polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
যদিও তেওঁ এই প্ৰক্ৰিয়াত অসফল হৈছিল, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ আদালতত অনুসৰণ কৰা যৌন অভিমুখীতাৰ ওপৰত আধাৰিত প্ৰথম জ্ঞাত নাগৰিক অধিকাৰ দাবী হিচাপে এই প্ৰক্ৰিয়াটো উল্লেখযোগ্য আছিল।
'অশোভনীয় আচৰণ: আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সামৰিক বাহিনীত গে আৰু লেছবিয়ানসকল' গ্ৰন্থৰ লেখক ৰেণ্ডি শ্বিল্টছে সমকামী বুলি আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ পিছত সামৰিক সেৱাৰ পৰা সন্মানীয় ডিচচাৰ্জ প্ৰাপ্ত কৰাৰ প্ৰচেষ্টাত কেইবাজনো সদস্যক পৰামৰ্শ দিবলৈ কামেনিৰ কাম নথিভুক্ত কৰিছিল।
প্ৰতিবেদনখন ক্ষমা বিচাৰি প্ৰত্যাহাৰ কৰা হৈছিল আৰু কামেনিয়ে দা এডভোকেট কাকতখনক সুধিছিল, "আপুনি মৃত্যুৰ তাৰিখ দিছিলনে?"
কামেনিক ২০১১ চনৰ ১১ অক্টোবৰ তাৰিখে ৰাষ্ট্ৰীয় কামিং আউট দিৱসৰ দিনা তেওঁৰ ৱাশ্বিংটনৰ ঘৰত মৃত অৱস্থাত পোৱা গৈছিল।
চিকিৎসকে তেওঁৰ মৃত্যুৰ কাৰণ এথেৰোস্কল্‌ৰোছিছ নামৰ হৃদযন্ত্ৰৰ অসুখৰ বাবে হোৱা প্ৰাকৃতিক কাৰণ বুলি নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল।
কামেনিক ১৯৭০ৰ দশকত ডিষ্ট্ৰিক্ট অৱ কলম্বিয়াৰ মানৱ অধিকাৰ আয়োগৰ প্ৰথম মুকলিকৈ সমকামী সদস্য হিচাপে নিযুক্ত কৰিছিল।
সেই সময়ৰ আন সমকামী কৰ্মীসকলৰ বিপৰীতে, কামেনিয়ে সমকামিতা বিষমকামিতাতকৈ নিম্নমানৰ বুলি ধাৰণাটো অস্বীকাৰ কৰিছিল:
কামেনিয়ে পৰম্পৰাগত জাতিগত উপাধি পৰিহাৰ কৰিছিল আৰু গোটেই জীৱনজুৰি তেওঁ নিজৰ জাতিক "মানুহ" বুলি উল্লেখ কৰিছিল।
জাতুগৃহত পাণ্ডৱৰ মৃত্যুৰ কথা শুনি তেওঁ প্ৰতিযোগিতামূলক প্ৰতিযোগিতাৰ পৰা বাছনি কৰিবলৈ দ্ৰৌপদীৰ বাবে এক স্বয়ম্বৰ প্ৰতিযোগিতাৰ আয়োজন কৰিছিল।
কৌৰৱকে ধৰি আন অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে প্ৰতিযোগিতা বিজয়ী এজন ব্ৰাহ্মণৰ প্ৰতিবাদ হিচাপে অৰ্জুন আৰু ভীমে দ্ৰৌপদীক সুৰক্ষা দিয়ে আৰু তেওঁলোক পশ্চাদপসৰণ কৰিবলৈ বাধ্য হয়।
ৰামায়ণত হৰধনু ভঙাৰ পিছত সীতায়ে ভগৱান ৰামৰ ডিঙিত বৰমালা পিন্ধাইছিল আৰু তেওঁ ৰামক নিজৰ স্বামী হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল।
হিন্দু ধৰ্মীয় শাস্ত্ৰ অনুসৰি ভগৱান ৰামে শুক্ল পক্ষৰ পঞ্চম দিনা শিৱৰ ধনু ভাঙিছিল আৰু তাৰপিছত তেওঁ সীতাৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
বৰমালা বা জয়মালা ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বিশেষকৈ হিন্দু সংস্কৃতিৰ জনপ্ৰিয় বিবাহ অনুষ্ঠানৰ প্ৰতীক বিবাহৰ মালা।
বৰমালাত বিশেষকৈ গোলাপ ফুল ব্যৱহাৰৰ কৰা হয় যদিও টকাৰ নোটৰ পৰা আন ফুল আৰু পৰিয়াল আধাৰিত পাৰম্পৰিক সামগ্ৰীৰে তৈয়াৰ কৰা হয়।
দ্বিতীয় বোৱেৰ যুদ্ধৰ সময়ত ব্ৰিটিছসকলে ষ্ট্ৰেচ্ছাৰ বাহক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে মহাত্মা গান্ধীয়ে নাটাল ইণ্ডিয়ান এম্বুলেন্স কৰ্পছ গঠন কৰিছিল।
ব্ৰিটিছ কৰ্তৃপক্ষই প্ৰায় ১,১০০ স্থানীয় শ্বেতাংগ লোকৰ নাটাল ভলেণ্টিয়াৰ এম্বুলেন্স কৰ্পছ ক নিয়োগ কৰে।
একে সময়তে গান্ধীয়ে তেওঁৰ ভাৰতীয় ষ্ট্ৰেচ্ছাৰ বাহকসকলক সেৱা প্ৰদান কৰিবলৈ অনুমতি দিয়াৰ বাবে হেঁচা দিছিল।
১৫ ডিচেম্বৰত ক'লেনচোৰ যুদ্ধত এনভিএচিয়ে আহতসকলক সন্মুখৰ লাইনৰ পৰা আঁতৰাই আনে আৰু ভাৰতীয়সকলে তাৰ পিছত তেওঁলোকক ৰেলহেডলৈ লৈ যায়।
১৯০০ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ শেষৰ ফালে লেডিস্মিথৰ উত্তেজনা শাম কটাৰ পিছত এই দুই বাহিনী নাটালৰ পৰা আঁতৰি যায় আৰু দুয়োটা বাহিনী তৎক্ষণাৎ ভংগ কৰা হৈছিল।
১৯০৬ চনত নাটালত বাম্বাথা বিদ্ৰোহ আৰম্ভ হোৱাৰ পিছত নাটাল ইণ্ডিয়ান কংগ্ৰেছে ভাৰতীয় ষ্ট্ৰেচ্ছাৰ বেয়াৰ কৰ্পছত মহাত্মা গান্ধীয়ে ইয়াৰ চাৰ্জেণ্ট মেজৰ হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল।
এই সময়ত গণেশ দেৱতাই তেওঁ মাতৃ দেৱী পাৰ্বতীৰ সৈতে কৈলাস পৰ্বতৰ পৰা পৃথিৱীলৈ নামি আহে বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু তাৰে পৰিপ্ৰেক্ষিতত এই উত্‍সৱ পালন কৰা হয়।
এই উৎসৱৰ সময়ত ঘৰত ব্যক্তিগতভাৱে গণেশৰ মাটিৰ প্ৰতিমা স্থাপন কৰা হয় বা ৰাজহুৱাভাৱে বিস্তৃত অঞ্চলত পাণ্ডল স্থাপন কৰি গণেশক পূজা কৰা হয়।
