polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
মাঘী ভাৰতৰ পঞ্জাব, হাৰিয়ানা আৰু হিমাচল প্ৰদেশত উদযাপন কৰা মকৰ সংক্ৰান্তি হিন্দু উৎসৱৰ আঞ্চলিক নাম।
লহৰীৰ পিছদিনা ৰাতিপুৱা হিন্দুসকলে পুখুৰী আৰু নদীত পবিত্ৰ ডুব দিয়াটো এক শুভ অনুষ্ঠান হিচাপে পালন কৰে।
দশম গুৰুৰ সুৰক্ষাৰ বাবে প্ৰাণ আহুতি দিয়া শিখ শ্বহীদসকলক স্মৰণ কৰিবলৈ এই পৰম্পৰা আৰম্ভ হোৱাৰ আগতে উৎসৱটো শিখ ধৰ্মৰ তৃতীয় গুৰু অমৰ দাসে পালন আৰু উল্লেখ আছে।
তেখেত যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু বহুমুখী বালক বিদ্যালয়ৰ সহকাৰী শিক্ষক আৰু প্ৰায় বাৰ বছৰ এই বিদ্যালয়ৰে প্ৰধান শিক্ষক আছিল।
স্কুলীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত ইউনিফৰ্ম আৰু সুলভ মূল্যত মধ্যাহ্ন বিৰতিৰ খাদ্য ব্যৱস্থা তেখেতেই অসমত প্ৰথম প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল বুলি কোৱা হৈছে।
তেখেতে যোৰহাট মহাবিদ্যালয়, যোৰহাট বাল্যভৱন স্কুলকে মুখ্য কৰি যোৰহাটৰ বহুকেইটা শিক্ষানুষ্ঠান আৰু অন্যান্য অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠাত আগভাগ লৈছিল।
তেখেতৰ শিক্ষকতাৰ সময়ত চৰকাৰী হাইস্কুলত ফুটবল, ভলীবল, হকী, বেডমিণ্টন খেলাৰ উপৰি টেনিচ কৰ্টৰো ব্যৱস্থা আছিল।
দ্বিতীয় মহাসমৰৰ প্ৰাক্‌মুহুৰ্তত মণিপুৰৰ মহাৰজাই মুখ্য অতিথি ৰূপে অংশগ্ৰহণ কৰা অসম অলিম্পিকৰ মূল নায়ক ৰূপে তেখেতক গণ্য কৰা হৈছিল।
১৯৩৫ চনত ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যৰ ৰজা জৰ্জ পঞ্চমৰ সোণালী জয়ন্তী উপলক্ষে অনুষ্ঠিত ক্ৰীড়াৰ সাফল্যৰ গুৰিতে আছিল জেহিৰুদ্দিন আহমদ।
নিজৰ স্কুলৰ উৎকৃষ্ট খেলুৱৈৰে ফুটবল আৰু ক্ৰিকেট দল গঠন কৰি তেখেতে প্ৰতিযোগিতালৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল।
তেখেতৰ দিনত যোৰহাট চৰকাৰী হাইস্কুলে আন্তঃস্কুল টুৰ্ণামেণ্টত ক্ৰিকেট, ফুটবল আদি খেলত পদক জিকি পঢ়া-শুনাৰ লগতে খেল-ধেমালিতো সুনাম অৰ্জন কৰিছিল।
১৯৪৮ চনত তেখেতে যোৰহাট জিলা ক্ৰীড়া সন্থাৰ সভাপতিৰ দায়িত্ব লৈ সংন্থাৰ সাংগঠনিক দিশটো সৱল কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল।
১৯১১ চনত জেহিৰুদ্দিন আহমদে যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বহুমুখী বালক বিদ্যালয়ত সহকাৰী শিক্ষক ৰূপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে।
যোৰহাট চৰকাৰী বালক বিদ্যালয়ৰ তেখেত ত্ৰয়োদশ গৰাকী প্ৰধান শিক্ষক আছিল আৰু তেখেতৰ শিক্ষকতাৰ কালছোৱাক এই বিদ্যালয়ৰ সোণালী যুগ আখ্যা দিয়া হৈছিল।
এই পদ্ধতি মতে বুদ্ধিয়ক আৰু প্ৰখৰ ছাত্ৰক একে ক্লাচতে ১২ মাহ ৰখাই নথৈ পাঠ শেষ কৰাৰ লগে লগে পৰীক্ষা পাতি উৰ্ত্তীণ হ'লে ওপৰৰ শ্ৰেণীলৈ প্ৰমোচন দিয়া।
২য় বিশ্ব যুদ্ধৰ সময়ত বিদ্যালয়সমূহ গৃহ সামৰিক কাৰ্যৰ বাবে অধিগ্ৰহণ কৰাত ১৯৪২ চন মানৰপৰা এই শিক্ষা ব্যৱস্থা উঠাই দিয়া হয়।
তেওঁ ডিব্ৰুগড়ৰ বেৰী হোৱাইট মেডিকেল স্কুলৰপৰা . অৰ্থাৎ পৰীক্ষাত কৃতকাৰ্যতা অৰ্জন কৰিছিল।
জেহিৰুদ্দিন আহমদৰ কাৰ্যকালত ১৯৩৫ চনৰপৰা যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বহুমুখী বালক বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰৰ বাবে আকাশী ৰঙৰ ইউনিফৰ্ম বাধ্যতামূলক কৰা হয়।
ছাত্ৰৰ ইংৰাজী শিক্ষাত সহায় হোৱাকৈ তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰৰ বাবে তেখেতে যোৰহাট ইংলিছ ৰিডাৰ নামৰ দুখন পুথি লিখি প্ৰকাশ কৰিছিল।
দেৱতাৰ মূল দেৱ শব্দটো সংস্কৃত ভাষাৰ শব্দ আৰু খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় সহস্ৰাব্দৰ বৈদিক সাহিত্যসমূহত ইয়াৰ উল্লেখ পোৱা গৈছে।
দেৱতা সম্পৰ্কীয় ধাৰণা আৰু আখ্যানসমূহ প্ৰাচীন ভাৰতীয় সাহিত্যকৰ্মত বিকশিত হ'বলৈ লয় আৰু বৈদিক যুগৰ শেষৰ ফাললৈ দয়াশীল আতিভৌতিক জীৱক দেৱাসুৰৰ আখ্যা দিয়া হয়।
কিছুসংখ্যক মধ্যযুগীয় সাহিত্যত দেৱতাক সুৰ বুলি সম্বোধন কৰা হৈছে আৰু তেওঁলোকৰ শক্তিসমূহ অসুৰসকলৰ সমান কিন্তু ধনাত্মক দিশৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
তেওঁলোক উভয়ৰে পিতৃ হৈছে প্ৰজাপতি আৰু তেওঁলোক দুয়োপক্ষই একেই আবাস অৰ্থাৎ "লোক"ত নিবাস কৰাৰ লগতে একেই সোমৰস পান কৰে।
