polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
মুম্বাইৰপৰা প্ৰকাশিত সাপ্তাহিক ট্যেবলয়েড -ৰ ইলাচট্ৰেটৰ আৰু কাৰ্টুনিষ্ট হিচাপে বাসু চেটাৰ্জীয়ে তেওঁৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁ ৰাজ কাপুৰ আৰু ৱাহিদা ৰহমান অভিনীত “তিচৰি কসম” চলচ্চিত্ৰত পৰিচালক বাসু ভট্টাচাৰ্যৰ সহযোগী ৰূপে কাম কৰিছিল, যিখন চিনেমাই ১৯৬৬ চনত শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
মিঠুন চক্ৰৱৰ্তী, অমিতাভ বচ্চন, বিনোদ মেহৰা, ৰতি অগ্নিহোত্ৰী, মুন মুন সেন, মৌচুমী চেট্টাৰ্জী, নিতু সিং, জিতেন্দ্ৰ, দেৱ আনন্দ, ধৰ্মেন্দ্ৰ, হেমা মালিনী, অনিল কাপুৰ, অমৃতা সিং আদি বহু নামী-দামী অভিনেতা-অভিনেত্ৰীয়ে তেওঁৰ ছবিত কাম কৰিছে।
বাসু চেটাৰ্জী ব্যোমকেশ বক্সি, ৰজনী আদিৰ দৰে জনপ্ৰিয় আৰু বহুল প্ৰচলিত দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিকৰো নিৰ্মাতা আৰু নিৰ্দেশক।
এচিয়ান একাডেমি অৱ ফিল্ম এণ্ড টেলিভিছনৰ ইণ্টাৰনেচনেল ফিল্ম এণ্ড টেলিভিছন ক্লাৱৰ বাসু চেটাৰ্জী এগৰাকী সদস্য।
অন্নপ্ৰাশন হিন্দু ধৰ্মালম্বীসকলৰ মাজত প্ৰচলিত শিশুক প্ৰথমবাৰৰ বাবে অন্ন খুৱাওঁতে পতা ধাৰ্মিক অনুষ্ঠান৷ ই হিন্দু সংস্কাৰসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।
প্ৰাচীন ভাৰতীয় আন সংস্কাৰসমূহে ক্ৰমে গুৰুত্ব হেৰুৱালেও অন্নপ্ৰাশন আধুনিক কালত এতিয়াও গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ আছে।
অন্নপ্ৰাশনত পৰিয়ালৰ সকলো সদস্য, আত্মীয়-স্বজন, বন্ধু-বান্ধৱ, ওচৰ চুবুৰীয়াক নিমন্ত্ৰণ কৰি উদ্‌যাপন কৰা হয়।
তেওঁৰ অণুৰ প্ৰতি থকা ৰাপৰ কথা প্ৰতিফলিত হয় তেওঁৰ ট্ৰেটিছ্‌ অন দ্য ম'চ'ন অফ্‌ ভৰ্টেক্স ৰিঙছ্‌ যাৰ বাবে তেওঁ ১৮৮৪ চনত আডামছ্‌ প্ৰাইজ পাইছিল।
টমছনে বায়ুশূন্যৰ মাজেৰে কেথড ৰশ্মি প্ৰবাহিত কৰিছিল আৰু কিমান কোণত ৰশ্মিৰ গতিপথ সলনি হয় তাক উলিয়াবলৈ সক্ষম হৈছিল।
১৯১২চনত তেওঁ চুম্বকীয় আৰু বৈদুতিক ক্ষেত্ৰৰ মাজেৰে আয়নাইজ্‌দ নিয়ন পাৰ কৰি অধান আৰু ভৰৰ অনুপাত উলিয়াই।
১৯১৯ চনত টমছনে কেভেণ্ডিচ পৰীক্ষাগাৰৰ সঞ্চালক পদৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰি ট্ৰিনিটি কলেজৰ মাষ্টাৰ পদ গ্ৰহণ কৰে।
তেওঁ কেইবাখনো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল; অক্সফ'ৰ্ড, ডাব্লিন, লণ্ডন, ভিক্টৰিয়া, ক'লম্বিয়া, কেম্ব্ৰিজ, ডুৰহাম, বিৰমিঙ্গহাম, গত্তিজেন, লীড্‌ছ, অচ্‌ল', চৰব'ন, ইডিনবাৰ্গ, ৰিডিং, প্ৰিঞ্চটন, গ্লাছ্‌গ', জ'ন হ'পকিনছ্‌, আবেৰডিন,এথেঞ্চ, ক্ৰেক' আৰু ফিলেডেলফিয়া।
টমছনৰ তত্ত্বাবধানত গৱেষণা কৰা মুঠ ৯জন বিজ্ঞানীয়ে নোবেল বঁটা লাভ কৰিছিল যাৰ ভিতৰত তেওঁৰ পুত্ৰ জৰ্জ পাগেট টমছনো আছিল।
তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ ইচ্ছা অনুযায়ী ১৪ বছৰৰ বয়সতে মানচেষ্টাৰ এখন ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজত নাম ভৰ্তি কৰে।
সুন্দৰ কোঁৱৰ হৈছে বিবাহ উপযুক্ত বয়সৰ মধ্যযুগৰ অসমৰ এজন সুদৰ্শন ৰাজকোঁৱৰ, লগতে অধ্যনশীল আৰু সংস্কাৰী মনৰ অধিকাৰী।
সুন্দৰ কোঁৱৰৰ আল-পৈচান ধৰিবৰ বাবে কাৰেঙত থকা লিগিৰী শেৱালি, ৰেৱতী আৰু সেউজীৰ ভিতৰত শেৱালি কোঁৱৰৰ অতিকৈ প্ৰিয়।
আনফালে, সুন্দৰ কোঁৱৰ আৰু শেৱালিৰ প্ৰেম ইমানেই গভীৰ হৈছিলগৈ যে, তেওঁলোকে যিকোনো বাধা নেওচি আমৃত্যু ইজনে-সিজনৰ হৈ থাকিবলৈ প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ হৈছিল।
সুন্দৰ কোঁৱৰ আৰু শেৱালিয়ে স্বাৰ্থপৰৰ দৰে এজনে আনজনৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমৰ বৰ্হিপ্ৰকাশ ঘটোৱা নাছিল, বৰঞ্চ তেওঁলোকে সকলো সামাজিক আৰু পৰম্পৰাগত বাধা নেওচি একেলগে থাকিবলৈ বিচাৰিছিল।
এই যুঁজত ৰাজমাওৰ জয় হৈছিল আৰু সুন্দৰ কোঁৱৰে স্ব-ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে কাঞ্চনমতীৰ সৈতে বিয়াত বহিছিল।
এইকেইটা চৰিত্ৰৰ উপৰিও নাটকখনৰ কাহিনীভাগ আগবঢ়াই নিয়াত সুদৰ্শন, বপুৰা, ৰেৱতী, সেউজী, বুঢ়াগোহাঁয়নী, ৰুণুক, জুনুক, ঠুনুক, চাওদাং, সৈন্য ইত্যাদি চৰিত্ৰই সহায় কৰিছে।
আনহাতে, বিয়াৰ পাছত কাঞ্চনমতীয়ে ৰাজ্যৰে আন এজন মন্ত্ৰী পুত্ৰ অনঙ্গৰামৰ সৈতে থকা গোপন প্ৰেমৰ কথা সুন্দৰ কোঁৱৰক অৱগত কৰাত ঘটনাই মূৰ সলায়।
