polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
আন আন লেখক-লেখিকাবোৰৰ ভিতৰত কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য্য, ভোলানাথ দাস, ৰত্নেশ্বৰ মহন্ত, ৰুদ্ৰৰাম বড়দলৈ, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, সত্যনাথ বৰা, স্বৰ্ণলতা বৰুৱা, লম্বোদৰ বৰা, হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী আদি উল্লেখযোগ্য।
ইয়াৰ লগতে 'পুৰণি গুৱাহাটী নগৰ', 'কটকী উকীল তোলা', 'পৌৰাণিক আৰু তান্ত্ৰিক কামৰূপ' আদি ৰচনাতো ইতিহাসৰ বিভিন্ন দিশ প্ৰকাশ পাইছে।
নগাঁওত সম্পাদিত আৰু কলিকতাত ছপা হোৱা আলোচনীখনত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, লম্বোদৰ বৰা, হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীকে আদি সাহিত্যিকসকলৰ বিবিধ বিষয়ক লেখা প্ৰকাশ হৈছে।
আসাম বন্ধুত প্ৰকাশিত গদ্য সমূহৰ ভিতৰত 'বিবেক', 'প্ৰমীলা', 'প্ৰকৃত লাজ কি' এইবোৰৰ কথা ক’ব পাৰি।
ডক্টৰ ঝাটকা: ডক্টৰ ঝাটকা এজন বিজ্ঞানী, তেওঁৰ অভিব্যক্তি এজন সৰ্দাৰৰ নিচিনা, সেয়েহে তেওঁক এজন পাঞ্জাবি বুলি কোৱা হয়।
দৰাচলতে মানুহক সাহায্য কৰাৰ পৰিবৰ্তে, উদ্ভাৱনবোৰ মানুহক কষ্টত আচ্ছন্ন কৰি তুলে আৰু এই সমস্যাৰ মূল কাৰণ হ'ল মটু।
তুলসী শালি, শালিকা চুতীয়া, গুটিয়া আমোনা, নল নাৰায়ণ ধান, জল বসুন্ধৰী, পাঞ্চা ধান, ধনিয়া গুটীয়া শালি, মনোহৰ শালি, গয়া শালি, পাতাল শালি, ধুচুৰি ধান, হাৰ কণা, গাজি বৰো, ইন্দ্ৰ নাৰায়ণ ধান, বিহাৰী শালি, প্ৰভাত শালি, গৌতম শালি, কুৰ্মী শালি, প্ৰসাদ ভোগ, হুৰুমি কোমল, সুৱাগমণি, বাদল শালি, বনগুটি, চৈমাৰী, গেজেন শালি, চামৰাজ, কুটকুটি, আবৰ শালি, মাণিকী মাধুৰী, কণী ধান, গঞা শালি, পাতল শালি, হাৰকণী, বাম মাগুৰি, পানী মাগুৰি, সুৱাগমণি, বাদল শালি, নানিয়া, আমপাখি, জাহিংগা, বৰ জাহিংগা, শ’লপোনা, চকোৱা, বংশী শালি, আহোম শালি, লক্ষণ শালি, খাগৰা শালি, মুকুতা, চহা চম্পা, মাণিক, লাইতা শালি, ফুটুকী আহিনী, প্ৰসাদ ভোগ, বাদশ্বাভোগ, টঙাপাচি,বদ্ধনা, গুজুৰি, পেটপাখৰী, মইনাগিৰী, কলমদানি, টাঙাৰকুৰি, ফুলপাখৰি, সুৱেগী, চৰকাৰী, মনোহৰ শালি, বৰধান, ক’লামোচৰা, ক’লা মেকুৰী, হালধা বৰধান, মালচহৰা বৰধান, মইনাগিৰি, ইক্ৰা, লাকী, লতাশালি, অগ্নিশালি, বিৰৈ, বিৰিয়াভঙা, টিংৰাই, দল, পোঙা, গৰু চকুৱা, প্ৰসাদ ভোগ, লতা শালি, ৰূপহী, মাগুৰী, বৰধান, মালচৰা, মেকুৰী শালি, হালধা, আঘোণা শালি, ক’লী বেতগুটি, বেতগুটি, হৰাপাট, ইক্ৰা মণিকূট, গৰুন্দ্ৰ পক্ষী, চেনি লাহি, পটেশ্বৰী ইত্যাদি।
সাধাৰণতে বটুৱা, চচ্ ইত্যাদিত কম পৰিমাণে চাউল সিজালে, চাউলবোৰ সম্পূৰ্ণৰূপে সিজাৰ পূৰ্বে পানী কঢ়া হয়।
তিয়াই লোৱা বৰা চাউল কুমলীয়া বাঁহৰ চুঙাত ভৰাই চুঙাটো জুইত পুৰি ভাতৰ দৰে সিজাই তৈয়াৰ কৰা এবিধ আহাৰ।
জুইত কোমল ধান সিজাই, ৰ'দত শুকুৱাই খুন্দি বিশেষ ভাৱে তৈয়াৰ কৰা হয় বাবে এই চাউল নিসিজোৱাকৈয়ে, খাবৰ উপযোগী হৈ পৰে।
বোকা চাউল কুহুমীয়া বা গৰম পানীত ১০ পৰা ১৫ মিনিট তিয়াই ল'লে বা ঠাণ্ডা পানীত ৩০ মিনিট মান তিয়ালে এই চাউল খোৱাৰ বাবে উপযোগী হৈ পৰে।
বগা আহু, ক’লা আহু, ৰঙা আহু, বেঙেনাগুটীয়া আহু, ৰঙাদৰীয়া, মণিপুৰী দুমাই, গুণি আহু, ফাপৰী আহু, বেতগুটি, কোইজানৰী, কইমুৰালি, লেহাদাং, হৰিণ কাজলী, নিলাজী, ৰঙাজিৰা, বগীবৰ, কোইজাপৰি, হাচাকুমৰা, বঙালীমি, পাঞ্জাশালি, ক’লা মাণিক, দুবাইচেঙা, আহু জহা, ৰাঙী খৰমা, খৰমা, পাখৰী আহু, ৰঙা ডিমৰা, কইলাঙী, ডগাৰঙা, ক’লাছপিলা, গোবৰ গুণি, বৰক’লা আহু, বাইৰিং, ৰিকজয়, কোচামণি, মাঘী, নিপক, চেঙা, মালভোগ, তিনিমহীয়া, পৰমা আহু আদি।
ভাত ৰান্ধিবৰ বাবে এছিয়া, আফ্ৰিকা বা যিকোনো ঠাইত উপলব্ধ ধানৰ দীঘল, মধ্যমীয়া বা চুটি চাউল ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
ক’লা জহা, কুনকুনি জহা, শীতল জহা, কৃষ্ণ জহা, কল জহা, বকুল জহা, ঘুগুলী জহা, কণ জহা, গোবিন্দ তুলসী জহা, তুলসী জহা, বগা জহা, মাণিকী মাধুৰী জহা, ভোগ জহা, ৰামপাল জহা, ভুবুৰী জহা , পিপৰাচোকোৱা জহা, ৰাঙী জহা, বাদশাভোগ আদি।
ৰাজনীতিৰ ওপৰত কিছুমান দৃষ্টিকোণই ইয়াক শক্তিৰ ব্যায়াম হিচাপে অনুভৱ কৰে, আনহাতে আনসকলে ইয়াক এক নিয়মীয়া ভিত্তিৰে এক সামাজিক কাম হিচাপে দেখিছে।
