polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
শংকৰদেৱৰ মানৱী ধৰ্ম, বীৰ লচিতৰ সাহস, লোকপ্ৰিয় গোপীনাথ বৰদলৈৰ মুক্তিৰ মহাপ্ৰৱাহ তেওঁৰ গীতত অনুৰণিত হৈ আছে।
তেওঁ উপলব্ধি কৰিব পাৰিছিল যে পাহাৰ-ভৈয়ামৰ মিলনতহে বিজ্ঞানে জোৱাৰ আনিব পাৰিব, সমাজে মহান মানৱতাক সাৱটি ধৰিব পাৰিব।
তেওঁ উপলব্ধি কৰিছিল যে অসমৰ সকলো জনগোষ্ঠী, সকলো ভাষাৰ সম্প্ৰীতিৰ ডোলেহে দেশৰ অস্তিত্ব ৰখাত সহায় কৰে।
ইয়াৰ অৰ্থ সংশয় হৈছে এনেকুৱা এটা বস্তু বা ঘটনা যি আমাক ক্ষতি কৰিব পাৰে, বহল অৰ্থত ই হৈছে সম্পূৰ্ণ ৰূপে অনিশ্চিত এটা ঘটনাৰ প্ৰতি কোনো বস্তু বা ব্যক্তিৰ অনাৱৰণ।
3100 – -এ প্ৰকাশ কৰা সজ্ঞা: সংশয় হ’ল কোনো উদ্দেশ্যৰ ওপৰত অনিশ্চয়তাৰ ফলত পৰা ধনাত্মক বা ঋনাত্মক প্ৰভাৱ।
বৃহত পৰিসৰত ই ভৱিষ্যতৰ অনিশ্চয়তা বা এনে যি কোনো ঘটনা যি আশা কৰা বা পৰিকল্পনা কৰা মতে ফলাফল হোৱাত বাধা প্ৰদান কৰে।
সধাৰণ ভাৱে আমি ক’ব পাৰো যে ই হ’ল ব্যৱসায়ৰ অনিশ্চয়তা যি ব্যৱসায়ৰ লক্ষ্যত উপনীত হ’বলৈ নিদিয়ে।
গতিশীল সংশয়: এই ধৰণৰ সংশয়ত মানুহৰ প্ৰত্যাশাৰ সলনি আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ সলনিৰ ফলত হোৱা ঘটনাৰ সম্বন্ধ থাকে।
সংশয় ব্যৱস্থাপনা হৈছে সংশয়ৰ চিনাক্ত কৰণ, মূল্যাংকৰণ, নিয়ন্ত্ৰণ আৰু নিবাৰণ তথা স্থানান্তৰ কৰণ।
১৯৯২ চনত ব্ৰাজিলৰ ৰিঅ' ডি জেনেৰিওত অনুষ্ঠিত আৰ্থ ছামিটত কানাডাৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মহাসাগৰ উন্নয়ন কেন্দ্ৰ আৰু কানাডা মহাসাগৰ প্ৰতিষ্ঠানে মহাসাগৰৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ আৰু জলজ প্ৰাণী সমূহৰ সংৰক্ষণৰ উদ্দেশ্যে বিশ্ব মহাসাগৰ দিৱসৰ প্ৰস্তাৱনা আগবঢ়াইছিল।
ব্ৰুণ্ডটলেণ্ড আয়োগ অৰ্থাৎ পৰিৱেশ আৰু উন্নয়ন আয়োগে ১৯৮৭ চনৰ ব্ৰুণ্ডটলেণ্ড ৰিপোৰ্টৰ যোগেদি মহাসাগৰৰ সুৰক্ষাৰ বাবে এক গোলকীয় দিৱসৰ উদযাপনৰ বাবে অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।
ইয়াৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল আন্তৰ্জাতিক পৰ্যায়ত মহাসাগৰ আৰু উপকূল অঞ্চলত আন্তঃগাঁথনিৰ নিৰ্মাণৰ বাবে চৰকাৰী-বেচৰকাৰী সংগঠনৰ সহায়ত এক উপযুক্ত বহনক্ষম নীতি প্ৰস্তুত কৰা।
২০০২ চনৰ পৰা মহাসাগৰ দিৱস মহাসাগৰ আৰু মানৱতাৰ মাজত ওতপ্ৰোত সম্পৰ্কক প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ বাবে অহোপুৰুষাৰ্থ কৰি থকা হৈছে।
মহাসাগৰ প্ৰকল্প নামৰ এক ছাতি প্ৰকল্পৰ সহায়ত বিশ্বৰ বিভিন্ন খণ্ডৰ সংস্থা, বিশ্ব মহাসাগৰ নেটৱৰ্ক, চিৰিয়াখানা আৰু একুৰিয়াম সংস্থা আৰু অন্যান্য প্ৰায় ২০০০ সংগঠনৰ লগত অংশগ্ৰহণ কৰি ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ স্বীকৃতি বিচাৰি চাৰি বছৰীয়া দাবী উত্থাপন কৰিছিল।
ইয়াৰ ফলত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহাসাগৰ বিভাগ আৰু সাগৰ নীতিৰ আইন কাৰ্য্যালয়ে এই আন্তৰ্জাতিক দিৱস পালনৰ বাবে আগভাগ লয়।
কাল সংহতিত ভকতে গুৰুলৈ ভক্তি আৰু সম্পূৰ্ণ আত্মসমৰ্পণ কৰে আৰু গুৰুক ঈশ্বৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
সংস্কৃত সজ্জা শব্দৰ পৰা উৎপত্তি সাজ শব্দ ই নৈবদ্য, প্ৰসাদ, সজাই পৰাই দেৱতাক দিয়া খাদ্য আদিক বুুুজায়।
কালসংহতিত গোপালদেৱৰ দিৱসৰ পৰাই মহাপালনাম দণ্ডসেৱা আড়ম্বৰপূৰ্ণভাৱে কালসংহতিৰ অন্তৰ্ভুক্ত সত্ৰসমূহে প্ৰতি বছৰে পালন কৰা পৰিলক্ষিত হয়।
গোপালদেৱে নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ হেতু বাৰজন আতাক ধৰ্মাচাৰ্য পদত অধিষ্ঠিত কৰাইছিল।
তাৰে ছয়খন সত্ৰ কায়স্থ ধৰ্মাচাৰ্যই পৰিচালনা কৰিছিল আৰু আন পাঁচখন ব্ৰাহ্মণ ধৰ্মাচাৰ্যই পৰিচালনা কৰিছিল।
কায়স্থ পৰিচালনা কৰা সত্ৰ কেইখন হ'ল: বিষ্ণুবালিকুঞ্চি/মায়ামৰা সত্ৰ , বাংশবাৰী/দিহিং সত্ৰ , দহঘৰীয়া/হালধিআতি সত্ৰ , গজলা সত্ৰ , নগৰীয়া সত্ৰ আৰু চৰাইবাহী সত্ৰ ।
সেইদৰে ব্ৰাহ্মণ ব্যক্তিয়ে পৰিচালনা কৰা সত্ৰ কেইখন হ'ল: আঁহতগুৰি সত্ৰ , কাঠপাৰ সত্ৰ , খোৰামুছৰা সত্ৰ , ইকৰাজান সত্ৰ আৰু হাবুং সত্ৰ ।
পৰৱৰ্তীকালত এই সমূহ সত্ৰৰ আজ্ঞাপৰ বহু সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠিত হৈ কাল সংহতিৰ সত্ৰৰ সংখ্যা দুই শতাধিক হয়।
