polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ইয়াত জাতিক শ্ৰেণীলৈ বা অব্ৰাহ্মবাদলৈ হ্ৰাস কৰাক প্ৰতিহত কৰা হৈছে আৰু জাতিগত ক্ষমতাৰ সমসাময়িক কাৰ্য্যকলাপৰ জীৱন্ত বৰ্ণনা আৰু বিশ্লেষণ কৰা হৈছে।
১৯৬০ চনত মাৰাঠী ভাষাত দলিত সাহিত্যৰ উত্থান ঘটে, আৰু অতি সোনকালেই ই বাংলা, হিন্দী,কানাড়া, পঞ্জাবী, সিন্ধী, তামিল ভাষাত প্ৰকাশ পায়।
মূলসুঁতিৰ মাৰাঠী সাহিত্যই তেতিয়াৰ প্ৰচলিত জীৱন সম্পৰ্কে আগবঢ়োৱা চিত্ৰণক দলিত সাহিত্যই নস্যাৎ কৰিছিল।
বাহ্যিক সাহিত্যই অন্বেষণ সাহিত্য, দুঃসাহসিক সাহিত্য, পাহাৰীয়া সাহিত্য আৰু প্ৰকৃতি লেখাকে ধৰি কেইবাটাও ভিন্ন উপধাৰা সামৰি লৈছে।
আন এটা উপধাৰা হৈছে গাইড বুক, যাৰ প্ৰাৰম্ভিক উদাহৰণ আছিল ১৭৭৮ চনত প্ৰকাশিত থমাছ ৱেষ্টৰ লেক ডিষ্ট্ৰিক্টৰ গাইড।
এই ধাৰাসমূহৰ ভিতৰত অন্বেষণ, জীয়াই থকা, পালতোলা, হাইকিং, পৰ্বতাৰোহণ, বগা পানীত নাওঁ চলোৱা, জিঅ’কেচিং বা কয়াকিং , বা প্ৰকৃতি আৰু পৰিৱেশৰ বিষয়ে লিখা আদি কাৰ্য্যকলাপ অন্তৰ্ভুক্ত।
ৱাল্ডেনৰ পুখুৰীত থ'ৰৰ সেই জীৱনৰ লগত কোনো প্ৰত্যক্ষ সম্পৰ্ক নথকা বিভিন্ন ঘটনা পাছলৈ তাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত হৈ পৰিছে, যেনেঃ ব্ৰিটিছ শ্ৰমিক আন্দোলন, ভাৰতৰ সৃষ্টি, নাগৰিক অধিকাৰ আন্দোলন, হিপ্পী বিপ্লৱ, পৰিৱেশ আন্দোলন, মৰুভূমি আন্দোলন আদি।
আজি থ’ৰ’ৰ কথাবোৰ উদাৰবাদী, সমাজবাদী, নৈৰাজ্যবাদী, মুক্তিবাদী আৰু ৰক্ষণশীলসকলে একে অনুভূতিৰে উদ্ধৃত কৰিছে।
যদিও এই কিতাপখন সম্পূৰ্ণৰূপে বাহিৰৰ কাম নহয় তথাপিও তেওঁ মানুহ কিয় মৰুভূমিলৈ শিবিৰ, বেকপেক আৰু হাইকিং কৰিবলৈ ওলাই যায় তাৰ ধাৰণাবোৰ প্ৰকাশ কৰিছিল।
১৮৯৫ চনৰ ২৪ এপ্ৰিলৰ ৰাতিপুৱা বতাহ অনুকূল হোৱাৰ বাবে দুপৰীয়া মই লংগৰ ওজন কৰিলোঁ, জাহাজত উঠিলোঁ আৰু বষ্টনৰ পৰা গমন কৰিলোঁ, মোৰ মাজত এটা ৰোমাঞ্চকৰ স্পন্দন অনুভূত হৈছিল।
পালতোলা নৌকাচালনাৰ জগতখনত জোছুয়া স্লোকামৰ চেলিং এল'ন আৰউণ্ড দ্য ৱৰ্ল্ড গ্ৰন্থখন বাহ্যিক সাহিত্যৰ এক ক্লাছিক।
ৰবাৰ্ট লুই ষ্টিভেনছনৰ ট্ৰেভেলছ উইথ এ ডংকি ইন দ্য চেভেনছ আছিল তেখেতৰ চেভেনছ ভ্ৰমণৰ বিষয়ে।
হাইকিং আৰু কেম্পিঙক বিনোদনমূলক কাৰ্য্যকলাপ হিচাপে উপস্থাপন কৰা প্ৰথম পৰ্যায়ৰ জনপ্ৰিয় কিতাপসমূহৰ ভিতৰত এইখন অন্যতম।
তেওঁ লক্ষ্য কৰে যে "ৰচনাখন প্ৰায় যিকোনো বস্তুৰ বিষয়ে প্ৰায় সকলো কথা কোৱাৰ বাবে এক সাহিত্যিক যন্ত্ৰ", আৰু লগতে কয় যে "পৰম্পৰা অনুসৰি, প্ৰায় সংজ্ঞা অনুসৰি, ৰচনাখন এটা সংক্ষিপ্ত টুকুৰা"।
তদুপৰি হাক্সলীয়ে যুক্তি আগবঢ়ায় যে "ৰচনাসমূহ এনে এটা সাহিত্যিক প্ৰজাতিৰ অন্তৰ্গত যাৰ চৰম পৰিৱৰ্তনশীলতাক তিনিটা মেৰুৰ ৰেফাৰেন্স ফ্ৰেমৰ ভিতৰত অতি ফলপ্ৰসূভাৱে অধ্যয়ন কৰিব পাৰি"।
সাহিত্য সমালোচনা, ৰাজনৈতিক ইস্তাহাৰ, শিকি অহা যুক্তি, দৈনন্দিন জীৱনৰ পৰ্যবেক্ষণ, স্মৃতি, লেখকৰ প্ৰতিফলন আদিত ৰচনা সাধাৰণতে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
কিন্তু পদ্যত লিখা ৰচনাবোৰকো বুলি গ্ৰহণ কৰা হৈছে (যেনেঃ আলেকজেণ্ডাৰ পোপৰ 'এন এছেই অন ক্ৰিটিচিজম' আৰু 'এন এছেই অন মেন')।
সংক্ষিপ্ততাই সাধাৰণতে ৰচনাৰ সংজ্ঞা দিলেও জন লকৰ 'এণ এছে কনচাৰ্নিং হিউমেন আণ্ডাৰষ্টেণ্ডিং' আৰু থমাছ মালথাছৰ 'এন এছেই অন দ্য প্ৰিন্সিপল অৱ পপুলেচন'ৰ দৰে ডাঙৰ ডাঙৰ গ্ৰন্থবোৰ ইয়াৰ বিপৰীত উদাহৰণ।
আনুষ্ঠানিক ৰচনাৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে "গুৰুতৰ উদ্দেশ্য, মৰ্যাদা, যুক্তিসংগত সংগঠন, আৰু দৈৰ্ঘ্য"।
আনহাতে অনানুষ্ঠানিক ৰচনাৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে "ব্যক্তিগত উপাদান" , হাস্যৰস, ৰূপশৈলী,বিষয়বস্তুৰ অগতানুগতিকতা বা নতুনত্ব, ইত্যাদি।
মাধ্যমিক ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক তেওঁলোকৰ লিখাৰ দক্ষতা বৃদ্ধিৰ বাবে গঠনমূলক ৰচনাৰ আৰ্হি শিকোৱা হয়।
নামভৰ্তিৰ ৰচনা বিশ্ববিদ্যালয়সমূহে আৱেদনকাৰী নিৰ্বাচনত প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰে, আৰু মানৱীয় আৰু সমাজ বিজ্ঞানত ৰচনা প্ৰায়ে চূড়ান্ত পৰীক্ষাৰ সময়ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ প্ৰদৰ্শনৰ মূল্যায়নৰ উপায় হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ফৰাচী মিচেল ডি মণ্টেইনে তেওঁৰ ৰচনাক ৰচনা হিচাপে বৰ্ণনা কৰা প্ৰথমজন লেখক আছিল; তেওঁ এই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰি এইবোৰক নিজৰ চিন্তাধাৰাক লিখিত ৰূপ দিয়াৰ "প্ৰচেষ্টা" হিচাপে বৰ্ণনা কৰিছিল।
