polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
পাগলাঝোৰা জলপ্ৰপাতটো কুৰ্চেয়ঙৰ পূব দিশৰ চিমলি চহৰৰ সমীপৰ মহলদিৰাম পাহাৰত, পশ্চিম বংগৰ দক্ষিণ শিবখোলা চাহ বাগিচাৰ সমীপত অৱস্থিত।
এই জলপ্ৰপাতৰ পৰাই মহানন্দ নদীৰ উৎপত্তি হয় আৰু পানী মহানন্দ বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্যৰ মাজেৰে আৰু আৰু অধিক শিলিগুৰি আৰু জলপাইগুৰিৰ সমভূমিৰ ফালে নামি যায়।
প্ৰথম সংস্কৰণৰ 'সৰু ডেউকাৰে উৰাৰ চেষ্টা' শীৰ্ষক নিবেদনত লেখকদ্বয়ে সাংবাদিকতাৰ লগত জড়িত বিভিন্ন সমস্যাৰ কথা ব্যক্ত কৰি লিখিছে,"এই ভুল-ভ্ৰান্তিবোৰ সম্পৰ্কত যিবোৰ কিতাপ-পত্ৰত আলোচনা হোৱা দেখিছোঁ সেইবোৰৰ সৰহভাগেই ইমান বেছি তাত্ত্বিক আৰু জটিল যে সেইবোৰৰ মৰ্মত প্ৰৱেশ কৰি নিজৰ ভুল-ভ্ৰান্তিবোৰ চিনাক্ত কৰি সেইবোৰ সংশোধন কৰা আমাৰ দৰে লোকৰ বাবে প্ৰায়ে অসুবিধাজনক হৈ পৰে।
সেয়ে এনে ভুল-ভ্ৰান্তিসমূহৰ সম্পৰ্কত কিছু চমু, সৰল, কিন্তু ব্যৱহাৰিক আলোচনাৰ প্ৰয়োজন আমি অনুভৱ কৰিছিলোঁ।
পাছত দেখিলোঁ এই প্ৰয়োজনসমূহ আমাৰ অকলশৰীয়া নহয়,অসমীয়া ভাষাত লিখা-মেলা কৰা বা কৰিব খোজা বহুতৰে প্ৰয়োজন।
কিন্তু এই প্ৰয়োজনসমূহ পূৰণ কৰাৰ উপায়টো কি? শেষত এদিন দুঃসাহস কৰি ভাবিয়েই পেলালোঁ, এই প্ৰয়োজনসমূহ পূৰাব পৰাকৈ এখন কিতাপ জানো আমি যুগুত কৰিব নোৱাৰোঁ?" দ্বিতীয় সংস্কৰণৰ প্ৰসংগত তেওঁলোকে এইদৰে ব্যক্ত কৰিছে,"এই সংস্কৰণত আমি গল্প, কবিতা, উপন্যাস আদি সৃষ্টিশীল লেখাৰ কৌশল সম্পৰ্কত কেইটামান অধ্যায় সন্নিৱিষ্ট কৰিছোঁ।
" সেই লেখকসকল হৈছে, সৰ্বশ্ৰী প্ৰভাত গোস্বামী, ৰঞ্জু হাজৰিকা,উৎপল দত্ত,অভিজিত শৰ্মা বৰুৱা আৰু দেৱজ্যোতি বৰা।
লেখক-সাংবাদিকৰ গাইড হৈছে শান্তনু কৌশিক বৰুৱা আৰু শাংকব কৌশিক বৰুৱাৰ পৰিকল্পনা, সংকলন আৰু সম্পাদনাত প্ৰকাশিত এখন অসমীয়া গ্ৰন্থ।
১৯৯৮ চনত গ্ৰন্থখন উত্তৰ-পূব গ্ৰন্থমেলাত প্ৰথম প্ৰকাশ হৈছিল যদিও কিতাপখনৰ পৰিৱৰ্তন আৰু পৰিৱৰ্ধনৰ কথা চিন্তা কৰি লেখকদ্বয়ে সঞ্জীৱন প্ৰকাশনৰ পৰা ২০১৬ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত দ্বিতীয় সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰে।
প্ৰায় ৩০৩ পৃষ্ঠাৰ কিতাপখনৰ বৰ্ণসংস্থাপন আৰু অংগসজ্জাৰ কাম কৰিছে বীৰকুছি,নাৰেংগীৰ কামৰূপ ছিণ্ডিকেটে।
নিজ পিতৃলৈ কিতাপখন অৰ্পণ কৰি লেখকদ্বয়ে লিখিছে, "লিখা-মেলাৰ ক্ষেত্ৰত যিকোনো সমস্যাৰ সন্মুখীন হ'লেই যিজন মানুহৰ কাষ চাপিছিলোঁ, যিজন মানুহক আমি আজিও 'চলন্ত বিশ্বকোষ'ৰূপে বিবেচনা কৰোঁ আৰু যিজন মানুহৰ অভাৱ আজি আমি জীৱন-জীৱিকাৰ প্ৰতি ক্ষেত্ৰতে সৰ্বাধিক অনুভৱ কৰিছোঁ, সেইজন আমাৰ দেউতা, অধ্যাপক তৰুণ চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ প্ৰতি আমাৰ এই ক্ষুদ্ৰ প্ৰচেষ্টা অৰ্পণ কৰিলোঁ।
কিতাপখনৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ পাতনি লিখিছে দৈনিক জনমভূমিৰ সম্পাদক হেমন্ত বৰ্মনে, ১৯৯৮ চনৰ ১ অক্টোবৰত।
তেওঁ লিখিছে, "তথ্য সৰবৰাহেই সাংবাদিকৰ কাম হ'লেও সাংবাদিকে ইয়াক যান্ত্ৰিকভাৱে গ্ৰহণ কৰিলে ভুল কৰা হ'ব।
" লগতে তেওঁ ভাৰতত সাংবাদিকতাৰ কম চৰ্চাৰ কথা উল্লেখ কৰি এই বিষয়ত গ্ৰন্থৰ অভাৱৰ কথা উনুকিয়ায় আৰু সাংবাদিকৰ দৈনন্দিন কামত আহি পৰা আহুকলীয়া পৰিস্থিতি নিবাৰণৰ বাবে লেখক-সাংবাদিকৰ গাইড কিতাপখনৰ নাম লয়।
" তেখেতৰ মতে, অসমৰ দৈনিক কাকতৰ সম্পাদনাৰ লগত জড়িত ভ্ৰাতৃদ্বয়ৰ একমাত্ৰ উদাহৰণ হৈছে শান্তনু কৌশিক বৰুৱা আৰু শাংকব কৌশিক বৰুৱা তেওঁলোকৰ এই লেখক-সাংবাদিকৰ গাইড কিতাপখনেই অসমীয়া ভাষাত এনেধৰণৰ প্ৰথম কিতাপ।
ধ্ৰুপদী সংস্কৃত সাহিত্য অধিক বৈচিত্ৰ্যময় আৰু ইয়াত তলত উল্লেখ কৰা ধাৰাসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে: শাস্ত্ৰ , মহাকাব্য, দৰবাৰ কবিতা , গীতি, নাটক, ৰোমাঞ্চ, সাধুকথা, উপকথা, ব্যাকৰণ, নাগৰিক আৰু ধৰ্মীয় আইন , ৰাজনীতি আৰু ব্যৱহাৰিক জীৱন বিজ্ঞান, প্ৰেম আৰু যৌন সম্পৰ্ক বিজ্ঞান , দৰ্শন, চিকিৎসা বিজ্ঞান, জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান, জ্যোতিষ আৰু গণিত আৰু বিষয়-বস্তুৰ ক্ষেত্ৰত ই বহুলাংশে ধৰ্মনিৰপেক্ষ।