এই পূজাত প্ৰসাদ হিচাপে বিশেষভাৱে "মোডক" মিঠাইবিধ আগবঢ়াই, কিয়নো মোডক ভগবান গণেশৰ প্ৰিয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
এই উত্‍সৱৰ দশমদিনা অন্ত পৰে আৰু সেইদিনা সকলোৱে মিলি গণেশ দেৱতাক আনন্দ উলাহেৰে, বাজনা-নৃত্য, হৰ্ষ-ধ্বনিৰে নদী বা সাগৰত বিসৰ্জন দিয়া হয়।
ভগৱান গণেশক নতুনত্বৰ আৰম্ভণিৰ ঈশ্বৰ আৰু বাধা ৰক্ষক আৰু লগতে জ্ঞান আৰু বুদ্ধিমত্তাৰ ঈশ্বৰ বুলি মানি এই উত্‍সৱ উদযাপন কৰা হয়।
ভাৰতত, গণেশ চতুৰ্থী প্ৰাথমিকভাৱে মধ্য আৰু পশ্চিম ৰাজ্যসমূহৰ ভিতৰত মহাৰাষ্ট্ৰ, মধ্য প্ৰদেশ, গুজৰাট, ৰাজস্থান, গোৱা আৰু দক্ষিণ ৰাজ্যসমূহৰ ভিতৰত কৰ্ণাটক, অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, টেলেংগানা, টামিলনাডু, কেৰালা আৰু পূৱৰ ৰাজ্যসমূহৰ ভিতৰত পশ্চিমবংগ আৰু উৰিষ্যাত বিশেষভাৱে স্থানীয় সমাজ গোটৰ দ্বাৰা ঘৰত আৰু ৰাজহুৱাভাৱে পালন কৰা হয়।
যদিও গনপতিৰ উল্লেখ শাস্ত্ৰীয় ৰূপত কৰা হোৱা নাই, কিন্তু গনপতিৰ প্ৰথম উল্লেখ প্ৰাচীনতম হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থ ঋকবেদত পোৱা গৈছে।
কিন্তু, এয়া অনিশ্চিত যে বৈদিক শব্দ গণপতি যাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "জনসাধাৰণৰ অভিভাৱক", ইয়ে বিশেষভাৱে পৰৱৰ্তী যুগত গণেশৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছে; তদুপৰি বৈদিক মন্ত্ৰসমূহত গণেশ চতুৰ্থীৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হোৱা নাই।
ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী লোকমান্য তিলকে ১৮৯২ চনত ৰাজহুৱা-ৰোধী বিধানসভা আইনৰ মাধ্যমেৰে ঔপনিৱেশিক ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ হিন্দু সন্থাৰ ওপৰত বিৰাজকৰা ঔপনিৱেশিক শাসন ব্যৱস্থাৰ নিষিদ্ধ কৰণৰ এক উপায় হিচাপে ইয়াক প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল।
যদিও গণেশ চতুৰ্থী উত্‍সৱ প্ৰথম কেতিয়া পালন কৰা হৈছিল গ’ম পোৱা নাযাই, তথাপি শিৱাজীৰ যুগ ৰ পৰা এই উৎসৱ পুনেত ৰাজহুৱাভাৱে পালন কৰি অহা হৈছে বুলি জনা যায়।
জনশ্ৰুতি আছে যে নওগাঁ চহৰৰ কালিতলা এলেকাৰ মহেন্দ্ৰী দাস নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে প্ৰথমে এই পেৰা সন্দেশ তৈয়াৰ কৰিবলৈ লৈছিল।
কোনো এখন যুদ্ধত নবাব নিহত হোৱাত মহেন্দ্ৰীয়ে প্ৰাণ লৈ পলাই আহি বৰ্তমান বাংলাদেশৰ অন্তৰ্গত নওগাঁ চহৰৰ কালীতলা অঞ্চলত থিতাপী লয়।
বৰ্তমানে বাংলাদেশৰ অন্যান্য ঠাইতো এই পেৰা সন্দেশ তৈয়াৰ কৰা হ’লেও সৰ্ব প্ৰথমে নওগাঁ জিলাতে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।
স্বাদ ও মানে অতুলনীয় নওগাঁৰ প্যাৰা সন্দেশ আৰম্ভণিতে কেবল পূজা মণ্ডপৰ দেৱ-দেৱীৰ উপাসনাৰ বাবেই এই মিঠাই তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত কেৱল দেৱ-দেৱীৰ উপাসনাতে এই মিঠাই সীমাবদ্ধ নাথাকি দেশৰ পৰিধি চেৰাই ইয়াৰ সুখ্যাতি বিদেশতো বিয়পি পৰিছে।
সুৰেশ চন্দ্ৰ মহন্তই নতুনকৈ মিঠাই তৈয়াৰ কৰা কাৰিকৰ হিচাপে নাৰায়ণ চন্দ্ৰ প্ৰামাণিকক নিয়োগ কৰে।
বৰ্তমান নওগাঁ চহৰত ‘মা নওগাঁৰ পেৰা সন্দেশ’ৰ উপৰিও আশেপাশে এইবিধ মিঠাই তৈয়াৰ আৰু বিক্ৰি কৰা আৰু বহু দোকান খোলা হৈছে।
"আমাৰ অসম কাকত"ৰ সহ: সম্পাদক হিচাপে কৰ্ম জীৱন আৰম্ভ কৰা যুগললোচন দাস বৰ্তমান এগৰাকী সাহিত্যিক হিচাপে জনাজাত।
কাকৈজানা সংৰক্ষিত বনাঞ্চলত লুপ্তপ্ৰায় আইইউচিএন ৰেড ডাটা বুকৰ প্ৰথম অনুসূচীত উল্লেখিত ৬০ টা সোণালী বান্দৰ আছে।
আন্তৰ্জাতিক প্ৰকৃতি সংৰক্ষণ সংঘৰ ৰেড ডাটা বুকত সোণালী বান্দৰক বিলুপ্তপ্ৰায় শ্ৰেণীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হ'ল: বিন্তুৰং, বনৰীয়া কুকুৰা, বনৰৌ, ধনেশ পক্ষী, নাহৰফুটুকী বাঘ, কেটেলা পহু, হাড়গিলা, উৰণীয়া কেৰ্কেটুৱা, নেউল, জহামাল, বনৰীয়া মেকুৰী ইত্যাদি।
১৯৯৯ চনৰ ১ এপ্ৰিল তাৰিখে বনাঞ্চল খনক অভয়াৰণ্যলৈ উন্নীত কৰিবলৈ চৰকাৰী ভাবে প্ৰস্তাৱ আগবঢ়োৱা হৈছিল।
এই স্থানৰ মাটিৰ ওপৰত ইটা ওলাই থকাৰ প্ৰমাণ থকা এটা শিৱলিংগ আৰু যোনিপীঠ থকা কাকৈজানা পূৰাতাত্ত্বিক স্থান
অসমৰ বঙাইগাঁও জিলাত অৱস্থিত কাকৈজানা সংৰক্ষিত বনাঞ্চল বঙাইগাঁও চহৰৰ পৰা ১৫ কিঃমিঃ পূবত অৱস্থিত।
স্থানীয় ৰাইজ আৰু বেচৰকাৰী সংগঠন সমূহে কাকৈজানা সংৰক্ষিত বনাঞ্চলক অভয়াৰণ্যলৈ উন্নীত কৰিবলৈ দাবী জনাই আহিছে।
