polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
১২৫১ খ্ৰীষ্টাব্দত বাৰ্মা আৰু মণিপুৰৰ বিৰুদ্ধে বিজয়ৰ পিছত ৰজা মাকাৰদ্বাজ থাওছেনে বাই-মাইজাই নামৰ সাংস্কৃতিক প্ৰদৰ্শনৰ দ্বাৰা ডিমাপুৰ ৰাজবাৰী গেটৰ সন্মুখত দেহমালু কেম্পৰাইক আদৰণি জনায়।
এই কচাৰী ৰাজবাৰী নিৰ্মাণ কৰিছিল চতুৰ্থ কচাৰী ৰজা চক্ৰধ্ৱজে দেহমালু কেম্পৰাইক আদৰণিৰ ঘটনাৰ ফলত ডিমাচা শাসকসকলৰ ইতিহাসত এক শোচনীয় ট্ৰেজেডী হৈছিল।
আজিকালি এই শিলৰ ছেকনিৰ সৈতে নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰাটো কঠিনবাবে সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানবোৰত নৃত্যশিল্পীসকলে ধাতুৰ থাল হাতত লৈ এই নৃত্য পৰিচালনা কৰা দেখা যায়।
ডিমাচা বসতিপূৰ্ণ অঞ্চল ডিমাচা হাচাও, কাছাৰ, হোজাই, নাগালেণ্ডৰ ডিমাপুৰ আৰু কাৰ্বি আংলং জিলাৰ এই নৃত্য এক উমৈহতীয়া প্ৰদৰ্শন।
এই নৃত্যত, নৃত্যশিল্পীসকলে পোছাক আৰু অলংকাৰ পিন্ধে যেনে ৰংবৰচা , ডিঙিত ঢোলৰ আকৃতিৰ অলংকাৰ, চন্দ্ৰহাল ৰিখাওচা , ৰাইঝাম্ফাইগুফু , আৰু ৰিগুডিমা ।
ধ্ৰুপদীভাৱে কোৰ্মাক এনে খাদ্য বুলি সংজ্ঞায়িত কৰা হয় য’ত মাংস বা শাক-পাচলি দৈ বা ষ্টকৰ সৈতে ব্ৰেইজ কৰা হয়।
ব্ৰেইজিং হৈছে মাংসৰ কঠিন কাটি লোৱা অংশ শ্বেংক, যেনে আঁঠু,কান্ধৰ তলৰ ভৰিৰ হাড়, কান্ধ আৰু ব্ৰিস্কেট ৰন্ধা কৌশল।
পদ্ধতিটো সহজ: চৰ্বিত সুন্দৰকৈ মটিয়া কৰাৰ পিছত মাংসখিনি ঢাকি থোৱা পাত্ৰ এটাত কিছু তৰল দি সিজাই লোৱা হয় যেতিয়ালৈকে ই কাঁটাচামুচৰ লঘু চাপত ছিন্নভিন্ন হৈ পৰিব পৰাকৈ কোমল নহয়।
কোৰমাৰ সোৱাদ পিহি লোৱা ধনীয়া আৰু জিৰাকে ধৰি মছলাৰ মিশ্ৰণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়, দৈৰ উষ্ণতাৰ তলত ৰখা দৈৰ সৈতে মিহলাই মাংসৰ ৰসৰ লগত লাহে লাহে আৰু সাৱধানে মিহলি কৰা হয়।
কোৰ্মা মৃদু মছলাযুক্ত বা অতি জ্বলা হ’ব পাৰে আৰু ইয়াত বন্য প্ৰাণীৰ মাংস,পোৱালি ছাগলীৰ মাংস, কুকুৰা, গৰুৰ মাংস বা জীৱ-জন্তুৰ মাংস ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি; কিছুমান কোৰ্মাই মাংস আৰু শাক-পাচলি যেনে কচু আৰু টাৰ্নিপৰ সংমিশ্ৰণ ঘটায়।
কিছুমান কোৰ্মাৰ বাবে ব্যৱহৃত শ্বাহী শব্দটোৱে ইয়াৰ দৈনন্দিন খাদ্যৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰতিপত্তিস্থ খাদ্য হিচাপে মৰ্যাদা আৰু দৰবাৰৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্কক সূচায়।
এই সকলোবোৰ শব্দ, আৰু ইৰাণী ঘৰ্মেহ , তুৰ্কী কাভুৰমা আৰু আজাৰবাইজানৰ কভুৰমা বা কাৱৰ্মা আদি খাদ্যৰ নাম শেষত তুৰ্কী শব্দ কাৱিৰ্মাৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে " ভজা বস্তু।
" ভাৰতীয় কোৰ্মা অৱশ্যে আধুনিক তুৰ্কী কাভুৰ্ম বা একেটা মূল শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা আন কিছুমান খাদ্যৰ সৈতে ৰান্ধনীৰ অৰ্থত সম্পৰ্কহীন, কাৰণ ইয়াত বহুলভাৱে ভিন্ন কৌশল আৰু উপাদান ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
মোগলৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ খাদ্য, ইয়াক ১৬ শতিকাৰ পৰাই আৰু এই অঞ্চলত মোগলৰ আক্ৰমণৰ পৰাই অনুসন্ধান কৰিব পাৰি।
মোগল দৰবাৰৰ পাকঘৰত প্ৰায়ে কোৰ্মা প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল, যেনে বিখ্যাত বগা কোৰ্মা, হয়তো ভাৰ্কেৰে সজাই থোৱা, তাজমহলৰ উদ্বোধনী অনুষ্ঠানত শ্বাহজাহান আৰু তেওঁৰ অতিথিসকলক দিয়া বুলি কোৱা হয়।
কোৰ্মা শৈলী আন ব্ৰেইজিং কৌশলৰ সৈতে মিল আছে কাৰণ মাংস বা শাক-পাচলি প্ৰথমে তীব্ৰ জুইত, বা জুইত, পৰম্পৰাগতভাৱে ঘিঁউ ব্যৱহাৰ কৰি, আৰু তাৰ পিছত সেমেকা তাপ আৰু তৰল পদাৰ্থ কমকৈ ব্যৱহাৰ কৰি লাহে লাহে ৰন্ধা হয়।
ৰন্ধা শেষ পৰ্যায়ত পাত্ৰটো পিঠাগুৰিৰে বন্ধ কৰি ৰাখিব পাৰি, ডাম বা ডাম্পোখটক নামৰ কৌশল ব্যৱহাৰ কৰি।
কোৰ্মা বা কৰ্মা ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা খাদ্য, ই মাংস বা শাক-পাচলিৰে দৈ , পানী বা জোল আৰু মছলাৰ সৈতে ব্ৰেইজ কৰি ডাঠকৈ তৈয়াৰ কৰা খাদ্য চচ বা গ্ৰেভি।
১৩ৰ পৰা ১৫ শতিকাত, ভাৰতীয় মহাসাগৰৰ বাণিজ্যত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰা আৰব ব্যৱসায়ীসকলে পূব আফ্ৰিকাৰ জাঞ্জিবাৰ আৰু পেম্বালৈ ৰামবুটান আনিছিল।
