polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
যিহেতু প্ৰতিভাৰ বহুতো শ্ৰেণী আছে, সেয়ে কোনো এজন ব্যক্তি কোনো এক বিশেষ ক্ষেত্ৰত অতি পাৰদৰ্শী হৈ উঠাৰ বিপৰীতে তেওঁৰ আন ক্ষেত্ৰসমূহৰ জ্ঞান সাধাৰণ, বা অতি নগণ্য হ'ব পাৰে।
বিশেষতঃ দেৱী মিউজসকলৰ (জিউছৰ নগৰাকী দুহিতা, যিসকল কলা আৰু বিজ্ঞানৰ সৈতে জড়িত পৰম্পৰাগত লোকবিশ্বাসৰ পৌৰাণিক ব্যক্তিত্ব) পৰাই সৃষ্টিশীলতা উদ্ভূত।
অন্যহাতে, এৰিষ্ট'টলীয় পৰম্পৰাত অসামান্য প্ৰতিভা শৰীৰবৃত্তীয় দৃষ্টিকোণেৰে আৱেক্ষিত, আৰু এইটো বিশ্বাস কৰা হৈছিল যে, বোধহয় একেখিনি মানৱীয় গুণেই অসামান্য কৃতিত্ব আৰু বিষাদগ্ৰস্ততা -ৰ বাবে দায়বদ্ধ।
মনোদশা-সৃষ্টিশীলতাৰ বিষয়ৰ গৱেষণাই দেখুৱায় যে, মানুহ যেতিয়া ধনাত্মক মনোৱস্থাত থাকে তেতিয়া তেওঁলোকৰ সৃষ্টিশীলতা শীৰ্ষ পৰ্যায়ত থাকে , আৰু হতাশগ্ৰস্ততা বা ছিজ'ফ্ৰেনিয়াৰ দৰে মানসিক ব্যাধিয়ে প্ৰকৃতপক্ষে সৃষ্টিশীলতা হ্ৰাসহে কৰে।
ইতিহাসৰ পাত জুৰি দেখা যায় যে, কলাত্মক ক্ষেত্ৰৰ কৰ্মীসকল দাৰিদ্ৰ্য, ধৰ্মীয় বা ৰাজনৈতিক বা জাতিগত উৎপীড়ন, সামাজিক পৰিতাজ্যতা, মনস্তাত্বিক যন্ত্ৰণা, মাদক দ্ৰৱ্যৰ অপব্যৱহাৰ, উচ্চ মানসিক চাপ ইত্যাদি আৰু এনেধৰণৰ অন্যান্য পাৰিৱেশিক কাৰকৰ সম্মুখীন হৈ আহিছে, আৰু এইসমূহেই তেওঁলোকৰ মাজত মানসিক ব্যাধি উদ্ভৱ বা সংঘটন কৰিছে বুলি যোগসূত্ৰ ঠাৱৰ কৰা হৈছে।
সেয়েহে, সম্ভৱতঃ সৃষ্টিশীলতা যদিও ধনাত্মক মনোদশা, সুখ, আৰু মানসিক সুস্বাস্থ্যৰ সৈতে জড়িত, এই সৃজনমূলক ক্ষেত্ৰসমূহ কেৰিয়াৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰি আগবঢ়াটো অত্যধিক চাপযুক্ত পৰিৱেশ আৰু আয়ৰ ক্ষেত্ৰত সমস্যাৰ সৃষ্টিকাৰক হ'ব পাৰে।
এনেধৰণৰ চিন্তাই এজন শিল্পীয়ে কেনে ধৰণৰ আচৰণ প্ৰদৰ্শন কৰা উচিত, বা সম্ভৱতঃ এই ক্ষেত্ৰসমূহ মানসিক ব্যাধিত আক্ৰান্ত ব্যক্তিসকলৰ বাবে অধিক আকৰ্ষণীয় কৰি তোলাৰ দৰে ধাৰণাৰো খোৰাক যোগায়।
অতিৰিক্তভাৱে, প্ৰাকৃতিক কাৰণত বা বাহ্যিক কোনো কাৰণত মগজুৰ কোনো বিশেষ অঞ্চল কম পৰিমাণে বিকশিত হ'লে, মগজুৰ অন্য অংশক স্বাভাৱিকতকৈ অধিক প্ৰসাৰ কৰাৰ প্ৰচেষ্টাই বৃদ্ধি আৰু বিকাশ ঘটোৱাত সহায় কৰে বুলি ভবা হয়।
সৃজনশীল প্ৰতিভাৰে উদ্ভাসিত বহু বিখ্যাত ঐতিহাসিক ব্যক্তি দ্বিমেৰু ব্যাধিত আক্ৰান্ত হোৱাৰ তথ্য পোৱা যায়।
অত্যন্ত প্ৰতিভাধৰ এনে ব্যক্তিসকলৰ মাজত লুডৱিগ ফান বীথ'ফেন, ভাৰ্জিনিয়া ৱ'ল্ফ, আৰ্ণেষ্ট হেমিঙৱে, আইজাক নিউটন, জুডী গাৰ্লেণ্ড, জেক' পে'ষ্ট'ৰিয়াছ আৰু ৰবাৰ্ট শ্চুমেন অন্যতম, আৰু তেওঁলোকৰ জীৱনত মনোদশা ব্যাধিৰ বিভিন্ন প্ৰাৰূপ গৱেষণাৰ জৰিয়তে দেখা পোৱা গৈছে।
বহু ক্ষেত্ৰত সৃষ্টিশীলতা আৰু অপ্ৰকৃতিস্থতা (দ্বিমেৰু ব্যাধিগ্ৰস্ত ব্যক্তিয়ে প্ৰায়ে অনুভৱ কৰা দুৰ্বাৰ উচ্চ মানসিক অৱস্থা)-ৰ মাজত বহুখিনি সাধাৰণ বৈশিষ্ট্য দেখা যায়।
এইবোৰৰ ভিতৰত অভিনৱ চিন্তা , ধাৰণাৰ উড়ান, চিন্তাগতিৰ দ্ৰুততা, আৰু দৃশ্য, শ্ৰাৱ্য আৰু ইন্দ্ৰিয়জ উদ্দীপনাৰ প্ৰতি উচ্চতৰ উপলব্ধি ইত্যাদি।
অধ্যয়নৰ দ্বাৰা এইটোও দেখা গৈছে যে, নিম্ন পৰিমাণৰ লীন প্ৰতিবন্ধকতা -ৰ উপস্থিতিৰ ফলস্বৰূপে সৃষ্টিশীল ব্যক্তিসকলৰ মস্তিস্ক বাহ্যিক উদ্দীপনাৰ প্ৰতি অধিক মুক্ত, অৰ্থাৎ সংবেদনশীল।
কিন্তু একেসময়তে মন কৰিবলগীয়া যে, এই সামৰ্থ্যই এজন ব্যক্তিৰ মৌলিক চিন্তা চৰ্চাৰ প্ৰতি বৰঙণি আগবঢ়ায়।
ছিজ'ফ্ৰেনিয়া বা দ্বৈত সত্তাৰ মনস্তত্ত্ব বিকাৰত ব্যক্তিসকল ধনাত্মক, ঋণাত্মক আৰু জ্ঞানবোধক লক্ষণত ভোগে।
ধনাত্মক লক্ষণসমূহ -ৰ ভিতৰত বিভ্ৰান্তি , ভ্ৰমাসক্তি , আৰু চিন্তা আৰু দিশৰ বিশৃংখলতা উল্লেখযোগ্য।
ঋণাত্মক লক্ষণসমূহ ৰ ভিতৰত ভাৱলেশহীনতা বা "ফ্লে'ট এ'ফেক্ট" , নীৰসতা , অতিস্বল্পভাষিতা উল্লেখনীয়।
ছিজ'ফ্ৰেনিয়া ব্যাধিগ্ৰস্ত হিচাপে জ্ঞাত এগৰাকী শিল্পী হৈছে ফৰাচী নাট্যকাৰ, কবি, নিৱন্ধকাৰ, অভিনেতা, আৰু থিয়েটাৰ পৰিচালল এণ্ট'নিন আৰ্টৌ ।
মেডনেছ্ এণ্ড্ মডাৰ্নিজিম শীৰ্ষক গ্ৰন্থত নিদানিক মনস্তত্ত্ববিদ লুই এ. ছাছ্ -এ পৰ্যবেক্ষণ কৰিছিল যে, ছিজ'ফ্ৰেনিয়াৰ বহুতো সাধাৰণ বৈশিষ্ট্য- বিশেষতঃ, খণ্ডিত ব্যক্তিত্ব, কতৃত্বৰ অৱজ্ঞা, আৰু বহু দৃষ্টিভংগী- এইকেওটা আধুনিক আৰ্টৰ সংজ্ঞা নিৰ্ধানকাৰী বৈশিষ্ট্যৰো অন্তৰ্ভুক্ত।