শেহতীয়াকৈ ইয়াক অভয়াৰণ্যলৈ উন্নীত কৰিবলৈ গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ত এক জনহিত যাচিকা দাখিল কৰা হৈছে।
গ্ৰন্থ আকাৰে প্ৰকাশৰ আগেয়ে উপন্যাসখন বাৰ ওঠৰ নামৰ কিশোৰ-কিশোৰীৰ বাবে প্ৰকাশিত আলোচনীখন ধাৰাবাহিক ৰূপে প্ৰকাশ হৈ আছিল।
অসমৰ বিভিন্ন কাকত-আলোচনীৰ স্তম্ভ-লেখক ৰূপে কলিতাৰ যথেষ্ট সংখ্যক নিৱন্ধ আৰু আত্ম-জীৱনীমূলক ৰচনা প্ৰকাশ পাইছে।
জীয়ৰী ৰিবৰিবক লৈ কলিতাই 'ৰিবৰিব মুনমীহঁতৰ শেষ নোহোৱা কাহিনী' নাম দি এটি কাহিনী সংকলন শিশুসকলৰ বাবে লিখি উলিয়াইছে ।
তেওঁ হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত অসমৰ ভিতৰত প্ৰথম আৰু উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিজ্ঞান শাখাত পঞ্চম স্থান লাভ কৰি উৰ্ত্তীণ হৈছিল।
স্নাতক পৰীক্ষাত, গণিত বিষয়ত কটন কলেজৰপৰা তেওঁ প্ৰথম স্থান লাভ কৰি বছৰটোৰ শ্ৰেষ্ঠ স্নাতকৰ সম্মান লাভ কৰিছিল।
সমান্তৰালভাৱে কটন মহাবিদ্যালয় সপ্তাহ আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় সপ্তাহত তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ সাহিত্যিকৰ সম্মানো লাভ কৰিছিল।
তেওঁৰ তিনিখন গল্প সংকলন, দুখন উপন্যাস, গণিত বিষয়ক ৰচনা পুথি আৰু এখন ভিন্নধৰ্মী ৰচনাৰ পুথিৰ উপৰিও এখন প্ৰবন্ধ সংকলন প্ৰকাশ পাইছে।
এই অনুষ্ঠানত উপাস্য দেৱগণক দুই ধৰণেৰে স্তুতি কৰা হয়- কিব'-কাবা , কৈয়া-আবিদা আৰু দেৱগণলৈ খাদ্যসম্ভাৰ উৎসৰ্গা; দেৱগণলৈ তামোল আৰু পান উৎসৰ্গা।
এই অনুষ্ঠানত সকলো পুৰুষেই ভাগ লয় আৰু উৎসৱৰ মূল দিনৰ পুৱা তেওঁলোক সকলো প্ৰয়োজনীয় বয়-বস্তুৰে সৈতে আহি উপস্থিত হয়।
তেওঁলোক হৈছে, গাওঁবুঢ়া, কাৰ্বি ৰাজপ্ৰতিনিধি, গাওঁৰ যুৱনেতা আৰু কেইগৰাকীমান বয়োজ্যেষ্ঠ গঞা।
আচাৰানুষ্ঠান আৰম্ভ হোৱাৰ আগেয়ে স্নান কৰাটো অপৰিহাৰ্য নহয় যদিও তেওঁলোকক পৱিত্ৰ তুলসী পাতেৰে পানী ছটিয়াই বিশুদ্ধীকৰণকৰণ কৰা প্ৰয়োজন।
নিৰামাষাহাৰী বামুণ নামৰ দেৱগৰাকীৰ বাহিৰে বাকী সকলো দেৱতাৰ প্ৰতি খাদ্যসম্ভাৰ-বলি ইত্যাদি উৎসৰ্গা কৰা হয়।
তাৰ পিছতেই থেক্-কেৰে নামেৰে জনাজাত ধৰ্মধাৰীজনে বলি দিয়া জন্তুবিলাকৰ কলিজা আৰু অন্ত্ৰত ধৰি গাওঁখনৰ ভৱিষ্যদ্বাণী কৰে।
সেইদিনা নৈৰ ঘাটত এটা বেদী প্ৰতিস্থাপত কৰি এটা মতা কুকুৰা ব্যাঘ্ৰ দেৱতা আৰ্নাম-তেকেৰ নামত বলি দিয়া হয়।
থান : অৰণ্যবাসী স্থানীয় দেৱতা, তেওঁ বন্য জন্তু আৰু অনিষ্টকাৰী কীট-পতংগ ইত্যাদিৰ পৰা শস্য আৰু জনসমাজক ৰক্ষাৰ দায়িত্ববাহী।
থেং : অৰণ্যবাসী দেৱতা যি জ্বৰ, বিষ, মূৰৰ বিষ, দাঁত-বিষ আৰু অন্যান্য শাৰিৰিক বিষ ইত্যাদিৰ উপশম কৰিব পাৰে।
ৰংকেৰ উৎসৱ উদযাপন থলীৰ পূৱদিশত দেৱ-দেৱীগণক প্ৰতিস্থাপিত কৰা হয় আৰু এই সকলো বিগ্ৰহৰ বিপৰীতে মাটিৰে নিৰ্মিত ১০ টা বেদী স্থাপন কৰা হয়।
এই বেদীসমূহ দক্ষিণ-উত্তৰ মুৱাকৈ এটা শাৰীত সজা হয় আৰু বেদীসমূহক দেৱ-দেৱীসমূহৰ নামেৰেই নামকৰণ কৰা হয়।
কাৰ্বি ধৰ্মীয় লোকাচাৰত যদিও ১২ গৰাকী দেৱ-দেৱীৰ উপাসনা কৰা হয়, কিন্তু ৰংকেৰ উৎসৱৰ থলীত কেৱল ১০ টা বেদীহে স্থাপিত হয়।
ইয়াৰ কাৰণ হৈছে যে হেম্ফু আৰু ৰাচিঞ্জাক ভাতৃ-ভগ্নী হিচাপে আৰু মুকৰঙক ৰাচিঞ্জাৰ পতি হিচাপে বিশ্বাস কৰা হয়।
বিশেষকৈ ডামৰা লঙৰি হিচাপে পৰিচিত কামৰূপ মহানগৰ জিলা আৰু মেঘালয়ৰ ৰি-ভই জিলাৰ অধিবাসী কাৰ্বিসকলে এই উৎসৱক দেহাল হিচাপে পালন কৰে।
এই উৎসৱ পালনৰ মুখ্য উদ্দেশ্য হৈছে কাৰ্বি জনবিশ্বাস আৰু লোকাচাৰৰ সৈতে জড়িত স্থানীয় দেৱ-দেৱী আৰু প্ৰেতগণক সন্তুষ্ট কৰা।
এই দেৱ-দেৱী আৰু প্ৰেতবৃন্দ অধিবাসীসকলৰ গাৱঁৰ গঞা আৰু তেওঁলোকৰ খেতিৰ শইচৰ কল্যাণৰ তত্ত্বাৱধানকাৰী।
ইয়াৰ লগতে সম্ভাৱ্য সকলো বিপদ বিঘিনি আৰু অজ্ঞাত দূৰ্ভাগ্যক দূৰতে বিদুৰ কৰাৰ বাবেও উপাসনা কৰা হয়।
ওপৰফালে চিচা আৰু তলৰফালে শকত এবিধ বিশেষ লাওৰ খোলা চাউলেৰে তৈয়াৰী সুৰাৰে ভৰ্তি কৰি প্ৰতিটো বেদীত ৰাখি সেই বেদীৰ দেৱতালৈ উৎসৰ্গা কৰা হয়।
সুৰা ভৰ্তি লাওৰ খোলাকেইটাৰ ব্যতিৰেকে আন একো দ্ৰব্য বেদীসমূহত ৰখা নহয় যদিও নিংডিং চাৰ্পৰ বেদীত দুটূকুৰা সৰু বাঁহ থিয়কৈ প্ৰতিস্থাপিত কৰা হয়।
ৰংকেৰ উৎসৱ উদযাপনৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট ধৰাবন্ধা তাৰিখ বা সময় নাথাকে যদিও কাৰ্বি সংস্কৃতিৰ জড়িত বৰ্ষপঞ্জীৰ নৱবৰ্ষৰ আৰম্ভনিতে পালন কৰা হয়।
