polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ইয়াত কিমানখনকৈ খেল ক’ত পতা হব, এই কথাবিলাক কোনো এলেকাৰ দল সমূহৰ শক্তিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ফিফাই আগতীয়াকৈ নিৰ্ধাৰণ কৰি দিয়ে।
প্ৰথম কেইখনমান বিশ্বকাপত আন্তঃমহাদেশীয় যুদ্ধ বিগ্ৰহে বিশ্বকাপত প্ৰভাৱ পেলাই, তদুপৰি এখন মহাদেশৰ পৰা আন এখনলৈ দল সমূহে যাতায়ত কৰিব লগা হোৱাতোও সেই সময়ত সমস্যাৰ কাৰণ হৈ দেখা দিছিল।
১৯৩৪ আৰু ১৯৩৮ চনৰ বিশ্বকাপত অতি কম সংখ্যাক দক্ষিণ আমেৰিকাৰ দলেহে অংশগ্ৰহণ কৰে, কেৱল ব্ৰাজিলেহে দক্ষিণ আমেৰিকীয় দল হিচাপে এই দুয়োখন বিশ্বকাপতে ভাগ লয়।
১৯৩০ চনৰ ১৩জুলাইত বিশ্বকাপৰ প্ৰথম দুখন খেল একে সময়তে অনুষ্ঠিত হয়, ইয়াৰে এখন খেলত ফ্ৰান্সে মেস্কিকোক ৪-১ গ’লত আৰু আনখন খেলত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰই বেলজিয়ামক ৩-০ত পৰাস্ত কৰে।
মণ্টেভিডেঅ’ত ৯৩,০০০ হাজাৰ দৰ্শকৰ সন্মুখত অনুষ্ঠিত হোৱা ১৯৩০ চনৰ প্ৰথম বিশ্বকাপৰ চূড়ান্ত খেলত ঊৰুগুৱেৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ফুটবল দলে আৰ্জেণ্টিনাক ৪-২ গ’লত পৰাস্ত কৰি, বিশ্বকাপ জয় কৰা প্ৰথম দলৰ সন্মান অৰ্জন কৰে
অলিম্পিকৰ সফলতাৰ বাবে সেই সময়ৰ ফিফাৰ সভাপতি জুলচ ৰিমেটে পুনৰ অলিম্পিকৰ বাহিৰত ফিফাৰ নিজস্ব অন্তৰ্জাতিক প্ৰতিযোগিতা পতাৰ কথা চিন্তা কৰে।
১৯২৮চনত আমষ্টাৰ্ডামত হোৱা ফিফাৰ কংগ্ৰেছত ইয়াৰ নিজস্ব প্ৰতিযোগিতা পতাৰ সিদ্ধান্তক চূড়ান্ত কৰা হয়।
অলিম্পিকৰ দুবাৰৰ বিজয়ী ঊৰুগুৱেই ১৯৩০চনত নিজৰ স্বাধীনতাৰ শতবৰ্ষ উদযাপন কৰাৰ লগত সংগতি ৰাখি ফিফাই ১৯৩০ চনৰ প্ৰথম বিশ্বকাপৰ আয়োজক হিচাপে ঊৰুগুৱেকে নিৰ্বাচন কৰে।
১৮৯৬ আৰু ১৯৩২ চনৰ অলিম্পিকক বাদ দি সকলোবোৰ অলিম্পিকতে ফুটবলক স্থান দিয়া হৈছে, আন বহুবোৰ প্ৰতিযোগিতাৰ বিপৰীতে অলিম্পিকৰ পুৰুষ ফুটবলক ঊচ্চ পৰ্যায়ৰ প্ৰতিযোগিতা বুলি গণ্য কৰা নহয়।
১৯৯২ চনৰ পৰা অলিম্পিকৰ প্ৰতিটো ফুটবলৰ দলত তিনিজন জেষ্ঠ খেলুৱৈ খেলুৱৈকো খেলাৰ অনুমতি দিয়া হয়।
১৯৯৬ চনত পোন প্ৰথম বাৰৰ বাবে মহিলা ফুটবল অলিম্পিকত অন্তৰ্ভুক্ত হয়, এই প্ৰতিযোগিতাত কোনো বয়সৰ সীমা নাই।
চুইডেন , চিলি , কোৰিয়া প্ৰজাতন্ত্ৰ , আৰু মেক্সিক’ আদি দেশে নিজে আয়োজন কৰোঁতেহে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ প্ৰদৰ্শন ডাঙি ধৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
যেনে ফিফা ২০ বছৰ অনুৰ্ধ বিশ্বকাপ, ফিফা ১৭ বছৰ অনুৰ্ধ বিশ্বকাপ, ফিফা ২০ বছৰ অনুৰ্ধ মহিলা বিশ্বকাপ, ফিফা ১৭ বছৰ অনুৰ্ধ মহিলা বিশ্বকাপ, ফিফা ক্লাব বিশ্বকাপ, আৰু ফুটবলেৰ অন্যান্য ধাৰা যেনে, ফিফা ফুটচল বিশ্বকাপ আৰু ফিফা বিচ ছ’কাৰ বিশ্বকাপ।
বৰ্তমানৰ নিয়ম অনুসৰি বিশ্বকাপৰ মূল পৰ্ব ত ৩২টা দলে আয়োজক দেশৰ বিভিন্ন স্থানত প্ৰতিযোগিতাত অৱতীৰ্ন হয়।
বিশ্বকাপৰ মূল পৰ্বৰ পূৰ্বে প্ৰায় তিনি বছৰ জুৰি চলা প্ৰাৰম্ভিক পৰ্বৰ প্ৰতিযোগিতাৰ পৰা এই ৩২টা দলক নিৰ্বাচন কৰা হয়, এই দল সমূহৰ ভিতৰত আয়োজক দেশ ও থাকে।
ব্ৰাজিলে মুঠ পাঁচবাৰ এই খিতাপ দখল কৰিছে, আনহাতেদি ইটালীয়ে আৰু জাৰ্মানীয়ে চাৰিবাৰ, আৰ্জেণ্টিনা, ফ্ৰান্স আৰু প্ৰথম বিশ্বকাপ বিজয়ী উৰুগুৱেই মুঠ দুবাৰকৈ বিশ্বকাপৰ খিতাপ দখল কৰিছে।
১৯০৪ চনত ফিফা প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ ঠিক পাছতেই, ১৯০৬ চনত ফিফাই চুইজাৰলেণ্ডত অলিম্পিক ক্ৰীড়া সমাৰোহৰ বাহিৰত থাকি এখন ভিন্ন আন্তৰ্জাতিক ফুটবল প্ৰতিযোগিতাৰ আয়োজন কৰে।
আন্তৰ্জাতিক ফুটবলৰ বয়স সেই সময়ত নিচেই কম আছিল, এইকাৰণেই ফিফাৰ ইতিহাসত এই প্ৰতিযোগিতাক এক ব্যৰ্থ প্ৰতিযোগিতা আখ্যা দিয়া হয়।
১৯৬৬ চনৰ ‘ৱৰ্ল্ড কাপ ৱিলি’ বিশ্বকাপৰ প্ৰথম শুভংকৰ .আধুনিক বিশ্বকাপ কেইখনত' সুকীয়াকৈ নিৰ্মাণ কৰা"আধিকাৰিক বিশ্বকাপ বল" ব্যৱহাৰ কৰাৰো পৰম্পৰা দেখা গৈছে।
ফিফা কনফেডাৰেচনচ কাপ হৈছে মূল বিশ্বকাপৰ আগে আগে হোৱা এখন আখৰা প্ৰতিযোগিতা এইখন বিশ্বকাপৰ এবছৰ আগত আয়োজক দেশতে অনুষ্ঠিত হয়।
বিজয়ী দলে পৰবৰ্তী প্ৰতিযোগিতালৈকে এই ট্ৰফী ৰাখিব পাৰে, আৰু পাছত তেওঁলোকক প্ৰকৃত সোণৰ ট্ৰফীটোৰ ঠাইত, সোণপানী চৰোৱা এটা প্ৰতিৰূপ প্ৰদান কৰা হয়।
