৰ দৃষ্টান্ত স্থাপন কৰিছিল।
নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ আৰম্ভণিৰ দিনৰে পৰা পৰিবেশত অৰিহণা যোগোৱা আৰু দৰ্শকক গুৰুত্বপূৰ্ণ ইংগিত দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত সংগীতক এক অপৰিহাৰ্য অংগৰূপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল।
শ্বুটিঙৰ সময়তো আনকি পৰিবেশ তৈয়াৰ কৰিবলৈ সংগীতজ্ঞসকলে ছবিৰ চেটত বাদ্যযন্ত্ৰ সংগত কৰিছিল।
১৯১০ দশকৰ মাজভাগৰ পৰা মহানগৰৰ ডাঙৰ ডাঙৰ ছবিঘৰত অৰ্কেষ্ট্ৰাৰ দলে সংগীত পৰিবেশনৰ প্ৰবণতা দেখা গৈছিল।
নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতাসকলে শৰীৰৰ ভাষা আৰু মুখৰ অভিব্যক্তিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল, যাতে দৰ্শকে এজন অভিনেতাই পৰ্দাত কি অনুভৱ কৰিছে আৰু কি চিত্ৰিত কৰিছে সেয়া ভালদৰে বুজিব পাৰে।
কিছুমান ক্ষেত্ৰত অভিনেতাসকলৰ মাজত দেখা পোৱা মেলোড্ৰেমেটিক অভিনয় শৈলী তেওঁলোকৰ পূৰ্বৰ মঞ্চ-অভিজ্ঞতাৰ পৰা স্থানান্তৰিত এক অভ্যাস।
চলচ্চিত্ৰত মঞ্চ অভিনেতাৰ ব্যপক উপস্থিতিৰ বাবেই ১৯১৭ চনত পৰিচালক মাৰ্শ্বেল নেইলানে এই বিষ্ফোৰক উক্তি কৰিছিল, “চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ মঞ্চৰ পৰা অহা মানুহবোৰ যিমান সোনকালে ওলাই যাব, সিমানে চলচ্চিত্ৰৰ বাবে মংগল।
” ১৯১৪ চন মানৰ পৰা আমেৰিকাৰ দৰ্শকসকলে যে অভিনয়ত স্বাভাৱিকতা বিচাৰে, সেই বিষয়ে জনাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
নিৰ্বাক ছবিসমূহৰ, বিশেষকৈ ১৯২০ দশকৰ ছবিৰ মান অতি উচ্চস্তৰৰ আছিল যদিও এই ছবিবোৰ তেনেই আদিম স্তৰৰ আছিল বা আধুনিক দৃষ্টিকোণেৰে অতি কষ্টেৰে চাব পৰা যায় বুলি এক ভুল ধাৰণা আছে।
তাৰোপৰি চেঞ্চৰশ্বিপৰ কেঁচিৰ প্ৰভাৱ আৰু বহু ছবিৰ ফ্ৰেম আৰু দৃশ্য হেৰাই যোৱাৰ বাবে ছবিসমূহৰ মান অৱনমিত কৰে।
বৰ্তমানে প্ৰদৰ্শন উপযোগী হৈ থকা বহু নিৰ্বাক ছবি মূল ছবিখনৰ দ্বিতীয় বা তৃতীয় প্ৰজন্মৰ প্ৰতিলিপিহে, যিবোৰ সাধাৰণতে ক্ষতিগ্ৰস্থ আৰু অৱহেলিত চলচ্চিত্ৰ ভাণ্ডাৰৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হৈছে।
ইয়াৰ সলনি ১৯১৩ চনত মুক্তি পোৱা দাদাচাহেব ফাল্কেৰ ৰাজা হৰিশ্চন্দ্ৰকহে প্ৰথম ভাৰতীয় ছবিৰ আখ্যা দিয়া হয়।
ফাল্কেই আৰু কেইখনমান উল্লেখযোগ্য নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰ, যেনে মোহিনী ভস্মাসুৰ ,সত্যবান সাবিত্ৰী আৰু লংকাদহন নিৰ্মাণ কৰিছিল।