তেওঁৰ কেইখনমান প্ৰসিদ্ধ তামিল ছবিৰ ভিতৰত আছে সম্পূৰ্ণ ৰামায়ণম ,থাংগা পাধুমাই, আনবু ,কাট্টু ৰোজা, থিলানা মোহনম্বল, ভিয়েটনাম বীডু, এধিৰ পাৰাধাথু, মংগিয়াৰ থিলাকাম আৰু পুভে পুচুদাভা।
তেওঁৰ কেইখনমান জনপ্ৰিয় মালায়ালম ছবিৰ ভিতৰত আছে- প্ৰসন্ন, স্নেহাসীমা, বিবাহিতা, অধ্যাপিকা, কুমাৰ সম্ভৱম, নক্কেতধুৰাথু কালন্নুম নাট্টু, বস্তুহাৰা আৰু ডলাৰ।
তেওঁৰ ভগ্নীদ্বয় ললিতা আৰু ৰাগিনী জনাজাত চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী আছিল আৰু তিনিওকো ট্ৰেভাংক’ৰ ছিষ্টাৰ্ছ আখ্যা দিয়া হৈছিল।
পদ্মিনী আৰু তেওঁৰ ভনীয়েকহঁতে থিৰুভিদাইৰুদুৰ মহালিংগম পিল্লাইৰ ওচৰত ভাৰতনাট্যমৰ শিক্ষা লৈছিল।
পদ্মিনীৰ বায়েক ললিতা আৰু ভনীয়েক ৰাগিনীৰ সৈতে তিনিওকে একেলগে ট্ৰেভাংক’ৰ চিষ্টাৰছ্ বুলি কোৱা হয়।
তেওঁৰ দুখন জনপ্ৰিয় বলীউডী ছবি- মেৰা নাম জোকাৰ আৰু জিছ দেশ মে গংগা বেহতি হে ; য’ত তেওঁ ৰাজ কাপুৰৰ সৈতে যুটি বান্ধিছিল।
তেওঁৰ বলীউডৰ আন ছবিসমূহৰ ভিতৰত আছে অমৰদীপ ,পায়েল ,আফছানা , বাসনা ,চন্দা ঔৰ বিজলী আৰু বাবুভাই মিস্ত্ৰীৰ মহাভাৰত ।
পদ্মিনীয়ে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ কেইবাজনো প্ৰখ্যাত অভিনেতাৰ সৈতে অভিনয় কৰিছিল, যাৰ ভিতৰত আছে শিৱাজী গণেশন, এম জি ৰামচন্দ্ৰন, এন টি ৰামা ৰাও, ৰাজ কাপুৰ, শাম্মী কাপুৰ, সত্যন, প্ৰেম নাজিৰ, ৰাজকুমাৰ, জেমিনি গণেশন আৰু এছ এছ ৰাজেন্দ্ৰন।
শ্ৰীচান্দ আহুজাৰ তেহৰানৰ ঘৰৰ অনুষ্ঠান এটাত সাৰদাৰ গীত শুনি ৰাজ কাপুৰে তেওঁক কণ্ঠ পৰীক্ষা দিয়াৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।
সাৰদাই আৰ.কে. ষ্টুডিঅ’ত কণ্ঠ পৰীক্ষা দিয়াৰ পিছত কাপুৰে সংগীত পৰিচালক যুটী শংকৰ-জয়কিষাণৰ সৈতে তেওঁক চিনাকী কৰাই দিয়ে।
শংকৰে তেওঁক গীত গোৱাৱৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰে যদিও জয়কিষাণ তেওঁৰ প্ৰশিক্ষণবিহীন কণ্ঠৰ ক্ষেত্ৰত সিমান আগ্ৰহী নাছিল।
এটা হ’ল ছবিখনৰ মূল নাৰী চৰিত্ৰ বৈজয়ন্তীমালাৰ ওপৰত চিত্ৰায়িত ‘দেখো মেৰা দিল মচল গয়া’ আৰু আনটো হ’ল বৈজয়ন্তীমালা আৰু মুমতাজৰ ওপৰত চিত্ৰায়িত ‘তিতলি উড়ি’।
১৯৬৬ চনলৈকে ফিল্মফেয়াৰে নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ বাবে পুৰুষ, মহিলা নিৰ্বিশেষে এটাই পুৰস্কাৰ আগবঢ়াইছিল।
এই গীতটোৰ জনপ্ৰিয়তাৰ ফলত পিছৰ বছৰৰ পৰা ফিল্মফেয়াৰে পুৰুষ আৰু মহিলা দুটা ভিন্ন শিতানত বঁটা আগবঢ়াবলৈ ল’লে।
কাৰণ তেওঁৰ এই ‘তিতলি উড়ি’ গীতটো একে ছবিৰ বাবে গোৱা মহম্মদ ৰফীৰ ‘বাহাৰো ফুল বৰষাও’ গীতটোৰ সমানে জনপ্ৰিয়তা আৰু ভোট পায়।
জাহাঁ প্যাৰ মিলে ছবিৰ কেবাৰে ‘বাত জৰা হ্যায় আপস কী’ৰে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা কণ্ঠশিল্পীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল; যদিও তেওঁৰ আটাতকৈ স্মৰণীয় গীত সুৰযৰ ‘তিতলি উড়ি’।
২০০৭ চনত তেওঁ নিজৰ সংগীতৰে নিৰ্মাণ কৰা মিৰ্জা গালিৱৰ গজলৰ এলবাম আন্দাজ-ই-বয়ান ঔৰ মুক্তি দিয়ে।
গীত পৰিবেশন কৰিবলৈ কৰিবলৈ লোৱাৰ পৰা তেওঁ মঞ্চনাম হিচাপে নামৰ প্ৰথমাংশ ব্যৱহাৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
পিছে সাৰদাই পিছলৈ এই সংগীত পৰিচালক যুটীৰ এন ইভিনিং ইন পেৰিচ ,এৰাউণ্ড দ্য ৱৰ্ল্ড ,স্বপ্নো কা সৌদাগৰ আৰু কল আজ ঔৰ কলত গীত গায় যদিও প্ৰথম গীতৰ দৰে সফলতা নাপালে।
পিলি পিলি- ভুত জলকীয়াৰ দৰে এবিধ জলকীয়া পতাত বা খুন্দনা এটাত খুন্দি তেলত আচাৰৰ দৰে বহুদিনলৈ ভাল হৈ থকাকৈ থয় ।
এইবোৰৰ ভিতৰত গোম-ধান, ধান, শিমলু আলু, ৰঙা আলু, কাঠ আলু, কচু, কাচকল, বিলাহী, ৰঙালাও আৰু কেইবা বিধৰো মাহ আৰু বাদাম।
বনৰীয়া তৃণ, ফল, কাঠফুলা, মৌ-জোল আৰু অন্যান্য খাদ্যবোৰ হৈছে বনৰীয়া জীৱ-জন্তুৰ মাংস আৰু মাছ ইত্যাদি বিলাকো চিকাৰ কৰি গুতাই আহাৰ ৰান্ধোতে ব্যৱহাৰ কৰে।
চলি থকা যুদ্ধৰ আৰু পথ ব্যৱস্থাৰ দূৰ্গতিৰ বাবে ঘৰচীয়া প্ৰাণীৰ প্ৰজনন আৰু বৃহৎ পৰিমাণে কৰা কৃষিৰ ওপৰত বহুতো বাধা আহি পৰিছে।
খোৱাৰ সময়ত ফুফুৰ পিতিকাতো এটা সৰু গল্ফবলৰ সমান কৰি এবিধ জ্বলা মছলাদাৰ জোলত দুবুৱাই খোৱা হয় আৰু সেই বলটোত বুঢ়া আঙুলিটোৱে এটা সৰু ভাজ দিয়ে যাতে জোলখিনি অলপ পৰিমাণে বলটোৰ লগত উঠাই খাব পাৰি।
ফাৰমেণ্টেড বা গেলোৱা কাচাভা আতাৰ পৰা বনোৱা এবিধ ৰুটি , কোৱাংগা সমগ্ৰ দেশতে বাণিজ্যিকভাৱে উৎপাদন কৰা হয়।