বিশেষতঃ, সৃজনশীলতা আৰু মনোদশা বিকাৰ -ৰ মাজৰ, বিশেষকৈ দ্বিমেৰু ব্যাধি আৰু গুৰুতৰ হতাশগ্ৰস্ততা ব্যাধি বা এক-মেৰু ব্যাধি -ৰ গাঢ় সম্পৰ্ক চিহ্নিত কৰা হৈছে।
গ্ৰন্থখনৰ লেখিকাই গৱেষণাৰ জৰিয়তে বিখ্যাত লেখক আৰু শিল্পী যেনে আৰ্ণেষ্ট হেমিঙৱে , ভাৰ্জিনিয়া ৱ'ল্ফ (যি অৱসাদৰ এক পৰ্বৰ পূৰ্বানুমান কৰি পানীত ডুবি আত্মহত্যা কৰিছিল), সুৰকাৰ ৰবাৰ্ট শ্চুমেন আৰু প্ৰখ্যাত প্ৰখ্যাত ভাস্কৰ্যশিল্পী মাইকেলএঞ্জেলোৰ দৰে ব্যক্তিৰ মাজতো মনোদশা বিকাৰ চিনাক্ত কৰিছিল।
২০০২ চনত ক্ৰিষ্ট'ফাৰ লংগন -ৰ সৈতে হোৱা এক বাৰ্তালাপত শৈক্ষিক মনস্তত্ত্ববিদ আৰ্থাৰ জেনছেন -এ বৰ্ণনা কৰিছিল যে, সৃজনশীলতা আৰু মানসিক ব্যাধিৰ মাজৰ সম্পৰ্কটো "সু-গৱেষিত আৰু প্ৰকৃত তথ্য হিচাপে প্ৰমাণিত হৈছে" ।
তেওঁ লিখিছিল যে, সাধাৰণ জনগণৰ তুলনাত দাৰ্শনিক, গণিতজ্ঞ, আৰু বৈজ্ঞানিকসকলৰ মাজত ছিজ'থিমিয়া -ৰ বৈশিষ্ট্যসমূহ অধিক পৰিলক্ষিত হয়।
২০১৫ চনৰ এক অধ্যয়নত আইছলেণ্ডৰ বিজ্ঞানীসকলে পাইছিল যে দ্বিমেৰু ব্যাধি আৰু ছিজ'ফ্ৰেনিয়াৰ শংকা বৃদ্ধিকাৰী জিনৰ কোনো প্ৰাৰূপ, সৃষ্টিশীল পেছাৰে জড়িত ব্যক্তিসকলৰ থকাৰ সম্ভাৱনা ২৫% বেছি।
ৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক -এ কৈছিল যে, "প্ৰায়ে, মানুহে যেতিয়া কিবা এটা নতুন সৃষ্টি কৰে, তেওঁলোকে মানসিক সুস্থতা আৰু অসুস্থতাৰ মাজত পদচাৰণ কৰে।
আন এক অধ্যয়নৰ তথ্যানুসৰি, সাধাৰণ সুস্থ আৰু ছিজ'ফ্ৰেনিক লোকতকৈ ছিজ'টাইপেল ব্যক্তিৰ সৃষ্টিশীলতা বেছি।
ছিজ'টাইপেল ব্যক্তিৰ অপসাৰী চিন্তাৰ ধৰণ তেওঁলোকৰ মগজুৰ প্ৰিফ্ৰণ্টেল ক'ৰ্টেক্স -ৰ দ্বি-পাৰ্শ্বীয় সক্ৰিয়তাৰ সৈতে জড়িত, আৰু তেওঁলোকৰ মগজুৰ প্ৰিফ্ৰণ্টেল ক'ৰ্টেক্সৰ সোঁফালৰ অংশ ততোধিক সক্ৰিয় হোৱা দেখা যায়।
এই অধ্যয়নে প্ৰস্তাৱ কৰে যে, ছিজ'টাইপেল ব্যক্তিসকলে তেওঁলোকৰ মগজুৰ সোঁ আৰু বাওঁ দুয়োটা অৰ্ধগোলক ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাৰ ফলস্বৰূপে তেওঁলোকে মগজুত আৱেশিত নতুন সংবেদনৰ উদ্দীপনাক ক্ষিপ্ৰ গতিৰে অভিনৱভাৱে সংযোগ ঘটাব পাৰে।
ছিজ'টাইপেল আৰু ছিজ'ফ্ৰেনিক লোকৰ সৈতে সম্পৰ্কিত উভয়-উপাংগ কুশলতা -ই এই প্ৰস্তাৱনাক সমৰ্থন কৰে।
দ্বিমেৰু ব্যাধিত আক্ৰান্ত বহুলোকে হতাশাগ্ৰস্ততা আৰু উত্তেজিত বা অপ্ৰকৃতিস্থ উভয় প্ৰাৱস্থাতে প্ৰগাঢ় আৱেগৰ স্ৰোত অনুভৱ কৰিব পাৰে, আৰু সম্ভাৱ্যভাৱে এই আৱেগে সৃষ্টিশীলতাত সাহায্য আগবঢ়াব পাৰে।
যিহেতু হাইপ'মেনিয়াই ব্যক্তি এজনৰ সামাজিক সংকোচভাৱ হ্ৰাস কৰে, গতিকে প্ৰদৰ্শনকাৰীসকল সাধাৰণতেই দুঃসাহসিক, নিৰ্ভীক আৰু সপ্ৰতিভ হয়।
ইয়াৰ ফলস্বৰূপে, স্ৰষ্টাসকলৰ আচৰণত সাধাৰণতে মানসিক ব্যাধিৰ লগত সংলগ্ন ধৰণৰ বৈশিষ্ট্য পৰিলক্ষিত হয়।
সৃষ্টিশীল কৃতিত্বৰ আৰু ক্ষেত্ৰৰ ধৰণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এই লক্ষণসমূহৰ সঘনতা আৰু প্ৰাৱল্যও পৰিৱৰ্তন হয়।
একেসময়তে, এই লক্ষণসমূহ মনোৰোগবিদ্যাৰ দ্বাৰা নিৰ্ণীত পূৰ্ণ-পৰ্যায়ৰ নিদানিক বাতুলামিৰ পৰ্বৰ সমতুল্য নহয়, কিয়নো পুৰ্ণ বাতুলামিৰ পৰ্বসমূহৰ সংজ্ঞানুসৰি গুৰুত্বপূৰ্ণ বিকলতা সংঘটিত হোৱা দৰকাৰ।
সৃজনশীলতা আৰু মানসিক স্বাস্থ্যৰ মাজৰ সংযোগৰ ধাৰণাটো মনস্তত্ত্ববিদসকল আৰু অন্যান্য গৱেষকসকলৰ মাজত কেইবা শতিকা জুৰি আলোচনা আৰু অধ্যয়নৰ বিষয় হৈ আহিছে।
সৃজনশীলতা বা সৃষ্টিশীলতাক প্ৰধান মানসিক ৰোগসমূহ, যেনে দ্বিমেৰু ব্যাধি , দ্বৈত সত্তাৰ মনস্তত্ত্ব বা ছিজ'ফ্ৰেনিয়া , গুৰুতৰ হতাশগ্ৰস্ততা , উদ্বিগ্নতা , অত্যধিক-অমোঘ ব্যাধি আৰু ধ্যানাভাৱ আৰু অতিসক্ৰিয়তা ব্যাধি -ৰ সৈতে সংযুক্ত কৰিব পাৰি।
উদাহৰণস্বৰূপে, সৃজনশীল পেছা আৰু মানসিক ৰোগাক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ মাজৰ সম্পৰ্ক গৱেষণা আৰু অধ্যয়নৰ জৰিয়তে দেখুওৱা হৈছে।
কেইজনমান সৃষ্টিশীল কৰ্মত জড়িত লোকৰ জীৱনী, তেওঁলোকৰ দ্বাৰা লিখিত পত্ৰ, পত্ৰবিনিময়, সমসাময়িক বৃত্তান্ত, অথবা অন্যান্য উপাখ্যানমূলক উপকৰণ, বিশেষতঃ -ৰ : - নামৰ গ্ৰন্থত বৰ্ণিত তথ্যৰ আধাৰত মৰোণোত্তৰভাৱে সম্পাদিত ৰোগনিৰ্ণয় ব্যৱস্থাৰে তেওঁলোক দ্বিমেৰু বা এক-মেৰু ব্যাধিত আক্ৰান্ত আছিল বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে।