তেওঁ ‘ভাগৱত বাৰতত্ত্ব’ৰ এটি গীত, ভাগৱত পৰিচয়ৰ তিনিটি গীত ৰচনা কৰাৰ লগতে ১৯ চৰণ ঘোষা ৰচনা কৰিছিল।
মহাপুুৰুষ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ আৰ্হিত গোপালদেৱে ৰচনা কৰা গীতসমূূহক "বৰগীত" আখ্যা নিদিলেও তেৰাৰ কালঝৰীয়া সত্ৰ তথা সমাজত বৰগীতৰ লগতে স্থান দিয়া হয়।
প্ৰসঙ্গ কৰোঁতে গোপালদেৱৰ গীত বৰগীতৰ দৰে গোৱা এটি পৰম্পৰা প্ৰতিখন কালসংহতিৰ অন্তৰ্গত সত্ৰতে আছে।
১৫৪০ চনত শিৱসাগৰ জিলাৰ খোখোৰাগ্ৰামৰ নাচনী ঘাট, বৰ্তমানৰ গড়গাঁৱৰ সমীপৰ বালিঘাটৰ বৰদুৱাৰমুখত গোপাল দেৱৰ জন্ম হৈছিল।
গোপালদেৱ প্ৰতিষ্ঠিত মূল সত্ৰকেইভাগ হ'ল: ভৱানীপুৰ সত্ৰ, কালঝাৰ সত্ৰ, জোৱাৰদি সত্ৰ আৰু পোৰাভৰাঁল সত্ৰ।
গোপালদেৱৰ বংশৰ পৰা বঢ়া সত্ৰসমূহ: হেমাৰবৰি সত্ৰ, ডৌকাচাপৰি সত্ৰ, আমগুৰি সত্ৰ, কলাকটা সত্ৰ, ধোপাবৰ সত্ৰ আৰু নাচনিপাৰ সত্ৰ।
আহোমসকলৰ প্ৰথমজন ৰজা চুকাফা সেইসময়ৰ বৰ্ত্তমানৰ দক্ষিণ-পশ্চিম চীনদেশৰ মৌঙ মাও ৰাজ্যৰ পৰা ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত আহিছিল বুলি কোৱা হয়।
যদিও বামুনি কোঁৱৰ অথবা চুডাংফা ৰ শিঙৰীঘৰত উঠাৰ সময়ত প্ৰথম মুদ্ৰা মুদ্ৰণ কৰিছিল বুলি বুৰঞ্জীয়ে কয়, কিন্তু বামুণি কোঁৱৰৰ সময়ৰ পৰা প্ৰতাপসিংহ অথবা চুচেংফাৰ সময়লৈকে মুদ্ৰণ হোৱা কোনো মুদ্ৰা এতিয়ালৈকে আৱিষ্কৃত হোৱা নাই।
চুকাফা আগমনৰ চাৰিশতিকাৰ পাছত ১৬৪৮ খ্ৰীষ্টাব্দত স্বৰ্গদেও জয়ধ্বজৰ দিনত মোগলমুদ্ৰাৰ আৰ্হিৰে মুদ্ৰিত আহোম মুদ্ৰাই বৰ্ত্তমানলৈকে আৱিষ্কৃত আটাইতকৈ পুৰণি মুদ্ৰা।
প্ৰথম আহোম মুদ্ৰাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়, যিন-বেষ্টিটি টভেৰনিয়াৰ ৰ নামৰ গ্ৰন্থত অংকিত কৰা এটা আহোম মুদ্ৰাৰ পৰা।
কাশীনাথ তামুলি ফুকনৰ অসম বুৰঞ্জীত আহোমমুদ্ৰা মুদ্ৰণৰ এক কাহিনী পোৱা যায়, স্বৰ্গদেও প্ৰতাপসিংহৰ দিনত সুন্দৰ গোঁহাই আৰু কিছুমানক কোঁচবিহাৰলৈ ধৰি কৰি লৈ যায় আৰু তেওঁলোকে তাত মুদ্ৰা কিদৰে মুদ্ৰণ কৰে তাক প্ৰত্যক্ষ কৰে, পাছত তেওঁলোকক মুকলি কৰি দিয়ে।
আহোম মুদ্ৰাত মুদ্ৰিত ফা -লেংডনৰ নামৰ উচৰ্গিত আৰু মুদ্ৰিত "লকনি ৰাই-চিঙা" অৰ্থাৎ ৪৩তম টাওচিঙা বৰ্ষ তেওঁৰ ৰাজভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ বছৰ।
অসমীয়া মুদ্ৰাসমূহ পূৰ্বসূৰী দৰেই টোলা ওজনৰ মুদ্ৰাত হৰ-গৌৰী আৰু চিকি ওজনৰ মুদ্ৰাত শিৱৰ নামত উচৰ্গিত।
দেৱনগৰী মুদ্ৰা মহেশ্বৰী আৰু পাৰ্চী মুদ্ৰা চন্দ্ৰ-সূৰ্যৰ নামত উচৰ্গিত আৰু সিংহাসন আৰোহৰণৰ সময়ৰ পৰা প্ৰথম , পঞ্চম আৰু দশম বৰ্ষ মুদ্ৰিত কৰা হৈছিল।
ৰুদ্ৰসিংহই প্ৰথমবাৰৰ বাবে চিকি মুদ্ৰা প্ৰচলনলৈ আনে আৰু মুদ্ৰাৰ মুদ্ৰিত শকাব্দ লিখাৰ আৰম্ভ।
তেওঁৰ মুদ্ৰাসমূহত অংকিত জীৱজন্তু সমূহে প্ৰতিকী ৰূপত ৰুদ্ৰসিংহৰ কাৰ্যকালৰ বিষয়ে অংকিত কৰে।
যেনে- প্ৰথম বৰ্ষ ১৬১৮ শকাব্দৰ সিংহ সোঁফালে দৌৰি আছে এই মুদ্ৰা পিতৃৰ মুদ্ৰাসমূহক অনুকৰণ কৰা হৈছিল বহুতে কয়, দ্বিতীয় বৰ্ষ ১৬১৯ শকাব্দৰ মুদ্ৰাত সিংহই হৰিণৰ পিছ লৈ থকা অংকিত আছে, বহুতৰ মতে এই মুদ্ৰা সিংহাসনত আৰোহন কৰাৰ সময়ৰ মুদ্ৰা।
অন্তিম বৰ্ষ ১৬৩৬শকাব্দৰ দুটা মুদ্ৰাই ৰুদ্ৰসিংহৰ সুস্থ অৱস্থা আৰু মৃত্যুশয্যা ক চিহ্নিত কৰা যেন লাগে।
লক্ষ্মীসিংহৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ পুত্ৰ স্বৰ্গদেও গৌৰিনাথসিংহ অথবা চুহিটপাঙফাই আহোম আৰু অসমীয়া ভাষাত মুদ্ৰা মুদ্ৰিত কৰিছিল।
আহোম ভাষাৰ এটোলা ওজনৰ সোণৰ মুদ্ৰাটো মুদ্ৰিত ফা -লেংডনৰ নামত উচৰ্গিত আৰু মুদ্ৰিত "লকনি ৰাই-চিউ" অৰ্থাৎ ১৩তম টাওচিঙা বৰ্ষ তেওঁৰ ৰাজভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ বছৰ।
অসমীয়া ভাষাৰ সোণৰ আৰু ৰূপৰ টোলা আৰু আধলি ওজনৰ মুদ্ৰাসমূহ হৰ-গৌৰীৰ নামত উচৰ্গিত আৰু কিছু মুদ্ৰাত সিংহাসন আৰোহন বৰ্ষসমূহ অংকিত কৰিছিল।
গৌৰিনাথ সিংহই অসমীয়া ভাষাত টোলা, আধলি, চিকি, আধমহীয়া, ছৰতীয়া, তিনিৰতীয়া ওজনৰ সোণৰ আৰু ৰূপৰ মুদ্ৰা মুদ্ৰিত কৰিছিল।
ৰমাকান্তসিংহৰ সিংহাসনচ্যুত কৰাৰ পাছত স্বৰ্গদেও ৰাজেশ্বৰসিংহৰ ভাতৃ লক্ষ্মীসিংহ অথবা চুঞফাই আহোম আৰু অসমীয়া ভাষাত মুদ্ৰা মুদ্ৰিত কৰিছিল।
আহোম ভাষাত এটোলা ওজনৰ ৰূপৰ মুদ্ৰাটো মুদ্ৰিত ফা -লেংডনৰ নামত উচৰ্গিত আৰু মুদ্ৰিত "লকনি কাপ-চিউ" অৰ্থাৎ প্ৰথম টাওচিঙা বৰ্ষ তেওঁৰ ৰাজভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ বছৰ।
