polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ই ঘৰৰ চিলিংত বাহ লৈ পোৱালি দিয়া বাবে আৰু ৰাতি ঘূৰাঘূৰি আৰু হাই কাজিয়া কৰি হুলস্থুলৰ সৃষ্টি কৰা বাবে বৰ আমনি দায়ক হৈ পৰে।
ইয়াক এটা বৃস্তিত পৰিসৰত যঠেষ্ট পৰিমাণে পোৱা যায় বাবে ২০০৮ চনত ইয়াৰ সংখ্যা হ‍্যাস নাই পোৱা বুলি ভবা হয়।
চোৰাং চিকাৰ আৰু বণ‍্য প্ৰাণীৰ বেআইনী বেহাৰ কবলত পৰি ইণ্ডোনেছিয়াত ইয়াৰ স্থিতি বিপদাপন্ন হৈছে।
ইয়াৰ মুখত বগা বৰণৰ মুখাৰ দৰে চিন, দুই চকুৰ তলত বগা দাগ, নাকৰ দুই ফালে দুটা বগা ফুট আৰু দুই চকুৰ মাজত এডাল কলা ৰঙৰ ক্ষীণ আচ থাকে।
নেজ ডাল বাদ দি ইয়াৰ দেহৰ দ্ৰৈঘ‍্য প্ৰায় ৫৩ ছে:মি: আৰু নেজৰ দ্ৰৈঘ‍্য প্ৰায় ৪৮ ছে:মি: হয়।
ভয় খালে ইয়াৰ গূয‍্যদ্বাৰ ওচৰত থকা গন্ধ গ্ৰন্থিৰ পৰা যি গোন্ধ ওলায় সি অন্য অনিষ্ট কাৰী জন্তুক আতৰাই ৰাখি ইয়াক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে।
থেংগাই পাল গুড়, উলুণ্ডু কালি, কাচায়াম, আৰিচিম্পাৰুপু সাদাম, কেলভাৰাগু পুট্টুমাভু, আৰিছি পুট্টুমাভু, পানীয়াৰাম, কেলভাৰাগু পাকোড়া, থেংগাই বাৰ্বি, কদলাই উৰুণ্ডাই, এল্লু উৰুণ্ডাই আৰু পৰী উৰুণ্ডাই আদি তামিল লোকে প্ৰস্তুত কৰা খাদ্যৰ ভিতৰত অন্যতম।
অঞ্চলটো ভূমি আবদ্ধ হোৱাৰ বাবে তেওঁলোকে ছাগলী মাংস, কুকুৰাৰ মাংস, মিঠা পানীৰ মাছ আৰু বতা চৰাই ভক্ষণ কৰে।
চেটিনাড আৰু ইয়াৰ কাষৰীয়া অঞ্চল যেনে- কৰাইকুডি ইয়াৰ সাধাৰণ টেঙা খাদ্যৰ বাবে বিখ্যাত, যাক চেটিনাড খাদ্য বুলিও কোৱা হয়।
পৰম্পৰাগত প্ৰস্তুতিৰ বিপৰীতে কয়ন পৰঠা সাধাৰণতে তেলত ডুবাই ভজা হয় আৰু ইয়াক ছাগলী মাংসৰ ব্যঞ্জনেৰে সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়।
‘বিৰুন্ধু’ উৎসৱ আৰু বিবাহ অনুষ্ঠানৰ দৰে বিশেষ অনুষ্ঠানত অতিথিসকলক আগবঢ়োৱা তামিল খাদ্যৰ মূল উপাদানসমূহক বুজায়- ভাত, বিলাহীৰে ৰন্ধা ভাত, পাৰুপ্পু, সম্বৰ, ৰসম, কুঝাম্বু, পোৰিয়াল আৰু কুট্টুৰ লগত মাখনযুক্ত গাখীৰ বা দৈ মিহলাই পাচাড়ি প্ৰস্তুত কৰা হয়।
তামিল ৰন্ধনশৈলী দক্ষিণ ভাৰতৰ তামিলনাডু আৰু শ্ৰীলংকাৰ দৰে দক্ষিণ এছিয়াৰ অন্যান্য দেশত উৎপত্তি হোৱা এক পাকশৈলী।
বিশেষ উপলক্ষ্যত পৰম্পৰাগত তামিল ব্যঞ্জন বাচন-বৰ্তনৰ ঠাইত পৰম্পৰাগত পদ্ধতিৰে কলপাতত পৰিবেশন কৰা হয়।
থাঞ্জাভুৰ অঞ্চল পুলিয়োধাৰাই, সম্বৰ সাধম, শাক-পাচলিৰে তৈয়াৰী ভাত আৰু পোডি সাধম আদি চাউল ভিত্তিক খাদ্যৰ অন্যতম বিশিষ্ট উৎপাদক।
সততে বুঢ়া ডাঙৰীয়াই কাৰো অনিষ্ট নকৰে বুলি বিশ্বাস প্ৰচলিত থকাতো কেতিয়াবা এই শক্তিৰ ৰোষত পৰিবলগীয়া হয়৷ জনবিশ্বাসমতে, বুঢ়া ডাঙৰীয়া থকা বুলি বিশ্বাস কৰা গছ কাটিলে বা তেওঁৰ প্ৰভাৱ সম্পৰ্কে তুচ্ছ তাচ্ছিল্য কৰিলে বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ ৰোষত পৰে৷ সাধাৰণতে পূৰ্ণিমাৰ ৰাতি বুঢ়া ডাঙৰীয়া গছৰ পৰা নামি শুকুলা ঘোঁৰাত উঠি গাওঁ পৰিভ্ৰমণ কৰে৷ গাওঁ পৰিভ্ৰমণ কৰিলে গাঁওলৈ কোনো অপায়-অমঙ্গল নাহে৷ তেনেকৈ ঘূৰি ফুৰা অৱস্থাত কোনোৱে দেখা পালে বা তেওঁৰ যাত্ৰাপথত হেঙাৰ হ’লে আৰু বুঢ়া ডাঙৰীয়া থকা বুলি বিশ্বাস কৰা গছৰ গুৰিত মল-মূত্ৰ ত্যাগ কৰিলে, ব্যক্তিগৰাকী বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ কোপত পৰে৷ কোপত পৰা ব্যক্তিৰ দীৰ্ঘদিনীয়া জ্বৰ, গাৰ বিষ আদি হয়৷ তেতিয়া বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ কোপ পৰা বুলি বেজে নিৰ্ণয় কৰে আৰু বগা কোমোৰা বৰালি মাছ আৰু আৰৈ চাউলেৰে ৰাইজক ভোজ খুৱাবৰ দিহা দিয়ে৷
অসমত প্ৰচলিত লোকবিশ্বাসমতে বুঢ়া ডাঙৰীয়া ভয় ভক্তি আৰু সন্মানবোধ জড়িত থকা এক অলৌকিক শক্তি৷ পৃথিৱীৰ প্ৰায় সকলো দেশতে বিভিন্ন ৰূপত কিছুমান অলৌকিক শক্তি আছে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷ অসম আদিৰে পৰা তন্ত্ৰ মন্ত্ৰৰ দেশ বুলি জনাজাত৷ তন্ত্ৰ মন্ত্ৰৰ লগতে অসমতো কিছুমান অলৌকিক শক্তি থকাৰ কথা লোকবিশ্বাসত প্ৰচলিত৷ সেই অলৌকিক শক্তিৰ কোপদৃষ্টিৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ বিভিন্ন মন্ত্ৰ পুৰণি কালৰ পৰাই প্ৰচলিত হৈ আহিছে৷ এই অলৌকিক শক্তিসমূহৰ ভিতৰত বুঢ়া ডাঙৰীয়া নামৰ এই অলৌকিক শক্তিৰ প্ৰভাৱ অসমৰ জনজীৱনত গভীৰভাৱে সোমাই আছে৷ বুঢ়া ডাঙৰীয়াক বহুতে পৌৰাণিক চৰিত্ৰ শিৱৰ সৈতে সাঙুৰিব খোজে৷ অন্যান্য অলৌকিক শক্তিৰ দৰে বুঢ়া ডাঙৰীয়াই সহজে আনৰ অপকাৰ নকৰে বুলি বিশ্বাস৷
