polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
এই অনুষ্ঠানবোৰত আইসকলে গোৱা গীতবোৰত নাৰীসুলভ কমনীয়তা, সৰল বিশ্বাস, প্ৰগাঢ় ভক্তিৰ পৰিচয় পোৱা যায়।
দেৱীক মাতৃ জ্ঞানেৰে, অতি আপোনজনৰদৰে আন্তৰিক শ্ৰদ্ধা আৰু ভক্তিৰে গীতবোৰৰ যোগেদি আহ্বান কৰা হয়।
আই বা শীতলা দেৱীৰ সাত বাই-ভনীৰ আগমনত ভক্ত বা নামতীসকলৰ কল্পনাত প্ৰকৃতিৰ পৰিৱৰ্তন আৰু সৌন্দৰ্য কেনেদৰে পৰিস্ফূত হৈছে তাৰ উদাহৰণ তলৰ গীতটিয়েই দাঙি ধৰিব।
অনেক প্ৰজাতি বানিজ্যিক উদ্দেশ্য পূৰনেৰ লক্ষ্যবস্তু আছিল, যাৰ ফলত এই প্ৰজাতিৰ সংখ্যা দ্ৰুত হাৰত কমিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
বানিজ্যিক উদ্দ্যেশ্যত চিকাৰ কৰাৰ ফলত ষ্টেলাৰ ছী কাও আৰু কেৰিবিয়ান মঙ্ক ছীল বৰ্তমান বিলুপ্ত হৈ গৈছে।
বানিজ্যিক চিকাৰ বন্ধ হোৱাৰ পৰা কিছু প্ৰজাতি যেনে গ্ৰে তিমি, নৰ্দান এলিফেণ্ট ছীলৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাৰ বিপৰীতে অন্য প্ৰজাতি যেনে নৰ্থ আটলাণ্টিক ৰাইট তিমি আশংকাজনক হাৰত বিপন্ন হৈ পৰিছে।
চিকাৰৰ ওপৰিও মাছুৱৈৰ হাতত তিমি নিধন হয়, মাছুৱৈৰ জালত তিমি লাগি ডুবি যায় নাইবা খাবলৈ নাপাই শেষত মৃত্যু হয়।
বাস উপযোগী পৰিৱেশ কমি যোৱাত সিহঁতৰ খাদ্য বিচৰা আৰু ধৰা ব্যাহত হৈছে ফলত তিমিবোৰ ভাবুকিৰ সম্মুখিন হৈছে।
শব্দ প্ৰদূষণৰ ফলত স্তন্যপায়ীৰ ইক'লোকেটিং ক্ষমতা হ্ৰাস পাইছে আৰু বৰ্তমান গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধি পোৱাত আৰ্কটিক অঞ্চলৰ পৰিৱেশো বিনষ্ট হৈছে।
সামুদ্ৰিক স্তন্যপায়ীসমূহ হৈছে জলজ স্তন্যপায়ী যি সমুদ্ৰত বাস কৰে আৰু সমুদ্ৰৰ উপৰত নিৰ্ভৰ কৰে জীয়াই থাকে।
এইবোৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট গণ বা শ্ৰেণীৰ নহয়, বৰঞ্চ বিৰ্বতনৰ কাৰনে ইহঁতক একেই শ্ৰেণীত ধৰা হয় যিহেতু ইহঁতৰ কোনো পূৰ্বপুৰুষ নাই।
অনজৌ জিলা উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ এখন জিলা৷ ২০০৪ চনৰ ১৬ ফেব্ৰুৱাৰীত লোহিত জিলাৰ এটা অংশ পৃথক কৰি অনজৌ জিলা গঠন কৰা হয়৷ এই জিলাখন ভাৰতৰ আটাইতকৈ পূব প্ৰান্তত অৱস্থিত জিলা৷ এই জিলাখনৰো আটাইতকৈ পূব সীমান্তত থকা গাওঁখনৰ নাম দং ৷ অনজৌ ভাৰতৰ মুঠ ৬৪০ খন জিলাৰ ভিতৰত দ্বিতীয় সৰ্বনিম্ন জনসংখ্যাৰ জিলা৷
অনজৌ জিলাৰ উত্তৰে চীন৷ জিলাখনৰ সদৰ ঠাই হাৱাই ৷ এই নগৰখন সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ১২৯৬ মিটাৰ উচ্চতাত লোহিত নদীৰ পাৰত অৱস্থিত৷ জিলাখনৰ অন্যন্য মূল নদীবোৰ হৈছে: লাম , টিদিং , দালাই , ক্ৰটি , ডিচ্চু , লাটি , ক্লুং , দাভ , তেলুৱা , আম্পানী , চৰতি ইত্যাদি৷
শেহতীয়াকৈ প্ৰস্তাৱিত মেকমোহন লাইনেৰে মাগ’ - থিংবু ৰ পৰা বিজয়নগৰ অৰুণাচল প্ৰদেশ ফ্ৰন্টিয়াৰ ঘাইপথ এই জিলাৰ মাজেৰে অতিক্ৰম কৰিব৷
জিলাখনৰ অৰ্থনীতি কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল৷ ইয়াত উৎপাদিত মূল শস্যবোৰ হৈছে গোমধান, কুনীধান , ধান, মাহ, ইলাচী, কমলা, আপেল ইত্যাদি৷
এই জিলাখনত অৰুণাচল প্ৰদেশৰ বিধানসভাৰ এটা সমষ্টি আছে: হায়ুলি্যাং ৷ জিলাখন পূব অৰুণাচল লোক সভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত৷
শঙ্কৰ-মাধৱৰ তিৰোধানৰ পিছৰ এশ বছৰ অৰ্থাৎ খৃষ্টীয় ষোড়শ শতিকাৰ শেষ দশকৰ পৰা অষ্টাদশ শতিকাৰ প্ৰাৰম্ভলৈকে বিস্তৃত যুগটোক আমি চৰিত পুথি আৰু গদ্য সাহিত্যৰ উদ্ভৱৰ যুগ বুলিব পাৰোঁ।
মহাভাৰত, ৰামায়ণ, ভাগৱত আৰু অন্যান্য দুই-চাৰিখন পুৰাণৰ আংশিক অনুবাদ, অঙ্কীয়া নাট আৰু গীত ৰচনাৰ ধাৰা অব্যাহত থকাৰ উপৰিও এই যুগৰ বিশিষ্ট লক্ষণ হ’ল চৰিত পুথিৰ উদ্ভৱ, ভকতীয়া গদ্যৰ বিকাশ আৰু বুৰঞ্জী গদ্যৰ আৱিৰ্ভাৱ।
চৰিত সাহিত্যৰ উদ্ভৱ সপ্তদশ শতিকাৰ দ্বিতীয়-তৃতীয় দশক মানত বুলি ধৰি ল’ব পাৰো আৰু গদ্যৰ উদ্ভৱ সেই হিচাপে ষোড়শ শতিকাৰ শেষ দশকত নাইবা সপ্তদশ শতিকাৰ প্ৰাৰম্ভত।
মহাপুৰুষৰ অঙ্কীয়া নাটত গদ্যৰ প্ৰথম নিদৰ্শন পালেও সেই গদ্যক প্ৰকৃত অসমীয়া গদ্যৰ চানেকি বুলি কোৱা টান।
প্ৰথম কথা, সেই গদ্যত মৈথেলীৰ আধিপত্য পোৱা যায় আৰু দ্বিতীয়তে গদ্য ৰচনাৰ বাক্য বিন্যাস-প্ৰণালী তাত ৰক্ষা কৰা নাই।
দামোদৰদেৱে এই কাৰণেই ভট্টদেৱক ‘স্ত্ৰী-শূদ্ৰে’ বুজিব পৰাকৈ কথাবন্ধে ভাগৱত ৰচনা কৰিবলৈ কৈছিল।