সোণৰ টোলা ওজনৰ মুদ্ৰাসমূহত পাখি লগা সিংহ বাওঁফালে আৰু ৰূপৰ মুদ্ৰাসমূহত সোঁফালে দৌৰি থকা অংকিত কৰা হৈছে।
১৭শ শতিকাৰ মাজভাগত স্বৰ্গনাৰায়ণ দ্বিতীয় অথবা স্বৰ্গদেও জয়ধ্বজ সিংহ অথবা চুতামলাই আহোম মুদ্ৰাৰ প্ৰচলন আৰম্ভ কৰে।
তেওঁৰ দিনত চীনৰ লগত বাণিজ্য কৰিবৰ বাবে জিং-বাও উল্লেখ কৰি চীনা ভাষাটো মুদ্ৰা মুদ্ৰিত কৰিছিল বুলি জনা যায়, পাছলৈ নেপাল আৰু তিব্বতৰ মাজত চুক্তি হোৱাত এই প্ৰকাৰৰ মুদ্ৰা মুদ্ৰিত কৰা হোৱা নাছিল।
যদিওবা আহোম মুদ্ৰাত হিন্দু দেৱদেৱীৰ নাম থাকে তথাপি আহোমৰ পৌৰাণিক ধৰ্মৰ আধাৰত অষ্টভোজাকৃতি আকৃতিৰ মুদ্ৰা আহোমসকলে গ্ৰহণ কৰা বুলি বহুতে কব খোজে।
জয়ধ্বজ সিংহৰ পাছত তেওঁৰ পুত্ৰ স্বৰ্গদেও চক্ৰধ্বজসিংহ অথবা চুপুংমুঙে মুদ্ৰা মুদ্ৰিত কৰে।
অসমীয়া ভাষাৰ মুদ্ৰা শিৱ-ৰাম আৰু আহোম ভাষাৰ মুদ্ৰা ফা -তাৰাৰ নামত উচৰ্গিত আৰু মুদ্ৰিত ১৫৮৫ শকাব্দ অথবা "লকনি প্লেক-ঙি" অৰ্থাৎ ১৫তম টাওচিঙা বৰ্ষ তেওঁৰ ৰাজভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ বছৰ।
আহোম ভাষাৰ এটোলা ৰূপৰ মুদ্ৰাটো আৰোহণৰ সময়ৰ, এই মুদ্ৰা ফা -লেংডনৰ নামৰ উচৰ্গিত আৰু মুদ্ৰিত "লকনি কাট-কেউ" অৰ্থাৎ ৩৬তম টাওচিঙা বৰ্ষ ।
এই মুদ্ৰা পূৰ্বসূৰী দৰেই টোলা ওজনৰ মুদ্ৰাত হৰ-গৌৰী আৰু চিকি ওজনৰ মুদ্ৰাত শিৱৰ নামত উচৰ্গিত।
এতিয়ালৈকে পোৱা দুটা এনে মুদ্ৰা মুদ্ৰিত বৰ্ষ ১৬৯১ শকাব্দ আৰু অষ্টভূজা গোঁসাঞিৰ নামত উৰ্চগিত।
তেওঁৰ এটা সৰু ৰূপৰ মুদ্ৰাও মুদ্ৰিত হোৱা বিভিন্ন উৎসৰ জনা যায়, কিন্তু ইয়াৰ বিৱৰণ অজ্ঞাত।
চক্ৰধ্বজ সিংহৰ পাছত তেওঁৰ ভাতৃ স্বৰ্গদেও উদয়াদিত্যসিংহ অথবা চুঞৎফাই সোণৰ আৰু ৰূপৰ মুদ্ৰা মাত্ৰ আহোম ভাষাত মুদ্ৰিত কৰিছিল।
এই মুদ্ৰাত আহোমসকলৰ মহান ফা -টুচিঙলৈ উচৰ্গিত আৰু "চাম পী কাপ চান" অৰ্থাৎ ২১তম টাওচিঙা বৰ্ষ ৰ পৰা তেওঁৰ ৰাজভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ বছৰ।
তেওঁৰ এটা মুদ্ৰাত আহোমসকলৰ প্ৰধান দেৱতা লেঙদন প্ৰতিনিধিত্ব কৰি চৰাইৰ প্ৰতিকৃতি মুদ্ৰিত আছে।
গৌৰিনাথসিংহ শেষৰ সময়ছোৱাত মোৱামৰীয়া মটক বিদ্ৰোহী ভৰতসিংহই ১৭১৩-১৯ শকাব্দলৈকে আহোম ৰাজ্যত অস্থিৰতা সৃষ্টি কৰি ৰংপুৰ নিজৰ দখললৈ আনে আৰু আহোম মুদ্ৰা শৈলীত ৰংপুৰৰ পৰা সোণৰ আৰু ৰূপৰ টোলা, আধলি, চিকি, আধমহীয়া, ছয়ৰতীয়া ওজনৰ মুদ্ৰা মুদ্ৰিত কৰে।
ভৰতসিংহই অসমীয়া ভাষাত নিজকে ভগদত্তৰ উত্তৰাধীকাৰী বুলি লিখিছিল আৰু মুদ্ৰাসমূহ শ্ৰীকৃষ্ণৰ নামত উচৰ্গিত।
দিহিঙীয়া ৰজাৰ পাছত স্বৰ্গদেও গদাধৰ সিংহ অথবা চুপাটফাই কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ সময়ৰ ৰূপৰ মুদ্ৰা মাত্ৰ আহোম ভাষাত মুদ্ৰিত কৰিছিল।
এই মুদ্ৰা ফা -লেংডনৰ নামৰ উচৰ্গিত আৰু মুদ্ৰিত "লকনি ৰাই-চান" অৰ্থাৎ ৩৩তম টাওচিঙা বৰ্ষ তেওঁৰ ৰাজভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ বছৰ।
লগতে মোগলক অনুসৰণ কৰি পাৰ্চীভাষাত ঘূৰণীয়া আৰু চাৰিকোণীয়া মুদ্ৰাও মুদ্ৰিত কৰে আৰু সিংহাসন আৰোহণ বৰ্ষ এই মুদ্ৰাত প্ৰথম লিপিবদ্ধ আৰম্ভ কৰে আৰু শিৱসিংহৰ অন্তিমবৰ্ষৰ পৰ্যন্ত এই ধাৰা অব্যাহত থাকে।
এটা মুদ্ৰা ফা -তাৰা আৰু আনটো ফা -টুচিঙলৈ উচৰ্গিত আৰু মুদ্ৰিত "লকনি খুট-নি" অৰ্থাৎ ২৭তম টাওচিঙা বৰ্ষ তেওঁৰ ৰাজভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ বছৰ।
যেনেকৈঃ নামাজ, ৰোজা, হজ্জ ইত্যাদি ইবাদতৰ দ্বাৰা পাপ মাফ হয়; কিন্তু এইবোৰ ইবাদত কৰাৰ বাবে পাপ কৰা চৰ্ত নহয়।
সেয়েহেই নবী মুহাম্মাদ প্ৰতিদিনে ৭০ ৰ পৰা ১০০ বাৰ তওবা আৰু ইস্তিগফাৰ কৰিছিল বুলি মুছলিমসকলৰ শাস্ত্ৰত আছে।
অনুৰূপ ঈমানৰ পাছত নামাজ প্ৰধান আৰু সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ইবাদত হোৱাৰ সত্ত্বেও এই নামাজ আদায়ৰ পিছত তিনিবাৰ ইস্তিগফাৰ পাঠ কৰা চুন্নত।
যেনেকৈঃ হজ্জৰ পাছত ইস্তিগফাৰ কৰা বিষয়ে কোৰআনত উল্লেখ আছে, ‘ তাৰপাছত তোমালোকে ওলাই পৰা, যেনেকৈ মানুহবোৰে গুচি গৈছে আৰু আল্লাহৰ ওচৰত ক্ষমা বিচৰা।
ইবনে আব্বাছ ৰ পৰা বৰ্ণিত, তেখেতে কৈছে, ৰাছুল য়ে কৈছে,“যি ব্যক্তিয়ে ইস্তেগফাৰক অৱশ্যম্ভাবী কৰিব, আল্লাহে তেওঁক সকলো সংকীৰ্ণৰ পৰা মুক্ত কৰিব আৰু সকলো অসুবিধা ৰ পৰা তেওঁক নাজাত দিব আৰু এনেকুৱা ঠাইৰ পৰা ৰিজিক দিব, যিটো কল্পনা পৰ্য্যন্ত সি কৰা নাই।
