polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
কৰিমগঞ্জ মহকুমাক এখন জিলালৈ পৰিৱৰ্তিত কৰা হয় ১৯৮৩ চনৰ ১ জুলাইত কৰিমগঞ্জ নগৰক নতুনকৈ প্ৰস্তাৱিত কৰিমগঞ্জ জিলাৰ জিলা সদৰ হিচাপে গঢ়া হয়।
কুছিয়াৰা আৰু লঙ্গাই নদীৰ পাৰ্শ্বৱৰ্তী এলেকাত অৱস্থিত কৰিমগঞ্জ নগৰ বাংলাদেশৰ সীমান্তত অৱস্থিত হৈ আছে আৰু কুছিয়াৰা নদী ইয়াৰ মাজেৰে বৈ গৈছে।
ঠাইটুকুৰাৰ এটা বিশেষত্ব হৈছে ইয়াৰ মাজেৰে একাঁবেকাঁকৈ বৈ যোৱা সুদীৰ্ঘ গোলাকাৰ খাল নটী খাল।
আদিতে কুছিয়াৰা আৰু লঙ্গাই নদীক সংযোগ কৰি ইয়াৰ জলপথক সংযোগ কৰাৰ বাবে আৰু দুয়োখন নদীৰ জলপৃষ্ঠক সমাৱস্থা প্ৰদান কৰাৰ বাবে এই খাল ব্যৱহৃত হৈছিল।
এতিয়া বহু ঠাইত খহনীয়াৰ বাবে আৰু পথৰ নিৰ্মাণকাৰ্যত মাটিৰে পূৰ্ণ হোৱাৰ ফলত এই খাল বন্ধ হৈ গৈছে।
কৰিমগঞ্জৰ বনাঞ্চল এটা সময়ত বন্যপ্ৰাণীৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ আছিল যদিও বৰ্তমান জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ বাবে ই নাইকিয়া হৈ যাব ধৰিছে।
ইয়াৰ ভিতৰত হোলোক গিবন, কেইবা প্ৰজাতিৰো বান্দৰ, শুভ্ৰ পাখিৰ কাঁঠহাঁহ, এছিয়ান হাতী আদিৰ অৱস্থিতিৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়।
১৮৫৭ চনৰ নৱেম্বৰত চিতাগঙত থকা ৩৪ নং পদাতিক সৈন্যৰ তিনিটা কোম্পানীয়ে বিদ্ৰোহ ঘোষনা কৰিছিল আৰু পৰৱৰ্তী কালত সেয়া দক্ষিণ-পূৱ চিলেট জিলালৈ সম্প্ৰসাৰিত হৈছিল।
তিতাবৰত অনুষ্ঠিত ছাত্ৰ ফেডাৰেছনৰ সভাপতি হোৱাৰে পৰা বৰুৱাৰ ৰাজনীতিত যোগদান কৰাৰ পথ সুগম হয়।
কাৰাগাৰত থকা সময়ছোৱাত তেওঁ বিবিধ গ্ৰন্থ অধ্যয়ন কৰে আৰু গোপীনাথ বৰদলৈ, ফখৰুদ্দিন আলি আহমেদ, বিষ্ণুৰাম মেধি, বিমলা প্ৰসাদ চলিহা আদি সকলৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে।
১৯৫৭ চনত সাংসদ হিচাপে শপত গ্ৰহণ কৰিবলৈ হেম বৰুৱাই নতুন দিল্লীলৈ যোৱাৰ পূৰ্বে তেজপুৰৰ পৰা অহা তেওঁৰ ঘনিষ্ঠ বন্ধুৱে তেওঁক কেৱল অসমৰ সন্মুখত থকা সমস্যাবোৰ উত্থাপন কৰাই নহয়, অন্যান্য বিষয়সমূহতো সমানে মনোনিৱেশ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল।
ইয়াৰ উপৰিও তেওঁৰ বিতৰ্কৰ দক্ষতা প্ৰধানমন্ত্ৰী নেহৰুৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত কৰিবলৈকো তেওঁ বৰুৱাক পৰামৰ্শ দিছিল।
তেওঁৰ কাৰ্যকালত হেম বৰুৱাই ঘৰুৱা আৰু আন্তঃৰাজ্যিক বিষয়ত ৮০০ৰো অধিক ভাষণ দিছিল যি দীৰ্ঘম্যাদী আৰ্থ-সামাজিক প্ৰভাৱ পেলাইছিল।
পঞ্জাবৰ ট্ৰিবিউন নামৰ ইংৰাজী কাকতখনে আগবঢ়োৱা পোন্ধৰজন সাংসদৰ খতিয়ানৰ তালিকাত বৰুৱাৰ নামো সন্নিবিষ্ট আছিল।
সাংসদ হিচাপে প্ৰথম অধিৱেশনতেই অসমৰ বাবে ৰেলৱে জ'নৰ সদৰ কাৰ্যালয় স্থাপন আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত দলং নিৰ্মাণ বিষয়ক প্ৰস্তাৱ উত্থাপন কৰিছিল।
১৯৬০ চনৰ ভাষা আন্দোলন আৰু ৬২ চনৰ চীনৰ আক্ৰমণৰ সময়ত ৰাজ্যৰ পৰিস্থিতিৰ কথা বৰুৱাই সংসদত স্পষ্টকৈ ডাঙি ধৰিছিল।
ভাৰত চৰকাৰে পাকিস্তানক কচ্চ সমৰ্পণ কৰিবলৈ ওলোৱাৰ সময়ত গুজৰাটৰ ভূজত হোৱা আন্দোলনৰো নেতৃত্ব হেম বৰুৱাই বহন কৰিছিল।
সাগৰ দেখিছা: - ১৯৫৩ চনত আমেৰিকা ভ্ৰমণলৈ গৈ তাৰ ৱাশ্বিংটন, নিউয়ৰ্ক, বোষ্টন, ছানফ্ৰান্সিছকো, ডাৰহাম আদি চহৰ ঘূৰি তাৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰ লগতে সাধাৰণ মানুহৰ জীৱন ধাৰণৰ মান, চহৰৰ বাসিন্দাসকলৰ কৰ্মহীনতা তথা নিবনুৱা সমস্যাৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে৷ ৰাজনৈতিক কাৰণত যাত্ৰা কৰিলেও তেওঁৰ চকু কেৱল ৰাজনীতিত আৱদ্ধ নহৈ মানৱতাৰ দৃষ্টিভঙ্গীৰে তেওঁ বিষয়বোৰ অৱলোকন কৰিছে আৰু আমেৰিকাৰ বৈদেশিক নীতিৰ বিষয়েও তেওঁৰ কাৰ্যক্ৰমণিকাৰ মাজেৰে উল্লেখ কৰিছে৷
সানমিহলি:- এইখন এখন প্ৰবন্ধ সংকলন৷ ইয়াত ব্ৰহ্মদেশ আৰু চীন ভ্ৰমণ সম্পৰ্কে কেইটামান লেখা সন্নিৱিষ্ট কৰা আছে৷
ৰঙা কৰবীৰ ফুল:- ৰাছিয়া ভ্ৰমণকালত তেওঁ লাভ কৰা অভিজ্ঞতাসমূহৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি লিখিছে ৰঙা কৰবীৰ ফুল৷ কিতাপখনত মুঠ পাঁচটা অধ্যায়ত ৰাছিয়াৰ শিল্পকলা, ৰাজনীতি, কৃষি, আৰু ৰাছিয়াৰ আৰ্ট গেলেৰী আদিৰ বিষয়ে লিখাৰ মাজেৰে তেওঁ ৰাছিয়াৰ মানুহৰ কৰ্মোদ্যম আৰু সময়ানুৱৰ্তিতাৰ কথা লিখিছে৷