গুৱাহাটীৰ কুমাৰ ভাস্কৰ নাট্য মন্দিৰৰ লগত ওতপ্ৰোতভাবে জড়িত থকা সত্য প্ৰসাদ বৰুৱাই অসমীয়া ৰক্ষণশীল সমাজত নাৰীক পুৰুষৰ লগত অভিনয় কৰোৱাৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
তদুপৰি সাংবাদিক হিচাপে তেখেতে চাইক্ল’ৰমা নামৰ এটি শিতান লৈ “দ্যা আছাম ট্ৰিবিউন” কাকতত ১৯৭৬ চনৰ পৰা মৃত্যুৰ আগলৈকে নাটক সমালোচনা কৰাৰ লগতে দৈনিক অসম, দি নৰ্থ-ইষ্ট ক্লেৰিয়ন, নতুন দৈনিক, আজিৰ অসম, প্ৰকাশ, দৈনিক জনমভূমি আৰু বিভিন্ন আলোচনীত বিভিন্ন সাংস্কৃতিক দিশত আলোকপাত কৰে।
সত্যপ্ৰসাদ বৰুৱাই লিখা "ধৰালৈ যিদিনা নামিব সৰগ" নাটকখন আছিল অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'যোগে প্ৰচাৰ হোৱা প্ৰথম অসমীয়া অনাতাঁৰ নাটক।
তেখেত সংস্কৃত, প্ৰাকৃত আদি প্ৰাচীন ভাৰতীয় ভাষাৰ নাটসমূহৰ উপৰিও বঙালী, পঞ্জাবী, হিন্দী আদি ভালেসংখ্যক ভাৰতীয় আধুনিক ভাষাৰ নাটক অধ্যয়ন কৰিছিল।
সেই সমূহৰ বিষয়ে সত্য প্ৰসাদ বৰুৱাই গ্ৰন্থ, প্ৰবন্ধ ৰচনা কৰি অসমীয়া নাট্য সাহিত্যৰ ভৰাঁল চহকী কৰি থৈ গৈছে।
তদুপৰি তেওঁ গ্ৰীক, নৰৱেজিয়ান, ইংৰাজী, ৰুছ আদি ভাষাৰ নাটক অধ্যয়ন কৰি সেইসমূহ অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ কৰি অসমৰ নাট্যপ্ৰেমী ৰাইজক উপকৃত কৰিছিল।
১৯৭৮ চনত তেখেতে ইডিপাছ নাটকত কৰা অভিনয়ৰ বাবে সৰ্বভাৰতীয় সমালোচক সংস্থাৰ "শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা বঁটা" লাভ কৰিছিল।
১৯১৯ চনৰ ২৯ অক্টোবৰত মিজোৰামৰ আইজলত জন্মগ্ৰহণ কৰা সত্য প্ৰসাদ বৰুৱাৰ পিতৃ আছিল গুৰু প্ৰসাদ বৰুৱা আৰু মাতৃ আছিল পদ্মৰেখা বৰুৱা।
১৯৩৮ চনত কটন কলেজৰ পৰাই অৰ্থনীতিত অনাৰ্চসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি সত্য প্ৰসাদ বৰুৱাই লগে লগে ওকালতি শিক্ষা আৰম্ভ কৰে।
জীৱন জীৱিকাৰ কথা চিন্তা কৰি বৰুৱাই মাতৃৰ স্মৃতিত পদ্ম প্ৰকাশ নামেৰে এটি প্ৰকাশন প্ৰতিষ্ঠান মুকলি কৰে।
১৯৪৮ চনত বৰুৱাই অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ত অনুষ্ঠান কাৰ্যবাহী হিচাপে প্ৰথমে চৰকাৰী চাকৰিত যোগ দিয়ে।
সত্য প্ৰসাদ বৰুৱা অসমৰ এগৰাকী নাট্যকাৰ, অভিনেতা, নাট পৰিচালক, নাট সমালোচক হোৱাৰ লগতে এজন সাহিত্যিক, নিবন্ধকাৰ, সাংবাদিক আৰু নাট্য তত্ত্বৰ বিশিষ্ট গৱেষক আছিল।
নাটক আৰু অভিনয় প্ৰসংগ (যোৱা কুৰি বছৰো অধিক কাল গুৱাহাটী আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত অসমীয়া বিষয়ত অনাৰ্ছৰ আনুমোদিত পুথি)
উল্লেখযোগ্য যে ভাস্বতীখন ভাৰতৰ সকলো ভাষালৈ অনুবাদ কৰাৰ বাবে নেশ্বনেল বুক ট্ৰাষ্টে গ্ৰহণ কৰিছে।
প্ৰায় ছটা দশক ধৰি অসমৰ নাট্য জগতখনৰ সৈতে নিবিড়ভাবে জড়িত অসমৰ আধুনিক নাট্য আন্দোলনৰ পিতৃ স্বৰূপ নাট্যপ্ৰভাকৰ সত্য প্ৰসাদ বৰুৱাৰ ২০০১ চনৰ ২৬ জুন তাৰিখে জীৱন নাটৰ সামৰণি পৰে।
বৰা, শইকীয়া, হাজৰিকা, ৰাজখোৱা, ফুকন আদি বিষয়বাববোৰ প্ৰতাপসিংহৰ দিনত মোমাই তামুলী ডাঙৰীয়াই সৃষ্টি কৰিছিল।
২০ পাইকৰ ভিতৰত এজন বৰা, এশজন পাইকৰ ভিতৰত এজন শ‍ইকীয়া, এহাজাৰ জনৰ পাইকৰ ওপৰত এজন হাজৰিকা বাব দি পাইকসকলৰ প্ৰশাসনৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল।
মোমাই তামুলী সম্পৰ্কে এজন মোগল অধিবক্তাই, ফৌজাদাৰৰ আগত এনেদৰে কৈছিল- "চাহেব, অসমৰ কথা কি কোৱা? ৰজা হ’ল সাক্ষাৎ মহাদেৱ, মোমাই তামুলী হ'ল মহাদেৱৰ প্ৰধান ভৃত্য নন্দী।
আহোম স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপ সিংহই তেওঁৰ কৰ্ম দক্ষতা দেখি প্ৰথমে তিপমীয়া ৰাজখোৱা হিচাপে নিযুক্তি দিলে।
তেখেত টাই-আহোম জনগোষ্ঠীৰ লুক-খা-খুন পৰিয়ালৰ ‘লান-ফিমা’ৰ ঘৰৰ প্ৰথম ব্যক্তি চাও ফেংকনৰ একাদশ পৰিনাতি আছিল।
তেওঁৰ পুত্ৰ সকলৰ নাম লালুকসোলা বৰফুকন, লাচিত, থুক, মৰঙী, ভাতধৰা, বাদুলী আৰু দৌকৰীয়া আৰু জীয়ৰী পাখৰি গাভৰু।
তাৰে সৰু গৰাকীৰ পুত্ৰ লাচিতক লাচিত বৰফুকন বুলি কিছু লোকে ভাবে যদিও বুৰঞ্জী অনুসৰি দুইজন লাচিত বেলেগ ব্যক্তি আছিল আৰু লাজুৰ পুত্ৰ বৰফুকন পদত নাছিল।
লাচিত বৰফুকনে কামত অবহেলা কৰাৰ বাবে তেওঁৰ ভাতৃ লাহন ম'-মাই যি গড় বন্ধা ম'-মাই পদত নিয়োজিত হৈ আছিল তেওঁক কাটিছিল।
মোমাই তামুলী বৰবৰুৱা বুৰঞ্জী মতে ফু-কে-লু'ঙ-লান-ফিমা আহোম ৰাজ্যৰ এজন অভিযন্তা আৰু প্ৰথমজন বৰবৰুৱা আছিল।