আবু হুৰাইৰা ৰ পৰা বৰ্ণিত, মই ৰাছুলে কওঁতে শুনিছো “আল্লাহৰ শপথ, মই প্ৰতিদিনে সত্তৰবাৰতকৈয়ো বেছি অধিক আল্লাহৰ ইস্তেগফাৰ কৰো আৰু তওবা কৰো”।
তেওঁক সকলো সময়তে হাঁহি থকা দেখা যায়, সেয়ে চীনা ভাষাত তেওঁৰ আন এটা নাম হল লাফিং বুদ্ধ বা হাঁহিমুখীয়া বুদ্ধ . পাশ্চাত্যৰ ফালে বুদাইক ভুলক্ৰমে বুদ্ধ বুলি গণ্য কৰা হয়।
তেওঁক বিভিন্ন মন্দিৰ আৰু উপাসনাস্থলীৰ বাহিৰেও মানুহৰ ঘৰত, ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান আদিত দেখা পোৱা যায়।
শান্তিনিকেতনে চৰ্ম-শিল্পৰ এই ঐতিহ্যৰ লগত ন'বেল বিজয়ী বিশ্বকবি ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা বিশ্বভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এক যোগসূত্ৰ আছে।
শান্তিনিকেতনৰ বিশ্বভাৰতী বিদ্যালয়ত সৃজনশীল আৰু বস্তুধৰ্মী শিক্ষাব্যৱস্থাৰ প্ৰচলন আছিল যি গতানুগতিক শিক্ষা পদ্ধতিৰ তুলনাত গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল।
শান্তিনিকেতন তথা বোলপুৰত ভাৰতীয় কাৰিকৰী শিল্প আন্দোলনৰ সূচনা হৈছিল ৰবীন্দ্ৰনাথ আৰু তেওঁৰৰ পুত্ৰ ৰথীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ সুযোগ্য নেতৃত্বত প্ৰায় ৮০বছৰ পূৰ্বে।
শান্তিনিকেতনী চৰ্মজাত সামগ্ৰী এক ধৰণৰ হস্তশিল্প যাৰ উৎস পশ্চিমবংগ ৰাজ্যৰ বীৰভূম জিলাৰ শান্তিনিকেতন।
ৰঙীন নক্সাবোৰ, শুকান শস্যৰ বীজৰ পৰা উৎপন্ন ৰঙৰ সাহায্যত কৰা হয় যি এইজাতীয় সামগ্ৰীত অলংকৰণৰ পক্ষে বিশেষভাৱে উপযুক্ত।
এই চৰ্মশিল্পৰ ঐতিহ্যৰ উন্নয়নৰ লগত জড়িত অন্য এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰতিষ্ঠান হ'ল 'আমাৰ কুটিৰ'।
১৯২৬ খ্ৰীষ্টাব্দত, স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰী সুশেন মুখাৰ্জ্জীয়ে আমাৰ কুটিৰ ছ'ছাইটি স্থাপন কৰে, প্ৰাক- স্বাধীনতাৰ সময়ৰ মুক্ত ৰাজনৈতিক জেলবন্দীসকলৰ আশ্ৰয় আৰু কৰ্মসংস্থানৰ বাবে।
স্বাধীনতাৰ পৰৱৰ্তীকালত, আমাৰ কুটিৰ ছছাইটি এই চৰ্মজাত সামগ্ৰী আৰু অন্যান্য হস্তশিল্পৰ উৎকৰ্ষৰ কাৰণে সুপৰিচিত হয়।
সালোক সংশ্লেষণ হৈছে উদ্ভিদ বা অন্য জীৱই পোহৰ শক্তি, বিশেষকৈ সূৰ্যৰ পোহৰক ৰাসায়নিক শক্তিলৈ পৰিবৰ্তন কৰা এটা প্ৰক্ৰিয়া।
উদ্ভিদে কাৰ্বন ডাই-অক্সাইড আৰু পানীৰ পৰা সৃষ্টি কৰা চেনিৰ দৰে শৰ্কৰা অনুত এই ৰাসায়নিক শক্তি সঞ্চিত কৰি ৰাখে।
সালোক সংশ্লেষণৰ মূল ইংৰাজী শব্দ , গ্ৰীক ভাষাৰ , , "পোহৰ" বা "আলোক", আৰু , , "সংশ্লেষণ কৰা"ৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে।
সালোক সংশ্লেষণে বায়ুমণ্ডলৰ অক্সিজেন স্তৰ বজাই ৰাখে আৰু পৃথিৱীত জীৱনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সকলো জৈৱ যৌগ আৰু প্ৰায় সকলো শক্তিৰ যোগান ধৰে।
সম্ভৱতঃ জীৱনৰ বিৱৰ্তনিক ইতিহাসৰ দোকমোকালিতেই সালোক সংশ্লেষী জীৱৰ সৃষ্টি হৈছিল আৰু ইলেক্ট্ৰ'নৰ উৎসৰ অপসাৰক প্ৰতিনিধি হিচাপে পানীৰ সলনি হাইড্ৰজেন বা হাইড্ৰজেন ছালফাইড ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
পিছত চাইন'বেক্টেৰিয়াৰ আবিৰ্ভাৱ হয়; ইহঁতেই বায়ুমণ্ডলত অতিৰিক্ত অক্সিজেনৰ যোগান ধৰে, যাৰ বাবে পৃথিৱীত জটিল জীৱৰ বিৱৰ্তন সম্ভৱ হৈ উঠে।
বৰ্তমান, সলোক সংশ্লেষণৰ দ্বাৰা হোৱা গড় শক্তি সংৰক্ষণৰ পৰিমাণ প্ৰায় ১৩০ টেৰাৱাট, যিটো বৰ্তমান মানৱ সভ্যতাই ব্যৱহাৰ কৰা শক্তিৰ প্ৰায় তিনিগুণ।
ভিন্ন জীৱই ভিন্ন প্ৰক্ৰিয়াৰে সালোক সংশ্লেষণ কৰে, এই প্ৰক্ৰিয়া সেউজীয়া বৰণৰ পত্ৰহৰিৎ কণা সমৃদ্ধ বিক্ৰিয়া কেন্দ্ৰ নামৰ প্ৰ'ট্ৰিন বিধে পোহৰৰ পৰা শক্তি শোষণ কৰাৰ ফলতেই আৰম্ভ হয়।
উদ্ভিদৰ ক্ষেত্ৰত, এই প্ৰ'ট্ৰিন বিধ, পত্ৰকোষত সৰহকৈ পোৱা ক্ল'ৰ'প্লাষ্টৰ ভিতৰত থাকে, আনহাতে বেক্টেৰিয়াৰ প্লাজমা আৱৰণত লাগি থাকে।
এই আলোক-নিৰ্ভৰ বিক্ৰিয়াসমূহত কিছু শক্তি, অক্সিজেন গেছ উৎপাদনৰ বাবে উপযুক্ত উপাদান, যেনে পানী আদিৰ পৰা ইলেক্ট্ৰ'ন অপসাৰণত খৰচ হয়।
উদ্ভিদ, শেলাই, আৰু চাইন'বেক্টেৰিয়াৰ ক্ষেত্ৰত, কেলভিন চক্ৰ নামৰ এলানি আলোক-নিৰ্ভৰ বিক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে শৰ্কৰাৰ উৎপাদন হয়, কিন্তু কিছুমান বেক্টেৰিয়াৰ ক্ষেত্ৰত, ৰিভাৰ্ছ ক্ৰেবছ চাইকলৰ দৰে ভিন্ন প্ৰক্ৰিয়া সংঘটিত হয়।
