polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
সংঘৰ্ষ , তেওঁৰ কাহিনীৰ ওপৰত আধাৰিত, যিখন বাৰাণসী চহৰৰ এটি থুগি সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত প্ৰতিশোধৰ এটি কল্পিত বিৱৰণ প্ৰস্তুত কৰিছে।
শেহতীয়াকৈ ২০১৪ চনৰ ২ মাৰ্চ তাৰিখে অসম সাহিত্য সভাই তেওঁক মামণি ৰয়ছম গোস্বামী ৰাষ্ট্ৰীয় সাহিত্য বঁটা প্ৰদান কৰে।
তেওঁক কলকাতাৰ -ত ভৰ্তি কৰা হয় যদিও একাধিক অংগ বিকল হোৱাৰ ফলত ২৮ জুলাইৰ দিনা তাতে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
সেই অনুসৰি পূব দিশত ম্যানমাৰৰ নেগ্ৰাইছ অন্তৰীপৰ পৰা এটা ৰেখা আন্দামান দ্বীপপুঞ্জৰ দ্বীপসমূহৰ ওপৰেৰে এনেভাৱে টনা হৈছে যে, যাতে দ্বীপসমূহৰ মধ্যভাগৰ সংকীৰ্ণ জলভাগ ৰেখাৰ পূব দিশত পৰে আৰু বংগোপসাগৰৰ পৰা বিচ্ছিন্ন থাকে।
পৰা পোয়েলো ব্ৰু পৰ্যন্ত এটি ৰেখা নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জৰ পশ্চিম দিশৰ দ্বীপসমূহৰ ওপৰেৰে এনেভাৱে প্ৰসাৰিত, যাতে দ্বীপসমূহৰ মধ্যভাগৰ সংকীৰ্ণ জলভাগ ম্যানমাৰ সাগৰত পৰে।
তাৰে ভিতৰত উত্তৰ দিশৰ পৰা গংগা, মেঘনা আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ; দক্ষিণদিশৰ পৰা মহানদী, গোদাৱৰী, কৃষ্ণা, ইৰাৱতী আৰু কাবেৰী নদী উল্লেখযোগ্য।
৬৪ কিলোমিটাৰব্যাপী কৌম নদী সবাতোকৈ সৰু নদী হিচাপে আৰু ২,৯৪৮ কিলোমিটাৰব্যাপী বিশ্বৰ ২৮তম দীৰ্ঘ নদী ব্ৰহ্মপুত্ৰ বাংলাদেশ, চীন, নেপাল আৰু ভাৰতৰ মাজেৰে প্ৰবাহিত হৈ বংগোপসাগৰত পৰিছে।
ম্যানমাৰৰ ইৰাৱাদি নদীও এই উপসাগৰত মিলিত হৈছে আৰু এসময়ত গভীৰ আৰু ঘন মেনগ্ৰ'ভ বনাঞ্চলৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
এইবোৰৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হল গংগা আৰু ইয়াৰ প্ৰধান দুই উপনদী পদ্মা আৰু হুগলী, ব্ৰহ্মপু্ত্ৰ আৰু তাৰ উপনদী যমুনা আৰু মেঘনা, ইৰাৱতী, গোদাৱৰী, মহানদী, কৃষ্ণা আৰু কাবেৰী নদী।
বংগোপসাগৰৰ নিকটবৰ্তী গুৰুত্বপূৰ্ণ বন্দৰ সমূহ হল: চেন্নাই, চট্টগ্ৰাম, কলকাতা, মংগলা, পাৰাদীপ, টুটিকোৰিন, বিশাখাপট্টনম আৰু য়াংগুন।
ভাৰতৰ প্ৰধান সমুদ্ৰ বন্দৰৰ ভিতৰত কাকিনাড়া, চেন্নাই, বিশাখাপট্টনম, কলকাতা, তৃণকমলি, পণ্ডিচেৰী আৰু পাৰাদিপ।
ম্যানমাৰৰ পূৰ্বৰ ৰাজধানী আৰু সৰ্ববৃহৎ নগৰী য়াংগুন বংগোপসাগৰৰ এটি উল্লেখযোগ্য সমুদ্ৰবন্দৰ।
এই উপসাগৰৰ পশ্চিম দিশত ভাৰত আৰু শ্ৰীলংকা, উত্তৰ দিশত ভাৰত আৰু বাংলাদেশ আৰু পূব দিশত ম্যানমাৰ আৰু ভাৰতৰ আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জ।
১৯৪৮ চনৰ আৰব-ইজৰাইলী যুদ্ধৰ সময়ত, ইজৰাইলে অন্যান্য অঞ্চলৰ লগতে পশ্চিম জেৰুজালেম অধিকাৰ কৰে।
ইজৰাইল চৰকাৰৰ সকলো গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰ্যা্যলয়, প্ৰধানমন্ত্ৰী, ৰাষ্ট্ৰপতিৰ বাসগৃহ আৰু উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ কাৰ্য্যালয়ো জেৰুজালেমত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।
আন্তৰাষ্ট্ৰীয় সম্প্ৰদায়ে এই বলপূৰ্বক দখলক বেআইনী বুলি ঘোষণা কৰে আৰু বৰ্তমানো পূব জেৰুজালেমক ইজৰাইলৰ দখলত থকা পেলেষ্টাইনৰ অংশ বুলি গণ্য কৰে।
দীঘলীয়া ইতিহাসত জেৰুজালেম কমেও দুবাৰ ধ্বংস কৰা হৈছিল, ২৩ বাৰ ঘেৰাও, ৫২ বাৰ আক্ৰমণ আৰু ৪৪ বাৰ বলপূৰ্বক দখল কৰা হৈছিল।
এই প্ৰাচীন অংশটো ঐতিহাসিকভাৱে চাৰিটা খণ্ডত বিভক্ত কৰা হৈছিল- আৰমেনিয়ান , খ্ৰীষ্টান, ইহুদী আৰু মুছলমান খণ্ড।
প্ৰায় ২০০,০০০ জন ইহুদীয়ে পূব জেৰুজালেমত বসবাস কৰি আছে যদিও এই বসতিসমূহ আন্তৰ্জাতিক নীতি অনুসৰি বেআইনী বুলি গণ্য কৰা হয়।
মক্কাৰ কাবা লৈ স্থায়ীভাৱে স্থানান্তৰ কৰাৰ প্ৰায় এবছৰ পূৰ্বলৈকে মুছলমানসকলৰ কিবলা ) জেৰুজালেম বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
মুছলমানসকলে বিশ্বাস কৰে যে মহম্মদক ঐশ্বৰিকভাৱে এনিশা মক্কাৰ পৰা জেৰুজালেমৰ টেম্প’ল মাউণ্টলৈ স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ পৰাই মহম্মদে ইছলাম ধৰ্মৰ পূৰ্বসুৰীসকলক লগ কৰিবলৈ স্বৰ্গলৈ যাত্ৰা কৰিছিল )।