তেওঁলোকৰ প্ৰত্যেকৰে বিশেষ একোটা ক্ষেত্ৰত জ্ঞান আৰু শক্তি আছে কিন্তু কৰ্মৰ জৰিয়তেহে তেওঁলোক দেৱতা বা অসুৰ ৰূপে পৰিচিত হয়।
কোনো কোনো দেৱতাই প্ৰকৃতিৰ একোটা শক্তিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ বিপৰীতে কোনোজনে নৈতিক মূল্যসমূহক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে আৰু ইয়াৰে প্ৰত্যেকজনে একো একোটা বিশেষ ক্ষেত্ৰৰ জ্ঞান, সৃষ্টিশীল শক্তি আৰু মায়াবী শক্তিৰ অধিষ্ঠাতা।
আনন্দ কুমাৰস্বামীৰ মতে বৈদিক আখ্যানৰ দেৱতা আৰু অসুৰসকলৰ গ্ৰীক কিংবদন্তিৰ দ্বাদশ অলিম্পিয়ান আৰু টাইটানসকলৰ সৈতে মিল আছে।
দেৱতাসকলে পোহৰৰ শক্তিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ বিপৰীতে অসুৰসকলে অন্ধকাৰৰ শক্তিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
কৌশিতকী উপনিষদৰ মতে যেতিয়ালৈকে ঈন্দ্ৰ নিজৰ আত্মনৰ সৈতে পৰিচিত নাছিল তেতিয়ালৈকে তেওঁ অসুৰসকলতকৈ দুৰ্বল আছিল।
উপনিষদখনৰ মতে যি ব্যক্তিয়ে নিজকে ভিতৰৰপৰা চিনি পায় তেওঁ স্বতন্ত্ৰ হৈ পৰে আৰু অশুভ শক্তিয়ে তেওঁৰ ওপৰত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিব নোৱাৰে।
তেওঁ এই সিদ্ধান্তলৈ আহে যে দেৱতাৰ ধাৰণাটো একেশ্বৰবাদতকৈ বহুঈশ্বৰবাদ বা সমঈশ্বৰবাদৰ দৃষ্টিৰে চালেহে ভালদৰে বুজিব পৰা যায় য'ত দেৱতাসকলৰ মৰ্যাদা সমান।
তেওঁলোক কোনো কোনো বিশেষ শক্তি বা জ্ঞানৰ মূৰ্তি, আৰু তেওঁলোকৰ অৱয়ব তথা কৰ্মসমূহ বীৰত্বপূৰ্ণ যদিও তেওঁলোক আবেগ আৰু বাসনাৰ জৰীৰে বন্ধা।
ড'গলাছ হাৰ্পাৰৰ মতে দেৱ শব্দৰ অৰ্থ হৈছে জিলিকি থকা আৰু গ্ৰীক ডিয়'ছ অৰ্থাৎ দৈৱিক আৰু জ্যুচৰ উপৰিও লেটিন দেৱতা বুজোৱা শব্দ ডিউচৰ সৈতে সম্পৰ্কীত।
দেৱতাসকলে হিন্দুধৰ্মৰ ব্ৰহ্মাণ্ড সম্বন্ধীয় বহুতো আখ্যানত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে।
সোতৰ বছৰ বয়সত তেওঁৰ এজন ফাৰ্চী সৈন্য, মোগল সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত বিহাৰৰ প্ৰাদেশিক শাসক শেৰ আফগানৰ সৈতে বিয়া হয়।
কোৱা হয় যে বঙ্গৰ নবাবে তেওঁৰ আদেশ অনুসৰণ নকৰাক কেন্দ্ৰ কৰি হোৱা সংঘাতৰ বাবে শেৰ আফগানক হত্যা কৰিছিল।
যদিও জাহাঙ্গীৰে নুৰ জাহানৰ গভীৰ প্ৰেমত পৰিছিল, এই ঘটনাৰ সৈতে এজনী নিম্ন বংশজাত নাচনী আনাৰকলীৰ চেলিম বা জাহাঙ্গীৰৰ সৈতে হোৱা কাল্পনিক কাহিনীৰ সৈতে কোনো সংযোগ নাই, যি কাহিনী জনপ্ৰিয় গল্প আৰু চলচ্চিত্ৰত চিত্ৰিত কৰা হৈছে।
এগৰাকী শক্তিশালী আৰু আকৰ্ষণীয় ব্যক্তিত্বৰ সুশিক্ষিত মহিলা, যিয়ে স্বামীৰ পূৰ্ণ বিশ্বাস অৰ্জন কৰিছিল, সেইগৰাকী নুৰ জাহান ৰাজ দৰবাৰৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী আৰু প্ৰভাৱশালী মহিলা আছিল, যি সময়ত মোগল সাম্ৰাজ্য ইয়াৰ শক্তি আৰু খ্যাতিৰ শীৰ্ষত আছিল।
ৰাজনীতিত তেওঁ নিজৰ স্বামীতকৈও অধিক নিৰ্ণায়ক আৰু সক্ৰিয় ভূমিকা লোৱা বাবে তেওঁক ইতিহাসবিদসকলে তেওঁক পোন্ধৰ বছৰতকৈও অধিক সময় ধৰি সিংহাসনৰ আঁৰৰ প্ৰকৃত শক্তি বুলি বিবেচনা কৰিছিল।
নৰু জাহানক কিছুমান সন্মান আৰু বিশেষাধিকাৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল যিবোৰ আগতেও হওক বা পিছতেই হওক, কোনো মোগল সম্ৰাজ্ঞীয়ে উপভোগ কৰা নাছিল।
চৰকাৰী নথি বা আদেশে আইনী বৈধতা পোৱাৰ পূৰ্বে তেওঁৰ সন্মতিৰ প্ৰয়োজন আছিল আৰু সেইবাবে তেওঁক ৰাজকীয় মোহৰৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল।
বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে আদেশ জাৰি কৰাৰ পূৰ্বে, আনকি পাটশাহ বেগম সংক্ৰান্তীয় বিষয়তো সম্ৰাটে তেওঁৰ মতামত লৈছিল।
ভাগৱত পুৰাণত বৰ্ণিত কাহিনী অনুসৰি উদ্ধৱে কৃষ্ণৰ হাতত কংসৰ দমনৰ পিছত তেওঁক দেখা কৰিবলৈ আহিছিল আৰু ইয়াতে কৃষ্ণ পৰম সন্তোষিত হৈছিল।
কৃষ্ণই তেতিয়া উদ্ধৱক বৃন্দাবনলৈ যাবলৈ অনুৰোধ কৰিলে আৰু তেওঁৰ জৰিয়তে কৃষ্ণৰ বিৰহত তাপিত গোপী আৰু গাৱঁৰ অন্য অধিবাসীসকলৰ উদ্দেশ্যে এক বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিলে।
কৃষ্ণই উদ্ধৱৰ জৰিয়তে বৃন্দাবনবাসীক এইবুলি ক'বলৈ ক'লে যে, তেওঁলোকে কৃষ্ণক পাহৰি যোৱা উচিত; কিয়নো সেই নিৰ্লিপ্তিকৰণৰ জৰিয়তেহে কৃষ্ণই ধৰাত নিজৰ দায়িত্ব সমাপন কৰিব পাৰিব।
