polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ড মহেশ্বৰ নেওগৰ অধীনত "অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ ভূমিকাঃ এটি বিশ্লেষণাত্মক অধ্যয়ন" বিষয়ত গৱেষণা কৰি তেওঁ ১৯৯৭ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তিনিখন শিশু পুথি আৰু তিনিখন প্ৰবন্ধৰ কিতাপৰ লগতে তেওঁ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু গুণাভিৰাম বৰুৱাঃ কৃতি আৰু কৃতিত্ব শীৰ্ষক সমালোচনামূলক গ্ৰন্থ এখনো ৰচনা কৰে।
উষাৰাণী বৰুৱাই ১৯৭৩ চনত শিৱসাগৰ পাটসাঁকো মহাবিদ্যালয়ত মাত্ৰ ছমাহৰ বাবে অধ্যাপনা কৰি কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল।
এই সংবিধানৰ প্ৰায় অংশই আমেৰিকী অসামৰিক বিষয়াই লিখা, দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পাছৰ জাপানৰ মিত্ৰশক্তি শাসন কালত।
এই সংবিধানৰ মতে, জাপান দেশত এক সংসদীয় ব্যৱস্থা প্ৰৱৰ্তন কৰা হ'ল, আৰু জাপানৰ নাগৰিকসকলক কিছু মৌলিক অধিকাৰ প্ৰদান কৰা হ'ল।
তাৰ বিপৰীতে বৰ্তমানৰ সংবিধানত সম্ৰাটক "ৰাজ্য আৰু জনতাৰ মাজৰ ঐক্যৰ চিহ্ন" আখ্যা দিয়া হৈছে, আৰু সম্ৰাটৰ দায়িত্বভাৰ কেৱল ঔপচাৰিকহে, সকলো শাসকীয় ক্ষমতাবিহীন।
সংবিধানখনৰ খচৰা তৈয়াৰীৰ তদাৰকীৰ ভাৰ আছিল দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পাছৰ জাপানৰ মিত্ৰশক্তিৰ দ্বাৰা শাসনৰ কালৰ মিত্ৰশক্তিৰ চুপ্ৰিম কামাণ্ডাৰ ডৌগলাছ মেকাৰ্থাৰৰ ওপৰত।
সংবিধানখন প্ৰৱৰ্ত্তন কৰাৰ আগত পিচে জাপানী পণ্ডিতৰ এটি দলে দস্তাৱেজখন অধ্যয়ন কৰি কিছু সাল-সলনি কৰিছিল।
পূৰ্বৰ মেইজি সংবিধানত জাপানত এক অৰ্ধ-সৰ্বগ্ৰাসী আৰু ৰাজ্যবাদী ব্যৱস্থা আছিল, য'ত সম্ৰাটৰ হাতত সম্পূৰ্ণ ক্ষমতা আছিল।
এই নতুন সংবিধানত তাৰ বিপৰীতে সাংবিধানিক ৰাজতন্ত্ৰ আৰু সংসদীয় গণতন্ত্ৰৰ ব্যৱস্থা প্ৰৱৰ্তন কৰা হ'ল।
জাপানৰ সম্ৰাটৰ উপৰিও সম্ৰাটৰ পৰিয়ালৰ অন্যান্য সদস্যসমূহকো বিভিন্ন ঔপচাৰিক দায়িত্ব প্ৰদান কৰা হয়।
শিক্ষকতাৰ লগতে তেওঁ ‘অসমীয়া প্ৰতিদিন’ কাকতৰ সংবাদ সেৱাৰ সৈতেও কিছুদিন জড়িত আছিল৷ তেওঁৰ লেখা গৰীয়সী, সাতসৰী, প্ৰকাশ, প্ৰান্তিক, অসমীয়া প্ৰতিদিন, দৈনিক জনমভূমি, আমাৰ অসম, জনসাধাৰণ , আদি কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশ পাই আহিছে৷ তদুপৰি তেওঁৰ গৱেষণাপত্ৰ ভালেমান ৰাষ্ট্ৰীয় তথা আন্তৰাষ্ট্ৰীয় মানসম্পন্ন গৱেষণাপত্ৰত প্ৰকাশ পাই আহিছে৷ তেওঁ ইতিমধ্যে দেশৰ আগশাৰীৰ অনুষ্ঠান