জেৰুজালেম ভূমধ্য সাগৰ ৰ আৰু মৃত সাগৰ ৰ মাজত জুডিয়ান পৰ্বতমালা ৰ এক মালভূমিত অৱস্থিত বিশ্বৰ ভিতৰতে এক প্ৰাচীন চহৰ।
এই চহৰখন বিশ্বৰ তিনিটা ধৰ্ম, মুছলমান, খ্ৰীষ্টান আৰু ইহুদী লোকৰ বাবে এক পবিত্ৰ তীৰ্থস্থান বুলি গণ্য কৰা হয়।
ইজৰাইল আৰু পেলেষ্টাইন দুয়োখন দেশে এই চহৰক ৰাজধানী বুলি গণ্য কৰে আৰু ইয়াৰ ওপৰত অধিকাৰ দাবী কৰি আহিছে।
জেৰুজালেমত ইহুদীসকলৰ ঐতিহাসিক পবিত্ৰ মন্দিৰ আছিল আৰু ইয়াৰে অৱশিষ্ট হিচাপে ইহুদী অংশত বৰ্তমান ৱেষ্টাৰ্ন ৱাল অৱস্থিত।
আনহাতে খ্ৰীষ্টানসকলে বিশ্বাস কৰে যে যীশুক জন্মৰ পিছতে জেৰুজালেমলৈ অনা হৈছিল আৰু দ্বিতীয় মন্দিৰত ৰখা হৈছিল।
১৯৭৩ চনত ব্ৰিটিছ পুৰাতত্ত্ববিদ মৰ্টিমাৰ হুইলাৰে এই মূৰ্ত্তিটো তেওঁৰ প্ৰিয় বুলি মন্তব্য কৰে: "মই ভাবো তাই ১৫ বছৰমান বয়সৰ, তাতোকৈ বেছি নহয়, কিন্তু তাই তাই হাতৰ ওপৰলৈকে কেৱল খাৰু পিন্ধি আন একো নিপিন্ধাকৈ থিয় দি আছে।
এজনী ছোৱালী সম্পূৰ্ণৰূপে, সেই সময়ছোৱাৰ বাবে, নিজৰ আৰু পৃথিৱীৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণৰূপে আত্মবিশ্বাসী।
মহেঞ্জোদাৰোৰ আন এজন পুৰাতত্ত্ববিদজন মাৰ্শ্বেলৰ মতে এই মূৰ্ত্তিটো, “এজনী কমবয়সীয়া ছোৱালী, তাইৰ হাতখন তপিনাত আধা অমাৰ্জিত ভংগীত আছে, আৰু সংগীতৰ লহৰত ভৰি আৰু পতাকেইখন লৰাওতে ভৰিকেইখন আগলৈ দি আছে।
” পুৰাতত্ত্ববিদ গ্ৰেগৰী প’ছেলে কৈছে, “আমি নিশ্চিত নহয় যে তাই এজনী নাচনী, কিন্তু তাই যি কৰিছে সেই কামত তাই ভাল আৰু তাই এয়া জানে।
” এই মূৰ্ত্তিটোৱে সিন্ধু সভ্যতাৰ দুটা দিশ উন্মোচন কৰে: প্ৰথমটো হ’ল, তেওঁলোকে ধাতু মিহলি কৰাকে ধৰি কিছুমান কৃত্ৰিম পদ্ধতিৰ বিষয়ে জানিছিল আৰু দ্বিতীয়তে, বিনোদন, বিশেষকৈ নৃত্য তেওঁলোকৰ সংস্কৃতিৰ অংগ আছিল।
মূৰ্ত্তিৰ যুৱতীগৰাকী থিয় হৈ থকা অৱস্থাত আছে যদিও আনুমানিক বৃত্তিৰ ভিত্তিত ইয়াক নৃত্যৰতা যুৱতী আখ্যা দিয়া হয়।
মহেঞ্জোদাৰোত উদ্ধাৰ হোৱা দুটা ব্ৰঞ্জৰ মূৰ্ত্তিৰ ই অন্যতম আৰু অন্যান্য কঠিন মূৰ্ত্তিসমূহৰ তুলনাত নমনীয়।
তাইৰ বাওঁহাতত ২৪ ৰ পৰা ২৫ ডাল খাৰু থকাৰ বিপৰীতে সোঁহাতত ৪ দাল খাৰু আছে আৰু তাইক সোঁহাতেৰে উৰুত লাগি থকাকৈ কিছুমান সামগ্ৰী ধৰি থকা অৱস্থাত উপস্থাপন কৰা হৈছে।
২০০৪-০৫ চনত ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ব অনুসন্ধান বিভাগে ভিৰানাত নৃত্যৰতা যুৱতীৰ সৈতে সাদৃশ্য থকা প্ৰতিকৃতি অংকিত মাটিৰ এটা ভঙা টুকুৰা উদ্ধাৰ কৰে।
নৃত্যৰতা যুৱতী হৈছে সিন্ধু সভ্যতাৰ এক অন্যতম থলী মহেঞ্জোদাৰোত আৱিষ্কৃত প্ৰায় ২৫০০ খ্ৰী:পূ:ৰ এক ব্ৰঞ্জৰ মূৰ্ত্তি।
আঘাতৰ ঠাই হাইড্ৰ'জেন পেৰ'ক্সাইষেৰে ধোৱাৰ পাছত তেওঁৰ পৰিয়ালে চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ লোৱাৰ পৰা বিৰত থাকিল।
১০২ জ্বৰ, দ্বি-দৃষ্টি , অসংলগ্ন কথা আৰু বাঁও বাহুৰ সঞ্চালনে হোৱা অৱস্থাত জিনাক ছেইণ্ট এগ্‌নেছ চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰোৱা হয়।
মেয়' ক্লিনিকৰ নিউৰ'ল'জিষ্ট কেনেথ মেকে গিজিৰ অৱস্থা এইদৰে বৰ্ণনা কৰে: "তেওঁ খুব সুন্দৰভাৱে আৰোগ্য লাভ কৰিছে আৰু অৱস্থা অধিক উন্নত হ'ব।
গিজিয়ে বাদুলীত হোৱা গুৰুতৰ ৰোগৰ এখন গৱেষণাপত্ৰ লিখি উলিয়ায় আৰু জীৱবিজ্ঞানী বা পশুচিকিৎসক হিচাপে জীৱ-জন্তুৰ লগত জড়িত থকাৰ আশা প্ৰকাশ কৰে।
বিদ্যালয়ত তেওঁ এগৰাকী এথ্‌লীট আছিল, কিন্তু ৰেবিজৰ পৰা হোৱা কিছু স্নাৱৱিক দুৰ্বলতাৰ বাবে তেওঁ দৌৰা আৰু সমতা ৰক্ষাত কিছু অসুবিধাত ভোগে।
চিকিৎসাৰ পদ্ধতিয়ে বিচৰামতেই কাম কৰা সত্ত্বেও তেওঁ চিকিৎসকসকলে মত প্ৰকাশ কৰে যে গিজি সম্ভৱতঃ ভাইৰাছবিধৰ এটা দুৰ্বল প্ৰকাৰৰ দ্বাৰা সংক্ৰমিত হৈছিল, বা কামোৰৰ ঠাই মগজুৰ পৰা আঁতৰত হোৱা বাবে তেওঁৰ প্ৰতিৰক্ষা তন্ত্ৰই ভাইৰাছৰ লগত যুঁজিবৰ বাবে যথেষ্ট সময় পাইছিল।
চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি হওঁতে তেওঁৰ গাৰ পৰা কেৱল প্ৰতিদেহহে পোৱা গৈছিল, কোনো ভাইৰাছ পোৱা নগৈছিল, আৰু পৰীক্ষাৰ বাবে বাদুলীটোও ধৰা হোৱা নাছিল।
কেইবাসপ্তাহো পুনৰ্বাসন চিকিৎসা লাভ কৰাৰ পাছত ২০০৫ চনৰ ১ জানুৱাৰীত গিজিক ঘৰলৈ যাবলৈ দিয়া হয়।