আনহাতে,আংশিকভাৱে পাণিনিৰ দৰে সংস্কৃত ব্যাকৰণবিদ আৰু তেওঁৰ ধাৰাভাষ্যকাৰৰ প্ৰভাৱৰ বাবেই ধ্ৰুপদী সংস্কৃত ভাষা বহু বেছি আনুষ্ঠানিক আৰু সমজাতীয় আছিল।
ইয়াৰ ভিতৰত বৈদিক সংস্কৃত নামেৰে জনাজাত আদি-ভাৰত-আৰ্য্য ভাষাৰ প্ৰাচীন প্ৰমাণিত বংশধৰত ৰচিত গ্ৰন্থ, ধ্ৰুপদী সংস্কৃতৰ গ্ৰন্থৰ লগতে সংস্কৃতৰ কিছুমান মিশ্ৰিত আৰু অমান্য ৰূপও অন্তৰ্ভুক্ত।
পুৰণি ভাষাৰ সাহিত্য ১৫০০ আৰু ১০০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ ভিতৰত ঋগবেদৰ ৰচনাৰ পৰা আৰম্ভ হয়, তাৰ পিছত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠ বা চতুৰ্থ শতিকাৰ আশে-পাশে ব্যাকৰণবিদ পাণিনিৰ সময়লৈকে অন্যান্য বৈদিক গ্ৰন্থ (যাৰ পিছত ধ্ৰুপদী সংস্কৃত গ্ৰন্থসমূহ ক্ৰমান্বয়ে নিয়মত পৰিণত হয়) ৰচিত হয়।
সংস্কৃত সাহিত্য বিশাল আৰু এই সাহিত্যই ধৰ্মীয় শাস্ত্ৰ, বিভিন্ন ধৰণৰ কবিতা , নাটক আৰু আখ্যানমূলক গদ্য সামৰি লোৱা হৈছে।
ইয়াৰ উপৰিও ধৰ্মনিৰপেক্ষ আৰু কাৰিকৰী বিজ্ঞান আৰু কলাক সামৰি লোৱা গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰচনাসমূহো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
ইয়াৰে কিছুমান বিষয় হ’ল- আইন আৰু ৰীতি-নীতি, ব্যাকৰণ, ৰাজনীতি, অৰ্থনীতি, চিকিৎসা বিজ্ঞান, জ্যোতিষ-জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান, গাণিতিক, জ্যামিতি, সংগীত, নৃত্য, নাটক, যাদু আৰু ভৱিষ্যদ্বাণী, যৌনতা।
বৈদিক সংস্কৃত বৈদিক ধৰ্মৰ বিস্তৃত লিটাৰ্জিকেল গ্ৰন্থৰ ভাষা, আনহাতে ধ্ৰুপদী সংস্কৃত হৈছে প্ৰধান ভাৰতীয় ধৰ্ম, বিশেষকৈ হিন্দু ধৰ্ম, কিন্তু বৌদ্ধ, জৈন ধৰ্মৰ সৈতে জড়িত বহুতো বিশিষ্ট গ্ৰন্থৰ ভাষা।
কিছুমান সংস্কৃত বৌদ্ধ গ্ৰন্থ সংস্কৃতৰ এটা সংস্কৰণতো ৰচনা কৰা হয় যাক প্ৰায়ে বৌদ্ধ সংকৰ সংস্কৃত বা বৌদ্ধ সংস্কৃত বুলি কোৱা হয়, য'ত সংস্কৃতৰ অন্য ৰূপত পোৱা নোপোৱা বহুতো মধ্য ভাৰতীয় উপাদান আছে।
প্ৰায়বোৰ সংস্কৃত গ্ৰন্থ প্ৰাচীন ভাৰতত ৰচনা কৰা হৈছিল যদিও আন কিছুমান গ্ৰন্থ মধ্য এছিয়া, পূব এছিয়া বা দক্ষিণ-পূব এছিয়াত ৰচনা কৰা হৈছিল।
সংস্কৃত সাহিত্যৰ প্ৰাৰম্ভিক ৰচনাসমূহ পাণ্ডুলিপি ৰূপত লিখাৰ আগতে শতিকাজুৰি মৌখিক পৰম্পৰাৰ জৰিয়তে প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল।
পাইদী জয়ৰাজ এজন ভাৰতীয় অভিনেতা, পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক, যিয়ে মূলতঃ হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ বাবে বিশেষভাবে পৰিচিত।
টকী বা সবাক চলচ্চিত্ৰৰ আগমণৰ সময়তে ১৯৩১ চনত তেওঁ উৰ্দু আৰু ইংৰাজী ভাষাত নিৰ্মিত চিকাৰী ছবিখনেৰে টকীত অভিনয় জীৱন আৰম্ভ কৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ত ভি শান্তাৰাম, অশোক কুমাৰ, পৃথ্বীৰাজ কাপুৰ, মতিলাল আদিৰ সৈতে প্ৰায় দুটা দশক ধৰি তেওঁ অন্যতম আগশাৰীৰ অভিনেতা হিচাপে পৰিগণিত হয়।
তেওঁ মোহৰ, মালা ,প্ৰতিমা, ৰাজঘৰ, সাগৰ আদি কেইখনমান ছবি পৰিচালনা কৰিছিল, যি কেইখনৰ প্ৰযোজকো তেৱেঁ আছিল।
১৯৮০ চনত তেওঁলৈ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্বোচ্চ বঁটা- দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা আগবঢ়োৱা হয়।
বাচকবনীয়া ছবিৰ ভিতৰত তেওঁ অমৰ সিং ৰাথোৰ , পৃথ্বীৰাজ চৌহান ৯১৯৫৯), আৰু মহাৰাণা প্ৰতাপৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
বিশিষ্ট অভিনয় কৰা তেওঁৰ আন আন ছবিসমূহ হ’ল- চাছি পুন্নু , হাতেমতাই , চন্দ্ৰশেখৰ আজাদ , দুৰ্গাদাস আদি ।
জয়ৰাজে ১৯৪০ আৰু ১৯৫০-ৰ দশকত সুৰাইয়াৰ সৈতে ছখন ছবি কৰিছিল; ইয়াৰে পাঁচখন- হামাৰী বাত ,ছিংগাৰ ,অমৰ কাহানী ,ৰাজপুত আৰু ৰেশমত তেওঁৰ নায়ক হিচাপে আৰু ষষ্ঠখন ছবি লাল কুঁৱৰত দ্বিতীয় নায়ক হিচাপে অভিনয় কৰিছিল।
নিজাম কলেজত স্নাতক মহলাত অধ্যয়ন কৰি থকাৰ সময়ততে জয়ৰাজৰ থিয়েটাৰ আৰু চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰতি আগ্ৰহ জন্মে আৰু ১৯২৯ চনত বম্বেলৈ ৰাওনা হয়।
তাৰ পিছত তেওঁ ট্ৰাইএংগল অৱ লাভ, মাথ্ৰু ভূমি, অল ফৰ লাভাৰ, মহাসাগৰ মোথি, ফ্লাইট ইনটু ডেথ, মাই হিৰো আদি প্ৰায় এঘাৰখন নিৰ্বাক ছবিত অভিনয় কৰে।
চাৰ্ছি নামৰ এগৰাকী ক্ষমতাশালী যাদুকৰীৰ সহায়ত অ'ডিচাছে মৃতকৰ আত্মাৰ পৰা নিজৰ আগন্তক সমুদ্ৰ যাত্ৰাৰ বিষয়ে জানিবলৈ পাতালপুৰী পাবলৈ সক্ষম হয়।