দুখন অতি প্ৰসিদ্ধ, পৱিত্ৰ আৰু তত্ত্বপ্ৰধান সংস্কৃত শাস্ত্ৰ অসমীয়া গদ্যলৈ ৰূপান্তৰ কৰি ভট্টদেৱে অসমীয়া ভাষাক উচ্চ মৰ্যাদা দান কৰাৰ লগে লগে তত্ত্ব গধুৰ ভাব প্ৰকাশৰ সহজ বাহন ৰূপে অসমীয়া ভাষাক থিয় কৰায়।
গীতা আৰু ভাগৱত দুয়োখনেই ভাৱগধুৰগ্ৰন্থ, অসমীয়া গদ্যত দুয়োখন অনুবাদ কৰি ভট্টদেৱে অসমীয়া গদ্য ভাষাৰ প্ৰকাশিকা শক্তিৰ পৰিচয় দিয়ে।
বাক্যবোৰ সাধাৰণতে চুটি চুটি, কিন্তু স্থান বিশেষে সংস্কৃতীয়া প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্ত হ’ব নোৱাৰি সমাসবদ্ধ বাক্য প্ৰয়োগ কৰা দেখা যায়।
ছন্দোবদ্ধ ৰচনাত প্ৰয়োগ নোহোৱা উত্তম পুৰুষৰ ভৱিষ্যৎ কালৰ প্ৰত্যয় ‘ম’ আৰু তৃতীয় পুৰুষৰ ‘ব’ প্ৰত্যয়ৰ প্ৰয়োগ ভট্টদেৱৰ গদ্যৰ বিশেষত্ব।
ভট্টদেৱৰ ভাষাৰ প্ৰকাশিকা শক্তি এই নিদৰ্শনটোৱে দাঙি ধৰিব— “যদ্যপি তুমি সকলো পাপীত কৰি অত্যন্ত পাপকাৰী হোৱা তথাপি পাপ সমুদ্ৰক জ্ঞান নাৱে অনায়াসে তৰিবা।
যেনে কাষ্ঠসমূহক প্ৰজ্বলিত অগ্নিয়ে ভষ্ম কৰে তেমনে জ্ঞানাগ্নিয়ে প্ৰাৰব্ধ বিনে সকল কষ্টকে ভষ্ম কৰে।
অসমীয়া গদ্যক গধুৰ ভাৱ প্ৰকাশৰ বাহনৰূপে প্ৰয়োগ কৰি ভট্টদেৱে অসমীয়া ভাষাক যি মৰ্যাদা দান কৰিলে তাৰ কাৰণে অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীত তেওঁৰ বিশেষ স্থান থাকিব।
পূৰ্বতে উল্লেখ কৰা হৈছে যে অসমীয়া গদ্যই ষোড়শ শতাব্দীৰ শেষ ভাগত জন্ম লাভ কৰি সপ্তদশ শতিকাত বিস্তৃতি লভে।
অষ্টাদশ শতিকাত বুৰঞ্জী, চৰিত পুথি, বংশাৱলী, ৰজাঘৰীয়া পেৰাকাকত, ভূমিদান লিপি আৰু নানা বিষয়ক গদ্য পুথিৰ ৰচনা হয়।
সপ্তদশ শতিকাৰ শেষলৈকে ছন্দোবদ্ধ সাহিত্যৰ প্ৰাধান্য আছিল, গদ্যৰ প্ৰয়োগ তুলনামূলকভাৱে সামান্য বুলি ক’ব লাগিব।
গতিকে ধৰ্ম বিষয়ক পুথিৰ গদ্যৰ ভাষাৰ দৰে ইয়াৰ ভাষাত কৃত্ৰিমতা নাই; অপ্ৰচলিত শব্দ বা ক্ৰিয়াৰ ৰূপ দিবলৈ যাওঁতে বুৰঞ্জী লেখকসকলে ভাষাৰ ব্যৱহাৰিক ৰূপটোহে গ্ৰহণ কৰি লৈছিল, কিন্তু সেইবুলি বুৰঞ্জীসমূহ ঐতিহাসিক ঘটনাৰ নীৰস ধাৰাবাহিক বিৱৰণৰ সমষ্টি নহয়।
ড॰ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাদেৱৰ ভাষাত, বুৰঞ্জীৰ কথা শুকান হাৰ-ছাল নহয়, তাত ভাবৰ সমাৱেশ আৰু আৱেগৰ সৌৰভ লক্ষ্য কৰিব পাৰি।
বুৰঞ্জী আৰু সাহিত্যৰ এনে অপূৰ্ব সঙ্গম ব্ৰিটিছৰ পূৰ্ব যুগৰ কোনো ভাৰতীয় সাহিত্যতে দেখিবলৈ পোৱা নাযায় বুলি কলেও সত্যৰ অপলাপ নহয়।
গদ্য চৰিত-পুথিৰ ভাষা ভট্টদেৱৰ বা ৰঘুনাথ মহন্তৰ পুথিৰ ভাষাৰ পৰা পৃথক যদিও বুৰঞ্জীৰ লগতো এক নহয়।
এই হিচাপে ভট্টদেৱৰ সাহিত্যিক গদ্য আৰু বুৰঞ্জীৰ দৈনন্দিন কথিত গদ্যৰ মাজতে এই গদ্যৰীতিক স্থাপন কৰিব পাৰি।
উপমা, দৃষ্টান্ত, পদ-পুথিৰ উদ্ধৃতি আৰু প্ৰত্যক্ষ বৰ্ণনা ৰ সঘন প্ৰয়োগৰ দ্বাৰা বৰ্ণনা ৰসাল কৰি তোলা হয়।
গোবিন্দ দাসৰ ‘সন্ত সম্প্ৰদা’ গ্ৰন্থৰ গদ্যত বৰ্ণনাৰ সংযম, ভাষাৰ মিতব্যয়িতা আৰু ৰচনা ভঙ্গীৰ নিৰপেক্ষতা প্ৰশংসনীয়।
অসম্পূৰ্ণ হ’লেও বৰ্ণনাৰ সংযম আৰু গাম্ভীৰ্য, ভক্তিভাবৰ গাঢ়তা আৰু সৰস গদ্যভঙ্গীয়ে এই গ্ৰন্থক অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাসত এক বিশেষ স্থান দিছে।
‘কথা ৰামায়ণ’ৰ প্ৰথম তিনিটা কাণ্ডৰ ভাষাত ব্ৰজাৱলী শব্দৰূপ আৰু ক্ৰিয়াৰূপৰ সঘন প্ৰয়োগ ঘটিছে।
শ্ৰীৰামৰ ভাৱ দেখি বুলিলা— হে প্ৰাণনাথ কেনে তোমাৰ মুখপঙ্কজ ম্লান ভৈল ৰাজচিহ্ন কেনে নাহি? শ্ৰীৰামে বোলন্ত— হে প্ৰিয়ে হামাৰ ৰাজ্য পদ গুচি বনপদ ভৈল।
ব্যক্তিগত ৰুচি-অভীৰুচি, বিৰাগ-আসক্তি বিসৰ্জন দি নিৰপেক্ষ দৃষ্টিৰে ৰাজনৈতিক সকলো কথা বৰ্ণনা কৰি গৈছে।
বিশেষকৈ চিঠি-পত্ৰাদিত নবাব বাদচাহৰ বিৱৰণ দিয়াত আৰু কিছুমান বস্তুৰ নামত ফাৰ্চী-আৰবী শব্দ প্ৰচুৰভাৱে প্ৰয়োগ কৰিছে।
পদ পুথিত ব্যৱহাৰ কৰা শব্দাৱলী আৰু বৈয়াকৰণ গঢ়সমূহ তেওঁ গ্ৰহণ কৰি কথিত ভাষাৰ বাক্য ৰচনাৰ প্ৰণালীত সেইবোৰ প্ৰয়োগ কৰিছে।
বিশেষকৈ কোনো ধৰ্ম সমাজত শাস্ত্ৰ ব্যাখ্যা কৰোঁতে যি ৰীতিত প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰি তাৰ উত্তৰ দি যায় সেই ৰীতিতে গীতা আৰু ভাগৱত ৰচনা কৰিছে।
সেইবোৰৰ ভিতৰত পৰশুৰামৰ কথা ঘোষা, পদ্ম পুৰাণৰ অংশ বিশেষৰ কথানুবাদ আৰু সাত্বত তন্ত্ৰৰ অনুবাদ বিশেষভাবে লেখত ল’বলগীয়া।