ইজৰাইল:- ইজৰাইল ভ্ৰমণৰ অভিজ্ঞতা বৰ্ণনা কৰি ইজৰাইল নামৰ কিতাপখনত বৰুৱাই লিখিছে ইজৰাইলী লোকৰ সাধাৰণ জীৱন যাপনৰ কথা৷ ইয়াত ধনী দুখীয়া, গাঁও চহৰৰ মানুহৰ মাজত কোনো প্ৰভেদ নাই৷ মন্ত্ৰী, আমোলা, খেতিয়ক বা আন সাধাৰণ মানুহক কাকো ইয়াত বিশেষভাৱে চিনাক্ত কৰিব নোৱাৰি৷ এইখন ভ্ৰমণ কাহিনীত লেখকে ভাষা বিষয়ক আলোচনাও বৰ গভীৰভাৱে কৰিছে৷ হিব্ৰু, সংস্কৃত আৰু লেটিন-- এই তিনি ভাষাই পৃথিৱীৰ পুৰণি ভাষা বুলি আলোচনা আগবঢ়াইছে৷
মেকং নৈ দেখিলোঁ:- লেখক বৰুৱাৰ পঞ্চম তথা শেষ ভ্ৰমণ সম্পৰ্কীয় গ্ৰন্থ৷ থাইলেণ্ড, কম্বোডিয়া, লাওছ, মালয়েছিয়া আৰু ছিংগাপুৰ ভ্ৰমণ কৰি পোৱা জ্ঞান-অভিজ্ঞতাৰে বৰুৱাই এই কিতাপখন লিখিছে৷
জগন্নাথ বৰুৱা কলেজত অধ্যাপনা কৰি থাকোঁতে তেওঁ কন্নকী কলাভানৰ কাহিনীক কন্নকী হিচাপে অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰে।
তদুপৰি এগৰাকী সাংসদ হিচাপে তেওঁ বহুকেইখন বিদেশ ভ্ৰমণ কৰে আৰু সাগৰ দেখিছা, ৰঙা কৰবীৰ ফুল, ইজৰাইল, মেকং নৈ দেখিলো আদি ভ্ৰমণ কাহিনী ৰচনা কৰে।
১৯৭১ চনত কিছুদিনৰ বাবে গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰকাশিত 'আসাম এক্সপ্ৰেছ' নামৰ ইংৰাজী দৈনিক খনৰ সম্পাদনাৰ কাম কৰিছিল।
তেওঁৰ নেতৃত্বতে শিক্ষক সকলৰ সজাতী দলে সেই সময়ৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ড সৰ্ব্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণনৰ হাতত স্মাৰক পত্ৰ প্ৰদান কৰি সমস্যাবিলাকৰ সমাধান দিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল।
তেওঁৰ দেউতাক আছিল উত্তৰ গুৱাহাটীৰ ভঁৰালী বৰুৱা বংশৰ বিনন্দী ৰাম শৰ্মা বৰুৱা আৰু মাতৃ পদ্মালোচনী দেৱী।
হেম বৰুৱাই যোৰহাটৰ তৰাজান তৰাজান পাঠশালা স্কুল আৰু যোৰহাট টাউন এম.ই. স্কুলত প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰি তেজপুৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৩২ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সময়ত বিয়াল্লিছৰ আন্দোলনত কাৰাবৰণ কৰা হেম বৰুৱাই স্বৰাজোত্তৰ কালত সমাজবাদী আন্দোলনতো অংশগ্ৰহণ কৰে।
১৯৫৭ চনত তেওঁ গুৱাহাটী সমষ্টিৰ পৰা সংসদলৈ নিৰ্বাচিত হয় আৰু চৈধ্য বছৰ কাল কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
বৰপেটাৰ সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান ‘মুখা’ৰ সম্পাদক তথা নাট্যকাৰ-পৰিচালক নিৰ্মল দাসেে ২০১৯ চনৰ আগষ্ট মাহত এক প্ৰেছ মেলত এই কথা সদৰী কৰে।
হেম বৰুৱাই কৰা দুৰ্নীতিৰ অভিযোগ প্ৰমাণিত হোৱাৰ পিছত তেতিয়াৰ কেন্দ্ৰীয় পেট্ৰলিয়াম আৰু ৰাসায়নিক মন্ত্ৰী কে.ডি. মালৱিয়াই পদত্যাগ কৰাটো উল্লেখনীয় ঘটনা আছিল।
সেই বিতৰ্কত মালৱিয়াই বৰুৱাক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল আৰু উত্তৰত বৰুৱাই কৈছিল যে তেওঁৰ ভুল প্ৰমাণিত হ’লে তেওঁ সংসদৰ পৰা পদত্যাগ কৰিব।
ভ্ৰমণ সাহিত্য ব্যক্তিনিষ্ঠ সাহিত্য৷ ভ্ৰমণ কাহিনী সম্পৰ্কে হেম বৰুৱাৰ ভাষাত “দেশ ভ্ৰমণ আৰু কিতাপ অধ্যয়ন - এই দুয়োটা সমপৰ্যায়ৰ কথা৷ মানুহৰ অন্তৰাত্মাত নজনাক জানিবলৈ নুবুজাক বুজিবলৈ সদায়ে এক ধাউতি বিদ্যমান৷ এইকাৰণে মানুহে কিতাপ পঢ়ে বা দেশ ভ্ৰমণ কৰে৷’’ হেম বৰুৱাৰ ভ্ৰমণ সাহিত্যই দেশ আৰু মানুহক জনাৰ অৱকাশ দিয়ে৷ অসমীয়া ভ্ৰমণ সাহিত্যক তেওঁ তেওঁৰ লিখনিৰে জনপ্ৰিয় কৰি গৈছে৷
হেম বৰুৱাৰ ৰচনা সম্বন্ধে সাহিত্যিক ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱচৌধুৰীয়ে লিখিছে, “প্ৰতিটো বাক্যতে জীৱনৰ প্ৰতি তেওঁৰ প্ৰচণ্ড ইন্দ্ৰিয়গ্ৰাহ্য প্ৰেম, মানুহৰ ওপৰত অপৰিসীম আস্থা, আৰু নিজৰ ওপৰত প্ৰচণ্ড আত্মবিশ্বাসৰ প্ৰকাশ৷ জীৱনক ভাল পাবলৈ শিকোৱা ৰসগ্ৰাহী লেখকসকলৰ ভিতৰত হেমবৰুৱাক শীৰ্ষস্থান দিব লাগিব৷’’৷
১৯৭১ চনৰ নিৰ্বাচনত পৰাজিত হোৱাৰ পিচত বৰুৱা উত্তৰ শৰণীয়াৰ নিজা ঘৰত পত্নী অণু বৰুৱাৰ সৈতে বসবাস কৰিবলৈ লয়।