ঊনবিংশ শতিকাত ডাচ্চসকলে তেওঁলোকৰ দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ উপনিৱেশৰ পৰা দক্ষিণ আমেৰিকাত থকা ছুৰিয়ানামলৈ ৰামবুটান আনিছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত, ইয়াৰ সঁচ গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় আমেৰিকালৈ প্ৰসাৰিত হয়, আৰু কলম্বিয়া, ইকুৱেডৰ, হণ্ডুৰাছ, কোষ্টাৰিকা, ট্ৰিনিদাদ আৰু কিউবাৰ উপকূলীয় নিম্নভূমিসমূহত ইয়াক ৰোপণ কৰা হয়।
দক্ষিণ পূব এছিয়াৰ অঞ্চলসমূহ, যেনে মালয়েছিয়া, থাইলেণ্ড, ম্যানমাৰ, শ্ৰীলংকা, ইণ্ডোনেছিয়া, ছিংগাপুৰ আৰু ফিলিপাইনছত বিস্তৃতভাৱে ইয়াৰ খেতি কৰা হয়।
"ৰামবুটান" শব্দটো মালয়েছিয়ান শব্দ ৰাম্বুটৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে 'চুলি' যি এই ফলবোৰৰ গাত থকা অসংখ্য চুলিসদৃশ তন্তুক সূচায়।
ৰামবুটান গছ পুৰুষ বা স্ত্ৰী বা উভয়লিংগী (যি গৰ্ভৱতী ফুল উৎপত্তি কৰে আৰু ইয়াত পুৰুষ ফুলৰ এটা ক্ষুদ্ৰ শতাংশ থাকে) হ'ব পাৰে।
১৯০৬ চনত জাভাৰ পৰা আমদানি কৰা বীজৰ সৈতে দক্ষিণ-পূব আমেৰিকালৈ ৰামবুটানৰ সঁচ কঢ়িয়াই অনাৰ প্ৰচেষ্টা চলে যদিও প'ৰ্ট' ৰিকোৰ বাহিৰে এই প্ৰজাতিৰ খেতি সফল নহ'ল।
অৱশেষত ৰাৱতৰ কোম্পানীয়ে যুদ্ধ প্ৰত্যাহাৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়, কিন্তু ৰাৱত ৰৈ যায় আৰু ছেলা আৰু নুৰা নামৰ দুগৰাকী স্থানীয় ছোৱালীৰ সহায়ত যুঁজ অব্যাহত ৰাখে।
ক্ৰমাৎ আগুৱাই গৈ ৰাৱতে শত্ৰুক ৭২ ঘণ্টা ধৰি আগবাঢ়িবলৈ নিদি ধৰি ৰাখিছিল যেতিয়ালৈকে চীনাসকলে এজন স্থানীয় যোগানকৰ্তাক বন্দী কৰা নাছিল।
এই কথা জানি চীনাসকলে বিধ্বংসী ৰূপ ধাৰণ কৰে আৰু ৰাৱতক উপৰ্যুপৰি আক্ৰমণ কৰে, কিন্তু ৰাৱতৰ মৃত্যুৰ সঠিক তথ্য অস্পষ্ট।
কিছুমান বিৱৰণত দাবী কৰা হৈছে যে, ৰাৱতে তেওঁৰ লগত থকা অন্তিম ৰাউণ্ডৰ গোলাবাৰুদৰ দ্বাৰা নিজক গুলী কৰিছিল; আকৌ আন কিছুমানে কয় যে তেওঁক চীনাসকলে বন্দী কৰি মৃত্যুদণ্ড দিছিল।
চীনা সেনাপতিজনে যুদ্ধ শেষ হোৱাৰ পিছত ৰাৱতৰ কটা মূৰ আৰু তেওঁৰ এটা পিতলৰ আবক্ষ মূৰ্তি ভাৰতলৈ ঘূৰাই দিছিল।
ৰাইফলমেন যশৱন্ত সিং ৰাৱতে ১৯৬২ চনৰ ১৭ নৱেম্বৰ তাৰিখে, নুৰানাঙৰ যুদ্ধৰ সময়ত, উত্তৰ-পূব সীমান্ত সংস্থা ৰ চতুৰ্থ বেটেলিয়নত, চতুৰ্থ গাড়োৱাল ৰাইফলছৰ হৈ সেৱা আগবঢ়াইছিল।
সেইদিনা, চতুৰ্থ গাড়োৱাল ৰাইফলছে নিজৰ স্থানৰ পৰা পিপলছ লিবাৰেচন আৰ্মীৰ দুটা অনুপ্ৰৱেশৰ প্ৰচেষ্ঠাক ওফৰাই পেলাবলৈ সক্ষম হৈছিল।
তৃতীয় অনুপ্ৰৱেশৰ সময়ত, এটা চীনা মিডিয়াম মেচিন গান ভাৰতীয় প্ৰতিৰক্ষাৰ ওচৰলৈকে অনা হৈছিল আৰু নিৰ্দিষ্ট দূৰত্বৰ পৰা ভাৰতীয় সেনাৰ ওপৰত গুলীবৰ্ষণ কৰি থকা হৈছিল।
ৰাইফলমেন যশৱন্ত সিং ৰাৱত লেন্স নায়ক ত্ৰিলোক সিং নেগী আৰু ৰাইফলমেন গোপাল সিং গুচেইনৰ সৈতে এই এমএমজিটোৰ আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিবলৈ স্বেচ্ছাই আগবাঢ়ি গৈছিল।
এই প্ৰত্যাক্ৰমণৰ সময়ত তেওঁলোকে এমএমজি জব্দ কৰিবলৈ সমৰ্থ হয় যদিও উভতি অহাৰ সময়ত গুচেইন আৰু নেগীয়ে প্ৰাণ হেৰুৱায় আৰু ৰাৱত গুৰুতৰভাৱে আঘাতপ্ৰাপ্ত হয়।
এই যুদ্ধৰ ফলত ৩০০ জন চীনা লোক হতাহত হয়, আনহাতে চতুৰ্থ গাড়োৱাল ৰাইফলছে দুজন লোকক হেৰুৱায় আৰু আঠজন আহত হয়।
যি স্থানৰপৰা যুদ্ধ কৰি যশৱন্ত সিং ৰাৱতে পিপলছ লিবাৰেচন আৰ্মীক প্ৰতিহত কৰিছিল, পৰাজিত হৈছিল যদিও তেওঁ দেখুওৱা সাহসিকতাৰ পৰিচায়ক ৰূপে তাত "যশৱন্ত গড়" নামেৰে এটা স্মাৰক নিৰ্মাণ কৰি তেওঁক সন্মানিত কৰা হৈছিল।
ৰাইফলমেন যশৱন্ত সিং ৰাৱত , এমভিচি ভাৰতীয় সৈন্য বাহিনীৰ গাড়োৱাল ৰাইফলছৰ এজন সৈনিক আছিল যাক অৰুণাচল প্ৰদেশ, ভাৰতৰ নুৰানাঙত চীন-ভাৰত যুদ্ধৰ সময়ত প্ৰদৰ্শন কৰা বীৰত্বৰ বাবে মৰণোত্তৰভাৱে সন্মানীয় মহা বীৰ চক্ৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল।
পিছলৈ তেওঁ বিগ বেনাৰত নিৰ্মিত- অগ্নিপথ , সৌদাগৰ , শোলা ঔৰ শবনম , আশিক আৱাৰা আৰু ৰাজা হিন্দুস্তানীৰ দৰে বহু কেইখন ছবিত সৰু সৰু চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
গোবিন্দাই মূল ভূমিকাত অভিনয় কৰা থ্ৰিলাৰ ছবি বাজ আৰু সুনীল শেট্টীয়ে মূল ভূমিকাত অভিনয় কৰা জাজ মুজৰিমত অৰ্চনাই আইটেম চং কৰিছিল।
