polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
প্ৰথা অনুসৰি সেইদিনাখনৰ পৰাহে আগন্তুক ব'হাগ বিহুৰ আখৰা কৰিবলৈ বা ৰাতি-বিহু মাৰিবলৈ সামাজিকভাৱে বৈধতা লাভ কৰা হয়, যাক চ'তৰ বিহু বুলিও আখ্যা দিয়া হয়।
আধ্যাত্মিকতাভিত্তিক এই লেক-পৰম্পৰা তিনিচুকীয়া জিলাৰ ডাঙৰিৰ বৰপথাৰ-নপথাৰ গাঁৱত অৱস্থিত তেওঁলোকৰ স্থায়ী মন্দিৰ প্ৰাঙ্গণত প্ৰতি বছৰে মহা-সমাৰোহেৰে অনুষ্ঠিত হয়।
ইয়াত তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ প্ৰাচীন স্তুতিগীত হায়দাং-গীত আৰু হাইদাং-নৃত্য পৰিৱেশনেৰে পূজা-অৰ্চনা কৰাৰ লগতে মাটিৰ উৰ্বৰতা কামনাৰে ৰদৈচিলাক আমন্ত্ৰণ জনাই স্বতঃস্ফূৰ্ট উন্মাদনা আৰু উল্লাস-আনন্দৰে বিহু মাৰি ব'হাগ বিহুৰ আগমনি বা বিহু নমোৱা পৰ্ব সম্পাদন কৰে।
এই পূজা/উৎসৱ মৌখিকভাৱে বাগৰি অহা বিভিন্ন কিংবদন্তি, প্ৰবাদ, প্ৰৱচন, লোক-কথা, আখ্যান ইত্যাদিৰ আধাৰতেই পালিত হৈ আহিছে যদিও মূলতঃ ই সৃষ্টিতত্ত্বৰ সৈতে সংপৃক্ত এটি কৃষিভিত্তিক সামাজিক-আধ্যাত্মিক উৎসৱ।
কেতবোৰ নিদিষ্ট মুদ্ৰাৰে সৃষ্টিতত্ত্বৰ সাংগীতিক প্ৰকাশ আৰু ময়ূৰ পাখিৰ লয়লাস ভংগীমাৰে আত্মস্থ হৈ পৰিৱেশন কৰা হাইদাং গীত, হাইদাং নৃত্য, বিহু আৰু হুঁচৰিৰ জৰিয়তে শব্দচৈতন্য, ভাৱতৰংগ প্ৰভৃতিৰ সুষম সমন্বয়ত স্বতঃস্ফূৰ্ট ভাৱোন্মাদনাৰ দ্বাৰা ইয়াত শিৱ আৰু পাৰ্বতীক কিৰাত আৰু কিৰাতীৰূপে প্ৰকৃতাৰ্থত পুৰুষ আৰু প্ৰকৃতিক উপাসনা কৰা হয।
বিশ্বাস যে এই বিশেষ তান্ত্ৰিক পদ্ধতিৰ প্ৰভাৱত পুৰুষে প্ৰকৃতিৰূপত সক্ৰিয় হৈ বৰদৈচিলাৰূপে ধৰাৰ বুকুলৈ নামি আহে, বসুমতী সেউজ-সুন্দৰ হয়, ধৰণী উৰ্বৰ হয়, সৃষ্টিৰ বীজ অংকুৰিত হয়।
উল্লেখনীয় যে ইয়াত প্ৰজননৰ প্ৰতীকৰূপে ময়ূৰ পাখিৰ লয়লাস ভংগীমা আৰু কেতবোৰ নিৰ্দিষ্ট মুদ্ৰাৰে হায়দাং গীত-নৃত্য পৰিবেশন কৰি 'বাইথ' অৰ্থাৎ 'কিৰাত' দেৱতাক স্তুতি জনোৱা হয়।
তাৰপাছত পূজাৰীৰ চোতালত যৌৱনোন্মত্ত উৎসাহীসকলৰ দ্বাৰা জীৱৰ স্বভাৱগত প্ৰৱণতা, সেইসমূহৰ দ্বাৰা নিঃসৃত স্বৰধ্বনি আৰু মেঘৰ গাজনি-ঢেৰেকনিৰ সৈতে সামঞ্জস্য ৰাখি পৰিৱেশন কৰা বিহুৰে পৰিৱেশ উত্তাল কৰি তোলা হয়, য’ত ঢোল, তাল, পেঁপা, বাঁহী, সুতুলি, গগনা, টকা ইত্যাদিৰ সমাহাৰ ঘটোৱা হৈছে আৰু সেইসমূহৰ ঐক্যতানৰ সু-সমন্বিত শব্দ তৰংগৰ দ্বাৰা প্ৰকৃতিক জগাই তোলাৰ পৰম্পৰা চলি আহিছে।
বিহু সম্পাদনৰ পাছত একেখন চোতালতে হুঁচৰি টকা সহ কেতবোৰ নিয়মবদ্ধ মুদ্ৰা আৰু অংগচালনাৰে উল্লসিত স্বৰত বুঢ়া-মেথাৰ দ্বাৰা হুঁচৰি সম্পাদিত হয়, যি অধ্যাত্ম-বিজ্ঞানৰ গভীৰ ৰহস্য আৰু তাৎপৰ্য বহন কৰাৰ লগতে কলা-সংস্কৃতিৰ অপূৰ্ব নিদৰ্শন দাঙি ধৰে।
হুঁচৰিত ব্যৱহৃত সোণোৱালসকলৰ টকাডাল দক্ষ-যজ্ঞত প্ৰাণাহূতি দিয়া মহাদেৱৰ পত্নী পাৰ্ৱতীৰ ৰাজহাড়ৰূপে গণ্য কৰা হয়, যাক নন্দী-ভৃংগীয়ে মহাদেৱৰ পৰা প্ৰাপ্ত বীজমন্ত্ৰৰে শোধন কৰি মানুহক দিয়া বুলি প্ৰবাদ আছে।
ঢোলীয়ালসকলে হুঁচৰি টকাৰ দুয়োটা মূৰ চাকবাঁহৰ খুটিৰ ওপৰত ৰাখি হুঁচৰি গায় আৰু ভোগপৰীয়াসকলে হুঁচৰি টকাডালৰ এটা মূৰ মাটিত আৰু আনটো মূৰ চাকবাঁহৰ খুটিৰ ওপৰত ৰাখি হুঁচৰি গায়।
বাৰেমন্ত্ৰৰ গীত - বাৰেমন্ত্ৰত সৰ্বমংগল কামনা কৰি তেওঁলোক যে বলিৰ সন্তান সেইটো প্ৰকাশ কৰি ঘৰে ঘৰে সূচনা দি ফুৰা হয়।
পোহাৰী গীত - পোহাৰী গীতত হুঁচৰি সৃষ্টিৰ কাহিনী উল্লেখ কৰাৰ লগতে বিনন্দীয়া পৃথিৱীৰ বিভিন্ন নীতিসূচক কথা ফকৰা-যোজনাৰ মাধ্যমেৰে ব্যক্ত কৰা হয়।
বৰগীত - হুঁচৰিৰ বৰগীতত সোণোৱালসকলৰ অতীত বুৰঞ্জী, সাহিত্য, দৰ্শন, কলা-সংস্কৃতি আৰু জন-জীৱনৰ হা-হুতাহৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হয়।
মানুহ বিহুৰ দিনাখন সমূহীয়া উপাসনা থলিত হুঁচৰি শুভাৰম্ভ কৰি প্ৰথমে সমাজৰ মুখিয়ালজনৰ ঘৰত পদাৰ্পণেৰে ঘৰে ঘৰে হুঁচৰিৰ দল আগবঢ়াই নিয়া হয় আৰু এই হুঁচৰি অন্ত নপৰালৈকে পূৰ্ণোদ্যমে বিহুমৰা কাৰ্য অব্যাহত থাকে।
হুঁচৰি অন্ত পৰাৰ পাছত বিহুৰ যাৱতীয় কাৰ্যাৱলী সম্পাদেনেৰে ব'হাগ মাহৰ ভিতৰতেই বছৰটোৰ বাবে বিহুক আনুষ্ঠানিকভাৱে বিদায় সন্মান জনোৱা হয়।