গ্ৰন্থখনিত এই যুক্তি আগবঢ়োৱা হৈছে যে, অভিনয় শিল্পী, চিত্ৰশিল্পী, কমেডিয়ান, সংগীতজ্ঞ, লেখক-লেখিকা, পৰিৱেশ্য কলাৰ শিল্পী আৰু কবি, ইত্যাদি সৃষ্টিশীল কৰ্মীসকলৰ অসামঞ্জস্যভাৱে বৃহৎ সংখ্যকৰ মাজত দ্বিমেৰু ব্যাধি, আৰু সাধাৰণভাৱে আৱেগজনিত ব্যাধিসমূহ দেখা যায়।
৩০০,০০০জন ছিজ'ফ্ৰেনিয়া, দ্বিমেৰু ব্যাধি বা এক-মেৰু ব্যাধিত আক্ৰান্ত ব্যক্তি আৰু তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কিত লোকৰ ওপৰত কৰা এক অধ্যয়নৰ পৰা প্ৰাপ্ত তথ্যই দেখুৱায় যে, সৃষ্টিশীল পেছাসমূহত দ্বিমেৰু ব্যাধিগ্ৰস্ত লোকৰ সংখ্যা যথেষ্ট বেছি।
ইয়াৰ লগতে ছিজ'ফ্ৰেনিয়া বা দ্বিমেৰু ব্যাধিত আক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ সহোদৰ ভাই-ভনী -ৰ সংখ্যাও চকুত পৰাকৈ অধিক।
এইটো উল্লেখনীয় যে, সকলো পেছা অন্তৰ্ভুক্ত কৰিলে এই ধৰণৰ অত্যধিক প্ৰতিনিধিত্ব দেখা নাযায় যদিও শিল্পকলাৰ লগত জড়িত বৃত্তিসমূহত ছিজ'ফ্ৰেনিয়াত আক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ অত্যধিক প্ৰতিনিধিত্ব স্পষ্ট।
অন্যহাতে, একমেৰু ব্যাধিত আক্ৰান্ত লোক বা তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কিত ব্যক্তিসকলৰ ক্ষেত্ৰত এই সম্পৰ্ক দেখা নাযায়।
২০০৫ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰস্থিত ষ্টেনফ'ৰ্ড য়ুনিভাৰ্ছিটি স্কুল অৱ মেডিচিনৰ এক অধ্যয়নত শিশুসকলৰ মাজত ভিন্ন জটিলতাবিশিষ্ট আৰু ভিন্ন প্ৰতিসমতা বিশিষ্ট চিত্ৰ দেখুৱাই তেওঁলোকে সেইবোৰ পছন্দ কৰে নে নকৰে সুধি তেওঁলোকৰ সৃষ্টিশীলতা পৰিমাপনৰ চেষ্টা কৰা হৈছিল।
এই অধ্যয়নৰ জৰিয়তে প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই কথা দেখা গৈছিল যে, যিসকল শিশুৰ ইতিমধ্যেই দ্বিমেৰু ব্যাধি আছিল বা যিসকল অনাগত দিনত দ্বিমেৰু ব্যাধিত আক্ৰান্ত হোৱাৰ উচ্চ সম্ভাৱনা আছিল, সেই শিশুসকলে সৰল আৰু প্ৰতিসম প্ৰতীকচিত্ৰ বেছিকৈ অপছন্দ কৰিছিল।
যিসকল শিশু নিজে দ্বিমেৰু ব্যাধিগ্ৰস্ত নাছিল কিন্তু তেওঁলোকৰ পিতৃ বা মাতৃ দ্বিমেৰু ব্যাধিগ্ৰস্ত আছিল, সেইসকল শিশুৱেও এই ধৰণৰ প্ৰতীকচিত্ৰ বেছিকৈ অপছন্দ কৰাৰ প্ৰৱণতা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
সৃজনশীলতা আৰু মানসিক স্বাস্থ্যৰ দৰে মনস্তত্ত্বৰ বিষয়ৰ গৱেষণা সচৰাচৰ প্ৰস্থ-চ্ছেদীয় তথ্য-সংহতিৰ ভিতৰত সীমাবদ্ধ।
অৱশ্যে, ইয়াৰ এটা ব্যতিক্ৰম হিচাপে তিনিজন বিখ্যাত সুৰকাৰৰ সমগ্ৰ জীৱনৰ সৃজনমূলক কৰ্ম আৰু তেওঁলোকৰ কুশল জীৱনৰ সম্পৰ্কৰ এক অৰ্থনৈতিক অধ্যয়নক আঙুলিয়াব পাৰি।
এই অধ্যয়নৰ আৱেগিক সূচকসমূহ ৱ'ল্ফগেংগ আমাডেয়ুছ মোৎসাৰ্ট , লুডৱিগ ফান বীথ'ফেন আৰু ফ্ৰানৎস লিষ্ট -ৰ লিখিত পত্ৰসমূহৰ পৰা প্ৰাপ্ত হৈছিল, আৰু ইয়াৰ ফলাফলসমূহে দেখুৱায় যে এই অধ্যয়নৰ পৰিধিৰ শিল্পীসকলৰ সৃষ্টিশীল কৰ্মৰ ওপৰত ঋণাত্মক আৱেগৰ এক প্ৰত্যক্ষ কাৰণিক প্ৰভাৱ আছিল।
ৰ গৱেষকসকলৰ দ্বাৰা এক মিলিয়নতকৈও অধিক লোকৰ তথ্যৰে কৃত এক অধ্যয়নত সৃষ্টিশীল পেছা আৰু মানসিক ব্যাধিৰ মাজত একাধিক পাৰস্পৰিক সম্পৰ্ক নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছিল।
লেখকসকলৰ ক্ষেত্ৰত উদ্বিগ্নতা আৰু দ্বিমেৰু ব্যাধি, ছিজ'ফ্ৰেনিয়া, গুৰুতৰ হতাশগ্ৰস্ততা ব্যাধি, আৰু মাদক দ্ৰব্যৰ অপব্যৱহাৰৰ অধিক সংশয় দেখা গৈছিল।
নৃত্যশিল্পীসকল আৰু ফটোগ্ৰাফাৰসকলৰ মাজতো দ্বিমেৰু ব্যাধি থকাৰ সমপৰ্যায়ৰ সম্ভাৱনা পৰিলক্ষিত হৈছিল।
গৱেষক পণ্ডিতসকলে এইবুলিও জল্পনা কৰিছে যে প্ৰখ্যাত ভাস্কৰ্যশিল্পী মাইকেলএঞ্জেলো হতাশগ্ৰস্ততাত আক্ৰান্ত আছিল।
শীৰ্ষক গ্ৰন্থত -এ যুক্তি আগবঢ়াইছে যে, মাইকেলএঞ্জেলোৰ কিছুমান ভাস্কৰ্য আৰু কবিতাত হতাশগ্ৰস্ততাৰ উপাদান লক্ষণীয়ভাৱে স্পষ্ট।
অৱশ্যে, এটা বৃহত্তৰ গোট হিচাপে, সৃষ্টিশীল পেছাসমূহত যুক্ত ব্যক্তিসকলৰ মাজত (বৈজ্ঞানিক আৰু শৈল্পিক বৃত্তিসমূহক সৃষ্টিশীল হিচাপে সংজ্ঞাবদ্ধ কৰা হৈছে) সাধাৰণ জনতাৰ তুলনাত মানসিক ভাৰসাম্যহীনতা বা সমস্যা উদ্ভৱ হোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি বুলি ক'ব নোৱাৰি যদিও, -ৰ তথ্য মতে, তেওঁলোকৰ কোনো ওচৰ সম্পৰ্কীয় ব্যক্তিৰ এনোৰেক্সিয়া নাৰ্ভোজা , আৰু কিছু ক্ষেত্ৰত আত্মসংবৃতি থকাৰ সম্ভাৱনা বেছি।
