polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ভাৰতৰ দৰে পুৰুষ প্ৰধান সমাজ ব্যৱস্থাটো পূৰ্বতে সমাজৰ প্ৰায় প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰত নাৰীৰ বিপৰীতে পুৰুষৰ উপস্থিতিক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া হৈছিল।
কৰ্মক্ষেত্ৰত কেৱল লিংগ পাৰ্থক্যৰ বাবেই মজুৰীৰ ক্ষেত্ৰটো নাৰী পুৰুষৰ সমতাক অস্বীকাৰ কৰা হয়।
গাৰ্ল শব্দটোৰ মূল ইংৰাজী অৰ্থ আছিল "যিকোনো লিংগৰ কোমল বয়সৰ ব্যক্তি"; ষোড়শ শতিকাৰ আৰম্ভণিত হে ইয়াৰ অৰ্থ বিশেষকৈ এগৰাকী কন্যা শিশু বুলি ধৰা হয়।
ছোৱালী শব্দটো কেতিয়াবা এগৰাকী যুৱতী বা অবিবাহিত মহিলাক বুজাবলৈ মৌখিক ৰূপত ব্যৱহাৰ কৰা হয়; অৱশ্যে, ১৯৭০-ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে, নাৰীবাদীসকলে শব্দটোৰ এনে অৰ্থত ব্যৱহাৰক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল কিয়নো প্ৰাপ্তবয়স্ক মহিলাক বুজাবলৈ শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিলে ই সু-সংজ্ঞাবদ্ধ নহয়।
বিশেষকৈ, আগতে প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ হোৱা এটা শব্দ অফিচ গাৰ্ল বৰ্তমানৰ প্ৰেক্ষাপটত বিলুপ্তপ্ৰায়।
২০১৬ চনত, সৰ্বাধিক আনুমানিক টিএফআৰ আছিল নাইজাৰত (প্ৰতি গৰাকী মহিলাৰ বিপৰীতে জন্ম দিয়া শিশুৰ পৰিমাণ আছিল ৬.৬২ টা) আৰু এই সৰ্বনিম্ন আছিল ছিংগাপুৰত ।
বেছিভাগ পশ্চিমীয়া দেশত বৰ্তমান এক উপ প্ৰতিষ্ঠাপন উৰ্বৰতাৰ হাৰ প্ৰচলিত হৈছে যাৰ ফলত জনসংখ্যা ৰ বয়স বৃদ্ধি আৰু জনসংখ্যাৰ হাৰ হ্ৰাস কৰিছে।
স্তনৰ গ্ৰন্থিবোৰ গাখীৰ উৎপাদন কৰিবলৈ এপোক্ৰিনসদৃশ গ্ৰন্থিৰ পৰা বিকশিত হোৱা বুলি ধাৰণা কৰা হয়, ই এক পুষ্টিকৰ নিঃসৰণ যি স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ আটাইতকৈ স্বকীয় বৈশিষ্ট্য।
পৰিপক্ব মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত স্তন সাধাৰণতে আন বেছিভাগ স্তন্যপায়ী প্ৰাণীতকৈ অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ; ই কেৱল গাখীৰ উৎপাদনৰ বাবেই প্ৰয়োজনীয় নহয়, স্তনৰ গুৰুত্ব আংশিকভাৱে যৌন বাছনিৰ এক উপাদান বুলিও ধাৰণা কৰা হয়।
সাধাৰণতে ৪৯ ৰ পৰা ৫২ বছৰ বয়সৰ ভিতৰত এগৰাকী মহিলা ৰজোনিবৃত্তিত উপনীত হয়, এয়া হৈছে মহিলাৰ জীৱন চক্ৰৰ এটা পৰ্যায় যেতিয়া ঋতুস্ৰাৱ স্থায়ীভাৱে বন্ধ হয়, আৰু তেওঁলোক সন্তান জন্ম দিবলৈ অক্ষম হৈ পৰে
সৰ্বজনীন শিক্ষা, অৰ্থাৎ লিংগৰ পাৰ্থক্যৰ পৰা স্বতন্ত্ৰ ৰাজ্যিক শিক্ষা ব্যৱস্থা যেনে প্ৰাথমিক আৰু মাধ্যমিক শিক্ষা, এতিয়াও বিশ্বব্যাপী প্ৰচলিত হোৱা নাই, বেছিভাগ উন্নত দেশতহে এই ব্যৱস্থাই প্ৰসাৰতা লাভ কৰিছে।
সমগ্ৰ মানৱ ইতিহাসত, পৰম্পৰাগত লিংগ ভূমিকাই প্ৰায়ে নাৰীৰ কাৰ্যকলাপ আৰু সুযোগবোৰক নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ লগতে তাক সীমিত কৰি ৰাখিছে।
বহুতো সমাজত বিংশ শতিকাৰ সময়ছোৱাত প্ৰতিবন্ধকতা শিথিল হোৱাৰ লগতে মহিলাসকলে পৰম্পৰাগত গৃহিণীৰ বাহিৰেও কেৰিয়াৰৰ প্ৰৱেশাধিকাৰ লাভ কৰিছে, আৰু উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ সামৰ্থ্য লাভ কৰিছে।
মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসা ৰ এক দীঘলীয়া ইতিহাস আছে আৰু এই হিংসা মুখ্যতঃ পুৰুষৰ দ্বাৰা সংঘটিত হৈ আহিছে।
সাধাৰণতে, এগৰাকী নাৰীৰ দুটা এক্স ক্ৰম'জম থাকে আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা তেওঁ গৰ্ভধাৰণ কৰিবলৈ আৰু যৌৱনৰ পৰা ৰজোনিবৃত্তিলৈকে সন্তান জন্ম দিবলৈ সক্ষম।
স্ত্ৰী প্ৰজনন তন্ত্ৰই নাৰীৰ শাৰীৰিক গঠনক পুৰুষৰ শৰীৰতন্ত্ৰৰ পৰা পৃথক কৰে ইয়াৰ ভিতৰত আছে ডিম্বাশয়, ফেলোপিয়ান নলী, জৰায়ু, যোনি, আৰু ভালভা।
মহিলাৰ মুখমণ্ডল আৰু শৰীৰৰ অন্যান্য অংশত লোমৰ পৰিমাণ যথেষ্ট কম, শৰীৰৰ চৰ্বিৰ গঠন অধিক, আৰু পুৰুষতকৈ গড়ে চাপৰ আৰু কম পেশীবহুল।
প্ৰাৰম্ভিক ভ্ৰূণ বিকাশৰ সময়ত দুয়োটা লিংগৰ ভ্ৰূণৰ ৰূপতত্ত্ব প্ৰায় ৬ বা ৭ সপ্তাহলৈকে একে হয়।
যিহেতু মানুহৰ ক্ষেত্ৰত কেৱল মাতৃৰ ডিম্বাশয়ৰ পৰাহে মাইটোকণ্ড্ৰিয়েল ডিএনএ উত্তৰাধিকাৰী হয়, সেয়ে বংশানুক্ৰমিক গৱেষকসকলে মাতৃবংশৰ বিষয়ে আগতীয়াকৈ ধাৰণা গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।
গাৰ্ল শব্দটো এতিয়াও অবিবাহিত মহিলাক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়; এই অৰ্থত ইয়াক প্ৰায় কম-বেছি পৰিমাণে অপ্ৰচলিত ইংৰাজী মেড বা মেডেনৰ সৈতে সাদৃশ্যপূৰ্ণ ধৰণে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
পৃথিৱীৰ বহুতো ঠাইত, নিৰ্ভৰশীল সন্তান থকা মহিলাসকল ঘৰতে থাকিব আৰু তেওঁলোকৰ সকলো শক্তি সামৰ্থ্য শিশু প্ৰতিপালনৰ বাবে সমৰ্পিত কৰিব বুলি আশা কৰা হয়, আনহাতে আন কোনো কোনো ঠাইত মাতৃসকল প্ৰায়ে মজুৰী ভিত্তিক কামলৈ উভতি আহে।
বিভিন্ন দেশৰ বিভিন্ন আইন থাকিলেও ১৮ বছৰ বয়সকেই সাধাৰণতে সংখ্যাগৰিষ্ঠ বয়স বুলি গণ্য কৰা হয় (যি বয়সত এজন ব্যক্তিক আইনীভাৱে প্ৰাপ্তবয়স্ক বুলি গণ্য কৰা হয়)।