চলচ্চিত্ৰ ৰচনা হৈছে এনে এখন চলচ্চিত্ৰ যিয়ে প্ৰায়ে তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণৰ শৈলীক সামৰি লয় আৰু কোনো বিষয়বস্তু বা ধাৰণা এটাৰ বিৱৰ্তনৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
উদ্দেশ্যধৰ্মী, বাস্তৱিক: এই মেৰুৰ পৰা লিখা ৰচনাকাৰসকলে "নিজৰ বিষয়ে প্ৰত্যক্ষভাৱে নকয়, কিন্তু কোনো সাহিত্যিক বা বৈজ্ঞানিক বা ৰাজনৈতিক বিষয়বস্তুৰ প্ৰতি নিজৰ মনোযোগ বাহিৰলৈ ঘূৰাই দিয়ে, আৰু প্ৰাসংগিক তথ্যৰ পৰা সাধাৰণ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়"।
বিমূৰ্ত-সাৰ্বজনীন: এই মেৰুটোত "আমি সেই ৰচনাকাৰক বিচাৰি পাওঁ যিয়ে উচ্চ বিমূৰ্ততাৰ জগতখনত নিজৰ কাম কৰে", যিসকল কেতিয়াও ব্যক্তিগত নহয় আৰু যিসকলে অভিজ্ঞতাৰ বিশেষ তথ্যৰ কথা খুব কমেইহে উল্লেখ কৰে।
ব্যক্তিগত আৰু আত্মজীৱনীমূলক: এই মেৰুটোত আটাইতকৈ আৰামদায়ক অনুভৱ কৰা ৰচনাকাৰসকলে "প্ৰতিফলিত আত্মজীৱনীৰ খণ্ডবোৰ লিখে আৰু উপাখ্যান আৰু বৰ্ণনাৰ মূল ছিদ্ৰৰে পৃথিৱীখন চায়"।
ডাঙৰ ভগ্নী ভেনাছৰ সৈতে ছেৰেনা উইলিয়ামছৰ প্ৰশিক্ষক আছিল পিতৃ ৰিচাৰ্ড উইলিয়ামছ আৰু মাতৃ অৰেচিন প্ৰাইচ ।
চাৰিওটা ডাঙৰ একক খিতাপ জয় কৰি নন-কেলেণ্ডাৰ বৰ্ষৰ গ্ৰেণ্ড শ্লেম আৰু কেৰিয়াৰৰ গ্ৰেণ্ড শ্লেম লাভ কৰিছিল, যিটো ‘চেৰেনা স্লেম’ নামেৰে জনাজাত হৈ পৰিছিল।
পিছৰ কেইবছৰমানৰ ভিতৰত তেওঁ আৰু দুটা চিংগলছ মেজৰ দাবী কৰিছিল যদিও শৰিৰীক আঘাতৰ বাবে খেলৰ অৱনতি ঘটে।
২০০৭ চনৰ পৰাই অৱশ্যে আঘাত অব্যাহত থকাৰ পিছতো ক্ৰমান্বয়ে সুস্থ অৱস্থালৈ ঘূৰি আহি বিশ্বৰ ১ নং একক ৰেংকিং পুনৰ দখল কৰে।
২০১২ চনৰ উইম্বলডন চেম্পিয়নশ্বিপৰ পৰা আৰম্ভ কৰি উইলিয়ামছে আধিপত্যলৈ ঘূৰি আহি অলিম্পিকৰ সোণৰ পদক দখল কৰি একক আৰু ডাবল দুয়োটাতে কেৰিয়াৰৰ গোল্ডেন স্লেম লাভ কৰা প্ৰথমগৰাকী টেনিছ খেলুৱৈ হিচাপে পৰিগণিত হয়।
তেওঁ তেৰটা একক খেলৰ ভিতৰত আঠটা জিকিছিল, যাৰ ভিতৰত ২০১৪-১৫ বৰ্ষৰ পৰা একেৰাহে চাৰিওটা মেজৰ আছিল আৰু দ্বিতীয়টো "চেৰেনা শ্লেম" অৰ্জন কৰিছিল।
২০১৭ অষ্ট্ৰেলিয়ান অপেনত, তেওঁ ষ্টেফি গ্ৰাফৰ অপেন এৰা ৰেকৰ্ড অতিক্ৰম কৰি তেওঁৰ ২৩তম মুখ্য একক খিতাপ জয় কৰে।
তেওঁ তাৰ পিছত গৰ্ভৱতী হোৱাৰ বাৱে পেছাদাৰী টেনিছৰ পৰা বিৰতি লৈছিল আৰু খেলিবলৈ উভতি অহাৰ পিছত চাৰিটা মুখ্য ফাইনেলত উপনীত হৈছিল।
উইলিয়ামছ ১৯৮১ চনৰ ২৬ ছেপ্টেম্বৰত মিচিগানৰ চেগিন’ত মাতৃ অৰেচিন প্ৰাইচ আৰু পিতৃ ৰিচাৰ্ড উইলিয়ামছৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
প্ৰাইছৰ পাঁচগৰাকী কন্যাৰ ভিতৰত তেওঁ সৰু: আঢ়ৈ বছৰীয়া ভগ্নী য়েটুণ্ডে, লিণ্ড্ৰিয়া আৰু ইছা প্ৰাইচ আৰু সম্পূৰ্ণ ডাঙৰ ভগ্নী ভেনাছ।
ল'ৰা-ছোৱালীবোৰ সৰু থাকোঁতে পৰিয়ালটো কেলিফৰ্ণিয়াৰ কম্পটনলৈ গুচি যায় আৰু চাৰি বছৰ বয়সৰ পৰাই তাই টেনিছ খেলিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
তেওঁ আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁৰ মাতৃ তেওঁলোকৰ প্ৰশিক্ষক হৈ থকাৰ বিপৰীতে তেওঁৰ আন প্ৰশিক্ষক সকলৰ ভিতৰত আছিল ৰিচাৰ্ড উইলিয়ামছ।
ৰিচাৰ্ড উইলিয়ামছে পৰৱৰ্তী সময়ত দ্য ভেনাছ আৰু চেৰেনা উইলিয়ামছ টেনিছ টিউটৰিয়েল একাডেমী প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
উইলিয়ামছে ১৪টা ডাঙৰ মহিলা ডাবলছৰ খিতাপও লাভ কৰে, এই সকলোবোৰ তেওঁৰ ভগ্নী ভেনাছৰ সৈতে আৰু গ্ৰেণ্ড শ্লেম ডাবলছৰ ফাইনেলত এই যুটি অপৰাজিত হৈছিল।
ইয়াৰ ভিতৰত ২০০৯ চনৰ উইম্বলডন চেম্পিয়নশ্বিপ আৰু ২০১০ চনৰ ফ্ৰেন্স অ’পেনৰ মাজত অনুষ্ঠিত হোৱা নন-কেলেণ্ডাৰ বৰ্ষৰ গ্ৰেণ্ড শ্লেম অন্তৰ্ভুক্ত, যিয়ে দুই ভগ্নীৰ যুটক ডাবলছৰ বিশ্বৰ ১ নং ৰেংকিং প্ৰদান কৰে।
তেওঁ চাৰিটা অলিম্পিক স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰে, তিনিটা মহিলা ডাবলছত—এইটো সৰ্বকালৰ যৌথ অভিলেখ তেওঁৰ ভগ্নীৰ সৈতে ভাগ কৰা।
সৰ্বকালৰ শ্ৰেষ্ঠ টেনিছ খেলুৱৈসকলৰ ভিতৰত বহুলভাৱে বিবেচিত চেৰেনাই মহিলা টেনিছ এছ'চিয়েচনেত ৩১৯ সপ্তাহ ধৰি একক শাখাত বিশ্বৰ ১ নম্বৰ স্থান লাভ কৰি আহিছিল।