ব’হাগৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা ৰাতি বাৰ বজাৰ পিছত জেঠ মাহ ধৰা হয় আৰু সেইমাহত জন্মা ল’ৰা-ছোৱালী পৰৱৰ্তীকালত গুণী-জ্ঞানী আৰু শিষ্ট হয় বুলি ধৰা হয়৷ সেয়ে, প্ৰকৃতিৰ নতুন সৃষ্টিৰ লগতে জেঠ মাহত জন্মাসকলক এই উৎসৱ পাতি অভিনন্দন জনোৱা হয়৷ জেঠুৱা উৎসৱত কিছুমান বিশেষ খাদ্যৰ যোগাৰ কৰা হয়৷ সেইদিনা বাৰবিধ ফলৰ কলি আনি পিহনাত পিহি বড় ভজা হয়৷ সকলোবিধ গজালি যেনে, বাঁহ, বেত, তৰা, নল, খাগৰি আদি লগ লগাই এখন ব্যঞ্জন প্ৰস্তুত কৰা হয়৷ অন্যান্য মাহৰ দাইলৰ লগতে কলামাহ আৰু মাটিমাহ মিহলাই গুড়ি কৰি বা বটি বড় সাজে৷ মাছৰ কণীৰ বড়, কণী আদি অপৰিহাৰ্য৷ ব্যঞ্জন হিচাপে মাছ আৰু মাংসৰ আঞ্জা থাকে৷ তিলপিঠা, খোলাচাপৰীয়া পিঠা, ঘিলাপিঠা আদি তৈয়াৰ কৰি জেওঠা জনক খুৱাবৰ যোগাৰ কৰা হয়৷ পিঠা, পায়স, বেতৰ আগৰ কোমল ঠাৰিৰ বৰা ভজা, মাছ- মাংস, মাছৰ কণীৰ বৰা আদি জেঠুৱা উছৱৰ প্ৰধান যোগাৰ।
এই সকলো খাদ্যবস্তুৰ অলপ-অলপ এখন আগলতি কলপাতত আগবঢ়াই পূৰ্বপুৰুষৰ বাবে বাৰীৰ একোণত থৈ অহাৰ নিয়ম।
জেঠুৱা বা জেওঠা উৎসৱৰ বাবে পৰিয়ালৰ নিকটতম আপোন মানুহক নিমন্ত্ৰণ কৰা হয়৷ উৎসৱৰ দিনা মানীসকলে খোৱা শাৰীৰ মাজত বা একাষৰীয়াকৈ পীৰা পাৰি জেঠুৱাজনক বহুওৱা হয়৷ জেঠুৱাজনৰ পীৰাত আনাকাটা কাপোৰ পাৰি দিয়া হয় আৰু শৰীৰতো আনাকাটা কাপোৰৰ লগতে নতুন কাপোৰ পিন্ধোৱা হয়৷ ডাঙৰ জাতি-কাঁহী বা মাইহাং কাঁহীত জেঠুৱানক ভাত আৰু যোগাৰ কৰা সকলো বস্তুৰে অলপ অলপ বাঢ়ি দিয়া হয়৷ তেনে কাঁহী নাথাকিলে আগলতি কলপাতত সজাই দিয়া হয়৷ পোনতে জেঠুৱাজনক খাবলৈ দিহে বাকীবোৰক খাবলৈ দিয়া হয়৷ খওৱাৰ অন্তত সকলোৱে ৰং-ৰহইচ কৰে৷ এই উৎসৱ যি সন্তানৰ প্ৰতি কৰা হয় বা যাৰ ঘৰত জেঠুৱা সন্তান থাকে সেই ঘৰত অপায়- অমংগল দূৰ নহয় বুলি এটা জনবিশ্বাস আছে ।
জেঠুৱা উৎসৱ বা জেওঠা খোৱা অসমৰ বিশেষকৈ বৰপেটা অঞ্চলত জেঠ মাহত বা ব’হাগৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা পালন কৰা এটা বিশেষ উৎসৱ।
কিছুমানৰ মতে, জেঠ মাহটো বিষ্ণুৰ মাহ৷ সেইবাবে জেঠ মাহত ওপজা ল’ৰা-ছোৱালীক বিষ্ণুভোগ খুওৱা হয়৷ সেয়ে ব'হাগ-জেঠ মাহৰ দোমাহীৰ দিনা এই উৎসৱ পাতে।
জেঠুৱা উৎসৱ পাতিলে জেঠুৱা সন্তানৰ ৰিষ্ট কটা যোৱাৰ লগতে পৰিয়ালৰো আপদ-বিপদ, অমংগল দূৰ হয় বুলি লোক বিশ্বাস আছে ।
এতিয়া সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ বাবে এই জেঠুৱা উৎসৱ লাহে-লাহে লোপ পাবলৈ ধৰিছে যদিও অসমৰ অঞ্চল বিশেষে এই উৎসৱ এতিয়াও পালন কৰে।
লক্ষ্ণৌ কংগ্ৰেছ অধিবেশনত গোবিন্দ বল্লভ পণ্টে কুমায়ুণৰ কংগ্ৰেছ প্ৰতিনিধি হিচাপে যোগদান কৰাৰ পিছৰে পৰা তেওঁৰ ৰাজনৈতিক জীৱন আৰম্ভ হয়।
১৯২৩ চনত মতিলাল নেহেৰুৱে তেওঁক উত্তৰ প্ৰদেশ বিধান পৰিষদৰ স্বৰাজ পাৰ্টিৰ নেতৃত্বৰ দায়িত্ব দিয়ে।
১৯২৮ চনত তেওঁ নেহেৰুৰ সৈতে চাইমন কমিচনৰ বিৰুদ্ধে বিক্ষোভ কৰি, লাঠীৰ কোব খাই চিৰদিনলৈ এখন হাত ঘুণীয়া কৰিছিল।
১৯৩৭ চনত তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশৰ বিধান পৰিষদৰ নিৰ্বাচনত জয়ী হৈ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে শপত বাক্য গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁ গৃহমন্ত্ৰী হৈ থকা কালত--কাশ্মীৰ প্ৰশ্ন, নগা বিদ্ৰোহ, ৰাজ্য পুনগঠনৰ সমস্যা, ভাষা কমিচনৰ সমস্যা, ৰাজস্থানৰ সমস্যা অদিয়ে দেখা দিছিল।
তেওঁৰ চিন্তাই আছিল জনসাধাৰণৰ মঙ্গল সাধন কৰা আৰু এই চিন্তাৰ প্ৰতিফলন ঘটিছে ৰাজনীতি, অৰ্থনীতি, সমাজিক আৰু বৌদ্ধিক মহলৰ মাজত।
ইণ্টাৰমিডিয়েট পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ তেওঁ এলাহাবাদ ম্যোৰ চেণ্ট্ৰেল কলেজৰ পৰা স্নাতক উপাধি লাভ কৰে।
সৰুতে তেওঁক গোখলেৰ মৰ্মস্পৰ্শী ভাষণে মুগ্ধ কৰে আৰু তেতিয়াৰে পৰাই ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছলৈ মন ঢাল খায়।
আইন পৰীক্ষা পাছ কৰি পোনতে তেওঁ আলমোড়াত আইন ব্যৱসায় কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত ৰাণীখত, পিছলৈ কাশীপুৰলৈ যায়।
গোবিন্দ বল্লভ পণ্ট ভাৰতৰ অৰ্থ শাস্ত্ৰ, ৰাজনীতি আৰু সমাজ সংস্কাৰৰ ক্ষেত্ৰত অসাধাৰণ প্ৰতিভা দেখুওৱা বিশিষ্ট ব্যক্তি আছিল।
ঈগলনেষ্ট বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পশ্চিম কামেং জিলাত হিমালয়ৰ পাদদেশত অৱস্থিত এখন বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য।
ইয়াৰ উত্তৰ-পূব দিশত 'চেঁচা অৰ্কিড উদ্যান' আৰু পূবে কামেং নৈৰ সিপাৰে পাক্কে ব্ৰাঘ্ৰ প্ৰকল্প অৱস্থিত।