২০০৫ চনৰ আৰম্ভণিত তেওঁ নিজে খোজ কাঢ়িব পৰা হ'ল আৰু বিদ্যালয়লৈ ওভতাৰ লগতে গাড়ী চলোৱাৰ শিক্ষাও আৰম্ভ কৰিলে।
ৱিল'বিৰ উদ্দেশ্য আছিল গিজিক মস্তিষ্কৰ কমাবলৈ কৃত্ৰিম অচেতনাত ৰখা যাতে তেওঁৰ নিজা প্ৰতিৰক্ষা তন্ত্ৰই ভাইৰাছ বিৰোধী প্ৰতিদেহ উৎপন্ন কৰে।
গিজিক কেটামিন আৰু মিডাজ'লামৰ এটা মিশ্ৰণ দি সুপ্ত অৱস্থালৈ নি এণ্টিভাইৰেল ঔষধ ৰিবাভিৰিন আৰু এমেণ্টাডিন প্ৰযোগ কৰা হয়।
প্ৰতিৰক্ষা তন্ত্ৰৰ অগ্ৰগতি প্ৰত্যক্ষ হওঁতে ছদিনৰ পাছত গিজিক সুপ্তাৱস্থাৰ পৰা মুকলি কৰা হয়।
তেতিয়া তেওঁৰ ৰোগ জলাতংক বুলি নিৰূপণ কৰি ৱিন্‌কন্সিনৰ শিশু চিকিৎসালয়ৰ ৱিল'বিৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিয়া হ'ল।
প্ৰথমে জিনা গিজি নামৰ ৰোগীগৰাকীক সুষ্ঠ কৰি তোলা ৰডনী ৱিল'বি, কনিষ্ঠই এই পদ্ধতিৰ বিকাশ আৰু নামকৰণ কৰিছিল।
ৰেবিজৰ এটা তত্ত্ব অনুসৰি ৰেবিজৰ ৰোগীৰ মৃত্যু মগজুৰ অস্থায়ী অকামিলা অৱস্থাই কৰে, ৰোগত মগজুৰ স্থায়ী ক্ষতি নহয়।
ৱিছ্‌কন্সিনৰ বাসিন্দা গিজি নামৰ যুৱতীগৰাকীয়েই আছিল জলাতংক প্ৰতিষেধক ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ জলাতংকৰ পৰা আৰোগ্য লাভ কৰা প্ৰথম ৰোগী।
ইন এ হায়াৰ ফেজ অৱ কমিউনিষ্ট চচাইটি, আফটাৰ দ্য এনস্লেভিং চাবৰ্ডিনেচন অৱ দ্য ইণ্ডিভিজুৱেল টু দ্য ডিভিজন অৱ লেবাৰ, এণ্ড ডেয়াৰৱিথ অল্স' দ্য এণ্টি থেচিচ বিটৱিন মেণ্টেল এণ্ড ফিজিকেল লেবাৰ, হেজ ভেনিছড; আফটাৰ লেবাৰ হেজ বিকাম নট অনলি এ মিন্স অৱ লাইফ বাট লাইফছ প্ৰাইম ৱাণট; আফটাৰ দ্য প্ৰডাক্টিভ ফৰ্চেচ হেভ অল্স' ইনক্ৰিজড ৱিথ দ্য অল-এৰাউণ্ড ডেভেলপমেণ্ট অৱ দ্য ইণ্ডিভিজুৱেল, এণ্ড অল দ্য স্প্ৰিংছ অৱ ক'অপাৰেটিভ ৱেল্থ ফ্ল' ম'ৰ এবাণ্ডেণ্টলি-- অনলি দেন কেন দ্য নেৰ' হৰাইজন অৱ বুৰ্জোৱা ৰাইটছ বি ক্ৰছড ইন ইটছ এণ্টাইৰিটি এণ্ড চচাইটি ইন্সক্ৰাইব অন ইটছ বেনাৰ্ছ: ফ্ৰম ইচ একৰ্ডিং টু হিজ এবিলিটি, টু ইচ একৰ্ডিং টু হিজ নিড (প্ৰত্যেকৰপৰা তেওঁৰ সামৰ্থ অনুসৰি, প্ৰত্যেকলৈ তেওঁৰ প্ৰয়োজন অনুসৰি)
যদিও মাৰ্ক্সক প্ৰায় এই শ্ল'গানৰ স্ৰষ্টা আখ্যা দিয়া হয়, এই শ্লগান ১৮৫১ৰ লুই ব্লেংকৰ সমাজবাদী আন্দোলনত বহুলভাৱে ব্যৱহৃত হৈছিল।
বাক্যশাৰীৰ শ্ৰেয় ফঁৰাচী ইউট'পিয়ান এটিয়েনে গেব্ৰিয়েল মৰেলিকো প্ৰদান কৰা হয় যিয়ে নিজৰ ১৭৫৫ৰ ক'ড অৱ নেচাৰত কৈছিল যে "পবিত্ৰ আৰু মৌলিক নিয়ম যিয়ে সমাজৰ সকলো বেয়াৰ গুড়ী ফালি পেলাব"ই সামৰে
এক্টছ অৱ দ্য এপষ্টল্সত জেৰুজালেমৰ বিশ্বাসীসকলৰ সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলৰ জীৱনধাৰা সাম্প্ৰদায়িক আছিল আৰু এই কথা ব্যৱহৃত হৈছিল: " ":
"প্ৰত্যেকৰ পৰা তেওঁৰ সামৰ্থ অনুসৰি, প্ৰত্যেকলৈ তেওঁৰ প্ৰয়োজন অনুসৰি" (ইংৰাজী ভাষাত: , , ফঁৰাচী ভাষাত: , ; জাৰ্মান ভাষাত: , ; চীনা ভাষাত: ) এটি শ্লগান যাক লুই ব্লেংকে পোণপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৮৫১ত ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
এই শ্লগানক কাৰ্ল মাৰ্ক্সে ১৮৭৫ত নিজৰ ক্ৰিটিক অৱ দ্য গথা প্ৰগ্ৰেমত জনপ্ৰিয় কৰি তুলিলে।
মাৰ্ক্সৰ মতে ই প্ৰযোজ্যঝ'ব তেনে এক সমাজত য'ত প্ৰযুক্তিগত বিকাশ আৰু সামাজিক অনুষ্ঠানৰ ফলত সামগ্ৰীৰ উৎপাদনত শাৰীৰিক শ্ৰমৰ দৰকাৰেই নাথাকিব।
মাৰ্ক্সৰ মতে, তেনে সমাজত মানুহে কোনো সামাজিক বাধ্যতা নথকাকৈয়ে শ্ৰম কৰিব কাৰণ শ্ৰম হ'ব আনন্দদায়ক আৰু সৃষ্টিশীল এক কৰ্মহে।
মাৰ্ক্সে "প্ৰত্যেকৰ পৰা তেওঁৰ সামৰ্থ অনুযায়ী"ৰে সকলোৱে যিমান পাৰে সিমান শ্ৰম কৰিব লাগে বুলিহে কেৱল বুজোৱা নাই, বৰঞ্চ বুজাইছে যে সকলোৱে নিজৰ প্ৰতিভা শ্ৰেষ্ঠকৈ বিকাশ কৰিব লাগে।
একোৱেই কাৰোৰে ওচৰত ব্যক্তিগত সম্পত্তি বা পুঁজি পণ্য হিচাপে নাথাকিব, সেই বস্তুবোৰক বাদ দি যি তেওঁৰ প্ৰয়োজন, আনন্দ আৰু দৈনন্দিন কৰ্মৰ বাবে লাগে
প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে সম্প্ৰদায়ৰ কাৰ্যলৈ নিজৰ বিশেষ অৱদান আগবঢ়াব নিজৰ সামৰ্থ অনুসৰি, প্ৰতিভা অনুসৰি আৰু বয়স অনুসৰি; এই ভিত্তিতে তেওঁৰ দায়িত্ব নিৰ্ণিত হ'ব, বিতৰণৰ নিয়মসমূহৰ আধাৰত.