তদপুৰি বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগে ‘তীৰ্থ কৌমুদী’ নামে এখন সচিত্ৰ গদ্য পুথি মঙ্গলদৈৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰি আনিছে।
তাৰ ভিতৰত উপেন্দ্ৰ চন্দ্ৰ লেখাৰু সম্পাদিত ‘কথা গুৰু চৰিত’, গোবিন্দ দাসৰ ‘সন্ত-সম্প্ৰদা’, ভট্টদেৱৰ নামত প্ৰচলিত ‘সৎ সম্প্ৰদায় কথা’ বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য।
‘কথা গুৰু চৰিত’ আৰু ‘বৰদোৱা গুৰু চৰিত’ আকাৰত যেনেকৈ ডাঙৰ, তেনেকৈ গদ্যৰ চানেকি ৰূপেও উৎকৃষ্ট নিদৰ্শন।
ৰাজনৈতিক ঘটনাৰ লগত সংশ্লিষ্ট ব্যক্তিসমূহৰ উক্তি-প্ৰত্যুক্তিবোৰো যথাযথভাৱে উদ্ধৃত কৰি বৰ্ণনীয় বিষয়ক নাটকীয় গুণ বিশিষ্ট কৰি তোলা হৈছে।
বৰ্ণনীয় বিষয়ৰ প্ৰকৃতি আৰু চৰিত্ৰৰ মানসিক অৱস্থাৰ বা অনুভূতিৰ তীব্ৰতাৰ মাত্ৰা অনুসৰি ভাষাক গঢ় দিয়া হৈছে।
তলৰ চমু উদ্ধৃতিকেইটাই বুৰঞ্জীৰ ভাষাৰ স্বাভাৱিক ৰীতি আৰু অনুভূতি প্ৰকাশ ক্ষমতাৰ ইঙ্গিত দিব:
ইয়াতেই তেওঁ ভৱিষ্যতৰ বেপাৰৰ সতীৰ্থ আৰু ভাগিনীয়েক শ্ৰী মহীনাৰায়ণ বৰাৰ লগত বন্ধুত্ব স্থাপন হয়।
গুৱাহাটীলৈ অহাৰ আগেয়ে তেওঁৰ আন এজন ভিনিহিয়েক নগাঁৱৰ ৰুদ্ৰৰাম বৰদলৈৰ লগত একপ্ৰকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ হৈ আহিছিল যে বৰদলৈয়ে ভোলানাথ বৰুৱালৈ মাহে ৫ টকাকৈ পঢ়াৰ খৰচ হিচাপে পঠাব।
গুৱাহাটীত বিদ্যাৰম্ভ কৰাৰ কালছোৱাতেই বৰুৱা ৰাধানাথ বৰুৱা, ৰায় বাহাদুৰ ভুৱন ৰাম দাস, লক্ষ্মীপ্ৰসাদ বৰুৱা আদি অসমীয়াৰ সান্নিধ্যলৈ আহে।
এইদৰে দুটাবছৰ ভিনিহিয়েক দত্তনাৰায়ণ বৰাৰ ঘৰত কটোৱাৰ পাছত তেওঁৰ পৰিচয় হয় হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ লগত।
দুয়োৰে মাজত ঘনিষ্ঠতা বৃদ্ধি পায় আৰু সঘনাই বৰুৱা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ঘৰলৈ অহা-যোৱা কৰিবলৈ লয়।
হেম বৰুৱাৰ ঘৰত সময়ে-সময়ে গোট খোৱা নানান সজ লোকৰ সান্নিধ্য পোৱাৰ উদ্দেশ্যেৰে ভোলানাথ বৰুৱা এদিন আহি হেম বৰুৱাৰ ঘৰতে থাকিবলৈ লয়।
প্ৰথম শ্ৰেণীলৈ উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ সময়তেই বৰুৱা এটা টান নৰীয়াত ভোগে আৰু তেতিয়া ভাগিনীয়েক মহীনাৰায়ণ বৰাই তেওঁৰ পৰিচৰ্যা কৰে।
গতিকে তেওঁলোকৰ দুই পুত্ৰ ফটিক চন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱা ভোলানাথ বৰুৱাৰ সম্বন্ধীয় ককায়েক আছিল।
সেই সময়তে মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু অন্নদাৰাম ফুকনে লগ লাগি বৰুৱা-ফুকন কোম্পানী নামৰ এটা চাহৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিছিল।
ভোলানাথ বৰুৱাৰ কৰ্মমুখিতা আৰু উদ্যমিতাৰ বাবে কাঠৰ ব্যৱসায় কোম্পানীয়ে লাভাৰ্জন কৰিবলৈ ধৰিলে।
কিন্তু গাৰো পাহাৰত ব্যৱসায় সুচল কৰিবলৈ সাজি উলিওৱা দলং এখন ভাঙি থকাত তেওঁলোকৰ যথেষ্ট লোকচান হ'ল আৰু সেইসময়তে কোম্পানীত অন্যতম গুৰিয়াল অন্নদাৰাম ফুকনৰ অকাল মৃত্যু হ'ল।
বেংগল টিম্বাৰ কোম্পানীৰ মিষ্টাৰ জুইফিন ছাহাবৰ লগত মিলাপ্ৰীতি কৰি তেওঁ বেংগল-নাগপুৰ ৰেলওৱে কোম্পানীৰ পৰা পোন্ধৰ হাজাৰ শ্লিপাৰৰ ঠিকা পালে।
সেই ঠিকাৰ জৰিয়তেই বৰুৱাই এছানছোলত ঘৰ আৰু অফিচ পাতিলে আৰু এবছৰৰ ভিতৰত ত্ৰিশ হাজাৰ টকা লাভ কৰিলে।
তাৰ পাছত সেই ঠাইৰ পৰা অফিচ উঠাই আনি চক্ৰধৰপুৰত পাতিলেহি আৰু তাৰ পিছৰ বছৰ প্ৰায় চল্লিছ হাজাৰ টকা লাভ কৰে।
সেই সময়তে মধ্য ভাৰতৰ গাঙ্গপুৰ নামৰ কৰদ ৰাজ্যত প্ৰজাৰ দ্বাৰা সংঘটিত হোৱা এক বিদ্ৰোহ দমন কৰিবলৈকো ভোলানাথ বৰুৱাক সেই ৰাজ্যৰ ৰজাই নিয়োগ কৰে।
বৰুৱাই বহু চেষ্টা কৰি ময়ূৰভঞ্জৰ জংঘল বন্দৱস্ত কৰি ৩০ বছৰৰ বাবে নিজৰ নিয়ন্ত্ৰণলৈ আনে আৰু ব্যৱসায়িক লোকচান পূৰাবলৈ চেষ্টা কৰে।
ক্ৰমবৰ্ধমান কাঠৰ ব্যৱসায় চম্ভালিবলৈ ১৯১৯ চনত তেওঁ কাঠৰ কাৰবাৰক এটা লিমিটেড কোম্পানীৰ মৰ্যাদা দিলে আৰু কোম্পানীৰ এক অংশীদাৰিত্ব কৰিলে কলিকতাৰ প্ৰখ্যাত মাৰ্টিন কোম্পানীক।
ঊনৈশ শতিকাৰ অন্তিমত আৰু কুৰি শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধত এইগৰাকী ব্যক্তিয়ে ভাৰতবৰ্ষৰ একাধিক ঠাইত বাণিজ্য তথা ব্যৱসায়িক কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছিল আৰু ব্যৱসায়ৰ লাভাংশৰ এক শকত ধন অসম আৰু বাহিৰৰ নানান শিক্ষাপ্ৰতিষ্ঠান আৰু ভাষা-সাহিত্যৰ উন্নতিৰ হকে ব্যয় কৰিছিল।