সেইদিনা উপাসনা থলিৰ পৰা হুঁচৰি টকাডাল স-সন্মানেৰে কোনো এক জনবসতিহীন ঠাইলৈ কঢ়িয়াই নি ৰোগ-ব্যাধি, অপায়-অমংগল বিসৰ্জন দিয়া বুলি গণ্য কৰি তাক নিয়মসংগত প্ৰথাৰে বিসৰ্জন দিয়া হয় আৰু সেইদিনাৰ পৰাই এবছৰৰ বাবে বিহু-বাদ্য বজোৱা কাৰ্য সামাজিকভাৱে বাৰণ কৰা হয়।
অগত্যা কেতিয়াবা বজাবলগীয়া হ'লে আৰাধ্যদেৱতাৰ উদ্দেশ্যে পাণ-তামোলৰ টোপোলাৰে সেৱা জনাইহে তেওঁলোকে সেই কাৰ্য সম্পাদন কৰে।
এসময়ত ভগৱান শিৱই 'মাধপুৰুষ' আৰু পত্নী পাৰ্বতীয়ে 'সুৰেশ্বৰী' নাম লৈ এখন পৰ্বতৰ দাঁতিত এটা পঁজা সাজি বসবাস কৰি আছিল।
এদিন মাধপুৰুষে ওজা গৰখীয়া ৰূপ ধৰি আন গৰখীয়াসকলৰ কাষত উপস্থিত হ'ল আৰু জামু গছৰ গুৰিত বহি গৰখীয়াসকলক গৰু-গাইসমূহ নিৰাপদে থাকিবলৈ গন্ধসৰৈ গছৰ গুৰিত ফৰিং বলি দি পূজা কৰিবলৈ উপদেশ দিয়ে।
সেইমতে গৰখীয়াহঁতে পাল পাতি দৈনিক একোজনে ফৰিং বিচাৰি আনে আৰু ওজাৰ উপদেশমতে উলুখেৰৰ পাতেৰে সেই ফৰিং বলি দি পূজা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰাত গৰু-গাইসমূহ নিৰাপদ অৱস্থালৈ আহিল।
এনেদৰে দৈনিক গৰখীয়াহঁতে গন্ধসৰৈ গছৰ গুৰিত গীত-বাদ্য-নৃত্যৰে পূূজা সমাপন কৰাৰ অন্তত বাদ্য সমন্বিতে পূজাৰ সা-সঁজুলিবোৰ জামু গছৰ গুৰিত বহি থকা ওজা গৰখীয়াা মাধপুৰুষৰ কাষত থয়হি।
এদিন হুগ্ৰাল বংশৰ ডেকাৰী পৰিয়ালৰ গৰখীয়া এজনে ফৰিং যোগাৰ কৰিব নোৱৰাত উপায়ন্তৰ হৈ নিজৰ ডিঙিটোকে বলি দিবলৈ পূজাৰীৰ ওচৰত আগবঢ়াই দিলে।
সেইমতে পূূজাৰীয়ে গৰখীয়াজনৰ ডিঙিত উলুখেৰৰ পাতেৰে ৰেপ দিবলৈ ধৰাৰ মুহূৰ্ততে গৰখীয়াজনৰ মূৰটো বিচ্ছিন্ন হৈ গ'ল।
এই ঘটনা সংঘটিত হোৱাৰ ফলশ্ৰুতিত পূজাৰ মাহাত্ম্যৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি এই পূজা পৌৰাণিক কালৰ পৰা আজিৰ পৰ্যন্ত প্ৰতি বছৰে সমাপন কৰা হৈ আহিছে।
সেইকালত গন্ধসৰৈ গছৰ ত'ল পূজা কৰাৰ স্থান হোৱা হেতু আজিও মন্দিৰৰ মূল খুটাটো গন্ধসৰৈ গছৰ পৰা লোৱা হয়, যাৰ কাষত বিধিগত নিয়মানুসৰি সমস্ত উপাসনা কাৰ্য সম্পাদন কৰা হয়।
অন্যদিশে, জামু গছৰ ত'ল ওজা গৰখীয়া মাধপুৰুষে বহাৰ স্থান হোৱা হেতুকে পূজাৰীৰ বৰঘৰৰ খুটাটো জামু গছৰ হয়, য'ত পূজাৰ গীত-বাদ্যৰ সঁজুলিসমূহ সমৰ্পণ কৰা হয়।
সোণোৱালসকলে হুঁচৰি গাওঁতে কোনোকোনো ঠাইত ন-টা আৰু কোনোকোনো ঠাইত তেৰটা গাঁঠি থকা একোডাল বাঁহ চাকবাঁহেৰে নিৰ্মিত খুটিৰ ওপৰত স্থাপন কৰি হুঁচৰি গায়।
এই হুঁচৰিত কেতবোৰ স্বকীয় নিয়মবদ্ধ প্ৰথাৰে নিৰ্দিষ্ট মুদ্ৰাশৈলী আৰু অংগচালনাৰে উল্লসিত স্বৰে ঘৰে ঘৰে গীত পৰিৱেশন কৰি, মন-শৰীৰ-আত্মাৰ একত্ৰীকৰণৰ জৰিয়তে গৃহস্থৰ মঙ্গলাৰ্থে আশীৰ্বাদ বৰিষণ কৰা হয়।
ব'হাগ বিহুৰ সৈতে সম্পৃক্ত এই হুঁচৰিৰ সৈতে সোণোৱালসকলৰ মাজত পুৰাণখ্যাত এটি আখ্যান জড়িত আছে, যি আখ্যানমতে বলি ৰজাই বিষ্ণুৰ চলনাত পৰি বামনক ত্ৰি-পদ মাটি দান কৰিবলৈ গৈ পাতালবাসী হ'বলগীয়া হৈছিল।
তেওঁলোকৰ মতে এই পাতালত থকা বলি ৰজাই প্ৰতি 'বিষুৱ' সংক্ৰান্তিত তেওঁৰ সন্তানসকলৰ উদ্দেশ্যে এবাৰ মৰ্ত্য-ভ্ৰমণৰ বাবে আহে।
সেয়ে আদিতে এই বিষুব সংক্ৰান্তিতে বিহু উৎসৱ অনুষ্ঠিত হৈছিল বুলি কিছুমানে অনুমান কৰে আৰু এই 'বিষুৱ'ৰ পৰাই 'বিহু' শব্দৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি কেনোকোনোৱে ক'ব খোঁজে।
"তিনি শ তিনি কুৰি তিনিদিনৰ মূৰত বলি ৰজাৰ বিহু, তাকেহে আমি যুগৰ নিয়তি কৰোঁ." বুলি বলিৰ সন্তান কছাৰীসকলে বছৰত এবাৰ ঘৰে ঘৰে সূচাই ফুৰে।
হুঁচৰি গীতৰ মাংগলিক চৰণ 'বাৰেমন্ত্ৰ'ৰ জৰিয়তে বলিৰ এই আগমনৰ বতৰা গীত-নৃত্যৰ মাধ্যমেৰে এই সূচাই ফুৰা -ৰ পৰাই 'হুঁচৰি' শব্দৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি সোণোৱালসকলে ভাৱে।
হুঁচৰি টকা সহ ঘৰে ঘৰে সূচাই ফুৰা এই হুঁচৰি ব্ৰহ্মাৰ মানসকন্যা সুৱচনী কুঁৱৰীৰ জৰিয়তে মানুহে পোৱা বুলি জনশ্ৰুতি আছে-
সোণোৱাল কছাৰীৰ লোক-সমাজত স্মৰণাতীত কালতেই স্থিতি লভা খ্ৰীং খ্ৰীং বাইথ’ পৰম্পৰা অসমৰ সাংস্কৃতিক জগতৰ অমূল্য সম্পদ।
মূলতঃ কৃষিভিত্তিক এই বাৰ্ষিক পৰম্পৰা প্ৰতিবছৰে শিৱৰাত্ৰিৰ পাছৰ দ্বিতীয় সোমবাৰক কেন্দ্ৰ কৰি আগদিনা ৰ্অথাৎ দেওবাৰে‘দেও নমোৱা’ কাৰ্য্যসূচীৰে আৰম্ভ কৰি চাৰিদিনীয়াকৈ পালন কৰা হয়।
কৰ্টেক্সক চাৰিটা পিণ্ডক ভগোৱা হৈছে – অগ্ৰ পিণ্ড , পাৰ্শ্ব পিণ্ড , নিম্ন পাৰ্শ্বীয় পিণ্ড , আৰু নিম্ন পৃষ্ঠীয় পিণ্ড ।