তেওঁ ২৩টা গ্ৰেণ্ড শ্লেম একক খিতাপ জয় কৰিছিল, যিটো বৰ্তমান যুগৰ খেলুৱৈসকলৰ সৰ্বাধিক আৰু সৰ্বকালৰ ভিতৰত দ্বিতীয় সৰ্বাধিক খিতাপ।
শিশুৰ মনস্তত্ত্ব প্ৰকাশ মূলক বিভিন্ন গুৰুত্বৰ বিষয় সম্পৰ্কে কৰা এক অধ্যয়নৰ ফলাফলত শিশুক লক্ষ্য কৰি লোৱা মাধ্যমসমূহত আন্তঃব্যক্তিগত পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়াৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হিচাপে দৈহিক আকৰ্ষণীয়তাক অত্যধিক গুৰুত্ব দিয়া দেখা গৈছিল।
অধ্যয়নত ব্যৱহৃত মাধ্যম হিচাপে চিনেমাৰ ভিতৰত ডিজনীৰ দুখন চিনেমাত ব্যক্তিগত সৌন্দৰ্য্যৰ বিষয়ে সৰ্বাধিক বাৰ্তা থকা দেখা গৈছিল।
এই অধ্যয়নত এইটোও দেখা গৈছে যে অধ্যয়ন কৰা ৬৪% ভিডিঅ'ত মেদবহুল চৰিত্ৰবোৰক অনাকৰ্ষণীয়, দুষ্ট, নিষ্ঠুৰ আৰু অবন্ধুত্বপূৰ্ণ হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে আৰু আধাতকৈ অধিক চিত্ৰণত খাদ্য সম্পৰ্কিত বিবেচনা বা ব্যৱহাৰৰ সৈতে জড়িত আছিল।
শৰীৰক লজ্জিত কৰাৰ কিছুমান প্ৰকাৰ প্ৰাচীন কালত উৎপত্তি হোৱা জনপ্ৰিয় অন্ধবিশ্বাসৰ পৰা আহিছে, যেনে ৰঙা চুলিৰ লোকৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্য আৰু বগা চুলিৰ লোকৰ প্ৰতি থকা কু-সংস্কাৰ।
উদাহৰণস্বৰূপে, ওখ প্ৰাক-কিশোৰ-কিশোৰীসকলক কেতিয়াবা অস্বস্তিকৰ বুলি চিত্ৰিত কৰাৰ উপৰিও উচ্চতা প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ মাজত সাধাৰণতে মূল্যৱান বৈশিষ্ট্য হোৱাৰ পিছতো "লেংলেঙীয়া"ৰ দৰে অপমানজনক শব্দৰ ব্যৱহাৰ হ'ব পাৰে।
এই পৰিসৰৰ ভিতৰত চৰ্বিৰ বাবে কৰা উপহাস, পাতল শৰীৰ, সৰু স্তন, উচ্চতা, নোম বা তাৰ অভাৱ, চাল-চুলিৰ ৰং, শৰীৰৰ আকৃতি, পেশীবহুলতা , লিংগৰ আকাৰ বা স্তনৰ আকাৰ, মুখৰ বৈশিষ্ট্য আদিৰ উপৰিও বহল অৰ্থত ট্যেটু আৰু বিন্ধা বা যিকোনো ৰোগৰ বাবে শৰীৰত থকা যিকোনো চিন বা দাগ আদিক কৰা উপহাসো অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকিব পাৰে।
ইতিহাসিক সূত্ৰ মতে অষ্টম শতিকাৰ নেপালৰ ৰজা জয়দেৱ দ্বিতীয়ই কামৰূপৰ শালস্তম্ভ বংশৰ পঞ্চম ৰজা হৰ্ষবৰ্ধনৰ জীয়েক কাঞ্চনমতীক বিয়া কৰাইছিল ।
'১৫১৫ খৃষ্টাব্দত কামৰূপৰ কোচ বংশীয় ৰজা বিশ্বসিংহই নেপালৰ ৰজা মল্লৰ জীয়েক ৰত্নকান্তিক বিয়া কৰাইছিল ।
' এই সময়ছোৱাত কামৰূপ আৰু নেপালৰ মাজৰ বন্ধুত্বপূৰ্ণ সম্পৰ্কই কামৰূপলৈ লেপালীসকলৰ আগমন ঘটাত সহায় কৰিছিল ।
১৫শ শতিকাত নগাঁও আৰু শিৱসাগৰত স্থাপিত লেপালীসত্ৰৰূপে খ্যাত সত্ৰৰ প্ৰথম সত্ৰাধিকাৰ ৰতিকান্ত উপাধ্যায় ।
অসম গোৰ্খা সন্মিলন, সদৌ অসম গোৰ্খা ছাত্ৰ সংগঠন, অসম নেপালী পৰিষদ আদি নেপালীসকলৰ অসমভিত্তিক বে-চৰকাৰী সংগঠন ।
'১৯৯২ চনৰ ২০ আগষ্ট তাৰিখে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰসিংহ ৰাওৰ কাৰ্যকালত সংবিধান সংশোধনীৰে নেপালী ভাষাক ভাৰতীয় সংবিধানৰ অষ্টম অনুসূচীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় ।
চাৰিটা বৰ্ণৰ লোক নেপালীসকলৰ মাজত আছে - আৰ্যগোষ্ঠীয় ব্ৰাহ্মণ, ক্ষত্ৰিয়, বৈশ্য, শূদ্ৰ ।
পূজা পাতল আৰু শাস্ত্ৰ অধ্যয়নত ব্ৰতী উপাধ্যায় আৰু শৰ্মা উপাধিৰ লোসকল ব্ৰাহ্মণ; শাসন কাৰ্যত ৰত ছেত্ৰী উপাধিধাৰী সকল ক্ষত্ৰিয়; বেপাৰ-ব‍াণিজ্য কৰাসকল বৈশ্য আৰু বিশ্বকৰ্মা, চাৰ্কি উপাধিধাৰী সকল শূদ্ৰ ।
দহদিনীয়া দাসেই পাঁচদিনীয়া তিহাৰ , তীজ, মকৰ সংক্ৰান্তি, ৰাখি বন্ধন, অক্ষয় তৃতীয়া, অম্বুবাচী, নাগপঞ্চমী, জন্মাষ্টমী, মহালয়া, সৰস্বতী পূজা, শিৱৰাত্ৰী, সত্যনাৰায়ন পূজা, গনেশ পূজা, একাদশী পূৰ্ণিমা আদি নেপালীসকলে পালন কৰে ।
সম্ৰান্ত মহিলাই ষোল্লহতীয়া শাৰী , দীঘলহতীয়া চোলা , ককালত বন্ধা কাপোৰ , মূৰ ঢকা কাপোৰ ব্যৱহাৰ কৰে ।
১৭৯৭ চনত ইংৰাজী সাময়িকী দ্য মান্থলী ৰিভিউত উইলিয়াম টেইলৰে প্ৰথমবাৰৰ বাবে "আত্মজীৱনী" শব্দটো অৱজ্ঞাসূচকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
ঊনবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে নামকৰণ কৰা সত্ত্বেও প্ৰথম ব্যক্তিৰ আত্মজীৱনীমূলক লেখাৰ উৎপত্তি হয় প্ৰাচীন কালত।
ৰয় পাস্কেলে আত্মজীৱনীক আলোচনী বা ডায়েৰী লিখাৰ সময়ে সময়ে আত্ম-প্ৰতিফলিত পদ্ধতিৰ পৰা পৃথক কৰি লক্ষ্য কৰিছে যে " হৈছে সময়ৰ এটা বিশেষ মুহূৰ্তৰ পৰা এটা জীৱনৰ পৰ্যালোচনা, আনহাতে ডায়েৰীখন যিমানেই প্ৰতিফলিত নহওক কিয়, এটা ধাৰাবাহিকৰ মাজেৰে গতি কৰে।