ভাৰতৰ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়, কাশী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দৰে শিক্ষানুষ্ঠানলৈ শকত বৰঙণি আগঢ়োৱাৰ উপৰিও যোৰহাটৰ বিখ্যাত কাৰিকৰী শিক্ষানুষ্ঠান এইচ আৰ এইচ প্ৰিন্স অৱ ৱেলচ্ ইনষ্টিটিউট অৱ ইঞ্জিনিয়াৰিং এণ্ড টেকন'লজী প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে ভোলানাথ বৰুৱাই ১৯২২ চনতেই এক লাখ টকাৰ আৰ্থিক সহায় আগবঢ়াইছিল।
ভোলানাথ বৰুৱা কলিকতালৈ আহি কলিকতীয়া কাঠৰ বেপাৰী কালীকৃষ্ট পৰামাণিকৰ লগত পৰিচিত হৈ তেওঁৰ লগত ব্যৱসায়িক সংযোগ স্থাপন কৰিলে আৰু শোভাৰাম বসাক ষ্ট্ৰীটৰ ওচৰত এটা ঘৰ সাজিলে।
শোভাৰাম ষ্ট্ৰীটত থাকোঁতেই তেওঁ শাৰীৰিক অসুস্থতাত ভোগে আৰু গুৱাহাটীৰ পৰা ভাগিনিয়েক মহীনাৰায়ণ বৰাক মাতি আনে।
তাতে গুইলকোৰা বুলি ঠাই এডোখৰত তেওঁলোকে ঘৰ এটা ল'লে আৰু এই ব্যৱসায়ত যোগ দিবলৈ তেওঁৰ ভায়েক গোপীনাথ বৰুৱাও নগাঁৱৰ পৰা আহিল।
অকল ব্যৱসায়িক শ্ৰীবৃদ্ধিতে লাগি নাথাকি বৰুৱাই সেইসময়ৰ শিক্ষাক্ষেত্ৰখনলৈ উল্লেখনীয় বৰঙণি আগবঢ়াই গৈছিল।
কাৰণ, তেওঁ বৰুৱা-ফুকন কোম্পানীত চাকৰিত সোমাওঁতেই প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ হৈছিল যে-তেওঁলোকক তেওঁ কাহিনীও নাপাহৰে।
ভতিজাক আৰু ফটিক চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ বিশ্বনাথ বৰুৱাক হিন্দু শাস্ত্ৰ মতে পোষ্য-পুত্ৰ কৰি লয়।
ইয়াৰ পৰিণতিটো হ'ল যে ভূ-পৃষ্ঠলৈ যিকোনো বস্তুৰ বাধাহীন বা মুক্ত পতন এটা জড় গতি, অৰ্থাৎ ই কোনোধৰণৰ বাহ্যিক বলৰ প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্ত।
কিন্তু পূৰ্বে নিউটনৰ ধ্ৰুপদী বলবিজ্ঞানৰ নীতি অনুসৰি ভবা হৈছিল যে বস্তু এটা মাধ্যাকৰ্ষণ বলৰ বাবেহে মুক্তভাৱে তললৈ সৰি পৰে।
গতিকে সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদৰ তত্ত্বটো বিশেষ আপেক্ষিকতাবাদ আৰু ধ্ৰুপদী বলবিজ্ঞানৰ পৰিপন্থী কিয়নো এই দুই তত্ত্ব অনুসৰি জড় গতিত বা কোনো বলে ক্ৰিয়া নকৰিলে বস্তু এটাৰ ত্বৰণ হ'ব নোৱাৰে।
১৯১৫ চনত আইনষ্টাইনে তেওঁৰ ক্ষেত্ৰ সমীকৰণকেইটা আগবঢ়াইছিল য'ত স্থানকালৰ বক্ৰতাৰ সৈতে ভৰ, শক্তি আৰু ভৰবেগৰ সম্পৰ্ক দেখুওৱা হৈছে।
মাইকেলশ্বন-মৰ্লিৰ পৰীক্ষাটোৰে "ইথাৰ বতাহ"ৰ এই দ্বিতীয় মাত্ৰাৰ প্ৰভাৱটো ধৰা পেলাবলৈ, অৰ্থাৎ পৃথিৱীৰ সাপেক্ষে ইথাৰ বতাহৰ গতিবেগ নিৰ্ণয় কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছিল।
পৰীক্ষাটো সম্পন্ন কৰিবলৈ মাইকেলশ্বনে "মাইকেলশ্বন ইণ্টাৰফে'ৰ'মিটাৰ" নামৰ সঁজুলি এটাৰ আৰ্হি প্ৰস্তুত কৰিছিল।
ইথাৰ বতাহক ধৰা পেলাবলৈ সক্ষম নোহোৱাটো হতাশাজনক আছিল যদিও বৈজ্ঞানিক মহলে ইয়াৰ ফলাফলটো আঁকোৱালি লৈছিল।
ইথাৰৰ ধাৰণাটোৰ অস্তিত্ব ৰক্ষা কৰিবলৈ ফিটজাৰে'ল্ড আৰু লৰে'ঞ্জ নামৰ বিজ্ঞানী দুজনে পৃথকে পৃথকে এটা অনুমান আগবঢ়াইছিল, যিটো অনুমান অনুসৰি ইথাৰৰ মাজেৰে বস্তু এটাই গতি কৰিলে ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্যৰ পৰিৱৰ্তন হয়।
এইটোৱেই "ফিটজাৰে'ল্ড-লৰেঞ্জ্ সংকোচন" ধাৰণাটোৰ আৰম্ভণি আছিল, যদিও তেওঁলোকৰ এই অনুমানটোৰ কোনো তাত্ত্বিক ভিত্তি নাছিল।
মাইকেলশ্বন-মৰ্লি পৰীক্ষাটোত একো ধৰা নপৰাই এইটোকে সূচায় যে পোহৰে এটা বিন্দুৰ পৰা এপাক ঘূৰি আহি পুনৰ সেইটো বিন্দু পাওতে লগা সময়টো অদিশী ।
আনফালে, সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদ তত্ত্বটো নিউটনৰ মহাকৰ্ষণ তত্ত্বই কৰা দুটামান ভৱিষ্যৎবাণীৰ কিছু শুধৰণি কৰাৰ বাহিৰে বিশেষ কামত অহা নাছিল।
ব্যৱহাৰিক পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা এই তত্ত্বৰ প্ৰাসংগিকতা নিৰ্ণয় কৰাৰ সম্ভাৱনা বৰ কম আছিল, কাৰণ সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদৰ ফলাফলবোৰ মহাজাগতিক স্কেলতহে অৰ্থপূৰ্ণ।
এই তত্ত্বৰ গাণিতিক ৰূপটোও যথেষ্ট কঠিন আছিল আৰু মাত্ৰ কেইজনমান লোকেহে ইয়াক ভালদৰে বুজিব পাৰে বুলি ভবা হৈছিল।
অৱশ্যে ১৯৬০চনৰ আশে-পাশে এই তত্ত্ব পদাৰ্থবিজ্ঞান আৰু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ কেন্দ্ৰীয় বিষয় হৈ পৰিছিল।
সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ নতুন নতুন গাণিতিক উপায় উদ্ভাৱনৰ লগে লগে গণনাৰ কাম-কাজখিনি পূৰ্বতকৈ সহজ হ'ল আৰু তত্ত্বটোৰ ধাৰণাবোৰো মনঃচকুৰে দৃশ্যাংয়ন কৰিব পৰা হ'ল।