নৈতিকতাবিদসকলৰ বাবে, ৰাজনীতি নৈতিকতাৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে সম্পৰ্কিত, আৰু ইউটপীয় চিন্তাত ইয়াৰ অত্যধিক।
অৰ্থ হৈছে যে সকলো কথা আৰু সৈমানৰ যোগেৰে নিৰ্ণয় কৰা হৈছিল, হিংসাৰ যোগেৰে নহয়; " বাৰ্ণাৰ্ড ক্ৰিকৰ মতে "] হৈছে মুক্ত সমাজবোৰ কেনেদৰে পৰিশাসন কৰা হয়।
" ইয়াৰ উপৰিও, নিকোল'মাচিয়াভেলি, থমাছ হবচ, আৰু হেৰল্ড লাচৱেলৰ দৰে বাস্তৱিকসকলৰ বাবে, পঢ়া শেষ নকৰাকৈ, শক্তিৰ ব্যৱহাৰৰ ওপৰত আধাৰিত।
এড্ৰিয়ান লেফউইচে 'ৰাজনৈতিক' কি হিচাপে আছে সেই বিষয়ে তেওঁলোকৰ ধাৰণা কিমান সম্প্ৰসাৰিত বা সীমিত তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ৰাজনীতিৰ মতামত পৃথক কৰিছে।
এই প্ৰসাৰিত নিদৰ্শনে ৰাজনীতিক মানৱ সামাজিক সম্পৰ্কৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত থকা বুলি দেখে, আনহাতে সীমিত ধাৰকে ইয়াক কিছুমান প্ৰেক্ষাপটত সীমাবদ্ধ কৰে।
উদাহৰণ স্বৰূপে, অধিক বাধাপ্ৰণিত ধৰণে, ৰাজনীতিক প্ৰাথমিকভাৱে শাসনৰ বিষয়ে হিচাপে চোৱা হ'ব পাৰে, আনহাতে নাৰীবাদৰ দৃষ্টিভৱনত তৰ্ক কৰিব পাৰি যে পাৰম্পৰিকভাৱে অ-ৰাজনৈতিক হিচাপে চোৱা স্থানবোৰক নিশ্চিতভাৱে ৰাজনৈতিক হিচাপেও চোৱা উচিত।
এই পৰৱৰ্তী স্থিতিটো ব্যক্তিগত শ্লোগানত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে ৰাজনৈতিক, যি ব্যক্তিগত আৰু ৰাজহুৱা বিষয়ৰ মাজৰ পাৰ্থক্যৰ ওপৰত বিবাদ কৰে।
তাৰ সলনি, শক্তিৰ ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা ৰাজনীতি নিৰ্ধাৰণ কৰা হ'ব পাৰে, যেনেদৰে ৰবাৰ্ট এ. ডালে তৰ্ক কৰি আছে।
ৰাজনীতিত বিভিন্ন পদ্ধতি প্ৰয়োগ কৰা হয়, যাৰ ভিতৰত আছে মানুহৰ মাজত নিজৰ ৰাজনৈতিক মতামত ৰক্ষা কৰা, আন ৰাজনৈতিক বিষয়ৰ সৈতে আলোচনা কৰা, আইন বনকৰা, আৰু বিপৰীতসকলৰ বিৰুদ্ধে শিকোৱাসহ শক্তি প্ৰয়োগ কৰা।
সামাজিক স্তৰৰ বিভিন্ন স্তৰত, পাৰম্পৰিক সমাজৰ গোট আৰু জাতিৰ পৰা, আধুনিক স্থানীয় চৰকাৰ, কোম্পানী আৰু প্ৰতিষ্ঠানৰ যোগেৰে সাৰ্বভৌম ৰাজ্যলৈকে, আন্তৰ্জাতিক স্তৰলৈ বিভিন্ন সামাজিক স্তৰত ৰাজনীতি প্ৰচলিত কৰা হয়।
আধুনিক ৰাষ্ট্ৰৰ ৰাজ্যসমূহত, মানুহে প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ ধাৰণাপ্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ ৰাজনৈতিক দল গঠন কৰে।
এটা দলৰ সদস্যসকলে প্ৰায়ে বহু বিষয়ত একে স্থিতি ল'বলৈ সন্মত হয় আৰু আইন আৰু একেজন নেতাৰ একে পৰিৱৰ্তনসমৰ্থন কৰিবলৈ সন্মত হয়।
ৰাজনৈতিক বিজ্ঞানী এলমাৰ চটস্নেইডাৰে যুক্তি দিছিল যে "সকলো ৰাজনীতিৰ মূলত হৈছে সংঘাতৰ সৰ্বজনীন ভাষা", আনহাতে কাৰল শ্বীটৰ বাবে ৰাজনীতিৰ সাৰাংশ হৈছে ভ্ৰূণৰ পৰা 'বন্ধু'ৰ পাৰ্থক্য।
অৱশ্যে, এই অতিমাত্ৰাবোৰৰ মাজত এক অধিক মিশ্ৰিত দৃশ্য ইৰিছ লেখক মাইকেল লেভাৰে প্ৰদান কৰে, যি উল্লেখ কৰিছিল যে:ৰাজনীতি হৈছে সংঘাত আৰু সহযোগিতাৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ মিহলি কৰণৰ বিষয়ে যিমান সঘনাই মানুহৰ আদান-প্ৰদানত পোৱা যায়।
ইয়াক এক "ৰাজনৈতিক সমাধান"ৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ইতিবাচকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি যি আপোচ কৰা আৰু হিংসাত্মক, বা বৰ্ণনামূলকভাৱে "চৰকাৰৰ কলা বা বিজ্ঞান" হিচাপে, কিন্তু প্ৰায়ে নেতিবাচক ধাৰণা বহন কৰে।
উদাহৰণ স্বৰূপে, বিলাবপৰাকাৰী ৱেনডেল পাইলছে ঘোষণা কৰে যে "আমি ৰাজনীতি নকৰোঁ; এই বোৰ আমাৰ সৈতে অত্যধিক উপহাৰ নহয়।
" ধাৰণাটো বিভিন্ন ধৰণে নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে, আৰু বিভিন্ন দৃষ্টিভঙ্গীৰ মৌলিকভাৱে পৃথক ধাৰণা আছে যে ইয়াক ইয়াৰ বাবে অধিক বা সীমিত, আদৰ্শভাৱে বা নিয়মীয়াভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে নে নাই, আৰু ইয়াৰ বাবে সংঘাত বা সহযোগিতা অধিক অত্যাৱশ্যকীয় নে নাই সেই বিষয়ে।
এক ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থা হৈছে এক পৰিকাঠামো যি সমাজএখনৰ ভিতৰত গ্ৰহণযোগ্য ৰাজনৈতিক পদ্ধতিবোৰ নিৰ্ধাৰণ কৰে।
ৰাজনৈতিক চিন্তাৰ ইতিহাস প্ৰাৰম্ভিক প্ৰথাৰ পৰা উভতি আহিব পাৰি, প্লাটোৰ গণতন্ত্ৰ, এৰিষ্টটলেৰ পলিটিক্স, চাণক্যৰ অৰ্থশাস্ত্ৰ আৰু চাণক্য নীতি , লগতে কনফুচিয়াছৰ কাম-কৰ্মৰ সৈতে।