প্ৰায়বোৰ মানুহৰে মগজুৰ বাওঁফালটো ভাষাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰভাৱী আৰু সোঁফালটোৱে ন্যূনতম সক্ৰিয়তা দেখুৱায়।
ইয়াৰ সাধাৰণ গঠন আন স্তন্যপায়ী প্ৰাণীবোৰৰ মগজুৰ দৰে একে, কিন্তু চেৰিব্ৰেল কৰ্টেক্স অধিক বিকশিত।
ডাঙৰ প্ৰাণী যেনে তিমি আৰু হাতীৰ মগজুৰ আকাৰ ডাঙৰ, কিন্তু দেহৰ আকাৰৰ জোখক সামৰি আপেক্ষিক মস্তিষ্ক আকাৰ চালে মানুহৰ মগজু ডলফিনতকৈ প্ৰায় দুগুণ আৰু চিম্পাঞ্জীতকৈ প্ৰায় তিনিগুণ ডাঙৰ।
মগজুক কৰোটিৰ শকত হাড়ে সুৰক্ষা দিয়ে, চেৰিব্ৰ'স্পাইনেল ৰসে ওপঙাই ৰাখে আৰু ৰক্ত-মস্তিষ্ক প্ৰতিবন্ধক-এ তেজৰ সাধাৰণ প্ৰৱাহৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখে।
যেনে শাৰীৰিকভাৱে মূৰৰ আঘাত, ষ্ট্ৰ'ক বা নিউৰ'টক্সিনৰ দৰে কাম কৰা ৰাসায়নিক পদাৰ্থই মগজুৰ ক্ষতি কৰে।
নিউৰ'ডিজেনেৰেটিভ ৰোগ যেনে পাৰ্কিন্‌ছন্‌ছ ৰোগ আৰু আল্‌ঝেইমাৰ্ছ ৰোগৰ ফলতো মগজুৰ ক্ষতি হয়।
মানুহৰ মগজুৰ অধ্যয়নৰ বাবে চিকিৎসা বিজ্ঞানত "ফাংচনেল নিউৰ'ইমেজিং" আৰু "ইলেক্‌ট্ৰ'এন্‌চেফাল'গ্ৰাফী" আদি ব্যৱহাৰ হয়।
মানৱ মস্তিষ্কৰ সম্পূৰ্ণ কাৰ্যপ্ৰণালী বুজি পোৱাটো আধুনিক স্নায়ুবিজ্ঞানৰ বাবে এক প্ৰত্যাহ্বান।
ৰেনেঁই ফেভেলাৰ , কৰণাৰী হাৰ্ট বাইপাছ চাৰ্জাৰীৰ আৱিষ্কাৰক , নিজৰেই বুকুত গুলি মাৰি আত্মহত্যা কৰিছিল
বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ মতে প্ৰতি বছৰে সমগ্ৰ বিশ্বত যিকোনো কাৰণত মৃত্যু ঘটা লোকৰ মাজত আত্মহত্যা হৈছে ত্ৰয়োদশতম প্ৰধান কাৰণ।
সাধাৰণতে সিৰাই কাৰ্বন ডাই-অক্সাইডযুক্ত বা দূষিত তেজ আৰু ধমনীয়ে অক্সিজেনযুক্ত বা বিশুদ্ধ তেজ কঢ়িয়াই, কিন্তু হৃদযন্ত্ৰৰ পৰা হাঁওফাঁওলৈ তেজৰ যোগান ধৰা ক্লোম ধমনীয়ে দূষিত তেজ আৰু হাঁওফাঁওৰ পৰা হৃদযন্ত্ৰলৈ তেজ কঢ়িয়াই অনা ক্লোম সিৰাই বিশুদ্ধ তেজ পৰিবহণ কৰে।
এই তন্ত্ৰৰ প্ৰধান কাম হৈছে তেজৰ সহায়ত শৰীৰৰ বিভিন্ন দেহ কোষৰ মাজত পুষ্টি দ্ৰব্য , অক্সিজেন, কাৰ্বন ডাই-অক্সাইড, হৰমন, আৰু ৰক্ত কোষৰ আদান-প্ৰদান কৰা তথা অলাগতীয়াল দ্ৰব্য সমুহ কোষৰ পৰা ঘূৰাই অনা।
ইয়াৰ ফলত শৰীৰে পুষ্টি লাভ কৰে, ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰে আৰু দেহৰ উষ্ণতা তথা ৰ মান নিয়ন্ত্ৰিত হৈ থাকে।
ৰক্ত পৰিবহণ তন্ত্ৰত তেজে দেহ কোষক প্ৰযোজনীয় পুষ্টিকাৰক দ্ৰব্য, লৱণ, হ'ৰমন আদিৰ যোগান ধৰে আৰু দেহ কোষত সৃষ্টি হোৱা বৰ্জনীয় পদাৰ্থসমূহ বৃক্কলৈ পৰিবহণ কৰে।
সংবহন তন্ত্ৰত প্ৰায়ে ৰক্ত পৰিবহণ তন্ত্ৰ আৰু লসিকা তন্ত্ৰ নামৰ দুটা পৃথক তন্ত্ৰ দেখা পোৱা যায়।
দেশৰ তথ্য প্ৰযুক্তি শিল্পত বেংগালুৰুৱে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰা বাবে ই ভাৰতৰ ছিলিকন উপত্যকা নামেৰে পৰিচিত।
ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থা , ভাৰতীয় তথ্য প্ৰযুক্তিৰ প্ৰতিষ্ঠান ৱিপ্ৰ', ইনফ'চিছৰ দৰে প্ৰতিষ্ঠানৰ মুখ্য কাৰ্যালয় অৱস্থিত।
কৃষি আৰু উৎপাদন শিল্প থকাৰ উপৰিও তথ্য প্ৰযুক্তিৰ শিল্প হৈছে কৰ্ণাটকৰ অৰ্থনীতিৰ প্ৰধান চালিকা শক্তি।
ভাৰতৰ প্ৰসিদ্ধ শিক্ষানুষ্ঠান আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান, ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অব্ মেনেজমেণ্ট, বাংগালোৰ, হিন্দুস্তান এৰ'ন'টিক্স লিমিটেড, ভাৰত ইলেক্ট্ৰ'নিকছ্ আদি বেংগালুৰু চহৰতেই অৱস্থিত।
বেংগালুৰু দক্ষিণ ভাৰতৰ কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ দক্ষিণ-পূব দিশত সমুদ্ৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ৯০০ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত।
বেংগালুৰু ভাৰতৰ তথ্য প্ৰযুক্তিৰ প্ৰধান কেন্দ্ৰ হোৱা বাবে দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ লোক ইয়ালৈ জীৱিকাৰ বাবে আহে।
আনহাতে ক্ষিপ্ৰ ৰেলসেৱা বাংগালোৰ মেট্ৰ' বা নাম্মা মেট্ৰ' চহৰ খনৰ যাতায়তৰ অন্যতম সুব্যৱস্থা।
ইয়াত তেওঁ এগৰাকী ১৫ বছৰীয়া ছোৱালীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে যি মানৱ দেহ সৰবৰাহ কৰি চক্ৰৰ কৱলত পৰে।