শেষত সুন্দৰ কোঁৱৰে কাঞ্চনমতীক সকলো সামাজিক ৰীতি-নীতি একাষৰীয়াকৈ থৈ শাৰীৰিক সম্পৰ্কতকৈ হৃদয়ৰ প্ৰেম যে ঊৰ্ধত এই কথা প্ৰমাণ কৰিবৰ বাবে অনঙ্গৰামৰ হাতত গতাই দিবলৈ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে।
সুন্দৰ কোঁৱৰৰ এই বৈপ্লৱিক পদক্ষেপে কাঞ্চনমতী আৰু শেৱালিক দুটা অন্যতম ট্ৰজিক চৰিত্ৰত পৰিণত কৰে।
কাঞ্চনমতীয়ে ইয়াৰ পৰিণতিত বিহ খাই আত্মহত্যা কৰে আৰু শেৱালিয়ে ৰাজকুমাৰৰ প্ৰতি হৃদয়ত পৱিত্ৰ প্ৰেম থকাৰ পাছতো কাৰেঙৰ লিগিৰীৰ পৰা ৰাজকুঁৱৰীলৈ ঘটা উত্তৰণ নিজ চকুৰে চাব নুখুজি পৰ্বতৰ শিখৰৰ পৰা জঁপিয়াই আত্মহত্যা কৰে।
গীতসমূহ আছিল সোণৰে পালেঙত অ' মনেতৰা, মোৰে জীৱনৰে সখা কৃষ্ণ, বাৰিষাৰে ঘন ঘোৰ, বনৰীয়া আমি বনৰ চৰাই, যাউতিযুগীয়া ধনে মোৰ অ"', পৰ্ব্বততে ফুলিলে ৰঙানোকৈ ফুলে কলি আৰু অ' সোঁৱৰণি" ।
প্ৰতিটো অঙ্কতে দৃশ্যপটৰ পৰিৱৰ্তন বুজাবৰ বাবে প্ৰথম দৰ্শন, দ্বিতীয় দৰ্শন- এনেদৰে দৃশ্য বিভাজন কৰিছে।
প্ৰেমক কেন্দ্ৰ কৰি সৃষ্টি হোৱা কিছুমান সামাজিক আৰু মনস্তাত্ত্বিক সমস্যাৰ বিয়োগান্তক পৰিণতিত নাটকখনৰ সামৰণি পৰিছে।
খাচিসকলৰৰ মাতৃবংশীয় প্ৰথাক পৃথিৱীৰ "বৰ্তি থকা বৃহৎ মাতৃবংশীয় সংস্কৃতিসমূহৰ" এটা বুলি অভিহিত কৰা হৈছে।
যুদ্ধলৈ যোৱা খাচি ৰজাসকলে পৰিয়ালৰ দায়িত্ব মহিলাক দি থৈ গৈছিল আৰু সেইবাবে সমাজত মহিলাৰ ভূমিকা অতীজৰে পৰা সন্মানীয় লৈ পৰিছে।
হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতত উল্লেখিত নাৰী ৰাজ্যৰ খাচি আৰু জয়ন্তীয়া পাহাৰ আৰু মেঘালয়ৰ মাতৃবংশ প্ৰথাৰ লগত সম্পৰ্ক থাকিব পাৰে।
২০০৪ চনৰ এক প্ৰতিবেদন অনুসৰি মেঘালয়ৰ জনজাতিসমূহৰ মাতৃবংশীয় বৈশিষ্ট্য কিছু পৰিমাণে নাইকিয়া হৈ আহিছে।
কোনো লোকৰ কন্যা সন্তান জন্ম নহ'লে তেওঁলোকে ছোৱালী এজনী তুলি লয় আৰু সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰ তাইলৈ হস্তান্তৰ কৰে।
খাচি সমাজৰ সফল মহিলাসকলে অনুভৱ কৰে যে তেওঁলোকৰ "সামাজিক ব্যতিক্ৰমে" সফল হোৱাত সৰ্বতোপ্ৰকাৰে সহায় কৰে।
তেওঁ জনায় যে গাৰোসকলৰ মাজতো মাতৃবংশীয় উত্তৰাধিকাৰ, বিবাহৰ পাছত মাতৃৰ ঘৰত বা কাষতে বাসৰ প্ৰথা, সম্পৰ্কীয় লোকৰ মাজত বিবাহৰ পচন্দ, প্ৰাক্‌-বৈবাহিক যৌনমিলন আদিৰ প্ৰচলন আছে, কিন্ত নাৰীৰ ব্যভিচাৰক শাস্তি দিয়া হয়।
আনহাতে খাচিসকলৰ মাজত মাতৃবংশীয় উত্তৰাধিকাৰ, বিবাহৰ পাছত মাতৃৰ ঘৰত বা কাষতে বাসৰ প্ৰথা আৰু দ্বি-বাসস্থান (পত্নীয়ে মাক-দেউতাকৰ লগতে বাস কৰে আৰু গিৰিয়েকে অন্য ঘৰত বাস কৰে)ৰ নিয়ম আছে।
এই সমাজ ব্যৱস্থাত কোনো এজন ব্যক্তিক তেওঁৰ মাতৃৰ বংশৰে সূচোৱা হয় আৰু সম্পত্তিৰ বা উপাধিৰ উত্তৰাধিকাৰ জড়িত থাকে।
এনে ব্যৱস্থা সাধাৰণতে দেখা পোৱা পিতৃপ্ৰধান প্ৰথাতকৈ বেলেগ য'ত পৰিয়ালৰ পৰিচয় মূল পুৰুষজনৰ পৰা আহে।
তেওঁলোকে প্ৰকাশ কৰে যে "খাচি পুৰুষৰ কোনো সুৰক্ষা নাই, তেওঁলোকৰ মাটিৰ অধিকাৰ নাই, তেওঁলোকে পাৰিবাৰিক ব্যৱসায় চলাব নোৱাৰে আৰু কোনো কামতে গ্ৰহণযোগ্য নহয়।
ভিন ভিন ভাষা, আচাৰ-ব্যৱহাৰ থকা কেইবাটাও উপগোষ্ঠীৰ বাবে খাচি জনগোষ্ঠী শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰ লাভ কৰা কনিষ্ঠ জীয়েকে মাক-দেউতাকৰ বৃদ্ধ বয়সত যত্ন ল'ব লাগে আৰু ভায়েক-ভনীয়েকৰো পঢ়া-শুনা বা অন্য দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিব লাগে।
য়ুভাল নোৱাহ হাৰাৰী হৈছে এগৰাকী ইজৰাইলী ইতিহাসবিদ, প্ৰসিদ্ধ লেখক, আৰু জেৰুজালেমৰ হিব্ৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এগৰাকী অধ্যাপক।
তেওঁৰ তিনিখন গ্ৰন্থৰ নাম হৈছে চেপিয়েনছ: এ ব্ৰিফ হিষ্ট্ৰী অৱ হিউমেনকাইণ্ড , হ'ম' ডিউছ: এ ব্ৰিফ হিষ্ট্ৰী অৱ টুম'ৰ' , আৰু ২১ লেছনছ্ ফ'ৰ দ্য টুৱেণ্টি ফাৰ্ষ্ট চেঞ্চুৰী ।
হাৰাৰীৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ ছেপিয়েনছ: এ ব্ৰিফ হিষ্ট্ৰী অৱ হিউমেনকাইণ্ড ২০১১ চনত প্ৰকাশিত হৈছিল।
২০০২ চনত হাৰাৰীয়ে তেওঁৰ জীৱনসংগী ইটজিক য়াহাভক লগ পায় যাক হাৰাৰীয়ে "ইণ্টাৰনেট অৱ অল থিংছ" বুলি অভিহিত কৰে।
হাৰাৰীয়ে কয় যে; ২০০০ চনত অক্সফৰ্ডত থাকোঁতে তেওঁ আৰম্ভ কৰা ৱিপাশনা ধ্যানে তেওঁৰ জীৱন সলনি কৰি পেলাইছে।
জেৰুজালেমৰ হিব্ৰু বিশ্ববিদ্যালয়ত হাৰাৰীয়ে ১৯৯৩ চনৰ পৰা '৯৮লৈকে মধ্যযুগীয় ইতিহাস আৰু সামৰিক ইতিহাস অধ্যয়ন কৰে আৰু সেইবিষয়ত বিশেষজ্ঞ হৈ উঠে।