ট্ৰান্স মহিলা সকলৰ জন্মৰ সময়ত পুৰুষ যৌনাংগ থাকে যি তেওঁলোকৰ লিংগ পৰিচয়ৰ সৈতে সংগতি নাৰাখে, আনহাতে আন্তঃযৌন মহিলাৰ এনে কিছুমান যৌন বৈশিষ্ট্য থাকিব পাৰে যি সমূহ নাৰী জীৱবিজ্ঞানৰ সাধাৰণ ধাৰণাৰ সৈতে খাপ নাখায়।
ইতিহাসৰ আগৰ কিছুমান বিন্দুত, কম বয়সৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা শিশুৰ বৃত্তিগত আকাংক্ষা লিংগ অনুসৰি পৃথক আছিল।
একক কণ্ঠৰ গীতৰ এলবামসমূহ হ’ল- লহৰ, মনজৰী, আৱেগেৰে, ৰাগি সুৱদি, চকুতে চকু, হিট অফ্ মনজ্যোৎস্না, নাদ ,এনাজৰী, চেনেহজৰী আদি।
তেখেতে তাৰিণী চৌধুৰী চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বহুমুখী বালিকা বিদ্যালয়ৰপৰা তেখেতে হাইস্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ত সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ৰপৰা ১৯৮৭ চনত অসমীয়া বিষয়ত স্নাতক আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা একেটা বিষয়তে ১৯৯০ চনত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
কিতাপখনৰ আৰম্ভণিতে লেখকে "মনৰ কথা"ত উল্লেখ কৰিছে "শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘ আৰু ব্ৰাহ্মণ্যবাদৰ দৰে স্পৰ্শকাতৰ বিষয়ত মই লিখা গ্ৰন্থ দুখনে ৰাইজৰ কিছু সমাদৰ পোৱাৰ পাছত মই আচলতে প্ৰবন্ধ সংকলনৰ কথা চিন্তা কৰা নাছিলোঁ।
কিন্তু বাতৰি কাকতত ছেগা-চোৰোকাকৈ লিখি থকা কাৰণে বিভিন্ন সময়ত ভিন ভিন পঢ়ুৱৈয়ে মোৰ লগত মনৰ কথা পাতিছিল।
সেয়েহে যোৱা এক-দুই বছৰৰ ভিতৰত লিখা কেতবোৰ নিৰ্বাচিত প্ৰবন্ধক লৈ এইবাৰ আকৌ গ্ৰন্থাকাৰে পঢ়ুৱৈ ৰাইজলৈ আগবঢ়াইছোঁ।
ময়ূৰ বৰা হৈছে এজন অসমীয়া লেখক আৰু সমালোচক৷ একবিংশ শতিকাৰ প্ৰথম দশকত বাতৰিকাকত আৰু আলোচনীৰ মাধ্যমেৰে প্ৰবন্ধ ৰচনাৰ দ্বাৰা সাহিত্যকৰ্মক সমৃদ্ধ কৰা অসমীয়া নতুনচাম লেখকৰ ভিতৰত এজন ময়ূৰ বৰা।
আঁক-বাক প্ৰকাশনে ২০১৩ চনৰ অক্টোবৰ মাহত প্ৰথম প্ৰকাশ কৰা কিতাপখনত লেখকে তেওঁৰ মোমায়েক-মামীয়েকলৈ অৰ্পণ কৰি লিখিছে, "মোৰ মামা-মামী হেমন্ত কুমাৰ বৈদ্য আৰু অৰুন্ধতী বৈদ্যৰ হাতত শ্ৰদ্ধা আৰু আগ্ৰহেৰে-ময়ূৰ"।
বং জোন-হোৱে প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰি থকাৰ সময়তে ছিউললৈ স্থানান্তৰিত হয় ৷ হান নদীৰে কাষত জামছিল ডঙত তেওঁলোকে থাকিবলৈ লয়৷ ১৯৮৮ চনত বঙে য়নছেই বিশ্ববিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে আৰু সমাজতত্ত্ব বিষয়ত মেজৰ গ্ৰহণ কৰে৷ কলেজৰ চৌহদবোৰ বিশেষকৈ য়নছেই সেইমুহূৰ্তত দক্ষিণ কোৰিয়াৰ গণতান্ত্ৰিক আন্দোলনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ থলী আছিল৷ বঙে সেই আন্দোলনৰ এগৰাকী সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণকাৰী আছিল৷ প্ৰায়েই তেওঁলোক টিয়েৰ গেছৰ মুখামুখি হৈছিল৷ দক্ষিণ কোৰিয়াৰ বাধ্যতামূলক দুবছৰীয়া সামৰিক সেৱাত তেখেত নিযুক্ত হৈ সেৱা আগবঢ়াইছিল৷ ১৯৯২ চনত পুনৰ বং জোন-হো মহাবিদ্যালয়লৈ ওভতি আহে৷ ইয়াৰ পিছত বঙে ইয়েল্লো ডোৰ নামৰ চলচ্চিত্ৰ ক্লাৱ এটাৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷ লগত থাকে প্ৰতিৱেশী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শিক্ষাৰ্থীসকল৷ ক্লাৱৰ সদস্য হিচাপে বঙে ষ্টপ ম'ছন ছবি লুকিং ফৰ পেৰাডাইছকে ধৰি কেইখনমান ছবি নিৰ্মাণ কৰে৷ ১৯৯৫ চনত তেখেতে য়নছেই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷
২০১৩ চনত বঙৰ প্ৰথমখন ইংৰাজী ভাষাৰ ছবিয়ে মুক্তি পায়৷ ছবিখনৰ নাম আছিল স্নৌপায়াৰ্চাৰ ৷ ১৯৮২ চনৰ জেকুৱাছ লব আৰু জিয়ান-মাৰ্ক ৰছেটিৰ গ্ৰাফিক উপন্যাস ৰ ওপৰত ছবিখনৰ কাহিনীটো আধাৰিত৷ ছবিখনৰ কাহিনীয়ে ভৱিষ্যতৰ পৃথিৱীত ভ্ৰমণৰত এখন দীঘল ৰে'ল আৰু তাৰ অভ্যন্তৰত থকা যাত্ৰীসকলৰ মাজত সামাজিক বৈষম্যকেন্দ্ৰিক সংঘাতক উপস্থাপন কৰিছে ৷ ২০১৩ চনৰ ২৯ জুলাই তাৰিখে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ ৰাজধানী চিউলত থকা টাইমছ স্কুৱেৰ মলত ছবিখনৰ প্ৰিমিয়াৰ সম্পন্ন হয়৷ ২০১৩ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰত ডিউভিলে আমেৰিকান চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ সামৰণি ছবি হিচাপে স্নৌপায়াৰ্চাৰ প্ৰদৰ্শিত হয় ৷ ছবিখনে বাণিজ্যিক সাফল্য লাভ কৰাৰ উপৰি সমালোচকৰ নিৰ্বাচিত দহখন ছবিৰ তালিকাতো সন্নিৱিষ্ট হয়
২০১৫ চনত বঙৰ পৰৱৰ্তী ছবি অ'কজা ঘোষণা কৰা হয় ৷ ছবিখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী হিচাপে ২০১৬ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত ডেৰিয়াছ খণ্ডিজীয়ে ছবিৰ কুশলী হিচাপে যোগদান কৰে৷ ২০১৭ চনত কাঁ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ছবিখনৰ প্ৰিমিয়াৰ হয় ৷ ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিছিল নেটফ্লিক্সে আৰু ইয়াৰ বাবে কিছ বিতৰ্কৰো সূচনা হৈছিল৷ ২০১৭ চনৰ ২৮ জুনত নেটফ্লিক্সযোগে ছবিখনে মুক্তি লাভ কৰে আৰু ইতিবাচক সঁহাৰি পায়৷ নিউ ইয়ৰ্ক টাইমছৰ সমালোচক এ.অ'. স্কট ছবিখনৰ বিষয়ে লিখিছে-: " , , , ."