ইণ্ডিয়ান আইডলত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰাৰ পিছতো সংগীতৰ জগতত খোপনি পুতিবলৈ তেওঁক অশেষ কষ্ট কৰিব লগীয়া হৈছিল।
পিছলৈ তেওঁ সংগীত নিদেৰ্শক প্ৰীতম চক্ৰৱৰ্তীৰ পৰা বলিউডৰ বোলছবি"ৰেচ"ৰ বাবে দুটা গীত গোৱাৰ সুযোগ পায়।
তেওঁ গোৱা"জাৰা জাৰা তাচ মি" গীতটি ২০০৮ চনত সংঘাতিকভাৱে জনপ্ৰিয় হৈছিল আৰু ৰেডিঅত বজোৱা শ্ৰেষ্ঠ গীতৰ তালিকাত চতুৰ্থ স্থান লাভ কৰিছিল।
এই গীতটিৰ বাবে তেওঁ আই.আই. এফ.এ. শ্ৰেষ্ঠ নেপথ্য গায়িকা বঁটা আৰু অপ্সৰা শ্ৰেষ্ঠ নেপথ্য গায়িকা বঁটালৈ মনোনীত হৈছিল।
দুবছৰৰ বাবে তেওঁ জী বঙালীৰ ৰিয়েলিটি শ্ব"বাঙালী সা ৰে গা মা পে লিটিল চেম্প"ৰ বিচাৰকৰ এখন শুৱনি কৰিছিল।
তেওঁ পণ্ডিত জগদীশ প্ৰসাদ আৰু পণ্ডিত অজয় চক্ৰৱৰ্তীৰ ওচৰত হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ শিক্ষা লৈছিল।
মোনালীয়ে স্কুল, কলেজৰ বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতা আৰু স্থানীয় অনুষ্ঠানত নিজৰ কলা প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
তেওঁ ১৪ বছৰ বয়সতে"শ্ৰী ৰামকৃষ্ণ" ধাৰাবাহিকৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ নেপথ্য গায়িকাৰ"আনন্দলোক বঁটা" লাভ কৰিছিল।
টিভি ৰিয়েলিটি শ্ব"ইণ্ডিয়ান আইডল-২" প্ৰতিযোগিতাত নৱম স্থান লাভ কৰি তেওঁ জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল।
নাঙ মূলা কুঁৱৰী চাওফা চুপিমফাৰ কন্যা অৰ্থাৎ অসমৰ ৰাজকুঁৱৰী আছিল আৰু তেখেতৰ স্বামীৰ নাম ফ্ৰা চ্যেঙ মৌঙ আছিল।
ফ্ৰাচেনমুং বৰগোহাঁয়ে শুনিলে যে আহোমৰ ৰাজমন্ত্ৰী খুনলুঙ্গ বৰগোহাঁই আদিকে ধৰি বহু আহোম বীৰে মুছলমানৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দি প্ৰাণ হেৰুৱাইছে।
তোমাৰ দৰে নাঙ ৰাই মূৰ্ত্তিমতী যাৰ পত্নী, তেওঁৰ জীৱনত কোনো ধৰণৰ ভয় নাই, চিন্তা নাই পৰাজয়ৰ।
বিয়া চকলং কৰোঁতে কইনাই দৰাৰ হাতত হেংদাং তুলি দি কয়- এই অস্ত্ৰেৰে নিজৰ দেশ, নিজৰ পুত্ৰ-ভাৰ্য্যা, ঐশ্বৰ্য আৰু আত্মৰক্ষা কৰিবলৈ সমৰ্থ হওক।
দৰাই এশ এগছি জ্বলন্ত চাকিক সাক্ষী কৰি দেশ-জাতি-পুত্ৰ ভাৰ্য্যা আৰু আত্মৰক্ষা কৰিবলৈ হাতত হেংদাং লৈ সঙ্কল্প গ্ৰহণ কৰে।
এই গভীৰ বিশ্বাস আৰু দৃঢ়তাৰেই খনে খনে ৰণত বিজয়ী হৈ আহোম সৈন্যই ৰাজ্যৰ সমৃদ্ধি বৃদ্ধি কৰিছিল।
নাঙ ম'-লা বা মূলা কুঁৱৰী গাভৰু এগৰাকী আহোম কুঁৱৰী আৰু এগৰাকী মহীয়সী আহোম যুঁজাৰু মহিলা যি আহোম সৈন্যৰ সেনা মুখ্য আছিল।
আহোম নাৰী যুঁজ দিবলৈ যোৱা দেখি সকলো আহোম সৈন্য দুগুণে উত্‍সাহিত হৈ জয় আহোমৰ জয় ধ্বনিৰে শত্ৰু সৈন্যৰ ওপৰত জঁপিয়াই পৰিছিল।
শোকত ভাগি পৰিলেও মূলা প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হ'ল যে যিসকলে তেওঁৰ স্বামীক হত্যা কৰিছে, যিসকলে আহোমৰ স্বাধীনতা হস্তগত কৰিবলৈ উঠি পৰি লাগিছে, সেই শত্ৰু সেনাৰ বিৰুদ্ধে তেওঁ যুঁজ দিবলৈ যাব।
মূলাগাভৰু ছাত্ৰী এম.ই. বিদ্যালয় ১৯৮৭ চনত নাঙ মূলা কুঁৱৰীৰ স্মৃতিত অসমৰ শিৱসাগৰ জিলাৰ দিচাও বটোৱাত স্থাপন কৰা হৈছিল।
মূলাৰ মৃত্যুৰ পাছত কনচেং বৰপাত্ৰগোঁহাইৰ নেতৃত্বত আহোম সৈন্যই দিকৰাই মুখৰ ৰণত মুছলমানক পৰাস্ত কৰে আৰু তুৰ্বক খানক হত্যা কৰে।
কৰ্মস্থলীতে তেওঁ প্ৰকল্প মেনেজাৰ মিষ্টাৰ মেহৰা, জাহাজ পৰিবহণ বিশেষজ্ঞ ডেনিছ ছিলভিয়া আৰু সহকৰ্মী নীৰেন দত্ত আৰু মিছেছ ডালভিক লগ পায়।
কিন্তু নীৰেনৰ অস্বাভাৱিক শীতলতাৰ বাবে দুয়োৰে মাজত কোনো নিভৃত সম্পৰ্ক স্থাপন নহয় আৰু ইয়াৰ বাবে ৰূপালীয়ে চৰম মানসিক অস্থিৰতাত ভোগে।
অস্থিৰতাৰ মাজতে ৰুপালীয়ে এটা পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিয়াৰ পিছত আভ্যন্তৰীণ ৰক্তক্ষৰণ হৈ মৃত্যুক সাৱটি লয়।
অৰুণাভে নিজকে এই সকলোবোৰ কথাৰে দায়ী বুলি ভাবি প্ৰচণ্ড দোষবোধেৰে অনুৰাধাৰ কাষৰপৰা আঁতৰি যাবলৈ সিদ্ধান্ত লয় আৰু সমস্ত কথা অনুৰাধাক কয়।
অনুৰাধাৰ দেশ উৰিষ্যাৰ বংগোপসাগৰৰ তৈল অনুসন্ধান ক্ষেত্ৰৰ পটভূমিত ৰচিত এখন ভিন্নধৰ্মী অসমীয়া উপন্যাস।
প্ৰান্তিকৰ মুখ্য সম্পাদক ড ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া আৰু প্ৰদীপ নাথৰ সৈতে হোৱা আলোচনামৰ্মে তেওঁ নিজৰ চাকৰি জীৱনৰ অভিজ্ঞতা উপন্যাস হিচাপে লিপিৱদ্ধ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱচৌধুৰীয়ে ১৯৭১ চনত পাটাছাৰকুছি বিদ্যাপীঠৰপৰা সুখ্যাতিৰে উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