বাৰ্ণাৰ্ড ক্ৰিকে যুক্তি দিছিল যে "ৰাজনীতি হৈছে নিয়মৰ এক বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ প্ৰকাৰ যাৰ দ্বাৰা মানুহে পাৰ্থক্য সমাধান কৰিবলৈ, বিভিন্ন আগ্ৰহ আৰু মূল্যবোধ ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু সাধাৰণ উদ্দেশ্যৰ বাবে ৰাজহুৱা নীতি প্ৰস্তুত কৰাৰ বাবে আনুষ্ঠানিক প্ৰক্ৰিয়াৰ যোগেৰে একেলগে কাম কৰে।
ৰাজনীতিত সমাজৰ ভিতৰত আৰু মাজত সহযোগিতা, মীমাংসা আৰু সংঘাতৰ সকলো কাৰ্যকলাপ অন্তৰ্ভুক্ত থাকে, যাৰ দ্বাৰা মানুহে তেওঁলোকৰ জৈৱিক আৰু সামাজিক জীৱনৰ উৎপাদন আৰু প্ৰজননৰ সময়ত মানৱ, প্ৰাকৃতিক আৰু অন্যান্য সম্পদৰ ব্যৱহাৰ, উৎপাদন বা বিতৰণ সংগঠিত কৰে।
ৰাজনীতি হৈছে গোটত নিৰ্ণয় লোৱা, বা ব্যক্তিৰ মাজত অন্যান্য প্ৰকাৰৰ শক্তি সম্পৰ্কৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কাৰ্যকলাপৰ সংহতি, যেনে সম্পদ বা স্থিতি বিতৰণ।
এৰিষ্টটলৰ ক্লাছিক কৰ্ম, পলিটিকাৰ নামত ইংৰাজীৰ মূল আছে, যি গ্ৰীক শব্দটো প্ৰবৰ্তন কৰে . ১৫শ শতিকাৰ মাজভাগত, এৰিষ্টটলৰ ৰচনা প্ৰাৰম্ভিক আধুনিক ইংৰাজীত কৰা হ'ব, , যি আধুনিক ইংৰাজীত ৰাজনীতি হ'ব।
একবচন পলিটিক প্ৰথমে ১৪৩০ চনত ইংৰাজীত পৰীক্ষা কৰা হৈছিল, মধ্য ফৰাচীৰ পৰা অহা —নিজৰ পৰা লোৱা , গ্ৰীক ভাষাৰ এটা লেটিনকৰণ পৰা আৰু .
এই জয় মূলতঃ ভোগাইৰ বাবেহে সম্ভৱ হ'ল যদিও গণপতিয়ে কিন্তু সেয়া নিজৰ বিজয় বুলি ধৰি ল'লে আৰু গৌৰৱেৰে ম'হটো ঘৰলৈ ওভতাই লৈ যাবলৈ ওলাল।
অসমৰ লোকসঙ্গীত আৰু শঙ্কৰী সঙ্গীতক আধাৰ স্বৰূপে লৈ ছবিৰ সঙ্গীত ৰচনা কৰিছিল খগেন মহন্ত আৰু ৰমেন বৰুৱাই।
পৰম্পৰাগত গীতমাত আৰু পাৰ্শ্বসঙ্গীতত পৰম্পৰাগত বাদ্যযন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ ছবিখনৰ উল্লেখযোগ্য বৈশিষ্ট্য।
যুঁজ ছবিখনে ৩৮তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ ৰজতকমল বঁটা লাভ কৰিছিল।
অন্যান্য ভূমিকাত আছিল হৰি ডেকা, ডা হেমেন বৰ্মণ, শান্তিছাযা ৰয়, জগদীশ দাস, মীনা কুমাৰী বৰ্মণ, হেমেন চৌধুৰী, লক্ষ্মী বৰঠাকুৰ, হেমেন দাস আদি।
অসমৰ প্ৰাচীন ভূমিপুত্ৰ, কোঁচ, কলিতা, আহোম, চুতীয়া, কেওত, সোণোৱাল, ঠেঙাল, কৈৱৰ্ত, মিছিং আদি জনগোষ্ঠীৰ লগতে বিস্তৃত ভাৱে চাহশ্ৰমিকসকলৰ বাসস্থান এই ঠাই অতীতৰে পৰা মিলাপ্ৰীতি আৰু সমন্বয়ৰ মাজেদি বসবাস কৰি আহিছে।
কোঁচ, গোসাঁই, আহোম, চুতীয়া আদিৰ লগতে মিচিং জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে গেলাবিল আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী আশে-পাশে বসবাস কৰে।
তেওঁলোকে হাড়ে-হিমজুৱে অসমীয়া ৰীতি-নীতি, আচাৰ ব্যৱহাৰ আৰু দৈনন্দিন জীৱন যাত্ৰাত সম্পূৰ্ণ অসমীয়া হৈ মূল সুঁতিৰ লগত মিলি গৈছে।
উল্লেখযোগ্য যে সমগ্ৰ আঞ্চলটোত প্ৰাচীন শিক্ষা পদ্ধতি টোল বা অন্য প্ৰকাৰ পাঠশালাৰ ব্যৱস্থা নাছিল।
ইয়াৰে বহু সংখ্যক অপ্ৰদেশীকন অঞ্চলটোত ৪খন উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, ৪খন পূৰ্ণ পায় মহাবিদ্যালয়, ৫খন জুনিয়ৰ কলেজ, ২খন ব্যক্তিগত খণ্ডৰ জুনিয়ৰ কলেজ, ১০খনমান শঙ্কৰদেৱ শিশু নিকেতন আৰু অন্যান্য বিদ্যালয় আছে।
স্বৰ্গদেউ চুহুংমুং দিহিঙ্গীয়া ৰজাৰ দিনত মুছলমান সেনাপতি তুৰ্বকে অসম আক্ৰমণ কৰোঁতে কনচেং বৰপাত্ৰ গোহাঁইৰ হাতত তুৰ্বকৰ মৃত্যু হোৱাত বন্দী হিচাপে অনা এহেজাৰ মুছলমান সৈন্যক লখৌগড়ৰ মূৰত বসতি কৰিবলৈ দিয়ে আৰু হাতী ঘাঁহী কামত নিয়োগ কৰে।
চাহ বাগিচাসমূহত বসবাস কৰা জনগোষ্ঠীসকল হৈছে - তাঁতী, কুৰ্মী, গাজলু, চবৰ, কৰ্মকাৰ, বাউৰী, ৰবিদাস, টেলেঙা, বৰাইক, মুণ্ডা, উৰাং, ভুইয়া, প্ৰজা, ভূমিজ, ঘাটোৱাৰ, ভক্তা, খেৰীয়া, দুচাদ, ৰাজপুত, মহান্তি, হাড়ী, কৈৰী, গড়, তুৰি, আদি।
জনজাতিসকলৰ পিন্ধন-উৰণ, ধৰণ কৰণত পূৰ্বৰে পাৰ্থক্য থাকিলেও বৰ্তমান সকলোৱে এই অঞ্চলত বসবাস কৰি থলুৱা সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰি সু-সংবদ্ধ সংস্কৃতি গঢ়ি তুলিছে।
মহকুমাধিপতি কাৰ্যালয়, পৌৰসভাৰ কাৰ্যালয়, পৰিদৰ্শন বঙলা, খণ্ড বন বিষয়াৰ কাৰ্যালয়, কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ সঞ্চালকৰ কাৰ্যালয়ৰ লগতে ভালেকেইটা বিভাগৰ কাৰ্যালয় আছে।