১৯৫০ ৰ দশকত এই অঞ্চলত বাহৰ পাতি থকা ভাৰতীয় সেনাৰ চতুৰ্থ ইনফেণ্ট্ৰিৰ ৰেড ঈগল ডিভিজনৰ নামেৰে এই অভয়াৰণ্যৰ নাম ঈগলনেষ্ট বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য ৰখা হয় বুলি জনা যায়।
এই বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্যখন উত্তৰে ঈগলনেষ্ট পাছ আৰু বুগুন জনজাতিৰ সংৰক্ষিত বনাঞ্চললৈ গঠিত হৈছে।
ইয়াৰ ভিতৰত বিলুপ্তপ্ৰায় টুপীমুৰীয়া বান্দৰ, ঢেঁকীয়াপতীয়া বাঘ, হাতী, ৰঙা পাণ্ডা, ভালুক, অৰুণাচলী বান্দৰ আৰু মিথুন আদিয়ে প্ৰধান।
১৯৯৭ চনত প্ৰখ্যাত প্ৰাণীবিজ্ঞানী আনোৱাৰদ্দিন চৌধুৰীয়ে নতুন বান্দৰৰ প্ৰজাতি 'অৰুণাচলী বান্দৰ' আৱিষ্কাৰ কৰে।
ঈগলনেষ্ট বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্যত কমেও ১৬৫ বিধ বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ ৰং-বিৰঙী পখিলা দেখিবলৈ পোৱা যায়।
ইয়াৰ ভিতৰত ভূটান গ্ল'ৰি , গ্ৰে এডমিৰেল , ডাস্কি লেবিৰিন্থ , টাইগাৰ ব্ৰাউন , হুৱাইট আউল আদিয়ে প্ৰধান।
প্ৰধান চৰিত্ৰ ফণীভূষণ দাস বন বিভাগৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত উচ্চপদস্থ চাকৰিয়াল আৰু পৰিৱেশ সচেতন ব্যক্তি।
চুবুৰীয়াক সচৰাচৰ পৰৱেশ সম্পৰ্কীয় উপদেশ দিয়াৰ বাবে 'ফৰেষ্ট বুঢ়া' বুলি তেওঁৰ এক উপনামো আছে।
পিছে দাসৰ নিজ পুত্ৰয়ে তেওঁৰ চিন্তাধাৰা বুজি নাপাই তেওঁ সযতনে পতা গছ-গছনিৰ বাৰী ভাঙি কোনো বিল্ডাৰ্ছ গ্ৰুপৰ হতুৱাই এপাৰ্টমেন্ট সজোৱাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।
প্ৰকৃতিৰ ভাৰসাম্যৰ বাবে ওৰে জীৱন যুঁজ দিয়া এই কথাত দাস অত্যন্ত ক্ষোভিত আৰু মৰ্মাহত হৈ গল্পকাৰৰ আগত নিজৰ ক্ষোভ উজাৰে।
গল্পটোত গল্পকাৰে বন্ধু দ্বাৰকা, দেবেন দেৱান আৰু কবি তথা নাট পৰিচালক ৰফিকুল হোছেইনৰ বান্ধোনহীন জীৱনৰ লগত নিজৰ জীৱনৰ তুলনা কৰিছে।
স্থানীয় বিহু সন্মিলনখনত তেওঁ এপাক মাৰিছে কিন্তু বৰ্ত্তমানৰ কথা-কাণ্ডৰ লগত শৈশৱকালৰ বিহু সন্মিলনৰ বৃহত্‍ তফাত্‍ দেখি তেওঁ বিমৰ্ষ তথা নিৰুত্‍সাহ হৈছে।
বিভিন্ন সময়ত নায়িকাই এফালে প্ৰচলিত ব্যৱসায়মুখী সংবাদ ব্যৱস্থা আৰু আনফালে মানৱীয়তাৰ তাগিদাত দোমোজাত পৰিছে।
শেষৰফালে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সহপাঠী বাসৱ ওৰফে বাচ্চু এক জটিল পাকচক্ৰত পৰি সন্ত্ৰাসবাদী সন্দেহত কৰায়ত্ত হৈছে আৰু অনিন্দিতাও তাত সাঙোৰ খাই পৰিছে।
পুৰুষজনৰ সৈতে গল্পকাৰৰ বিভিন্ন বিষয়ত মৃদু বাক-বিতণ্ডা হৈছে আৰু ভাৰতৰ প্ৰতি বিৰাগ ভাৱ দেখি গল্পকাৰ তেওঁৰ ওপৰত চৰম বিতুষ্ট হৈছে।
অৱশেষত অৱতৰণৰ সময়ত এই বিৰাগ ভাৱৰ প্ৰকৃত কাৰণ গম পাই গল্পকাৰৰ খং আঁতৰি গৈ সহযাত্ৰীজনৰ প্ৰতি সহানুভূতিহে উপজিছে।
অৱসৰৰ পিছত তেওঁ নিজৰ জীৱনটোলৈ এবাৰ উলটি চায় আৰু নিজৰ নিষ্পাপ শৈশৱ-কৈশোৰৰ কথা পাগুলিবলৈ ধৰে।
সাধাৰণতে আটা আৰু চুজিৰ দ্বাৰা প্ৰস্তুত কৰা এটা গোলাকৃতিৰ কৰ্কৰীয়া সৰু লুচিৰ মাজত মচলাযুক্ত সিজোৱা আলুৰ পুৰ ভৰাই তেঁতেলী পানীৰ সৈতে ফুচকা পৰিবেশন কৰা হয়।
পশ্চিমবংগত ফুচকাৰ পুৰ হিচাবে ব্যৱহৃত আলুত পিয়াঁজৰ প্ৰচলন নাথাকিলেও ভাৰতৰ উৰিষ্যা প্ৰদেশত পিয়াঁজ ফুচকাৰ এটা অন্যতম উপকৰণ।
সমগ্ৰ দেশতে দৈ-ফুচকা অৰ্থাৎ দৈৰ পানীৰ সৈতে পৰিৱেশিত ফুচকাৰ প্ৰবল জনপ্ৰিয়তা দেখা গৈছে।
সাধাৰণতে ফুচকা ভজাৰ সময়ত ফুচকাৰ যি পাপড়ি পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে ফুলি নুঠে, সেইসমূহেই চুৰমুৰৰ উপাদান হিচাপে ব্যৱহৃত হয়।
সিজোৱা আলু চাৰিকোণীয়াকৈ বা সৰু সৰুকৈ কাটি তাত ফুচকাত ব্যবহৃত সকলো মচলা সানি আৰু ওপৰত পাপড়িসমূহ ভাঙি মিহলি কৰি চুৰমুৰ প্ৰস্তুত কৰা হয়।
কিন্তু স্থায়ী দোকান বা ৰেস্তোৰাঁত প্লেটত পুৰ ভৰ্তি শুকান ফুচকা দিয়া হয় আৰু এটি পৃথক পাত্ৰত টেঙাপানী অথবা চাটনি দিয়া হয়।
সিজোৱা আলুত ধনীয়া গুৰি, জিৰা গুৰি, শুকান জলকীয়া গুৰি আৰু নিমখ মিহলি কৰি তাত কুটা কেঁচা জলকীয়া দি এই পুৰ প্ৰস্তুত কৰা হয়।
অঞ্চলভেদে ই বিভিন্ন নামেৰে পৰিচিত; যেনে উত্তৰ ভাৰতত ইয়াৰ পৰিচয় গোলগাপ্পা হিচাপে, আৰু পশ্চিম ভাৰতত ইয়াৰ নাম পানীপুৰি ।
পাপড়ি : প্ৰথমে আটা ১ কাপ আৰু চুজি ৩ কাপ ভালকৈ পানীৰে মথি এখন আৰ্দ্ৰ কাপোৰেৰে অলপ সময় ঢাকি ৰখা হয়।
টেঙাপানী : পানীৰ লগত তেঁতেলী গুলি তাত নেমু ৰস,পদিনা ৰস,ক'লা নিমখ,জলকীয়া গুৰি মিহলি কৰি টেঙাপানী প্ৰস্তুত কৰা হয়।
