polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
গছৰ বিশাল কেনপি বা ছাউনিৰ বাবে গিনিজ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছত গ্ৰেট বেন্যান ট্ৰি অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।
কলকাতাৰ এই উদ্যানখনত ভ্ৰমণ কৰোঁতে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পৰাশ্ৰয়ী গছ-গছনিৰে আবৃত এই বিশাল বটগছৰ প্ৰতি ব্ৰিটিছ লেখিকা মাৰিয়া গ্ৰাহাম আকৰ্ষিত হৈছিল।
সমীক্ষাৰ দ্বাৰা বিশাল গছজোপাৰ ৬৭টা অংশ দুৰ্বল বুলি চিনাক্ত কৰা হৈছে আৰু ১৫-২০ ফুট বাঁহ আৰু ইউকেলিপ্টাছ গছৰ সহায়ত ইয়াক সুৰক্ষিত কৰা হৈছে।
১৯২৫ চনত মূল গছৰ ক্ষতিগ্ৰস্ত কাণ্ডটো কটাৰ পিছত ইয়াৰ চিহ্ন হিচাপে গছজোপাৰ কেন্দ্ৰত এটা স্মাৰক স্থাপন কৰা হৈছে।
মধ্যযুগ -ত আক্ৰমণকাৰী আহোমসকলৰ জৰিয়তে মৰাণসকল আৰু চুতীয়াসকল সংস্পৰ্শলৈ আহিছিল আৰু তেওঁলোকৰ মাজত সংমিশ্ৰণ হৈছিল।
ইয়াৰ ফলশ্ৰুতিতেই তেওঁলোকে তেওঁলোকে নিজস্ব অধিবাসিক ভাষা আৰু প্ৰাকৃতৰে মিশ্ৰিত এটা সংযোগী ভাষাৰে বাৰ্তালাপ কৰিবলৈ লৈছিল।
এই পৰিবৃত্তিকৰণৰ জৰিয়তে মৰাণ ভাষাৰ বিকাশ হৈছিল, যি সময়ৰ সোঁতত পুনৰ এক আধুনিক ৰূপৰ অসমীয়া ভাষাৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠাপিত হয়।
আদিকালৰ লগতে ঔপনিৱেশক শাসনৰ কালতো পৰম্পৰাগত ঝুম কৃষি পদ্ধতি অৱলম্বনৰ ফল হিচাপে মৰাণসকল ব্যাপকভাৱে পৰিভ্ৰমী বা প্ৰচৰণশীল আছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁলোকে আদিম বাসস্থান টিপাম আৰু চৰাইদেউৰ পৰা ক্ৰমে উত্তৰৰ দিশলৈ প্ৰৱজন কৰিবলৈ লৈছিল।
উল্লেখ্য যে, সম্ভৱতঃ সিক্ত ধানখেতিৰ ব্যাপ্তিৰ ফলস্বৰূপে টিপাম আৰু চৰাইদেউতে তেওঁলোকৰ সৈতে টাই প্ৰৱজনকাৰীসকলৰ মুখামুখি হৈছিল।
উনবিংশ শতিকাত যেতিয়া ব্ৰিটিছসকল আহি উপস্থিত হৈছিল, ডিব্ৰুগড় আৰু শদিয়াৰ মাজৰ ঠাইখিনি মূলতঃ অনন্বেষিত অৰণ্য আছিল, আৰু ইয়াৰ মুখ্য অধিবাসী আছিল মৰাণসকল।
আহোম শাসনৰ আদিছোৱা কালত মৰাণসকলক শাৰীৰিক শ্ৰমযুক্ত অ-কৌশলী কৰ্মক্ষেত্ৰ যেনে খৰি-কটা আৰু পানী-তোলা আদিত নিয়োজিত কৰা হৈছিল।
আহোম ৰাজত্বৰ পিছৰ কালছোৱাত কাকতাল, মৰিয়নি, হোলোংপাৰ, জাঁজী আদি বিভিন্ন ঠাইত মৰাণসকলৰ বসতি পোৱা হৈছিল আৰু তেওঁলোক ঘাইকৈ কপহীয়া হিচাপে নিয়োজিত হৈছিল।
ইয়েই দেখুৱায় যে আহোম সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰসাৰৰ লগে লগে মৰাণসকল ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ সমগ্ৰ দক্ষিণ পাৰতেই বিস্তৃত হৈ পৰিছিল।
মৰাণসকল আৰু চুতীয়াসকলৰ লগতে অন্যান্য কছাৰীসকল পানী বুজাবলৈ "দি" শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰে, আৰু এই "দি"য়েই উজনি অসম আৰু উত্তৰ অসমৰ প্ৰায় সকলো মুখ্য নৈৰ নামৰ আদ্যাক্ষাৰটি গঠন কৰে।
উদাহৰণস্বৰূপে, দিবাং, দিচাং, দিখৌ, ডিক্ৰং, ডিকৰাই, দিহিং, দিগাৰু, ডিফলু, ডিমৌ, দিচৈ ইত্যাদি নৈৰ নামে দেখুৱায় যে এই সমগ্ৰ ভু-খণ্ডত এই গোষ্ঠীৰ লোকসকলেই মুখ্য জনগোষ্ঠী আছিল।
তেওঁলোকৰ মুলস্থান আছিল শদিয়া, আৰু শদিয়াই হৈছে চুতীয়াসকলৰ প্ৰাচীনতম জ্ঞাত ৰাজনৈতিক শক্তি আৰু সভ্যতাৰ পীঠ।
মৰাণ ভাষা বড়ো-গাৰো পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত আৰু পূৰ্ব্বতে উত্তৰ পূব ভাৰতৰ অসম -ত কথিত এটা বিলুপ্ত ভাষা।
প্ৰায় পাঁচ নিযুত বঙালী লোকৰ মৃত্যু হোৱা ১৯৪৩ চনৰ দুৰ্ভিক্ষৰ বিষয়ে এখন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ ১৯৮০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত এটা কলা-কুশলীৰ দল এখন গাঁৱলৈ আহে।
এয়া আছিল মানৱ-সৃষ্ট দুৰ্ভিক্ষ, বিশ্বযুদ্ধৰ পাৰ্শ্ব-উৎপাদন; আৰু চলচ্চিত্ৰৰ মাধ্যেমেৰে অনাহাৰত মৃত্যু হোৱা লাখ লাখ লোকৰ দুৰ্দশাগ্ৰস্থ অৱস্থাটোৰ পুনঃনিৰ্মাণ কৰিবলৈ আহিছে এইসকল কলা-কুশলীয়ে।
অভিনেতা-অভিনেত্ৰীসকলে এক দ্বৈত জীৱন যাপন কৰে আৰু গাঁৱৰ মানুহবোৰে বিস্ময় আৰু সন্দেহৰ মাজেৰে তেওঁলোকৰ কামকাজ লক্ষ্য কৰি থাকে।
ইয়াৰ মাজতে এটা নাৰী চৰিত্ৰৰ বাবে বাবে স্থানীয় অভিনেত্ৰীৰ সন্ধানক কেন্দ্ৰ কৰি ছবি নিৰ্মাতা দলটোৰ সৈতে গাঁৱবাসী বিবাদত জড়িত হৈ পৰে।
অৱশেষত ছবি নিৰ্মাণকাৰী দলটোৱে আধাতে শ্বুটিং সামৰি বাকীখিনি কাম ষ্টুডিঅ’তে কৰাৰ মানসেৰে কলকাতালৈ গুছি আহে।
