polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
তেওঁৰ এই তথ্যই পুইনে এই কথা ক'বলৈ বাধ্য কৰাইছিল যে কোৰআনত পাঠ্যৰ ভিন্নতা, অধ্যায়সমূহৰ অগতানুগতিক ক্ৰম ৰ অগতানুগতিক ক্ৰমবিন্যাস, লিপিৰ বিৰল শৈলীৰ সৈতে "পাঠ্য বিৱৰ্তন" হৈছে আৰু ইয়াৰ ভিতৰত মুহাম্মাদে তেওঁৰ মন্ত্ৰণালয় আৰম্ভ কৰাৰ আগতে লিখা কাহিনীসমূহো অন্তৰ্ভুক্ত হ'ব পাৰে আৰু যিবোৰ পৰৱৰ্তী সময়ত হৈছে পুনৰ লিখা হৈছে।
কোৰআনৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে কিছুমান ছিয়া মুছলমান পণ্ডিতৰ বিশ্বাস চুন্নী বিশ্বাসৰ পৰা কিছু দিশত পৃথক হ’ব পাৰে।
তেওঁ আয়াত আৰু ছূৰাবোৰ এটা খণ্ডত সংগ্ৰহ কৰা নাছিল, বৰঞ্চ এই অৰ্থত যে তেওঁ এটা কৰ্তৃত্বশীল ৰিচেনচন পঢ়াত মুছলমানসকলক একত্ৰিত কৰিছিল।
আল-খোইয়ে এইটোও যুক্তি আগবঢ়ায় যে যিটো পাঠৰ ওপৰত উছমানে মুছলমানসকলক একত্ৰিত কৰিছিল, সেইটোৱেই আছিল বেছিভাগ মুছলমানৰ মাজত প্ৰচলিত, আৰু ই মুহাম্মাদৰ পৰা নীৰৱচ্ছিন্ন সংক্ৰমণৰ জৰিয়তে তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ গৈছিল।
কিন্তু ১৯৭০ চনত ইতিহাসবিদসকলে ইছলামিক "সাহিত্যিক উৎস"ৰ ওপৰত প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে— তাফছিৰ বা কোৰআনৰ টীকা, হাদিছ বা ইছলামিক হজৰত মুহাম্মাদে অনুমোদন জনোৱা বা নকৰাৰ বিৱৰণী, আৰু ছূৰা, নবীৰ জীৱনী—যিবোৰৰ ওপৰত কোৰআনৰ পৰম্পৰাগত বিৱৰণী আধাৰিত আছিল।
এই সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকে "উৎস-সমালোচনাত্মক" আয়াত্ধতি ব্যৱহাৰ কৰিছিল, য'ত প্ৰমাণ হিচাপে প্ৰাসংগিক পুৰাতত্ত্ব, এপিগ্ৰাফী, নুমিজমেটিক্স আৰু সমসাময়িক অ-আৰবী সাহিত্যও আছিল, যিয়ে তেওঁলোকে যুক্তি দিছিল যে ই "কঠিন তথ্য" আৰু ক্ৰছচেক কৰাৰ ক্ষমতা প্ৰদান কৰে।
ইছলামিক পৰম্পৰা অনুসৰি ৬৫০ খ্ৰীষ্টাব্দত মুহাম্মাদৰ মৃত্যুৰ প্ৰায় বিশ বছৰৰ পিছত তৃতীয় খলিফা উছমান ইবনে আফফান ৰ অধীনত কেন’নাইজেচন প্ৰক্ৰিয়াৰ অন্ত পৰে যদিও তাৰিখ সঠিক নহয় কাৰণ ইয়াক আদি আৰব বুৰঞ্জীবিদসকলে লিপিবদ্ধ কৰা নাছিল।
কোৰআনৰ নীতি-নিয়ম হৈছে আবৃত্তি আৰু লিখাৰ দৰে কোৰআনৰ ৰূপ য’ত ই মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ বাবে ধৰ্মীয়ভাৱে বাধ্যতামূলক।
এই নীতিগত কৰ্পাছটো এই অৰ্থত বন্ধ আৰু স্থিৰ কৰা হৈছে যে কোৰআনৰ একোৱেই সলনি বা পৰিৱৰ্তন কৰিব নোৱাৰি।
ইবনে হাজাৰ আল-আছকৰণীয়ে জায়দৰ এই বক্তব্যৰ প্ৰতি বিশেষ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছে, "মই আবু খুজাইমা আল-আনছাৰীৰ সৈতে ছূৰা আল-বাৰাৰ দুটা আয়াত পাইছিলোঁ," ইয়াৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত হৈছে যে জায়দৰ নিজৰ লিখনী আৰু মুখস্থ কৰাটো যথেষ্ট বুলি গণ্য কৰা হোৱা নাছিল।
এই সংকলনটো খলিফা আবু বকৰে ৰাখিছিল, তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰী খলিফা উমৰে, যিয়ে মৃত্যুশয্যাত এই সংকলনসমূহ তেওঁৰ কন্যা আৰু মুহাম্মাদৰ এগৰাকী বিধৱা হাফছা বিন্ত উমৰক দিছিল।
ইমৰাণ আল-বাদাৱীয়ে লিখিছে, "ফ্ৰেড ডনাৰৰ নেৰেটিভছ অৱ ইছলামিক অৰিজিনছ: দ্য বিগিনিংছ অৱ ইছলামিক হিষ্ট'ৰিকেল ৰাইটিংৰ আৰম্ভণিৰ অধ্যায়সমূহে সন্দেহবাদী বিদ্যালয়খনৰ তাত্ত্বিক আৰু আয়াত্ধতিগত ত্ৰুটিসমূহ খণ্ডন কৰাৰ দাবী কৰে আৰু ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে কোৰআনৰ ৰচনাৰ তাৰিখ নিৰ্ধাৰণ কৰে, বন্ধ নীতি হিচাপে, ৬৫৬ চনৰ প্ৰথম গৃহযুদ্ধৰ পূৰ্বৰ আদিম বিশ্বাসীসকলৰ আৰবীয় প্ৰেক্ষাপটলৈ।
ফ্ৰেড ডনাৰে কোৰআন সংগ্ৰহৰ বাবে আগতীয়া তাৰিখৰ বাবে যুক্তি আগবঢ়াইছে, যিটো তেওঁৰ গ্ৰন্থখন নিজেই পঢ়াৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি।
তেওঁ আঙুলিয়াই দিয়ে যে যদি ইছলামৰ উত্তাল প্ৰাৰম্ভিক শতিকাবোৰত কোৰআন সংগ্ৰহ কৰা হ’লহেঁতেন, ইয়াৰ বিশাল বিজয় আৰু সম্প্ৰসাৰণ আৰু খিলাফতৰ বাবে প্ৰতিদ্বন্দ্বীসকলৰ মাজত হোৱা ৰক্তাক্ত কাণ্ডৰ সৈতে, তেন্তে এই ইতিহাসৰ কিছু প্ৰমাণ পাঠটোত পোৱা গ’লহেঁতেন।
উমাইয়াদ যুগত পোৱা কোৰআনৰ আদিম সংহিতাসমূহ সম্ভৱতঃ একক খণ্ডত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, যিবোৰ জীয়াই থকা বৃহৎ খণ্ডবোৰৰ পৰা নিৰ্ণয় কৰিব পাৰি।
