polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
তেওঁৰ মূল নাৰী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা প্ৰথম ছবিখন হ’ল- সুধীৰ মুখাৰ্জীৰ কমেডী ছবি ‘পাশেৰ বাড়ী’ ।
সাবিত্ৰী চট্টোপাধ্যায় এগৰাকী অভিনেত্ৰী, যাক বঙালী চলচ্চিত্ৰ আৰু পশ্চিমবঙ্গৰ মঞ্চত কৰা অভিনয়ৰ বাবে জনা যায়।
তদুপৰি তেওঁ ২০১৪ চনত পশ্চিমবঙ্গ চৰকাৰৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ অসামৰিক সন্মান ‘বঙ্গবিভূষণ’ আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ চতুৰ্থ শ্ৰেষ্ঠ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰীৰেও বিভূষিত হৈছে।
১৯৪৭ চনৰ বঙ্গ বিভাজনৰ সময়ত সাবিত্ৰীক কলকাতাৰ টালিগঞ্জত থকা তেওঁৰ বিবাহিতা বায়েক এজনীৰ ঘৰলৈ পঠিয়াই দিয়া হৈছিল।
বঙ্গৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ কেন্দ্ৰস্থল টালিগঞ্জত সেই সময়তে তেওঁ চলচ্চিত্ৰ তাৰকাসকলক দেখা পাইছিল।
ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বিশেষকৈ বাংলাদেশ, নেপাল আৰু পূব ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ, বিহাৰ, অসম, ত্ৰিপুৰা আৰু ওড়িশাত আলতাৰ প্ৰচলন আছে।
বৰ্তমান লাৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা প্ৰাকৃতিক বা সংশ্লেষিত কৃত্ৰিম ৰঙৰ জৰিয়তে ইয়াক তৈয়াৰ কৰা হয়।
ভগৱান কৃষ্ণৰ পৌৰাণিক বৰ্ণনাত পোৱা গৈছে যে তেওঁৰ প্ৰিয় ৰাধাৰ ভৰিত আলতা প্ৰয়োগ কৰিছিল।
অৱশ্যে ভাৰতৰ ইছলামিক আগ্ৰাহণে ইয়াৰ নতুন ৰীতি-নীতি আৰু পৰম্পৰাৰ সৈতে আনিছিল - হেনা বা মেহেন্দী সেইবোৰৰ ভিতৰত এটা।
মুছলমান সংস্কৃতিৰ বৰ্ধিত প্ৰভাৱৰ বাবে ভাৰতৰ আন অংশত হেনাৰ দ্বাৰা লাহে লাহে আলতাৰ ব্যৱহাৰ কমি আহিব ধৰে।
অসমৰ বিভিন্ন নেপালী, কোচ ৰাজবংশী আৰু চাহ জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলৰ পাৰম্পৰিক সাজসজ্জা হিচাপে আলতা ব্যৱহাৰ কৰে।
হিন্দু পুৰাণ অনুসৰি, দেৱীসকলৰ ছবি আৰু ভাস্কৰ্য, বিশেষকৈ দুৰ্গা আৰু লক্ষ্মীৰ ছবি আৰু ভাস্কৰ্যবোৰ আলতাৰে ৰং কৰা হয়।
বিশ্বাস পক্ষপাতিতা হৈছে একধৰণৰ প্ৰৱণতা যাৰ প্ৰভাৱত যুক্তি-চালিত সিদ্ধান্ত এটাক বিচাৰ কৰোঁতে যুক্তিটোৰ পৰিৱৰ্তে সিদ্ধান্তটোকহে গুৰুত্ব দিয়া হয়৷ এজন ব্যক্তিয়ে সিদ্ধান্ত-বিৰোধী প্ৰতি-যুক্তিসমূহক নাকচ কৰি নিজৰ মূল্যবোধ, বিশ্বাস আৰু পূৰ্ব-আৰোপিত জ্ঞানক সমৰ্থন কৰা সিদ্ধান্ত এটাক গ্ৰহণ কৰাৰ সম্ভাৱনা বেছি৷ বিশ্বাস পক্ষপাতিতা হৈছে সততে দৃষ্টিগোচৰ হোৱা সাধাৰণ পক্ষপাতিতা আৰু এটা বিশেষ ত্ৰুটি৷ আমি সহজতেই নিজৰ বিশ্বাসৰ দ্বাৰা অন্ধ হ'ব পাৰোঁ আৰু এটা অশুদ্ধ সিদ্ধান্তত উপনীত হ'ব পাৰোঁ৷ একাধিক যুক্তিনিৰ্ভৰ কাৰ্যত বিশ্বাস পক্ষপাতিতাই গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে; যেনে-চৰ্তযুক্ত যুক্তিবাদ , সম্পৰ্ক যুক্তিবাদ , আৰু সকৰ্মক যুক্তিবাদ
একাধিক অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে, ছিলোজিছমৰ ক্ষেত্ৰত অধিকসংখ্যক অংশগ্ৰহণকাৰীয়েই আধাৰৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰা সিদ্ধান্ত এটাক অশুদ্ধভাৱে চিনাক্ত কৰে৷ বাস্তৱ পৃথিৱীত এটা কথা সত্য হ'ব পাৰে যে, কিশোৰীসকলে অধ্যয়ন কৰে আৰু কাৰণ তেওঁলোক উচ্চাকাংক্ষী৷ পিছে এই বক্তব্যটোত এটা আঁসোৱাহ আছে; কিয়নো সিদ্ধান্তটো আধাৰৰ জৰিয়তে সমৰ্থিত নহয়৷ বক্তব্যৰ বৈধতাটো সিদ্ধান্তৰ সত্যতাৰ পৰা স্বাধীন৷ অসত্য সিদ্ধান্তৰ বাবে বৈধ বক্তব্য থাকিব পাৰে আৰু শুদ্ধ সিদ্ধান্তৰ বাবে অবৈধ বক্তব্য থাকিব পাৰে৷ সেয়েহে, সিদ্ধান্তৰ গ্ৰহণযোগ্যতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বক্তব্য এটাৰ বৈধতা বিচাৰ কৰাটো ত্ৰুটিপূৰ্ণ৷ এই ত্ৰুটিকেই বিশ্বাস পক্ষপাতিতা হিচাপে নামকৰণ কৰা হৈছে৷
২০০৫ চনত ইভানছ আৰু হমছৰ তত্ত্বাৱধানত এটা বিশেষ অধ্যয়ন সম্পন্ন হয়৷ তেওঁলোকে দুটা বিশেষ গোট নিয়োগ কৰি যুক্তিসংগত এলানি প্ৰশ্ন তেওঁলোকৰ সমুখত উত্থাপন কৰিলে৷ এটা গোটক উত্তৰ দিবলৈ মাথোঁ দুই ছেকেণ্ড সময় দিয়া হ'ল৷ আনহাতে আনটো গোটক পৰ্যাপ্ত সময় দিয়া হ'ল৷ ফলাফল আহিলত দেখা গ'ল যে, দুই ছেকেণ্ড সময়ৰ গোটটোৱে দাখিল কৰা অধিকসংখ্যক প্ৰশ্নতেই অশুদ্ধ৷ কিন্তু পৰ্যাপ্ত সময় দিয়া গোটটোত অশুদ্ধতাৰ সংখ্যা কম৷ পৰীক্ষকদ্বয়ে সৰ্বশেষত জনালে যে-এইয়া হৈছে যৌক্তিকতাৰ পৰিৱৰ্তে বিশ্বাস-নিৰ্ভৰ চিন্তনৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱাৰ পৰিণতি৷