ভগৱান কৃষ্ণৰ প্ৰতি ৰাধা আৰু গোপীসকলৰ ভকতি আৰু প্ৰেমত উদ্ধৱ ইমানেই মুগ্ধ হৈ পৰিল যে তেওঁ পিছৰ ৬ মাহ বৃন্দাবনতে থাকিল, আৰু গোপীসকলক তেওঁৰ গুৰু হিচাপে পাবলৈ নিজৰ বাঞ্চা প্ৰকাশ কৰিলে।
গোপীবৃন্দই তেতিয়া ক'লে, "যেতিয়া অক্ৰুৰ বৃন্দাবনলৈ আহিছিল, তেওঁ আমাৰ কৃষ্ণক আমাৰ পৰা আঁতৰাই নিজৰ লগতে লৈ গ'ল; আৰু এতিয়া তুমি তেওঁৰ স্মৃতিৰাজিও আমাৰ পৰা কাঢ়ি নিবলৈ আহিছা তুমি?" ইয়াকে শুনি উদ্ধৱ নীৰৱ হৈ পৰিল।
কৃষ্ণৰ দ্বাৰা প্ৰেৰিত বাৰ্তা আৰু এই বাৰ্তা শুনাৰ পিছত বৃন্দাবনবাসীৰ মনত ইয়াৰ দ্বাৰা জাগৃত অনুভুতিক গৌডীয় বৈষ্ণৱবাদত ঈশ্বৰৰ প্ৰতি ভক্তৰ সৰ্বোচ্চ অন্তৰ্দৃষ্টি হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
উদ্ধৱ ভগৱান বিষ্ণুৰ শ্ৰীকৃষ্ণ অৱতাৰত তেওঁৰ পৰামৰ্শদাতা আৰু পৰম বান্ধৱ হিচাপে চিত্ৰায়িত হৈছে।
ভাগৱত পুৰাণত উদ্ধৱৰ এক তাৎপৰ্যপূৰ্ণ ভূমিকা আছে য'ত কৃষ্ণই প্ৰত্যক্ষভাৱে তেওঁক যোগ আৰু ভক্তিৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰিছে।
ভাগৱত গীতাত কৃষ্ণ আৰু অৰ্জুনৰ মাজৰ কথোপকথনৰ আৰ্হিত কৃষ্ণ আৰু উদ্ধৱৰ মাজৰ এই নীতি বিষয়ক আলোচনাসমুহক উদ্ধৱ গীতা আখ্যাৰে অভিহিত কৰা হয়।
কৃষ্ণৰ সৈতে উদ্ধৱৰ ইমান শাৰীৰিক গঠনৰ সাদৃশ্য আছিল যে কেতিয়াবা কেতিয়াবা তেওঁকে কৃষ্ণ বুলি বহুতে ভুলকৈ ভাবিছিল।
কৃষ্ণই তেতিয়া যাদৱসকলৰ বিনাশৰ কাৰণ ব্যাখ্যা কৰি কৈছিল, "মহাসাগৰক ইয়াৰ কুলে সংযত কৰি ৰখাৰ দৰেই, নিজৰ পৰাক্ৰম, বীৰত্ব আৰু সৌভাগ্যৰে বলীয়ান আৰু সমগ্ৰ বিশ্বক অধিকাৰ কৰিব খোজা সুপ্ৰসিদ্ধ যদুবংশক মই সংযমী কৰি ৰাখিছিলো।
যদি বৃহৎ যদুকুলৰ বিনাশনৰ আগেয়েই মই এই ধৰাৰ পৰা আঁতৰি যাওঁ, তেনে উদ্ধত যদুবংশৰ হাতত সমগ্ৰ মানৱজাতি নিঃশেষ হৈ যাব ."।
এই কথাত অত্যন্ত দুঃখিত হৈ পৰা উদ্ধৱে তেওঁকো কৃষ্ণৰ সৈতে পৃথিৱীৰ পৰা লৈ যাবলৈ সনিৰ্ৱন্ধে মিনতি কৰিবলৈ ধৰিলে।
কৃষ্ণই পৃথিৱীৰ পৰা তেওঁৰ আসন্ন বিদায়ৰ পৰা উদ্ভূত পৰিস্থিতিত উদ্ধৱক সান্ত্বনা দিয়াৰ উদ্দেশ্যে তেওঁৰ বিদায়ৰ আগে আগে উদ্ধৱক প্ৰদান কৰা বাণীসমূহৰ সাৰেই হৈছে উদ্ধৱ গীতা ।
ক্ষত্ৰিয় হিচাপে জন্মপ্ৰাপ্ত আৰু পিছত যদুকুলত ডাঙৰ দীঘল হোৱা কৃষ্ণৰ অনুপস্থিতিত হ'ব লগা যদুবংশীসকলৰ প্ৰত্যাসন্ন বিনাশৰ ভৱিষ্যত দেখাৰ পিছত উদ্ধৱৰ আৱেগ-বিহ্বল আৰু বিভ্ৰান্তিকৰ মনোপৰিস্থিতিৰ ক্ষেত্ৰত কৃষ্ণপ্ৰদত্ত এই উপদেশপূৰ্ণ বাণীসমূহেৰে এই গীতাৰ সূচনা হৈছে।
কিন্তু উদ্ধৱৰ পক্ষেও এইকথা বোধগম্যতাৰ বাহিৰত আছিল যে, কৃষ্ণই যদুকুলৰ আসন্ন নিপাতন ৰোধ কৰা নাছিল।
সৃষ্টিকৰ্তা ব্ৰহ্মা আৰু স্বৰ্গৰ দেৱগনে ভগৱান কৃষ্ণক ধৰাত তেওঁৰ মানৱ অৱতাৰৰ দায়-দায়িত্ব সমাপনৰ পিছত স্বৰ্গলৈ পুনৰ ৰাওনা হ'বলৈ অনুনয় বিনয় কৰি আছিল।
ৰাজেশ খান্না অভিনীত ৰাজ খোচলাৰ ব্লক বাষ্টাৰ ‘দো ৰাষ্টে’ ছবিখনে মুমতাজক অৱশেষত পূৰ্ণ পৰ্যায়ৰ তাৰকাত পৰিণত কৰে।
যদিও ইয়াত মুমতাজৰ চৰিত্ৰটো বেছি ডাঙৰ নাছিল, পৰিচালক ৰাজ খোচলাই চাৰিটাকৈ গীত মুমতাজৰ ওপৰত চিত্ৰায়ণ কৰিছিল।
যি শশী কাপুৰে ‘সচ্চা ঝুঠা’ত এজনী ষ্টাণ্ট অভিনেত্ৰী বুলি তেওঁৰ সৈতে অভিনয় কৰিবলৈ অমান্তি হৈছিল, ‘চোৰ মচায়ে শ্যোৰ’ত তেওঁৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিবলৈ কাপুৰ ৰাজী হয়।
১৯৬০ দশকৰ প্ৰথম ভাগত কৈশোৰত ‘ৱল্লা ক্যা বাত হ্যায়’, ‘ষ্ট্ৰীট’ আৰু ‘চেহৰা’ত এক্সট্ৰা হিচাপে ভূমুকি মাৰে।
প্ৰাপ্ত বয়স্ক অৱস্থাত ও.পি. ৰহিল্লাৰ এ-গ্ৰেড ছবি ‘গেহৰা দাগ’ত নায়কৰ ভনীয়েকৰ চৰিত্ৰত তেওঁ অভিনয় কৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ত ‘ফৌলাড’, ‘বীৰ ভীমসেন’, ‘টাৰ্জান কামচ্ টু দেলহী’, ‘চিকন্দৰ-ই-আজম’, ‘ৰুস্তম-ই-হিন্দ’, ‘ৰাকা’, ‘ডাকু মঙ্গল সিঙ’কে ধৰি ১৬খন একচন ছবিত মল্ল-যুঁজাৰু দাৰা সিঙৰ সৈতে নায়িকাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰাৰ সুযোগ পায়।
তেওঁ ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা দুটাকৈ বঁটা লাভ কৰিছে; এটা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা আৰু আনটো চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে আগবঢ়োৱা জীৱন জোৰা সাধনা বঁটা।