১৯৯২ চনত গোলাঘাট মহকুমাৰ পৰা ফালি আনি প্ৰথমতে ৰঙামাটি, মহুৰা, খুমটাই মৌজাৰ একাংশ, বোকাখাত আৰু কাজিৰঙা মৌজাক লৈ এই মহকুমাৰ গঠন কৰা হৈছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত খুমটাই আৰু ৰঙামাটি মৌজাক পূৰ্বৰ গোলাঘাট জিলাত চামিল কৰাত মহুৰা, বোকাখাত আৰু কাজিৰঙা এই তিনিটা মৌজাক লৈয়ে বোকাখাত মহকুমা।
এই মহকুমাৰ উত্তৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ, পুবে দৰিয়া জান, দক্ষিণে পালাঘাট মহকুমা আৰু কাৰ্বি আংলং জিলা আৰু পশ্চিমে নগাঁও জিলা ।
মহকুমাটোৰ গড় হিচাপে জহকালিৰ অপমাত্ৰা সৰ্বোচ্চ ৩৭ চেলচিয়াছ আৰু শীতকালত ১০ চেলচিয়াছৰ আশেপাশে থাকে।
স্বাধীনতাৰ পূৰ্বে কুৰি শতিকাৰ প্ৰথম দুটা দশকত কলিকতাৰ কেম্বেল চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা এল. এম. পি. ডিপ্লমা লাভ কৰা ডাঃ সুশীলা টমাছ,ডাঃ দুৰ্গাবাসিনী দাস আৰু ডাঃ কুসুমকুমাৰী দাস ক্ৰমে অসমৰ প্ৰথম, দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় মহিলা চিকিৎসক আছিল বুলি জনা যায়।
১৯৩৩ চনত কলিকতা চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা এম.বি.বি.এছ. ডিগ্ৰী লাভ কৰি চাবুৱা চিকিৎসালয়ত কাম কৰা ৰজনীপ্ৰভা দাস হৈছে চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানীৰ ভনীয়েক।
১৯৩৩ চনতে কলিকতা চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা এম.বি.বি.এছ. ডিগ্ৰী লাভ কৰা তিলোত্তমা ৰায়চৌধুৰী আছিল গুৱাহাটী নিবাসী হৰেকৃষ্ণ দাসৰ দুহিতা।
কলিকতাৰ বহুকেইখন চিকিৎসালয়ত কাম কৰাৰ উপৰি ডিগবৈৰ অসম অইল কোম্পানীৰ চিকিৎসালয়ৰ প্ৰসূতি বিভাগত কেইবাবছৰো কাম কৰিছিল।
ইণ্ডিয়ান মেডিকেল ৱমেনছ্ এছ'চিয়েচনৰ কোষাধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা অসমীয়া ছোৱালী কমলা গোহাঁই হ'ল অধ্যাপক হীৰেন গোহাঁইৰ জ্যেষ্ঠা ভগ্নী।
ডিব্ৰুগড়ৰ অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা এম.বি.বি.এছ. ডিগ্ৰী লাভ কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হ'ল ডাঃ নিৰ্মলা বৰুৱা।
সোতৰ, ওঠৰ আৰু ঊনৈশ শতিকাত বেছিভাগ মহিলাৰে উচ্চ শিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠান আৰু গৱেষণাগাৰত প্ৰৱেশাধিকাৰ নাছিল।
১৮৭২ চনত কৰ্ণেল বিশ্ববিদ্যালয়ত মহিলাক বিজ্ঞান পঢ়িবলৈ নামভৰ্তি কৰিবলৈ অনুমতি দিয়াত মহিলাক এনে সুবিধা দিয়া আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মিছিচিপি নদীৰ পূবফালৰ প্ৰথম বিশ্ববিদ্যালয় হিচাপে পৰিগণিত হয়।
১৮৭৭ চনত ব্ৰিটিছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ডাবলিনৰ কিংছ আৰু কুইনছ্ কলেজত চিকিৎসা বিজ্ঞান পাঠ্যক্ৰমত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ছোৱালীৰ নামভৰ্তি কৰা হয়।
প্ৰথমবাৰৰ বাবে মহিলাক পৰীক্ষাত বহিবলৈ অনুমতি দিয়া হৈছিল ১৮৮১ চনত কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ত।
১৮৮১ চনত অবলা বসুৱে কলিকতা চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰী হিচাপে যোগদান কৰিছিল যদিও নানান কাৰণত তেওঁৰ পাছ কৰা নহ'ল।
কাদম্বিনী গাংগুলী আৰু আনন্দীবাঈ যোশী এই দুগৰাকী আছিল সমগ্ৰ দক্ষিণ এছিয়াৰ প্ৰথম মহিলা চিকিৎসা ডিগ্ৰীধাৰী।
অভিযান্ত্ৰিক বিভাগসমূহত প্ৰথম অসমীয়া মহিলা অভিযন্তা কেইগৰাকীমান তেওঁলোকৰ বিভাগৰ সহিতে উল্লেখ কৰা হ'ল-
চ'-ক্লঙৰ দিনা ৰাতিপুৱাই দৰা-কইনাৰ মাক বা ওচৰৰ সমন্ধীয় মাইকী মানুহে দুহাতে দুখিলা পাণ লৈ গাখীৰত জুবুৰিয়াই দৰা-কইনাৰ মুখ, বাহু, আঠু আৰু ভৰিত তিনিবাৰকৈ লগায়।
এই যাত্ৰা আৰম্ভ কৰাৰ পূৰ্বে দৰাৰ ঘৰত নিমন্ত্ৰণ কৰা অতিথিক কেমল চাউল দৈ আদি জা-জলপান খাবলৈ দিয়ে।
আজিকালি এই জলপানৰ ঠাইত লুচি ভাজি মিঠাই আদি ব্যৱহাৰ কৰে আৰু নিমন্ত্ৰিত অতিথিবিলাকে দৰাৰ উপহাৰ প্ৰদান কৰে।
অন্যহাতে কইনাকো চ'-ক্লঙৰ কাৰণে গা-পা ধোৱাই পৰম্পৰাগত কইনা সাজ মেখেলা চাদৰ ৰিহা আৰু আ-অলঙ্কাৰ পিন্ধাই সাজু কৰি ৰাখে।
দৰা আহি কইনাৰ ঘৰ নঙলা মুখত উপস্থিত হোৱাৰ লগে লগে কইনাৰ মাক আৰু লগত ভালে কেইজন পুৰুষ মহিলাই আদৰিবলৈ আগ বাঢ়ি যায়।