হ'ম' ডিউছত হাৰাৰীয়ে মানুহৰ ভৱিষ্যত তেওঁলোকৰ অতীত আৰু বৰ্তমানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল বুলি বিশ্লেষণ দাঙি ধৰে।
উইলিয়াম উইলছন হাণ্টাৰে ১৮৭৯ চনত প্ৰকাশ পোৱা তেওঁৰ গ্ৰন্থ এ ষ্টেটিষ্টিকেল একাউণ্ট অফ আছামত অসমত পোৱা ৮৭ বিধ চাউলৰ কথা উল্লেখ কৰিছে আৰু ইয়াৰ ভিতৰত চকোৱা চাউল অন্যতম।
চকোৱা চাউল ইমানেই কোমল যে অসমৰ লোকে ইয়াক নিসিজোৱাকৈ কেৱল পানীত তিয়াই ৰাখিয়েই কোমল চাউল হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে।
বুৰঞ্জীবিদ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাই হিষ্ট্ৰি অফ আছাম শীৰ্ষক গ্ৰন্থত আহোম সৈন্যবাহিনীয়ে চকোৱা চাউলৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা কোমল চাউল খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে।
অসমৰ তিনিচুকীয়া, ধেমাজী, ডিব্ৰুগড়, লখিমপুৰ, শিৱসাগৰ, যোৰহাট, গোলাঘাট, নগাওঁ, মৰিগাওঁ আৰু শোণিতপুৰ জিলাতে প্ৰধানকৈ ইয়াৰ খেতি কৰা হয় যদিও মাজুলী আৰু দৰং জিলাতো চকোৱা চাউলৰ খেতি দেখা যায়।
ভূঁই ৰোৱা কাৰ্য জুন-জুলাই মাহত আৰম্ভ হয় আৰু নৱেম্বৰ-ডিচেম্বৰ মাহত শস্য চপাবৰ বাবে উপযোগী হৈ উঠে।
কিন্তু অসমৰ কৃষকসকলে ঘৰত খাবলৈ আন ধানসমূহৰ লগতেই খেতি কৰা ওখ পৰম্পৰাগত চকোৱা চাউলৰ উৎপাদন প্ৰতি হেক্টৰত ১ টনতকৈ বেছি নহয়।
ৰ’দ বা পোহৰৰ প্ৰতি সংবেদনশীলতাৰ বাবে ৰ’দ পৰা সময়ছোৱাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ইয়াৰ বৃদ্ধি বা উৎপাদনত হীন-দেঢ়ী ঘটিব পাৰে।
হাণ্টাৰে চকোৱা চাউলৰ তিনিবিধ প্ৰকাৰৰ নাম উল্লেখ কৰিছে আৰু এয়া হৈছে গৰু চকোৱা, সৰু চকোৱা আৰু বৰ চকোৱা।
তিতাবৰৰ ধান গৱেষণা কেন্দ্ৰ প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ পিছত অসমৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা চকোৱা চাউলৰ প্ৰায় ২৩টা সঁচ সংগ্ৰহ কৰি সংৰক্ষণ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে।
প্ৰথমটো চিকিৎসা-পদ্ধতি য়ে ৪০০ গৰাকী ব্যক্তিৰ মৃত্যু ঘটাব, আনহাতে পদ্ধতিৰ ৩৩% সম্ভাৱনা আছে যে কোনো মানুহৰেই মৃত্যু নঘটে; কিন্তু ৬৬% সম্ভাৱনা আছে প্ৰত্যকৰে মৃত্যু ঘটিব।
এই বিকল্পটো তাৰ পাছত অংশগ্ৰহণকাৰীসকলৰ মাজত উপস্থাপন কৰোৱা হৈছিল-যোগাত্মক আৰু ঋণাত্মক দুয়োটা কাঠামোৰ জৰিয়তে।
কাঠামোবদ্ধ প্ৰভাৱ হৈছে একধৰণৰ বোধগত পক্ষপাতিতা য'ত মানুহে বিকল্প এটা নিৰ্বাচনৰ সময়ত সেইটো যোগাত্মক সংকেতৰ দ্বাৰা উপস্থাপিত নে বিয়োগাত্মক সংকেতৰ দ্বাৰা উপস্থাপিত-তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে।
১৯৮১ চনৰ জীৱন আৰু মৃত্যু সম্পৰ্কীয় এটা কাল্পনিক পৰিস্থিতিত ভাগ লোৱা অংশগ্ৰহণকাৰীক ভিন্ন শৈলীৰে লিখা বাক্যই কিদৰে প্ৰভাৱিত কৰিছিল সেইয়া এম'ছ ভাৰস্কি আৰু ডেনিয়েল কাহনেমেন-এ লগ হৈ অন্বেষণ কৰিছিল।
ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ শিতানত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা “চাৰ্টিফিকেট অৱ মেৰিট” লাভ কৰিছিল।
এয়া এজন নিস্থাৱান স্বামী আৰু মৰমীয়াল পিতৃৰ মৰ্মস্পৰ্শী কাহিনী, যিয়ে মৰমী পত্নীৰ আকস্মিক মৃত্যুৰ পাছত পুনৰ্বিবাহ নকৰাবলৈ সিদ্ধান্ত লয়, যাতে সন্তান দুটিক নিজে যতন লৈ ডাঙৰ-দীঘল কৰিব পাৰে।
কিন্তু পৰিস্থিতিয়ে তেওঁক সিদ্ধান্ত সলাবলৈ বাধ্য কৰায় আৰু সন্তানৰ সুৰক্ষাৰ বাবে পুনৰ্বিবাহৰ বাবে সন্মত হয়।
ৰমেশে অফিচৰ পৰা ঘৰ পাই পত্নী বুলুক জনায় যে তেওঁ অফিচিয়েল ভ্ৰমণত কলিকতালৈ যাব বুলুৱেও যিহেতু আগতে কেতিয়াও কলিকতালৈ গৈ পোৱা নাই, সেয়েহে তেৱোঁ গিৰিয়েকৰ লগত যাবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিলে।
ৰমেশে ভগ্ন হৃদয়েৰে ঘৰ পালেহি আৰু ল’ৰা-ছোৱালীহালক মাক বেমাৰ হৈ হাস্পাতালত চিকিৎসাধীন হৈ আছে বুলি ক’লে আৰু পুনৰ্বিবাহ নকৰোৱাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে।
কানৈ মহাবিদ্যালয়ত পঢ়ি থাকোঁতে তেওঁ চৈয়দ চাদুল্লা, ৰাজেন গোহাঁই, হীৰেন গোহাঁই, ভবেশ গোস্বামী, প্ৰিন্স আদি বন্ধুবৰ্গৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে।
প্ৰায় পাঁচশতকৈও অধিক গীত ৰচনা কৰা দত্তৰ মই যি বাটেৰে ওলালো আজি, এই আকাশ বৰ বিশাল, তুমি আহিছিলা চেনাই আদি গীত বহুলভাৱে জনপ্ৰিয় হয়।