অন্যান্য ভূত-প্ৰেত বা অলৌকিক শক্তিবোৰৰ দৰে বুঢ়া ডাঙৰীয়া ভয়ংকৰ চেহেৰাৰ নহয়৷ প্ৰচলিত ধাৰণামতে, বুঢ়া ডাঙৰীয়া দেখাত শুৱনি এজন সুপুৰুষৰ আকৃতিৰ অলৌকিক শক্তি৷ বট, আঁহত, জৰী আদি ওখ গছত বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ বাস৷ বুঢ়া ডাঙৰীয়াই বগা ধুতী, পাঞ্জাবী পিন্ধি গাত চেলেং চাদৰ লয় আৰু মূৰত মথুৰা পাগ মাৰি ঘোঁৰাত উঠি ফুৰে৷ বুঢ়া ডাঙৰীয়া কোনো সম্ভ্ৰান্ত, সৎ আৰু শ্ৰদ্ধেয় মৃতলোকৰ প্ৰতীক৷ অসমত প্ৰচলিত নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ সাত্বিকতাৰ প্ৰভাৱ এই বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ ক্ষেত্ৰত পৰিলক্ষিত হয়৷ অন্যান্য অশৰীৰী শক্তিৰ দৰে বুঢ়া ডাঙৰীয়াই সততে আনৰ অনিষ্ট নকৰে যদিও তেওঁক অসন্মান কৰিলে ব্যক্তিগৰাকী বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ ৰোষত পৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷
বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ কোপ খণ্ডন কৰিবলৈ মঙলতিয়ে মঙল চাই প্ৰকৃত দোষ ধৰা পেলালে, বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ নামত ভকতক চাউল একথা খুৱাবৰ বিধান দিয়ে৷ বহুতে সেই গছৰ গুৰিত বৃহস্পতিবাৰে নাম-কীৰ্তন কৰে, আৰু সদায় গছৰ গুৰি পৰিস্কাৰ কৰি ৰাখে৷ বুঢ়া ডাঙৰীয়াক সন্মান সহকাৰে মনতে তুতি-নতি কৰিলেও তেওঁ সন্তুষ্ট হয় বুলি বিশ্বাস৷
ৰজা গান্ধাৰী আৰু ৰাণী গান্ধাৰীৰ ১০০ জন পুত্ৰৰ জন্মৰ পিছত কনিষ্ঠতম হিচাপে জন্ম লাভ কৰা দুঃশলা সকলোৰে প্ৰিয়পাত্ৰ আছিল।
মহাভাৰতৰ কাহিনী অনুসৰি, জয়দ্ৰথে নিজৰ কু-অভিপ্ৰায় চৰিতাৰ্থ কৰাৰ উদ্দেশ্যে দ্ৰৌপদীক অপহৰণ কৰি নিৰ্যাতন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
পাণ্ডৱৰ পঞ্চ ভাতৃয়ে সেই অপৰাধৰ শাস্তি হিচাপে জয়দ্ৰথক মৃত্যুদণ্ড প্ৰদান কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত কৰিলে।
কিন্তু, জয়দ্ৰথৰ পত্নী দুঃশলাই তেওঁৰ পিতৃব্য ভাতৃসকলক জয়দ্ৰথক হত্যা নকৰিবলৈ কাকুতি মিনতি কৰিলে।
পৰৱৰ্তী কালত জয়দ্ৰথে প্ৰতিশোধ পূৰণ কৰিবলৈ কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধত অৰ্জুনৰ পুত্ৰ অভিমন্যুক বেহুৰ ভিতৰত নিধন কৰোৱাত বৃহ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত পাণ্ডৱে যেতিয়া অশ্বমেধ যজ্ঞৰ আয়োজন কৰিছিল, তেতিয়া পাণ্ডৱৰ অশ্ব সিন্ধু দেশ গৈ পাইছিল।
পৰিস্থিতিৰ বিষমতাত বিতত হৈ দুঃশলাই তেওঁৰ নাতিল'ৰাৰ সৈতে আহি অৰ্জুনৰ সম্মুখত ৰোদন কৰিবলৈ ধৰিলে।
অৰ্জুনে তেতিয়া যুদ্ধৰ সমাপ্তি ঘটাই দুঃশলাৰ শিশু নাতিকেই সিন্ধু দেশৰ ৰাজ্যধিপতি হিচাপে ঘোষণা কৰিলে।
ৰাণী গান্ধাৰীৰ গৰ্ভত আৰু ৰজা ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ ঔৰষত জন্ম লাভ কৰা শতজন পুত্ৰ সন্তানৰ মাজত দুঃশলা একমাত্ৰ কন্যা সন্তান আছিল।
তেওঁ পৰিচালনা কৰা ছবিবোৰ হ’ল- গোকুল , দীপাৰ প্ৰেম ,পদি পিসিৰ বৰ্মী বাক্স , ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ চুটিগল্পৰ আধাৰত নিৰ্মিত মেঘ ও ৰৌদ্ৰ আৰু ছুটি ।
চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক হিচাপেও তেওঁৰ উল্লেখযোগ্যতা শতবৰ্ষে চলচ্চিত্ৰ গ্ৰন্থৰ অনীল চৌধুৰী ৰচিত চিনেমাৰ বিভিন্ন দিক" শীৰ্ষক এটা প্ৰবন্ধত এনেকৈ উল্লেখ কৰিছে, “…দুই এজন পৰিচালকে সেই বিভিন্ন কলা আয়ত্ত কৰি চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ বিভিন্ন জ্ঞানেৰে নিজকে সমৃদ্ধ কৰি পৰিচালক হৈ পৰিছে।
কিছুমান পৰিচালক হৈছে সাহিত্য ক্ষেত্ৰৰ, শৈলজানন্দ, প্ৰেমেন্দ্ৰ মিত্ৰ, জ্যোতিৰ্ময় ৰায় আদি; নাট্য জগতৰ পৰা শিশিৰ ভাদুৰী, নৰেশ মিত্ৰ, উৎপল দত্ত আদি; ছবিখনৰ অভিনেতা প্ৰমথেশ বৰুৱা, বিকাশ ৰায়, উত্তম কুমাৰ, দিলীপ ৰায়, সুখেন দাস আদি; অভিনেত্ৰী মহলৰ পৰা অৰুন্ধতী দেৱী, মঞ্জু দে, অপৰ্ণা সেন আদি।
চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ প্ৰতিষ্ঠান নিউ থিয়েটাৰ্ছৰ মহাপ্ৰস্থানেৰ পথে ছবিৰ যোগেদি তেওঁ চলচ্চিত্ৰাভিষেক হয়।
উত্তম কুমাৰৰ সৈতে তেওঁৰ কিছু উল্লেখযোগ্য ছবি হ’ল- নৱজন্ম ,মানময়ী গাৰ্লছ হোষ্টেল ,ঝিন্দেৰ বন্দী , বিচাৰক আদি।