অনুভূমিক আৰ্হি আৰু ডাঠ/গধুৰ দেখা লিপিলৈ এই পৰিৱৰ্তন হয়তো কোৰআনৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব দেখুৱাবলৈ আৰু ইহুদী আৰু খ্ৰীষ্টান পৰম্পৰাৰ পৰা ইছলামিক পৰম্পৰাক পৃথক কৰিবলৈ কৰা হৈছে, যিসকলে নিজৰ শাস্ত্ৰৰ বাবে উলম্ব আৰ্হি ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
ছহীহ আল-বুখাৰীৰ এটা হাদিছত উল্লেখ আছে যে খলিফা আবু বকৰে জায়দ ইবনে থাবিতক লিখিত কোৰআন সংকলন কৰিবলৈ আদেশ দিছিল, পাঠ্যৰ খণ্ড আৰু মুখস্থ কৰাসকলৰ স্মৃতি দুয়োটাৰে ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি।
কিছুমান ছিয়া মুছলমানে বিশ্বাস কৰে যে আলী ইবনে আবি তালিবে প্ৰথমে কোৰআনক এটা লিখিত গ্ৰন্থত সংকলন কৰিছিল, যিটো কাম মুহাম্মাদৰ মৃত্যুৰ কিছু সময়ৰ পিছতে সম্পূৰ্ণ হৈছিল।
আৰ্নেষ্ট ৰেনানে বিখ্যাতভাৱে ঘোষণা কৰিছিল যে "ইছলামৰ জন্ম হৈছিল, অন্য ধৰ্মৰ উৎপত্তিক দোলনা দিয়া ৰহস্যৰ মাজত নহয়, বৰঞ্চ ইতিহাসৰ সম্পূৰ্ণ পোহৰত"—ইছলাম ধৰ্মৰ নামত শাসন কৰা আৰু যাৰ সম্প্ৰসাৰণত ধৰ্মীয়তাই ইন্ধন যোগাইছিল , আৰু যিয়ে সেই ধৰ্মৰ পবিত্ৰ কিতাপ সংকলন, সম্পাদনা, অনুমোদন আৰু বিতৰণৰ সভাপতিত্ব কৰিছিল।
পৰম্পৰা অনুসৰি খ্ৰীষ্টীয় সপ্তম শতিকাৰ আৰম্ভণিতে কোৰআন ৰচনা কৰা হৈছিল যদিও ইতিহাসবিদ টম হলণ্ডৰ মতে, "৬৯০ৰ দশকতহে অৱশেষত এজন খলিফাই ৰাজহুৱা স্মৃতিসৌধত নবীৰ নাম লিপিবদ্ধ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল; তাৰ দশক দশক পিছতহে প্ৰথমটো লিখিছিল।
" ইতিহাসবিদ ষ্টিফেন শ্বুমেকাৰৰ মতে আব্দুল মালিকৰ ৰাজত্বকাললৈকে কোৰআনে চূড়ান্ত সংকলনত উপনীত হোৱা নাছিল।
মুছলমানসকলে বিশ্বাস কৰে যে জিব্ৰাইলে মুহাম্মাদৰ ওচৰলৈ আল্লাহৰ বাক্য শব্দাংশই আনিছিল আৰু কোৰআনক কোনো ধৰণৰ পৰিৱৰ্তন বা পৰিৱৰ্তনৰ পৰা ঐশ্বৰিকভাৱে সুৰক্ষিত কৰা হৈছিল।
কোৰআনে এই কথাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে যে মুহাম্মাদক কেৱল পবিত্ৰ গ্ৰন্থখন লাভ কৰিবলৈ বাধ্যতামূলক আছিল আৰু ইয়াক সলনি কৰাৰ কোনো কৰ্তৃত্ব তেওঁৰ নাছিল।
এইটোও বিশ্বাস কৰা হয় যে আল্লাহে প্ৰকাশৰ যোগেদি নিজকে প্ৰকাশ কৰা নাছিল; তেওঁৰ ইচ্ছাই প্ৰকাশ পাইছিল।
কিন্তু পণ্ডিতসকলে গ্ৰন্থখনৰ বৃহৎ পৰিৱৰ্তনৰ সম্ভাৱনাক অস্বীকাৰ কৰি কয় যে যোগ, দমন বা পৰিৱৰ্তনে বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰিলেহেঁতেন ‘যাৰ লেখ-জোখ কম’।
তেওঁলোকে আৰু কয় যে উছমান মুছলমানৰ মাজত অজনপ্ৰিয় হৈ পৰিলেও সাধাৰণতে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে কোৰআন সলনি বা বিকৃত কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰা হোৱা নাছিল।
এই কাৰণতে যেতিয়া মুহাম্মাদে কোৰআনৰ প্ৰচাৰ আৰু পাঠ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল তেতিয়া মক্কাবাসীয়ে তেওঁক কবি বুলি অভিযোগ কৰিছিল বা এজন "কবি ।
আৰব আক্ৰমণকাৰীৰ আগবাঢ়ি যোৱা, নেতা বা ধৰ্মৰ বৰ্ণনা কৰা খ্ৰীষ্টান বাইজেণ্টাইনসকলে তেওঁলোকৰ ঐতিহাসিক ৰেকৰ্ডত "কোৰআন" বা "ইছলাম", "সঠিকভাৱে নিৰ্দেশিত খলিফা"ৰ কোনো উল্লেখ নাই; "খলিফাট প্ৰতিষ্ঠাৰ মাজেৰে জীয়াই থকা" সেই আৰবসকলৰ কোনো জীয়াই থকা নথি-পত্ৰৰ অভাৱ; এই অঞ্চল আৰু যুগৰ মুদ্ৰাসমূহে ৬৮৫ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পিছৰ কোনোবা এটা সময়তহে ইছলামিক আইকনগ্ৰাফী ব্যৱহাৰ কৰা নাছিল।
আব্দুল মালিকৰ ৰাজত্বকালত আবুল আছৱাদ আল-ডুআলি -এ আৰবী ব্যাকৰণ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল আৰু তাছকিলৰ ইংগিত দিবলৈ ডাঙৰ ডাঙৰ ৰঙীন বিন্দু স্থাপনৰ ব্যৱস্থা উদ্ভাৱন কৰিছিল।
মুহাম্মাদৰ সহযোগীসকলৰ কোৰআনৰ এই প্ৰতিলিপিসমূহৰ ইছলামিক প্ৰতিবেদনত তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ যোৱা বাতৰি অনুসৰি বিভিন্ন পাৰ্থক্যৰ কথাহে কোৱা হৈছে (যেনে বুখাৰী, অষ্টম, নং ৪৪৬ৰ হাদিছ, যিটো উবাই কোনোবা প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত এই বাক্য বুলি ধৰি লৈছিল কোৰআনৰ অংশ)।
কিন্তু এই কোৰআনৰ প্ৰতিলিপিসমূহৰ স্পষ্ট পাণ্ডুলিপিসমূহ জীয়াই থকা নাই যদিও অচল বুলি গণ্য কৰি ধ্বংস হৈ গ’ল।
ৱান্সব্ৰ’ৰ ছাত্ৰ ক্ৰ’ন আৰু কুক সহযোগত হাগাৰিজম: দ্য মেকিং অৱ দ্য ইছলামিক ৱৰ্ল্ড নামৰ এখন গ্ৰন্থৰ সহ-লেখক।
তেওঁলোকে প্ৰতিষ্ঠা কৰে যে কোৰআনৰ গ্ৰন্থৰ সংকলন আৰু সংহিতাকৰণৰ ইতিহাসৰ বহল ৰূপৰেখাৰ ক্ষেত্ৰত ধ্ৰুআয়াতী ইছলামিক উৎসসমূহ এতিয়ালৈকে ধাৰণা কৰাতকৈ বহু বেছি নিৰ্ভৰযোগ্য।
