polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
অসমীয়া আধুনিক গীতৰ ক্ষেত্ৰখনত প্ৰবল সাহিত্যিক মূল্য থকা গীতিকাৰ সকলৰ ভিতৰত নামোল্লেখ কৰাৰ পিছত তেওঁলোকৰ অৱদানসমূহৰ দিশলৈ লক্ষ্য কৰা হল- প্ৰসন্নলাল চৌধুৰীৰ গীতত সাহিত্যৰ ৰূপ বিশেষভাৱে প্ৰতিফলিত হৈছিল।
ৰুদ্ৰ বৰুৱাৰ 'পকা ধানৰ মাজে মাজে', 'তাঁতৰে দোৰেপতি চলাই ঘনেপতি', কেশৱ মহন্তৰ 'কাউৰী পৰে', 'মা আমি শদিয়ালৈ যামেই', 'অ' আই শিপিনী কেঁচাঁ ৰ'দৰ ৰেঙণি', নৱকান্ত বৰুৱাৰ- 'আকাশ আমাক অকণি আকাশ দিয়া', 'মনত পৰেনে অৰুন্ধতী', ফণী তালুকদাৰৰ- 'চম্পা জাগা ফুলনি শুৱাই', 'ফাগুণ বনত পলাশে অগনি জ্বলাই', নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈৰ- 'ফাগুণ মাহৰ নিজম ৰাতি কাৰ বিয়া যায়', 'সোণোৱালী বুটাবছা অসমীয়া পাট', পদ্ম বৰকটকীৰ 'জগতত আজি শত মমতাজ', তফজ্জুল আলীৰ 'শেৱালিৰ সতে উমলি জামলি', লক্ষ্যহীৰা দাসৰ 'আন্ধাৰ পথত তুমি হ'বা দীপ' সূৰ্য দাসৰ 'মানুহ দেখিছো আজি বহুত মানুহ' আদি জনপ্ৰীয় গীতৰ লগতে অন্যান্য সাহিত্যিক মূল্য থকা প্ৰতিনিধিত্বমূলক গীতসমূহৰ নাম উল্লেখ কৰিব পাৰি।
এওঁলোকতকৈ কিছু ব্যতিক্ৰম আৰু আধুনিক অসমীয়া গানৰ সাহিত্যিক মূল্য নিৰূপনত মৰ্যাদা প্ৰাপ্ত তিনিজন প্ৰধান গীতিকাৰ হ'ল- জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা আৰু ভূপেন হাজৰিকা।
আনকি তেওঁৰ গীতৰ স্বকীয়তাৰ ওপৰত প্ৰসন্ন হৈ তেওঁৰ গুন মুগ্ধসকলে জ্যোতি সংগীত নামেৰে তেওঁৰ গীতৰ নামকৰণ কৰি এক বিৰল মৰ্যাদা দিছে।
তেনেদৰে বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাই গীতত স্বাধীনতাৰ বিজয়ৰ গান, মুক্তিকামী জনতাৰ শোষণ নিষ্পেষণৰ প্ৰতিবাদ কৰাৰ উপৰিও শিল্পী আৰু সৈনিকৰ অপূৰ্ব মিলন ঘটাইছিল।
লোক জীৱনৰপৰা সমল আহৰণ কৰি বিষ্ণুৰাভাৰ পৰৱৰ্তী সময়ত আনন্দ ৰাম দাসে বনগীতক অসমীয়া গীতি সাহিত্যৰ মৰ্য্যদা প্ৰদান কৰিছিল।
সেইদৰে জ্যোতি আৰু বিষ্ণুৰ আদৰ্শ লৈ অসমীয়া গীতক বিশ্ব দৰবাৰ আৰু বিশ্ব সাহিত্যত প্ৰতিষ্ঠা কৰা অগ্ৰনী হোতা স্বৰূপ ব্যক্তিগৰাকী হ'ল- ভূপেন হাজৰিকা।
হাজৰিকাই তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰীসকলৰ পৰা এক উন্নত পৃষ্ঠভূমি লাভ কৰিছিল যাৰ ফলস্বৰূপে তেওঁৰ গীতত প্ৰবল সাহিত্যিক মূল্য নিহিত হৈ আছে।
তেওঁৰ কেইটামান জনপ্ৰসিদ্ধ গীত যেনে- বিমূৰ্ত মোৰ নিশাটি, কহুৱা বন মোৰ অশান্ত মন, তোমাৰ উশাহ কহুৱা কোমল, মানুহে মানুহৰ বাবে, বিস্তৃৰ্ণ পাৰৰে, মহাবাহু বহ্মপুত্ৰ, গোদাবৰী পাৰৰে পৰা অসমী আইলৈ যাচো প্ৰণাম আদি শতাধিক গীতত প্ৰবল দেশাত্মকতাবোধ, জাতীয়তাবাদ আৰু সাহিত্যিক গুণ পোৱা যায়।
সমগ্ৰ বিশ্ব জুৰি গীতৰ মাজেৰে নিজক প্ৰতিষ্ঠা কৰা একাধাৰে সুৰকাৰ, গীতিকাৰ, প্ৰযোজক, পৰিচালক ভূপেন হাজৰিকা অসমৰ সমাজ-সাহিত্য-কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ মহীৰূহ স্বৰূপ।
মানুহ, মানুহৰ অস্তিত্ব, সৌৰ্য-বীৰ্য, বল-পৰাক্ৰম, মানবৃতা আদিৰ উৎকৃষ্ট সমাহাৰ ঘটিছে হাজৰিকাৰ গীতত।
অসমীয়া আধুনিক গীতক সাহিত্য হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত সমালোচকসকলে লক্ষ্মীৰাম বৰুৱাক বিশেষভাৱে গুৰুত্ব প্ৰদান কৰে।
গীতাৱলী পুথিৰ পিচত একমাত্ৰ লক্ষ্মীৰাম বৰুৱাই গীত বিষয়ক দুখন অমূল্য গ্ৰন্থ ৰচনা কৰি অসমীয়া গীতি সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰিছে।
লক্ষ্মীৰাম বৰুৱাই বাট দেখুৱাই যোৱা পথেৰে পৰৱৰ্তী সময়ত বহুকেইগৰাকী লিখকে গীতি সাহিত্য সম্পৰ্কীয় গ্ৰন্থ ছপা কৰে।
তেওঁলোকৰ ভিতৰত ভকতৰাম চৌধুৰীৰ 'প্ৰণয় গান' , বেণুধৰ ৰাজখোৱাৰ 'বাঁহী' , দুৰ্লভচন্দ্ৰ দাসৰ 'দুৰ্লভ প্ৰেম সংগীত' ৰ নাম উল্লেখ কৰিব পাৰি।
তেওঁলোকৰ পৰৱৰ্তী সময়ৰ অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী, উমেশচন্দ্ৰ চৌধুৰী, ইন্দেশ্বৰ বৰঠাকুৰ, কমলানন্দ ভট্টাচাৰ্য, কুমুদ শৰ্মা, মিত্ৰদেৱ মহন্ত আদিৰপৰা 'গীত লহৰী', 'প্ৰতিধ্বনি', 'মন্দাকিনী', 'বেউলা', 'শতদল', 'গীতাৱলী' আদি পুথিৰ নাম উল্লেখযোগ্য।
পৰৱৰ্তী সময়ত কীৰ্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈ আৰু তেওঁৰ বৰপুত্ৰ মুক্তিনাথ বৰদলৈৰ যৌথ প্ৰচেষ্টাত 'বাসন্তীৰ অভিষেক', 'লুইত কোঁৱৰ', 'সুৰ বিজয়', 'মেঘাৱলী' আদি সংগীত আলেক্ষ্যৰ পৰীক্ষামূলক প্ৰচেষ্টাই অসমীয়া গীতি সাহিত্যৰ এক নতুন পৰিমণ্ডল ৰচনা কৰে।