হৰ্ণবিল উৎসৱ নাগালেণ্ডৰ পৰ্য্যটন আৰু কলা আৰু সংস্কৃতি বিভাগে অনুষ্ঠিত কৰে৷ এই উৎসৱত সকলো নগা জনজাতিৰ কলা-সংস্কৃতি একেটা উৎসৱতে উদযাপন কৰাৰ এক প্ৰচেষ্টা৷ এই উৎসৱ সাধাৰণতে প্ৰতিবছৰে ১-১০ ডিচেম্বৰলৈ ক’হিমাত অনুষ্ঠিত হয়৷
এই উৎসৱত জাকজমকাতৰে বিভিন্ন নৃত্য পৰিবেশন, নগা পাৰম্পৰিক খেলধেমালি, নগা খাদ্যৰ পৰিবেশন ইত্যাদি হয়৷ তাৰোপৰি পৰম্পৰাগত নগা কলা যেনে বিভিন্ন চিত্ৰ, কাঠৰ কাৰুকাৰ্য্য ইত্যাদিৰ প্ৰদৰ্শনীও অনুষ্ঠিত হয়৷
নাগালেণ্ড ৰাজ্য ভালেসংখ্যক নগা জনজাতিৰ বাসভূমি৷ এই প্ৰতিটো জনজাতিৰে নিজা উৎসৱ আছে৷ যিহেতু ৬০% ৰো অধিক নগা লোক কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, তেওঁলোকে উদযাপন কৰা প্ৰায়ভাগ উৎসৱেই কৃষিৰ লগত জড়িত৷
নাগালেণ্ডৰ এই বিভিন্ন জনজাতিৰ মাজত ভাৱবিনিময়ৰ বিকাশ আৰু নাগালেণ্ডৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ প্ৰচাৰৰ বাবে, নাগালেণ্ড চৰকাৰে ২০০০ চনৰ পৰা ডিচেম্বৰৰ প্ৰথম সপ্তাহটোত হৰ্ণবিল উৎসৱ পালন কৰি আহিছে৷
হৰ্ণবিল উৎসৱ উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ নাগালেণ্ডত প্ৰতিবছৰে ১-১০ ডিচেম্বৰলৈ উদযাপন কৰা এটি উৎসৱ৷ নাগালেণ্ড ৰাজ্যক এই উৎসৱক মহোৎসৱ বুলিও আখ্যা দিয়া হয়৷
এই উৎসৱক ভাৰতীয় ধনেশ পক্ষী ৰ নামৰ পৰা হৰ্ণবিল উৎসৱ নামেৰে অভিহিত কৰা হয়৷ ধনেশ পক্ষীৰ স্থান নগা জনজাতিসমূহৰ সংস্কৃতি আৰু লোকসাহিত্যত অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ৷
উৎসৱটোৰ মূল থলী ক’হিমা চহৰৰ পৰা ১২ কিমি দূৰত্বত অৱস্থিত নগা হেৰিটেজ গাওঁ কিছামা ৷ সকলো নগা জনজাতিয়েই এই উৎসৱত অংশগ্ৰহণ কৰে৷
উৎসৱৰ দৰ্শকসকলে নগা খাদ্য, সংগীত-নৃত্য আৰু ৰীতি নীতিকে ধৰি নগা সংস্কৃতিক ওচৰৰ পৰা জনাৰ আৰু অভিজ্ঞতা লোৱাৰ এক সুযোগ লাভ কৰে৷
সাধাৰণতে ব্লগত সন্নিৱিষ্ট পষ্টবোৰ ওলোটা ক্ৰমত সজোৱা হয় যাতে শেহতীয়াকৈ প্ৰকাশিত পষ্টবোৰ ৱেবপৃষ্ঠাটোৰ একেবাৰে শীৰ্ষত স্থান পায়।
২০০৯ চন মানলৈ ব্লগবোৰ ঘাইকৈ একো একোজন ব্যক্তিৰ নিজস্ব প্ৰচেষ্টাত প্ৰকাশ পাইছিল, তাৰ মাজতে দুই এটা ব্লগ সমূহীয়াকৈও প্ৰকাশ পাইছিল।
একেদৰে বিষয়বস্তুৰ ক্ষেত্ৰতো তেতিয়া ব্লগবোৰত এটা নিৰ্দিষ্ট বিষয়ক কেন্দ্ৰ কৰি লেখা প্ৰকাশ পাইছিল।
সম্প্ৰতি বিভিন্ন সংবাদ মাধ্যম, বিশ্ববিদ্যালয়, ছাত্ৰসমাজ, উকীল সংস্থা বা অন্যান্য বিভিন্ন প্ৰতিষ্ঠানৰ দ্বাৰা ওলোৱা সমূহীয়া ব্লগৰ লেখ-জোখ নাই।
১৯৯০ দশকৰ শেষৰফালে যেতিয়া ৱেব মাধ্যমত প্ৰকাশৰ সঁজুলিবোৰ উন্নত আৰু সৰল হ'বলৈ ধৰিলে, আৰু বা কম্পিউটাৰ প্ৰগ্ৰেমিঙৰ দৰে বিষয়ৰ কাৰিকৰী জ্ঞান নথকা মানুহবোৰেও ইণ্টাৰনেটত কিবা এটা প্ৰকাশ কৰাৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি হ'ল; তেতিয়াৰ পৰাই ব্লগৰ বিকাশ আৰু জনপ্ৰিয়তা ক্ৰমান্বয়ে বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিলে।
আগতে ৱেবত কিবা এটা সূচী বা প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰিবলৈ বা ফাইল ট্ৰেঞ্চফাৰ প্ৰট'ক'ল সম্পৰ্কে জনাটো আৱশ্যকীয় আছিল, আৰু তেনে লোকসকল সাধাৰণতে হেকাৰ বা কম্পিউটাৰ সম্পৰ্কে অতি উৎসাহী লোকহে আছিল।
কিন্তু ২০১০ চনৰ পিছৰ পৰা অধিকাংশ ৱেবচাইটেই 2.0 শ্ৰেণীৰ হ'লগৈ, যাৰ ফলস্বৰূপে অনলাইনতে ৱেবচাইট একোটাত মন্তব্য আগবঢ়াব পৰাও হ'ল।
প্ৰকৃতপক্ষে ব্লগাৰসকলে যে নিজৰ ব্লগত নতুন নতুন সূচী বা লেখাই প্ৰকাশ কৰি থাকে তেনে নহয়, তেওঁলোকে আন ব্লগাৰ আৰু পঢ়ুৱৈৰ লগত এক সম্পৰ্কও গঢ়ি তোলে।
এনে প্লে'টফৰ্মসমূহৰ ভিতৰত ৱৰ্ডপ্ৰেছ, ব্লগাৰ আদিৰ দৰে জনপ্ৰিয় ব্লগিং ৱেবচাইটসমূহে খৰচবিহীনভাৱেও ব্লগ খোলাৰ সুবিধা দিয়ে।
কিন্তু মাহিলি বা বছৰেকীয়া ভিত্তিত পইছা আদায় কৰি বাণিজ্যিক আঁচনি সক্ৰিয় কৰি ল'লে ব্লগটো নিজৰ ইচ্ছামতে সজাই-পৰাই তুলিব পাৰি আৰু অধিক আকৰ্ষণীয়কৈ গঢ় দিব পাৰি।
সাধাৰণতে একোটা ব্লগত লেখা, ডিজিটেল চিত্ৰ, আন ব্লগলৈ যাব পৰা লিংক, ৱেবপৃষ্ঠা আৰু বিষয়টোৰ লগত জড়িত আন মাধ্যমসমূহ থাকে।
অধিকাংশ ব্লগেই মূলতঃ লেখাকেন্দ্ৰীক যদিও কলা, চিত্ৰ, ভিডিঅ' , অডিঅ' আদিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ়ি উঠা ব্লগো আছে।
মহিলাসকলে চিয়ালকোট, অমৃতসৰ আৰু লুধিয়ানাত উৎপাদিত ৰেছমেৰে নিৰ্মিত ৰঙীন সূতা ব্যৱহাৰ কৰি অত্যন্ত অলংকাৰিক আৰ্হি সৃষ্টি কৰিছিল।