পৰিচালন মণ্ডলীৰে হোৱা মতান্তৰৰ ফলস্বৰূপে জব্‌চে ১৯৮৫ চনত 'এপল' কোম্পানীৰ পৰা অব্যাহতি লয় আৰু নামে আন এটা কোম্পানীৰ পট্টন কৰে।
এই কোম্পানীয়েও কম্পিউটাৰৰ পৰিচালন প্ৰণালী বিকাশৰ কাম কৰিছিল আৰু ঘাইকৈ ব্যৱসায়িক আৰু উচ্চ-শিক্ষাৰ কেন্দ্ৰৰ বাবে কাম কৰিছিল।
১৯৮৬ চনত তেখেতে 'লুকাছ ফিল্ম লিমিটেডৰ কম্পিউটাৰ গ্ৰাফিক্স অংশ কিনি লয় আৰু তাকেই 'পিক্সাৰ এনিমেছন ষ্টুডিঅ' হিচাপে গঢ় দিয়ে।
ৰ প্ৰতিষ্ঠাতাৰ মতে সেই বোৰ্ডৰপৰা প্ৰতিটো চিপ কমোৱাৰ বাবে জব্‌চক এশ ডলাৰকৈ দিয়াৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছিল।
জব্‌ছৰ এই বিষয়ত সিমান আগ্ৰহ নাছিল, সেয়ে ষ্টিভ ৱজনিয়াকৰ লগত চুক্তি কৰিছিল যে ৱজনিয়াকে মূল কামখিনি কৰিব, আৰু মাননিখিনি দুয়োজনে সমানে ভগাই লব।
তেখেত এপল ইন্‌ক. -ৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাতা, লগতে তেখেত অধ্যক্ষ আৰু মুখ্য কাৰ্য্যবাহী বিষয়াৰ পদতো অধিষ্ঠিত আছিল।
ষ্টিভ জব্‌চৰ প্ৰকৃত পিতৃৰ নাম আছিল আব্দুলফতেহ জন জন্দালি , এগৰাকী ছিৰিয়াদেশীয় ইছলামধৰ্মী নাগৰিক আছিল।
জব্‌চৰ প্ৰকৃত পিতৃ-মাতৃ পাছলৈ বিবাহ-পাশত আবদ্ধ হয়, আৰু তেওঁলোকৰ ফালৰপৰা জব্‌চৰ নিজা ভনীয়েক 'ম'না ছিম্পছন' ৰ জন্ম হয়।
সত্তৰৰ দশকৰ শেষৰ ফালে ষ্টিভ জব্‌চে এপল কোম্পানীৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাতা ষ্টিভ ৱজনিয়াক আৰু মাইক মেৰকুলা -ৰ সতে লগ-লাগি প্ৰথমটো ব্যৱসায়িক ভাৱে সফল ব্যক্তিগত কম্পিউটাৰ 'এপল ২ ছিৰিজ'ৰ নিৰ্মাণ কৰে।
১৯৮০-ৰ দশকৰ প্ৰথম ভাগত জব্‌ছেই প্ৰথমে মাউছেৰে চলোৱা সম্বলিত কম্পিউটাৰ চালনা ব্যৱস্থাৰ ব্যৱসায়িক সফলতাৰ সম্ভাৱনা অনুমান কৰে, আৰু সেই সম্ভাৱনাৰেই বজাৰলৈ উলিয়ায় মেকিণ্টোছ নামৰ কম্পিউটাৰ।
ৰীড কলেজৰ এগৰাকী সহপাঠী, ডেনিয়েল কোট্‌কে-ৰ সৈতে জব্‌চ আহি 'নীম কৰোলী বাবা'ৰ কাইঞ্ছি আশ্ৰমত উপস্থিত হয়।
ভাৰতৰপৰা উভতি যোৱাৰ সময়ত তেখেতে পাৰম্পৰিক ভাৰতীয় পোছাক পৰিধান কৰিছিল আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মত দীক্ষিত হৈছিল।
১৯৭৪ চনত জব্‌চে কেলিফৰ্নিয়ালৈ উভতি আহে আৰু -ৰ বৈঠকত ষ্টিভ ৱজনিয়াকৰ সৈতে নিয়মীয়াকৈ যোগ দিবলৈ ধৰে।
অৱশ্যে তেখেতৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল আধ্যাত্মিক উন্নয়নৰ বাবে ভাৰতলৈ যাত্ৰা কৰাৰ বাবে ধন সঞ্চয় কৰা।
১৯৭৬ চনত ষ্টীভ জব্‌চ, ষ্টীভ ৱজনিয়াক আৰু ৰ'নাল্ড ৱেইন-এ এপল কম্পিউটাৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ জন্ম দিয়ে।
খালী "ক'ক" -ৰ বটল ওভতাই দি টকা অৰ্জন কৰিছিল আৰু স্থানীয় হৰে কৃষ্ণ মন্দিৰত সপ্তাহত শেষত বিনামূলীয়া ভোজন কৰিছিল।
ব্যৱহাৰ কৰি হোৱা আভিজ্ঞতাক তেখেতে জীৱনৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ অভিজ্ঞতা বুলি উল্লেখ কৰি গৈছে।
তেখেতে উল্লেখ কৰি গৈছে যি সকলে তেখেতৰ দৰে বিপৰীতমুখী বিভিন্ন সংস্কৃতিৰ আওভাও পোৱা নাই তেওঁলোকে তেখেতৰ চিন্তাৰ আঁত ৰাখিব নোৱাৰিব।
চিত্ৰকলা, ভাস্কৰ্য্য কলা আদিত মাখিবাহাৰ শিল্পিসকলে নিজৰ পাৰদৰ্শিতা জগতৰ সম্মুখত দাঙি ধৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
মৃন্ময় আৰু কুহিলা শিল্পৰ অপূৰ্ব সৃশটিৰে মাখিবাহাৰ চিত্ৰশিল্পী আদ্য শৰ্মা, ভূতনাথ শৰ্মা, গংগা হালৈ, কল্প হালৈ, মণিকান্ত শৰ্মাই মাখিবাহাৰ গৌৰৱ কঢ়িয়াইছে।
মাখিবাহাৰ পুতলা নাচ শিল্পৰ দ্বাৰা নাৰায়ণ ডেকা, লংকেশ্বৰ বৰ্মন, ধীৰেন ঠাকুৰীয়াই বিশ্বৰ দৰবাৰলৈ মাখিবাহাৰ নাম কঢ়িয়াই আনিছে।
এই গাঁৱৰ শিপিনীসকলে তাঁতত বোৱা ফুলাম গামোছা, মেখেলা-চাদৰ আৰু বিভিন্ন বস্ত্ৰই দেশৰ তথা বিদেশৰ পৰা সুনাম কঢ়িৱাবলৈ সক্ষম হৈছে।
ওঠৰ শতিকাতে মাখিবাহাৰ সু-সন্তান লক্ষ্মীনাৰায়ণ চৌধুৰীয়ে ‘গুৰু মোকে দয়া নাচাৰিবা’ লোকগীত ৰচনা কৰি মাখিবাহাৰ সুকুমাৰ কলাৰ যুগমীয়া চানেকী সৃষ্টি কৰিছল।
নমিতা ভট্টাচাৰ্য, যুগব্ৰতা দত্ত, বন্দনা দত্ত মাখিবাহা গাঁৱলৈ গৌৰৱ কঢ়িয়াই অনা একো একোগৰাকী জনপ্ৰিয় কণ্ঠশিল্পী।
চলচিত্ৰ, অনাতাঁৰ, দূৰদৰ্শন আৰু মঞ্চ জগতৰ বলিশট অভিনেতা তথা নাট পৰিচালক হেম ভট্টাচাৰ্য্য, গুৰুজী শীবেন্দ্ৰ মোহন শৰ্মা আদিৰ লগত নাট্যকলাত উৎসাহী এচাম ব্যক্তিয়ে মাখিবাহাৰ নাট্যকলাক এক নতুন ৰূপ প্ৰদান ক্ৰিছে।
