polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
আনকি প্ৰতীক-আকৃতিৰ ওপৰত নিপুণতা অৰ্জন কৰাৰ অতি প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়বোৰো বিশেষ সামাজিক প্ৰসংগত সংঘটিত হয় , আৰু মুদ্ৰণ অধিগ্ৰহণৰ পিছত, পঢ়া আৰু লিখাৰ যিকোনো উদাহৰণ সদায়ে এক নিৰ্দিষ্ট উদ্দেশ্য আৰু উপলক্ষ্যৰ বাবে আৰু বিশেষ পাঠক আৰু লেখকসকলক মনত ৰাখি প্ৰণয়ন কৰা হয়।
কাৰ্যকৰী নিৰক্ষৰতা প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য আৰু ইয়াক বিভিন্ন ধৰণে সংজ্ঞায়িত কৰা হয়; উদাহৰণ স্বৰূপে ক) তেওঁলোকে নিজৰ আৰু সমাজৰ বিকাশৰ বাবে পঢ়া, লিখা আৰু গণনাৰ দক্ষতা ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ অক্ষম হয়, খ) দৈনন্দিন জীৱন যাপন আৰু নিযুক্তিৰ কামবোৰ পৰিচালনা কৰিবলৈ পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে পঢ়িব নোৱাৰে, য'ত প্ৰাথমিক স্তৰতকৈ অধিক পঢ়াৰ দক্ষতাৰ প্ৰয়োজন হয়, আৰু গ) পৰ্যাপ্ত স্কুলীয়া শিক্ষা, বয়স, ভাষা, প্ৰাথমিক পঢ়াৰ দক্ষতা আৰু আইকিউৰ স্বত্বেও জটিল পাঠ বুজিব নোৱাৰে।
ই প্ৰাথমিক নিৰক্ষৰতা (অৰ্থাৎ নিজৰ দৈনন্দিন জীৱনসম্পৰ্কে এটা চমু সৰল মন্তব্য পঢ়িবলৈ আৰু লিখিবলৈ অক্ষম হোৱা) আৰু শিকাৰ অসুবিধা -ৰ পৰা পৃথক।
প্ৰথমটো হৈছে ১৯৫০ চনৰ আগৰ সময়, যেতিয়া সাক্ষৰতাক কেৱল বৰ্ণানুক্ৰমিক সাক্ষৰতা বুলি বুজা হৈছিল।
দ্বিতীয়টো, ১৯৫০ চনৰ পিছৰ সময়ছোৱা, যেতিয়া সাক্ষৰতাক লাহে লাহে এক বহল ধাৰণা আৰু প্ৰক্ৰিয়া হিচাপে গণ্য কৰা আৰম্ভ হৈছিল যাক কাৰ্যকৰী সাক্ষৰতা বোলা হয়।
সাক্ষৰতা বুলিলে সাধাৰণতে কমেও এটা পদ্ধতিত পঢ়া আৰু লিখাৰ সামৰ্থ্যক বুজা যায়; মূলসুঁতিৰ অভিধানসমূহতো এই অৰ্থই প্ৰতিফলিত হয়।
এদিন শান্তা ই তোলনীয়া দেউতাক ৰজা ৰোমাপদৰ সৈতে বাৰ্তালাপত ব্যস্ত হৈ থকাৰ সময়তে এজন ব্ৰাহ্মণে বাৰিষাৰ দিনত খেতিৰ বাবে সহায় বিচাৰি আহিছিল।
দেৱতা ইন্দ্ৰই তেওঁৰ ভক্তক কৰা অপমান সহ্য কৰিব পৰা নাছিল সেয়ে সেই বাৰিষা ঋতুত সামান্য মাত্ৰ বৰষুণ হৈছিল ফলত ৰাজ্যত খৰাং পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হৈছিল।
ইফালে, ৰজা দশৰথে বিচাৰিছিল যে এজন পুত্ৰই তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰী অব্যাহত ৰাখিব আৰু তেওঁৰ ৰাজবংশক সমৃদ্ধ কৰিব।
এই দুয়োখন ৰাজ্যৰ সমস্যাবোৰৰ সমাধানৰ বাবে এক পৰামৰ্শ দিয়া হৈছিল যে কেৱল এজন ব্ৰাহ্মণৰ দ্বাৰা কৰা যজ্ঞৰ দ্বাৰা হে দুয়োজন ৰজাৰ সমস্যা দূৰ কৰিব পাৰিব যি জনে নিখুঁত সতীত্ব পালন কৰিছে আৰু এনে একমাত্ৰ ব্যক্তি হৈছে ঋষ্যশৃংগ।
বিভান্দক ঋষিৰ শক্তি আৰু খঙৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ ভয় স্বত্বেও, দুয়োজন ৰজাই যুৱতীসকলক ল'ৰা জনক সাধাৰণ সমাজৰ সৈতে পৰিচয় কৰাবলৈ পঠিয়ায়, আৰু শান্তাই এই কামটো সম্পূৰ্ণ কৰে আৰু ঋষ্যশৃঙ্গয় শান্তাক বিয়া কৰায়, তাৰ পিছত তেওঁ অংগৰ বাবে যজ্ঞ কৰিবলৈ সন্মত হয়, লগে লগে মন্ত্ৰোচ্চাৰণৰ সময়ত প্ৰচণ্ড বৃষ্টিপাত হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে।
অমোঘবীৰ্য, মহৰ্ষি বিভাণ্ডক অত্যন্ত শুদ্ধচিত্ত হ'লেও এদিন এখন নদীত গা ধুই থকা সময়ত অপ্সৰা উৰ্বশীক দেখি তেওঁ কামাসক্ত হয়।
প্ৰকৃততে পূৰ্বজন্মত সেই হৰিণীক ব্ৰহ্মাই কৈছিল, 'তুমি দেৱকন্যা হ'লেও হৰিণী হৈয়ে জন্ম হ'বা আৰু কোনো মুনিপুত্ৰক প্ৰসৱ কৰাৰ লগতেই মুক্তি পাবা।
দেউতাকৰ স্ত্ৰীৰ প্ৰতি মোহভংগ হোৱা বাবে তেওঁ নিজ পুত্ৰক স্ত্ৰী আৰু সাধাৰণ সমাজৰ অজ্ঞাতে প্ৰতিপালন কৰে।
ঋষ্যশৃংগ হৈছে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰথম সহস্ৰাব্দৰ শেষৰ ফালৰ, ভাৰতীয় শাস্ত্ৰত উল্লেখ কৰা ঋষি।
হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ মতে, তেওঁ অপ্সৰা উৰ্বশীৰ গৰ্ভত আৰু ঋষি বিভাণ্ডকৰ ঔৰষত হৰিণৰ শিঙৰ সৈতে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
ঋষ্যশৃঙ্গই অথৰ্ববেদৰ নিয়মানুসাৰে পুত্ৰেষ্টি যজ্ঞ কৰে আৰু বিষ্ণুৰ চাৰি অংশ দশৰথৰ চাৰিপুত্ৰৰ ৰূপত জন্ম হ'ল।
সেই ভৱিষ্যতবাণী অনুসৰি সত্যযুগত, সনতকুমাৰে ঋষিসকলক কৈছিল যে অপুত্ৰক দশৰথে ঋষ্যশৃংগৰ সৈতে যজ্ঞ কৰিব, যাৰ ফলত দশৰথৰ বিখ্যাত চাৰিজন পুত্ৰৰ জন্ম হ'ব।
ৰোমাপদৰ ৰাজ্যতেই তেওঁলোকৰ এটি পুত্ৰ সন্তানৰ জন্ম হয়, পিছত তেওঁলোক পিতাক বিভাণ্ডকৰ ওচৰলৈ যায়।