জয়ন্ত হাজৰিকা, চাৰু গোহাঁই, মালবিকা বৰা, ৰাজেন গোহাঁই, ডলী ঘোষ, শান্তা উজীৰ, সমৰ হাজৰিকা আদি কণ্ঠশিল্পীয়ে তেওঁ ৰচনা কৰা গীতত কণ্ঠদান কৰিছে।
তেওঁ সাদৰী, সোণমইনা, জীৱন সুৰভি, বহাগৰ দুপৰীয়া, শেৱালি, ইমান মৰম কিয় লাগে, এই মৰম তোমাৰ বাবে, হিয়া দিয়া নিয়া, নায়ক আদি চলচ্চিত্ৰৰ বাবে গীত ৰচনা কৰে।
পিতা-পুত্ৰ ছবিখনত তেওঁ লিখা ১১৬ শাৰীৰ বন্ধ কৰিব হাত, বন্ধ কৰিব মাত গীতটি সকলোতকৈ দীঘল অসমীয়া গীত বুলি কোৱা হয়।
মঙলদৈত পঢ়ি থকা কালত অষ্টম শ্ৰেণীত থাকোঁতে তেওঁ ৰচনা কৰা নাট এখনত অভিনয় কৰিবলগীয়া অভিনেতাজনৰ বেমাৰ হোৱাত তেঁৱেই নায়কৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলগীয়া হয়।
১৯৪১ চনত দৰং জিলাৰ খাৰুপেটীয়াত জন্ম লাভ কৰা হেমন্ত দত্তই এশৰো অধিক নাট আৰু পাঁচশৰো অধিক গীত ৰচনা কৰিছে।
এই সময়ছোৱাত তেওঁ বিদেশী মুদ্ৰা, কোষাগৰ, খুচুৰা বিভাগ, মানৱ সম্পদ আৰু বিনিয়োগ বেংকিংৰ বিভিন্ন পদবীত মকৰল আছিল।
ইয়াৰ লগতে তেওঁ ষ্টেট বেংকত থাকোঁতে কেইবাটাও নতুন বিভাগ যেনে, এছবিআই সাধাৰণ বীমা, এছবিআই কাষ্টডিয়াল চাৰ্ভিছ, এছবিআই পেঞ্চন ফাণ্ড প্ৰাইভেট লিমিটেড আৰু এছবিআই মেককুৰী আন্তঃগাঁথনি ফাণ্ড।
অধ্যক্ষৰ কাৰ্যভাৰ চলাই থকা সময়ত তেওঁ মহিলা সকলৰ মাতৃত্বৰ চুটি আৰু বয়সিয়াল মহিলা সকলৰ বাবে দুবছৰীয়া ছুটীৰ নীতি কাৰ্যকৰী কৰিছিল।
আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱসৰ দিনা তেওঁ বেংকৰ সকলো মহিলা কৰ্মচাৰীৰ বাবে বিনামূলীয়াকৈ চাৰ্ভিকেল কৰ্কট ৰোগৰ টীকাকৰণ ঘোষণা কৰিছিল।
ফৰ্চুন আলোচনীয়ে তেওঁক এছিয়া-প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় অঞ্চলৰ চতুৰ্থ ক্ষমতাশালী মহিলা হিচাপে উল্লেখ কৰিছিল।
ভাৰতৰ শীৰ্ষ বাণিজ্যিক বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠানৰ অধ্যক্ষ হোৱাৰ বাবে ফৰ্বৰ তালিকাত তেওঁ এই স্থান লাভ কৰিছিল আৰু শীৰ্ষ ২৫ তম স্থান লাভ কৰা একমাত্ৰ ভাৰতীয় মহিলা।
তেওঁৰ পিতৃ প্ৰদ্যুৎ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য বকাৰো ষ্টীল প্লেণ্টত কাম কৰিছিল আৰু মাতৃ কল্যাণী মুখাৰ্জী হোমিওপেথি চিকিৎসক আছিল।
তেওঁ তাৰপিছত লেডী ব্ৰাবৰ্ণ কলেজ আৰু যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত ইংৰাজী সাহিত্য অধ্যয়ন কৰিছিল।
তেওঁৰ স্বামী প্ৰীতিময় ভট্টাচাৰ্য্য ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান, খড়্গপুৰৰ ভূতপূৰ্ব অধ্যাপক।
২০১৮ চনত "অৰুন্ধতী ভট্টাচাৰ্য: দা মেকিং অফ এছবিআইছ ফাৰ্ষ্ট ৱমেন চেয়াৰপাৰচন" নামেৰে সাক্ষাৎকাৰ হাৱাৰ্ড বিজনেছ ৰিভিউ এচেণ্ড ত প্ৰকাশ হয়।
কিন্তু সাধাৰণ গাড়ী মেকানিকৰ কাম কৰা মোমায়েকৰ টান পৰি অহাত জীৱনে ড্ৰাইভৰী শিকি টেক্সি চলাবলৈ লয় আৰু সৰু ভায়েকৰ পঢ়া-শুনাৰ দায়িত্ব লয়।
কলকাতাৰ ইন্দ্ৰপুৰী ষ্টুডিঅ'ত চলচ্চিত্ৰখনৰ শ্বুটিং হৈছিল আৰু সম্পাদনাৰ সকলো কাম কলকাতাতে কৰা হৈছিল।
শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাবে বিধ্বস্ত হৈ তেওঁ ৰোগগ্ৰস্থ হৈ পৰিল আৰু তেওঁক হাস্পাতালত ভৰ্তি কৰোৱা হ’ল।
তাত গৈ তেওঁ পালে এজন দুৰ্নীতি পৰায়ণ প্ৰবন্ধক ভৱেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰক আৰু এজনী দায়িত্ব-জ্ঞানহীন কৰ্মচাৰী জুৰিক।
দূৰণীৰ ৰঙ ১৯৭৯ত মুক্তিপ্ৰাপ্ত জন্‌ছ মহলীয়া পৰিচালিত আৰু প্ৰযোজিত এখন ক’লা-বগা অসমীয়া ছবি।
পুণেৰ ফিল্ম এণ্ড টেলিভিচন ইঞ্চিটিটিউটৰ পৰিচালনা বিভাগৰ সদ্যোত্তীৰ্ণ মহলীয়াৰ এইখন প্ৰথম পৰিচালিত ছবি আছিল।
ছবিখনৰ কাষ্টিঙত কাহিনী, সংলাপ, চিত্ৰনাট্য আৰু সম্পাদনাত ব্যক্তিবিশেষৰ নাম প্ৰকাশ কৰাৰ সলনি জনৈক বুলিহে উল্লেখ কৰিছিল।
ছিটা বা প্ৰতিষেধক ছিটা হৈছে এক ধৰণৰ ৰাসায়নিক যৌগ বা মিশ্ৰণ যি দেহত এণ্টিবডি তৈয়াৰ হোৱা প্ৰক্ৰিয়াক উত্তেজিত কৰি দেহৰ কোনো ৰোগৰ বাবে প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বা অসংক্ৰামতা জন্মাত সহায় কৰে৷ কোনো প্ৰাণীৰ দেহত ৰোগ সৃষ্টিকাৰী ভাইৰাছ, বেক্টেৰিয়া ইত্যাদিৰ জীৱিত বা মৃতদেহ বা কোনো অংশবিশেষৰ পৰা এই ঔষধ প্ৰস্তুত কৰা হয়।