পৰৱৰ্তী সময়ত কোৱাছাৰ , ৩ কেলভিন উষ্ণতাৰ মাইক্ৰ'ৱেভ পটভূমিৰ বিকিৰণ , পালছাৰ আৰু প্ৰথমটো সম্ভাৱ্য কৃষ্ণগহ্বৰ আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ লগে লগে সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদ তত্ত্বই সিহঁতৰ অস্তিত্বৰ কাৰণ ব্যাখ্যা কৰিলে।
সমকালীনতাৰ আপেক্ষিকতা: যদি দুজন নিৰীক্ষকৰ এজনৰ সাপেক্ষে আনজনৰ আপেক্ষিক গতি চলি থাকে, তেতিয়া এজন নিৰীক্ষকে দুটা ঘটনা একে সময়ত হোৱা দেখিলেও আনজন নিৰীক্ষকৰ মতে সেই ঘটনা দুটা একে সময়ত নঘটিবও পাৰে।
সময় প্ৰসাৰণ: যিকোনো এজন নিৰীক্ষকে স্থিতিশীল ঘড়ী এটাতকৈ গতিশীল ঘড়ী এটাত ঘড়ীৰ কাটা লাহে লাহে ঘূৰা দেখিব, অৰ্থাৎ সময়ৰ বেগ কমি যাব।
সৰ্বাধিক বেগৰ সীমা: কোনো ভৌতিক বস্তু, বাৰ্তা বা ক্ষেত্ৰৰেখাই শূন্যৰ মাজেৰে পোহৰতকৈ বেছি বেগত যাব নোৱাৰে।
মহাকাশৰ মাজেৰে মাধ্যাকৰ্ষণৰ প্ৰভাৱটো পোহৰৰ বেগতহে যাব পাৰে, তাতকৈ বেছি বেগত বা মুহূৰ্তৰ ভিতৰতে যাব নোৱাৰে।
ভৰ-শক্তিৰ সমতুল্যতা: , এই সূত্ৰটোৱে ইংগিত দিয়ে যে ভৰ আৰু শক্তি দুটা সমতুল্য ৰাশি, আৰু ইয়াৰ এটাক আনটোলৈ ৰূপান্তৰ কৰিব পাৰি।
ধ্ৰুৱীয় বিদ্যুৎচুম্বকীয় তত্ত্বৰ মূল ভেটিস্বৰূপ মেক্সৱেলৰ সমীকৰণকেইটাই পোহৰক এক নিৰ্দিষ্ট বেগেৰে যোৱা তৰংগ বুলি গণ্য কৰিছিল।
কিন্তু মেক্সৱেল আৰু তেওঁৰ সমসাময়িক লোকসকল এইটো কথাত পতিয়ন গৈছিল যে পোহৰৰ তৰংগবোৰ কিবা এটা মাধ্যমৰ মাজেৰেহে পৰিবহণ কৰে, ঠিক যিদৰে শব্দ বায়ুৰ মাজেৰে যায় বা পুখুৰীৰ উপৰিভাগৰ জলপৃষ্ঠৰে ঢৌ এটা পাৰ হয়।
পোহৰ পাৰ হোৱা এই আনুমানিক মাধ্যমটোক তেওঁলোকে আলোকীয় ইথাৰ বুলি কৈছিল আৰু ধৰি লৈছিল যে এই মাধ্যমটো সুস্থিৰ তৰাবোৰৰ সাপেক্ষে স্থিতিশীল আৰু পৃথিৱীখনো ইথাৰৰ মাজেৰেই গতি কৰে।
দ্বিতীয় মাত্ৰাৰ প্ৰভাৱ দেখাটো অসম্ভৱ নহয় যদিও মেক্সৱেলে ইয়াক এইবুলি নাকচ কৰিছিল যে তেতিয়াৰ প্ৰযুক্তিৰে এইটো ধৰা পেলাবলৈ ইয়াৰ মান যথেষ্ট সৰু।
মূলতঃ আইজাক নিউটনে আগবঢ়োৱা ২০০ বছৰ পুৰণি বলবিজ্ঞানৰ তত্ত্বক ওফৰাই কুৰি শতিকাত আইনষ্টাইনৰ আপেক্ষিকতাবাদ তত্ত্বই তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞান আৰু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ ৰেহৰূপ সম্পূৰ্ণৰূপে সলনি কৰি দিছিল।
এই তত্ত্বই মহাকাশ আৰু সময়ক লগ লগাই স্থানকাল, সমকালীনতাৰ আপেক্ষিকতা , গতিশীল আৰু মাধ্যাকৰ্ষণীয় সময় প্ৰসাৰণ, দৈৰ্ঘ্য সংকোচন- ইত্যাদি কেতবোৰ নতুন ধাৰণাৰ জন্ম দিছিল।
পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ ভিতৰচ'ৰাত আপেক্ষিকতাবাদ তত্ত্বৰ আগমনে মৌলিক কণিকাসমূহ আৰু সিহঁতৰ আন্তঃক্ৰিয়া বুজাত সহায় কৰিলে, তাৰ লগতে অৱশ্যে নিউক্লীয় যুদ্ধৰ কাল সৃষ্টিতো সহায়ক প্ৰতিপন্ন হ'ল।
আপেক্ষিকতাবাদ তত্ত্বৰ সহায় লৈ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান আৰু ব্ৰহ্মাণ্ডতত্ত্বই নিউট্ৰন তৰা, কৃষ্ণগহ্বৰ, মহাকৰ্ষণিক তৰংগ আদিৰ দৰে চমৎকাৰী মহাজাগতিক পৰিঘটনাৰ ভৱিষ্যৎবাণী কৰিছিল।
বিশেষ আপেক্ষিকতাবাদৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰিক পৰীক্ষা কৰি চাব পৰা বিষয়কেইটা হৈছে- আপেক্ষিকতাবাদৰ নীতি, পোহৰৰ বেগৰ ধ্ৰুৱকত্ব আৰু সময় প্ৰসাৰণ।
১৯০৫ চনত আইনষ্টাইনে বিশেষ আপেক্ষিকতাবাদ তত্ত্বটো আগবঢ়োৱাৰ পিছৰে পৰা ইয়াৰ ভৱিষ্যৎবাণীবোৰ বহুবাৰ সত্য প্ৰমাণিত হৈছে।
এই পৰীক্ষা তিনিটা হৈছে- মাইকেলশ্বন-মৰ্লি পৰীক্ষা, কেনেডি-থৰ্নডিকে পৰীক্ষা আৰু ইভছ্-ষ্টিলৱেল পৰীক্ষা।
১৯০৫ চনত আইনষ্টাইনে প্ৰথম নীতিকেইটাৰ পৰা লৰঞ্জ ৰূপান্তৰবোৰ নিৰ্ণয় কৰিছিল, কিন্তু এই তিনিটা পৰীক্ষাইহে লৰেঞ্জ ৰূপান্তৰকেইটাক ব্যৱহাৰিক দিশৰ পৰা বাস্তৱসন্মত বুলি সাৱ্যস্ত কৰিছিল।
মাইকেলশ্বন-মৰ্লিৰ ঐতিহাসিক পৰীক্ষাটোৱে পোহৰৰ বেগক অদিশী বুলি ক'লে যদিও জড় প্ৰণালীৰ সলনি হোৱাৰ লগে লগে বেগৰ কিদৰে পৰিৱৰ্তন হয় , সেইসম্পৰ্কে একো নক'লে।
তেওঁলোকেও একো প্ৰভাৱ ধৰা পেলাব নোৱাৰিলে আৰু এইটো সিদ্ধান্তলৈ আহিল যে "জড় প্ৰণালী সলনিয়ে একো প্ৰভাৱ নেপেলায়… যদিহে মহাকাশত সৌৰজগতৰ বেগ,