ইয়াৰ পিছত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ প্ৰত্যক্ষ তত্ত্বাৱধানত কলকাতাৰ জোৰাসাঁকোৰ ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ ঘৰত মায়াৰ খেলা নাটকত অভিনয় কৰে।
১৯৫৭ চনত বাৰ্লিন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত তেওঁ পৰিচালক তপন সিনহাক লগ পায় আৰু দুয়ো বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
অৰুন্ধতী দেৱী এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, পৰিচালক, লেখিকা আৰু কণ্ঠশিল্পী আছিল, যি অৰুন্ধতী মুখোপধ্যায় নামেৰেও জনাজাত।
ধাইসকলৰ শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণে মহিলাসকলৰ গোটেই জীৱনকালত যত্ন লোৱাৰ ওপৰত ব্যাপকভাৱে মনোনিৱেশ কৰে; লগতে মনোনিবেশ কৰে, কোনটো সাধাৰণ আৰু কোনটো বিষয়ত অধিক মূল্যায়নৰ প্ৰয়োজন, তাক চিনাক্ত কৰাত।
স্বাভাৱিক প্ৰসৱ আৰু অস্বাভাৱিক প্ৰসৱৰ ক্ষেত্ৰত কেনেকৈ কাৰ্য-ব্যৱস্থা ল’ব লাগে, সেই সংক্ৰান্তত ধাত্ৰীসকলক প্ৰশিক্ষণ দিয়া হয়।
তেওঁলোকে পিঠিৰ ফালে মুখ দি ওভতাকৈ জন্ম়, পিঠিৰ বিপৰীত ফালে মুখ দি ওভতাকৈ জন্ম আৰু যমজ সন্তানৰ জন্মৰ দৰে অতি বিপজ্জনক পৰিস্থিতিত অনাক্ৰমণীয় কৌশল ব্যৱহাৰ কৰি মোকাবিলা কৰিব পাৰে।
গৰ্ভাৱস্থা আৰু জন্মৰ সৈতে জড়িত জটিলতাসমূহ, যিবোৰ ধাত্ৰীৰ অনুশীলনৰ পৰিসৰৰ বাহিৰত থাকে, য'ত অস্ত্ৰোপচাৰ আৰু যন্ত্ৰৰ দ্বাৰা প্ৰসৱ কৰাও অন্তৰ্ভুক্ত, তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ ৰোগীক চিকিৎসক বা অস্ত্ৰোপচাৰ বিশেষজ্ঞৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিয়ে।
পৃথিৱীৰ বহু ঠাইত এই বৃত্তিসমূহত জড়িত পেছাদাৰীসকলে একেলগে কাম কৰি সন্তান জন্ম দিয়া মহিলাসকলক যত্ন লোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰে।
কিছুমান দেশত ধাত্ৰীসকলক কেবল প্ৰসুতিৰ যত্ন ল’বলৈহে দিয়া হয় আৰু আন কিছুমান দেশত ধাত্ৰীতকৈ মূলতঃ প্ৰসূতি বিশেষজ্ঞক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া হয়।
ধাইগৰাকীক এগৰাকী দায়িত্বশীল আৰু জবাবদিহি পেছাদাৰী হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয় যিয়ে গৰ্ভাৱস্থা, প্ৰসৱ আৰু প্ৰসৱৰ পিছৰ সময়ছোৱাত প্ৰয়োজনীয় সহায়ৰ হাত আগবঢ়াবলৈ প্ৰসুতিগৰাকীৰ সৈতে অংশীদাৰিত্বৰে কাম কৰে।
এই যত্নৰ ভিতৰত আছে, প্ৰতিৰোধমূলক ব্যৱস্থা, স্বাভাৱিক জন্মৰ প্ৰসাৰ, মাতৃ আৰু শিশুৰ জটিলতা ধৰা পেলোৱা, চিকিৎসা সেৱা বা অন্যান্য উপযুক্ত সহায় লাভ কৰা, আৰু জৰুৰীকালীন ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা আদি অন্তৰ্ভুক্ত।
স্বাস্থ্য পৰামৰ্শ আৰু শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত ধাইগৰাকীৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আছে; কেৱল প্ৰসুতিগৰাকীৰ ক্ষেত্ৰতে নহয়, পৰিয়াল আৰু সমাজৰ ক্ষেত্ৰতো ই প্ৰযোজ্য।
ধাইৰ কৰ্মৰ পৰিসৰ প্ৰসৱ পূৰ্ব শিক্ষা আৰু পিতৃ-মাতৃত্বৰ বাবে প্ৰস্তুতি লগতে গৰ্ভৱতী মহিলাৰ স্বাস্থ্য, যৌন বা প্ৰজনন স্বাস্থ্য, আৰু শিশুৰ যত্নলৈকে বিস্তৃত হ’ব পাৰে।
বহু উন্নয়নশীল দেশে ধাত্ৰীসকলৰ প্ৰশিক্ষণৰ বাবে আৰু কেতিয়াবা পৰম্পৰাগত জন্ম পৰিচাৰিকা হিচাপে কাম কৰা সেই লোকসকলৰ দক্ষতা বৃদ্ধি কৰাৰ বাবে ধন বিনিয়োগ কৰিছে।
ধাই বা প্ৰসুতিকা হৈছে এগৰাকী স্বাস্থ্যৰ সৈতে সম্পৰ্কিত পেছাদাৰী ব্যক্তি, যিয়ে প্ৰসৱৰ আগে-পিছে মাতৃ আৰু নৱজাতকৰ যত্ন লয় আৰু ধাইসকলৰ এই বিশেষত্বক প্ৰসুতিবিদ্যা বোলা হয়।
৬২-৬৩ প্ৰকৃত বিশ্বাসীসকলে আল্লাহৰ পাঁচনিৰ প্ৰতি অন্তৰ্নিহিত আজ্ঞা পালন কৰিবলৈ উপদেশ দিছিল
ছূৰাখনৰ আৰম্ভণিতে দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত যৌন কাৰ্য্যৰ ওপৰত বা ইয়াৰ সৈতে জড়িত বিভিন্ন ব্যাখ্যা আৰু আদেশ, পাৰিবাৰিক আইন, আৰু সাক্ষ্য দিয়াৰ নিৰ্দিষ্টতা আছে।
এই খণ্ডটোৰ অন্তত এই ঘোষণা কৰা হৈছে যে ভাল পুৰুষ আৰু নাৰীক একেলগেযোৰ কৰা উচিত, লগতে দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত পুৰুষ আৰু দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত নাৰী।
এই আলোচনা গোপনীয়তা আৰু বিনয়ৰ ওপৰত চিন্তা-চৰ্চালৈ পৰিণত হয়, অৰ্থাৎ আতিথ্যদাতা আৰু মহিলাৰ ওপৰত।
ইয়াত কেইবাটাও নিয়ম আৰু বিনয়ৰ ব্যাখ্যা সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে, বেছিভাগেই প্ৰত্যক্ষভাৱে হিজাব পিন্ধাৰ বাবে পৰম্পৰাগতভাৱে যুক্তি দিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ৰেখা।