কেলভিন চক্ৰত, ৰুবিলজ বাইফছফেট ৰ দৰে কোষত পূৰ্বৰে পৰা থকা জৈৱ কাৰ্বন যৌগৰ সৈতে বায়ুমণ্ডলীয় কাৰ্বনৰ সংযোজন ঘটে।
আলোক-নিৰ্ভৰ বিক্ৰিয়াত সৃষ্টি হোৱা আৰু ৰ সন্মিলনত অৱশেষত গ্ল'কজৰ দৰে শৰ্কৰাৰ সৃষ্টি হয়।
খ্ৰীষ্টীয় প্ৰথম সহশ্ৰাব্দৰ শেষৰ ফালে অহা মধ্য ভাৰতীয় আৰ্যভাষাসমূহৰ বিভিন্ন অপভ্ৰংশৰ পৰা আধুনিক ভাৰতীয় ভাষাসমূহৰ উদ্ভৱ ঘটে, সেইবোৰৰ মাজত বঙালী ভাষাটোৱো এটা।
কোনো কোনো ভাষাবিদে তাৰো অনেক আগেয়ে, অৰ্থাত ৫০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ফালে, বঙালী ভাষাৰ জন্ম হৈছিল বুলি মত পোষণ কৰে।
প্ৰাচীন বঙালী — লিখিত নিদৰ্শনৰ মাজত আছে চৰ্যাপদ, ভক্তিমূলক গান; আমি, তুমি, ইত্যাদি সৰ্বনামৰ আবিৰ্ভাৱ; ক্ৰিয়াবিভক্তি -ইলা, -ইবা, ইত্যাদি।
মধ্য বঙালী — এই সময়চোৱা গুৰুত্বপূৰ্ণ লিখিত নিদৰ্শন চণ্ডীদাসৰ শ্ৰীকৃষ্ণকীৰ্তন; শব্দৰ শেষত “অ” ধ্বনিৰ বিলোপ; যৌগিক ক্ৰিয়াৰ প্ৰচলন; ফাৰ্ছী ভাষাৰ প্ৰভাৱ।
বঙালী ভাষা ঐতিহাসিক ভাৱে পালিৰ লগত বেছি সম্পৰ্কিত হ’লেও মধ্য বঙালীৰ আৰু বঙালী সাহিত্যৰ আধুনিক নৱজাগৰণৰ সময়ত বঙালীৰ ওপৰত সংস্কৃত ভাষাৰ প্ৰভাৱ বৃদ্ধি পায়।
দক্ষিণ এছিয়াৰ আধুনিক ইন্দো-ইউৰোপীয় ভাষাসমূহৰ মাজত বঙালী আৰু মাৰাঠিৰ শব্দবোৰৰ মাজত বহুটো সংস্কৃত শব্দ আছে; আন দিশে হিন্দী আৰু অন্যান্য ভাষাবোৰ আৰবী আৰু ফাৰ্ছী ভাষাৰ দ্বাৰা প্ৰভাবিত হৈছে।
পৰ্তুগিজ মিশ্যনেৰী পাদ্ৰী মানোএল দা আছসুম্পসাঁউ , নামত বঙালী ভাষাৰ প্ৰথম অভিধান আৰু ব্যাকৰণ ৰচনা কৰে; ১৭৩৪ ৰ পৰা ১৭৪২ চন পৰ্যন্ত ভাওয়ালত কৰ্মৰত অৱস্থাত তেও এইখন লিখিছিল।
ন্যাথানিয়েল ব্ৰাচি হালহেড নামৰ এজন ইংৰাজ প্ৰাচ্যবিদে বঙালীৰ এখন আধুনিক ব্যাকৰণ লিখে, ) যিখন ছপাখানাৰ হৰফ ব্যৱহাৰ কৰি প্ৰকাশিত সৰ্বপ্ৰথম বঙালী গ্ৰন্থ।
পূৰ্ব পাকিস্তানৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ মানুহ বঙালীভাষী হোৱা সত্ত্বেও একমাত্ৰ উৰ্দু ভাষাকেই সাংবিধানিক ভাৱে ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছিল।
বঙালী হৈছে ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ, ত্ৰিপুৰা, অসমৰ বৰাক উপত্যকাৰ চৰকাৰী ভাষা আৰু বংগোপসাগৰত অৱস্থিত আন্দামান দ্বীপপুঞ্জৰ প্ৰধান কথিত ভাষা।
ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ আৰু ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ চৰকাৰী ভাষা হ'ল বঙালী লগতে অসম ৰাজ্যৰ বৰাক উপত্যকাৰ তিনিখন জিলা কাছাৰ, কৰিমগঞ্জ আৰু হাইলাকান্দিত স্বীকৃত চৰকাৰী ভাষা হ'ল বঙালী।
এই অঞ্চলটি বৰ্তমান ভাৰতীয় ৰাজ্য পশ্চিমবঙ্গ আৰু স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰ বাংলাদেশৰ সমন্বয়ত গঠিত।
ইয়াৰ বাহিৰেও মধ্যপ্ৰাচ্য, মালয়েছিয়া আৰু প্ৰাশ্চাত্যত উল্লেখযোগ্য সংখ্যক বঙালীভাষী লোক বসবাস কৰে।
তেওঁৰ অন্যান্য নামসমূহ হ'ল চণ্ডিকা, যোগমায়া, অম্বিকা, বৈষ্ণবী, মহিষাসুৰসংহাৰিণী নাৰায়নী, মহামায়া, কাত্যায়নী ইত্যাদি।
পুৰাণৰ মতে দুৰ্গা শব্দৰ অৰ্থ হ'ল যি দূৰ্গ সম দুৰ্যোগ নাশ কৰিব পাৰে বা যাক পৰাস্ত কৰাটো অসম্ভব।
দুৰ্গা দেৱী শাক্ত ধৰ্মত সৰ্বোচ্চ আৰাধ্য দেৱী, বৈষ্ণৱ ধৰ্মত তেওঁক ভগৱান বিষ্ণুৰ অনন্ত মায়া হিচাপে আখ্যা দিয়ে; শৈৱ ধৰ্মত দুৰ্গাক শিৱৰ অৰ্ধাংগিনী পাৰ্বতী হিচাপে অৰ্চনা কৰা হয়।
ঋগ্ বেদত দুৰ্গাদেৱীৰ বৰ্ণনা নাই যদিও ঋগ্বোক্ত দেৱীসুক্তক দুৰ্গাদেৱীৰ সুক্ত হিচাপেই মান্যতা দিয়া হয়।
ইয়াৰ উপৰিও কেণুপনিষদত বৰ্ণিত হৈমাৱতীকো দুৰ্গা হিচাপেই আখ্যা দিয়া হৈছে; ভাগৱতত শ্ৰীকৃষ্ণৰ যোগমায়াকেই দুৰ্গা আখ্যা দিয়া হৈছে যি হৰি সহায়িনী তথা হৰি ভক্তি প্ৰদায়িনী।
দুৰ্গা দেৱীৰ ভিন্ন ভিন্ন অৱতাৰ সমূহ হ'ল কালিকা, নন্দা, ভ্ৰামৰী, সাকম্ভৰী, ৰক্তদণ্ডিকা, সতী, পাৰ্বতী, কৌশিকী ইত্যাদি।
এই উৎসৱক নৱৰাত্ৰী বুলিও জনা যায়; পশ্চিম বংগ, অসম, বিহাৰ, উৰিষ্যাত, ঝাৰখাণ্ডত দুৰ্গা পূজা বহুলভাৱে উদযাপন কৰা হয়; উত্তৰ ভাৰতত নৱৰাত্ৰী হিচাপে পালন কৰা হয়।
ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ একাধিক ৰাষ্ট্ৰই দুৰ্গা পূজা পালন কৰে আৰু বাংলাদেশৰ সংখ্যালঘু হিন্দুসকলেও দুৰ্গা পূজা পালন কৰে।