জীৱনীকাৰসকলে সাধাৰণতে বহুতো নথি আৰু দৃষ্টিভংগীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে যদিও আত্মজীৱনী সম্পূৰ্ণৰূপে লেখকৰ স্মৃতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি লিখা হ’ব পাৰে।
স্মৃতিগ্ৰন্থৰ ৰূপটো আত্মজীৱনীৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত যদিও ই পাস্কেলে দাবী কৰা মতে আত্মজীৱনীকাৰে নিজৰ জীৱনৰ পৰ্যালোচনা কৰাৰ সময়ত আত্মাৰ ওপৰত কম আৰু আনৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব দিয়াৰ প্ৰৱণতা থাকে।
আধ্যাত্মিক আত্মজীৱনী হৈছে লেখকৰ ঈশ্বৰৰ প্ৰতি কৰা সংগ্ৰাম বা যাত্ৰাৰ বিৱৰণ, তাৰ পিছত ধৰ্মান্তৰকৰণ এটা ধৰ্মীয় ধৰ্মান্তৰকৰণ, প্ৰায়ে পশ্চাদগমনৰ মুহূৰ্তৰ দ্বাৰা বাধাপ্ৰাপ্ত।
লেখকে তেওঁলোকৰ জীৱনক ঈশ্বৰৰ সৈতে মুখামুখি হোৱাৰ জৰিয়তে ঐশ্বৰিক উদ্দেশ্যৰ প্ৰদৰ্শন হিচাপে পুনৰ ফ্ৰেমৱৰ্ক কৰিছে।
আধ্যাত্মিক আত্মজীৱনীৰ আদিম উদাহৰণ হ'ল অগাস্টিনৰ কনফেচনছ যদিও পৰম্পৰাটোৰ সম্প্ৰসাৰণ ঘটি জাহিদ ৰোহাৰীৰ এণ অটোবায়'গ্ৰাফী আৰু ব্লেক এলক স্পিকছৰ দৰে গ্ৰন্থত অন্যান্য ধৰ্মীয় পৰম্পৰাকো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
লেখকে স্মৃতিসমূহ সঠিকভাৱে মনত পেলাবলৈ অক্ষমতা—বা অনিচ্ছা—কিছুমান ক্ষেত্ৰত বিভ্ৰান্তিকৰ বা ভুল তথ্যৰ সৃষ্টি কৰিছে।
কিছুমান সমাজবিজ্ঞানী আৰু মনোবিজ্ঞানীয়ে লক্ষ্য কৰিছে যে আত্মজীৱনীই লেখকক ইতিহাস পুনৰ সৃষ্টি কৰাৰ ক্ষমতা প্ৰদান কৰে।
ভণিতাৰ ভাৰত বৰ্ষৰ মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যৰ এক কৃষক পৰিয়ালত আনুমানিক ১৯৭৫ চনত জন্ম হয়, আৰু যিহেতু তেওঁ এখন খেতি প্ৰধান ঠাইত ডাঙৰ দীঘল হৈছিল সেয়ে বন্যপ্ৰাণীৰ সৈতে তেওঁ স্বাচ্ছন্দ্যত থাকিবলৈ শিকিছিল।
তেওঁৰ বন্ধুবৰ্গই স্থানীয় পৰিৱেশৰ প্ৰতি তেওঁৰ আগ্ৰহক সমৰ্থন কৰিছিল লগতে এই কাৰ্যত তেওঁক সহায়-সহযোগ আগবঢ়াইছিল।
তেওঁ কেতিয়াও সাপৰ কামোৰ নোখোৱাকৈ ১২ বছৰ বয়সত বিষাক্ত সাপ ধৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, সেয়েহে স্থানীয় লোকসকলে সাপ দেখিলেই তেওঁক ফোন কৰে।
তেওঁ চয়ৰে ভাঞ্চাৰে বহুমুখী ফাউণ্ডেচন প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল আৰু বৰ্তমানলৈ ৫০,০০০ তকৈও অধিক সাপ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে, এই সাপবোৰ তেওঁ উদ্ধাৰৰ পিছত তেওঁলোকৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশত মুকলি কৰি দিয়ে।
সমগ্ৰ বিশ্বৰ লগতে ভাৰতবৰ্ষটো দেখা দিয়া মহামাৰী ক'ভিড-১৯ ৰ বাবে এই পুৰস্কাৰ ২০২২ চনত পলমকৈ প্ৰদান কৰা হৈছিল।
সাপ উদ্ধাৰৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ গিনিজ বুক অফ ৰেকৰ্ডত নিজৰ নাম অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
তেওঁ মানুহক জানিবলৈ দিয়ে যে- "ভাৰতত মাত্ৰ দহ শতাংশ সাপ বিষাক্ত, আৰু প্ৰতিখন চিকিৎসালয়ত মুক্তভাৱে এণ্টিভেনম ঔষধ উপলব্ধ।
আজিৰ পৰা প্ৰায় ৫০০ বছৰ পূৰ্বে যোগাযোগ ব্যৱস্থা অতি অনুন্নত আছিল বাবে অসমৰ বা কামৰূপৰ লগত বহিৰ্বিশ্বৰ যোগাযোগ কম আছিল।
গণিতক বিষয় হিচাপে লৈ চূড়ামণি কায়স্থই ৰচনা কৰা “জ্যোতিষ চূড়ামণি’’, বকুল কায়স্থই ৰচনা কৰা “কিতাবৎ মঞ্জৰী’’ আদি তেনে মৌলিক পুথি।
এই কিতাপখনত ৰাজভঁৰালত কিভাৱে বিভিন্ন ভাগত বস্তুবোৰ ভগাই ৰাখিব লাগে আৰু কিদৰে বিভিন্ন শিতানবোৰৰ হিচাপ ৰাখিব লাগে সেইবিষয়ে লিখা আছে।
দৰং ৰাজবংশাৱলীৰ মতে এই বকুল কায়স্থকে মহাৰাজ নৰনাৰায়ণে ভাৰতৰ মহিলা গণিতজ্ঞ লীলাৱতীৰ গণিতৰ পুথি অনুবাদ কৰিবলৈ দিছিল।
ক্ৰমে কায়স্থসকলে এই কামত পাৰ্গত হৈ পৰে আৰু ৰজাৰ আমোলত পাটোৱাৰী, চৌধুৰী, তালুকদাৰ, মজুমদাৰ আদি পদৰ সৃষ্টি হ’ল।
নামনি অসমত মোগলৰ জোখ-মাখৰ পদ্ধতি শিকি তাত নিজৰ গৱেষণা আৰু উদ্ভাৱনা যোগ কৰি এবিধ নতুন গণিতৰ জন্ম দিয়ে।
পিছলৈ ইংৰাজসকলৰ আগমনৰ পাছৰ পৰা এই অংক লোপ পাবলৈ ধৰে কিন্তু দণ্ডীৰাম দত্ত নামৰ এগৰাকী কায়স্থ লোকে সুদীৰ্ঘ ৪৬ বছৰ ধৰি লুপ্তপ্ৰায় এই অংকবোৰ গাঁৱে গাঁৱে ঘূৰি সংগ্ৰহ কৰি “কৌতুক আৰু কাইথেলী অংক’’ নামেৰে এখনি পুথি তৈয়াৰ কৰে।
কাইথেলী অংক হৈছে প্ৰাচীন কায়স্থসকলে ভাষাৰ সুষমা যুক্ত কৰি সৃষ্টি কৰা পাটীগণিতীয় কিছুমান সাঁথৰ, আৰু সংখ্যা বা তেনে বিষয়-বস্তু প্ৰকাশৰ কিছুমান শাব্দিক কৌশল।