১৯১৮ চনত দুটা নতুন চলচ্চিত্ৰ কোম্পানী – কহিনুৰ ফিল্ম কোম্পানী আৰু ফাল্কেৰ হিন্দুস্তান চিনেমা ফিল্মছ কোম্পানী – প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।
১৯২০ৰ দশক আৰু ১৯৩০ৰ দশকটো চন্দুলাল শ্বাহ, বাবুৰাও পেইণ্টাৰ, ছুচেট সিং, আৰ্দেশিৰ ইৰাণী, ভি শান্তাৰাম আদি বহুকেইজন বিশিষ্ট চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাৰ উৎত্থানৰ সাক্ষী।
নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ দৈৰ্ঘ বা চলন সময় ক্ৰমান্বয়ে বৃদ্ধি পোৱাত ছবিখনৰ কিছু অংশ দৰ্শকক বুজাই দিয়া আভ্যন্তৰীণ দোভাষীৰ সলনি অন্য এক ব্যৱস্থা প্ৰতিস্থাপন কৰাৰ প্ৰয়োজন আহি পৰিল।
যিহেতু এনে চলচ্চিত্ৰত সুসংগত বাণীবদ্ধ শব্দ নাছিল, সেয়েহে কাহিনীৰ মূল অংশখিনি বৰ্ণনা কৰিবলৈ, গুৰুত্বপূৰ্ণ সংলাপ উপস্থাপন কৰিবলৈ আৰু কেতিয়াবা আনকি ঘটনাক্ৰমৰ ওপৰত মন্তব্য দিবলৈ পৰ্দাৰ ইণ্টাৰ-টাইটেল কাৰ্ড ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
টাইটেল কাৰ্ড লেখকজন চিত্ৰনাট্য লেখকজনৰ পৰা প্ৰায়ে পৃথক আছিল আৰু তেওঁ নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ এজন মূল পেছাদাৰী ব্যক্তি হৈ পৰিছিল।
মুইব্ৰিজ, মেৰী আৰু লে প্ৰিন্সৰ কাম-কাজে ভৱিষ্যতে মুভী কেমেৰা, প্ৰজেক্টৰ আৰু স্বচ্ছ চেলুলইড চলচ্চিত্ৰৰ বিকাশৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰে, যিয়ে চিনেমাৰ অগ্ৰগতিত সহায় কৰিছিল।
আমেৰিকান উদ্ভাৱক জৰ্জ ইষ্টমেন-এ, যিয়ে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৮৭৮ চনত ফটোগ্ৰাফিক ড্ৰাই প্লেট সাজি উলিয়ায়।
যদিও নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰই আখ্যান আৰু আৱেগক দৃশ্যগতভাৱে প্ৰকাশ কৰে, তথাপিও কাহিনীভাগৰ বিভিন্ন উপাদান, যেনে চেটিং বা যুগ বা সংলাপৰ মূল শাৰীবোৰ প্ৰয়োজন সাপেক্ষে টাইটেল কাৰ্ড ব্যৱহাৰ কৰি প্ৰকাশ কৰিব পাৰি।
তেওঁ মহাদেৱী বৰ্মাৰ সমসাময়িক আৰু বিংশ শতিকাৰ বিখ্যাত আৰু বিশিষ্ট মালায়ালম কবিসকলৰ মাজৰ এগৰাকী আছিল।
তেওঁৰপৰা প্ৰাপ্ত শিক্ষা আৰু তেওঁৰ দ্বাৰা লিখিত কিতাপবোৰে আম্মাৰ ওপৰত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল।
নালাপাত হাউচৰ আলমাৰীৰ পৰা কিতাপ নিৰ্বাচনৰ সময়ত তেওঁ বিশিষ্ট মালায়ালম কবি ভি নাৰায়ণ মেননৰ কিতাপসমূহৰ সৈতে পৰিচিত হোৱাৰ সুযোগ পাইছিল।
মেননৰ শৈলী আৰু সৃজনশীলতাৰ দ্বাৰা আম্মা ইমানেই প্ৰভাৱিত হৈছিল যে তেওঁ আম্মাৰ প্ৰিয় কবি হৈ পৰিছিল।