মুক্তিবাদী ঈশ্বৰাধ্যয়নে ইয়াক খ্ৰীষ্টানসকলৰ ন্যায়ৰ মাতৰ সৈতে সুসংগত বোলে, পিচে অনেক খ্ৰীষ্টানে হয় যে পেৰেবল অৱ দ্য টেলেণ্টছে "প্ৰত্যেকৰ পৰা তেওঁৰ সামৰ্থ অনুযায়ী" বুজাই, কিন্তু "প্ৰত্যেকলৈ তেওঁৰ প্ৰয়োজন অনুযায়ী" নুসূচাই।
নিজকে তলৰ খাপৰ সাম্যবাদত থকা বুলি কৈ ছ'ভিয়েট সংঘই "প্ৰত্যেকৰপৰা তেওঁৰ সামৰ্থ অনুযায়ী প্ৰত্যেকলৈ তেওঁৰ কৰ্ম অনুযায়ী" অনুসৰণ কৰিছিল।
অৰ্থনীতিত মূলধন, মূলধনীজাত সামগ্ৰী বা প্ৰকৃত মূলধন বুলিলে পণ্য বা সেৱাৰ উত্পাদনত ব্যৱহৃত হোৱা পূৰ্বোত্পাদিত দীৰ্ঘস্থায়ী সামগ্ৰীকে সূচায়।
মূলধনীজাত সামগ্ৰীসমূহৰ পূৰ্ণ ব্যৱহাৰ নহয় যদিও উত্পাদন প্ৰক্ৰিয়াত ইয়াৰ অৱক্ষয় হ'ব পাৰে।
মূলধন আৰু ভূমিৰ পাৰ্থক্যটো এয়ে যে, উত্পাদনৰ উপাদান হিচাপে পাবলৈ মূলধন নিজেই মানৱ শ্ৰমৰদ্বাৰা উত্পাদিত হ'বই লাগিব।
কোনো সময়ত, মুঠ বস্তুগত মূলধনক মূলধনী মজুত হিচাপে অভিহিত কৰা হয়, কিন্তু এই ব্যৱহাৰ এটা ব্যৱসায়ীক সত্বা ৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োগ কৰা একে ৰ পৰা পৃথক।
মূলতঃ, এজন ব্যক্তিৰ প্ৰয়োজনীয় কাম মিতব্যয়ীভাৱে সম্পন্ন কৰাৰ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰিবপৰা যিকোনো উৎপাদিত বস্তুৱেই মূলধনৰ অন্তৰ্গত - এটা শিল বা এপাট কাঁড় এজন গুহা-মানৱৰ কাৰণে মূলধন যি ইয়াক চিকাৰৰ সঁজুলি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে, আৰু বাট-পথবিলাক এখন চহৰৰ বাসিন্দাসকলৰ বাবে মূলধন।
মূলধন হৈছে উত্পাদন ফলনৰ এটা . ঘৰ বা ব্যক্তিগত বাহন আদি মূলধন নহয়, বৰঞ্চ দীৰ্ঘস্থায়ী পণ্য কাৰণ সিহঁত উত্পাদন কাৰ্যত ব্যৱহৃত নহয়।
কেঁচামাল বা মধ্যৱৰ্তী দ্ৰব্য-সামগ্ৰীৰ দৰে উত্পাদন প্ৰক্ৰিয়াত ইয়াক তাৎক্ষণিকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা নহয় (ইয়াৰ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ ব্যতিক্ৰম হৈছে অৱক্ষয়/মূল্যহ্ৰাস বানচ, যাক মধ্যৱৰ্তী দ্ৰব্য-সামগ্ৰীৰ দৰে ব্যৱসায়ীক ব্যয় বুলি ধৰা হয়)।
মাৰ্ক্সবাদী অৰ্থনীতিৰ মতে মূলধনক কোনো দ্ৰব্য বা সেৱা ক্ৰয় কৰি পুনৰ বিক্ৰীৰ বাবেহে ব্যৱহাৰ কৰা হয় যাতে ইয়াৰদ্বাৰা বিত্তীয় লাভালাভ চৰিতাৰ্থ হয়, আৰু মাৰ্ক্সে বিশ্বাস কৰে যে কেৱল অৰ্থনৈতিক বিনিময় প্ৰক্ৰিয়াৰ মাজতহে মূলধন বিদ্যমান - মূলধন হৈছে সঞ্চৰণ প্ৰক্ৰিয়াৰ মাজত নিজেই বিকাশ লাভ কৰা সম্পদ আৰু পুঁজিবাদী অৰ্থব্যৱস্থাৰ ভিত্তি গঢ়োতা।
বাকী উপাদানসমূহ হ'ল ভূমি, শ্ৰম আৰু, কিছুসংখ্যক প্ৰৱক্তাৰ মতে, সংগঠন, শিল্পোদ্যোগীতা , বা ব্যৱস্থাপনা।
ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ কবিকাহিনী, বনফুল আৰু ভগ্নহৃদয় এই তিনিখন কাব্যগ্ৰন্থত বিহাৰীলালৰ প্ৰভাৱ সুস্পষ্ট।
এই পৰ্বৰ সন্ধ্যাসংগীত, প্ৰভাতসংগীত, ছবি ও গান আৰু কড়ি ও কোমল কাব্যগ্ৰন্থৰ মূল বিষয়বস্তু আছিল মানৱ হৃদয়ৰ বিষণ্ণতা, আনন্দ, মৰ্ত্যপ্ৰীতি আৰু মানৱপ্ৰেম।
১৮৯০ চনত প্ৰকাশিত মানসী আৰু তাৰ পিছত প্ৰকাশিত সোণাৰ তৰী , চিত্ৰা , চৈতালি , কল্পনা আৰু ক্ষণিকা কাব্যগ্ৰন্থত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ প্ৰেম আৰু সৌন্দৰ্য সম্পৰ্কিত ৰোমান্তিক ভাৱনা ফুটি উঠিছে।
১৯০১ চনত ব্ৰহ্মচৰ্যাশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠাৰ পিছত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ কবিতাত আধ্যাত্মিক চিন্তাৰ প্ৰাধান্য পৰিলক্ষিত হয়।
১৯১৪ চনত প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সূচনা হোৱাত বলাকা গ্ৰন্থত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ কবিতাত আধ্যাত্মিক চিন্তাৰ পৰিৱৰ্তে মৰ্ত্যৰ জীৱন সম্পৰ্কে আগ্ৰহ প্ৰকাশ পায়।
এই সময়ৰ ৰোগশয্যায় , আৰোগ্য , জন্মদিনে আৰু শেষ লেখা গ্ৰন্থত মৃত্যু আৰু মৰ্ত্যপ্ৰীতিক এটা নতুন আঙ্গিকত প্ৰকাশ কৰিছিল।
১৯৩৪ চনৰ ১৫ জানুৱাৰীত ভাৰতৰ বিহাৰ ৰাজ্যত হোৱা প্ৰলয়ংকাৰী ভূমিকম্প সম্বন্ধে মহাত্মা গান্ধী-য়ে কৈছিল যে 'এয়া দলিতসকলক বশীভূত কৰিবলৈ ঈশ্বৰৰ এক প্ৰতিশোধ'।
ঈয়াৰোপৰি বঙ্গৰ আৰ্থসামাজিক অৱস্থাৰ অৱনতি আৰু কলিকতাত দৰিদ্ৰতাৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱৰ কাৰণে বিশেষ ভাৱে দুখ প্ৰকাশ কৰে।
দ্বিমুখী চিন্তাধাৰাক উদ্বিত কৰাৰ এই কৌশল পৰৱৰ্তী কালৰ সত্যজিত ৰায় পৰিচালিত অপুৰ সংসাৰ নামৰ চলচ্চিত্ৰত অনুসৰণ কৰা হয়।