এইদৰে এনে তথ্যই কোৰআনৰ ঐতিহাসিক উৎপত্তিৰ সম্পৰ্কে পশ্চিমীয়া সংশোধনীবাদী তত্ত্বৰ বিপুল সংখ্যকক অসহনীয় কৰি তোলে।
যেতিয়া কামটো শেষ হ’ল তেতিয়া উছমানে এটা কপি মদিনাত ৰাখিলে আৰু আন কিছুমান কপি কুফা, বাছৰা, ডামাস্কাছ আৰু কিছুমান বিৱৰণী অনুসৰি মক্কালৈ পঠিয়াই দিলে আৰু কোৰআনৰ আন সকলো ভিন্ন কপি ধ্বংস কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে।
কুফাৰ বাহিৰে সকলোতে এই কাম কৰা হৈছিল, য’ত কিছুমান পণ্ডিতে যুক্তি আগবঢ়ায় যে ইবনে মাছুদ আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলে নাকচ কৰিছিল।
তেওঁলোকৰ মতে মুহাম্মাদে যিহেতু কোৰআনক ইমান গুৰুত্ব দিছিল গতিকে তেওঁ জীৱনকালত ইয়াক লিখাৰ নিৰ্দেশ দিব লাগিছিল।
উদাহৰণস্বৰূপে, জাইদ ইবনে থাবিতে ৰিপৰ্ট কৰিছে, "আমি আল্লাহৰ ৰাছুলৰ সান্নিধ্যত চৰ্ম কালৰ পৰা কোৰআন লিপিবদ্ধ কৰিছিলোঁ।
শিলৰ গম্বুজত থকা শিলালিপিসমূহে প্ৰকৃততে কোৰআনৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন জ্ঞাত তাৰিখযুক্ত অংশসমূহক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
বাইবেলৰ বাহিৰেও কোৰআনে কেইবাটাও এপ’ক্ৰিফাল উৎসৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, যেনে জেমছৰ প্ৰ’ট’ইভানজেলিয়াম, ছ্যুড’-মথিৰ শুভবাৰ্তা আৰু কেইবাটাও শিশুকালৰ শুভবাৰ্তা।
কেইবাটাও আখ্যান ইহুদী মিদ্ৰাছ তানহুমা কিংবদন্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, যেনে ছূৰা ৫:৩১ত কয়িনে হাবিলৰ মৃতদেহ কবৰ দিবলৈ শিকাৰ আখ্যান।
তথাপিও সন্দেহবাদী পণ্ডিতসকলে আঙুলিয়াই দিয়ে যে ইবনে ইছহাকে মুহাম্মাদৰ জীৱনৰ আদিম বিৱৰণী মুহাম্মাদৰ মৃত্যুৰ প্ৰায় এশ বছৰৰ পিছত লিখা হৈছিল আৰু ইছলামিক জীৱনীকাৰসকলৰ পিছৰ সকলো আখ্যানত ইবনে ইছহাকৰ গ্ৰন্থত সম্পূৰ্ণৰূপে অভাৱ হোৱা পৰিঘটনাৰ বিষয়ে বহু বেছি বিৱৰণ আৰু সজ্জা আছে।
খিলাফতৰ যথেষ্ট বৃদ্ধি হৈছিল, ইৰাক, ছিৰিয়া, ইজিপ্ত আৰু ইৰাণলৈ সম্প্ৰসাৰিত হৈছিল, বিভিন্ন সংস্কৃতিৰ পৰা বিভিন্ন মাত্ৰাৰ বিচ্ছিন্নতাৰে বহুতো নতুন ধৰ্মান্তৰিত লোকক ইছলামৰ গোটলৈ আনিছিল।
বিশ্বাস কৰা হয় যে হুদাইফাৰ অনুৰোধত উছমানে হাফছাৰ পৰা কোৰআনৰ চাদৰসমূহ লাভ কৰিছিল আৰু জায়দ আৰু তিনিজন বিশিষ্ট মক্কাবাসীৰে গঠিত এটা আয়োগ নিযুক্তি দিছিল আৰু মক্কাৰ মূল জনগোষ্ঠী কোৰেইচৰ উপভাষাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পত্ৰিকাসমূহ কেইবাটাও খণ্ডত কপি কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল।
মুছলমান পণ্ডিতসকলৰ অধিকাংশই এই শব্দটোক নিৰক্ষৰ ব্যক্তিৰ উল্লেখ বুলি ব্যাখ্যা কৰে যদিও ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে কিছুমান আধুনিক পণ্ডিতে ইয়াক শাস্ত্ৰ নথকা সম্প্ৰদায়ৰ লোকৰ উল্লেখ বুলি ব্যাখ্যা কৰে।
১৯৭২ চনত য়েমেনৰ ছান’ৰ মহান মছজিদ পুনৰুদ্ধাৰৰ সময়ত শ্ৰমিকসকলে এটা "কাগজৰ কবৰ"ত উজুটি খাইছিল, য'ত লাখ লাখ চৰ্ম কাগজৰ টুকুৰা আছিল, য'ত কোৰআনৰ আয়াত লিখা আছিল।
কোৰআনৰ ইতিহাস, ঐতিহাসিক তথ্যৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ইছলামৰ পবিত্ৰ গ্ৰন্থৰ লিখিত সংকলন বা পাণ্ডুলিপিৰ সময়সীমা আৰু উৎপত্তি হৈছে কোৰআনৰ ইতিহাস।
ই কেইবাটাও শতিকাজুৰি বিস্তৃত, আৰু ইছলামৰ প্ৰাৰম্ভিক ইতিহাসৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ মুখ্য অংশ গঠন কৰে।
আল-খাল শীৰ্ষক প্ৰথমখন ছূৰাৰ অনুবাদ হৈছে: "হে আল্লাহ, আমি আপোনাৰ সহায় বিচাৰো আৰু আপোনাৰ ক্ষমা বিচাৰিছো, আৰু আমি আপোনাৰ প্ৰশংসা কৰোঁ আৰু আমি আপোনাক কাফিৰ নকৰো।
বাৰ্মিংহাম কোৰআন পাণ্ডুলিপিখনৰ ২০১৫ চনৰ তাৰিখ নিৰ্ধাৰণৰ ফলত ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা আৰু কাটাৰৰ হামাদ বিন খলিফা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইছলামিক অধ্যয়ন মহাবিদ্যালয়ৰ কোৰআন অধ্যয়নৰ সহযোগী অধ্যাপক জোচেফ ই বি লামবাৰ্ডে মন্তব্য কৰে যে:
কিছুমান লেখকৰ মতে, যেতিয়ালৈকে মুহাম্মাদ জীয়াই আছিল, তেতিয়ালৈকে অধিক প্ৰকাশৰ লগতে মাজে মাজে বাতিলৰ আশা সদায় আছিল।
ইতিমধ্যে প্ৰকাশ পোৱা সামগ্ৰীৰ যিকোনো আনুষ্ঠানিক সংগ্ৰহক সঠিকভাৱে সম্পূৰ্ণ গ্ৰন্থ বুলি ধৰিব পৰা নাছিল।