ইয়াৰ পিছৰে পৰা তেওঁ নিজকে সহযোগী চৰিত্ৰত, বিশেষকৈ বহু কেইখন ছবিত কমেডী চৰিত্ৰত সীমাবদ্ধ কৰি ৰাখে।
তেওঁৰ কেইখন উল্লেখযোগ্য ছবি হ’ল- লাভষ্টোৰী ২০৫০, মোহাব্বতে, ক্ৰিছ, কুচ কুচ হোতা হ্যায়, মস্তি, দে দনা দন আৰু বোল বচ্ছন।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ টিভি ধাৰাবাহিক শ্ৰীমান শ্ৰীমতী, জুনুনত অভিনয় কৰাৰ উপৰিও চোনী এণ্টাৰচেইনমেণ্ট টেলিভিচনত সম্প্ৰচাৰিত অৰ্চনা টকীজৰ উপস্থাপনা কৰিছিল।
তেওঁ বহু কেইখন বলীউডী চলচ্চিত্ৰৰ কৰা কৌতুক অভিনেত্ৰী আৰু কৌতুকধৰ্মী টেলিভিচন শ্বো- দ্য কপিল শৰ্মা শ্বো আৰু কমেডী চাৰ্কাচৰ বিচাৰক ৰূপে জনাজাত।
কুচ কুচ হোতা হ্যায় ছবিখনৰ মিচ ব্ৰেগেঞ্জা নামৰ চৰিত্ৰটোত কৰা অভিনয়ৰ বাবে অৰ্চনাৰ শলাগ লোৱা হয়।
বীজিয় উদ্ভিদৰ ০৬-১১% ই হ’ল এই অৰ্কিড পৰিয়ালৰ. সৰ্ববৃহৎ গণটো হ’ল বাল্ব’ফাইলাম , এপিডেণ্ড্ৰাম , ডেণ্ড্ৰবিয়াম আৰু প্লিউৰ’থেলিছ ।
ভেনিলা , আৰু আন বহুতো কৃষিৰ জৰিয়তে উৎপাদিত উদ্ভিদ যেনে ফেলান’পচিছ আৰু কেটলিয়া এই পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত।
তাৰ ভিতৰত ফুলপাহৰ দ্বিপাক্ষিক সমতুলীয়তা, সন্মুখভাগ ওপৰমুৱা আৰু বক্ৰ পৃষ্ঠ, পাহিৰ ৰূপান্তৰ হৈ লিপ বা লেবেলামৰ উপস্থিতি, সংযুক্ত পুংদণ্ড আৰু গৰ্ভদণ্ড আৰু অত্যধিক সৰু বীজ ইত্যাদি।
এই অঞ্চলৰ পাছতেই পশ্চিম ঘাট পৰ্বতমালা, পশ্চিম হিমালয়ৰ পূব অংশত অৰ্কিডৰ বৈচিত্ৰ্যতা দেখা পোৱা যায়।
উত্তৰ- পূব ভাৰতক অৰ্কিডৰ হ'টস্পট বুলি জনা যায়, কিয়নো ভাৰতবৰ্ষৰ ৭২ শতাংশ অৰ্থাৎ প্ৰায় ৮২৫ বিধ মান অৰ্কিড এই অঞ্চলতেই পোৱা যায়।
মূলতঃ অৰ্কিডসমূহ পৰাশ্ৰয়ী হোৱা দেখা যায় যদিও স্থলজীৱি, শৈলজীৱী আৰু মৃতজীৱি অৰ্কিডো দেখা পোৱা যায়।
কৃষিভিত্তিক এই লেবাংবুমানি নৃত্য ল’ৰা আৰু ছোৱালী উভয়েই অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু হাতত বাঁহৰ টকা লৈ নৃত্য কৰে৷ আধুনিক ৰূপত মুঠ ১৩ টা ভংগী আছে৷
প্ৰথম ভংগীত আঠজন যুৱক দুহাতত বাঁহৰ লাঠি লৈ নৃত্যস্থলীত প্ৰৱেশ কৰি চাৰিওপিনে ঘূৰি ঘূৰি লাঠি বজাই বজাই শেষত দুটা শাৰীত বহি হাতৰ লাঠি বজাই থাকে৷
দ্বিতীয় ভংংগীত যুৱকসকলে হাতৰ লাঠি কাষত থৈ পতংগৰ সন্ধান কৰে আৰু হঠাৎ পতংগ দেখাৰ দৰে চকুৱে মুখে অভিনয় ফুটাই তোলে৷
তৃতীয় ভংগীত আঠগৰাকী যুৱতীয়ে এখন হাতত পোক এটা লৈ কৰাৰ দৰে অভিনয় কৰি দৌৰি নৃত্যস্থলীত প্ৰৱেশ কৰে৷
চতুৰ্থ ভংগীত যুৱকসকলে হাতৰ লাঠি তুলি বজাই পতংগবোৰক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে আৰু ছোৱালীবোৰে পতাকহস্ত মুদ্ৰাৰে তলৰ পৰা পতংগ বুটলি লোৱাৰ অভিনয় কৰে৷
সপ্তম ভংগীত যুৱক-যুৱতীসকলে জঁপিয়াই জঁপিয়াই পতংগ ধৰা অভিনয় কৰে৷ এই অংশত কেতিয়াবা দুটা শাৰী, কেতিয়াবা চাৰিটা শাৰী আৰু কেতিয়াবা গোলকৈ ঘূৰি ঘূৰি জঁপিয়াই থাকে৷
অষ্টম ভংগী যুৱকসকলৰ দুটা শাৰীৰ মাজত যুৱতীসকলেও দুটা শাৰীত থিয় হৈ মুখৰ ওচৰলৈ মুখ নি কাণে কাণে কিবা কোৱাৰ দৰে কৰে৷
একাদশ ভংগীত যুৱকসকলে শৰীৰ বেঁকা কৰি এবাৰ সোঁৱে এবাৰ বাঁৱে তিনিবাৰকৈ লাঠি বজায় আৰু যুৱতীসকলে একেই তালত চাপৰি মাৰে৷
ত্ৰয়োদশ ভংগীত যুৱক আৰু যুৱতীসকল দুটা শাৰীত থিয় দি যুৱতীসকলে হাতত পোক মুঠি মাৰি ধৰাৰ ভংগী কৰি পদ সঞ্চালন কৰে আৰু যুৱকসকলে হাতৰ লাঠি বজাই বজাই নৃত্যস্থলীৰ পৰা প্ৰস্থান কৰে৷
লেবাংবুমানি নৃত্যত যথেষ্ট অভিনয় পাৰদৰ্শিতাৰ প্ৰয়োজন হয়৷ কাৰণ ঝুম খেতিত পোক ধৰা কাৰ্যক নৃত্য আৰু অভিনয়ৰ মাধ্যমেৰে তুলি ধৰা হয়৷
লেবাং বুমানি নৃত্য ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ অধিবাসী ত্ৰিপুৰী সম্প্ৰদায়ৰ মাজত প্ৰচলিত এক কৃষিভিত্তিক নৃত্য৷ “লেবাং’’ মানে ত্ৰিপুৰী ভাষাত এবিধ পতংগ যিয়ে ঝুম খেতিৰ উৎপাদিত শস্য নষ্ট কৰে৷ “বুমা’’ মানে কৌশল কৰি ধৰা৷ অৰ্থাৎ কৌশলপূৰ্ণভাবে লেবাং পোক ধৰাই লেবাংবুমানি৷ শস্যৰ লগত জড়িত কাৰণে ইয়াক কৃষিভিত্তিক নৃত্য বোলা হয়৷
অতীজতে ঝুম খেতিৰ পৰা পোকবিধ আঁতৰাবলৈ যুৱক-যুৱতীসকলে হাতত দুডালকৈ বাঁহৰ লাঠি লৈ অভিযান চলাইছিল৷ যুৱতীসকলে তললৈ সৰি পৰা পোকবোৰ ধৰিছিল৷ যিমানেই বেছি পোক ধৰিব পাৰে শস্য সিমানেই বেছি ভাল হয় বুলি বিশ্বাস৷ ইয়াৰ অনুকৰণতে পিছলৈ ইয়াক নৃত্য হিচাপে ধৰা হ’ল আৰু বৰ্তমান ই ত্ৰিপুৰাৰ অন্যতম বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ নৃত্য৷