সাঁথৰ ভেদ কৰিবলৈ যিধৰণৰ একাগ্ৰ চিন্তাৰ প্ৰয়োজন হয়, কাইথেলী অংক চৰ্চা কৰিবলৈয়ো তেনে তীক্ষ্ণ বুদ্ধিৰ দৰকাৰ।
ধেমালিৰ মাজেৰে প্ৰশ্ন সোধাৰ চলেৰে কৰা এনে অংকবোৰে চৰ্চাকাৰীক হাঁহিৰ খোৰাক যোগোৱাৰ লগতে ই জ্ঞানবৰ্ধনতো সহায় কৰে।
সেই সঁজুলিসমূহ আছিল:- কাঠৰ ফলি, মাটিৰ লডা, হেমশিল , কলম , চিঞাহি (সাঁচি মহী, নকল কৰা চিঞাহি, গোপনীয় চিঞাহি আদি তেৰ বিধ বিভিন্ন চিঞাহি), লিখিবলৈ কলপাত, নাগেশ্বৰ পাত, চাউল আদিকে ধৰি সাতপ্ৰকাৰৰ বস্তু উল্লেখ দণ্ডীৰাম দত্তৰ কিতাপখনত উল্লেখ আছে।
কাইথেলী অংক পদ্ধতিৰ দ্বাৰা মাটিৰ হিচাপৰ নিয়ম, মাটিৰ পিয়ল, বজাৰৰ দৰৰ জমা-খৰচৰ হিচাপ, কাঁহ-তাম-পিতলৰ দাম, ওজন, ভঁৰালৰ শস্যাদিৰ পৰিমাণ গণনা, ঘৰ-দুৱাৰ সজাৰ জোখ-মাখ, বাঁহ-বেত আদিৰ পৰিমাণ, ঘৰৰ ভেটি তোলাৰ সকলো নিয়ম, সূতা কটা আৰু কাপোৰ বোৱাৰ সকলো নিয়ম, প্ৰজাৰ কৰ-কাটল, ৰাজ-ভঁৰালৰ আয়-ব্যয়, জ্যোতিষ সম্পৰ্কীয় গণনা, মাটি কটাৰ জোখ-মাখ, আমদানি-ৰপ্তানিৰ হিচাপ, বছৰ-মাহ- দিনৰ হিচাপ, গাঁৱৰ জনসংখ্যা গণনা আদি সহজে কৰাৰ উপায় উলিওৱা হৈছিল।
কাইথেলী অংক কৰিবলৈ সংখ্যাৰ ঠাইত শব্দ প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল আৰু পৌৰাণিক শাস্ত্ৰৰ বিভিন্ন চৰিত্ৰ আৰু বিষয়ো এই অংকত উপাদান হিচাপে প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল।
মুম্বাইত থাকোঁতে দেৱে কিছু বলিউডী স্ক্ৰিপ্ট লিখাৰ কাম কৰিছিল; কিন্তু এইবোৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ পৰ্যায় নাপালেগৈ।
কেথৰিন কল্টৰৰ কিতাপসমূহ পঢ়ি বলিউডী চিনেমাৰ সৈতে তেওঁ এইবোৰৰ সাদৃশ্য অনুভৱ কৰে; কেথৰিনে তেওঁক প্ৰভাৱিত কৰে আৰু ২০১০ চনৰপৰা সোণালীয়ে ৰোমাণ্টিক ধাৰাৰ উপন্যাস লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
জনপ্ৰিয় বলিউডী শৈলীত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি লিখা সোণালী দেৱৰ কাহিনীসমূহত ভাৰতীয় আৰু আমেৰিকান -এই দুয়ো সংস্কৃতিৰ সংমিশ্ৰণ ঘটিছে।
মনোজ থত্তেৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হোৱাৰ পাছত, প্ৰায় ২০০৬ চনত দেৱ আমেৰিকালৈ গুচি যায় আৰু ভাৰতীয় পৰম্পৰাগত বিবাহ-পদ্ধতিক লৈ পৰম সন্তোষ প্ৰকাশ কৰে।
কিতাপ প্ৰকাশৰ বাবে গৈ সোণালী দেৱৰ প্ৰকাশন গোষ্ঠী সমূহে দেখুওৱা জাতিগত বৈষম্যৰ অভিজ্ঞতা হ'ল; কাৰণ তেওঁৰ কাহিনীৰ প্ৰটাগনিষ্টজন আছিল ভাৰতীয় মূলৰ আৰু তেওঁ ৰোমাণ্টিক ভাৱ-বিলাসিতাৰে এই বৈচিত্ৰ্য়ময় চৰিত্ৰবোৰ অঙ্কন কৰিছিল।
কিতাপখন কেন্সিংটন প্ৰকাশনে প্ৰকাশ কৰে আৰু ই ‘আমেৰিকান ৰোমাণ্টিক লেখক’ৰ দ্বাৰা ‘ৰিটা এৱাৰ্ড’ৰ বাবে মনোনীত হয়।
২০১৯ চনলৈ সোণালী দেৱ নেপাৰভিল ইলিনইছত আছিল আৰু এই চহৰখনে আয়োজন কৰা বিভিন্ন স্থানীয় কাৰ্য্যক্ৰমত ভাগ লৈছিল।
২০১৮ চনত, দেৱে আমেৰিকাৰ ৰোমাণ্টিক লেখকসকলৰ সন্মিলনত গ্ৰন্থাগাৰ দিৱসৰ মূল বক্তব্য প্ৰদান কৰে।
বিভিন্ন কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশ পোৱা ভিন্নধৰ্মী লেখা সামৰি কিতাপখন যুগুত কৰাৰ বিষয়ে এইদৰে লিখিছে, "বৰ্ণময় জীৱনৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ উপাদানসমূহক মূল উপজীব্য কৰি ৰচিত হয় ভিন্নধৰ্মী লেখা আৰু তেনে বহু লেখা সময়ে সময়ে বাতৰি কাকত আৰু আলোচনীত প্ৰকাশো পায়।
মুষ্টিমেয় এচাম পঢ়ুৱৈয়ে এনে সংকলিত গ্ৰন্থলৈ বিশেষ আগ্ৰহ নেদেখুৱালেও আন বহু পঢ়ুৱৈক ৰচনাসমূহৰ বিচিত্ৰতাই আকৰ্ষিত কৰে।
তদুপৰি স্থায়িত্বৰ স্বাৰ্থতো বাতৰি কাকতৰ পৃষ্ঠাৰ পৰা বুটলি আনি নিৰ্দিষ্ট কেতবোৰ লেখাক গ্ৰন্থত সন্নিৱিষ্ট কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছে বুলি মই বিশ্বাস কৰোঁ।
" কিতাপখনত থকা নিৰ্বাচিত ৰচনাসমূহ 'আমাৰ অসম', 'অসমীয়া প্ৰতিদিন', 'সাদিন', 'অসমীয়া খবৰ', 'নিয়মীয়া বাৰ্তা', 'দৈনিক জনমভূমি', 'প্ৰান্তিক', 'সাতসৰী' আৰু 'বুনিয়াদ'ত প্ৰকাশ পোৱা বুলি লিখকে কিছু ব্যক্তিগতত উল্লেখ কৰিছে।
মুঠ ২৭ টা প্ৰবন্ধ সম্বলিত কিতাপখনত প্ৰবন্ধ বা ৰচনাসমূহ তিনিভাগত ভাগ কৰা- কিছু নিজৰ, কিছু কাষৰ সমাজখনৰ আৰু কিছু দূৰৰ পৃথিৱী।
অসমৰ অন্যান্য জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে মাঘৰ দোমাহীত উৰুকাৰ দিনা খৰিৰ মেজি সাজি জুই জ্বলোৱাৰ দৰে ঠাই খামটি, ফাকিয়াল, টুৰুং, আইতন, খাময়াংসকলে মাঘী পূৰ্ণিমাৰ দিনা মেজি সাজি মেজি জ্বলায়।