উদাহৰণস্বৰূপে, তেওঁ কোৱা শুনা গৈছিল, "মোৰ আত্মা মোৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ গৈছে বুলি ভবাকৈ এবাৰো মই কোনো প্ৰকাশ পোৱা নাছিলো।
পৰম্পৰাগত দৃষ্টিভংগীৰ পৰিশোধন আনকি ইয়াৰ মৌলিক পুনৰ মূল্যায়নৰ বাবেও কেইবাটাও প্ৰস্তাৱ আগবঢ়োৱা হৈছে।
২০০৮ চনত "মুহাম্মাদৰ বিষয়ে আমি প্ৰকৃততে কি জানো?" শীৰ্ষক এটা অনলাইন প্ৰবন্ধত পেট্ৰিচিয়া ক্ৰ'নে কোৰআনৰ উৎপত্তিৰ ওপৰত সন্দেহবাদী তত্ত্বসমূহৰ ওপৰত সন্দেহৰ সৃষ্টি কৰিছে।
কোৰআনৰ আদিম জ্ঞাত পাণ্ডুলিপিসমূহক সামূহিকভাৱে হিজাজী লিপি বুলি কোৱা হয়, আৰু ইয়াৰ বেছিভাগেই উমাইয়াদ যুগৰ সৈতে জড়িত।
এইটো অন্যতম প্ৰতিদ্বন্দ্বিতামূলক বিষয় আৰু বহু অমুছলমান আৰু মুছলমান পণ্ডিতৰ প্ৰায়ে সংঘৰ্ষ হোৱা ক্ষেত্ৰ।
অধ্যাপক ৰাধিকা মেননৰ পৰামৰ্শ অনুসৰণ কৰি, তেওঁ কাশ্মীৰ সমস্যাৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰক দায়ী কৰে, যাৰ বাবে পুষ্কৰ খং উঠিছে।
পুষ্কৰ মৃত্যু হয়, আৰু কৃষ্ণাই পুষ্কৰ শেষ ইচ্ছা অনুসৰি ভস্ম বিয়পাবলৈ কাশ্মীৰত থকা তেওঁৰ পৈতৃক ঘৰলৈ যাত্ৰা কৰে।
মেননৰ এজন সম্পৰ্কৰ সহায়ত কৃষ্ণই বিট্টাক লগ পায় আৰু তেওঁক পণ্ডিতসকলৰ পৰিস্থিতিৰ বাবে দায়বদ্ধ বুলি অভিযোগ কৰে।
যেতিয়া কৃষ্ণই ব্ৰহ্মাক এই দাবীৰ বিষয়ে প্ৰশ্ন কৰে, ব্ৰহ্মাই তেওঁক বাতৰি কাকতৰ কাটিং হস্তস্তগত কৰে, য'ত কোৱা হৈছিল যে ভাৰতীয় সেনাৰ সৈন্যৰ ছদ্মবেশত থকা উগ্ৰপন্থীসকলে তেওঁলোকক হত্যা কৰিছিল।
উগ্ৰপন্থী কমাণ্ডাৰ ফাৰুক মালিক বিট্টা, যি পুষ্কৰৰ এজন প্ৰাক্তন ছাত্ৰ, তেৱেই পুষ্কৰ নাথৰ ঘৰ ভাঙিছে।
বিট্টা আৰু তেওঁৰ দলটোৱে ঘৰ এৰি যোৱাৰ পিছত, পুষ্কৰে কৰণক চিকিৎসালয়লৈ লৈ যায় আৰু তেওঁৰ চিকিৎসক বন্ধু মহেশ কুমাৰক কৰণৰ জীৱন বচাবলৈ অনুৰোধ কৰে।
অৱশ্যে, চিকিৎসালয়খন উগ্ৰপন্থীৰ দ্বাৰা অধিগ্ৰহণ কৰা হয়, যিয়ে চিকিৎসালয়ৰ কৰ্মচাৰীসকলক অ-মুছলমানসকলৰ চিকিৎসা কৰিবলৈ নিষেধ কৰে।
প্ৰায় ১৯৮৯-৯০ চনত কাশ্মীৰত, ইছলামী উগ্ৰপন্থীসকলে "ৰালিভ গালিভ য়া চালিভ" শ্লোগান ব্যৱহাৰ কৰি কাশ্মীৰী হিন্দু পণ্ডিতসকলক কাশ্মীৰ উপত্যকাৰ পৰা বিতাড়িত কৰে।
পুষ্কৰ নাথ পণ্ডিত নামৰ এজন শিক্ষকে তেওঁৰ পুত্ৰ কৰণৰ সুৰক্ষাক লৈ ভয়ভীত হয়, যাক উগ্ৰপন্থীয়ে এজন ভাৰতীয় চোৰাংচোৱা বুলি অভিযুক্ত কৰিছিল।
পুষ্কৰে তেওঁৰ বন্ধু ব্ৰহ্ম দত্ত নামৰ এজন অসামৰিক কৰ্মচাৰীক কৰণৰ সুৰক্ষাৰ বাবে অনুৰোধ কৰে।
ব্ৰহ্মই পুষ্কৰৰ সৈতে কাশ্মীৰ ভ্ৰমণ কৰে আৰু কাশ্মীৰী পণ্ডিতসকল পতিত হোৱা দুৰ্দশা আৰু হিংসাৰ সাক্ষী হয়।
এ.এন.ইউ.-ৰ এজন শিক্ষাৰ্থী, কৃষ্ণা অধ্যাপক ৰাধিকা মেননৰ প্ৰভাৱত আছে যি "কাশ্মীৰৰ কাৰণত" বিশ্বাস কৰে।
পুষ্কৰ বন্ধু ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, মহেশ আৰু আৰক্ষী বিষয়া হৰি নাৰায়ণ, যি কৰণক হত্যা কৰাৰ সময়ত কাশ্মীৰত সেৱা আগবঢ়াইছিল, তেওঁলোকৰ স্মৃতিৰ পৰা কাশ্মীৰৰ ঘটনাবোৰ মনত পেলায় যাক ব্ৰহ্মাই "গণহত্যা" বুলি কয়।
কাশ্মীৰ উপত্যকাৰ শৰণাৰ্থী পণ্ডিতসকলে জম্মুত বসতি স্থাপন কৰে আৰু সামান্য ৰেচন আৰু ক্ষতিকাৰক পৰিস্থিতিত বাস কৰে।
তেওঁৰ অনুৰোধত গৃহমন্ত্ৰীয়ে জম্মু শিবিৰসমূহ পৰিদৰ্শন কৰে য'ত পুষ্কৰে অনুচ্ছেদ ৩৭০ আঁতৰাবলৈ আৰু কাশ্মীৰী পণ্ডিতসকলৰ পুনৰ সংস্থাপনৰ দাবী জনায়।
সাংবাদিক বিষ্ণু ৰামে পুষ্কৰ আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালক কৌললৈ লৈ যায়, এজন হিন্দু কবি যি মুছলমানসকলৰ সৈতে এক সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণ সম্পৰ্ক বজাই ৰাখে।
কৌলে বহুতো পণ্ডিতক তেওঁৰ ঘৰলৈ লৈ যায় কিন্তু উগ্ৰপন্থীৰ এটা দল কৌল আৰু তেওঁৰ পুত্ৰক সুৰক্ষা প্ৰদানৰ ছদ্মবেশত তুলি ল'বলৈ উপস্থিত হয়।
বাকী পণ্ডিতসকলে ঠাইখন এৰি যায় কিন্তু পিছত কৌল আৰু তেওঁৰ পুত্ৰৰ মৃতদেহ গছত ওলমি থকা দেখি হতবাক হৈ যায়।
দ্য কাশ্মীৰ ফাইলচ হৈছে বিবেক অগ্নিহোত্ৰীৰ দ্বাৰা লিখিত আৰু পৰিচালিত, ২০২২ চনৰ, ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ।
জি ষ্টুডিঅ'ৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত এই চলচ্চিত্ৰখন কাশ্মীৰ বিদ্ৰোহৰ সময়ত কাশ্মীৰী পণ্ডিতসকলৰ কাশ্মীৰ ত্যাগৰ ওপৰত আধাৰিত।