২০০৬ চনত বং জোন-হোৱে নিৰ্মাণ কৰা দ্য হষ্ট নামৰ ছবিখনৰ জৰিয়তে আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত স্বীকৃতি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয় ৷ সমান্তৰালভাৱে কোৰিয়ান ছবি উদ্যোগো এঢাপ ওপৰলৈ যায়৷ কোৰিয়াৰ হান নদীৰ পৰা ওলাই অহা এটা কাল্পনিক সামুদ্ৰিক দৈত্যকায় জীৱই সৃষ্টি কৰা সন্ত্ৰাসৰ কাহিনী হৈছে ছবিখনৰ মুখ্য উপজীৱ্য৷ ছবিখনৰ বাজেট আছিল ১২ মিলিয়ন ডলাৰ৷ দক্ষিণ কোৰিয়াৰ মুঠ ১৮০০ স্ক্ৰীণৰ এক তৃতীয়াংশ স্ক্ৰীনতেই মুক্তি হয় আৰু ১ কোটি ২০ লাখ টিকট বিক্ৰীৰে অভিলেখ ৰচিবলৈ সক্ষম হয় ৷ ছবিখনৰ বাণিজ্যিক স্বত্ত্বসমূহ আমেৰিকান ষ্টুডিঅ' ইউনিভাৰ্ছেল পিকচাৰ্ছে ক্ৰয় কৰে৷
বঙৰ দ্বিতীয়খন ছবি আছিল ৷ ছবিখনৰ কাহিনীটো বাস্তৱভিত্তিক ৷ ১৯৮০ৰ দশকত এটা চিৰিয়েল কিলাৰে কিদৰে এখন চহৰত ত্ৰাসৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰু কিদৰে তাক কৰায়ত্ত কৰিবলৈ স্থানীয় আৰক্ষী-প্ৰশাসনে তদন্ত আৰম্ভ কৰিছিল-সেই প্ৰক্ৰিয়াটোক ছবিখনত উপস্থাপন কৰা হৈছে৷ ২০১৯ চনতহে এজন অভিযুক্তই অপৰাধৰ দায়বদ্ধতা স্বীকাৰ কৰে ৷ ছবিখন ২০০৩ চনত মুক্তি দিয়া হৈছিল আৰু ছবিখনে বাণিজ্যিক সফলতাৰ লগতে যোগাত্মক সঁহাৰিও লাভ কৰে৷
দক্ষিণ কোৰিয়াৰ দায়েগোত বং জোন-হোৰ জন্ম হৈছিল৷ চাৰিটা সন্তানৰ পৰিয়ালটোত তেখেত আছিল কনিষ্ঠ৷ তেখেতৰ পিতৃ বং জোন-হোৰ পিতৃ বং ছাং-গ্যোন আছিল এগৰাকী প্ৰথম প্ৰজন্মৰ গ্ৰাফিক ডিজাইনাৰ, উদ্যোগিক ডিজাইনাৰ আৰ য়ুংনাম বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক৷ ইয়াৰ লগতে তেখেত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ কলা বিভাগৰ মুৰব্বীৰ পদত অধিষ্ঠিত আছিল৷ বং জোন-হোৰ মাতৃ পাৰ্ক ছো-ইয়ং আছিল এগৰাকী গৃহিণী৷
২০০০ চনত মুক্তিলাভ কৰা ব্লেক কমেডি ছবি বাৰ্কিং ডগছ্ নেভাৰ বাইটৰ জৰিয়তে বং জোন-হো চৰ্চালৈ আহে৷ এইখন আছিল তেখেতৰ প্ৰথমখন ছবি ৷ ইয়াৰ পিছত তেখেতে মেম'ৰিচ অৱ মাৰ্ডাৰ , দ্য হষ্ট , স্নৌপায়াৰ্ছাৰ আৰু পেৰাছাইট নিৰ্মাণ কৰে ৷ আটাইকেইখন ছবিয়েই উপাৰ্জনকাৰীৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে৷ পেৰাছাইট ছবিখনে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ চলচ্চিত্ৰ ইতিহাসত সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী হিচাপে অভিলেখ ৰচিছে
স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰাৰ পাছত বং জোন-হোৱে পৰৱৰ্তী পাঁচটা বছৰ বিভিন্ন পৰিচালকৰ লগত কাম কৰি অতিবাহিত কৰে ৷ ১৯৯৬ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন এন্থালজি ছবি ' ৰ বাবে তেখেতক আংশিক চিত্ৰনাট্যত নামোল্লেখ কৰা হয় ৷ ১৯৯৭ চনত পাৰ্ক কি-ইয়ঙৰ প্ৰথমখন ছবি ত তেখেতে সহকাৰী পৰিচালক আৰু চিত্ৰনাট্যৰ দায়িত্ব চম্ভালে
বং জোন-হোৱে পৰিচালনা কৰা প্ৰথমখন চলচ্চিত্ৰ আছিল ৷ প্ৰযোজনাৰ দায়িত্বত আছিল চা ছিয়ু-জা৷ ছবিখনত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক এগৰাকীয়ে প্ৰতিৱেশীৰ কুকুৰ এটাক অপহৰণ কৰাৰ কাহিনীটো উপস্থাপন কৰা হৈছিল ৷ ছবিখনে ইতিবাচক সমালোচনা লাভ কৰাৰ লগতে হং কং আন্তৰ্জাতিক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱকে ধৰি আন দুখনমান মহোৎসৱত বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷
বং জোন-হো হৈছে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, প্ৰযোজক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ৷ তেখেত তিনিটা অ'স্কাৰ বঁটাৰ প্ৰাপক৷ তেখেতৰ ছবিসমূহত সামাজিক, কল্পনাপ্ৰসূত, ব্লেক কমেডিৰ দৰে বৈশিষ্ট্য দেখিবলৈ পোৱা যায়৷
তেওঁৰ বহুতো গীত সেই ৰাজনীতিৰ প্ৰতি বিদ্ৰূপ আছিল, যি ৰাজনীতিয়ে সাম্প্ৰদায়িক বিভেদ আৰু হিংসাৰ সৃষ্টি কৰে।
আনকি তেওঁ ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ ঔপনিৱেশিক বিৰোধী জাতীয়তাবাদী আন্দোলনৰ শীৰ্ষৰ জাতীয়তাবাদকো প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল।
তেওঁ শ্ৰেণী বা বৰ্ণ, খণ্ডিত, শ্ৰেণীবদ্ধ সমাজত বিশ্বাস কৰা নাছিল আৰু বৰ্ণবাদৰ বিৰুদ্ধে স্থিতি লৈছিল।
লালন "ৰহস্যবাদ" বা "আধ্যাত্মিকতা"ৰ সৈতেও খাপ নাখায়, যিয়ে আত্মাৰ সন্ধানত সকলো জাগতিক বিষয়ক অস্বীকাৰ কৰে।