তেওঁ টিয়েৰ্চিয়াছৰক আহ্বান কৰি প্ৰশ্ন কৰিব বিচাৰে; কিন্তু আনৰ সহায় অবিহনে তেওঁৰ আত্মাক আহ্বান কৰিব নোৱাৰে।
উদাহৰণ স্বৰূপে নিশা জুই জ্বলি থকা এটা গাঁতৰ চাৰিওফালে সম্পন্ন কৰিব লগা ৰীতি-নীতি, বলি দিয়া প্ৰাণীৰ তেজ, প্ৰেতাত্মাসমূহৰ সুৰাপানৰ ব্যৱস্থা আদি।
নেক্ৰোমেন্সি বা মৃতকৰ আহ্বান হৈছে যাদু বা ক'লাযাদুৰ জৰিয়তে মৃতকসকলৰ সৈতে কৰা একপ্ৰকাৰৰ যোগাযোগ স্থাপন।
এনে যোগাযোগ স্থাপনৰ জৰিয়তে মৃত ব্যক্তিৰ আত্মাক স্পৰ্শ কৰিব পৰা অৱয়ব বা দৃশ্যমান ৰূপত আহ্বান জনোৱা হয়।
মূলতঃ ভৱিষ্য কথন, গুপুত তথ্য লাভ কৰিবলৈ, মৃত ব্যক্তিক ঘূৰাই আনিবলৈ বা মৃতকসকলক অস্ত্ৰৰ ৰূপৰ ব্যৱহাৰ কৰিবৰ বাবে এনে যাদুৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ইয়াৰে ধ্ৰুপদী গ্ৰীক শব্দ হৈছে নেকিয়া আৰু মহাকাব্য ওডিছীত অ'ডিচাছে মৃতকসকলৰ ৰাজ্যলৈ গমণ কৰোঁতে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
নেক্ৰোমেন্সাৰজনে প্ৰায়ে মৃতকৰ পোছাক পিন্ধা আৰু প্ৰাণহীনতা আৰু ক্ষয়ৰ প্ৰতীকৰূপী খাদ্য যেনে ক'লা পিঠা আৰু অবিৰত আঙুৰৰ ৰস আদি সেৱন কৰা আদি অন্তৰ্ভুক্ত।
পাৰ্ছিয়াৰ লোকসকলে পৌৰাণিক কালৰে পৰা ভৱিষ্যকথনৰ বাবে নেক্ৰোমেন্সীৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলি কিছুসংখ্যক পণ্ডিতে মত প্ৰকাশ কৰে
হেম্ফু-মুক্ৰং আচ' কাৰ্বি জনগোষ্ঠীৰ মূলতঃ এক প্ৰকাৰৰ ধৰ্মীয় ধাৰণা যিটো তেওঁলোকৰ সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হয়।
কাৰ্বিসকলৰ ধৰ্ম তথা বিশ্বাস পদ্ধতিত পূৰ্বপুৰুষ উপাসনা, ঘৰুৱা আৰু থলুৱা দেউসকলৰ উপাসনা আৰু নিজৰ পূৰ্বপুৰুষৰ বাবে কৰা আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ় লৈ উঠিছে, যাক ‘কৰহী’ নামেৰে জনা যায়।
এইদৰে পৰম্পৰাগত পদ্ধতি অনুসৰণ কৰা কাৰ্বিসকলক ‘হেম্ফু-মুক্ৰং’ৰ অনুগামী হিচাপে জনা যায়, যাৰ বাবে তেওঁলোকে নিজকে ‘হেম্ফু-মুক্ৰং আছ’, যাৰ অৰ্থ হেম্ফু.আৰু মুক্ৰংৰ পুত্ৰ বুলি কয়।
কাৰ্বি দেউসকলক তেওঁলোকৰ কাৰ্য্য অনুসৰি তিনিটা ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি আৰু এইবোৰ হ’ল হেম-আংটাৰ, ৰংকাৰ আৰু থেংপি-থেংছ’।
আহোমৰ বিশ্বাস মতে পৰম, নিৰাকাৰ, সৰ্বশক্তিমান সত্তা , সৃষ্টিকৰ্তা, ৰক্ষক আৰু ধ্বংসকাৰী হৈছে ফা তু চিং।
সাধাৰণতে বলিদান গ্ৰহণ কৰা ফুৰালু'ঙৰ দেউসকল হল লেংডন, খাও খাম, আই লেং দিন, জন চাই হুং, জাছিং ফা, চিত লাম চাম, মুত-কুম টাই কুম, ৰা-খিন, বা-খিন আৰু চাও ফি ডাম আদি।
আহোম সকলে বানফি-ফুৰালুং প্ৰথা মানি চলে যত প্ৰাচীন চীনত চলা তাওধৰ্ম, কুনফুছিয়ান ধৰ্ম আৰু কিছু চীনা বুদ্ধ ধৰ্ম মিলিত হৈছে।
মান- তিব্বতীয় বড়ো-কছাৰী সকলে বাথৌ ধৰ্ম মানি চলে আনহাতে টানি মূলীয় মিচিং জনগোষ্ঠীয়ে ডনি পল ধৰ্ম মানি চলে।
ডনি-প'লো ধৰ্ম কাৰ্বিসকলৰ হেম্ফু-মুক্ৰং ধৰ্ম আৰু হ্ৰুছ'ৰ নেজি-নো ধৰ্মৰ সৈতে জড়িত।
কেন্দ্ৰটোৱে উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ ভূমিৰ মানচিত্ৰ নিৰ্মাণৰ বাবে ১:৫০,০০০ স্কেলত প্ৰকল্প গ্ৰহণ কৰিছে, আৰু বন্যভূমি আৰু জলাশয়ৰ নিৰীক্ষণৰ কাম হাতত লৈছে।
ই বানপানীৰ ফলত আটাইতকৈ বেছি ক্ষতিগ্ৰস্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা থকা অঞ্চলসমূহৰ বাবে "বানপানীৰ আগতীয়া সতৰ্কবাণী ব্যৱস্থা" প্ৰস্তুত কৰিছিল।
ইয়াৰ উপৰিও নেছাকে মেঘালয় আৰু উত্তৰ পূবৰ আন ৰাজ্যসমূহৰ বিষয়ে তথ্য আগবঢ়াবলৈ স্পৰ্শ ইনপুট ভিত্তিক তথ্য প্ৰদৰ্শনী ডিছপ্লে' বিকাশ কৰিছিল।
উত্তৰ পূব মহাকাশ প্ৰয়োগ কেন্দ্ৰ হৈছে ভাৰত চৰকাৰৰ মহাকাশ বিভাগ আৰু উত্তৰ-পূব পৰিষদৰ যৌথ উদ্যোগত ২০০০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত মেঘালয়ৰ উমিয়ামত স্থাপন কৰা এটা আঞ্চলিক মহাকাশ কেন্দ্ৰ।
উত্তৰ-পূবৰ ৰাজ্যসমূহত উন্মোচিত প্ৰাকৃতিক খনিজ পদাৰ্থসমূহ আৱিষ্কাৰৰ বাবে দূৰ সংবেদন প্ৰযুক্তিৰ ব্যৱহাৰ ক্ষিপ্ৰ কৰিবলৈ, আৰু মহাকাশ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি ভাৰতৰ উত্তৰ-পূবৰ ৰাজ্যসমূহৰ সামগ্ৰিক বিকাশৰ বাবে এই কেন্দ্ৰটো স্থাপন কৰা হৈছে।