তদুপৰি কীৰ্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈৰ 'সুৰ পৰিচয়' আৰু 'কামৰূপীয়া সংগীত' আদি গীতৰ পুথিৰ নাম উল্লেখযোগ্য।
এই সময়ৰ গীতিকাৰ সকলৰ ভিতৰত কৰবী ডেকা হাজৰিকা, মহেন্দ্ৰ হাজৰিকা, ভূপেন উজীৰ , জয় প্ৰকাশ দাস , জাহ্নু বৰুৱা, দিগন্ত ভাৰতী, বিপিন চাউদাং, প্ৰশান্ত বৰদলৈ, কৃষ্ণমনি নাথ, কৃষ্ণমনি চুতীয়া, ৰবচন বৰুৱা, ইবচনলাল বৰুৱা, জুবিন গাৰ্গ, মানস ৰবিন, অংগৰাগ মহন্ত, ধ্ৰুৱজ্যোতি ৰাজখোৱা, জয় বৰুৱা আদিৰ নামোল্লেখ কৰিব পাৰি।
দিগন্ত ভাৰতীৰ- মনলে উভতি আহে ল'ৰালি, পলৰীয়া তই পলৰীয়া, আহে বা নাহে ঘুমতি, জুবিন গাৰ্গৰ- সোণেৰে সজোৱা পজা, একবিংশ শতিকাৰ প্ৰেম কাহিনী, গানে কি আনে, অলপ শান্তি দিয়া, গান দিয়া- কবিতা দিয়া আদি গীতৰ নামোল্লেখ কৰিব পাৰো।
তদুপৰি ঊনবিংশ শতিকাৰ বহুকেইজন গীতিকাৰে বৰ্তমান সময়তো আধুনিক গীত ৰচনা কৰি অসমীয়া গীতি সাহিত্যক বিশেষভাৱে সমৃদ্ধ কৰিছে।
তেওঁৰ গীতত প্ৰবল সাহিত্যিক মূল্য বিচাৰি পোৱা যায় উদাহৰণ স্বৰূপে হালধীয়া চৰায়ে বাও ধান খায় ফ্লিমখনৰ গীতকেইটাৰ নামোল্লেখ কৰিব পাৰি।
তদুপৰি বৰ্তমান সময়ৰ দূৰদৰ্শনৰ ধাৰাবাহিক চিৰিয়েলবোৰৰ বাবে ৰচনা কৰা গীত খিনিটো প্ৰচুৰ সাহিত্যিক সময় পোৱা যায়।
গীতি সাহিত্যৰ প্ৰথম স্তৰৰ অন্যান্য গীতিকাৰসকলৰ ভিতৰত নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈ, মিত্ৰদেৱ মহন্তও অন্যতম।
নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈৰ 'শ্যাম বৰণীয়া অসম আই ধুনীয়া ভাৰতৰ নুমলী জী', 'বীৰ সন্তানকে কোলাত ল'বলৈ, 'আজি তোৰ বিলাই কি' আদি গীতৰ লগতে মিত্ৰদেৱ মহন্তই এই সময়তে 'চিৰ চেনেহী মোৰ ভাষা জননী' নামৰ প্ৰবল দেশ আৰু ভাষাৰ প্ৰতি আনুগত্য প্ৰকাশক গীত ৰচনা কৰিছিল।
এই সময়ৰ সাহিত্যিক মূল্য থকা আন এটা উল্লেখযোগ্য গীত হল- কমলানন্দ ভট্টাচাৰ্যৰ 'বিলত তিৰেবিৰাই পদুমৰ পাহি ঐ' গীতটি।
পাৰ্ৱতি প্ৰসাদ বৰুৱাৰ 'গৰখীয়া হেৰগৰখীয়া', বেজবৰুৱাৰ 'কোনেনো বাইছে বাঁহী', 'প্ৰেম প্ৰেম বুলি জগতখন ঘূৰিলো', মলিন বৰাৰ 'ইমান ধুনীয়া মুকুতাৰ মালা ক'ত পালা তুমি দান', তফজ্জুল আলিৰ 'বহুদিন বকুলৰ গোন্ধ পোৱা নাই' আদি গীতৰ নাম উল্লেখযোগ্য।
এই গীতিকাৰ সকলৰ সৰহসংখ্যক গীততে ভাষাৰ স্নিগ্ধতা, সাৱলিলতা, প্ৰাকৃতিক শোভা বৰ্ণনা, বিষয় বেদনা মিশ্ৰিত প্ৰেমৰ বৰ্ণনা, প্ৰেমৰ ওপৰত গভীৰ আস্থা, সৌন্দৰ্য প্ৰতি কাতৰ দৃষ্টিভংগী আদি সাহিত্যিক মৰ্যাদা সম্পূৰ্ণ গুণবোৰ দেখা যায়।
পণ্ডিত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে অসমীয়া ভাষাৰ আৰম্ভণিৰেপৰা ৮০০ শকাব্দলৈকে অসমীয়া সাহিত্যৰ অন্ধকাৰ যুগটোক 'গীতি যুগ' বুলি উল্লেখ কৰিছে।
তেওঁ এই বুলিও কৈছে- অসমীয়া গীতি-সাহিত্যৰ যুগ বৈষ্ণৱী সাহিত্য আৰু প্ৰাক-বৈষ্ণৱী সাহিত্যৰ বহুত আগতে আৰু মন্ত্ৰ বা তান্ত্ৰিক সাহিত্যৰ কিছুদিন পিছতে।
শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱৰ বৰগীত, ভটিমা, নাটকত ব্যৱহাৰ কৰা স্তুতি, ৰাগ আদিও গীতি সাহিত্যৰ প্ৰথমছোৱা সময়ৰ নিদৰ্শন।
কলিকতাত পঢ়িবলৈ যোৱা ছাত্ৰসকলৰ প্ৰচেষ্টাতে অসমীয়া সমাজলৈ আধুনিক গীতৰ ৰচনাৰ ধাৰাটোৰ আগমন হয়।
এইক্ষেত্ৰত 'অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা' বা চমুকৈ 'অঃ ভাঃ উঃ সাঃ' ৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তিসকল আৰু কেইজনমান আগ্ৰহী যুৱক যেনে- বেণুধৰ ৰাজখোৱা, লক্ষ্মীৰাম বৰুৱা, কীৰ্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈ আদিৰ নাম উল্লেক্ষণীয়।
নাটকত হাঁহিৰ খোৰাক যোগাবলৈ কিছুমান গীতৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু সম্ভৱত নাটকৰ সেই আৰম্ভণিয়েই আধুনিক গীতৰ প্ৰথম শুভাৰম্ভ।
অসমীয়া আধুনিক গীতৰ ক্ষেত্ৰত ঐতিহাসিক গুৰুত্ব থকা সৰ্বপ্ৰথম গীতটো হ'ল সত্যনাথ বৰাৰ গীতাৱলী পুথিৰ অন্তৰ্গত এই গীতটো-