এই নিষেধাজ্ঞাসমূহ নাৰীৰ বাবে নিক্ষেপ কৰাৰ পিছত গ্ৰন্থখনে পুৰুষৰ ফালে ঘূৰি কয় যে তেওঁলোকে দাসীক দেহ ব্যৱসায়ত অত্যাচাৰ নকৰিবলৈ, আৰু দৰিদ্ৰতাৰ মাজতো স্বামীৰ প্ৰয়োজন হোৱা মহিলাসকলক বিয়া কৰাবলৈ কয়।
"আল্লাহ আকাশ আৰু পৃথিৱীৰ পোহৰ: তেওঁৰ পোহৰৰ সাদৃশ্য দেৱালৰ এটা ঠাইৰ দৰে, য'ত এটা প্ৰদীপ স্থাপন কৰা হয়, আৰু প্ৰদীপটো কাঁচৰ আৱৰণত আবদ্ধ কৰা হয়; কাঁচটো এটা জিলিকি থকা তৰাৰ দৰে দেখা যায়।
" ধন্য গছৰ তেলেৰে জ্বলি উঠে, পূব বা পশ্চিমৰ নহয় জলপান; ইয়াৰ তেলে পোহৰ দিবৰ বাহিৰে ইয়াৰ অলপ অভাৱ হয়, যদিও কোনো জুই তাক স্পৰ্শ কৰা নাছিল তেওঁ যি বিচাৰে তেওঁৰ পোহৰলৈ নিৰ্দেশ দিব।
ইয়াত কোৰআনে চমুকৈ অলপ বেছি আক্ষৰিক বাক্যৰ ৰূপলৈ ঘূৰি আহিছে কাৰণ ই মুমিনসকলক আশ্বস্ত কৰে যে তেওঁলোকৰ স্মৰণৰ পুৰস্কাৰ পোৱা যাব, কিয়নো পাপীসকলৰ পাহৰি যোৱাৰ শাস্তি হ’ব।
পোহৰৰ আয়াতটোৰ লগত খাপ খুৱাই অবিশ্বাসীসকলকো উপমাৰে ব্যাখ্যা কৰা হৈছে, ওপৰৰ গভীৰভাৱে প্ৰতীকী সুৰটোলৈ ঘূৰি আহি:
তাফছিৰ ইবনে কাথিৰ তেওঁলোকৰ শাস্তিৰ সাক্ষী হোৱাৰ সম্পৰ্কত কৈছে: "অবৈধ যৌন সম্পৰ্কৰ দোষী লোকসকলৰ বাবে এইটো অধিক অপমানজনক, যদিহে তেওঁলোকক জনসাধাৰণৰ সন্মুখত কোবাব লাগে।
ইয়াৰ কাৰণ হ'ল "ই প্ৰতিৰোধক হিচাপে অধিক ফলপ্ৰসূ আৰু ই কেলেংকাৰী আৰু তিৰস্কাৰৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰে”।
আল্লাহৰ পৰা স্পষ্ট চিন হিচাপে কোৰআনৰ মৰ্যাদাৰ বিষয়ে দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে কোৱাৰ পিছত বিখ্যাত পোহৰৰ আয়াত আবিৰ্ভাৱ হয়।
ইয়াক প্ৰায়ে "পোহৰৰ আয়াত", বা "পোহৰৰ দৃষ্টান্ত" বুলি কোৱা হয়, যিটো শাৰীৰ এটা ৰহস্যময় গোট যিটো বহু পণ্ডিত আৰু প্ৰতিফলনৰ বিষয় হৈ আহিছে।
স্বামীৰ পৰা পত্নীলৈ বা সমাজৰ সদস্যৰ পৰা সতী নাৰীলৈ ব্যভিচাৰ, ব্যভিচাৰ আৰু মিছা অভিযোগৰ সৈতে জড়িত বেছিভাগ নিয়ম, ২৪ নং অধ্যায়ত পোৱা যায়, যিটো অবৈধ যৌন সম্পৰ্কৰ শাস্তি সম্পৰ্কে অতি নিৰ্দিষ্ট নিয়ম দি আৰম্ভ কৰা হয় :
তাফছিৰ ইবনে কাথিৰত সতী পুৰুষ বা মহিলাৰ ওপৰত মিছা অভিযোগ উত্থাপন কৰাৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত শাস্তি হ’ল তেওঁলোকক আশীটা কোব আৰু তেওঁলোকৰ সাক্ষ্য চিৰদিনৰ বাবে অস্বীকাৰ কৰা।
পণ্ডিতসকলৰ সাধাৰণ একমত হ’ল যে এই ছুৰাটো ৫ হিজৰীত খাদৰ যুদ্ধৰ কিছু সময়ৰ আগতে বা পিছত অৱতীৰ্ণ হৈছিল।
ভাৰতৰ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ হায়দৰাবাদৰ এটি এংলো-ইণ্ডিয়ান খ্ৰীষ্টান পৰিয়ালত হেইডেনৰ জন্ম হয়।
বিদ্যালয়ত পঢ়ি থকাৰ সময়তে পিতৃ-মাতৃৰ মাজত বৈবাহিক বিচ্ছেদ হয় আৰু ডায়েনাই তেৰবছৰ বয়সৰ পৰাই কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
ইয়াত তেখেতে মেহনাজ হুছেইন আৰু আনাইডাৰ দৰে কণ্ঠশিল্পীৰ কেৰিয়াৰ পৰিচালনাত সহযোগী হিচাপে কাম কৰিছিল।
ছেইছিলিছৰ বেই লাজাৰেত অনুষ্ঠিত হোৱা বিশ্ব সুন্দৰীৰ ৪৭তম সংস্কৰণত ডায়েনাই ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা ৮৬গৰাকী অভ্যাগতই এই প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু প্ৰতিযোগিতাৰ শেষত ডায়েনক ১৯৯৭ চনৰ বিশ্ব সুন্দৰী হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়।
ডায়েনা হেইডেন হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, টেলিভিছন পৰিৱেশিকা, মডেল আৰু ১৯৯৭ চনত অনুষ্ঠিত হোৱা 'বিশ্ব সুন্দৰী' -ৰ বিজয়িনী।
২০০৮ চনত তেখেতে টেলিভিছনৰ ৰিয়েলিটি অনুষ্ঠান 'বিগ বছ'ত এগৰাকী ছেলিব্ৰেটি প্ৰতিযোগীৰ ৰূপত অংশগ্ৰহণ কৰে।
প্ৰতিযোগিতাৰ প্ৰশ্নোত্তৰ শিতানত ডায়েনক সোধা হৈছিল, “আপুনি কিয় বিশ্ব সুন্দৰী হ'ব বিচাৰে?” উত্তৰত ডায়েনাই কৈছিল:
ষ্টাৰ ৱৰ্ল্ড চেনেলত তেখেতে দ্য ফ্ৰণ্ট ৰ' উইদ অনুপমা চোপ্ৰা নামৰ সাপ্তাহিক ছবি-সমালোচনাৰ অনুষ্ঠান এটাও পৰিৱেশন কৰিছিল।
৪৮ তম ৰাষ্ট্ৰীয় ছবি মহোৎসৱত অনুপমা চোপ্ৰাই তেওঁ লিখা প্ৰথমখন গ্ৰন্থ শ্বোলে: দ্য মেকিং অৱ এ ক্লাছিকৰ বাবে "ছিনেমা সম্পৰ্কীয় শ্ৰেষ্ঠ গ্ৰন্থ"ৰ বঁটা লাভ কৰে।
শিক্ষাগ্ৰহণৰ অন্তত, অনুপমা চোপ্ৰাই এগৰাকী চিত্ৰ-সাংবাদিক আৰু সমালোচক হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে।