ছিলোছিজম হৈছে এক প্ৰকাৰৰ যৌক্তিক বক্তব্য য'ত দুটা বা ততোধিক আধাৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এটা সিদ্ধান্ত নিৰ্মাণ কৰা হয়৷ তলত দুটামান উদাহৰণ দিয়া হৈছে-
মীনা হৈছে দক্ষিণ এছিয়াৰ বিভিন্ন ভাষাত সম্প্ৰচাৰ হোৱা এক জনপ্ৰিয় টিভি কাৰ্টুন ধাৰাবাহিক তথা কমিক্‌ছ।
দক্ষিণ এছিয়াৰ দেশসমূহৰ বিভিন্ন সামাজিক বৈষম্যেৰ বিৰুদ্ধে সচেতনতা সৃষ্টি কৰা তথা শিশুসকলৰ বাবে শিক্ষামূলক এক অনুষ্ঠানৰ অংশ হিচাপে ইউনিছেফৰ দ্বাৰা এই কাৰ্টুন ধাৰাবাহিকটি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
মীনাৰ চৰিত্ৰটি এগৰাকী ৯ বছৰীয়া উচ্ছল, প্ৰাণৱন্ত আৰু সাহসী ছোৱালী ৰূপে উপস্থাপন কৰা হৈছে যি তাইৰ গাঁৱৰ বিভিন্ন পৰিৱৰ্তনৰ বাবে কাম কৰে।
যিবোৰ সচেতনতা মীনা কাৰ্টুনেৰ মাধ্যমেৰে সৃষ্টি কৰা হৈছিল তাৰ মাজত আছে, বাল্য বিবাহ নিষিদ্ধ কৰা, স্বাস্থ্যসম্মত পায়খানা নিৰ্মাণ আৰু ব্যৱহাৰ উৎসাহিত কৰা, কন্যা সন্তানক শিক্ষাদান কৰা, কম বয়সীয়া ছোৱালীৰ বিবাহৰ সলনি বিদ্যালয়ৰ শিক্ষাক বেছি গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা, যৌতুক প্ৰথা নিষিদ্ধ কৰা, ল'ৰা-ছোৱালীৰ সমান পুষ্টি আৰু সুযোগ-সুবিধা প্ৰদান কৰা, এইচআইভিৰ বিষয়ে সজাগতা প্ৰদান কৰা ইত্যাদি।
আন গৌণ চৰিত্ৰসমূহ হৈছে মীনাৰ ভনীয়েক ৰাণী, মীনাৰ বৃদ্ধা আইতাক, মীনাৰ মাক-দেউতাক, মীনা পৰিয়ালৰৰ পোহনীয়া গৰু লালী আৰু ছাগলী মুনমুন আদিৰ লগতে গাঁৱৰ আন ব্যক্তিসকল।
ধাৰাবাহিকখনৰ সকলো কাহিনীয়েই প্ৰচলিত সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক অনুশীলন তথা সামাজিক মূল্যবোধ পৰিৱৰ্তনৰ পোষকতা কৰে।
মীনাৰ জনপ্ৰিয়তা প্ৰধান কাৰণ হৈছে ইয়াৰ চৰিত্ৰসমূহে দক্ষিণ এছিয়াৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট এখন দেশ বা সংস্কৃতিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ সলনি অঞ্চলটোৰ সকলো দেশৰে উমৈহতীয়া বৈশিষ্ট্যবোৰক একত্ৰিত কৰি উপস্থাপন কৰিছিল।
১৯৯০-ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে ইউনিছেফৰ যোগাযোগ শাখাৰ মুৰব্বী নিল মেককীৰ নেতৃত্বত এটা দলে মীনাৰ চৰিত্ৰটি সৃষ্টি কৰিছিল।
তেওঁ ৰাচেল কাৰ্নেগীক মুখ্য সূত্ৰধাৰ হিচাপে নিয়োগ কৰিছিল আৰু ভাৰতৰ এজন প্ৰখ্যাত কাৰ্টুনিষ্ট ৰাম মোহন, ভাৰতৰ মীৰা আঘিক মুখ্য গৱেষক আৰু বাংলাদেশৰ নুঝাত শ্বাহজাদিক সহ-চিত্ৰনাট্যকাৰ আৰু ৰূপায়ণ সমন্বয়ক হিচাপে নিয়োগ কৰিছিল।
তেওঁলোকে চৰিত্ৰসমূহ, সেইবোৰৰ নাম, পটভূমি আৰু কাহিনী নিৰ্ধাৰণ কৰিবৰ বাবে ইউনিছেফ বিভিন্ন দল, বেচৰকাৰী সংগঠন আৰু চৰকাৰী লোকসকলৰ সৈতে আলোচনা-বিলোচনা কৰাৰ লগতে অঞ্চলটোত বহুতো ফোকাছ গ্ৰুপ আৰু ব্যক্তিগত সাক্ষাৎকাৰ অনুষ্ঠিত কৰিছিল।
ইউনিছেফে ২০০৫ চনৰ পৰা বাংলাদেশত গণমাধ্যম -ৰ জৰিয়তে শিশুৰ সমস্যাৰ প্ৰচাৰত অসামান্য অৱদান আগঢ়োৱা লোকসকলৰ স্বীকৃতিৰ উদ্দেশ্যে ইউনিছেফ মীনা মিডিয়া বঁটা প্ৰদান কৰি আহিছে।
তেওঁলোক সাধাৰণতে কোমল অন্তৰৰ হয় যদিও কোনো কোনো সময়ত শঠ প্ৰকৃতিৰ আৰু হঠাৎ মনোভাব সলনি কৰা বিধৰ হোৱাও দেখা যায়।
ইয়াৰ উপৰিও দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এচিয়াৰ মন্দিৰসমূহতো পহৰাদাৰী দেৱতা হিচাপে যক্ষৰ চিত্ৰায়ন কৰা হয়।
মৌৰ্য সাম্ৰাজ্যৰ সময়ৰেপৰা ভাৰত পাটনা, বিদিশা, পৰ্খম, বেচনগৰ আদি ঠাইত বিভিন্ন যক্ষৰ মূৰ্ত্তি দেখা পোৱা যায়।
পৰৱৰ্ত্তী কালত তেওঁলোকক মানুহে ভূমিৰ দেৱতা আৰু মাটিৰ তলত পুতি থোৱা ধন-সম্পত্তিৰ ৰক্ষক হিচাপে গণ্য কৰিবলৈ লয়।
এহাতে তেওঁলোক অৰণ্য আৰু পৰ্বতৰ সৈতে জড়িত নম্ৰ স্বভাৱৰ দেৱতা আৰু আনহাতে তেওঁলোক একপ্ৰকাৰৰ ভূত বা ৰাক্ষস।
বৌদ্ধ ৰচনাৱলীত যক্ষসকল হৈছে চাৰিজন স্বৰ্গৰাজৰ অন্যতম তথা উত্তৰ দিশৰ ৰক্ষক বৈশাৱনৰ অনুচৰ।
মহাময়ূৰী সূত্ৰত প্ৰাচীন ভাৰতৰ নগৰসমূহত বাস কৰা বহুকেইজন যক্ষৰ নাম পোৱা যায় যি বৌদ্ধধৰ্মৰ ৰক্ষাৰ্থে নিয়োজিত আছিল।
শিৱভক্তসকলে বিশ্বাস কৰে যে, এই মন্দিৰত এটা টিলিঙা বা ঘণ্টা দান কৰি ভগৱান শিৱৰ ওপৰত আস্থা ৰাখি যি কামনা কৰে তাৰ নিশ্চিত ফলপ্ৰাপ্তি ঘটে।
এই মন্দিৰৰ বৰ গছজোপাত ভক্তই টিলিঙা একে উশাহতে বান্ধিলে ভক্তৰ মনোবাঞ্ছা পূৰ্ণ হয় বুলি লোক-বিশ্বাস আছে; সেয়ে এই মন্দিৰৰ নাম টিলিঙা মন্দিৰ নামেৰে জনাজাত।
