polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ইয়াত কোৱা হৈছিল যে "কাক সঙ্গী কৰিব লাগে, যৌন ঘনিষ্ঠতাত পৰিপূৰ্ণতা বিচাৰি উলিওৱাৰ সামৰ্থ্য আৰু বৈষম্যমূলক আচৰণৰ সন্মুখীন নোহোৱাৰ অধিকাৰ যৌন অভিমুখীতাৰ সাংবিধানিক সুৰক্ষাৰ অন্তৰ্নিহিত।
" [মাননীয় ন্যায়াধীশ ইন্দু মলহোত্ৰাই কয়, -"তেওঁলোকে শতিকাজুৰি সন্মুখীন হোৱা গ্লানি আৰু বৰ্জনৰ বাবে প্ৰতিকাৰ প্ৰদান কৰাত পলম হোৱাৰ বাবে ইতিহাসে এই সম্প্ৰদায়ৰ সদস্য সকল আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ ওচৰত ক্ষমা বিচৰা উচিত।
এই সম্প্ৰদায়ৰ সদস্যসকলে প্ৰতিশোধ আৰু অত্যাচাৰৰ ভয়ত পৰিপূৰ্ণ জীৱন যাপন কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।
সমকামিতা এক সম্পূৰ্ণ স্বাভাৱিক অৱস্থা, মানৱ যৌনতাৰ এক পৰিসৰৰ অংশ বুলি স্বীকাৰ কৰাৰ বাবে ই সংখ্যাগৰিষ্ঠৰ অজ্ঞতাৰ বাবে আছিল।
" এই ৰায়ত এইটোও উল্লেখ কৰা হৈছিল যে এলজিবিটি সম্প্ৰদায় আইনৰ অধীনত সমান নাগৰিকত্ব আৰু সুৰক্ষাৰ অধিকাৰী, কোনো বৈষম্য নোহোৱাকৈ।
নৱতেজ সিং জোহৰ আৰু অন্যান্য বনাম ভাৰত চৰকাৰ ২০১৮ চনৰ ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰায়দান।
এই ৰায় অনুসৰি সমকামী যৌন সম্পৰ্ককে ধৰি প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ মাজত সকলো সন্মতিপূৰ্ণ যৌন সম্পৰ্ক অপৰাধৰ সংজ্ঞাৰ পৰা আঁতৰোৱা হয়।
উচ্চতম ন্যায়ালয়ে ভাৰতীয় দণ্ডবিধি আইনৰ ধাৰা ৩৭৭ৰ সাংবিধানিক বৈধতা নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ গোচৰৰ শুনানি গ্ৰহণ কৰিছিল।
ভাৰতীয় দণ্ডবিধি আইনৰ ধাৰা ৩৭৭ এক ঔপনিৱেশিক যুগৰ আইন যিয়ে অন্যান্য বিষয়ৰ লগতে সমকামী কাৰ্য্যক "অপ্ৰাকৃতিক অপৰাধ" হিচাপে গণ্য কৰিছিল।
যদিও আইনখনে বিপৰীত লিংগৰ দম্পতীৰ মাজত থকা সকলো গুহ্যদ্বাৰৰ যৌন সম্পৰ্ক আৰু মৌখিক যৌনসম্পৰ্কক অপৰাধ হিচাপে গণ্য কৰে, ই মুখ্যতঃ সমকামী সম্পৰ্কক প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
২০১৮ চনৰ ৬ ছেপ্টেম্বৰত আদালতে সৰ্বসন্মতিক্ৰমে আইনখনক অসংবিধানিক বুলি ঘোষণা কৰে; যিহেতু "যিমান দূৰ লৈকে ই একে লিংগৰ প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ মাজত সন্মতিপূৰ্ণ যৌন আচৰণক অপৰাধ হিচাপে গণ্য কৰে"।
ৰাষ্ট্ৰীয় গণতান্ত্ৰিক মিত্ৰজোঁটৰ সৰ্ববৃহৎ সংগঠক দল ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি আৰু কিছুমান দলে আনুষ্ঠানিকভাৱে ৰায়টোৰ বিষয়ে নীৰৱ হৈ আছিল।
বিজেপিৰ মুখপাত্ৰ জি ভি এল নৰসিংহ ৰাওকে ধৰি দলৰ কেইবাজনো সদস্যই এই বিষয়ত তেওঁলোকৰ ব্যক্তিগত মতামত প্ৰকাশ কৰিছিল।
তেওঁ কৈছিল যে বিষয়টোৰ ওপৰত যিকোনো সিদ্ধান্ত "সমগ্ৰ বিশ্বত সমকামী অধিকাৰৰ ওপৰত ন্যায়বিহীন উন্নয়নৰ সৈতে সংগতি ৰাখি লোৱা" আদৰণি জনোৱা হ'ব।
আনফালে বিজেপিৰ ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ সুব্ৰমনিয়াম স্বামীয়ে এই সিদ্ধান্তক আক্ৰমণ কৰি প্ৰশ্ন কৰে যে ন্যায়ালয়ে ব্যক্তিগত স্বাধীনতাৰ নামত জন্তুৰ সৈতে যৌন সম্ভোগ বৈধ কৰিব নেকি।
তেওঁৰ অভিমত আছিল যে সিদ্ধান্তটো বাতিল কৰিব পাৰি যদি ইয়াৰ ফলত পেডোফিলিয়া, সমকামী বাৰ, এইচ.আই.ভি. ৰোগবৃদ্ধি আদিকে ধৰি অতিৰিক্ত সমস্যাৰ সৃষ্টি হয়।
" ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ অন্যান্য সামাজিক-ৰাজনৈতিক বিষয়ৰ তুলনাত এলজিবিটি অধিকাৰৰ বিষয়ে তুলনামূলকভাৱে কম অভিমত আগবঢ়োৱা অভিলেখ আছে আৰু তেওঁ এই সন্দৰ্ভত কোনো মন্তব্য দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে।
২০১৬ চনৰ ২৯ জুন তাৰিখে প্ৰথমে ভাৰতৰ প্ৰাক্তন মুখ্য ন্যায়াধীশ শৰদ অৰবিন্দ ববডে আৰু ন্যায়াধীশ এ কে ভূষণৰ সন্মুখত আবেদনখন ৰখা হৈছিল।
বিষয়টো ন্যায়াধীশ দীপক মিশ্ৰৰ সন্মুখত উপযুক্ত আদেশৰ বাবে ৰাখিবলৈ এটা নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল কিয়নো সংবিধান বিচাৰপীঠৰ সন্মুখত ইতিমধ্যে এটা নিৰাময়মূলক আৱেদন অমীমাংসিত আছিল।
২০১৮ চনৰ ৮ জানুৱাৰীত নৱতেজ সিং জোহৰ আৰু অন্যান্য বনাম ভাৰত চৰকাৰ গোচৰটো মুখ্য ন্যায়াধীশৰ বিচাৰপীঠে শুনানি ৰখাৰ বাবে তালিকাভুক্ত কৰিছিল।
২০১৮ চনৰ ৬ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে ন্যায়ালয়ে ইয়াৰ সৰ্বসন্মত ৰায় প্ৰদান কৰে আৰু প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ মাজত সন্মতিপূৰ্ণ যৌন কাৰ্য্য সম্পৰ্কীয় আইনৰ কিছু অংশ অসাংবিধানিক ঘোষণা কৰে।