চলচ্চিত্ৰখনে ২৮তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ, শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালনা, শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্য আৰু শ্ৰেষ্ঠ সম্পাদনা শিতানত চাৰিটাকৈ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
মহাকাব্য ৰামায়ণত উল্লেখ পোৱা যায় যে অযোধ্যাৰ ৰজা দশৰথৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ ৰাম পিতৃবাক্য পালনাৰ্থে বনবাসলৈ যোৱাত বনৰ মাজতে ৰামৰ স্ত্ৰী সীতাক লংকাৰ ৰাক্ষস ৰজা ৰাৱণে হৰণ কৰে।
সমুদ্ৰৰ পাৰৰ পৰা নিকটস্থ দশযোজন দূৰৱৰ্তী লঙ্কালৈ যোৱাৰ বাবে ৰামে সমুদ্ৰ দেৱতা বৰুণ দেৱক আমন্ত্ৰণ জানায় আৰু সমুদ্ৰৰ মাজেৰে পথ নিৰ্মাণ কৰাৰ অনুৰোধ কৰে।
কিন্তু বৰুণদেৱ ৰামৰ সমুখত উপস্থিত নোহোৱাত ৰাম ক্ৰুদ্ধ হয় আৰু বাণ নিক্ষেপ কৰি সমুদ্ৰৰ পানী শুকুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰে।
তেওঁ ৰামক কয় যে সমুদ্ৰৰ মাজেৰে পথ নিৰ্মাণ সম্ভৱ নহয় যদিও দেৱশিল্পী বিশ্বকৰ্মাৰ পুত্ৰ দেৱস্থপতি নল বানৰ সেনাৰ মাজত উপস্থিত আছে।
নলে তেওঁৰ পিতাৰ আশীৰ্ব্বাদস্বৰূপ স্থাপত্যশিল্প আৰু প্ৰযুক্তিৰ অত্যাৱশ্যকীয় শিক্ষা লাভ কৰিছে আৰু একাধিক অভিজ্ঞতাৰ মুখা-মুখিও হৈছে।
বৰুণ দেৱে পৰামৰ্শ দিয়ে যে ৰামে যাতে নলৰ পৰিদৰ্শন আৰু দক্ষতাৰে সেইস্থানৰ পৰা লঙ্কালৈ এখন সেতু নিৰ্মাণ কৰে।
এই সময়ত নলে স্বেচ্ছাসেৱী হিচাপে এই দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে আৰু মন্তব্য কৰে যে স্নেহৰ আহ্বান নুশুনাত ৰামে স্বগুণে জলদেৱতাৰ আত্মদম্ভ চূৰ্ণ কৰিছে আৰু ৰাম নাম সমুদ্ৰৰ বাবে অতি শুভ আৰু মান্য।
বানৰদলে প্ৰকাণ্ড আকাৰৰ গধুৰ গছৰ মূঢ়া, সৰু-বৰ গছৰ ডাল, শিল আদি গোটাবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু এইসমূহৰে সাগৰৰ ওপৰত মাত্ৰ পাঁচ দিনতে দহ যোজন দৈঘ্যৰ সেতুখন নিৰ্মাণৰ কাম সম্পূৰ্ণ কৰে।
ৰাম আৰু তেওঁৰ সৈন্যদল এই সেতুৰে পাৰ হৈ লংকাত উপস্থিত হয় আৰু ৰাৱণৰ সৈতে যুদ্ধ কৰাৰ হেতু প্ৰস্তুত থাকে।
কোৱা হয় নলৰ বানৰ মাকৰ ৰূপত মোহিত হৈ তেওঁক আলিঙ্গন কৰাৰ সময়ত বিশ্বকৰ্মাৰ উদ্দীপনা আৰু ঔৰসত বানৰ মাতৃৰ গৰ্ভত নলৰ জন্ম হয়।
কোনো কোনোৰ মতে সেতু নিৰ্মাণৰ বাবে বানৰ সৈন্যয় সামগ্ৰী একত্ৰিত কৰাৰ বিপৰীতে নলে অকলেই এই সেতুখন নিৰ্মাণ কৰে।
কোনো কোনো পণ্ডিতৰ মতে বানৰ সেনা নলৰ পৰিদৰ্শনে আৰু তেওঁৰ বুদ্ধিত পাঁচদিনতে এই সেতুখন নিৰ্মাণ হয়।
দক্ষিণ ভাৰতৰ ৰামায়ণৰ এক স্থানীয় প্ৰকাৰ কম্ব ৰামায়ণত কেৱল নলকেই সেতুৰ স্থাপত্য শিল্পী তথা নিৰ্মাতা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
তুলসীদাস গোস্বামীৰ ৰামচৰিতমানসত এই সেতু নিৰ্মাণ সম্পৰ্কে নলৰ সৈতে তেওঁৰ ভ্ৰাতা নীলৰো উল্লেখ পোৱা যায়।
ৰামায়ণৰ কিছু সংস্কৰণত উল্লেখ আছে যে, নলৰ শিলক পানীত ওপঙি ৰখাৰ ক্ষমতা আৰু দক্ষতা আছিল, যাৰ ব্যৱহাৰেৰে নলে এই সেতু নিৰ্মাণ কৰাত সফল হয়।
আৰু কিছু সংস্কৰণত নলৰ সৈতে তেওঁৰ ভ্ৰাতা নীলৰো সেই অনুৰূপ দক্ষতা আছিল বুলি উল্লেখ আছে, ফলত নল আৰু নীলে একত্ৰে উক্ত বিদ্যাৰ ব্যৱহাৰ কৰি সেতু নিৰ্মাণ কৰে।
এই ঘটনাৰ ন্যায্যতাৰ প্ৰতিপাদন কৰিবলৈ গ'লে এক কিংবদন্তি পোৱা যায় যে নল-নীল কৈশোৰকালত খুব দুষ্টু প্ৰকৃৃতিৰ আছিল আৰু মুনি ঋষি সকলৰ আৰাধ্য দেৱ-দেৱীৰ দিব্য মূৰ্তি চুৰ কৰি পানীত পেলাই দিছিল।
ইয়াৰ প্ৰতিবিধানস্বৰূপ মুনি ঋষিগণে ভাগ্যবিধান দিয়ে যে, নল আৰু নীলৰ দ্বাৰা পানীত পেলোৱা যিকোনো প্ৰস্তৰমূৰ্তি বা প্ৰস্তৰ খণ্ডই পানীত ডুব নাযাব।
আন এটি জনশ্ৰুতি অনুসাৰি বৰুণদেৱে ৰামক আশ্বস্ত কৰি কয় যে দেৱস্থপতি নল আৰু নীলৰ দ্বাৰা পানীত পেলোৱা শিল পানীত ডুব নাযাব।
এই সমস্যাৰ সমাধান স্বৰূপে শ্ৰীৰামভক্ত বানৰসকলৰ দলপতি হনুমানে শিলবোৰত ৰাম নাম খোদিত কৰে যাতে শিলবোৰ ইটো সিটোৰ গাত লাগি থাকে আৰু এই উপায়টো পিছত ফলপ্ৰসূ হয়।
তেলেগু তথা বাংলা আদি আঞ্চলিক ভাষাৰ ৰামায়ণৰ সংস্কৰণ সমূহ আৰু জাভাৰ ছায়ানাটিকা সমূহৰ ক্ষেত্ৰটো সেতু নিৰ্মাণ কাৰ্যত নল-নীল আৰু হনুমানৰ অৱদানৰ মাজত মতভেদ আছে।
নলে তেওঁৰ অশুচি বাওঁ হাতেৰে হনুমানৰ পৰা শিলবোৰ লৈ পবিত্ৰ সোঁহাতেৰে সমূদ্ৰত পেলোৱাক লৈ দুঃখ অনুভৱ কৰি ৰামক এই কথা ব্যক্ত কৰে।
প্ৰত্যুত্তৰত ৰামে কয় যে নিৰ্মাণ কাৰ্যৰ ক্ষেত্ৰত বস্তু কঢ়িয়াবলৈ এই নীতিয়েই ব্যৱহাৰ হয়।