জীৱনক গভীৰভাবে উপলব্ধি কৰিবলৈ বৌদ্ধিক আৰু আৱেগিক অৱস্থাৰ পৰিবৰ্তনত তেওঁ সংগীতৰ শক্তিত বিশ্বাস কৰিছিল।
এটা বিৱৰণত কোৱা হৈছে যে লালনে গাঁৱৰ আন সকলৰ সৈতে জগন্নাথৰ মন্দিৰলৈ তীৰ্থযাত্ৰাত যোৱাৰ সময়ত তেওঁ বৰআই ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল আৰু তেওঁৰ সঙ্গীসকলে কালিগংগা নদীৰ পাৰত এৰি থৈ গৈছিল।
মুছলমান জনবসতিপূৰ্ণ গাওঁ চেউৰিয়াৰ তাঁতী সম্প্ৰদায়ৰ এহাল দম্পত্তি মলম শাহ আৰু মতিজানে লালনক পাই তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ লৈ যায়।
তেওঁ এটা সংগীত-মণ্ডলী প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু সেই গাঁৱৰ এজন সংগীতজ্ঞ চিৰাজ সাইৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ গীত ৰচনা আৰু পৰিৱেশন কৰিবলৈ লয়।
গৱেষকসকলে পৰ্যবেক্ষণ কৰে যে লালন সমসাময়িক সমাজ সংস্কাৰকসকলৰ এজন কঙাল হৰিনাথৰ ঘনিষ্ঠ বন্ধু আছিল আৰু হৰিনাথ আছিল লালনৰ শিষ্য।
লালন বৰ্তমান বাংলাদেশৰ কুষ্টিয়াৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত বঙালী দাৰ্শনিক, লেখক, বাউল সন্ত, ৰহস্যবাদী, গীতিকাৰ, সমাজ-সংস্কাৰক আৰু চিন্তাবিদ আছিল।
যদিও তেওঁ সকলো জাতি আৰু পন্থৰ বিভেদক নস্যাৎ কৰিছিল, তেওঁৰ কৰ্মৰাজি আৰু চিন্তাৰ দ্বাৰা ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ, কাজী নজৰুল ইছলাম, এলেন গিঞ্চবাৰ্গ বহুতো কবি, সামাজিক আৰু ধৰ্মীয় চিন্তাবিদ অনুপ্ৰাণিত আৰু প্ৰভাৱিত হৈছিল।
কোৱা হয় যে ১৮৮৯ চনত জমিদাৰ জ্যোতিৰিন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে পদ্মা নদীৰ ওপৰত থকা তেওঁৰ হাউচবোটত লালনৰ একমাত্ৰ প্ৰতিকৃতিখন অংকণ কৰিছিল।
তেওঁৰ মৃত্যুৰ প্ৰথম বাতৰিটো কঙাল হৰিনাথৰ দ্বাৰা পৰিচালিত কাকত- গ্ৰাম বাৰ্তা প্ৰকাশিকাত প্ৰকাশ হৈছিল।
লালনে কুষ্টিয়া ৰেল ষ্টেচনৰ পৰা প্ৰায় ২ কিলোমিটাৰ দূৰত চেউৰিয়াত আখৰা এটা প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, যাক লালন আখৰা বুলি জনা যায়।
প্ৰতি বছৰে তেওঁৰ মৃত্যু-বাৰ্ষিকী উপলক্ষে হাজাৰ হাজাৰ শিষ্য আৰু অনুগামী লালন আখৰাত একত্ৰিত হয় আৰু তিনিদিন ধৰি তেওঁৰ গীত আৰু দৰ্শন আলোচনাৰ জৰিয়তে তেওঁক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰে।
লালনৰ প্ৰাৰম্ভিক জীৱনৰ বিষয়ে জানিবলৈ মাত্ৰ কেইটামানহে নিৰ্ভৰযোগ্য উৎস আছে; কিয়নো তেওঁ নিজক অতীতৰ বিষযে প্ৰকাশ কৰাত কৃপণালী কৰিছিল।
লালনে তেওঁৰ গীতত এনে এখন সমাজৰ কল্পনা কৰিছিল য'ত সকলো ধৰ্ম আৰু বিশ্বাসৰ লোকসকলে সম্প্ৰীতিৰে বাস কৰিব।
কিন্তু এবছৰমানৰ পিছত বিদ্যালয় পৰিচালনা সমিতিৰ সভাপতিৰ লগত মতভেদ হোৱাত সেই পদ ত্যাগ কৰি আৰু গুৱাহাটীলৈ গমন কৰে।
তেনে সময়তে ৰে'লৱেত চাকৰি ওলায় আৰু মালিগাঁওস্থিত পূৰ্ব ক্ষেত্ৰীয় মূল কাৰ্যালয়ত তেখেতে যোগদান কৰিলে।
ফৰকাটিং হাইস্কুলৰ তেখেতৰ বন্ধু এজনৰ লগত চুক্তিত আবদ্ধ হৈ হাজৰিকাই পৰৱৰ্তী সময়ত স্নাতকোত্তৰ শিক্ষাও গ্ৰহণ কৰে আৰু এদিন সেই পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
অসমীয়া সাহিত্যৰ জগতলৈ আগবঢ়োৱা অনবদ্য অৱদানৰ বাবে তেখেতক ২০১৪ চনত অসম সাহিত্য সভাই সাহিত্যাচাৰ্য উপাধি প্ৰদান কৰে।
বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকাই অসমৰ প্ৰসিদ্ধ সাহিত্যিক-পণ্ডিত ড॰ বাণীকান্ত কাকতিৰ গৱেষণামূলক গ্ৰন্থ -খন অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছিল।
ইয়াৰ উপৰিও তেখেতে চৰ্যাগীত, শিলালিপি আৰু অসমৰ বুৰঞ্জী সম্পৰ্কেও গুৰুত্বপূৰ্ণ অধ্যয়ন কৰিছে।
আনন্দৰাম বৰুৱা ভাষা-কলা-সংস্কৃতি সংস্থাই ছটা খণ্ডৰ অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী প্ৰকাশ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
এইটো খণ্ডত অসম বুৰঞ্জীৰ আৰম্ভণিৰ সময়ৰ পৰা ১৪৭০ চনলৈকে ঘটনাৱলীৰ বিৱৰণ সন্নিৱিষ্ট হৈছে।
মেট্ৰিক পৰীক্ষাত প্ৰথমবাৰ অনুত্তীৰ্ণ হোৱাৰ বাবে দ্বিতীয়বাৰ তেখেতে গোলাঘাট টাউন স্কুলৰ পৰা পৰীক্ষা দিয়ে।
বাণীকান্ত কাকতিৰ জন্ম শতবাৰ্ষিকীত বৰপেটা সাহিত্য সভাই গ্ৰন্থখন অনুবাদৰ দায়িত্ব তেখেতক প্ৰদান কৰিছিল।
অসমীয়া ই-আলোচনী সাহিত্য ডট অৰ্গৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰত বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকাই চৰ্যাগীতৰ বিষয়ে কেতবোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ মন্তব্য প্ৰকাশ কৰে।