এই উৎসৱলৈ কেইসপ্তাহমান থাকোঁতেই টাই গাঁৱৰ ডেকাসকলে হাবিৰ পৰা খৰি কাটি আনি বৌদ্ধ বিহাৰৰ চৌহদত গোটাই শুকুৱাবলৈ দিয়ে।
প্ৰথমে কলপটুৱাৰে এটা মূৰত বেদীৰ দৰে নিৰ্মাণ কৰি লৈ তাৰ মাজে মাজে কাঠ খৰিবোৰ তৰপে তৰপে জাপি দি চাৰি চুকত চাৰিডাল গোটাবাঁহ পুতি তাৰ মাজত কুমলীয়া বাঁহ ৰ টুকুৰা ভৰাই দিয়ে।
মাঘৰ পূৰ্ণিমাৰ দিনা পুৱা পৰম্পৰাগত পদ্ধতিৰে মেজি জ্বলাই মেজিঘৰত ডেকাসকলে নানান বস্তু দি বনোৱা খাওয়া কুক সকলোৱে মিলি জুলি খায় আৰু মাইকুটোৰ ওচৰত সন্ধিয়া ধূপ-ধূনা, মম আদি জ্বলাই।
এই উৎসৱ মাঘ বিহুৰ সমসাময়িক আৰু টাই খামটি, টাই আহোম, টাই ফাকিয়াল, টাই টুৰুং, টাই আইতন আৰু টাই খাময়াংসকলে ইয়াক উদযাপন কৰে।
মাইকুচুমফাই শব্দটোৰ অৰ্থ এনেধৰণৰ: 'মাই' মানে খৰি, 'কু' মানে জাপি থোৱাদম, 'চুম' সংযোগ কৰা আৰু 'ফাই' মানে জুই।
মিনিৰ মাকে মিনিৰ বিয়াৰ বাবে যোগাৰ কৰা টকাৰ পৰাই কিছু টকা ঘৰলৈ ঘূৰি যোৱাৰ খৰচ হিচাপে ৰহমতক দিয়ে।
ৰহমতে আফগানিস্তানৰ পৰা আহি কলকাতাত ব্যৱসায় কৰি থকা আন কিছু স্বদেশীয় লোকৰ সৈতে এটা বৰ্ডিং হাউচত বাস কৰিছিল।
ৰহমতৰ উকীলে তেওঁক আদালতত সুৰক্ষা দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যদিও সহজ-সৰল স্বভাৱৰ ৰহমতে আদালতত সকলো কথা খুলি কৈ দিলে।
তেওঁৰ সততাত সন্তুষ্ট হৈ ন্যায়াধীশে মৃত্যুদণ্ডৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁক দহ বছৰৰ সশ্ৰম কাৰাদণ্ড প্ৰদান কৰে।
কাবুলিৱালা ( ১৯৫৭ চনত মুক্তি পোৱা ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ একে নামৰ চুটিগল্পৰ আধাৰত নিৰ্মাণ কৰা, তপন সিনহাই পৰিচালনা কৰা এখন বঙালী চলচ্চিত্ৰ।
নায়াৰ হৈছে দুগৰাকী স্ব-নিৰ্মিত মহিলা ভাৰতীয় বিলিয়নেয়াৰৰ ভিতৰত এগৰাকী, আনগৰাকী ধনকুবেৰ হৈছে কিৰণ মজুমদাৰ-শ্ব।
নাইকাই ২০২১ চনৰ ১০ নৱেম্বৰৰ ভিতৰত তেৰ বিলিয়ন ডলাৰ অৰ্জন কৰে আৰু লগে লগে নায়াৰ ভাৰতৰ আটাইতকৈ ধনী স্ব-নিৰ্মিত মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয় আৰু এতিয়া ভাৰতৰ শীৰ্ষ বিশ জন ধনী ব্যক্তিৰ তালিকাত তেওঁ স্থান লাভ কৰিছে।
তেওঁ নাইকা নামৰ সৌন্দৰ্য আৰু জীৱনশৈলী নিৰ্মাতা খুচুৰা বিক্ৰেতা কোম্পানীটোৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া।
নাইকা ৰাজহুৱা হোৱাৰ পিছতে, নায়াৰ আটাইতকৈ ধনী মহিলা ভাৰতীয় কোটিপতি হৈ পৰে, যাৰ মুঠ মূল্য ছয় দশমিক পাঁচ বিলিয়ন ডলাৰলৈ বৃদ্ধি হয়, আৰু ভাৰতৰ শীৰ্ষ বিশ জন ধনী ব্যক্তিৰ তালিকাত তেওঁ স্থান লাভ কৰে।
তেওঁৰ সৌন্দৰ্য খণ্ডত নিজাকৈ এটা মাল্টি বেণ্ড খুচুৰা বিক্ৰীৰ কোম্পানী আৰম্ভ কৰাৰ কথা ভাবে আৰু বেংকৰ চাকৰিৰ পৰা স্বেচ্ছাই অব্যাহতি লয়।
মুম্বাই নিবাসী এটা গুজৰাটী পৰিয়ালত ফাল্গুনী নায়াৰে জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু মহাৰাষ্ট্ৰতে তেওঁ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল।
তেওঁ চাইডেনহাম কলেজ অৱ কমাৰ্চ এণ্ড ইকনমিক্স, মুম্বাইৰ পৰা স্নাতক আৰু ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অৱ মেনেজমেণ্ট, আহমেদাবাদৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে।
১৯৪২ চনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি তেওঁ আলমোৰাৰ উদয় শংকৰৰ স্কুল অৱ ডান্সিং এণ্ড কোৰিঅ'গ্ৰাফীত অধ্যয়ন কৰে।
সেই বছৰৰ শেষৰ ফালে পুনেৰ প্ৰভাত ফিল্ম কোম্পানীৰ সৈতে ৩ বছৰীয়া চুক্তিৰ অধীনত খুৰাকে তেওঁক এটা চাকৰি যোগাৰ কাৰি দিয়ে।
প্ৰভাততে দত্তই দুজন লোকক লগ পাইছিল যি তেওঁৰ আজীৱন ভাল বন্ধু হৈ আছিল—অভিনেতা ৰেহমান আৰু দেৱ আনন্দ, পিছৰজনে পিছলৈ দত্তৰ পৰিচালনাৰ আত্মপ্ৰকাশৰ প্ৰযোজনা কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিছিল।
১৯৪৫ চনত দত্তই বিশ্ৰম বেডেকাৰৰ লখৰাণী ত অভিনয়ত আত্মপ্ৰকাশ কৰে, লাচমান হিচাপে, এটা সৰু চৰিত্ৰ।
১৯৪৭ চনত প্ৰভাতৰ সৈতে থকা সময়খিনি বিফল হোৱাৰ পিছত দত্ত বোম্বাইলৈ গুচি যায় আৰু তাতে তেওঁ সেই সময়ৰ দুজন আগশাৰীৰ পৰিচালকৰ সৈতে কাম কৰে: অমিয়া চক্ৰৱৰ্তী ; আৰু জ্ঞান মুখাৰ্জী ত।