ৰাৱণে তেওঁৰ পৰৱৰ্তী কাৰ্যপন্থাৰ বিষয়ে চিন্তা কৰিবলৈ ধৰে আৰু তেওঁৰ মিত্ৰ মাৰীচক লগ কৰিবলৈ আকাশী ৰথেৰে সাগৰ পাৰলৈ উৰা মাৰে।
হৰিণটো দেখি সীতাই নিশ্চিতভাৱে ৰাম আৰু লক্ষ্মণক ধৰিবলৈ ক’ব আৰু যেতিয়াই সীতা অকলশৰীয়া হ’ব তেতিয়া ৰাৱণে তেওঁক অপহৰণ কৰিব।
বুদ্ধিয়ক মাৰীচে ৰামৰ ধাৰ্মিকতা আৰু বীৰতাক মনত পেলাই ৰাৱণক সতৰ্কবাণী দিয়ে যে, এই বিচাৰে ৰাৱণ, লংকা আৰু ৰাক্ষস জাতীৰ বিনাশৰ কাৰণ হ’ব পাৰে।
লগতে তেওঁ ৰাৱণক তেওঁৰ ৰামৰ সৈতে হোৱা প্ৰথম সাক্ষাৎৰ কথা বৰ্ণনা কৰে, য’ত ৰামক তেওঁ এগৰাকী ল’ৰা বুলি কওঁতে ৰামৰ ধনুৰ বাণত তেওঁ দূৰৈত পৰিছিল।
ৰাৱণে মাৰীচৰ কথা নাকচ কৰি লংকাপতি ৰাৱণৰ ওচৰত তেওঁ ৰামৰ প্ৰশংসা কৰিবলৈ ক’ত সাহস পালে বুলি কয়, লগতে জনায় যে, মাৰীচৰ সহায় অবিহনে তেওঁ ৰাক্ষসসকলৰ মৃত্যুৰ প্ৰতিশোধ ল’বলৈ সীতাক অপহৰণ কৰিব।
ৰাৱণে ধমকি দি কয় যে, সিহঁতৰ পৰিকল্পনাৰ ফলত মাৰীচৰ হয়তো মৃত্যুও হ’ব পাৰে, যদি মাৰীচে ভয়ত এই কাৰ্য কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে তেন্তে ৰাৱণে তেওঁক তৎকাল হত্যা কৰিব।
অন্য এক সংস্কৰণত কোৱা হৈছে- মাৰীচে ভাবিছিল যে, ৰাৱণৰ হাতত মৃত্যুবৰণ কৰাতকৈ দিব্য ৰামৰ হাতত মৃত্যুবৰণ কৰাই শ্ৰেয়।
মাৰীচ সুন্দ আৰু তাড়কা নামৰ যক্ষিণী এগৰাকীৰ পুত্ৰ আছিল, যাক তাতকা নামেৰেও জনা যায়৷ তাড়কা আছিল যক্ষ ৰাজ সুকেতুৰ জীয়ৰী, যাক ভগৱান ব্ৰহ্মাৰ আশীৰ্বাদত লাভ কৰিছিল৷ মাৰীচৰ সুবাহু নামেৰে এগৰাকী সৰু ভাই আছিল৷ তেওঁৰ সহোদৰ খুব সুন্দৰ আৰু ভাল চৰিত্ৰৰ আছিল৷ সিহঁত যাদু বিদ্যাত নিপুণ আছিল৷ এদিন মাৰীচৰ পিতৃ সুন্দ নিচাসক্ত অৱস্থাত অগস্ত্যৰ আশ্ৰম আক্ৰমণ কৰে৷ অগস্ত্যই ক্ৰোধিত হৈ তেওঁক ধ্যান শক্তিৰ দ্বাৰা জ্বলাই দিয়ে৷ যেতিয়া তাড়কা তেওঁৰ পতি সুন্দৰ মৃত্যুৰ কথা গম পায়, তেতিয়া তেওঁ সুন্দৰ প্ৰতিশোধ লোৱাৰ উদ্দেশ্যে তেওঁৰ পুত্ৰৰ সৈতে অগস্ত্যৰ আশ্ৰমত আক্ৰমণ কৰে৷ অগস্ত্যৰ আশ্ৰম আক্ৰমণ কৰাত তেওঁ তাড়কা, মাৰীচ আৰু সুবাহুক ৰাক্ষস-ৰাক্ষসী হ’বলৈ অভিশাপ দিয়ে৷
চমৎকাৰী মৃগটোক দেখি লক্ষ্মণে বেয়া চাল বুলি ধৰিব পাৰি পৰামৰ্শ দিছিল যে, হৰিণটো মাৰীচ এক ভ্ৰান্ত ৰূপ, যিয়ে চিকাৰৰ বাবে অৰণ্যলৈ অহা ৰজাসকলক চিকাৰ কৰিছিল।
ধৰা পালে তাক পোহনীয়া জন্তু হিচাপে পালিব পাৰি আৰু পিছলৈ সিহঁতৰ ১৪ বছৰীয়া বনবাসৰ চিহ্ন হিচাপে তাক অযোধ্যালৈ লৈ যাব পাৰি।
ৰামে কয়, হৰিণটো সীতাৰ ইচ্ছা পালন কৰিবলৈ তেওঁৰ হাতত মৰিব, বা যদি হৰিণটো সঁচাকৈ যাদুকৰী ৰাক্ষস মাৰীচ হয় – যিয়ে ৰজাসকলক হত্যা কৰিছিল আৰু ঋষিসকলৰ ক্ষতি কৰিছিল –লক্ষ্মণে কোৱাৰ দৰে, তেনেহ'লে জন্তুটোক হত্যা কৰাটোও তেওঁৰ কৰ্তব্য আছিল।
পিছত মাৰীচ আৰু ৰাৱণে ৰাৱণৰ ৰথত উঠি পঞ্চৱটীলৈ ৰাওনা হয় আৰু ৰামৰ আশ্ৰমৰ ওচৰত ৰৈ যায়।
তেতিয়া মাৰীচে এটা ৰূপৰ ফুট, শৰীৰত নীলমণি, চন্দ্ৰশিলা, ক'লা জেটৰ দৰে বহুতো ৰত্নৰে জিলিকি থকা সুন্দৰ স্বৰ্ণমৃগৰ ৰূপ ধাৰণ কৰে।
মাৰীচে স্বৰ্ণমৃগৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি ৰামৰ আশ্ৰমৰ আশেপাশে চৰিবলৈ ধৰিলে, যাতে তেওঁক সীতাই দেখে।
পশু ভক্ষক মাৰীচে যেতিয়া হৰিণৰ ৰূপত জংগললৈ প্ৰৱেশ কৰে তেতিয়া অন্য জীৱ-জন্তুই কিবা বেয়াৰ আভাস পাই ভয়ত পলাই গৈছিল।
এদিন ৰাৱণৰ ৰাক্ষসী ভনী শূৰ্পনখাই এগৰাকী সুন্দৰী যুৱতীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি ৰামক বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।
ক্ৰোধিত হৈ শূৰ্পনখাই সীতাক আক্ৰমণ কৰি দিয়ে আৰু লক্ষ্মণে শূৰ্পনখাৰ নাক আৰু কান তৰোৱালেৰে কাটি দিয়ে।
তেওঁৰ মাক তাড়কা আৰু ভাই সুবাহুৰ সৈতে তেওঁ ৰাক্ষস হ’বলৈ অভিশাপ পাইছিল৷ আৰম্ভণিতে তেওঁ ঋষি সন্তসকলক অত্যাচাৰ কৰিছিল৷ বিশ্বামিত্ৰৰ আদেশমতে ৰামে কৰা যুদ্ধত মাৰীচ পৰাজিত হৈছিল৷ মাৰীচে ৰামক পুনৰ মাৰিবলৈ চেষ্টা কৰে, যদিও তেওঁ পলাই যাবলগীয়া হৈছিল৷ অন্তিম পৰত মাৰীচে সোণৰ মৃগৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি সীতাক অপহৰণ কৰাত ৰাৱণক সহায়তা কৰিছিল৷