সাধাৰণভাৱে, মানসিক ব্যাধিত আক্ৰান্ত ব্যক্তিসকল পৃথিৱী আৰু বিশ্বৰ উপাদানসমূহক এক অভিনৱ আৰু অননুদিত দৃষ্টিভংগীৰে দৰ্শন কৰিবলৈ সক্ষম বুলি কোৱা হয়।
মাৰ্ক বেটে' আৰু এদ্ৰিয়ান ফাৰ্ণহাম -ৰ তিনিটা শেহতীয়া অধ্যয়নে ছিজ'টাইপেল আৰু হাইপ'মেনিয়াক ব্যক্তিত্ব আৰু সৃষ্টিশীলতাৰ বহুতো মাপকাঁঠিৰ মাজৰ সম্পৰ্ক প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
বহু বছৰ ধৰি, মানসিক অসুস্থতা বা আসক্তিত আক্ৰান্ত ব্যক্তিসকলক উপশম প্ৰদান কৰাৰ উদ্দেশ্য চিকিৎসা ক্ষেত্ৰত সৃষ্টিমূলক কলাক থে'ৰাপী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি অহা হৈছে।
তেওঁৰ কাৰ্যকালত প্ৰতিষ্ঠানটোৱে মনোৰোগ বিভাগ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু বহিঃৰোগীৰ সুবিধা মুকলি কৰিছিল।
চেন্নাইত অৱস্থিত মানসিক ভাৱে অসুস্থ লোকৰ পৰিয়ালক সহায় কৰা এক সম্প্ৰদায় ভিত্তিক সংগঠন 'আশা' তেওঁৰ উদ্যোগত আৰম্ভ কৰা হৈছিল।
ব্যক্তিগতভাবে তেওঁ তেওঁৰ বাসগৃহৰ এটা কোঠাক আশ্ৰয়লৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিল আৰু পিছত উপশমক যত্ন কেন্দ্ৰ খুলিবলৈ ৱাইএমচিএৰ স্থানীয় অধ্যক্ষক প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
ৱাইএমচিএ নামৰ সংগঠনটোৱে অৱশেষত থিৰুভাৰ্কাডু, মহাবলিপুৰম আৰু অন্ন নগৰত এনে তিনিটা কেন্দ্ৰ খুলিছিল।
১৯৮৪ চনত তেওঁ কেইজনমান একে কামৰ লগত জড়িত লোকক একত্ৰিত কৰি এক অলাভজনক বেচৰকাৰী সংগঠন চিজোফ্ৰেনিয়া গৱেষণা ফাউণ্ডেচন প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
এই সংগঠনে বৰ্তমান সম্পূৰ্ণ গৱেষণা আধাৰলৈ বিকশিত হৈছে আৰু বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ দ্বাৰা মানসিক স্বাস্থ্য গৱেষণা আৰু প্ৰশিক্ষণৰ বাবে এক সহযোগিতা কেন্দ্ৰ হিচাপে স্বীকৃত কেইটামান ভাৰতীয় প্ৰতিষ্ঠানৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।
সংগঠনটোৱে অস্থায়ী আশ্ৰয় আৰু মানসিক চিকিৎসা প্ৰদান কৰে, ৰোগীৰ পুনৰ্বাসনৰ লক্ষ্যৰে এটা বৃত্তিমূলক প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ পৰিচালনা কৰে আৰু এখন ভ্ৰাম্যমাণ চিকিৎসালয় পৰিচালনা কৰে।
তেওঁলোকে নিযুক্তিৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে আৰু নিয়মীয়াকৈ সজাগতা অভিযান আৰু গৱেষণা প্ৰকল্প অনুষ্ঠিত কৰে।
সাৰদা মেননৰ জন্ম ১৯২৩ চনৰ ৫ এপ্ৰিল তৰিখে দক্ষিণ ভাৰতীয় ৰাজ্য কৰ্ণাটকৰ উপকূলীয় চহৰ মেংগালুৰুত তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ আঠটা সন্তানৰ ভিতৰত আটাইতকৈ সৰু হিচাপে মালায়ালী পৰিয়ালত হৈছিল।
মাদ্ৰাজ চিকিৎসা সেৱাত যোগদান কৰাৰ আগতে তেওঁ নতুন দিল্লীৰ আৰৱিন চিকিৎসালয়ত আৱাসিক চিকিৎসক হিচাপে কৰ্মৰত আছিল।
তেওঁ একেসময়তে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীৰ বাবে অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু তেওঁ ১৯৫৭ চনত এমডি ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ বেংগালুৰুত অৱস্থিত ৰাষ্ট্ৰীয় মানসিক স্বাস্থ্য আৰু বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত মনোৰোগ বিজ্ঞানৰ দুবছৰীয়া পাঠ্যক্ৰম মানসিক চিকিৎসাবিজ্ঞানত ডিপ্লোমা সফলতাৰে সম্পূৰ্ণ কৰে আৰু এনেদৰে তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰথম মহিলা মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ হিচাপে পৰিগণিত হয়।
মামবালিকালাথিল সাৰদা মেনন, চমুকৈ এম. সাৰদা মেনন, এগৰাকী ভাৰতীয় মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ, সামাজিক কৰ্মী আৰু চিজোফ্ৰেনিয়া গৱেষণা ফাউণ্ডেচনৰ প্ৰতিষ্ঠাতা।
চেন্নাই ভিত্তিক বেচৰকাৰী সংগঠন চিজোফ্ৰেনিয়া গৱেষণা ফাউণ্ডেচনে চিজোফ্ৰেনিয়া আৰু অন্যান্য মানসিক বিকাৰত আক্ৰান্ত লোকসকলৰ পুনৰ্বাসনৰ বাবে কাম কৰে।
ভাৰত চৰকাৰে সমাজলৈ তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৯২ চনত দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে।
তেওঁ তামিলনাডু চৰকাৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ চিকিৎসক বঁটা, ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ নিয়োগকৰ্তা বঁটা, আন্তৰ্জাতিক মনো-সামাজিক পুনৰ্বাসন সংস্থাৰ বিশেষ বঁটা, বষ্টন আৰু চেন্নাইৰ ৰোটাৰী ক্লাবৰ পৰা সন্মানৰ বাবে বঁটা লাভ কৰে।