অৱশ্যে কইনাক উলিয়াই নিবলৈ দৰাঘৰীয়া মানুহে পাণ-তামোলৰ শৰাই আগ বঢ়ালেহে কইনাৰ সমলীয়াই কইনাক চ'-ক্লঙ গুৰিলৈ নিয়ে।
দৰা আৰু কইনা আগত সাত পুৰুষৰ বুৰঞ্জী বৰ্ণনা কৰাঃ- বিশেষকৈ টাই আহোম চ'-ক্লঙ বিবাহ পদ্ধতিত দৰা কইনাক সাত পুৰুষ কৰ্মাৱলীৰ বৰ্ণনা কৰে।
আঙঠি আৰু কটাৰী সলোৱা নিয়মঃ- চ'-ক্লঙ কাৰ্য সমাপ্ত হোৱাৰ পাছত দৰা কইনাক ৰভাতলিৰ পৰা ভিতৰলৈ নিয়া হয়।
পঞ্চামৃত ভোজনঃ- তাৰ পাছত কইনাই নিজৰ সন্মুখত থকা মাইহাঙৰ পৰা আখৈ পিঠা পৰমান্ন পঞ্চামৃত অলপ অলপকৈ হাতেৰে দৰাৰ মুখত তিনিবাৰকৈ দিয়ে।
নৈবদ্যঃ- ইয়াৰ পাছত দৰা কইনাই দৰা কইনাক মাক দেউতাকক আঠু লৈ খ্ৰুপ-তাং কৰি দৰাৰ ঘৰলৈ যাত্ৰা কৰে।
লাংকুৰি, লাৰেং জান চাই হুং, লেংদন আৰু জাচিংফা, এই পঞ্চ দেৱতাক এখন শৰাইত পাণ তামোল আৰু এগছি বান-ফাইৰে শান্তিৰ জীৱন যাপনৰ কাৰণে প্ৰাৰ্থনা কৰে।
টাই আহোমৰ ভাষাত ইয়াৰ অৰ্থ যুগ্ম জীৱন অৰ্থাৎ যুগ্ম জীৱনৰ পাতনি এই অনুষ্ঠানৰ দ্বাৰাই মেলা হয়।
জোৰণত দৰা ঘৰৰ পৰা কইনা ঘৰলৈ আ-অলংকাৰ যেনে-কেন-ৰু , মুঠি খাৰু , ফা ছিট আৰু পৰম্পৰাগত পাটৰ সাজপাৰৰ লগতে দুটা মাটিৰ টেকেলিৰে সৈতে আম পাতৰ ডালি আৰু মাটি মাহ, হালধি আদি এটা টোপোলাত লৈ যায়।
জোৰণ দিয়া মানুহবিলাক ঘৰলৈ উলটি যাওঁতে এটা টেকেলি আৰু মাতি মাহ, হালধিৰ টোপোলা আৰু এখন টেমি কটাৰী কইনাৰ ঘৰৰ পৰা দৰালৈ বুলি লৈ যায়।
ইয়াৰ পাছত নোৱাৰৰ নিমিত্তে চাৰিটা বাঁহৰ খুঁটা পুতি তাৰ ওপৰত কলৰ ঢকুৱাৰে সুন্দৰকৈ মেৰিয়াই বেই সাজি লয়।
বেইৰ মাটিৰ তলত বাহিৰৰ ভূত-প্ৰেতে নাপাবলৈ জনবিশ্বাসত এটা কণী, এযোৰ পাণ-তামোলৰ আৰু এটা বেজি পুতি থয়।
লাক্-নি কাচ্যেউ বছৰত লেঙ্-ডন্ দেৱতাই মুঙ্-ফি ৰাজ্যত থকা অক্-কাই মহং দেৱৰ বৰজী নাং হুনফাক্ খুজিবলৈ ম'লা-উখ্ৰিকে মুখ্য কৰি কেইবাজনো দেৱতাক পঠায়।
অন্যান্য বস্তুৰ লগত তেওঁলোকে নিয়া চকলি-ভাৰত অাগগুৰী কটা তামোল-পাণৰ ঞংচেউ শৰাই দুখন অাৰু ৰো, পখ্ৰ-টঙৰ ৰাঙলী গামোচা সজাই-পৰাই দি পঠায়।
ম'লাউখ্ৰি দেৱ গৈ মুং-ফি ৰাজ্যত উপস্থিত হোৱাৰ যথাযোগ্য সন্মান দেখুৱাই অাগবঢ়াই নি তেওঁলোক অহাৰ কাৰণ সুধিলত উত্তৰত ম'লা উখ্ৰিদেৱে এই দৰে কৈছিল--- "লেঙ্-ডন্ মুং ফি নাঙ্ ৰুখাম হিত্‌তে বই ফানু-ৰু লেঙ্-ডন্ মৌ-চেং ৰং খাম্ মুংফি মুং বান্ নাংফু মী স্থা ন্ দুঞাং মি দি তাও জন চু-মৌ।
" ম' লাউখ্ৰিদেৱে লেঙ্ ডনে দি পঠিওৱা তামোল-পাণৰ মাননি শৰাই অক্ কাই মহং দেৱৰ অাগত এখন অাৰু নাংফা চাউ কন-জান থাৰ অাগত এখন দি তেওঁৰ উদ্দেশ্য জনাইছিল।
অৰ্থাৎ এই মাননি শৰাই দেৱৰাজ লেঙ্-ডনে অাপোনালোকলৈ বুলি মোৰ হাতত দি অাপোনালোকৰ বৰজী অাইদেউ শ্ৰীমতী নাংহুন্ ফাক খুজিবলৈ পঠাই দিছে।
গাধোৱা পানীত মিহলি কৰা সৰ্ব ঔষধ যেনে, বজ্ৰশিল, বজ্ৰকুঠাৰ বাঘদাঁত, বৰা গাহৰিৰ দাঁত, বান হুং, বান কালুক, পানী কাইট, গৰুকণীয়া তিনিমুৰীয়া কেছুমতা কলীয়া হালধি, দোণ বৰিয়াল, তংলতি, ছিংকৰা ফুল, উধাম মাটি, আৰু অষ্টধাতু ইয়াৰ উপৰিও হৰিণাৰ যুঁজত ভঙা শিং দিব পাৰিলে বেছি ভাল বুলি কয়।
আহোম বিবাহত দ্বিতীয় দিনা মাকৰ সৈতে পাঁচ গৰাকী বা সাত গৰাকী মহিলাই দৰা আৰু কইনাৰ মূৰৰ ওপৰত এখন কাপোৰ ধৰি গঠিয়ন নামৰ এবিধ গছৰ শিপা শিলত খুন্দে।
জাকৈৰে পাণীত চবিয়াই মাছ ধৰি আগলি কলপাতত ভালদৰে আনি দৰা-কইনাৰ মূৰত থৈ ‘চাও নুৰু চাও কাও ঐ’ বুলি দৰা-কইনাৰ দীৰ্ঘায়ুৰ জীৱন কামনা কৰি খ্ৰুপতাং কৰে।
বিয়াৰ সু-মঙ্গল কাৰণে নজন দেৱতাৰ উপলক্ষে উছৰ্গা কৰা এই ভোজত দৰা-কইনাই খাবলৈ কৰাৰ পুৰ্বেই হাতত তামোল-পাণৰ বটা লৈ ৰাইজৰ আগত খ্ৰুপ-তাং জনায়।
আহোম বিবাহ পৰম্পৰা মুখ্য তিনিদিনীয়াকৈ পতা ফুৰালুং ধৰ্মৰ নিয়মেৰে পালন কৰা আহোমসকলৰ একমাত্ৰ বিবাহ পৰম্পৰা।
আহোম বিবাহ পৰম্পৰাৰ ৰীতিনীতি মতে ৰিক্ খ্বান উৎসৱ বিবাহৰ প্ৰথম দিনা চাওৱান উৎসৱ বিবাহৰ দ্বিতীয় দিনা আৰু চ'-ক্লঙ তৃতীয় দিনা পাতে।
শৰীৰৰ বিভিন্ন অঙ্গৰ বিষ, মাংসপেশী শিথিল হৈ যোৱা, হাতৰ উপৰিভাগৰ বিষ আদি নিৰাময়ৰ বাবে আক্ৰান্ত স্থানত অৱলোহিত ৰশ্মি প্ৰয়োগ কৰি মালিছ কৰা হয়।
ই সমস্ত দেহৰ তাপমাত্ৰা বৃদ্ধি নকৰে ত্বকৰ প্ৰয়োজনীয় অংশৰ তাপ বৃদ্ধি কৰে আৰু ত্বকৰ শিথিলতা আনে।
ৰক্তনলীবোৰ প্ৰশস্ত কৰে আৰু ত্বকত তেজ পৰিবহণৰ মাত্ৰা বৃদ্ধি কৰি ত্বকৰ কোষ কলাবোৰক উদ্দীপ্ত কৰে।