তেওঁক প্ৰথমে তামুলী হিচাপে নিয়োগ কৰা হৈছিল আৰু স্বৰ্গদেউ চ্যু-চেং-ফাই থাউমুং সন্দিকৈক নিলম্বন কৰাৰ পাছত অসমৰ প্ৰথম বৰবৰুৱা পদ দিছিল।
তেওঁ পাইক প্ৰথা সৃষ্টি কৰি আহোমৰ শাসন ব্যৱস্থা আৰু অসমীয়া সমাজ জীৱনলৈ ভালেখিনি পৰিবৰ্তন আনিছিল।
স্বৰ্গদেওৰ সমুখত আঁঠু ল'ব ধৰোঁতেই ক’ৰবাৰ পৰা লগুৱা এজন আহি লাচিতৰ মূৰৰ বস্ত্ৰ থাপ মাৰি লৈ গৈছিল।
লাচিত আছিল তেওঁৰ সপ্তম পুত্ৰ ৷ তেখেতৰ ভাতৃ সমুহৰ নাম মাই-চেও, ত্যাও ম্যুং ছেঙ, ম'বাও-লাও আৰু লাপেট-লাও, তেখেতৰ ভগ্নীৰ নাম লাইছেং, তেঁওৰ নামৰে চৰাইদেউ জিলাত লাইছেং গাওঁ নামকৰণ কৰা হৈছিল আৰু লাচিতৰ বংশধৰ সকল এতিয়া লাইছেং গাওঁ, দক্ষিণ মৰাণজান, জজলী লেচাই হাবি গাঁওত বাস কৰে।
জন্মসূত্ৰে তেওঁৰ নাম লা-চিত৷ তেখেতৰ পত্নী সকলৰ নাম আছিল ছেংধৰা আইদেউ আৰু আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ জীয়েক গোঁহাই আইদেউ।
শৰাইঘাট যুদ্ধৰ শেষৰ ফালে মোগলৰ বিৰাট সৈন্য বাহিনীৰ আগত আহোমৰ সৈন্যই জয়ৰ আশা বাদ দি পিছ হুঁহুকিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
সেই নৰিয়া গাৰে এখন নৌকাত উঠি মোগলৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিবলৈ আগবাঢ়ি আহিছিল আৰু সৈন্যসকলক উদ্দেশ্যি কৈছিল, “অসমীয়া ৰণুৱা সকল মই যুঁজিহে মৰিম।
লাচিতৰ জন্ম ৰাজকীয় পৰিৱেশত হোৱা বাবে কৰ্তব্যপৰায়ণতা, কৰ্মনিষ্ঠা, সততা আদি গুণ পৰিয়ালৰ পৰাই পাইছিল।
ঘোঁৰা বৰুৱা, দুলীয়া বৰবৰুৱা, শিমুলগুৰীয়া ফুকন, দোলাকাষৰীয়া বৰুৱা হোৱাৰ পিছতহে স্বৰ্গদেও চুপুংমুংৰ বৰফুকন হৈছিল।
১৬৭১ চনত তেখেতে অসমীয়া সেনাৰ দ্বাৰা বিশাল মোগল সৈন্য-বাহিনী পৰাজিত কৰি অসমৰ পৰা আঁতৰাই পঠিয়াইছিল।
প্ৰতিবছৰে ২৪ নৱেম্বৰৰ দিনটো গোটেই অসমতে লাচিত বৰফুকনৰ বীৰত্ব আৰু শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত অসমীয়া সেনাৰ বিজয়ৰ স্মৃতিত লাচিত দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়।
এফালে উত্তৰ কোৰিয়া ১৯৫০ চনত সমাজতান্ত্ৰিক দেশ ছ'ভিয়েট সংঘৰ মতে 'সমাজতান্ত্ৰিক ব্লক'ত অংশ লয়, অন্যহাতে দক্ষিণ কোৰিয়া পুঁজিবাদী আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মতে ই 'পুঁজিবাদি ব্লক'ত যোগ দান কৰে।
তেতিয়াৰ পৰাই কোৰিয়াই দুটা ভিন্ন নাম: উত্তৰ কোৰিয়া আৰু দক্ষিণ কোৰিয়া তথা দুটা ভিন্ন অথনৈতিক ব্যৱস্থাত চলিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
দক্ষিণ কোৰিয়াত আমেৰিকাৰ পুঁজিবাদ আৰু উত্তৰ কোৰিয়াত ছ'ভিয়েট সংঘৰ মতে সমাজতন্ত্ৰবাদ আৰম্ভ হয়।
উত্তৰ কোৰিয়াৰ চৰকাৰী নাম ৰখা হয় গণতান্ত্ৰিক কোৰিয়া গণপ্ৰজাতন্ত্ৰ আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াৰ চৰকাৰী নাম ৰখা হয় কোৰিয়া প্ৰজাতন্ত্ৰ।
উত্তৰ আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াৰ বৰ্তমান ৰাজনৈতিক বিভক্তিকৰণে আধুনিক কোৰিয়াৰ সংস্কৃতিক অপসাৰণ কৰিছে।
১৯৪৮ চনত কোৰিয়া বিভক্ত হোৱাৰ ফলত উত্তৰ কোৰিয়া আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াৰ সংস্কৃতিৰ তাৰতম্য দেখা দিছে।
অৰ্থনৈতিক ও সামাজিক উন্নয়নৰ কাৰণে পোচাক-পৰিচ্ছদ, ৰন্ধন, বাসস্থান ইত্যাদিতে জীবনযাত্ৰাৰ মানৰ পৰিৱৰ্তন হৈছে, আৰু ইয়াৰপৰাই সৃষ্টি হৈছে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ আধুনিক সংস্কৃতি।
দক্ষিণ কোৰিয়াৰ উত্তৰে উত্তৰ কোৰিয়া, পূবে জাপান সাগৰ, দক্ষিণে তথা দক্ষিণ-পূবে কোৰিয়া প্ৰণালী আৰু পশ্চিমে চীন।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ শেষত কোৰিয়া উপদ্বীপেৰ উত্তৰ অংশটো ছ'ভিয়েট সংঘৰ সেনা আৰু দক্ষিণ অংশটো আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সেনাই দখল কৰি ৰাখিছিল।
দক্ষিণ কোৰিয়াৰ মুখ্য শাসন ব্যৱস্থা সমূহ হৈছে: 'ৰাজ্য' , 'মেট্ৰ'পলিটান মহানগৰ' , এখন 'বিশেষ মহানগৰ' আৰু এখন 'বিশেষ শায়ত্ব শাসিত মহানগৰ' ।
দক্ষিণ কোৰিয়াই কোৰিয়ান উপদ্বীপ দখল কৰি আছে আৰু ই এছিয়াৰ মূল ভূ-খণ্ডৰ পৰা ১,১০০ কিঃ মিঃ দূৰত্বলৈকে বিস্তাৰিত হৈ আছে।