গুণগত মানৰ ক্ষেত্ৰৰ গুৰুত্ব দিয়া চৰকাৰে প্ৰমথেশ বৰুৱা, প্ৰেমাংকৰ অতৰ্থি, দেৱকী বসু, ধীৰেন গাংগুলী, বিমল ৰায় আৰু ফণী মজুমদাৰ আদিৰ দৰে পৰিচালক আৰু কে এল ছাইগল, পাহাড়ী সান্যাল, অমৰ মল্লিক, কানন দেৱী, চন্দ্ৰাৱতী দেৱী, লীলা দেশাই, পৃথ্বীৰাজ কাপুৰ আদি প্ৰথিতযশা অভিনয়শিল্পীক নিজৰ ষ্টুডিঅ’লৈ লৈ আনিছিল।
মুকুল বসু , ইউছুফ মূলজী , নীতিন বসু আৰু সুবোধ মিত্ৰৰ দৰে কাৰিকৰী লোকসকলে হলিউড আৰু ইউৰোপত প্ৰৱৰ্তন হোৱা বিভিন্ন কাৰিকৰী উদ্ভাৱনৰ বিষয়ে ভালদৰেই জানিছিল আৰু নিউ থিয়েটাৰ ষ্টুডিঅ' ৰ সীমাবদ্ধতাৰ ভিতৰতে ইয়াৰে বহুবোৰ খাপ খুৱাই লবলৈ সক্ষম হৈছিল।
আৰ চি বৰাল, তিমিৰ বৰণ আৰু পংকজ মুল্লিক আদি সংগীত পৰিচালক আৰু গায়কসকলো নিউ থিয়েটাৰৰ প্ৰযোজনাৰ সৈতে জড়িত আছিল।
কলকাতাৰ হিন্দু স্কুলত অধ্যয়ন সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁ লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ত অভিযান্ত্ৰিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
এই প্ৰকল্পত জড়িত হৈ তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰতি তীব্ৰ আগ্ৰহ গঢ় লৈ উঠে আৰু তেওঁ বঙালী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ প্ৰদৰ্শনৰ বাবে কলকাতাত চিনেমা হল এটা নিৰ্মাণৰ কামত আগবাঢ়ে।
লগতে নিউ থিয়েটাৰৰ সৈতে জড়িত আছিল এটা প্ৰতিভাৱান অভিনেতাৰ দল, যেনে কে.এল. চায়গল, কে চি দে, পৃথ্বীৰাজ কাপুৰ, ছবি বিশ্বাস, বিকাশ ৰায়, পাহাৰী সান্যাল, বসন্ত চৌধুৰী আদি।
ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰক এক নতুন মাত্ৰা দিয়া চৰকাৰক ১৯৭০ চনত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্বোচ্চ বঁটা দাদাচাহেব ফালকে বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
বীৰেন্দ্ৰনাথ চৰকাৰ এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক আৰু নিউ থিয়েটাৰ কলকাতাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।
তেওঁৰ ছবিয়ে এনে বহু চলচ্চিত্ৰ পৰিচালকক জনমানসত চিনাকি কৰাই দিছিল, যিসকল পৰৱৰ্তী সময়ত প্ৰখ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল।
প্ৰেমাংকুৰ আতৰ্থিৰ পৰিচালনা আৰু নিউ থিয়েটাৰৰ প্ৰযোজনাত ১৯৩১ চনত প্ৰথম বঙালী সবাক ছবি দেনা পাওনা মুক্তি পায়।
১৯৩৫ চনত এই ষ্টুডিঅ’ৰ পৰা শৰৎচন্দ্ৰ চেটাৰ্জীৰ উপন্যাস দেৱদাসৰ আধাৰত একে নামেৰে নিৰ্মিত দেৱদাস ছবিখন অসাধাৰণভাৱে সফল হৈছিল।
১৯৩৫ চনত নীতিন বসু পৰিচালিত বঙালী ছবি ভাগ্যচক্ৰত ভাৰতত প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্লেবেক পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰি সংগীত বাণীবদ্ধ কৰা হয়।
এই ছবিখনক ধুপ-ছাও নামেৰে পুনৰনিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, যিখন হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত প্লেবেক পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰথম ছবি।
বাহিৰলৈ ওলাই অহা প্ৰতিটো শিলে আকাশৰ পৰা পৰি যোৱাৰ লগে লগে পানীয়ে দূৰৈৰ কিবা এটা ধৰিবলৈ বাধ্য কৰে।
নিকটতম বিমানবন্দৰ হৈছে কলকাতাৰ নেতাজী সুভাষ চন্দ্ৰ বসু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰ, যিটো পুৰুলীয়াৰ পৰা প্ৰায় ২৫০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত।
দক্ষিণ-পূব ৰে'লৱেৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু আদ্ৰা-টাটা নগৰ ৰে'লপথত অৱস্থিত পুৰুলীয়া চহৰত পুৰুলিয়া ৰে'লৱে ষ্টেচন উপস্থিত।
ইয়া কলকাতা আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা বাংকুৰা, আছানছল, বোকাৰো, জামছেদপুৰ, ৰাঞ্চি, আৰু অন্যান্য অঞ্চলৰ সৈতে পথৰ দ্বাৰা ভালদৰে সংযুক্ত ৰাজ্যৰ।
জলপ্ৰপাতটো চাবলৈ আদৰ্শ সময় গোটেই বছৰটো কাৰণ প্ৰতিটো ঋতুই এই ঠাইখনক এক নতুন ধৰণৰ সৌন্দৰ্য্য প্ৰদান কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও জলপ্ৰপাতটোৰ ওচৰতে কিছু বহাৰ ব্যৱস্থা আছে য’ৰ পৰা সূৰ্যাস্তৰ সুন্দৰ দৃশ্য চাব পাৰি।
পশ্চিম বংগৰ বাৰিয়াৰ অযোধ্যা পাহাৰৰ সমীপত অৱস্থিত তুৰ্গা জলপ্ৰপাত হৈছে এক জনপ্ৰিয় পৰ্যটনস্থলী।
২০০ ফুট উচ্চতাৰ পৰা বামণি নদীৰ ওপৰত পৰা এই জলপ্ৰপাতটো সমগ্ৰ পশ্চিমবংগৰ জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ একমাত্ৰ জলপ্ৰপাত।
ইয়াৰ স্ফটিক স্বচ্ছ পানী আৰু নিস্তব্ধ পৰিৱেশে ইয়াক পশ্চিম বংগৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ জলপ্ৰপাত হিচাপে গঢ়ি তুলিছে।