যিহেতু এই ৰশ্মি ত্বকৰ গভীৰলৈকে যায় ফলত ত্বকৰ সেই অংশত সামান্য গৰম আৰু আৰাম অনুভূত হয়, তেজসঞ্চালন বৃদ্ধি পায় আৰু ক্ষতিগ্ৰস্ত মাংসপেশীবোৰ শিথিল হৈ বিষ-বেদনা দূৰ হয়।
চিকিৎসা বিজ্ঞানত সৰ্বপ্ৰথম ১৯৫৬ চনত অৱলোহিত ৰশ্মিৰ দ্বাৰা স্তনৰ কৰ্কটৰোগ চিনাক্তকৰণৰ কৰা হৈছিল।
সন্নিকট অৱলোহিত ৰশ্মিৰ দ্বাৰা তেজৰ হিমোগ্লোবিনত অক্সিজেনৰ পৰিমাপ কৰি মস্তিষ্কৰ ৰোগ নিৰ্ণয় কৰা হয়।
১৮০০ চনত জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী ছাৰ উইলিয়াম হাৰ্ছেলৰ দ্বাৰা অৱলোহিত বিকিৰণ আবিষ্কাৰ কৰা হৈছিল, তেওঁ থাৰ্ম'মিটাৰৰ প্ৰভাৱৰ মাধ্যমত ৰঙা পোহৰতকৈ কম শক্তিৰ বৰ্ণালীত এক ধৰণৰ অদৃশ্য বিকিৰণ আবিষ্কাৰ কৰিছিল।
ৰাসায়নিক বিক্ৰিয়াত বিক্ৰিয়ক আৰু উৎপাদৰ কম্পন বেণ্ডৰ পৰা বিক্ৰিয়াৰ সম্ভাব্যতা আৰু বিক্ৰিয়াৰ হাৰ সম্পৰ্কে ধাৰণা পোৱা যায়।
অৱলোহিত ৰশ্মি হৈছে দৃশ্যমান পোহৰতকৈ দীৰ্ঘ তৰঙ্গদৈৰ্ঘ্যৰ বিদ্যুৎ চুম্বকীয় বিকিৰণ।
অৱলোহিত ৰশ্মিৰ তৰঙ্গ দৈৰ্ঘ্যৰ সীমা ১ মাইক্ৰ'মিটাৰৰ পৰা ১ মিলিমিটাৰ পৰ্যন্ত বিস্তৃত।
ইলেনা চিতাৰিস্তী ওদিছি নৃত্য আৰু ছাওত অভিনৱ ক'ৰিয়'গ্ৰাফীক প্ৰযোজনাৰ বাবে খ্যাতি, যিটো পশ্চিম আৰু পূৱ উভয় দেশৰ পৰা থিম আৰু শৈলী একগোট কৰি তৈয়াৰ কৰা।
ছাওতত তেওঁ কিছুমান উল্লেখযোগ্য প্ৰযোজনা হ’ল 'ইকো' আৰু 'নাৰকিচাচ' অভিডৰ ৰূপান্তৰিত গ্ৰীক শব্দৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি, 'দ্য জাৰ্নি' যিটো জাপানী হাইকাচৰৰ ওপৰত আঁকা, 'ইমেজচ অফ চেঞ্জ' যিন আৰু ইয়াংয়েৰ চিন্তাৰ ধাৰা ভিত্তি কৰি আৰু 'ষ্টিল আই ৰাইচ' 'মাই এঞ্জেলুৰ এপিমনাম' কবিতা অৱলম্বন কৰা হৈছিল।
ওদিছি নৃত্য ইতিহাস আৰু সাংস্কৃতিক ভূগোল সম্পৰ্কত ওড়িশাত 'মায়া দৰ্পন', 'মহানদী' আৰু 'নদী প্ৰবাহিত হৈছে', 'কৰুণা', মাদাৰ টেৰেছাৰ জীৱনী অবলম্বনত আৰু 'চাৰনাম', তেওঁ ধৰ্মাৱলম্বী মহিলাসকলোক যিবিলাকে সিহঁতক সন্দেহজনক পেষ্ট থকা সত্ত্বেও মুক্তি লাভ কৰিছে, সিহঁতৰ এটা অংশ তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য ৰচনা।
চিতাৰিস্তীৰ গুৰু কেলুচৰণ মহাপাত্ৰৰ অধীনত ওদিছি নৃত্য শিকে আৰু ১৯৯৪ চনত তেওঁৰ নিজস্ব নৃত্যেৰ স্কুল আৰম্ভ কৰিছিল।
চিতাৰিস্তী ময়ূৰভঞ্জ ছাওৰো এক প্ৰবক্তা, যিটো তেওঁ গুৰু হৰি নায়কৰ পৰা শিকিছিল আৰু 'ভুৱনেশ্বৰৰ সংগীত মহাবিদ্যালয়'ৰ পৰা ছাওৰ এটা আচাৰ্য উপাধি লাভ কৰে।
তেওঁ ১৯৯৬ চনত 'আৰ্ট ভিচন একাদেমি' প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, যিটো থিয়েটাৰ, সংগীত, নৃত্য আৰু চিত্ৰকলাৰ নিচিনা বিভিন্ন শৈল্পিক ফৰ্মৰ মাজত চিন্তাসমূহ ভাগ কৰি লোৱাৰ প্লেটফৰ্ম হিচাপে কাম কৰে।
১৯৯৬ চনত অপৰ্ণা সেন পৰিচালিত এটা বঙালী চলচ্চিত্ৰ যুগান্তৰৰ উপৰিও তেওঁ চিতাৰিস্তীৰ এমএফ-ৰ বাবে ক'ৰিয়'গ্ৰাফী কৰিছিল।
১৯৯৬ চনত তেওঁ অপৰ্ণা সেনৰ বঙালী চলচ্চিত্ৰ 'যুগান্তৰ' -ত তেওঁৰ অভিনয়ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ ক'ৰিয়'গ্ৰাফীৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
ইলেনা চিতাৰিস্তী হৈছে এগৰাকী ইটালীয়ান বংশৰ ওদিছি নৃত্য আৰু ছাও নৃত্যশিল্পী আৰু ভাৰতৰ ভুৱনেশ্বৰত অৱস্থিত নৃত্য প্ৰশিক্ষক।
১৯৯৫ চনত তেওঁ যুগন্তৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ ক'ৰিয়'গ্ৰাফীৰ বাবে ৪৩তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰে ভূষিত হয় আৰু ২০০৬ চনত ওড়িশাৰ অৱদানৰ বাবে বিদেশী বংশৰ প্ৰথম নৃত্যশিল্পী হৈ পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰে।
চিতাৰিস্তী, ইটালীৰ বাৰ্গামোৰৰ মানুহ, ইটালীৰ ডেমোক্ৰজীয়া খ্ৰীষ্টানীয় দলৰ শীৰ্ষস্থানীয় ৰাজনীতিবিদ ছেভেৰিনো চিতাৰিস্তীৰ জীয়েক।
কথাকলী শিকাৰ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ আগত তেওঁ ইটালীৰ ঐতিহ্যবাহী আৰু পৰীক্ষামূলক থিয়েটাৰত অভিনেত্ৰী হিচাপে পাঁচ বছৰ অতিবাহিত কৰিছিল।
তেওঁ কেৰালালৈ গুচি গৈছিল, য'ত তেওঁ তেওঁৰ কথাকলি গুৰু কৃষ্ণন নাম্বুদাৰীৰ পৰামৰ্শত ওড়িশা লৈ যোৱাৰ আগত তেওঁ কথাকলি অধ্যয়নৰত তিনি মাহ অতিবাহিত কৰিছিল।
তেওঁ 'ছাইকোএনালাইচিচ এণ্ড ইষ্টাৰ্ন পৌৰাণিক কাহিনী' বিষয়ত এটা থিচিচ সহ ফিলোচফিৰ ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লয়।