হিন্দু আখ্যান অনুসৰি গুৰু পূৰ্ণিমা তিথিত ঋষি পৰাশৰ ঔৰসত আৰু ধীবৰ ৰাজৰ কন্যা সত্যৱতীৰ সন্তান মহাভাৰতৰ প্ৰণেতা বেদব্যাসৰ জন্ম হৈছিল।
বেদব্যাসে সম্পূৰ্ণ বেদ আয়ত্ত কৰি ইহঁতৰ নীতি নিয়ম আৰু বৈশিষ্ট্যৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি চাৰি ভাগত বিভক্ত কৰিছিল।
তাৰপিছত তেওঁ তেওঁৰ চাৰিশিষ্য পাইলা, বৈসম্পায়ন, জৈমিনী আৰু সুমন্তুক প্ৰথমে চাৰি বেদৰ জ্ঞান দিছিল।
গুৰু পূৰ্ণিমা বা ব্যাস পূৰ্ণিমা জৈন, হিন্দু আৰু বৌদ্ধসকলে গুৰুলৈ সন্মান আৰু কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰা ধৰ্মীয় উৎসৱ।
হিন্দু কেলেণ্ডাৰমতে 'আষাঢ়' মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত ঋষি বেদব্যাসৰ আৱিৰ্ভাৱ তিথিত এই উৎসৱ পালন কৰা হয়।
এই উৎসৱ ঘাইকৈ ভাৰত, নেপাল আৰু ভূটানত পালন কৰা হয় যদিও বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত বসবাস কৰা হিন্দু, জৈন আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী সকলে এই উৎসৱ পালন কৰে।
বুদ্ধয়ে পৰম জ্ঞান লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁলোকক লগ আৰু শিক্ষাদান কৰিবলৈ উৰুবিল্ব এৰি ঋষিপাটনালৈ গৈছিল।
জৈন সকলৰ ২৪তম তীৰ্থাংকৰ মহাবীৰে 'কৈৱল্য' অৱস্থা লাভ কৰা পিছত এগৰাকী গন্ধৰ্ব ইন্দ্ৰভূতি গৌতমক তেওঁৰ প্ৰথম শিষ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল।
এইদৰে মহাবীৰ এগৰাকী ত্ৰিনক গোহাত পৰিগণিত হৈছিল আৰু জৈন সকলে এই দিন ত্ৰিনক গোহা পূৰ্ণিমা হিচাপে পালন কৰি আহিছে।
গৌতম বুদ্ধয়ে তেওঁৰ পূৰ্বৰ পাঁচ গৰাকী সংগীক লগ পোৱাৰ পিছত তেওঁলোকক ধৰ্মচক্ৰপৰিৱৰ্তন সূত্ৰৰ জ্ঞান দিয়ে।
এই পৰিঘটনাক ধৰ্মচক্ৰপৰিৱৰ্তন বোলে আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ ত্ৰিনীতিৰ অন্যতম 'সংঘ'ৰ প্ৰতিষ্ঠা হয়।
সাৰনাথত ভিক্ষুসংঘৰ সংখ্যা অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে ৬০ গৰাকী সদস্যলৈ বৃদ্ধি হয় আৰু বুদ্ধয়ে তেওঁলোকক সকলো দিশলৈ তেওঁৰ বাণী প্ৰচাৰৰ বাবে প্ৰেৰণ কৰিছিল।
বৰ্তমান তেওঁ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ নেতৃত্বত অসম চৰকাৰৰ কেবিনেটত কৃষি, উদ্যান শস্য, পশুপালন, অসম চুক্তি ৰূপায়ণ আৰু সীমান্ত অঞ্চল উন্নয়ন আৰু সমবায় বিভাগৰ কেবিনেট মন্ত্ৰী।
ইয়াৰ আগতে তেওঁ সৰ্বানন্দ সোণোৱালৰ নেতৃত্বত গঠিত চৰকাৰত কৃষি, উদ্যান শস্য আৰু খাদ্য সংসাধন, পশুপালন, নগৰ উন্নয়ন আৰু নগৰ পৰিকল্পনা বিভাগৰ মন্ত্ৰী আছিল।
তেওঁ কছাৰীহাট উচ্চ বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে আৰু ইয়াৰ পৰায়ে তেওঁ হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল।
ইয়াৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগদান কৰে আৰু ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
বৰাই অসম গণ পৰিষদৰ বিভিন্ন দায়িত্বশীল পদ যেনে জিলা সভাপতি, যুটীয়া সম্পাদক, কেন্দ্ৰীয় সমিতিৰ সাধাৰণ সম্পাদকৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰালৈকে কেইবছৰমান আইনৰ অনুশীলন কৰিছিল আৰু ২০১১ চনত তেওঁ দলৰ কাৰ্যকৰী সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু ২০১৪ চনৰ ১৫ জুলাইত বৰাই দলটোৰ সভাপতিৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা চৰাইমৰীয়া প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তাৰপিছত তেওঁ তৰফাট মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।
তেওঁ সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ আয়োজক সম্পাদক নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু তাৰ পিছত সাধাৰণ সম্পাদক হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল।
তেওঁ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজ্যসমূহৰ ছাত্ৰ সংগঠনৰ দ্বাৰা গঠিত উত্তৰ-পূব ছাত্ৰ সমন্বয় সমিতিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষও হৈছিল।
প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ হিচাপে বৰাই সমগ্ৰ উত্তৰ-পূব ভাৰতত শৈক্ষিক, সাংস্কৃতিক, সামাজিক-ৰাজনৈতিক, ক্ৰীড়া আৰু সজাগতা কাৰ্যসূচী আয়োজন কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
