polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
বে-দেইন্-খলাম উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ ’স্কটলেণ্ড’ বুলি অভিহিত শ্বিলঙৰ জয়ন্তীয়া জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে চাৰিদিন ধৰি পালন কৰা এক কৃষিভিত্তিক উৎসৱ।
শীতলা দেৱীক পূজা কৰিলে বসন্ত ৰোগ ভাল হোৱা বিশ্বাসৰ দৰে এই উৎসৱ পালন কৰিলে প্লেগ বেমাৰ নাশ হয় বুলি জনবিশ্বাস প্ৰচলিত হৈ আছে।
ঘাইকৈ মেঘালয়ৰ জোৱাই চহৰত এই উৎসৱ পালন কৰা হয় আৰু উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ নানা ঠাইৰ জয়ন্তীয়া লোকসকল আহি মিলিত হৈ এই উৎসৱ পালন কৰে।
নয়ন প্ৰসাদ হৈছে অসমৰ এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ সাংবাদিক-আলোচক প্ৰযোজক, পৰিচালক আৰু অভিনেতা৷ ১৯৫৮ চনত গুৱাহাটীত জন্মগ্ৰহণ কৰা নয়ন প্ৰসাদে শৈশৱৰ সময়তে গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ শিশু অভিনেতা হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত মঞ্চতো অভিনয় কৰে৷ পাছলৈ গুৱাহাটী কেন্দ্ৰত নাট প্ৰযোজকৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি ২০১১ আৰু ২০১২ চনত আকাশবাণীৰ বছেৰেকীয়া প্ৰতিযোগিতাত নাট শাখাত পুৰস্কাৰ অৰ্জন কৰে৷ ১৯৮৫ চনত পৰিচালক হিচাপে তেখেতে পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে হোলী পৰিচালনা কৰে৷ ১৯৯২ চনত তেখেতে সঞ্জীৱ হাজৰিকা পৰিচালিত ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰপ্ৰাপ্ত অসমীয়া কথাছবি হলধৰতো অভিনয় কৰে৷ ১৯৯৭ চনত সান্ত্বনা বৰদলৈ পৰিচালিত ছবি অদাহ্যৰ কাৰ্যবাহী প্ৰযোজকৰ দায়িত্ব পালন কৰে৷ ২০০৯ আৰু ২০১২ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ 'ভাৰত ৰঙ্গ মহোৎসৱ'ৰ নিৰ্বাচক সমিতিৰ সদস্যৰূপে অংশ লয়৷ ইয়াৰ উপৰি নয়ন প্ৰসাদে ভাৰতীয় চেঞ্চৰ বৰ্ডৰ আঞ্চলিক গোটটোৰ সদস্যৰূপে চাৰিটা বছৰ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে৷ ২০০০ চনত তেখেতৰ প্ৰবন্ধ সংকলন ইনছাৰ্ট প্ৰকাশিত হয়৷
ক্ল'জ আপ হৈছে অসমৰ চলচ্চিত্ৰ সমালোচক নয়ন প্ৰসাদৰ দ্বাৰা লিখিত আৰু বনফুল প্ৰকাশন গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা সংকলিত লেখকৰ ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতা-সম্বলিত এখনি চলচ্চিত্ৰ-বিষয়ক গ্ৰন্থ৷ অসমীয়া ভাষাত ৰচিত গ্ৰন্থখনত সন্নিৱিষ্ট হোৱা লেখাসমূহ ইতিপূৰ্বে অসমৰ দৈনিক বাতৰি কাকত আমাৰ অসমত প্ৰকাশিত হৈছিল৷ গ্ৰন্থাকাৰে ২০১৪ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত হোৱা সমালোচনা-পুথিখনে ভাৰতৰ আঞ্চলিক ভাষাৰ চিনেমাৰ উপৰি বিদেশৰ চলচ্চিত্ৰকাৰৰ কৰ্মৰাজিকো সামৰি লৈছে৷ গ্ৰন্থখনত কেইবাটাও ভিন্নধৰ্মী তথা চলচ্চিত্ৰৰ কলাৰ লগত জড়িত কিছুমান আনুষংগিক লেখা সন্নিৱিষ্ট হৈছে৷
চলচ্চিত্ৰৰ অভিনয়ত বিশেষ দক্ষতা দেখুৱাব নোৱাৰাত মাকে তেওঁক উচ্চশিক্ষাৰ বাবে ১৯৫৩ চনত চুইজাৰলেণ্ডলৈ পঠাই দিয়ে।
‘সীমা’ ছবিখন তেওঁৰ জীৱনৰ মাইল খুঁটি স্বৰূপ, যিখন ছবিৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
১৯৫৯ত তেওঁ দুখন হিট ছবিত অভিনয় কৰে- ৰাজ কাপুৰৰ সৈতে ‘আনাৰী’ আৰু সুনীল দত্তৰ সৈতে বিমল ৰায় পৰিচালিত ‘সুজাতা’।
১৯৬০ চনত তেওঁ পুনৰ মনমোহন দেশাইৰ ‘চেইলা’ত ৰাজ কাপুৰৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰি ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ মনোনয়ন পায়।
দেৱ আনন্দৰ সৈতে তেওঁৰ যুঁটিটো জনপ্ৰিয় হৈছিল আৰু দুয়োজনে একেলগে চাৰিখন ছবি কৰিছিল- 'পেয়িং গেষ্ট' , 'বাৰিশ' , 'মঞ্জিল' আৰু 'তেৰে ঘৰ কে সামনে' ।
কিতাপখনৰ মুখ্য সম্পাদকৰ একাষাৰত দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে পটভূমি, পৰিভাষাৰ পৰম্পৰা, পদ্ধতি আৰু অন্তৰ্ভুক্তি, বৰ্ণানুক্ৰম,পৰিশিষ্টসমূহ আৰু কৃতজ্ঞতা, এই ছয় উপভাগৰ সহায় লৈছে।
ইয়াৰে পটভূমিত উল্লেখ কৰিছে,"এই অভিধানত ২৫ গৰাকী বিজ্ঞান লেখক আৰু অভিজ্ঞ শিক্ষক-গৱেষকে শব্দছয়নৰ পৰা ব্যাখ্যা ৰচনালৈকে সকলো কামৰ দায়িত্ব লয়।
তেখেতসকলক শব্দছয়ন আৰু ব্যাখ্যা লিখনত প্ৰয়োজনীয় পৰামৰ্শ দান কৰে আমাৰ এই গ্ৰন্থত উল্লেখ থকা পুনৰীক্ষকসকলে লেখকসকলে লেখা ব্যাখ্যা পুনৰীক্ষণ কৰে আৰু ব্যাখ্যাত নানা কথা যোগ-বিয়োগ কৰি সম্পাদনা কৰাৰ উপৰিও কিছুমান শব্দ অপ্ৰয়োজনীয় বুলি বাদ দিয়ে আৰু বহুতো নতুন শব্দৰো যোগান ধৰে।