এই ৰায়ে পূৰ্বৰ সুৰেশ কুমাৰ কৌশল বনাম নাজ ফাউণ্ডেচনৰ ২০১৩ চনৰ ৰায়ক প্ৰত্যাহাৰ কৰে য'ত আদালতে আইনখন বজাই ৰাখিছিল।
অৱশ্যে, নাবালকৰ সৈতে যৌন সম্পৰ্ক, সন্মতিবিহীন যৌন কাৰ্য্য আৰু পশুৰ সৈতে যৌন আচৰণ সম্পৰ্কীয় ধাৰা ৩৭৭ৰ অন্যান্য অংশ বলবৎ হৈ থাকিব।
সোঁপন্থী সংগঠন ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘই ন্যায়ালয়ৰ ৰায়ৰ সৈতে ইয়াৰ সন্মতি প্ৰকাশ কৰিছিল কিয়নো ই সমকামিতাক অপৰাধ বুলি বিশ্বাস নকৰে কিন্তু অভিমুখীতাক "অপ্ৰাকৃতিক" বুলি কয়।
শিৱসেনাৰ সদস্য আৰু মুম্বাই দক্ষিণৰ পৰা লোকসভাৰ সাংসদ অৰবিন্দ সাৱন্ত গণপতে কৈছিল, "তেওঁলোকৰ বিচৰা ধৰণে জীয়াই থকাৰ অধিকাৰ আছে।
ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ বিৰোধী দল ইউনাইটেড প্ৰগ্ৰেছিভ এলায়েন্সৰ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে এই ৰায়দানক আদৰণি জনাই এক বিবৃতি জাৰি কৰিছিল।
নাজ ফাউণ্ডেচনৰ গোচৰৰ সময়ত কংগ্ৰেছৰ চৰকাৰে সমকামী যৌনসম্পৰ্ক 'অনৈতিক' আৰু ইয়াক অপৰাধীকৰণ নাকচ কৰিব নোৱাৰি বুলি নিজৰ পক্ষ ৰাখিছিল।
ভাৰত চৰকাৰে শুনানিৰ পৰা বিৰত থাকিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল আৰু বিষয়টো "ন্যায়ালয়লৰ জ্ঞান"ৰ ওপৰত এৰি দিছিল।
নাবালকৰ সৈতে যৌন সম্পৰ্ক, ধৰ্ষণ আৰু পশুৰ সৈতে যৌন আচৰণ দৰে সন্মতিবিহীন যৌন কাৰ্যৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ধাৰা ৩৭৭ এতিয়াও বলবৎ হৈ আছে।
প্ৰথমে ফৰাচী ঔপনিৱেশিক কালত ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে এই অঞ্চলত ভিটিকালচাৰ বা আঙুৰৰ খেতি কৰা হৈছিল।
ফৰাচী ঔপনিৱেশিকসকল ভিটিছ ভিনিফেৰা অৰ্থাৎ সাধাৰণতে পোৱা আঙুৰৰ প্ৰতি অভ্যস্ত আছিল আৰু অঞ্চলটোৰ ক্ৰান্তীয় জলবায়ু ইয়াৰ বাবে অনুকূল নাছিল।
বিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে অষ্ট্ৰেলিয়াৰ দৰে অঞ্চলৰ পৰা সুৰা উৎপাদনকাৰীসকলৰ সহায়ত ভিটিছ ভিনিফেৰাৰ বিকাশৰ ওপৰত নতুনকৈ গুৰুত্ব দিয়া হয়।
১৯৫৫ চনত অষ্ট্ৰেলিয়ান সুৰা উৎপানকাৰীসকলৰ সৈতে এক যৌথ উদ্যোগত ভিয়েটনাম যুদ্ধৰ সময়ত লেণ্ডমাইনৰ দ্বাৰা পৰিৱেষ্টিত অঞ্চলত কেবাৰনেট চাউভিনন আৰু চাৰ্ডোনাইৰ দৰে আন্তৰ্জাতিক আঙুৰ পুনৰ প্ৰৱৰ্তন কৰাৰ বাবে এক আগ্ৰাসী ৰোপণ আঁচনি আৰম্ভ কৰা হয়।
ভিয়েটনাম কৰ্কট আৰু বিষুৱ ৰেখাৰ মাজত ক্ৰান্তীয় অঞ্চলত অৱস্থিত আৰু ইয়াত ক্ৰান্তীয় অঞ্চলত সাধাৰণতে থকা উচ্চ আৰ্দ্ৰতা আৰু গ্ৰীষ্মকালীন বৃষ্টিপাত বিদ্যমান।
ভিয়েটনামৰ ভৌগোলিক পৰিৱেশ পাহাৰীয়া বাবে ই গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় প্ৰভাৱৰ পৰা কিছু সকাহ দিব পাৰে আৰু লগতে ভিটিকালচাৰৰ বিকাশ হ'ব পৰা বিভিন্ন অণু-জলবায়ু সৃষ্টি কৰিব পাৰে।
বছৰজুৰি বাহাল থকা উষ্ণতাৰ বাবে ভিয়েটনামৰ দক্ষিণ অঞ্চলৰ লতিকাক্ষেত্ৰবোৰত একোটা কেলেণ্ডাৰ বৰ্ষত তিনিবাৰলৈকে শস্য চপাব পৰা যায়।
ফৰাচী ঔপনিৱেশিকসকলে হানয়ৰ ওচৰৰ বা ভাই পৰ্বতমালাৰ চাৰিওফালে থকা উচ্চভূমি অঞ্চলত তেওঁলোকৰ লতিকাক্ষেত্ৰ বা ভাইনয়াৰ্ডসমূহ স্থাপন কৰিছিল।
আধুনিক ভিটিকালচাৰেল কৌশলে আগ্ৰাসী প্ৰুনিং আৰু ট্ৰেলিজিঙৰ পাৰ্গোলাছ শৈলী গ্ৰহণৰ সৈতে কিছু সফল ফলাফল প্ৰস্তুত কৰিছে।
এই পাৰ্গোলাছ ট্ৰেলিজত আঙুৰলতাবোৰ মাটিৰ পৰা নিলগাই ৰখাৰ সুবিধা আছে যি পাউডাৰি মিলডিউ বিকশিত হোৱাৰ আশংকা হ্ৰাস কৰে।
লতিকাক্ষেত্ৰ স্থাপন কৰা অন্যান্য এলেকাবোৰৰ ভিতৰত প্ৰধান হৈছে চেণ্ট্ৰেল হাইলেণ্ড অঞ্চলৰ লগতে আন্নামাইট ৰেঞ্জ আৰু ফান ৰাঙৰ চৌপাশৰ থুৱান নিন্হৰ দক্ষিণ উপকূলীয় সমভূমি থাপ চাম য'ত ভিয়েটনামৰ প্ৰথম বাণিজ্যিক সুৰা উৎপাদন কেন্দ্ৰ থিয়েন থাই ৱাইনৰী অৱস্থিত।
তেওঁৰ এই বেচৰকাৰী সংগঠনে সুৰক্ষিত যৌন সম্পৰ্কৰ প্ৰচাৰ কৰে আৰু ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ লোকসকলক পৰামৰ্শ প্ৰদান কৰে।
২০১৪ চনত তেওঁ ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ত ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ লোকসকলৰ দত্তক সন্তান গ্ৰহণৰ অধিকাৰৰ বাবে আবেদন দাখিল কৰা প্ৰথম ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ ব্যক্তি হিচাপে পৰিগণিত হয়।
তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় আইনী সেৱা প্ৰাধিকৰণ গোচৰৰ আবেদনকাৰী আছিল আৰু এই গোচৰত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে ট্ৰান্সজেণ্ডাৰক তৃতীয় লিংগ হিচাপে স্বীকৃতি দিছিল।
গৌৰীয়ে ২০০৮ চনত গায়ত্ৰীৰ মাতৃৰ এইডছত মৃত্যু হোৱাৰ পিছত গায়ত্ৰী নামৰ এজনী ছোৱালী তুলি লৈছিল।
তেওঁৰ মাতৃৰ এইডছৰ ফলত মৃত্যুবৰণ কৰিছিল যৌন সৰবৰাহ উদ্যোগত বিক্ৰী কৰাৰ পৰা বচাবলৈ গৌৰীয়ে গায়ত্ৰীক তুলি লৈছিল।
এই সংগঠনে সমাজৰ অভাৱগ্ৰস্ত লোক যেনে ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ, অনাথ শিশু, পৰিত্যক্ত মহিলা আৰু বৃদ্ধ বয়সৰ লোকসকলক সহায় কৰে।
লেৱাটানা নৃত্যত যুৱক-যুৱতী উভয়ে অংশগ্ৰহণ কৰে৷ হাজং নাৰী বোৱা-কটাত পাকৈত৷ তেওঁলোকে নিজহাতে তৈয়াৰ কৰা নান ৰং-বিৰঙৰ কাৰু-কাৰ্যখচিত ৰাঙা পাতিন আৰু ফুলাম আগন প্ৰস্তুত কৰি নৃত্যৰ বাবে বহুদিন আগৰ পৰাই সাজু হয়৷ এই নৃত্যত গাভৰুসকলে বুকু ঢকা একোখন ফুলাম আগন ইংৰাজী আখৰটোৰ দৰে পিন্ধি বুকুৰপৰা ভৰিপতাত লগাকৈ একোখন ৰাঙাপাতিন বা পাটানি পিন্ধে আৰু হাতত ৰঙীন ৰুমাল লয়৷ পাতানি হাজংসকলৰ জাতীয় ঐতিহ্যবহনকাৰী সাজ৷ যুৱকসকলে এখন গামোচা মূৰত শিৰস্ত্ৰাণৰূপে মেৰিয়াই লয় আৰু আন এখন গামোচা আঁঠুমূৰীয়াকৈ ধুতীৰ দৰে পিন্ধি লয়৷ যুৱতীসকলে সোণ-ৰূপ বা আজিকালি পোৱা বিভিন্ন আ-অলংকাৰ হাত, কাণ আৰু ডিঙিত পিন্ধে৷
লেৱাটানা নামটোৰ আঁৰত এক আখ্যান পোৱা যায়৷ সেইটো হ’ল, অতীতত এই নৃত্য কৰি কৰি ঘৰে ঘৰে গুপ্তভাবে ছোৱালী চাই ফুৰা নিয়ম আছিল৷ যিজনী ছোৱালী যিজন ডেকাৰ পছন্দ হয়, পিছত সেই ছোৱালী খুজি ঘৃহস্থলৈ বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ পঠিওৱা হয় আৰু ডেকা-গাভৰুৱে নতুন সংসাৰ আৰম্ভ কৰে৷ লেৱাটানা গীতবোৰত ইয়াৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়৷ আন এক জনশ্ৰুতিমতে হাজংসকলে পাহাৰৰ নামনি হাবি-বন কাটি পৰিস্কাৰ কৰি বসতি স্থাপন কৰিছিল৷ লতাৰে আৱৰা হাবি কাটি ঠাই পৰিস্কাৰ কৰোঁতে ডেকা-গাভৰুসকলৰ মাজত লতাৰেই পৰস্পৰক স্পৰ্শানুভূতি আনি দিয়ে আৰু মনত প্ৰেম-পিৰীতি জাগ্ৰত হয়৷ এইদৰেই মনৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰোঁতে গোৱা গীতবোৰেই ’লেৱাটানা’ গীত
লেৱাটানা অসমৰ মংগোলীয় মূলৰ বাসিন্দা হাজংসকলৰ অন্যতম জাতীয় উৎসৱ৷ কৃষিজীৱী হাজংসকলে কৃষিকাৰ্য সামৰণি পৰাৰ পিছত পুষণৈ, চ’ৰমাগা আদি নানা উৎসৱ পালন কৰে৷ কৃষিকাৰ্যৰ সামৰণি সময় মানে হাজং ডেকাসকলৰ অৱসৰ বিনোদনৰ সময়৷ এই সময়তে হাজং ডেকাসকলে ঘৰে ঘৰে চ’ৰমাগা অনুষ্ঠিত কৰি, ইয়াতে লেৱাটানা নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ লেৱাটানাৰ অৰ্থ হ’ল, লেৱা মানে লতা আৰু টানা মানে টনা৷ যৌৱনৰ প্ৰতীক হিচাপে পালিত এই উৎসৱত ঘাইকৈ প্ৰেমমূলক গীত গাই হাজং ডেকা-গাভৰুৱে এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ হাজংসকলৰ লেৱাটানা নৃত্যৰ লগত অসমৰ বিহুৰ গীত-নাচৰ যথেষ্ট সাদৃশ্য থকা দেখা যায়৷
লেৱটানা নৃত্য-গীত ডেকা-গাভৰুৰ প্ৰণয়মূলক, ব্যংগ-কৌতুকসূচক আৰু শ্ৰমজীৱী জীৱনৰ চিত্ৰৰে পৰিস্ফুট৷
লেৱাটানা নৃত্যত চিংৰা আৰু চিংৰি দুফালে দুটা শাৰীত ৰৈ নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ পুৰণি অসমৰ বিহুৰ দৰে দুটা শাৰীত নৃত্য কৰা ডেকা-গাভৰুৱে পৰস্পৰে গীতৰ মাজেৰে প্ৰেম নিবেদন কৰি আনন্দ কৰে৷ আজিকালি লেৱাটানা নৃত্য বিভিন্ন সভা সমিতি আৰু আন আন উৎসৱতো পৰিৱেশন কৰা দেখা যায়৷
আন্নানে মেকালেষ্টাৰ মহাবিদ্যালয়ত অৰ্থনীতি, গ্ৰেজুৱেট ইনষ্টিটিউট জেনেভাত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সম্পৰ্ক আৰু এমআইটিৰ ব্যৱস্থাপনা অধ্যয়ন কৰিছিল।
আন্নানে ১৯৬২ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘত যোগদান কৰে, বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ জেনেভা কাৰ্যালয়ৰ বাবে কাম কৰে।
তেওঁ ১৯৯২ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ পৰা ১৯৯৬ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ ভিতৰত শান্তি ৰক্ষাৰ বাবে আণ্ডাৰ-চেক্ৰেটেৰী জেনেৰেল হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাকে ধৰি ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ত কেইবাটাও পদত কাম কৰিছিল।