গতিকে তেওঁলোকৰ পৰীক্ষাটোৰ শূন্য ফলাফলে এইটো প্ৰতিষ্ঠিত কৰালে যে পোহৰে এপাক ঘূৰি আহোঁতে লগা সময় যিকোনো জড় প্ৰণালীতে একে।
ইয়াত বিশ্লেষণাত্মক পদ্ধতিৰ আশ্ৰয় লোৱা হয়, অৰ্থাৎ এই তত্ত্বৰ মূল ভেটিটো আনুমানিক নহয়, বৰং অনুমানেৰে কৰা আৱিষ্কাৰৰ ওপৰতহে প্ৰতিষ্ঠিত।
প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনা এটা প্ৰত্যক্ষ কৰাৰ পিছত ইয়াৰ সাধাৰণ চৰিত্ৰসমূহ বুজিবলৈ চেষ্টা কৰা হয় আৰু এই নিৰীক্ষণখিনিক ব্যাখ্যা কৰিবলৈ গাণিতিক আৰ্হিৰ প্ৰস্তুত কৰা হয়।
বিভিন্ন পৰিঘটনাসমূহে এই চৰ্তসমূহ মানি চলিলে আৰু তত্ত্বটোৰ সিদ্ধান্তসমূহৰ লগত মিলিলেহে ইয়াক এটা সাৰ্থক তত্ত্ব বুলি গণ্য কৰিব পৰা যায়।
কক্ষপথবোৰে এনেভাৱে গতি কৰে যিটো নিউটনৰ মাধ্যাকৰ্ষণ তত্ত্ব অনুসৰি হ'ব নালাগিছিল (বুধ গ্ৰহ আৰু দ্বৈত পালছাৰৰ কক্ষপক্ষত এই পৰিঘটনাটো পৰিলক্ষিত হৈছে)
বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখনৰ ক্ৰমান্বয়ে প্ৰসাৰণ হ'ব ধৰিছে আৰু অতি দূৰৰ অংশবোৰ আমাৰ পৰা পোহৰৰ বেগতকৈও বেছি বেগেৰে আঁতৰি গৈ আছে।
আপেক্ষিকতাবাদ তত্ত্ব বুলিলে পদাৰ্থবিজ্ঞানী এলবাৰ্ট আইনষ্টাইনে আগবঢ়োৱা দুই আন্তঃসম্পৰ্কীয় তত্ত্বক বুজোৱা হয়: বিশেষ আপেক্ষিকতাবাদ তত্ত্ব আৰু সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদ তত্ত্ব।
মাধ্যাকৰ্ষণৰ অনুপস্থিতিত মৌলিক কণাসমূহৰ সকলোধৰণৰ ভৌতিক পৰিঘটনা ব্যাখ্যা কৰিবলৈ বিশেষ আপেক্ষিতাবাদ তত্ত্ব প্ৰয়োগ হয়।
সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদ তত্ত্বই মহাকৰ্ষণ সূত্ৰ আৰু প্ৰকৃতিৰ আনবোৰ বলৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্কৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়ায়।
জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান আৰু ব্ৰহ্মাণ্ডতত্ত্ব অধ্যয়ন, আৰু মহাকাশৰ গূঢ়াৰ্থ বুজিবলৈ এই তত্ত্ব বহুলভাৱে প্ৰয়োগ হয়।
তত্ত্বটো আৱিষ্কাৰ কৰিবলৈ যাওঁতে আইনষ্টাইনে তেওঁৰ পূৰ্বজ এলবাৰ্ট এ. মাইকেলছন, হেণ্ড্ৰিক লৰেঞ্জ্, হেনৰি পঁইকাৰ আদিৰ তাত্ত্বিক আৰু আনুমানিক ফলাফলসমূহৰ সহায় লৈছিল।
ধ্ৰুপদী বলবিজ্ঞানতকৈ এই স্বতঃসিদ্ধ দুটাৰ পৰিণতিত জন্ম হোৱা তত্ত্বটো পৰীক্ষালব্ধ ফলাফলবোৰৰ সৈতে বেছি ভালদৰে খাপ খায়।
উদাহৰণস্বৰূপে, ২ নং স্বতঃসিদ্ধটোৱে মাইকেলশ্বন-মৰ্লিৰ পৰীক্ষাটোৰ ফলাফল সঠিকভাৱে ব্যাখ্যা কৰে।
১৯২০ৰ দশকৰ ভিতৰত পদাৰ্থবিজ্ঞান সমাজে বিশেষ আপেক্ষিকতাবাদ তত্ত্ব বুজি উঠিছিল আৰু এই তত্ত্বক আদৰি লৈছিল।
কম সময়ৰ ভিতৰতে ই তাত্ত্বিক আৰু প্ৰায়োগিক পদাৰ্থবিজ্ঞানীসকলৰ বাবে পাৰমাণৱিক পদাৰ্থবিজ্ঞান, নিউক্লীয় পদাৰ্থবিজ্ঞান আৰু কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞানৰ নতুন নতুন ক্ষেত্ৰসমূহ অধ্যয়ন কৰাৰ বাবে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ তথা লাগতিয়াল আহিলা হৈ পৰিল।
বিশেষ আপেক্ষিকতাবাদৰ তত্ত্বটো দুটা স্বতঃসিদ্ধৰ ওপৰত ওপৰত আধাৰিত, যি দুটা ধ্ৰুপদী বলবিজ্ঞানৰ দিশৰ পৰা পৰস্পৰবিৰুদ্ধ।
কাৰিকৰী দিশৰ পৰা চাব গ'লে, সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদ তত্ত্ব এটা মহাকৰ্ষণৰ সূত্ৰ আৰু ই আইনষ্টাইনৰ ক্ষেত্ৰ সমীকৰণবোৰৰ ওপৰত আধাৰিত।
এই মেট্ৰিক টেনছৰবোৰে স্থানকালৰ সংস্থিতি সম্পৰ্কে ধাৰণা দিয়ে আৰু জড় অৱস্থাত বস্তু এটাই কিদৰে গতি কৰে, তাৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়ায়।
পোহৰৰ বেগৰ মানটো নিৰীক্ষক আৰু পোহৰৰ মাজৰ আপেক্ষিক গতি বা পোহৰৰ উৎসৰ বেগৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে।
বিশেষ আপেক্ষিকতাবাদৰ সবাতোকৈ উল্লেখনীয় দিশটো হৈছে পূৰ্বৰ ধ্ৰুপদী পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ গেলিলিয়ান ৰূপান্তৰক লৰেঞ্জ্ ৰূপান্তৰলৈ উন্নীত কৰা।
শোভানা নৰসিংহই ১৯৮৩ চনত মুম্বাইস্থিত ছেইণ্ট জেভিয়াৰ্ছ কলেজৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ত, তেখেতে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত থকা "ব্ৰুকহাভেন ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰয়োগশালা" আৰু বাৰ্লিনস্থিত "ফ্ৰিটজ হাবেৰ ইনষ্টিটিউট অৱ দ্যা মেক্স প্লাংক ছ'ছাইটি"ত যথাক্ৰমে প'ষ্টডক্তৰেল গৱেষণা সহযোগী আৰু অনাৱসিক বিজ্ঞানী হিচাপে কৰ্মনিৰ্বাহ কৰে।