ইয়াৰ পাছত মুখ্য সম্পাদকে এইবোৰ কপি সম্পাদনা কৰাৰ পাছত সেয়া প্ৰেছলৈ যায় আৰু ডিটিপি কৰোঁতাসকলে তাক বৰ আগ্ৰহ আৰু নিষ্ঠাৰে ডিটিপি কৰি দিয়ে।
ইয়াৰ পাছত কেইবাটাও স্তৰত সম্পাদনা আৰু আৰ্হিকাকত চোৱা কামটো চলি থাকে; সেইবোৰ মুখ্য সম্পাদকৰ তত্ত্বাৱধানতে কৰা হয়।
" পদ্ধতি আৰু অন্তৰ্ভুক্তিত লিখিছে, 'এই অভিধানত ব্যাখ্যাবোৰ লিখোঁতে তাৰ প্ৰৱিষ্টিসমূহ চকুত পৰাকৈ বাওঁফালে দি পাঠসমূহ কিছু ভিতৰলৈ ছপোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে,যাতে প্ৰৱিষ্টি এটা বিচাৰি উলিয়াওঁতে পাঠকৰ কোনো অসুবিধা নহয়।
" অভিধানখনত লিপ্যন্তৰ আৰু আখৰ জোঁটনিৰ ক্ষেত্ৰত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পাঠ্যপুথি প্ৰস্তুতি সমন্বয় সমিতিয়ে ১৯৭২ চনত প্ৰকাশ কৰা 'অসমীয়া আখৰ জোঁটনি আৰু লিপ্যন্তৰ পদ্ধতি' নামৰ পুস্তিকাৰ অনুসৰণ কৰা হৈছে।
মুখ্য সম্পাদক দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামীৰ লগত অভিধানখনত মুঠ ২৫ গৰাকী বিজ্ঞান লেখক আৰু অভিজ্ঞ শিক্ষক-গৱেষকে শব্দচয়নৰ পৰা ব্যাখ্যা ৰচনালৈকে জড়িত হৈ আছে।
দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামী হৈছে অসমৰ এগৰাকী ঔপন্যাসিক, নাট্যকাৰ আৰু ঘাইকৈ বিজ্ঞান আৰু কল্পবিজ্ঞান লেখক।
সীমিত সংখ্যক লেখকৰ সীমিত ৰচনাৰে গঠিত অসমীয়া ভাষাৰ বিজ্ঞান আৰু কল্পবিজ্ঞান জগতত ড॰ দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামী এক চিনাকি নাম।
স্বৰবৰ্ণৰ শেষত অনুস্বাৰ,বিসৰ্গ আদি লোৱাৰ লগতে ব্যঞ্জনান্ত শব্দবোৰ হসন্ত চিন নাই বুলি ধৰি বৰ্ণানুক্ৰম কৰা হৈছে।
উল্লেখযোগ্য যে স্তৰ, খোলা, ইলেক্ট্ৰন আদি শব্দবোৰ বৰ্ণানুক্ৰম কৰোঁতে ইবোৰত থকা ইংৰাজী আখৰটো অসমীয়াত বানান কৰি যেনে পি স্তৰ, এম খোলা, কিউ ইলেক্ট্ৰন আদিমতে কৰা হৈছে।
ইয়াৰে শেষৰখন হৈছে 'ইংৰাজী-অসমীয়া পৰিভাষা' য'ত অভিধানখনত অসমীয়া বৰ্ণানুক্ৰমত থকা ১৫০০০ শব্দৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দসমূহ, ইংৰাজী বৰ্ণমালাৰ বৰ্ণানুক্ৰমত আছে।
অশোক বিজ্ঞান অভিধান হৈছে ড০ দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামীৰ মুখ্য সম্পাদনাত ২০১৬ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত প্ৰকাশ হোৱা এখন অসমীয়া বিজ্ঞান অভিধান।
কোনো ধ্যানস্থ মুনিৰ ধ্যান ভংগ কৰিবলৈ কোনো অপ্সৰাক প্ৰেৰণ কৰাৰ কাহিনীৰ বহুকেইবাৰ পুনৰাবৃত্তি ঘটিছে।
এই কাহিনীটোৰ মতে বিশ্বামিত্ৰ ঋষি তপস্যাত বহোঁ‌তে উৎপন্ন হোৱা শক্তিলৈ ইন্দ্ৰৰ ভয় ওপজাত তেওঁ মেনকাক ঋষিৰ তপস্যা ভংগ কৰিবলৈ প্ৰেৰণ কৰে।
অপ্সৰাসকলে তেওঁলোকৰ দেহাৱয়ব ইচ্ছা অনুসৰি সলনি কৰিব পাৰে আৰু তেওঁলোকে ক্ৰীড়া আৰু জুৱাখেলৰ ভাগ্য নিয়ন্ত্ৰণ কৰে।
অপ্সৰাক প্ৰায়ে গ্ৰীচ কিংবদন্তিৰ মিউজসকলৰ সৈতে তুলনা কৰা হয় আৰু ইন্দ্ৰৰ ৰাজসভাৰ ২৬ গৰাকী অপ্সৰাই প্ৰদৰ্শনমূলক কলাৰ একোটা নিৰ্দিষ্ট ভাগক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
অপ্সৰা হৈছে হিন্দু আৰু বৌদ্ধধৰ্মৰ আখ্যানসমূহত উল্লিখিত ডাৱৰ আৰু জলধাৰাৰ একপ্ৰকাৰৰ অৰ্ধদৈৱিক নাৰী।
পৰৱৰ্ত্তী সময়ৰ হিন্দু সাহিত্যত ইন্দ্ৰৰ পৰিচাৰিকা বা ৰাজসভাৰ নৰ্ত্তকী হিচাপে বহু অপ্সৰাৰ নাম উল্লেখ কৰা হৈছে।
নাট্যশাস্ত্ৰত উল্লিখিত তালিকামতে অপ্সৰাসকল হৈছে মঞ্জুকেশী, সুকেশী, মিশ্ৰকেশী, সুলোচনা, সৌদামিনী, দেৱদত্তা, দেৱসেনা, মনোৰমা, সুদতি, সুন্দৰী, বিগদ্ধা, বিবিধা, বুধা, সুমালা, সন্ততি, সুনন্দা, সুমুখী, মাগধী, আৰ্জুনি, কেৰলা, ধৃতি, নন্দা, সুপুষ্কলা, সুপুষ্পমালা আৰু কলাভা।
কাহিনী অনুসৰি তিলোত্তমাই অসুৰ ভ্ৰাতৃ সুন্দ আৰু উপসুন্দক বিভ্ৰান্ত কৰি পৃথিৱীক উদ্ধাৰ কৰা আৰু তৃতীয় পাণ্ডৱ অৰ্জুনক মোহিত কৰিবলৈ উৰ্বশীয়ে কৰা প্ৰচেষ্টাৰ বিৱৰণ আছে।
অপ্সৰাক পালি ভাষাত অচ্চৰা, মালয় ভাষাত বিদাদাৰি, জাভানিজত ৱিদাদাৰি আৰু মৈতেই ভাষাত হেল্ল'ই হিচাপে জনা যায়।
আঙুলিৰ মূৰেৰে আঘাত কৰি বজোৱা টোকাৰীক প্ৰধানতঃ সংগত কৰি গোৱা হয় বাবেই এই গীতক টোকাৰী গীত বোলে৷ টোকাৰী গীতসমূহ দেহ বিচাৰৰ গীতৰ সমপৰ্যায়ৰ৷ আধ্যাত্মিকতা আৰু লোক-কাহিনীক ভিত্তি কৰি টোকাৰী গীতবোৰ ৰচনা কৰা হয়৷ ই এবিধ লোক-সংগীতৰ ভিতৰুৱা গীত৷ বহু পুৰণি কালৰে পৰা টোকাৰী গীত অসমৰ জন-সমাজত প্ৰচলিত৷