১৯৭৬ চনত তেওঁ বেনাৰছ হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা প্ৰথম বিভাগত ইঞ্জিনিয়াৰিং ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু ১৯৭৭ চনত দুলীয়াজানৰ অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেডৰ চাকৰিত যোগদান কৰে।
চাকৰিৰ তাগিদাত তেওঁ পাঁচ বছৰ কাল উৰিষ্যাৰ ভুবনেশ্বৰ আৰু বংগোপসাগৰৰ পাৰৰ পাৰাদ্বীপ বন্দৰত কটায়।
তেওঁৰ অন্যান্য ৰচনাৰ ভিতৰত 'গল্প লিখাৰ গল্প' নামৰ দহটা গল্প আৰু ছখন ৰচনাৰ ভিন্নমুখী সংকলন উল্লেখযোগ্য।
গোবিন্দ প্ৰসাদ শৰ্মাৰ মতে, "আদিৰ পৰা অন্তলৈকে সমানে মনোগ্ৰাহীকৈ বৰ্ণনা কৰা কাহিনীটি এই উপন্যাসৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য।
কাহিনীৰ অগতানুগতিকতা, অপৰিচিত পটভূমিৰ ইংগিতধৰ্মী কুশলীচিত্ৰণ, চৰিত্ৰসমূহৰ আমোদজনক কথোপকথন, লেখকৰ হৃদয়স্পৰ্শী ভাষা--- এইবোৰেই কাহিনীৰ মনোগ্ৰাহিতাৰ কাৰণ।
এইজনা ৰজাৰ দিনতে মোহিনীঅট্টম নৃত্য পৰিবেশনৰ উদ্দেশ্যে যথেষ্টসংখ্যক গীতি নৃত্য-নাটিকাৰ ৰচনা কৰা হয়।
মালায়ালাম কবি ভাল্লাথলে ১৯৩০ চনত কেৰালা কলামণ্ডলম নামেৰে নৃত্য চৰ্চাৰ বিদ্যালয় স্থাপন কৰি মোহিনীঅট্টম নৃত্যৰ প্ৰচাৰত যথেষ্ট অৰিহণা যোগায়।
লয়লাস ভংগীমাৰে ভগৱান বিষ্ণুৰ গুণানুকীৰ্তন কৰা এই নৃত্যত নৃত্যশিল্পীয়ে উজ্জল সোণালী পটিবিশিষ্ট বগা শাৰী পৰিধান কৰে।
'হস্ত লক্ষণদীপিকা' নামৰ ধ্ৰুপদী গ্ৰন্থৰ পৰা এই নৃত্যৰ বিভিন্ন মুদ্ৰাবোৰ গ্ৰহণ কৰা হৈছে।
আন এক আখ্যান মতে শিৱৰ বৰত বলিয়ান হোৱা ভস্মাসুৰক নাশ কৰাৰ উদ্দেশ্যে বিষ্ণুৱে মোহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল।
বিষ্ণু বা কৃষ্ণৰ চৰণত ভক্তিভাৱেৰে নিজকে সমৰ্পিত কৰাৰ ভাৱধাৰাকে মোহিনীঅট্টম নৃত্যৰ জৰিয়তে পৰিবেশন কৰা হয়।
মোহিনীঅট্টম শব্দটিৰ আক্ষৰিক অৰ্থ বিচাৰ কৰিলে দেখা যায় মোহিনী অৰ্থাৎ মোহনীয় নাৰী আৰু অট্টম শব্দৰ অৰ্থ লালিত্যপূৰ্ণ আৰু কমনীয় দেহ ভংগীমা।
অন্যান্য ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ দৰে এই নৃত্যৰো মূল ভাবধাৰা ধৰ্মভিত্তিক আৰু দেৱতাকেন্দ্ৰিক।
সমুদ্ৰ মন্থনৰ সময়ত অসুৰৰ হাতৰ পৰা অমৃত উদ্ধাৰৰ হেতুকে বিষ্ণুৱে মোহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰা বুলি জনা যায়।
মোহিনীঅট্টম ) নৃত্য ভাৰতৰ সংগীত নাটক একাডেমীৰ দ্বাৰা স্বীকৃত আঠটা শাস্ত্ৰীয় নৃত্যকলাৰ ভিতৰত অন্যতম।
তেওঁ ভাৰতত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে পক্ষীকুলৰ সংঘবদ্ধ সমীক্ষা কৰিছিল আৰু চৰাই সম্বন্ধীয় বহুতো গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন কৰিছিল।
১৯৫৪ চনৰ পৰা ভাৰত চৰকাৰে আৰম্ভ কৰা তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক পদ্মশ্ৰী সন্মান অমলপ্ৰভা দাসে সমাজসেৱাৰ বাবে লাভ কৰিছিল।
ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক আকৌ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ আগবঢ়াইছিল, পিছে তেওঁ এই বঁটা স্বীকাৰ নকৰিলে।
এই চৰিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বিখ্যাত ১৯৭৫ চনৰ কালজয়ী হিন্দী চলচ্চিত্ৰ শোলেত "গব্বৰ সিং" আৰু ১৯৭৮ চনৰ মুকাদ্দাৰ কা সিকন্দৰত "দিলাৱাৰ" চৰিত্ৰ দুটি আছিল।
অসমৰ মুখা শিল্প জগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে তেওঁ ২০১৪ চনৰ সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল।
১৯৪৮ চনৰ আজিৰ দিনটোতে মহাত্মা গান্ধীয়ে আবেলি ৩ বজাত আকাশবাণীৰ জৰিয়তে শৰণাৰ্থীসকলক সম্বোধন কৰিছিল ।
সাম্যবাদী সমাজ বা সাম্যবাদী প্ৰণালী সমাজ তথা আৰ্থনৈতিক প্ৰণালীৰ এক প্ৰকাৰ, যাক নিৰ্মাণ বলত প্ৰযুক্তিৰ বিকাশে সৃষ্টি কৰিব বুলি মাৰ্ক্সবাদী চিন্তাধাৰাত অনুমান কৰা হয়।
সাম্যবাদী সমাজত উৎপাদনৰ মাধ্যম সৰ্বসাধাৰণৰ অধীন আৰু সকলোৱে মুক্তভাৱে উৎপাদিত সামগ্ৰীসমূহ লাভ কৰিব পাৰে।
নিজৰ ক্ৰিটিক অৱ গথা প্ৰগ্ৰেমত কাৰ্ল মাৰ্ক্সে বিকাশৰ এই স্তৰক উচ্চ-স্তৰীয় সাম্যবাদ আখ্যা দিছে।
সমজুৱাকৈ চালিত উৎপাদন প্ৰণালীৰ সমাজখনে প্ৰযুক্তিৰ উন্নতি সাধন কৰি অধিকতকৈ অধিক কাৰ্য স্বচালিত কৰি অধিকতকৈ অধিক উৎপাদিত সামগ্ৰী মুক্তভাৱে বিতৰণ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিব পাৰে আৰু ই এক সম্পূৰণ সাম্যবাদী সমাজ গঢ়াৰ দিশত অগ্ৰসৰ হ'ব।
সাম্যবাদত পুঁজিবাদৰ দৰে ব্যক্তি বা ব্যক্তিগত প্ৰতিষ্ঠানে সম্পদ দখল নকৰিব, আৰু সমাজবাদৰ দৰে ৰাজহুৱা বা ক'অপাৰেটিভসমূহেও সম্পদৰ মুক্ত বিতৰণত বাধা নিদিব।
তাৰ বিপৰীতে সাম্যবাদী সমাজত সামগ্ৰীৰ উভৈনদীৰ বাবে আৰ্থনৈতিকভাৱে উৎপাদনৰ মাধ্যম বা সম্পত্তি নিজৰ বাবে দখল কৰাৰ কোনো যুক্তিয়েই নাথাকিব।
সাম্যবাদ আৰ্থ-সামাজিক বিকাশৰ এক স্তৰ য'ত ভৌতিক স্মপদৰ উভৈনদী দেখা যায়, কোৱা হয় উৎপাদন প্ৰযুক্তিৰ বিকাশ আৰু সমসাময়িকভাৱে উৎপাদনৰ সামাজিক সম্বন্ধৰ পৰিৱৰ্তনৰ বাবে।
ই প্ৰয়োজন-ভিত্তিক বিতৰণ আৰু মুক্ত-সহযোগী ব্যক্তিত্বৰ ওপৰত আধাৰিত সামাজিক সম্বন্ধ সম্ভৱপৰ হৈ উঠিব।
"সাম্যবাদী সমাজ" বা "কমিউনিষ্ট চচাইটি" পশ্চিমীয়া চিন্তাধাৰাৰ "সাম্যবাদী ৰাজ্য" বা "কমিউনিষ্ট ষ্টেট"ৰ সৈতে একে নহয়।
সাম্যবাদী ৰাজ্যই মাৰ্ক্সবাদী-লেনিনবাদী আদৰ্শৰ নামত শাসন কৰা কোনো ৰাজনৈতিক দলৰ দ্বাৰা শাসিত ৰাজ্যকহে বুজাই।
যেতিয়া কোনো এলাৰ্জেন শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰে বা তেনে ধৰণৰ প্ৰতিক্ৰিয়া সৃষ্টি কৰিব পৰা দ্ৰব্য শৰীৰত সুমুৱাই দিয়া হয়, তেতিয়া সেই দ্ৰৱ্য বিধে শৰীৰত থকা প্ৰটিনৰ লগত লগ হৈ এবিধ দ্ৰৱ্য-প্ৰ্টিন যৌগৰ সৃষ্টি কৰে।
এই যৌগটোৱে শৰীৰৰ প্ৰতিৰোধী তন্ত্ৰক সংবেদিত কৰি এক শৃংখলাবদ্ধ প্ৰক্ৰিয়াৰ আৰম্ভণি ঘটায়।
এই প্ৰতিক্ৰিয়াৰ পৰিণতিত শৰীৰৰ বিভিন্ন স্থানত থকা বেছ'ফিল আৰু মাষ্ট ছেল নামৰ কোষবোৰ উত্তেজিত কৰে।
সময়ত এই কোষবোৰ ভাঙি-ছিঙি গৈ তাত থকা হিষ্টামিন , প্ৰ্ষ্টাগ্লেনডিন , লিউকট্ৰিন , আদি দ্ৰৱ্য বোৰ নিসৃত হয়।
মাষ্ট কোষবোৰ সমগ্ৰ শৰীৰতে সিঁচৰতি হৈ থাকে আৰু প্ৰতিক্ৰিয়া শৰীৰৰ কোনো বিশেষ স্থানত হৈছেনে গোটেই শৰীৰত হৈছে তাক শৰীৰৰ উত্তেজিত হোৱা অংশই নিৰ্ণয় কৰে।
যদি কোনো বিশেষ স্থানত হৈছে , তেন্তে তাক সহজে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি, যদি গোটেই শৰীৰ ব্যাপি হয়, তেন্তে পৰিণাম অত্যন্ত ভয়াবহ হ'ব পাৰে গোটেই শৰীৰ ব্যাপি হ'লে ইয়াক তন্ত্ৰ এনাফাইলেক্সিছ বোলে।
চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত উদ্ভৱ হ'ব পৰা বিভিন্ন সংকটজনক পৰিস্থিতিৰ ভিতৰত এনাফাইলেক্সিছ বা অতিসংবেদনশীলতা অন্যতম।
আমাৰ শৰীৰৰ বাবে আচহুৱা কিবা দ্ৰব্য বা পৰিস্থিতিৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিলে শৰীৰৰ প্ৰতিৰোধ তন্ত্ৰই একপ্ৰকাৰৰ প্ৰতিৰোধী প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰে।
এনাফাইলেক্সিছ এক গুৰুতৰ এলাৰ্জিৰ প্ৰতিক্ৰিয়া যি হঠাতে আৰম্ভ হৈ মৃত্যু পৰ্যন্ত ঘটাব পাৰে।
ইয়াৰ ফলত অনেক লক্ষণ যেনে হাত-ভৰি, মুখমণ্ডল ফুলি উঠা, ছালৰ খজুৱতি, শ্বাস-প্ৰশ্বাস কষ্টকৰ হৈ উঠা, ৰক্ত চাপ কমি যোৱা আদি দেখা দিয়ে।
যিকোনো মানুহৰে কোনো বস্তুলৈ এলাৰ্জি থাকিব পাৰে যদিও কিছুমান মানুহৰ এলাৰ্জি প্ৰৱণতা বেছি আৰু সোনকালে আক্ৰান্ত হয়।
ফুলৰ ৰেণুৰ দৰে প্ৰাকৃতিক দ্ৰব্যৰ পৰা আৰম্ভ কৰি জৈৱ-ৰাসায়নিক প্ৰক্ৰিয়ালৈ এলাৰ্জিৰ কাৰণ হ'ব পাৰে।
বৰ্তমান হাৰিয়ানা কেৱল ভাৰতেই নহয়, সমগ্ৰ দক্ষিণ এছিয়াৰ অন্যতম সম্পদশালী অঞ্চল হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।
ভাৰতৰ বৃহত্তম অট'মোবাইল উৎপাদক মাৰুতি উদ্যোগ আৰু বিশ্বৰ বৃহত্তম দ্বিচক্ৰযান উৎপাদক হিৰ' হণ্ডাৰ প্ৰধান কেন্দ্ৰ গুৰুগ্ৰামত অৱস্থিত।
খ্ৰীষ্টীয় দ্বাদশ শতাব্দীত অপভ্ৰংশ লেখক বিবুধ শ্ৰীধৰৰ ৰচনাত হাৰিয়ানা নামৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
প্ৰাচীন কালত এই ৰাজ্য অধুনালুপ্ত সৰস্বতী নদীৰ পাৰত বিকশিত সিন্ধু সভ্যতা আৰু বৈদিক সভ্যতাৰ এটি অংশ আছিল।
ইয়াৰে ভিতৰত বিশেষভাবে উল্লেখনীয় মহাভাৰতত উল্লিখিত কুৰুক্ষেত্ৰৰ কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধ আৰু পানিপথৰ তিনিখন যুদ্ধ।