তেখেতে গদ্য-গান আৰু নৃত্যনাট্য ৰচনাৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা অব্যাহত ৰাখে, আৰু ইয়াৰ মাজত আছেঃ "'চিত্ৰাঙ্গদা"" , "শ্যামা" আৰু "চণ্ডালিকা" ।
জীৱনৰ শেষ সময়ত তেখেতে বিজ্ঞান সংক্ৰান্তিয় বিষয়ৰ প্ৰতি আগ্ৰহান্বিত হয় আৰু তাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায় "বিশ্ব পৰিচয়" নামৰ এটি প্ৰবন্ধ সংকলনত।
তেখেতে জীৱবিজ্ঞান, পদাৰ্থবিজ্ঞান আৰু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰে আৰু তেখেতৰ সেই সময়ৰ কবিতা আৰু সাহিত্য-কৰ্মত বিজ্ঞানৰ প্ৰাকৃতিক নিয়মৰ প্ৰতি তেখেতৰ বোধগম্যতা ফুটি উঠে।
তেখেতৰ তিনিটা ভিন্ন গল্পত বৈজ্ঞানিক প্ৰক্ৰিয়াৰ ব্যাখ্যা দিয়া আছে, এই গল্পকেইটা হ'লঃ "সে" , "তিন সঙ্গী" আৰু "গল্পসল্প।
ইয়াৰ বহুতো ভ্ৰমণৰ উদ্দেশ্য আছিল ভাৰতৰ বাহিৰৰ অনা-বঙালী পঢ়ুৱৈ আৰু শ্ৰোতাসকলক তেখেতৰ সাহিত্য কৰ্মৰ সৈতে পৰিচয় কৰি দিয়া আৰু কেখেতৰ ৰাজনৈতিক আদৰ্শ প্ৰচাৰ কৰা।
১৯১২ চনত ইংলেণ্ডলৈ যোৱাৰ যাওঁতে তেখেতে এবাকচ কিতাপো লৈ গৈছিল আৰু এই কিতাপবোৰে বিভিন্ন মিচনেৰী ব্যক্তিত্ব, চাৰ্লচ এফ এণ্ড্ৰুজ, এংলো আইৰিচ কবি উইলিয়াম বাটলাৰ য়েটচ, এজৰা পাউণ্ড, ৰবাৰ্ট ব্ৰিজেছ, আৰ্নষ্ট ৰাইট প্ৰমুখ্যে বিভিন্ন ব্যক্তিক মুগ্ধ কৰিছিল।
তেখেতে "ভাৰতত জাতীয়তাবাদ" শীৰ্ষক এটি প্ৰবন্ধ ৰচনা কৰে, য'ত ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদৰ প্ৰতি বিদ্ৰূপ আৰু প্ৰশংসা উভয়েই আছিল।
তাৰপৰা ভাৰতলৈ উভতি অহাৰ পিছতেই ৬৩ বছৰ বয়সীয়া ৰবীন্দ্ৰনাথে পেৰু চৰকাৰৰ আমন্ত্ৰণ মৰ্মে সেই দেশলৈ যায় আৰু একেলগে মেক্সিকোলৈ যোৱাৰ সুযোগো গ্ৰহণ কৰে।
তেখেতৰ ভ্ৰমণৰ প্ৰতি সন্মান দেখুৱাই উভয় দেশৰ চৰকাৰে শান্তিনিকেতনৰ বিশ্বভাৰতীলৈ ১০০,০০০ আমেৰিকান ডলাৰ অনুদান আগবঢ়ায়।
ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে ভাৰতৰ কলকাতাৰ জোড়াসাঁকোৰ বিখ্যাত ঠাকুৰ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
পিতৃ দেবেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ আৰু মাতৃ সাৰদা দেবীৰ ১৪টা সন্তানৰ মাজত ১৩ নম্বৰজন আছিল ৰবীন্দ্ৰনাথ।
তেওঁ ভ্ৰমণ কৰা ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইসমূহৰ ভিতৰত আছিল তেওঁৰ পৈতৃক সম্পত্তি থকা শান্তিনিকেতন, অমৃতসৰ আৰু বৰ্তমান হিমাচল প্ৰদেশৰ শৈলনগৰী ডেলহাউচি।
তাতে তেওঁ বিভিন্ন ব্যক্তিৰ জীৱনী পঢ়িল, অধ্যয়ন কৰিলে ইতিহাস, জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান, আধুনিক বিজ্ঞান আৰু সংস্কৃত।
সেই একে বছৰতে তেওঁ লিখে ভিক্ষাৰিনী নামৰ গল্পটি, যি বঙালী সাহিত্যৰ প্ৰথম চুটিগল্পৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছে।
১৮৯০ চনত ৰবীন্দ্ৰনাথে বিসৰ্জন ৰচনা কৰেন যাক অনেকে তেওঁৰ ৰচিত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ নাটক বুলি বিবেচনা কৰে।
ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ ভাষাত ল'ৰাটোৰ শুই পৰাৰ ৰূপকটোৱে "শুই পৰা" ৰূপকটোৱে "জাগতিক স্তুপীকৃত সম্পদ আৰু প্ৰচলিত বিশ্বাস"ৰ পৰা "আধ্যাত্মিক মুক্তি" সূচাইছে।
১৮৯০ চনৰপৰা ৰবীন্দ্ৰনাথে শিলাইদহত থকা তেওঁৰ পৈতৃক সম্পত্তি চোৱাচিতা কৰাৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে।
তেওঁৰ তিনিটা খণ্ডত ৰচিত বিখ্যাত গল্প সংকলন গল্পগুচ্ছৰ প্ৰায় আধাসংখ্যক গল্প এইখিনি সময়তেই তেওঁ ৰচনা কৰে।
ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ বঙালী সাহিত্যৰ দিকদৰ্শক কবি, ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ, গীতিকাৰ, সুৰকাৰ, নাট্যকাৰ আৰু দাৰ্শনিক।
ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষ ভাগৰ পৰা বিংশ শতিকাৰ মাজভাগলৈকে ৰবীন্দ্ৰনাথে বঙালী সাহিত্যত এক যুগান্তকাৰী পৰিবৰ্তনৰ সূচনা কৰে।
তেখেতৰ গীতাঞ্জলি কাব্যগ্ৰন্থৰ বাবে ১৯১৩ চনত তেওঁ এছিয়া মহাদেশৰ প্ৰথম ব্যক্তি হিচাপে ন'বেল বঁটা লাভ কৰে।
বাংলাদেশৰ জাতীয় সংগীত আমাৰ সোনাৰ বাংলা আৰু ভাৰতৰ জাতীয় সংগীত জন গণ মন দুয়োটাৰে ৰচয়িতাই ৰবীন্দ্ৰনাথ।
বঙালী ভাষা-সাহিত্য, শিল্প কলা আৰু শিল্প চেতনা ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ হাতত নতুনকৈ নিৰ্মিত হৈছে বুলি কোৱা যায়।
১৯২১ চনত ৰবীন্দ্ৰনাথে কৃষি অৰ্থনীতিবিদ লিওনাৰ্ড কে এল্‌মহাৰ্ষ্টৰ লগত মিলি শান্তিনিকেতনৰ সমীপত অৱস্থিত সুৰুল নামৰ গাঁৱত পল্লী পুনৰ্নিমাণ সংস্থা নামৰ এটা প্ৰতিষ্ঠান গঢ়ি তোলে।