যেনে- দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়, মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়, ইষ্টাৰ্ণ জ‘নেল কালচাৰেল চেণ্টাৰ , নালচাৰ , সাহিত্য অকাদেমি আদিত বিদ্যায়তনিক অনুষ্ঠানৰ সমল ব্যক্তি হিচাপে অংশগ্ৰহণ কৰাৰ উপৰি এথেন্স ইনষ্টিটিউত ফ’ৰ এচুকেচন এণ্ড ৰিচাৰ্চৰ আমন্ত্ৰণক্ৰমে ২০০৯ চনত এথেন্সত অনুষ্ঠিত বিদ্যায়তনিক আলোচনাচক্ৰত ভাষণ প্ৰদান কৰে৷ তদুপৰি বিদ্যায়তনিক অধ্যয়নৰ বাবে বাংলাদেশ ভ্ৰমণ কৰে৷ এথেন্স ইনষ্টিটিউত ফ’ৰ এচুকেচন এণ্ড ৰিচাৰ্চৰ বিদ্যায়তনিক সদস্য আৰু সাহিত্য অকাদেমিৰ অসমীয়া উপদেষ্টা পৰিষদৰ সদস্য হিচাপেও সেৱা আগবঢ়াইছিল৷
তেখেতৰ জন্ম হয় ডিব্ৰুগড়ৰ দুলীয়াজান চহৰত ১৯৭৬ চনৰ ২৯ মে তাৰিখে ৷ পিতৃ স্বৰ্গীয় বাবুল বৰঠাকুৰ অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেডৰ এগৰাকী কৰ্মচাৰী আছিল৷ মাতৃ বিমলা বৰঠাকুৰ৷ দুলীয়াজানৰ উপকণ্ঠ মধুপুৰ তিনিআলি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত টিপলিংঘাট উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়৷ তাৰ পাছত দুলীয়াজান মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে৷ ১৯৯৮ চনত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত কটন মহাবিদ্যালয়ৰপৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে৷ তাৰ পাছত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰাধ্যাপক নৱকুমাৰ সন্দিকৈৰ তত্ত্বাৱধানত ‘‘চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ উপন্যাসৰ নাৰী চৰিত্ৰঃ এক সমীক্ষাত্মক অধ্যয়ন’’ শীৰ্ষক বিষয়ত ২০০৫ চনত পি.এইচ.ডি. ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে৷
সত্যকাম বৰঠাকুৰ (; একাধাৰে কবি, প্ৰবন্ধাৰ, সম্পাদক, অধ্যাপক ৷ তেখেত বৰ্তমান ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰাধাপ্যক৷ তেখেতে ইতিমধ্যেই চাৰিখনকৈ কবিতা পুথি প্ৰকাশ কৰিছে আৰু বহুকেইখন প্ৰবন্ধ পুথি লিখি উলিয়াইছে৷ সেইদৰে তেওঁ এঘাৰখনতকৈয়ো অধিক পুথি সম্পাদনা কৰিছে৷ সাহিত্য অকাদেমিৰ অসমীয়া উপদেষ্টা পৰিষদৰ সদস্য হিচাপেও বৰঠাকুৰে সেৱা আগবঢ়াইছিল৷
তেওঁ সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে ২০০০ চনত দুলীয়াজান মহাবিদ্যালয়ত কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰি ২০০৯ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ ৰীডাৰ হিচাপে যোগদান কৰে৷ ২০১৬ চনত একেটা বিভাগতে তেওঁ প্ৰাধ্যাপক ৰূপে নিযুক্ত হয়৷ তেওঁ ২০২১ চনলৈকে বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ সাংবাদিকতা আৰু গণসংযোগ বিভাগৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত সঞ্চালক আৰু অধ্যক্ষ হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰি আহিছিল