১৯৯৬ চনৰ ১৩ ডিচেম্বৰত নিৰাপত্তা পৰিষদে তেওঁক মহাসচিব হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে, আৰু পিছত সাধাৰণ সভাৰ দ্বাৰা নিশ্চিত কৰে, যাৰ ফলত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ কৰ্মচাৰীৰ পৰা নিৰ্বাচিত হোৱা প্ৰথম কাৰ্যালয় ধাৰক হয়।
১৯৫৮ চনত আন্নানে কুমাচি বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি মহাবিদ্যালয়ত অৰ্থনীতি অধ্যয়ন আৰম্ভ কৰে, যি বৰ্তমান ঘানাৰ কোৱামে এনক্ৰুমাহ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি বিদ্যা বিশ্ববিদ্যালয়।
তেওঁ ফৰ্ড ফাউণ্ডেচনৰ অনুদান লাভ কৰে, যাৰ ফলত তেওঁ ১৯৬১ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মিনেচ'টাৰ ছেইণ্ট পলৰ মেকালেষ্টাৰ মহাবিদ্যালয়ত অৰ্থনীতিত স্নাতক অধ্যয়ন সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
তাৰ পিছত আন্নানে ১৯৬১ চনৰ পৰা ১৯৬২ চনলৈ ছুইজাৰলেণ্ডৰ জেনেভাত গ্ৰেজুৱেট ইনষ্টিটিউট অৱ ইণ্টাৰনেচনেল এণ্ড ডেভেলপমেণ্ট ষ্টাডিজত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সম্পৰ্কত ডি'এপ্ৰফণ্ডিজ ডিইএ ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে।
কিছু বছৰৰ কামৰ অভিজ্ঞতাৰ পিছত, তেওঁ স্লোয়ান ফেলোছ কাৰ্যসূচীত এমআইটি স্লোয়ান স্কুল অফ মেনেজমেণ্ট ত অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু মেনেজমেণ্টত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল।
তেওঁ ক'ফি আন্নান ফাউণ্ডেচনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু অধ্যক্ষ হোৱাৰ লগতে নেলছন মেণ্ডেলাৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংগঠন দ্য এল্ডাৰছৰ অধ্যক্ষ আছিল।
আন্নানৰ জন্ম দেশৰ অন্যতম ফেণ্টে অভিজাত পৰিয়ালত হৈছিল; তেওঁলোকৰ ককাক আৰু তেওঁলোকৰ খুৰাক দুয়োজন ফেণ্টে পেৰামাউণ্ট চীফ আছিল।
ছাইকীয়ে অৱশেষত তেওঁৰ ভগ্নীসকলৰ কথামতে এটা তেলৰ চাকি আৰু এখন চুৰি লৈ তেওঁৰ স্বামীৰ কোঠাত সোমাইছিল।
ছাইকীয়ে তেওঁৰ স্বামীৰ ৰূপ চাওঁতে চাকিৰ গৰম তেলৰ এটা সৰু টোপাল তেওঁৰ কান্ধত পৰিছিল, তেওঁ জাগ্ৰত হৈছিল।
এফ্ৰোডাইটিয়ে ছাইকীক বিচাৰি পাইছিল আৰু ছাইকীয়ে এফ্ৰোডাইটিৰ চাৰিটা পৰীক্ষণৰ সন্মুখীন হৈছিল।
ছাইকীৰ অন্তিম পৰীক্ষণটো আটাইতকৈ কঠিন আছিল; তেওঁ এফ্ৰোডাইটিৰ বাবে পাৰ্চিফোনিৰ কিছু সৌন্দৰ্য ঘূৰাই অনা।
যেতিয়া তেওঁ অলিম্পাছৰ ওচৰলৈ আহি পাইছিল, ছাইকীয়ে পাৰ্চিফোনিৰ সৌন্দৰ্যৰ বাকচটো খুলিছিল, কিন্তু পাৰ্চিফোনিৰ সৌন্দৰ্যৰ বাকচটোৰ ভিতৰত কেৱল মৃত্যুৰ সাৰহে আছিল।
অৱশেষত ছাইকীৰ মৃত্যু হয়, তেওঁৰ স্বামী ইৰ’চে তেওঁক ক্ষমা কৰি দি জীৱন ৰক্ষা কৰিছিল আৰু তেওঁক অলিম্পাছলৈ লৈ গৈছিল।
পশ্চিম বতাহৰ গ্ৰীক দেৱতা জেফাইৰচে তেওঁক মৃত্যুৰ পৰা ৰক্ষা কৰি ওপৰলৈ তুলি ইৰ’চৰ প্ৰাসাদলৈ লৈ গৈছিল।
ইৰ’চ যেতিয়া আহিছিল, তেওঁ সম্পূৰ্ণ অন্ধকাৰৰ পৰা ছাইকীক কৈছিল যে, তেওঁ তাক চাবলৈ চেষ্টা কৰিব নালাগে আৰু তেওঁ ছাইকীক তেওঁৰ নামো ক’ব নোৱাৰে নতুবা ই সকলো অনিষ্ট হ’ব।
প্ৰাসাদত ছাইকীৰ জীৱনৰ প্ৰথম কেইটামান সপ্তাহ অতি সুখেৰে অতিবাহিত হৈছিল৷ তেওঁৰ ভগ্নীসকলে তেওঁৰ নাম মাতি থকা শুনিছিল।
দুই ভনীয়েকে তেওঁক তেওঁৰ স্বামীৰ প্ৰকৃত ৰূপটো চাবলৈ সৈমান কৰাইছিল৷ য’ত তেওঁ ইৰ’চক প্ৰতাৰণা কৰা হৈছিল।
তেওঁ দেখাত ইমানে ধুনীয়া আছিল যে, পুৰোহিতসকলোকে ধৰি মানুহে তেওঁক প্ৰেম আৰু সৌন্দৰ্যৰ গ্ৰীক দেৱী এফ্ৰোডাইটিৰ সৈতে তুলনা কৰিবলৈ লৈছিল।
ছাইকীক শাস্তি দিয়াৰ উদ্দেশ্য এফ্ৰোডাইটেয়ে তেওঁৰ পুত্ৰ ইৰ'চক এজন নীচ আৰু ঘৃণনীয় ব্যক্তিৰ প্ৰেমত পেলাবলৈ পঠিয়াইছিল।
অৱশ্যে, ইৰ’চে তেওঁৰ সুন্দৰ্যৰ প্ৰতি অভিভূত হৈছিল আৰু প্ৰেমত পৰিছিল আৰু ইৰ’চে ছাইকীক তেওঁৰ মাকৰ ক্ৰোধৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
তাতে, তেওঁ তেওঁৰ ভাগ্য পাব৷” এই কথা শুনি ৰজাৰ মন ভাগি গৈছিল, যদিও তেওঁ ঈশ্বৰৰ আদেশ পালন কৰিছিল।
ইপিনে ছাইকীক কোনেও বিয়াৰ বাবে হাত বিচৰা নাছিল বৰং পুৰুষসকলে তেওঁৰ সৌন্দৰ্যক লৈ প্ৰশংসাহে কৰিছিল।