সাধাৰণতে আহিনৰ শুক্ল পক্ষৰ ষষ্ঠ তম দিন তথা ষষ্ঠীৰ পৰা আৰম্ভ হৈ দশমী পৰ্যন্ত থাকে এই দুৰ্গোৎসৱ।
অৰ্থাৎ, ""দ" বৰ্ণই দৈত্য বিনাশ কৰে, উ-কাৰে বিঘ্ন নাশ কৰে, ৰেফে ৰোগ নাশ কৰে, "গ" বৰ্ণই পাপ নাশ কৰে আৰু অ-কাৰে শত্ৰু নাশ কৰে।
" আনহাতে শব্দকল্পদ্ৰুমত কৈছে, "দুৰ্গং নাশয়তি যা নিত্যং সা দুৰ্গা বা প্ৰকীৰ্তিতা"৷ অৰ্থাৎ, যি দুৰ্গ নামে অসুৰক বধ কৰিছিল, তেঁৱেই সকলো সময়ত দুৰ্গা নামে পৰিচিত।
সামাজিক প্ৰথা, সাংস্কৃতিক আৰু ধৰ্মীয় সুৰক্ষাৰ নীতিৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত হোৱাৰ বাবে বাল্য বিবাহৰ দৰে সামাজিক ব্যাধিৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰা কঠিন।
তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হল শিক্ষাৰ অভাৱ, বন্ধু আৰু পৰিয়ালৰ পৰা পৃথক্কৰণ, যৌন শোষণ, প্ৰাথমিক গৰ্ভাৱস্থা আৰু স্বাস্থ্যৰ অৱনতি, ঘৰুৱা হিংসা, উচ্চ শিশু মৃত্যুৰ হাৰ, জন্মৰ সময়ত শিশুৰ কম ওজন ইত্যাদি।
সমাজৰ পৰা বাল্য বিবাহ সমূলি নাশ কৰিবলৈ পূৰ্বৰ ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ দিনৰ পৰা প্ৰচলিত বাল্য বিবাহ নিৰোধক আইন, ১৯২৯ৰ ঠাইত এই আইন ২০০৬ চনত প্ৰণয়ন কৰা হৈছিল।
২০০৭ চনৰ ১ নৱেম্বৰ তাৰিখৰ পৰা জম্মু আৰু কাশ্মীৰ আৰু পুডুছেৰীৰ ৰেন'কেণ্টৰ বাদে সমগ্ৰ ভাৰতত এই আইন কাৰ্যকৰী হয়।
২০১৭ চনৰ অক্টোবৰ মাহত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে নাবালিকা পত্নীৰ লগত যৌন কাৰ্যৰ বিষয়ে এক মাইলৰ খুঁটি স্বৰূপ ৰায়দান দিয়ে।
এই আইন জম্মু আৰু কাশ্মীৰ আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল পুডুছেৰী ৰেন'কেণ্টছৰ বাহিৰে গোটেই ভাৰততে এই আইন প্ৰযোজ্য হয়।
ধনী মধ্য-বৃত্ত ঘৰত চিম্বাৰ্স্কত জন্ম গ্ৰহণ কৰা লেনিনে নিজৰ ভাতৃৰ মৃত্যুৰ পাছত বিপ্লৱী সমাজবাদী ৰাজনীতিত মন বান্ধিলে।
ৰুছৰ জাৰৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰাৰ বাবে কাজান ইম্পিৰিয়েল বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা বৰ্খাস্ত হল।
তেওঁ ছেণ্ট পিটাৰ্ছবাৰ্গলৈ গ'ল আৰু ৰাছিয়ান ছ'চিয়েল ডেমক্ৰেটিক লেবাৰ পাৰ্টিৰ অন্যতম মুখ্য সদস্যলৈ পৰিণত হ'ল।
তেওঁ প্ৰথম বিশ্ব যুদ্ধক এক সৰ্ব-ইউৰোপীয় সৰ্বহাৰা যুদ্ধলৈ ৰূপান্তৰিত কৰাৰ হকে মাত মাতিছিল।
এজন মাৰ্ক্সবাদী হিচাপে তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে ইউৰোপত পুঁজিবাদৰ পতন ঘটিব আৰু এক সমাজবদী ব্যৱস্থাৰ সূচনা হ’ব।
জাৰ্মানী প্ৰভৃতি কেন্দ্ৰীয় শক্তিসমূহৰ লগত চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰি তেওঁ প্ৰথম বিশ্ব যুদ্ধত ৰুছৰ ভূমিকাৰ অৱসান ঘটালে।
লেনিনৰ চৰকাৰে কৃষকৰ মাজত ভূমি পুনৰ বিতৰিত কৰিলে আৰু বেংক আৰু বৃহৎ উদ্যোগসমূহ ৰাষ্ট্ৰীয়কৃত কৰিলে।
যুদ্ধৰ বাবে অহা দুৰ্যোগ, খাদ্যাভাৱ আৰু জনপ্ৰিয় অভ্যুত্থানৰ প্ৰতি লক্ষ ৰাখি তেওঁ মিশ্ৰিত অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থাৰে অৰ্থনৈতিক উন্নয়ন অনাৰ প্ৰস্তাব ৰাখিলে।
বিশ্ব বিপ্লৱ সৃষ্টি কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে লেনিনৰ চৰকাৰে কমিউনিষ্ট আন্তৰ্জাতিক গঠন কৰিলে, পাছলৈ অসুখীয়া অৱস্থাত মৃত্যুৰ পূৰ্বে তেওঁ নিজৰ গৰ্কী ভৱনত তেওঁৰ উত্তৰসূৰী যোছেফ স্তালিনৰ বৰ্দ্ধমান শক্তিৰ বিৰোধিতা কৰিছিল।
বয়স বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে তেওঁ নৃত্য কৰিবলৈ কমাই দি কিতাপ লিখিবলৈ আৰু কথকৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁ বলিউডৰ কেইবাগৰাকী বিখ্যাত অভিনেত্ৰী যেনে মধুবালা, ৰেখা, মালা সিনহা আৰু কাজলক কথকৰ প্ৰশিক্ষণ দিছিল।
নৃত্যৰ জৰিয়তে বহুতো বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰা চিতাৰা দেৱী পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইত কথক নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছে।
তেওঁ ইয়াক অপমান বুলি অভিহিত কৰিছিল আৰু ভাৰত ৰত্নৰ বাহিৰে আন একো পুৰস্কাৰ গ্ৰহণ নকৰে বুলি উল্লেখ কৰিছিল।
২০১৪ চনৰ ২৫ নৱেম্বৰ তাৰিখে মুম্বাইৰ যশলোক হস্পিটেলত চিতাৰা দেৱীয়ে দীৰ্ঘদিনীয়া অসুস্থতাৰ পিছত মৃত্যু বৰণ কৰে।