সমাজ কৰ্মী কেটলিন ৰিয়ানৰ পাৰিবাৰিক গ্ৰহণ প্ৰকল্পই আত্মহত্যা, এইচআইভি/এইডছ, আৰু গৃহহীনতা সহ এলজিবিটি যুৱক-যুৱতীসকলৰ স্বাস্থ্য, মানসিক স্বাস্থ্য আৰু কল্যাণৰ ওপৰত পৰিয়ালৰ গ্ৰহণযোগ্যতা আৰু অগ্ৰাহ্যৰ প্ৰভাৱৰ প্ৰথম অধ্যয়ন চলাইছিল।
তেওঁলোকৰ গৱেষণাই দেখুৱাইছে যে এলজিবিটিৰ অন্তৰ্ভুক্ত যুৱক-যুৱতীসকলে ২০ বছৰ বয়সলৈকে "যিসকলে কৈশোৰৰ সময়ত তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ পৰা উচ্চ স্তৰৰ প্ৰত্যাখ্যান অনুভৱ কৰে (যেতিয়া পিতৃ-মাতৃ আৰু যত্ন লওঁতাৰ পৰা সামান্য বা কোনো প্ৰত্যাখ্যান অনুভৱ নকৰা যুৱক-যুৱতীসকলৰ তুলনাত) তেওঁলোকৰ আত্মহত্যাৰ বাবে চেষ্টা কৰাৰ সম্ভাৱনা আঠগুণতকৈ অধিক আছিল, উচ্চ স্তৰৰ হতাশাৰ হাৰ ছয়গুণতকৈ অধিক আৰু অবৈধ ঔষধ ব্যৱহাৰ কৰাৰ সম্ভাৱনা তিনিগুণতকৈ অধিক, আৰু এইচ.আই.ভি. বা অন্যান্য এছ.টি.ডি.-ৰ বাবে উচ্চ বিপদাশংকা থকাৰ সম্ভাৱনা তিনিগুণতকৈ অধিক।
২০০০ চনৰ আৰম্ভণিতে কেইবাটাও আত্মহত্যাৰ পিছৰে পৰা এলজিবিটি যুৱক-যুৱতীসকলৰ মাজত আত্মহত্যা হ্ৰাস কৰাৰ প্ৰচেষ্টাত বিষয় আৰু অন্তৰ্নিহিত কাৰণসমূহৰ ওপৰত অধিক মনোযোগ দিয়া হৈছে।
পাৰিবাৰিক গ্ৰহণযোগ্যতা প্ৰকল্পৰ গৱেষণাই দেখুৱাইছে যে "শিশুৰ যৌন অভিমুখীতাৰ সন্দৰ্ভত পিতৃ-মাতৃৰ গ্ৰহণযোগ্যতা, আনকি নিৰপেক্ষতাই" আত্মহত্যাৰ চেষ্টাৰ হাৰ হ্ৰাস কৰিব পাৰে।
নেচনেল একচন এলায়েন্স ফৰ ছুইচাইড প্ৰিভেনচন-এ উল্লেখ কৰিছে যে সামগ্ৰিকভাৱে এলজিবিটি জনসংখ্যাৰ মাজত বা বিশেষকৈ এলজিবিটি যুৱক-যুৱতীসকলৰ মাজত আত্মহত্যাৰ ধাৰণা বা আত্মহত্যাৰ হাৰ সম্পৰ্কে কোনো ৰাষ্ট্ৰীয় তথ্য নাই ।
গৱেষণাৰ দ্বাৰা সমকামী, উভকামী, ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ যুৱচামৰ মাজত আত্মহত্যাৰ চেষ্টাৰ হাৰ আৰু আত্মহত্যাৰ ধাৰণা সাধাৰণ জনসংখ্যাতকৈ যথেষ্ট বেছি বোলি জনা গৈছে।
এলজিবিটি লোকসকলৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্যমূলক আইন গৃহীত হোৱাৰ ফলত এলজিবিটি যুৱচামৰ শাৰীৰিক আৰু মানসিক স্বাস্থ্য আৰু কল্যাণৰ ওপৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ নেতিবাচক প্ৰভাৱ পৰে; উদাহৰণ স্বৰূপে, বৈষম্যমূলক আইন গৃহীত হোৱাৰ পিছত এলজিবিটি লোকসকলৰ মাজত হতাশা আৰু ড্ৰাগৰ ব্যৱহাৰ যথেষ্ট বৃদ্ধি হোৱা দেখা গৈছে।