মাৰীচ হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণত উল্লিখিত এগৰাকী ৰাক্ষস, যাক ভগৱান বিষ্ণুৰ অৱতাৰ ৰামে হত্যা কৰিছিল।
ত্বৰিতা দেৱী সম্পৰ্কীয় প্ৰাৰম্ভিক উৎসসমূহত তেওঁক এনে এগৰাকী দেৱী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে যিয়ে সাপৰ কামোৰৰ বলি হোৱা লোকসকলৰ জীৱন ৰক্ষাৰ বাবে বেছিকৈ পৰিচিত আছিল।
ত্বৰিতাক গছৰ পাতৰ কাপোৰ, ময়ূৰৰ পাখি আৰু এটা সৰু ছাতি লৈ থকা এগৰাকী জনজাতীয় মহিলা হিচাপে কল্পনা কৰা হৈছে।
ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণৰ ললিতা মহাত্মায়াৰ অংশ ললিতোপাখ্যানত ত্বৰিতাক শ্ৰীচক্ৰৰ ৰক্ষক দেৱতাৰ আৰু পুন্দ্ৰকেতু নামৰ অসুৰৰ বধক বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
প্ৰথমে মাংস খিনি শলাত ভৰাব পৰাকৈ সৰু টুকুৰাকৈ কাটি মিঠাতেল, নিমখ, জালুক আৰু নেমু টেঙাৰ ৰস দি এক ঘন্টামান ঢাকি থব লাগে ।
প্ৰথমে খৰিকা কেইডাল আগতিয়াকৈ হাতেৰে অলপ মিঠাতেলেৰে মোহাৰি লব লাগে যাতে মাংসখিনি তৈয়াৰ হোৱাৰ পাছত কোনো অসুবিধা নোহোৱাকৈ টানি উলিয়াব পাৰি।
চাৰিওফালৰ পৰা ভালদৰে সিজিলে খৰিকা কেইডাল জুইৰ পৰা আঁতৰাই এখন থালত মাংসৰ টুকুৰাবোৰ থৈ বা খৰিকাৰ পৰাই খাব পাৰি।
প্ৰথমে মাছৰ পেটু আৰু মূৰকেইটা আঁতৰাই ভালদৰে মাছকেইটা ধুই নিমখ আৰু হালধি খিনি মাছকেইটাত ভালদৰে লগাই লব লাগে, তাৰপাছত খৰিকা বা শলা কেইডালত মাছ কেইটাৰ মুখৰ পৰা নেজলৈকে সুমুৱাই জুইত বা অঙঠাত দি পুৰি সিজাব লাগে ।
প্ৰাগ ঐতিহাসিক যুগত শলাত মাংস পুৰি বা সেকি খোৱাটো, নিম্ন প্ৰেলেওলিথিক যুগৰ পৰা চলি আহিছে বুলি জাৰ্মানীৰ ছোনিনজেনত পোৱা ৩০০,০০০ বছৰৰ পুৰণি তথ্যৰ পৰা প্ৰমাণিত হৈছে ।
এই স্থানত পোৰা আগটোৰে এডাল শলা উদ্ধাৰ হোৱা তথ্যই ইয়াকে প্ৰমাণ কৰে যে আদিম মানৱসকলে জুইত মাংস বা মাছ কাঠি বা শলাত লগাই পুৰি খাইছিল ।
খৰিকাত দিয়া হৈছে এবিধ ৰন্ধন প্ৰণালী য’ত এডাল শলাত খাদ্য দ্ৰব্যবোৰৰ টুকুৰাবোৰ খুচি লৈ শলাডালত ভৰাই জুই বা গৰম কয়লাত পুৰি তৈয়াৰ কৰা হয় ।
খৰিকা হৈছে এডাল বাহ, কাঠ বা লোহাৰ ক্ষীণ কাঠি বা শলা, য’ত মাংস, মাছ, ফল বা পাচলিৰ টুকুৰাবোৰ একেলগে ধৰি ৰাখিব পাৰি ।
পূৰ্ণবয়স্ক এটা কস্তুৰী মৃগ ওখই ৬০ ছেণ্টিমিটাৰ, দীঘলে ৯০ ছেণ্টিমিটাৰ আৰু ইহঁতৰ ওজন হয়গৈ প্ৰায় ১০ কিল’গ্ৰাম৷ গাবোৰ ডাঠ মুগা আৰু সোণালী বৰণৰ নোমেৰে আৱৰা৷ কিছুমানৰ পেটৰ তলফালে বগা ফুট ফুট থাকে৷ কাণদুখন থিয়৷ থুঁতৰিত ৭-১০ ছে:মি: আকাৰৰ দুটা দাঁত বাহিৰৰ ফালে থাকে, এই দাঁত দুটাৰ গুৰি অংশ ঢিলা বাবে দুটা পহুৰ মাজৰ যুঁজ-বাগৰ বা তেনে আঘাত পালেই দাঁত দুটা ভাগি থাকে৷ মুখৰ আগদাঁত কেইটা বটালিৰ দৰে চোকা৷ নেজ বৰ চুটি আৰু নেজৰ মূৰত সামান্য একোছা নোম থাকে৷ নেজডাল তপিনাৰ ফাঁকত নোমৰ মাজত লুকাই থাকে৷ আগ ঠেং দুটাৰ তুলনাত পিছঠেং দুটা শকত আৰু দীঘল৷ মতা মৃগবোৰৰ পেটৰ তলফালে নাভিৰ ওচৰত এটা টেমুনা থাকে৷ কেতিয়াবা নেজৰ ওচৰতো সৰু আকৃতিৰ টেমুনা থকা দেখা যায়৷ এই টেমুনাবোৰ সুগন্ধিযুক্ত৷
চীন দেশৰ পৰা হিমালয়ৰ কাশ্মীৰলৈকে কস্তুৰী মৃগ পোৱা যায়৷ পাৰ্বত্য অঞ্চলৰ ২৬০০ মিটাৰৰ পৰা ৪৫০০ মিটাৰ উচ্চতালৈ ইহঁত থাকে৷ ছাইবেৰিয়া, ছাখালিন, কোৰিয়া আদিতো কস্তুৰী মৃগ পোৱা যায়৷ পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইত প্ৰায় ৭টা প্ৰজাতিৰ কস্তুৰী মৃগ পোৱা যায়৷ তাৰ ভিতৰত কাশ্মীৰৰ পৰা অৰুণাচললৈ পোৱা কস্তুৰী মৃগৰ সংখ্যাই বেছি৷
কস্তুৰী মৃগ শিং নথকা এবিধ সৰু আকৃতিৰ হৰিণ৷ এই জাতৰ মৃগৰ মতা মৃগবোৰৰ নাভিৰ ওচৰত হোৱা এটা টেমুনাত বিখ্যাত সুগন্ধি দ্ৰব্য ’’কস্তুৰী’’ৰ সৃষ্টি হয়৷ সেয়ে ইয়াক “কস্তুৰী মৃগ’’ বোলে৷ কস্তুৰী মৃগৰ বৈজ্ঞানিক নাম " "৷ এইবিধ জন্তু ছাইবেৰিয়াৰ পৰা হিমালয় পৰ্বতৰ বিভিন্ন অঞ্চলত পোৱা যায়৷
প্ৰায়েই অকলশৰীয়াকৈ থকা এই মৃগই ৰাতিহে চৰিবলৈ ওলায়৷ দিনটো ই জোপোহা বা ফুটুকানিৰ মাজত সোমাই থাকে৷ ইহঁতৰ প্ৰধান খাদ্য ঘাঁহ, বন, শেলাই, লাইকেন, ঘচৰ ফল আৰু ফুল আদি৷ অকলশৰীয়াকৈ থাকি ভাল পোৱা এই মৃগ জানুৱাৰী ফেব্ৰুৱাৰীত যোৰ পাতে আৰু জুন-জুলাই মাহত এটা বা কেতিয়াবা দুটা পোৱালি জগায়৷
উপন্যাসখনৰ মূল চৰিত্ৰ ডিবিছ হৈছে জনজাতীয় সমাজখনৰ প্ৰতিনিধি আৰু লগতে সেই সমাজখনৰ আদৰ্শ স্বৰূপ।