১৯১৭ চনত গান্ধীজীয়ে বিহাৰৰ নীল খেতিয়কসকলক চাহাবৰ অত্যাচাৰৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবলৈ চলোৱা বিহাৰৰ চম্পাৰণ সত্যাগ্ৰহৰ সময়ৰ পৰা গান্ধীৰ লগত তেওঁৰ সমন্ধ গঢ়ি উঠে আৰু সত্যাগ্ৰহ আন্দোলনেই তেওঁৰ জীৱনলৈ বৈপ্লৱিক পৰিবৰ্তনো আনি দিয়ে।
১৯০৫ চনত তেওঁ বংগ বিভাজন ৰদ কৰিবলৈ চলা আন্দোলনত অংশ লোৱাৰ উপৰিও তেওঁ বিহাৰৰ এখন ছাত্ৰ-সন্মিলন সংগঠন কৰিছিল।
১৯১১ চনত তেওঁ কলিকতাত বহা কংগ্ৰেছ অধিবেশনত আনুষ্ঠানিকভাবে যোগদান কৰে আৰু নিখিল ভাৰতীয় কংগ্ৰেছ কমিটীলৈ তেওঁ নিৰ্বাচিত হয়।
১৯১১ চনতে তেওঁ আইনজীৱী খান বাহাদুৰ হুদাৰ তলত "আষ্ঠীকল ক্লাৰ্ক" হিচাপে আইন ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰে আৰু আদালতত প্ৰথমবাৰ উপস্থিত হৈয়ে ন্যায়াধীশ চাৰ আশুতোষ মুখাৰ্জীক অভিভূত কৰি আইন কলেজত প্ৰবক্তাৰ পদত নিযুক্তি পায়।
১৯১৪ চনত বিহাৰৰ বান-পীড়িত ৰাইজ আৰু ১৯৩৪ চনত প্ৰলয়ংকাৰী ভূমিকম্পই বিহাৰৰ ৰাইজৰ ক্ষতিসাধন কৰা সময়ত তেওঁ ৰুগীয়া শৰীৰেৰে ৰাইজৰ মাজত উপস্থিত হৈ ধান, চাউল, আটা আদিৰ উপৰিও টকা-পইচা সংগ্ৰহ কৰি মানুহৰ ঘৰে ঘৰে গৈ নিজে সেইবোৰ বিতৰণ কৰি ঘূৰি ফুৰিছিল।
ইয়াতেই তেওঁ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ "খাদ্য মন্ত্ৰী" আৰু গণ-পৰিষদৰ সভাপতি হোৱাৰ আগৰ সময়ছোৱালৈ অতিবাহিত কৰিছিল।
ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ পৰা অৱসৰ লৈ জীৱনৰ বাকীছোৱা কালো তেওঁ এই আশ্ৰমতে পৰম শান্তিৰে যোগীৰ জীৱন অতিবাহিত কৰিছিল।
তেওঁ বাৰ্লিনলৈ গৈ তাৰ এখন সভাত নাত্সী দৰ্শন ৰ বিষয়ে এটি পাণ্ডিত্যপূৰ্ণ ভাষণ দিছিল, যিটো ভাষণৰ প্ৰতিক্ৰিয়াত তাৰ ডেকা নাত্সী দলে সভাকক্ষত এক বিৰাট হুলস্থূলৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীৰ দিনা পুৱা ১০ বাজি ১৮ মিনিট যোৱাত ভূতপূৰ্ব গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল চক্ৰৱৰ্তী ৰাজাগোপালাচাৰীয়ে ভাৰতত নতুন শাসনতন্ত্ৰ প্ৰৱৰ্তনৰ কথা ঘোষনা কৰে আৰু সেই লোকতান্ত্ৰিক গণৰাজ্যৰ ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচন কৰে ড॰ ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদক।
"কামানৰ গৰ্জন", "ভেৰীৰ নিনাদ", ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীতৰ সুৰ বন্দে মাতৰম, মহাত্মা গান্ধী কী জয় ধ্বনিৰ এক আড়ম্বৰ পূৰ্ণ অনুষ্ঠানত, সংবিধান সভাৰ সদস্যবৃন্দ, কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰীসভাৰ মন্ত্ৰীসকল, বিদেশী ৰাষ্ট্ৰনায়ক প্ৰতিনিধিসকল আৰু নিমন্ত্ৰিত বিশিষ্ট অতিথিবৃন্দৰ সন্মুখত দৰবাৰ হলত পুৱা ১০ বাজি ২১ মিনিট যোৱাত তেওঁ নিষ্ঠা আৰু পবিত্ৰতা ৰক্ষাৰ শপত বাক্য পাঠ কৰে।
ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদ ১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত সাৰ্বভৌম ভাৰত গণৰাজ্যৰ প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে কাৰ্য্যভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁৰ নিষ্ঠা আৰু চৰম ত্যাগৰ দেশ সেৱাৰ বাবে ১৯৬২ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ভাৰত-ৰত্ন উপাধিৰে বিভূষিত কৰি সন্মানিত কৰিছিল।
দেশৰ কোটি কোটি জনতাৰ মাজত ৰাজেন্দ্ৰ বাবু বুলি জনাজাত ড॰ ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদ এজন বহুমুখী প্ৰতিভাসম্পন্ন ব্যক্তি আছিল।
তেওঁ সাহিত্যিক আৰু সাংবাদিক হিচাপেও প্ৰখ্যাতি আছিল প্ৰচুৰ, সাংবাদিক জীৱনত তেওঁ চাৰ্চলাইট নামৰ এখন ইংৰাজী কাকত আৰু দেশ নামৰ এখন হিন্দী কাকত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
১৯০২ চনত সুখ্যাতিৰে এণ্ট্ৰেস পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত কলিকতাৰ প্ৰেছিডেন্সী কলেজত ভৰ্তি হয়।
প্ৰেছিডেন্সী কলেজৰ পৰা তেওঁ স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত প্ৰথম বিভাগৰ প্ৰথম স্থান অধিকৰা কৰি উত্তীৰ্ণ হয়।
তেওঁক এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ে এল-এল-ডি উপাধিৰে সন্মানীত কৰিছিল আৰু ডক্টৰেট উপাধি প্ৰদান কৰিছিল পাটনা, কাশী আৰু আগ্ৰা বিশ্ববিদ্যালয়ে।