এই "শ্ৰীনিকেতন"ৰ মাধ্যমেৰে ৰবীন্দ্ৰনাথে মহাত্মা গান্ধী পৰিচালিত স্বাধীনতা আন্দোলনৰ এটি বিকল্প ব্যৱস্থা প্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা কৰিছিল।
এই প্ৰতিষ্ঠানত তেওঁ দেশ-বিদেশৰ বিভিন্ন পণ্ডিত আৰু বিদ্বান লোকৰ সহযোগত গাঁৱৰ লোকসকলক বিনামূলীয়া শিক্ষা দিয়াৰ প্ৰয়াস কৰিছিল।
তেওঁ এই বৰ্ণবিভেদৰ বিৰূদ্ধে বক্তৃতা, কবিতা, নাটক আদিৰ জৰিয়তে জনসাধাৰণৰ মাজত সজাগতাৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
ব্ৰাহ্মণ সমাজৰ অন্তৰ্গত ৰবীন্দ্ৰনাথে তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰথম কবিতা লিখিছিল মাত্ৰ আঠ বছৰ বয়সত।
পাৰিবাৰিক শিক্ষা, শিলাইদহৰ জীৱন আৰু প্ৰচুৰ ভ্ৰমণ অভিজ্ঞতাই তেওঁক প্ৰথাবিৰুদ্ধ আৰু প্ৰয়োগবাদী হিচাপে গঢ়ি উঠাত সহায় কৰিছিল।
তেওঁ ব্ৰিটিছ শাসনৰ প্ৰবল বিৰোধিতা কৰিছিল আৰু মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বৰে পৰিচালিত ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনক সমৰ্থন কৰিছিল।
কিন্তু তেওঁৰ কবিতা, অন্যান্য সাহিত্য আৰু বিশ্বভাৰতীৰ প্ৰতিষ্ঠাই তেওঁৰ জীৱনক যি মহিমা প্ৰদান কৰিছে সেয়া আজীৱন স্মৰণীয় হৈ থাকিব।
তিনি বছৰ পাছত ১৯৪০ চনত তেখেতে আকৌ গুৰুতৰ ভাৱে অসুস্থ হৈ পৰে আৰু ইয়াৰ পাছত তেখেত পুনৰাই সুস্থ নহ'ল।
দীঘলীয়া অসুস্থতাৰ অন্তত ১৯৪১ চনৰ ৭ আগষ্ট তাৰিখে জোৰাসাঁকোৰ ওপৰ মহলাৰ এটা কোঠাত তেখেতে প্ৰাণত্যাগ কৰে।
এই আশ্ৰমত তেওঁ গঢ়ি তোলে এটি মাৰ্বল পাথৰেৰে সুশোভিত মন্দিৰ, এখন বিদ্যালয়, বাগিচা আৰু গ্ৰন্থাগাৰ।
ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ কবিতাত মধ্যযুগীয় বৈষ্ণব পদাৱলী, উপনিষদ, কবীৰৰ দোহাৱলী, লালনৰ বাউল গীত আৰু ৰামপ্ৰসাদ সেনৰ শাক্ত পদাৱলীৰ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়।
তথাপি প্ৰাচীন সাহিত্যেৰ দুৰূহতাৰ পৰিবৰ্তে তেখেতে এক সহজ আৰু সৰস কাব্যৰচনাৰ আঙ্গিক গ্ৰহণ কৰিছিল।
আকৌ ১৯৩০-ৰ দশকত কিছু পৰীক্ষামূলক ৰচনাৰ মাধ্যমেদি বঙালী সাহিত্যত আধুনিকতা আৰু বাস্তৱতাবোধৰ প্ৰাথমিক আবিৰ্ভাৱ প্ৰসঙ্গত তেখেতে নিজ প্ৰতিক্ৰিয়া ব্যক্ত কৰিছিল।
নোবেল ফাউণ্ডেচনে তেখেতৰ এই গ্ৰন্থখনক "গভীৰ সংবেদনশীল, উজ্জ্বল আৰু সুন্দৰ কাব্যগ্ৰন্থ" বুলি মন্তব্য কৰিছল।
ৰবীন্দ্ৰনাথে প্ৰথম প্ৰথম ভাতৃ জ্যোতিৰিন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ অনূদিত মলিয়েৰৰ বুৰ্জোৱা নাটৰ প্ৰধান চৰিত্ৰৰ ৰূপায়ণৰ মাজেৰে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
ইয়াত ডকাইত ৰত্নাকৰে কেনেকৈ নিজৰ জীৱনদৰ্শন সলনি কৰি বাল্মিকী হৈ ৰামায়ণ ৰচনা কৰে তাক প্ৰতীয়মান কৰা হৈছে।
ইয়াত তেওঁ বিভিন্ন নাট্যশৈলী আৰু ভাৱৰ প্ৰকাশ ঘটাইছে, যেনে কীৰ্তনৰ ব্যৱহাৰ, মাতাল গানত ঐতিহ্যবাহী ব্ৰিটিছ আৰু আইৰিচ লোকসংগীতৰ সূৰৰ সংকলন।
৪৩ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব - মাৰ্কাছ টুলিয়াছ চিচেৰো, ৰোমান ৰাজনীতিবিদ, কূটনীতিক, আইনজ্ঞ, পণ্ডিত, দাৰ্শনিক।
প্ৰথমাৱস্থাত তেওঁ মহীশূৰৰ শাসকসকলৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবৰ বাবে নিজকে এজন সৈনিক হিচাপে গঢ় দিছিল আৰু অৱশেষত মহীশূৰৰ শাসকসকলৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল।
প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় এংলো-মহীশূৰ যুদ্ধৰ সময়ত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বিৰুদ্ধে মাজে মাজে হোৱা সংঘৰ্ষৰ সময়ত হাইদৰ আলীয়ে মুখ্য সেনাধ্যক্ষ ৰূপে যুদ্ধত অৱতীৰ্ণ হৈছিল।
ডাঃ দত্ত গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ ইউৰ'লজী বিভাগৰ মুৰব্বী ৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰি অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে ।
কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেলত বোম্বাইৰ বিৰুদ্ধে হোৱা মেচত ডাঃ দত্তই দিয়া গ'লৰ বাবেই অসমে ছেমিফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰিছিল।
১৯২২ চনত ডিব্ৰুগড়ত জন্মগ্ৰহণ কৰা ৬০ দশকৰ এইজন সুদক্ষ ফুটবল খেলুৱৈ অসমৰ বহু অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানৰ লগত জড়িত হৈ আছিল।
২০২২ - খনীন মহন্ত, শোধনাগাৰ আন্দোলন ,ভাষা আন্দোলন,বিদেশী বহিষ্কাৰ আন্দোলনৰ অগ্ৰণী নেতা অগপৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক।
২০২২ - অৰ্পন বেজবৰুৱা, আলফাৰ অস্ত্ৰ সংগ্ৰামৰ উকমুকনি হোৱাৰ পূৰ্বে ভাৰত ৰাষ্ট্ৰক ঔপনিৱেশিক শাসন বুলি ভাবি জননী অসমক ঔপনিৱেশিকবাদৰ পৰা মুক্ত কৰাৰ স্বাধীন স্বপ্ন দেখা অসমৰ সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামৰ প্ৰথম গৰাকী সেনানী।