দক্ষিণ ভাৰতীয় কম্ব ৰামায়ণ অনুসৰি লংকাত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত নলে নিজ তদাৰকিৰে বানৰ সেনা থাকিবলৈ এটা আৱাসস্থল নিৰ্মাণ কৰে।
ৰাম-ৰাবণৰ যুদ্ধত নল ৰামৰ পক্ষে, ৰাৱণ আৰু তেওঁৰ ৰাক্ষস সৈন্যদলৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰে।
পঞ্চদশ শতাব্দীত লিখা আনন্দ ৰামায়ণ নামৰ ৰামায়ণৰ এটি সংস্কৰণত উল্লেখ আছে যে সেতু নিৰ্মাণৰ আগতে ৰামে নলে অনা নটা জ্যোতিৰ্ময় শিলক নৱগ্ৰহৰূপে পূজা কৰে।
হেইচনাম সাৱিত্ৰীয়ে জাপান আৰু ইজিপ্টকে ধৰি ভাৰত আৰু বিদেশৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ত বহুতো উল্লেখযোগ্য প্ৰদৰ্শন কৰিছে।
'একহৌলাংবি'ত 'একহৌলাংবি' , 'তামনালাই'ত 'বিধবা মাতৃ' , 'কাবুই কিওইবা'ত 'বুঢ়ী' , পেবেটত 'মাতৃ পেবেট' , 'লাইগি মাচাচিঙ্গা'ত জনজাতীয় মহিলা , 'ইন মেমৰছ অফ আফ্ৰিকা'ত 'মি' , 'মিগি শ্বাৰিং'ত 'থামবাম' আৰু 'কৰ্ণ'ত 'ৰাধা' হৈছে কলাক্ষেত্ৰত তেওঁৰ কিছুমান মুখ্য প্ৰডাক্টচন।
মহাশ্বেতা দেৱীৰ এটা চুটি কাহিনীৰ ওপৰত আধাৰিত একে নামৰ নাটকত দ্ৰোপদীৰ চিত্ৰায়নে তেওঁ বাতৰিৰ শিৰোনাম দখল কৰিছিল কিয়নো এই নাটকৰ অন্তিম মুহূৰ্তত তেওঁক এখন এখনকৈ কাপোৰ খুলি মঞ্চত উলংগ হোৱা দেখা গৈছিল।
কিন্তু এই ঘটনায়ে ২০০৪ চনত সেনা কৰ্মীৰ সন্মুখত উলংগ হৈ প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ বাৰগৰাকী মহিলাৰ এক দলক অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল বুলি জনা যায়।
বয়সে ষাঠিৰ দেওনা পাৰ কৰাৰ পিছতো তেওঁ ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ এটা চুটি কাহিনীৰ ওপৰত আধাৰিত নাটক 'ডাকঘৰ'ত এজন যুৱকৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হৈছিল।
সংগীত নাটক একাডেমীৰ প্ৰাক্তন মনোনীত সদস্য সাৱিত্ৰীয়ে ১৯৯৯ চনত মধুশ্ৰী দত্তৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ৬০ মিনিটৰ চুটি ছবি 'মহাদেৱী আক্কা'তো অভিনয় কৰিছিল।
ইয়াত তেওঁ মুখ্য চৰিত্ৰ হিচাপে অভিনয় কৰিছিল আৰু ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ নৃতাত্বিক ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ লগতে ভাৰতীয় তথ্যচিত্ৰ প্ৰযোজক সন্থাৰ আই.ডি.পি.এ. বঁটা আৰু ছাংহাই আন্তৰ্জাতিক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্যৰ বাবে পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল।
এজন প্ৰখ্যাত থিয়েটাৰ ব্যক্তিত্ব নেমি চন্দ্ৰ জৈনে তেওঁৰ কিতাপ 'ফ্ৰম দা ৱিঙছ, নোটছ অন ইণ্ডিয়ান থিয়েটাৰ'ত সাৱিত্ৰী হেইচনামৰ কেৰিয়াৰৰ বিষয়ে নথিভুক্ত কৰা হৈছে।
ভাৰতীয় থিয়েটাৰৰ বিশেষজ্ঞ নাটৰং প্ৰতিষ্ঠানে তেওঁৰ প্ৰদৰ্শনৰ সৈতে সম্পৰ্কিত প্ৰায় ১০০টা নথিপত্ৰ সংকলিত কৰিছে।
ইয়াত বিভিন্ন কিতাপ, পোষ্টাৰ, বাতৰি প্ৰতিবেদন আৰু প্ৰবন্ধ, ফটোগ্ৰাফ আৰু ভিডিঅ' ক্লিপিং আদি অন্তৰ্ভুক্ত আছে।
১৯৪৬ চনৰ ৫ জানুৱাৰী তাৰিখে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ মণিপুৰৰ মায়াং ইম্ফলৰ এক মেইতেই পৰিয়ালত হৈছিল।
তেওঁ সৰুৰে পৰা সাৱিত্ৰীক অভিনয়ৰ প্ৰশিক্ষণ দিছিল আৰু তেওঁক শিশু শিল্পী হিচাপে থিয়েটাৰত অভিনয়ৰ পৰিচয় দিছিল।
'নিমাই চান্যা'ৰ মুখ্য ভূমিকা 'নিমাই' হিচাপে আৰু 'শ্ৰীবৎস-চিন্তামণি'ত তেওঁ 'ৰাণী চিন্তামণি' হিচাপে তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক সময়ৰ প্ৰদৰ্শন যথেষ্ট সমাদৃত হৈছিল।
১৯৬১ চনত হেইচনাম কানাইলালৰ দ্বাৰা পৰিচালিত 'লেয়েং আহানবা'ত তেওঁৰ প্ৰদৰ্শনৰ সৈতে তেওঁৰ কেৰিয়াৰে এক ৰূপ লৈছিল আৰু তেওঁ পৰৱৰ্তী বছৰত তেওঁ কানাইলালৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
কচনাইলালে ১৯৬৯ চনত কলাক্ষেত্ৰ মণিপুৰ নামৰ থিয়েটাৰ গোষ্ঠী প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল আৰু সাৱিত্ৰী ইয়াৰ অংশ আছিল।
মণিপুৰ ৰাজ্যিক কলা একাডেমীয়ে ১৯৮৮ চনত অভিনয়ৰ বাবে সাৱিত্ৰী হেইচনামক বাৰ্ষিক বঁটা প্ৰদান কৰিছিল।
একে বছৰে তেওঁ 'মিগি শ্বাৰাং'ত তেওঁৰ অভিনয়ৰ বাবে তৃতীয় কাইৰ' আন্তৰ্জাতিক সমসাময়িক আৰু পৰীক্ষামূলক থিয়েটাৰ মহোৎসৱত সমালোচকৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী বঁটা লাভ কৰিছিল।