উমাকান্ত বৈৰাগী অসমৰ লোক-সংস্কৃতিৰ এগৰাকী শিল্পী৷ অসমৰ লোক-সংগীতসমূহৰ ভিতৰত টোকাৰী গীত অন্যতম৷ এই টোকাৰী গীতৰেই সাধক-শিল্পী উমাকান্ত বৈৰাগী৷ তেওঁৰ জন্ম হয় ১৯৪২ চনত, ডিব্ৰুগড় জিলাৰ খোৱাঙৰ ওচৰৰ চাউলকৰা গাঁৱত৷
উমাকান্ত বৈৰাগীৰ আদি নাম আছিল উমাকান্ত গগৈ৷ তেওঁ নাজিৰাপৰীয়া প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষা আৰম্ভ কৰিছিল৷ পিছত শেনচোৱাপুখুৰী মজলীয়া বিদ্যালয়ত ষষ্ঠ শ্ৰেণীলৈকে পঢ়ি হাইস্কুলত নাম লগায় যদিও তাত শিক্ষাগ্ৰহণ নকৰি ঘৰৰ অজ্ঞাতে সেনাবাহিনীত ভৰ্তি হয়৷
শংকৰদেৱে দি গ’ল নামৰ মালা, মাধবদেৱৱ দি গ’ল ভকতিৰ ধাৰা৷ ভকতিৰ ৰস বান্ধৈ হৰিৰ নাম, ভকতৰ সংগত বহি লওঁ হৰিৰ নাম
ৰামাকৃষ্ণণে ২০০৫ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় জীৱবিজ্ঞান কেন্দ্ৰত সহকাৰী অধ্যাপিকা পদত যোগদান কৰে৷ তেওঁৰ গৱেষণাৰ মূল বিষয় বংশগতি বিজ্ঞানৰ সহায়ত পৰিস্থিতিতন্ত্ৰই জৈৱবৈচিত্ৰ্যৰ ওপৰত পেলোৱা প্ৰভাৱৰ ওপৰত আলোচনা কৰা৷ তেওঁৰ অধীনত গৱেষকৰ দলে ঢেঁকীয়াপতীয়া বাঘৰ মলৰ নমুনা পৰীক্ষা কৰি বাঘৰ সংখ্যা আৰু জিনগত জৰীপ কৰাৰ পদ্ধতি বিকাশ কৰে৷
তাৰোপৰি তেওঁৰ গৱেষণাই বনৰীয়া নিগনি আৰু পশ্চিমঘাট পৰ্বতমালাৰ চৰাইৰ জিনগত অধ্যয়নো সামৰি লৈছে৷ কানহা পেঞ্চ কৰিড’ৰৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যোৱা সাত নম্বৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথটোৰ বহলীকৰণ ৰোধ কৰিবলৈ আদালতত হোৱা শুনানিত ৰামাকৃষ্ণণৰ কেন্দ্ৰীয় ভাৰতৰ ঢেঁকীয়াপতীয়া বাঘৰ সংযোগ ৰ ওপৰত কৰা গৱেষণাৰ তথ্য ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল৷
উমা ৰামাকৃষ্ণণ এগৰাকী ভাৰতীয় পৰিস্থিতি বিজ্ঞানী ৷ তেওঁ বৰ্তমান বেংগালুৰুৰ ৰাষ্ট্ৰীয় জীৱবিজ্ঞান কেন্দ্ৰত অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰি আছে৷ তেওঁৰ গৱেষণাৰ মূল বিষয় হ’ল ভাৰতৰ স্তন্যপায়ী জন্তুৰ সংখ্যাগত আনুবংশিক বিজ্ঞান আৰু ক্ৰমবিৱৰ্ত্তনৰ ইতিহাস ৷ বিশেষকৈ ভাৰতত ঢেঁকীয়াপতীয়া বাঘৰ সংৰক্ষণৰ বাবে তেওঁ উল্লেখযোগ্য অৱদান আগবঢ়াইছে৷ ২০১৯ চনৰ জুলাই মাহত তেওঁ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমী ৰ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়৷
ৰামাকৃষ্ণণে পদাৰ্থবিজ্ঞান, ৰায়ন বিজ্ঞান আৰু গণিতসহ বিজ্ঞান বিভাগত স্নাতক আৰু বায়’টেকন’লজি বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ পৰৱৰ্ত্তী সময়ত তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ইউনিভাৰ্ছিটি অব কেলিফৰ্ণিয়া, ছান ডিয়েগোৰ পৰা ডক্টৰেট আৰু ষ্টেনফৰ্ড ইউনিভাৰ্ছিটিৰ পৰা প’ষ্ট ডক্টৰেল ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ এইসময়ত তেওঁ প্ৰাচীন ডি এন এ ব্যৱহাৰ কৰি স্তন্যপায়ী জন্তুৰ ওপৰত জলবায়ুৰ পৰিৱৰ্ত্তন অধ্যয়ন কৰে৷
সমকামী পুৰুষৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্য, বা গে'ফ'বিয়া হৈছে বিশেষকৈ সমকামী পুৰুষ, পুং সমকামিতা, বা নিজকে গে' বুলি ধাৰণা কৰা পুৰুষৰ প্ৰতি নিৰ্দেশিত এক প্ৰকাৰৰ হমফ'বিক কুসংস্কাৰ, ঘৃণা, বা পক্ষপাতিত্ব, এই বৈষম্য ফেম্মোফ'বিয়াৰ সৈতেও ওতপ্ৰোতভাৱে সম্পৰ্কিত, যি সমকামী, সমকামী পুৰুষ আৰু নাৰীসুলভ হিচাপে উপস্থাপন কৰা ব্যক্তিসকলক পছন্দ নকৰা বা তেওঁলোকৰ পৰিচয় আৰু আচৰণৰ প্ৰতি থকা শত্ৰুতাক বুজায়।
সমকামী পুৰুষৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্যৰ কাৰণ এজন ব্যক্তিৰ নাৰীসুলভ আচৰণ, পোছাকৰ শৈলী আৰু আনকি কণ্ঠপঞ্জীৰ প্ৰতি বিৰোধী প্ৰতিক্ৰিয়া হ'ব পাৰে।
এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত, সমকামী, উভকামী আৰু ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ পুৰুষসকলৰ মাজত পুৰুষত্বৰ সামাজিক প্ৰত্যাশা পূৰণ এক অভ্যন্তৰীণ সমস্যা হিচাপে পোৱা গৈছে।
ফ্ৰান্স শৈক্ষিক পৰিৱেশৰ কুইয়াৰ তত্ত্ববিদ সকলে কৰা এক অনন্য অধ্যয়ন অনুসৰি পিতৃতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাই পুৰুষ হিচাপে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা বা পুৰুষ হিচাপে উপস্থাপন কৰা এক শৰীৰত পুৰুষত্ব তথা বিপৰীতকামিতাক বলপূৰ্বক ভাৱে জাপি দিবলৈ চেষ্টা কৰে।
ফৰাচী কুইয়াৰ আৰু জাতি তত্ত্ববিদ লুই-জৰ্জেছ টিনে সমকামী পুৰুষৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্য, আৰু হমফ'বিয়াৰ বলিহোৱা পৰিয়াল সমূহৰ এলজিবিটি-সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ভীতিৰ ঐতিহাসিক বিকাশ পৰীক্ষা কৰিছিল।