১৯৯৩ চনৰ পৰাই তেখেতে হিন্দী ছবি উদ্যোগৰ বিষয়ে লিখিবলৈ লৈছিল আৰু ছপা, টেলিভিছন আৰু ডিজিটেল-এই তিনিওটা মাধ্যমৰ ছবিৰ ওপৰতে আলোকপাত কৰি আহিছে।
তেখেতেৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ শ্বোলে: দ্য মেকিং অৱ এ ক্লাছিক -এ ২০০১ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ছবি বঁটাত "চিনেমা সম্পৰ্কীয় শ্ৰেষ্ঠ গ্ৰন্থ" বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
তেখেতৰ আন দুখন গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু সমাদৃত গ্ৰন্থ হৈছে: দিলৱালে দুলহানিয়া লে জায়েংগে আৰু কিং অৱ বলিউড: শ্বাহ ৰুখ খান এণ্ড দ্যা ছিডাকটিভ ৱৰ্ল্ড অৱ ইণ্ডিয়ান চিনেমা।
১৯৮৭ চনত তেওঁ মুম্বাইৰ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ্ছ কলেজৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত মেজৰসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
পৰৱৰ্তী কালত অনুপমাই নৰ্থৱেষ্টাৰ্ণ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মেডিল স্কুল অৱ জাৰ্ণেলিজমৰ পৰা সাংবাদিকতাত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
দুটা ল’ৰা-ছোৱালী “ক’’ আৰু “খ’’ৰ মাজত কচুগুটি খেল হ’লে “ক’’ই সৰু গুটি এটা হাতৰ মুঠিত লৈ দেহৰ পিছফালে অৰ্থাৎ পিঠিফালে লুকুৱাই থব লাগে৷ খেল আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগে হাতদুখন মুঠি মাৰি সম্মুখলৈ আনিব লাগে আৰু “খ’’ই কোনখন মুষ্টিৱদ্ধ হাতত গুটিটো আছে ক’ব লাগে৷ তাকে ক’বলৈ আন্দাজমতে ক’লে নহয়৷ এটা ছন্দোৱদ্ধ গীত গাই আঙুলিৰে মুষ্টিৱদ্ধ দুয়োখন হাত এবাৰ এবাৰ স্পৰ্শ কৰিব লাগে৷ গীতটো, “অলৌ গুটি তলৌ গুটি, কচুগুটি লাই৷ যিখন হাতত গুটি আছে, সিখন হাততে পায়’’৷ এইদৰে গাই গীতৰ শেষৰ শব্দটো যিখন হাতত পৰে বা শেষত “খ’’ই চুই দিয়ে, “ক’’ই সিখন হাত মেলি ধৰি গুটিটো আছেনে নাই পৰীক্ষা কৰিবলৈ দিয়ে৷ যদি আছে, তেন্তে খ জিকিল৷ যদি নাই খ হাৰিল৷ জিকিলে গুটি লুকুওৱাৰ পাল “খ’’ৰ হাতলৈ যায়৷ এইদৰে পুনঃ পুনঃ খেল খেলা হয়।
কচুগুটি খেল দুশাৰীত দুটা দল হৈয়ো খেলিব পাৰি৷ দুটা দলৰ দুজন দলপতি থাকিব লাগিব৷ দুয়োটা দল দুটা শাৰীত শাৰী পাতি থিয় হ’ব বা বহিও ল’ব পাৰে৷ প্ৰথমে যিটো দলে গুটি লুকুওৱাৰ অধিকাৰ পাব, সেই দলৰ দলপতিজনে শাৰীত পিছফালে হাত দি ৰৈ থকা নিজ দলৰ সদস্যসকলৰ কাৰোবাৰ হাতত গুটিটো থৈ সম্মুখলৈ আহিব আৰু বাকীসকলে হাতবোৰ মুষ্টিৱদ্ধ কৰি সম্মুখলৈ আনিব৷ ইয়াৰ পিছত বিপৰীত দলৰ দলপতিজনে “অলৌ গুটি তলৌ গুটি কচু গুটি লাই, যিখন হাতত গুটি আছে সিখন হাততে পাই’ বুলি গীতটো গাই গাই গুটিটো বিচাৰিব৷
এইদৰে, গুটি বিচাৰি নোপাৱালৈকে বিচাৰি থকাৰ দলে বিচাৰিয়েই থাকিব; বিচাৰি পালে গুটি বিজিত দলে গুটি লুকুওৱাৰ অধিকাৰ লাভ কৰিব৷
কচুগুটি খেল সাধাৰণতে দুটি সৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাজত খেলা হয়৷ কেতিয়াবা দুটাতকৈ বেছি ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাজতো কচুগুটি খেল খেলা হয়৷ খেলুৱৈ বেছি হ’লে, খেলুৱৈসকল দুটা দলত ভাগ হৈ ল’ব লাগে৷ নামটো কচুগুটি যদিও প্ৰকৃততে কচুগুটি হাতত লোৱা নহয়৷ যিকোনো সৰু গুটি যেনে, তেঁতেলী গুটি, বগৰী গুটি বা সৰু শিলগুটি আদিৰেহে এই খেল খেলা হয়৷ এই খেলটো য’তে ত’তে থিয় হৈ বা বহিও খেলিব পাৰি৷ অনুমান কৰা হয়, এই খেলবিধৰ নাম “কচুগুটি’’ হোৱাৰ মূলতে খেলবিধৰ লগত অতি আৱশ্যকীয় পদ্যফাকিত উল্লেখ থকা “কচুগুটি’’ শব্দটোৰ পৰাই এই খেলৰ নাম কচুগুটি খেল বুলি নামকৰণ কৰা হৈছে৷
প্ৰকৃততে যাৰ হাতত গুটিটো থাকে, সেই খেলুৱৈজনে হাতৰ গুটিটো লুকুৱায়ো চকু-মুখত নিৰ্লিপ্ততা দেখুওৱাৰ কিটিপ আয়ত্ত কৰাৰ অনুশীলন লাভ কৰে৷
বাকী সহযোগী খেলুৱৈসকলেও একে নিৰ্লিপ্ত আচৰণ দেখুৱাই সহযোগিতা আৰু দলীয় শৃঙ্খলা ৰক্ষাৰ শিক্ষা পায়৷
প্ৰতিপক্ষই গুটি বিচাৰিবলৈ কোনখন হাতত গুটি থাকিব পাৰে তাৰ অনুমান কৰাত সফল হ’লে জিকিব পাৰে আৰু পদ্যটো সেইমতে আৰম্ভ আৰু শেষ কৰি জয়ী হ’ব পাৰে৷ ইয়াৰ দ্বাৰা উমান, বিশ্বাস আদিৰ অনুশীলন হয়৷
তেওঁৰ ভগ্নী জানকীয়ে তেওঁৰ স্মৃতিগ্ৰন্থত লিপিবদ্ধ কৰিছে যে প্লেগ মহামাৰীৰ সময়ত তেওঁৰ মিছন ষ্টেচনত বনাৰ্জী একমাত্ৰ উপলব্ধ চিকিৎসক আছিল আৰু এই সময়ত ৰোগীৰ চিকিৎসাৰ টানটোৱে তেওঁৰ নিজৰ স্বাস্থ্যৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাইছিল।