প্ৰবাদ আছে যে, যি মনোবাঞ্ছা লৈ ভক্তই টিলিঙা বান্ধি থৈ আহে সেই মনোবাঞ্ছা সিদ্ধি হোৱাৰ পাছত পুনৰ সেই মন্দিৰলৈ গৈ সূতা আৰু টিলিঙা সোলোকাই থৈ আহিব লাগে।
যিজোপা বটগছক কেন্দ্ৰ কৰি টিলিঙা মন্দিৰ আছে, সেইজোপা গছৰ তলত উল্লিখিত চনৰ কোনো এটা দিনত এজন চাহ শ্ৰমিকে মাটিৰ পৰা ওলাই থকা শিৱলিংগ এটা প্ৰত্যক্ষ কৰে।
হাজাৰ হাজাৰ কাঁহ, পিতল, তাম আৰু ব্ৰঞ্জৰ টিলিঙা বা ঘণ্টা ওলোমাই ৰখা গছ এডালক কেন্দ্ৰ কৰি এই মন্দিৰটো সাজি উলিওৱা হৈছে।
গোৱা পৰ্টুগীজসকলৰ ১৬শতিকাৰ প্ৰতিষ্ঠা এখন উপনিবেশ আছিল আৰু পৰ্টুগীজ দাসসকল পৰ্টুগীজ দূৰ্গৰ এক শক্তিশালী সম্প্ৰদায় আছিল।
তেওঁলোকৰ দক্ষিণ এছিয় নাবিকসকলে গোৱালৈ জাপানী দাসৰ সৰবৰাহ কৰিছিল আৰু এইসকলৰ মাজত যুৱতী মহিলা আৰু ছোৱালী আছিল, যাক যৌনদাসী ৰূপে অনা হৈছিল।
জনপ্ৰিয় নৃত্যৰ এক লোভনীয় শৈলী নাচ সংস্কৃতি মোগল যুগৰ শেষৰ ভাগত আৰু ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ শাসনৰ সময়চোৱাত প্ৰভাৱশালী হৈ উঠিছিল।
১৮শতিকাৰ শেষভাগ আৰু ১৯শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ কোম্পানীৰ শাসনৰ আৰু পৰৱৰ্তী ব্ৰিটিছ ৰাজৰ কালচোৱাত ব্ৰিটিছ সৈন্যসকলৰ বাবে ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত কিছুমান পতিতালয় স্থাপন হৈছিল।
ইয়ালৈ ভাৰতৰ গাঁৱৰ দুখীয়া ছোৱালীবোৰক ইয়ালৈ অনা হৈছিল আৰু সৈন্যসকলে তেওঁলোকক পোনপতীয়াকৈ মূল্য পৰিশোধ কৰিছিল।
ভাৰতৰ বহুতো দেশীয় ৰাজ্যৰ শাসকে ১৮৬০ৰ দশকৰ পূৰ্বে পতিতাবৃত্তিৰ বিষয়ে নীতি তৈয়াৰ কৰিছিল।
ব্ৰিটিছ চৰকাৰেও এৰাব নোৱাৰা বিষয় হিচাপে পতিতাবৃত্তিক নিয়ন্ত্ৰিত কৰিবলৈ সেনানিবাস আইন, ১৮৬০ গৃহীত কৰে।
তেওঁলোকক সেনা বিষয়াৰ দ্বাৰা অনুজ্ঞাপত্ৰ দিয়া হৈছিল আৰু তেওঁলোকে কেবল ব্ৰিটিছ সেনাৰ সৈতে যৌন-সম্পৰ্ক স্থাপন কৰাৰ বাধ্য-বাধকতা আৰোপ কৰা হৈছিল।
ঊনবিংশ আৰু বিংশ শতিকাত ব্ৰিটিছ সেনা আৰু স্থানীয় লোকৰ চাহিদা পূৰণৰ বাবে হাজাৰ হাজাৰ মহিলা-যুৱতী ইউৰোপ মহাদেশৰ পৰা ভাৰতলৈ সৰবৰাহ কৰা হৈছিল।
সংগীত, নৃত্য , থিয়েটাৰ আৰু উৰ্দু সাহিত্য পৰম্পৰাত তেওঁলোকে উৎকৰ্ষ অৰ্জন কৰিছিল আৰু এইবোৰ ক্ষেত্ৰলৈ প্ৰভুত অৰিহনা যোগাইছিল আৰু শিষ্টাচাৰৰ এক প্ৰতিভূ আছিল।
তৱাইফসকল ১৬শতিকাৰ পিছৰে পৰা চলি অহা পৰা মোগল দৰবাৰী সংস্কৃতিৰ এক উত্তৰ ভাৰতীয় প্ৰতিষ্ঠান আছিল আৰু আনকি ১৮শতিকাৰ মধ্যভাগত মোগল শাসন দুৰ্বল হৈ অহাৰ পিছতো ই অধিক বিশিষ্টতা অৰ্জন কৰিছিল।
কিন্তু এই সংক্ৰান্তত কিছু কাৰ্য-কলাপ, যেনে প্ৰকাশ্য স্থানত পতিতা নিয়োগ কৰা, পতিতালয়ৰ আশেপাশে ঘূৰি ফুৰা, পতিতালয় চলোৱা, হোটেলত পতিতাবৃত্তি চলোৱা, শিশু পতিতাবৃত্তি, কূটনীতি কৰা, পতিতাৰ দালালী কৰা আইনমতে অপৰাধ।
শক্তি সামন্তৰ হাওৰা ব্ৰীজ ছবিৰ গীতা দত্তই কণ্ঠ দিয়া ‘মেৰা নাম চিন-চিন-চু’ গীতটোত অংশ লোৱাটো তেওঁৰ জীৱনৰ এক উল্লেখযোগ্য ঘটনা।
তেওঁ আনুষ্ঠানিকভাবে ১৯৮৩ত অৱসৰ লয় যদিও ইয়াৰ পিছতো ‘খামোচী’ , ‘মোহব্বতে’ আদি ছবিত অতিথি শিল্পীৰ ভূমিকা লোৱা দেখা গৈছে।
শীৰ্ষক এখন তথ্যচিত্ৰত হেলেনে কয় যে ১৯৫৭ চনত ১৯ বছৰ বয়সত 'হাওৰা ব্ৰীজ' ছবিত তেওঁ প্ৰথম ডাঙৰ সুযোগ পাইছিল।
হেলেন এন ৰিচাৰ্ডচন খান এগৰাকী ভাৰতীয় বলীউডৰ অভিনেত্ৰী আৰু নৃত্যশিল্পী, চমুকৈ যাক হেলেন নামেৰে জনা যায়।
তেওঁৰ জীৱন-কাহিনীৰে অনুপ্ৰাণিত হৈ চাৰিখনকৈ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ আৰু এখন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰা হৈছিল।
হেলেনৰ প্ৰথম বিবাহ ১৯৫৭ চনত ‘দিল দৌলত দুনীয়া’ ছবিৰ পৰিচালক প্ৰেম নাৰায়ণ আৰোৰাৰ সৈতে হৈছিল।
চেক্ৰেনী ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ নাগালেণ্ড ৰাজ্যৰ আংগামী নগা জনগোষ্ঠীয়ে পালন কৰা পাৰম্পৰিক উৎসৱ।
আন বহুতো সংগঠন আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ সৈতে সংযোজন কৰি আংগামী ৰাজহুৱা সংগঠনৰ অধীনত আংগামী দিনপঞ্জীৰ "কেজেই" (সাধাৰণতে গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জিত ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীৰ সৈতে সংশ্লিষ্ট) মাহৰ ২৫তম দিনৰ পৰা দহ দিনৰ বাবে ইয়াক পালন কৰা হয়।
" উৎসৱৰ উদ্দেশ্য হৈছে সামগ্ৰিকভাৱে গোটেই গাঁওখনৰ "শৰীৰ আৰু আত্মা" পৰিষ্কাৰ কৰি নৱীকৰণ আৰু "পবিত্ৰ" কৰা আৰু নাগালেণ্ডৰ সকলো সম্প্ৰদায়ৰ মাজত একতা স্থাপন কৰা।