১৯৯৬ চনত শোভানাই জৱাহৰলাল উচ্চ বৈজ্ঞানিক গৱেষণা কেন্দ্ৰৰ তাত্ত্বিক বিজ্ঞান বিভাগত যোগদান কৰে আৰু এতিয়া এইটো প্ৰতিষ্ঠানতে তেখেতে অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মনিৰ্বাহ কৰি আছে।
ইয়াৰ লগতে তেখেতে জ্ঞান-বিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনত নাৰীসমাজক আগবঢ়াই নিয়াতো গুৰুত্ব আৰোপ কৰি আহিছে।
ইয়াৰ আগতে তেখেতে "ভাৰতীয় বিজ্ঞান একাডেমী"ৰ এটা বিশেষ পদক্ষেপ "বিজ্ঞানক্ষেত্ৰত নাৰী"ৰ এগৰাকী পেনেল সদস্য আছিল।
তেখেতে ইটালীৰ ট্ৰিষ্টিস্থিত "তাত্ত্বিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পদাৰ্থ বিজ্ঞান কেন্দ্ৰ" আৰু ৰাৱাণ্ডাৰ কিগালিস্থিত "মৌলিক গৱেষণাৰ পূব-আফ্ৰিকীয় প্ৰতিষ্ঠান"ত পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰত কৰ্মৰত নাৰীসকলকৰ বাবে কিছুমান কেৰিয়াৰ বিকাশ কৰ্মশালা আয়োজন কৰে।
শোভানা নৰসিংহ হৈছে বাংগালোৰস্থিত 'জৱাহৰলাল নেহৰু উচ্চ বৈজ্ঞানিক গৱেষণা কেন্দ্ৰ'ৰ এগৰাকী অধ্যাপিকা।
মাত্ৰাৰ লঘূকৰণ আৰু আকাৰৰ হ্ৰাসকৰণে কিদৰে পদাৰ্থৰ ধৰ্মৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলায়-সেইটো বিষয়ত তেখেতে গৱেষণাৰ জৰিয়তে পৰ্যবেক্ষণ আৰু পৰীক্ষা কৰে।
১৯৪০-ৰ দশকত তেখেতৰ সৰু নৃত্যৰ পেচা আছিল, যেতিয়া তেওঁৰ মাক ঢুকাইছিল আৰু তেতিয়া ষোল্ল বছৰ বয়সত তেওঁ এখন ৰক্ষণশীল পৰিয়ালত বিবাহ হৈছিল।
১৯৭৩ চনত, তেওঁ যেতিয়া নৃ্ত্যলৈ উভতি আহে, কৈশোৰত তেওঁৰ অভিনয় চাইছিল বিখ্যাত শিল্প-পৃষ্ঠপোষক, ৱাই. জি. দোৰাইস্বামী অভিনেত্ৰী নৃত্যশিল্পী এলাৰমেল ভাল্লিকত অভিনয়ৰ নিৰ্দেশ দিব কৈছিল, এইটোত তেখেত ৰাজি হৈছিল, এতিয়ালৈকে ডাঙৰ হোৱা তেওঁৰ ল’ৰাসকলে তেওঁক উৎসাহিত কৰিছিল।
তেখেত নিজেও নৃত্যে আকৌ শিক্ষণ আৰম্ভ কৰিছিল, ভাগ্যক্ৰমত তেখেতৰ বাল্যকালৰ পৰাই তেওঁৰ কিতাপসমূহ জীয়াই আছিল, তেখেত নৃত্য পৰিৱেশনত আৰু আৰঙ্গগ্ৰামত অংশ লবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
লাহে লহে অধিক ছাত্ৰ তেখেতৰ ওচৰত আহিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু পিছৰ দশকত তেওঁ "অভিনেতাৰ বাবে সৰ্বাধিক বিচৰা শিক্ষক" হৈ উঠে।
কলানিধী গণপতিৰ জন্ম হৈছিল 'সুমিত্ৰা' তথা 'গণপতি' ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত, তেখেতৰ মাক তেওঁৰ নৃত্যৰ শিক্ষা লাভৰ বাবে আগ্ৰহী আছিল আৰু এইটো তেখেতৰ দেউতাই সমৰ্থন কৰিছিল।
এনেকই সাত বছৰ বয়সত তেখেত বিভিন্ন গুৰুৰ অধীনত নিবিড়ভাবে প্ৰশিক্ষণ লয়, ইয়াৰ মাজত 'পদ্মচ' আৰু 'জাভালিচৰ' বাবে 'কণ্ঠশালী' তথা 'মনক্কাল চিভাৰাজনকৰ' ভগ্নী 'ধনমৰ' জীয়েক 'কামাক্ষী আম্মল' অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল।
খ্যাতিমান গুৰ কান্নপ্পা পিল্লাই, কাঞ্চিপুৰমৰ পৰা তেখেতৰ নৃতা প্ৰধান শিক্ষক আছিল, তেখেত বালাসৰস্বতীৰো শিক্ষক আছিল, আৰ. চিন্নায়া নাইডু আৰু মাইলাপোৰ গৌৰী আম্মল তেওঁক অভিনায়ন শিকাইছিল।
কলানিধী নাৰায়ণন এগৰাকী ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী আৰু ভাৰতনাট্যমৰ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ শিক্ষক আছিল, যি ভাৰতনাট্যম নৃত্যৰ শিকা আৰু ১৯৩০-১৯৪০-ৰ দশকত মঞ্চত পৰিবেশন কৰা অনা-দেৱদাসীসকলৰ ভিতৰত প্ৰথম আছিল।
১৯৯০ চনত ভাৰতনাট্যমৰ বাবে সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা, সংগীত নাটক তথা নাটক ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় একাদেমী সংগীত নাটক একাদেমীয়ে প্ৰদান কৰে।
ডিচেম্বৰ ২০০৩ চনত, বিভিন্ন নৃত্যশিক্ষক আৰু তেখেতৰ শিষ্যসকলে, তেওঁৰ ৫তম জন্মদিন উদযাপন কৰে চেন্নাইৰ লুজ কমিউনিটি হলত, অভিনেত্ৰীৰ দু'দিনৰ এটা চেমিনাৰত এইটো চিহ্নিত হৈছিল, যত ভাৰতনাট্যমৰ বিশিষ্ট গুৰুসকলে অংশ লৈছিল।
কৈশোৰ বয়সত, তেখেত দুটা উল্লেখযোগ্য আবৃত্তি কৰিছিল, এটা ধনমাণিক্কামৰ লগত আৰু ইনটো কান্দপ্পা পিল্লিৰ ল’ৰা নট্টুভানৰ কে. গণেশনৰ লগত।
সেই সময়তে তেওঁ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা, কমল নাৰায়ণ চৌধুৰী আদি বৰেণ্য অসমীয়াসকলৰ সান্নিধ্য লাভ কৰে।