ইফালে তেজা আৰু কানায়ে গৰু চৰাবলৈ যাওঁতে বৰকাছৰূপী এলাগীয়ে পুখুৰীৰ পৰা উঠি আহি সুস্বাদু বস্তু খাবলৈ দিয়ে।
'তুলা আৰু তেজা'ত বহুবিবাহৰ অৱধাৰিত ফল- সতিনী বিদ্বেষে কেনেকৈ এখন ঘৰৰ সুখ-শান্তি বিঘ্নিত কৰিব পাৰে বা মাহীমাকে সতিনীৰ সন্তানহঁতৰ জীৱন কেনেকৈ যন্ত্ৰণাময় কৰি তুলিব পাৰে, তাৰে এখন বাস্তৱ চিত্ৰ অঙ্কিত কৰা হৈছে।
এদিন সতিয়া জীয়েকক লাগীয়ে বুদ্ধিৰে মাতি আনি মন্ত্ৰপুতঃ শলা মূৰত গুছি তেজাক শালিকালৈ ৰূপান্তৰ কৰিলে আৰু নিজৰ জীয়েক তুলাক তেজাৰ সাজেৰে ৰজাৰ হাউলিলৈ পঠিয়াই দিলে।
তুলা আৰু তেজা লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা ৰচিত বুঢ়ী আইৰ সাধু গ্ৰন্থৰ অন্তৰ্গত একে নামৰ সাধুটোৰ দুটা মুখ্য নাৰী চৰিত্ৰ।
আহোম ৰাজত্বকালত শালস্তম্ভ ৰাজবংশৰ ৰজাৰ দিনত নিৰ্মিত বহুকেইটা মঠ মন্দিৰ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
অষ্টম-নৱম শতিকাত শালস্তম্ভ ৰাজবংশৰ ৰজাই নিৰ্মাণ কৰা কলিয়াবৰৰ হাতীমূৰাত অৱস্থিত দুৰ্গা মন্দিৰটো আহোম স্বৰ্গদেউ প্ৰমত্ত সিংহয়ে ১৬৬৭ শকত এই মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
ইয়াত উদ্ধাৰ হোৱা শিলালিপি অনুসৰি স্বৰ্গদেউ প্ৰমত্ত সিংহৰ আদেশ মৰ্মে তৰুণ দুৱৰা বৰফুকনে এই মন্দিৰৰ নিৰ্মাণ কৰাইছিল।
হাতীমূৰা মন্দিৰ অসমৰ নগাঁও জিলাৰ কলিয়াবৰ মহকুমাৰ শিলঘাটৰ ওচৰৰ হাতীমূৰা পাহাৰত অৱস্থিত এখন ঐতিহাসিক মন্দিৰ।
বিয়াসৰ ওজাৰ লগত জড়িত থকা বাবেই খুব সম্ভৱত তেওঁ শুকান নাৰিকলৰ দৰে বুলি কৈছে৷ যদিও দিলীপ বৰাদেৱে এই গীতসমূহক বাহিৰে ভিতৰে মিঠা, লোকজীৱনৰ হাস্যমধুৰ ভাৱানুভূতিয়ে সৰ্বাংগতে আনন্দৰ ৰং চটিয়াই থোৱা বুলি কৈছে জুনা গীতবোৰৰ মাজত গ্ৰাম্য জীৱন যাত্ৰাৰ একোখন নিভাঁজ ছবি প্ৰতিফলিত হোৱা দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ ইয়াৰ লগতে জনবিশ্বাস, ৰীতি-নীতি, খাদ্যাভাস, আদি বহুতো কথা জড়িত হৈ আছে৷ এই গীতসমূহ সৃষ্টি কৰা কিছুসংখ্যক ব্যক্তিৰ নাম পোৱা নাযায় যদিও ইয়াৰ দ্বাৰা তথাকথিত সমাজখনৰ এটা আভাস পোৱা যায়৷ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে ৰচনা কৰা ‘ৰুক্মিনী হৰণ’ কাব্যত অন্তৰ্ভুক্ত জুনা গীতটি প্ৰাচীনতম জুনা গীত বুলি কোৱা হয় যদিও পূবৰ্ৰে পৰা ইয়াৰ প্ৰচলন থকাৰ কথা নুই কৰিব নোৱাৰি৷ যিহেতু শংকৰদেৱেও লোকসমাজৰ পৰা বিভিন্ন ধৰণৰ শব্দ তথা সৃষ্টিৰাজিৰ অন্যান্য সমল গ্ৰহণ কৰিছিল৷ সেয়ে লোকসমাজৰ পৰাই তেখেতে ইয়াৰ সমল গ্ৰহণ কৰিছিল বুলি ধাৰণা হয়৷
হেমকোষৰ মতে জুনা শব্দৰ অৰ্থ হৈছে ‘হুচৰি গাই নাচিবৰ আগেয়ে গোৱা চুটি পদ’৷ গীতবোৰ হুচৰীৰ লেখীয়া চুটি হলেও ইয়াত বিহু গীতত থকাৰ দৰে লাজ কথা নাথাকে৷ কিছু সংখ্যক গীত স্তুতি গীতৰ দৰে গহীন গীত৷ চন্দ্ৰকান্ত অভিধানৰ মতে ’ই পুৰণি অসমীয়া ছন্দ বিশেষ’৷ লীলা গগৈয়ে এই গীতবোৰক ’কাল্পনিক গীত’ বুলি কৈছে৷ প্ৰফুল্ল দত্তই এই গীতখিনিক ধেমেলীয়া গীত-পদৰ ভিতৰত ধৰিছে৷ নবীন চন্দ্ৰ শৰ্মাই জুনা গীতবোৰক জুনাৰ পৰিৱৰ্তে ’ঝুনা’ নাম দি ব্যাস সংগীতৰ পঞ্চম আৰু শেষ ক্ৰম বুলি মত প্ৰকাশ কৰিছে৷ তেখেতে এই শব্দটো লোকজীৱনৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰিছে৷ চন্দ্ৰকান্ত অভিধানত ‘ঝুনা’ শব্দৰ অৰ্থ ‘শুকান নাৰিকল’ বুলি উল্লেখ আছে৷ সেইবাবে তেওঁ এই গীতবোৰক শুকান নাৰিকলৰ দৰে ইয়াৰ ওপৰভাগ শুকান বা নীৰস হলেও ভিতৰফালে সুস্বাদু খাদ্য আৰু মিঠা ৰসেৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ থকা বুলি কৈছে৷
জুনা গীতসমূহক বিশ্লেষণ কৰিলে সাধাৰণতে দুই ধৰণৰ জুনা গীত পোৱা যায় – ধৰ্মীয় জুনা, সামাজিক জীৱনৰ জুনা৷ ধৰ্মীয় জুনা গীতৰ ভিতৰত কৃষ্ণ বিষয়ক, শিৱবিষয়ক আৰু কৃষ্ণ-গোপী বিষয়ক গীতবোৰ আলোচনাৰ মাজলৈ আনিব পাৰি৷ তাঁতীৰ জুনা গীতসমূহকো ধৰ্মীয় জুনাৰ ভিতৰতে ধৰা হয়৷ আনহাতে সামাজিক জীৱনৰ জুনাবোৰ বিবিধ বিষয়ৰ৷ ওকণি মৰা ঔষধৰ জুনা, চাহপাতৰ জুনা, নাঙলৰ জুনা, পচলাৰ জুনা, কপাহৰ জুনা, ভূইকঁপৰ জুনা, কলি কালৰ জুনা, ভাৱৰীয়াৰ জুনা আদি সমাজ-বাস্তৱতাৰ বিভিন্ন দিশৰ লগত জড়িত জুনাখিনিক দ্বিতীয় শ্ৰেণীত আৰ্য সমাজ-জীৱনৰ জুনাৰ ভিতৰত ধৰিব পাৰি৷