চাহ- জনগোষ্ঠীৰ মানুহৰ জীৱনৰ আখ্যান অৰ্থাৎ, ঠিকাদাৰ বা চৰ্দাৰবোৰ লগ হৈ কেনেকৈ হাজাৰ- হাজাৰ বনুৱাক উৰিষ্যাৰ পৰা অসমলৈ আনিছিল তাৰ এক কৰুণ কাহিনী আগবঢ়াইছে।
লগতে অসমলৈ আহি তেওঁলোকে কেনেদৰে বিভিন্ন ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ মাজেৰে জীৱন অতিবাহিত কৰিছিল, তাৰ এক সুন্দৰ বিশ্লেষণ উপন্যাসখনত পোৱা যায়।
পগলা চাহাবৰ নিৰ্মম অত্যাচাৰ তথা শোষণ, শ্ৰমৰ উচিত মূল্য নিদিয়া, অস্পৃশ্যতাৰে ভৰা মনোভাৱ, অৰ্থাৎ উচ্চ জাতিৰ নিম্ন জাতিৰ প্ৰতি থকা ভেদাভেদ উপন্যাসখনৰ পাতে পাতে বিৰাজমান।
সেই সমাজখনৰ উন্নতিৰ বাবে, শিক্ষাৰ পোহৰ বিলাবলৈ আগুৱাই আহে বিনোদ, মায়া আৰু বিৰাজৰ দৰে নৱপ্ৰজন্মৰ প্ৰতিনিধি।
আনহাতে ডিবিছ হৈছে সেই সমাজখনৰ পৰা নিজৰ একান্ত চেষ্টাৰ ফলত সফলতা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা এজন প্ৰতিনিধি।
অভাৱ- অনাটন, নিচাযুক্ত বস্তুৰ প্ৰতি জনগোষ্ঠীয় লোকৰ আসক্তি, পদে পদে 'কুলি' , 'লেবাৰ' ইত্যাদি বিভূষণেৰে ইতিকিংৰ পাত্ৰ হোৱা ইত্যাদি এশ এবুৰি সমস্যাক আওকাণ কৰি দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ হৈ পঢ়া-শুনাত নিজকে আত্মনিয়োগ কৰি ডিবিছে জীৱনৰ যুঁজখনত নিজকে এজন সফল যোদ্ধা ৰূপে পৰিচয় দিবলৈ সক্ষম হৈছে।
পঢ়া-শুনাৰ সমান্তৰালভাৱে জনগোষ্ঠীৰ উন্নতিৰ হকে মাত মতা, চাহ-জনগোষ্ঠীয় সংগঠনৰ সৈতে জড়িত হৈ সমাজখনক কিছুপৰিমানে শিক্ষামূখী কৰাতো ডিবিছ জড়িত হয়।
তেখেতে নন্দনাথ শইকীয়া মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞান শাখাত শিক্ষা সাং কৰি ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত ৰসায়ন বিজ্ঞান বিভাগৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেখেত বৰ্তমান তিতাবৰৰ প্ৰাগজ্যোতিকা একাডেমীৰ ৰসায়ন বিজ্ঞান বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপক আৰু লগতে তেওঁ যুৱ ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ আৰু নিবন্ধকাৰ।
শৰ্মাই ২০১৯ চনত "নীলকণ্ঠী" উপন্যাসৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাৰ "সিংহ পুৰুষ ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা সাহিত্য বঁটা" লাভ কৰে।
এই উপন্যাসখনত চাহ-জনগোষ্ঠীয় মানৱ জীৱনৰ সুখ-দুখ, হাঁহি-কান্দোন আদি সকলো দিশ প্ৰকট হোৱাৰ লগতে অতীতৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে এই লোকসকলৰ যি ক্ৰমবিৱৰ্তন তাক সাৱলীলভাৱে উপস্থাপন কৰিছে।
বিনোদ, বিৰাজ, মায়া, মংগলু, বিৰিচা , চামনি, ডিবিছ, ন'ট', ইন্দ্ৰানী, নৰেন, চুৰেন, শইকীয়া ছাৰ, সম্ৰাট, ৰেণু, জগত গোৱালা ইত্যাদি।
প্ৰচলিত প্ৰবাদ অনুসৰি এই অঞ্চলত অসুৰ কৰ্ণাটে বিধ্বংসী ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল আৰু ব্ৰাহ্মণসকলৰ পূজা-পাতলত নানান অত্যাচাৰ কৰিছিল।
তেওঁলোকৰ অভিযোগ শুনি দেৱীৰ খং উঠিল আৰু তেওঁৰ মুখৰ পৰা প্ৰচণ্ড জুই শিখা নিৰ্গত হ'বলৈ ধৰিলে, ইয়াৰ ফলত তেওঁ দেৱী মোধেশ্বৰী নামেৰে পৰিচিত এটা স্বৰূপৰ জন্ম হ’ল।
দেৱীয়ে সেই অসুৰক বধ কৰি মোধ সম্প্ৰদায়ক আশীৰ্বাদ প্ৰদান কৰি তেওঁক পূজা কৰাসকলক সদায় ৰক্ষা কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল।
দেৱীৰ এই অৱতাৰৰ আঠাইশখন হাত আছে বুলি কোৱা হয় আৰু এই হাত সমূহৰ প্ৰত্যেকতে অস্ত্ৰ আছে; এইসমূহৰ ভিতৰত ত্ৰিশূলক আটাইতকৈ বিশিষ্ট অস্ত্ৰ বুলি কোৱা হয়।
মধেশ্বৰী দেৱীৰ প্ৰাচীন মন্দিৰ সমূহৰ ভিতৰত এটা মন্দিৰ মধেৰাত অৱস্থিত, আৰু এই মন্দিৰৰ নাম দেৱী নামৰ পৰাই পোৱা গৈছে।
ব্ৰাহ্মণ সকলৰ মোধ ব্ৰাহ্মণ, পেটেলৰ মধ পাতিদাৰ, মধ বৈষ্ণৱ আৰু মোধ ক্ষত্ৰিয় নামেৰে এই চাৰিটা গোটৰে গঠিত মধ সম্প্ৰদায়ৰ তেওঁ বংশ দেৱতা।
দেৱীৰ আঠাইশটা বাহু অৰ্থাৎ হাত থকা বুলি চিত্ৰিত কৰা হৈছে, প্ৰত্যেক হাততে এবিধকৈ অস্ত্ৰ আছে, সেই সমূহৰ ভিতৰত আছে ত্ৰিশুল, খড়গ, তাৰোৱাল, কমণ্ডলু, শংখ, গদা, ফাণ্ড, দণ্ড, ডম্বৰু আদি।