কোনো ৰোগৰ ছিটা হল কেবলমাত্ৰ সেই নিৰ্দিষ্ট ৰোগটোৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিৰোধক্ষমতা বৰ্ধনকাৰী ক্ৰিয়া সম্পন্ন জৈব উপাচাৰ যা ছিটাকৰণ।
ইয়াত সাধাৰণতে মৃতপ্ৰায় বা মৃত জীবাণু অথবা তাৰ বিষৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা ৰোগ সৃষ্টিকাৰী জীবাণু-সদৃশ উপাদান থাকে।
দেহে উক্ত উপাদানটোক বহিৰাগত হিচাপে চিনাক্ত কৰে, তাক ধ্বংস কৰে আৰু স্মৃতিত সংৰক্ষণ কৰি অসংক্ৰামতাক উদ্দীপিত কৰে, যাতে পৰবৰ্তী সময়ত দেহ অসংক্ৰাম্য হৈ সেই সমস্ত জীবাণুক খুব সহজে পৰবৰ্তী অনুপ্ৰবেশত চিনাক্ত আৰু ধবংস কৰিব পাৰে।
তেওঁ প্ৰমাণ কৰে গোৱালিনীৰ তেজ গৰুৰ বসন্ত সংক্ৰমিত তেজ আৰু সেই তেজ তেওঁ জেমছ ফিলিপ নামৰ ৮ বছৰ বয়সৰ এজন সুস্থ ল'ৰাক দিয়ে।
সামান্য বসন্তৰ উপসৰ্গৰ পিছত সি আকৌ সম্পূৰ্ণ সুস্থ হৈ উঠে আৰু সি বসন্তৰ আক্ৰমণ প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
ইজৰাইলৰ নাহাল হেমাৰ গুহাত উদ্ধাৰ হোৱা প্ৰাক-মাটিৰ পাত্ৰত ধনিয়াৰ আটাইতকৈ পুৰণি পুৰতাত্বিক অৱস্থিতি পোৱা গৈছে।
যিহেতু ইজিপ্তত ধনিয়া প্ৰাকৃতিকভাৱে পোৱা নাযায় বাবে ইয়াৰ পৰা গম পোৱা গৈছে যে ইয়াত প্ৰাচীন কালত ধনিয়াৰ খেতি কৰা হৈছিল।
পাইলছত উদ্ধাৰ হোৱা লিনিয়াৰ বি ফলকত ধনিয়াৰ খেতি সুগন্ধি আতৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ খেতি কৰাৰ কথা উল্লেখ আছে।
ইয়াৰ লগতে জোল, চুপ, মাছ-মাংস, তৰকাৰীত সুগন্ধিকাৰক হিচাপে আৰু সজাবলৈ ধনিয়াৰ পাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অধিক উষ্ণতাত ধনিয়া পাতৰ গোন্ধ নাইকিয়া হয় বাবে খাদ্য পৰিবেশন কৰাৰ আগমুহূৰ্তত ইয়াৰ প্ৰয়োগ কৰা হয়।
আনহাতে গুটিত ভিটামিনৰ পৰিমাণ কম যদিও খাদ্য আঁহৰ লগতে কেলচিয়াম, চেলেনিয়াম, লো, মেগনেছিয়াম, আৰু মেংগানিজ আদি খনিজ দ্ৰৱ্যৰ পৰিমাণ বেছি।
দেউতাকৰ দোকানত সা-সামগ্ৰী বিক্ৰী কৰিয়েই তেওঁ প্ৰাথমিক পৰীক্ষা পাছ কৰিছিল আৰু সাতমাইল আঁতৰত থকা ইংৰাজী বিদ্যালয়ত নাম লগাইছিল।
তেওঁৰ প্ৰতিভাত বিমুগ্ধ হৈ অনন্ত কুমাৰ দাস নামৰ স্কুলৰ ওচৰৰ এজন লোকে মেঘনাদক নিজৰ ঘৰতে খোৱা আৰু থকাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিলে।
তেওঁৰ ঘৰত থাকিয়েই মেঘনাদে ১৯০৫ চনত ঢাকা অঞ্চলৰ পৰা প্ৰথম হৈ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় আৰু এটা বৃত্তিও লাভ কৰে।
১৯০৯ চনত তেওঁ ঢাকাৰে আন এখন স্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা দিয়ে আৰু ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰত তৃতীয় স্থান দখল কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
তাৰপিছত তেওঁ ঢাকা কলেজৰ বিজ্ঞান শাখাত নামভৰ্তি কৰে আৰু তাৰ দুবছৰৰ পিছত তৃতীয় স্থান লাভ কৰি ইণ্টাৰমিডিয়েট পৰীক্ষা পাছ কৰে।
তাৰ ভিতৰত অন্যতম হৈছে এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পদাৰ্থবিজ্ঞান বিভাগ আৰু কলিকতাৰ নিউক্লিয়াৰ পদাৰ্থবিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান।
বিজ্ঞান-চৰ্চাৰ অৰ্থে ভাৰতীয় সংঘনামৰ বহুজনসমাদৃত মঞ্চখনত তেওঁ সঞ্চালকৰ পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল।
১৯৪৩ চনত কলিকতাত স্থাপিত হোৱা সাহা নিউক্লিয়াৰ পদাৰ্থবিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান এইজনা বিজ্ঞানীৰেই দীৰ্ঘস্থায়ী কীৰ্তিস্তম্ভ।
সাহাৰ প্ৰথমটো বৈজ্ঞানিক প্ৰবন্ধ ১৯১৭ চনত প্ৰকাশ পায়, ব্ৰিটেইনৰ বিখ্যাত 'ফিল'ছফিকেল মেগাজিন'ত।
১৯১৮ চনত বিদ্যুৎ চুম্বকীয় তত্ত্বৰ বিষয়ে কৰা কেতবোৰ কামৰ বাবে তেওঁক স্বীকৃতি দি কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ে ডি.এছ.চি. উপাধি প্ৰদান কৰে।
১৯১৯ চনত 'হাৰ্ভাৰ্ড ক্লাছিফিকেশ্যন অব্ ষ্টেলাৰ স্পেট্ৰা' নামৰ এখন গৱেষণা গ্ৰন্থৰ বাবে তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰেমচান্দ-ৰায়চা্ন্দ বৃত্তি লাভ কৰে।
কিন্তু তেওঁক বিশ্বৰ বিজ্ঞান সমাজত অধিক জনপ্ৰিয় কৰি তোলে ১৯২০ চনত ফিল'ছফিকেল মেগাজিন'ত প্ৰকাশিত অইন এটা নিবন্ধইহে।
সাহাৰ এই সূত্ৰটোৰ সহায়ত নক্ষত্ৰ-সৃষ্টিৰ নানানটা উপাদানৰ আয়নীকৰণ অৱস্থাৰ বতৰা লোৱাটো সম্ভৱপৰ হৈছিল।
মেঘনাদ সাহাৰ এই কামটো পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত ৰাল্ফ এইচ্ছ. ফাউলাৰ আৰু এডৱাৰ্ড আৰ্থাৰ মিলেনেই পৰিৱৰ্ধন কৰিছিল।