ই যুৱ লোকসকলক প্ৰাপ্তবয়স্কলৈ ৰূপান্তৰ আৰম্ভ হোৱা চিহ্নিত কৰে আৰু ইয়াক "আংগামীৰ পৰিচয় প্ৰতীক" বুলি গণ্য কৰা হয়।
খ্ৰীষ্টান ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হোৱা জনজাতীয় লোকসকলে ক্ৰমান্বয়ে এই ৰীতি-নীতিবোৰ অস্বীকাৰ কৰিছে।
বৰ্তমান গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জি অনুসৰি উৎসৱটো সাধাৰণতে ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীৰ পৰা অনুষ্ঠিত হয়।
যিসকলে আগতে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হৈছিল কিন্তু একে জনজাতিৰ আছিল; তেওঁলোকে এই উৎসৱত অংশগ্ৰহণ কৰে কিন্তু তেওঁলোকে ইয়াৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কোনো ৰীতি-নীতি অনুসৰণ নকৰে।
পানীৰ টোপালবোৰ প্ৰথমে পাতত একত্ৰিত কৰা হয় আৰু ঘৰৰ মুখ্য মহিলাগৰাকীয়ে সন্মানীয়ভাৱে ঘৰৰ তিনিটা মুখ্য কোণৰ স্তম্ভত পাতবোৰ গুজি দিয়ে।
তেওঁলোকে নিজকে দুখন নতুন চাদৰেৰে সজ্জিত কৰে আৰু তাৰ পিছত ৰীতি-নীতিগতভাৱে তেওঁলোকৰ সকলো পাপ আৰু দুৰ্ভাগ্য ধুই যোৱাৰ চিহ্ন হিচাপে তেওঁলোকৰ বুকুৰ, আঁঠু আৰু সোঁ বাহুত পৱিত্ৰ পানী ছটিয়াই দিয়ে।
চেক্ৰেনী শব্দটো 'চেক্ৰে' অৰ্থাৎ "পৱিত্ৰকৰণ" আৰু 'থেনী' অৰ্থাৎ "উৎসৱ"ৰ দ্বাৰা গঠিত।
এই উৎসৱ কৃষি চক্ৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আৰু অতীতত ঠাই ভেদে বিভিন্ন গাঁৱত বেলেগ বেলেগ দিনত উদযাপন কৰা হৈছিল।
সাধাৰণতে ইয়াৰ উদযাপন ডিচেম্বৰ-মাৰ্চ মাহৰ ভিতৰত অনুষ্ঠিত হয় আৰু দহৰ পৰা পোন্ধৰ দিন ধৰি চলে।
শাস্ত্ৰীয় সংগীত, লোকগীতৰ পদ্ধতিগতভাৱে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা অৰ্চনা মহন্ত আকাশবাণীৰ এগৰাকী বিশিষ্ট গায়িকা আছিল।
অৰ্চনা মহন্তই কণ্ঠদান কৰা কেইটিমান উল্লেখযোগ্য গীত হৈছে- 'হোমৰ জুই জ্বলিছে', 'কিমান নাও যে ঘাটত লাগিল', 'শালিকী অ' অবুজন চৰাইজনী'।
অষ্টম শ্ৰেণীত মাটিৰ স্বৰ্গ নামৰ কথাছবিখনত অভিনয় কৰা অৰ্চনা মহন্তই অভিনেত্ৰী হিচাপেও একাধিক নাটকত অভিনয় কৰিছিল।
উল্লেখনীয় যে, অৰ্চনা মহন্ত আৰু তেওঁৰ স্বামী বিহুসম্ৰাট খগেন মহন্তৰ যুটিটো অসমীয়া সংগীত জগতৰ এটি সমাদৃত যুটি।
অৰ্চনা মহন্তই গ্ৰামোফোন ৰেকৰ্ডত সত্তৰৰ দশকতে 'অ সুন্দৰী ৰাধে মাই, বৃন্দাবন চাৰিয়া কৃষ্ণই মথুৰাক যায়' আদি লোকগীত গাইছিল।
বিশেষকৈ মাতৃ লাবণ্য দাসে তেওঁৰ মনত সংগীতৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ জগাই তুলিছিল আৰু সংগীতৰ অ-আ-ক-খ শিকাবলৈ প্ৰয়াস কৰিছিল।
নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈই ৰচনা কৰা 'সুৰৰ আকাশত হ'লোঁ মই দিশহাৰা/কত যে মনৰ কত যে পদূলি' আছিল তেওঁৰ প্ৰথমটো গীত।
বহুকেইখন অসমীয়া ছবিত কণ্ঠ নিগৰোৱা অৰ্চনা মহন্তই ললিতা, উপগ্ৰহ, ৰশ্মি ৰেখা, প্ৰাণগংগা, ৰতনলাল, মেঘমুক্তি, মইনাজান, সোণটি আদিৰ দৰে ছবিৰ লগত জড়িত হৈছিল।
তেওঁলোকে একেলগে মঞ্চত আৰু এলবামত কণ্ঠদান কৰা গীতসমূহে শ্ৰোতা-দৰ্শকৰ মাজত বিপুল জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল।
ক্ৰমাৎ তেওঁলোকৰ যুটিটোৰ সমাদৰ বাঢ়ি গৈছিল আৰু ১৯৯৩ চনত তেওঁলোকে আমেৰিকাকে ধৰি বিদেশৰ একাধিক মঞ্চত গীত পৰিৱেশনৰ বাবে আমন্ত্ৰণ পাইছিল।
অৰ্চনা মহন্তই কলকাতাত আয়োজিত 'ৱৰ্ল্ড পীচ ফেষ্টিভেল' , ইণ্ডিয়া ইণ্টাৰনেচনেল ফক মিউজিক ফেষ্টিভেল , আকাশবাণীৰ আঞ্চলিক গীতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় কাৰ্যক্ৰমত ত গীত পৰিৱেশন কৰিছিল।
ইয়াৰ লগতে ১৯৯৪ চনত আকাশবাণী কলকাতাৰ জনপ্ৰিয় 'ৰম্যগীতি' অনুষ্ঠানত বঙালী ভাষাত একক গীত পৰিৱেশন কৰিছিল।
অসমৰ চৰকাৰৰ অধীনৰ মুদ্ৰণ আৰু লেখন সামগ্ৰী সঞ্চালকালয়ে সাপ্তাহিক ভাবে অসমৰ ৰাজপত্ৰ প্ৰকাশ কৰে।
অসমৰ চৰকাৰী ৰাজপত্ৰ হিচাপে ইয়াত চৰকাৰী আইন, জাননী, নিযুক্তি, পদোন্নতি আদি সম্পৰ্কে ঘোষণা আদি প্ৰকাশ কৰা আনুষ্ঠানিক পত্ৰিকা।
১৯৫৪ চনত অসম চৰকাৰে গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ মুদ্ৰণৰ কাম কৰিবলৈ গুৱাহাটীত অসম চৰকাৰ প্ৰেছৰ এটা শাখা প্ৰেছ আৰম্ভ কৰাৰ কেবিনেট সিদ্ধান্ত লৈছিল।
১৯৫৪ চনৰ ১৪ নৱেম্বৰত কেবিনেট সিদ্ধান্ত অনুসৰি গুৱাহাটী কাৰাগাৰৰ চৌহদত অসম চৰকাৰ প্ৰেছৰ এটা শাখা স্থাপন কৰা হৈছিল।
চেৰাপুঞ্জীৰ খ্ৰীষ্টান মিছনেৰীৰ ছপাশালত ৰাজপত্ৰৰ প্ৰথমৰ পৰা নৱম সংখ্যালৈ প্ৰকাশ হৈছিল।