ফ্ৰান্স চৰকাৰৰ মতে, সমকামী পুৰুষৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্য "এক প্ৰকাৰৰ হমফ'বিয়া, যি বিশেষভাৱে পুৰুষক প্ৰভাৱিত কৰে।
যদিও ই মুখ্যতঃ সমকামী আৰু উভকামী পুৰুষক লক্ষ্য হিচাপে লয়, অৱশ্যে ই সমকামী বুলি গণ্য কৰা বিপৰীতকামী পুৰুষকো প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰে।
সমকামী পুৰুষসকল শাৰীৰিক আক্ৰমণৰ লক্ষ্য হ'ব পাৰে বা ফেমিনাইজেচন আৰু হাইপাৰচেক্সুৱেলাইজেচনৰ সৈতে সম্পৰ্কিত লিংগ দৃঢ়বদ্ধতা বোৰৰ দ্বাৰা অৱমূল্যায়ন হ'ব পাৰে।
পাশ্চাত্য সংস্কৃতিত এই দুটা ভিন্ন ধৰণৰ হমফ'বিয়াই কেনেদৰে কাম কৰে সেই বিষয়ে উল্লেখ কৰি তেওঁ লিখিছিল,
কিছোঁৰীডোবা গাঁৱত মুথুৰা ৰাভা নামৰ এজন মহাজন আছিল৷ মুথুৰা ৰাভাৰ পিতৃ ভেল্কা ৰাভা এজন মৌজাদাৰ/পাটগিৰি আছিল৷ ভেল্কা ৰাভাৰ ঘৰ কড়াইগুড়িত আছিল৷ সেই দিনত মৌজাৰ প্ৰজাসকলে পাতগিৰি/মৌজাদাৰৰ ঘৰত উপস্থিত হৈ ৰাজঘৰীয়া কৰ খাজনা আদি জমা দিব লাগিছিল৷ ৰাজঘৰীয়া বিষয়াসকলে পাটগিৰিৰ ঘৰত আহি কৰ খাজনা আদি আদায় কৰি নিছিল৷ তেতিয়া বিজনীৰ ৰাজ দায়িত্বত আছিল “ৰজা কুমুদ নাৰায়ণ”৷ তাৰ পিছত “ৰাণী অভয়েশ্বৰী”৷ ঘোঁৰাপোটা মৌজাৰ প্ৰজা বৰ্গই ৰাণীক কৰ খজনা দিছিল আৰু ৰাণীয়ে বৃটিছ গভমেণ্টক দিছিল৷
বৰ্ত্তমানৰ “কালাঝাৰ-কাকৰপাৰা” গাঁও তথা পূৰ্ব্বৰ“কৰাইগাঁও, বাখাৰাপাৰা আৰু কাকৰপাৰা” গাঁৱক লৈ এই “কালাঝাৰ-কাকৰপাৰা” কামচেনা সমিটি গঠন কৰা হৈছিল৷ প্ৰথমে সমিতিখনৰ নাম “কৰাইগাঁও” কামচেনা নামেৰে গঠিত হয়৷ তাৰ পিছত কালাঝাৰ কামচেনা নাম লৈ পৰিৱৰ্তন কৰা হয়৷ ইয়াকে আকৌ সংশোধন কৰি “কালাঝাৰ-কাকৰপাৰা” কামচেনা নামেৰে পুনৰ নামকৰণ কৰা হয়৷
কড়াইগুড়ি এখন গাঁও আছিল৷ গাঁওখনত এডাল প্ৰকাণ্ড ডাঙৰ আৰু ওখ কৰাই গছ আছিল বাবে গাঁওখনৰ নাম কড়াইগুড়ি৷ বৰ্তমান গাঁওখন শালীধানৰ খেতি পথাৰ৷ কড়াইগুড়ি গাঁৱৰ বাসিন্দাসকলে সময়ত উঠা দি আহি আহি কিছোঁৰীডোবা আৰু কালাঝাৰ গাঁও পাতে৷ সেই কড়াইগুড়ি ঠাইত কেৱল “আই ঠাকুৰাণী” গোঁসানীৰ থানটোহে বিদ্যমান৷
ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ ঘোঁৰাপোটা ৰাজহ গাঁৱত অৱস্থিত৷ কাকৰপাৰা,কিছোঁৰীডোবা, টিলাপাৰা, কালাঝাৰ, চৰকপাৰা, আমগুৰীপাৰা আৰু ঘোঁৰাপোটা এই চুবুৰী কেইখনৰ শালীধানৰ খেতি পথাৰৰ মাজত এই কড়াইগুড়ি গাঁওখনৰ অৱস্থান আছিল৷
আয়তীসকলে যোৰানামৰ জৰিয়তে মামা-মামী,পেহা-পেহী,খুৰা-খুৰী আদি মিতিৰ কুটুম্বক সমাজৰ মাজলৈ মাতি আনে আৰু চিনা-পৰিচয় হয়।
আয়তীসকলে গান গাই নচুৱাই আনন্দমুখৰ পৰিবেশ এটাৰ সৃষ্টি কৰে আৰু এইবোৰৰ জৰিয়তে মানুহৰ মাজত চা-চিনাকি, মিলা-প্ৰীতিৰ ভাৱ বৃদ্ধি পায়।
বৰবিয়াত কইনাঘৰীয়া মানুহে দৰাঘৰীয়া মানুহক জোকাবলৈ বা ঠাট্টা-মস্কৰা কৰিবলৈ যোৰানাম গায় আৰু দৰাঘৰীয়া মানুহেও যোৰানামৰ জৰিয়তেই কথাৰ উত্তৰ দিয়ে।
"অ' ৰঘুপতি যোৰানাম গাবলৈ দিয়ক অনুমতি" তাৰপাছত একাদিক্ৰমে মিতিৰ কুটুম্ব বংশ পৰিয়ালক যোৰানাম যোৰা হয়।
ভাৰতীয় ৰেকৰ্ড লেবেল কোম্পানী সাৰেগামাৰ সৈতে কাম কৰাৰ বৃহৎ সুযোগতে তেওঁ পেশাদাৰী সংগীতত কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল।
এলবামটোৱে তেওঁৰ ৰচনাৰ বাবে নতুন কণ্ঠ আৰু গুণেৰে এক সতেজ কণ্ঠৰ সৈতে পৰীক্ষা কৰিব বিচৰা সুৰকাৰ অনুপম ৰয়ৰ চকু পৰিছিল।
এই গীতৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শিতানত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা অৰ্জন কৰিছিল।
ইমন চক্ৰৱৰ্তীয়ে ২০১৭ চনত বঙালী ভাষাৰ ছবি 'প্ৰাক্তন'ত তেওঁৰ গীত "তুমি যাকে ভালোবাসো"ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শিতানত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
এই বঁটা কণ্ঠশিল্পীসকলৰ বাবে ভাৰতৰ আটাইতকৈ সন্মানীয় বঁটা আৰু চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্যত কণ্ঠদান কৰে শিল্পীক এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
সৰুকালত তেওঁ মাতৃ তৃষ্ণা চক্ৰৱৰ্তীৰ পৰা সংগীত শিকিছিল আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ সাহিত্য কৰ্মৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল।