ইয়াৰ বিপৰীতে, এলজিবিটি লোকসকলক নাগৰিক অধিকাৰৰ ক্ষেত্ৰত সমান বুলি স্বীকৃতি দিয়া আইন, যেনে সমকামী বিবাহসমৰ্থন কৰা আইন, এলজিবিটি যুৱক-যুৱতীসকলৰ শাৰীৰিক আৰু মানসিক স্বাস্থ্য আৰু কল্যাণৰ ওপৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ইতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।
বহুতো অধ্যয়নৰ পৰা জনা গৈছে যে সমকামী, আৰু উভকামী যুৱক-যুৱতীসকলৰ আত্মহত্যাৰ প্ৰচেষ্টাৰ হাৰ বিষমকামী যুৱক-যুৱতীৰ তুলনাত অধিক।
আত্মহত্যা প্ৰতিৰোধ সম্পদ কেন্দ্ৰই অনুমান কৰিছিল যে বয়স আৰু লিংগ গোটৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ৫ ৰ পৰা ১০% এলজিবিটি গোটৰ অন্তৰ্গত যুৱকে আত্মহত্যাৰ চেষ্টা কৰিছে, যি বিষমকামী যুৱক-যুৱতীতকৈ ১.৫-৩ গুণ অধিক আছিল।
সমকামী কিশোৰ-কিশোৰীসকলৰ মাজত তেওঁলোকৰ বিষমকামী বন্ধু-বৰ্গৰ তুলনাত আত্মহত্যাৰ ধাৰণা আৰু সামগ্ৰিক মানসিক স্বাস্থ্যৰ সমস্যাৰ এই উচ্চ প্ৰচলন সংখ্যালঘু চাপৰ বাবে দায়ী।
উচ্চ স্তৰৰ শিক্ষা থকা বা বিভিন্ন জাতিৰ অভিভাৱকে এলজিবিটি+ আত্মহত্যাৰ পৰিসংখ্যাৰ ওপৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ পেলোৱা দেখা নাযায়।
তেওঁ তেল সামগ্ৰীৰ টেংকাৰ সুৱৰ্ণ স্বৰাজ্যক নেতৃত্ব দিয়া ভাৰতীয় মাৰ্চেণ্ট নেভিৰ প্ৰথম গৰাকী মহিলা কেপ্টেইন।
২০১৬চনত ৰাধিকাই সাগৰত দেখুওৱা ব্যতিক্ৰমী সাহসিকতাৰ বাবে আইএমঅ' বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়।
২০১৫ চনৰ জুন মাহত তেওঁ সন্মুখৰ পৰা নেতৃত্ব দিয়া তেওঁৰ সফল সাহসী উদ্ধাৰ অভিযানৰ বাবে তেওঁক ২০১৬ চনৰ নৱেম্বৰত আন্তৰ্জাতিক সামুদ্ৰিক সংগঠন বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
তেওঁ আৰু তেওঁৰ দলে সাগৰীয় ধুমুহাৰ ফলত ইঞ্জিন বিকল হোৱা আৰু নাওখন লংগৰ ভাঙি যোৱাৰ ফলত ডুব যোৱা নাওখনৰ সৈতে বংগোপসাগৰত আৱদ্ধ হৈ থকা সাতজন মাছমৰীয়াক উদ্ধাৰ কৰিছিল।
ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক তেওঁৰ ৰাষ্ট্ৰীয় কৰ্তব্যক স্বীকৃতি দি প্ৰাসংগিক বঁটাৰ বাবে মনোনীত কৰিছিল আৰু লগতে আইএমঅ' সাহসিকতা বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
ভাৰতীয় শিপিং কৰ্পোৰেচনৰ সৈতে কিছুদিন কাম কৰাৰ পিছত তেওঁ ভাৰতীয় নৌ সেনাৰ এগৰাকী বিশিষ্ট কেডাৰ হৈ পৰে।
একে বছৰতে, তেওঁ প্ৰায় ২১,৮২৭ টন ওজনৰ তেল টেংকাৰ সুৱৰ্ণ স্বৰাজ্যৰ নেতা হিচাপে দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে।