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ পৰা শিকি লোৱা এটা ভজনৰ আৰ্হিৰ গীত গায়েই তেওঁ কলকাতা ৰেডিঅ' কণ্ঠশিল্পী হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে।
ভজনৰ আৰ্হিৰ গীতটো আছিল এনেধৰণৰ-মন ৰাম নাম তই/সোঁৱৰণ কৰি ল/কোনে জানে কালি কি/জগতময় সোণৰ জ্বলে চাকিটি।
দুয়োজনা শিল্পীয়ে বহুকেইটা গীত একেলগে গাই আৰু পৰিৱেশন কৰি অসমৰ সংগীত সমাজত এক বিশিষ্ট শিল্পী-দম্পতীৰূপে জনাজাত হৈ পৰে।
১৯৫৫ চনত গুৱাহাটীত হোৱা গণনাট্য সংঘৰ তৃতীয় ৰাজ্যিক সন্মিলনত তেওঁ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ আমি অসমীয়া নহওঁ দুখীয়া গীতটি পৰিৱেশন কৰে।
সেই বছৰতে পোলেণ্ডত অনুষ্ঠিত পঞ্চম বিশ্ব উৎসৱত যোগদান কৰি তেওঁ অ' মোৰ মলুৱাৰে গীতটো পৰিৱেশন কৰিছিল।
বৰপেটা জিলাৰ পাঠশালাৰ বামুণকুছিত জন্মলাভ কৰা দিলীপ শৰ্মাৰ দেউতাক আছিল দীননাথ শৰ্মা আৰু মাতৃ আছিল ৰেণু দেৱী।
আনহাতে উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ বহু বঙালীভাষী লোকে দিলীপ শৰ্মাৰ পৰা ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ শিক্ষাগ্ৰহণ কৰি পাছলৈ প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল।
ইয়াৰ উপৰি জ্যোতি সংগীতৰ স্বৰলিপি প্ৰস্তুতকৰণ, জ্যোতি সংগীতৰ কৰ্মশালা আদি অনুষ্ঠিত কৰি জ্যোতি সংগীতক জনপ্ৰিয় কৰিবলৈ দিলীপ শৰ্মা আৰু সুদক্ষিণা শৰ্মাই আন্তৰিক চেষ্টা চলাইছিল।
অসমত জ্যোতি সংগীত আৰু ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ প্ৰসাৰ আৰু প্ৰচাৰৰ ক্ষেত্ৰতো অগ্ৰণী ভূমিকা লোৱা দিলীপ শৰ্মাই সংগীত নাটক একাডেমী সন্মানো লাভ কৰিছিল।
পত্নী সুদক্ষিণা শৰ্মাৰ লগত যৌথভাৱে কেইবাটাও মননশীল গীত পৰিৱেশন কৰি অসমৰ শ্ৰোতামহলৰ পৰা তেওঁলোকে শ্ৰদ্ধা আৰু সমাদৰ লাভ কৰিছিল।
এইখন ৰেকৰ্ডত কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ মোৰ কবিতাৰ ছন্দ লাগি শীৰ্ষক গীতটো সন্নিৱিষ্ট আছিল।
১৯৮৫ চনৰ পৰা আৱাহন পুনৰ প্ৰকাশৰ প্ৰচেষ্টা হাতত লৈছিল যদিও ধনৰ অভাৱত আলোচনীখন বন্ধ কৰিবলগীয়া হয়।
মৃত্যুৰ সময়লৈকে তেওঁ লুইতৰ পৰা টেমছলৈ আলোচনীখনৰ কাৰ্যবাহী সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছিল।
১৯৪৯ চনত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই জয়মতীৰ দ্বিতীয় সংস্কৰণৰ সংগীতাংশত সহকাৰী সংগীত পৰিচালকৰ দায়িত্ব দিয়ে দিলীপ শৰ্মাক।
এই ছবিখনতে দিলীপ শৰ্মাই লুইতৰ পানী যাবি অ' বৈ আৰু মোৰে ভাৰতৰে মোৰে সপোনৰে গীত দুটা ভগ্নী আৰতি শৰ্মাৰ সৈতে দ্বৈত কণ্ঠত পৰিৱেশন কৰিছিল।
১৯৬০ চনত হোৱা ভাষা আন্দোলনৰ সময়ত ভূপেন হাজৰিকা, হেমাংগ বিশ্বাসৰ সাংস্কৃতিক দলত অংশগ্ৰহণ কৰি অসমৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত গীত পৰিৱেশন কৰিছিল।
জয়ন্ত আৰু মানসীয়ে সামাজিকভাৱে লগ কৰিবলৈ লয় যদিও মানসীৰ কোনো ধাৰণা নাই যে জয়ন্ত দেউতাকৰ এজন গুণ্ডা।
মানসীয়ে তেওঁক পিতৃৰ নিৰ্দেশ অনুসৰি এজন নিৰীহ মানুহক ভাবুকি দিয়া দেখিছে; কিছু দিনৰ পিছত তেওঁ তাইৰ ওচৰত ক্ষমা বিচাৰে আৰু কয় যে তেওঁ সহায় কৰা বৃদ্ধ মানুহবোৰৰ বাবেই এই কামটো কৰিছিল।
মানসীৰ পিতৃয়ে জয়ন্তৰ পৰা কেঁচুৱাটো কাঢ়ি লৈ ​​প্ৰতিশোধ ল’ব বিচাৰে, কিন্তু জয়ন্ত আৰু তেওঁৰ সন্তান পলায়ন কৰি এখন দুৰ্গম গাঁৱলৈ যায়।
ছবিখনত জয়ন্ত নামৰ এজন ব্যক্তিৰ জীৱনৰ তিনিটা ভিন্ন পৰ্যায় দেখুওৱা হৈছে; এটা গুণ্ডাৰ লগতে এজন পাগল প্ৰেমিক আৰু এগৰাকী জীৰ দায়িত্ববহনকাৰী পিতৃৰ।
জয়ন্তই নিজৰ একমাত্ৰ জীয়েকক পত্নীৰ আকস্মিক মৃত্যুৰ পিছত অতি কষ্টৰ মাজত ডাঙৰ দীঘল কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
কিন্তু অকস্মাতে জীয়েকক অপহৰণ কৰি নিয়ে জয়ন্তৰ প্ৰাক্তন মালিক তথা জয়ন্তৰ শহুৰেকে যিয়ে দুয়োৰে বিয়াখনত সন্মতি দিয়া নাছিল আৰু নাতিনীয়েকক নিজৰ কাষত ৰাখিব বিচাৰিছিল।
দুৰ্গম গাঁৱৰ এজন দায়িত্বশীল পিতৃ জয়ন্তই স্থানীয় বিদ্যালয়খনত পঢ়া মৰমৰ কন্যা দুবৰীৰ বাবে যিকোনো প্ৰকাৰে আগবাঢ়ি যায়।
দুবৰীক কম নম্বৰ পোৱাৰ বাবে এগৰাকী শিক্ষকে ৰাজহুৱাভাৱে ধমকি দিয়াৰ পিছত তাই সমৰ্থনৰ বাবে দেউতাকৰ ওচৰলৈ যায়।
জয়ন্তই শিক্ষয়িত্ৰী ডেইজীৰ মুখামুখি হৈ দুবৰীক একক পিতৃ-মাতৃ হিচাপে ডাঙৰ-দীঘল কৰি তেওঁ সন্মুখীন হোৱা সংগ্ৰামৰ বিষয়ে বুজাই দিয়ে।