কলিকতাৰ প্ৰেচিডেঞ্চি কলেজত বি.এছ.চি আৰু এম.এছ.চি পঢ়োঁতে তেওঁ লগ পাইছিল বংগদেশৰ আন এজন খ্যাতনামা পদাৰ্থবিদ সত্যেন্দ্ৰনাথ বসুক।
তেঁৱেই মেঘনাদক ১৯১৮ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সদ্যপ্ৰতিষ্ঠিত 'ইউনিভাৰ্ছিটি কলেজ অৱ চায়েন্স'ত পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ অধ্যাপক হিচাপে নিয়োগ কৰে।
কিন্তু ন'বেল সমিতিয়ে সেই প্ৰস্তাৱক 'প্ৰায়োগিক দিশ আছে,কিন্তু এইয়া উদ্ভাৱন নহয়' বুলি কৈ প্ৰত্যেকবাৰেই প্ৰত্যাখ্যান কৰে।
মেঘনাদ সাহাৰ জীৱনৰ অনন্য কৃতি হৈছে সাহা আয়নীকৰণ সমীকৰণ যিটো সূত্ৰৰ দ্বাৰা নক্ষত্ৰৰ ৰাসায়নিক আৰু ভৌতিক অৱস্থা ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি।
তাপগতিবিজ্ঞান আৰু পৰমাণুতত্ত্বৰ সহায় লৈ তেওঁ সূৰ্য আৰু অন্যান্য জ্যোতিষ্কবিলাকৰ উষ্ণতা, আয়নীকৰণ আদিৰ সম্পৰ্ক গাণিতিকভাৱে উপস্থাপন কৰিছিল।
ইয়াৰ উপৰিও তেওঁলোকে দুয়ো মিলি আইনষ্টাইনৰ আপেক্ষিকতাবাদ সম্পৰ্কীয় একাধিক মৌলিক নিবন্ধ জাৰ্মানীৰ পৰা ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছিল।
ভল্টাক প্ৰায়েই ফৰাচী প্ৰতিষ্ঠান লৈ আমন্ত্ৰিত কৰা হৈছিল য'ত ভল্টাই উপস্থিত সদস্যসকলক নিজৰ পৰীক্ষাসমূহ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
পাভিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰীক্ষামূলক পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগত ভল্টাই প্ৰায় ৪০ বছৰ কাল অধ্যাপনা কৰিছিল আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ পৰা বিপুল আদৰ লাভ কৰিছিল।
দাহ্য বায়ুৰ সম্পৰ্কে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বেঞ্জামিন ফ্ৰেংকলিনে লিখা এখন বিশেষ গৱেষণাপত্ৰ পঢ়ি ভল্টাই মিথেন আৱিষ্কাৰ কৰাৰ লগতে গৱেষণা কৰে।
তেখেতে "এটা বন্ধ পাত্ৰত বৈদ্যুতিক স্ফুলিংগৰ দ্বাৰা মিথেনৰ দাহন প্ৰক্ৰিয়া"ৰ দৰে কেতবোৰ পৰীক্ষা কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী বছৰত, তেখেতে স্থিতি-বিদ্যুৎ উৎপাদন কৰা ইলেক্ট্ৰফ'ৰাছ নামৰ এক বিশেষ সঁজুলি বিকশিত কৰাৰ উপৰিও জনপ্ৰিয় কৰে।
যদিওবা একেটা নীতিতেই কাম কৰা এটা যন্ত্ৰৰ বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰিছিল ছুইডেনৰ পৰীক্ষক জোহান উইলকেয়ে, ১৭৬২ চনত।
পেছাগত এই সাফল্য সত্ত্বেও ভল্টা পাৰিবাৰিক জীৱনৰ প্ৰতি অধিক আগ্ৰহী আছিল আৰু জীৱনৰ পৰৱৰ্তী কালছোৱাত তেওঁৰ এই আনুগত্য বাঢ়ি আহিছিল।
১৯৪৪ চনৰ ২৬ আগষ্টত গোৱালপাৰা জিলাৰ তৎকালীন জিলা প্ৰশাসক জহিৰুল হক এচকাৰৰ সভাপতিত্বত ধুবুৰী গভঃ হাই স্কুল প্ৰাঙ্গণত এখন জনসভাত ধুবুৰীত কলা তথা বিজ্ঞান বিভাগৰ এখন মহাবিদ্যালয়ৰ কল্পনা কৰা হয়।
সভাখনত ৰাই বাহাদুৰ বি.এম. দত্ত, ৰাই বাহাদুৰ এ.কে. ঘোষ, ফজৰ উদ্দিন আহমেদ, খান বাহাদুৰ আব্দুল মজিদ জিৱাচ সমেচ, আৰ.কে. ভোস আৰু মৌলবি জাহানউদ্দিন আহমেদৰ নিচিনা স্থানীয় ব্যক্তিবৰ্গ উপস্থিত আছিল আৰু শেষ লৈকে ১৬ আগষ্ট ভোলানাথ মহাবিদ্যালয়ৰ জন্মৰ লগে লগে এই আন্দোলনৰ সমাপ্তি ঘটে ১৯৪৬ চনত কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নিৰ্ধাৰিত পাঠ্যক্ৰমৰ অধীনত।
১৯৪৬ চনত প্ৰতিষ্ঠাৰ পিছৰ পৰা মহাবিদ্যালয়খন কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয় আৰু বৰ্তমান গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত অসম গোটেই পশ্চিমাঞ্চলত উচ্চশিক্ষাৰ শ্ৰেষ্ঠ প্ৰতিষ্ঠানৰ স্বীকৃতি অৰ্জন কৰিছে আৰু বজাই ৰাখিছে।
বৰ্তমান, কলা আৰু বিজ্ঞান অনুষদৰ অধীনত ভোকেচনাল প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ আৰু স্নাতকোত্তৰ সংবাদপত্ৰ বিদ্যালয়ৰ এখন কেন্দ্ৰৰ অধীনত ২৬টা পূৰ্ণাঙ্গ বিভাগ আছে।
ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যায়ন তথা স্বীকৃতি কাউন্সিল ন্যাক ২০১৬ চনত মহাবিদ্যালয়ক 'বি+' গ্ৰেড দি স্বীকৃতি দিছে।
ভোলানাথ মহাবিদ্যালয় বা বি. এন. কলেজ ভাৰতৰ পশ্চিম অসমৰ ধুবুৰীত অৱস্থিত উচ্চতৰ শিক্ষাৰ প্ৰাচীনতম প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ মাজত এখন।
মহাবিদ্যালয়খন ১৯৪৬ চনত মূলত ভোলানাথ চৌধুৰীৰ লক্ষীপুৰ এষ্টেট জমিদাৰ পৰিয়ালৰ অনুদানৰ মাধ্যমত প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল।