২০০২ চনত কলকাতা ভিত্তিক থিয়েটাৰ গোষ্ঠী নন্দিকাৰ আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ মহিলা আৰু শিশু বিকাশ মন্ত্ৰালয়ৰ দ্বাৰা তেওঁ নন্দিকাৰ বঁটা লাভ কৰে।
সাবিত্ৰী হৈস্নাম্ বা হৈস্নাম্ সাবিত্ৰী এগৰাকী ভাৰতীয় মঞ্চ অভিনেত্ৰী আৰু মণিপুৰী থিয়েটাৰৰ অন্যতম উল্লেখযোগ্য থিয়েটাৰ ব্যক্তিত্ব।
তেওঁ মধুশ্ৰী দত্তৰ দ্বাৰা পৰিচালিত সমালোচনামূলকভাৱে প্ৰশংসিত চুটি ছবি 'স্ক্ৰিবেলছ অন আক্কা'ত অভিনয় কৰিছিল।
এই ছবিখনে আইডিপিএ বঁটা, ছাংহাই আন্তৰ্জাতিক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্য বঁটা আৰু শ্ৰেষ্ঠ নৃতাত্ত্বিক চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
মণিপুৰী থিয়েটাৰত তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০০৮ চনত দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীত ধাৰাৰ লগত জড়িত আৰতিয়ে বেছিভাগ মাৰাঠী, কোংকণী আৰু হিন্দী চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে জড়িত।
সম্পূৰ্ণ কণ্ঠৰ গীত আৰু শৈলীৰ বাবে জনাজাত আৰতি আগ্ৰাৰ লগতে গোৱালিয়ৰ আৰু জয়পুৰ ঘৰাণাৰ পৰা আয়ত্ত কৰিছিল।
তেওঁ দুটাকৈ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শিতানৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছে।
তেওঁৰ এলবাম 'তেজোময় নাদব্ৰহ্ম', 'ৰাগ-ৰং', 'ভক্তিমালা ভজন' আৰু 'অন্তৰ্নাদ', 'ডে ঢাক্কা', 'চাৱলী', 'চৰ্দাৰী বেগম', 'ইক হাজাৰিচি নোট' ছবিৰ বাবে পৰিচিত।
তেওঁ আকাশবাণীৰ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীত প্ৰতিযোগিতাৰ সকলো শ্ৰেণীত "স্বৰ্ণ পদক" লাভ কৰিছিল।
তেওঁ প্ৰাৰম্ভিক সংগীত শিক্ষা পণ্ডিত বসন্তৰাও কুলকাৰ্ণীৰ পৰা আৰু পিছত কিশোৰী আমোংকাৰৰ ওচৰত গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁ কণ্ঠদান কৰে উল্লেখযোগ্য ছবি সমূহ হৈছে: 'চৰ্দাৰী বেগাম' , 'চাৱলী', 'ডে ঢাক্কা' , 'দিল দোষ্টি ইটিচি', 'ধুচাৰ' আৰু 'সংহিতা' ।
আৰতি অংকলীকৰ-টিকেকাৰে টেলিভিছন সাক্ষাৎকাৰ, ৰিয়েলিটি শ্ব'ত আৰু সংগীত অনুষ্ঠানত অতিথি বিচাৰক হিচাপে প্ৰায়ে দেখা যায়।
তেওঁ ২০১৯ চনত টৰণ্টোৰ টৰণ্টোৰ আগা খান সংগ্ৰহালয়কে ধৰি সন্মানীয় স্থানত গোটেই বিশ্বতে তেওঁৰ কলা প্ৰদৰ্শন কৰিছে।
প্ৰাক্‌কথনত লেখক ময়ূৰ বৰাই অসম আৰু অসমীয়াৰ বিষয়ে অৱতাৰণা কৰি লিখিছে, "মাতৃভাষা আৰু মাতৃভূমিৰ প্ৰতি প্ৰশ্নাতীত একাত্মতা অনুভৱ নকৰা কোনো ব্যক্তিয়েই জাতিটোৰ বাবে অপৰিহাৰ্য নহয় বুলি ইতিহাসে আমাক শিকাই থৈ গৈছে।
অসমৰ খিলঞ্জীয়া মানুহৰ মূল সমস্যাবোৰৰ সমাধানসূত্ৰ উলিওৱাৰ ক্ষেত্ৰত কোনো ৰাজনৈতিক এটা সৰ্বভাৰতীয় ৰাজনৈতিক দলৰে বিন্দুমাত্ৰও সদিচ্ছা নাই।
সংকটে ঘেৰি ধৰিলেও, ৰাজনৈতিক দলসমূহে বিশ্বাসঘাটকতা কৰিলেও, অসমৰ সংগ্ৰামী জনসাধাৰণে অৰাজনৈতিক সংগঠনৰ উদ্যোগত চলা আন্দোলনৰ মাজেদিয়েই নিজৰ গৃহভূমিত নিজৰ সন্মানজনক স্থিতি অক্ষুণ্ণ ৰাখিব পাৰিব।
বিশিষ্ট কথাশিল্পী চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ এটা বিখ্যাত কবিতাৰ মাজৰ এই দুটা শব্দই সংকটৰ সময়ত জাতিটোৰ মনত প্ৰাণসঞ্চাৰ কৰিব পাৰে বুলি মই ভাবোঁ।
প্ৰথম অংশত থকা ছয়টা অধ্যায় হৈছে, 'চিৰদিন অসমীয়াঃ দোহৰাৰ প্ৰয়োজন হৈছে কিয়' 'ঊনবিংশ শতিকাঃ সংকটৰ মাজত সম্ভাৱনীয়তা', 'আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনঃভাষিক সংগ্ৰামৰ মুখ্য সেনাধ্যক্ষ', 'আমেৰিকান মিছনেৰীঃঅসমীয়াত্বৰ ধ্বজাবাহী', 'গুণাভিৰাম বৰুৱাঃভাষা-সংস্কৃতিৰ অক্লান্ত সাধক' আৰু 'হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাঃভাষিক জাতীয়তাবাদৰ মহানায়ক'।
গ্ৰন্থখনৰ দ্বিতীয় অংশত বিভিন্ন কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশিত লেখকৰ পঁয়ত্ৰিশটা প্ৰবন্ধ সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে।
প্ৰথম অংশৰ ছয়টা আপেক্ষিক ভাৱে দীঘল প্ৰবন্ধৰ প্ৰথমটোত অসমীয়াৰ এটা সংজ্ঞা নিৰূপণ কৰাৰ লগতে 'চিৰদিন অসমীয়া' শব্দ যুগলৰ যোগেদি জাতিটোৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় আৰু ধনাত্মক মনোভাৱক বুজোৱা হৈছে বুলি পঢ়ুৱৈয়ে মন্তব্য জনায়।
জাতি-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে ক্ষণজন্মা ব্যক্তিৰ অৱদানে অসমীয়া জাতিটোক দ্বিজত্ব প্ৰদান কৰাৰ বিষয়ে প্ৰবন্ধটোত উল্লেখ আছে।