পৰেশ বৰুৱা, অৰৱিন্দ ৰাজখোৱা, অনুপ চেতিয়া, শশধৰ চৌধৰী, ৰাজু বৰুৱাহতে যিখন সংগ্ৰামৰ পাতনি মেলিছিল সেইখন সংগ্ৰামৰ প্ৰথম জন স্ৰষ্টা আছিল অৰ্পন বেজবৰুৱা।
পৰেশ বৰুৱাতকৈও আগত কাচিনত সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামৰ প্ৰশিক্ষন লৈ জন্মভূমিক সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামেৰে ওপনিৱেশিক শাসনৰ পৰা মুক্ত কৰাৰ সপোন দেখা এজন প্ৰৱল জাতীয়তাবাদী নেতা আছিল অৰ্পন বেজবৰুৱা।
তেওঁ ৰচনা কৰা নাটকসমূহৰ ভিতৰত "মানুহ খোৱা মানুহ", "ধুমুহাৰ পাছত", "এজন ৰজাৰ কাহিনী", "পুতলা নাচ", "কচাইখানা", "ফুটপাথৰ গাভৰু", "ইয়াণ্ডাবু শৃংখল" উল্লেখযোগ্য।
১৯৫৭ চনৰ ১৮ আগষ্টত তেজপুৰৰ বিহগুৰিত জন্মগ্ৰহণ কৰা অৰ্পণ বেজবৰুৱাই নাট শিল্পৰ সকলো ব্যাকৰণ সংপৃক্ত কৰি ৰচনা কৰা "নাট শিল্পৰ আৰু অভিনয়তত্ত্ব" বৰ্তমানৰ নাটকৰ লগত জড়িত বহু নৱ প্ৰজন্ম উপকৃত হৈছে।
১৮৬১ - মেজৰ-জেনেৰেল ছাৰ জন এডৱাৰ্ড কেপাৰ, ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ব্ৰিটিছ সেনাৰ এজন জ্যেষ্ঠ বিষয়া আছিল যিয়ে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ উত্তৰ-পশ্চিম সীমান্তত, দক্ষিণ আফ্ৰিকাত আৰু প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত ব্ৰিটিছ সেনাৰ হৈ সেৱা আগবঢ়াইছিল।
তাৰ উপৰিও এজন অভিজ্ঞ অভিযন্তা হিচাপে কেপাৰ ভাৰতত থকা সময়ছোৱাত অসংখ্য নিৰ্মাণ প্ৰকল্পত জড়িত আছিল আৰু ব্ৰিটেইনত এয়াৰশ্বিপৰ বিকাশৰ পথপ্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
১৯২৮ - কলানিধী নাৰায়ণন, ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী আৰু ভাৰতনাট্যমৰ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ শিক্ষক।
তেওঁৰ আন দুখন উল্লেখযোগ্য মৎস্যগন্ধা আৰু হালধীয়া চৰাইয়ে বাওধন খাই গ্ৰন্থৰ আধাৰত চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল আৰু মৎস্যগন্ধা চলচ্চিত্ৰখন জাহ্নু বৰুৱাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত, ১৯৮৮ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
বৰগোহাঞিৰ সুবালা গ্ৰন্থখন এগৰাকী বেশ্যাৰ জীৱনৰ বিষয়ত অসমীয়া সাহিত্যত প্ৰথম গ্ৰন্থই নহয়, যুদ্ধোত্তৰ অসমৰ কল্পকাহিনীৰ বিকাশৰ এক নিৰ্ণায়ক বিন্দু হোৱাৰ বাবেও উল্লেখযোগ্য।
হিন্দু বিধৱা পুনৰ্বিবাহ আইন, ১৮৫৬ আইনখন গৃহীত হোৱাৰ পিছতেই ঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰৰ প্ৰচেষ্টাত ১৮৫৬চনৰ ৭ ডিচেম্বৰত কলিকতাত মাত্ৰ এঘাৰ বছৰীয়া বিধৱা কালিমতি দেৱী আৰু শিৰিষ চন্দ্ৰ বিদ্যাৰত্নৰ মাজত প্ৰথমখন বিধবা বিবাহ সম্পন্ন হয়।
১৯২১ চনৰ আজিৰ দিনটোত আয়াৰলেণ্ড আৰু ব্ৰিটেইনৰ মাজত শান্তি চুক্তি প্ৰস্তাৱিত হয় আৰু আয়াৰলেণ্ডে স্বাধীনতা লাভ কৰে।
চাতক চৰাইৰ বিষয়ে পোণপ্ৰথমে কেৰ'লাছ লিনিয়াছে ১৭৫৮ চনত তেওঁৰ ' ' নামৰ গ্ৰন্থত ' ' নামৰে উল্লেখ কৰিছিল।
প্ৰতিভা ৰায়ে ইতিমধ্যে বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা আৰু সাহিত্য সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ উদ্দেশ্যে ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাই ভ্ৰমণ কৰিছে।
১৯৮৬ বৰ্ষত ৰ দ্বাৰা অনুষ্ঠিত এক সাংস্কৃতিক বিনিময় কাৰ্যসূচীৰ অংশহিচাপে তেওঁ বহুকেইখন বিদেশী ৰাষ্ট্ৰও ভ্ৰমণ কৰিছে।
সমাৰোহৰ সময়ত তেওঁ অষ্ট্ৰেলিয়াৰ বহু কেইখন বিশ্ববিদ্যালয়ত ভাৰতীয় ভাষা-সাহিত্যৰ ওপৰত বক্তৃতা প্ৰদান কৰিছিল।
' ' শীৰ্ষক এখন অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ গৱেষণা পত্ৰৰ বিষয়ে বক্তৃতা প্ৰদান কৰাৰ উদ্দেশ্যে তেওঁ ২০০০ বৰ্ষত জুৰিখ আৰু চুইজাৰলেণ্ড ভ্ৰমণ কৰে।
বৈষম্যহীন, প্ৰেম, শান্তি আৰু ঐক্য-সম্প্ৰীতিৰ সমাজ দৰ্শনত বিশ্বাসী প্ৰতিভা ৰায়ে ন বছৰ বয়সতে কলম হাতত লৈছিল।
তেওঁৰ প্ৰায়বোৰ ৰচনাতে শ্ৰেণীবিভাজন, ধৰ্মীয় বিভাজন, লিঙ্গ বৈষম্যতা ইত্যাদি সমাজৰ বৈষম্যতাক সমালোচনা কৰা হোৱা দেখা পোৱা যায়।
তিনি সন্তানৰ লালন-পালন সমানে সমানে সাহিত্য সৃষ্টিত ব্ৰতী হোৱা প্ৰতিভা ৰায়ে সদায়ে নিজৰ স্বামী আৰু পিতৃ-মাতৃৰ সহযোগিতাৰ কথা স্বীকাৰ কৰি আহিছে।
বিবাহৰ পিছত তেওঁ স্নাতকত্তোৰ পঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰে আৰু শৈক্ষিক মনোবিজ্ঞান বিষয়ত পি এইচ ডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ইয়াৰ পিছত তেখেতে ' ' শীৰ্ষক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়ত নিজৰ পোষ্ট ডক্টৰেট গৱেষণা সম্পূৰ্ণ কৰে।