যি শিল্পত দৈনন্দিন জীৱনৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ দাবীতকৈ আনন্দ প্ৰদানৰ দাবীয়ে প্ৰাধান্য লাভ কৰে সেই শিল্পক কলা আখ্যা দিয়া হয় আৰু যি কলা লোকজীৱনৰ অংশীদাৰসকলে এই সমাজক আনন্দ দিবৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰে সেই কলাৰ নামেই লোককলা লোককলাৰ প্ৰতি লোকসমাজৰ লগতে অভিজাত সমাজৰ সদস্যসকলো আকৃষ্ট হোৱা দেখা যায়।
পৰম্পৰাগত লোকবাদ্য যন্ত্ৰবোৰ লোকশিল্প, কিন্তু সেই বাদ্যযন্ত্ৰৰ দেহত কটা বিবিধ চিত্ৰ, বিবিধ ৰঙৰ সমাহাৰ, ৰঙেৰে অংকন কৰা ছবি আদি লোককলাৰ নিদৰ্শন।
ভৌতিক সংস্কৃতিৰ বিষয়বস্তু লোকসংস্কৃতিৰ শ্ৰাৱণিক আচৰণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে, দৃশ্যগত বা চাক্ষুষ আচৰণৰ ওপৰতহে নিৰ্ভৰ কৰে।
ভৌতিক সংস্কৃতিত এফালে ৰক্ষণশীল পৰম্পৰা আৰু ব্যক্তিগত পৰিবৰ্তন - এই উভয় শক্তিয়ে ক্ৰিয়া কৰি থাকে।
পৰম্পৰা অশ্ৰয়ী সমাজত পুৰুষ - স্ত্ৰী আদিয়ে কেনেকৈ ঘৰ - দুৱাৰ নিৰ্মাণ কৰে, কেনেকৈ কাপোৰ বোৱে; অথবা খাদ্য - দ্ৰব্য ৰান্ধে, খেতি - বাতি কৰে, মাছ - কাছ পোহে, মাটি - পানীৰ ব্যৱস্থা কৰে, যন্ত্ৰ - পাতি নিৰ্মাণ কৰে, সা - সৰঞ্জাম, বাচন - বতন প্ৰস্তুত কৰে - আদি চৰ্চাই ভৌতিক সংস্কৃতিৰ প্ৰধান উপজীৱ্য বিষয়।
শিল্প বিপ্লৱৰ পূৰ্বৱৰ্তী কালত লোকশিল্পই পৰম্পৰাগত সমাজত বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
সাধাৰণতে লোককলা লোকসমাজত ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যদিও অনেক ক্ষেত্ৰত চহৰীয়া বা নগৰীয়া লোকে এইবোৰ দৈনন্দিন ব্যৱহাৰৰ কাৰণে অথবা সাংস্কৃতিক চেতনা প্ৰদৰ্শনৰ বাবে এই শ্ৰেণীৰ শিল্পবস্তু কিনে।
সাধাৰণতে মাটি, শিল,বাঁহ,কাঠ,বেত,মৌখা, পাতিদৈয়া, জন্তুৰ শিং, জন্তুৰ হাড়, ধাতু, জৰী,গছৰ পাত - বাকলি, চামৰা,কঁপাহ, তৃণ , ফুল আদিৰ পৰা লোকশিল্প নিৰ্মাণ কৰা হয়।
লোকসমাজত যুগে যুগে প্ৰচলিত পৰম্পৰা আৰু ৰক্ষণশীল ঐতিহ্যৰ পৰিসৰে সামৰি লোৱা মৌখিক কলা - কৌশল , পাৰদৰ্শিতা , পদ্ধতি আদিৰ বহিঃ প্ৰকাশেই মূলতঃ ভৌতিক সংস্কৃতি ।
লোকসমাজত নাৰী পুৰুষসকলে জীৱনৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ প্ৰতি সচেতন হৈ পৰম্পৰাগতভাৱে হাতেৰে কিছুমান শিল্পবস্তু সৃষ্টি কৰে।
মহিলাসকলে গিদ্ধাৰ জৰিয়তে একে স্তৰৰ শক্তি দেখুৱায় যি পুৰুষে ভাংৰা প্ৰদৰ্শন কৰোঁতে প্ৰদৰ্শন কৰে।
১৯৪৭ চনত ভাৰত বিভাজন আৰু পঞ্জাব অঞ্চলৰ পশ্চিম পঞ্জাব আৰু পূব পঞ্জাব, ভাৰত) দুটা অংশ হোৱাৰ পিছত সীমান্তৰ ভাৰতীয় দিশৰ পঞ্জাবৰ লোকনৃত্য একত্ৰিত আৰু মঞ্চস্থ কৰা হৈছে আৰু পঞ্জাবী সংস্কৃতিৰ প্ৰতীক অভিব্যক্তি হিচাপে উন্নীত কৰা হৈছে।
যদিও গিদ্ধাৰ পাৰম্পৰিক ৰূপ বিভাজনৰ দ্বাৰা গুৰুত্বৰভাৱে প্ৰভাৱিত হোৱা নাছিল, গিব শ্ৰেফলাৰে লিখিছে যে ইয়াক সম্পূৰ্ণৰূপে নহ’লেও পুৰুষ ৰূপ ভাংৰাৰ মহিলা নৃত্য সমকক্ষ হিচাপে শ্ৰেণীবদ্ধ কৰা হৈছে।
ই ভাংৰাৰ দৰেই উত্তেজনাপূৰ্ণ আৰু একে সময়তে ই সৃজনশীলভাৱে নাৰীসূলভ কৰুণা, সৌন্দৰ্য আৰু নমনীয়তা প্ৰদৰ্শন কৰে।
১৯৬০ দশকৰ পিছত পঞ্জাবী নৃত্য প্ৰকাৰবোৰ বিধিবদ্ধ হোৱাৰ লগে লগে ভাংৰা আৰু গিদ্ধা প্ৰতিযোগিতা সমগ্ৰ পঞ্জাব আৰু পঞ্জাবী প্ৰবাসীসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে।
পঞ্জাবী নৃত্যৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰবোৰ ১৯৬০ দশকৰ পৰা পঞ্জাবত আৰু ১৯৯০ দশকৰ দক্ষিণ এছিয়াৰ শিক্ষাৰ্থী গোটৰ জৰিয়তে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, যুক্তৰাজ্য আৰু কানাডালৈ বিয়পি পৰিছে।
একেৰাহে তেওঁ উজনি অসমত 'বিজেপি ঢৌ' থকা স্বত্বেও ২০১৬ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত জয়ী হৈছিল য'ত কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থীসকলৰ অধিকাংশই পৰাজিত হৈছিল।
তেওঁ মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈৰ কেবিনেটত গড়কাপ্তানী বিভাগ , নগৰ উন্নয়ন আৰু গৃহ নিৰ্মাণ মন্ত্ৰীৰ পদত অধিষ্ঠিত আছিল আৰু তিনিটা কাৰ্যকালৰ বাবে তেওঁ কেবিনেট মন্ত্ৰী আছিল।
তেওঁ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ নেতৃত্বত অসম চৰকাৰৰ কেবিনেটত সমাজ কল্যাণ আৰু বিত্ত বিভাগৰ কেবিনেট মন্ত্ৰী।
তেওঁ ২০০১ চনৰ পৰা যোৱা পাঁচটা কাৰ্যকালৰ বাবে একেৰাহে গোলাঘাট বিধানসভা আসনৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰি আহিছে।
তেওঁ বিধায়ক পদৰ পৰা পদত্যাগ কৰাৰ পিছত "দল বিৰোধী" কাৰ্যকলাপৰ বাবে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হৈছিল।