প্ৰথম অংশৰ বাকীকেইটা প্ৰবন্ধত আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন, আমেৰিকান বেপ্টিষ্ট মিছনেৰী,গুণাভিৰাম বৰুৱা আৰু হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ সাধনা, অৱদানৰ কথা আলোচনা কৰি সেইসকলৰ চিন্তা অসমীয়া ভাষিক জাতীয়তাবাদৰ মূল আধাৰ হিচাপে প্ৰতিফলিত কৰিছে বুলি পঢ়ুৱৈসমাজে মন্তব্য দিয়ে।
লেখকে কিতাপখন উছৰ্গা কৰিছে, "অসম আৰু অসমীয়াৰ সুৰক্ষিত ভৱিষ্যতৰ স্বাৰ্থত নিজৰ প্ৰাণ বলিদান দিয়া বীৰ ছহিদসকলৰ পুণ্য স্মৃতিত।
লেখক বৰাই 'প্ৰাক্‌কথন'ত উল্লেখ কৰিছে যে কোনোটো প্ৰবন্ধৰ প্ৰকাশ্য অৰ্থ বা উদ্দেশ্য ভিন ভিন যেন লাগিলেও এই অংশৰ প্ৰতিটো লেখাৰে 'চিৰদিন অসমীয়া' ধাৰণাটোৰ লগত সম্পৰ্ক আছে।
১৯৪২ চনত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত ক্লাৱৱালাই বেছিভাগ গিল্ড অফ চাৰ্ভিছৰ সহায়কাৰীসকলৰ সৈতে তেওঁ ইণ্ডিয়ান হস্পিটেলিটি কমিটি স্থাপন কৰিছিল।
মাদ্ৰাজ আৰু ইয়াৰ চাৰিওফালে বহু সংখ্যক ভাৰতীয় সৈন্য ৰখা হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ খুব কম সুবিধাৰে অতি কষ্টৰে আছিল।
শ্ৰীমতী ক্লাৱৱালাই সকলো সম্প্ৰদায়ৰ মহিলাসকলক ভ্ৰাম্যমাণ ভোজনশালা, চিকিৎসালয় আৰু চিকিৎসা ব্যৱস্থা, পৰিৱৰ্তনমূলক চিকিৎসা আৰু মনোৰঞ্জন কাৰ্যসূচী আয়োজন কৰাৰ প্ৰচেষ্টাত যোগদান কৰিবলৈ প্ৰেৰিত কৰিছিল।
জনসাধাৰণে আতিথেয়তা সমিতিৰ দ্বাৰা আৰম্ভ কৰা যুদ্ধ পুঁজিত উদাৰতাৰে দান কৰিছিল যি যুদ্ধৰ পিছতো নিজৰ প্ৰচেষ্টা অব্যাহত ৰাখিছিল।
বিজয়ী ১৪তম সেনাই মেৰীক তেওঁৰ অত্যধিক প্ৰচেষ্টাৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে এখন জাপানী তৰোৱাল প্ৰদান কৰিছিল।
এই প্ৰতিষ্ঠান মুম্বাইত অৱস্থিত টাটা ইনষ্টিটিউট অফ ছচিয়েল চাইন্সেছৰ পিছতে দক্ষিণ ভাৰতৰ প্ৰথম সামাজিক শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতৰ দ্বিতীয় শিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান।
১৯০৯ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সীৰ ওটাকামুণ্ডত মেৰীৰ জন্ম হৈছিল।
মাদ্ৰাজ চহৰৰ ৩০০ শক্তিশালী পাৰ্চী সম্প্ৰদায়ৰ সদস্য ৰুষ্টম পেটেল আৰু আলামাই তেওঁৰ পিতৃ মাতৃ।
তেওঁ মাদ্ৰাজত স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ১৮ বছৰ বয়সত নোগি ক্লাৱৱালাৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
পিছলৈ তেওঁ এজন ভাৰতীয় সেনা বিষয়া মেজাৰ চন্দ্ৰকান্ত কে যাদৱৰ সৈতে পুনৰ বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
তেওঁৰ সংস্থা গিল্ড অফ চাৰ্ভিছে অনাথ আশ্ৰম, মহিলা সাক্ষৰতা, অক্ষমসকলৰ যত্ন আৰু পুনৰ্বাসন আদিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত এক ডজনৰো অধিক ইউনিট পৰিচালনা কৰে।
তেওঁক ১৯৫৬ চনত এবছৰৰ বাবে শ্ৰীযুত আৰ. ই. কাষ্টেলৰ পিছত মাদ্ৰাজৰ শ্বেৰীফ নিযুক্ত কৰা হৈছিল।
বহুপতি প্ৰথা মুখ্যতঃ পুৰুষ-প্ৰধান সমাজৰ গাওঁবোৰত প্ৰচলিত আৰু তাত এতিয়াও প্ৰাচীন ৰীতি-নীতি আৰু ৰীতি-নীতি অনুসৰণ কৰে।
বিবাহ ভংগৰ নিয়মবোৰ কঠোৰ আৰু বিবাহ চুক্তিৰ বিৰুদ্ধে যোৱা এজন ভাতৃক সম্পত্তিৰ অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিতও কৰিব পৰা যায়।
মহাভাৰতত উল্লেখ কৰা অনুসৰি পাণ্ডৱসকলক তেৰ বছৰৰ বাবে তেওঁলোকৰ ৰাজ্যৰ পৰা নিৰ্বাসিত কৰা হৈছিল আৰু শেষৰটো বছৰ কিন্নৌৰৰ এই পাহাৰীয়া অঞ্চলত অজ্ঞাতবাসত কটাইছিল।
কিছুমান কিন্নৌৰীয়ে দাবী কৰে যে এই প্ৰথা তেওঁলোকে পাণ্ডৱসকলৰ পৰা উত্তৰাধিকাৰ সূত্ৰে পাইছে; যাক তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষ গণ্য কৰে।
ভাৰতৰ বহুপতি প্ৰথাৰ অৰ্থ হৈছে ঐতিহাসিক ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বা বৰ্তমানৰ ভাৰতবৰ্ষৰ এগৰাকী মহিলাৰ একে সময়তে দুই বা ততোধিক স্বামী থকা প্ৰথা।
বহুপতি প্ৰথাৰ উদাহৰণ হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতত দেখা পোৱা যায়; য'ত পাঞ্চাল ৰজাৰ জীয়ৰী দ্ৰৌপদীয়ে পাঁচজন ভাতৃৰ সৈতে একেলগে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
দক্ষিণ ভাৰতত নীলগিৰিৰ টোড়া জনজাতি, ত্ৰিবাংকুৰৰ নাঞ্জানাদ ভেল্লালা জাতিৰ মাজতো বহুপতি প্ৰথা দেখা যায়।