নেছাকৰ উদ্দেশ্য হৈছে দূৰ সংবেদন প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি অঞ্চলটোত থকা প্ৰাকৃতিক সম্পদসমূহৰ সন্ধান আৰু ব্যৱহাৰ কৰা, উত্তৰ-পূবৰ ৰাজ্যসমূহক উপগ্ৰহ সেৱাৰ সুবিধা প্ৰদান কৰা, আৰু অঞ্চলটোৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ সৈতে সহযোগিতা কৰি অঞ্চলটোৰ মহাকাশ প্ৰযুক্তিৰ গৱেষণাক প্ৰসাৰ কৰা।
মহাকাশ বিভাগ আৰু উত্তৰ পূব পৰিষদৰ যৌথ উদ্যোগত ২০০০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যৰ শ্বিলঙত উত্তৰ-পূব মহাকাশ প্ৰয়োগ কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হৈছিল।
বৰ্তমান এই কেন্দ্ৰটোৱে দূৰ সংবেদন আৰু ভৌগোলিক তথ্য ব্যৱস্থা, এটা উপগ্ৰহ যোগাযোগ কাৰ্যসূচী আৰু মহাকাশ বিজ্ঞান গৱেষণা কাৰ্যসূচীৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে।
ৰাধা আৰু ৰুক্মিণী আহোম ৰাজত্বকালত হোৱা মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ দুই মহিলা ৰণুৱা৷ এওঁলোক দুয়ো মৰাণ সেনাপতিৰ পত্নী আছিল৷এই দুই নাৰীক লৈ ৰজনীকান্ত বৰদলৈয়ে “অসম হিতৈষী’’ নামৰ কাকতত “ৰাধা-ৰুক্মিণীৰ ৰণ’’ নামৰ এখন উপন্যাস ৰচনা কৰিছিল৷ আন এখন অসমীয়া উপন্যাস দণ্ডিনাথ কলিতাৰ “গণবিপ্লৱ’’তো ৰাধা আৰু ৰুক্মিণীৰ ৰণকুশলতাৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে৷
মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহত ৰাধা-ৰুক্মিণীৰ লগতে আন কেইবাগৰাকী মহিলাৰ অংশগ্ৰহণে দেশৰ প্ৰথম নাৰীবাহিনীৰ ৰূপ লৈছিল৷ ইতিহাসত বহুল উল্লেখ নথকা এইসকল ৰমণীৰ সাহস আৰু ৰণকৌশলে প্ৰতাপী আহোম ৰজাৰ বিপক্ষে যুঁজ দিয়াত মোৱামৰীয়া বাহিনী সফল হৈছিল৷ ৰাধা আৰু ৰুক্মিণীৰ দৃঢ় মনোবলে মোৱামৰীয়া সৈন্যবাহিনীক আগবাঢ়ি যাবলৈ প্ৰেৰণা দিছিল৷
ৰাতিপুৱা ৭:৩০ বজাত তেওঁলোকে পাকিস্তানী টেংকৰ প্ৰথম ঘৰঘৰনি শুনে আৰু ডেৰ ঘণ্টাৰ পিছত টেংকবোৰ ৰাস্তাৰে পাৰ হৈ যায়।
পুৱা ১১:৩০ বজাত ভাৰতীয় সৈন্যই প্ৰথম পাকিস্তানী আৰ্টিলাৰী আৰু তাৰ পিছতে পুনৰ আৰ্মাৰ আক্ৰমণৰ সন্মুখীন হয়।
দিনটোৰ শেষলৈকে এটা অভিযান্ত্ৰিক কোম্পানীয়ে গ্ৰেনেডিয়াৰে অৱস্থান কৰা স্থানৰ চাৰিওফালে এণ্টি পাৰ্ছনেল আৰু এণ্টি টেংক মাইন স্থাপন কৰে।
পিছলৈ তেওঁক ৰেজিমেণ্টৰ ৪ৰ্থ বেটেলিয়ন ত নিযুক্তি দিয়া হয়, য'ত তেওঁ কৰ্মজীৱনৰ কেৰিয়াৰৰ বাকী সময়ছোৱাত সেৱা আগবঢ়ায়।
১৯৬২ চনৰ চীন-ভাৰত যুদ্ধৰ সময়ত ব্ৰিগেডিয়াৰজন ডালভিৰ কমাণ্ডত পৰিচালিত হামিদৰ বেটেলিয়ন ৭ নং ইনফেণ্ট্ৰি ব্ৰিগেডৰ অংশ আছিল আৰু পিপলছ লিবাৰেচন আৰ্মীৰ বিৰুদ্ধে “নামকা ছু”ৰ যুদ্ধত অংশ লৈছিল।
চীনা সৈন্যই বিচ্ছিন্ন কৰি পেলোৱা বেটেলিয়নটোৱে খোজকাঢ়ি ভূটানত সোমাই অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাৰ মিছামাৰীলৈ ওলাই আহে।
যুদ্ধৰ সময়ত দেখুওৱা পাৰদৰ্শিতাৰ বাবে এই বেটেলিয়ানৰ দ্বিতীয় লেফটেনেণ্ট জি ভি পি ৰাওক মৰণোত্তৰভাৱে মহাবীৰ চক্ৰৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল; হামিদে পৰম বীৰ চক্ৰ নোপোৱালৈকে এইটোৱে আছিল ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছত বেটেলিয়নটোৱে লাভ কৰা সৰ্বোচ্চ বীৰত্বৰ বঁটা।
ৰাতিপুৱা ৯:০০ বজাত আৰ্টিলাৰী বৃদ্ধি কৰি পাকিস্তানীসকলে পুনৰ আক্ৰমণ কৰে আৰু হামিদে পুনৰ আন এটা টেংক ধ্বংস কৰে।
যিহেতু তেওঁৰ মুকলি জীপখন গোলাবৰ্ষণ প্ৰতিৰোধৰ বাবে উপযুক্ত নাছিল আছিল, সেয়েহে তেওঁ আন এটা স্থানলৈ গুচি যায় আৰু নিজৰ লোকসকলক আশ্ৰয় ল’বলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
এই বেটেলিয়নে পাকিস্তানীসকলৰ বহুতো আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিছিল আৰু এই যুদ্ধখন ভাৰতৰ বিজয়ত নিৰ্ণায়ক ভূমিকা লৈছিল।
জম্মু-কাশ্মীৰত অনুপ্ৰৱেশ কৰাৰ পাকিস্তানৰ কৌশল আৰু ভাৰতীয় শাসনৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহৰ সূত্ৰপাত কৰা “অপাৰেচন জিব্ৰাল্টাৰ”ৰ প্ৰস্তাৱনা হিচাপে পাকিস্তানী বাহিনীয়ে জম্মু-কাশ্মীৰৰ সীমান্তৰ সিপাৰে ধাৰাবাহিকভাৱে আগ্ৰাসনৰ চেষ্টা চলায়।
ধৰাপৰা লোকসকলৰ ভাষ্য আৰু বাজেয়াপ্ত হোৱা নথিপত্ৰৰ দ্বাৰা পাকিস্তানে গেৰিলা আক্ৰমণেৰে কাশ্মীৰ দখল কৰাৰ পৰিকল্পনা পোহৰলৈ আহিছিল; এই উদ্দেশ্যে পাকিস্তানীসকলে প্ৰায় ৩০,০০০ গেৰিলাক প্ৰশিক্ষণ দিছিল।