২০০৮ চনত হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰেদক্লিফ প্ৰতিষ্ঠানত প্ৰিয়ম্বদা নটৰাজনে এমেলিন কোনলেণ্ড বিগেলৌ ফেল'শ্বিপ সন্মান লাভ কৰে।
২০০৯ চনত প্ৰিয়ম্বদা নটৰাজনক ভাৰতৰ বৈদেশিক ন্যাসৰ "ফেইচ অৱ দ্য ফিউচাৰ" সন্মানেৰে সন্মানীত কৰা হয়।
২০১১ চনৰ পৰা '১৩ চনলৈকে প্ৰিয়া নটৰাজনে বাল্টিমোৰত থকা মহাকাশ টেলিস্কোপ বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত "কেৰোলিন হাৰচ্ছেল বিশিষ্ট পৰিদৰ্শক" হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
তেখেতে বিশ্বখ্যাত মাছাছুছেটছ্ ইনষ্টিটিউট্ অৱ টেকন'লজি -ৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু গণিত বিষয়ত প্ৰাক্-স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
তেখেতে ইংলেণ্ডৰ কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা "তাত্ত্বিক জ্যোতিৰ্পদাৰ্থবিজ্ঞান"ত অধ্যয়ন কৰে আৰু স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
য়েল বিশ্ববিদ্যালয়লৈ অহাৰ পূৰ্বে তেখেতে কানাডাৰ টৰণ্টোস্থিত কানাডিয়ান তাত্ত্বিক জ্যোতিৰ্পদাৰ্থবিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত অনাৱাসিক প'ষ্ট ডক্তৰেল সভ্য হিচাপে কেইমাহমানৰ বাবে কৰ্মনিৰ্বাহ কৰিছিল।
কৃষ্ণ পদাৰ্থৰ কিদৰে এই ব্ৰহ্মাণ্ডত বিচৰিত হৈ আছে আৰু সেইসমূহৰ বিতৰণ কেনেধৰণৰ-এই সম্পৰ্কে তেখেত সুগভীৰ গৱেষণাত ব্যস্ত।
তাৰকাৰাজ্য-গুচ্ছ-যাক কৃষ্ণ পদাৰ্থৰ এক সুবৃহৎ সংগ্ৰাহালয় বুলি জনা যায়, তাৰ তেখেতে কৃষ্ণপদাৰ্থভিত্তিক মানচিত্ৰ অংকনত মনোনিৱেশ কৰিছে।
গুচ্ছসমূহৰ দ্বাৰা মহাকাৰ্ষনিক লেন্সিং কৰি লৈ তাৰ জৰিয়তে কৃষ্ণ শক্তিৰ আৰ্হিবোৰ ৰুদ্ধ কৰিব পাৰি বুলি ভবা হৈছে।
এইটো কৰিবলৈকে তেখেতে কিছুমান প্ৰক্ৰিয়া আৰু প্ৰণালীবদ্ধ পদ্ধতি নিৰ্মাণ কৰিবলৈকে তেখেতে গৱেষণা চলাই গৈছে।
তেখেতেৰ গৱেষণাকৰ্মই দেখুৱাইছে যে- গুচ্ছ শক্তিশালী লেন্সিঙৰ জৰিয়তে এটা মৌলিক আৰু সম্ভাৱনাপূৰ্ণ শক্তিশালী প্ৰয়োগশালাত কৃষ্ণ শক্তিৰ বিৱৰ্ধিত মডেলবোৰ পৰীক্ষণ কৰিব পাৰি।
কৃষ্ণ পদাৰ্থ আৰু কৃষ্ণ শক্তিৰ অনুসন্ধানৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা বৰঙনিৰ বাবে তেখেতক জনা যায়।
তাত তেওঁ সলিল চৌধুৰীৰ সঙ্গীত পৰিচালনাত তিনিখন হিন্দী ছবি- "মুচাফিৰ" ,"বিৰাজ" আৰু "নৌকৰী"ত গীত গায়।
তেওঁ শক্তি সামন্তৰ "অমানুষ", "আনন্দ আশ্ৰম", এফ. চি. মেহৰাৰ "বন্দী", বাসু চেতাৰ্জীৰ "চফেদ ঝুঠ", "মমতা" আদি ছবিতো কাম কৰে।
তেওঁ আৰতি মুখাৰ্জী আৰু অসীমা মুখাৰ্জীৰ সৈতে আকাশবাণীৰ বিখ্যাত মহিষাসুৰ মৰ্দ্দিনী শীৰ্ষক সঙ্গীতালেখ্যখনৰ "শুভ্ৰ আকাশী ৰবে" শীৰ্ষক গীতটো গাইছিল।
চলচ্চিত্ৰীয় আৰু আধুনিক গীত গোৱাৰ উপৰিও তেওঁ ৰবীন্দ্ৰ গীতি, নজৰুল গীতি, শিশুৰ গীত আৰু অতুল প্ৰসাদীতো কণ্ঠ নিগৰাইছে।
এগৰাকী সঙ্গীত পৰিচালক হিচাপে মিত্ৰই হেমন্ত মুখাৰ্জী, তৰুণ বন্দোপধ্যায়, ধনঞ্জয় ভট্টাচাৰ্য, প্ৰতিমা বন্দোপধ্যায়, সন্ধ্যা মুখোপাধ্যায়, সতীনাথ মুখোপধ্যায়, ইলা বসু, সুপ্ৰীতি ঘোষ, গায়ত্ৰী বসু, তালাত মেহমুদ, কিশোৰ কুমাৰ আদিৰ দৰে প্ৰতিষ্ঠিত শিল্পীক গীত গোৱাইছে।
১৯৪৯ত সুপ্ৰীতি ঘোষৰ "সুনন্দাৰ বিয়ে" ছবিত গীত গাবলৈ আৰু সুধীৰলাল চক্ৰৱৰ্তীৰ তত্ত্বাৱধানত এইচ.এম.ভিত আধুনিক বঙালী গীতৰ বাণীবদ্ধ কৰিবলৈ সুযোগ পোৱালৈকে তেওঁ যথেষ্ট সংগ্ৰাম কৰিবলগীয়া হয়।
কিন্তু মিত্ৰৰ সঙ্গীতৰ প্ৰতিহে অধিক অনুৰাগ আছিল আৰু মাক তথা স্থানীয় গায়ক মৃণাল কান্তি ঘোষৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত হৈছিল।
ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ সৈতে জড়িত বহু মানুহ সাধনবাবুৰ ঘৰলৈ আহিছিল আৰু তেনেকৈয়ে এদিন সলিল চৌধুৰীৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
শ্যামল মিত্ৰ এগৰাকী ভাৰতীয় বহুমুখী প্ৰতিভাৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী, সঙ্গীত পৰিচালক তথা চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক আছিল।
তেওঁ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে এশ আৰু সঙ্গীত পৰিচালক হিচাপে পঞ্চাশৰ অধিক বঙালী চলচ্চিত্ৰত কাম কৰিছে।