২০১৫ চনৰ ৬ নৱেম্বৰ তাৰিখে অনুষ্ঠিত ইণ্ডিয়া টুডে গোটৰ দ্বাৰা ১৩তম ৰাজ্যিক সন্মিলনত অসমক ডাঙৰ ৰাজ্য শ্ৰেণীত শ্ৰেষ্ঠ আন্তঃগাঁথনি উন্নয়ন ৰাজ্য হিচাপে বিবেচিত কৰা হৈছিল।
তেওঁ ১৯৯৫ চনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ নেতা তথা গোলাঘাট সমষ্টিৰ পৰা বিধায়ক নগেন নেওগৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
নিৰ্দিষ্ট কালত কিছুমান মাছ প্ৰজননৰ বাবে এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ পৰিভ্ৰমণ কৰি আকৌ উক্ত ঠাইলৈ উভতি অহাকে মাছৰ পৰিভ্ৰমণ বা মাছৰ প্ৰব্ৰজন বোলা হয়।
যৌৱনাপ্ৰাপ্তি, হৰম'ন, জন্মগত প্ৰবৃত্তি, খাদ্যৰ অভাৱ, ইত্যাদিৰ কাৰণে মাছে পৰিভ্ৰমণ কৰিব পাৰে।
কিছুমান অলুণীয়া পানীৰ মাছে অলুণীয়া পানীতেই বহূদূৰলৈ পৰিভ্ৰমণ কৰাকে পটেম’ড্ৰ’মাছ পৰিভ্ৰমণ বোলা হয়।
তেওঁৰ পৈতৃক পৰিবাৰ আছিল বাংলাদেশৰ বৰিশালৰ পিৰোজপুৰ জিলাৰ ভাণ্ডাৰিয়া উপজিলাত, তেওঁৰ ককা ললিত মোহন চক্ৰৱৰ্তী ১৯৪৬ চনৰ আগতে ভাৰতলৈ আহিছিল।
তেওঁ উত্তৰ কলকাতাৰ শ্যামবজাৰৰ মহাৰাজ মনিন্দ্ৰ চন্দ্ৰ মহাবিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰি থকা সময়চোৱাত গীত ৰচনা আৰু লাইভ পৰিৱেশন কৰা আৰম্ভ কৰিছিল।
১৯৯৩ চনত তেওঁৰ প্ৰথম এলবাম ‘এই বেশ ভালো আছি’ মুক্তিৰ পিছত খুব জনপ্ৰিয় হৈ পৰে৷ তেওঁ বঙালী গীতৰ পুৰণি ধাৰা সলনি কৰিছিল৷ তেওঁ বৰ্তমান কলকাতাৰ তথা যুৱপ্ৰজন্মৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় কণ্ঠশিল্পী, গীতিকাৰ আৰু সুৰকাৰ৷
নচিকেতা চক্ৰৱৰ্তী এগৰাকী ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী, সংগীতকাৰ, সুৰকাৰ, গীতিকাৰ আৰু নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী, যাক চমুকৈ নচিকেতা নামেৰে জনা যায়।
তেওঁ ১৯৯০ ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে তেওঁৰ প্ৰথম এলবাম “এই বেশ ভালো আছি” মুক্তিৰ পাছত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰে।
স্বতন্ত্ৰ পাৰ্টিত চক্ৰৱৰ্তী ৰাজাগোপালাচাৰী, থাংগুটুৰী প্ৰকাশম পন্টুলু, এন জি ৰংগা, দৰ্শনসিং ফেৰুমেন, উধম সিং নাগোকে, কে.এম. মুঞ্চি আদি বহু কেইজন বিশিষ্ট পুৰণি কংগ্ৰেছীৰ সমাবেশ ঘটিছিল।
স্বতন্ত্ৰ পাৰ্টিয়ে লাইচেঞ্চ ৰাজৰ অৱসান তথা বজাৰ-ভিত্তিক অৰ্থনীতিৰ পোষকতা কৰিছিল, যদিও তেওঁলোকে মুক্ত বজাৰ অৰ্থনীতিৰ বিৰোধী আছিল।
ভাৰতীয় ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰখনৰ অৰ্থনৈতিক অধিকাৰৰ বিবেচনাৰে স্বতন্ত্ৰ পাৰ্টি হিন্দু-জাতীয়তাবাদী ভাৰতীয় জন সংঘৰ দৰে ধৰ্ম-আধাৰিত দল নাছিল।
১৯৬০ চনত ৰাজাগোপালাচাৰী আৰু তেওঁৰ সতীৰ্থসকলে কিয় নতুন দল এটা গঠন কৰিবলগীয়া হ’ল, তাৰ বিতং বাখ্যা কৰি এখন ২১ দফীয়া ইস্তাহাৰৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰিছিল, যদিও তেওঁলোক ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সময়ত একো একোজন কংগ্ৰেছী ৰূপে নেহৰুৰ সহযোগী আছিল।
নেহৰু এই দলটোৰ প্ৰতি অত্যন্ত সমালোচনামুখৰ আছিল আৰু তেওঁলোকক মধ্যযুগীয় সামন্ত প্ৰভু, দুৰ্গ আৰু জমিদাৰ বুলি অভিহিত কৰিছিল।
ইন্দিৰা গান্ধীক পৰাভূত কৰিবলৈ এটা প্ৰাক-নিৰ্বাচনী মহাজোঁট গঠন কৰা হয়, য’ত কংগ্ৰেছ , জনসংঘ, সংযুক্ত ছোচিয়েলিষ্ট পাৰ্টি আৰু প্ৰজা ছোচিয়েলিষ্ট পাৰ্টিৰ সৈতে স্বতন্ত্ৰ পাৰ্টিয়েও অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
নিৰ্বাচনত ইন্দিৰাই ৩৫২খন আসনেৰে বৃহৎ বিজয় সাব্যস্ত কৰাৰ বিপৰীতে স্বতন্ত্ৰ পাৰ্টিৰ তীব্ৰ পতন হয়।
পূৰ্বৰ নিৰ্বাচনত ৪৪খন আসন পোৱা স্বতন্ত্ৰ পাৰ্টিয়ে এইটো নিৰ্বাচনত মাথো ৮খন আসনত সন্তুষ্ট থাকিবলগীয়া হ’ল।
অৱশেষত ১৯৭৪ৰ ২৯ আগষ্টত আন কেইটামান ৰাজনৈতিক দলৰ সৈতে স্বতন্ত্ৰ পাৰ্টিয়েও নৱগঠিত ভাৰতীয় লোক দলত বিলীন হৈ যায়।
জৱাহৰলাল নেহৰুৰ প্ৰভাৱাধীন ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ ক্ৰমবৰ্ধমান সমাজতান্ত্ৰিক আৰু ৰাজ্যবাদী দৃষ্টিভংগীৰ প্ৰতিক্ৰিয়া স্বৰূপে চক্ৰৱৰ্তী ৰাজাগোপালাচাৰীয়ে এই দলটো গঠন কৰিছিল।
ব্ৰিট্ৰিছ-যুদ্ধৰ বাবে ভাৰতীয় সমৰ্থন আদায় কৰাত ক্ৰিপ্স মিছনৰ বিফলতাৰ পিছত, মহাত্মা গান্ধীয়ে ১৯৪২ চনৰ ৮ আগষ্টত মুম্বাইৰ গোৱানিয়া টেংক মৈদানত প্ৰদান কৰা তেওঁৰ ভাৰত ত্যাগ ভাষণত “কৰিম কিম্বা মৰিম”ৰ বাবে আহ্লাদ কৰে।