নিজাকৈ প্ৰেকটিছ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ ইচ্ছাক লৈ পৰিয়ালৰ আপত্তিৰ সন্মুখীন হৈ ১৯০৬ চনত কেম্ব্ৰিজলৈ উভতি যায় যদিও তাতো স্বতন্ত্ৰ প্ৰেকটিছ প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল, সঘনাই বৰ্ণবাদ আৰু হাৰাশাস্তিৰ কাণ্ডৰ সন্মুখীন হৈছিল যিবোৰ তেওঁৰ ভগ্নী জানকীয়ে পাৰিবাৰিক ইতিহাসত লিপিবদ্ধ কৰিছিল।
পিছলৈ বনাৰ্জীয়ে নিউনহাম কলেজৰ বালফ'ৰ লেবৰেটৰীত যোগদান কৰে আৰু গিৰ্টন আৰু নিউনহাম কলেজৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক গৱেষণা আৰু শৰীৰবিজ্ঞানৰ শিক্ষা দিয়ে।
বনাৰ্জীয়ে ক্ৰয়ডেন হাইস্কুল ফৰ গাৰ্লছত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু পিছলৈ কেম্ব্ৰিজৰ নিউনহাম কলেজত পঢ়িছিল আৰু তাৰ পৰাই তেওঁ প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰিছিল।
লণ্ডন স্কুল অৱ মেডিচিন ফৰ উইমেনত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু ১৮৯৯ চনত এম বি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৮০০ চনত ইংলেণ্ডত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ প্ৰশিক্ষণ লয়, পিছলৈ ভাৰতলৈ উভতি আহি মহিলাৰ বাবে চিকিৎসা বৃত্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰাত সহায় কৰে আৰু মহিলা শিক্ষাৰ বাবে শিক্ষানুষ্ঠান মুকলি কৰে।
সুশীলা অনিতা বনাৰ্জী এগৰাকী চিকিৎসক, শিক্ষাবিদ আৰু ভোটাধিকাৰৰ হকে মাত মতা ব্যক্তি, যিয়ে ১৮০০ দশকৰ শেষৰ ফালে ইংলেণ্ড আৰু ভাৰতত মহিলাৰ শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্যৰ পোষকতা কৰিছিল।
একুৰা ডাঙৰ জুইৰ চাৰিওকাষে নৃত্যশিল্পীসকল ঘূৰণীয়াকৈ থিয় হয় আৰু এখোজ এখোজকৈ আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে এজন শিল্পীয়ে গীত লগায় দিয়ে আৰু বাকীসকলে গীতৰ অংশ দোহাৰে।
গীতৰ শেষত জুইকুৰাৰ ফালে দুখোজ আগুৱায় আৰু তাৰপিছত ঘড়ীৰ কাঁটাৰ অনুকূলে আৰু প্ৰতিকূলে ঘূৰি ঘূৰি নাচে।
নাচৰ এটা মেৰৰ পৰা আন এটা মেৰলৈ আগবাঢ়োঁতে ঘড়ীৰ কাঁটাৰ প্ৰতিকূলে সাত খোজৰ পৰা এঘাৰ-বাৰ খোজ যোৱাৰ ৰীতি আছে।
নৃত্যৰ মেৰবোৰ হৈছে, ঘড়ীৰ অনুকূল, ঘড়ীৰ প্ৰতিকূল, ঘড়ীৰ অনুকূল, ঘড়ীৰ প্ৰতিকূল, ঘড়ীৰ অনুকূল।
নক্তেসকলে সন্মানীয় লোকৰ মৃত্যু হ’লে মৃতদেহৰ গা ধুৱাই নতুন কাপোৰ পিন্ধায় আৰু নানা অলংকাৰেৰে সালংকৃত কৰে।
তেওঁ তেওঁৰ এজন পাৱাৰলিফ্টাৰ বন্ধু সুৰিন্দৰ সিং ৰাণাৰ উৎসাহত পাৱাৰলিফ্টিং কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
তেওঁ তেওঁৰ প্ৰথম বেঞ্চ প্ৰেছ প্ৰচেষ্টাত ৭০ কিলোগ্ৰাম ওজন দাঙিব পাৰিছিল আৰু ছমাহৰ ভিতৰতে ১১৫ কিলোগ্ৰাম ওজন দাঙিব সক্ষম হৈছিল।
১৯৯৮ চনৰ আগষ্ট মাহত তেওঁ মধ্য প্ৰদেশৰ ছিন্দৱাড়াত অনুষ্ঠিত ৰাষ্ট্ৰীয় পাৱাৰলিফ্টিং চেম্পিয়নশ্বিপ জয় কৰিছিল।
অৱশ্যে তৃতীয় স্থানত থকা ছিৰিয়াৰ খেলুৱৈ ইউচেফ য়ুনেছ চেখক ড'পিংৰ বাবে অযোগ্য ঘোষণা কৰাৰ পাছত তেওঁক তৃতীয় স্থানলৈ উন্নীত কৰি ব্ৰঞ্জ পদক প্ৰদান কৰা হয়।
তেওঁৰ দেউতাক ৰতন সিঙে বেণ্ডমাষ্টাৰ হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু তেওঁৰ মাতৃ মীৰা সিং আছিল এগৰাকী বনকৰা মহিলা।
তেওঁ জচবিন্দৰ কৌৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয় আৰু দম্পতীহালৰ ৰিধিমা আৰু ৰৱনীত নামৰ দুগৰাকী কন্যা সন্তান আছে।
ভাৰতীয় লোকপিয়লৰ তথ্যয়ো প্ৰকাশ কৰে যে অস্বাভাৱিক লিংগ অনুপাত আৰু উন্নত আৰ্থ-সামাজিক অৱস্থা তথা সাক্ষৰতাৰ মাজত ইতিবাচক সম্পৰ্ক আছে।
ইয়াৰ সৈতে ভাৰতৰ যৌতুক প্ৰথাৰ সম্পৰ্ক থাকিব পাৰে, য'ত ছোৱালী এজনীক আৰ্থিক বোজা হিচাপে দেখা গ'লে যৌতুকজনীত মৃত্যু ঘটিব পাৰে।
এই তথ্যসমূহে প্ৰকাশ কৰে যে লিংগ নিৰ্বাচনৰ কাৰ্যকলাপ ভাৰতীয় সমাজৰ বিশেষ ধৰ্মৰ কিছুমান শিক্ষিত আৰু ধনীলোকৰ মাজত দেখা যায়।
উক্ত গৱেষণাই অৱশ্যে এই সময়ছোৱাত ল’ৰা সন্তানৰ প্ৰতি থকা পছন্দ সামগ্ৰিকভাৱে হ্ৰাস পোৱাৰ ইংগিতও দিছে।
ভাৰতৰ সকলো পূৰ্বাঞ্চল আৰু দাক্ষিণাত্যৰ ৰাজ্যসমূহত শিশুৰ লিংগ অনুপাত স্বাভাৱিক পৰিসৰৰ ভিতৰত আছে।
কিন্তু কিছুমান পশ্চিমাঞ্চলৰ আৰু বিশেষকৈ উত্তৰ-পশ্চিমৰ ৰাজ্য, যেনে- মহাৰাষ্ট্ৰ, হাৰিয়ানা, জম্মু আৰু কাশ্মীৰত এই অনুপাত যথেষ্ট বেছি।