সমকামিতাৰ প্ৰতি ভয়ৰ অৰ্থত এই শব্দটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে, ইংৰাজীত, আমেৰিকান মনোবিজ্ঞানী জৰ্জ ৱেইনবাৰ্গে ১৯৭১ চনত ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু ১৯৭১ চনৰ তেওঁৰ গ্ৰন্থ চ'চাইটি এণ্ড দ্য হোম'চেক্সুৱেল নামৰ কিতাপখনৰ বাবেই ই জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছিল।
এটা অযুক্তিকৰ ভয় যিয়ে অযুক্তিকৰ আচৰণ বা উদ্দীপক সৃষ্টি কৰে আৰু যি সমকামিতা সম্পৰ্কীয় যিকোনো বস্তু ধ্বংস কৰাৰ ইচ্ছাৰ সৃষ্টি কৰে।
লাহে লাহে প্ৰচাৰ মাধ্যম , বৈজ্ঞানিক, ৰাজনৈতিক মাধ্যমত আদিত এই শব্দৰ ব্যৱহাৰ অতি সোনকালেই জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছিল।
ৰয়েল স্পেনিছ একাডেমীয়ে ইয়াক প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই শব্দক অভিধানৰ বাইশ সংস্কৰণতএই শব্দক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল, সমকামিতা বা সমকামী মানুহৰ প্ৰতি বিদ্বেষ বুলি সংজ্ঞায়িত কৰিছিল।
ইয়াৰ আগতে এই শব্দটো ইতিমধ্যে অন্যান্য গুৰুত্বপূৰ্ণ আভিধানিক গ্ৰন্থ, যেনে মেনুৱেল চেকোৰ ডিকচনেৰী অৱ কাৰেণ্ট স্পেনিছ ত সংগ্ৰহ কৰা হৈছিল।
ফ্ৰান্স চৰকাৰে ৰাষ্ট্ৰসংঘত ৰাষ্ট্ৰদূতৰ জৰিয়তে ২০০৮ চনত অনুৰোধ কৰিছিল যে সমকামিতাক এক অবাধ্যতামূলক প্ৰস্তাৱৰ জৰিয়তে বিশ্বজুৰি অপৰাধমুক্ত কৰা হওক।
আমি ৰাষ্ট্ৰসমূহক আহ্বান জনাইছো যে যৌন অভিমুখ বা লিংগ পৰিচয় যাতে কোনো কাৰণতে অপৰাধমূলক বিচাৰৰ ভিত্তি হ’ব নোৱাৰে, বিশেষকৈ মৃত্যুদণ্ড, গ্ৰেপ্তাৰ বা আটক কৰা আদিৰ ভিত্তি হ’ব নোৱাৰে, তাৰ বাবে সকলো প্ৰয়োজনীয় আইনগত বা প্ৰশাসনিক ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰক।
ইউৰোপীয় সংঘৰ দেশকে ধৰি মুঠ ৬৬খন দেশ আৰু লেটিন আমেৰিকাৰ বহু দেশ যেনে আৰ্জেণ্টিনা, ব্ৰাজিল, চিলি, কলম্বিয়া, কিউবা আৰু ভেনিজুৱেলাই ইয়াৰ সপক্ষে ভোটদান কৰে।
এই প্ৰস্তাৱত স্বাক্ষৰ নকৰা দেশসমূহৰ ভিতৰত আছে আমেৰিকা, চীন, ৰাছিয়া, এল ছালভাডৰ আৰু মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ দেশসমূহ।
ইছলামিক সন্মিলন আৰু পবিত্ৰ আসনৰ অন্তৰ্গত ৫৭ খন দেশে কেৱল পৰ্যবেক্ষকৰ মৰ্যাদা লাভ কৰাৰ পিছতো তেওঁলোকৰ বিৰোধিতাত বিশেষভাৱে যুদ্ধংদেহী আছিল।
২০০৭ চনৰ ২৬ মাৰ্চত মানৱ অধিকাৰ বিশেষজ্ঞৰ এটা দলে যৌন অভিমুখীতা আৰু লিংগ পৰিচয়ৰ বিষয়সমূহত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মানৱ অধিকাৰ আইন প্ৰয়োগৰ বিষয়ে নিৰ্দিষ্ট কৰি এখন নথি প্ৰকাশ কৰে, যাক যোগ্যকৰ্তা নীতি বুলি জনা যায়।
আৰু লগতে এলজিবিটি সমাজৰ সদস্যসকলৰ জীৱন হিংসা আৰু নিৰ্যাতন অবিহনে জীয়াই থকাৰ সুবিধা, গোপনীয়তা, ন্যায়ৰ সুবিধা আৰু ইচ্ছাকৃতভাৱে আটক নকৰাৰ অধিকাৰৰ কথা কৈ আহিছে।
হমফবিয়া হ'ল সমকামিতাক লৈ অৰ্থাৎ গে' তথা লেচবিয়ানৰ বিৰুদ্ধে থকা অযুক্তিকৰ প্ৰত্যাখ্যান , অৱমাননামূলক, বৈষম্যমূলক, আপত্তিজনক বা প্ৰতিকূল মনোভাৱৰ বিদ্বেষ।
১৯৯০ চনৰ ১৭ মে'ত বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই সমকামিতাক সম্পূৰ্ণ সুস্থ বুলি ঘোষণা কৰাৰ পাছত সেইদিনটোত আন্তৰ্জাতিক হমফবিয়া, ট্ৰান্সফবিয়া আৰু বাইফবিয়া বিৰোধী দিৱস উদযাপন কৰা হয়।
এই দিৱসৰ লক্ষ্য হৈছে বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশত হমফবিয়া, বাইফ’বিয়া আৰু ট্ৰেন্সফ’বিয়াৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ সজাগতামূলক কাৰ্য্যক প্ৰসাৰ কৰা।
কেইবাটাও গৱেষণাই ইংগিত দিছে যে যিবোৰ দেশত সমকামীতাক ব্যাপকভাৱে বিয়পি পৰিছে, সেইবোৰ দেশত অৰ্থনীতি উন্নত আছে।
সমকামীতাক ঘৃণা কৰা পৰিঘটনাটোৰ ওপৰত মনোবিজ্ঞানী আৰু মনোৰোগ বিশেষজ্ঞসকলে অধ্যয়ন কৰে ৷ সমকামিতাৰ প্ৰতি থকা ঘৃণাক সুপ্ত বা দমন কৰা সমকামী অনুভূতিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰা অধ্যয়নো আছে।