গান্ধীয়ে কোৱা ভাৰতৰ পৰা "ব্ৰিটিছৰ শাসন প্ৰত্যাহাৰ"ৰ দাবীত কংগ্ৰেছ সমিতিয়ে এক গণ-প্ৰতিবাদ আৰম্ভ কৰে।
গান্ধীৰ ভাষণৰ এক ঘণ্টাৰ ভিতৰত ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় কংগ্ৰেছৰ প্ৰায় সমগ্ৰ নেতৃত্বক কোনো প্ৰমাণ অবিহনে কাৰাৰুদ্ধ কৰা হৈছিল।
ব্ৰিটিছসকললৈ ভাইচৰয় কাউঞ্চিল , অল ইণ্ডিয়া মুছলিম লীগ, দ্য প্ৰীঞ্চলী ষ্টে’ট, ইণ্ডিয়ান ইম্পেৰিয়েল পুলিচ, ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় সেনা, হিন্দু মহাসভা আৰু ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰ সমৰ্থন আছিল।
যুদ্ধকালীন ব্যয়ৰ পৰা লাভ অৰ্জন কৰা বহু ভাৰতীয় ব্যৱসায়ীয়ে ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনক সমৰ্থন কৰা নাছিল।
একমাত্ৰ বাহিৰৰ সমৰ্থন আমেৰিকাৰ পৰা আহিছিল, যিহেতু ৰাষ্ট্ৰপতি ফ্ৰেংক্লিন ডি. ৰুজভেল্টে প্ৰধানমন্ত্ৰী ওৱিনষ্টন চাৰ্চিলক কিছুমান ভাৰতীয় দাবী পূৰণ কৰিবলৈ হেঁচা প্ৰয়োগ কৰিছিল।
ব্ৰিটিছে তৎক্ষণাৎ স্বাধীনতা প্ৰদান কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰি কৈছিল যে যুদ্ধ শেষ হোৱাৰ পিছতহে এয়া সম্ভৱ হ’ব পাৰে।
দেশজুৰি ক্ষুদ্ৰ পৰিসৰৰ হিংসা আৰম্ভ হৈছিল আৰু ব্ৰিটিছে ১৯৪৫ চনলৈকে প্ৰায় দহ সহস্ৰাধিক নেতাক আটক কৰি কাৰাৰুদ্ধ কৰে।
তাৎক্ষনিক উদ্দেশ্যৰ ক্ষেত্ৰত, ভাৰত ত্যাগ আন্দোলন ব্ৰিট্ৰিছৰ প্ৰবল দমন-নীতি, দুৰ্বল সমন্বয় আৰু এক স্পষ্ট কাৰ্য্যপন্থাৰ অভাৱৰ বাবে বিফল হৈছিল।
অৱশ্যে, দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ ব্যয়ৰ ফলত ভাৰতত দীৰ্ঘদিন ধৰি শাসন কৰাটো সম্ভৱ নহ’ব আৰু যুদ্ধোত্তৰ কালত কেনেদৰে ভালদৰে আৰু শান্তভাৱে প্ৰস্থান কৰিব পাৰি তাৰ চিন্তা কৰা উচিত বুলি ব্ৰিট্ৰিছ চৰকাৰে উপলব্ধি কৰিছিল।
ভাৰত ত্যাগ আন্দোলন , যাক আগষ্ট আন্দোলন বুলিও কোৱা হয়, ভাৰতত ব্ৰিটিছ-শাসন সমাপ্ত কৰাৰ দাবীত ১৯৪২ চনৰ ৮ আগষ্টত মহাত্মা গান্ধীৰ দ্বাৰা অল-ইণ্ডিয়া কংগ্ৰেছ সমিতিৰ বোম্বাই অধিবেশনত আৰম্ভ কৰা এক আন্দোলন আছিল।
আশীৰ দশকৰ দস্তাবেজৰ আগকথাত লেখকে লিখিছে," আশীৰ দশকটো অসমৰ সাম্প্ৰতিক বুৰঞ্জীত এটা অতি ঘটনা-মুখৰ দশক।
অসম-আন্দোলনে মোক এঘৰীয়া কৰাৰ ফলত অসমৰ বাতৰি কাকতত মোৰ লেখা প্ৰকাশ কৰাটো অসম্ভৱ হৈ পৰিল; আনকি মই সেই সময়ত সম্পাদনা কৰা 'নাগৰিক' নামৰ বাৰ্তালোচনীখনো বন্ধ কৰি দিব লগীয়া পৰিস্থিতিৰ উদ্ভৱ হ'ল।
নিৰুপায় হৈ মই ১৯৮১ চনৰ মাৰ্চ মাহত কলিকতাৰ পৰা প্ৰকাশিত 'আজকাল' নামৰ বাংলা দৈনিক বাতৰি কাকতত যোগ দিবলৈ বাধ্য হ'লো।
" ১৯৮১ চনৰ পৰা ১৯৯১ চনলৈকে মুঠ দহবছৰ 'আজকাল'ত উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বিশেষ প্ৰতিনিধি হিচাপে কাম কৰা হোমেন বৰগোহাঞিয়ে সেই সময়ত অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজনৈতিক ঘটনা-প্ৰৱাহৰ বিষয়ে বহুতো তথ্য আৰু বিশ্লেষণ প্ৰকাশ কৰিছিল।
'আজকাল'ৰ পৰা তাৰে কেইটামান নিৰ্বাচিত প্ৰবন্ধ লৈয়ে লেখকে লিখিছে "আশীৰ দশকৰ দস্তাবেজ" শীৰ্ষক গ্ৰন্থখন।
আশীৰ দশকৰ দস্তাবেজ হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন।
ষ্টুডেণ্টচ্ ষ্ট’ৰচ্ প্ৰকাশনে ২০০১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত প্ৰকাশ কৰা এই সংকলনটি লেখক হোমেন বৰগোহাঞিয়ে তেখেতৰ সদাশয়, সহৃদয় আৰু সদালাপী বন্ধু গৌতম প্ৰসাদ বৰদলৈৰ হাতত আগবঢ়াইছে।
দেশত পৰিসাংখ্যিক প্ৰণালীৰ পৰিকল্পিত বিকাশৰ বাবে নোডেল এজেঞ্চী হিচাপে কাম কৰে, পৰিসংখ্যাৰ ক্ষেত্ৰত নিয়ম আৰু মানদণ্ড নিৰ্ধাৰণ আৰু বজাই ৰাখে, ধাৰণা আৰু সংজ্ঞা, তথ্য সংগ্ৰহৰ পদ্ধতি, তথ্য প্ৰক্ৰিয়াকৰণ আৰু ফলাফলৰ প্ৰসাৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰে;
ভাৰত চৰকাৰৰ মন্ত্ৰালয়/বিভাগ আৰু ৰাজ্যিক পৰিসাংখ্যিক বিভাগ ৰ সন্দৰ্ভত পৰিসাংখ্যিক কামৰ সমন্বয় কৰে, পৰিসাংখ্যিক পদ্ধতি আৰু তথ্যৰ পৰিসাংখ্যিক বিশ্লেষণৰ ওপৰত ভাৰত চৰকাৰৰ মন্ত্ৰালয়/বিভাগবোৰক পৰামৰ্শ দিয়ে;
ৰাষ্ট্ৰীয় একাউণ্ট প্ৰস্তুত কৰাৰ লগতে ৰাষ্ট্ৰীয় সামগ্ৰী, চৰকাৰী আৰু ব্যক্তিগত ব্যৱহাৰ ব্যয়, মূলধন গঠন, সঞ্চয়, মূলধন ৰখাৰ আকলন আৰু স্থিৰ মূলধনৰ ব্যৱহাৰৰ বাৰ্ষিক আকলন প্ৰকাশ কৰে, লগতে ৰাজ্যিক পৰ্যায়ৰ মুঠ মূলধন বহু-আঞ্চলিক খণ্ডৰ গঠন কৰে আৰু বৰ্তমান মূল্যত ৰাজ্যিক ঘৰুৱা উৎপাদনৰ তুলনামূলক আকলন প্ৰস্তুত কৰে;
আন্তৰ্জাতিক পৰিসাংখ্যিক সংগঠন, যেনে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ পৰিসাংখ্যিক বিভাগ , এছিয়া আৰু প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ বাবে অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক আয়োগ , এছিয়া আৰু প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ পৰিসাংখ্যিক প্ৰতিষ্ঠান , আন্তৰ্জাতিক মুদ্ৰা নিধি , এছিয়ান উন্নয়ন বেংক , খাদ্য আৰু কৃষি সংগঠন , আন্তৰ্জাতিক শ্ৰমিক সংগঠন , ইত্যাদিৰ সৈতে সম্পৰ্ক বজাই ৰাখে।
"দ্ৰুত আকলন"ৰ ৰূপত প্ৰতি মাহে ঔদ্যোগিক উৎপাদন সূচক সংকলন আৰু মুকলি কৰে; উদ্যোগৰ বাৰ্ষিক জৰীপ পৰিচালনা কৰে; আৰু সংগঠিত উৎপাদন খণ্ডৰ বিকাশ, গঠন আৰু গাঁথনিৰ পৰিৱৰ্তন-মূল্যায়ন আৰু মূল্যাঙ্কন কৰিবলৈ পৰিসাংখ্যিক তথ্য প্ৰদান কৰে;
সমগ্ৰ ভাৰতীয় অৰ্থনৈতিক লোকপিয়ল আৰু অনুসৰণ উদ্যোগ জৰীপবোৰ সংগঠিত আৰু পৰিচালনা কৰে, বিভিন্ন আৰ্থ-সামাজিক জৰীপ আৰু অৰ্থনৈতিক লোকপিয়লৰ অনুসৰণ উদ্যোগ জৰীপৰ জৰিয়তে সংগ্ৰহ কৰা তথ্য প্ৰক্ৰিয়া কৰাৰ বাবে এক আভ্যন্তৰীণ সুবিধা প্ৰদান কৰে;
বিভিন্ন আৰ্থ-সামাজিক ক্ষেত্ৰত বিভিন্ন জনসংখ্যা গোটৰ লাভালাভৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট সমস্যাৰ প্ৰভাৱ অধ্যয়ন কৰাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় ডাটাবেচ সৃষ্টি কৰাৰ বাবে বৃহৎ পৰিমাণৰ সৰ্বভাৰতীয় নমুনা জৰীপ কৰে, যেনে নিযুক্তি, উপভোক্তা ব্যয়, বাসস্থানৰ স্থিতি আৰু পৰিৱেশ, সাক্ষৰতাৰ স্তৰ, স্বাস্থ্য, পুষ্টি, পৰিয়াল কল্যাণ ইত্যাদি;
কাৰিকৰী দিশৰ পৰা জৰীপৰ প্ৰতিবেদনবোৰ পৰীক্ষা কৰে আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় নমুনা জৰীপ সংগঠন আৰু অন্যান্য কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰালয় আৰু বিভাগৰ দ্বাৰা কৰা জৰীপৰ সন্দৰ্ভত জৰীপৰ সম্ভাৱ্যতা অধ্যয়নসহ নমুনা ৰচনা মূল্যাঙ্কন কৰে;
চৰকাৰ, অৰ্ধ-চৰকাৰ, বা ব্যক্তিগত ডাটা ব্যৱহাৰকাৰী/সংস্থাসমূহলৈ বিতৰণ কৰা কেইবাটাও প্ৰকাশনৰ জৰিয়তে বিভিন্ন দিশৰ ওপৰত পৰিসাংখ্যিক তথ্য প্ৰচাৰ কৰা; আৰু অনুৰোধ কৰিলে, ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সংস্থা যেনে ইউ.এন.এছ.ডি, ই.এচ.চি.এ.পি, আই.এল.অ আৰু অন্যান্য আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থালৈ তথ্য প্ৰচাৰ কৰে;
বিশেষ অধ্যয়ন বা জৰীপ কৰা, পৰিসাংখ্যিক প্ৰতিবেদন মুদ্ৰণ, আৰু চৰকাৰী পৰিসংখ্যাৰ বিভিন্ন বিষয়ৰ ক্ষেত্ৰসম্পৰ্কীয় আলোচনাচক্ৰ, কৰ্মশালা আৰু সন্মিলনৰ বাবে পঞ্জীভুক্ত বেচৰকাৰী সংগঠন আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানসমূহক অনুদান-সহায় মুকলি কৰে।
পৰিসংখ্যা আৰু কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ মন্ত্ৰালয়ে দেশত প্ৰকাশিত পৰিসংখ্যা আৰু মানদণ্ডৰ দিশবোৰক যথেষ্ট গুৰুত্ব দিয়ে।
প্ৰকাশ কৰা পৰিসংখ্যাবোৰ কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত প্ৰশাসনিক উৎস, জৰীপ আৰু লোকপিয়ল আৰু অনা-চৰকাৰী উৎস আৰু অধ্যয়নৰ ওপৰত আধাৰিত।
মন্ত্ৰালয়ে প্ৰকাশ কৰা পৰিসংখ্যাৰ মানদণ্ডৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ সৈতে সংগতি ৰাখি, ৰাষ্ট্ৰীয় একাউণ্ট সংকলন সম্পৰ্কীয় পদ্ধতিগত বিষয়বোৰ ৰাষ্ট্ৰীয় একাউণ্টৰ পৰামৰ্শদাতা সমিতি, ঔদ্যোগিক পৰিসংখ্যাৰ স্থায়ী সমিতি, মূল্য সূচকৰ ওপৰত কাৰিকৰী পৰামৰ্শদাতা সমিতিৰ দৰে সমিতিৰ তত্বাৱধান কৰা হয়।
মন্ত্ৰালয়ে পৰিসাংখ্যিক কৌশল আৰু ব্যাপক পৰীক্ষা আৰু তত্বাৱধান প্ৰয়োগ কৰাৰ পিছত বৰ্তমানৰ তথ্যৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি ডাটা সংকলন কৰে।
ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিসাংখ্যিক কাৰ্যালয় নামৰ পৰিসংখ্যা শাখাত কেন্দ্ৰীয় পৰিসাংখ্যিক কাৰ্যালয় , কম্পিউটাৰ কেন্দ্ৰ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় নমুনা জৰীপ কাৰ্যালয় আছে।
এই দুটা শাখাৰ উপৰিও, ভাৰত চৰকাৰৰ এক প্ৰস্তাৱ আৰু এটা স্বায়ত্তশাসিত প্ৰতিষ্ঠান , যেনে ভাৰতীয় পৰিসাংখ্যিক প্ৰতিষ্ঠানক সংসদৰ এক আইনৰ দ্বাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় গুৰুত্বৰ প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে ঘোষণা কৰি ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিসাংখ্যিক আয়োগ সৃষ্টি কৰা হৈছে।
দেশৰ ১১ টা মুখ্য আন্তঃগাঁথনি খণ্ডৰ প্ৰদৰ্শন নিৰীক্ষণ কৰা, যেনে শক্তি, কয়লা, ইস্পাত, ৰেল, দূৰসংযোগ, বন্দৰ, সাৰ, চিমেণ্ট, পেট্ৰ'লিয়াম আৰু প্ৰাকৃতিক গেছ, পথ আৰু অসামৰিক বিমান পৰিবহন ;
মন্ত্ৰালয়ে প্ৰতিটো ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানক ১৬টা সংখ্যাৰ ব্যৱসায় চিনাক্তকৰণ নম্বৰ আৱণ্টন কৰাৰ ওপৰত দৃষ্টি ৰাখিছে।
ব্যৱসায়ৰ ওপৰত এক বিস্তৃত ডাটাবেচ সৃষ্টি আৰু ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰাত চৰকাৰক সহায় কৰাৰ উপৰিও, এই অনন্য সংখ্যাটোৱে বিভিন্ন চৰকাৰী সংস্থাৰ সৈতে ব্যৱসায়ৰ লেনদেন সৰল কৰি তুলিব, নকল প্ৰতিষ্ঠানৰ সম্ভাৱনা হ্ৰাস কৰিব, পৰিচয়ৰ সমস্যা সমাধান কৰিব আৰু ভৱিষ্যতে পঞ্জীয়ন বা অনুজ্ঞাপত্ৰ ৰখাৰ সময়ত সময় ৰাহি কৰিব।
প্ৰশিক্ষণ, কেৰিয়াৰ আৰু জনশক্তি পৰিকল্পনাৰ দৰে বিষয়সহ ভাৰতীয় পৰিসাংখ্যিক সেৱা আৰু অধীনস্থ পৰিসাংখ্যিক সেৱা পৰিচালনা কৰিবলৈ কেডাৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰ্তৃপক্ষ হিচাপে কাম কৰা; আৰু ভাৰতীয় পৰিসাংখ্যিক প্ৰতিষ্ঠানৰ বাবে নোডেল মন্ত্ৰালয় হিচাপে কাম কৰে আৰু ভাৰতীয় পৰিসাংখ্যিক প্ৰতিষ্ঠান আইন, ১৯৫৯ ব্যৱস্থা অনুসৰি ইয়াৰ কাৰ্যকলাপ নিশ্চিত কৰে।
পৰিসংখ্যা আৰু কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ মন্ত্ৰালয় পৰিসংখ্যা বিভাগ আৰু কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ বিভাগৰ একত্ৰীকৰণৰ পিছত ১৯৯৯ চনৰ ১৫ অক্টোবৰ তাৰিখে এক স্বতন্ত্ৰ মন্ত্ৰালয় হিচাপে অস্তিত্বত আহিছিল।
পৰিসংখ্যা আৰু কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ মন্ত্ৰালয় হৈছে প্ৰকাশিত পৰিসংখ্যা আৰু মানদণ্ডৰ দিশবোৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ভাৰত চৰকাৰৰ এক মন্ত্ৰালয়।
পুতনাই এগৰাকী সুন্দৰী নাৰীৰ বেশ ধৰি বিষযুক্ত স্তনপান কৰোৱাই কৃষ্ণক হত্যা কৰাৰ চেষ্টা কৰে যদিও স্তনপানৰ জৰিয়তে কৃষ্ণই পুতনাৰ প্ৰাণ শুহি লয়।
শঠ মনোবৃত্তিৰে কৰা স্বত্বেও স্তনদানৰ যোগেদি পুতনাই এগৰাকী মাতৃৰ সৰ্বোচ্চ উৎসৰ্গাৰ কাৰ্য সম্পাদন কৰিছিল।
ইয়াৰে প্ৰায়ভাগতে পুতনাক এক ৰাক্ষসী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে যি প্ৰথমে অসৎ উদ্দ্যেশ্যৰে আগবাঢ়িলেও শেষলৈ কৃষ্ণৰ হাতত আত্মসমৰ্পণ কৰিছে।
পুতনাক সততে শিশুসকলৰ প্ৰতি এক বিপদ অথবা কামনাৰ ৰূপত যথাক্ৰমে একপ্ৰকাৰ শিশুৰোগ বা পক্ষী হিচাপে ব্যাখ্যা কৰা হয়।
তেওঁক হিন্দু আখ্যানসমূহৰ কুদৃষ্টিকাৰী মাতৃকাসকলৰ লগতে যোগিনী আৰু গ্ৰহিণীসকলৰ সৈতে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
পৌৰাণিক ভাৰতীয় চিকিৎসা বিষয়ক লিপিসমূহত শিশুসকলক ৰোগৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিবলৈ পুতনাৰ উপাসনা কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়া হয়।
তেওঁৰ ৰূপ দেখি গোপ-গোপীসকলে পুতনাক সাক্ষাৎ দেৱী লক্ষ্মী বুলি ভুল কৰে আৰু যশোদাই তেওঁক শিশু কৃষ্ণক স্তনপান কৰাবলৈ দিয়ে।
পুতনাই স্তনত মণ্ডন নামৰ এবিধ বিষ সানি কৃষ্ণক বধিবলৈ পাঙ পাতে যদিও কৃষ্ণই দুগ্ধৰ লগতে পুতনাৰ প্ৰাণ শুহিবলৈ ধৰে।
পুতনাৰ চিতাজুইৰ পৰা সুগন্ধি নিৰ্গত হয় আৰু কৃষ্ণক স্তনপান কৰোৱাৰ বাবেই সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হৈ পুতনাই যশোদাই পিছলৈ প্ৰাপ্ত কৰা একে স্বৰ্গতে স্থানলাভ লাভ কৰে।
'পুতনা' শব্দটো 'পুত্' অৰ্থাৎ নৈতিকতা আৰু 'না' অৰ্থাৎ নঞৰ্থক বা 'নোহোৱা' শব্দ দুটা যোগ হৈ গঠিত হৈছে।
এই শব্দৰ আন এক ব্যাখ্যাও পোৱা যায় যাৰ মতে 'পুত' অৰ্থাৎ পবিত্ৰকৰণৰ পৰা পুতনাৰ উৎপত্তি হৈছে যাৰ অৰ্থ হৈছে 'যি পবিত্ৰ কৰে'।
কোনো কোনো পণ্ডিতৰ মতে হিন্দু আখ্যানসমূহৰ পিতৃ-মাতৃ আৰু সন্তানৰ সৈতে সম্পৰ্কিত 'পুত' নামৰ নৰকৰ পৰা পুতনা শব্দটো আহিছে।
কিছুসংখ্যক পণ্ডিতে মত পোষণ কৰে যে পুতনাৰ অৰ্থ দুৰ্গন্ধযুক্ত আৰু ই ফোঁহাৰ পৰা হোৱা ঘাঁ‌ৰ সৈতে জড়িত।
ভাগৱত পুৰাণ, হৰিবংশ, ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত পুৰাণ, বিষ্ণু পুৰাণ, গৰ্গ সংহিতা, প্ৰেম সাগৰ আদি হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থত পুতনা আৰু কৃষ্ণৰ আখ্যান বণিত হৈছে।
ভিক্ষুৰ মৃত্যু হ'লে বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলে মৃতুদেহটো বিশেষ ধৰণেৰে সংৰক্ষণ কৰি থয়; যদিহে ভিক্ষুৰ মৃত্যুৰ ঠিক এক সপ্তাহমানৰ পিছত সৎকাৰ অনুষ্ঠান অৰ্থাৎ পয়- লেং পাতিব পৰা অৱস্থাত থাকে।
কিন্তু সিমান দিনত পয়- লেং পাতিব পৰাৰ গাঁৱৰ সকলোবোৰ আন্ত: গাঁথনিৰ সা- সুবিধা নাথাকিলে ভিক্ষুৰ মৃত্যুদেহটো মৃত্যুৰ লগে লগে সৎকাৰ কৰি পয়- লেঙৰ বাবে অস্থিহে সংগ্ৰহ কৰি থৈ দিয়া হয়।
উল্লেখ্য যে এজন ভিক্ষুৰ মৃত্যুত পয়-লেং পতাটো নিয়মৰ ভিতৰত ধৰা হয় যদিও কিমান দিনৰ ভিতৰত পাতিব লাগিব, তাৰ কোনো ধৰা- বন্ধা সময় নাই।
এজন বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী লোকে যিমান বেছিসংখ্যক পয়-লেং অনুষ্ঠানত ভাগ ল'ব পাৰে, সিমান পুণ্য কৰা বুলি বিশ্বাস কৰে।
অতিথিসকলক থাকিবৰ বাবে চালি সাজি সুবিধা কৰি দিয়াৰ উপৰি আদৰণিৰ উপলক্ষ্যত আটক- ধুনীয়াকৈ তোৰণো সাজি উলিওৱা হয়।
উৎসৱৰ দিনা ৰথখন নিদিষ্ট স্থানত থোৱাৰ পিছত ভিক্ষুসকলৰ নেতৃত্বত ঢোল, তাল বাদ্য যন্ত্ৰ সংগত কৰি নৃত্য- গীতৰ মাজেদি ভিক্ষুজনৰ অস্থি বা কফিন সংৰক্ষণ কৰি থোৱা স্থানলৈ দীঘলীয়া সমদলেৰে গমন কৰে।
যথাস্থান পোৱাৰ পিছত ভিক্ষুসকলে আসন গ্ৰহণ কৰি স্তোত্ৰ পাঠ কৰে আৰু উপস্থিতসকলে মৃত ভিক্ষুজনলৈ শেষবাৰৰ বাবে শ্ৰদ্ধাঞ্জলি নিবেদন কৰে।
ধূপ- ধূনা, মমবাতি আদি জ্বলাই ভিক্ষুসকলে পঞ্চশীল গ্ৰহণ কৰোৱাৰ পিছত ৰথখন টনা- টনি অনুষ্ঠান আৰম্ভ হয়।
সাধাৰণতে পুৰুষ আৰু মহিলা দুটা ভাগত বিভক্ত হৈ ৰথখন নিজৰ ফাললৈ টানি আনি জয়ী হ'বৰ বাবে চেষ্টা কৰা দেখা যায় আৰু এনেদৰে টনা টনি কৰোঁতে যথেষ্ট আনন্দ- উত্তেজনা অনুভৱ কৰা হয়।
অৱশ্যে এই সকলোখিনি ধৰ্মীয় পৰম্পৰা আৰু ৰথ টনাটনি কৰি কৰ্মৰ ফলত মাটিৰ উৰ্বৰতা শক্তি বৃদ্ধি পায় বুলি তাইসকলে বিশ্বাস কৰে।
আনকি কিছুলোকে ৰছীডাল সামান্য অংশ এৰুৱাই ঘৰলৈ লৈ আনে তেনে বস্তু লগত ৰাখিলে সকলোৰে আপায় অমংগল দূৰ হয় বুলি ধৰ্মপ্ৰাণ লোকসকলে বিশ্বাস কৰে।
কিন্তু কিছুদিনৰ পলমকৈ আয়োজন কৰা পয়- লেং অনুষ্ঠানত ৰথখন সৎকাৰ কৰা নহয়; কাৰণ তেনে পয়- লেঙৰ আগতেই ভিক্ষুৰ মৃতদেহ সৎকাৰ কৰে।
ৰথখনৰ চিতা দিবলগীয়া হ'লে গাঁৱৰ এজন বয়স্ক লোকে চিতাত জুই দিয়ে আৰু কম্মু সাজি তাতে অস্থিৰো সংৰক্ষণ কৰি থয়।
অনুষ্ঠানৰ শেষত মৃত ভিক্ষুজনৰ খালী হোৱা স্থান পূৰণ কৰিবৰ বাবে উপস্থিত ভিক্ষু সংঘই এজন নতুন ভিক্ষুক দায়িত্বভাৰ অৰ্পণ কৰে।
অন্যান্য ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ বিপৰীতে পয়লেং কোনো নিৰ্দিষ্ট দিন বাৰ অথবা তিথিত পালন কৰা নহয় আৰু এই উৎসৱ যাৰ দ্বাৰা তেওঁলোকে নিৰ্বাণপ্ৰাপ্ত বৌদ্ধ ভিক্ষুসকলৰ প্ৰতি শেষ শ্ৰদ্ধা জ্ঞাপন কৰে।
অতীতত এজন বৌদ্ধ ভিক্ষুৰ মৃত্যু হ'লে মৃতদেহটো এক জটিল পদ্ধতিৰে ছমাহ বা এবছৰলৈ সংৰক্ষণ কৰি এক শুভদিনত পয়লেং পাতি দাহ কৰা হৈছিল,কিন্তু বৰ্তমান ভিক্ষুৰ নিৰ্বাণ প্ৰাপ্তিৰ এক বা দুই দিনৰ ভিতৰত এটা কাঠেৰে নিৰ্মিত সুসজ্জিত বাকচত মৃতদেহটো সুমুৱাই সেইটো বিভিন্ন মাংগলিক বাদ্যধ্বনিৰ মাজেৰে নিৰ্দিষ্ট স্থানলৈ লৈ যোৱা হয়।
যাত্ৰা পথত বাদ্যযন্ত্ৰৰ ধ্বনিৰ ছেৱে ছেৱে আখৈ-ফুল-পইচা আদি ছটিওৱা হয় আৰু ধৰ্মীয় আচাৰ-বিধি অনুসৰি শৱদাহ কৰি অস্থি সংগ্ৰহ কৰা হয়।
পিছত কোনো এক সুবিধাজনক দিনত এই অস্থিখিনি ৰথত আৰোহণ কৰাই নিৰ্দিষ্ট নিয়ম-নীতি অনুসৰি পয়লেং বা ৰথযাত্ৰা অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
পয়লেঙৰ বাবে ব্যৱহৃত ৰথৰ চকাৰ সংখ্যা নিৰ্বাণপ্ৰাপ্ত ভিক্ষুৰ পদ মৰ্যাদাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
সাধাৰণতে ভিক্ষুৰ বাবে চাৰিচকীয়া, স্থবিৰৰ বাবে ছয়চকীয়া আৰু মহস্থবিৰৰ বাবে আঠৰপৰা বাৰচকীয়া ৰথ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
যিসকল বিশিষ্ট আৰু খ্যাতনামা বৌদ্ধ ভিক্ষুৱে তেওঁৰ জীৱন কালত মানৱ জাতিৰ কল্যাণ আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ হকে কাম কৰি জীৱন উৎসৰ্গা কৰে, যিজন বৌদ্ধ ভিক্ষুৱে সংসাৰৰ মায়া, মোহ, তৃষ্ণা ত্যাগ কৰি বৌদ্ধ বিহাৰত থাকি শ্ৰমণ দীক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত ভিক্ষুত্ব লাভ কৰে, ভিক্ষুত্ব লাভ কৰাৰ কমেও ২০ বছৰ অতিবাহিত কৰে, তেনে পৰলোকগামী ভিক্ষুৰ মৃতদেহ লগে লগে সৎকাৰ নকৰি বৌদ্ধ পৰম্পৰা আৰু ৰীতি-নীতি অনুসৰি কফিনত কেইবামাহো সংৰক্ষিত কৰি এক বিশেষ স্থানত ৰখাৰ পাছত এক পৱিত্ৰ মাহ আৰু দিনত তেওঁৰ শেষকৃত্য সম্পাদন কৰিবৰ বাবে ‘পয়লেং’ বা ‘ম্যা-ফং’ উৎসৱ অনুষ্ঠিত কৰা হয়।