প্ৰাক স্বাধীনতাৰ সময়ৰ পৰা একবিংশ শতিকাৰ প্ৰথমভাগলৈ অসমীয়া গীতি সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰা লোকসকলৰ ভিতৰত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাকে মুখ্য কৰি পাৰ্বতি প্ৰসাদ বৰুৱা, শিৱ ভট্ৰাচাৰ্য, ভূপেন হাজৰিকা, ৰুদ্ৰ বৰুৱা, কেশৱ মহন্ত, নৱকান্ত বৰুৱা, নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ, লক্ষ্যহীৰা দাস, মুকুল বৰুৱা, হেমেন হাজৰিকা, আনন্দিৰাম দাস, কমল নাৰায়ন চৌধুৰী, নৱ বৰুৱা, ব্ৰজেন বৰুৱা, ৰাণী পাল, নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ, মিহিৰ বৰদলৈ, জ্যোতিষ ভট্টাটাৰ্য, হীৰেন ভট্টাচাৰ্য, দ্বিজেন্দ্ৰ মোহন শৰ্মা, ৰিদিপ দত্ত, জয়ন্ত হাজৰিকা, দিপালী বৰঠাকুৰ, খগেন মহন্ত, অৰ্চনা মহন্ত, বীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্ত, জ্যোতিৰ্ময় কাকতি, দীপালী বৰঠাকুৰ, হেমন্ত দত্ত, হীৰেন গোহাঁই, সূৰ্য দাস, পাৰবিন চুলতানা, নন্দ বেনাৰ্জী, পুলক বেনাৰ্জী, নগেন বৰা, মহেন্দ্ৰ বৰা, কৰবী ডেকা হাজৰিকা, ৰাজেন গোহাঁই, চৈয়দ চাদুল্লা, মনোৰমা বৰগোহাঁই, সূৰ্য হাজৰিকা আদিৰ অৱদান উল্লেখযোগ্য।
কৈশোৰতেই ভগৎ সিঙে ইউৰোপীয় বিপ্লবী আন্দোলনৰ ইতিহাস সম্পৰ্কে পঢ়াশুনা কৰিছিল আৰু নৈৰাজ্যবাদ আৰু সাম্যবাদৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈছিল।
হিন্দুস্তান ৰিপাব্লিকান এছচিয়েচনৰ সৈতে যুক্ত হৈ মেধা, জ্ঞান আৰু নেতৃত্বদানৰ ক্ষমতাৰ বাবে তেওঁ অচিৰেই এই সংগঠনৰ নেতাত পৰিণত হয় আৰু সংগঠনটোৰ ব্যাপক পৰিবৰ্তন সাধন কৰে।
তেওঁ আৰু তেওঁৰ সংগঠনক নৈৰাজ্যবাদী আখ্যা দিয়া হৈছিল কিন্তু তেওঁ ক্ষুৰধাৰ যুক্তিৰে তাক খণ্ডন কৰিছিল।
প্ৰবীণ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী লালা লাজপত ৰায়ৰ হত্যাৰ প্ৰতিশোধত এজন ব্ৰিটিছ পুলিচ বিষয়াক তেখেতে হত্যা কৰে।
তেওঁৰ আদৰ্শই ভাৰতীয় যুৱসমাজকেই স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ প্ৰতি উদ্বুদ্ধ কৰাৰ উপৰিও ভাৰতত সমাজতন্ত্ৰৰ উত্থানতো প্ৰভূত সহায় কৰিছিল।
ভগৎ সিঙৰ জন্ম পঞ্জাবৰ লায়ালপুৰ জিলাৰ বাঙ্গাৰ নিকটস্থ খাতকৰ কালান গাঁৱৰ এক সান্ধু জাট পৰিয়ালত হৈছিল।
ভগৎৰ ঠাকুৰদাদা অৰ্জুন সিং দয়ানন্দ সৰস্বতীৰ হিন্দু সমাজ সংস্কাৰ আন্দোলন আৰ্যসমাজৰ সৈতে জড়িত আছিল।
ভগৎৰ পিতা আৰু দুই ককা অজিত সিং আৰু স্বৰণ সিং কৰ্তাৰ সিং চৰভ গ্ৰেউৱাল আৰু হৰদয়াল নেতৃত্বাধীন গদৰ পাৰ্টিৰ সৈতে যুক্ত আছিল।
ভগৎ সিং আছিল ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ ব্ৰিটিছ বিৰোধী স্বাধীনতা আন্দোলনৰ এজন পুৰোধা ব্যক্তি আৰু অগ্নিযুগৰ ছহিদ বিপ্লবী।
যিহেতু কামনা আৰু আকৰ্ষণৰ পৰ্যায়বোৰক অস্থায়ী বুলি গণ্য কৰা হয়, সেয়ে প্ৰেমৰ দীৰ্ঘম্যাদী সম্পৰ্কৰ বাবে এক তৃতীয় পৰ্যায়ৰ প্ৰয়োজন।
সংযুক্তি হল এক ধৰণৰ বন্ধন যাৰ কাৰণে সম্পৰ্ক অনেক বছৰ আনকি কেইবা দশক পৰ্যন্ত দীৰ্ঘস্থায়ী হ'ব পাৰে।
ইয়াৰোপৰি পাৰস্পৰিক বন্ধুত্ব বা পছন্দৰ বিষয়বোৰ ভাগ কৰি নিয়াৰ কাৰণেও সম্পৰ্ক দীৰ্ঘস্থায়ী হয়।
গবেষণাত দেখা গৈছে যে স্বল্পম্যাদী সম্পৰ্কতকৈ দীৰ্ঘস্থায়ী সম্পৰ্কৰ ক্ষেত্ৰত বেছি পৰিমাণে ৰাসায়নিক অক্সিটোচিন আৰু ভাছপ্ৰেচিন নিৰ্গত হয়।
এনজইমানুয়েল আৰু তেওঁৰ সহকৰ্মীৰ ৰিপোৰ্ট মতে প্ৰোষ্টেট অণুটো 'স্নায়ু বৃদ্ধিকাৰক কাৰক' নামে পৰিচিত, যেতিয়া ব্যক্তি প্ৰথম প্ৰেমত পৰে তেতিয়া ইয়াৰ মাত্ৰা অনেক বেছি থাকে, কিন্তু এক বছৰ পিছৰ পৰা সি আকৌ পূৰ্ববৰ্তী স্তৰলৈ ঘূৰি আহে।
কামনা হল যৌন বাসনাৰ প্ৰাথমিক ধাপ যত টেষ্টষ্টাইন আৰু এষ্ট্ৰোজেনৰ দৰে ৰাসায়নিক পদাৰ্থ বেছিকৈ নিঃসৰিত কৰে।
এক নিৰ্দিষ্ট সঙ্গীৰ বাবে আকৰ্ষণ আৰু আৰু ৰোমাণ্টিক হয়, যাৰ মাধ্যমত এক স্বতন্ত্ৰ লালসা বিকশিত হয়।
স্নায়ুবিজ্ঞানৰ সাম্প্ৰতিক গবেষণাত দেখা গৈছে যে, ব্যক্তি মূলত তেতিয়া প্ৰেমত পৰে যেতিয়া তেওঁৰ মস্তিষ্কত নিয়মিত এক নিৰ্দিষ্ট ৰাসায়নিক পদাৰ্থ ত্যাগ কৰে।
উদাহৰণস্বৰূপ, নিউৰোট্ৰান্সমিটাৰ হৰমন, ডোপামিন, নোৰপাইনফ্ৰাইন, আৰু ছেৰোটোনিনৰ কথা উল্লেখ কৰিব পাৰি।
এম্ফিটেমাইন নামৰ এক ধৰণৰ পদাৰ্থ ত্যাগ কৰে যাৰ ফলত মস্তিষ্কৰ কেন্দ্ৰীয় অংশ সক্ৰিয় হৈ উঠে, হৃদয়ৰ কম্পনৰ হাৰ বৃদ্ধি পায়, ক্ষুধা আৰু টোপনি হ্ৰাস পায়, আৰু উত্তেজনা বাঢ়ি যায়।
যৌনতাৰ জৈৱিক আৰ্হিক স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ এক তাড়না হিচাপে গণ্য কৰা হয় যি অত্যধিক ক্ষুধা বা তৃষ্ণাৰ দৰে।
প্ৰেমৰ অভিজ্ঞতাক তেওঁ তিনিটা আংশিক অভাৰলেপিং পৰ্যায়ত বিভক্ত কৰিছে: উদাহৰণস্বৰূপে, লালসা, আকৰ্ষণ, আৰু সংযুক্তি।