আসাম বিলাসিনী ১৮৭১ চনত মাজুলীৰ আউনীআটি সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ দত্তদেৱ গোস্বামীৰ প্ৰচেষ্টাত মাজুলীৰ ধৰ্মপ্ৰকাশ যন্ত্ৰৰ পৰা প্ৰকাশ পায়৷ প্ৰথমাৱস্থাত মাহেকীয়া আলোচনীখন সাদিনীয়াকৈ প্ৰকাশ পাইছিল৷ মাহেকীয়া আলোচনী হৈ থকা অৱস্থাত ই আউনীআটি সত্ৰৰ মুখপত্ৰ হিচাপে প্ৰকাশ পাইছিল৷ সম্পাদনা কৰিছিল শ্ৰীধৰ ওজাই৷ প্ৰধানকৈ ধৰ্ম বিষয়ৰ প্ৰবন্ধই ইয়াত ঠাই পাইছিল যদিও আন আন বিষয়ৰ প্ৰবন্ধও আলোচনীখনত অন্তৰ্ভূক্ত হৈছিল৷ ১৮৭১ চনৰ পৰা ১৮৮৩ চনলৈ বাৰ বছৰ কাল এই আলোচনীখন ওলোৱাৰ পিছত বিশেষ কাৰণত ১৮৮৩ চনৰ পৰা এই কাকতখন ওলোৱাটো বন্ধ হয়৷ আসাম বিলাসিনীত ধৰ্ম বিষয়ৰ উপৰি ৰাজনীতিৰ চৰ্চা কৰা বুলি তেতিয়াৰ শিৱসাগৰ জিলাৰ জিলাধিপতি এ,চি, কেম্পবেলে ভাবুকি দি কাকতখন বন্ধ কৰোৱা বুলিও বহুতে কয়৷ ১৯১১ চনত কৃষ্ণকান্ত ভট্টাচাৰ্য্যই যোৰহাটৰ তৰাজানত ’আসাম প্ৰেছ’ স্থাপন কৰি তাৰপৰাই ৩০ বছৰৰ বিৰতিত পুনৰ ১৯১৩ চনত সাদিনীয়াকৈ ’আসাম বিলাসিনী’ প্ৰকাশ কৰিবলৈ লয়৷ দ্বিতীয় পৰিক্ৰমাত আসাম বিলাসিনীত ৰাজনৈতিক প্ৰবন্ধ আদি লিখা হৈছিল আৰু তাৰ বাবে সম্পাদক কৃষ্ণকান্ত ভট্টাচাৰ্য্য ইংৰাজক জৰিমণাও দিব লগা হৈছিল৷
যোৰহাটৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা ’আসাম বিলাসিনী’য়ে প্ৰকাশ্যে চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে লিখিছিল৷ চৰকাৰৰ লগত যুঁজ দি দি হাৰ মানি অৱশেষত কাকতখন বন্ধ হৈ পৰিছিল৷ আসাম বিলাসিনী কাকতৰ লগত জড়িত থকা বাবে কৃষ্ণকান্ত ভট্টাচাৰ্য্যৰ পৰিয়ালৰ লোকসকলে স্বাধীনতা পূৰ্বৰ সময়ত চৰকাৰী চাকৰিৰ পৰা বঞ্চিত হৈ ৰৈছিল৷ সম্পাদক ভট্টাচাৰ্য্য আছিল চৰকাৰী চাকৰিয়াল, প্ৰথমে পেস্কাৰ পিছত চিৰস্তাদাৰ হোৱাৰ বাবে আলোচনীখনৰ পাণ্ডুলিপি নিজে নিলিখি আনৰ হতুৱাই লিখাইছিল৷ কেইটামান সম্পাদকীয় কৰ্মবীৰ চন্দ্ৰনাথ শৰ্মায়ো লিখি দিছিল৷ চৰকাৰৰ বিৰোধিতা কৰা বাবে ৰোষৰ বলি হোৱা কাকত/আলোচনীখন সম্পাদক ভট্টাচাৰ্য্যই বৰ কষ্টেৰে মানুহৰ ওচৰ পোৱাইছিল৷ হকাৰৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁ শাক-পাচলি বিক্ৰী কৰিবলৈ যোৱা মানুহৰ ভাৰখনতে কাকতখন দি বিতৰণ কৰিছিল৷ ইংৰাজ প্ৰশাসনে আসাম বিলাসিনীৰ প্ৰেছত তলা লগোৱাত সম্পাদক ভট্টাচাৰ্য্যই প্ৰেছৰ ওচৰৰ পুখুৰীৰ ভিতৰেদি সুৰঙ্গ খান্দি প্ৰেছৰ ভিতৰত সোমাই আসাম বিলাসিনীৰ বা-বাতৰি কম্পোজ কৰিছিল৷
আসাম বিলাসিনীৰ সাজসজ্জা বৰ মনোগ্ৰাহী নাছিল আৰু বাতৰিবোৰতো তথ্যপাতিৰ অভাৱ আছিল৷ কেৱল সম্পাদকীয়টোৱেই সেই সময়ৰ সমস্যাসমূহক আলোকিত কৰিছিল৷ ন’ন ক’পাৰেচনৰ প্ৰচাৰ নামৰ এটি বিশেষ সংখ্যা প্ৰকাশ কৰি মানুহক ব্যৱসায়-চাকৰি ত্যাগ কৰিবলৈ বুজনি দিছিল৷ সম্ভৱতঃ তেতিয়া সম্পাদক ভট্টাচাৰ্য্যই চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ লৈছিল৷
ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অফ প্লেনিং এণ্ড মেনেজমেণ্ট ভাৰতৰ ৰাজধানী নতুন দিল্লীত মুখ্য কাৰ্যালয় থকা এখন মান্যতাবিহীন প্ৰতিষ্ঠান, সমগ্ৰ দেশ জুৰি ১৮টা শাখা আছিল।
বিভিন্ন বিবাদৰ পিছত প্ৰতিষ্ঠানখনৰ অনাৰেৰী ডীন অৰিন্দম চৌধুৰীয়ে দিল্লীৰ বাবে আন সকলো কেম্পাচ বন্ধ কৰি দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লয়।
১৯৭৩ চনত স্থাপন হোৱা প্ৰতিষ্ঠানখনে ৰাষ্ট্ৰীয় অৰ্থনীতি, পৰিকল্পনা আৰু উদ্যমিতা বিষয়ত স্নাতক, স্নাতকোত্তৰ আৰু ডক্টৰেট পাঠ্যক্ৰম তথা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আৰু ফেলোশ্বিপ কাৰ্যক্ৰম আগবঢ়াই আহিছে।
ইয়াৰ কাৰ্যকৰী শিক্ষা কৰ্মসূচীৰ ভিতৰত আছে বিভিন্ন ক্ৰেডিটবিহীন পাঠ্যক্ৰম আৰু বিদেশৰ বাণিজ্য স্কুলবোৰৰ পৰিদৰ্শন।
বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগ বা অল ইণ্ডিয়া কাউঞ্চিল ফৰ টেকনিকেল এডুকেচনৰ দ্বাৰা মান্যতাপ্ৰাপ্ত অথবা ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অফ মেনেজমেণ্টৰ দ্বাৰা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত নহয়।
বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগ আৰু অল ইণ্ডিয়া কাউঞ্চিল ফৰ টেকনিকেল এডুকেচন বাৰেবাৰে ৰাজহুৱা জাননী জাৰি কৰি জনাইছিল যে এই প্ৰতিষ্ঠানখনক তেওঁলোকে কোনো মান্যতা প্ৰদান কৰা নাই আৰু সেয়েহে প্ৰতিষ্ঠানখনে আগবঢ়োৱা কাৰিকৰী কাৰ্যক্ৰম তেওঁলোকে অবৈধ বুলি বিবেচনা কৰে।
১৯১৪ চনত দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ে ছাত্ৰসকলক বিভ্ৰান্ত কৰাৰ বাবে ক ভৰ্ৎসনা কৰে আৰু প্ৰতিষ্ঠানখন আগবঢ়োৱা কাৰ্যক্ৰমৰ বিৱৰণীত এম.বি.এ, বি.বি.এ, মেনেজমেণ্ট কোৰ্চ, বি-স্কুল আদি শব্দগুচ্ছ প্ৰয়োগ কৰাত সংযত হ’বলৈ আদেশ দিয়ে।
২০১৫ৰ জুলাইত -এ ঘোষণা কৰে যে তেওঁলোকে পোনপতীয়াকৈ আগবঢ়োৱা সকলো শৈক্ষিক কৰ্মসূচী তথা দিল্লীৰ বাহিৰৰ সকলো কেম্পাচ বন্ধ কৰি দিব আৰু কেবল দিল্লীতহে গৱেষণা আৰু প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান চলাই ৰাখিব।