মহাবিদ্যালয়খন নগৰৰ ভূমিৰ বিস্তৃত চৌহদত অৱস্থিত আৰু ইয়াত পৰ্যাপ্ত ক্ৰীড়া পৰিকাঠামো, বিস্তৃত লন, প্ৰশাসনিক ব্লক, কেন্দ্ৰীয় গ্ৰন্থাগাৰ, হোষ্টেল কমপ্লেক্স, পুখুৰী, কেণ্টিন আছে, চৌহদত সুসজ্জিত বিজ্ঞান ল্যাব আৰু কম্পিউটাৰ সুবিধাসহ এটা স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ আছে।
যদি ধাৰণা কৰ্তাই শৰীৰৰ ওপৰ ফালে কোনো বস্ত্ৰ পৰিধান কৰিব নিবিচাৰে তেন্তে এডাল সূতা ধাৰণ কৰাই যথেষ্ট।
এই সূতাডালে পূৰ্বতে বিদ্যালয়ত অধ্যয়নৰত ব্যক্তি বা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰা ব্যক্তিৰ পৰিচয় বহন কৰিছিল।
পৌৰাণিক ভাৰতীয় পণ্ডিত হৰদত্তৰ মতে উপবিত্তৰ অৰ্থ হৈছে শৰীৰৰ ওপৰ অংশত ধাৰণ কৰা যিকোনো ধৰণৰ বস্ত্ৰ, আৰু প্ৰতি মুহূৰ্ততে ইয়াক ধাৰণ কৰাটো বাধ্যতামূলক নহয়।
১ স্তৱকত উল্লেখ থকা মতে লগুণ হৈছে সূতাৰে গঠিত এডাল বিশেষ ৰছী বা বস্ত্ৰ বা কুশ বনৰে তৈয়াৰ কৰা এডাল ৰছী।
পৌৰাণিক ভাৰতীয় শাস্ত্ৰ অনুসৰি ইয়াক ধাৰণ কৰাৰ প্ৰকৃত নিয়মমতে বাওঁ ফালৰ বাহুৰ ওপৰৰ পৰা মূৰেদি পাৰ কৰি আনি সোঁ বাহুৰ তলৰ ফালে ৰাখিব লাগে।
ওপৰৰ বস্ত্ৰ বা পবিত্ৰ সূতা পৰিধানৰ ধাৰণা তথা ইয়াৰ তাৎপৰ্য মহিলা সকললৈয়ো প্ৰসাৰিত হৈছিল আৰু ইয়াৰ দ্বাৰাই শাৰী, চাদৰ আদি পৰিধান কৰোঁতে বাওঁ ফালৰ পৰা পৰিধান কৰা নিয়মটো প্ৰচলিত হয়।
কোনো কন্যাৰ যদি উপনয়ন অনুষ্ঠান পতা হয় বা ব্ৰহ্মবাদিনী হিসাপে বৈদিক অধ্যয়ন আৰম্ভ কৰে তেতিয়াও এই নিয়মৰ পালন হৈছিল।
প্ৰধানকৈ ব্ৰাহ্মণ, ক্ষত্ৰিয় আৰু বৈশ্য সকলেহে উপনয়ন অনুষ্ঠিত কৰিলেও গ্ৰাস্য সূত্ৰই সমাজৰ প্ৰতিটো শ্ৰেণীৰ লোকে এই আচাৰ পালন কৰিব লাগে বুলি কৈছে।
পৌৰাণিক ভাৰতীয় সংস্কৃতি অনুসৰি মহিলা সকলেও বিবাহৰ পূৰ্বে বেদজ্ঞান লাভৰ বাবে উপনয়ন পালন কৰাৰ নিয়ম আছিল।
হিন্দুধৰ্মত ব্ৰাহ্মণ, ক্ষত্ৰিয় আৰু বৈশ্য বৰ্ণৰ ক্ষেত্ৰত উপনয়নৰ ন্যূনতম বয়স যথাক্ৰমে সাত, তেৰ আৰু সোতৰ বছৰ।
উপনয়নৰ বাবে মাহ হিচাপে বহাগ, জেঠ, আহাৰ, মাঘ, ফাগুন আৰু চ'ত; বাৰ হিচাপে দেও, বুধ, বৃহস্পতি আৰু শুক্ৰ বাৰ; নক্ষত্ৰ হিচাপে চিত্ৰা, অস্বিনী, শতভিষা, শ্ৰৱণা, ধনিষ্ঠা, জ্যেষ্ঠা, মৃগশিৰা, পূৰ্ব্বফাল্গুণী, পূৰ্ব্বভাদ্ৰপদ, পুষ্যা আৰু ৰেৱতী নক্ষত্ৰ তথা শুক্ল পক্ষত উপনয়ন পালন কৰা শুভ বুলি ধৰা হয়।
আন হাতে পুত্ৰ সন্তানৰ বয়স, ব্ৰাহ্মণ সকলৰ ১৫ বছৰ, ক্ষত্ৰিয়ৰ ২১ বছৰ আৰু বৈশ্যৰ ২৩ বছৰৰ উৰ্দ্ধলৈকে উপনয়ন অনুষ্ঠিত নকৰিলে সাবিত্ৰী পতিত হয় আৰু ব্ৰত বা উপবাসে থাকি প্ৰায়শ্চিত্ত হৈহে উপনয়ন পাতিব পাৰে বুলি শাস্ত্ৰত উল্লেখ আছে।
হিন্দু বিশ্বাস অনুযায়ী, প্ৰথমবাৰ ব্যক্তিৰ জন্ম হয় মাতৃগৰ্ভত; আৰু দ্বিতীয়বাৰ জন্ম হয় লগুণ ধাৰণ কৰাত।
১৮৩৫ চনত চাৰ্লছ আলেকজেণ্ডাৰ ব্ৰুছক ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে অসমত চাহ উদ্যোগ স্থাপন কৰিবলৈ দায়িত্ব প্ৰদান কৰে।
১৮৩৬ চনত তেওঁ সন্য বাহিনীৰ পৰা অব্যাহতি লয় আৰু তেওঁক অসম চাহ বাগিচা সমূহৰ পৰিদৰ্শক নিযুক্ত কৰা হয়।
প্ৰথমতে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে চীনা চাহৰ বাগিচা পাতি পৰীক্ষামূলক ভাবে খেতি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
সেইসময়ত শদিয়াত চাৰ্লছ আলেকজেণ্ডাৰ ব্ৰুছৰ নিজা প্ৰচেষ্টাত গঢ় লৈ উঠা স্থানীয় চাহৰ পুলিবাৰী দেখি সকলোৱে অভিভূত হৈছিল।
তেওঁ লগতে ব্যক্ত কৰে যে ব্ৰুছৰ চাহৰ নমুনা চাহ বিশেষজ্ঞ সকলে "উৎকৃষ্ট মান"ৰ বুলি উল্লেখ কৰিছে।
তাত তেঁও স্থানীয় চিংফৌ লোকসকলক এই গছৰ পাতৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা পানীয় গ্ৰহণ কৰা দেখিছিল আৰু তেঁও বিছা গামৰ পৰা সেই গছৰ পাত আৰু বীজ বৈজ্ঞানিকভাৱে পৰীক্ষণৰ বাবে সংগ্ৰহ কৰি অনাৰ যো-যা চলাইছিল।
ইয়াৰ কিছু দিনৰ পিছতেই তেঁওৰ মৃত্যু হোৱাত, তেঁও এই গছৰ প্ৰকৃত শ্ৰেণীবিভাজন জানিবলৈ সক্ষম নহ'ল।
১৮৩০ চনত তেঁওৰ ভাতৃ চাৰ্লছ আলেকজেণ্ডাৰ ব্ৰুছে অসম চাহৰ পাত কলিকতাৰ উদ্ভিদবিদ্যাৰ উদ্যানলৈ সঠিক পৰীক্ষণৰ বাবে প্ৰেৰণ কৰিছিল।
চাৰ্লছ আলেকজেণ্ডাৰ ব্ৰুছে চাহৰ লগত জড়িত তেওঁৰ অভিজ্ঞতা বৰ্ণনা কৰি " , , ." গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল।