কংগো গণতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰ দেশৰ ৰন্ধনশৈলীৰ পৰা এই দেশৰ আদিবাসীসকল কোনটো গোটৰ সেইটো আভাশ ল’ব পাৰি।
এই দেশৰ সৰ্বসাধাৰণ আহাৰ কাচাভা, ফুফু, ভাত, প্লেনটেন আৰু আলু এওঁলোকৰ প্ৰধান খাদ্য আৰু এইবিলাক অন্য পদাৰ্থৰ লগতো খোৱা হয়।
উৰিষ্যা ৰাজ্যৰ পুৰী জিলাত অৱস্থিত কোণাৰ্ক সূৰ্য মন্দিৰত ওডিছী ভংগিমাত মধুমিতা ৰাউত নেডাৰলেণ্ড চেনেল ৱান -য়ে ৰাউতৰ ওপৰত এখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছে।
জাৰ্মানীৰ ষ্টুটগাৰ্ট আৰু হাংগেৰিয়ান টেলিভিছনে ভাৰতৰ বিষয়ে তেওঁলোকৰ তথ্যচিত্ৰত মধুমিতা ৰাউতৰ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছে।
মধুমিতা ৰাউতে ভাৰত আৰু ভাৰতৰ বাহিৰত আয়াৰলেণ্ড, ইংলেণ্ড, স্কটলেণ্ড, নেডাৰলেণ্ড, জাৰ্মানী, বেলজিয়াম, হাংগেৰী, অষ্ট্ৰিয়া, স্পেইন, মৰক্কো, ফ্ৰান্স, পৰ্তুগাল, জাপান, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ দৰে দেশ আদিত মুখ্য নৃত্য উৎসৱত নৃত্য কৰিছে।
তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাজ্য, নেডাৰলেণ্ড, জাপান আৰু জাৰ্মানীৰ দৰে দেশত ওডিছী নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ দি আহিছে।
তেওঁ কৰা কামসমূহৰ হৈছে- হাংগেৰিয়ান কবিতা ৰচনা, গৱেটৰ কবিতাত নৃত্য পৰিচালনা আৰু নেডাৰলেণ্ডৰ বালিনী নৃত্যশিল্পী দিয়া তান্ত্ৰিৰ সৈতে ফিউজন নৃত্য কৰা।
তেওঁ ভাৰতীয় কৰ্কট সমাজ, দিল্লী, ডব্লিউডব্লিউএফ , চিএপিএফ , জীৱন ধাৰণৰ কলা আৰু 'হেভ-নট'ৰ উন্নতিৰ বাবে প্ৰদৰ্শন কৰিছে।
পিতৃৰ পৃষ্ঠপোষকতাত নৃত্য আৰু সংগীতৰ পৰিৱেশত, দিল্লীত ডাঙৰ দীঘল হোৱা মধুমিতা ৰাউতে দিল্লীৰ ভাৰতীয় বিদ্যা ভৱনৰ বিদ্যালয় আৰু ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা শৈক্ষিক অৰ্হতা লাভ কৰিছিল।
তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী আৰু প্ৰদৰ্শন কলাৰ ডিপ্লোমা লাভ কৰে।
তেওঁ ১৯৫০-ৰ দশকত শাস্ত্ৰ-আধাৰিত জ্ঞানেৰে ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্য ওডিছীক পুনৰুজ্জীৱিত কৰিছিল।
তেওঁ এতিয়া দিল্লীত বাস কৰে৷ তেওঁ জয়ন্তিকা এছ'চিয়েচনৰ মায়াধৰ ৰাউত স্কুলত ওডিছী নৃত্যৰ পৰিচালনা কৰে আৰু তেওঁ নিজেও ইয়াৰ এগৰাকী অধ্যাপক।
মধুমিতা ৰাউতে ২০০৭ চনত দিল্লীৰ “ওডিছী: হোৱাট, হোৱাই এণ্ড হাও: ইভোলিউচন, ৰিভাইভেল এণ্ড টেকনিক” নামৰ এখন কিতাপ ৰচনা কৰিছে।
তেওঁ কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰিছিল, যেনে উৰিষ্যা ৰাজ্যিক ঘুঙ্গুৰ সন্মান, উৎকল কন্যা বঁটা, মহিলা শক্তি সন্মান, ভাৰত নিৰ্মাণ বঁটা, উৰিষ্যা লিভিং লেজেণ্ড বঁটা ২০১১।
এই সিদ্ধান্তৰ বিৰুদ্ধে বৰাক আৰু আনকি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যাকাৰো বঙালীভাষী লোকসকল সংগঠিত হবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
১৩ ছেপ্তেম্বৰত অসম বিধান সভাই প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰে যে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত অসমীয়া ভাষাই উচ্চশিক্ষাৰ মাধ্যম হ’ব, কিন্তু বৰাকৰ বাবে এখন সুকীয়া বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপন কৰা হ’ব।
চৰকাৰৰ এই প্ৰস্তাৱৰ আঁৰৰ উদ্দেশ্য আছিল বৰাকত বঙালী ভাষাক উচ্চশিক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা।
অসম বিধান সভাত গৃহীত প্ৰস্তাৱৰ বিৰোধত আছুৱে ৫ অক্টোবৰত অসম বন্ধৰ আহ্বান জনায়৷ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যাকাত বন্ধ সৰ্বাত্মক ৰূপত পালন হয়।
খাৰুপেটীয়াৰ কিছু হিন্দু বঙালীভাষী ব্যৱসায়ীয়ে বন্ধ পালন নকৰাৰ খবৰ পোৱাত মঙলদৈৰ পৰা এটা চেমনীয়া স্বেচ্ছাসেৱকৰ দলে এখন খোলা ট্ৰাকত উঠি খাৰুপেটীয়ালৈ যাত্ৰা কৰে।
ছাত্ৰৰ দলটো গৈ পোৱাৰ পিছত তাত পূৰ্বৰে পৰা সস্তম হৈ থকা দুৰ্বৃত্তৰ দলে চোকা অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ, শিল-ইটাৰে আক্ৰমণ কৰাত স্বেচ্ছাসেৱকৰ দলটো চেদেলি-ভেদেলি হৈ পৰে।
মোজাম্মিল হক নামৰ এজন অষ্টম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা ছাত্ৰ গুৰুতৰ ভাবে আহত হোৱাত তেওঁক হাস্পাতালত ভৰ্তি কৰোঁৱা হয়।