শ্বাদুং চিংফৌসকলৰ জাতীয় প্ৰতীক৷ শ্বাদুঙত প্ৰায় ২০ ফুট উচ্চতাৰ ৭ডাল বা ৯ডাল দণ্ড থাকে৷ একেবাৰে মাজত পোতা দণ্ড দুডালক দুংলা আৰু দুংৱি বোলা হয়৷ খুটি দুটাৰ মূৰত ঝাণ আৰু স্তা অংকিত কৰা থাকে৷ তেওঁলোকৰ বিশ্বাস যে মাঠুম-মাঠাই চন্দ্ৰ আৰু সূৰ্য সৃষ্টি কৰাৰ পিছতহে এই পৃথিৱী জাতিষ্কাৰ হৈছিল৷ মাজত এডাল দণ্ড পথালিকৈ থাকে আৰু তাত ধনেশ পক্ষী ৰ ছবি অংকিত কৰা থাকে৷ কাৰণ, ধনেশ পক্ষী পক্ষীকুলৰ ৰজা আৰু পক্ষীকুলেই পোনতে প্ৰকৃতিৰ ফলমূল খাই আনন্দত মাঠুম-মাঠাৰ বন্দনা কৰিছিল৷ উৎসৱ পালন কৰা পক্ষীকুলৰ এই উৎসৱত ’ম্যাং দিং য়াউ’ নামৰ এজন মানৱেও অংশ গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰে নিৰ্দেশত মানাও পয় উৎসৱ পালন কৰা হয়৷ শ্বাদুঙত হেলনীয়াকৈ থকা দণ্ড দুডাল দুখন দাৰ প্ৰতীক৷ দা চিংফৌসকলৰ অপৰিহাৰ্য আহিলা, আত্মৰক্ষা আৰু জীৱিকাৰ৷
শ্বাদুঙৰ সম্মুখত চিংফৌসকলৰ জনগোষ্টীয় আৰ্হিৰ বৃহৎ চাংঘৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়, ইয়াতে অতিথি আৰু বৃদ্ধ লোকসকল বহে আৰু জ্বলি থকা জুইৰ চাৰিওফালে বহি ফালাপ ৰ জুতি লয়৷ শ্বাদুং প্ৰতিষ্ঠাৰ পিছত চিংফৌসকলৰ মুনিহ-তিৰোতা সকলোৱে ’গিখিন গুমদিন মানও’ নামৰ সমূহীয়া নৃত্য কৰে৷ এই নৃত্যৰ মাজেৰে চিংফৌসকল ঐক্য-সংহতি আৰু ভাতৃত্বৰ বান্ধোন কটকটীয়া কৰি তোলে৷ ইয়াৰ পিছত বা-দাং মানও, চ্যুত মানও, কুৰাণ আদি বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ নৃত্য কৰে৷ নৃত্যসমূহত দলৰ দলপতিজনে হাতত দা এখন লৈ দলটোৰ ৰখীয়া হিচাপে নৃত্য কৰে আৰু বাকীসকলে চৰাই-চিৰিকতিৰ প্ৰতীক হিচাপে হাতত বিচনী অথবা ৰুমাল লৈ বিভিন্ন ভংগীমাত নৃত্য কৰে৷
চিংফৌসকলৰ বৰ্তমান প্ৰায় সকলোৱেই বৌদ্ধধৰ্মত বিশ্বাসী যদিও বৌদ্ধধৰ্মৰ প্ৰভাৱ পৰাৰ আগতে জনজাতীয় পৰম্পৰা অনুসৰি উৎসৱৰ আৰম্ভণিতে দেশ আৰু জাতিৰ মঙ্গলাৰ্থে শ্বপৌং য়ৌং আৰু মাঠুম মাঠা ক প্ৰাৰ্থনা কৰে৷ তাৰপাছত উৎসৱৰ বাবে সজা বৃহৎ চাং ঘৰৰ সম্মুখত “শ্বাদুং’’ প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷ তাৰ আগতে সেই স্থানত এটা গাহৰি জীয়াই জীয়াই পুতি ’গা-নাত’ ক উপাসনা কৰে আৰু তাতে বলিশাল পাতি ৫টা বা ৭টা ম’হ বলি দিয়ে৷
স্বপংয়ঙ মানাও পয় বা শ্বপৌং য়ৌং মানও পয় অসমৰ পূব প্ৰান্তত বসবাস কৰা চিংফৌ জনগোষ্ঠীৰ জাতীয় উৎসৱ৷ চিংফৌসকলে তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষ শ্বপৌং য়ৌঙৰ স্মৃতি চাৰণাৰ্থে এই উৎসৱ পালন কৰে৷ ’মানও’ শব্দৰ অৰ্থ নৃত্য আৰু ’পয়’ মানে উৎসৱ৷ সাধাৰণতে বসন্ত ঋতুৰ আগমনৰ লগে লগে ফাগুণৰ ১তাৰিখৰ পৰা ৩ তাৰিখলৈ এই উৎসৱ পালন কৰা হয়৷ চিংফৌ জনগোষ্ঠীৰ সকলো লোকেই এই উৎসৱত ভাগ লয়৷
স্বপংয়ং নৃত্যত ব্যৱহৃত বাদ্যসমূহ হ’ল, চিং নামৰ এফলীয়া ঢোল, পি-মান , বাত আৰু ৰুমাল বা ডলা লৈ “অ’ৰা ৰাগা, অ’ৰা ৰাগা অ’ৰা ৰাগা অ’ৰা ৰাগালৌ . গীতৰ ধ্বনিৰে আকাশ-বতাহ মুখৰিত কৰি তোলে৷
সংগঠনটোৱে ভাৰতত মহিলাৰ সুৰক্ষাৰ বাবে নতুন আইন গৃহীত কৰিবলৈ আৰু ভোটদানৰ অধিকাৰ সম্প্ৰসাৰিত কৰাত সহায় কৰিবলৈ সংসদত নিজৰ দাবী মান্তি কৰাবলৈ বিভিন্ন কাৰ্যপন্থা হাতত লৈছিল।
ভাৰত স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত বহুতো মৌলবাদী সদস্যই "জাতীয়তাবাদী আন্দোলনকাৰী" হোৱাৰ বাবে সংগঠনটো ত্যাগ কৰিছিল।
মহিলা আৰু শিশুৰ শিক্ষাৰ লগতে সমাজ কল্যাণৰ বাবে ১৯২৭ চনত পুনেত সৰ্ব ভাৰতীয় মহিলা সন্মিলন প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
পুনাত অনুষ্ঠিত প্ৰথম সন্মিলনত পুনা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ফাৰ্গুছন কলেজ প্ৰেক্ষাগৃহত সমবেত হোৱা ২,০০০জন লোক উপস্থিত আছিল।
ইয়াৰ লগতে কাজিনে সৰ্বভাৰতীয় মহিলা সন্মিলন সৃষ্টিত সহায় কৰিবলৈ একত্ৰিত কৰা মহিলা সকলো অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
সৰ্ব ভাৰতীয় মহিলা সন্মিলনৰ প্ৰাৰম্ভিক মুখ্য উদ্দেশ্যবোৰৰ ভিতৰত মহিলাৰ শিক্ষা অন্যতম আছিল।
সংগঠনটোৰ সাক্ষৰতা অভিযান ১৯৯৬ চনত ইয়াৰ শাখাৰ জৰিয়তে শিল্প প্ৰশিক্ষণৰ সৈতে প্ৰাপ্তবয়স্ক মহিলাৰ বাবে বিদ্যালয় ত্যাগ কৰা আৰু সাক্ষৰতা কাৰ্যসূচীৰ বাবে অনানুষ্ঠানিক শিক্ষা কাৰ্যসূচী আৰম্ভ কৰি তীব্ৰতৰ কৰা হৈছিল।
এআইডব্লিউচিয়ে মহিলাসকলক স্বাস্থ্যকৰভাৱে খাদ্য সংৰক্ষণৰ বাবে সৌৰ শুষ্ককৰণ ব্যৱহাৰৰ প্ৰশিক্ষণ দিছে।