৯ ছেপ্টেম্বৰৰ পুৱা ৯:০০ বজাত তেওঁলোকৰ বেটেলিয়নটো পাকিস্তানী ছেবাৰ জেট বিমান আক্ৰমণৰ সন্মুখীন হয়, হৈছিল, যাৰ ফলত ব্যাপক হতাহত হয়।
ভাৰতীয়সকলে শ্বেৰমেন টেংকৰ এটা স্কোৱাড্ৰন প্ৰত্যাহাৰ কৰে; কাৰণ আমেৰিকাত নিৰ্মিত পাকিস্তানী পেটন টেংকৰ বিৰুদ্ধে শ্বেৰমেন টেংক বোৰ অকাৰ্যকৰী আছিল।
১৯৫৪ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত হামিদে ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ গ্ৰেনেডিয়াৰ ৰেজিমেণ্টৰ ৪ৰ্থ বেটেলিয়নত নিযুক্তি লাভ কৰে।
১৯৬৫ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তান যুদ্ধৰ সময়ত খেম কৰণ–ভিখিৱিণ্ড লাইনৰ ছিমা গাঁৱৰ আগত ৪ৰ্থ গ্ৰেনেডিয়াৰ বেটেলিয়নক এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থানৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰা হৈছিল।
ইচোগিল খালৰ পূব দিশত পাকিস্তানৰ ভূখণ্ড দখল কৰা আৰু কাছুৰ–খেম কৰণ অক্ষৰ কাষেৰে সম্ভাৱ্য আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰাৰ দায়িত্ব চতুৰ্থ পদাতিক বিভাগৰ ওপৰত আৰোপ কৰা হয়।
৪ৰ্থ গ্ৰেনেডিয়াৰক খেম কৰণ–ভিখিৱিণ্ড লাইনৰ ছিমা গাঁৱ পোৱাৰ পূৰ্বে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থানৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰা হৈছিল।
১৯৬৫ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তান যুদ্ধৰ সময়ত প্ৰদৰ্শন কৰা বীৰত্বৰ বাবে তেওঁক মৰণোত্তৰভাৱে ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক সজ্জা পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰদান কৰা হয়।
পাটবাউসী নাম প্ৰচলন হোৱাৰ আগতে এই ঠাইখণ্ডক বৰলচোং বা বৰলজাৰ বুলিছিল৷ ই আছিল বাউসী পৰগণাৰ অন্তৰ্গত৷ এতিয়াৰ পাটবাউসী নামৰ ঠাইখনক ধৰি এই অঞ্চলৰ কেইবাখনো গাঁওক সামৰি “বাউসী বিলায়েৎ’’ বা “বাউসী পৰগণা’’ বুলিছিল৷ অসমত বিলায়েৎ শব্দৰ উৎপত্তি হৈছিল কোচ আৰু আহোম ৰাজত্বকালত৷ কোনো ব্যক্তিৰ অধীনত থকা খাত বা পাম অঞ্চলকেই আহোম আৰু কোচ ৰাজত্বকালত বিলায়েৎ বোলা হৈছিল৷ পৰগণা মানে এক নিৰ্দিষ্ট ভূখণ্ড৷ ভৌগলিক জোখ-মাখৰ এই হিচাপ পোনতে মোগল বিষয়া শ্বেখ ইব্ৰাহিম কাড়োৰীয়ে কৰিছিল৷ শাসনৰ সুবিধাৰ বাবে সমগ্ৰ নামনি অসমক পৰগণা, মহল, তপা আদি ভাগত ভাগ কৰিছিল৷ পিছত আহোমসকলেও মাটিৰ হিচাপ ৰাখিবলৈ এই পদ্ধতিকে ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷
আন এক সূত্ৰমতে, বেদ-পুৰাণ আদি শাস্ত্ৰজ্ঞ পণ্ডিতসকলক ব্যাস বোলা হৈছিল৷ এই অঞ্চলত তেনে ব্যাস উপাধিধাৰী বহু ব্ৰাহ্মণৰ বসতি আছিল৷ সেয়ে, পাটবাউসীৰ মাজেৰে বৈ যোৱা ধনুখন্দা জানটোৰ পূবপাৰটোক ব্যাসপাৰা বুলিছিল৷
মাধবদেৱ সুন্দৰীদিয়াত থাকিবলৈ লোৱাৰ পিছত শ্ৰীৰাম আতাই সুন্দৰীদিয়া সত্ৰৰ পৰা আহি কালিন্দী আইৰ খা-খবৰ ৰাখিছিল৷ এবাৰ শ্ৰীৰাম আতাৰ আগত আই গোঁসানীয়ে খোৱা পানীৰ বৰ কষ্ট হোৱা বুলি খবৰ দিয়াত মাধবদেৱে মথুৰাদাস বুঢ়া আতাক আইৰ বাবে কুঁৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিবলৈ কয়৷ তেওঁ ভবানীপুৰৰ অমৃতকৰ দলৈক কুঁৱাৰ বাবে পাট দিবলৈ কয় আৰু সেইখিনি গোপাল আতাই নাৱেৰে নি পাটবাউসী পোৱাইছিল আৰু কুমাৰ মাতি আনি কুঁৱা খান্দি পাট বহুৱাইছিল৷ বতাহ-বৰষুণ, ৰাতি-বেলি যাতে পানী অনাত অসুবিধা নহয়, তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি কুঁৱাটো আইৰ ঘৰৰ পিৰালিতে পাতিছিল৷
শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰামানন্দ, মাধবদেৱ আৰু আন ভকতসকলে তেওঁৰ শ্ৰাদ্ধত বৰ ডাঙৰকৈ নাম পাতিছিল৷ সকলো খৰচ ভকতসকলেই আগবঢ়াইছিল৷ কেইবাখনো শৰাইত মাহ-প্ৰসাদ আগ কৰা হৈছিল৷ নামৰ শেষত এখন শৰাই বাদ দি বাকী শৰাইৰ প্ৰসাদ সকলোৰে মাজত বিতৰণ কৰি দিয়া হৈছিল৷ বাকী থকা শৰাইখন মাধবদেৱে শংকৰদেৱৰ শ্ৰাদ্ধত বিশেষভাবে দান-বৰঙনি আগবঢ়োৱা আৰু অনুষ্ঠানটি সাফল্যমণ্ডিত কৰিবলৈ দেহে-কেহে খাটি থকা লোকসকলৰ বাবে ৰাখিছিল আৰু পিছদিনা অনুষ্ঠানৰ সামৰণি হিচাপে নাম আয়োজন কৰি, নতুনকৈ কিছু মাহ-চাউল আৰু উপকৰণ সংযোগ কৰি সেই লোকসকলক দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল৷
শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰামানন্দৰ মৃত্যু হোৱাত আৰু সৰুপুত্ৰ হৰিচৰণৰো মূৰৰ দোষ হোৱাত কালিন্দী আইৰ বৰ কষ্ট হৈছিল৷ থকা ঘৰবোৰ জহিখহি গৈছিল৷ বাকী ঘৰবোৰ অধিক বেয়া হোৱাত গুৰুজনাৰ দিনৰে পাকঘৰটো কিছ ভাল হৈ থকাত মাধবদেৱে সেই ঘৰটোকে মেৰামতি কৰাই তাতে কালিন্দী আইক থাকিবলৈ দিছিল৷ মাধবদেৱ সুন্দৰীদিয়াত থাকিবলৈ লোৱাৰ পিছত শ্ৰীৰাম আতাক পঠিয়াই ঘৰটো পুনৰ এবাৰ মেৰামতি কৰি দিছিল৷ োিছত আগোঁসানী সুন্দৰী দিয়ালৈকে গৈ থাকিবলৈ লয়৷ পূৰ্বৰ স্থানতে কালিন্দী আইৰ গৃহটি এতিয়া পকী কৰি তাত আইৰ শয্যাখন সযতনে ৰখা হৈছে৷
শংকৰদেৱে লিখা গুণমালা পুথিৰ ৩২ খিলা পাত, ভাগৱতৰ আদি স্কন্ধৰ ৭৯৭ নং শ্লোকৰ পৰা ১১৯৪ নং শ্লোকলৈ মুঠ ২৬ খিলা পাত, আদি দশমৰ মুঠ ৯৭ খিলা পাত, কীৰ্তনঘোষাৰ আৰম্ভণিৰে পৰা ৭২ খিলা পাত, নিমি-নৱসিদ্ধ সংবাদৰ ৫৮নং শ্লোকৰ পৰা ১১৫ নং শ্লোকলৈ ১৬ খিলা পাত, শংকৰদেৱে লিখা নাটসমূহৰ বিভিন্ন অংশ, মাধবদেৱ বিৰচিত ভক্তি-ৰত্নাৱলী, দৈত্যাৰী ঠাকুৰ ৰচিত স্যামন্তক হৰণ নাটৰ ৫খিলা পাত পাটবাউসী সত্ৰত সংৰক্ষিত হৈ আছে৷নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ অনুৰোধত লিখা গুণমালাৰ সাঁচিপতীয়া প্ৰতিলিপি এই সত্ৰতে সংৰক্ষিত হৈ আছে৷
বৰপেটাৰ কুমাৰকুছিত এবছৰকাল থকাৰ সময়ত নানা অসুবিধা পাই আৰু সেই সময়তে শংকৰদেৱৰ নুমলীয়া জী বিষ্ণুপ্ৰিয়াৰ মৃত্যু হোৱাত মনৰ দুখতে তেওঁ সেই স্থান ত্যাগ কৰি আন ঠাইৰ সন্ধান কৰে৷ বগা দলৈ আৰু দামু সৰদাৰ নামেৰে দুজন ভকতে মাটি দিবলৈ সন্মত হয় আৰু শংকৰদেৱে ভক্তসকলৰ সৈতে আহি ধনুখন্দা জানৰ পশ্চিম দিশে বৰলজাৰ নামে ঠাইত, হাবি-জংগল পৰিষ্কাৰ কৰি বহাঘৰ, নামঘৰ, মণিকূট গৃহ, ভকতৰ বাহা আদি সজাই সত্ৰৰ ৰূপ দিয়ে আৰু তাতেই তেওঁ থাকি নানা শাস্ত্ৰ ৰচনা কৰি ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ লয়৷
এই নিয়ম পৰৱৰ্তীকালতো অক্ষুণ্ণ থাকিল৷ গুৰুজনাৰ তিথিৰ পিছদিনা এই শৰাইখন ভাঙি দাতা আৰু কৰ্মকৰ্তাসকলক দিয়া হয়৷ আন কোনোবাই এই ঠগীৰ ভাগ আশা কৰিলে, পইচাৰ এটা নিৰ্দিষ্ট নিৰিখ ধাৰ্য কৰা হ’ল আৰু যিয়ে এই নিৰিখমতে থানলৈ পইচা দিয়ে তেওঁক এই ঠগীৰ ভাগ দিয়াৰ ব্যৱস্থা হ’ল৷ পাটবাউসী সত্ৰত গুৰুজন থকাকালত ৰামৰাম গুৰু আৰু ৰামদাস আতৈ দেউৰী আছিল৷ বৰ্তমানো ৰামৰাম গুৰুৰ বংশৰ লোকেই শৰাইখনত প্ৰথম চাউল দিয়ে৷ “ভোগৰ ঠগী’’ত লাৰুও দিয়া হয়৷ এই শৰাইখনৰ পৰা পোৱা প্ৰসাদক “ভোগ ঠগীৰ ভাগ’’ বোলে৷
পাটবাউসী সত্ৰত শংকৰদেৱৰ পদচিহ্ন খোদিত কৰা “পদশিলা’’ ভকতসকলৰ বাবে সেৱাৰ বস্তু৷ শংকৰদেৱে শাস্ত্ৰ ৰচনা কৰোঁতে ব্যৱহাৰ কৰা কৰৈ গছৰ বৰপীৰা ভগ্নপ্ৰায় অৱস্থাত আজিও আছে৷ শংকৰদেৱে তেলিকদম গছৰ তলত বহি গা ধোৱা শিলাখণ্ড, নৰনাৰায়ণ ৰজাই শংকৰদেৱৰ বাবে দিয়া শয্যা সংম্ভাৰৰ তুলা, কালিন্দী আইৰ শোৱা খাট, সেই সময়ত ভাওনাত ব্যৱহৃত বিভিন্ন মুখা, অৰ্জুন ভঞ্জন নাট ভাওনাত ব্যৱহৃত কাঠৰ উড়ল আদি পাটবাউসী সত্ৰত দেখা যায়৷
ব্যাসপাৰাৰ কাষতে আন এখন গাঁও ব্যাসকুছি আছিল৷ পাটবাউসীৰ অলপ দূৰৈত “শিলা’’ নামে আন এখনি গাঁও সংস্কৃত শিক্ষাৰ কেন্দ্ৰস্থল আছিল৷ ব্যাসপাৰা, ব্যাসকুছি আদি শব্দৰ অপভ্ৰংশৰূপে বাউসী হোৱাৰ থল আছে৷ আহোম শাসন কালত এই অঞ্চলটোক বাউসী পৰগণা বুলিছিল৷ শংকৰদেৱে এই স্থানলৈ আহি সত্ৰ স্থাপন কৰাত অঞ্চলটোৰ ভিতৰতে ই “পাট’’ অৰ্থাৎ শ্ৰেষ্ঠস্থান হিচাপে পৰিগণিত হোৱাত ই “পাটবাউসী’’ নাম পায়৷
শংকৰদেৱে স্থাপন কৰা পাটবাউসী সত্ৰত বিভিন্ন সাঁচিপতীয়া পুথি, ৰজাদিনীয়া পিতলৰ সামগ্ৰী, শংকৰদেৱে ব্যবহাৰ কৰা কাঠৰ বৰপীৰা, ভাওনাত ব্যৱহাৰ কৰা কাঠৰ বিভিন্ন মুখা, কালিন্দী আইৰ পুনৰ্নিমিত গৃহ, আই গোঁসানীয়ে ব্যৱহাৰ কৰা শোৱা খাট, শংকৰদেৱৰ পদচিহ্ণ, তেওঁ গাধোৱা শিলাখণ্ড আদি সংৰক্ষিত কৰি ৰখা হৈছে৷ অৱশ্যে এই সম্পদবোৰৰ যথোপযুক্ত সংৰক্ষণ হোৱা বুলিও ক’ব নোৱাৰি৷
ধনুখন্দা জানৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কেও এটা জনবিশ্বাস প্ৰচলিত৷ শ্ৰীকৃষ্ণই ৰুক্মিণী হৰণৰ বাবে কুণ্ডিললৈ যাত্ৰা কৰোঁতে ৰথৰ বেগত ব্ৰাহ্মণ বেদনিধি মূৰ্ছিত হৈ পৰিছিল৷ তেতিয়া কৃষ্ণই ধনু কাঁড়েৰে আঁচ টানি পানী উলিয়াই বেদনিধিৰ মূৰত দিয়াত সুস্থ হৈছিল৷ ধনুৰে আঁচ দিওঁতে আৰু ধনুৰ আকৃতিৰ বাবে এই জানৰ নাম ধনুখন্দা বুলি জনাজাত৷