যদিও বহুতো জনগোষ্ঠী আৰু জনজাতিৰ মাজত এই প্ৰথা নাইকীয়া হৈ গৈছে, তথাপিও কিছুমান পাহাৰীৰ মাজত, বিশেষকৈ উত্তৰ ভাৰতৰ গাড়োৱালক ‘জৌনচাৰ বাৱাৰ’ অঞ্চলত এই প্ৰথা দেখা যায়।
শেহতীয়া বছৰবোৰত কৃষিভূমিৰ বিভাজন পৰিহাৰ কৰিবলৈ পাঞ্জাবৰ মালৱা অঞ্চলৰ কৃষিজীৱি সমাজত বহুপতি প্ৰথা বৃদ্ধি পোৱা দেখা গৈছে।
তেওঁৰ মুখ্য গৱেষণাৰ আগ্ৰহ হৈছে বিকাশমূলক স্নায়ুজীৱবিজ্ঞান, পৰিমাণগত ৰূপতত্ত্ব আৰু ইলেক্ট্ৰন মাইক্ৰস্কপি।
গুৰুত্বপূৰ্ণ সময়ৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিবলৈ মানৱ মেৰুদণ্ড, দৃশ্যমান পথ, চেৰিবেলাৰ নিউক্লিয়াই আৰু মানৱ মূত্ৰাশয়ৰ স্বায়ত্তশাসনিক অভ্যন্তৰীণকৰণ অধ্যয়ন কৰা হৈছে য'ত এই অঞ্চলবোৰ ভ্ৰূণৰ আণৱিক পৰিৱেশত পৰিৱৰ্তনৰ সম্ভাৱনা ৰখাৰ সম্ভাৱনা থাকে যাৰ ফলত সম্পৰ্কিত বিকাশমূলক অস্বাভাৱিকতা হ'ব পাৰে।
তেওঁৰ অধ্যয়নবোৰে ৰোগগত সামগ্ৰী আৰু জন্তুৰ পৰীক্ষাৰ সৈতে তুলনা কৰাৰ বাবে ভূমিগত তথ্য প্ৰদান কৰাৰ লগতে আণৱিক স্তৰত এই অঞ্চলবোৰৰ বিকাশত জড়িত প্ৰক্ৰিয়াবোৰৰ ভালদৰে বুজাত সহায় কৰিছে।
তেওঁ ১৯৭২ চনৰ পৰা এইমছত এমএচচি, এমএছ আৰু পিএইচডিৰ স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণৰ লগত জড়িত আছিল।
২০১২ চনত তেওঁ নতুন দিল্লীত অৱস্থিত সৰ্বভাৰতীয় চিকিৎসা বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানৰ দেহতত্ত্ব বিভাগৰ ডিন পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল।
তেওঁৰ মুখ্য গৱেষণাৰ বিষয়সমূহ হৈছে বিকাশমূলক স্নায়ুজীৱবিজ্ঞান, পৰিমাণগত ৰূপবিজ্ঞান আৰু ইলেক্ট্ৰন মাইক্ৰ'স্কপি।
শশী ৱাধৱায়ে ১৯৭০ চনত মধ্য প্ৰদেশৰ জবলপুৰ মেডিকেল কলেজৰ পৰা চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ স্নাতকোত্তৰ অধ্যয়নৰ বাবে নতুন দিল্লীৰ সৰ্বভাৰতীয় চিকিৎসা বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানৰ দেহতত্ত্ব বিভাগত যোগদান কৰিছিল।
উক্ত ঘটনাৰ প্ৰবল ৰাজহুৱা প্ৰতিবাদৰ হোৱাত ডিচেম্বৰ ২০১২-ত দ্ৰুত তদন্ত আৰু বিচাৰ প্ৰক্ৰিয়া চলোৱাৰ বাবে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উপায়- আইন সংশোধনৰ বাবে অধ্যয়ন আৰু ৰাজহুৱা পৰামৰ্শ লবলৈ এখন ন্যায়িক সমিতি গঠন কৰা হয়।
প্ৰায় ৮০,০০০ পৰামৰ্শ বিবেচনা কৰাৰ পিছত সমিতিখনে এক প্ৰতিবেদন দাখিল কৰে, য’ত প্ৰকাশ পায় যে মহিলাৰ বিৰুদ্ধে অপৰাধৰ মূল কাৰণ হৈছে চৰকাৰ আৰু আৰক্ষীৰ বিফলতা।
কেইবাখনো নতুন আইন গৃহীত আৰু ধৰ্ষণৰ গোচৰৰ শুনানিৰ বাবে ছয়খন নতুন ফাষ্ট ট্ৰেক আদালত সৃষ্টি কৰা হয়।
সমালোচকসকলে যুক্তি দিয়ে যে ধৰ্ষণৰ গোচৰৰ শুনানি আৰু বিচাৰ কৰিবলৈ আইনী ব্যৱস্থা যথেষ্ঠ মন্থৰ।
কিন্তু এই গোচৰটোৰ ফলত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে অপৰাধৰ ৰাজহুৱা আলোচনা যথেষ্ট বৃদ্ধি পাইছে আৰু পৰিসংখ্যাই দেখুৱায় যে অপৰাধৰ প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিবলৈ ইচ্ছুক মহিলাৰ সংখ্যাও লক্ষণীয়ভাবে বৃদ্ধি পাইছে।
অৱশ্যে, আক্ৰমণৰ দুবছৰ পিছত ২০১৪ চনৰ ডিচেম্বৰত ভুক্তভোগীৰ দেউতাকে সংস্কাৰৰ প্ৰতিশ্ৰুতিবোৰ পূৰণ নকৰা বুলি অভিহিত কৰে আৰু তেওঁ জীয়েক আৰু আন মহিলাৰ বাবে ন্যায় পাবলৈ সক্ষম নোহোৱাৰ বাবে দুখ অনুভৱ কৰে।
কিন্তু বাছখনে ইয়াৰ স্বাভাৱিক পথৰে নগৈ অন্য পথেৰে যোৱাত আৰু ইয়াৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰি দিয়াৰ সময়ত যোৱাৰ সময়ত তেওঁৰ বন্ধুজনৰ সন্দেহ হয়।
যেতিয়া তেওঁ আপত্তি কৰে, চালকসহ ইতিমধ্যে বাছখনত থকা ছয়জনীয়া লোকৰ দলটোৱে তেওঁলোকক তাচ্ছিল্য কৰি কয় যে ইমান দেৰীলৈকে তেওঁলোকেনো অকলে কি কৰি আছিল।
সিহঁতৰ ভিতৰত আছিল বাছ চালক ৩০ বছৰীয়া ৰাম সিং আৰু তাৰ ২৬ বছৰীয়া ভায়েক মুকেশ সিং; দুয়োকে ৰাজস্থানত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়।
জিম প্ৰশিক্ষক ২০ বছৰীয়া বিনয় শৰ্মা আৰু ফল বিক্ৰেতা ১৯ বছৰীয়া পৱন গুপ্তা- দুয়োকে উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু বিহাৰত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়।
উত্তৰ প্ৰদেশৰ বাদায়ুনৰ ১৭ বছৰীয়া কিশোৰ মহম্মদ আফ্ৰোজক দিল্লীৰ আনন্দ বিহাৰ টাৰ্মিনেলত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়।
চাকৰি বিচাৰি দিল্লীলৈ অহা ২৮ বছৰীয়া অক্ষয় ঠাকুৰ বিহাৰৰ ঔৰঙ্গাবাদত গ্ৰেপ্তাৰ হোৱা ষষ্ঠজন অভিযুক্ত আছিল।