এই গোচৰটোৱে ব্ৰিটিছ ভাৰত আৰু ইংলেণ্ড বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত, বিশেষকৈ আইন বনাম পৰম্পৰা, সামাজিক সংস্কাৰ বনাম ৰক্ষণশীলতা আৰু নাৰীবাদ ৰাজহুৱা বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
এঘাৰ বছৰ বয়স হোৱাত ৰুখমাবাইক সখাৰাম অৰ্জুনৰে সম্পৰ্কীয় ভায়েক ঊনৈশ বছৰীয়া ভায়েক দাদাজী ভিকাজীৰ সৈতে বিয়া দিয়ে।
কিন্তু সখাৰাম নিজেই এজন প্ৰখ্যাত চিকিৎসক আৰু সংস্কাৰবাদী প্ৰৱণতাৰ ব্যক্তি হোৱা বাবে ইমান কম বয়সতে সতীয়া জীয়েকক সহবাস কৰাৰ অনুমতি নিদিলে।
ইফালে একে সময়তে ৰুখমাবায়ে ফ্ৰি চাৰ্চ মিচন গ্ৰন্থাগাৰৰ পৰা কিতাপ-পত্ৰ নি ঘৰতে পঢ়িবলৈ ল’লে।
ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক সংস্কাৰকসকলৰ সৈতে থকা তেওঁৰ সতীয়া পিতৃৰ সম্পৰ্ক থকাৰ বাবে তেৱোঁ বিষ্ণু শাস্ত্ৰী পণ্ডিতৰ দৰে বহুতো বিশিষ্ট্য লোকৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিল।
গিৰিয়েকৰ মৃত্যুৰ পিছত জয়ন্তীবায়ে বোম্বেৰ বিখ্যাত চিকিৎসক আৰু সমাজকৰ্মী বিপত্নীক ডাঃ সখাৰাম অৰ্জুনক বিবাহ কৰায়।
ভিকাজীৰ মাকৰ মৃত্যু হোৱাত তেওঁ সখাৰাম অৰ্জুনৰ ঘৰখন এৰি মোমায়েক নাৰায়ণ ধুৰমাজীৰ ঘৰত থাকিবলৈ গুছি যায়।
আনিছুল হকক ১৯৮৫ চনৰ নৱেম্বৰত ঢাকা জিলাৰ অধিবক্তা আৰু ১৯৮৭ চনৰ নৱেম্বৰত বাংলাদেশৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ উচ্চ ন্যায়ালয় বিভাগত এজন অধিবক্তা হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰা হৈছিল।
২০০১ চনত তেওঁ বাংলাদেশৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ আপীল বিভাগত উকীল হিচাপে যোগদান কৰে আৰু ২০১০ চনত বাংলাদেশৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ জ্যেষ্ঠ অধিবক্তা হয়।
আনিছুল হক তেওঁৰ দেউতাকৰ মৃত্যুৰ পিছত বঙ্গবন্ধু হত্যাকাণ্ড আৰু জেল হত্যা গোচৰ দুয়োটাৰ মুখ্য অভিযোজক হৈছিল।
তেওঁৰ আইনী পৰামৰ্শ অনুসৰি, বঙ্গবন্ধু হত্যাকাণ্ডৰ গোচৰ সমাপ্ত হয় আৰু বাংলাদেশৰ শীৰ্ষ আদালতে ৰায় দিয়ে।
তেওঁ বৰ্তমান বাংলাদেশ চৰকাৰৰ আইন, ন্যায় আৰু সংসদীয় পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে।
২০১৪ চনৰ ৫ জানুৱাৰীত অনুষ্ঠিত বাংলাদেশৰ দশম সংসদীয় নিৰ্বাচনত তেওঁ বিনা প্ৰতিদ্বন্দিতাৰে সংসদ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল।
আনিছুল হকে কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত ঢাকাৰ ছেইণ্ট জোচেফ হাই স্কুলৰ পৰা ও-লেভেল উত্তীৰ্ণ হৈছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ বাংলাদেশৰ ব্ৰিটিছ পৰিষদৰ জৰিয়তে এ-লেভেল সম্পূৰ্ণ কৰে আৰু ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী সাহিত্য বিভাগত যোগদান কৰে।
২০১৪ চনৰ ৫ জানুৱাৰীত অনুষ্ঠিত হোৱা সাধাৰণ নিৰ্বাচনত আনিছুল হক কচবা আৰু আখাউৰা উপজিলাক লৈ গঠিত ৰাষ্ট্ৰীয় সংসদৰ ব্ৰাহ্মণবাৰিয়া-৪ আসনৰ পৰা বাংলাদেশ আৱামী লীগৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে বিনা প্ৰতিদ্বন্দিতাৰে নিৰ্বাচিত হয়।
বাংলাদেশৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ জ্যেষ্ঠ অধিবক্তা স্বৰ্গীয় চিৰাজুল হক আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ আনিছুল হক দুয়োজনে ১৯৮০-২০১৪ বৰ্ষত বাংলাদেশৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ, আগশাৰীৰ আৰু সংবেদনশীল অপৰাধমূলক গোচৰৰ পৰামৰ্শদাতা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
ৰেডিঅ’ই তেওঁক এইচ এম ভি কোম্পানীৰ গ্ৰামফোন ৰেকৰ্ডত গীত বাণীবদ্ধ কৰাৰ বাট মুকলি কৰি দিছিল আৰু থুমৰীৰ কেইখন ৰেকৰ্ড মুক্তি পাইছিল।
তেওঁৰ প্ৰথম কণ্ঠদান কৰা, প্ৰাণসুখ নায়কে সঙ্গীত পৰিচালনা কৰা হিন্দী ছবি ডাকু কী লড়কীয়ে মুক্তি পায় ১৯৩৩ চনত।
কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণিৰ সময়খিনিত লাহোৰৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ জড়িত হৈ থাকি পিছত বোম্বেলৈ স্থানান্তৰিত হয়।
সাঙ্গীতিক ক্ষেত্ৰখনত নৌচাদে সঙ্গীত পৰিচালনা কৰা ৰতন ছবিখনে তেওঁলৈ সফলতা কঢ়িয়াই আনে; য’ত আঈ দিৱালী আঈ দিৱালী আৰু আঁখিয়া মিলা কে জিয়া ভৰমা কেৰ দৰে হিট গান আছিল।