কিনৰ ৰজা ঝেঙে তেওঁৰ বিৰোধীসকলক হৰুৱাই খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২২১ চনত কিন ৰাজবংশৰ প্ৰথম সম্ৰাট হিচাপে চীনক একত্ৰিত কৰিছিল।
কেন্দ্ৰীভূত শাসন জাপি দিবলৈ আৰু জমিদাৰসকলৰ পুনৰুত্থান প্ৰতিহত কৰিবলৈ তেওঁ পূৰ্বৰ ৰাজ্যসমূহৰ মাজত সাম্ৰাজ্যবিভাজন কৰা দেৱালৰ অংশবোৰ ধ্বংস কৰাৰ নিৰ্দেশ দিছিল।
অৱশ্যে উত্তৰৰ জিয়ংনু লোকসকলৰ বিৰুদ্ধে সাম্ৰাজ্যক অৱস্থিত কৰিবলৈ তেওঁ সাম্ৰাজ্যৰ উত্তৰ সীমান্তৰ বাকী থকা দুৰ্গসমূহক সংযোগ কৰিবলৈ নতুন দেৱাল নিৰ্মাণৰ নিৰ্দেশ দিছিল।
নিৰ্মাণৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বৃহৎ পৰিমাণৰ সামগ্ৰী পৰিবহন কৰাটো কঠিন আছিল, সেয়েহে নিৰ্মাতাসকলে সদায় স্থানীয় সম্পদ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
পৰ্বতমালাত পোৱা শিলবোৰ পৰ্বতমালাৰ ওপৰত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, আনহাতে সমভূমিত নিৰ্মাণৰ বাবে মাটি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
নিৰ্মাণৰ মানৱীয় ব্যয় অজ্ঞাত যদিও কিছুমান লেখকে অনুমান কৰিছে যে কিন দেৱাল নিৰ্মাণ কৰোঁতে লাখ লাখ শ্ৰমিকৰ মৃত্যু হৈছিল।
পিছলৈ হান, উত্তৰ ৰাজবংশ আৰু চুই সকলোৱে উত্তৰৰ আক্ৰমণকাৰীৰ বিৰুদ্ধে আত্মৰক্ষা কৰাৰ বাবে মহাপ্ৰাচীৰৰ অংশবোৰ মেৰামতি, পুনৰ নিৰ্মাণ বা সম্প্ৰসাৰিত কৰিছিল।
বহুতো ৰাজবংশ যি হান নাছিল, তেওঁলোকেও সীমান্ত বেৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল: জিয়ানবেই শাসিত উত্তৰ ৱেই, খিতান শাসিত লিয়াও, জুৰ্চেন জিন আৰু টাংগুট-প্ৰতিষ্ঠিত পশ্চিম জিয়া আদি ৰাজবংশই শতিকাজুৰি উত্তৰ চীনৰ বিস্তীৰ্ণ অঞ্চল শাসন কৰিছিল।
তেওঁলোকে সকলোৱে প্ৰতিৰক্ষামূলক দেৱাল নিৰ্মাণ কৰিছিল, কিন্তু সেইবোৰ বৰ্তমানৰ চীনৰ মহাপ্ৰাচীৰ উত্তৰে অৱস্থিত আছিল; বিষেশকৈ মংগোলিয়া আৰু মংগোলিয়াৰ আভ্যন্তৰীণ প্ৰদেশত।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫ম শতিকাৰ পৰা খ্ৰীষ্টীয় ১৬শ শতিকা লৈকে চীনৰ উত্তৰ সীমান্ত সুৰক্ষিত কৰিবলৈ এই মহাপ্ৰাচীৰ নিৰ্মাণ আৰু ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰা হৈছিল।
অতীতত চীনদেশত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৭ম শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰা কেইবাখনো দেৱাল নিৰ্বাচিত স্থানসমূহত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
পিছলৈ বহুতো ৰাজবংশই ক্ৰমান্বয়ে সীমান্তৰ দেৱালৰ একাধিক প্ৰসাৰ, নিৰ্মাণ আৰু ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰি গৈছে।
সামূহিকভাৱে এই দেৱাল পূবৰ লিয়াওডঙৰ পৰা পশ্চিমৰ লপ হ্ৰদলৈকে, উত্তৰৰ বৰ্তমানৰ চীন-ৰাছিয়ান সীমান্তৰ পৰা দক্ষিণৰ তাও নদীলৈকে বিস্তাৰিত; মংগোলীয় ষ্টেপৰ কাষত প্ৰায়ে বৰ্ণনা কৰা এটা আৰ্কৰ সৈতে মুঠ ২০,০০০ কিলোমিটাৰতকৈও অধিক বিস্তৃত।
বৰ্তমান এই প্ৰাচীৰৰ প্ৰতিৰক্ষামূলক ব্যৱস্থাক ইতিহাসৰ আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় স্থাপত্য ৰচনা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৮ম আৰু ৫ম শতিকাৰ ভিতৰত চীনাসকল বসন্ত আৰু শৰৎ কালৰ দেৱাল নিৰ্মাণৰ কৌশলৰ সৈতে পৰিচিত আছিল।
এই সময়ছোৱাত কিন, ৱেই, ঝাও, কিউই, হান, ইয়ান আৰু ঝংশান ৰাজ্যসমূহে তেওঁলোকৰ নিজৰ সীমা ৰক্ষাৰ বাবে ব্যাপক দুৰ্গ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
তৰোৱাল আৰু বৰ্শা আদিৰ দৰে সৰু অস্ত্ৰৰ আক্ৰমণৰ পৰা নিজকে বচাবলৈ দেৱালবোৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
প্ৰতিৰক্ষাৰ উপৰিও, মহাপ্ৰাচীৰৰ অন্যান্য উদ্দেশ্য হৈছে সীমান্ত নিয়ন্ত্ৰণ; যাৰ দ্বাৰা চিল্ক ৰোডৰ কাষত পৰিবহন কৰা সামগ্ৰীৰ ওপৰত শুল্ক আৰোপ কৰা, বাণিজ্য আৰু প্ৰব্ৰজন নিয়ন্ত্ৰণ।
তদুপৰি প্ৰহৰীস্তম্ভ, ট্ৰুপ-বেৰেক, গেৰিচন ষ্টেচন নিৰ্মাণ, ধোঁৱা বা জুইৰ জৰিয়তে সংকেত দিয়াৰ সামৰ্থ্যৰ দ্বাৰা মহাপ্ৰাচীৰৰ প্ৰতিৰক্ষামূলক বৈশিষ্ট্য বৃদ্ধি হৈছিল।
ধ্ৰুপদী সংস্কৃত গ্ৰন্থত উল্লেখ থকা উপৰিও 'শিৱানী' আৰু 'এক ঔৰ বিষ কন্যা?'ৰ দৰে বিভিন্ন ৰচনাত ইয়াৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
২০০৯ চনত বিভা ৰাহী নামৰ এগৰাকী নিম্ন বৰ্ণৰ মহিলাই মাৰাঠীত এখন আত্মজীৱনী 'বিষকন্যা: আনটোল্ড চিক্ৰেটছ' লিখিছিল।