১৯৪৬ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহ তেওঁ জৱাহৰলাল নেহেৰুৰ অন্তৰ্বৰ্তী কালিন চৰকাৰৰ খাদ্য আৰু কৃষি দপ্তৰৰ মন্ত্ৰী ৰূপে নিযুক্ত হৈয়েই কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল।
ৰাষ্ট্ৰীয় কংগ্ৰেছৰ জন্ম হোৱা এবছৰ আগেয়ে, ১৮৮৪ চনৰ ৩ ডিচেম্বৰ তাৰিখে বিহাৰৰ সাৰণ জিলাৰ জীৰাদেঈ গাঁৱত ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদৰ জন্ম হয়।
বিহাৰলৈ আহি তেওঁলোকে হাথুৱা ৰাজ জমিদাৰীত সাধাৰণ ৰায়ত হিচাপে কিছুদিন বসবাস কৰাৰ পিছত সেই পৰিয়ালৰ লোকে লাহে লাহে এখন দুখনকৈ কেবাখনো গাওঁ কিনি লৈছিল।
১৯২০ চনত শেষলৈ তেওঁ তিনিহাজাৰ টকা উপাৰ্জন কৰা ওকালতি ব্যৱসায় বাদ দি তেওঁ স্বাধীনতা আন্দোলনত যোগদান কৰিবলৈ ওলাই আহিছিল।
তেওঁ ভাৰতীয় কংগ্ৰছৰ সাধাৰণ সম্পাদক পদত নিযুক্ত হোৱাৰ উপৰিও কাৰ্যকৰী কমিটীৰ সদস্য মনোনীত হৈছিল, তদুপৰি কিছুদিন বিহাৰ প্ৰাদেশিক কংগ্ৰছ কমিটীৰো সভাপতি আছিল।
কোৱা হয় যে বাউল গায়ক "গগন হৰকাৰ"ৰ গীত আমি কোথায় পাবো তাৰে গানটোৰ পৰা এই গীতটোৰ সুৰ অনুপ্ৰাণিত হৈছে।
উল্লেখযোগ্য যে ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে বংগ ভংগ সময়ত ৰচনা কৰা বহুতো স্বদেশী গানৰ সুৰৰ স্বৰলিপি ইতিমধ্যে এই গ্ৰন্থত প্ৰকাশ পাইছিল।
১৮৮৯-১৯০১ সময়ত পূব বংগৰ বিভিন্ন অঞ্চল জমিদাৰী সম্বন্ধীয় কামত ভ্ৰমণ আৰু বসবাস কৰা সময়ত বাংলা লোক সংগীতৰ লগত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ পৰিচয় হয়।
ৰবীন্দ্ৰনাথৰ স্বদেশী আন্দোলনৰ সমসাময়িক গানসমূহত ইয়াৰ প্ৰভাৱ দেখিবলৈ পোৱা যায়, বিশেষকৈ আমাৰ সোনাৰ বাংলা গীতটোত।
সত্যেন ৰায়ৰ ৰচনাৰ পৰা জনা যায়, ১৯০৫ চনৰ ৭ আগষ্টৰ দিনা কলকাতাৰ টাউন হলত আয়োজিত এখন প্ৰতিবাদ সভাত এই গীতটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে গোৱা হৈছিল।
সেই বছৰৰে ৭ ছেপ্তেম্বৰত সঞ্জীবনী পত্ৰিকাত ৰবীন্দ্ৰনাথৰ স্বাক্ষৰৰ সৈতে এই গীতটো প্ৰকাশ হৈছিল।
১৯০৫ চনৰ ১৯ জুলাইত সেই সময়ৰ ভাৰতৰ ভাইচৰয়, লৰ্ড কাৰ্জনে অবিভক্ত ভাৰতৰ বেংগল প্ৰদেশক দুটা ভাগত বিভক্ত কৰাৰ কথা ঘোষণা কৰিছিল।
ৰাজনৈতিক আৰু সাম্প্ৰদায়িক বিভাজনৰ বিৰুদ্ধে জনতাৰ মাজত সচেতনতা আনিবৰ বাবে এই গীতটোৰ ৰচনা কৰা হৈছিল।
১৯৭২ খ্ৰীষ্টাব্দত এই গানটোৰ প্ৰথম দহ শাৰী সদ্যগঠিত গণপ্ৰজাতন্ত্ৰী বাংলাদেশৰ জাতীয় সঙ্গীত হিচাবে নিৰ্বাচন কৰা হয়।
১৯৭১ চনৰ ১৭ এপ্ৰিল তাৰিখে মুজিব নগৰত বাংলাদেশ চৰকাৰৰৰ শপত গ্ৰহণ অনুষ্ঠানত এই গানটো প্ৰথম জাতীয় সংগীত হিচাবে গোৱা হয়।
সোনাৰ শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে 'সোণেৰে নিৰ্মিত', কিন্তু গানটোত সোনাৰ বাংলা শব্দটোৱে বেংগলৰ মূল্য অথবা ধান খেতি চপোৱাৰ আগতে ধাননি পথাৰৰ ৰঙক সূচাইছে।
"পবিত্ৰ অসম" পুথিত সৰ্বানন্দ ৰাজকুমাৰ দেৱে বিশ্বনাথৰ ৩০ খন দেৱালয়ৰ নাম এইদৰে ইল্লেখ কৰিছে : উমা, চক্ৰেশ্বৰ, হৰিহৰ-কৰ্দমেশ্বৰ, বাসুদেৱ, নাংগলেশ্বৰ, ভৈৰৱেশ্বৰ, বাঘেশ্বৰী, সিদ্ধেশ্বৰ, বিশ্বনাথ, চণ্ডী, কমলেশ্বৰ, শিৱনাথ, মুক্তিনাথ, বানেশ্বৰ , জাগ্ৰা, বুঢ়ামাধৱ , কালভৈৰৱ, বীৰভদ্ৰ , জোঙাশিল, পুৰ্বশংকৰ, সূৰ্য্যমাধৱ, অন্নপূৰ্ণা, গনেশ, বৃষধ্বজ, কাশীনাথ, উদ্ৰেশ্বৰ, গৌৰীবল্লভ, বিষ্ণু, দুৰ্গাশক্তি আৰু মংগল চণ্ডিকা।
বিশ্বনাথ ক্ষেত্ৰ বিশ্বনাথ চাৰিআলি নগৰৰ পৰা প্ৰায় ১০ কি:মি: দক্ষিণৰ এখন প্ৰাচীনতম পবিত্ৰ স্থান।
বিশ্বনাথ ক্ষেত্ৰত থকা বিভিন্ন শিলৰ গাঁত বিলাকে প্ৰমান কৰে যে আদিম কালত ই আছিল অষ্ট্ৰিক সকলৰ বাসস্থান।
খাছী-চিণ্টেংসকলেই বিশ্বনাথৰ শিলৰ গাঁতবোৰ খান্দি তেওঁলোকৰ মৃতসকলৰ পবিত্ৰ অৱশেষ এইবোৰত সংৰক্ষণ কৰিছিল আৰু যথানিয়মে পূজা কৰিছিল।
ইয়াৰ পাছত জগৎপতি গৰুড়ধ্বজ নামৰ কোনো আৰ্যপুত্ৰই পশ্চিম ফালৰ পৰা আহি বিশ্বনাথত হয়গ্ৰীব নামৰ এক অসুৰৰ লগত যুদ্ধ কৰি, হয়গ্ৰীবক বধি এই তীৰ্থত আৰ্য্য সংস্কৃতিৰ বীজ ৰোপণ কৰি মণিকুট লৈ গমন কৰিলে।
বৰ্তমান ক্ষেত্ৰস্থ অৱশেষ দেৱালয়, ইয়াত জড়িত তাম্ৰপত্ৰ আৰু অন্যান্য স্মৃতিচিহ্ন বিলাকৰ পৰা ইয়াত সৰ্ব্বমুঠ এঘাৰটা মন্দিৰ আহোম যুগত নিৰ্মিত বুলি নি:সন্দেহে ক'ব পাৰি।
বিশ্বনাথক আহোম ৰাজ্যৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ তীৰ্থক্ষেত্ৰ জ্ঞান কৰি ইয়াত নানা ধৰ্মীয় কাৰ্য্য অনুষ্ঠিত কৰাৰ উপৰিও নিজাকৈ একোটা কীৰ্তিচিহ্ন ৰাখি থৈ যোৱাৰ চেষ্টা কৰিছিল।