১৯০৯ চনৰ ১৯ জুলাইত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ মালাবাৰ জিলাৰ পন্নানি তালুকত অৱস্থিত পুন্নায়ুৰকুলমত বালামণি আম্মাৰ জন্ম হৈছিল।
বালামণিৰ কোনো আনুষ্ঠানিক শিক্ষা নাছিল, মামাকৰ উদগনি আৰু তেওঁ সংগ্ৰহ কৰা কিতাপসমূহৰ পঠনে বালামণিক কবি ৰূপে পৰিচিতি লভাত সহায় কৰিছিল।
১৯ বছৰ বয়সত আম্মাই ভি এম নায়াৰক বিয়া কৰায়, যি প্ৰথমে বহুলভাৱে প্ৰচাৰিত মালায়ালম বাতৰি কাকত ‘মাতৃভূমি’ৰ পৰিচালন সঞ্চালক আৰু পৰিচালন সম্পাদক আৰু পিছলৈ এটা অট’মোবাইল কোম্পানীৰ বিষয়া ৰূপে কাম কৰিছিল।
তেওঁ ইংৰাজী আৰু মালায়ালম ভাষাৰ বিখ্যাত ভাৰতীয় লেখক কমলা দাসৰ মাতৃ আছিল, যি তেওঁৰ আত্মজীৱনী 'মাই ষ্টৰী'ৰ জৰিয়তে খ্যাতি লাভ কৰিছিল আৰু সাহিত্যৰ ন’বেল বঁটাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল।
কবিতাটো জনপ্ৰিয় হৈছিল আৰু ইয়াক কেন্দ্ৰীয় মাধ্যমিক শিক্ষা পৰিষদৰ দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ ইংৰাজী পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
তেওঁ তেওঁৰ সাহিত্যকৰ্মৰ বাবে পদ্মভূষণ , সাহিত্য অকাডেমি বঁটা, সৰস্বতী সন্মান আদিকে ধৰি অলেখ বিখ্যাত সন্মানেৰে সন্মানিত হৈছে।
গিৰিজানন্দ চৌধুৰী বিশ্ববিদ্যালয় অসম চৰকাৰৰ ২০২২ চনত আইন অনুসৰি ১৮৮৬ চনৰ ছ'চাইটি পঞ্জীয়ন আইনৰ অধীনত পঞ্জীয়নভুক্ত শ্ৰীমন্ত শংকৰ একাডেমী ছ'চাইটিৰ আশ্ৰয়ত ৰাজ্যিক ব্যক্তিগত বিশ্ববিদ্যালয় হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।
২০০৬ চনত শ্ৰীমন্ত শংকৰ একাডেমী ছ'চাইটিয়ে স্থাপন কৰা বেচৰকাৰী খণ্ডৰ অসম ৰাজ্যত ডিগ্ৰী পৰ্যায়ৰ কাৰিকৰী পাঠ্যক্ৰম প্ৰদান কৰা প্ৰতিষ্ঠান গিৰিজানন্দ চৌধুৰী ব্যৱস্থাপনা আৰু প্ৰযুক্তি প্ৰতিষ্ঠান, গুৱাহাটী প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
তাৰ এবছৰ পিছত ২০০৭ চনত গুৱাহাটীত উত্তৰ-পূব অঞ্চলৰ প্ৰথমটো স্ব-বিত্তীয় ব্যক্তিগত ফাৰ্মাচী প্ৰতিষ্ঠান গিৰিজানন্দ চৌধুৰী ইনষ্টিটিউট অৱ ফাৰ্মাচিউটিকেল ছায়েন্স প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
ভেষজ বিজ্ঞান বা ফাৰ্মাচীত স্নাতক ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰা এই প্ৰতিষ্ঠান উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথম ব্যক্তিগত প্ৰতিষ্ঠান।
২০১২ চনত গিৰিজানন্দ চৌধুৰী ব্যৱস্থাপনা আৰু প্ৰযুক্তি প্ৰতিষ্ঠান, তেজপুৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয় ই আৰু ভাৰতৰ উত্তৰ-পূব অঞ্চলত ৰাজহুৱা-ব্যক্তিগত অংশীদাৰত্ব আৰ্হিত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা প্ৰথমটো প্ৰতিষ্ঠান।