প্ৰকৃতিৰ এই নিৰ্দোষ সৌন্দৰ্য্য গোৰ্ছাব্ৰু আৰু ময়ুৰ পাহাৰৰ মাজেৰে পৰে আৰু বিভিন্ন উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীৰ বাবে এক চহকী অঞ্চল।
জলপ্ৰপাতটোৰ ওচৰতে কেইবাটাও স্থানীয় খাদ্যৰ বিকল্প আছে, য’ত সৰু সৰু খাদ্যৰ দোকান আৰু সুস্বাদু বাংলা খাদ্য পৰিবেশন কৰা খাদ্যৰ ষ্টল আদিও আছে।
কিন্তু যদি আপুনি অধিক বিকল্প আৰু বৈচিত্ৰ্য বিচাৰিছে, তেন্তে পুৰুলিয়া চহৰলৈ যোৱাটোৱেই ভাল, য’ত বিভিন্ন ধৰণৰ খাদ্য পৰিবেশন কৰা বহুতো ৰেষ্টুৰেণ্ট আৰু কেফে পাব।
ইয়াৰে কিছুমান জনপ্ৰিয় বিকল্প হ’ল পুৰুলিয়া টুৰিষ্ট লজ, কল্যানেশ্বৰী হোটেল, আয়ুষ ৰিজেন্সি, আৰু হোটেল অমন্ত্ৰন।
জলপ্ৰপাতটোৰ প্ৰান্তৰ বেছি ওচৰলৈ যোৱাৰ সাহস নকৰিব কাৰণ পানীৰ প্ৰবাহ প্ৰবল আৰু বিপজ্জনক হ’ব পাৰে।
তাৰ পিছত যমুনাৰ বিয়া হয় আৰু তেওঁ ঝাৰখণ্ডৰ চাকুলীয়া ব্লকৰ মুতুৰ্খাম গাঁৱৰ শাহুৱেকৰ ঘৰত উপস্থিত হৈছিল।
ঘৰৰ দুৱাৰৰ পৰা দেখা পোৱা হাবিখনৰ এই অৱস্থা দেখি যমুনাই গছবোৰ বচাই বন মাফিয়াক এখুন্দা দিবলৈ সিদ্ধান্ত ল’লে৷ তাৰ পিছৰ পৰা তেওঁৰ বন ৰক্ষাৰ এই প্ৰক্ৰিয়াটো চলি থাকিল।
যমুনাক এই সকলোবোৰ কৰিবলৈ পৰিয়ালটোৱে বাধা দিছিল যদিও তেওঁ গাঁৱৰ মহিলাসকলক একত্ৰিত কৰি হাবিখন বচাবলৈ অভিযানত নামিল।
কিন্তু যমুনাই কেতিয়াও হাৰ মনা নাছিল আৰু বনাঞ্চলখন বচাবলৈ লোৱা সিদ্ধান্তত তেওঁ অটল আছিল৷ টুডুৱে তেওঁৰ গাঁৱৰ সমীপত অবৈধভাৱে গছ কটা ৰোধ কৰিবৰ বাবে আন পাঁচগৰাকী মহিলাৰ সৈতে “বন সুৰক্ষা সমিতি’’ গঠন কৰিছিল আৰু ইয়াৰ পিছত ইয়াৰ কাৰ্যসূচীৰ সম্প্ৰসাৰণ ঘটিছিল।
চামি মুৰ্মুৰ সংগঠনত ৩ হাজাৰ সদস্য আছে আৰু তেওঁলোকে একেলগে কিছু সহযোগিতাৰে কাম কৰিলে অধিক সুফল পোৱাৰ আশা আছে।
প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে তেওঁৰ মন কি বাতত ৰাইজক সম্বোধন কৰি টুডুৰ কামৰ শলাগ লৈ কয় যে যমুনা টুডুৱে কাঠৰ মাফিয়া আৰু নক্সালবাদীক এশিকনি দিয়াৰ দুঃসাহসিক অভিযান কৰিছে।
তেওঁ কেৱল ৫০ হেক্টৰ অৰণ্য বিধ্বস্ত হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰাই নহয়, ১০ হাজাৰ মহিলাক একত্ৰিত কৰি গছ-গছনি আৰু বন্যপ্ৰাণীক সুৰক্ষা দিবলৈ প্ৰেৰণা যোগাইছিল।
বৰ ভাল কথা যে আজি এই গাঁৱৰ ৰাইজে এটি সন্তানৰ জন্মৰ দিনা ১৮ টা আৰু ছোৱালীৰ বিয়াত ১০ টা গছ ৰোপণ কৰে।
তেওঁ আৰু আন পাঁচগৰাকী মহিলাই তেওঁ বাস কৰা গাঁৱৰ ওচৰত অবৈধভাৱে গছ কটা ৰোধ কৰিছিল আৰু ই পিছলৈ এই কাৰ্য এটা সংগঠনলৈ সম্প্ৰসাৰিত হৈছিল।
তেখেতে “বন সুৰক্ষা সমিতি’’ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক৷ এই সমিতিয়ে ঝাৰখণ্ডৰ তেওঁলোকৰ গাঁৱৰ ওচৰত অবৈধভাবে গছ কটা ৰোধ কৰে।
বন ধ্বংস কৰা কাঠ মাফিয়াগিৰিৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ যমুনা টুডুৱে তেওঁৰ বয়স ১৮ বছৰ হওঁতেই সিদ্ধান্ত লৈছিল আৰু অৰণ্য ৰক্ষাৰ বাবে যুঁজ দিবলৈ হাতত ধনু-কাঁড় লৈছিল আৰু বন মাফিয়াৰ গতিবিধি ট্ৰেক কৰি “বনকৰ্মী’’ক ৰিপৰ্ট দিবলৈ ঠিক কৰিছিল৷
২০০৮ চনৰ লেচোথো বেংক চেভিংছ এণ্ড ডেভেলপমেণ্ট এক্ট গৃহীত হোৱাৰ লগে লগে তেওঁলোকে সম্পূৰ্ণ আইনী মৰ্যাদা লাভ কৰে।
ঐতিহাসিকভাৱে মহিলাসকলে পৰিয়ালৰ মুৰব্বী হিচাপে ক্ষমতা ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে, পৰিয়ালৰ বিত্তীয় সিদ্ধান্তৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ ৰাখিছে, কোটাৰ সৈতে চৰকাৰত লিংগৰ অধিক সম প্ৰতিনিধিত্ব নিশ্চিত কৰাৰ বাবে চৰকাৰে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে৷ লেচোথোৰ মহিলাসকল পুৰুষতকৈ উচ্চ শিক্ষিত।
তথাপিও ঘৰুৱা নিৰ্যাতন, যৌন হিংসা, সামাজিক গতিশীলতাৰ অভাৱ, আৰু পূৰ্বে উল্লেখ কৰা স্বাস্থ্য সংকটসমূহ ইয়াৰ স্থায়ী বিষয়।
দক্ষিণ আফ্ৰিকালৈ পুৰুষৰ গণ প্ৰব্ৰজন আৰু কাপোৰ উদ্যোগৰ উত্থানৰ দৰে সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক আন্দোলনে আজি লেচোথোত মহিলাসকলে সন্মুখীন হোৱা অগ্ৰগতি আৰু সমস্যা দুয়োটাতে অৰিহণা যোগাইছে।
বেছিভাগ উন্নয়নশীল দেশতে পুৰুষৰ অনুকূল শিক্ষা ব্যৱস্থা আছে যদিও মহিলাৰ শিক্ষাগত অৰ্জনৰ হাৰ পুৰুষতকৈ বেছি।
লেচোথো এই দিশত অনন্য৷ মাধ্যমিক শিক্ষাত প্ৰতিজন পুৰুষৰ বিপৰীতে ১.৬ গৰাকী মহিলা, যিটো মহিলাৰ শিক্ষা লাভৰ অনুপাতৰ ক্ষেত্ৰত বিশ্বতে সৰ্বাধিক।