এই কৌশলত এম্ব্ৰইডাৰী কৰা কাপোৰ কাপোৰৰ দুয়োটা ফালে পৃথক অভিন্ন আৰ্হি সৃষ্টি কৰা হয় আৰু প্ৰায় ১০ ফুট বা ততোধিক দূৰত্বৰ পৰাও চাবলৈ আকৰ্ষণীয় আছিল।
মোগল সাম্ৰাজ্যৰ পতনৰ পিছত এই শিল্পৰ বহুতো বিশেষজ্ঞ শিল্পী হিমাচল প্ৰদেশৰ পাহাৰীয়া অঞ্চললৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল।
এই শিল্পীসকলে সূক্ষ্ম কাঠকয়লা ব্যৱহাৰ কৰি এম্ব্ৰইডাৰী কৰিব লগা কাপোৰৰ ডিজাইনৰ ৰূপৰেখা আঁকিছিল আৰু মহাকাব্য মহাভাৰতৰ কৃষ্ণৰ ৰাস-লীলাৰ পৌৰাণিক বিষয়, আৰু ৰামায়ণ পৰা থিম বা বিবাহ আৰু খেল চিকাৰৰ দৃশ্যবোৰ এম্ব্ৰইডাৰী কৰা হয়।
বিষয়বোৰত গীত গোৱিন্দ, ভাগৱত পুৰাণ বা ৰাধা-কৃষ্ণ আৰু শিৱ-পাৰ্বতীৰ দৃশ্য অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে মহাৰাজ ৰঞ্জিত সিঙে পঞ্জাব পাহাৰ ৰাজ্যসমূহৰ ওপৰত শাসন কৰাৰ ফলত শিখ শৈলীয়েও চম্বা ৰুমালক প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
এই সামগ্ৰীটো বাণিজ্য সম্পৰ্কীয় বৌদ্ধিক সম্পত্তি অধিকাৰ চুক্তিৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি অধীনত সুৰক্ষাৰ বাবে পঞ্জীয়ন কৰা হৈছে।
ষোড়শ শতিকাৰ শিখ ধৰ্মৰ প্ৰতিষ্ঠাপক গুৰু নানকৰ ভগ্নী বেবে নানকীয়ে চম্বা ৰুমাল তৈয়াৰ কৰা নিদৰ্শন পোৱা যায়।
১৮৮৩ চনত ৰাজা গোপাল সিঙে এই ৰুমালখন ব্ৰিটিছসকলক উপহাৰ দিছিল আৰু ইয়াত মহাকাব্য মহাভৰতাৰ কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ এক এম্ব্ৰইডাৰী কৰা দৃশ্য আছে।
অৱশ্যে ১৭ শতিকাৰ পৰা ৰাজপৰিয়ালৰ সদস্যসহ ৰাজকীয় ৰাজ্য চম্বাৰ মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ ছোৱালীসকলক বিবাহৰ উপহাৰ বা যৌতুকৰ অংশ হিচাপে ৰুমাল বা ৰুমালৰ এম্ব্ৰইডাৰী ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
এই শিল্পকলাক পুনৰুজ্জীৱিত কৰিবলৈ ১৯৭০ দশকৰ পিছৰ ফালে ঊষা ভগতৰ উদ্যোগত, ডিচিচিয়ে সংগ্ৰহালয় আৰু সংগ্ৰহৰ পৰা এই কলা কামৰ মূল ডিজাইন বোৰ সংৰক্ষিত কৰিছিল।
ভাৰতীয় স্বাধীনতাৰ পিছত এই কলা ৰজাসকলৰ পৃষ্ঠপোষকতা হেৰুৱাইছিল আৰু বহুতো সস্তা প্ৰকাৰ যেনে টেবুল কাপোৰ, কুশন কভাৰ, কাপোৰ, আৰু আনকি বিভিন্ন যন্ত্ৰনিৰ্মিত সামগ্ৰী আন অঞ্চলৰ পৰা সস্তা একে ধৰণৰ কামৰ সৈতে বজাৰত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিবলৈ তৈয়াৰ কৰি বাণিজ্যিকীকৰণৰ বাবে মানদণ্ডৰ অৱনতি ঘটিছিল।
ললিতা ভাকিলে পাঠ্যক্ৰমৰ আয়োজন কৰি এই কলা পুনৰুজ্জীৱিত কৰাত সহায় কৰাৰ বাবে ২০১৮ চনত তেওঁক নাৰী শক্তি পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল।
ৰাজস্থানৰ পৰা অহা মানৱ নামৰ ২৭ বছৰীয়া অসমীয়া যুৱকজন ঘৰলৈ অহাৰ নিশাটোতেই অবৈধ প্ৰব্ৰজনকাৰী আৰু ভূমিদখলকাৰীৰ ৰোষত পৰে।
প্ৰভাৰ গিৰিয়েক আৰু মানৱৰ ককায়েক কোশেশ্বৰে তেওঁৰ পৰামৰ্শ অনুসৰণ কৰে, আনহাতে মানৱে জব্দ হোৱা মাটিডোখৰ শ্ৰীযুত জৈনৰ সহায়ত উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আগবাঢ়ে।
দুৰ্ভাগ্যৰ কথা যে, মানৱে নিজৰ অভিযানত ব্যস্ত হৈ থকাৰ সময়তেই ককায়েকহঁতৰ ঘৰটো বানপানীয়ে বিনষ্ট কৰে।
প্ৰভাৰ ওপৰত বিপত্নীক বিদ্যাধৰৰ লোলুপ দৃষ্টি পৰে যিবোৰৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ প্ৰভাই এক দুদোল্যমান মানসিক স্থিতিৰ লগত মোকাবিলা কৰিবলগীয়া হয়।
আনহাতে জৈন আৰু মানৱৰ নতুন কাৰখানাটোতো থলুৱা নিবনুৱাই এশ শতাংশ নিযুক্তিৰ দাবী তুলি পৰিস্থিতি ক্ৰমাৎ উত্তেজনাপূৰ্ণ কৰি ৰাখে।
তেনে এক মুহূৰ্তত ব্যৱসায়ী জৈনে নিজৰ ব্যৱসায়িক লাভালাভৰ কথাহে ভাবে আৰু তাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই নিজা সিদ্ধান্ত লয়।
লাহে লাহে মানৱে অনুভৱ কৰে যে-আনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁ এতিয়া নিজৰ ৰাস্তা নিজেই তৈয়াৰ কৰিব আৰু আত্ম-আৱিষ্কাৰৰ পথ অনুসৰণ কৰিব।
ছবিখনে ভাৰতীয় পেনোৰামালৈ নিৰ্বাচিত হোৱাৰ লগতে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ পৰিৱেশ সংৰক্ষণ শাখাতো শ্ৰেষ্ঠত্ব প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