ইয়াৰোপৰি আৰু কিছু বিষয় আছে, যেনে, একে লগে একেটা ঘৰতে বাস কৰা, পিতামাতাৰ প্ৰতি কৰ্তব্য, পাৰস্পৰিক প্ৰতিৰক্ষা আৰু নিৰাপত্তা সংক্ৰান্ত অনুভূতিবোৰো জড়িত থাকে।
এই তিনিটা ৰোমাণ্টিক শৈলীৰ সৈতে নিউৰেল চাৰ্কিটবোৰ, নিউৰোট্ৰান্সমিটাৰ আৰু তিনিটা আচৰণগত নিদৰ্শন সংযুক্ত হৈ সকলো সময়তে কাৰ্যকৰী ভূমিকা পালন কৰে।
অনেকেই প্ৰেম মানে এক সৰ্বজনীন ধাৰণাক আৱেগপ্ৰবণ প্ৰেম, কল্পনাপ্ৰবণ প্ৰেম কিম্বা প্ৰতিশ্ৰুতিপূৰ্ণ প্ৰেম এই সমূহ ভাগত ভাগ কৰাৰ পক্ষপাতী নহয়।
সাধাৰণতে, প্ৰেমক এক ব্যক্তিগত অনুভূতি হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়, যিটো এজন ব্যক্তিয়ে অন্য এজন ব্যক্তিৰ প্ৰতি অনুভৱ কৰে।
কাৰো প্ৰতি অতিৰিক্ত যত্নশীলতা নাইবা প্ৰতিক্ষেত্ৰত কাৰো উপস্থিতি অনুভৱ কৰা প্ৰেমৰ সৈতেই সম্পৰ্কযুক্ত।
অধিকাংশ প্ৰচলিত ধাৰণাত প্ৰেম, নিঃস্বাৰ্থতা, স্বাৰ্থপৰতা, বন্ধুত্ব, মিলন, পৰিয়াল আৰু পাৰিবাৰিক বন্ধনৰ সৈতে গভীৰভাবে যুক্ত।
আৱেগধৰ্মী প্ৰেম সাধাৰণতে গভীৰ হয়, বিশেষ কাৰোবাৰ সৈতে নিজৰ সকলো মানবীয় অনুভূতি ভাগ কৰা, আনকি শাৰীৰিক সম্পৰ্ককো এই ধৰণৰ প্ৰেমৰ পৰা পৃথক কৰা নাযায়।
প্ৰেম বিভিন্ন ধৰণৰ হ'ব পাৰে, যেনে: নিষ্কাম প্ৰেম, ধৰ্মীয় প্ৰেম, আত্মীয়সকলৰ প্ৰতি প্ৰেম, ঘৰৰ কোনো পোহনীয়া প্ৰাণী বা বস্তুৰ প্ৰতি অতিৰিক্ত স্নেহ প্ৰায় সময়ত খুব আনন্দদায়ক হ'ব পাৰে. আনকি কোনো কাম কিম্বা খাদ্যৰ প্ৰতিও প্ৰেম থাকিব পাৰে, আৰু এই অতি আনন্দদায়ক অনুভূতিই হল প্ৰেম।
প্ৰেমৰ সাধাৰণ আৰু বিপৰীত ধাৰণাৰ তুলনা কৰি ভিন্ন দৃষ্টিকোণৰ পৰা প্ৰেমক জটিলভাবে বিচাৰ কৰা যায়।
ব্যক্তি সহ অন্যান্য স্তন্যপায়ীবোৰ জীৱনকালৰ দীৰ্ঘ সময় পিতা মাতাৰ সাহায্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি জীয়াই থাকে।
বিৱৰ্তনীয় মনোবিজ্ঞানৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা, প্ৰেম কেনেকৈ মানৱ বিৱৰ্তনৰ দ্বাৰা গঢ়ি উঠিছে তাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি প্ৰেমৰ সৈতে সম্পৰ্কিত অভিজ্ঞতা আৰু আচৰণৰ বিষয়ে আৰু অধিক গবেষণা কৰিব পৰা যায়।
ইয়াৰ মাজতে দুটা ভাষা ইউৰোপীয় বংশোদ্ভূত: ওলন্দাজ ভাষাৰ পৰা বিকাশ হোৱা আফ্ৰিকান্স ভাষা হৈছে বেছিভাগ বহুজাতীয় তথা শ্বেতাংগ দক্ষিণ আফ্ৰিকানসকলৰ প্ৰথম ভাষা; ইংৰাজী ভাষাই ব্ৰিটিছ উপনিবেশক প্ৰতিফলিত কৰে, যাক চৰকাৰী আৰু বাণিজ্যিকভাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয় আৰু ইয়াৰ স্থান প্ৰথম কথিত ভাষা হিচাপে চতুৰ্থ।
দেশখন আফ্ৰিকাৰ কেইবাখনো দেশৰ মাজত এখন, যাৰ কেতিয়াও অভ্যুত্থান হোৱা নাই আৰু প্ৰায় এক শতিকাৰ পূৰ্বৰে পৰাই নিয়মিত নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে।
পিছে ১৯৯৪ চনলৈকে দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ গৰিষ্ঠসংখ্যক কৃষ্ণাঙ্গলোকক ভোটদানৰ ক্ষমতা দিয়া হোৱা নাছিল।
বিংশ শতাব্দীত, দেশখনৰ কৃষ্ণাঙ্গ সংখ্যাগৰিষ্ঠলোকসকলে প্ৰভাবশালী শ্বেতাংগ সংখ্যালঘুসকলৰ পৰা ৰাজনৈতিক অধিকাৰ দাবি কৰি সংগ্ৰাম কৰিছিল, এই সংগ্ৰামে দেশখনৰ সাম্প্ৰতিক ইতিহাস আৰু ৰাজনীতিত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে।
শাসক দল নেশ্বনেল পাৰ্টিয়ে ১৯৪৮ চনত বৰ্ণবৈষম্য নীতি প্ৰৱৰ্তন কৰে, যিয়ে পূৰ্বৰে পৰা চলি অহা বৰ্ণবৈষম্যক আনুষ্ঠানিক বৈধতা দিয়ে।
আফ্ৰিকান নেশ্বনেল কংগ্ৰেছ আৰু আন বৰ্ণবৈষম্যবিৰোধী দল-সংগঠনে দেশখনৰ ভিতৰে-বাহিৰে দীৰ্ঘদিন ধৰি কৰা সংগ্ৰামৰ পাছত ১৯৮০ দশকৰ মাজভাগৰ পৰা বৰ্ণবৈষম্য নীতিক বাতিল কৰা আৰম্ভ হয়।
দক্ষিণ আফ্ৰিকা , আনুষ্ঠানিক নাম দক্ষিণ আফ্ৰিকা গণৰাজ্য , হৈছে আফ্ৰিকা মহাদেশৰ দক্ষিণ প্ৰান্তত অৱস্থিত এখন দেশ।
ইয়াৰ চাৰিসীমাৰ দক্ষিণে ভাৰত মহাসাগৰ আৰু আটলাণ্টিক মহাসাগৰে ২,৭৯৮ কিলোমিটাৰ বিস্তৃত দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ উপকূল অঞ্চলৰ সৃষ্টি কৰিছে।
দেশখনৰ উত্তৰে প্ৰতিবেশী দেশ নামিবিয়া, ব'তছোৱানা আৰু জিম্বাবুৱে অৱস্থিত; উত্তৰ আৰু উত্তৰ-পূব দিশত মোজাম্বিক আৰু এস্বাটিনি দেশ।
দক্ষিণ আফ্ৰিকা মাটিকালৰ ফালৰ পৰা আফ্ৰিকা মহাদেশৰ দক্ষিণাঞ্চলৰ বৃহত্তম দেশ আৰু পৃথিৱীৰ ২৪তম বৃহত্তম দেশ, আনহাতে ৫.৮ কোটি জনসংখ্যাৰে ই পৃথিৱীৰ ২৪তম জনবহুল দেশ।