অপৰিচিত, ১৯৭৯. ( এইখন উপন্যাসৰ আধাৰত নিৰ্মিত চলচ্চিত্ৰয়ে উৰিষ্যা চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক বিভাগৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ সন্মান বুটলিবলৈ সক্ষম হয়)
প্ৰতিভা ৰায় এগৰাকী সক্ৰিয় সমাজকৰ্মী আছিল আৰু বহুতো ক্ষেত্ৰৰ সামাজিক অসমতাৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতি আহিছিল।
এই ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য অংশগ্ৰহণ আছিল জগন্নাথ মন্দিৰৰ পুৰোহিত সকলৰ দ্বাৰা আৰোপিত বৰণ অসমতাৰ বিৰুদ্ধে কৰা প্ৰতিবাদ।
বাতৰি কাকতত প্ৰকাশিত তেওঁৰ " " শীৰ্ষক প্ৰবন্ধ এটিত মন্দিৰৰ পুৰোহিত সকলৰ অমানৱীয় ব্যৱহাৰৰ প্ৰতি তীব্ৰ বিষাদাগাৰ প্ৰকাশ কৰিছিল।
এই কথাতে ক্ষুণ্ণ হৈ জগন্নাথ মন্দিৰৰ পুৰোহিত সকলে প্ৰতিভা ৰায়ৰ বিৰুদ্ধে মানহানিৰ গোচৰ তৰে।
১৯৯৯ চনৰ অক্টোবৰ মাহত হোৱা উৰিষ্যাৰ প্ৰচণ্ড ঘূৰ্ণী বতাহত ক্ষতিগ্ৰস্ত অনাথ আৰু বিধৱা সকলৰ পুনৰ সংস্থাপনৰ বাবে তেওঁ যথেষ্ট কাম কৰিছিল।
১৯৭৪ চনত প্ৰকাশ পোৱা এইখন উপন্যাসে সমগ্ৰ উৰিষ্যাৰে মহিলা সাহিত্যপ্ৰেমীৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
বৈষ্ণৱ আদৰ্শত বিশ্বাসী পৰিয়ালৰ সদস্য হিচাপে তেওঁৰ লিখনিসমূহ ঠেক ধৰ্মীয় গোড়ামী, সাম্প্ৰদায়িকতাৰ পৰা উৰ্দ্ধত।
তেওঁৰ অধীনত ইতিমধ্যে বহুকেইজন গৱেষক ছাত্ৰই গৱেষণা কৰিছে আৰু বহুকেইখন গুৰুত্বপূৰ্ণ গৱেষণা পত্ৰও প্ৰকাশ কৰিছে।
প্ৰতিভা ৰায়ে দীৰ্ঘকাল অধ্যাপনা কৰাৰ অন্তত অধ্যাপক পদৰ পৰা স্বেচ্ছামূলক অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু উৰিষ্যা লোকসেৱা আয়োগৰ সদস্য পদ গ্ৰহণ কৰে।
বালিকুডা অঞ্চলৰ এখন অত্যন্ত ভিতৰুৱা গাঁও আলাবোলত জন্মগ্ৰহণ কৰা প্ৰতিভা ৰয় সন্মানীয় মূৰ্তিদেৱী বঁটা লাভ কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা সাহিত্যিক।
১৮৪৫ত তেখেতে কণ্ডিচঞ্ছ অৱ দ্য ৱৰ্কিং ক্লাছ ইন ইংলেণ্ড নামৰ গ্ৰন্থ নিজ পৰ্যবেক্ষণ আৰু অধ্যয়নেৰে লিখি উলিয়ালে।
১৮৪৮ত মাৰ্ক্সৰ সৈতে 'কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ ইস্তাহাৰ' লিখাৰ উপৰিও তেখেতে আন কেইবাখনো গ্ৰন্থত অকলে আৰু কেইবাখনো গ্ৰন্থ মাৰ্ক্সৰ সৈতে লিখিছিল।
মাৰ্ক্সৰ মৃত্যুৰ পাছত তেখেতে দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় সংস্কৰণ সম্পাদনা কৰিছিল আৰু মাৰ্ক্সৰ 'থিয়ৰী অৱ চাৰ্প্লাছ ভেল্যু'ক তেখেতে দছ কেপিতেল্অৰ চতুৰ্থ ভল্যুম হিচাপে প্ৰকাশ কৰিছিল।
মেঞ্চেষ্টাৰ আৰু ছেলফ'ৰ্ডত থাকোঁতে এংগেল্‌ছ লক্ষ্য কৰা ব্ৰিটেইনৰ শ্ৰমিকসকলৰ অৱস্থাৰ কথা বিৱৰিত।
তেখেত ৰুছ, ইটালীয়, পৰ্টুগীজ, আইৰিছ, গেলিক, স্পেনীয়, পলিছ, ফৰাচী, ইংৰাজী, মিলানী আদি বিভিন্ন ভাষ-উপভাষাত পাকৈত আছিল।
১৬৩৮ চনত গেলিলিঅ’ই কেতবোৰ ঘটনাৰ বিশ্লেষণ আগবঢ়াই, তাৰ ভিতৰত পেণ্ডুলামৰ দোলন পৰিঘনাও আছিল, পেণ্ডুলাম এটা দুলি থকা সময়ত বাধা জন্মালে কি হয় তেওঁ তাৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়াইছিল, অৱশ্যে গেলিলিঅ’ই এই বিশ্লেষণসমূহ কোনো আধুনিক বিজ্ঞানৰ ধাৰণাৰ ভিত্তি আগবঢ়োৱা নাছিল বাবে এইবোৰ পাছৰ কালত গ্ৰহণযোগ্য নহ’ল, আধুনিক ধাৰণাৰ মতে পেণ্ডুলামৰ এনে এটা গতিক আমি গতি শক্তিৰ স্থিতি স্শক্তিলৈ ৰূপান্তৰ আৰু পুনৰ স্থিতি স্শক্তিৰ গতি শক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱা এক পৰিঘটনা বুলি ব্যাখ্যা কৰিব পাৰোঁ।
খৃষ্ট পূ: ৫৫০ মানত থেলাচে সংৰক্ষণশীলতাৰ থুলমুল ধাৰণা আগবঢ়োৱা দেখা পোৱা যায়, তেওঁৰ মতে প্ৰকৃতিত এনে এক পদাৰ্থ আছে যিহেৰে বাকী সকলো গঠিত, থেলাচে পানীকে এই পদাৰ্থ বিধ বুলি ধাৰণা কৰিছিল।
এম্পেড’কলচে মতে পৃথিৱী, জল, বায়ু, আকাশেই সকলো ব্ৰহ্মাণ্ডীয় বস্তুৰ মূল, এই কেইটা ধ্ৰুপডী পদাৰ্থৰ মিশ্ৰণ বা পৰিৱৰ্তনতেই ব্ৰহ্মাণ্ড গঠন হৈছে।
পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ মতে, কোনো এটা বিচ্ছিন্ন প্ৰণালী ৰ শক্তি সলনি হ’ব নোৱাৰে, ইয়াকেই শক্তিৰ সংৰক্ষণশীলতাৰ সূত্ৰ বুলি কোৱা হয়, এই সূত্ৰৰ মতে, শক্তিৰ শৃষ্টি বা ধ্বংশ হ’ব নোৱাৰে, কিন্তু শক্তি ইয়াৰ এটা ৰূপৰ পৰা আন এটা ৰূপলৈ পৰিৱৰ্তিত হ’ব পাৰে, উদাহৰণস্বৰূপে ডাইনামাইটৰ বিষ্ফোৰণৰ সময়ত ৰাসায়ণিক শক্তি গতি শক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।