১৬শ শতিকামানত ৰচিত যোগিনীতন্ত্ৰত কামৰূপাত্মক কাশী বিশ্বেশ্বৰ অৰ্থাৎ অসমৰ কাশী বিশ্বনাথ মন্দিৰত বলীপুত্ৰ বাণে দ্বাৰপাল হিচাপে থকা আৰু তেওঁৰ লগত এক বাহ্লিক কন্যা কীৰ্মিৰ মিলন কাহিনী এটা বৰ্ণিত আছে।
ঘৰৰ আৰ্থিক দুৰৱস্থা আৰু বেংকৰ ঋণৰ বোজা দূৰ কৰিবলৈ কৰা প্ৰচেষ্টাই প্ৰথমে উদ্ধৱ ভৰালীক আৱিষ্কাৰৰ কথা ভবাই, ১৯৮৮ চনত তেওঁ প্ৰথম এটি কম খৰচী পলিথিন সজা যন্ত্ৰ আৱিষ্কাৰ কৰে যাৰ দাম সেই সময়ৰ প্ৰচলিত পলিথিন সজা যন্ত্ৰবোৰতকৈ যতেষ্ঠ কম আছিল।
তাৰ পাছৰ পৰাই উদ্ধৱ ভৰালীয়ে এটাৰ পাছত এটাকৈ গ্ৰাম্য জীৱন আৰু ব্যৱসায়ত ব্যৱহাৰযোগ্য বহুবোৰ যন্ত্ৰ সাজি উলিয়াই যদিও এইবোৰক গ্ৰহণ কৰোঁতা বিচাৰি নাপায়।
২০০৫ চনত আহমেদাবাদৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্ভাৱন সংস্থা -ৰ দৃষ্টি ভৰালীৰ ওপৰত পৰে আৰু তেওঁলোকে ভৰালীক তালৈ মতাই নিয়ে, ২০০৬ চনত তেওঁৰ ডালিমৰ গুটি উলিওৱা যন্ত্ৰটি পৃথিৱীৰ একমাত্ৰ এনেধৰণৰ যন্ত্ৰ হিচাপে স্বীকৃত হয় আৰু আমেৰিকাৰ মহাকাশ সংস্থা নাছাৰ -ত দ্বিতীয় পুৰস্কাৰ লাভ কৰে।
তেওঁৰ আৱিষ্কাৰ সমূহৰ বাবে ৩৯টা পেটেণ্ট তেওঁৰ নামত আছে, আজিলৈকে তেওঁ ৯৮টা যন্ত্ৰৰ আৱিষ্কাৰ কৰিছে।
তেওঁ আন কেইটামান ঊল্লেখযোগ্য আৱিষ্কাৰ হৈছে চাহ গছৰ পাত টোকা যন্ত্ৰ , তামোলৰ বাকলি গুচোৱা যন্ত্ৰ, আদাৰ বাকলি গুচোৱা যন্ত্ৰ, মৰণা মৰা যন্ত্ৰ আদি।
উত্তৰ লখিমপুৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা উদ্ধৱ ভৰালীয়ে স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
পাছত ঘৰৰ আৰ্থিক দুৰৱস্থাৰ হেতু কলেজৰ মাচুল দিব নোৱৰাৰ বাবে তেওঁ অভিযান্ত্ৰিক শিক্ষা আধাতে সামৰিব লগীয়া হয়।
তাৰ পাছত তেওঁ চেন্নাইৰ নামভৰ্তি কৰে, কিন্তু দুৰ্ভাগ্যবশতঃ পিতৃৰ মৃত্যুৰ বাবে তেওঁ শিক্ষা আধাতে সমাপ্ত কৰি ঘৰৰ দায়িত্ব ল’ব লগা হয়।
মহাত্মা গান্ধীৰ ১৫০ সংখ্যক জন্ম দিৱসৰ সৈতে সংগতি ৰাখি আয়োজন কৰা ‘জাগ্ৰুতি ২০১৯’ সৰ্বভাৰতীয় মহোৎসৱত ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানে উদ্ধৱ ভৰালীলৈ ‘ৰোল মডেল এৱাৰ্ড’ আগবঢ়ায়
২০১২ চনৰ জুলাই মাহৰ ৫ তাৰিখে ভৰালী তেওঁৰ আৱিস্কৃত ডালিমৰ গুটি গুচোৱা যন্ত্ৰ -ৰ বাবে -ৰ দ্বিতীয় পুৰস্কাৰৰ বাবে নিৰ্বাচিত হয়।
উদ্ধৱ ভৰালীৰ উদ্ভাৱন সমূহ গ্ৰাম্য জীৱন আৰু কৃষি কেন্দ্ৰিক, তেওঁৰ উদ্ভাৱন সমূহ দেশ বিদেশৰ দৰিদ্ৰ সীমা ৰেখাৰ তলত বাস কৰা জনগণৰ কামত অহাত তেওঁ গুৰুত্ব প্ৰদান কৰে।
তেওঁ প্ৰত্যেক মাহে পেটেণ্টৰ ৰয়েলিটিৰ পৰা পোৱা ধনৰ ১০ শতাংশ এখন বৃদ্ধাশ্ৰমত আৰু ১০ শতাংশ এখন অনাথ আশ্ৰমত দান কৰে।
উদ্ধৱ ভৰালী লখিমপুৰ জিলাৰ উত্তৰ লখিমপুৰ নগৰৰ কমলাবৰীয়া পথত মাতৃ, পৰিবাৰ আৰু পুত্ৰ সন্তান সহঃ বাস কৰে।
মাছৰোকা সাধাৰনতে উজ্জ্বল বৰণৰ সৰুৰ পৰা মধ্যমীয়া আকাৰৰ এবিধ চৰাইৰ গোষ্ঠী৷ সমগ্ৰ বিশ্বত এই গোষ্ঠীৰ মুঠ ৯৩ টা প্ৰজাতি পোৱা যায়৷ ভাৰতবৰ্ষত তাৰে ১২ টা স্থানীয় তথা এটা পৰিভ্ৰমী প্ৰজাতি পোৱা যায়৷ এই গোষ্ঠীৰ সকলোবোৰ প্ৰজাতিৰে বৈশিষ্ট্য হ’ল, বৃহৎ মুণ্ড, দীঘলীয়া আৰু জোঙা আকৃতিৰ ঠোঁট তথা চুটী নেজ৷ প্ৰায়বোৰ প্ৰজাতিৰে গাৰ বৰণ উজ্জ্বল হয় আৰু মতা-মাইকীৰ মাজত বিশেষ পাৰ্থক্য থকা দেখা নাযায়৷ মাছৰোকাই মাছৰ পৰা আৰম্ভ কৰি কেঁকোৰা, বিভিন্ন পোক-পৰুৱা তথা অন্য চৰাইৰ পোৱালীও চিকাৰ কৰে৷
এই বৰ্গৰ অন্তৰ্ভুক্ত অন্যান্য প্ৰজাতিবোৰৰ দৰেই মাছৰোকায়ো মাটিত গাঁত খান্দি বাহ সাজে৷ সাধাৰণতে জলাশয়ৰ পাৰত কোনো কোনো প্ৰজাতিয়ে গছৰ খোৰোঙ তথা উঁইহাঁফলুৰ বাহ তো বাঁহ সাজে৷ মতা-মাইকী উভয়ে বাহ সজাত অংশগ্ৰহণ কৰে৷ বাহবোৰে সাধাৰণতে সুৰংগৰ শেষত এটা কক্ষৰ দৰে আকৃতি লয়৷ এনে সুৰংগৰ দৈৰ্ঘ্য বেলেগ বেলেগ হব পাৰে৷ আটাইতকৈ দীঘল সুৰংগৰ বাহ বিয়াগোম মাছৰোকা -ৰ ক্ষেত্ৰত পোৱা গৈছে৷ ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্য হ’ল প্ৰায় ৮.৫ মিটাৰ৷
মাছৰোকাৰ বিভিন্ন প্ৰজাতি সমূহৰ দৈহিক আকৃতি প্ৰায় একে যদিও আকাৰ ভিন্ন হয়৷ এই গোষ্ঠীৰ আটাইতকৈ সৰু গোত্ৰ হ'ল চেইক্স , যাৰ দেহৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ১০ ছে.মি. আৰু আটাইতকৈ ডাঙৰ গোত্ৰ ছেৰিলিনে ৷ এই গোত্ৰৰ অন্তৰ্গত মাছোৰকা প্ৰজাতিৰ দেহৰ দৈৰ্ঘ্য ৪৮ ছে.মি. পৰ্য্যন্ত হ’ব পাৰে৷