দক্ষিণ আফ্ৰিকা পুৰণা বিশ্ব বা পূব গোলাৰ্ধৰ মূল ভূখণ্ডৰ দক্ষিণতম দেশ আৰু বিষুৱ ৰেখাৰ সম্পূৰ্ণ দক্ষিণে অৱস্থিত সৰ্বাধিক জনবহুল দেশ।
দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ প্ৰায় ৮০% বাণ্টু জনগোষ্ঠীৰ বংশোদ্ভোৱৰ, যিসকল বিভিন্ন আফ্ৰিকান ভাষাৰ ভাষিকৰ মাজত বিভক্ত।
দক্ষিণ আফ্ৰিকা বাকী জনসংখ্যাৰ ভিতৰত ইউৰোপীয় লোক, এছীয় তথা ভাৰতীয় লোক, আৰু বহুজাতীয় লোক উল্লেখযোগ্য।
তেওঁ হানছাল মেহটাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হিন্দী চলচ্চিত্ৰ ’চিটি লাইটছ’ত ৰাজকুমাৰ ৰাওৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰি কেৰিয়াৰৰ পাতনি মেলে।
পত্ৰলেখাৰ দ্বিতীয় ছৱি, লাভ গেমছ, বিক্ৰম ভাটৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু মুকেশ ভাট আৰু মহেশ ভাটৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত এখন ৰহস্য চলচ্চিত্ৰ ।
এই চলচ্চিত্ৰখন ব্যৱসায়িক ভাৱে সফল নহ’ল যদিও পত্ৰলেখাৰ অভিনয়ে ইয়াতো প্ৰশংসা বুটলিবলৈ সক্ষম হয়।
পত্ৰলেখা পালে হানছাল মেহটাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হিন্দী চলচ্চিত্ৰ ’চিটি লাইটছ’ত ৰাজকুমাৰ ৰাওৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰি কেৰিয়াৰৰ পাতনি মেলে।
এই চলচ্চিত্ৰখনত ৰাজস্থানৰ পৰা জীৱিকাৰ সন্ধানত মুম্বাইলৈ পৰিব্ৰজন কৰা এহাল দুখীয়া মানুহৰ জীৱন সংগ্ৰাম বৰ্ণিত হৈছে।
পত্ৰলেখাৰ দ্বিতীয় ছৱি, ’লাভ গেমছ’, বিক্ৰম ভাটৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু মুকেশ ভাট আৰু মহেশ ভাটৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত এখন ৰহস্য চলচ্চিত্ৰ ।
চলচ্চিত্ৰখনে মূলত সমমালোচকৰ ঋণাত্মক মন্তব্য লাভ কৰে যদিও পত্ৰলেখাৰ অভিনয়ে ইয়াতো প্ৰশংসা বুটলিবলৈ সক্ষম হয়।
আহোমৰ দ্বাদশজন ৰজা আছিল স্বৰ্গদেউ চুহানফা৷ চুহানফাৰ ৰাজত্বকালতেই লানতুৰবান নামৰ এজনক এঙ্গেতখাতৰ তত্ত্বাৱধায়কৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল৷ এবাৰ লানতুৰবানে খাতৰ ধান চুৰি কাৰ্যত ধৰা পৰে আৰু সেই অপৰাধত স্বৰ্গদেৱে তেখেতক ৰূপ এশ টকাৰে দণ্ড বিহে আৰু তেওঁক ভৱিষ্যতৰ বাবে সেই কামৰ পৰা অব্যাহতি দিয়ে৷ ৰজাৰ এনে কাৰ্যত লাজ আৰু অপমানত ক্ষুণ্ণ হৈ তেওঁ স্বৰ্গদেউ চুহানফাৰ ওপৰত ভৱিষ্যতে প্ৰতিশোধ লোৱাৰ বাসনা মনতে পুহি ৰাখিছিল৷ এনেদৰেই ৰজাঘৰৰ লাচনি পাচনি কামত সহায়ক হিচাপে কাম কৰি থাকোঁতেই এই প্ৰাক্তন অধিকাৰীজনে ৰজাৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ ল'বলৈ বুলি সুবিধা উলিয়াই লয়৷ ৰজাঘৰৰ মিচাং নিৰ্মাণৰ সময়তেই লানতুৰবানে সুবিধা বুজি কাম এটি উলিয়াই ল'লে৷ ৰজাই কামৰ পৰিদৰ্শন কৰিবলৈ বুলি মিচাঙৰ কাষলৈ যাওঁতেই চাঙৰ চোঁচ সলোৱাৰ চলেৰে লানতুৰবানে সৰু যাঠী এপাতেৰে ৰজাক খুঁচি হত্যা কৰে৷ ১৪১৫ শকৰ ফাগুন মাহৰ এটা দিনতেই স্বৰ্গদেউ চুহানফাৰ মৃত্যু হয়৷
স্বৰ্গদেউ চুহানফাৰ মৃত্যুৰ পিচতে তেওঁৰ বৰপুত্ৰ চুপিমফাই ৰাজ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰি ৰজা হয়৷ চুৰিমফাই ৰজা হৈয়েই প্ৰথমে চুপিমফাৰ পিতৃৰ হত্যাকাৰী লানতুৰবান আৰু লানতুৰবানৰ দুই পুত্ৰ সহিতে তিনিওকে মৃত্যুদণ্ড আদেশ দিলে৷ ৰজাৰ আদেশমৰ্মেই চাওদাঙে লানতুৰবান আৰু দুই পুত্ৰক নিলগাই নি উজনিত দুৰৈৰ এটা জানৰ পাৰত এই দণ্ড কাৰ্যকৰী কৰা হৈছিল৷ দুৰৈৰ এই জানটোক তেতিয়া দুৰীয়াজান বা দুৰৈয়াজান নামেৰে অভিহিত কৰিছিল৷ ঊনৈশ শতিকাৰ সপ্তম দশকমানৰ শেষভাগত অন্য ঠাইৰপৰা অহা আহোম সম্প্ৰদায়ৰ 'দুলীয়া' খেলৰ কেইঘৰমান মানুহ উঠি আহি প্ৰথমে কছাৰীপথাৰ আৰু পিছত দুৰীয়াজানৰ পাৰতেই গাঁও পাতি বসবাস কৰিবলৈ লয়৷ এনেদৰে গাঁও পাতি বসতি কৰিবলৈ লোৱা লোকসকলৰ পৰা জনবসতি বৃদ্ধি হৈ পৰৱৰ্তী সময়ত গাঁওখনৰ নাম দুলীয়াগাঁও আৰু পিছলৈ মানুহে গাঁওৰ নাম অনুসৰিয়েই জানটোৰ নাম দুৰীয়াজানৰ পৰিৱৰ্তে দুলীয়াজান বুলিবলৈ লয়৷ পাছলৈ ইয়াৰ নামেৰেই কাষৰীয়া অঞ্চলটোৰ নামো দুলীয়াজান হ'ল৷
দেশৰ ভিতৰতে বৃহৎ তেল আৰু গেছ কোম্পানীৰ অন্যতম "অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেড"ৰ মুখ্য কাৰ্যালয় দুলীয়াজানত অৱস্থিত।
কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ অন্তৰ্গত বিভিন্ন কোম্পানী যেনে গেছ ক্ৰেকাৰ আৰু পলিমাৰ কোম্পানী বিচিপিএল , বিদ্যুৎ উৎপাদন কৰা নেপকো , সাৰ আৰু গেছ কোম্পানী বিএফচিএল আৰু দেশৰ ভিতৰতে ব্যক্তিগত খণ্ডৰ সৰ্ববৃহৎ ড্ৰিলিং কোম্পানী শিৱানীৰ কাৰ্যালয দুলীয়াজানত অৱস্থিত।
১১৯৩ খৃষ্টাব্দত ইৰাণৰ তাব্ৰিজত নগৰত হজৰত শ্বাহ চুলতান গিয়াচুদ্দিন বা শ্বেখ জালালুদ্দিন জন্ম হৈছিল।
পিছলৈ তেওঁ চুফীবাদৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ নিজৰ পুত্ৰক সিংহাসনত বহুৱাই বাগদাদলৈ গৈ তাত পীৰ শ্বেখ ছাহাবুদ্দিন ছহৰৱাৰ্দীৰ আউলিয়া হিচাপে থাকে।
পিছলৈ তেওঁ কেইবাজনো আউলীয়াক লগত লৈ ইছলাম ধৰ্মৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰিবলৈ অসমলৈ আহি হাজোৰ গৰুড়াচল পাহাৰৰ শিখৰত উপাসনা স্থলী স্থাপন কৰে।
ইয়াৰ নামনিৰ মাজাৰ বা দৰগাহ চোৱাচিতা কৰাৰ বাবে দৰগাহ ভূমিতে ফকিৰ আৰু পাইকসকলক স্থাপন কৰা হৈছিল।
ইয়াত পোৱা এক ফাৰ্চী লিপি মতে মুগোল সম্ৰাট শ্বাহ জাহানৰ ৰাজত্ব কালত ১৬৫৭ চনত লুৎফুল্লা শ্বিৰাজীয়ে পোৱামক্কা মছজিদ নিৰ্মাণ কৰাইছিল।
১৬৮২ চনত আহোম স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহয়ে মোগলৰ হাতৰ পৰা গুৱাহাটী উদ্ধাৰ কৰাৰ পিছতো ইয়াৰ চোৱা-চিতা কৰিছিল।
চুফী সাধক শ্বেখ জালালুদ্দিন ওৰফে গিয়াচুদ্দিন আউলীয়াই কেইবাজনো আউলীয়াক লগত লৈ ইয়াত ইছলাম ধৰ্মৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰিছিল।
ইয়াৰ লগতে ইছলাম ধৰ্মালম্বী সকলে পোৱামক্কা দৰ্শন কৰিলে চৌদি আৰৱৰ পৱিত্ৰ নগৰী মক্কা দৰ্শনৰ এক চতুৰ্থাংশ পুণ্য লাভ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰে।
ই হাজোৰ পঞ্চতীৰ্থৰ অন্যতম আৰু উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ আটাইতকৈ পৱিত্ৰ ইছলাম ধৰ্মৰ উপাসনাস্থলী।
কিছুদিন আগেয়ে লগ পোৱা লিয়েন মাকাউ নামৰ ছোৱালীজনী আৰু বাঁহীটোৱে তাৰ হৃদয় আৰু আত্মা ভৰাই ৰাখে আৰু জীৱনটোক এক অৰ্থ দিয়ে।
সাতখন পাহাৰৰ সিপাৰে বাস কৰা লিয়েন মাকাউক বিয়াৰ প্ৰস্থাৱ দিবলৈ মন মেলোঁতে দুৰ্ভগীয়া মাণিক ৰাইটঙে গম পালে যে তাইৰ ইতিমধ্যে বৃদ্ধ চিয়েমলৈ বিয়া হৈ গৈছে।
এই ছবিখনে সংবিধানৰ অষ্টম অনুসূচীত অন্তৰ্ভূক্ত হোৱা ভাষাৰ বাহিৰে অন্যভাষাত নিৰ্মাণ হোৱা সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰজত কমল বঁটা লাভ কৰিছিল।
পিছলৈ ড হাজৰিকাই ছবিখন খাচি ভাষালৈ নামেৰে ‘ডাব’ কৰি বাণিজ্যিকভাৱে মুক্তি দিছিল৷ ছবিখনে ১৯৬৪ৰ শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ ৰূপৰ পদক লাভ কৰিছিল।
বাঁহৰ আগ উৰ্ধমুখী হ’ল আৰু এই মৰ্মান্তিক ঘটনাৰ সোঁৱৰণত সেইঠাইৰ নিজৰাবোৰে আজিও উচুপি উচুপি কান্দে।
হালধীয়া-মাটীয়া বৰণৰ গ্ৰন্থিবোৰ মাহৰ নিচিনা- দীঘলে প্ৰায় ৬ মি:মি:, বহলে প্ৰায় ৩-৪ মি:মি: আৰু ১-২ মি:মি: বেধৰ।
দুয়োফালে ওপৰত থকা গ্ৰন্থিকেইটাক উৰ্দ্ধ পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি আৰু তলত থকা দুটাক নিম্ন পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি বোলে।
সুস্থ গ্ৰন্থিবোৰৰ ওজন প্ৰুষৰ দেহত প্ৰায় ৩০ মি:গ্ৰা: আৰু মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰায় ৩৫ মি:গ্ৰা:।
মানৱ ভ্ৰূণৰ প্ৰাৰম্ভিক বিকাশৰ সময়ত পাঁচটা ফেৰিঞ্জিয়েল ভাঁজ আৰু চাৰিটা ফেৰিঞ্জিয়েল মোনা সৃষ্টি হয় যি মুখ, ডিঙি আৰু কাষৰ অংগবোৰ গঠন কৰে।
তৃতীয় অৰৌ চতুৰ্থ মোনাৰ এণ্ড'ডাৰ্ম আৰু নিউৰেল ক্ৰেষ্ট মিছেন্‌কাইম মিলি পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি গঠন কৰে।
তেজত কেল্‌চিয়ামৰ পৰিমাণ কম হ'লে এই গ্ৰন্থিয়ে পেৰাথাইৰইড হৰম'ন নিঃসৰণ কৰি তেজ আৰু হাড়ত কেল্‌চিয়ামৰ পৰিমাণ নিয়ন্ত্ৰণ কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লয়।
কেল্‌চিয়াম- -এ অ'ষ্টিঅ'ব্লআষ্ট আৰু অ"ষ্টিয়'ক্লাষ্ট কোষক উত্তেজিত কৰি হাড়ৰ পৰা কেল্‌চিয়াম উলিয়াই তেজত কেল্‌চিয়ামৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰে।
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থিৰ সংখ্যা ভিন ভিন হ'ব পাৰে: তিনিটা বা অধিক, থাইৰইড গ্ৰন্থিৰ পিছফালে অৱস্থিত হ'ব পাৰে।