ক্ষতিপূৰণৰ প্ৰথম ভাগটো জয়ধ্বজ সিংহই তাৎক্ষণিকভাৱে আদায় দিয়ে যদিওমীৰ জুমলাই অসম এৰি যোৱাৰ লগে লগে বাকী অংশ পৰিশোধ কৰাত অনীহা প্ৰদৰ্শন কৰে।
১৬৬৫ চনত ৰজাই ডা-ডাঙৰীয়াসকলৰ সৈতে এখন বৈঠক আহ্বান কৰে আৰু পশ্চিম অসমৰ পৰা মোগলক উৎখাত কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে।
যুদ্ধৰ ক্ষতিপূৰণৰ এক বুজন অংশ পৰিশোধ কৰিবলৈ বাকী থকাৰ বাবে গুৱাহাটীৰ নৱনিযুক্ত ফৌজদাৰ ছৈয়দ ফিৰোজ খানৰ পৰা আহোম ৰজাই হুমকিভৰা পত্ৰ লাভ কৰে।
১৫৮৯ শকৰ ৩ ভাদ, বৃহস্পতিবাৰে আহোম সৈন্য দুভাগত বিভক্ত হৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰে ভটীয়াই গৈ কলিয়াবৰত বাহৰ পাতে।
মোগলশাসিত ভাৰতৰ পৰা অহা ৰতন সিং নামৰ এজন অবৈধ বণিকৰ বয়-বস্তু জব্দ কৰি আহোম ৰাজ্যৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰাৰ ঘটনাৰ পৰাই দুয়োপক্ষৰ মাজত সংগঠিত সংঘৰ্ষৰ সূত্ৰপাত ঘটে।
মোগলে যুদ্ধৰ বাবে যাৱতীয় প্ৰস্তুতি সম্পূৰ্ণ কৰে আৰু ১৬১৫ চনত আবু বাকৰ্ আৰু ভূষনাৰ ৰজা সত্ৰজিতৰ নেতৃত্বত এক ৰাজকীয় সৈন্যবাহিনী মকৰল কৰে।
এমাহৰ পিছত ভৰলী নদীৰে ঘোঁৰাসমূহ চেঁকুৰাই আনি বাওঁহাতৰ পাৰটোত থকা ৰেচন-পাতিৰ ভঁৰালৰ আহোম সৈন্যৰ ওপৰত ভয়ানক আক্ৰমণ চলায় আৰু আহোমে পুনৰ পৰাজয় স্বীকাৰ কৰিবলগা হয়।
প্ৰথমবাৰ অসমৰ মাটিত হোৱা শোচনীয় পৰাজয়ৰ পিছত অসমৰ প্ৰতি মোগলে এক পতিৰক্ষাত্মক আৰু মিত্ৰভাৱ ৰাখি চলিবলৈ ধৰে আৰু সদ্যহতে আহোমক অসন্তুষ্ট কৰি তুলিব পৰা কাৰ্য নকৰিবলৈ যত্নপৰ হয়।
কিন্তু যুঁজত আশাতীতভাৱে জয়লাভ কৰি আহোমসকল উৎসাহী হৈ পৰে আৰু কামৰূপত বিৰাজ কৰা দোধোৰ-মোধোৰ পৰিস্থিতিৰ সুযোগ ল’বলৈ আগবাঢ়ি আহে।
আহোমসকলে এই বিদ্ৰোহত উচটনি দি মোগলৰ বাবে পৰিস্থিতি কঠিন কৰি তুলিছিল যদিও দুয়োপক্ষৰ মাজত মুখামুখি সংঘৰ্ষ হোৱা নাছিল।
১৬১৮ চনত আহোম ৰজা প্ৰতাপ সিংহই পৰীক্ষিতৰ পুত্ৰ বলিনাৰায়ণক দৰঙৰ ৰজা পাতে আৰু কামৰূপ পুনৰুদ্ধাৰ কৰিবলৈ সহায় আগবঢ়ায়।
১৬১৯ চনত তৃতীয়বাৰৰ কাৰণে পাহাৰীয়া ধনিকালৰ মুখিয়ালসকলৰ হৈ কামৰূপোৰ কাৰ্যকলাপত হস্তক্ষেপ কৰে।
মোগলৰ শাসনত অতিষ্ঠ হৈ তেওঁলোকে ৰাণীহাটৰ দুৰ্গ দখল কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লয় আৰু ইয়াৰ বাবে আহোম ৰজাৰ সহায় বিচাৰে।
তয়াময়া যুদ্ধৰ পিছত মোগলে পৰাজয়বৰণ কৰে আৰু ৰাণীহাট এৰি যাবলৈ বাধ্য হয় আৰু আহোম সৈন্যই তেওঁলোকৰ পিছ লয়।
থলুৱা লোকসকলক সামৰি নতুন এখন ৰাজ্য গঠন কৰাৰ পিছত তেওঁলোকে উজনি অসমৰ চুতীয়া ৰাজ্যৰ লগতে দৰং আৰু নগাঁৱৰ বাৰভূঞাসকলক দমন কৰি ডিমাচাসকলকো দক্ষিণলৈ ঠেলি ৰাজ্যৰ সীমা সম্প্ৰসাৰণ কৰে।
এসময়ত তন খাম বৰগোহাঁয়ে আক্ৰমণকাৰীসকলক কোচ ৰাজ্যৰ মাজেৰে খেদি নি কৰতোয়া নদী পোৱায়গৈ আৰু তেতিয়াৰে পৰা তেওঁলোকে নিজকে পূৰ্বৰ কামৰূপ ৰাজ্যৰ প্ৰকৃত উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে গণ্য কৰিবলৈ লয়।
আৰম্ভণিৰেপৰাই পশ্চিমৰ শত্ৰুৰাজ্য কোচ বিহাৰৰ সৈতে থকা মোগলৰ মিত্ৰতা আদিৰ বাবে আহোম আৰু মোগলৰ সম্পৰ্ক শত্ৰুতাপূৰ্ণ আছিল আৰু উত্তৰ-পূবৰ দিশত মোগলৰ বৰ্ধিত আগ্ৰাসনে মোগলক শংকিত কৰি তুলিছিল।
এহাতে মোগলে নৰনাৰায়ণৰ পুত্ৰ কোচবেহাৰৰ লক্ষ্মীনাৰায়নৰ প্ৰতি সমৰ্থন জনোৱাৰ বিপৰীতে আহোম ৰজা চুখাম্‌ফাই লক্ষ্মীনাৰায়ণৰ সম্পৰ্কীয় ভ্ৰাতৃ তথা চিলাৰায়ৰ পুত্ৰ কোচ হাজো ৰ (অৰ্থাৎ বৰ্তমানৰ গোৱালপাৰা জিলা, কামৰূপ জিলা, দৰং জিলা আৰু ভৰলীলৈকে শোণিতপুৰ জিলাৰ কিছু অংশ) ৰজা ৰঘূদেৱৰ জীয়ৰীক বিয়া কৰাই মিত্ৰতা গঢ়িছিল।
দুই সাম্ৰাজ্যৰ এই মিত্ৰতা পৰৱৰ্তী ৰজা চুচেংফা বা প্ৰতাপ সিংহই ৰজা পৰীক্ষিতৰ দুহিতাক বিবাহ কৰোৱাৰ যোগেদি কটকটীয়া কৰি তোলে।
ধনিকালৰ পাহাৰী-মুখিয়ালসকলে বংগৰ চুবেদাৰ কাছিম খান খিষ্টিৰ দুৰ্ব্যৱহাৰৰ বিপক্ষে আহোম ৰজাৰ পৰা সুৰক্ষা বিচাৰি আহে।
আনহাতে পাণ্ডুৰ থানাদাৰ সত্ৰজিতে মোগলৰ সৈতে বিশ্বাসঘাটকতা কৰি বলিনাৰায়ণ সৈতে লগ লাগে আৰু বংগৰ শাসক সলনি হোৱাৰ সুযোগ গ্ৰহণ কৰি কামৰূপ আক্ৰমণ কৰিবলৈ বলিনাৰায়ণক উচটনি দিয়ে।
সেইমতে বলিনাৰায়ণে তয়াময়া যুদ্ধৰ অন্তত মোগলক শোচনীভাৱে হৰুৱাই হাজোৰ ছাউনীলৈ পিছুৱাই যাবলৈ বাধ্য কৰে।
আহোম সৈন্যই হাজোত আক্ৰমণ চলায় যদিও কেইবাদিন ধৰি চলা যুদ্ধত দুয়োপক্ষ ভাগৰি পৰাত যুদ্ধ সাময়িকভাৱে স্থগিত হয়।