১৯৬০ দশকৰ ভাৰতৰ সেউজ বিপ্লৱৰ মাধ্যমত খাদ্য শস্য উৎপাদনত স্বনিৰ্ভৰশীলতা অনাৰ প্ৰয়াসৰ ক্ষেত্ৰত হাৰিয়ানা ৰাজ্যেৰ নাম বিশেষ ভাবে উল্লেখযোগ্য।
সংস্কৃত ভাষাত হাৰিয়ানা শব্দৰ অৰ্থ “ঈশ্বৰৰ নিবাস“; এই শব্দটোৰ বুৎপত্তি সংস্কৃত “হৰি” আৰু “অয়ন” শব্দ দুটিৰ পৰা।
আন এক মতবাদৰ মতে, সংস্কৃত “হৰিৎ” শব্দৰ পৰা এই নামৰ উৎপত্তি হৈছে; হাৰিয়ানা নাম এই ৰাজ্যৰ বৃহৎ হৰিৎ তৃণক্ষেত্ৰৰ পৰা আহিছে।
এই ৰাজ্যৰ প্ৰধান ৰাজনৈতিক দলসমূহ হ'ল ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় লোক দল, হাৰিয়ানা জনহিত কংগ্ৰেছ, ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টী, বহুজন সমাজ পাৰ্টী।
ৰাজ্যৰ অন্যান্য জনগোষ্ঠীৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য আহীৰ, পঞ্জাবী, গুজ্জৰ, আগৰৱাল, ৰোৰ, ব্ৰাহ্মণ, ৰাজপুত আৰু চাইনি।
১৯০২ চনত যুৱক আব্দুল আজীজে ৰিয়াধৰ নিয়ন্ত্ৰণ গ্ৰহণৰ পিছত লোহিত সাগৰ পৰ্যন্ত বিস্তৃত আৰৱ উপদ্বীপৰ বিশাল অঞ্চলৰ ওপৰত ক্ৰমান্বয়ে আধিপত্য প্ৰতিষ্ঠাৰ ভিত্তি হিচাপে ৰিয়াধক তেওঁ ব্যৱহাৰ কৰিছিল ।
আৰৱ উপদ্বীপৰ হজ্জযাত্ৰী সকলৰ যাত্ৰাপথত এক প্ৰাক্তন ব্যৱসায় কেন্দ্ৰ হিচাপে ৰিয়াধ বহু শতাব্দী আগৰে পৰা মানুহৰ প্ৰধান আকৰ্ষণ আছিল।
গৰমত তাপমাত্ৰা ৪০ ডিগ্ৰীৰ পৰা ৪৭ ডিগ্ৰী চে. আকৌ শীতৰ সময়ত তাপমাত্ৰা শূন্যৰ তলত নামি যায়।
ই চৌদি আৰৱৰ ৰিয়াধ প্ৰান্তৰ ৰাজধানী হোৱাৰ উপৰিও নেজ্দ আৰু আল য়ামামাৰ দৰে ঐতিহাসিক ক্ষেত্ৰৰ লগতো ইয়াৰ সম্পৰ্ক আছে।
ইয়াৰোপৰি আছে সেনা আৰু নিৰাপত্তা মহাবিদ্যালয়, তথ্য- সাংস্কৃতিক আৰু সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, খেলাধুলাৰ সুযোগ আৰু ষ্টেডিয়াম , আৰু পুথিভঁৰাল।
মন্দিৰটোৰ উৎপত্তিৰ কিংবদন্তী অনুসৰি ভগৱান বিষ্ণুৱে খণ্ডিত কৰা দেৱী সতীৰ নাভি অংশ এই মন্দিৰত পৰিছিল।
অন্য এক কিংবদন্তী অনুসৰি শোণিতপুৰত ৰাজত্ব কৰা বাণ ৰজায়ে বিশ্বনাথত দ্বিতীয় কাশী স্থাপন কৰিবলৈ বিচাৰিছিল আৰু সেই হেতুকে ১০০০ শিৱলিংগ স্থাপন কৰিছিল।
পিছে মহাদেৱে দ্বিতীয় কাশী পৰিদৰ্শন কৰিবলৈ আহি এটা শিৱলিংগ কম দেখা পায় আৰু মনৰ বেজাৰত শুই পৰোতে এই স্থানতে মহাদেৱৰ নাভিয়ে স্পৰ্শ কৰে।
খ্ৰীষ্টিয় চতুৰ্থ শতিকাৰ আগভাগত জিতাৰী বংশৰ ৰজা প্ৰতাপ সিংহই এই মন্দিৰৰ পুনৰুদ্ধাৰ কৰে।
ইয়াৰ পিছত আহোম স্বৰ্গদেউ চুচেনফাই ১৪৮০ খ্ৰীষ্টাব্দত এই মন্দিৰৰ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰোৱাই আৰু মন্দিৰৰ নামত দেৱোত্তৰ মাটি ৮৩৩ বিঘা দান কৰে।
৫২ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ পৰা দক্ষিণে এক কিলোমিটাৰ ভিতৰলৈ সোমায়েই নাগ শংকৰ মন্দিৰৰ অৱস্থান।
মন্দিৰ চৌহদত অৱস্থিত এটি প্ৰকাণ্ড জলাশয়ত থকা শতায়ু গৰকা কাছকেইটাও মন্দিৰটোৰ পৰ্যটন ব্যৱস্থাত অৰিহণা যোগাইছে।
বৰ্তমান মন্দিৰৰ সৌন্দৰ্য বৃদ্ধিৰ ক্ষেত্ৰত মন্দিৰ পৰিচালনা সমিতিয়ে বিশেষ উদ্যোগ হাতত লৈছে।
বিলুপ্তপ্ৰায় প্ৰজাতিৰ কাছসমূহৰ সংৰক্ষণৰ বাবে প্ৰকৃতিপ্ৰেমী স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠনৰ সহযোগত এই মন্দিৰত বিশেষ আঁচনি হাতত লোৱা হৈছে।
কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ত তেওঁ ১২ বছৰ কটাইছিল আৰু তাত তেওঁ মেকানিকেল ইঞ্জিনিয়াৰিং,অঙ্কশাস্ত্ৰ,থিয়ৰিটিকেল ফিজিক্স অধ্যয়ন কৰাৰ উপৰিও, পিছৰফালে বিস্তৃতভাৱে "কছমিক ৰে" আৰু "পাৰ্টিকেল ফিজিক্স" সম্পৰ্কে গৱেষণা চলাইছিল।
১৯৩৪ চনৰ কালছোৱাত ভাবাই কিছুদিনৰ বাবে কোপেনহেগেনৰ বহৰাত, জুৰিকৰ পাওলিত আৰু ৰোমৰ ফাৰ্মিত কাম কৰিছিল।
ভাৰতলৈ ঘূৰি আহি তেওঁ বাংগালোৰৰ ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত বেলুন ব্যৱহাৰ কৰি 'কছমিক ৰে' সম্পৰ্কে পুনৰ ৫ বছৰ ধৰি অধ্যয়ন কৰে।
১৯৫৫ চনত জেনেভাত অনুষ্ঠিত শান্তিৰ কাৰণে আণৱিক শক্তি শীৰ্ষক এক সভাত ভাবা সৰ্বসন্মতিক্ৰমে ইউ এন ৰ অধ্যক্ষ নিৰ্বাচিত হয়।
তদুপৰি ভাবা ভাৰতৰ প্ৰসিদ্ধ শিক্ষা তথা গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান আৰু , ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সঞ্চালক আছিল।