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থিৰ মূল কাৰ্য হৈছে দেহত কেল্‌চিয়াম আৰু ফছ্‌ফেটৰ মাত্ৰা অতি কম পৰিসৰত ঠিক কৰি ৰখা যাতে স্নায়ু আৰু পেশী তন্ত্ৰই ভালদাৰে কাম কৰিব পাৰে।
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি অধিক সক্ৰিয় হৈ পৰিলে হাইপাৰপেৰাথাইৰইডিজম আৰু কম সক্ৰিয় হ'লে হাইপ'পেৰাথাইৰইডিজম বোলে।
বৃক্কৰ জৰিয়তে অধিক কেল্‌চিয়াম ওলাই গ'লে ভৰনি কৰিবলৈ পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থিয়ে অধিক হৰম'ন নিঃসৰণ কৰে।
বিকাশৰ সময়ত ভ্ৰূণীয় কলাৰ চলাচলৰ বাবে ঊৰ্দ্ধ আৰু নিম্ন গ্ৰন্থিৰ স্থানৰ পৰিৱৰ্তন হ'ব পাৰে।
এনে পৰিবেশ বহুদিন থাকিলে পেৰাথাইৰইড কলাই তেজৰ কেল্‌চিয়াম পৰিমাণলৈ সঁহাৰি নিদি নিজে নিজে হৰম'ন নিঃসৰণ কৰিবলৈ লয়।
হাইপাৰপেৰাথাইৰইডিজম আৰু হাইপ'পেৰাথাইৰইডিজম ৰোগত পেৰাথাইৰইড হৰম'ন বাঢ়ি বা কমি তেজৰ কেল্‌চিয়ামৰ তাৰতম্য ঘটাৰ লগতে হাড়ৰো পৰিৱৰ্তন হয়।
তেওঁ দৰং মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰি থাকোঁতে অসমত মহিলাৰ বাবে এক সাহিত্যিক সংগঠন গঠন কৰাৰ সপোন পুহি ৰাখিছিল।
পিছলৈ তেওঁ ১৯৭৪ চনত অসমৰ লেখিকা সকলৰ সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক উত্থানৰ বাবে সদৌ অসম লেখিকা সমাৰোহ সমিতি গঠন কৰিছিল।
ইয়াৰ লগতে পঢ়া-শুনা এৰি দিয়া প্ৰাপ্তবয়স্ক সকলৰ বাবে তেওঁ তেজপুৰত পাঁচটা শিক্ষা প্ৰগ্ৰেম গঠনত অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল।
তেওঁ নলিনীবালা দেৱী, ধৰ্মেশ্বৰী দেৱী বৰুৱানী আৰু স্নেহ দেৱীৰ তিনিখন গ্ৰন্থৰ সম্পাদনাও কৰিছিল।
২০০৮ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁৰ সমাজসেৱামূলক অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
প্ৰাথমিক শিক্ষা ঢাকাত আৰম্ভ হ’লেও পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ যোৰহাট বালিকা উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা মেট্ৰিক পাছ কৰিছিল।
নৃত্যশিল্পী ষড়ানন বৰঠাকুৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হোৱাৰ পিছত তেওঁ তেজপুৰ চৰকাৰী উচচতৰ মাধ্যমিক বহুমুখী কন্যা বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা বৃত্তিৰে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল।
অসমৰ লেখিকা সকলৰ সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক উত্থানৰ বাবে স্থাপন কৰা সদৌ অসম লেখিকা সমাৰোহ সমিতিৰ তেওঁ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।
শিক্ষকতাৰ কৰি থাকোঁতে তেওঁ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল আৰু অসমৰ সামাজিক পৰিবৰ্তনৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি ১৯৯৩ চনত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
১৯৭৯ চনত তেজপুৰৰ প্ৰথম মহিলা মহাবিদ্যালয় গোপীনাথ বৰদলৈ কন্যা মহাবিদ্যালয় স্থাপন হোৱাত তেওঁ ইয়াৰ প্ৰথম অধ্যক্ষা হিচাপে যোগদান কৰে।
তেওঁৰ প্ৰকাশিত নিজা গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত প্ৰবন্ধ পুথি হ’ল– ‘দৃষ্টি আৰু দৃষ্টান্ত’, ‘সংস্কৃতিৰ সন্ধানত’, ‘লেখকৰ সৃষ্টিত নাৰী’, ‘সাৰস্বত’।
গীত-নৃত্যত ৰাপ থকা শীলা বৰঠাকুৰে ১৯৬১ চনত লক্ষ্ণৌৰ ভাটখাণ্ডে বিদ্যাপীঠৰ পৰা ‘চেতাৰ বিভাগ’ত প্ৰথম শ্ৰেণী লাভ কৰি ‘সংগীত বিশাৰদ’ উপাধি লাভ কৰিছিল।
কেথেইন মেক্‌ কিনোনৰ যৌনতা হিচাপে লিংগৰ তত্ত্ব মতে কামনাবাসনাৰ আত্মসমৰ্পণ আৰু প্ৰভাৱৰ দ্বাৰাই লিঙ্গৰ ধাৰণাৰ সৃষ্টি হয়।
এই তত্ত্ব বা ধাৰণা অনুসৰি, লিঙ্গৰ ক্ষেত্ৰত, যৌনতা শোষণ আৰু আত্মসমৰ্পণৰ ক্ষেত্ৰত ব্যক্তিয়ে গ্ৰহণ কৰা ভূমিকাক প্ৰাধান্য দিয়া উচিত।
সাধাৰণতে, পুৰুষসকলে যৌনতা শোষকৰ আৰু মহিলাসকলেআত্মসমৰ্পণকাৰীৰ ভূমিকা পালন কৰে সেয়েহে, এই দৃষ্টিভঙ্গী অনুসৰি, লিঙ্গ বৈষম্যতা ব্যৱহাৰ বা আচৰণৰ ক্ষেত্ৰত থকা অথবা মনোবৈজ্ঞানিক সংলক্ষণৰ বৈষম্যতা নহয়, এই বৈষম্যতাৰ প্ৰধান কাৰক হৈছে পিতৃতান্ত্ৰিক সমাজত প্ৰচলিত যৌনতাৰ কাৰ্য।
পুৰুষৰ সংলক্ষণ, আচৰণ আৰু ভূমিকাসমূহৰ ক্ষেত্ৰত থকা সামাজিক বৈষম্যসমূহ শক্তি বৈষম্যৰ বাবে জগৰীয়া নহয়।
ইয়াৰ দ্বাৰা ব্যক্তিৰ প্ৰাথমিক যৌন বৈশিষ্ট্য যেনে— প্ৰজনন প্ৰক্ৰিয়াসমূহৰ লগতে ব্যক্তিৰ গৌণ যৌন বৈশিষ্ট্য যেনে- উচ্চতা, পুৰুত্ব আদিকো সাঙুৰি লোৱা হয়।