সেইদিনা নিশা জ্যোতি সিঙ নামৰ ২৩ বছৰীয়া মহিলা ফিজিঅ'থেৰাপী ইণ্টাৰ্ন এগৰাকীয়ে তেওঁৰ পুৰুষ বন্ধুৰ সৈতে বাছত গৈ থাকোঁতে বাছৰ ভিতৰতে জ্যোতিক দলবদ্ধ ধৰ্ষণ আৰু অত্যাচাৰ কৰে।
আক্ৰমণৰ এঘাৰ দিন পিছত তেওঁক জৰুৰীকালীন চিকিৎসাৰ বাবে ছিংগাপুৰৰ এখন চিকিৎসালয়লৈ স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল, কিন্তু দুদিন পিছত মৃত্যু হয়।
তাৰ পিছত সিহঁতে জ্যোতিক বাছখনৰ পিছফালে টানি নি তেওঁকো ৰডৰে প্ৰহাৰ কৰে আৰু চালকে বাছ চলাই থকা অৱস্থাতে তেওঁক ধৰ্ষণ কৰে।
পিছত চিকিৎসকৰ প্ৰতিবেদনত কোৱা হয় যে আক্ৰমণৰ ফলত তেওঁৰ পেট, অন্ত্ৰ আৰু যৌনাংগত গুৰুতৰ আঘাত পাইছিল আৰু এই আঘাত কোনো ভোঁতা বস্তুৰ দ্বাৰাই কৰা হ'ব পাৰে।
ফটাচিঙা কাপোৰৰে জ্যোতি আৰু তেওঁৰ বন্ধুক নিশা প্ৰায় ১১ বজাত এজন বাটৰুৱাই ৰাস্তাৰ দাঁতিত পৰি থকা দেখা পায়।
ভৱিষ্যতৰ মোগল সাম্ৰাজ্যৰ উত্তৰাধিকাৰ চাহজাদা মিৰ্জা দাৰা বখটৰ মৃত্যুৰ পিছত জীনতে তেওঁৰ পুত্ৰ মিৰ্জা জৱান বখটক মোগল সিংহাসনৰ উত্তৰাধিকাৰ পাতিবলৈ প্ৰচেষ্টা চলাইছিল; যদিও সম্ৰাটৰ জীৱিত জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ মিৰ্জা ফাথ-উল-মুল্ক বাহাদুৰহে আছিল।
কিন্তু ব্ৰিটিছৰ "জ্যেষ্ঠ উত্তৰাধিকাৰ" নীতি বলবৎ থকাৰ বাবে মিৰ্জা জৱান বখটৰ উত্তৰাধিকাৰৰ বিষয়টো গ্ৰহণ কৰা নহ’ল।
সন্দেহ কৰা হয় যে সাম্ৰাজ্যৰ আভ্যন্তৰীণ বিষয়ত অযথা হস্তক্ষেপ কৰা বাবেই জীনত মহলে তেওঁক বিহ দি হত্যা কৰিছিল।
১৮৫৭ চনৰ চিপাহী বিদ্ৰোহৰ সময়ত তেওঁ ভৱিষ্যতৰ সিংহাসনৰ উত্তৰাধিকাৰৰ লক্ষ্যৰে নিজ পুত্ৰক বিদ্ৰোহাত্মক কাৰ্যকলাপৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিছিল।
১৮৬২ বাহাদুৰ শাহ নিৰ্বাসিত অৱস্থাতে মৃত্যু হোৱাৰ পিছত কোনো এজনকে দিল্লীৰ সিংহাসনৰ দাবীদাৰ হোৱাত বাধা আৰোপ কৰে।
তেওঁক ৰেঙ্গুনৰ শ্বেডেগন পেগোডাৰ ওচৰৰ ডেগন টাউনশ্বিপৰ বাহদুৰ শাহ জফৰৰ সমাধিৰ ওচৰত কবৰ দিয়া হয়।
তেওঁ সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰশাসনত যথেষ্ঠ পৰিমানে হস্তক্ষেপ কৰাৰ উপৰিও নিজৰ পুত্ৰ মিৰ্জা জৱান বখটক সিংহাসনৰ উত্তৰাধিকাৰ পাতিবৰ প্ৰচেষ্টা চলাইছিল।
সেইবোৰ হৈছে, তেওঁক মানুহে হত্যা কৰিব নোৱাৰিব, কোন প্ৰাণীও হত্যা কৰিব নোৱাৰিব: তেওঁক ঘৰতো হত্যা কৰিব নোৱাৰিব, আৰু বাহিৰতো হত্যা কৰিব নোৱাৰিব, তেওঁক দিনতো হত্যা কৰিব নোৱাৰিব আনকি ৰাতিও হত্যা কৰিব নোৱাৰিব; তেওঁক অস্ত্ৰৰ দ্বাৰাও হত্যা কৰিব নোৱাৰিব আনকি সস্ত্ৰৰ দ্বাৰাও হত্যা কৰিব নোৱাৰিব; তেওঁক স্থল, জল বা বায়ু ক’তো হত্যা কৰিব নোৱাৰিব।
তেওঁ এগৰাকী বিষ্ণুভক্ত আছিল, তেওঁৰ পিতৃক দেৱতা হিচাপে পূজা কৰাতো তেওঁ অস্বীকাৰ কৰে আৰু প্ৰহ্লাদ বিষ্ণুকেই পূজা কৰে।
হিৰণ্যকশিপুকে প্ৰহ্লাদক হোলিকাৰ কোলাত ল’বলৈ দিয়ে, আৰু হিৰণ্যকশিপুয়ে হোলিকাৰ কোলাত বহাৰ পিছত প্ৰহ্লাদৰ ওপৰত জুই লগাই দিয়ে।
বিষ্ণু নৰসিংহ অৱতাৰ ৰূপত গধূলি লগ্নত আৱিৰ্ভূত হয়, হিৰণ্যকশিপুক ঘৰৰ দুৱাৰডলিত লৈ গৈ, তেওঁক নিজৰ কোলাত তুলি লৈ নখেৰে হত্যা কৰে।
হোলিকা হৈছে হিন্দু বৈদিক ধৰ্মগ্ৰন্থৰ উল্লিখিত এগৰাকী অসুৰ যাক দেৱতা বিষ্ণুৰ সহায়ত পুৰি হত্যা কৰা হয়।
তেওঁলোকৰ জন্ম আৰু শৈশৱৰ কথা বৰ্ণিত আছে শেষ অধ্যায় উত্তৰকাণ্ডত, কিন্তু কোনো কোনোৰ মতে উত্তৰকাণ্ডৰ এই বৰ্ণনা সমূহ বাল্মীকিৰ নিজ মুুখ নিঃসৃত নহয়।
কিংবদন্তি অনুযায়ী, ৰাজ্যত সীতাৰ সতীত্বক লৈ নানান নেতিবাচক আৰু ইতিবাচক কথা শুনিবলৈ পোৱাত সীতাই স্বেচ্ছায় ৰাজ্যৰ পৰা নিৰ্বাসিত হয়।
লৱ আৰু কুশ এই আশ্ৰমতেই জন্মগ্ৰহণ কৰে আৰু মহৰ্ষি বাল্মীকিৰ অভিভাবকত্বত অস্ত্ৰবিদ্যাত পাৰদৰ্শী হৈ উঠে।
অৱশ্যে স্থানীয় সমল অনুসৰি কাচুৰ, পাশ্তুন প্ৰব্ৰজনকাৰীৰ দ্বাৰা ১৫২৫ চনত প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল।