তেওঁ নুৰ জাহান আৰু কল্যাণীৰ সৈতে জীন্নত ছবিৰ বাবে এটা কাৱালীতো কণ্ঠদান কৰিছিল; যিটো মহিলাৰ কণ্ঠত বাণীবদ্ধ কৰা ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ প্ৰথম কাৱালী।
১৯৪৪ চনত মুক্তি পোৱা হিট ছবি নৌচাদে সঙ্গীত পৰিচালনা কৰা ৰতনৰ আঁখিয়া মিলাকে জিয়া ভৰমাকে আৰু আয়ী দিৱালী আয়ী দিৱালী আৰু একেজন সঙ্গীত পৰিচালকৰে, শমশাদ বেগমৰ সৈতে দ্বৈতকণ্ঠত গোৱা অনমোল ঘড়ীৰ উড়ান খটোলে পে উড় যাঊ আদি গীতৰ ‘নিম্ন স্বৰ’ৰ গায়কীৰ বাবে তেওঁ বিশেষভাবে জনাজাত আছিল।
ৰাজকুমাৰী শমশাদ বেগম আৰু আমিৰবাই কৰ্ণাটকীকে ধৰি জোহৰাবাই অম্বালেৱালী হিন্দী চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ প্ৰথম প্ৰজন্মৰ কণ্ঠশিল্পীসকলৰ অন্যতম।
১৯৪০ৰ দশকত গীতা দত্ত, লতা মংগেশকাৰ আদিৰ আগমনৰ লগেলগে জোহৰাবাইৰ সঙ্গীত জীৱনৰ জেউতি ক্ৰমে ম্লান হৈ আহিছিল।
এই যুগটোত শমশাদ বেগম, খুৰশীদ বানো, আমিৰবাই কৰ্ণাটকী আদি শীৰ্ষস্থানীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীসকলে গধুৰ থুমৰী শৈলী আৰু অনুনাসিক স্বৰত গীত গাইছিল।
১৯৪৮ চনত লতা মংগেশকাৰৰ আৰু সমসাময়িকভাবে গীতা দত্ত আৰু আশা ভোঁচলেৰ আগমনৰ লগেলগে শ্ৰোতাৰ আগ্ৰহ সুক্ষ্ম, মিহি স্বৰৰ প্ৰতি বাঢ়ি অহাত তেওঁলোকৰ সাঙ্গীতিক জীৱনৰ ক্ৰমশঃ যৱনিকা পৰিল।
সেই সময়ৰ অন্য এগৰাকী মুখ্য নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী নুৰ জাহান পাকিস্তানলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিলে আৰু তাত তেওঁ সঙ্গীতখনৰ ক্ষেত্ৰত এগৰাকী অতি সফল ব্যক্তি ৰূপে পৰিগণিত হ’ল।
বৰ্তমানৰ হাৰিয়ানাৰ আম্বালাত এটা পেচাদাৰী সঙ্গীত শিল্পীৰ পৰিয়ালত তেওঁ জন্ম লাভ কৰিছিল আৰু ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল।
১৮৭৬ চনৰ ১ জুন তাৰিখে গুজৰাটৰ আহমেদাবাদত জন্মলাভ কৰা বিদ্যাগৌৰী নীলকণ্ঠৰ পিতৃ আছিল এগৰাকী আইনী বিষয়া।
বিদ্যাগৌৰী নীলকণ্ঠই ৰায়বাহাদুৰ মগনভাই ছোৱালী হাইস্কুলৰ পৰা অষ্টম শ্ৰেণীলৈকে প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।
ইয়াৰ পিছত তেখেতে মহালক্ষ্মী শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয়ত এংলো-মাতৃভাষাত পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰে।
তেখেতে ৰমনভাই নীলকণ্ঠৰ লগত বৈবাহিক জীৱন আৰম্ভ কৰে আৰু দুয়োগৰাকীয়ে যুটীয়াভাৱে ভালেমান প্ৰবন্ধ-নিবন্ধ, গ্ৰন্থ লিখে।
ৰাষ্ট্ৰীয় ভাৰতীয় সংস্থাৰ সহযোগিতাত তেখেতে দৰিদ্ৰ মুছলিম নাৰীক চিলাইৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰিছিল।
তেখেতে প্ৰাপ্তবয়স্কৰ বাবেও শ্ৰেণী আৰম্ভ কৰিছিল আৰু প্ৰথমখন বিশ্ব যুদ্ধৰ সময়ত আশ্ৰয় শিবিৰকে ধৰি অন্যান্য কামত ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ পৰিছিল।
তেখেতে আহমেদাবাদত সৰ্বভাৰতীয় নাৰী সন্মিলনীৰ শাখা প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল আৰু ইয়াৰ লক্ষ্ণৌৰ অধিৱেশনত সভানেত্ৰীৰ আসন অলংকৃত কৰিছিল।
সেইসময়ৰ একাধিক শিক্ষানুষ্ঠানৰ লগত সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত হৈ তেখেতে বিদ্যালয় পৰিত্যাগ কৰা বিধৱা আৰু বিবাহিত ছাত্ৰীৰ বাবে শিক্ষাৰ দিহা কৰিছিল।
স্বামীৰ সহযোগিতাত বিদ্যাগৌৰীয়ে ১৮৯১ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত গুজৰাটীত প্ৰথমস্থানসহ মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা উত্তীৰ্ণ হয় আৰু উচ্চশিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
ভগ্নী সাৰদা মেহতাৰ লগতে তেখেতকো এটা ফেলোশ্বিপ প্ৰদান কৰা হৈছিল আৰু দুয়োগৰাকীয়ে গুজৰাটৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰীপ্ৰাপ্ত প্ৰথম দুগৰাকী মহিলা হিচাপে বিবেচিত হৈছিল।
১৯৭১ চনৰ ৩ নৱেম্বৰৰ নিশা আব্দুল লতিফ আৰু অন্যান্য মুক্তি যোদ্ধাসকলে ছিলেট জিলাৰ গোৱাইন ঘাটত অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ কঢ়িয়াই লৈ যায়।
মুক্তিযুদ্ধত তেওঁলোকৰ বীৰত্বপূৰ্ণ অৱদানৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে প্ৰদান কৰা এইটো দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ উপাধি।
যুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ আগতে তেওঁ পাকিস্তানী সেনাত আৰু যুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ পৰা বাংলাদেশ সেনাত লেন্স কৰ্পোৰেল হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
পিছত জেড ফোৰ্সৰ অধীনত বাহাদুৰাবাদ ঘাট, ৰাধানগৰ আৰু ছোটা খেলৰ সৈতে আন কেইবাটাও ঠাইত সাহসেৰে যুঁজ দিয়া হয়।
শ্বহীদ আব্দুল লতিফৰ পৈতৃক ঘৰ গাইবান্ধা জিলাৰ পলাশবাৰী উপজিলাৰ পবনাপুৰ ইউনিয়নৰ চৰেৰহাট গাঁৱত অৱস্থিত।
মালিক মহম্মদ জায়সীৰ মহাকাব্যৰ পৰা জনা যায় যে তেওঁ সিংহল ৰাজ্যৰ বা বৰ্তমানৰ শ্ৰীলংকাৰ সুন্দৰী ৰাণী আছিল।
কুম্ভলগড়ৰ ৰজা দেৱপালেও পদ্মিনীৰ ৰূপৰ কথা শুনিছিল আৰু ৰতন সিং কাৰগাৰত থকা অৱস্থাত তেওঁক বিয়াৰ প্ৰস্থাৱ আগবঢ়ায়।
চিতোৰ বচোৱাৰ কোনো উপায় নেদেখি খিলিজিৰ হাতত পৰাৰ আগেয়ে পদ্মিনী আৰু তেওঁৰ সঙ্গিনীসকলে জৌহৰ বা আত্মহত্যা কৰে।
উদাহৰণ স্বৰূপে এই সংস্কৰণবোৰত ৰাণী পদ্মিনীৰ স্বামী ৰতন সেন আলাউদ্দিল খিলিজীৰ বিৰুদ্ধে যুঁজি মৃত্যু বৰণ কৰে আৰু তাৰ পিছত তেওঁ জৌহৰ ব্ৰত অৱলম্বন কৰে।
তেওঁক এগৰাকী হিন্দু ৰাজপুত ৰাণী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে, যিয়ে এজন মুছলমান আক্ৰমণকাৰীৰ বিৰুদ্ধে নিজৰ মৰ্যদা ৰক্ষা কৰে।
সময়ৰ সোঁতত এক ঐতিহাসিক চৰিত্ৰ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা পোৱা পদ্মিনীৰ জীৱনৰ আধাৰত বহুতো উপন্যাস, নাটক, টেলিভিচন ধাৰাবাহিক, চলচ্চিত্ৰ আদিৰ সৃষ্টি হৈছে।
ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰাচীনতম চুফী কবি মালিক মহম্মদ জায়াসীয়ে অৱধী ভাষাত ৰচিত পদ্মাৱত সম্ভৱতঃ ই পাৰ্চী লিপিত ৰচিত হৈছিল।
চৈধ্য শতিকাৰ মুছলমান ৰাজ দৰবাৰৰ ঐতিহাসিকসকলৰ ৰচনাত আলাউদ্দিন খিলিজিৰ চিতোৰ আক্ৰমণৰ প্ৰসংগত এই ৰাণীগৰাকীৰ কোনো উল্লেখ নাই।
চৈধ্য- ষোল শতিকাৰ জৈন সাহিত্য- নবীনান্দন জেনুধৰ, চিতাই চৰিত্ৰ আৰু ৰায়ান চেহৰাত ৰাণী পদ্মিনীৰ উল্লেখ আছে।
সুবলৰ ৰজা শাল্ব আৰু অম্বা গোপনে প্ৰেমত পৰিছিল আৰু অম্বাই তেওঁৰ ডিঙিতেই বৰমালা ৰখাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল।
ভীষ্মই কাশীৰ তিনিও গৰাকী ধুনীয়া ৰাজকুমাৰীৰ স্বয়ম্বৰ অনুষ্ঠানৰ বিষয়ে জানিব পাৰিছিল, আৰু তেওঁৰ ভাতৃ বিচিত্ৰবীৰ্যৰ বাবে ৰাজকুমাৰীসকলক জয় কৰাৰ উদ্দেশ্যে স্বয়ম্বৰলৈ গৈছিল।
ৰজাসকলে অনুসৰণ কৰি ভীষ্মক তীৰৰ বৰষুণেৰে আঘাত কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল; অৱশ্যে, ভীষ্মই সেই আক্ৰমণৰ প্ৰত্যুত্তৰ দিয়ে আৰু তেওঁলোকক পৰাজিত কৰে।
অম্বাৰ অনুভূতিৰ বিষয়ে অজ্ঞাত হৈ ভীষ্মই হস্তিনাপুৰলৈ আগবাঢ়ি গৈ সত্যৱতীৰ ওচৰত ৰাজকুমাৰী কেইগৰাকীক উপস্থাপন কৰে, অৱশেষত বিচিত্ৰবীৰ্যৰ সৈতে তেওঁলোকৰ বিবাহৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।
অম্বাই ভীষ্ম আৰু ব্ৰাহ্মণ পৰিষদৰ কাষ চাপি প্ৰকাশ কৰিছিল যে তেওঁ আৰু শাল্ব ৰজাই ইজনে সিজনৰ প্ৰেমত আবদ্ধ হৈ আছে আৰু তেওঁক স্বয়ম্বৰত স্বামী হিচাপে বাছনি কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
ভীষ্মই অম্বাৰ যুক্তি স্বীকাৰ কৰি সন্মানৰ সৈতে সুবললৈ পঠিয়াই দিয়ে, আনহাতে অম্বিকা আৰু অম্বালিকা বিচিত্ৰবীৰ্যৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
ৰজাসকলে অনুসৰণ কৰি ভীষ্মক তীৰৰ বৰষুণেৰে আঘাত কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল; অৱশ্যে ভীষ্মই সেই আক্ৰমণৰ প্ৰত্যুত্তৰ দিয়ে আৰু তেওঁলোকক পৰাজিত কৰে।
অম্বাৰ অনুভূতিৰ বিষয়ে অজ্ঞাত হৈ ভীষ্মে হস্তিনাপুৰলৈ আগবাঢ়ি গৈ সত্যৱতীৰ ওচৰত ৰাজকুমাৰী কেইগৰাকীক উপস্থাপন কৰে, অৱশেষত বিচিত্ৰবীৰ্যৰ সৈতে তেওঁলোকৰ বিবাহৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।
অম্বাই ভীষ্ম আৰু ব্ৰাহ্মণ পৰিষদৰ কাষ চাপি প্ৰকাশ কৰিছিল যে তেওঁ আৰু চালভা ৰজাই ইজনে সিজনৰ প্ৰেমত আবদ্ধ হৈ আছে আৰু তেওঁক স্বয়ম্বৰত স্বামী হিচাপে বাছনি কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
ভীষ্মই অম্বাৰ যুক্তি স্বীকাৰ কৰি সন্মানৰ সৈতে শাল্বলৈ পঠিয়াই দিয়ে, আনহাতে অম্বিকা আৰু অম্বালিকা বিচিত্ৰবীৰ্যৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
আন এটা সংস্কৰণত, অম্বাই এই প্ৰত্যাখ্যানৰ দ্বাৰা দুঃখিত হৈ পুনৰ ভীষ্মৰ ওচৰলৈ উভতি আহে আৰু তেওঁক তেওঁৰ সকলো সমস্যাৰ বাবে দায়বদ্ধ বুলি দোষাৰোপ কৰে।