পঞ্চাশ আৰু ষাঠিৰ দশকৰ প্ৰাৰম্ভত মিত্ৰই "জয় মা কালী বোৰ্ডিং", "যমালয়ে জীৱন্ত মানুষ", "ভ্ৰান্তি বিলাস" আদি জনপ্ৰিয় ছবিত সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছিল।
মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ পত্নী প্ৰতিমা মিত্ৰ, পুত্ৰ শৈৱাল মিত্ৰ আৰু সৈকত মিত্ৰ, কন্যা মনোবিনাক এৰি থৈ যায়।
পুতেক সৈকতে দেউতাকৰ কৰ্মৰ উত্তৰাধিকাৰ স্বৰূপে শ্যামল মিত্ৰৰ গীতসমূহ গাই বঙালী সঙ্গীতৰ জগতত প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিছে।
প্ৰথমে তেওঁ সহকাৰী নৃত্য পৰিচালক হিচাপে আৰু পিছলৈ ১৯৭৪ চনত মুক্তি লাভ কৰা গীতা মেৰা নাম ছবিৰ জৰিয়তে পূৰ্ণ পৰ্যায়ৰ নৃত্য পৰিচালক হিচাপে কাম কৰিছিল।
পিছলৈ তেওঁ শ্ৰীদেৱীৰ মিঃ ইণ্ডিয়া ছবিৰ হাৱা হাৱাই, নাগিনা আৰু চান্দিনী বোলছবি আৰু মাধুৰী দীক্ষিতৰ তেজাব বোলছবিৰ এক দ' তিন, থানেদাৰ বোলছবিৰ তাম্মা তাম্মা আৰু বেটা বোলছবিৰ ধক ধক কৰনে লাগাৰ নৃত্য নিৰ্দেশনা কৰি বিশেষভাৱে সমাদৃত হৈছিল।
সৰোজ খানে ২০০৫ চনত ষ্টাৰ প্লাছ চেনেলত প্ৰদৰ্শিত হোৱা নাচ বালিয়ে নামৰ নৃত্য অনুষ্ঠানৰ বিচাৰক আছিল।
তেওঁ ২০০৯ চনত চনী টিভিত প্ৰদৰ্শিত হোৱা জনপ্ৰিয় নৃত্য শ্ব' ঝলক দীখলা যাৰ তৃতীয় সংস্কৰণৰ বিচাৰক আছিল।
নিৰ্মলা নাগপাল, জনপ্ৰিয়ভাৱে সৰোজ খান ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত নৃত্য পৰিচালক।
তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হল ৮টা শ্ৰেষ্ঠ নৃত্য নিৰ্দেশনাৰ ফিল্মফেয়াৰ আৰু ৩টা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা।
প্ৰায় ২০০০ গানৰ নৃত্য নিৰ্দেশনা কৰা সৰোজ খানক "ভাৰতীয় নৃত্য নিৰ্দেশনাৰ মাতৃ" বুলি অভিহিত কৰা হয়।
২০২০ চনৰ ১৭ জুন তাৰিখে শ্বাস-প্ৰশ্বাসজনীত অসুবিধাৰ বাবে তেওঁক মুম্বাইৰ বান্দ্ৰাত অৱস্থিত গুৰু নানক হস্পিটেলত ভৰ্তি কৰোৱা হৈছিল।
তেওঁক চব টিভিৰ জনপ্ৰিয় হাস্য-ব্যংগাত্মক নাটক তাৰক মেহতা কা উল্টা চছমাত নৃত্য প্ৰতিযোগিতাৰ বিচাৰক হিচাপে দেখা গৈছিল।
২০১২ চনত ফিল্ম ডিভিছন ইণ্ডিয়ায় প্ৰযোজনা আৰু নিধি তুলিৰ পৰিচালনাৰে তেওঁৰ জীৱনৰ আধাৰিত দা সৰোজ খান ষ্টৰী নামৰ তথ্যচিত্ৰ মুক্তি লাভ কৰে।
বিগত শতিকাৰ তথা গোপীনাথ বৰদলৈৰ সময়ৰ অসমৰ ইতিহাস অধ্যয়নৰ ক্ষেত্ৰত তেখেত এজন লেখত ল’বলগীয়া ব্যক্তি।
১৯৩৬ চনত অসমৰ নগাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰা বৰুৱাই কটন কলেজ আৰু বেনাৰস হিন্দু বিশ্ব বিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিছিল।
তাৰ পিছত তেখেতে ‘লণ্ডন’ আৰু ‘বন’ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা দুবাৰকৈ পি. এইচ. ডি. সম্পূৰ্ণ কৰি জাৰ্মানীত নিগাজিকৈ বাস কৰিবলৈ লয়।
বৰুৱাই কটন কলেজৰ পৰা প্ৰি ইউনিভা্ছিটি সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত বেনাৰছ হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিএ, এমএ আৰু আইনৰ শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰে।
১৯৭৫ চনত জাৰ্মানীৰ বন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে ‘ভাৰত-জাৰ্মান সম্পৰ্ক’ বিষয়ত দ্বিতীয়টো পিএইচডি ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
যিবোৰ কূট গণিতৰ ভুল প্ৰয়োগ বা ভুল যুক্তিৰ বাবে হয়, সেইবোৰক কূট বুলি নকৈ ভ্ৰান্তি বা বিভ্ৰাট বা ফেলাচী বুলি কোৱা হয়।
তৰ্কশাস্ত্ৰ আৰু ব্যাখ্যানত ভ্ৰান্তি বা বিভ্ৰাট হৈছে এক অশুদ্ধ তৰ্ক যাৰ প্ৰয়োগৰ পৰিণাম যুক্তিৰ মান্যতাহীনতা, নিষ্ফলতা আৰু অসাৰতা।
এখন বৃহৎ মঞ্চ স্থাপন কৰি কাব্যযাত্ৰা আগুৱাই নিয়াৰ মানসেৰে গাঁৱে-ভূঞে চুকে-কোণে সোমাই থকা কবিসকলক উলিয়াই আনিবলৈ ৰাম গ‍গৈৰ লগতে নামৰূপৰ ‘সমলয় কবি চক্ৰ’ৰ বিশিষ্ট কবিসকলৰ চিন্তা চৰ্চাৰ লগতে আশাশুধীয়া প্ৰচেষ্টাত সদৌ অসম কবি সন্মিলনৰ জন্ম হয় ১৯৮৭ চনৰ ৬ চেপ্তেম্বৰ তাৰিখে।
এখন পতাকাৰ তলত এখন মঞ্চত কবিসকলক উপবিষ্ট কৰিবলৈ ১৯৮‍৮ চনৰ ২০ অক্টোবৰ তাৰিখৰ পৰা চাৰিদিনীয়া কাৰ্যসূচীৰে শোণিতপুৰ জিলাৰ জামুগুৰিহাট‍ত ‘সদৌ অসম কবি সন্মিলন’ৰ প্ৰথম পূৰ্ণাংগ অধিৱেশন অনুষ্ঠিত কৰা হয়।