মুঠ ৩৬১জন যাত্ৰী আৰু ১৯জন বিমানত কৰ্মৰত সদস্যক লৈ পেন এম ফ্লাইটখন মুম্বাইৰ পৰা নিউয়ৰ্কলৈ উৰা মাৰিছিল।
বিমানখনে কৰাচী বিমানবন্দৰত অৱতৰণ কৰাৰ লগে লগে চাৰিজন সন্ত্ৰাসবাদীয়ে অতৰ্কিতে বিমানখনত প্ৰৱেশ কৰি লয়।
সন্ত্ৰাসবাদী কেইজনে বিমানখন চাইপ্ৰাচলৈ উৰুৱাই নিব বিচাৰিছিল যাতে বিমানযাত্ৰী সকলক পণবন্দী কৰি তেওঁলোকৰ কেইজনমান সতীৰ্থক কাৰাগাৰৰ পৰা মুক্ত কৰিব পাৰে।
অভাৱনীয় পৰিস্থিতিত নীৰজা ভানোটে বিচক্ষণতা দেখুৱাই ‘ককপিট’ত থকা বিমানচালকক বিমানঅপহৰণৰ বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰে।
বৰ্তাপোৱাৰ লগে লগে ককপিটত থকা তিনিওজন বিমানচালকে তেওঁলোকক প্ৰদান কৰা প্ৰশিক্ষণ অনুযায়ী ককপিটৰ ওপৰেদি থকা পথেদি বিমানখনৰ পৰা পলায়ন কৰে যাতে অপহৰণকাৰীসকলে বিমানখন উৰুৱাই নিবলৈ অসমৰ্থ হয়।
প্ৰাথমিক পৰ্যায়ৰ স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰাৰ পিছতে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো চণ্ডীগড়ৰ পৰা মুম্বাইলৈ আহে আৰু নীৰজাই মুম্বাইৰ আৰু পিছত . ’ , ত নামভৰ্তি কৰে।
১৯৮৫ চনৰ মাৰ্চ মাহত পৰিয়ালৰ ফালৰ পৰা ঠিক কৰা যুৱকৰ সৈতে নীৰজা বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল যদিও যৌতুকজনিত কাৰণত তেওঁ স্বামীঘৰ ত্যাগ কৰি দুমাহৰ পিছতে পিতৃগৃহলৈ উভতি আহিবলৈ বাধ্য হয়।
বিমানখন উৰুৱাবলৈ বিফল হোৱাত সন্ত্ৰাসবাদী কেইজনৰ পৰিকল্পনাত খেলিমেলি লাগে আৰু বিমানযাত্ৰীৰ লগতে বিমানত কৰ্মৰত সকলোকে ভীতি প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
আমেৰিকাবাসী নাগৰিক সকল চিনাক্ত কৰিবলৈ সন্ত্ৰাসবাদীকেইজনে বিমান পৰিচালিকাসকলক বিমানযাত্ৰী সকলোৰে পাচপৰ্ট সমূহ সংগ্ৰহ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
নীৰজা ভানোটে পৰিস্থিতিৰ সৈতে মোকাবিলা কৰি বুদ্ধিমত্তাৰে বিমানত থকা ৪১জন আমেৰিকা নিবাসীলোকৰ পাচপৰ্টসমূহ লুকুৱাই ৰাখিবলৈ সমৰ্থ হয়।
বিমানৰ বাকী পৰিচাৰিকাসকলৰ লগ লাগি তেওঁ আমেৰিকাবাসী সকলৰ পাচপৰ্টসমূহ আসনৰ তলত ভৰাই ৰাখি সন্ত্ৰাসবাদীকেইজনক বিভ্ৰান্ত কৰি তোলে।
১৯৮৬ চনৰ ৫ চেপ্তেম্বৰৰ দিনা সন্ত্ৰাসবাদীৰ দ্বাৰা অপহৃত ‘পেন এম ফ্লাইট ৭৩’ বিমানখনৰ যাত্ৰীসকলক উদ্ধাৰৰ ক্ষেত্ৰত দেখুওৱা অদম্য সাহস, বিচক্ষণতা আৰু আত্মত্যাগৰ বাবে তেওঁক মৰোনোত্তৰ ভাৱে সামৰিক ক্ষেত্ৰৰ দেশৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান ‘অশোক চক্ৰ’ প্ৰদান কৰা হয়।
নীৰজা ভানোট ‘অশোক চক্ৰ’ বঁটা বিজয়ী প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা হোৱাৰ লগতে আটাইতকৈ কম বয়সত এই বঁটা বিজয়ী হোৱাৰ গৌৰৱো অৰ্জন কৰিছে।
কেৱল বেটুপাততে ব্যস্ত নাথাকি তেখেতে অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ প্ৰতীকপট নিৰ্মাণ, নামফলকৰ অক্ষৰবিন্যাস, বাণিজ্যমেলাৰ বাবে বুৰঞ্জীপ্ৰসিদ্ধ মহাবীৰসকলৰ প্ৰতিকৃতি অংকন আদিৰ কামো আগ্ৰহেৰে কৰিছিল।
বেণু মিশ্ৰই নিৰ্মাণ কৰা ভাস্কৰ্য সমূহৰ ভিতৰত গহপুৰত স্থাপিত ছহিদ কনকলতা আৰু মুকুন্দ কাকতিৰ পূৰ্ণ প্ৰতিমূৰ্তি, গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত স্থাপিত ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আৰু পণ্ডিত কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈৰ প্ৰতিকৃতি, নুমলীগড়ৰ আধুনিক ভাস্কৰ্য আদি উল্লেখযোগ্য।
তেখেতৰ তত্ত্বাৱধানত প্ৰকাশ হোৱা গুৱাহাটী আৰ্টিষ্ট গীল্ডৰ বছৰেকীয়া আলোচনী 'চিহ্ন'ক শিল্পী সমীৰণ বৰুৱাই অসমৰ প্ৰথমখন "ললিত কলা বিষয়ক আলোচনী" বুলি কৈছে।
তেখেতৰ চিত্ৰকলাত বলিষ্ঠ ৰেখাৰ সাৱলীল গতি, ফৰ্মৰ সংবেদনা আৰু বৰ্ণ-বৈভৱৰ সুষমা পৰিস্ফূট হয়।
তেখেতৰ উল্লেখযোগ্য চিত্ৰ সমূহৰ ভিতৰত 'লেডি উইথ পামকিন','ড্যা ডেথ','ড্যা ভিলেজ বেণ্ড','ফাদাৰ এণ্ড চন','ফেমিলি','ড্যা মিডনাইট কাফে','ড্যা লাষ্ট চাপাৰ' আদি ৰসোত্তীৰ্ণ।
কবি-সমালোচক নীলমণি ফুকনৰ ভাষাত; " শিল্পীয়ে সমাজৰ একশ্ৰেণী মদগৰ্বী, ভেশছনধাৰী ভণ্ড মানুহৰ প্ৰতি থকা ক্ষোভ-ক্ৰোধ প্ৰকাশ কৰিবলৈ ব্যংগৰ আশ্ৰয় লৈছে।
ইয়াৰোপৰি দিল্লী, ব'ম্বে, কলিকতা, গুৱাহাটী, শ্বিলং আদিত তেখেতৰ সমূহীয়া চিত্ৰ প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত হৈছে।