বৰাতৰ মাটি তোলা:-- এই উৎসৱত সধবা নাৰীসকলে অংশগ্ৰহণ কৰে৷ এই উৎসৱৰ নেতৃত্বত থাকে ’ওজেনী’৷ ৷ প্ৰথম দিনা বৰাতত অংশ লোৱা মহিলাই গা ধুই গোঁসাইঘৰৰ পৰা আসনপতা পীৰা এখন লগত লৈ ওচৰৰ পুখুৰী বা নৈলৈ গৈ তিনিবাৰ, পাঁচবাৰ বৰ সাতবাৰ ডুব মাৰি বোকামাটি তুলি আনে৷ তাৰপাছত লগত নিয়া আসন পতা পীৰাখনত এই মাটিখনি থয়৷ কিছুমান ঠাইত পীৰাৰ সলনি কাঁহৰ কাঁহী ব্যৱহাৰ কৰে৷ আয়তীসকলৰ উৰুলি-জোকাৰ আৰু গীত-পদৰ মাজতে আসনত থোৱা মাটিখিনত ধান, মাহ, তিল, যৱ, কালা, মচুৰ, বেহৰ আদি শস্য সিঁচি দিয়ে৷ ইয়াৰ পাছত আসনখন ঘৰলৈ আনি আগতেই গোবৰমাটিৰে লিপি থোৱা ঠাইত থয় আৰু সেন্দূৰ আৰু বিভিন্ন ৰঙৰ ফুলেৰে সজায়৷ তাৰপাছত তাত এপাত খাৰু, ফল-মূল, তামোলপাণ আৰু ডবুৱা কটাৰী এখন ৰাখে৷ সকলোখিনি হ’লে ওজেনীয়ে আসনখন ভঁৰাল ঘৰৰ চাঙত তুলি থয়৷ দোমাহীৰ দিনা আসনখন সভক্তিৰে বাহিৰলৈ উলিয়াই আনে আৰু নাম-গুণ গাই সেবা-সৎকাৰ কৰি পুনৰ আগৰ ঠাইত থৈ দিয়ে৷ সাতদিনৰ দিনাখনহে বৰাতৰ পূজা অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷
বৰাত উৎসৱ নামনি অসমৰ কামৰূপ, হাজো, নলবাৰী গোৱালপাৰা আদি ঠাইত সধৱা নাৰীসকলে পালন কৰা এক পৰম্পৰাগত লোক-অনুষ্ঠান৷ জেঠ মাহৰ শেষৰ চাৰিদিনৰকে ধৰি আহাৰ মাহৰ তিনিদিনলৈ অৰ্থাৎ মাজত দোমাহীটো ৰাখি জেঠমাহৰ শেষ তিনিদিন আৰু আহাৰ মাহৰ প্ৰথম তিনিদিন, মুঠ সাতদিন ধৰি এই বৰাত উৎসৱ পালিত হয়৷ এই বৰাত উৎসৱ আৰু অসমৰ তিৱাসকলৰ বৰত পূজা একেই নহয় যদিও মূল শব্দ ’ব্ৰত’ৰ পৰাই বৰাত বা বৰত শব্দ আহিছে বুলি অনুমান কৰিব পাৰি৷ কোনো কোনো ঠাইত বৰাত উৎসৱক উকনী বুঢ়ীৰ পূজাও বোলে৷ বৰাত উৎসৱৰ লগত চাহ জনগোষ্ঠীৰ মাজত প্ৰচলিত ’কৰম পূজা’ৰ কিছু সাদৃশ্য দেখা যায়৷
ভাৰতীয় ৰাগৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰ ওপৰত দ্বাদশ শতিকাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সংস্কৰণ 'সংগীত ৰত্নাকৰ'ত প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰতিটো ৰাগৰ অধিষ্ঠিত দেৱতাৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছিল।
চতুৰ্দশ শতিকাৰ পৰা ৰাগ সমূহক সংস্কৃতৰ সংক্ষিপ্ত শ্লোকত ধ্যান আৰু চিন্তাৰ বাবে বৰ্ণনা কৰা হৈছিল।
ৰাগমালাৰ কিছুমান সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উপলব্ধ চিত্ৰ ১৬ আৰু ১৭ শতিকাৰ আৰু সেইসময়ত এই চিত্ৰশৈলীয়ে ৰাজকীয় পৃষ্ঠপোষকতাৰ অধীনত বিকশিত হৈছিল।
মধ্যযুগীয় ভাৰতত কলা, কবিতা আৰু শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ সংমিশ্ৰণৰ এক ধ্ৰুপদী উদাহৰণ হিচাপে ৰাগমালা চিত্ৰসমূহ বিশেষভাৱে জনপ্ৰিয়।
১৬ আৰু ১৭ শতিকাৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা ভাৰতীয় চিত্ৰকলাৰ বেছিভাগ আঞ্চলিক শৈলীত ৰাগমালা চিত্ৰ সৃষ্টি কৰা হৈছিল।
বৰ্তমান আঞ্চলিক শৈলী অনুসৰি পাহাৰী ৰাগমালা, ৰাজস্থান বা ৰাজপুত ৰাগমালা, ডেক্কান ৰাগমালা আৰু মোগল ৰাগমালা নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে।
এই চিত্ৰত প্ৰতিটো ৰাগক এটা ৰং, ভাৱ, নায়ক আৰু নায়িকাৰ কাহিনীৰে বৰ্ণনা কৰা এটা শ্লোকৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ কৰা হয়।
যিহেতু সংগীতৰ ৰাগ সমূহ বিশেষ ঋতু বা দিনৰ সময়ত গোৱা হয়, সেয়ে ৰাগমালা চিত্ৰয়ে ঋতু আৰু দিন আৰু ৰাতিৰ সময়ও বৰ্ণনা কৰে।
অৱশেষত বেছিভাগ চিত্ৰই ৰাগৰ সৈতে সংলগ্ন নিৰ্দিষ্ট হিন্দু দেৱতা, যেনে ভৈৰৱ বা ভৈৰৱী ৰাগৰ সৈতে শিৱ, শ্ৰীৰ পৰা দেৱী আদিক বিশ্লেষণ কৰে।
১৫৭০ চনত মধ্য ভাৰতৰ ৰেৱাৰ পুৰোহিত ক্ষেমকৰ্ণে সংস্কৃতত ৰাগমালাৰ ওপৰত এক কাব্যিক পাঠ সংকলিত কৰিছিল।
কেৱল ৰাগ শ্ৰীৰ যাৰ ছয়টা ৰাগিনী আৰু নটা ৰাগপুত্ৰ আছে, এনেদৰে ৮৬ গৰাকী সদস্যয়ে ৰাগমালা পৰিয়াল গঠন কৰে।
কিছুমান ৰাজপুত শৈলী যেনে 'চাৱন্দ' চিত্ৰকলা বিদ্যালয়ৰ এজন শিল্পীৰ চিত্ৰৰ সংগ্ৰহেও জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল।
ৰাগমালাত সাধাৰণতে ছয়টা পুৰুষ ৰাগ; ত্ৰিশ গৰাকী তেওঁলোকৰ পত্নী ৰাগিনী আৰু বাকী আঠচল্লিশজন তেওঁলোকৰ পুত্ৰ চিত্ৰিত কৰা হয়।
৭৮-৭৯ প্ৰকৃত বিশ্বাসীসকলে আল্লাহৰ উপাসনা কৰিবলৈ আৰু তেওঁৰ ধৰ্ম্মৰ প্ৰতিৰক্ষাৰ বাবে যুঁজ দিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল
অনুসৰণকাৰীসকলক জনোৱা হৈছে যে মক্কাৰ মূষিকসকলে তেওঁলোকক পবিত্ৰ মছজিদ ভ্ৰমণৰ পৰা নিলম্বিত কৰাৰ কোনো বিকল্প সংৰক্ষিত নাছিল।
তেওঁলোকে কাকো হজ্জ কৰাৰ পৰা বিৰত ৰাখিবলৈ কোনো বিশেষাধিকাৰ সংৰক্ষিত নাছিল কাৰণ পবিত্ৰ মছজিদ তেওঁলোকৰ ব্যক্তিগত সম্পত্তি নাছিল।
কিয়নো ই আৰৱৰ বিভিন্ন গোত্ৰক এই কথোপকথন আৰম্ভ কৰাৰ পৰামৰ্শ দিছিল: কুৰাইশ ধন্য মছজিদৰ তুচ্ছ শৃংখলাআছিল নে ইয়াৰ স্বত্বাধিকাৰীসকল?