মকুন্দ থিয়েটাৰ, জয় জোৱান জয় কিশাণ যাত্ৰা পাৰ্টী, গোপীনাথ নাট্য সমাজ আদিয়ে নাট্য সমাজত এক সুকীয়া স্থান দখল কৰিছে।
শশী ভট্ট, থানেশ্বৰ শৰ্মা, অতুল ভট্টাচাৰ্য্য, মকুল শৰ্মা, নৱ কুমাৰ শৰ্মা, গোপাল শৰ্মা আদি আজন্ম নাট্য শিল্পীসকলে বিভিন্ন দিশত মাখিবাহা অঞ্চলৰ নাট্যআন্দোলনৰ গুৰি বঠা ধৰি আহিছে।
অসমীয়া সমাজত প্ৰচলিত বিভিন্ন ধৰ্মীয় আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে চলি অহা অনুষ্ঠান এই গাঁৱত এতিয়াও উলহ-মালহেৰে উদযাপন কৰা হয়।
ইয়াৰ ভিতৰত বিহু, ভঠেলী, বুদ্ধ পূৰ্ণিমা, দূৰ্গাপূজা, লক্ষীপূজা, কালীপূজা, ভেকুলীৰ বিয়া, জন্মাষ্টমী, মহাপুৰুষৰ জন্ম আৰু তিৰোভাৱ তিথি, নন্দোৎসৱ, পচঁতি, মনসাপূজা, শশীৰাতি, দীপান্বিতা, মোহোহো, কাতি মহীয়া নাম, সৰস্বতী পূজা, দৌলোৎসৱ, সভা আদি উল্লেখযোগ্য।
ঠিক তেনেদৰে সতীশ হালৈ, ৰণজিৎ শৰ্মা, পবিন দত্ত, মহেশ শৰ্মা আদি খেলুৱৈসলে মাখিবাহাৰ ক্ৰীড়াক্ষেত্ৰখন উজলাই ৰাখিছিল।
প্ৰতিবছৰে তৰুণ দত্তৰ নামত চলন্ত ফুটবল খেল অনুস্থিত কৰা হয় ৷ এই ফুটবল খেল ইতিমধ্যে সোণালী জয়ন্তী বৰ্ষ অতিক্ৰম কৰিছে
গুৱাহাটিৰ পৰা বাইহাটা-ৰঙিয়া হৈ ৩১ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘা‍ইপথেৰে টিহু চ’কলৈ আৰু টিহুৰ চ’কৰ পৰা টিহু নগৰৰ মাজেৰে গড়্কাপ্টানী পকী পথ।
পোন্ধৰ শতিকাতে আৰম্ভ হোৱা শৈক্ষিক পৰিৱেশৰ আলোকেৰে আলোকিত এই অঞ্চলটোৱে আজিও শৈক্ষিক জগতত জয়যাত্ৰা অব্যহত ৰাখিছে।
মাখিবাহা গাঁৱত ভাইৰা, ওজাপালি, বায়ন, পুতলা নাচ, থিয়নাম, নাগাৰানাম, সংকীৰ্ত্তন, নাট্যকলা আদি কলাতো এই গাঁৱৰ এক সুকীয়া পৰিচয় আছে।
ঢুলীয়া আৰু কালীয়া পৰিবেশ্য কলাৰ দল যদিও আজি মাখিবাহাত নাই, তথাপি এই দিশবোৰৰ লগত এসময়ত মাখিবাহাৰ এচাম ব্যক্তি ড়িত থকাৰ ইতিহাস আছে।
গাঁওখনৰ এচাম লোক কৃষি কাৰ্যৰ লগত জড়িত যদিও চৰকাৰী-বেচৰকাৰী চাকৰি, ব্যৱসায়, ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ ইত্যাদিত এই গাঁৱৰ অধিকাংশ লোকেই জড়িত।
বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ আত্মসহায়ক গোটসমূহেও মাখিবাহা গাঁৱৰ অৰ্থনৈতিক বুনিয়াদী সবলীকৰণত অৰিহনা যোগাইছে।
গুৱাহাটীৰ পৰা ৯২ কিলোমিটাৰ, নলবাৰীৰ পৰা ২০ কিলোমিটাৰ, আৰু টিহু নগৰৰ পৰা ৩ কিলোমিটাৰ দূৰত মাখিবাহা গাঁও অৱস্থিত।
নৱজাগৰণৰ তাত্ত্বক জ্ঞান নাথাকিলেও সুদূৰ অতীততে মাখিবাহাত ধূপকাঠীৰ উদ্যোগ, ৰাহ উদ্যোগ, গৰুগাড়ীৰ চকা বনোৱা উদ্যোগ, আদিয়ে সাৰ পাই উঠিছিল।
গভৰ্ণৰ হিচাপে তেওঁৰ প্ৰথমটো ভাষণত ৰাজনে বেংকিং ক্ষেত্ৰৰ সংস্কাৰ সাধন আৰু বৈদেশিক বেংকিংৰ ক্ষেত্ৰত ভাধা-নিষেধ শিথিল কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে।
তেও৬ৰ কাৰ্যকালৰ প্ৰথম দিনাই ভাৰতীয় টকাৰ মূল্য প্ৰতি আমেৰিকান ডলাৰৰ বিপৰীতে ২.১% বৃদ্ধি পায়।
ৰাজনৰ নেতৃত্বত ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকে কনজিউমাৰ প্ৰাইচ ইনডেস্ক বা উপভোক্তা মূল্ সূচকক মুদ্ৰাস্ফিতীৰ মুখ্য সূচক হিচাপে গ্ৰহণ কৰে।
ৰাজনৰ নেতৃত্বাধীন ৰিজাৰ্ভ বেংকে বেংকিং সেৱাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে দুটা উমৈহতীয়া বেংকক লাইচেঞ্চ প্ৰদান কৰে আৰু এঘাৰটা পৰিশোধ বেংকক অনুমোদন জনায়।
ৰঘূৰাম গোবিন্দ ৰাজন এগৰাকী ভাৰতীয় অৰ্থনীতিবিদ তথা ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ ২৩তম গভৰ্ণৰ।
তেওঁ চিকাগো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বুথ স্কুল অফ বিজনেছত এৰিক জে. গ্লিচ্চাৰ বিত্ত বিভাগৰ গণমান্য সেৱা অধ্যাপক হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
পূৰ্বতে তেওঁ আমেৰিকান বিত্তীয় সংগঠনৰ সভাপতিৰ দায়িত্বত থকাৰ লগতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মুদ্ৰা নিধিৰ মুখ্য অৰ্থনীতিবিদ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
ভাৰত চৰকাৰৰ সৈতে তেওঁৰ পূৰ্বৰ কাম-কাজসমূহৰ ভিতৰত অৰ্থনৈতিক সংশোধনৰ উদ্দেশ্যৰে পৰিকল্পনা আয়োগৰদ্বাৰা গঠিত এক কমিটিৰ সঞ্চালক আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰী ড॰ মনমোহন সিঙৰ অৰ্থনৈতিক উপদেষ্টা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাই প্ৰধান।