মুদ্ৰণ আৰু লিখন সামগ্ৰী সঞ্চালকালয়ৰ বৰ্তমানৰ ভৱনটো ১৯৬১ চনত বামুণিমৈদামত সম্পূৰ্ণ হৈছিল আৰু ১৯৬১ চনৰ ১৬ নৱেম্বৰত সেই সময়ৰ অসম মানৱ মন্ত্ৰী ৰূপনাথ ব্ৰহ্ময়ে ইয়াক উদ্বোধন কৰিছিল।
উচ্চতম মাধ্যমিক শিক্ষান্ত পৰীক্ষা উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় ডিজাইন প্ৰতিষ্ঠানত আসন লাভ কৰিছিল যদিও তেওঁ নতুন দিল্লীত অৱস্থিত চেইণ্ট ষ্টিফেনছ কলেজত পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগত নামভৰ্তি কৰে।
২০১৩ চনত তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত চেইণ্ট ষ্টিফেনছ কলেজৰ পৰা সন্মানসহ পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তাৰপিছত তেওঁ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে ফ্ৰান্সলৈ যায় আৰু পেৰিছত অৱস্থিত ইকল পলিটেকনিকৰ পৰা ২০১৬ চনত ডেটা বিজ্ঞান আৰু কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তাৰপিছত ২০১৭ চনত তেওঁ ফ্ৰান্সৰ টুলুজ চহৰত অৱস্থিত ইণ্টাৰটিউট চুপেৰিউৰ দে ল'এৰোনাউটিক এট দে ল'ইস্পেচত স্বতন্ত্ৰ প্ৰণালী, নিৰ্ণয় বিজ্ঞান আৰু ৰ'ব'টিক্সক মূল বিষয় হিচাপে লৈ এৰ'স্পেছ ইঞ্জিনীয়াৰিঙত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
বৰ্তমান তেওঁ একে প্ৰতিষ্ঠানত ছাফ্ৰানৰ সৈতে গৱেষণাৰ জৰিয়তে প্ৰশিক্ষণৰ বাবে ঔদ্যোগিক চুক্তিৰে পিএইছডি ডিগ্ৰীৰ বাবে বিশ্বব্যাপী নেভিগেচন উপগ্ৰহ প্ৰণালীত ওপৰত গৱেষণা কৰি আছে।
ইউৰোপীয়ান স্পেছ এজেন্সিয়ে নিজৰ চন্দ্ৰ অভিযানৰ লগত সংগতি ৰাখি ‘মুন গেলাৰী প্ৰজেক্ট’ শীৰ্ষক এই অভিলাষী প্ৰকল্প হাতত লৈছে।
‘মুন গেলাৰী প্ৰজেক্ট’ত প্ৰিয়ংকাৰ বৈদিক দৈত্ববাদৰ ওপৰত আধাৰিত “বেদদিপীকা– এন ইলাষ্ট্ৰেচন অফ ডুয়েলিটি” শীৰ্ষক ডিজিটেল চিত্ৰখন নিৰ্বাচিত হৈছে।
তেওঁ ইউৰোপীয় ভূবিজ্ঞান ইউনিয়নৰ এজন আৱাসিক শিল্পী আছিল আছিল আৰু হাৱাইৰ এইচআই-এছইএএছ আধাৰত এটা চন্দ্ৰ মহাকাশচাৰী অনুকৰণত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
ইয়াত তেওঁ অন্যান্য বিষয়ৰ লগতে মানৱ মহাকাশ অভিযানৰ বাবে কলা আৰু সংস্কৃতিৰ গুৰুত্ব অধ্যয়ন কৰিদিল।
প্ৰিয়ংকা দাস ৰাজকাকতি এগৰাকী ভাৰতীয় মূলৰ ফ্ৰেন্স এৰোনটিকেল অভিযন্তা, মহাকাশ বিজ্ঞানী তথা শিল্পী।
বৰ্তমান তেওঁ ফ্ৰান্সৰ টুলুজ চহৰত অৱস্থিত ইণ্টাৰটিউট চুপেৰিউৰ দে ল'এৰোনাউটিক এট দে ল'ইস্পেচত পিএইছডি ডিগ্ৰীৰ বাবে গৱেষণা কৰি আছে।
তেওঁৰ পিতৃ মনোজ দাস পেশাগত ভাবে এগৰাকী অভিযন্তা আৰু বৰ্তমান উত্তৰ পূব উন্নয়ন আৰু বিত্তীয় নিগমৰ উপদেষ্টা আৰু পৰামৰ্শ আৰু ব্যৱসায় সুবিধা বিভাগৰ মুৰব্বী আৰু মাতৃ অজন্তা বৰুৱা দাস এগৰাকী চিকিৎসক।
২০১৯ চনত তেওঁ বিশ্বৰ ৭৫ গৰাকী মহিলাৰ সৈতে বিজ্ঞানত মহিলাসকলৰ বাবে হোমৱাৰ্ড বাউণ্ড উদ্যোগৰ ৫ম দলৰ অংশ হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল।
২০১৭ চনত প্ৰিয়ংকা দাসে ল'ৰীয়েল-ইউনেস্কো "বিজ্ঞানত ছোৱালীৰ বাবে" কাৰ্যসূচীৰ বাবে দূত নিৰ্বাচিত হৈছিল।
এই দলে এৰ'স্পেছত মহিলাৰ বিষয়ৰ বাবে উৎসৰ্গিত এটা অনুষ্ঠান ২০২০: আৱাৰ জায়েণ্ট লিপ) আয়োজন কৰিছিল।
গোদাৱৰী প্ৰাচীন মিথিলা অঞ্চল অৰ্থাৎ বৰ্তমান বিহাৰ ৰাজ্যৰ দাৰভংগা জিলাৰ বাহাদুৰপুৰত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।
গোদাৱৰীৰ মাতৃ সুভদ্ৰা দেৱী এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ মধুবানী শিল্পী আছিল আৰু প্ৰায়ে তেওঁক ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ কাহিনীৰ চিত্ৰ, ফুল বা ভাটৌৰ দৰে প্ৰেমৰ চিহ্ন অংকন কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল।
যৌৱন কালত গোদাৱৰীৰ মুখৰ ছাল বগা পৰা ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল আৰু সময়ৰ সৈতে ই সমগ্ৰ শৰীৰত বিয়পি পৰিছিল।
মধুবানী চিত্ৰশিল্পলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০১৯ চনত দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
গোদাৱৰী দত্তয়ে ছয় বছৰ বয়সত বেৰত ছবি আঁকি মধুবনী চিত্ৰৰ অনুশীলন আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ১৯৭১ চনতহে কাগজ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁৰ কলাৰ মুখ্য বিষয় সমূহ হৈছে ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ কাহিনী লগতে বিবাহ বা নৃত্যৰ দৰে দৈনন্দিন জীৱনৰ ঘটনা।