২০০০ চনৰ পৰা লেচোথো চৰকাৰৰ পৰা মহিলা শিক্ষা আৰু দেশব্যাপী সাক্ষৰতাক উৎসাহিত কৰাৰ বাবে একত্ৰিত প্ৰচেষ্টা চলোৱা হৈছে৷ তেওঁলোকৰ জিডিপিৰ সৰ্বোচ্চ শতাংশ বিশ্বৰ যিকোনো দেশৰ শিক্ষাৰ বাবে উছৰ্গা কৰা হৈছে।
ই এটা সাফল্য যদিও ইউনেস্কো গ্ল’বেল পাৰ্টনাৰশ্বিপ ফৰ গাৰ্লছ এণ্ড উইমেন’ছ এডুকেচনৰ মতে, মহিলাৰ শৈক্ষিক অৰ্জনৰ বহুখিনি অগ্ৰগতি অৰ্থনৈতিক অসুবিধাৰ বাবে দক্ষিণ আফ্ৰিকালৈ পুৰুষৰ প্ৰব্ৰজনৰ সৈতে জড়িত হ’ব পাৰে।
৬ অনুপাতে শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত উল্লেখযোগ্য অগ্ৰগতিতকৈ সাধাৰণ জনসংখ্যাত মহিলাৰ সংখ্যা পুৰুষতকৈ বেছি থকা সমাজখনৰ প্ৰতিফলন ঘটায়।
" ইয়াৰ উপৰি ২০০০ চনত মহিলাসকলে গণিত আৰু অন্যান্য বিজ্ঞানত পুৰুষতকৈ বেছি প্ৰদৰ্শন কৰিছিল যদিও ২০১০ চনৰ ভিতৰত প্ৰদৰ্শনৰ ব্যৱধান পুৰুষৰ অনুকূল হ'বলৈ আৰম্ভ কৰিলে।
শংকৰদেৱত শৰণ লোৱাৰ আগতে ভবানন্দ এগৰাকী ব্যৱসায়ী আছিল৷ নানা ধৰণৰ ব্যৱসায় কৰি কৰি ডিঙ্গানগৰত বাস কৰাৰ সময়ত তেওঁ পাণৰ ব্যৱসায় কৰিছিল৷ সেইসময়ত তেওঁৰ সজ আচৰণ আৰু ব্যৱসায়ৰ শ্ৰীবৃদ্ধি দেখি দীঘল কায়থ নামৰ এজন লোকে তেওঁৰ ৰূপৱতী কন্যা বাৰবাসীক তেওঁলৈ বিয়া দিয়ে৷ বিয়াৰ পিছত তেওঁলোক হালধীয়া গ্ৰামত বসবাস কৰিবলৈ লয়৷ভবানন্দ ডিঙ্গানগৰত যিঘৰ মানুহৰ বাৰীত ঘৰ সাজি বাস কৰি আছিল সেইঘৰৰে দুহিতা বাৰবাসী৷ তেওঁ ভবানন্দৰ ঘৰ-বাৰী পৰিস্কাৰ কৰা আদি কাম কৰি দি ভবানন্দক ভাল পাই মাকৰ আগত তেওঁলৈ বিয়া হোৱাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছিল৷ এই ভবানন্দ পিছলৈ নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতা নামে জনাজাত হৈছিল৷
বাৰবাসী আই অতি উদাৰমনা নাৰী আছিল৷ নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতাই তেওঁৰ সন্মতিতহে বাৰবাসীক শংকৰদেৱৰ ওচৰত শৰণ দিয়াইছিল৷ তাৰ পিছৰ পৰাই স্বামী-স্ত্ৰী দুয়ো ভকতৰ সেৱাতে তেওঁলোকৰ সকলো ধন-সম্পদ ব্যয় কৰিছিল৷ মধাই নামৰ ভিক্ষু এজনক ভিক্ষাবৃত্তি এৰি তেওঁ শংকৰদেৱৰ ধৰ্মত মন সঁপি দিবলৈ উপদেশ দি তেওঁৰ যাৱতীয় খৰচ নিজে বহন কৰিছিল৷ ঠাকুৰ আতাই পত্নীক সোণৰ আঙুঠি গঢ়াই দিয়াত আপত্তি কৰি সেই ধন দৰিদ্ৰ ভকতসকলৰ বাবে ব্যয় কৰিবলৈ দিছিল৷ সংসাৰী হয়ো দুয়ো উদাসীন আছিল৷
বাৰবাসী আই শংকৰদেৱৰ শিষ্য নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতাৰ পত্নী আছিল৷ তেওঁ নিজেও শংকৰদেৱত শৰণ লৈ আইসকলৰ মাজত ধৰ্ম প্ৰচাৰত আগভাগ লৈছিল৷ বাৰটি সজ গুণৰ অধিকাৰী আছিল বাবে তেওঁৰ নাম বাৰবাসী থোৱা হৈছিল৷
’’ তেতিয়া শংকৰদেৱে মিচিকিয়াই হাঁহি পট দেখুৱাইছিল৷ এই কথাখিনিৰ বৰ্ণনা “বৰদোৱা গুৰু চৰিত’’ৰ ৬৫ পৃষ্ঠাত আছে৷
চন্দৰী আই শংকৰদেৱৰ পৰিয়ালৰ এগৰাকী পৰিচাৰিকা বা দাসী আছিল৷ কোনো কোনোৰ মতে, চন্দৰী আই শংকৰদেৱৰ ধাই মাক আছিল৷ পৰিচাৰিকা যদিও তেওঁ সমাজত প্ৰচলিত শাস্ত্ৰজ্ঞানেৰে জ্ঞানী আছিল৷ সেই বাবেই শংকৰদেৱৰ সৃষ্টিতো খুঁত উলিয়াই তাক শুধৰাবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ শংকৰদেৱে তেওঁৰ প্ৰথম অংকীয়া নাট চিহ্নযাত্ৰা ৰচনা কৰিছিল ১৪৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দত৷ ৰামচৰণ ঠাকুৰ বিৰচিত “গুৰু চৰিত’’তো আছে;
পৰৱৰ্তী কালত বিভিন্ন পদ-দিহা-কীৰ্তনত চন্দৰী বা চান্দেৰী আইৰ বিষয়ে উল্লেখ পোৱা যায়৷ মাধব আতা সত্ৰত পোৱা সাঁচিপতীয়া পুথিত পোৱা কীৰ্তনৰ উপৰি অনেক দিহানামত চন্দৰী আইৰ উল্লেখ পোৱা যায়৷ এটা উদাহৰণ;
পুনু পুনু চান্দেৰী মুখত দেই নিয়া নখায় শংকৰে তাক পেলায় চাদিয়া৷৷তথাপিতো দিৱয় চান্দেৰী ধাই বান্দী৷হেন দেখি শংকৰে উঠয় কান্দি কান্দি৷৷
ৰাওৱে বুজাইছে যে- . , . , ' ' . . . . ' . ' . . .কৰ্ণেলিচেনে নামৰ সম্ভাৱ্য বিভ্ৰান্তিৰ বিষয়ে উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰি লিখিছে যে "ভাৰতীয় মনোবিজ্ঞান. এটা নাম যিটো ব্যৱহাৰ কৰাৰ সময়ত প্ৰতিবাৰেই ব্যাখ্যাৰ প্ৰয়োজন হয়. আৰু ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদৰ বিভিন্ন ধৰণৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্ক থকাৰ বাবে ই বিতৰ্কৰ আদালতত অব্যাহত ৰাখিছে।
২০ শতিকাৰ সময়ছোৱাত পণ্ডিতসকলে ভাৰতীয় পৰম্পৰাত নিহিত হৈ থকা মানসিক ধাৰণাসমূহৰ বিষয়ে মাজে মাজে অধ্যয়ন কৰিছিল।