২০১৩ চনৰ ৬ আগষ্টত তেওঁক ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ ২৩তম গভৰ্ণৰ হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয় আৰু ৪ ছেপ্টেম্বৰত তেওঁ পূৰ্বৰ গভৰ্ণৰ ড॰ ডি চুব্বাৰাওৰ পৰা কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে।
বিদ্যালয়ৰ সপ্তম বছৰলৈকে তেওঁ শ্ৰীলংকা, ইণ্ডোনেছিয়া আৰু বেলজিয়ামত থাকিছিল আৰু ১৯৭৪ চনত তেওঁ বেলজিয়ামৰ পৰা ভাৰতলৈ প্ৰত্যৱৰ্ত্তন কৰে।
১৯৮৫ চনত তেওঁ ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান, দিল্লীৰ পৰা ইলেক্ট্ৰিকেল ইঞ্জিনীয়াৰিং বিষয়ত স্নাতক উপাধি গ্ৰহণ কৰে আৰু ১৯৮৭ চনত ভাৰতীয় প্ৰবন্ধন প্ৰতিষ্ঠান, আহমদাবাদৰ পৰা বিজনেছ এডমিনিষ্ট্ৰেচনৰ স্নাতকোত্তৰ ডিপ্ল'মা গ্ৰহণ কৰে।
ৰাজনে আই. আই. টি. দিল্লীত সকলো দিশত শ্ৰেষ্ঠতা লাভৰ বাবে পৰিচালকৰ সোণৰ পদক লাভ কৰাৰ লগতে আই. আই. এম. আহমদাবাদতো সোণৰ পদক পাইছিল।
১৯৯১ চনত বেংকিংৰ বিষয়ে ৰচনাৱলী শীৰ্ষক গৱেষণা গ্ৰন্থৰ বাবে তেওঁ এম. আই. টি.ৰ পৰা পি এইচ ডি উপাধি লাভ কৰে।
২০০৮ চনৰ নৱেম্বৰত সেই সময়ৰ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ড॰ মনমোহন সিঙে ৰাজনক সন্মানীয় অৰ্থনৈতিক উপদেষ্টা হিচাপে নিয়োগ কৰে।
সেই বছৰতে ৰাজনৰ নেতৃত্বত অৰ্থনৈতিক সংস্কাৰৰ বাবে গঠিত এখন উচ্চস্তৰীয় কমিটিয়ে পৰিকল্পনা আয়োগক এক প্ৰতিবেদন দাখিল কৰে।
২০১৩ চনৰ ৬ আগষ্টত ৰঘূৰাম ৰাজনক ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ পৰৱৰ্তী গভৰ্ণৰ হিচাপে নিযুক্তি দিয়াৰ কথা ঘোষণা কৰা হয়।
সেই বছৰৰে ৫ ছেপ্টেম্বৰত ৰাজনে ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ ২৩ত্ম গভৰ্ণৰ হিচাপে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু চিকাগো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা দীঘলীয়া ছুটী লয়।
২০০৩ চনত তেওঁ এমবিএ পাঠ্যক্ৰমৰ ইণ্টাৰনেচনেল কৰ্প’ৰেট ফাইনেঞ্চ আৰু পিএইচডি পাঠ্যক্ৰমৰ থিয়ৰি অফ ফাইনেঞ্চিয়েল ডিচিছন্স বিষয়ত পঢ়াবলৈ লয়।
২০১৪ চনত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মুদ্ৰা নিধিৰ মুৰব্বী ক্ৰিষ্টিন লাগাৰ্ডেৰ কাৰ্যকালৰ অন্তত ৰাজনে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ সম্ভাৱনীয়তাৰ কথা প্ৰকাশ পায়।
২০১৫ চনৰ ৯ নৱেম্বৰত ৰাজনক বেংক অফ ইণ্টাৰনেচনেল ছেটলমেণ্টৰ উপ-চেয়াৰমেন হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়।
ৰাজনে বিশ্বৰ কেন্দ্ৰীয় বেংকসমূহৰ শ্ৰেষ্ঠ গভৰ্ণৰসকলৰ এগৰাকী হিচাপে বঁটা/স্বীকৃতি লাভ কৰিছে।
২০১২ চনৰ ১০ আগষ্টত ৰাজনক ভাৰত চৰকাৰৰ বিত্ত মন্ত্ৰণালয়ৰ মুখ্য অৰ্থনৈতিক উপদেষ্টা হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়।
২০১৬ চনৰ ১৮ জুনত ৰাজনে ঘোষণা কৰে যে তেওঁ ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ গৱৰ্নৰ হিচাপে দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে কাৰ্যনিৰ্বাহ নকৰে আৰু তেওঁ বিদ্যায়তনিক ক্ষেত্ৰখনলৈ উলটি যোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে।
সেয়েহে সি ইটালীৰ ভোল্টেৰালৈ গৈ তাত থকা ভেম্পায়াৰ শাসকবৰ্গ ভল্ট্চুৰি পৰিয়ালক তাৰ প্ৰাণ ল'বলৈ উচটাবলৈ যায়।
ইটালী এৰাৰ আগতে ভল্ট্চুৰিয়ে এডৱাৰ্ডক সকীয়াই দিয়ে যে যিহেতু বেলাই ভেম্পায়াৰসকলৰ অস্তিত্বৰ কথা গম পাইছে গতিকে তাইক হয় হত্যা কৰিব লাগিব নহয় তাইক ভেম্পায়াৰলৈ সলনি কৰিব লাগিব।
ফোৰ্কছলৈ ঘূৰি আহি এডৱাৰ্ডে বেলাক কয় যে সি সদায় বেলাক ভাল পাই থাকিব আৰু তাইৰ সুৰক্ষাৰ অৰ্থে হে মিছাকৈয়ে ভাল নাপায় বুলি কৈছিল।
তাই এডৱাৰ্ডক ক্ষমা কৰে আৰু এডৱাৰ্ডক অসন্তুষ্ট কৰি কালেন পৰিয়ালে বেলাক ভেম্পায়াৰলৈ সলনি কৰাৰ সপক্ষে মত দিয়ে কাৰণ সি ভাবে যে ভেম্পায়াৰ হোৱাটো এক অভিশাপ।
ইপিনে জেকবে এডৱাৰ্ডক সোঁৱৰাই দিয়ে যে যদি কালেনসকলে বেলাক কামোৰে তেন্তে কুকুৰনেছীয়া মানুহ আৰু কালেনসকলৰ বহুবছৰ পুৰণি শান্তিৰ সন্ধিৰ নিয়ম ভংগ হ'ব।
কিতাপখনৰ চাহিদা ইমানেই বেছি আছিল যে ইবেই ত ইয়াৰ আগতীয়াকৈ পঢ়িবপৰা সংস্কৰণ প্ৰায ৩৮০ ডলাৰত বিক্ৰী হৈছিল।