ইয়াৰ লক্ষ্য দৰিদ্ৰতাৰ সৈতে যুঁজ কৰা আৰু মধুবানী চিত্ৰশিল্পৰ প্ৰচাৰ কৰা আৰু মহিলাসকলক কলা বিষয়ত প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰি এক সাধাৰণ শিক্ষা প্ৰদান কৰা।
সেই সময়ত তেওঁ সৃষ্টি কৰা শিল্পৰ এটা ছেট এতিয়া জাপানৰ টাকোমাচীৰ মিথিলা সংগ্ৰহালয় আৰু জাপানৰ ফুকুওকা এছিয়ান কলা সংগ্ৰহালয়ত আছে।
তেওঁ মিথিলা চিত্ৰকলাত গাঁৱৰ মহিলাসকলক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে আৰু তেওঁলোকক আৰ্থিকভাৱে স্বতন্ত্ৰ হোৱাত সহায় কৰিছে।
গোদাৱৰী দত্তয়ে শিক্ষক আৰু শিক্ষাৰ্থীসকলক চৰকাৰী আঁচনি "সাংস্কৃতিক সম্পদ আৰু প্ৰশিক্ষণকেন্দ্ৰ"ৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰিছে।
ৰুদ্ৰমা দেৱীয়ে প্ৰায় ১২৪০ খ্ৰীষ্টাব্দত চালুক্য সাম্ৰাজ্যৰ এটা সৰু শাখাৰ শাসক বীৰভদ্ৰক বিয়া কৰাইছিল।
পূৰ্বৱৰ্তী শাসকসকলে কেবল অভিজাসকলৰ পৰাহে সেনা নিয়োগ কৰাৰ বিপৰীতে, তেওঁ সাধাৰণ মানুহৰ মাজৰ পৰা সেনা নিয়োগ কৰিছিল আৰু সেনাবাহিনীৰ সদস্যসকলৰ সেৱাৰ মূল্য হিচাপে ভূমি কৰ ৰেহাই দিছিল।
ৰুদ্ৰমাই ৰাজত্বৰ আৰম্ভণিতে পূব গঙ্গা সাম্ৰাজ্য আৰু দেৱনাগিৰিৰ যাদৱসকলৰ দ্বাৰা প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈছিল।
১২৭০ দশকৰ পিছৰ ফালে পূব গঙ্গা সাম্ৰাজ্যক তেওঁ প্ৰতিহত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল আৰু গোদাৱৰী নদীৰ সিপাৰলৈ পশ্চাদপসৰণ কৰিবলৈ বাধ্য কৰিছিল।
অৱশ্যে তেওঁ ১২৭৩ খ্ৰীষ্টাব্দৰ কায়স্থ সেনাপতি অম্বাদেৱৰ দ্বাৰা সৃষ্ট আভ্যন্তৰিণ কন্দলৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল।
অম্বাদেৱে কাকতীয়সকলৰ অধীনস্থ হৈ থাকিবলৈ আপত্তি কৰিছিল আৰু দক্ষিণ পশ্চিম অন্ধ্ৰৰ বৃহৎ অঞ্চলত, নিজৰ প্ৰভূত্ব সাব্যস্ত কৰিছিল, যিটো এতিয়া গুণ্টুৰ জিলাৰ নামেৰে পৰিচিত।
এইটো এটা লক্ষণীয় পৰিৱৰ্তন আছিল আৰু ইয়াক তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰী আৰু পিছৰ বিজয়নগৰ সাম্ৰাজ্যৰ দ্বাৰাও অনুসৰণ কৰা হৈছিল।
২০১৫ চনত চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা গণশেখৰে ৰুদ্ৰমাৰ জীৱনৰ আধাৰত ৰুদ্ৰমাদেৱী নামেৰে তেলেগু ভাষাৰ ছবি এখন নিৰ্মাণ কৰে; য’ত অভিনয় কৰিছিল অনুষ্কা শেট্টী, অল্লু অৰ্জুন, ৰাণা দাগ্গুৱতী আৰু কৃষ্ণণ ৰাজুৱে।
প্ৰতাপৰুদ্ৰই উত্তৰাধিকাৰ সূত্ৰে যিখন ৰাজ্য পাইছিল, সেইখন ৰুদ্ৰমাই ৰাজপাটত উঠাৰ সময়ত পোৱা ৰাজ্যখনতলৈ সৰু আছিল।
পেনিনচুলা পিকচাৰ্চে ষ্টাৰ মা চেনেলৰ বাবে ৰুদ্ৰমাদেৱী নামৰ টেলিভিচন ধাৰাবাহিক এখন নিৰ্মাণ কৰিছিল।
তেওঁ তামিল কথাসাহিত্য প্ৰকাশ কৰাৰ বাবে অম্বাই ছদ্মনাম আৰু 'দ্য হিন্দু' আৰু 'টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়া'ৰ দৰে বাতৰি কাকত আৰু 'ইকনমিক এণ্ড পলিটিকেল ৱিকলি'ৰ দৰে পত্ৰিকাত তেওঁৰ গৱেষণাৰ কাম আৰু অন্যান্য প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰাৰ বাবে তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম ব্যৱহাৰ কৰে।
ৰোজা মুথিয়া চেট্টিয়াৰৰ কিতাপ সংগ্ৰহ আৰু অন্যান্য প্ৰকাশিত সামগ্ৰী উপলব্ধ হোৱাকৈ ৰোজা মুথিয়া গৱেষণা পুথিভঁৰাল স্থাপন কৰাত তেওঁ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁ ভাৰতীয় ঐতিহাসিক গৱেষণা পৰিষদৰ এজন গৱেষণা বিষয়া আৰু নতুন দিল্লীৰ এখন মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰবক্তা আছিল।
১৯৯০ চনত তেওঁ দুটা গৱেষণা প্ৰকল্পত কাম কৰিছিল – ইয়াৰে 'তামিলনাডুৰ মহিলাৰ বিশদ সামাজিক ইতিহাস' প্ৰকল্পটো ফৰ্ড ফাউণ্ডেচন পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল আৰু হোমি জে ভাভা ফেলোশ্বিপৰ অধীনত 'এন ইডিয়ম অৱ চাইলেন্স: এন অৰেল হিষ্ট্ৰী এণ্ড পিক্টৰেল ষ্টাডি' প্ৰকল্পটো কৰে।
গৱেষণাৰ ফলাফলটো 'চেভেন চিজ এণ্ড চেভেন মাউণ্টেইনচ্‌' শৃংখলাৰ দুটা খণ্ড হিচাপে প্ৰকাশ কৰা হৈছে।
প্ৰথম খণ্ড, 'দ্য চিংগাৰ এণ্ড দ্য চং' , হৈছে মহিলা সংগীতজ্ঞসকলৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰৰ সংগ্ৰহ আৰু দ্বিতীয় খণ্ড, 'মিৰৰ এণ্ড জেচ্ছা্‌ৰ' , হৈছে মহিলা নৃত্যশিল্পীসকলৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰৰ সংকলন।