১৬৩৭ চনৰ নৱেম্বৰত মোগলবাহিনীয়ে বলীনাৰায়ণ আৰু আহোমসকলৰ বিৰুদ্ধে জয়লাভ কৰি সমগ্ৰ কামৰূপ নিজৰ অধীনলৈ নিয়ে।
ইয়াৰ পিছতে হোৱা তয়াময়া ৰণত আহোম সৈন্যই মুকলি ৰণক্ষেত্ৰ এৰি পলায়ন কৰে যদিও চামধৰাৰ দুৰ্গ ইমানেই সুসজ্জিত আছিল যে মোগলৰ বহু ধন-জন হানি হয় আৰু তেওঁলোকে জয়ৰ আশা বাদ দিবলগা হয়।
ৰজা জয়ধ্বজ সিংহই মনথিৰ ভঁৰালী বৰুৱা নামৰ বেজদলৈ পৰিয়ালৰ এগৰাকী কায়স্থ লোকক পশ্চিম অসমৰ ৰাজদূত হিচাপে নিয়োগ কৰে।
এই কথাই বিষয়াসকলৰ মাজত অসন্তুষ্টিৰ সৃটি কৰে আৰু মীৰ জুমলাৰ আগ্ৰাসন ৰোধিবলৈ তেওঁলোকে কোনো উল্লেখযোগ্য প্ৰচেষ্টা হাতত নলয়।
অৱশ্যে শত্ৰুবাহিনী আহি কলিয়াবৰ পোৱাৰ পিছত তেওঁলোকে শিমলুগড় আৰু চামধৰাত প্ৰতিৰক্ষা ব্যৱস্থা কটকটীয়া কৰি তোলে।
১৬৬২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত মীৰ জুমলাই শিমলুগড়ত প্ৰচণ্ড আক্ৰমণ চলায় আৰু আহোমে পৰাজয়বৰণ কৰি দুৰ্গ পৰিত্যাগ কৰে।
উত্তৰ-পূবৰ সীমান্তত মোগলৰ আৱিৰ্ভাৱৰ লগে লগেই আহোম আৰু মোগলৰ মাজত আওপকীয়াকৈ শত্ৰুতাৰ উদ্ভৱ হয়।
পৰীক্ষিতৰ শেষ পৰাজয়ৰ পিছতেই মোগলে প্ৰথমবাৰৰ বাবে এক সংগঠিত ৰূপত অসম আক্ৰমণ কৰি ৰাজ্যখন জয় কৰাৰ লক্ষ্য বান্ধি লয়।
এয়া মোগলৰ আগ্ৰাসী সাম্ৰাজ্যবাদৰে পৰিণতি বুলি অভিহিত কৰা হয়- ‘ৰাজনৈতিক প্ৰভুত্ব আৰু ৰাজ্য বিস্তাৰ মোগলসকলৰ মাৰ্গদৰ্শক প্ৰেৰণা যেন প্ৰতীয়মান হয়।
’ সীমা বিবাদ আৰু বাণিজ্যিক শত্ৰুতাই পৰিস্থিতি অধিক জটিল কৰি তোলাৰ লগতে ৰাজনৈতিক বিষয়সমূহেও এই সংঘাতত অৰিহণা যোগায়।
কামৰূপ ৰাজ্যৰ পতনৰ পিছত মোগলে বৰনদীৰ পূব অংশৰ পৰা সিংগিৰিলৈকে নিজৰ শাসনাধীন অঞ্চল হিচাপে দাবী কৰি ৰাজনৈতিক প্ৰভুত্ব জাহিৰ কৰিবলৈ আহে।
ইয়াৰোপৰি অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদ আৰু নামনি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ঐশ্বৰ্যশালী কামৰূপ ৰাজ্যৰ লগতে হাতী আৰু সুগন্ধি উদ্ভিদসমূহে মোগলৰ অৰ্থলিপ্সা জগাই তোলে আৰু তেওঁলোকে অসমৰ দুৱাৰ বলপূৰ্বক অতিক্ৰম কৰিবলৈ বদ্ধপৰিকৰ হয়।
ইতিমধ্যে বাৰিষা কাল আৰম্ভ হয় আৰু মীৰ জুমলাই দখলীকৃত অঞ্চলটো অধিকাৰ কৰি ৰাখিবলৈ যাৱতীয় প্ৰস্তুতি চলায়।
কিন্তু নেৰোনেপেৰা বৰষুণ আৰু নদীসমূহৰ সংহাৰী ৰূপে যোগাযোগ সম্পূৰ্ণৰূপে বিচ্ছিন্ন কৰি মোগলৰ বাবে প্ৰতিকূল পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰে।
জয়ধ্বজ সিংহ পাহাৰৰ পৰা নামি আহি সেনাপতিসকলক অনুপ্ৰৱেশকাৰী মোগলক ৰাজ্যৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
১৬৩৯ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত আহোম সেনাপতি মোমাই তামুলী বৰবৰুৱা আৰু মোগল সেনাপতি আল্লাহ ইয়াৰ খানৰ মাজত অসুৰৰ আলিৰ সন্ধি স্বাক্ষৰিত হয় আৰু সন্ধিৰ চৰ্ত অনুযায়ী গুৱাহাটীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পশ্চিম অসম মোগলৰ অধীনলৈ যায়।
ইয়াৰ ফলত প্ৰথমবাৰৰ বাবে আহোম ৰজাই কামৰূপত মোগলৰ প্ৰভুত্ব স্বীকাৰ কৰি লয় আৰু মোগলে আহোমৰ স্বতন্ত্ৰতা মানি লৈ উত্তৰে বৰনদীৰ পূব অংশৰ পৰা দক্ষিণে কলঙলৈকে হস্তক্ষেপ নকৰিবলৈ কথা দিয়ে।
ইয়াৰ পিছৰ সময়ছোৱাতো দুয়োপক্ষৰ মাজত সৰু-সুৰা বিবাদ চলি থাকে যদিও তুলনামূলকভাৱে এই সময়ছোৱা শান্তিপূৰ্ণ আছিল।
ঔৰংজেৱে দিল্লীৰ ৰাজপাটত উঠিয়েই মীৰ জুমলাক কোচ বিহাৰ আৰু অসম আক্ৰমণ কৰি পূব ভাৰতত মোগলৰ গৌৰৱ পুনৰাই প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
আহোম-মোগলৰ সংঘৰ্ষ বুলিলে আহোম ৰাজ্যত প্ৰথমবাৰ ১৬১৫ চনত হোৱা মোগলৰ আক্ৰমণৰ পৰা ১৬৮২ চনৰ শেষ ৰণ অৰ্থাৎ ইটাখুলিৰ যুদ্ধলৈকে গোটেই সময়ছোৱাকে সামৰি লোৱা হয়।
সংঘৰ্ষৰ শেষ কালছোৱাত মানাহ নদীলৈকে আহোমসকলৰ প্ৰভাৱ বিস্তাৰিত হয় আৰু ১৮২৬ চনত ব্ৰিটিছৰ আগমনৰ আগলৈকে ই ৰাজ্যৰ পশ্চিম সীমা নিৰ্ধাৰিত হয়।
১৬৪৮ চনত গুৱাহাটীৰ মোগল ফৌজদাৰে স্বৰ্গদেৱ চুতাম্লা ওৰফে জয়ধ্বজ সিংহৰ সিংহাৰোহনৰ বাবে অভিনন্দন জনাই পত্ৰ প্ৰেৰণ কৰে।
কিন্তু সম্ৰাট শ্বাহজাহানৰ অসুস্থতাৰ সুযোগ লৈ চুতাম্লাই মোগলক গুৱাহাটীৰ পৰা বিতাৰণ কৰি মানাহ নদী পাৰ কৰাই থৈ আহে।
বৰ্তমান পৰম্পৰাগত হাতীদাঁত-কাঠৰ উপৰিও অন্যান্য কাঠ যেনে ৰবৰ, চিকামোৰ, চিদাৰ, পাইন আৰু চেগুন আদিও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