মাছৰোকা চৰায়ে সধাৰণতে সক্ৰিয়ভাৱে নিজা টেৰিটৰী ৰক্ষা কৰি চলে৷ প্ৰায়বোৰ প্ৰজাতি একগামী যদিও কিছুমান প্ৰজাতিৰ মাজত সহযোগিতামূলক প্ৰজননো দেখা যায়৷ এই ব্যৱস্থাত প্ৰজননকাৰী চৰাই যোৰৰ উপৰিও অন্য সহায়কাৰীয়ে পোৱালিৰ যত্ন লোৱাত সহায় কৰে৷
মাছৰোকা চৰাই পোনপ্ৰথমে দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ বৰ্ষাৰণ্য তথা প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় দ্বীপসমূহত উদ্ভৱ হৈছিল বুলি জনা যায়৷
ফিল্ডছ মেডেল হ’ল গণিতৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অসামান্য অৱদানৰ বাবে প্ৰতি ৪ বছৰৰ মূৰে মূৰে চল্লিশৰ অনুৰ্ধৰ গণিতজ্ঞসকলৰ মাজৰ দুই, তিনি বা চাৰিজন গণিতজ্ঞলৈ আগবঢ়োৱা এটি বঁটা।
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় গাণিতিক সংঘই প্ৰতি চাৰি বছৰৰ মূৰে মূৰে আয়োজন কৰা গণিতজ্ঞসকলৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সন্মিলনত এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
বিশিষ্ট বৰঙনি আগবঢ়োৱা গণিতৰ তৰুণ গৱেষকসকলক উৎসাহ, সহযোগ আৰু পৃষ্ঠপোষকতা প্ৰদানৰ উদ্দেশ্যে এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
১৯৭৮ চনত গ্ৰিগৰি মাৰ্গুলিছে তেওঁৰ ওপৰত ছোভিয়েট চৰকাৰে আৰোপ কৰা নিষেধাজ্ঞাৰ বাবে ফিনলেণ্ডত আয়োজিত লৈ বঁটা গ্ৰহণৰ বাবে যাব নোৱাৰিলে।
১৯৯৮ চনৰ ত ফাৰ্মিৰ অন্তিম সূত্ৰ প্ৰমাণ কৰাৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে ফিল্ডছ মেডেল কমিটিৰ অধ্যক্ষ য়ুৰি আই. মেনিনে এণ্ড্ৰিউ ৱাইলছক প্ৰথম ৰূপালী ফলক প্ৰদান কৰে।
ফিল্ডছ মেডেলক বুলি কোৱা হয় যদিও ইয়াক প্ৰকৃততে প্ৰতি চাৰি বছৰৰ মূৰে মূৰেহে প্ৰদান কৰা হয় আৰু বঁটা প্ৰদান কৰা বছৰৰ ১ জানুৱাৰীত চল্লিশ বছৰৰ অনুৰ্ধৰ হোৱা গণিতজ্ঞকহে প্ৰদান কৰা হয়।
ফলত, জীৱনৰ শেষৰ বছৰ বিলাকৰ পিনেহে মহৎ বৰঙনি আগবঢ়োৱা বহুতো গণিতজ্ঞই এই বঁটাৰ পৰা বঞ্চিত হয়।
১৯৭০ চনত চেৰ্গেই নোভিক’ভে তেওঁৰ ওপৰত ছোভিয়েট চৰকাৰে আৰোপ কৰা নিষেধাজ্ঞাৰ বাবে ফ্ৰান্স ত আয়োজিত লৈ বঁটা গ্ৰহণৰ বাবে যাব নোৱাৰিলে।
১৯৫৪ ত ফিল্ডছ মেডেল লাভ কৰা জ্যা-পিয়েৰ চেৰ বৰ্তমানলৈকে আটাইতকৈ কম বয়সত এই বঁটা লাভ কৰা ব্যক্তি।
পূব ইউৰোপত ছোভিয়েট সেনাবাহিনীয়ে আক্ৰমণ কৰাৰ প্ৰতিবাদত ১৯৬৬ চনত আলেকজেণ্ডাৰ গ্ৰোথেণ্ডিয়েকে মস্কোত অনুষ্ঠিত বৰ্জন কৰে।
১৯৯০ চনত ফিল্ডছ মেডেল লাভ কৰা এডৱাৰ্ড উইটেন হ’ল এই বঁটা লাভ কৰা প্ৰথমজন আৰু এতিয়ালৈকে একমাত্ৰ পদাৰ্থবিদ।
২০১০ চনত ফিল্ডছ মেডেল লাভ কৰা ন’ বও চাও হ’ল উন্নয়নশীল ৰাষ্ট্ৰৰ পৰা এই বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম ব্যক্তি।
২০০৪ চনৰ ১৪ ছেপ্তেম্বৰত আনুষ্ঠানিকভাৱে ইয়াক ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ ভগ্নী প্ৰকল্প হিচাবে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
২০০৪ চনৰ জহকালিৰ প্ৰথম ভাগত, ৱিকিস্পিচিজ প্ৰকল্পৰ লগত জড়িত হ’বলৈ আগ্ৰহ থকা সকলোকে –এ যোগাযোগ কৰে।
ৱিকিমিডিয়াৰ সভাপতি জিম্মী ৱেলছে কৈছে যে, ইয়াত প্ৰবন্ধ লিখিবলৈ কোনো নিম্মতম যোগ্যতাৰ সীমা বন্ধা নাই যদিও প্ৰবন্ধসমূহ পৰীক্ষা কৰাৰ পাছতহে ইয়াত প্ৰকাশ কৰা হ’ব।
নিজা চিত্ৰ আপল’ড কৰাৰ সলনি ব্যৱহাৰকাৰী সকলে ৱিকিমিডিয়া কমন্সৰ পৰা ৱিকিস্পিচিজত চিত্ৰসমূহ ব্যৱহাৰ কৰাৰ সুবিধা দিয়া হয়।
২০০৪ চনৰ ছেপ্তেম্বৰৰ পৰা বিশ্বৰ সকলো জীৱবিজ্ঞানৰ পণ্ডিত সকলে ৱিকিস্পিচিজত বৰঙণি আগবঢ়াবলৈ আৰম্ভ কৰে।
অবশেষত ১৯৬৪ চনত সেই বছৰৰ সেপ্টেম্বৰ মাহৰ মাত্ৰ ষোল্ল পৃষ্ঠাৰ হাংৰি বুলেটিনখনব বিৰুদ্ধে আদালতত অশ্লীলতা আৰু দেশদ্ৰোহিতাৰ অভিযো্ উথ্থাপিত হয়।
আভিযুক্ত এঘাৰজন হাংৰি লেখকক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয় যদিও দহজনক মুক্তি দি মাথোঁ মলয় ৰায়চৌধুৰীৰ বিৰুদ্ধে বিচাৰ আৰম্ভ হয়।
কাৰণ তেঁও হাংৰি আন্দোলনৰ জনক আৰু বুলেটিনখনত লিখা 'প্ৰচণ্ড বৈদ্যুতিক ছুতাৰ' নামৰ কবিতাটো অশ্লীল।