সাহিত্যিক, চিন্তাবিদ ড হীৰেন গোহাঁইৰো সাহিত্যিক জীৱন আৰম্ভ হৈছিল কলেজিয়েট স্কুলৰ সপ্তম শ্ৰেণীৰ হাতেলিখা আলোচনীত৷ সেউতী আছিল অসমীয়া ভাষাত যুগুত কৰা অসমৰ প্ৰথমখন হাতেলিখা আলোচনী৷ অসমৰ কটন কলেজৰ কেইগৰাকীমান শিক্ষাৰ্থীৰ উমৈহতীয়া প্ৰচেষ্টাত ১৯০৭ চনত এই হাতেলিখা আলোচনীখন পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে মুকলি কৰা হৈছিল৷ 'সেউতী'ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল সৰ্বেশ্বৰ বৰুৱা৷ আলোচনীখন প্ৰায় আঠবছৰ ধৰি প্ৰকাশ পাইছিল৷ তেনেদৰেই যোৰহাট চৰকাৰী হাইস্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষক প্ৰফুল্ল চেটাৰ্জীৰ কাৰ্যকালত বিদ্যালয়ৰ আলোচনী “জেউতি’’১৯২৪ চনত হাতেলিখা অৱস্থাত প্ৰকাশ পাইছিল।
যোৰহাট চৰকাৰী হাইস্কুলৰ বিভিন্ন ক্লাছৰ দুই এক উদ্যোগী ছাত্ৰই “দৈনিক বাতৰি’’ কাকত হাতেলিখা অৱস্থাত চাৰিকপিকৈ উলিয়াইছিল।
কটন কলেজৰ পৰা প্ৰকাশিত আৰু দণ্ডীনাথ কলিতা আৰু তাৰক চন্দ্ৰ গোস্বামী সম্পাদিত হাতেলিখা আলোচনী “সেউতী’’ ওলাইছিল।
গোবিন্দ চন্দ্ৰ পৈৰা, হৰিপ্ৰসাদ ৰাই, আৰু ধনবাহাদুৰ সোণাৰে ক’হিমাত থাকোঁতে, ছাত্ৰাৱস্থাতে “কমলিনী’’, “সৰস্বতী’’ আৰু “পশুপতি’’ নামে তিনিখন হাতেলিখা আলোচনী উলিয়াই ছাত্ৰসকলৰ মাজত সাহিত্য চৰ্চাৰ পৰিৱেশ তৈয়াৰ কৰিছিল।
যোৰহাটৰ পৰা “ভোগদৈ’’ নামৰ চাৰিপৃষ্ঠাৰ অসমীয়া হাতেলিখা বাতৰি কাকত অজিত কুমাৰ শৰ্মাই আৰু নামৰ ইংৰাজী কাকত যতি নাৰায়ণ শৰ্মাই সম্পাদনা কৰি উলিয়াইছিল।
যোৰহাট নৰ্মাল স্কুলৰ “ছাত্ৰ’’ নামে এখন হাতেলিখা আলোচনী আৰু হাউলী প্ৰশিক্ষণ বিদ্যালয়ৰো “ছাত্ৰ’’ নামেৰে এখন হাতেলিখা আলোচনী প্ৰকাশ পায়।
সেইসময়ত কাশী বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়িবলৈ যোৱা অসমৰ ছাত্ৰসকলৰ সংগঠন ’কাশী আসাম ছাত্ৰ সংঘ’ৰ দ্বাৰাও “জাহ্নৱী’’ নামৰ এখন হাতেলিখা আলোচনী প্ৰকাশ পাইছিল।
ইয়াত আলোচনীৰ বাবে সংগ্ৰহ কৰা বিষয়সমূহ হাতেৰে লিখাৰ লগতে ইয়াৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অলংকৰণৰ বাবে চিত্ৰ অংকন কৰা আৰু আলোচনীখন বন্ধোৱা আদি সকলো কাম হাতেৰে কৰা হয়।
খৃষ্টধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ আমেৰিকাৰ পৰা অহা ব্যপ্তিষ্ট মিছনেৰী চাহাবসকলৰ প্ৰচেষ্টাত প্ৰকাশিত "অৰুণোদই"য়ে অসমীয়া সংবাদপত্ৰ আলোচনীৰ ভেটি স্থাপন কৰে।
বাণী কাপুৰে যশ ৰাজ ফিল্মছৰ সৈতে তিনিখন ছবিৰ চুক্তিত স্বাক্ষৰ কৰি হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতত নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে।
সুশান্ত সিং ৰাজপুত আৰু পৰিনীতি চোপ্ৰাৰ সৈতে ৰোমাণ্টিক কমেডী "শুদ্ধ দেশী ৰোমাঞ্চ"ত সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ অডিচনৰ জৰিয়তে নিৰ্বাচিত হৈছিল।
ই সমালোচকৰ পৰা ইতিবাচক প্ৰতিক্ৰিয়া লাভ কৰিছিল আৰু কাপুৰে এগৰাকী স্পষ্টবাদী ছোৱালী তাৰাৰ চৰিত্ৰত কৰা অভিনয়ক প্ৰশংসা কৰা হৈছিল।
কইম'ইৰ মোহৰ বসুৱে লিখিছে যে কাপুৰ "এগৰাকী সুখদায়ক অভিষেককাৰী যদিও তেওঁ এগৰাকী প্ৰকাশ্যভাৱে শক্তিশালী অভিনেত্ৰী নহয়" আনহাতে "দ্য টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়া"ৰ মাধুৰিতা মুখাৰ্জীয়ে তেওঁক "আকৰ্ষণীয়, ধুনীয়া আৰু ভাল পৰ্দা-উপস্থিতিৰ ইংগিতবহনকাৰী " বুলি ভাবিছিল।
শুদ্ধ দেশী ৰোমাঞ্চে বিশ্বজুৰি বক্স অফিচত ৭৬ কোটি টকা সংগ্ৰহ কৰে আৰু ব্যৱসায়িকভাৱে সফলতা লাভ কৰে।
কাপুৰৰ পৰৱৰ্তী মুক্তি আছিল ২০১০ চনৰ হিন্দী ছবি "বেণ্ড বাজা বাৰাত"ৰ অফিচিয়েল ৰিমেক তামিল ভাষাৰ ৰোমাণ্টিক কমেডী 'আহা কল্যাণম'।
২০১৬ চনত কাপুৰে পেৰিছত নিৰ্মিত আদিত্য চোপ্ৰাৰ ৰোমাণ্টিক কমেডী বেফিক্ৰেত ৰণবীৰ সিঙৰ সৈতে অভিনয় কৰে।
তেওঁ ভাৰতীয় বংশৰ ফৰাচী পৰ্যটক গাইড শ্বাইৰা গিলৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল যাৰ সিঙৰ চৰিত্ৰৰ সৈতে ৰোমাণ্টিক যোগাযোগৰ ফলত তেওঁলোকৰ মাজত সংঘাতৰ সৃষ্টি হয়।
ছবিৰ পৰা তিনি বছৰৰ বিৰতিৰ পিছত ঋত্বিক ৰোশন আৰু টাইগাৰ শ্ৰফৰ সৈতে একচন থ্ৰিলাৰ ৱাৰত বাণীয়ে পুনৰ অভিনয় কৰে।
ৱাৰে ভাৰতৰ ছবিগৃহত প্ৰথম দিনৰ আয়ৰ দিশত সংগ্ৰহৰ অভিলেখ গঢ়িছিল আৰু ঘৰুৱাভাৱে ৫৩.৩৫ কোটিতকৈ অধিক লাভ কৰিছিল আৰু ২০১৯ চনৰ সৰ্বাধিক উপাৰ্জন কৰা ভাৰতীয় ছবি হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
কাপুৰৰ পিতৃ শিৱ কাপুৰ এগৰাকী আচবাব ৰপ্তানি উদ্যোগী আৰু মাতৃ ডিম্পী কাপুৰ এগৰাকী বিপণন কাৰ্যবাহী।