আনন্দ আৰু দত্তই এটা চুক্তিত উপনীত হয় যে দত্ত যদি চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা হ’ব লাগে তেন্তে তেওঁ আনন্দক নায়ক হিচাপে নিযুক্তি দিব, আৰু আনন্দই যদি এখন ছবি নিৰ্মাণ কৰে তেন্তে তেওঁ দত্তক ব্যৱহাৰ কৰিব ইয়াৰ পৰিচালক হিচাপে।
প্ৰথমে আনন্দে বাজী ৰ বাবে দত্তক নিয়োগ কৰে, য'ত আনন্দ নিজেই অভিনয় কৰে আৰু দত্তৰ পৰিচালনাৰ আত্মপ্ৰকাশ হয়।
নৈতিকভাৱে অস্পষ্ট নায়ক, ছাঁ পোহৰৰ সৈতে, ছবিখন ১৯৪০ চনৰ হলিউডৰ ধাৰাটোৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত।
বসন্ত কুমাৰ শিৱশংকৰ পাদুকনে ১৯২৫ চনৰ ৯ জুলাইত, ভাৰতৰ বৰ্তমানৰ কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ পাদুকণত চিত্ৰপুৰ সৰস্বত ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
শৈশৱৰ এক ঘটনাক্ৰমে পিছত তেওঁৰ নাম সলনি কৰি গুৰুদত্ত পাডুকন কৰা হয়, বিশ্বাস আছিল যে ই এটা শুভ পছন্দ।
তেওঁৰ পিতৃ শিৱশংকৰ ৰাও পাডুকন, এজন প্ৰধান শিক্ষক আৰু বেংকাৰ আছিল; তেওঁৰ মাতৃ আছিল বসন্তী, এগৰাকী শিক্ষয়িত্ৰী আৰু লেখিকা।
দত্ত তেওঁৰ শিল্পকৰ্মৰ বাবে যথেষ্ট প্ৰশংসিত হৈছিল, বিশেষকৈ তেওঁৰ ক্ল'জ-আপ শ্বট, পোহৰ আৰু বিষাদৰ চিত্ৰণৰ ব্য়ৱহাৰ উল্লেখযোগ্য়।
তেওঁ মুঠ ৮খন হিন্দী ছবি পৰিচালনা কৰিছিল, ইয়াৰে কেইখনমানে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত অনুৰাগীৰ বিশেষ সমাদাৰ লাভ কৰিছে।
ইয়াৰ ভিতৰত আছে প্যাছা , এই ছবিখনে টাইম আলোচনীৰ ১০০খন শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ তালিকাত স্থান লাভ কৰিছিল।
লগতে কাগজ কে ফুল , চৌধুভিন কা চান্দ , আৰু চাহিব বিবি ঔৰ গোলাম আদি চলচ্চিত্ৰসমূহক হিন্দী চিনেমাৰ শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ তালিকাত সঘনাই অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
১৯৪৭ চনত প্ৰভাটৰ সৈতে তেওঁৰ চুক্তি শেষ হোৱাৰ সময়তে দত্তৰ মাকে তেওঁক ফ্ৰীলান্স এচিষ্টেণ্ট হিচাপে চাকৰি যোগাৰ কৰি দিছিল।
এই সময়ছোৱাত দত্তই ইংৰাজী ভাষাত লিখাৰ এক ধাৰা গঢ়ি তুলিছিল আৰু স্থানীয় ইংৰাজী ভাষাৰ আলোচনী দ্য ইলাষ্ট্ৰেটেড উইকলি অৱ ইণ্ডিয়াৰ বাবে চুটিগল্প ৰচনা কৰিছিল।
তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰ প্ৰকল্পসমূহৰ কাৰ্য্যক্ষমতাৰ বিষয়ে সাধাৰণ বিশ্বাসৰ বিপৰীতে দত্তই কম-বেছি পৰিমাণে বাণিজ্যিকভাৱে সফল চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
বছৰ বছৰ ধৰি তেওঁৰ প্ৰকল্পসমূহৰ বাণিজ্যিক প্ৰকৃতিয়ে তেওঁৰ সৃষ্টিশীল আকাংক্ষাৰ সৈতে এক ট্ৰেড-অফ দেখিবলৈ পাইছিল।
চি.আই.ডি., বাজী, প্যাছা, কাগজ কে ফুল, চৌধুভিন কা চান্দ আৰু চাহিব বিবি ঔৰ গোলাম আদি চলচ্চিত্ৰ হিন্দী চিনেমাত এই ধৰণৰ প্ৰথম।
১৯৬০ চনত দত্তৰ দলটোৱে এম ছাদিকৰ পৰিচালনাত ৱাহিদা ৰেহমান আৰু ৰেহমানৰ সৈতে দত্তক অভিনয় কৰা চৌধুৱিন কা চান্দক মুক্তি দিয়ে।
ছবিখনৰ টাইটেল ট্ৰেক "চৌধুৱিন কা চান্দ হো" এটা বিশেষ ৰঙৰ ক্ৰমত নিৰ্মিত আৰু এই ছবিখনেই গুৰু দত্তৰ একমাত্ৰ ৰঙীন ছবি।
তেওঁৰ এগৰাকী সৰু ভনীয়েক আছিল—ললিতা লাজমী, যি এগৰাকী ভাৰতীয় চিত্ৰশিল্পী—আৰু ৩জন সৰু ভাই আছিল আত্মা ৰাম , দেৱী , আৰু বিজয়।
একেদৰে তেওঁৰ ভতিজী কল্পনা লাজমীও আছিল এগৰাকী সুপৰিচিত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, প্ৰযোজক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ; আৰু তেওঁৰ খুলশালীয়েক শ্যাম বেনেগাল এজন পৰিচালক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ।
১৯৬২ চনত তেওঁৰ দলটোৱে চাহিব বিবি ঔৰ গোলাম নামৰ এখন সমালোচনাত্মকভাৱে সফল ছবি মুকলি কৰে যিখন পৰিচালনা কৰিছিল আব্ৰাৰ আলভিয়ে, যিয়ে ছবিখনৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক বঁটা লাভ কৰিছিল।
বসন্ত কুমাৰ শিৱশংকৰ পাডুকন এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, প্ৰযোজক, অভিনেতা, নৃত্য পৰিচালক, আৰু লেখক আছিল।
বক্স অফিচত দুৰ্যোগ বুলি গণ্য কৰা এইখনেই হ’ব দত্তৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত একমাত্ৰ ছবি যাৰ বাবে দত্তৰ লোকচান হৈছিল ১৭ কোটি টকা।
১৯৬৪ চনত হৃষিকেশ মুখাৰ্জীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত অন্তিমখন ছবি ‘সঞ্জ ঔৰ সাভেৰা’ত মীনা কুমাৰীৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিছিল দত্তই।