১৯৮৮ চনত লক্ষ্মীয়ে মহিলা লেখক আৰু শিল্পীসকলৰ কাম নথিভুক্ত আৰু সংৰক্ষণ কৰাৰ বাবে 'স্পেৰ' নামৰ এটা বেচৰকাৰী সংগঠন প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
তেওঁ সাহিত্য আলোচনী কানাইয়াঝিত প্ৰকাশিত 'চিৰাগুকাল মুৰিয়ম' চুটি গল্পৰ বাবে সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল।
তেওঁৰ কিছুমান কাম – 'এ পাৰপল চি' , 'ইন এ ফৰেষ্ট, এ ডিয়াৰ' লক্ষ্মী হমষ্ট্ৰোমে ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছে।
তেওঁ মাদ্ৰাছ খ্ৰীষ্টিয়ান কলেজৰপৰা কলা শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লয় আৰু বেংগালুৰুৰপৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লয়।
এই সময়ত তেওঁক নিৰন্তৰ কাৰাগাৰত ৰখা হৈছিল আৰু আন্দোলনৰ সৈতে বিশ্বাসঘাতকতা কৰিলে বিদেশত অধ্যয়ন কৰাৰ সুযোগৰ দৰে প্ৰলোভন আগবঢ়োৱা হৈছিল।
অৱশ্যে তেওঁ নীৰৱ হৈ থাকিবলৈ পশ্চাৎপসৰণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ বিচাৰৰ সময়ত উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশক তেওঁ ঘোষণা কৰিছিল যে তেওঁ কোনো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ নিদিয়ে আনকি।
তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ অৱনতি হোৱাত তেওঁক ছাৰ জে জে চিকিৎসালয়ত চিকিৎসাৰ বাবে বোম্বেলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল।
চিকিৎসালয়ত তিনিৰ পৰা চাৰিজন আৰক্ষী তেওঁ পলাই যোৱাৰ পৰা প্ৰতিহত কৰিবলৈ তেওঁৰ ওপৰত কঢ়া নজৰ ৰখা হৈছিল।
মুক্তি পোৱা প্ৰথম ৰাজনৈতিক বন্দী হিচাপে ১৯৪৬ চনৰ মাৰ্চত তেওঁ মোৰাৰজী দেশাইৰ আদেশত মুক্তি লাভ কৰে।
১৯৪২ চনৰ ১৪ আগষ্টত ঊষা আৰু তেওঁৰ কিছুমান ঘনিষ্ঠ সহযোগীয়ে গোপন ৰেডিঅ' ষ্টেচন 'চিক্ৰেট কংগ্ৰেছ ৰেডিঅ' আৰম্ভ কৰে।
তেওঁৰ কণ্ঠত সম্প্ৰচাৰ কৰা প্ৰথম শব্দবোৰ আছিল: “এইটো হৈছে ভাৰতৰ কৰবাৰ পৰা ৪২.৩৪ মিটাৰত আহ্বান কৰা কংগ্ৰেছ ৰেডিঅ'।
” তেওঁৰ সহযোগীসকলৰ ভিতৰত আছিল বিথলভাই জাভাৰী, চন্দ্ৰকান্ত জাভাৰী, বাবুভাই ঠাক্কৰ আৰু চিকাগো ৰেডিঅ'ৰ মালিক নাঙ্কা মোতৱানী, যিয়ে বিভিন্ন সামগ্ৰী যোগান ধৰিছিল আৰু টেকনিচিয়ান প্ৰদান কৰিছিল।
ড॰ ৰাম মনোহৰ লোহিযয়া, অচিতুতৰাও পাটৱাৰধন আৰু পুৰোত্তম ত্ৰিকামদাসকে ধৰি আন বহুতো নেতাই গোপন কংগ্ৰেছ ৰেডিঅ'ত সহায় কৰিছিল।
ৰেডিঅ' সম্প্ৰচাৰে সমগ্ৰ ভাৰতৰ গান্ধী আৰু অন্যান্য বিশিষ্ট নেতাসকলৰ পৰা বাৰ্তা বাণীবন্ধন কৰিছিল।
অৱশেষত আৰক্ষীয়ে তেওঁলোকক ১৯৪২ চনৰ ১২ নৱেম্বৰত বিচাৰি পাইছিল আৰু ঊষা মেহতাক ধৰি আয়োজকসকলক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল।
১৯২৮ চনত আঠ বছৰীয়া ঊষায়ে চাইমন আয়োগৰ বিৰুদ্ধে এক প্ৰতিবাদী মাৰ্চত অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু ব্ৰিটিছ ৰাজৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰতিবাদৰ শব্দবোৰ চিঞৰিছিল: “চাইমন গো বেক”।
তেওঁ আৰু অন্যান্য শিশোৱে ৰাতিপুৱা ব্ৰিটিছ ৰাজৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ আৰু সুৰাৰ দোকানৰ সন্মুখত পিকেটিঙত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
এই প্ৰতিবাদৰ এক যাত্ৰাৰ সময়ত আৰক্ষীসকলে শিশুসকলক অভিযুক্ত কৰিছিল আৰু ভাৰতীয় পতাকা বহন কৰা এগৰাকী ছোৱালী পতাকাৰ সৈতে মাটিত বাগৰি পৰি গৈছিল।
বয়সস্থ সকলে শিশুসকলক ভাৰতীয় পতাকাৰ ৰঙত পোছাক পিন্ধাই আৰু কেইদিনমান পিছত ৰাস্তাৰ বাহিৰলৈ প্ৰেৰণ কৰি সঁহাৰি দিছিল।
পতাকাৰ ৰং পিন্ধি শিশুসকলে পুনৰ মাৰ্চ কৰিলে আৰু চিঞৰি কৈছিল: “আৰক্ষী, আপুনি আপোনাৰ লাঠিৰে আমাক কোবাব পাৰে, কিন্তু আপুনি আমাৰ পতাকা নমাই আনিব নোৱাৰে।
কাৰাগাৰৰ পৰা ওলোৱাৰ পিছত ঊষাৰ স্বাস্থ্য ভাঙি পৰে আৰু তেওঁ ৰাজনীতি বা সামাজিক অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ প্ৰতিহত কৰিছিল।
ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ দিনা তেওঁ শয্যাশায়ী আছিল আছিল আৰু নতুন দিল্লীত আনুষ্ঠানিক অনুষ্ঠানত উপস্থিত থাকিব পৰা নাছিল।
পিছত তেওঁ তেওঁৰ শিক্ষা পুনৰ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু গান্ধীৰ ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক চিন্তাৰ ওপৰত ডক্টৰেট থেছিছ লিখিছিল আৰু বোম্বে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পিএইচডি অৰ্জন কৰিছিল।
মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ত বিভিন্ন সময়ত তেওঁ শিক্ষাৰ্থী, গৱেষণা সহায়ক, প্ৰবক্তা, অধ্যাপক আৰু অৱশেষত নাগৰিক আৰু ৰাজনীতি বিভাগৰ মুৰব্বী হিচাপে জড়িত আছিল।
তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা খেদা আৰু ভৰুচত সম্পন্ন হৈছিল আৰু তাৰ পিছত তেওঁ বোম্বেৰ চন্দৰামজী উচ্চ বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি।
তেওঁ ১৯৩৯ চনত দৰ্শনত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰি বোম্বেৰ ৱিলছন কলেজত শিক্ষা অব্যাহত ৰাখিছিল।
তেওঁ আইন অধ্যয়ন আৰম্ভ কৰিছিল, কিন্তু ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত যোগদান কৰিবলৈ ১৯৪২ চনত তেওঁৰ অধ্যয়ন সমাপ্ত কৰিছিল।
যদিও চিক্ৰেট কংগ্ৰেছ ৰেডিঅ'য়ে কেৱল তিনি মাহৰ বাবে কাম কৰিছিল, ই ভাৰতৰ ব্ৰিটিছ নিয়ন্ত্ৰিত চৰকাৰৰ দ্বাৰা নিষিদ্ধ বাতৰি আৰু অন্যান্য তথ্য প্ৰচাৰ কৰি আন্দোলনক যথেষ্ট সহায় কৰিছিল।
সেই দিনবোৰৰ বিষয়ে স্মৰণ কৰি ঊষা মেহতাই চিক্ৰেট কংগ্ৰেছ ৰেডিঅ'ৰ সৈতে জড়িত থকাটো তেওঁৰ "সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ মুহূৰ্ত" আৰু তেওঁৰ আটাইতকৈ দুখজনক মুহূৰ্ত বুলি বৰ্ণনা কৰিছিল।
তেওঁ আৰু অন্যান্য শিশোৱে গোপন বুলেটিন আৰু প্ৰকাশন বিতৰণ কৰিছিল, কাৰাগাৰত আত্মীয়সকলক সাক্ষাৎ কৰিছিল আৰু এই বন্দীসকলক বাৰ্তা বহন কৰিছিল।
গান্ধী আৰু কংগ্ৰেছে ঘোষণা কৰিছিল যে ভাৰত ত্যাগ আন্দোলন ১৯৪২ চনৰ ৯ আগষ্ট তাৰিখে মুম্বাইৰ গোৱালিয়া টেংক খেলপথাৰত এক ৰেলীৰ সৈতে আৰম্ভ হ'ব।
তেওঁলোকক সম্বোধন কৰিবলৈ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকা উত্তোলন কৰিবলৈ কংগ্ৰেছৰ কনিষ্ঠ নেতা আৰু কৰ্মীৰ এটা দলৰ ওপৰত এৰি দিয়া হৈছিল।
১৯৪২ চনৰ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ সময়ত তেওঁ কেইমাহমান ধৰি গোপন ৰেডিঅ' ষ্টেচন 'কংগ্ৰেছ ৰেডিঅ' চলাইছিল।
মাত্ৰ পাঁচ বছৰ বয়সত তেওঁ প্ৰথমে মহাত্মা গান্ধীক আহমেদাবাদত তেওঁৰ আশ্ৰমলৈ যোৱাৰ সময়ত দেখিছিল।
পাইথাগোৰীয় উপপাদ্য বা পাইথাগোৰাছৰ উপপাদ্য হ'ল এটি তত্ব, জ্যামিতিৰ এই তত্ত্বটো পাইথাগোৰাছে প্ৰথম প্ৰমাণ কৰিছিল।
পাইথাগোৰীয় তত্ত্ব মতে এটি ত্ৰিভুজত য'দি কোনো এটি কোণৰ জোখ ৯০ ডিগ্ৰী হয়, অৰ্থাৎ সমকোণী ত্ৰিভুজৰ আটাইতকৈ দীঘল বাহু দৈৰ্ঘ্যৰ বৰ্গফল আন দুটি বাহু দৈৰ্ঘ্যৰ বৰ্গৰ যোগফলৰ সমান।
এই উপপাদ্যটোত কোৱা হৈছে যে সমকোণী ত্ৰিভুজৰ অতিভুজৰ বৰ্গ তাৰ অন্য দুটা বাহুৰ বৰ্গৰ যোগফলৰ সমান।
অৰ্থাৎ বাহু যুক্ত বৃত্ত আৰু বাহু যুক্ত বৃত্তৰ মুঠ কালি বা ক্ষেত্ৰফল বাহু যুক্ত বৃত্তৰ কালিৰ সমান হ'ব।
কাৰ্টোগ্ৰাফাৰ সকলে এখন মানচিত্ৰ তৈযাৰ কৰাৰ আগে বিভিন্ন বিন্দুৰ মাজত সংখ্যাগত দূৰত্ব আৰু উচ্চতা গণনা কৰে।
আৰ্কিটেকচাৰ তথা নিৰ্মাণ কাৰ্যত দুডাল সৰল ৰেখাৰ কৰ্ণৰ মাত দূৰত্ব নিৰ্ণয় কৰিবলৈ এই সূত্ৰটোৰ ব্যৱহাৰ হয়।
আমি যেতিয়া কোনো এটা স্থানৰ পৰা আন এটা স্থানলৈ যাবলৈ এটাইতকৈ কম দূৰত্বৰ বাট সন্ধান কৰোঁ, তেতিয়া পাইথাগোৰিয়ান উপপাদ্যৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰো।
নিৰ্মাণ কাৰ্যত এই সূত্ৰৰ ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা কোণ গণনাৰ মাধ্যমেৰে কোনো এটা অট্টালিকা বৰ্গাকৃতিৰ হয়নে নহয় তাৰ উমান পোৱা যায়।
১৯৫৫ চনত তেখেতে বি.আৰ. আম্বেদকাৰ বিহাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণিত বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
১৯৫৮ চনত তেখেত জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃৰ অনুৰোধমৰ্মে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰলৈ ডক্তৰেট ডিগ্ৰীৰ বাবে পঢ়া-শুনা কৰিবলৈ যায়।
আৰ্বানা-কেম্পেইনত থকা ইলঅ'নয়ছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে ১৯৬২ চনত ডক্তৰেট ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে।
তাৰপাছত তেখেত ভাৰতলৈ ঘূৰি আহে আৰু খড়্গপুৰস্থিত ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানত যোগদান কৰে।
তাৰ তিনি বছৰৰ পিছত তেখেত আমেৰিকালৈ ঘূৰি যায় আৰু প্ৰথমে নৰ্থ কেৰোলিনা আৰু পাছলৈ ক্লেমছন বিশ্ববিদ্যালয়ত ১৯৬৮ চনত যোগদান কৰে।
গণিতৰ ক্ষেত্ৰখনত মহিলাৰ বাবে থকা সকলো সুবিধাই ৰেণু লস্কৰে পূৰ্ণোদ্যমেৰে গ্ৰহণ কৰে আৰু এইখন ক্ষেত্ৰত কেতবোৰ নতুন মান নিৰ্ধাৰণ কৰে।