পিছলৈ ইন্দিৰা গান্ধী ৰাষ্ট্ৰীয় মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰি পৰ্যটন অধ্যয়নত তেওঁ স্নাতক ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে।
তামিল ছবি আহা কল্যাণম আৰু বেফিক্ৰে ত অভিনয় কৰি সমালোচনাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ পিছত বাণী কাপুৰে তিনি বছৰৰ বিৰতি লয়।
ৰোমাণ্টিক কমেডী ছবি ‘শুদ্ধ দেশী ৰোমাঞ্চ’ৰ জৰিয়তে বানীয়ে অভিনয় জীৱনত অভিষেক ঘটায়, যিখন ছবিয়ে সমালোচনাত্মক আৰু ব্যৱসায়িকভাৱে সফলতা লাভ কৰে আৰু ‘শ্ৰেষ্ঠ মহিলা আত্মপ্ৰকাশৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ বঁটা’ লাভ কৰে।
২০১৮ চনৰ এপ্ৰিল মাহত তেওঁ অষ্ট্ৰেলিয়াৰ গোল্ড কোষ্টত অনুষ্ঠিত কমনৱেলথ গেমছত জেভেলিন থ্ৰ’ ইভেণ্টৰ যোগ্যতা অৰ্জন ৰাউণ্ডত ৮০.৪৫ মিটাৰ দূৰত্বৰ নতুন ব্যক্তিগত শ্ৰেষ্ঠত্ব স্থাপন কৰে।
২০১৮ চনৰ আগষ্ট মাহত তেওঁ ইণ্ডোনেছিয়াৰ জাকাৰ্টাত অনুষ্ঠিত এছিয়ান গেমছত ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰি ৮০.৭৫ মিটাৰ দূৰত্বত আন এক নতুন ব্যক্তিগত শ্ৰেষ্ঠ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় অভিলেখ গঢ়িছিল।
২০২০ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত পাকিস্তানক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি অলিম্পিকত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু অলিম্পিকৰ বাবে প্ৰত্যক্ষ অৰ্হতা লাভ কৰা প্ৰথমজন পাকিস্তানী ট্ৰেক এণ্ড ফিল্ড খেলুৱৈ হিচাপে পৰিগণিত হয়।
তেওঁৰ পিতৃৰ মত অনুসৰি অলিম্পিকত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ আগতে অৰ্শদক আনকি এটা ভাল প্ৰশিক্ষণ ক্ষেত্ৰৰ সুবিধাও প্ৰদান কৰা হোৱা নাছিল।
অৰ্শদে নিজৰ ঘৰৰ চোতাল আৰু ৰাজপথত প্ৰশিক্ষণ লৈছিল আৰু টকিঅ' অলিম্পিকত অংশগ্ৰহণৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰাৰ পিছত তেওঁ পাকিস্তান চৰকাৰৰ পৰা কোনো ধৰণৰ আৰ্থিক সাহায্য লাভ কৰা নাছিল।
২০১৯ চনৰ বিশ্ব এথলেটিকছ চেম্পিয়নশ্বিপত কাটাৰৰ দোহাত অনুষ্ঠিত হোৱা একমাত্ৰ পাকিস্তানী খেলুৱৈ হিচাপে নাদীম ৮১.৫২ মিটাৰ দৌৰৰ নতুন ব্যক্তিগত শ্ৰেষ্ঠ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় অভিলেখ অৰ্জন কৰে।
অলিম্পিক আৰু বিশ্ব এথলেটিকছ চেম্পিয়নশ্বিপৰ যিকোনো ট্ৰেক এণ্ড ফিল্ড ইভেণ্টৰ ফাইনেললৈ যোগ্যতা অৰ্জন কৰা তেওঁ প্ৰথমজন পাকিস্তানী খেলুৱৈ।
২০২২ চনৰ কমনৱেলথ গেমছত তেওঁ ৯০.১৮ মিটাৰ নিক্ষেপ কৰি এক নতুন ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু কমনৱেলথ গেমছ অভিলেখ গঢ়ি তোলে আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ পৰা ৯০ মিটাৰৰ দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰা প্ৰথমজন খেলুৱৈ হিচাপে পৰিগণিত হয়।
অলিম্পিকৰ ইতিহাসৰ যিকোনো ট্ৰেক এণ্ড ফিল্ড ইভেণ্টৰ ফাইনেললৈ যোগ্যতা অৰ্জন কৰা তেওঁ প্ৰথমজন পাকিস্তানী হিচাপে পৰিগণিত হয়।
২০১৬ চনত নাদীমে ৱৰ্ল্ড এথলেটিকছৰ পৰা বৃত্তি লাভ কৰে যাৰ ফলত তেওঁ মৰিচাছৰ আইএএএফ হাই পাৰফৰমেন্স ট্ৰেইনিং চেণ্টাৰত প্ৰশিক্ষণৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰে।
তেখেত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ‘ভাষা অধ্যয়ন কেন্দ্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সঞ্চালক আছিল৷ আৰু তেখেতৰ যত্নতেই কেন্দ্ৰটিয়ে উন্নত এটি পৃষ্ঠভূমি লাভ কৰে৷ তেখেতে টাই ভাষাৰ পাঠ্যক্ৰম উন্নীত কৰাৰ উপৰিও বড়ো ভাষাৰ স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰম, মিছিং, দেউৰী, কাৰ্বি ভাষাৰ চাৰ্টিফিকেট পাঠ্যক্ৰমৰ শুভাৰম্ভ কৰে৷ কাৰ্বি আংলঙৰ ডিফুত অৱস্থিত ‘চেণ্টাৰ ফৰ্ ষ্টাডিছ ইন কাৰ্বি লেংগুৱেজ’ প্ৰতিষ্ঠাৰ ক্ষেত্ৰত তেখেতৰ প্ৰধান ভূমিকা আছিল৷ তদুপৰি ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত থাই ভাষাৰ পাঠ্যক্ৰম, চীনা ভাষাৰ পাঠ্যক্ৰম আৰু হিন্দী ভাষাৰ পাঠ্যক্ৰমৰ শুভাৰম্ভ তেখেতৰ দিনতেই হয়৷ বৰুৱাই ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ এমেৰিটাছ প্ৰফেছৰ হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।