ব্যক্তিৰ জৈৱিক যৌনতাৰ প্ৰধান সূচকসমূহ হৈছে যৌন ক্ৰম'জম, জননগ্ৰন্থি, অভ্যন্তৰীণ প্ৰজনন অংগ আৰু বাহ্যিক জননেন্দ্ৰিয়।
যৌন পাৰিপাৰ্শ্বিকতা অনুসৰি ব্যক্তিক চাৰিটা শ্ৰেণীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়: বিষমলিঙ্গকামিতা, সমকামিতা, উভকামিতা আৰু নপুংসকতা।
এই শাখাসমূহ সাহিত্য, ভাষা, ভূগোল, ইতিহাস, ৰাজনীতি বিজ্ঞান, সমাজবিজ্ঞান, নৃতত্ত্ব, বোলছবি, মিডিয়া, মানৱ উন্নয়ন, আইন, জনস্বাস্থ্য তথা চিকিৎসা ক্ষেত্ৰত লিংগ আৰু যৌনতাক অধ্যয়ন কৰে।
ই জাতি, অৱস্থান, শ্ৰেণি, জাতীয়তা আৰু অক্ষমতা ইত্যাদি বোৰে লিংগ তথা যৌনতাৰ বিভাগ সমূহৰ সৈতে কিদৰে সংযোগ স্থাপন কৰে সেইবিষয়ে বিশ্লেষণ কৰে।
লিংগ অধ্যয়ন লিংগ পৰিচয় তথা লিংগ প্ৰতিনিধিত্ব বিশ্লেষণৰ বাবে নিবেদিত এটি আন্তঃশৃঙ্খলা শিক্ষামূলক ক্ষেত্ৰ।
নাৰী সবলীকৰণৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি সেয়ে সমগ্ৰ বিশ্বতে আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱস, প্ৰতি বছৰে ৮ মাৰ্চ তাৰিখে পালিত হয়।
ব্যক্তিগত অথবা দলীয় কাৰ্যাৱলীৰ জৰিয়তে লিঙ্গ শক্তিসম্পৰ্কযুক্ত সম্বন্ধসমূহৰ ৰূপান্তৰৰ এক পৰিণাম হৈছে মহিলা সবলীকৰণ।
এই প্ৰক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে মহিলাসকলক তেওঁলোকৰ অধিকাৰ, সুবিধাসমূহৰ প্ৰতি সজাগ কৰি, তেওঁলোকৰ নিজৰ সক্ষমতাসমূহৰ প্ৰয়োগ কৰাত উৎসাহ প্ৰদান কৰা হয়।
মহিলাসকলক তেওঁলোকৰ মৰ্যাদা সম্পৰ্ক সজাগ কৰি তুলি তেওঁলোকক কু-সংস্কাৰ, শোষণৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ সৱল কৰি তোলাৰ এক প্ৰক্ৰিয়া।
পুৰুষ, পুৰুষতন্ত্ৰ, লিঙ্গ তথা ৰাজনীতি সম্পৰ্কীয় বিষয়সমূহত নিবেদিত এটি আন্তঃবিষয়ক শৈক্ষিক ক্ষেত্ৰ।
ই প্ৰায়ে নাৰীবাদী তত্ত্ব, পুৰুষ সকলৰ ইতিহাস আৰু সামাজিক ইতিহাস, পুৰুষসকলৰ কথাসাহিত্য, পুৰুষৰ স্বাস্থ্য, নাৰীবাদী মনোবিজ্ঞান আৰু নাৰীবাদী তথা লিঙ্গ অধ্যয়ন-প্ৰভাৱিত বেছিভাগ মানৱতা আৰু সামাজিক বিজ্ঞানৰ অনুশীলন অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।
টিমোথি লৰি আৰু আন্না হিকি-মুডিয়ে পৰামৰ্শ দিছে যে "অৰ্ধ-সমজাতীয় সম্প্ৰদায় হিসাবে" পুৰুষতত্ত্ব অধ্যয়নৰ প্ৰতিষ্ঠানিকৰণৰ ক্ষেত্ৰত সৰ্বদা বিপদ পৰিলক্ষিত কৰা হয়।
নাৰী অধ্যয়ন হ'ল মহিলা, নাৰীবাদ, লিঙ্গ তথা ৰাজনীতি সম্পৰ্কিত বিষয়সমূহত নিবেদিত এটি আন্তঃবিষয়িক একাডেমিক ক্ষেত্ৰ।
ইয়াত নাৰীবাদী তত্ত্ব, মহিলাসকলৰ ইতিহাস তথা সামাজিক ইতিহাস, মহিলা কল্পকাহিনী, মহিলাসকলৰ স্বাস্থ্য, নাৰীবাদী মনোবিশ্লেষণ আৰু বেছিভাগ মানৱতা আৰু সামাজিক বিজ্ঞানৰ নাৰীবাদী আৰু লিংগ অধ্যয়ন ইত্যাদিৰ অনুশীলন অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
নেনচী চোদোৰোৰ তত্ত্ব মতে- ব্যক্তি এজনৰ জীৱনৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত পৰিয়াল বা পিতৃ-মাতৃৰ আচৰণ আৰু তেওঁলোকৰ লালন-পালনৰ প্ৰতি কৰা প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ফলস্বৰূপে আহৰণ কৰা নাৰীসুলভ আৰু পুৰুষসুলভ ব্যক্তিত্বই হৈছে লিংগ।
লিংগভিত্তিক অধ্যয়ন লিংগ পৰিচয় তথা লিংগ প্ৰতিনিধিত্ব বিশ্লেষণৰ বাবে নিবেদিত এটি আন্তঃশৃঙ্খলা শিক্ষামূলক ক্ষেত্ৰ।
আইনাম হৈছে অসমৰ লোকগীতসমূহৰ ভিতৰত এটা প্ৰধান ভাগ৷ লোকগীতবোৰক প্ৰধানত তিনিটা ভাগত ভগাব পাৰি৷ সেয়া হ’ল ক্ৰমে অনুষ্ঠানমূলক, আখ্যানমূলক আৰু বিবিধ বিষয়ক৷ আইনাম, বিয়ানাম, বিহুগীত আদিবোৰ হৈছে অনুষ্ঠানমূলক লোকগীতৰ অন্তৰ্গত৷
আইনাম, সুবচনীৰ গীত, অপেচৰীৰ গীত, লখিমী সবাহৰ গীত, গোসাঁনী পূজাৰ গীত আদি গীতবোৰ প্ৰায় একে পৰ্যায়ৰে গীত৷ এই গীতবোৰ অনাখৰী লোকজীৱনৰ সম্পদ৷ ইয়াৰ ৰচকৰ নাম পোৱা নাযায়৷ সেয়েহে এই গীতবোৰ লোক সাহিত্যৰ অন্তৰ্গত৷ অসমৰ নাৰী সমাজত বিশেষকৈ গ্ৰাম্য পৰ্যায়ত এই গীতবোৰ প্ৰচলিত।
বসন্ত ৰোগ 'সাত গৰাকী আই বা দেৱীৰ' কোপদৃষ্টিৰ বাবে হয় বুলি অসমৰ জনসমাজত যি বিশ্বাস আছে, সেই বিশ্বাসেই আইনামৰ জন্ম দিছে৷ এই সাতভনীক সন্তুষ্ট কৰিবৰ বাবেই আইনাম গোৱা হয়৷ অৱশ্যে বৰ্তমান সময়ত এই নামবোৰ বিলুপ্তিৰ পথত৷ বয়স অনুক্ৰমে শাৰীৰিক বিকাশ নঘটিলে বা বিনাৰোগে ল'ৰা-ছোৱালী শুকাই খীণাই গ'লে অপেচৰাৰ দোষ বুলি আইসকলে চোতালৰ মাজত অপেচৰা সবাহ পাতি গীত গায়।