জুনা গীতসমূহ লোকসাহিত্যৰ অমূল্য সম্পদ৷ উজনি অসমৰ লগতে নামনি অসমৰ প্ৰায়বোৰ অঞ্চলতে এই গীতবোৰ জনপ্ৰিয়৷ এই গীতসমূহ দৰঙী বিয়াসৰ ওজাৰ একচেতীয়া সম্পদ বুলিও কোৱা হয়৷ দৰঙী ভাষাত জুনা গীতসমূহক ’ঝুনা’ বুলি কোৱা হয়৷ গীতসমূহৰ প্ৰায়ভাগেই লঘু হাস্যৰসাত্মক, লোকানুষ্ঠানৰ লগত জড়িত, গ্ৰাম্য কথনভংগীত ৰচিত আৰু বিষম কথাৰ অৱতাৰণা কৰি লোকমনক আকৰ্ষণ কৰিব পৰা ধৰণৰ৷
ইয়াৰ বাহিৰেও কৃষ্ণ সম্পৰ্কীয় গীতবোৰত কৃষ্ণৰ লৱণু চোৰৰ কাহিনীৰ লগতে দুষ্টালি ভৰা ঘটনাসমূহ সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে৷ এই গীতসমূহৰ বেছিভাগতে লঘু ৰসাত্মক কথাবোৰ আছে৷ ব্যাস সংগীতৰ লগত জড়িত শিৱ প্ৰসংগত গীতসমূহৰ প্ৰায়ভাগ হাস্যৰসেৰে ভৰা৷ অৱশ্যে ব্যাস সংগীতৰ লগত জড়িত কিছু গীত গহীন ধৰণৰ৷
ধৰ্মীয় জুনা গীতসমূহৰ ভিতৰত তাঁতীৰ জুনাসমূহত ব্যংগাত্মক কথা-বতৰা নাই৷ চহা জীৱনৰ কল্পনাই এই গীতসমূহত প্ৰাধান্য পাইছে৷ ৰাধাক পিন্ধাবলৈ এখন সুন্দৰ কাপোৰ বোৱাবৰ বাবে কৃষ্ণ তাঁতীৰ ওচৰলৈ গৈছে তাকে তলৰ জুনা গীতটিত অনিন্দ্য সুন্দৰকৈ প্ৰকাশ পাইছে–
এই গীতটিৰ শিৱ-পাৰ্বতীৰ কথাৰ মাজেৰে গ্ৰাম্য সমাজৰ ভঙুৱা, কানীয়া লোকসকলৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ চিত্ৰ ফুটি উঠিছে৷
বঙালী ভাষা চৰকাৰী কাম-কাজ আৰু বিদ্যালয়সমূহত বলপূৰ্বক ভাবে জাপি দিয়া বাবে পাশ্চাত্য শিক্ষাৰে শিক্ষিত অসমীয়া আৰু সাধাৰণ সমাজৰ মানুহে লাহে লাহে বিৰোধিতা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
এনেকৈ জাপি দিয়াৰ কাৰ্যৰ ফলত অসমৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানৰ বিকাশ মন্থৰ আৰু মানদণ্ড অতি নিম্ন হৈছিল।
পৰৱৰ্তী দশকত অসমীয়া আৰু বঙালী সম্প্ৰদায়ৰ মাজত সংঘাতৰ সূত্ৰপাত ঘটা এয়া অন্যতম কাৰণ হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত বঙালী ভাষা চৰকাৰী ভাষা হিচাপে জাপি দিয়াৰ বাবে কোনো আন্দোলনৰ সূত্ৰপাত হোৱা নাছিল।
তদুপৰি সম্ভ্ৰান্ত পৰিয়ালৰ অসমীয়া সকলে তেওঁলোকৰ লিখা-মেলা আনকি ঘৰুৱা কথা-বতৰাতো অসমীয়াৰ সলনি বঙালী ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লৈছিল।
ইয়াৰ লগে লগে চৰকাৰী পদবী সমূহত বঙালী লোকসকলৰ নিযুক্তি বাঢ়িবলৈ আৰু অসমীয়া সমাজত নিবনুৱা সমস্যা গা কৰি উঠিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
অসমৰ জিলাসমূহত দ্ৰুতগতিত বঙালী আমোলাৰ বৃদ্ধিয়ে অসমৰ খিলঞ্জীয়া লোকসকলৰ সুকীয়া সাংস্কৃতিক আৰু সামাজিক পৰিচয়ত ভাবুকি কঢ়িয়াই আনিছিল।
বঙালী অনুপ্ৰৱেশকাৰী সকলৰ বাবে অসমীয়া লোকসকলৰ মাজত নিজস্ব সংস্কৃতি, ভাষা আৰু পৰম্পৰা সমূহৰ লগতে ভূমি অধিকাৰৰ প্ৰতি সচেতনতা বৃদ্ধি পাবলৈ আৰম্ভ হৈছিল।
অসমৰ জন-গাঁথনিৰ পৰিৱৰ্তনৰ ফলত ইয়াৰ থলুৱা ভাষা, সংস্কৃতি, অৰ্থনীতি আৰু ৰাজনৈতিক স্থিতি সলনি হ’বলৈ ধৰিছিল।
ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছত ১৯৫২ চনৰ পৰা অসমত অসমীয়া ভাষাক চৰকাৰী ভাষা হিচাপে স্বীকৃতি আৰু অসমৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান শিক্ষণৰ মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে এক আন্দোলনৰ সূচনা হৈছিল।
ভাষিক বৈশিষ্ট্যৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ভাৰতৰ ’ৰাজ্য পুনৰগঠন আইন, ১৯৫৬’ বলৱৎ হোৱাত এই আন্দোলনে আৰু বল পায়।
ভাষাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ৰাজ্য গঠন হোৱা দেখি অসম সাহিত্য সভায়ে অসমীয়া ভাষাক অসমৰ একমাত্ৰ চৰকাৰী ভাষা হিচাপে স্বীকৃতি দিবলৈ দাবী জনায়।
এই আন্দোলনতে ১৯৬০ চনৰ ৪ জুলাইৰ দিনা ৰঞ্জিত বৰপূজাৰী কটন কলেজৰ নিজ হোষ্টেলৰ ১১৩ নম্বৰ ৰুমৰ সন্মুখতে পুলিচৰ নিৰ্বিচাৰ গুলিত মৃত্যু বৰণ কৰিছিল।
ইয়াক ’ভাষা আন্দোলন’ বুলি অভিহিত কৰা হয় আৰু ৰঞ্জিত বৰপূজাৰীক ভাষা আন্দোলনৰ প্ৰথম শ্বহীদ হিচাপে মান্যতা প্ৰদান কৰা হয়।
এই আন্দোলনৰ ফলশ্ৰুতিত অসম চৰকাৰী ভাষা আইন, ১৯৬০ প্ৰণয়ন কৰা হয় আৰু অসমীয়া ভাষাক ইংৰাজী ভাষাৰ সৈতে অসমৰ চৰকাৰী ভাষা হিচাপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হয়।