তেওঁ ১৮৭১ চনত তেওঁ ইংলেণ্ডৰ ৰয়েল ছ'চাইটি অফ আৰ্টছৰ পৰা অসমত স্থানীয় চাহৰ খেতিৰ বাবে সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল।
অসম চাহৰ "আবিস্কাৰ" ৰবাৰ্ট ব্ৰুছ নামৰ এজন স্কট অভিযানকাৰীয়ে ১৮২৩ চনত আকস্মিকভাৱে কৰিছিল বুলি কোৱা হয়।
চেপিয়েনছসকলে বিশ্বত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত হাৰাৰীয়ে যুক্তি দিয়ে যে তেওঁলোকেই একমাত্ৰ জীৱ যি বৃহৎ সংখ্যাত নমনীয়ভাৱে সহযোগিতা কৰিব পাৰে।
তেওঁৰ মতে প্ৰাগঐতিহাসিক যুগৰ চেপিয়েনছসকলেই একমাত্ৰ কাৰণ যাৰ বাবে আন কিছুমান প্ৰজাতি যেনে নিএণ্ডেৰথেলছ বা মেগাফ’নাসকলৰ বিলুপ্তি ঘটিছিল।
তেওঁ ইয়াকো কয় যে ভগৱান, ৰাষ্ট্ৰ, টকা-পইচা, মানৱ অধিকাৰ আদি কিছুমান কাল্পনিক বস্তুৰ ওপৰত থকা অগাধ বিশ্বাসৰ বাবে চেপিয়েনছসকলে বৃহৎ সংখ্যাত সহযোগিতা কৰিব পাৰিছিল।
ধৰ্ম, ৰাজনৈতিক গঠন, ট্ৰেড নেটৱৰ্ক আৰু আইনী সংস্থা সহিতে সকলো বৃহৎ মানৱীয় সহযোগিতাই চেপিয়েনছসকলৰ স্বতন্ত্ৰ জ্ঞানৰ উত্থানৰ কথাকে সূচায় বুলি হাৰাৰীয়ে দাবী কৰে।
তদুপৰি হাৰাৰীয়ে টকা-পইচাক পাৰস্পৰিক বিশ্বাসৰ প্ৰণালী হিচাপে আৰু ৰাজনৈতিক আৰু অৰ্থনৈতিক প্ৰণালীক কম-বেছি পৰিমাণে ধৰ্মৰ সৈতে একেই বুলি ভাবে।
হাৰাৰীয়ে বৈজ্ঞানিক বিপ্লৱক ইউৰোপীয় চিন্তাধাৰাৰ উদ্ভাৱনৰ ৰূপত চায়-যাৰ দ্বাৰা অভিজাতসকলে তেওঁলোকৰ অজ্ঞানতাক স্বীকাৰ কৰে আৰু সেই অজ্ঞানতাক দূৰ কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰে।
হাৰাৰীয়ে ইয়াক আধুনিক ইউৰোপীয় সাম্ৰাজ্যবাদৰ এক ইন্ধন হিচাপে আৰু মানৱীয় সংস্কৃতিৰ বৰ্তমানৰ একত্ৰীকৰণ হিচাপে বিবেচনা কৰে।
জেনেটিক ইঞ্জিনিয়াৰিং, অমৰত্ব আৰু অজৈৱিক জীৱনৰ সূচনা কৰি আধুনিক প্ৰযুক্তিয়ে কিদৰে অতি সোনকালেই এটা প্ৰজাতিৰ বিলুপ্তি ঘটাব পাৰে তাকে লৈ হাৰাৰী চিন্তিত হৈছে।
চেপিয়েনছ্: এ ব্ৰিফ হিষ্ট্ৰী অৱ হিউমেনকাইণ্ড হৈছে প্ৰসিদ্ধ লেখক য়ুভাল নোৱাহ হাৰাৰীৰ এখন বহুপঠিত গ্ৰন্থ।
২০১১ চনত হিব্ৰু ভাষাত প্ৰকাশ পোৱা কিতাপখন হাৰাৰীয়ে জেৰুজালেমৰ হিব্ৰু বিশ্ববিদ্যালয়ত দিয়া কেইটামান বক্তৃতাৰ আধাৰত লিখিছে।
বিশেষকৈ হ’মচেপিয়েনছসকলক কেন্দ্ৰ কৰি হাৰাৰীয়ে প্ৰস্তৰ যুগৰ পুৰাতন মানৱৰ পৰা একবিংশ শতিকাৰ জীৱশ্ৰেষ্ঠ মানৱলৈকে হোৱা বিৱৰ্তনক জৰীপ কৰিছে।
প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞান বিশেষকৈ বিৱৰ্তনীয় জীৱবিজ্ঞানে অংকন কৰা এক ৰূপৰেখাক লৈ মানৱ ইতিহাসৰ বিৱৰণ দাঙি ধৰিছে।
মানৱসমাজৰ একত্ৰীকৰণৰ বিষয়ে ক’বলৈ গৈ হাৰাৰীয়ে যুক্তি দিয়ে যে ইতিহাসত চেপিয়েনছসকলৰ প্ৰৱণতা ক্ৰমান্বয়ে ৰাজনৈতিক আৰু অৰ্থনৈতিক আন্তঃনিৰ্ভৰশীলতাৰ দিশে আগবাঢ়িছিল।
শতিকাজুৰি অধিকাংশ মানুহেই সাম্ৰাজ্যত বাস কৰি আহিছে আৰু পুঁ‌জিবাদীৰ গোলকীকৰণে এক প্ৰভাৱিত ৰূপত তেনে এক গোলকীয় সাম্ৰাজ্যই গঠন কৰি আছে।
হাৰাৰীয়ে কয় যে টকা-পইচা, সাম্ৰাজ্য আৰু বিশ্বধৰ্মৰ নিচিনা বস্তুবোৰে এই প্ৰক্ৰিয়াত ইন্ধনৰ দৰে কাম কৰি আছে।
কৃষি-বিপ্লৱ সম্পৰ্কত হাৰাৰীৰ মূল দাবী এয়ে যে যেতিয়া চেপিয়েনছসকলৰ লগতে আন কিছুমান সহবিকশিত প্ৰজাতিৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিলে তেতিয়া তেওঁলোকৰ জীৱন চিকাৰী জীৱনতকৈ বেয়াৰ ফালে ঢাল খাবলৈ ধৰিলে।
এটা ডাঙৰ প্ৰশ্ন সোধা আৰু বিজ্ঞানসন্মতভাৱে তাৰ উত্তৰ দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত কিতাপখনে তেওঁক সহায় কৰে।
১৯২৩ চনত তেওঁক মাত্ৰ ২০ বছৰ বয়সত চাইণ্ডিয়া ষ্টীম নেভিগেচন কোম্পানীৰ ব্যৱস্থাপনা অনুষ্ঠানত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।
মাত্ৰ কেইটামান ভাপ ইঞ্জিন থকা কোম্পানীখনক লাহে লাহে উন্নয়ন ঘটাই ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ জাহাজ পৰিবহণ কোম্পানীলৈ পৰিৱৰ্তিত কৰাত তেওঁৰ অৱদান অপৰিসীম।
১৯৬৫ চনত তেওঁ ভাৰতৰ জাহাজৰ গৰাকী সকলৰ সংগঠন ইণ্ডিয়ান নেচনেল ষ্টীমশ্বিপ অনাৰ্ছ এছ'চিয়েছনৰ দুবছৰৰ বাবে অধ্যক্ষ পদ লাভ কৰে।
সাধাৰণতে পুৰুষৰ আধিপত্য থকা জাহাজৰ গৰাকী সকলৰ সংস্থাৰ মুৰব্বী পদত অধিষ্ঠিত হোৱা সুমতী মোৰাৰজী বিশ্বৰ প্ৰথম গৰাকী মহিলা।
১৯০৯ চনৰ ১৩ মাৰ্চ তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত বোম্বেৰ এক সম্ভ্ৰান্ত পৰিয়ালত সুমতী মোৰাৰজীৰ জন্ম হৈছিল।