ই পৰামৰ্শ দিছিল যে যদি তেওঁলোকে আনৰ পৰা কোনো মতবিৰোধ নকৰাকৈ মুছলমানসকলক হজ্জৰ পৰা নিলম্বিত কৰাৰ সন্দৰ্ভত প্ৰচলিত হয়, তেন্তে তেওঁলোকে ভৱিষ্যতে হজ্জ আৰু উমৰাহৰ পৰা আন যিকোনো গোত্ৰ বা গোটৰ ব্যক্তিসকলক নিলম্বন কৰিবলৈ অনুৰোধ অনুভৱ কৰিব, যিসকলে কুৰাইশৰ সৈতে সম্পৰ্কৰ ওপৰত জোৰ দিছিল।
এই বিষয়টো ক'বলৈ গ'লে, পবিত্ৰ মছজিদ নিৰ্মাণৰ ঐতিহাসিক পটভূমিত এইটো দেখুওৱা হৈছে যে ইয়াক পয়গম্বৰ আব্ৰাহামে আল্লাৰ আদেশৰ দ্বাৰা কাম কৰিছিল আৰু তেওঁ তাত হজ কৰিবলৈ সকলো লোকগোটক আদৰণি জনাইছিল।
সেইকাৰণেই বাহিৰৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা সকলে প্ৰাথমিক আৰম্ভণিবিন্দুৰ পৰা চুবুৰীয়া ব্যক্তিসকলৰ সমতুল্য অধিকাৰত আনন্দিত হৈছিল।
একেদৰে এইটো স্পষ্ট কৰা হৈছে যে সদনক শিৰ্কৰ অনুষ্ঠানৰ বাবে কাম কৰা হোৱা নাছিল কিন্তু এজন আল্লাৰ প্ৰেমৰ বাবে কাম কৰা হৈছিল।
সেয়েহে তাত আল্লাৰ উপাসনা নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল আৰু মূৰ্তিৰ উপাসনাই সম্পূৰ্ণ অনুমতিৰ প্ৰশংসা কৰিছিল।
তেওঁলোকক একেদৰে সঠিক আৰু ন্যায়সঙ্গত আচৰণ গ্ৰহণ কৰিবলৈ নিৰ্দেশনা প্ৰদান কৰা হৈছিল যেতিয়াই তেওঁলোকে ভূমিত নেতৃত্ব দিয়াৰ ক্ষমতা সংগ্ৰহ কৰিছিল।
ইয়াৰ উপৰিও, অনুসৰণকাৰীসকলক আনুষ্ঠানিকভাৱে "মুছলমান" নাম দিয়া হৈছে আৰু এইদৰে কোৱা হৈছে, "আপুনি অব্ৰাহামৰ প্ৰকৃত উত্তৰাধিকাৰী আৰু আপোনাক মানৱজাতিৰ আগত সত্যৰ সাক্ষী হোৱাৰ বাবে বাছনি কৰা হৈছে।
এনেদৰে, আপুনি ছালাত স্থাপন কৰিব লাগিব আৰু ন্যায়সঙ্গত জীৱনৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ আৰ্হিলৈ পৰিৱৰ্তন কৰিবলৈ আৰু আল্লাৰ বাক্য প্ৰচাৰৰ বাবে জিহাদ কৰাৰ বাবে জাকাতৰ বাধ্যবাধকতা পৰিশোধ কৰিব লাগিব।
মছজিদ-আল-হাৰামৰ সকলো বিশ্বাসীলোকৰ সমতুল্য অধিকাৰ স্বীকাৰ কৰা ঐশ্বৰিক আইন, তেওঁলোক স্থানীয় বা বাহিৰৰ লোক হওক।
যিধৰণে আল্লাহে নিজেই ঠাইখন পৃথক কৰিছিল আৰু পয়গম্বৰ ইব্ৰাহিমক কাবা নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আৰু মানৱতাক হজ্জ কৰিবলৈ মাতিবলৈ কৈছিল।
শিৰ্কক প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া কোনোবাই আকাশৰ পৰা বাগৰি পৰা আৰু তেওঁৰ শৰীৰটো চৰাইবোৰে ধৰি নিয়াৰ দৰে দেখা যায়।
ভক্তসকলক নিজকে ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু অবিশ্বাসী আৰু মুশ্ৰিকিনৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিবলৈ সন্মতি দিয়া আল্লাৰ প্ৰথম নিৰ্দেশনা।
আল্লাৰ স্বাৰ্থত স্থানান্তৰিত হোৱা ব্যক্তিসকলক আল্লাৰ গেৰাণ্টি যে তেওঁ তেওঁলোকক উদাৰভাৱে ক্ষতিপূৰণ দিব।
পবিত্ৰ মছজিদ আৰু তীৰ্থযাত্ৰা মূলতঃ আল্লাহৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত আছিল, কিন্তু সমসাময়িক সময়ত মূৰ্তিপূজাৰ হাতত পৰিছিল, আনহাতে আল্লাহৰ উপাসকসকলক ইয়াক দৰ্শন কৰাৰ পৰা নিলম্বিত কৰা হৈছিল।
এনেদৰে, সেই বিচক্ষণতাবোৰৰ বিৰুদ্ধে অস্ত্ৰ গ্ৰহণ কৰাৰ বাবে সন্মতি দিয়া হৈছে তেওঁলোকক সেই স্থানৰ পৰা আঁতৰাবলৈ আৰু বিচক্ষণতা স্থাপন আৰু অশুভ শক্তি নিৰ্মূল কৰাৰ বাবে পোন জীৱনশৈলী স্থাপন কৰিবলৈ।
ইবনে আব্বাছ, মুজাহিদ, উৰৱাহ ইবন জুবেইৰ, জাইদ ইবনে আচলাম, মুকাতিল ইবন হায়ান, কাতাদাহ আৰু অন্যান্য ভাষ্যকাৰসকলৰ দ্বাৰা দেখুওৱাৰ দৰে, আয়াত ৩৯ হৈছে প্ৰথম যিমুছলমানসকলক অস্ত্ৰ গ্ৰহণ কৰাৰ অনুমোদন প্ৰদান কৰে।
মুহাম্মাদৰ জীৱনসম্পৰ্কীয় বিভিন্ন হাদিছ আৰু কিতাপসমূহে নিশ্চিত কৰে যে এই সন্মতিৰ পিছত যুদ্ধৰ প্ৰকৃত ব্যৱস্থা আৰম্ভ কৰা হৈছিল আৰু প্ৰথম অভিযানটো লোহিত সাগৰৰ পাৰলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল, যাক পেট্ৰ'ল অফ ৱাডদান বুলি জনা যায়।
এই প্ৰভাৱৰ সৈতে মুছৰিকসকলক এক শক্তিশালী প্ৰকাৰে সতৰ্ক কৰি দিয়া হৈছে: "আপুনি আপোনাৰ অজ্ঞতাৰ চিন্তাত দৃঢ়তাৰে আৰু অধ্যৱসায় কৰিছে আৰু আল্লাৰ সলনি আপোনাৰ মিছা দেৱতাসকলৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখিছে, অৱশ্যে, তেওঁলোকৰ কোনো শক্তি নাই আৰু আপুনি আল্লাহীয় বাৰ্তাবাহকক অস্বীকাৰ কৰিছে।
আপুনি কেৱল আমাৰ নবীক বৰ্খাস্ত কৰি আৰু আপোনাৰ নিজৰ লোকসকলক বিৰক্ত কৰি নিজকে আঘাত কৰিছে; আপোনাৰ মিছা দেৱতাসকলে আপোনাক আল্লাহৰ ক্ৰোধৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ বিকল্প নাথাকিব।