১৯৭৩ চনত তেখেতে বাৰ্লিনত অনুষ্ঠিত যুৱ মহোৎসৱত চিত্ৰশিল্পী ৰূপে ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
শান্তিনিকেতনৰপৰা আৰ্টৰ শিক্ষা লৈ মিশ্ৰই ১৯৬৩ চনত ব'ম্বেৰ ছাৰ জেকব চেচন স্কুলত কিছুদিন শিক্ষকতা কৰিছিল।
বেণু মিশ্ৰই গুৱাহাটী শিলপুখুৰীৰ নিজা বাসভৱনত ১৯৭৬ চনত নৱকান্ত বৰুৱা, বীৰেন্দ্ৰনাথ দত্ত, হীৰেন ভট্টাচাৰ্য, অনন্ত লহকৰ তথা প্ৰগতিশীল লেখক আৰু শিল্পী সংঘৰ কিছু কৰ্মকৰ্তাৰে সৈতে লগলাগি গুৱাহাটী আৰ্টষ্টচ্ গীল্ডৰ জন্ম দিছিল।
তেখেত মুদ্ৰণ জগতৰ সৈতে ইমান ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত আছিল যে প্ৰকাশন গোষ্ঠীৰসমূহৰ সৈতে তেখেতৰ আন্তৰিক সম্পৰ্ক হৈছিল।
প্ৰকাশ, গৰীয়সী, প্ৰতিদিন আদি আগশাৰীৰ আলোচনীসমূহৰ প্ৰচ্ছদ অঙ্কনৰ উপৰিও তেখেতে প্ৰকাশন গোষ্ঠীসমূহৰ কিতাপৰ বাবে কাম কৰিছিল।
হীৰেন ভট্টাচাৰ্যদেৱৰ কবিতাৰ কিতাপসমূহত বেণু মিশ্ৰৰ ইলাচট্ৰেচন আৰু বেটুপাতে শোভা বৰ্দ্ধন কৰিছিল।
হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ কথা আৰু বেণু মিশ্ৰৰ ছবিৰে প্ৰকাশ পোৱা 'ল'ৰা-ধেমালি'; বীৰেন্দ্ৰনাথ দত্তৰ চয়ন-সংকলন আৰু বেণু মিশ্ৰৰ ছবিৰে প্ৰকাশিত 'অমাতৰ মাত' আছিল মিশ্ৰৰ জীৱনৰ অক্ষয় কীৰ্তি।
তেখেতৰ দ্বাৰা অংকিত কেইবাখনো গ্ৰন্থ সৰ্বভাৰতীয় মুদ্ৰণ শিল্পৰ প্ৰেক্ষাপটত পুৰস্কৃত হৈছে।
এদিন হাতত ১১ টকা লৈ কলিকতালৈ ৰেলত উঠি পলায়ন কৰিছিল যদিও ৰেল নিচিনি তিনিচুকীয়া পায়গৈ আৰু তাৰপৰাই খবৰ পাই দেউতাকে ঘৰলৈ ওভতাই আনে।
বেণু মিশ্ৰ‌ই ১৯৬১ চনত শান্তিনিকেতনৰ কলাভৱনৰপৰা ফাইন আৰ্ট আৰু ক্ৰাফট বিষয়ত ৪ বছৰীয়া ডিপ্ল'মা ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
শান্তিনিকেতনত তেখেতে ৰামকিংকৰ বেইজ,ৰাধাৰমণ বাগচি, ধীৰেনকৃষ্ণ দেৱবৰ্মন, বিনোদবিহাৰী মুখোপাধ্যায়ৰ দৰে দেশৰ আগশাৰীৰ শিল্পীসকলক অধ্যাপক ৰূপে পাইছিল।
চিত্ৰকলাৰ দেশীয় ঐতিহ্য আৰু আধুনিকতাৰ দ্বন্দ্বমুখৰ সময়তে তাত ছাত্ৰজীৱন কটোৱাৰ বিৰল অভিজ্ঞতা মোৰ হৈছিল।
" কেৱল ছবি অঁকাই নহয়, শান্তিনিকেতনলৈ গৈ তেখেত গান,নাটক, ষ্টেজ ডেকৰেশ্বন আদিৰ প্ৰতিও আকৰ্ষিত হৈ পৰে।
তেখেতে পশ্চিম বংগৰ শান্তিনিকেতনত প্ৰখ্যাত শিল্পী ৰামকিংকৰ বেইজৰ অধীনত কলাৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।
অসমৰ আধুনিক চিত্ৰশিল্পৰ এক সুকীয়া ধাৰা সৃষ্টি কৰা শিল্পীজনে ১৯৭৬ চনত গুৱাহাটী আৰ্টিষ্টচ্ গীল্ডৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু কিছুকাল ইয়াৰে প্ৰতিষ্ঠাপক সভাপতি ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
ককাকৰ সান্নিধ্যতে তেখেত চিত্ৰকলাৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল আৰু গছৰ পৰা পাৰি থোৱা কলা জামুৰ ৰসে বাচনত সৃষ্টি কৰা ৰঙে মিশ্ৰৰ শিশু মনত ক্ৰিয়া কৰিছিল।
কিছুদিন ধৰি শ্বাস-প্ৰশ্বাসজনিত ৰোগত ভুগি থকা বেণু মিশ্ৰক ২৯ মে'ৰ ৰাতিপুৱা সংকটজনক অৱস্থাত চিকিৎসালয়লৈ লৈ যোৱা হৈছিল, কিন্তু বাটতে তেখেতে মৃত্যুবৰণ কৰে।
পদাৰ্থবিজ্ঞানত শক্তি হৈছে এনে এক বৈশিষ্ট্য যাক লাভ কৰাৰ যোগেদি কোনো এক পদাৰ্থই কাম কৰিব পাৰে অথবা কোনো অন্য এক অৱস্থালৈ ৰূপান্তৰিত হ'ব পাৰে, কিন্তু ই কেতিয়াও সৃষ্টি অথবা বিনাশ হ'ব নোৱাৰে।
এক জুল মানে হৈছে কোনো এক পদাৰ্থক এক নিউটন বল প্ৰয়োগ কৰি এক মিটাৰ দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰিবলৈ প্ৰয়োজনীয় শক্তি।
সৰ্বসাধাৰণ কিছু শক্তিৰ উদাহৰণৰ ভিতৰত গতি কৰা অৱস্থাত গতিশক্তি, ৰৈ থকা অৱস্থাত স্থিতি শক্তি, কোনো পদাৰ্থ টানি দীঘল কৰা অৱস্থাত লাভ কৰা ইলাষ্টিক শক্তি, কোনো পদাৰ্থ জ্বলন্ত অৱস্থাত ৰাসায়নিক শক্তি, পোহৰে কঢ়িয়াই নিয়া নিৰ্গমন শক্তি আৰু কোনো পদাৰ্থৰ উষ্ণতাৰ দ্বাৰা তাপীয় শক্তি অন্যতম।
ভৰ-শক্তি সমতুল্যতাৰ বাবে, কোনো এক স্থিতিৱস্থাত থকা প্ৰসংগ প্ৰণালীৰ এটা পদাৰ্থৰ বিশ্ৰাম ভৰ থকাৰ দৰে সম পৰিমাণৰ বিশ্ৰাম শক্তি -ও লাভ কৰে ।
উদাহৰণস্বৰূপে, এক সংবেদনশীল স্কেল প্ৰয়োগৰ দ্বাৰা আমি বস্তু এটা তাপ দিয়াৰ পাছত ভৰৰ বৃদ্ধিৰ জোখ লাভ কৰিব পাৰো।
পৃথিৱীৰ জলবায়ু আৰু পৰিৱেশ তন্ত্ৰ সূৰ্যৰ পৰা লাভ কৰা নিৰ্গমণ শক্তি আৰু ভূতাপীয় শক্তিৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হয়।