১৭২১/১৭২২ বুলি লিখা আৰু গুৰুজনাৰ থানলৈ বুলি দান কৰাৰ কথা উল্লেখ থকা দুখন পিতলৰ বৰশৰাই, পুৰণি পিতলৰ বৰচৰিয়া, মাজু চৰিয়া, গৰুড় স্কন্ধ পিতলৰ কৃষ্ণমূৰ্তি, পিতলৰ আসন, লোৰ বৰগছা, পিতলৰ দুৱাৰ আৰু লক্ষ্মীসিংহ ৰজাই দান কৰা তামৰ ফলি পাটবাউসী সত্ৰত আছে৷
ভোগঠগী পাটবাউসী সত্ৰৰ অতি সন্মানৰ বস্তু৷ যদিও ইয়াৰ নাম “ভাগঠগী’’ বা “ভাগৰ ঠগী’’ হ’ব লাগে বুলি বহুতে মতপোষণ কৰে, সাধাৰণ লোকৰ মুখত পৰি ই ভোগঠগী বুলি প্ৰচলিত হোৱাত বৰ্তমানেও ই “ভোগঠগী’’ নামেই পৰিচিত৷
পাটবাউসী সত্ৰ পাটবাউসী সত্ৰ বৰপেটা সত্ৰৰ পৰা দুই কিলোমিটাৰ আঁতৰৰ এখন বৈষ্ণৱ সত্ৰ৷ ইয়াতেই শংকৰদেৱে প্ৰায় উনৈশ বছৰ কাল থাকি নানা শাস্ত্ৰ ৰচনা কৰিছিল৷
এই একত্ৰীকৰণৰ বৈশিষ্ট্যসমূহৰ বাহিৰেও নাৰীবাদী দৰ্শন হৈছে বিভিন্ন দৃষ্টিভংগীৰ পৰা বহুতো বিষয় সামৰি লোৱা এক বৈচিত্ৰময় ক্ষেত্ৰ।
নাৰীবাদী দৰ্শনে জাতি, যৌনতা, আৰ্থ-সামাজিক শ্ৰেণী আৰু পৰিচয়ৰ অন্যান্য কাৰকে লিংগ বৈষম্যক কেনেদৰে প্ৰভাৱিত কৰে, সেই বিষয়ে বুজায়।
নাৰীবাদী দাৰ্শনিকসকল দাৰ্শনিক হিচাপে বিশ্লেষণাত্মক আৰু মহাদেশীয় পৰম্পৰা দুয়োটাতে পোৱা যায় আৰু সেই পৰম্পৰাসমূহৰ ভিতৰত দাৰ্শনিক বিষয়সমূহৰ ওপৰত অসংখ্য ভিন্ন দৃষ্টিভংগী গ্ৰহণ কৰা হয়।
ইয়াৰ ভিতৰত পৰিচয় সম্পৰ্কীয় ধাৰণাসমূহৰ (যেনেঃ জাতি, আৰ্থ-সামাজিক অৱস্থা, লিংগ, যৌনতা, ক্ষমতা, আৰু ধৰ্ম) আৰু নাৰীবাদী তত্ত্বৰ ভিতৰত অতি ব্যাপকভাৱে ব্যৱহৃত আৰু অধিক ব্যাপকভাৱে তত্ত্বগত ধাৰণাসমূহৰ দাৰ্শনিক বিশ্লেষণ প্ৰদান কৰাটোও অন্তৰ্ভুক্ত হ’ব পাৰে।
ইয়াৰ লগত সাধাৰণতে দাৰ্শনিক নীতি-নিয়মৰ অংশ হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা গ্ৰন্থ আৰু তত্ত্বসমূহৰ সমালোচনা জড়িত হ’ব পাৰে।
বিশেষকৈ নাৰী আৰু নাৰীৰ অভিজ্ঞতাৰ উপস্থাপন বা দাৰ্শনিক পৰম্পৰাৰ পৰা নাৰীক বাদ দিয়াৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা।
আন এটা উল্লেখযোগ্য ধাৰা হ’ল বহু মহিলা দাৰ্শনিকৰ কামৰ পুনৰ্আৱিষ্কাৰ, যাৰ অৱদানক স্বীকৃতি দিয়া হোৱা নাই।
নাৰীবাদী দৰ্শনত নাৰীবাদী আন্দোলনৰ পৰিপূৰক হিচাপে দাৰ্শনিক গ্ৰন্থ আৰু পদ্ধতিৰ পুনৰ ব্যাখ্যা কৰা আৰু নাৰীবাদী কাঠামোৰ ভিতৰৰ পৰা পৰম্পৰাগত দৰ্শনৰ ধাৰণাক সমালোচনা বা পুনৰ মূল্যায়ন কৰাৰ প্ৰয়াস দুয়োটাই জড়িত হৈ থাকে।
আগ্ৰাসী পাকিস্তানী সেনাৰ সংখ্যা বহু বেছি আছিল যদিও, সিঙে নিজৰ লোকসকলৰ নেতৃত্ব দি ছাউনিটো পাৰ কৰাৰ তিনিটা প্ৰচেষ্টা প্ৰতিহত কৰিছিল।
ষ্টেনগানেৰে সজ্জিত হৈ তেওঁ অকলেই তৃতীয়টো আক্ৰমণৰ বিৰুদ্ধে দৃঢ়তাৰে থিয় হৈছিল আৰু আক্ৰমণকাৰীসকলক আঁতৰি যাবলৈ বাধ্য কৰাইছিল।
সিঙে নিজৰ গাঁৱৰ স্থানীয় বিদ্যালয় এখনত চতুৰ্থ মানলৈকে পঢ়িছিল যদিও পৰিয়ালৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থাৰ বাবে তেওঁ আৰু অধিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰিলে।
চৰিত্ৰ আৰু স্বাস্থ্যৰ বাবে তেওঁক হনুমানৰ অনুকৰণত "হনুমান ভগত বাল ব্ৰহ্মচাৰী" বুলি উপনাম দিয়া হৈছিল।
সিঙে ১৯৪১ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় সেনাবাহিনীত নামভৰ্তি কৰিছিল আৰু দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত বাৰ্মাত জাপানীসকলৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিছিল।
১৯৪৮ চনৰ ৬ ফেব্ৰুৱাৰীত নৌশ্বেৰাৰ উত্তৰত থকা টাইন ধৰত কৰা এক কৰ্মৰ বাবে নায়ক সিঙক পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰদান কৰা হয়।
তেওঁক ১৯৪৭ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তান যুদ্ধৰ সময়ত হোৱা সংঘৰ্ষত তেওঁৰ ভূমিকাৰ বাবে মৰণোত্তৰভাৱে ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক সন্মান বা পদালংকাৰ পৰম বীৰ চক্ৰৰে সন্মানিত হৈছিল।
উগ্ৰ নাৰীবাদীসকলে সমাজখনক মৌলিকভাৱে পিতৃতন্ত্ৰ হিচাপে লয়, য’ত পুৰুষে নাৰীৰ ওপৰত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰে আৰু শোষিত কৰে।
উগ্ৰ নাৰীবাদীসকলে বৰ্তমানৰ সামাজিক নীতি-নিয়ম আৰু প্ৰতিষ্ঠানক প্ৰত্যাহ্বান জনাই নাৰী আৰু ছোৱালীক অন্যায় সমাজৰ পৰা মুক্ত কৰাৰ সংগ্ৰামত পিতৃতন্ত্ৰক প্ৰতিহত কৰিব বিচাৰে।