তেওঁলোকে মহিলাসকলক নিযুক্তি বিচাৰি উলিওৱাত সহায় কৰে লগতে স্বাস্থ্যজনিত সমস্যা আৰু মানৱ সৰবৰাহ প্ৰতিৰোধৰ সৈতে জড়িত।
১৯৮২ চনত সৰ্বভাৰতীয় মহিলা সন্মিলনে লেডী আৰউইন কলেজ অফ ডোমেষ্টিক চাইন্স প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ বাবে ধন সংগ্ৰহ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
লগতে ১৯২৮ চনত ই স্বীকাৰ কৰিছিল যে "ক্ষতিকাৰক সামাজিক ৰীতি-নীতি"ৰ সৈতে মোকাবিলা নকৰাকৈ মহিলাৰ শিক্ষা সঠিকভাৱে সমাধান কৰিব নোৱাৰি।
এআইডব্লিউচিৰ মহিলাসকলে "বাল্য বিবাহ বিধেয়কৰ অগ্ৰগতি ৰক্ষা আৰু প্ৰতিবেদন" আৰু বাল্য বিবাহৰ প্ৰথা সম্পৰ্কীয় ৰাজনীতিবিদসকলক নিজৰ দাবীৰ মান্তি কৰাবলৈ এখন সমিতি গঠন কৰিছিল।
তেওঁলোকে মোকাবিলা কৰা আন বিষয়বোৰৰ ভিতৰত মহিলাসকলক বিবাহ বিচ্ছেদ, উত্তৰাধিকাৰী আৰু ভোটদানৰ অধিকাৰ দিয়া আদি উল্লেখযোগ্য।
মহিলা আৰু শিশুসকলৰ বাবে শৈক্ষিক প্ৰচেষ্টা উন্নত কৰাৰ বাবে ইয়াক ১৯২৭ চনত মাৰ্গাৰেট কাজিনছে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
আলহীসকল আহিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ লগে লগে পুৰোহিতৰ সন্মুখত উপযুক্ত শ্ৰদ্ধা জনোৱাৰ পিছত তেওঁলোকক খাদ্য আৰু আপং দিয়া হয়।
এই অনুষ্ঠানৰ অংশ হিচাপে পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে পুৰোহিতসকলক আৰু পৰিয়ালটোক সহায় কৰিবলৈ অহা সকলো লোকক কিছু ধন আগবঢ়ায়।
যি ধন আগবঢ়োৱা হয়, সেই ধন সংগ্ৰহ কৰি পুৰণি প্ৰজন্মৰ মাজত বিতৰণ কৰা হয়, বিশেষকৈ যিসকলে বহুত কষ্ট কৰি আৰু দূৰৰ পৰা আহিছে।
মিচিংসকলৰ মৃতসকলৰ এটা বিশেষ সংস্থা থাকে, জীৱিতসকলে তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষৰ সংস্থাক পথ প্ৰদৰ্শন আৰু আশীৰ্বাদেৰে তেওঁলোকৰ জীৱন শাসন কৰিবলৈ আহ্বান কৰে।
গোম্পিৰ কুমছুং বা মিচিং অভিধানত দদ্‌গাংক মিচিঙৰ চূড়ান্ত মৃত্যুৰ অনুষ্ঠান বুলি সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে।
দদ্‌গাং শব্দটোৰ “দ্-” মানে হৈছে ‘খাব’ গতিকে এনে পৰিপ্ৰেক্ষিতত দদ্‌গাঙৰ অৰ্থ “খাবলৈ আহক” বুলি ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি।
সাধাৰণতে বিশ্বাস কৰা হয় যে এই শব্দটো অসমীয়া 'দহা' শব্দৰ সৈতে জড়িত হ’ব পাৰে যিটো মৃত্যুৰ পিছৰ দশম দিনত অসমীয়া হিন্দু সম্প্ৰদায়ে কৰা একেধৰণৰ মৃতকৰ শ্ৰাদ্ধ অনুষ্ঠান।
ভকত আৰু পুৰোহিতসকল আহিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ লগে লগে ঘৰৰ পৰিয়ালৰ এজন সদস্য, সাধাৰণতে এগৰাকী মহিলাই ভৰি ধুই লয়।
ঘৰৰ মহিলা আৰু যিসকলে পৰিয়ালটোক কামত সহায় কৰিবলৈ আহিছে, তেওঁলোকে পুৰোহিতসকলৰ পৰা আশীৰ্বাদ লয় যাতে তেওঁলোকে অনুষ্ঠানৰ কাম-কাজ সুচাৰুৰূপে চলাব পাৰে।
তাৰ পিছত পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে পুৰোহিতসকলক দিনটোৰ উদ্দেশ্য ঘোষণা কৰাৰ পৰাই দদ্‌গাংৰ আনুষ্ঠানিক পৰিবেশন আৰম্ভ হয়।
খাদ্য প্ৰস্তুত কৰি পুৰোহিতসকলে আশীৰ্বাদ দিয়াৰ পিছত এই পবিত্ৰ খাদ্যৰ এটা অংশ আৰু উত্তম মানৰ আপংৰ এটা অংশ বিদায়ী পৰিয়ালৰ সদস্যজনৰ কবৰত আগবঢ়োৱা হয়।
এই কাৰ্য্যই এই বিশ্বাসৰ প্ৰতীক যে মৃতকৰ আত্মাই সজীৱ ৰূপত আহি আহাৰ গ্ৰহণ কৰি তেওঁলোকক সন্তুষ্ট আৰু পূৰ্বৰ জীৱনৰ পৰা মুক্ত কৰি পেলাব পাৰে।
এই বিশ্বাস অনুসৰি আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সময়ত যিজনৰ স্মৃতিত দদ্‌গাং কৰা হৈছে, তেওঁৰ কবৰত আয়োজন কৰা ভোজৰ আহাৰৰ এটা অংশ আগবঢ়াই দিয়াৰ প্ৰথাক বুজায়।
কেতিয়াবা পৰিয়ালবোৰে ইচ্ছাকৃতভাৱে দদ্‌গাং প্ৰদৰ্শন কৰাৰ আগতে এবছৰতকৈও অধিক সময় বা হয়তো তাতোকৈ বেছি সময় অপেক্ষা কৰে, কিয়নো মৃতকৰ স্মৃতিবোৰ বহুদিনলৈ তেওঁলোকৰ মনত সতেজ হৈ থাকে আৰু স্মৃতিবোৰে মৃতক আৰু তেওঁলোকৰ মাজত সংযোগ প্ৰদান কৰাৰ বাবে তেওঁলোকে সেই স্মৃতি এৰি দিবলৈ অনিচ্ছুক।
দদ্‌গাং হৈছে মৃতকৰ পৰা এক আনন্দময় বিদায় যাতে তেওঁলোক পৰৱৰ্তী পৰ্যায়লৈ আগবাঢ়ি যাব পাৰে, অৰ্থাৎ মৃত্যুৰ দেশলৈ আৰু শেষত পুনৰ্জন্মলৈকে।
গাওঁখনৰ মহিলা সকলে বিজয়ী যোদ্ধাসকলক গ্ৰহণ কৰিবলৈ আধা পথ আগবাঢি গৈ হাতত শিলৰ ছেকনি লৈ এই গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনাটোৰ উদযাপন কৰিবলৈ আনন্দেৰে নৃত্য কৰিছল।