সেয়া হ’ল- ‘সাহিত্য-জিজ্ঞাসা’ , 'মিলন-তীৰ্থ' (যোৰহাট জিলা সাহিত্য সভাৰ প্ৰথম বিশেষ বাৰ্ষিক অধিৱেশনৰ স্মাৰক গ্ৰন্থ, ২০০৪), 'দিচৈৰ কলকণ্ঠ’ শীৰ্ষক গল্প সংকলনৰ যুটীয়া সম্পাদনা , 'প্ৰসঙ্গ : অসমীয়া সাহিত্য আৰু সংস্কৃতি’ , ‘ড ভূপেন হাজৰিকা : জীৱন আৰু সংগ্ৰাম' , ‘ভাষণাৱলী’ (অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি আৰু সংগীত অধিৱেশনৰ সভাপতি হিচাপে ড ভূপেন হাজৰিকাই দিয়া অভিভাষণৰ একত্ৰ সংকলন, প্ৰকাশক : অসম সাহিত্য সভা, ২০১২), সত্যনাথ বৰাৰ ‘বহল ব্যাকৰণ’ৰ সম্পাদনা , 'মিৰি দুয়ান’ (সোণাৰাম মিৰি মহৰি, মিচিং ভাষাৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থৰ সংকলন আৰু সম্পাদনা, ২০১৩), ‘অসমীয়া কবিতা : ঐতিহ্য আৰু ৰূপান্তৰ’ , 'ড সত্যেন্দ্ৰ নাৰায়ণ গোস্বামী অভিনন্দন গ্ৰন্থ’ , ‘ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ টাই জনগোষ্ঠী ভাষা-সমাজ-সংস্কৃতি' ; ‘অসমৰ তিব্বত-বৰ্মীমূলীয় জনগোষ্ঠী : ভাষা-সমাজ সংস্কৃতি’ ; ‘মিলন’ (অসম ছাত্ৰ সন্মিলনৰ মুখপত্ৰ, প্ৰথম বছৰ, প্ৰথম সংখ্যা, পুনৰ সংকলন আৰু সম্পাদনাঃ ২০১৬), ‘উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ সমন্বয় সাধক ড ভীমকান্ত বৰুৱা' , ‘অভিনন্দিতা পুষ্পা গগৈ’ , ‘হেম বৰুৱা সম্পাদিত পছোৱাৰ কবিতাসমগ্ৰ' আদি অন্যতম।
বিদ্যাৰ্থীসকলৰ উপযোগীকৈ তেওঁ সম্পাদনা কৰা গ্ৰন্থসমূহ হ’ল মাধৱদেৱ বিৰচিত ‘ভোজন বেহাৰ' ঝুমুৰা , শংকৰদেৱ বিৰচিত ‘পাৰিজাত হৰণ’ নাট , চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ ‘বীণ-বৰাগী’ , ‘আধুনিক অসমীয়া ৰচনা’ , মাধ্যমিক অসমীয়া ৰচনা' আৰু উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা সংসদৰ দ্বাৰা প্ৰণীত তথা প্ৰকাশিত একাদশ মানৰ পাঠ্যপুথি ‘অসমৰ বিহু উৎসৱ' ইত্যাদি।
অসমৰ তিব্বত-বৰ্মী ভাষাৰ অধ্যয়নৰ ইতিহাস বিষয়ক গৱেষণাৰ বাবে ডক্টৰেট ডিগ্ৰী, ২০১০ চন, অসমীয়া বিভাগ, ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়
পৰৱৰ্তী সময়ত ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰে আৰু বৰ্তমান যোৰহাটৰ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ , সহযোগী অধ্যাপিক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে।
উল্লেখযোগ্য যে, ‘মৰুভূমিক জোনাক' উপন্যাসিকাখন প্ৰদীপ কুমাৰ বিশ্বালৰদ্বাৰা উড়িয়া ভাষালৈ অনূদিত হৈ ভূবনেশ্বৰৰ উড়িয়া আলোচনী 'লেখালেখি’ ত প্ৰকাশ পাইছে।
হাজৰিকাই বৰ্তমান যোৰহাটৰ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ সহযোগী অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত ।
তেওঁ ফনোলজি, ভাৰত-ইউৰোপীয় ভাষাবিজ্ঞান, প্ৰাকৃত, পাৰ্চী, পুৰণি আইৰিছ, গথিক আৰু অন্যান্য ভাষা অধ্যয়ন কৰিছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ পেৰিছলৈ গৈছিল আৰু ভাৰত-আৰ্য, স্লাভ আৰু ভাৰত-ইউৰোপীয় ভাষাবিদ্যা, গ্ৰীক আৰু লেটিনৰ ভাষাবিজ্ঞানৰ গৱেষণা কৰিছিল।
১৯২২ চনত ভাৰতলৈ উভতি অহাৰ পিছত তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ত ভাৰতীয় ভাষাবিজ্ঞান আৰু ফোনেটিক্স বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে।
তেওঁৰ আজুককা ভৈৰৱ চেটাৰ্জী বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ পূব বংগৰ ফৰিদপুৰ জিলাৰ তেওঁৰ পৈতৃক গাঁৱৰ ঘৰৰ পৰা হুগলী জিলাৰ এখন গাঁৱলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল।
চেটাৰ্জীৰ ককাদেউতাক ভৈৰৱৰ পুতেক ইশ্বৰচন্দ্ৰই বিদ্ৰোহ কালত উত্তৰ ভাৰতৰ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ সেৱা কৰিছিল।
অৱসৰৰ পিছত তেওঁ কলিকতাত নিজৰ বাবে ঘৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু হুগলী গাঁৱৰ পৰা পৰিয়ালৰ বাসগৃহ স্থানান্তৰিত কৰিছিল।
তেওঁ স্কটিছ চাৰ্চ কলেজৰ পৰা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পূৰ্ব পৰীক্ষা এফএ তৃতীয় স্থানৰ সৈতে উত্তীৰ্ণ হৈছিল।
তাৰপিছত তেওঁ কলকাতাৰ প্ৰেচিডেন্সী কলেজৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত তেওঁৰ মুখ্য বিষয় হিচাপে নামভৰ্তি কৰিছিল আৰু ১৯১১ চনত ইয়াৰ পৰা প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থানত উত্তীৰ্ণ হৈছিল।
তেওঁৰ শৈশৱৰ বন্ধু আছিল পাৱাৰ টুলছ এণ্ড এপ্লায়েন্স কোং লিমিটেডৰ প্ৰতিষ্ঠাতা বিখ্যাত উদ্যোগপতি নগেন্দ্ৰ নাথ দাস।
সুনীতি কুমাৰ চট্টোপাধ্যায় বা সুনীতি কুমাৰ চেটাৰ্জী এগৰাকী ভাৰতীয় ভাষাবিদ, শিক্ষাবিদ আৰু সাহিত্যিক আছিল।
তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক শিক্ষা আৰু সাহিত্য শিতানত ১৯৫৫ চনত দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ আৰু ১৯৬৩ চনত দেশৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰে।