polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
কিন্তু পাছত তেওঁ কলা শাখালৈ আহে আৰু ১৯৭১ চনত কটন কলেজৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতক আৰু ১৯৭৩ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা একে বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৯৭৪ চনত তেওঁ কটন কলেজৰ ইংৰাজী বিভাগৰ অধ্যাপক ৰূপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে আৰু ১৯৮২ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগত যোগদান কৰে আৰু এসময়ত বিভাগটোৰ মুৰব্বী অধ্যাপক হয়।
দেৱ গোস্বামীৰ প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ কেইখন হ’ল; ‘বাণীকান্ত কাকতি আৰু অসমৰ বৌদ্ধিক ইতিহাস’ আৰু ‘ৰিডিং শংকৰদেৱ : মাৰজিনেলিটি এণ্ড ইণ্ডিয়াননেছ’ ।
তেওঁ সম্পাদনা কৰা গ্ৰন্থসমূহ ক্ৰমে, ‘বাণীকান্ত কাকতি : দ্য মেন এণ্ড হিজ ৱৰ্কচ্‌’ , যুটীয়াভাৱে টাবু টাইডৰ সৈতে সম্পাদিত ‘সৌৰভ কুমাৰ চলিহা আৰু অন্যান্য প্ৰৱন্ধ’ , ‘মুনীন বৰকটকী মিচেলেনী’ , ‘এচেছ অন শংকৰদেৱ’ ।
কৈশোৰ অৱস্থাত জয়া প্ৰদাই বিদ্যালয়ৰ বাৰ্ষিক অনুষ্ঠানত এটা নৃত্য পৰিৱেশন কৰিছিল৷ দৰ্শকৰ শাৰী পূৰাই বহি থকা এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালকে জয়া প্ৰদাক তেলেগু ছবি ভূমি কছমৰ বাবে এটা তিনি মিনিটীয়া নৃত্যৰ বাবে প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়৷ প্ৰথমাৱস্থাত জয়াই দ্বিধা অনুভৱ কৰিছিল যদিও পৰিয়ালৰ ফালৰ পৰা উৎসাহ লাভ কৰাৰ তেখেত আগুৱাই যায়৷ সেইখন ছবিত নৃত্যটো কৰাৰ বাবদ জয়া প্ৰদাক কেৱল দহটি টকা প্ৰদান কৰা হৈছিল৷ ছবিখনৰ সেই তিনিমিনিটীয়া অসম্পাদিত দৃশ্য তেলেগু ছবিৰ বহু গণ্য-মান্য ব্যক্তিক দেখুউৱা হয়৷ প্ৰতিষ্ঠিত ছবি পৰিচালকসকলে তেতিয়া জয়া প্ৰদাক মানসম্পন্ন ছবিৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰত অভিনয়ৰ বাবে প্ৰস্তাৱ দিবলৈ ধৰে৷ এইসমূহ প্ৰস্তাৱ জয়া প্ৰদাই গ্ৰহণ কৰে আৰু ১৯৭৬ চনত কেইবাখনো হিট ছবি উপহাৰ দি জয়া প্ৰদা কম সময়ৰ ভিতৰতে খ্যাতনামা অভিনয়-শিল্পী হৈ পৰে৷ ১৯৭৬ চনত কে. বালাচান্দেৰে পৰিচালনা কৰা ক'লা-বগা ছবি আন্থুলেনী কথাৰ বাবে জয়া প্ৰদাই ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা বঁটা অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়৷ ছবিখনত জয়া প্ৰদাৰ অভিনয়শৈলী জিলিকি উঠে৷ ১৯৭৭ চনত তেখেতে আদাৱী ৰামুড়ু নামৰ ছবিখনত অভিনয় কৰে৷ ছবিখনে বক্স অফিচত খলকনি তুলি অভিলেখ ভংগ কৰে আৰু জয়া প্ৰদাইও এগৰাকী তাৰকাৰ সন্মান অক্ষুণ্ন ৰাখে৷
জয়া প্ৰদা আছিল সত্তৰ, আশী আৰু নবৈৰ দশকত তেলেগু আৰু হিন্দী ভাষাৰ ছবিজগতৰ এগৰাকী প্ৰভাৱশালী আৰু প্ৰতিষ্ঠিত অভিনেত্ৰী৷ তিনিটাকৈ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ বিজয়ী জয়া প্ৰদাই একাধিক তামিল, কানাড়া,মাৰাঠী আৰু বাংলা ভাষাৰ ছবিতো অভিনয় কৰিছে৷ ছবিজগতত সফল কুশলী হিচাপে কাম কৰি থকাৰ সময়তে জয়া প্ৰদাই উদ্যোগটোৰ পৰা বিদায় লয় আৰু ৰাজনীতিত প্ৰৱেশ কৰে৷ তেখেতে ১৯৪ চনত তেলেগু দেশম পাৰ্টিত যোগদান কৰে৷ তেখেতে ২০০৪ চনৰ পৰা ২০১৪ চনলৈকে ৰামপুৰ লোকসভা সমষ্টিত এগৰাকী সাংসদ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে৷ ২০১৯ চনৰ ২৬ মাৰ্চত জয়া প্ৰদাই ভাৰতীয় জনতা দলৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সাধাৰণ সচিব ভূপেন্দৰ যাদৱৰ উপস্থিতিত দলটোত যোগদান কৰে৷
জয়া প্ৰদাৰ কেইখনমান স্মৰণযোগ্য ছবি হৈছে আন্থুলেনী কথা , সীতা কল্যাণম , সৰগম , কামচোৰ , কৱিৰত্ন কালিদাসা , সাগৰা সংগ্ৰামাম , টোহফা , শৰাৱী , আজ কা অৰ্জুন , থানেদাৰ , মা , প্ৰাণায়াম , আৰু ক্ৰান্তীৱীৰা সংগোলী ৰায়ান্না] . সাগৰ সংগ্ৰামাম নামৰ তেলেগু ছবিখনৰ বাবে তেখেতে তেলেগু ভাষাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ সন্মান লাভ কৰে৷ একেদৰে শ্ৰী শ্ৰী মুৱা আৰু আন্থুলেনী কথাৰ বাবেও ফিল্মফেয়াৰ-দক্ষিণৰ পৰা বিশেষ প্ৰদৰ্শনৰ বঁটা লাভ কৰে৷
২০০০ চনত জয়া প্ৰদাই মালায়ালম ভাষাৰ ছবি দেৱদূতনত অভিনয় কৰে৷ শিৱি মালায়িলে পৰিচালনা কৰা ছবিখনত মোহনলালে অভিনয় কৰিছিল৷ ছবিখনে সমালোচকৰ পৰা প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল যদিও দৰ্শকৰ মাজত জনপ্ৰিয় নহ'ল৷ ২০০২ চনত জয়া প্ৰদাই মাৰাঠী ভাষাৰ ছবিতো পদাৰ্পণ কৰে৷ তেখেতে আধাৰ নামৰ ছবিখনত অতিথি শিল্পী হিচাপে কাম কৰে৷ বৰ্তমানলৈকে তেখেতে আঠটা ভাষাৰ ছবিত অভিনয় কৰিছে আৰু ত্ৰিশ বছৰীয়া কেৰিয়াৰত ৩০০খন ছবিৰ লগত জড়িত হৈছে৷
১৯৫৫ চনৰ ৩ এপ্ৰিল তাৰিখে অন্ধপ্ৰদেশ ৰাজ্যৰ ৰাজামুন্দ্ৰীত জয়া প্ৰদাৰ জন্ম হৈছিল৷ জন্মতে তেখেতৰ নাম আছিল ললিতা ৰাণী৷ জয়া প্ৰদাৰ পিতৃ কৃষ্ণা ৰাও আছিল তেলেগু ছবিৰ এগৰাকী বিনিয়োগকাৰী৷ আনহাতে মাতৃ নিলাৱেনী আছিল গৃহিণী৷ ললিতা ৰাণীয়ে তেলেগু মাধ্যমৰ বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু শৈশৱৰ অৱস্থাতেই নৃত্য আৰু সংগীতৰ বিদ্যালয়তো নামভৰ্তি কৰে৷
১৯৯০ দশকৰ আৰম্ভণিতে জয়া প্ৰদাই অমিতাভ বচ্চন আৰু জীতেন্দ্ৰৰ বিপৰীত বহুকেইখন ছবিত নায়িকাৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হয়৷ ১৯৯৪ চনৰ পৰা তেখেতে ছবিত কাম কৰাটো কমাই দিয়ে আৰু ৰাজনৈতিক কেৰিয়াৰৰ লগত জড়িত হৈ পৰে৷
ভাৰতৰ লব্ধপ্ৰতিষ্ঠ চলচ্চিত্ৰনিৰ্মাতা সত্যজিৎ ৰায়ে জয়া প্ৰদাক ভাৰতীয় পৰ্দাৰ সবাতোকৈ শুৱনি মুখ বুলি অভিহিত কৰিছিল৷
আইৰিন গুয়েন্থাৰে এই শব্দটোৰ জাৰ্মান মূলৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছে, আৰু পূৰ্বৰ এটা যাদু বাস্তৱবাদী শিল্পক পৰৱৰ্তী যাদু বাস্তৱবাদী সাহিত্যৰ সৈতে কেনেকৈ জড়িত;-শীৰ্ষক প্ৰশ্নটো উত্থাপন কৰিছে।
যাদু বাস্তৱবাদৰ প্ৰতিষ্ঠাতাসকলৰ ভিতৰতঃ লেখক গেব্ৰিয়েল গাৰ্চিয়া মাৰ্কেজ, ইছাবেল এলেণ্ডে, জৰ্জ লুইছ বৰ্গেছ, জুয়ান ৰুলফো, মিগেল এঞ্জেল আষ্টুৰিয়াছ, এলেনা গাৰো, মিৰেয়া ৰ'বেলছ, ৰোমুলো গালেগোছ আৰু আৰ্টুৰো উছলাৰ পিয়েট্ৰি।
ইংৰাজী সাহিত্যত ইয়াৰ মুখ্য প্ৰতিনিধিসকলৰ ভিতৰত আছে নীল গেইমেন, ছালমান ৰুছডি, এলিছ হফমেন, নিক জোৱাকিন, নিকোলা বাৰ্কাৰ।
বাংলা সাহিত্যত যাদু বাস্তৱবাদৰ বিশিষ্ট সাহিত্যিকসকলৰ ভিতৰত নবাৰুন ভট্টাচাৰ্য, আখতেৰুজ্জামান ইলিয়াছ, শ্বাহিদুল জাহিৰ, জিবাননন্দ দাস আৰু চৈয়দ ৱালিউল্লাহ আদি উল্লেখযোগ্য।
কন্নড় সাহিত্যত সাহিত্যিক শিৱৰাম কৰণ্থ আৰু দেৱানুৰ মহাদেৱে তেওঁলোকৰ অতি বিশিষ্ট গ্ৰন্থসমূহত যাদুকৰী বাস্তৱবাদৰ সঞ্চাৰ কৰিছে।
পোলেণ্ডৰ সাহিত্যত যাদু বাস্তৱবাদক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে ২০১৮ চনৰ সাহিত্যৰ নোবেল বঁটা বিজয়ী অলগা টোকাৰচুকে।
বোধহয়, যাদুকৰী বাস্তৱবাদে একেবাৰে সৰল ভাষাত সাহিত্যকে বুজায়, য'ত যাদুকৰী বা অতিপ্ৰাকৃতিক পৰিঘটনাসমূহ বাস্তৱ-জগতৰ বা লৌকিক পৰিৱেশত উপস্থাপন কৰা হয়, যিবোৰ সাধাৰণতে উপন্যাস আৰু নাটকীয় অভিনয়ত পোৱা যায়।
ইয়াক সাধাৰণতে কল্পনাৰ পৰা পৃথক ধাৰা বুলি গণ্য কৰা হয়; কাৰণ যাদুকৰী বাস্তৱবাদে যথেষ্ট পৰিমাণৰ বাস্তৱিক বিৱৰণ ব্যৱহাৰ কৰে।
লগতে বাস্তৱৰ বিষয়ে এটা কথা ক'বলৈ এক বা একাধিক যাদুকৰী উপাদান ব্যৱহাৰ কৰে, আনহাতে কল্পনা কাহিনীবোৰো প্ৰায়ে বাস্তৱৰ পৰা পৃথক কৰা হয়।
যাদুকৰী বাস্তৱবাদক প্ৰায়ে বাস্তৱ আৰু যাদুকৰী উপাদানৰ সংমিশ্ৰণ হিচাপে দেখা যায় যিয়ে সাহিত্যিক বাস্তৱবাদ বা কল্পনাতকৈ অধিক অন্তৰ্ভুক্ত লেখাৰ ৰূপ উৎপন্ন কৰে।
মেথিউ ষ্ট্ৰেচাৰে ইয়াক সংজ্ঞায়িত কৰিছে এইদৰে, "যেতিয়া অতি বিশদ, বাস্তৱিক পৰিৱেশ এটাক বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰাকৈ অতি অদ্ভুত কিবা এটাই সমৃদ্ধ কৰে; তেতিয়া কি হয়!" এই শব্দটো আৰু ইয়াৰ বহল সংজ্ঞা প্ৰায়ে বিভ্ৰান্ত হ’ব পাৰে, কিয়নো বহু লেখকক যাদুকৰী বাস্তৱবাদী হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হয়।
২০১২ চনৰ ১৫ জুলাই তাৰিখে সন্ধিয়া সময়ত 'দ্য অৰুণাচল টাইমছ্' কাকতৰ ইটানগৰত অৱস্থিত কাৰ্য্যালয়ৰ সম্মুখতে তিনিজন বন্দুকধাৰীয়ে টংগাম ৰীণাৰ ওপৰত গুলীবৰ্ষণ কৰে।
তেওঁক ততাতৈয়াকে নিকটৱৰ্তী ৰাম কৃষ্ণ মিছন হস্পিটেললৈ লোৱা হয় আৰু চিকিৎকৰ পৰীক্ষাৰ অন্তত তথ্য অনুসৰি ৰীণা তেওঁৰ অন্ত্ৰ আৰু ৰাজহাঁড়ত গুৰুতৰ ভাৱে আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈছিল।
সংবাদ মাধ্যমৰ নেৰানেপেৰা দাবীৰ শেষত ৰাজ্যখনৰ আৰক্ষী বিভাগে সেই গোচৰৰ দায়িত্ব কেন্দ্ৰীয় অনুসন্ধান সংস্থা ক প্ৰদান কৰে যদিও কেন্দ্ৰীয় সংস্থাটোৱে সেয়া প্ৰত্যাখ্যান কৰে।
প্ৰায় এবছৰতকৈও অধিক কালৰ পিছত য়ুমলাং আচুং নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে টংগাম ৰীণাৰ ওপৰত প্ৰাণঘাতী আক্ৰমণৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল বুলি ঘোষণা কৰে।
আচুঙৰ সহযোগী অজিত পেগু আৰু ৰাজু গুৰুঙৰ স্বীকাৰোক্তি অনুসৰি আচুং আৰু তেওঁৰ সংগঠনৰ ক্ৰিয়া-কলাপৰ সম্পৰ্কে ৰীণাই কাকতত নিলিখাৰ বাবেই সিহঁত খৰ্গহস্ত হৈছিল।
ৰীণাৰ ৰাজহাঁড়ত বন্দুকৰ গুলীয়ে অতি গুৰুতৰ আঘাত কৰিব নোৱৰাৰ বাবে ৰীণাৰ স্বাস্থ্য ক্ৰমে উন্নততৰ অৱস্থালৈ আহে।
অৰুণাচল প্ৰদেশত নিৰ্মিত, নিৰ্মীয়মান আৰু নিৰ্মতব্য জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্পসমূহৰ অনুপযোগিতা আৰু কু-প্ৰভাৱৰ বিষয়ে টংগাম ৰীণাৰ বিস্তৃত লেখা-মেলা সমূহৰ বাবে -এ ২০১৭ চনত তেওঁক ' ' বঁটা প্ৰদান কৰে।
তেওঁৰ কৰ্মজীৱনৰ আদিৰে পৰা নগা বিদ্ৰোহী সংগঠন নেছনেল চ'ছিয়েলিষ্ট কাউন্সিল অৱ নাগালেণ্ড , দুৰ্নীতি, জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্প, আৰু জনজাতীয় লোকসমূহে সম্মুখীন অন্যায়ৰ বিষয়ে লিখা-মেলা কৰি আহিছে।
চৰকাৰী বিতৰণ ব্যৱস্থাৰে যোগান ধৰা খাদ্য সামগ্ৰী আৰু কেৰাচিন তেলৰ বিতৰণত সংঘটিত দুৰ্নীতিও তেওঁৰ নিৱন্ধই সামৰি লৈছে।
তেওঁ চিয়াং পিপলছ ফ'ৰামৰ উপাধ্যক্ষ হিচাপে চিয়াং নদীৰ ওপৰত পৰিকল্পিত নদীবান্ধ সমূহৰ বিৰুদ্ধে প্ৰচাৰত নেতৃত্ব প্ৰদান কৰিছিল।
অৰুণাচল প্ৰদেশৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত সংঘটিত দুৰ্নীতি, উগ্ৰবাদ আৰু জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্পসমূহৰ ভিতৰচ’ৰাৰ সম্পৰ্কে সমালোচনামূলক নিৱন্ধ লিখাৰ বাবে ২০১২ চনত তেওঁ প্ৰাণনাশী আক্ৰমণৰ মুখামুখি হৈছিল।
ড০ নীলিমা শইকীয়া বা ড০ মালিনী হৈছে অসম, ভাৰতৰ এগৰাকী বিজ্ঞানী, লেখিকা, গৱেষিকা, বক্তা আৰু ৰামায়ণী তথা মহাকাব্যিক সাহিত্যৰ এগৰাকী চৰ্চাকাৰী৷ তেখেত যোৰহাট, অসমস্থিত উত্তৰ-পূব বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰাক্তন বিজ্ঞানী৷ ড০ নীলিমা শইকীয়াই মাটিৰ অণুজীৱবিজ্ঞান, জৈৱিক উপায়েৰে মাটি প্ৰৱন্ধনৰ লগতে আৰু উদ্ভিদ আৰু ভূ-স্বাস্থ্যৰ দিশত অভিজ্ঞতা অৰ্জন কৰিছে৷ জৈৱ-প্ৰতিকাৰৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেখেতে ২০০৩-০৪ চনত ভাৰত চেম্বাৰছ অৱ কমাৰ্ছৰ তৰফৰ পৰা বি.পি. পোড্ডাৰ স্মাৰক বঁটা পাবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ ড০ মালিনী ৰামায়ণী আৰু মহাকাব্যিক সাহিত্যৰ এগৰাকী চৰ্চাকাৰী৷ ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ বহুকেইটা নাৰী চৰিত্ৰ তেখেতৰ উপন্যাসৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ৷ ইয়াৰ উপৰি ড০ মালিনীয়ে বিজ্ঞানভিত্তিক আৰু বিশ্লেষণাত্মক গ্ৰন্থও ৰচনা কৰিছে৷ তেখেত যোৰহাট তৰাজানস্থিত মহাকাব্যিক অধ্যয়ন কেন্দ্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাপক-সচিব৷
ড০ নীলিমা শইকীয়া সামাজিক-অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ বাবে একাধিক প্ৰযুক্তিৰ বিকাশ সাধন কৰিছে৷ এতিয়ালৈকে তেখেতে পঞ্চাছখনতকৈও অধিক গৱেষণা-পত্ৰ প্ৰস্তুত কৰিছে৷ ড০ নীলিমা শইকীয়া ছটা পেটেণ্টৰ অধিকাৰী৷ নতুন দিল্লীত নতুনকৈ স্থাপিত হোৱা বৈজ্ঞানিক আৰু উদ্ভাৱনমূলক গৱেষণা একাডেমি ত তেখেতে সহযোগী ডিন হিচাপে দায়িত্ব পালন আৰু কৰ্ম সম্পাদন কৰিছিল৷
মাটিৰ মাইক্ৰ'ফ্লোৰাৰ ওপৰত কৃষি-ৰাসায়নিক পদাৰ্থৰ প্ৰভাৱ, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ কৃষি বিভাগৰ পৰা লাভ কৰা পুঁজিৰ সহায়ত, ১৯৮৯-৯২
খাৰুৱা তেলৰ দ্বাৰা দূষিত হোৱা মাটিত উৎপন্ন উদ্ভিদৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ, নিৰীক্ষণ আৰু বিষাক্ততা নিৰ্ধাৰণ, তেল আৰু প্ৰাকৃতিক গেছ নিগম, শিৱসাগৰ, অসম, ভাৰত, ২০০১-২০০৩
ড০ নীলিমা শইকীয়াৰ ছদ্ম নাম হৈছে ড০ মালিনী৷ এইটো নামেৰেহে তেখেত পাঠক সমাজৰ ওচৰত পৰিচিত৷ তেখেতে বিগত সময়ত ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ অনেক নাৰী চৰিত্ৰৰ আধাৰত কেইখনমান উপন্যাস ৰচনা কৰিছে৷ তেখেতৰ একাংশ গ্ৰন্থ ইংৰাজী ভাষালৈও অনূদিত হৈছে৷ ইয়াৰোপৰি শিশু আৰু বিজ্ঞানমূলক লেখাৰ পঢ়ুৱৈসকলৰ বাবেও তেখেতে গ্ৰন্থ আৰু নিয়মীয়াকৈ প্ৰবন্ধ ৰচনা কৰিছে৷ তেখেতৰ মুঠ গ্ৰন্থৰ সংখ্যা চল্লিচখনতকৈও অধিক৷ তেখেতৰ দুখনমান গ্ৰন্থ তলত উল্লেখ কৰা হৈছে৷
লাখ লাখ আকাশী কুমাৰী উপস্থিত আছিল, লগতে বিষ্ণুৰ পত্নী লক্ষ্মীও তেওঁৰ দাসীৰ দলটোৰ সৈতে উপস্থিত আছিল।
যেতিয়া বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ গায়ক টুম্বুৰুক অতি সন্মান আৰু প্ৰশংসা কৰা হৈছিল, তেতিয়া নাৰদ ক্ষুণ্ণ হৈছিল; আৰু যেতিয়া লক্ষ্মীৰ এগৰাকী দাসীয়ে নাৰদক তুচ্ছজ্ঞান কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁ লক্ষ্মীক ৰাক্ষসী ৰূপত পৃথিৱীত জন্ম লোৱাৰ বাবে অভিশাপ দিছিল।
যেতিয়া নাৰদৰ খং কমি আহিল তেতিয়া তেওঁ অনুশোচনা কৰিলে, আৰু তাৰ পিছত অলপ সময়ৰ পিছতে বিষ্ণু আৰু লক্ষ্মী তেওঁৰ দুখ শান্ত কৰিবলৈ আহিল।
বিষ্ণুৱে নাৰদক পৰামৰ্শ দিলে যে যদি তেওঁ টুম্বুৰুৰ দৰেই সন্মান লাভ কৰিব বিচাৰে তেন্তে তেওঁ ভক্তিমূলক গায়নৰ নিপুণ গণবন্ধু নামেৰে জনাজাত মহান উলুকাৰ সৈতে গায়ন শৈলী অধ্যয়ন কৰিব লাগিব।
কলিংগৰ ৰজালৈ তেওঁৰ খ্যাতি বিয়পি পৰে আৰু কৌশিকে বিষ্ণুৰ বিপৰীতে তেওঁৰ হৈ ভক্তিমূলক গীত গোৱাৰ দাবী জনায়।
কৌশিকে জোৰ দি কৈছিল যে তেওঁ কেৱল বিষ্ণুৰ প্ৰশংসাহে কৰিব পাৰে, আৰু তেওঁৰ শিষ্যসকলে ধৰি লৈছিল যে তেওঁলোকে কেৱল বিষ্ণুৰ প্ৰশংসাহে শুনিব পাৰে।
অৱশেষত যেতিয়া তেওঁলোকৰ জীৱনৰ অন্ত পৰিল, তেতিয়া তেওঁলোকে সৃষ্টিকৰ্তা ব্ৰহ্মাৰ জগতলৈ প্ৰস্থান কৰিলে আৰু তেওঁ তেওঁলোকক বিষ্ণুৰ বাসস্থান বিষ্ণু-লোকলৈ লৈ গ’ল, য’ত তেওঁলোক চিৰকাল বাস কৰিছিল।
অদ্ভুত ৰামায়ণখন ২৭টা সৰ্গেৰে ৰচিত, আৰু ইয়াত পৰম্পৰাগত ৰামৰ আখ্যানটো চমুকৈহে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
বাল্মিকীৰ মূল কথনত চিত্ৰিত কৰা ৰামৰ জীৱনৰ আদিম খণ্ডবোৰ—যেনে ৰামৰ জন্মৰ কাহিনী, বিশ্বামিত্ৰৰ সৈতে তেওঁৰ প্ৰশিক্ষণ, সীতাৰ স্বয়ম্বৰত শিৱৰ ধনু ভঙা— এই অংশকেইটা বাদ দিয়া হৈছে।
এইখন ৰামায়ণত ৰামৰ জীৱনৰ এই অভিযোজনৰ আৰম্ভণি হয় পৰশুৰামৰ সৈতে মুখামুখি হোৱাৰ পৰা, যেতিয়া তেওঁ আৰু তেওঁৰ পৰিয়াল জনকপুৰাত বিয়াৰ পৰা উভতি অহালৈকে এই সময়চোৱাৰ কথাৰ উল্লেখ আছে।
এই কাহিনীটোৱে মহাকাব্যখনৰ অন্যান্য উল্লেখযোগ্য পৰিঘটনাসমূহতকৈ অধিক উজ্জ্বলতাৰে উদ্ভাসিত হয়, বাল্মিকীৰ প্ৰাথমিক ৰচনাৰ প্ৰধান বিষয়বস্তুসমূহৰ ওপৰত বিশদভাৱে বৰ্ণনা কৰাৰ উদ্দেশ্যে সহায়ক গল্পসমূহৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে।
নাৰদে গান গোৱাৰ দক্ষতা শিকিছিল, আৰু নিজকে এজন বিশেষজ্ঞ বুলি কল্পনা কৰি তেওঁ নিজৰ দক্ষতা আৰু ভাল কৰিবলৈ বুলি টুম্বুৰুৰ বাসস্থানলৈ আগবাঢ়িছিল।
বিষ্ণুৱে কৃষ্ণৰূপে বিষ্ণুৰ অৱতাৰৰ সময়লৈকে ভগৱানৰ স্তুতি গাই গন্ধৰ্ব আকাশী সংগীতজ্ঞ হিচাপে বিচৰণ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল।
পিছত তেওঁ বিষ্ণুক ঘটনাটোৰ কথা সোঁৱৰাই দিয়াত তেওঁ নাৰদক বিভিন্ন বিশেষজ্ঞৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিলে যেতিয়ালৈকে তেওঁৰ সংগীতৰ আদেশ প্ৰায় সিদ্ধ নহয়।
ৰামৰ পৰম্পৰাগত কাহিনীৰ পুনৰাবৃত্তি আৰম্ভ হয় ৰামৰ পৰশুৰামৰ সৈতে মুখামুখি হোৱাৰ পৰা, যেতিয়া তেওঁ সীতাৰ সৈতে বিবাহৰ পৰা অযোধ্যালৈ ঘূৰি আহিছিল।
দুয়োৰে মাজত বলিষ্ঠ বাক্যৰ অন্তত ৰামে পৰশুৰামৰ ধনুত এটা শৰ বান্ধি দিয়ে আৰু পৰশুৰামৰ দিশত নিক্ষেপ কৰি থাকোঁতে তেওঁ পৰম সত্তা হিচাপে নিজৰ মহাজাগতিক ৰূপ দেখুৱাই দিলে।
সেই মুহূৰ্ততে পৃথিৱীখন ডাঙৰ ডাঙৰ বজ্ৰপাতৰ শব্দৰে কঁপি উঠিল আৰু বিজুলীৰ জিলিকনিয়ে আকাশখন পোহৰাই তুলিলে।
পৰশুৰামে ৰাম যে সঁচাকৈয়ে বিষ্ণুৰ অৱতাৰ সেই কথা চিনি পাই তেওঁক প্ৰণাম কৰি মহেন্দ্ৰ পৰ্বতলৈ উভতি আহি তপস্যা আৰম্ভ কৰে।
ঋষি ভৰদ্বাজে বাল্মিকীৰ কাষ চাপি ৰামৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰিবলৈ ক’লে, ৰামায়ণত লাখ লাখ শ্লোক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে, যাৰ অধিকাংশই উপলব্ধ নহয়।
ভৰদ্বাজে সেই গোপন কাহিনীবোৰৰ এটা শুনিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল, যিটোত বাল্মিকীয়ে সন্মতি দিছিল, লক্ষ্য কৰিছিল যে এই সংস্কৰণে প্ৰকৃতিৰ অৱতাৰ সীতাৰ কৰ্মৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিব।
বাল্মিকীয়ে অৱশ্যে জোৰ দি কৈছিল যে ৰাম পৰম শক্তিৰ প্ৰকাশ, আৰু শেষত ৰাম আৰু সীতাৰ মাজত কোনো প্ৰভেদ নাই— তেওঁলোক এক।
নাৰদ আৰু পৰ্বত স্বয়ম্ববৰত উপস্থিত হৈছিল, দুয়োজনে শ্ৰীমতীক বিষ্ণুৰ আৰ্শীবাদত বান্দৰৰ ৰূপত দেখা দিছিল, কিন্তু প্ৰত্যেকেই নিজকে সুদৰ্শন আৰু অপ্ৰতিৰোধ্য কল্পনা কৰিছিল।
শ্ৰীমতীয়ে বান্দৰমুখী ঋষিসকলক তেওঁৰ আগত দেখিছিল যদিও অৱশ্যেই তেওঁলোকক নাৰদ আৰু পৰ্বত বুলি চিনি নাপালে, আৰু সেইবাবে আচৰিত হৈছিল আৰু তেওঁ বান্দৰমুখী ঋষি দুজনৰ মাজৰ পৰা সুদৰ্শন যুৱক ৰূপত বিষ্ণুক বাছি লৈছিল।
ৰামৰ দণ্ডকাৰণ্যলৈ নিৰ্বাসনৰ পিছত সীতাক ৰাৱণৰ দ্বাৰা অপহৰণ কৰাৰ দিশলৈ কাহিনীটো দ্ৰুতগতিত আগবাঢ়ি যায়।
হনুমানক লগ পোৱাৰ লগে লগে ৰামে তেওঁক বিষ্ণু হিচাপে চমুকৈ তেওঁৰ মহাজাগতিক ৰূপ দেখুৱাইছিল, লক্ষ্মী লক্ষ্মণে তেওঁৰ ৰূপ শেষনাগ হিচাপে প্ৰকাশ কৰিছিল।
পাছলৈ হনুমানে তেওঁৰ প্ৰকৃত স্বৰূপ প্ৰকাশ কৰিলে যদিও গ্ৰন্থখনত তেওঁৰ প্ৰকৃত স্বৰূপৰ বিষয়ে বিশদভাৱে উল্লেখ কৰা হোৱা নাই ।
ব্ৰহ্মাই তেওঁক বৰদান দিবলৈ আগবঢ়াত ৰাৱনে অনন্ত জীৱনৰ অনুৰোধ কৰিলে, কিন্তু ব্ৰহ্মাই ইংগিত দিলে যে সেয়া সম্ভৱ নহয়।
তাৰ পিছত ৰাৱণে তেওঁক দেৱতা, ৰাক্ষস, যক্ষ, আৰু আন বহুতো আকাশী সত্তা তেওঁৰ ওচৰত দুৰ্বল প্ৰতিপন্ন হ'বলৈ অনুৰোধ কৰিছিল; কিন্তু তেওঁ মানুহক তালিকাখনত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা নাছিল কাৰণ তেওঁৰ মতে তেওঁলোকৰ কোনো পৰিণতি নাছিল।
অম্বৰীশে তেওঁক সদায় বিষ্ণুৰ পৰম আনন্দত মগ্ন হৈ থাকিবলৈ ক’লে , বিনিময়ত তেওঁ বিষ্ণুৰ সকলো ভক্তক ৰক্ষা কৰিব বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে।
বিষ্ণু সন্তুষ্ট হৈ তেওঁৰ ঐশ্বৰিক চক্ৰৰে ৰজাক সদায় ৰক্ষা কৰিব বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰি বৰদান প্ৰদান কৰে।
ঋষি নাৰদ আৰু পৰ্বতে তেওঁক পত্নীৰ বাবে প্ৰত্যেকেই কামনা কৰিছিল আৰু সেয়েহে অম্বৰিশে নিৰ্দিষ্ট এজনক বাছি ল’ব নোৱাৰি তথা আনজনৰ ক্ৰোধত ভুগিব নোৱাৰি তেওঁ তেওঁৰ জীয়ৰীৰ স্বয়ংবৰৰ ব্যৱস্থা কৰিলে, যাতে তেওঁ নিজৰ স্বামী কোন হ’ব লাগে সেইটো সিদ্ধান্ত ল’ব পাৰে।
জনকপুৰত থকা দেউতাকৰ ঘৰত বাস কৰা তাই অতি সৰু থাকোঁতে এজন ব্ৰাহ্মণে পাৰ হৈ ৰাৱণৰ ডাঙৰ ভাইটিৰ কথা কৈছিল, নাম সহস্ৰ ৰাৱণ, এহেজাৰ অস্ত্ৰধাৰী আৰু হাজাৰ মূৰৰ, পুষ্কৰ নামৰ দ্বীপত বাস কৰিছিল, তেওঁতকৈ বহুত বেছি শক্তিশালী আছিল তেওঁৰ সৰু ভায়েক।
ৰামে নিজৰ বান্দৰ, মানুহ, ৰাক্ষসৰ সৈন্যবাহিনী সংগ্ৰহ কৰি সহষ্ট্ৰ ৰাৱণ জয় কৰিবলৈ প্ৰস্থান কৰিলে।
ৰামৰ সৈন্যবাহিনী তেওঁৰ বিৰুদ্ধে নিয়োজিত হোৱা দেখি সহস্ৰ ৰাৱণ আচৰিত হৈছিল, কিন্তু ক্ষন্তেকতে তেওঁৰ ৰাক্ষসৰ দলবোৰক একত্ৰিত কৰিলে।
ই বাল্মীকি ৰামায়ণ—সাধাৰণতে মূল সংস্কৰণ বুলি গণ্য কৰা—আৰু তুলসীদাসৰ ৰামচৰিতমানস শীৰ্ষক অৱধি সংস্কৰণ, উত্তৰ ভাৰতৰ ৰামায়ণ কাহিনীৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় সংস্কৰণতকৈ যথেষ্ট পৰিমাণে অস্পষ্ট।
নাৰদ আৰু পৰ্বতে তেতিয়া বিষ্ণুৱে কৰা কামটো উপলব্ধি কৰিলে, আৰু তেওঁক অভিশাপ দিলে যে তেওঁ পৃথিৱীত মানুহ হিচাপে জন্ম ল’ব, আৰু তেওঁৰ পত্নীক বিচাৰি অৰণ্যত ঘূৰি ফুৰিব— শ্ৰীমতীৰ পুনৰ জন্ম হ'ব যাক কোনো দুষ্ট সত্তাৰ দ্বাৰা অপহৰণ কৰা হ’ব।
ব্ৰহ্মাৰ বৰদানত সাহস পাই ৰাৱণে ত্ৰিলোক জয় কৰাৰ প্ৰচেষ্টা আৰম্ভ কৰিলে, কিন্তু তেওঁৰ অসাৱধান আচৰণে পত্নী মন্দোদৰীৰ পৰা সীতাৰ জন্মৰ দিশত আগুৱাই যোৱা পৰিঘটনাবোৰক গতিশীল কৰি তুলিলে।
ৰামে যোগ আৰু সাংখ্য দৰ্শনৰ মৌলিক তত্ত্বসমূহ হনুমানৰ ওচৰত প্ৰকাশ কৰে, ইয়াৰ মৌলিক ঐক্যত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
জ্ঞানৰ পথেৰে বুজিব লাগিব লগতে যোগৰ দ্বাৰা অনুভৱ কৰিব লাগিব আত্মাৰ বিষয়ে কৰা আলোচনাত ৰামে আত্মাৰ সৈতে নিজৰ পৰিচয় প্ৰকাশ কৰিছিল।
ৰামায়ণ আখ্যানৰ এই ৰূপটোত সীতাক অত্যধিক প্ৰাধান্য দিয়া হৈছে আৰু প্ৰকৃততে ইয়াৰ দুটা উল্লেখযোগ্য অৱদান হৈছে তেওঁৰ জন্মৰ সময়ত হোৱা পৰিঘটনাৰ বিশদ বিৱৰণ—এই ক্ষেত্ৰত ৰাৱণৰ পত্নী মন্দোদৰীৰ প্ৰতি—লগতে ৰাৱণৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃক জয় কৰা মহাকালীৰ ৰূপত।
বিশটা শ্লোকত আমি ৰামে ৰাৱণ আৰু সীতাক বিচাৰি উলিওৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তা, লংকালৈ যোৱা, ৰাৱণ বিজয়, অযোধ্যালৈ বিজয়ী প্ৰত্যাৱৰ্তন আদি ব্যাখ্যা কৰা দেখিবলৈ পাওঁ।
হনুমানে হৃদয়ত ৰামৰ ৰূপক ধ্যান কৰি ৰামক আত্মা, পুৰুষ, হিৰণ্যগৰ্ভ, সমস্ত সৃষ্টিৰ উৎস হিচাপে ৰামৰ প্ৰতি ভক্তি প্ৰকাশ কৰি তাৰ পিছত তেওঁক প্ৰণাম জনাই
ৰামে নিজৰ বক্তব্য অব্যাহত ৰাখিছে, যিটো সত্তাৰ বিষয়ে তেওঁ কৈ আহিছে—যিটোৰ পৰা সমগ্ৰ সৃষ্টিৰ উত্থান ঘটিছে, সেই সত্তাৰ সৈতে নিজকে চিনাক্ত কৰিছে।
ৰামে হনুমানৰ লগত নিজকে সৃষ্টিৰ পূৰ্বপুৰুষ হিচাপে, আৰু যি আছে, আছিল আৰু হ’ব, সেই সকলোবোৰৰ বিষয়ে কথা পাতিছে।
মনিয়াৰ মনিয়াৰ-উইলিয়ামছ শীৰ্ষক উপনিষদ আৰু মহাকাব্যিক সাহিত্যত লিংগৰ উপস্থিতি দেখা যায়, য'ত ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে "চিহ্ন, প্ৰতীক, বৈশিষ্ট্য।
" এই শব্দটোৰ আন প্ৰাসংগিক অৰ্থবোৰৰ ভিতৰত আছে ঈশ্বৰ আৰু ঈশ্বৰৰ শক্তিৰ "প্ৰমাণ, সত্যতা, লক্ষণ।
" এই শব্দটোৰ উপস্থিতি যুক্তিৰ ওপৰত প্ৰাৰম্ভিক ভাৰতীয় গ্ৰন্থসমূহতো দেখা যায়, য'ত এটা অনুমান এটা চিহ্নৰ ওপৰত আধাৰিত, যেনে "যদি ধোঁৱা থাকে তেন্তে জুয়ো আছে" য'ত লিঙ্গটোৱে ধোঁৱাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে।
ই হিন্দু ধৰ্মৰ এক ধৰ্মীয় প্ৰতীক যি সকলো অস্তিত্ব, প্ৰতিটো মহাজাগতিক স্তৰত সকলো সৃজনশীলতা আৰু উৰ্বৰতাৰ হৈ শিৱক উৎপাদক শক্তি হিচাপে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
শ্বেতাশ্বতৰোপণিষদৰ মতে "শিৱ, সৰ্বোচ্চ প্ৰভুৰ কোনো লিঔগ নাই", অৰ্থাৎ তেওঁ যিকোনো বৈশিষ্ট্যৰ উৰ্ধত বিশেষকৈ তেওঁক নিৰ্দিষ্ট লিংগ পৰিচয়ৰ দ্বাৰা সংজ্ঞাবদ্ধ কৰিব নোৱাৰি।
লিংগক "নিৰাকাৰ বাস্তৱতাৰ" "বাহ্যিক প্ৰতীক" হিচাপে গণ্য কৰা হয়, যি হৈছে 'প্ৰাথমিক পদাৰ্থ'ক অতীন্দ্ৰিয় প্ৰেক্ষাপটত 'বিশুদ্ধ চেতনা'ৰ সৈতে একত্ৰিত কৰাৰ প্ৰতীক।
শৈৱবাদ পৰম্পৰাত লিংগ হৈছে শিৱৰ এক চমু নলাকাৰ স্তম্ভসদৃশ প্ৰতীক, যি শিল, ধাতু, ৰত্ন, কাঠ, মাটি বা মূল্যৱান শিলেৰে নিৰ্মিত।
বিশ্বকোষ ব্ৰিটানিকাৰ মতে, লিংগ হৈছে শিৱ মন্দিৰ আৰু ব্যক্তিগত মন্দিৰত পোৱা এক প্ৰতিনিধিত্ব মূলক প্ৰতীক সামগ্ৰী যি শিৱ আৰু "উৎপাদনশীল শক্তিৰ প্ৰতীক হিচাপে সন্মানিত।
অৰ্থাৎ সৃষ্টি আৰু পুনৰ্জন্মৰ ঐশ্বৰিক চিৰন্তন প্ৰক্ৰিয়া, আৰু নাৰী আৰু পুৰুষৰ মিলন যি সকলো অস্তিত্বক পুনৰ সৃষ্টি কৰে।
লিঙ্গটো সৃষ্টি আৰু ধ্বংসাত্মক শক্তিৰ প্ৰতীক হিচাপে ধাৰণা কৰা হয়, বিশেষকৈ গুহ্য, কৌল আৰু তন্ত্ৰ প্ৰথা, লগতে হিন্দু ধৰ্মৰ শৈৱবাদ আৰু শক্তিবাদ পৰম্পৰাত এই বিশ্বাস প্ৰচলিত।
ভাৰতীয় উপমহাদেশ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ পুৰাতাত্ত্বিক স্থানসমূহত পোৱা লিংগৰ আইকন'গ্ৰাফীত যোনিৰ ভিতৰত স্থাপন কৰা সৰল চুঙা আকৃতিৰ আৰ্হি পোৱা যায়।
মুখলিংগ হৈছে বৃত্তাকাৰ এক বা একাধিক মুখৰ ভাস্কৰ্য্য খোদিত স্তম্ভ; আৰু গুডিমাল্লামৰ ফেলাছ হৈছে লিংগৰ বাস্তৱিক প্ৰতিনিধিত্ব।
লিংগ-যোনিৰ ৰূপক সৃষ্টিশীল নীতি, নাৰী আৰু পুৰুষৰ মিলন, সৃষ্টিৰ চিৰন্তন বিশ্বতাত্ত্বিক প্ৰক্ৰিয়াও য়িন আৰু য়াঙৰ চীনা দৰ্শনত দেখুওৱা হৈছে, য'ত ব্যুৎপত্তিগত আৰু অৰ্থগতভাৱে য়িনে চেতনাৰ নাৰী, অৰ্ধ-একতাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে আৰু য়াঙে পুৰুষত্বক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ সৰহসংখ্যক ৰাষ্ট্ৰৰ দৰে লাওছো ভাৰতীয় আৰু চীনা সংস্কৃতিৰ দ্বাৰা যথেষ্ট পৰিমাণে প্ৰভাৱিত হৈছে।
এই সময়ছোৱাত দক্ষিণ-পূব এছিয়ালৈ হিন্দু ধৰ্ম, বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু ইছলাম ধৰ্মৰ প্ৰসাৰে ভাৰতীয় পৰম্পৰা আৰু সংস্কৃতিক বৰ্তমান ইণ্ডোনেছিয়া, মালয়েছিয়া, ছিংগাপুৰ, থাইলেণ্ড, বাৰ্মা, কম্বোডিয়া আৰু লাওছলৈ কঢ়িয়াই লৈ গৈছিল।
এই সময়ছোৱাতে বৌদ্ধ ভিক্ষুসকলে লাওছত পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় মছলা, তৰকাৰী আৰু নাৰিকলৰ গাখীৰৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল।
অৱশ্যে লাওছৰ অধিকাংশ চুবুৰীয়া দেশৰ বিপৰীতে, লাও লোকসকলৰ আঠাজাতীয় চাউলৰ প্ৰতি থকা আকৰ্ষণ আৰু লাও ৰন্ধনপ্ৰণালীৰ আঠাজাতীয় চাউলৰ গুৰুত্বলৈ লক্ষ্য কৰি এই কথা ক'ব পাৰি যে নাৰিকলৰ গাখীৰ আৰু নুডলচে কেতিয়াও লাও ৰন্ধনপ্ৰণালীত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰা নাছিল।
ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে নাৰিকলৰ গাখীৰ, তৰকাৰী আৰু নুডলছ মাত্ৰ কেইবিধমান চুপ, নুডল ব্যঞ্জন আৰু আঠাজাতীয় চাউলেৰে তৈয়াৰী মিঠাইতে সীমাবদ্ধ।
লাও ৰন্ধনপ্ৰণালী বা লাওচিয়ান ৰন্ধনপ্ৰণালী হৈছে লাওছৰ ৰন্ধনপ্ৰণালী আৰু ই দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ অন্যান্য ৰন্ধনপ্ৰণালীতকৈ ভিন্ন।
প্ৰায় ৬০ লাখ জনসংখ্যাৰ এক ক্ষুদ্ৰ স্থলবেষ্টিত ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে লাওছত জনমূৰি আঠাজাতীয় চাউলৰ ব্যৱহাৰ পৃথিৱীৰ ভিতৰতে সৰ্বাধিক আৰু ই বছৰি ১৭১ কিলোগ্ৰাম ।
লাও সম্প্ৰদায়ৰ মাজত প্ৰচলিত সাধাৰণ বিশ্বাস অনুসৰি তেওঁলোক পৃথিৱীত য'তেই নাথাকক, আঠাজাতীয় চাউলৰ আঠাই সদায়েই লাও সম্প্ৰদায়সমূহক একেলগে ধৰি ৰাখি তেওঁলোকক নিজৰ সংস্কৃতি তথা লাওছৰ সৈতে সংযোগ কৰি ৰাখিব।
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ধান গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানে লাওছক "সংগ্ৰহ কৰোঁ‌তাৰ স্বৰ্গ" বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।
ইয়াক প্ৰথমে তিনি দিনৰ বাবে কিণ্বন কৰি উতলোৱা হয় আৰু তাৰ পিছত পিঠাগুড়ি কৰি ইয়াক চালনীৰ মাজেৰে উতলা পানীত হেঁচি নুডলছ তৈয়াৰ কৰা হয়।
লাওছৰ পৰা চুবুৰীয়া অঞ্চললৈ লাওসকলৰ ঐতিহাসিক প্ৰব্ৰজনৰ ফলত লাও ৰন্ধনপ্ৰণালীয়ে উত্তৰ-পূব থাইলেণ্ড অৰ্থাৎ ইছানৰ লাও জনবসতিপূৰ্ণ অঞ্চলক প্ৰভাৱিত কৰিছে।
কম্বোডিয়া আৰু উত্তৰ থাইলেণ্ডলৈ লাওসকলৰ প্ৰব্ৰজনৰ লগে লগে তেওঁলোকৰ খাদ্যাভ্যাসো এই দুই অঞ্চললৈ বিস্তাৰিত হৈ পৰিছে।
এছিয়ান বাছিল, বাঁহগাজ, কল ফুল, জলকীয়া, ক্লাইম্বিং ৱাটল বা একেচিয়া, ধনিয়াৰ পাত আৰু বীজ, গালাংগল , নহৰু, আদাৰ ফুল, কাফিৰ নেমু, লাও বাছিল, লাও ধনিয়া, লেমনগ্ৰাছ, নেমু, পদিনা, কাঠফুলা, নিমপাত, তিয়ঁহ, অমিতা, বিলাহী, শ্বেলট , তেতেঁ‌লীৰ ফল আৰু পাত, কলমৌ, হাতীভেঁ‌কুৰী আদি সততে ব্যৱহাৰ হোৱা শাক-পাচলি আৰু মছলা।
তাৰ পিছত পানীৰ ওপৰত এডাল সৰু ফুলৰ সুগন্ধিযুক্ত মমবাতি জ্বলাই ভাঁহিবলৈ দিয়া হয় আৰু পাত্ৰটো ঢাকনিৰে ঢাকি ১৫ মিনিটৰ বাবে ঢাকি ৰখা হয়।
পাতল কপাহী কাপোৰ এখনেৰে চাউলখিনি মেৰিয়াই ইয়াৰ মূৰকেইটা একেলগে পাক দি টানকৈ টোপোলা আকাৰে শীৰ্ষত গাঁ‌ঠি দি বন্ধা হয় যাতে চাউলখিনি ফুলি নাযায়।
পৰিৱেশন কৰাৰ সময়ত চাউলৰ কিছু অংশ এটা বাটিত দি অধিক সুগন্ধি পানী দিয়াৰ লগতে আৰু কেইটামান সৰু বৰফৰ টুকুৰা আৰু ফুল যোগ দিয়া হয়।
ৰজা দ্বিতীয় ৰামৰ সময়ত এই ৰন্ধন প্ৰকৰণটো এবিধ মন খাদ্যৰ পৰা অভিযোজিত কৰা হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তী কালত ইয়াৰ সংশোধন কৰা হৈছিল।
ইয়াক গ্ৰীষ্মকালত অৰ্থাৎ মাৰ্চৰ মাজভাগৰ পৰা এপ্ৰিলৰ শেষলৈ প্ৰস্তুত কৰা আৰু খোৱা হৈছিল।
ৰজা দ্বিতীয় ৰামৰ শাসনকালত থাইলেণ্ডৰ সৈতে খাও চেৰ পৰিচয় হওঁ‌তে ইয়াক 'ৰাজকীয় ৰন্ধনপ্ৰণালী' বুলি গণ্য কৰা হৈছিল আৰু ই সৰ্বসাধাৰণৰ বাবে উপলব্ধ নাছিল।
বেংককৰ এটা প্ৰাসাদত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা থাই চেলিব্ৰিটি চেফ মেকডাঙৰ মতে খাও চে হৈছে "একমাত্ৰ থাই ব্যঞ্জন যাক সঁচাকৈয়ে 'ৰাজকীয় থাই ৰন্ধনপ্ৰণালী' বুলি গণ্য কৰিব পাৰি।
বেংককৰ কিছুমান দাঁ‌তিকাষৰীয়া অঞ্চল যেনে গণতন্ত্ৰ স্মৃতিস্তম্ভৰ ওচৰৰ বাংলামপু আৰু ডিনচো ৰোডত খাও চে পোৱা যায়।
নক্সি কাঁথা হ’ল এক ধৰণৰ পৰম্পৰাগত সূচিকৰ্ম বা এম্ৰয়দাৰী; বাংলাদেশ আৰু ভাৰতৰ পশ্চিমবঙ্গ, ত্ৰিপুৰা, অসম আদি ৰাজ্যত বাস কৰা বঙালীসকলৰ শতিকা পুৰণি এক কলা-পৰম্পৰা।
বাংলাদেশৰ বিশেষকৈ ময়মনসিং, জামালপুৰ, বগৰা, ৰাজশাহী, ফৰিদপুৰ আৰু জশোৰ অঞ্চলৰ এই কাঁথা শিল্প অতি প্ৰখ্যাত।
কাঁথা তৈয়াৰ কৰাৰ প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাত নিৰ্দিষ্ট জোখত শাৰীকেইখন কাটি জোৰা লগায় আৰু মজিয়াত বহলকৈ মেলি লয়।
প্ৰথম চাৰিওমূৰ চিলাই লোৱা হয় আৰু লগতে মাজতো কাপোৰৰ টুকুৰাবোৰ এৰাই নাযাবলৈ বহল বহলকৈ দুই বা তিনিশাৰী চিলাই মাৰে।
১৮৪৫ চনৰ পৰা ১৮৬৯ চনলৈকে প্ৰায় পঁচিশটা বছৰ দয়ানন্দ সৰস্বতীয়ে ভ্ৰমণকাৰী তপস্বীৰ জীৱন কটালে আৰু ধৰ্মীয় সত্যৰ অনুসন্ধান কৰিলে৷ তেখেতে বস্তুবাদী জীৱন সম্পূৰ্ণভাৱে ত্যাগ কৰিলে আৰু আত্মত্যাগৰ ভাৱনাৰে জীৱন অতিবাহিত কৰিলে৷ হিমালয়ৰ পৰ্বতমালাকে ধৰি অৰণ্য আৰু উত্তৰ ভাৰতৰ অনেক তীৰ্থস্থল পৰিভ্ৰমণ কৰিলে৷ এইছোৱা সময়ত দয়ানন্দ সৰস্বতীয়ে যোগৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ অনুশীলন কৰিলে আৰু বীৰজানন্দ দান্দিসা নামৰ ধৰ্মগুৰু এজনৰ শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰিলে৷ বীৰজানন্দই বিশ্বাস কৰিছিল যে হিন্দুত্ববাদ ইয়াৰ ঐতিহাসিক মূলটোৰ পৰা আঁতৰি আহিছে আৰু ইয়াৰ অনেক আচাৰ কলুষিত হৈ পৰিছে৷ বেদক হিন্দু ধৰ্মৰ সঠিক স্থানত প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ দয়ানন্দ সৰস্বতীয়ে সমগ্ৰ জীৱন উচৰ্গা কৰিব বুলি গুৰুৰ ওচৰত প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে৷
আঠ বছৰ বয়সত দয়ানন্দ সৰস্বতীৰ উপনয়ন সম্পন্ন হয়৷ এনেকৈয়ে তেখেতক আনুষ্ঠানিক শিক্ষালৈ বাট মোকলাই দিয়া হয়৷ তেখেতৰ পিতৃ আছিল শিৱৰ অনুগামী৷ সেইবাবে তেখেতে দয়ানন্দ সৰস্বতীক শিৱক সন্তুষ্ট কৰাৰ পথসমূহ দেখুৱাই দিছিল৷ ইয়াৰ লগতে তেখেতক উপবাস ৰাখিবলৈও শিকোৱা হৈছিল৷ শিৱৰাত্ৰিৰ গোটেই নিশা দয়ানন্দ উজাগৰে থাকি শিৱৰ প্ৰতি আনুগত্য প্ৰকাশ কৰিছিল৷ এবাৰ এটা উপবাসৰ মুহূৰ্তত দয়ানন্দই নিগনি এটাক শিৱৰ মূৰ্তিটোৰ ওপৰেৰে দৌৰি যোৱা দেখিছিল৷ ঘটনাটো দেখি দয়ানন্দই প্ৰশ্ন কৰিলে যে- এটা নিগনিৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰা শিৱ কিদৰে জগতৰ ত্ৰাণকৰ্তা হ'ব পাৰে৷
দয়ানন্দ সৰস্বতী আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় দাৰ্শনিক, সামাজিক নেতা আৰু সংস্কাৰমুখী আন্দোলন আৰ্য সমাজৰ প্ৰতিষ্ঠাতা।
১৮৭৬ চনত লোকমান্য বাল গঙ্গাধৰ তিলকৰ নেতৃত্বত হোৱা "ভাৰতীয়ৰ বাবে ভাৰত" শীৰ্ষক আহ্বান জনোৱা তেখেত আছিল প্ৰথম ভাৰতীয়।
মূৰ্তিপূজা আৰু পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতি পৰিহাৰ কৰি দয়ানন্দ সৰস্বতীয়ে বৈদিক বিচাৰধাৰা পুনৰুত্থান কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছিল।
ভাৰতৰ দাৰ্শনিক, ৰাষ্ট্ৰপতি সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণণে শ্ৰী অৰবিন্দৰ দৰে তেখেতকো "ভাৰতৰ এগৰাকী নিৰ্মাতা" আখ্যা দিছিল।
নিজৰ কনিষ্ঠ ভগ্নী আৰু খুড়ায়েক কলেৰা ৰোগত মৃত্যু হোৱা দেখি দয়ানন্দৰ মনলৈ জীৱন আৰু মৃত্যু সম্পৰ্কীয় চিন্তা কিছুমান আহিল৷ তেওঁ সোধা প্ৰশ্নবোৰে পিতৃ-মাতৃক দুশ্চিন্তাত পেলালে৷ কৈশোৰকালৰ আৰম্ভণিৰ সময়ছোৱাতে দয়ানন্দ সৰস্বতীয়ে বৈবাহিক-বান্ধোনত নুসুমুৱাৰ সিদ্ধান্ত ল'লে আৰু ১৮৪৬ চনত ঘৰৰ পৰা পলায়ন কৰিলে৷
১৮২৪ চনৰ ১২ ফেব্ৰুৱাৰীত দয়ানন্দ সৰস্বতীৰ জন্ম হৈছিল এটা হিন্দু পৰিয়ালত৷ জন্মস্থান আছিল গুজৰাট ৰাজ্যৰ কাথিৱাড় প্ৰদেশৰ জিৱাপুৰ ত৷ তেখেতৰ প্ৰকৃত নাম আছিল মূল শংকৰ তিৱাৰী৷ কাৰণ তেখেতৰ জন্ম হৈছিল ধনু ৰাশি আৰু মূল নক্ষত্ৰত৷ দয়ানন্দ সৰস্বতীৰ পিতৃ কাৰষানজী লালকজী কাপাড়ী আৰু মাতৃ যশোদাবাই৷
ইহঁত সাধাৰণতে অধিক বিমূৰ্ত, সামৰি লোৱা শ্ৰেণীৰ পৰা গতি কৰে, যিবোৰক তাৰ পিছত অধিক সুনিৰ্দিষ্ট পাৰ্থক্যত উপ-বিভক্ত কৰা হয়।
ধাৰা আৰু শ্ৰেণীৰ মাজৰ পাৰ্থক্যসমূহ নমনীয় আৰু শিথিলভাৱে সংজ্ঞায়িত, আনকি ধাৰাসমূহক নিৰ্ধাৰণ কৰা নিয়মসমূহো সময়ৰ লগে লগে সলনি হয় আৰু মোটামুটি অস্থিৰ হয়৷
আধুনিক পশ্চিমীয়া ধাৰা তত্ত্বৰ উৎপত্তি অষ্টাদশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু ঊনবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে হোৱা ইউৰোপীয় ৰোমাণ্টিক আন্দোলনৰ পৰাই অনুসন্ধান কৰিব পাৰি, য’ত ধাৰাৰ ধাৰণাটোৰ ওপৰত যথেষ্ট আলোচনা কৰা হৈছিল।
ধাৰাৰ বাধাক আওকাণ কৰাটো সম্ভৱ বুলি সৃষ্ট ধাৰণাটো আৰু প্ৰতিখন সাহিত্যিক ৰচনাই "নিজৰ বাবে এটা ধাৰা" বুলি উদ্ভৱ হোৱা ধাৰণাটোৱে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও ওপৰৰ যিকোনো এটাতে ব্যংগ, ৰূপকৰ দৰে এটা ধাৰা কেৱল উপ-ধাৰা হিচাপেই নহয়, ধাৰাৰ মিশ্ৰণ হিচাপেও দেখা দিব পাৰে।