চৰকাৰৰ এই সিদ্ধান্তক বহুতেই আদৰণি জনায় যদিও অসমৰ কিছুমান ঠাইত বিশেষকৈ বৰাক উপত্যকাত ইয়াৰ বিৰুদ্ধে প্ৰবল প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰা হয়।
বৰাক উপত্যকাত বঙালী ভাষা আন্দোলন সংঘটিত হোৱাত অসম চৰকাৰী ভাষা আইন, ১৯৬০খন সংশোধন কৰা হয় আৰু ভাষিক সংখ্যালঘু সকলৰ ভাষাৰ অধিকাৰ ৰক্ষা কৰা হয়।
আমেৰিকান বাপিষ্ট মিছনেৰী সকলে পোন-প্ৰথমবাৰৰ বাবে অসমীয়া ভাষা উদ্ধাৰৰ বাবে কাৰ্যপন্থা হাতত লৈছিল।
তেওঁলোকে স্থানীয় ৰাইজৰ মাজত খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ নিমিত্তে অসমীয়া ভাষাত পুথি প্ৰণয়নৰ কাম আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁলোকৰ প্ৰচেষ্টাত ১৮৪৬ চনৰ জানুৱাৰী মাহত শিৱসাগৰৰ মিছন প্ৰে'ছৰ পৰা প্ৰথম অসমীয়া বাতৰিকাকত অৰুণোদই প্ৰকাশ পায়।
ভাষাৰ ওজা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱায়ে 'অসমীয়া ব্যাকৰণ' আৰু 'অসমীয়া ল'ৰাৰ ব্যাকৰণ' আৰু 'হেমকোষ' আৰু 'পঢ়াশলীয়া অভিধান' ৰচনা কৰি অসমীয়া ভাষাৰ আধুনিকৰণত অৱদান বঢ়াইছিল।
১৮৭২ চনত বংগৰ লেফ্টটেনেণ্ট গভৰ্নৰ জৰ্জ কেম্পৱেলে অসমীয়া ভাষা অসমৰ স্থানীয় লোকসকলৰ বাবে প্ৰশাসন আৰু শিক্ষানুষ্ঠানত ব্যৱহাৰ কৰা হ'ব বুলি ঘোষণা কৰিছিল।
তেতিয়া চীফ কমিছনাৰে ঘোষণা কৰে যে তেতিয়াৰ পৰা গোটেই অসমৰ প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত অসমীয়া ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা হ'ব।
যদিও ১৯ শতিকাৰ শেষৰফালত হে মধ্য আৰু উচ্চ শিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠানত শিক্ষাৰ মাধ্যম বঙালী ভাষাৰ ব্যৱস্থা অন্ত পৰিছিল।
১৮৯৯ চনত মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱায়ে অসমৰ গুৱাহাটীত এখন মহাবিদ্যালয় স্থাপনৰ বাবে ব্ৰিটিছ চৰকাৰলৈ অনুৰোধ জনাইছিল।
অসমীয়া ভাষা আন্দোলন অসমত অসমীয়া ভাষাক চৰকাৰী ভাষা আৰু শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানৰ শিক্ষণৰ মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ সময়ে সময়ে সংঘটিত হোৱা সামাজিক তথা ৰাজনৈতিক আন্দোলন।
অসমীয়া ভাষাক চৰকাৰী ভাষা হিচাপে কাৰ্যালয় সমূহত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ সংঘৰ্ষৰ সূচনা ১৯ শতিকাতে আৰম্ভ হৈছিল।
১৮২৬ চনৰ ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ পিছত অসম ব্ৰিটিছ অধীনলৈ যোৱাৰ পিছত প্ৰশাসনিক সুবিধাৰ বাবে বহুতো বঙালীভাষী লোক অসমলৈ আনিছিল।
তেওঁলোকৰ প্ৰৰোচনাতে অসমৰ কাৰ্যালয় আৰু ন্যায়ালয় সমূহত বঙালী ভাষা চৰকাৰী ভাষা হিচাপে ব্যৱহৃত হৈছিল।
কিন্তু অসমৰ ৰাইজ আৰু আমেৰিকান বাপিষ্ট মিছনেৰী সকলৰ প্ৰচেষ্টাত অসমত পুনৰায় অসমীয়া ভাষা প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল।
কেইবাশতিকা আহোম আৰু অন্যান্য স্থানীয় জনগোষ্ঠীৰ অধীনত থকা অসমৰ শাসনভাৰ ১৮২৬ চনৰ ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ পিছত ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ অধীনলৈ যায়।
১৮৩৬ চনৰ এপ্ৰিল মাহত অসমৰ চৰকাৰী কাৰ্যালয় আৰু ন্যায়ালয়ৰ চৰকাৰী ভাষা পূৰ্বে প্ৰচলিত পাৰ্চী ভাষাৰ সলনি বঙালী ভাষা কৰা হৈছিল।
১৮৩৬ চনৰ পৰা আন আন চৰকাৰী কাৰ্যালয়ৰ লগতে বিদ্যালয় সমূহৰ শিক্ষণৰ মাধ্যম হিচাপে বঙালী ভাষাৰ প্ৰচলন হৈছিল।
ভাইছৰয় লৰ্ড কাৰ্জনৰ বংগক বিভাজিত কৰি পশ্চিমে হিন্দু অধ্যুষিত অঞ্চল আৰু পূবে মুছলমান অধ্যুষিত অঞ্চলত ভাগ কৰা সিদ্ধান্তৰ বাবে দুয়োপক্ষৰ পৰা তীব্ৰ বিৰোধিতাৰ সন্মুখীন হৈছিল।
এই সিদ্ধান্ত মৰ্মে অসম প্ৰদেশক মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ থকা পূৰ্ব বংগৰ লগত সংযোগ কৰা বাবে অসমীয়া লোকসকলেও ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰিছিল।
১৮৮৮ চনত কলিকতাত অধ্যয়নৰত কেইগৰাকীমান মুষ্টিমেয় অসমীয়া ছাত্ৰয়ে অসমীয়াৰে ভাষাৰ উন্নয়নৰ বাবে অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধনী সভা গঠন কৰে।
তেওঁলোকৰ প্ৰচেষ্টাৰ ফলশ্ৰুতিত জোনাকী আলোচনী প্ৰকাশিত হয় আৰু অসমীয়া সাহিত্যত 'জোনাকী যুগ'ৰ সূচনা হয়।