২০২২ চনত গিৰিজানন্দ চৌধুৰী গ্ৰুপ অৱ ইনষ্টিটিউটৰ সকলো ভগ্নী সংগঠন গিৰিজানন্দ চৌধুৰী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনলৈ আহে।
১৬৮৯ চনৰ সহনশীল আইনখনে কিছুমান অধিকাৰৰ অনুমতি দিছিল যদিও ইয়াৰ ফলত প্ৰটেষ্টেণ্ট অসংগতসকলক পদবী গ্ৰহণকে ধৰি গুৰুত্বপূৰ্ণ অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত কৰা হৈছিল।
পদবী বিচৰা ননকনফৰ্মিষ্টসকলে নিষেধাজ্ঞাৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ বছৰত এবাৰ এংলিকান চেক্ৰেমেণ্ট গ্ৰহণ কৰিছিল।
ব্ৰিটিছ ৰাজনৈতিক দাৰ্শনিক ডেভিদ ৰানচিমেনৰ মতে, "অন্য প্ৰকাৰৰ ভণ্ডামি প্ৰতাৰণাৰ ভিতৰত আছে নিজৰ অভাৱ থকা জ্ঞানৰ দাবী,বৰ্তাই ৰাখিব নোৱাৰা সামঞ্জস্যৰ দাবী; নিজৰ ওচৰত নথকা আনুগত্যৰ দাবী, নিজৰ ওচৰত নথকা পৰিচয়ৰ দাবী।
" আমেৰিকাৰ ৰাজনৈতিক সাংবাদিক মাইকেল গেৰ্চনে কয় যে ৰাজনৈতিক ভণ্ডামি হৈছে "জনসাধাৰণক বোকা পানী খোৱাবলৈ আৰু ৰাজনৈতিক লাভালাভ কৰিবলৈ সচেতনভাৱে মুখা ব্যৱহাৰ কৰা"।
১২০০ চনৰ আশে-পাশে ইংৰাজী ভাষাত "ভণ্ডামি" শব্দটো প্ৰৱেশ কৰে, যাৰ অৰ্থ আছিল "গুণসম্পন্ন বা মঙ্গলজনকৰ অভিনয় কৰা পাপ" ।
শব্দটোৱে আন ধৰণৰ অভিনয়কো বুজাব পাৰে, যেনে: প্ৰকৃত ধৰ্মপৰায়ণ বা নৈতিক প্ৰেৰণাতকৈ প্ৰশংসাৰ আকাংক্ষাৰ বাবে ধৰ্মপৰায়ণ বা নৈতিক আচৰণত লিপ্ত হোৱা।
মানৱ ইতিহাসৰ আৰম্ভণিৰে পৰাই 'ভণ্ডামি' লোকপ্ৰজ্ঞা আৰু প্ৰজ্ঞা সাহিত্যৰ বিষয় হৈ আহিছে।
ক্ৰমান্বয়ে ১৯৮০ চনৰ পৰা ই আচৰণ অৰ্থনীতি, জ্ঞান বিজ্ঞান, সাংস্কৃতিক মনোবিজ্ঞান, সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ, নৈতিকতা, বিৱৰ্তন মনোবিজ্ঞান, নৈতিক মনোবিজ্ঞান, ৰাজনৈতিক সমাজবিজ্ঞান, ধনাত্মক মনোবিজ্ঞান, সামাজিক মনোবিজ্ঞান, আৰু সমাজবিজ্ঞান সামাজিক মনোবিজ্ঞান আদিৰ অধ্যয়নৰ ক্ষেত্ৰতো কেন্দ্ৰীয় হৈ পৰিছে।
ভণ্ডামি শব্দটো গ্ৰীক ৰ পৰা আহিছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে "ঈৰ্ষাপৰায়ণ", "নাটক-অভিনয়", "অভিনয় কৰা", "কাপুৰুষ" বা "স্বচ্ছ"।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ অপপ্ৰচাৰ যুদ্ধত জাপানে আমেৰিকাত জাপানীসকলৰ কাৰাগাৰ শিবিৰৰ অন্যায়ৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি আমেৰিকাৰ ভণ্ডামিক আক্ৰমণ কৰিছিল।
ৰেডিঅ’ টকিঅ’ই জোৰ দি কয় যে শিবিৰসমূহে গণতান্ত্ৰিক আদৰ্শ আৰু ন্যায্য খেলৰ প্ৰতি থকা ভণ্ডামি আমেৰিকাৰ দাবী উন্মোচন কৰে।