" একেসময়তে, তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ শিৰ্ক আৰু ইয়াৰ পিছত সঠিক বিবাদৰ মতবাদৰ বাবে ধাৰাবাহিকভাৱে পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে।
২৫ আয়াতৰ পৰা বক্তৃতাৰ শৈলীত হোৱা বাক্যবাণে দেখুৱাইছে যে ২৫ ৰ পৰা ৭৮ আয়াতবোৰ সম্ভৱতঃ সাঁচ ধু আল-হিজ্জামাহত প্ৰকাশ পাইছিল: এএইচ।
ধু আল-হিজ্জামাহটোৱে মুহাজিৰুনক মক্কাত থকা তেওঁলোকৰ ঘৰ আৰু তাত থকা তেওঁলোকৰ তীৰ্থমণ্ডলীৰ কথা মনত পেলাই দিছিল আৰু বিশ্বাস কৰিবলৈ দুখ প্ৰকাশ কৰিছিল যে পৌত্তলিক কুৰাইশ্বে তেওঁলোকক পবিত্ৰ মছজিদ ভ্ৰমণৰ পৰা নিলম্বিত কৰিছিল।
এই শাৰীবোৰৰ সৈতে, তেওঁলোকে হয়তো আল্লাহৰ ওচৰত আৱেদন কৰিছিল আৰু অনুমান কৰিছিল যে আল্লাহৰ অনুমোদনে তেওঁলোকক ঘৰৰ পৰা উৎখাত কৰা আৰু তেওঁলোকক পবিত্ৰ মছজিদলৈ যোৱাৰ পৰা অস্বীকাৰ কৰা আৰু তেওঁলোকৰ বাবে ইছলাম ধৰ্ম পালন কৰাকঠিন কৰি তোলা লোকসকলৰ বিৰুদ্ধে অস্ত্ৰ গ্ৰহণ কৰা উচিত।
ইছলামত প্ৰৱেশ কৰা বিচলিত মুছলমানসকলক তথাপিও ইয়াৰ পথত কোনো অসুবিধাৰ সন্মুখীন হ'ব নিবিচাৰিছিল, তেওঁলোকক এই প্ৰভাৱৰ সৈতে পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে: "আপোনাৰ এই বিশ্বাস কি? এটা দৃষ্টিকোণৰ পৰা, আপুনি আল্লাৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখিবলৈ আৰু তেওঁৰ কৰ্মী হ'বলৈ প্ৰস্তুত, যিহেতু আপুনি সম্প্ৰীতি আৰু সমৃদ্ধ, আৰু যদি আপুনি তেওঁৰ পথত যাতনা আৰু কষ্টৰ সৈতে মিলিত হয়, আপুনি আপোনাৰ আল্লাক নিষ্পত্তি কৰে আৰু তেওঁৰ সেৱক হৈ থাকিবলৈ বন্ধ কৰে।
আপুনি মনত ৰাখিব লাগিব যে আপোনাৰ এই দুৰ্বল মনোভাৱই আল্লাই আপোনাৰ বাবে নিযুক্ত কৰা ঘটনা আৰু দুৰ্ভাগ্যবোৰক বিচ্যুত কৰিব নোৱাৰে।
এই ছূৰাত মাক্কি আৰু মাদানী ছূৰা দুয়োৰে গুণাগুণ আছে; তাফছিৰিসকলে ইয়াৰ প্ৰকাশৰ সময়ৰ বিপৰীতে, অৱশ্যে, ইয়াৰ শৈলী আৰু বিষয়বোৰৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত, দেখা গৈছে যে প্ৰথম ২৪ আয়াত মুহাম্মাদৰ মক্কি জীৱনৰ অন্তিম পৰ্যায়ত প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল, মদিনালৈ যাত্ৰাৰ অলপ আগতে, আৰু বাকী ছূৰা তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক জীৱনৰ সময়ত।
প্ৰকৃত ভক্তসকলক সন্মান জনোৱাৰ দৰে, তেওঁলোকক দুটা পৃথক ধৰণে প্ৰৱণতা দিয়া হৈছে: আৰৱৰ গড় লোকসকলক অতিৰিক্তভাৱে অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ বাবে এক সাধাৰণ পথত, আৰু এক বিশেষ ধৰণে:
বক্তৃতাৰ পাঠত গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়, ঐশ্বৰিক নিয়ম আৰু নিৰ্দেশনাৰ দিশবোৰ নিম্নলিখিত ধৰণে শ্ৰেণীবদ্ধ কৰিব পাৰি:-
সাধাৰণতে চাউলৰ গুড়ি অনুপাত অনুসৰি পানীত দ্ৰৱীভূত কৰি আৰু ইয়াৰ মিশ্ৰণ কৰি কিছুসময়ৰ বাবে থাকিবলৈ দিব লাগে।
পায়স, পাহ, পাহভাত, ক্ষীৰ বা ক্ষীৰী হৈছে এক মিঠা ব্যঞ্জন আৰু ভাৰতীয় উপমহাদেশত জনপ্ৰিয় এক প্ৰকাৰৰ লুপথুপিয়া পুডিং।
কেতিয়াবা চাউলৰ পৰিৱৰ্তে অন্যান্য মাহ জাতীয় শস্য যেনে দাইল, ঘেঁহু, বজৰা, কোমল গোমধান আদিও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
পায়সত সোৱাদৰ বাবে সাধাৰণতে শুকান নাৰিকল, ইলাচী, কিচমিচ, কেশৰ, কাজু, পিস্তা, কাঠবাদাম, বা অন্যান্য শুকান ফলৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ক্ষীৰ হৈছে বিভিন্ন খাদ্যশস্য, দাইল বা সেইবোৰৰ গুড়ি ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা তৈয়াৰ কৰা এক ভাৰতীয় মিঠাই।
কন্যাকসকল ভাৰতৰ উত্তৰ পূব অঞ্চলৰ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ টিৰাপ, লংডিং আৰু চাংলাং জিলাত বাস কৰে; অসমৰ চিবসাগৰ জিলাতো তেওঁলোকৰ বসতি।
জাতিগত, সাংস্কৃতিক আৰু ভাষিকভাৱে একেখন চুবুৰীয়া ৰাজ্য অৰুণাচল প্ৰদেশৰ নকট আৰু টাংচাও কন্যাকসকলৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে সম্পৰ্ক।
অতীতত, তেওঁলোকে ওচৰৰ গাওঁবোৰত আক্ৰমণ কৰাৰ বাবে কুখ্যাত আছিল, যাৰ ফলত প্ৰায়ে বিৰোধী যোদ্ধাসকলৰ শিৰশ্ছেদ হৈছিল।
শিৰশ্ছেদ অভিযানবোৰ প্ৰায়ে কিছুমান অন্ধবিশ্বাসৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈছিল, যেনে সন্মান, সংহতি আনুগত্য আৰু ত্যাগৰ নীতি।