স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰি তেওঁ সাৱিত্ৰীবাঈ ফুলে পুনে বিশ্ববিদ্যালয়ত ইলেক্ট্ৰনিক্স অভিযান্ত্ৰিক বিদ্যাত সোণৰ পদকৰ সৈতে স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ মহাৰাষ্ট্ৰ ইনষ্টিটিউট অফ টেকন'লজীৰ পৰা কম্পিউটাৰ ইঞ্জিনিয়াৰিংত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।
তেওঁ পুনে বিশ্ববিদ্যালয়ত ছফ্টৱেৰ ইঞ্জিনিয়াৰিং অধ্যয়ন কৰি থকা সময়ত তেওঁৰ মাক ব্ৰহ্ম কুমাৰীসকলৰ স্থানীয় ৰাজযোগ কেন্দ্ৰৰ সংস্পৰ্শত আছিল।
তেওঁ মহাৰাষ্ট্ৰৰ পুনেত ৩ বছৰ ধৰি ভাৰতীয় বিদ্যাপীঠ মহাবিদ্যালয়ত প্ৰবক্তা হিচাপে কাম কৰিছিল।
বিকে শিৱানীয়ে ভাৰত আৰু বিদেশৰ বিভিন্ন অঞ্চলত ভ্ৰমণ ভ্ৰমণ কৰি আধ্যাত্মিক জ্ঞানৰ বক্তৃতা দিছে।
তেওঁ অংগদান সম্পৰ্কে প্ৰচাৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পিতৃ-মাতৃৰ কাৰ্যসূচীলৈকে আৰু ব্ৰহ্ম কুমাৰীৰ অনুষ্ঠানত উপস্থিত থাকে।
সুৰেশ অবেৰয়ৰ সৈতে তেওঁৰ টিভি বাৰ্তালাপৰ শৃংখলা ২০১৫ চনত 'হেপিনেছ আনলিমিটেড: এৱেকেনিং ৱিথ ব্ৰহ্ম কুমাৰীছ' নামেৰে প্ৰকাশিত হৈছে।
কালামান্দালাম গিৰিজা কেৰালাৰ, ত্ৰিসুৰ জিলা কাদাবল্লুৰত ১৯৫৮ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল, এনে এখন পৰিয়ালত যিহঁত জীৱিকা নিৰ্বাহৰ বাবে মন্দিৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
গিৰিজাৰ দেউতা পাখশিল নাৰায়ণন মুসাদ এজন পাঠকাম সূচক আৰু তেখেতৰ মাক দেবকী মনায়াম্মা তিৰুবতীৰকালি অভিনয় কৰিছিল।
গিৰিজা ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ গল্পসমূহৰ লগত পৰিচিত আছিল যিটো তেওঁক কুটিয়ত্তম গ্ৰহণ কৰোঁতে সহায় কৰিছিল।
তেখেত ১৯৭১ চনত কেৰালাৰ কালামান্দালামত যোগদান কৰিছিল, আৰু সফলতাৰ সৈতে কুটিয়াত্তমত তেখেতৰ ডিপ্লোমা আৰু পোষ্ট ডিপ্লোমা ৬ বছৰৰ ভিতৰত সম্পন্ন কৰিছিল আৰু ভাৰতৰ সংস্কৃতি মন্ত্ৰকৰ পৰা বৃত্তি লৈ আৰু অধিক প্ৰশিক্ষণ লৈছিল।
পেনকুলাম ৰামা চকিয়ৰ বাহিৰেও তেখেত কুঞ্জিপিলাকুট্টি নাঙ্গিয়াৰাম্মা, পি.কে. নাৰায়ণন নাম্বিয়া আৰু সংস্কৃত পণ্ডিত উন্নীকৃষ্ণান ইলিয়াৰ পৰা প্ৰশিক্ষণ লৈছিল।
আনকি তেওঁৰ পঢ়া-শুনাৰ সময়ত তেখেত 'ডাঃ কে.এন. পিশাৰোটি বঁটা', আৰু 'মাৰ্গি বঁটাৰ' নিচিনা বঁটা লাভ কৰিছিল।
গিৰিজা ১৯৮৪ চনত কালামান্দালামৰ মন্দিৰৰ বাহিৰত নাঙ্গিৰকট্টু পৰিৱেশনৰ বাবে প্ৰথম শিল্পী হিচাপে কুটিয়ত্তম ইতিহাসত তেখেতৰ নামক আৰু বেছি শক্তিশালী কৰিছিল।
ইয়াৰ পিছৰ পৰাই তেখেত আন্তৰ্জাতিকভাবে অভিনয় কৰিছে আৰু ভাৰতত তেওঁৰ অভিনয়ৰ পৰ্যায়ত ৰৈ আছে সংগীত নাটক একাদেমি আৰু ভাৰতীয় সংস্কৃতি সম্পৰ্কিত কাউঞ্চিল।
তেখেত গোটেই বিশ্বত তেখেতৰ অনেক ছাত্ৰক কালামান্দালামত আহি কুটিয়ত্তম আৰু নাঙ্গিৰকট্টু শিকিবলৈ প্ৰভাবিত কৰিছে।
কালামান্দালাম কালাৰীত প্ৰশিক্ষণৰ সময়ত কুটিনয়ত্তমৰ অন্তৰ্নিহিত অভিনয়ৰ কৌশল সম্পৰ্কত তেওঁৰ জ্ঞান আৰু কালামান্দালাম শিৱান নাম্বুতিৰি আৰু কালামান্দালাম ৰামা চকিয়ৰৰ নিচিনা দুৰ্দান্ত অভিনেতাগণ তেখেতৰ স্বতন্ত্ৰতাৰ লগত কুটিয়াত্তমৰ ইতিহাসত একমাত্ৰ মহিলা শিল্পী হিচাপে যুক্ত হয় যিয়ে পুৰুষ তথা উভয়ত দক্ষ আছিল শিল্প মহিলা চৰিত্ৰসমূহত।
গিৰিজা ১৯৮১ চনৰ পৰা কেৰালাৰ কালামান্দালামত কুটিয়ত্তম আৰু নাঙ্গিৰকট্টু প্ৰশিক্ষক হিচাপে কাম কৰিছে আৰু ২০১৪ চনত বিভাগীয় প্ৰধান হিচাপে অফিচিয়াল চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছে।
তেখেত "গুৰু" বা 'মৃণ্ময় চেণ্টাৰ ফৰ থিয়েটাৰাল ৰিচাৰ্চৰ' প্ৰধান প্ৰশিক্ষক হিচাপে অব্যাহত আছে, কুটিয়ত্তমৰ শিল্প প্ৰচাৰৰ উদ্যোগ লৈ আৰু বিভিন্ন ভাৰতীয় তথা আন্তৰ্জাতিক থিয়েটাৰ বিভাগৰ ভিজিটিং অনুষদ হিচাপেও কাম কৰিছে।
২০১৬ চনত, তেখেতক কেৰালাৰ 'কালামান্দালাম ডিমেড আৰ্ট বিশ্ববিদ্যালয়', কেৰালাত আকৌ আমন্ত্ৰণ কৰা হৈছিল কুটিয়ত্তম বিভাগৰ ভিজিটিং অনুষদ প্ৰধান হিচাপে যত এজন শিক্ষক আৰু এজন পৰিচালক হিচাপে তাঁৰ দক্ষতা স্নাতকোত্তৰ আৰু গৱেষণা শিক্ষাৰ্থীসকলোৰ বিকাশত ব্যৱহাৰ কৰ হ'ব।
তেখেতক নাট্যকালাসৰ্বভৱমেন গুৰু পেইনকুলাম ৰামা চকিয়ৰ প্ৰশিক্ষণ দিছিল, যিয়ে ভাৰতীয় সংস্কৃত থিয়েটাৰ তথা নৃত্যৰ এই ধৰাৰ নবজাগৰণত মূল ভূমিকা পালন কৰিছিল।