ইয়াত তেওঁ কেনেদৰে উচ্চ বৰ্ণৰ মহিলাসকলে নিম্ন বৰ্ণৰ লোকসকলৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়াল আৰু সামাজিক সম্পৰ্ক ধ্বংস কৰে তাক চিত্ৰিত কৰিছিল।
বিষকন্যা সংস্কৃত সাহিত্যত শত্ৰুক ধ্বংস কৰিবলৈ ৰজাসকলে ব্যৱহাৰ কৰা এক প্ৰকাৰৰ হত্যাকাৰী হিচাপে উল্লেখ পোৱা যায়।
কিংবদন্তি অনুসৰি সৰু ছোৱালীবোৰক অতি কম বয়সৰ পৰাই বিহ আৰু প্ৰতিষেধক সতৰ্কতাৰে তৈয়াৰ কৰা আহাৰত মিহলাই খুৱাই ডাঙৰ-দীঘল কৰা হয়।
যিসকলে জীৱন্তে থাকে তেওঁলোক আন বিষাক্ত পদাৰ্থৰ প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্ত হৈ পৰে আৰু তেওঁলোকৰ শৰীৰৰ তৰল আনৰ বাবে বিষাক্ত হিচাপে পৰিগণিত হয়।
বিষকন্যা প্ৰাচীন ভাৰতত শক্তিশালী শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে হত্যাকাৰী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা যুৱতী আছিল বুলি জনা যায়।
প্ৰথম মৌৰ্য সম্ৰাট চন্দ্ৰগুপ্তৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী তথা মুখ্য উপদেষ্টা চাণক্যয়ে অৰ্থশাস্ত্ৰ ৰচনা কৰিছিল।
কিছুমান সংস্কৃত সূত্ৰৰ বৰ্ণনা অনুসৰি চন্দ্ৰগুপ্ত মৌৰ্যক হত্যা কৰিবলৈ নন্দৰ মন্ত্ৰী অমত্যৰক্ষায়ে এগৰাকী বিষকন্যা প্ৰেৰণ কৰিছিল।
কিন্তু চন্দ্ৰগুপ্ত মৌৰ্যৰ উপদেষ্টা চাণক্যই বিষকন্যাৰ দ্বাৰা পাৰ্বতক হত্যা কৰোৱাই তেওঁলোকৰ লক্ষ্যৰ পৰা বিচ্যুত কৰিছিল।
ভাৰতীয় ঐতিহাসিক সূত্ৰ অনুসৰি নন্দ ৰাজবংশৰ প্ৰতিষ্ঠাপক মহাপদ্ম নন্দয় শিশুনাগ ৰাজবংশৰ অন্তিম শাসক কালশোকক হত্যা কৰিবলৈ বিষকন্যাৰ সহায় লৈছিল।
অসহযোগ আন্দোলনৰ সময়ত যেতিয়া মহাত্মা গান্ধীয়ে কাশী আৰু নৈনিতাল ভ্ৰমণ কৰিছিল, বায়ে এনে এটা আন্দোলনৰ জন্ম দিছিল, যাৰ দ্বাৰা তৱাইফসকলে ভজন আৰু দেশপ্ৰেমমূলক গীত গাই জীৱিকা অৰ্জন কৰাৰ অনুপ্ৰেৰণা পাইছিল।
এই মহিলা শিল্পীসকলৰ মৰ্যদা বঢ়োৱাৰ লক্ষ্যও তেওঁৰ আছিল, যাৰ কৰ্মৰাজিক সাধাৰণতে যৌনকৰ্মৰ সমপৰ্যায়ৰ বুলি প্ৰায়ে গণ্য কৰা হৈছিল।
ৰাষ্ট্ৰীয় আন্দোলনত যোগদান আৰু তৱাইফসকলৰ জীৱনৰ সংস্কাৰ সাধন- এই দুটা উদ্দেশ্য আগত ৰাখি তৱাইফ সভা গঠন কৰিছিল।
বাইয়ে সহকৰ্মী তৱাইফসকলক জোৱান অফ আৰ্ক আৰু চিতোৰগড়ৰ মহিলাসকলৰ জীৱনৰ পৰা শিকিবলৈ, সোণৰ অলংকাৰৰ সলনি লোৰ শিকলি পিন্ধিবলৈ আৰু সন্মানহীন জীৱনৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ অনুৰোধ জনাইছিল।
যিহেতু তৱাইফে তেওঁলোকৰ বৃত্তি সম্পূৰ্ণৰূপে সলনি কৰিব নোৱাৰে, বায়ে তেওঁলোকক জাতীয়তাবাদী বা দেশপ্ৰেমমূলক ৰচনাৰ গাবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল।
তেওঁ তৱাইফসকলক বাৰাণসীৰ আন এগৰাকী বিখ্যাত তৱাইফ গায়িক বিদ্যাধৰী বাঈৰ পৰা এই গীতবোৰ সংগ্ৰহ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল।
বায়ে ইয়াক তৱাইফসকলৰ বাবে সামাজিক মৰ্যাদা আৰু মৰ্যাদা প্ৰাপ্ত কৰাৰ দিশত এক পদক্ষেপ হিচাপে প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল।
তেওঁ অন্য তৱাইফসকলৰ সৈতে বিদেশী সামগ্ৰী বৰ্জনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু স্বদেশী আন্দোলনত অংশ গ্ৰহণ কৰিছিল।
হুছনা বাঈ অথবা হুছনা জান ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষভাগৰ আৰু কুৰি শতিকাৰ প্ৰথমভাগৰ বাৰাণসীৰ এগৰাকী তৱাইফ আৰু থুমৰি গায়িকা আছিল।
কুৰি শতিকাৰ প্ৰথম দশকৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ দেশপ্ৰেমমূলক গান গাই তথা আন কণ্ঠশিল্পীকো অনুসৰণ কৰিবলৈ অনুপ্ৰেৰণা দি গানৰ পৰম্পৰাত বৈপ্লৱিক পৰিবৰ্তন সাধন কৰাৰ আৰু পুনৰ সজ্ঞায়িত কৰাৰ কৃতিত্ব তেওঁক দিয়া হয়।
হুছনা বাঈ ধ্ৰুপদী সংগীতৰ এনে এক উচ্চতাত উপনীত হৈছিল, যাৰবাবে সন্মানেৰে তেওঁক 'চৰকাৰ' বুলি উল্লেখ কৰা হৈছিল।
ষ্টেনফ'ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কম্পিউটাৰ বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক এণ্ড্ৰু ইং আৰু ডাফ্নে কলাৰে ২০১২ চনত ক'ৰ্চেৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
ইং আৰু কলাৰে ২০১১ চনৰ শৰৎকালৰ পৰা তেওঁলোকৰ ষ্টেনফ'ৰ্ড পাঠ্যক্ৰমসমূহ অনলাইনত আগবঢ়াবলৈ আৰম্ভ কৰে, আৰু তাৰ কিছু সময়ৰ পিছতে ষ্টেনফ'ৰ্ড এৰি ক'ৰ্চেৰা আৰম্ভ কৰে।
প্ৰিন্সটন, ষ্টেনফ'ৰ্ড, মিচিগান আৰু পেনচিলভেনিয়া বিশ্ববিদ্যালয় আছিল এই প্লেটফৰ্মত পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়োৱা প্ৰথম বিশ্ববিদ্যালয়।