খ্ৰীষ্টান ধৰ্মপ্ৰচাৰক আৰু ব্ৰিটিছ শাসনৰ প্ৰচেষ্টাৰ ফলত বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে নৰমুণ্ড চিকাৰ প্ৰথাৰ সমাপ্তি ঘটিছিল।
জনজাতীয় সদস্যসকলে তেওঁলোকৰ প্ৰত্যেকে নিজৰ কৰ্তব্য আৰু দায়িত্বক কঠোৰভাৱে পালন কৰি এক অতি শৃংখলাবদ্ধ সামূহিক জীৱন বজাই ৰাখে।
এজন ধৰ্মপ্ৰচাৰকে জনাইছিল যে কিছুমান কন্যাক জনজাতিয়ে তেওঁলোকৰ শত্ৰুৰ পৰা লোৱা প্ৰকৃত দাঁতৰ মালা পিন্ধাও দেখা গৈছিল।
নাগালেণ্ডৰ মন জিলা, অৰুণাচল, অসম আৰু ম্যানমাৰৰ কাষৰীয়া অঞ্চলত বাস কৰা কন্যাক হৈছে নাগালেণ্ডৰ অন্যতম মুখ্য জনজাতি।
তেওঁলোক মঙ্গোল জাতিত অন্তৰ্ভুক্ত আৰু ভাষিকভাৱে তিব্বত-বাৰ্মা পৰিয়ালৰ নাগা-কুকি গোটত অন্তৰ্ভুক্ত।
কন্যাকসকলৰ অন্যতম পৰম্পৰাগত পেচাবোৰ হৈছে: বন্দুকমেৰামতিৰ কাম, লোৰ কাম, পিতলৰ কাম, আৰু বাৰুদ নিৰ্মাণ।
এপ্ৰিলৰ প্ৰথম সপ্তাহত বসন্তক স্বাগতম জনোৱাৰ বাবে আৰু লগতে বীজ ৰোপণৰ আগতে ভূমিত সৰ্বশক্তিমানৰ আশীৰ্বাদ পোৱাৰ বাবে উদযাপন কৰা হয় এই উৎসৱ।
২৪-২৫ মূৰ্তিপ্ৰেমী নেতাই তেওঁলোকৰ বিভ্ৰান্ত অনুগামীসকলক বিচাৰৰ দিনটোত সহায় কৰিবলৈ অক্ষম বুলি স্বীকাৰ কৰিব
৩৮-৪১ অব্ৰাহামে নিজৰ আৰু সন্তানৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰে যাতে তেওঁলোকক মূৰ্তিপূজাৰ পৰা ৰখা হ'ব পাৰে
ই ছূৰাৰ সুৰৰ পৰা দেখুৱাইছে যে ছূৰাৰ সেই গোটটোৰ সৈতে ইয়াৰ এটা স্থান আছে যিটো মাক্কান সময়সীমাৰ অন্তিম পৰ্যায়ত প্ৰকাশ পাইছিল।
উদাহৰণ স্বৰূপে, আয়াত ১৩ "অবিশ্বাসীসকলে তেওঁলোকৰ বাৰ্তাবাহকসকলক সতৰ্ক কৰি দিছিল, 'আপুনি আমাৰ সম্প্ৰদায়লৈ ঘূৰি আহিব লাগিব নতুবা আমি নিশ্চিতভাৱে আপোনাক আমাৰ অঞ্চলৰ পৰা আঁতৰাই দিম', স্পষ্টকৈ দেখুৱাইছে যে এই ছূৰা প্ৰকাশৰ সময়ত মুছলমানসকলৰ সৈতে দুৰ্ব্যৱহাৰ শীৰ্ষত আছিল, আৰু মক্কাৰ ব্যক্তিসকলে বিশ্বাসীসকলক পূৰ্বৱৰ্তী অবিশ্বাসীসকলৰ দৰে সেই স্থানৰ পৰা উৎখাত কৰিবলৈ নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল।
আয়াত ১৪-ত তেওঁলোকক সতৰ্ক কৰি দিয়া হৈছে, "আমি এই দুষ্টলোকসকলক ধ্বংস কৰিম," আৰু বিশ্বাসীসকলক তেওঁলোকৰ আগত থকা বিশ্বাসীসকলৰ দৰে সান্ত্বনা দিয়া হৈছে, "আৰু তেওঁলোকে আপোনাক দেশত বসতি স্থাপন কৰাৰ পিছত" একেদৰে বিভাজন সমাপ্ত কৰাত সন্নিবিষ্ট কঠোৰ পৰামৰ্শ (আয়াত ৪৩-৫২ একেদৰে নিশ্চিত কৰে যে ছূৰাত অন্তিম পৰ্যায়ৰ মাক্কানৰ সৈতে চিনাক্ত কৰে।
প্ৰকাশৰ সময় আৰু প্ৰাসংগিক পৃষ্ঠভূমিৰ সন্দৰ্ভত , ই হৈছে এক "মক্কান ছূৰা", যাৰ অৰ্থ হৈছে ইয়াক মদিনাৰ পিছৰ পৰিৱৰ্তে মক্কাত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
হিজৰাৰ প্ৰায় ২-৩ বছৰ আগতে মক্কাত মুহাম্মাদৰ প্ৰচাৰৰ পিছৰ পৰ্যায়ত তেওঁৰ আৰু সহ-মুছলমানসকলৰ ওপৰত অত্যাচাৰ তীব্ৰ হৈ পৰিছিল।
কোৰআনৰ ছূৰাবোৰ সদায়ে তেওঁলোকৰ বিষয়বস্তুৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা নহয়, কিন্তু এই ক্ষেত্ৰত ছূৰাৰ এটা ডাঙৰ অংশই অব্ৰাহামৰ প্ৰাৰ্থনাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে, যিয়ে অব্ৰাহামৰ চৰিত্ৰৰ গুণাগুণ প্ৰকাশ কৰে।
ছূৰাত গুৰুত্ব দিয়ে যে এজন ব্যক্তিৰ হৃদয়ৰ ভিতৰত কি ঘটিছে সেয়া কেৱল আল্লাহহে জানে, যাৰ অৰ্থ হৈছে আমি ইজনে সিজনৰ কথাক সৎ বিশ্বাসেৰে গ্ৰহণ কৰিব লাগিব ।
আহোম স্বৰ্গদেউ গৌৰীনাথ সিংহৰ ৰাজত্বকালত হোৱা মোৱমৰীয়া বিদ্ৰোহৰ সময়ত ১৭৯৩ খ্ৰীষ্টাব্দত চিংফৌ সকলক এই অঞ্চলত দেখা যায় বুলি ডেল্টনে ক'ব বিচাৰে।
'নাত্' অৰ্থাৎ বিভিন্ন ভূত-প্ৰেতৰ বিশ্বাস কৰিলেও চিংফৌসকল ধৰ্মীয়ভাৱে বৌদ্ধ ধৰ্মত বিশ্বাসী।
তেওঁলোকৰ মতে তিংলাং লা চ্ৰাতু নামৰে এজন বৌদ্ধ সন্ন্যাসী ব্ৰহ্মদেশৰ হুকুং উপত্যকাৰপৰা এশ বছৰমান আগতে নামি আহিছিল আৰু তেওঁক পিঠিত বোকোচা কৰি মানুহে লৈ আহিছিল।
চিংফৌসকলক বৌদ্ধ ধৰ্মৰ নিয়ম-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰবিলাকৰ জ্ঞান সেই তিংলা লা চ্ৰাতু নামৰ বৌদ্ধ সন্ন্যাসীজনে দিছিল।
চিংফৌ গাঁও বিলাক ভ্ৰমণ কৰাৰ পাছত তেওঁ কামৰূপ জিলালৈ যায় আৰু গুৱাহাটীত এজন ব্ৰিটিছ বিষয়াক লগ পায়।
মাংস খোৱা আৰু মদ্যপানত অভ্যস্ত ব্ৰিটিছ বিষয়াজনে তিংলা লা চ্ৰাতু নামৰ সন্ন্যাসীজনক মাংস আৰু মদ্যপানৰ বাবে আমন্ত্ৰণ জনোৱাত তেওঁ প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল আৰু তেতিয়াই ব্ৰিটিছ বিষয়াজনে জানিব পাৰিছিল যে তেওঁ এজন ধাৰ্মিক মানু্হ।