১৯৬৬ চনৰ ২৪ জানুৱাৰীত ভাবাই এইএ ৰ এখন সভাত যোগদান কৰিবলৈ যাওঁতে মণ্টব্লেনত তেওঁ উৰাজাহাজ দুৰ্ঘটনাত পতিত হয় আৰু এই বিশ্ববিশ্ৰুত বিজ্ঞানীজনৰ শোকাবহভাৱে মৃত্যু হয়।
এই বিশ্ববৰেণ্য বিজ্ঞানীজনৰ সোঁৱৰণত ট্ৰম্বেত স্থাপিত এটমিক এনাৰ্জি এষ্টাব্লিছমেণ্ট নামৰ "ভাবা এটমিক ৰিচাৰ্ছ চেণ্টাৰ" মুকলি কৰা হয়।
১৮৬৩ চনত কেলিফ'ৰ্নিয়াৰ ছানফ্ৰান্সিচকো মহানগৰত উইলিয়াম ৰেন্‌ডল্ফ হাৰ্ষ্টৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁ হাভাৰ্ডত অধ্যয়ন কৰি থকা অৱস্থাতে নিউয়ৰ্ক ৱৰ্ল্ড নিয়মিয়াকৈ পঢ়িছিল আৰু পুলিৎজাৰ কাম-কাজ সযতনে পৰ্যাবেক্ষণ কৰিছিল।
১৮৯৫ চনত তেওঁ নিউয়ৰ্ক জাৰ্ণাল নামৰ কাকত এখন ক্ৰয় কৰে আৰু কাকতখনক তেওঁ নিউয়ৰ্ক ৱৰ্ল্ডৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী ৰূপে গঢ়ি তুলিবলৈ চেষ্টা কৰিলে।
বেছিভাগ সূত্ৰৰ মতে হাৰ্ষ্টে অধিক দৰমহা আগবঢ়াইছিল; আনহাতে ৱৰ্ল্ডৰ কৰ্মচাৰীসকলে পুলিৎজাৰৰ জটিল প্ৰকৃতিৰ বাবে তেওঁৰ সৈতে কাম কৰিবলৈ অসুবিধা পাইছিল আৰু স্বাভাৱিকতে তওঁলোকে জাৰ্ণাললৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল।
কিন্তু অষ্ট্ৰীয়াৰ সেনা-বাহিনীয়ে তেওঁত দুৰ্বল স্বাস্থ্যৰ বুলি সেনাত ভৰ্তি কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে।
১৮৭২ চনত পুলিৎজাৰে 'পোষ্ট' আৰু ১৮৭৮ চনত 'চেইণ্ট লুইচ ডিচপাচ' নামৰ লোকচানত চলি থকা দুখন বাতৰি কিনি একেলগ কৰি 'চেইণ্ট লুইচ পোষ্ট-ডিচপাচ' নামত প্ৰকাশ কৰিবলৈ লয়।
ৱৰ্ল্ড কিনাৰ সময়ত ইয়াৰ চাৰ্কুলেচন আছিল ১৫,০০০ আৰু পাছলৈ হ'লগৈ ৬ লাখ- সেইসময়ৰ দেশখনৰ সৰ্বাধিক প্ৰচাৰিত কাকত।
হালধীয়া সাংবাদিকতা কেনে বিপজ্জনক, তাৰ এক জ্বলন্ত উদাহৰণ ১৮৯৮ চনৰ স্পেনিচ আৰু আমেৰিকাৰ যুদ্ধ।
এই যুদ্ধৰ বাবে পৰোক্ষভাৱে পুলিৎজাৰ আৰু হাৰ্ষ্টৰ চাঞ্চল্যকৰ সংবাদক দোষাৰোপ কৰা হয়; যিবোৰ সংবাদ বহু ক্ষেত্ৰত শুদ্ধ নাছিল।
স্পেনীজসকলে কিউবাত ধ্বংসলীলা চলোৱা বুলি বাতৰি পাই তেওঁলোকক খেদি পঠিয়াবলৈ আমেৰিকাই কিউবালৈ যুদ্ধ-জাহাজ প্ৰেৰণ কৰিলে।
স্পেইনৰ যুদ্ধ কৰিবলৈ মন নাছিল যদিও নিউয়ৰ্কৰ হালধীয়া কাকতবোৰৰ হেঁচাৰ বাবে আমেৰিকাই স্পেইনৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘোষণা কৰিলে।
যদিও পুলিৎজাৰ আৰু হাৰ্ষ্টৰ সাংবাদিকতাই ৰুচিবোধৰ সীমা অতিক্ৰম কৰিছিল, দুয়োগৰাকী আছিল প্ৰতিভাশালী আৰু যুগ-প্ৰৱৰ্তক সাংবাদিক।
১৮৯৫ চনৰ পৰা নিউৱৰ্ক ৱৰ্ল্ডৰ দেওবৰীয়া পৰিপূৰিকাত 'য়েল্লো কিড' বুলি ৰঙীন কমিক ষ্ট্ৰীপ ছপাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।
ভুৱা সাক্ষাৎকাৰ, ভুল ধাৰণা জন্মাব পৰা শিৰোনাম, ভুৱা বিজ্ঞানমূলক ৰচনা আৰু তথাকথিত বিশেষজ্ঞসকলৰ ভুল শিক্ষামূলক ৰচনাৰ লানি।
হালধীয়া সাংবাদিকতাক সাংবাদিকতাৰ এটা হীন প্ৰকাৰ বুলি গণ্য কৰা হয়, যাৰ উদ্দেশ্য সাংবাদিকতাৰ নীতি-বহিৰ্ভূত পদ্ধতিৰে বাতৰি কাকতৰ বিক্ৰি বঢ়োৱা।
হালধীয়া সাংবাদিকতা মানেই হ'ল- ভিত্তিহীন বাতৰি পৰিবেশন, দৃষ্টি আকৰ্ষণকাৰী শিৰোনাম ব্যৱহাৰ কৰা, সাধাৰণ ঘটনা এটাকো সাংঘাতিক ঘটনা বুলি প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা, কেলেংকাৰীৰ খবৰ গুৰুত্ব সহকাৰে প্ৰচাৰ কৰা, অহৈতুক চমক সৃষ্টি ইত্যাদি।
১৯৯১ - চনৰ আজিৰ দিনটোতে ৰাছিয়াৰ ঐতিহাসিক চহৰ লেলিনগ্ৰেডৰ নাম সলনি কৰি নতুন নাম ছেণ্ট পিটাৰ্ছৰ্বাগ দিয়া হয়।
২০০৪ - চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থায়ে ৰক্তদানৰ মহত্ত্বৰ বিষয়ে সজাগতা সৃষ্টিৰ উদ্দেশ্যে আৰু স্বেচ্ছাসেৱক ৰক্তদাতাসমূহক জীৱনদায়িনী তেজৰ দানৰ বাবে ধন্যবাদসূচক আচৰণৰ বাবে বিশ্ব ৰক্তদাতা দিৱস উদযাপন কৰিছিল।
মৌলানা আবুল কালাম আজাদৰ কাম-কাজৰ প্ৰতি বেঙ্গল চৰকাৰ ৰুষ্ট হয় আৰু সেই মৰ্মে ১৯১৬ চনৰ ২২ মাৰ্চ তাৰিখে এক ঘোষণা জাৰি কৰি, আজাদক বংগ প্ৰদেশ এৰি যাবলৈ এক কঠোৰ নিৰ্দেশ দিয়ে।
কলকাতা আৰু নাগপুৰত বহা কংগ্ৰেছ অধিৱেশনত মহাত্মা গান্ধীয়ে আগবঢ়োৱা অসহযোগ আন্দোলনৰ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰে আৰু এই প্ৰস্তাৱলৈ মৌলনা আবুল কালাম আজাদ আৰু হাকিম আজমল খানে পূৰ্ণ সমৰ্থন আগবঢ়াইছিল।