ভীষ্মই বিচিত্ৰৰ্য্যক অম্বাক বিয়া কৰাবলৈ সৈমান কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু অম্বা আন কাৰোবাৰ প্ৰেমত জড়িত থকা বুলিয়েই তেওঁ অম্বাক প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল।
ইয়াৰ ফলত অম্বা অধিক ক্ষুব্ধ হৈ পৰে আৰু ইয়াৰ প্ৰতিশোধৰ বাবে উদ্যত হয় আৰু বিভিন্ন ৰাজ্যৰ ৰজাক ভীষ্মৰ প্ৰতিশোধ ল'বলৈ আহ্বান জনায়, কিন্তু সকলোৱে ভীষ্মৰ বল-বিদ্যাৰ প্ৰতি জ্ঞাত হোৱা হেতু অম্বাক সহায় কৰাৰ পৰা বিৰত থাকে।
অৱশেষত, তেওঁ দেৱতাসকলক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ তপস্যাৰ বাবে অৰণ্যলৈ গৈছিল যাতে তেওঁ ভীষ্মৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ ল'ব পাৰে।
মহাভাৰতৰ উদ্যোগ পৰ্বৰ আম্বোপাখ্যানপৰ্ব অধ্যায়ত, অম্বাৰ পৰৱৰ্তী জীৱনৰ কাহিনীটো ভীষ্মই বৰ্ণনা কৰিছে যেতিয়া দুৰ্যোধনে তেওঁক প্ৰশ্ন কৰিছিল যে তেওঁ কিয় পাণ্ডৱ, সম্পৰ্কীয় ভাই-ভনী আৰু কৌৰৱৰ শত্ৰু শিখান্দিক হত্যা কৰা নাছিল।
ভীষ্মই অম্বাক নিশ্চয়তা প্ৰদান কৰিছিল যে তেওঁ অম্বাক সুৰক্ষিতভাৱে শাল্বা ৰাজ্যলৈ লৈ পঠিয়াই দিব, কিন্তু শাল্বই প্ৰত্যুত্তৰ দিছিল যে তেওঁ আৰু অম্বাক নিবিচাৰে, কিয়নো অম্বাক ভীষ্মই সঠিকভাৱে যুদ্ধ জয়ৰে লাভ কৰিছিল।
তেওঁৰ তপস্যাত সন্তুষ্ট হৈ মহাদেবে বৰ দিলে যে "তুমি জন্মান্তৰে দ্ৰুপদ গৃহত ক্লীবৰূপে জন্ম হৈ ভীষ্ম বধৰ কাৰণ হ'বা।
পৰজন্মত অম্বা প্ৰথমে দ্ৰুপদ কন্যা শিখণ্ডিনী হৈ জন্ম লভে আৰু স্থুণাকৰ্ণ নামে এক যক্ষৰ সৈতে লিঙ্গ বিনিময় কৰি পুৰুষ হয়।
সুৰাপদমন আৰু তাৰকাসুৰৰ নেতৃত্বত থকা ৰাক্ষস ৰ দ্বাৰা দেৱতাসকলৰ ওপৰত চলোৱা যুদ্ধৰ বাবে ভয় আৰু হতাশাৰ সৈতে যুঁজি থকা দেৱতা সকলে সহায়ৰ বাবে ভগৱান বিষ্ণুৰ কাষ চাপিছিল।
কেৱল শিৱ আৰু দেৱী পাৰ্বতীৰ সন্তানেহে ধ্বংসৰ অন্ত পেলাব পাৰিব বুলি আশীৰ্বাদ প্ৰাপ্ত অসুৰৰ বিনাশ এনেয়ে সম্ভৱ নাছিল।
এইদৰে শিৱ-পাৰ্বতীৰ মিলনৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা জ্বলন্ত তেজ কঢ়িয়াই অনাৰ প্ৰয়োজন আছিল আৰু অগ্নি দেৱৰ বাবে এই বীজৰ উৰ্জা অসহনীয় আছিল, সেয়েহে এই তেজ চাৰাভানা হ্ৰদলৈ কঢ়িয়াই নিবলৈ দেৱী গংগাক দায়িত্ব প্ৰদান কৰা হৈছিল।
ভক্ত সকলে বিশ্বাস কৰে যে তেওঁ ভক্তসকলক বিপদৰ পৰা পৰিত্ৰাণ কৰে, শক্তি, সমৃদ্ধি আৰু ঐশ্বৰ্য প্ৰদান কৰে।
নিস্বাৰ্থভাৱে দেৱীৰ প্ৰতি সমৰ্পিত ভক্তই তেওঁৰ জীৱনত সকলো সফলতা আৰু ভাণ্ডাৰ প্ৰাপ্ত কৰে।
তেওঁৰ এখন হাত অভয়মুদ্ৰা ভংগীমাৰে দেখুওৱা হয় আৰু আন এখন হাত নৱজাত পুত্ৰ স্কন্দক কোলাত ধৰি ৰাখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰে।
তেওঁ ডাঙৰ হৈ এজন সুন্দৰ, বুদ্ধিমান আৰু শক্তিশালী যুৱক হিচাপে অসুৰসকলক পৰাস্ত কৰিবলৈ সেনাবাহিনীক সেনাধ্যক্ষ হিচাপে নেতৃত্ব দিয়ে।
মন্ত্ৰোচ্চাৰণ কৰি দেৱীক প্ৰসাদ হিচাপে কল আগবঢ়োৱা হয়, পিছত ব্ৰাহ্মণসকলৰ মাজত এই কল বিতৰণ কৰা হয়।
দত্তই আন্দাজ নামৰ চলচ্চিত্ৰৰে প্ৰথম আত্মপ্ৰকাশ কৰে, যিয়ে তেওঁক শ্ৰেষ্ঠ নৱাগত অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা প্ৰদান কৰে।
তেওঁ মস্তি , নো এণ্ট্ৰি , ভগম ভাগ , ঝুম বাৰাবৰ ঝুম , অংশীদাৰ , হাউচফুল , চল' দিল্লী , ডন ২ আৰু সিং ব্লিং কে ধৰি কেইবাটাও বাণিজ্যিক চিনেমাত সফলতাৰে অভিনয় কৰিছিল।
দত্তৰ জন্ম উত্তৰ প্ৰদেশৰ গাজিয়াবাদত এজন পঞ্জাবী হিন্দু পিতৃ আৰু এগৰাকী এংলো-ইণ্ডিয়ান মাতৃৰ ঘৰত হৈছিল।
জীৱনৰ প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে প্ৰলোভনৰ সন্মুখীন হয়, কিন্তু আপুনি নিজে সিদ্ধান্ত ল'বলৈ, আপোনাৰ নিজৰ পচন্দ কৰিবলৈ আৰু আপোনাৰ নিজা নিয়ম অনুসৰি জীয়াই থাকিবলৈ সক্ষম হ'ব লাগিব।
দত্ত পৰিয়ালটো ১৯৮১ চনত বাংগালোৰলৈ যায় য'ত তেওঁ ছেইণ্ট ফ্ৰান্সিছ জেভিয়াৰ গাৰ্লছ হাই স্কুল আৰু ফ্ৰেংক এন্থনী পাব্লিক স্কুলৰ পৰা উচ্চ বিদ্যালয় সম্পূৰ্ণ কৰে।
“যদি আপুনি গাৰ্ডেন অফ ঈডেনৰ এজন আৰক্ষী বিষয়া হয়, তেন্তে আপুনি মূল পাপৰ বাবে কাক শাস্তি দিব: এডাম, ইভ নে সৰ্প?”
পৰৱৰ্তী সময়ত সকলো প্ৰতিনিধিক এটা সাধাৰণ প্ৰশ্ন সোধা হৈছিল, যাতে টাই ভাঙিব পৰা যায়, “যদি অজ্ঞতা আনন্দ হয়, আমি কিয় জ্ঞান বিচাৰোঁ?”