বিচাৰেৰ সময়ত, কোনোভাবে আন্দোলনটোৰ লগত যুক্ত নাথাকিও, আচামীৰ পক্ষে সাক্ষ্য দিছিল তৰুণ সান্যাল, সুনীল গঙ্গোপাধ্যায়, জ্যোতিৰ্ময় দত্ত আৰু সত্ৰাজিৎ দত্ত।
সেই সময়ত আমেৰিকাৰ কবি শ্ৰীমতী ক্যাৰল বাৰ্জ বিতৰ্কিত কবিতা 'প্ৰচণ্ড বৈদ্যুতিক ছুতাৰ' পুস্তিকাকাৰে উলিয়ায় আৰু নিউয়ৰ্কৰ ছেইন্ট মাৰ্কস গীৰ্জাত তাৰ পাঠ আৰু আলোচনাচক্ৰৰ ব্যবস্হা কৰি প্ৰাপ্ত ধনেৰে আদালতৰ প্ৰাথমিক খৰচ যোগাইছিল।
হাংৰি আন্দোলনৰ অন্যান্য সমৰ্থাকসকল আছিল সন্দীপন চট্টোপাধ্যায়, বিনয় মজুমদাৰ, ৰবীন্দ্ৰ গুহ, উৎপলকুমাৰ বসু, সুবিমল বসাক, ত্ৰিদিব মিত্ৰ, প্ৰদীপ চৌধুৰী, বাসুদেব দাশগুপ্ত, সুবো আচাৰ্য, অনিল কৰঞ্জাই, কৰুণানিধান মুখোপাধ্যায়, ফাল্গুনী ৰায়, অৰুপৰতন বসু, সতীন্দ্ৰ ভৌমিক, হৰনাথ ঘোষ, নীহাৰ গুহ, শংকৰ সেন, যোগেশ পণ্ডা, অশোক চট্টোপাধ্যায়, আমৃততনয় গুপ্ত, মনোহৰ দাশ, শৈলেশ্বৰ ঘোষ, সু্যায ঘোঢ়, আলো মিত্ৰ আদি।
দ্বিতীয় পৰ্যায়ত বিস্ময়কৰ উদ্ভাবনী ক্ষমতাসম্পন্ন আৰু শেষ পৰ্যায়ত সংস্কৃতি হৈ পৰে স্বকীয়তাহীন আৰু অনুসৰণপ্ৰিয়।
মলয় ৰায়চৌধুৰীয়ে স্পেংলাৰৰ এই চিন্তাৰ দ্বাৰা প্ৰভাবিত হৈ অনুভব কৰিছিল যে বংগদেশত সংস্কৃতিৰ অবক্ষয়পৰ্ব আৰম্ভ হৈছে।
সেই সময়ত পুৰণি ইংৰাজ কবি চছাৰৰ কবিতা 'ইন দি সাওয়াৰ হাংৰি টাইম' শীৰ্ষক শাৰীটোৰ 'হাংৰি' শব্দটোৰে তেঁওৰ মনত এনেদৰে ক্ৰিয়া কৰে যে অৱস্থাটো বুজাবলৈ তেওঁ এই শব্দটো যথোপযুক্ত বুলি গ্ৰহণ কৰে।
তীব্ৰ, আমাৰ্জিত, প্ৰথাবিৰোধী ভাষাৰে তেঁওলোকে সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ অবক্ষয়ৰ ছবিখন তুলি ধৰিব বিচাৰিছিল।
ভাং, চৰস, গাঁজা, এল এস ডি খাই সাহিত্যৰ পৰীক্ষা -নিৰীক্ষা কৰিছিল আৰু আস্হিৰ জীৱন যাপন কৰি তেঁওলোকে মধ্যবিত্ত জীৱনৰ বাবু সংস্কৃতিৰ সুৰ সলাই দিব বিচাৰিছিল।
হাংৰিসকলে কবিতা আৰু সাহিত্যৰ গতানুগতিক ধাৰাটোক প্ৰত্যাহবান জনাই বিভিন্ন উৎকৃষ্ট সাহিত্য সৃষ্টি কৰি পাঠক সমালোচকৰ প্ৰিয়ভাজন হৈছিল।
হিন্দী ভাষাত ৰাজকমল চৌধুৰী, আলোক ধনওয়া, কাঞ্চন কুমাৰ; তেলুগু ভাষাত নিখিলেশ্বৰ মহাস্বপ্ন, জ্বালামুখী; নেপালী ভাষাত পাৰিজাত; মাৰাঠী ভাষাত অশোক শাহানে, দিলিপচিত্ৰে, ৰঘু দণ্ডবতে; উৰ্দু ভাষাত আমিক হানফি, নচিম আজিমাবাদী আদিয়ে এই ক্ষেত্ৰত সক্ৰিয় ভূমিকা লৈছিল।
ইংলেণ্ড, জাৰ্মানি, ফ্ৰান্স, মেক্সিকো, ব্ৰাজিল, চিলি, অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু আমেৰিকাৰ পৰা প্ৰকাশ পাইছিল হাংৰি ৰচনাবলীৰ সংকলন, আৰু একাধিক আলোচনীয়ে উলিয়াইছিল বিশেষ হাংৰি সংখ্যা।
এলেন গিন্সবাৰ্গ, লৰেন্স ফেৰলিংঘেট্টি, গেৰি স্নাইডাৰ, ওকতাভিও পাজ, আৰনেসতো কাৰ্দেনাল, হাওয়াৰ্ড ম্যাককৰ্ড, জৰ্জ ডাঊদেন, মাৰ্গাৰেট ৰ‌্যানডাল, ক্যাৰল বাৰ্জ, ৰবাৰ্ট ব্লাই আদিয়ে এই ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল।
তেঁও বঙালী সাহিত্যৰ মূল ধাৰাৰ বাহিৰৰ এগবাকী আগশাৰীৰ কবি, ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ, প্ৰাবন্ধিক, নাট্যকাৰ, সম্পাদক, সংগঠক আৰু উত্তৰাধুনিক চিন্তক।
পৰবৰ্তী কালত যেতিয়া হাংৰি আন্দোলনক কেন্দ্ৰ কৰি ফৌজদাৰী মামলা চলিছিল শক্তি চট্টোপাধ্যায়, শৈলেশ্বৰ ঘোষ আৰু সুভাষ ঘোষে তাৰ বিৰুদ্ধে সাক্ষ্য দিছিল।
এই কথা স্বীকাৰ কৰিব লাগিব যে ষাঠিৰ দশকত বিশেষ পটভূমিত হাংৰিসকল যি আন্দোলন কৰিছিল, সি বঙালী সাহিত্যৰ ইতিহাসগতএক এৰাব নোবাৰা অধ্যায়।
বিংশ শতিকাৰ ষাঠিব দশকত বংগদেশত কেবাটাও সাহিত্য - শিল্প আন্দোলন হেছিল, যেনে শ্ৰুতি, শাস্ত্ৰবিৰোধী, ধ্বংসকালীন, নিমসাহিত্য আৰু হাংৰি আন্দোলন।
কাৰণ ইয়াৰ আগতে চতুৰ্থ আৰু দ্বাদশ শতাব্দীৰ কামৰূপৰ হিন্দু ৰজাসকলৰ দিনত নগাসকলৰ লগত থকা অসমীয়াৰ সম্পৰ্কৰ সাক্ষ্য বুৰঞ্জীয়ে নিদিয়ে।
এয়োদশ শতাব্দীৰ আৰম্ভণিতেঅসমত আহোম ৰাজ্য স্থাপন কৰা আদি ৰজা চুকাফা এই নগাভূমিৰ মাজেৰেই অসমলৈ অহাৰ কথা বুৰঞ্জীত পোৱা যায়।
ইয়াৰ পৰৱৰ্তী কালছোৱাত অসমত ইংৰাজ শাসনৰ দিনটো আংগামি নগাসকলৰ বিপক্ষে ব্ৰিটিছ চৰকাৰে দমনৰ বাবে এদলৰ পাছত অন্যদল সৈন্য পঠোৱাৰ কথা মিলৰ ৰিপ'ৰ্টত আছে।
যদিও নাগালেণ্ড চৰকাৰে ইংৰাজী ভাষাক ৰাজ্যভাষা হিচাপে স্বীকৃতি দিছে, প্ৰশাসনিক কাম-কাজ, বিদ্যালয়, প্ৰচাৰ মাধ্যম আদিত নাগামিজো সমানেই ব্যৱহৃত হয়।