আন্দোলনটোত মোজাম্মিল হক, অনিল বৰা আৰু নৰেন মহন্ত- তিনিজনকৈ লোক শ্বহীদ হোৱাৰ উপৰিও সমগ্ৰ অসমতে সাম্প্ৰদায়িক হিংসাত ত্ৰিশজনৰো অধিক লোকৰ প্ৰাণহানি হয়।
কিন্তু আছুৰ পৰা জনাই দিয়া হয় যে আলোচনা কৰিবলৈ একো নাই; মাথো ২৩ ছেপ্তেম্বৰত বিধানসভাত গ্ৰহণ কৰা প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাহাৰ কৰিলেই হ’ল।
অনা-হিন্দীভাষী ৰাজ্যবোৰৰ ক্ষেত্ৰত এই ত্ৰি-ভাষাত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল- সংশ্লিষ্ট ৰাজ্যখনৰ মূল আঞ্চলিক ভাষাটোৰ লগতে হিন্দী আৰু ইংৰাজী।
অসমৰ ভৌগলিক চাৰিসীমাৰ ভিতৰত অসমীয়া ভাষাকে উচ্চশিক্ষাৰ একমাত্ৰ মাধ্যম হিচাপে স্বীকৃতি দিয়াৰ দাবীত চলা এই আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দিছিল সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা, গুঃবিঃ স্নাতকোত্তৰ ছাত্ৰসন্থা আৰু গুঃবিঃ আইন মহাবিদ্যালয় ছাত্ৰ সন্থাই।
উচ্চশিক্ষাৰ মাধ্যমৰ ক্ষেত্ৰত গুৱাহাটী আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়েও ত্ৰি-ভাষা সূত্ৰ গ্ৰহণ কৰে যদিও ১৯৭২ চনৰ ৬ জুনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় শৈক্ষিক পৰিষদে সিদ্ধান্ত লয় যে শিক্ষাৰ মাধ্যম ইংৰাজী আৰু অসমীয়াই থাকিব, কিন্তু প্ৰশ্নকাকততৰ উত্তৰ এই দুটা ভাষাৰ উপৰিও বঙালীতো লিখিব পাৰিব।
কিন্তু গুঃবিঃ স্নাতকোত্তৰ ছাত্ৰসন্থাৰ বিৰোধত ১২ জুনত শৈক্ষিক পৰিষদে এই সিদ্ধান্ত প্ৰত্যাহাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হয়।
আছুৰ প্ৰতিনিধি দলটোত আছিল- সম্পাদক প্ৰসন্ন নাৰায়ণ চৌধুৰী, অমৰেন্দ্ৰ শৰ্মা, সুশান্তধৰ ৰাজখোৱা, কৃষ্ণগোপাল ভট্টাচাৰ্য আৰু আন চাৰিজন।
ইফালে হোজাইত বন্ধ পালনৰ ব্যৱস্থা কৰিবলৈ যাওঁতে সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ সহকাৰী সাধাৰণ সম্পাদক অনিল বৰাক কোনো অচিনাক্ত দুৰ্বৃত্তই হত্যা কৰে।
তেখেতে ছিলিকন ভেলীৰ এগৰাকী প্ৰাক্তন উদ্যোগী আৰু বৰ্তমানে তেখেত বিত্ত পৰিচালনা কোম্পানী এটাৰ অংশীদাৰ।
ইয়াৰ লগতে তেখেত চিএনএন নিউজ চেনেলত সম্প্ৰচাৰিত হোৱা 'ফাৰিড জাকাৰীয়া জিপিএছ' অনুষ্ঠানটোৰ পৰিৱেশক।
প্ৰথম শাৰীৰ পঞ্চতাৰকা হোটেল 'দ্য তাজ ৰেছিডেন্সি' প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ মানসেৰে পৰৱৰ্তী সময়ত জাকাৰীয়াই তাজ গ্ৰুপত যোগদান কৰে।
ইয়াৰ পিছত তেখেতে ব্ৰিটিছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সহযোগিতাত হোটেল ব্যৱস্থাপনাৰ পাঠ্যক্ৰম এটা প্ৰৱৰ্তন কৰে।
ইয়াৰোপৰি ফাটিমা জাকাৰীয়া 'মৌলানা আজাদ শিক্ষা সমাজ'ৰ সভাপতি আৰু 'মৌলানা আজাদ শৈক্ষিক ন্যাস'ৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
তেখেতে 'দ্য ইলাছট্ৰেটেড ৱিকলি' সংবাদগোষ্ঠীত শিশুৰ স্তম্ভ-লেখক হিচাপে খুছৱন্ত সিংৰ সহকাৰী সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
সেইটো প্ৰতিষ্ঠানত সাতটা বছৰ অতিবাহিত কৰি ফাটিমা জাকাৰীয়াই ১৯৭০ চনত 'দ্য টাইমছ্ অৱ ইণ্ডিয়া'ত যোগদান কৰে আৰু কালক্ৰমত দেওবৰীয়া সংখ্যাটোৰ সম্পাদকৰ পদত অধিষ্ঠিত হয়।
সম্পাদক হিচাপে জাকাৰীয়াই ইন্দিৰা গান্ধী, মাৰ্গাৰেট থেচ্চাৰ, জে আৰ ডি টাটা, জয়প্ৰকাশ নাৰায়ণ, প্ৰধানমন্ত্ৰী মোৰাৰজী দেশাই, চৰণ সিং ৰ দৰে প্ৰখ্যাত আৰু প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিৰ সাক্ষাৎকাৰ লৈছিল।
এই প্ৰতিষ্ঠানটোৰ উদ্দেশ্য আছিল পাঁচশতাধিক দুৰ্ভগীয়া শিশুক শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্যৰ সেৱা প্ৰদান কৰা।
শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা মূল্যৱান বৰঙণিৰ বাবে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি এ পি জে আব্দুল কালামৰ পৰা তেখেতে উক্ত সন্মান লাভ কৰে।
১৮৫০–১৯০৪: দাদাভাই নৌৰজী, গোপাল কৃষ্ণ গোখলে, মহাদেৱ গোবিন্দ ৰাণাডে, বাল গঙ্গাধৰ তিলক, গণেশ ভেংকটেশ যোশী, আৰু ভাস্বত কে. নিগণিয়ে ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয়তাবাদৰ প্ৰসাৰ কৰিবলৈ প্ৰচেষ্টা হাতত লৈছিল।
ৰাম সিং কুকায়ে ইংৰাজী বস্ত্ৰ, শিক্ষা আৰু ন্যায়ালয় বয়কট কৰি হাতেবোৱা খদ্দৰ, মাতৃভাষাৰ শিক্ষা আৰু খাপ পঞ্চায়তৰ পোষকতা কৰে।
অনুশীলন সমিতি আৰু যুগান্তৰ দলে সামৰিক বিদ্ৰোহৰ সূচনা কৰিছিল আৰু নিষ্ঠুৰ প্ৰশাসকৰ হত্যাকাণ্ড সংঘটিত কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছিল।
ইয়াৰ প্ৰতিক্ৰিয়া হৈ পৰে অতি প্ৰভাৱশালী আৰু ব্ৰিটিছৰ বিক্ৰী প্ৰায় ২০% পৰ্যন্ত হ্ৰাস পায়।
বাল গঙ্গাধৰ তিলকে গণেশ উৎসৱৰ জৰিয়তে স্বদেশী সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰাৰ উদ্দেশ্যটো জনপ্ৰিয় কৰি তোলে।
পিল্লাইয়ে ব্ৰিটিছ ইণ্ডিয়াৰ ষ্টিম নেভিগেছ্যন কোম্পানীটোক ভাৰতীয়-অধীন জাহাজ কোম্পানীলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে আৰু ১৯০৬ চনৰ অক্টোবৰ মাহত ইয়াৰ নাম "স্বদেশী শ্বিপিং কোম্পানী" কৰি তোলে।
এই আন্দোলনৰ উদ্দেশ্য আছিল বিদেশী বস্তু-সামগ্ৰী বয়কট কৰি স্বদেশী উৎপাদনত আত্মনিয়োগ কৰা আৰু নিৰ্ভৰশীল হোৱা।
আন্দোলনটোৱে এসময়ত ব্যাপক ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল আৰু এই ব্যাপকতাক এমুঠি প্ৰতিপত্তিশালী ভাৰতীয়ইও ধন আৰু ভূমিদানৰ জৰিয়তে সমৃদ্ধ কৰিছিল।
ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে এই আন্দোলনটোক মূল অস্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্ট তাৰিখে ভাৰতবাসীক স্বাধীনতাৰ সোৱাদ দিছিল।
সেইদিনা এখন হাতেৰে বোৱা অশোক চক্ৰ সম্বলিত খাদী ত্ৰিৰংগা পতাকা পণ্ডিত জৱাহৰলাল নেহৰুৱে নতুন দিল্লীৰ ইণ্ডিয়া গেটৰ 'প্ৰিঞ্চেছ পাৰ্ক'ত উৰুৱাইছিল।
সৰ্বসাধাৰণতে, পুৰাণৰ দৰে বৈদিক যুগৰ পৰৱৰ্তী কালৰ সাহিত্য সম্ভাৰত কূৰ্ম ক্ষীৰ সাগৰৰ মন্থন ৰ সৈতে যোজিত কৰা হয়।
'দৃঢ়তা / সুস্থিৰতা:' . -ৰ মতে পঞ্চবিংশ ব্ৰাহ্মণ আৰু জৈমিনীয় ব্ৰাহ্মণৰ সৈতে সংগতি ৰাখি কচ্ছপ হৈছে 'এক দৃঢ় সংস্থাপনৰ সমান. আৰু কাশ্যপ- এ ৰ সাগৰৰ সিপাৰে প্ৰেৰণ কৰিবলৈ সক্ষম'।
ইও এই মতক সমৰ্থন কৰে, আৰু কয় 'কূৰ্ম এক মহৎ অৱতাৰ আছিল, কিয়নো এই অৱতাৰে ক্ষীৰ সাগৰৰ মন্থনৰ জৰিয়য়তে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আধ্যাত্মিক পুনৰোৎপত্তিৰ পথ প্ৰস্তুত কৰিছিল।
ওপৰত উৰ্দ্ধৃতিকৃত ভূষণ্ডক স্বামী পৰমেশ্বৰানন্দই 'আৱেগবৰ্জিত আৰু বহল হৃদয়ৰ কাউৰী' হিচাপে আখ্যায়িত কৰিছে।
যোগ বশিষ্ঠ নামৰ প্ৰভাৱশালী বেদান্তত ভূষণ্ডই ঋষি বশিষ্ঠক কৈছিল যে ধৰাৰ সংঘটনবোৰৰ পূৰ্বতে বাৰে বাৰে সংঘটিত হৈছে আৰু সৰ্বকাল সেইদৰেই ঘটি থাকিব।
ভাগৱত পুৰাণৰ দৰে বৈদিক যুগৰ পৰৱৰ্তী সাহিত্যসম্ভাৰত বিষ্ণুৰ কাছ অৱতাৰক 'কচ্ছপ' , 'কমঠ' , 'অকুপাৰ' , আৰু 'অম্বুচাৰ-আত্মনা' হিচাপেও জনা যায়, আৰু এই কেউটা শব্দই কাছ বা কাছৰ কোনো বিশেষ ৰূপক বুজায়।
সহোদৰসকলৰ নিষ্ঠুৰ কাৰ্য্যত বিৰক্ত হৈ শেষনাগে তেওঁৰ মাতৃ আৰু আত্মীয়সকলক এৰি কঠোৰ তপস্যাত বহে।
তেওঁ বতাহ খায়েই জীৱন ধাৰণ কৰিছিল আৰু গন্ধমাদন, বদ্ৰিকাশ্ৰম, গোকৰ্ণ, পুষ্কৰ আৰু হিমালয়ক আদি স্থানত ধ্যান কৰিছিল।
ইয়াৰ লগতে ব্ৰহ্মাই অস্থিৰ ভূমিৰ নিম্নভাগলৈ গৈ ইয়াক স্থিৰ কৰি ৰাখিবলৈ শেষনাগৰ সহায় বিচাৰে।
কোৱা হয় যে তেওঁ পাতালৰ ভিতৰৰ গভীৰ স্তৰত বাস কৰে য'ত শিৰত ৰত্ন ধাৰণ কৰা বহুতো সৰ্প আছে সংকৰ্ষণ এওঁ‌লোকৰ শাসক।
যেতিয়া বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড ইয়াৰ অন্তিম পৰ্যায়ত থাকে তেতিয়া তেওঁ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড ধ্বংস কৰিবলৈ ১১জন ৰুদ্ৰৰ সৃষ্টি কৰে যাতে নতুন বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰি।
পুৰণসমূহৰ বৰ্ণনা অনুসৰি শেষনাগে তেওঁৰ ফণাসমূহত ব্ৰহ্মাণ্ডৰ গ্ৰহসমূহ ধাৰণ কৰে আৰু অবিৰাম বিষ্ণুৰ মাহাত্ম্যৰ গীত গায়।
ত্ৰেতা যুগত বিষ্ণুৱে ৰামৰ অৱতাৰ লওঁতে শেষনাগে লক্ষ্মণ ৰূপে আৰু দ্বাপৰ যুগত কৃষ্ণ অৱতাৰ লওঁতে বলৰাম ৰূপে অৱতাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁক আদিশেষ বা অনন্তশেষ বা অনন্ত (অন্তহীন, যিহেতু তেওঁ কল্পৰ সমাপ্তি অৰ্থাৎ সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড ধ্বংসৰ পিছতো বৰ্তি থাকে) বুলিও আখ্যা দিয়া হয়।
ব্ৰহ্মাক সৃষ্টি কৰিবৰ বাবে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আৰম্ভণিতে সংকৰ্ষণে নিজকে গৰ্ভোদক্ষয়ী-বিষ্ণু হিচাপে বিস্তাৰিত কৰে।
সংস্কৃত মূলৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা তেওঁৰ নামৰ অৰ্থ হৈছে "যি বাকী আছে"; কিয়নো যেতিয়া কল্পৰ শেষত পৃথিৱী ধ্বংস হয় শেষনাগ একেদৰেই অপৰিৱৰ্তিত ৰূপত বিৰাজ কৰে।
ভাগৱত গীতাৰ দশম অধ্যায়ৰ ২৯-তম শ্লোকত কৃষ্ণই তেওঁৰ ৭৫টা স্বৰূপৰ বৰ্ণনা কৰি ঘোষণা কৰিছে, "অনন্তচ্ চ অস্মি নাগনম" অৰ্থাৎ "নাগসকলৰ ভিতৰত মই অনন্ত।
অগ্নিক দেৱ-দেৱীসকলৰ মুখ বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু হোমযজ্ঞত দেৱতাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত দ্ৰব্য নিবেদনৰ মাধ্যম বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
প্ৰাচীন হিন্দু ৰচনাসমূহত অগ্নিক তিনিটা স্তৰত বিদ্যমান বুলি কোৱা হৈছে: পৃথিৱীত জুই, পাৰিপাৰ্শ্বিকতাত বিজুলী আৰু আকাশত সূৰ্য।
উপনিষদ আৰু পিছৰ সময়ছোৱাৰ সাহিত্যত অগ্নিক প্ৰতীকীভাৱে সকলো পৰিৱৰ্তনশীল শক্তি আৰু জ্ঞানক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বিবাহৰ সময়ত সাতবাৰ প্ৰদক্ষিণ কৰিবলগা হোমৰ জুই বা পূজাৰ আৰতিৰ থাল তথা উৎসৱ-পাৰ্বনত জ্বলোৱা বন্তিৰ ৰূপত অগ্নি হিন্দু সংস্কৃতিৰ অভিন্ন অংগ হৈ ৰয়।
লেটিন ইগনিছ, শ্লেভ'নিয়ান অ'গ্নি, ৰাছিয়ান অগন, প'লিছ অগিয়েন, শ্ল'ভেনিয়ান অগেঞ্জ, ছাৰ্বিয়ান অগাঞ্জ, আৰু লিথুৱানিয়ান উগ্নিছ আদি জুইক বুজোৱা শব্দৰ সৈতে ইয়াৰ সাদৃশ্য দেখা যায়।
সংস্কৃত ভাষাৰ অজ ধাতু যাৰ অৰ্থ চালিত কৰা আৰু ই চঞ্চলতা বা চপলতা বোধক ইণ্ডো ইউৰোপীয়ান শব্দৰ প্ৰতিফলনস্বৰূপ অগ্ৰি শব্দৰ পৰা অগ্নিৰ উৎপত্তি যাৰ অৰ্থ প্ৰথম।
বহুকেইটা ইণ্ডো-ইউৰোপীয়ান সংস্কৃতিত দেৱতাৰ পৰা মানৱলৈ জুই কঢ়িয়াই অনা এক পক্ষী বা পক্ষীসদৃশ জীৱৰ আখ্যান প্ৰচলিত।
প্ৰাথমিক কালৰ বৈদিক সাহিত্যসমূহত অগ্নি শব্দৰে গ্ৰাস কৰিব পৰা, পৰিৱৰ্তন ঘটাব পৰা আৰু বহন কৰিব পৰা শক্তিক প্ৰতিফলিত কৰা দেৱতাকেই বুজোৱা হৈছে।
প্ৰাচীন বৈদিক দাৰ্শনিক আএউ চিন্তাবিদসকলে অগ্নি শব্দটোৰে পঞ্চ মহাভূতৰ অন্যতম জুইক বুজাবলৈকে ব্যৱহাৰ কৰিছে।
তেওঁ দক্ষিণ-পূব দিশৰ অধিকাৰী দেৱতা আৰু হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰসমূহত অগ্নিক দক্ষিণ-পূব কোণত স্থাপিত কৰা দেখা যায়।
প্ৰাচীন জৈন ধৰ্ম চিন্তা-চৰ্চাসমূহত অগ্নিয়ে আত্মা আৰু জুইৰে গঠিত দেহৰ অগ্নি কুমাৰসকলক ধাৰণ কৰে।
জুইৰ দেৱতা অগ্নিৰ মূল সম্পৰ্কে ইণ্ডো-ইউৰোপিয়ান আৰু ভাৰতীয় পৰম্পৰাৰ ওপৰত আধাৰিত কেইবাটাও মতবাদ আছে।
গান্ধীৰ বাবে, উপবাস হৈছে আধাৰিত আকাংক্ষাৰ ওপৰত মানসিক নিয়ন্ত্ৰণ প্ৰয়োগ কৰাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ পদ্ধতি।
তেওঁৰ আত্মজীৱনীত গান্ধীয়ে সুস্বাদু, মচলাযুক্ত খাদ্যৰ প্ৰতি তেওঁৰ আকাংক্ষা নিৰ্মূল কৰিবলৈ উপবাসৰ প্ৰয়োজনীয়তা বিশ্লেষণ কৰিছে।
তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে উপবাসে তেওঁৰ কামুক অনুষদবোৰ হ্ৰাস কৰিব, যাৰ ফলত শৰীৰটো ক্ৰমান্বয়ে মনৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ অধীনলৈ আহিব।
গান্ধীয়ে মাংস, সুৰা, যিকোনো উদ্দীপক খাদ্য, নিমখ আৰু বেছিভাগ মচলাযুক্ত খাদ্য গ্ৰহণ কৰাৰ বিৰোধিতা কৰিছিল, লগতে তেওঁ গ্ৰহণ কৰা খাদ্যৰ তালিকাৰ পৰা বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ৰন্ধন-প্ৰণালী আঁতৰ কৰিছিল।
গান্ধীয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে উপবাসে শৰীৰটোক অস্বাভাৱিক কষ্টৰ মাজেৰে আগবাঢ়ি যোৱাটো সহায় কৰিব, আৰু ইয়েই মানুহৰ সকলো আৱেগ আৰু বেদনা সহ্য কৰাৰ সাহস কঢ়িয়াই আনি আত্মাক পৰিষ্কাৰ কৰিব।
যেতিয়া তেওঁ আশংকা কৰিছিল যে ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ ১৯৩২ চনৰ সাম্প্ৰদায়িক অধিনিৰ্ণয়ে অস্পৃশ্য হিন্দুসকলক পৃথক ভোটাৰ প্ৰদান কৰিলে হিন্দু লোকসকল ৰাজনৈতিকভাৱে বিভক্ত হৈ পৰিব;
আৰু ১৯৪৭ চনত, যেতিয়া তেওঁ বংগ আৰু দিল্লীত হিন্দু আৰু মুছলমানসকলৰ মাজত হোৱা হিংসাত্মক ৰক্তপাত বন্ধ কৰিব বিচাৰিছিল।
১৯১০ চনৰ পৰা ১৯১৫ চনৰ ভিতৰত দক্ষিণ আফ্ৰিকাত গান্ধীৰ প্ৰাৰম্ভিক জীৱনৰ কাম, শ্বেতাংগ সংখ্যালঘু দক্ষিণ আফ্ৰিকা চৰকাৰৰ অধীনত বাস কৰা ভাৰতীয় বাসিন্দাসকলৰ উন্নত অধিকাৰৰ বাবে আফ্ৰিকান নেশ্যনেল কংগ্ৰেছৰ পিছৰ পৰ্যায়ৰ কামক অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।
এএনচি-কৰ্মীসকলে দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ স্বেচ্ছাচাৰি চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ আৰক্ষীৰ কঠোৰ কৌশলৰ বিপৰীতে সাহস কৰিছিল।