উৎপাদন পৰ্যায়বোৰ হৈছে কাঠ ক্ৰয় কৰা, কাঠখিনিক পাৰম্পৰিক প্ৰক্ৰিয়াৰে পুতলা নিৰ্মাণৰ বাবে উপযোগী কৰি তোলা, কাঠবোৰ আকাংক্ষিত আকৃতিত কটা, খেলনাবোৰ কটা আৰু কলাকৃতি তৈয়াৰ কৰা, ৰং বোৰ প্ৰয়োগ কৰা আৰু অৱশেষত সমাপ্ত সামগ্ৰী পলিচ কৰা।
শিশুৰ দ্বাৰা ব্যৱহাৰৰ বাবে খেলনাসমূহ সুৰক্ষিত হোৱাটো নিশ্চিত কৰিবলৈ ৰং প্ৰক্ৰিয়াত প্ৰাকৃতিক ৰং যেনে পাৰম্পৰিক ফল-পাচলিৰ ৰং ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
আটাইতকৈ পুৰণি আৰু আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় উৎপাদন গোট ভাৰত কলা আৰু শিল্পই অভিনৱ সামগ্ৰী বিকশিত কৰাত সহায় কৰে।
কোনো সঠিক আঁচনি বা বিপণন নথকাৰ বাবে চান্নাপাটনা খেলনা উদ্যোগে এক দশকতকৈও অধিক সময় ধৰি বিত্তীয় সংকটৰ সন্মুখীন হৈছিল আৰু প্ৰায় মৃত্যুৰ পথত আছিল।
অৱশ্যে কৰ্ণাটক হস্তশিল্প উন্নয়ন নিগমৰ সহায়ত শিল্পটো পুনৰুজ্জীৱিত কৰা হৈছে আৰু ইয়াৰ লগত জড়িত শিল্পীসকলক উদ্যোগৰ প্ৰৱণতা সলনি কৰাৰ বাবে প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছে।
ডাচ্ছ চৰকাৰ আৰু কৰ্ণাটক চৰকাৰৰ বিশ্ব আঁচনিৰ সহায়ত শিল্পীসকলক বিত্তীয় সহায়‌ প্ৰদান কৰা হৈছে।
এই শিল্পৰ সহায়ত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পুতলা, খেলনা, ফল-মূল পাচলি আদিৰ আকৃতি, গাড়ী, হুইছেল, বাঁহী, মানৱ আকৃতি আদি বিভিন্ন ধৰণৰ খেলৰ সামগ্ৰী কাঠেৰে প্ৰস্তুত কৰা হয়।
এই পৰম্পৰাগত শিল্প কৰ্ণাটক চৰকাৰৰ দ্বাৰা পৰিচালনা কৰা হয় আৰু বিশ্ব বাণিজ্য সংস্থাৰ অধীনত ই ভৌগোলিক স্বীকৃতি লাভ কৰিছে।
এই কাঠৰ উজ্জ্বল বগা ৰঙৰ বাবে স্থানীয়ভাৱে ইয়াক 'আলে মাৰা' অৰ্থাৎ হাতীদাঁতৰ-কাঠ বুলি কোৱা হয়।
তেওঁ পাৰস্যৰ শিল্পীসকলক কাঠৰ পুতলা নিৰ্মাণত স্থানীয় শিল্পীসকলক প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল।
তেওঁ খেলনা নিৰ্মাণৰ বাবে জাপানী প্ৰযুক্তি গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু স্থানীয় শিল্পীসকলক তেওঁলোকৰ কলা উন্নত কৰাত সহায় কৰিছিল।
বহুতো নতুন কোম্পানী আৰু সামাজিক উদ্যোগে আধুনিক চাহিদাৰ সৈতে খাপ খোৱাৰ বাবে চান্নাপাটনা শিল্পক পুনৰুজ্জীৱিত কৰিবলৈ চেষ্টা চলাই আছে।
এই ধাতুকেইবিধৰ লগতে সমাজত হোৱা অন্যান্য পৰিৱৰ্তনবিলাকৰ ভিতৰত ভিন্নধৰণৰ কৃষিকাৰ্য, ধৰ্মীয় বিশ্বাস আৰু কলাত্মক ধাৰা আদি উল্লেখযোগ্য।
পুৰাতাত্ত্বিক অৰ্থত লৌহ যুগে মানৱ সভ্যতাৰ এনে এক স্তৰক সূচায় য’ত কটা-ছিঙা কৰাৰ সঁজুলি আৰু অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ সাজিবলৈ লোৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
অন্যান্য লেখনিৰ ভিতৰত অভেষ্টান গাঁথা, ভাৰতীয় বেদসমূহ আৰু হিব্ৰু বাইবেলৰ আটাইতকৈ পুৰণি ভাগবোৰৰ কথা ক’ব পাৰি।
ইউৰোপ আৰু ইয়াৰ দাঁতি কাষৰীয়া অঞ্চলসমূহত লৌহ যুগৰ আৰম্ভণিৰ চিন অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ, অলংকাৰ, বাচন-বৰ্তন আদিত পৰিলক্ষিত হৈছিল যি সমূহীয়াভাৱে ব্ৰঞ্জ যুগতকৈ ভিন্ন আছিল।
ব্ৰঞ্জ যুগৰ ধাতুৰ কাৰিকৰ বা কমাৰসকলৰ কাম-কাজ প্ৰাথমিক পৰ্যায়ৰ পৰা উন্নতি লাভ কৰি বিভিন্ন গঢ়্ৰ অলংকৰণৰ মাত্ৰা পাইছিলগৈ।
পুৰাতাত্ত্বিক দিশৰ পৰা লৌহ যুগৰ গুৰুত্ব কম কিয়নো বিশ্বৰ সকলো ঠাইতে একে সময়তে লৌহ যুগৰ আৰম্ভণি হোৱা নাছিল।
প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ দক্ষিণৰ দ্বীপপুঞ্জ, আফ্ৰিকাৰ অভ্যন্তৰীণ অঞ্চল, উত্তৰ আৰু দক্ষিণ আমেৰিকাৰ একাংশ আদি ব্ৰঞ্জ যুগৰ প্ৰভাৱ নপৰাকৈয়ে পোনপটীয়াকৈ লৌহ যুগ পাইছিল।
লৌহ যুগ হৈছে ব্ৰঞ্জ যুগৰ পৰৱৰ্ত্তী কাল য’ত আধুনিক মানুহে লোৰ ব্যৱহাৰ শিকিছিল আৰু বহুলভাৱে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
সাক্ষৰতাৰ পৰম্পৰাগত ধাৰণাটো এইদৰে বহলোৱা হৈছিল যেতিয়া ৰচনা অধ্যয়ন, শিক্ষা গৱেষণা আৰু নৃতাত্ত্বিক ভাষাবিজ্ঞানৰ গৱেষকসকলৰ মাজত সহমত উদ্ভৱ হৈছিল যে কিছুমান নিৰ্দিষ্ট প্ৰসংগৰ বাহিৰত পঢ়া বা লিখাৰ বিষয়ে কোৱাৰ কোনো অৰ্থ নাই— এই অৱস্থাক জেমছ পল গীয়ে "মাত্ৰ অসংলগ্ন" বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।