এই প্ৰক্ৰিয়াটো একবিংশ শতিকাত যথেষ্ট ত্বৰান্বিত হৈছিল, য’ত ভাৰতীয় মনোবিজ্ঞানৰ ইস্তাহাৰ প্ৰকাশ কৰাটো ভাৰতীয় মনোবিজ্ঞান আন্দোলন বুলি কোৱাৰ বাবে এক মাইলৰ খুঁটি হিচাপে দেখা গৈছিল।
এই মনোবিজ্ঞানীসকলেএটা ঘোষণা জাৰি কৰিছিল যি ভাৰতীয় মনোবিজ্ঞানৰ ওপৰত ইস্তাহাৰ নামেৰে জনাজাত, যি ভাৰতীয় নেচনেল একাডেমী অৱ চাইক’লজিৰ আলোচনী চাইক’লজিকেল ষ্টাডিজত প্ৰকাশ পাইছিল।
ইস্তাহাৰখনে দৃঢ়তাৰে কয় যে "সামগ্ৰিক দিশত সমৃদ্ধ, পদ্ধতিত অত্যাধুনিক আৰু ইয়াৰ প্ৰয়োগমূলক দিশত মূল্যৱান ভাৰতীয় মনোবিজ্ঞান মনোবিজ্ঞানত এনে নতুন আৰ্হিৰ জন্মৰ সম্ভাৱনাৰে গঠিত যিবোৰ কেৱল ভাৰতৰ বাবেই নহয়, সাধাৰণতে মনোবিজ্ঞানৰ প্ৰতিও প্ৰাসংগিকতা থাকিব."।
ভাৰতীয় মনোবিজ্ঞানৰ দ্বাৰা আমি এটা সুকীয়া মানসিক পৰম্পৰাক বুজাইছোঁ যি ভাৰতীয় নীতি আৰু চিন্তাৰ শিপাযুক্ত, দেশত থকা বিভিন্ন ধৰণৰ মানসিক পদ্ধতিকে ধৰি।
" যিবোৰ সম্পদ সামগ্ৰী প্ৰস্তুত কৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ছাত্ৰ ফেল'শ্বিপ প্ৰদান কৰা, আলোচনা চক্ৰ অনুষ্ঠিত কৰা, পাঠ্যক্ৰম প্ৰদান কৰা, এটা ৱেবছাইট সৃষ্টি কৰা, আৰু পৰামৰ্শসমূহ কাৰ্যকৰী কৰাটো নিশ্চিত কৰিবলৈ অনুসৰণমূলক ব্যৱস্থাৰ বাবে এখন সমিতি নিযুক্তি দিয়ালৈকে আছিল।
ভাৰতীয় মনোবিজ্ঞান গৱেষণা আৰু পণ্ডিতে সম্বোধন কৰা বিষয়সমূহত মূল্যবোধ, ব্যক্তিত্ব, উপলব্ধি, জ্ঞান, আৱেগ, সৃষ্টিশীলতা, শিক্ষা, আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ সৈতে প্ৰাসংগিক ধাৰণা বা প্ৰক্ৰিয়াৰ লগতে ধ্যান, যোগ, আৰু আয়ুৰ্বেদৰ দৰে প্ৰয়োগ, আৰু বিশিষ্ট আধ্যাত্মিকৰ কেছ ষ্টাডি আদি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
ভাৰতীয় মনোবিজ্ঞানে পদ্ধতিগত বহুত্ববাদৰ সমৰ্থন কৰে আৰু বিশেষকৈ এনে সাৰ্বজনীন দৃষ্টিভংগীৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে যিবোৰ মূলতঃ এজন ব্যক্তিৰ আভ্যন্তৰীণ অৱস্থাৰ সৈতে জড়িত, আৰু ই পৰলোকীয়, ধৰ্মীয় নহয়।
আৰু বিশেষভাৱে এনে প্ৰয়োগৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে যিয়ে মানৱীয় অৱস্থাৰ প্ৰাপ্তি আৰু কল্যাণৰ দিশত ইতিবাচক ৰূপান্তৰক লালন-পালন কৰে।
ভাৰতীয় মনোবিজ্ঞানে নিজকে আধুনিক মনোবিজ্ঞানৰ পৰিপূৰক, আধুনিক মনোবিজ্ঞানৰ সীমা সম্প্ৰসাৰণ কৰিবলৈ সক্ষম, আধুনিক মনোবিজ্ঞানৰ বহু অংশৰ সৈতে একত্ৰিত হ’বলৈ সক্ষম বুলি ভাবে।
ভাৰতীয় মনোবিজ্ঞানৰ লগত প্ৰাসংগিক আৰু প্ৰায়ে ইয়াৰ লগত আংশিকভাৱে সোমাই থকা আন আন পণ্ডিত আৰু বৈজ্ঞানিক ক্ষেত্ৰসমূহ হ’ল আধুনিক বৈজ্ঞানিক মনোবিজ্ঞান, স্নায়ুশৰীৰবিজ্ঞান, চেতনা অধ্যয়ন, ভাৰতীয় দৰ্শন আৰু ধৰ্ম।
ভাৰতীয় মনোবিজ্ঞানৰ প্ৰধান গ্ৰন্থসমূহে এই ক্ষেত্ৰখনক পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় চিন্তাৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা মানসিক ধাৰণাসমূহৰ অধ্যয়নৰ সৈতে জড়িত বুলি সংজ্ঞায়িত কৰিছে।
উদাহৰণস্বৰূপে, , , লিখিছে যে "ভাৰতীয় মনোবিজ্ঞান বুলি ক'লে আমি মনোবিজ্ঞানৰ এনে এক দৃষ্টিভংগী বুজাইছোঁ যিটো ভাৰতীয় উপ-মহাদেশৰ ভিতৰত হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি বিকশিত হোৱা ধাৰণা আৰু অনুশীলনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ় লৈ উঠে।
আমি বুজাব বিচৰা নাই, 'ভাৰতীয় জনসাধাৰণৰ মনোবিজ্ঞান', বা 'ভাৰতীয় বিশ্ববিদ্যালয়ত শিকোৱা মনোবিজ্ঞান'।
ৰাও লিখিছে যে ভাৰতীয় মনোবিজ্ঞানে "ধ্ৰুপদী ভাৰতীয় চিন্তাধাৰাৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা আৰু শিপাই থকা মনোবিজ্ঞানৰ এক ব্যৱস্থা/বিদ্যালয়ক বুজায়।
চৌধুৰীয়ে লক্ষ্য কৰিছিল যে হেণ্ডবুকত চিন্তাধাৰা (জৈন ধৰ্ম, বৌদ্ধ ধৰ্ম, হিন্দু ধৰ্ম, আৰু বিভিন্ন আনুষংগিক পৰম্পৰা), নিৰ্দিষ্ট মানসিক প্ৰক্ৰিয়া আৰু নিৰ্মাণ ("মূল্য, ব্যক্তিত্ব, উপলব্ধি, জ্ঞান, আৱেগ, সৃষ্টিশীলতা, শিক্ষা")ৰ বিষয়ে কিছু অংশ সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে ।
276–292}, বি.জি.তিলক, ৰমনা মহৰ্ষি, মহাত্মা গান্ধী, একনাথ এশ্বৰন আদি কেইবাজনো বিশিষ্ট ভাৰতীয় আধ্যাত্মিক ব্যক্তি আৰু তেওঁলোকৰ উত্তৰাধিকাৰৰ কেছ ষ্টাডি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।