আলোচনীখনে সৰোজিনী দেৱী, কোকিল দেৱী, প্ৰমীলা সুন্দৰী, ৰাম সুন্দৰী, কাঞ্চন মণিৰ জৰিয়তে বহুতো বিশিষ্ট মহিলাৰ ৰচনা প্ৰকাশ কৰিছিল।
"অলকা"ৰ পৰা "চৰকাৰ", "নৱ ভাৰত" আদিলৈকে তেওঁৰ লিখনি উৰিষ্যাৰ বিশিষ্ট আলোচনীত প্ৰকাশিত হৈছিল।
মানুহক সজাগ কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা উপলব্ধি কৰি মানুহে শিক্ষাৰ উদ্দেশ্যে গাওঁবাসীৰ কথা মহিলাৰ আইনী অধিকাৰ আদিৰ বিষয়ে তেওঁ সৰু সৰু কিতাপ লিখিছিল।
মহিলাসকলৰ বিত্তীয় অৱস্থা সম্পৰ্কে তেওঁৰ গৱেষণা, ভাষণ আৰু লিখনিয়ে সেই সময়ত সমাজৰ মাজত এক আলোড়নৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
তেওঁৰ এখন প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ আৰু নাৰী জগত নামৰ এখন প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থই হিন্দুস্তান সাহিত্য মন্দিৰ প্ৰকাশ কৰিছিল।
ইয়াৰ উপৰিও, "ৰায় ৰামানন্দ", "সৰলা মহাভাৰতত নাৰী চৰিত্ৰ", বাসন্তী প্ৰভৃতিয়ে গ্ৰন্থ আৰু উপন্যাসসমূহত বিশেষ অৱদান আগবঢ়াইছিল।
দেশৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত প্ৰিন্সলী ষ্টেট সমূহৰ ৰজা আৰু জমিদাৰসকল ইংৰাজসকলৰ শক্তিশালী সমৰ্থক আছিল।
সেইকাৰণে কংগ্ৰেছ দলৰ ভিতৰত এটা প্ৰগতিশীল গোটে "উৎকল কংগ্ৰেছ কমিউনিষ্ট সংঘ" নামৰ এটা নতুন সংগঠন গঠন কৰিছিল।
নৱকৃষ্ণ চৌধুৰী, সুৰেন্দ্ৰ নাথ দ্বিবেদী, ভাগৱতী চৰণ পানীগ্ৰাহী আৰু মালতী চৌধুৰী সংগঠনটোৰ বিশিষ্ট প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।
তেওঁলোকে দেশৰ ৰাজনৈতিক স্বাধীনতাৰ সৈতে জনসাধাৰণৰ অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতা কেনেকৈ আহিব পাৰে তাত নিয়োজিত আছিল।
সৰলা দেৱী, ৰমা দেৱী, শৈলবালা দাস, ৰেবা ৰায় আৰু কুন্তলা কুমাৰীৰ দৰে বিশিষ্ট মহিলা নেত্ৰীসকলৰ গান্ধীজীৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল।
তেওঁলোকে সাহিত্য, শিক্ষা আৰু সভাৰ জৰিয়তে মহিলাসকলে সন্মুখীন হোৱা বিভিন্ন সমস্যাৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিছিল।
১৯২৪ চনত কটক মহিলা সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ পিছত তেওঁ কটক স্বৰাজ্য আশ্ৰমৰ মহিলা সভা আৰু সংগঠনত যোগদান কৰে।
বাঙ্কিত থাকোঁতে বাঙ্কিৰ ৰাণী চুকা দেৱীৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত যোগদান কৰাৰ কাহিনীৰ দ্বাৰা সৰলা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।
তেওঁ তেওঁৰ বৃহৎ গহনা সংগ্ৰহৰ এক বৃহৎ অংশ আৰু ভূমিৰ বিশাল অংশ ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ আন্দোলনৰ বাবে দান কৰিছিল।
তেওঁ মহাত্মা গান্ধী, জৱাহৰলাল নেহৰু, দুৰ্গাবাঈ দেশমুখ, আচাৰ্য কৃপালানী, কমলাদেৱী চট্টোপাধ্যায় আৰু সৰোজিনী নাইডুৰ অতি ঘনিষ্ঠ আছিল।
তেওঁক তেওঁৰ দেউতাকৰ ডাঙৰ ভায়েক বালমুকুন্দ কানুংগো পেছাত এজন উপ সংগ্ৰাহকে তুলি লৈছিল আৰু ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল।
তেওঁ ১৯২১ চনত অসহযোগ আন্দোলনত যোগদান কৰা প্ৰথম ওড়িয়া মহিলা আৰু ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ প্ৰথম ওড়িয়া মহিলা প্ৰতিনিধি আছিল।
১৯৩৬ চনৰ ১ এপ্ৰিলত ওড়িশা বিধান সভালৈ নিৰ্বাচিত হোৱা তেওঁ প্ৰথম গৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
তেওঁ ওড়িশা বিধান সভাৰ প্ৰথম মহিলা অধ্যক্ষ, কটক সমবায় বেংকৰ প্ৰথম মহিলা সঞ্চালক আৰু উৎকল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰথম মহিলা চিনেট সদস্য আছিল।
ইয়াৰ পিছত জোকতলি হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ শিৱসাগৰ মহাবিদ্যালয়ৰপৰা প্ৰাক্‌স্নাতক উত্তীৰ্ণ হয়।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ ১৯৭৩ চনত অসমীয়া বিভাগত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বি. গ্ৰুপত আৰু ১৯৭৫ চনত এ গ্ৰুপত পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হৈ তেওঁ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
গৱেষণাৰ বিষয় আছিল "অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ ভূমিকাঃ এটি বিশ্লেষণাত্মক অধ্যয়ন।
তেওঁ ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ পৰা মুৰব্বী অধ্যাপিকা ৰূপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।