এই সংগ্ৰামৰ ভিতৰত আছে নাৰীৰ যৌন বস্তুনিষ্ঠকৰণৰ বিৰোধিতা কৰা, ধৰ্ষণ আৰু হিংসাৰ দৰে বিষয়ৰ প্ৰতি জনসচেতনতা বৃদ্ধি কৰা, লিংগ ভূমিকাৰ ধাৰণাক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা৷ দ্য ডায়েলেক্টিক অৱ চেক্স ত শ্বুলামিথ ফায়াৰষ্টোনে উল্লেখ কৰা মতে: "নাৰীবাদী বিপ্লৱৰ শেষ লক্ষ্য হ'ব লাগিব৷ প্ৰথম নাৰীবাদী আন্দোলনৰ নিচিনাকৈ কেৱল পুৰুষৰ বিশেষাধিকাৰ নিৰ্মূল কৰাই নহয়, লিংগ পাৰ্থক্যটোও নাইকিয়া কৰা: যাতে মানুহৰ মাজত যৌনাংগৰ পাৰ্থক্য সাংস্কৃতিকভাৱে আৰু কাহানিও গুৰুত্বপূৰ্ণ নহ'ব।
" উগ্ৰ নাৰীবাদীসকলে বিশ্বাস কৰে যে যৌনাংগ আৰু গৌণ লিংগ বৈশিষ্ট্যৰ পাৰ্থক্য সাংস্কৃতিক বা ৰাজনৈতিকভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ হ'ব নালাগে, তেওঁলোকে এইটোও কয় যে প্ৰজননত নাৰীৰ বিশেষ ভূমিকাক স্বীকৃতি দিয়া উচিত আৰু শাস্তিবিহীনভাৱে কৰ্মক্ষেত্ৰত গ্ৰহণ কৰা উচিত, আৰু কিছুমানে যুক্তি দিছে যে এই সামাজিকভাৱে প্ৰয়োজনীয় কামৰ বাবে ক্ষতিপূৰণ দিব লাগে।
উগ্ৰ নাৰীবাদীসকলে আইনী ব্যৱস্থা বা শ্ৰেণী সংঘাতৰ বিপৰীতে পিতৃতান্ত্ৰিক লিংগ সম্পৰ্কত নাৰীৰ অত্যাচাৰৰ মূল কাৰণটো বিচাৰি উলিয়ায়।
১৯৬০ চনত দ্বিতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদৰ ভিতৰত উদ্ভৱ হোৱা প্ৰাৰম্ভিক উগ্ৰ নাৰীবাদে সাধাৰণতে পিতৃতন্ত্ৰক অত্যাচাৰৰ অন্যান্য উৎসৰ পূৰ্বে বা ইয়াতকৈ গভীৰভাৱে "অতি-ঐতিহাসিক পৰিঘটনা" হিচাপে লয়, "কেৱল আধিপত্যৰ আটাইতকৈ পুৰণি আৰু সৰ্বজনীন ৰূপ নহয়।
" পিছলৈ আমূল নাৰীবাদৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা ৰাজনৈতিক-সাংস্কৃতিক নাৰীবাদৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সমাজবাদী নাৰীবাদৰ সংহত ৰূপ লৈকে আছিল যি সামাজিক শ্ৰেণী, অৰ্থনীতি আৰু ইয়াৰ দৰে বিষয়সমূহক পিতৃতন্ত্ৰৰ সমতুল্য কৰি অত্যাচাৰৰ উৎস হিচাপে ৰাখে।
উগ্ৰ নাৰীবাদ হৈছে নাৰীবাদৰ এক দৃষ্টিভংগী যিয়ে সমাজৰ আমূল পুনৰ্শৃংখলাৰ আহ্বান জনায় য'ত সকলো সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক প্ৰেক্ষাপটতে পুৰুষৰ আধিপত্য নাইকিয়া কৰা হয়।
একে সময়তে এই কথা স্বীকাৰ কৰা হয় যে নাৰীৰ অভিজ্ঞতাসমূহ অন্যান্য সামাজিক বিভাজনৰ দ্বাৰাও প্ৰভাৱিত হয় যেনে: জাতি, শ্ৰেণী, আৰু যৌন অভিমুখিতা।
উগ্ৰ নাৰীবাদ আন্দোলনৰ আৰম্ভণিতে কিছুমান উগ্ৰ নাৰীবাদীয়ে তত্ত্ব আগবঢ়াইছিল যে "অন্য ধৰণৰ স্তৰবৃত্ত পুৰুষৰ আধিপত্যৰ পৰাই গঢ় লৈ উঠিছিল আৰু ইয়াৰ আৰ্হি আছিল৷ সেইবাবেই প্ৰকৃততে পুৰুষৰ আধিপত্যই বিশেষ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল"।
অভিযোগ কৰা হৈছিল যে দত্তই আবু চালেমৰ পৰা নিজৰ ঘৰত অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ সৈতে ৰিয়াজ ছিদ্দিকীও আছিল, যিজন মুম্বাই বিস্ফোৰণৰ সৈতে জড়িত আছিল।
দত্তই অৱশ্যে স্বীকাৰোক্তিত উল্লেখ কৰিছে যে তেওঁ নিজৰ পৰিয়ালৰ সুৰক্ষাৰ বাবেহে তেওঁৰ চিনেমা "ছনম"ৰ প্ৰযোজকৰ পৰা মাত্ৰ এটা টাইপ-৫৬ পিষ্টল হে লৈছিল।
ইয়াৰ উপৰিও সঞ্জয় দত্তৰ পিতৃ সুনীল দত্তৰ ৰাজনৈতিক প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাৰ বাবে সঞ্জয় দত্তক দোষী সাব্যস্ত কৰা হৈছিল বুলিও খবৰ পোৱা গৈছিল।
১৯৯৯ চনটো দত্তৰ বাবে আছিল এক উৎকৃষ্ট বছৰ আৰু তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ উভটি আহা হিচাপে গণ্য কৰা বছৰ।
ইয়াৰ আৰম্ভণিতে মহেশ ভাট পৰিচালিত কাৰ্টুছ ছবিত অভিনয় কৰে, তাৰ পিছত খুবছুৰট, হাছিনা মান জায়েগী, ডাগ: দ্য ফায়াৰ আৰু বাস্তভ: দ্য ৰিয়েলিটি ছবিত অভিনয় কৰি তেওঁ বহু বঁটা লাভ কৰে, য’ত তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ প্ৰথম ফিল্মফেয়াৰ বঁটাকে ধৰি বহু বঁটা লাভ কৰে।
দ্য হিন্দুয়ে লিখিছিল যে "দত্তৰ আগৰ ছবিসমূহে তেওঁক বহুত অনুকূল মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিছিল", আৰু "সাজনে দত্তক গতানুগতিক কোমল নায়ক হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
নব্বৈৰ দশকতো তেওঁৰ সফলতা অব্যাহত আছিল, তেজা, খটাৰনাক, জহৰিলে, থানেদাৰ, খোণ কা কাৰ্জ, য়ালগাৰ, গুমৰাহ, সাহিবান আৰু আতিছ: ফিল দ্য ফায়াৰ আদি ছবিৰে।