প্ৰকাশৰ দ্বিতীয় সপ্তাহত ই জনপ্ৰিয় শিশু লেখক ক্ৰিষ্টোফাৰ পাওলিনি, মাৰ্কাছ যুকাছ আদিক স্থানচ্যুত কৰি, শিশু গ্ৰন্থৰ "নিউ য়ৰ্ক টাইমছ বেষ্ট চেলাৰ তালিকা"ত শীৰ্ষস্থান দখল কৰে আৰু প্ৰায় এঘাৰ সপ্তাহ সেই স্থান অক্ষুণ্ণ ৰাখে।
প্ৰকাশৰ দুসপ্তাহৰ পিছত ই য়ুএছএ টুডেৰ বেষ্টচেলাৰ তালিকাত প্ৰৱেশ কৰে আৰু ১৫০ সপ্তাহজুৰি থাকে তথা পিছলৈ প্ৰথম স্থানো দখল কৰে।
তেওঁ কয় যে তেওঁ কেতিয়াও বেলাৰ দৰে হিয়াভগা যন্ত্ৰণাৰ সন্মুখীন হোৱা নাই গতিকে নিজা অভিজ্ঞতাৰ পৰা এইখিনি কথা তেওঁ লিখিব নোৱাৰে, সেয়েহে তেওঁ নিজৰ সন্তান এটি হেৰুওৱাৰ কথা ভাবি সেইখিনি লিখিছিল কাৰণ তেওঁৰ চৰিত্ৰই তেনেকুৱা, "সুখ আৰু দুখৰ প্ৰতি সমানেই উন্মুখ"।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত নিউ মুনে প্ৰকাশ পোৱাৰ লগে লগে যথেষ্ট জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰে আৰু বেষ্টচেলাৰ তালিকা সমূহত শীৰ্ষস্থান দখল কৰি বছৰটোৰ এখন সফল গ্ৰন্থ হিচাপে পৰিগণিত হয়।
ই নিউ য়ৰ্ক টাইমছ বেষ্টচেলাৰ তালিকা আৰু য়ুএছএ টুডেৰ শীৰ্ষ ১৫০খন বেষ্টচেলাৰৰ তালিকাত প্ৰথমস্থান দখল কৰে আৰু ৫ মিলিয়নতকৈও বেছি বিক্ৰীৰে সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা কেঁচাবন্ধা শিশুগ্ৰন্থ হিচাপে পৰিগণিত হয়।
টোৱাইলাইট লিখি উঠাৰ পিছত মেয়াৰে দেখিলে যে তেওঁ বহুকেইটা উপসংহাৰ লিখি পেলালে আৰু ক'লে "মই সোনকালে বুজি পালোঁ যে বেলা আৰু এডৱাৰ্ডৰ প্ৰেমকাহিনী ইমানতে শেষ কৰিবলৈ মই সাজু নাছিলোঁ"।
তেওঁ ফৰেভাৰ ডন নামৰ ছিকুৱেল এখন লিখিবলৈ ধৰিলে য'ত বেলাৰ হাইস্কুলৰ অন্তিম বছৰটিৰ বৰ্ণনা আছিল।
তাৰ পিছৰ কেইমাহত বেলাই আৱিষ্কাৰ কৰিলে যে মটৰ চাইকেল চলোৱা,থিয় গৰাৰ পৰা জঁপিওৱা আদি বিপদজনক কাম কৰিলে তাই মনতে এডৱাৰ্ডৰ কণ্ঠস্বৰ শুনিবলৈ পায়।
হাঁহিমুখীয়া জেকব ব্লেকৰ লগত লাহে লাহে গঢ়ি উঠা গাঢ় বন্ধুত্বৰ মাজতে তাই এডৱাৰ্ডক হেৰুঁওৱাৰ বেদনা পাহৰিবলৈ যত্নপৰ হয়।
জেকব আৰু সিহঁতৰ দলটোৱে বেলাক দুই দুষ্ট ভেম্পায়াৰ ল'ৰেণ্ট আৰু ভিক্টোৰিয়াৰ পৰা ৰক্ষা কৰে কাৰণ ভিক্টোৰিয়াৰ প্ৰেমিক জেমছ ক কালেন সকলে টোৱাইলাইটত বধ কৰিছিল আৰু তাই বেলাক হত্যা কৰি ইয়াৰ প্ৰতিশোধ ল'ব বিচাৰিছিল।
ইজাবেলা স্বানৰ ১৮তম জন্মদিনত তাইৰ ভেম্পায়াৰ প্ৰেমিক এডৱাৰ্ড আৰু তাৰ পৰিয়ালে এক ভোজমেলৰ আয়োজন কৰে।
অসাবধানতাবশতঃ এটা উপহাৰ খুলি থাকোঁতে তাইৰ হাতত অলপ কটা যায় আৰু তাৰ পৰা ওলোৱা তেজৰ গোন্ধত এডৱাৰ্ডৰ তোলনীয়া ভায়েক জেস্পাৰ সংযমহীন হৈ পৰে আৰু বেলাক হত্যা কৰাৰ চেষ্টা কৰে।
বেলাৰ সুৰক্ষাৰ বাবে কালেন পৰিয়ালটোৱে ফোৰ্কছ এৰি দূৰলৈ গুচি যায় আৰু বেলাই যাতে নিজৰ জীৱনত আগবাঢ়ি যায় তাৰ বাবে যাবৰ পৰত এডৱাৰ্ডে বেলাক কয় যে সি এতিয়া তাইক ভাল নাপায়।
এডৱাৰ্ডৰ ভায়েকে বেলাক আক্ৰমণ কৰাত বেলাৰ সুৰক্ষাৰ বাবে সি তাইক এৰি গুচি যায় আৰু হতাশাগ্ৰস্ত,ভগ্নহৃদয় বেলাক জেকব ব্লেকে এক শ্ৰেষ্ঠ বন্ধুৰ ৰূপত সেই যন্ত্ৰণাৰ পৰা কিছু সকাহ দিয়ে।
কিন্তু বেলাৰ জীৱনে আকৌ নতুন পথ লয় যেতিয়া জেকবৰ এক অবিশ্বাসনীয় চৰিত্ৰ পোহৰলৈ আহে আৰু এডৱাৰ্ডৰ ভনীয়েক এলিছে আহি বেলাক সাক্ষাৎ কৰে।
বিভিন্ন অনুষ্ঠানত মেয়াৰে কৈ আহিছে যে বেটুপাত নিৰ্বাচনত তেওঁৰ কোনো হাত নাই আৰু বেটুপাতটো তেওঁৰ পছন্দও হোৱা নাই।
প্ৰথমতে মেয়াৰে এটা ঘড়ীৰ ছবি দিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল কাৰণ উপন্যাস খনত 'সময়' এটি অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়।
কিন্তু বেটুপাত নিৰ্বাচনৰ দায়িত্বত থকা দলটো এটা পাহি সৰিবলৈ লোৱা টিউলিপৰ ছবি নিৰ্বাচন কৰে যিয়ে বেলাই এটোপা তেজ হেৰুওৱা কথাটো বুজাইছে।
কিতাপখনৰ নামটোৱে চন্দ্ৰচক্ৰৰ আটাইতকৈ আন্ধাৰ সময়খিনিক বুজায়,অৰ্থাৎ নিউ মুনত বেলা স্বানৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ দুঃখজনক আৰু অন্ধকাৰ সময়খিনিৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
কিতাপখন লিখাটো তেওঁৰ বাবে কঠিন আছিল কিয়নো তেওঁ পঢ়ুৱৈৰ সঁহাৰিৰ বিষয়ে অৱগত নাছিল আৰু বেলাৰ যন্ত্ৰণাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰোঁতে প্ৰায়ে কান্দি পেলাইছিল।
কিতাপখনৰ শেষৰপিনে থকা ক্লক টাৱাৰত ভল্ট্চুৰিৰ সৈতে মুখামুখি হোৱা দৃশ্যটো মেয়াৰে প্ৰথমতে লিখিছিল।