তেওঁ কোচিৰ অল ইণ্ডিয়া মেৰিন কলেজত এটা ৰেডিঅ' পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰি প্ৰথমতে ভাৰতীয় শিপিং কৰ্পোৰেচনত ৰেডিঅ' বিষয়া হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল।
ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে ইন্দিৰা গান্ধীৰ প্ৰথম কাৰ্যকালত প্ৰথমে ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজনৈতিক কাৰ্যসূচীত পাৰিপাৰ্শ্বিক বিতৰ্কৰ পৰিচয় দিয়া হৈছিল।
পাৰিপাৰ্শ্বিক সমস্যাবোৰৰ এক বিস্তৃত মূল্যাঙ্কনৰ আধাৰত ১৯৭৭ চনত গান্ধীয়ে সংবিধানত অনুচ্ছেদ ৪৮এ যোগ কৰি কয়: "ৰাজ্যখনে পৰিৱেশ সুৰক্ষিত আৰু উন্নত কৰিবলৈ আৰু দেশৰ বনাঞ্চল আৰু বন্যপ্ৰাণী সুৰক্ষিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব।
" একেখন আদেশই বন্যপ্ৰাণী আৰু বনাঞ্চলক ৰাজ্যৰ তালিকাৰ পৰা সংবিধানৰ সমান্তৰাল তালিকালৈ স্থানান্তৰ কৰে, এনেদৰে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰক সেই বিষয়ত ৰাজ্যৰ সিদ্ধান্ত সমূহ কৰ্তন কৰাৰ ক্ষমতা প্ৰদান কৰে।
এনে ধৰণৰ ৰাজনৈতিক আৰু সাংবিধানিক পৰিৱৰ্তনৰ দ্বাৰা ১৯৮০ চনত এক স্ংহত পৰিৱেশ বিভাগ গঠনৰ ভিত্তি প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল, যি ১৯৮৫ চনত পৰিৱেশ আৰু বন মন্ত্ৰালয়লৈ পৰিৱৰ্তিত হৈছিল।
যদিও জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ মোকাবিলা কৰাটো ইতিমধ্যে মন্ত্ৰালয়ৰ দায়িত্ব আছিল, ইয়াৰ অগ্ৰাধিকাৰ উত্থাপন কৰা হৈছিল যেতিয়া ২০১৪ চনৰ মে মাহত মন্ত্ৰালয়ক পৰিৱেশ, বন আৰু জলবায়ু পৰিৱৰ্তন মন্ত্ৰালয়ৰ বৰ্তমানৰ শিৰোনামলৈ পুনৰ নামকৰণ কৰা হৈছিল।
এইটো নিৰ্দেশনাৰ এটা সংহতি যিয়ে পৰিৱেশগতভাৱে বহনক্ষম আৰু ন্যায় সঙ্গত অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ সৈতে এক ভৱিষ্যতৰ কল্পনা কৰে।
আঁচনিখন প্ৰাথমিক সম্পদ ব্যৱহাৰ হ্ৰাস কৰাৰ নীতিৰ দ্বাৰা নিৰ্দেশিত; সম্পদ দক্ষ বৃত্তাকাৰ পদ্ধতিৰ জৰিয়তে কম সামগ্ৰীৰে উচ্চমানৰ সৃষ্টি; আৱৰ্জনা হ্ৰাস; ভৌতিক সুৰক্ষা আৰু নিযুক্তিৰ সুযোগ আৰু ব্যৱসায়িক আৰ্হি সৃষ্টি পৰিৱেশ সুৰক্ষা আৰু পুনৰুদ্ধাৰৰ কাৰণে লাভজনক।
নীতিটোৱে মন্ত্ৰালয়ত থকা মূল কাৰ্যকৰী গোটৰ সৈতে এটা "ৰাষ্ট্ৰীয় সম্পদ দক্ষতা কৰ্তৃপক্ষ" গঠন কৰিব বিচাৰে।
ই আৱৰ্জনা নিষ্কাশন আৰু সামগ্ৰী পুনৰুদ্ধাৰ সুবিধা স্থাপনৰ বাবে পুনৰ্ব্যৱহাৰ যোগ্য সামগ্ৰী আৰু লঘু ঋণৰ ওপৰত কৰ লাভালাভ আগবঢ়োৱাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে।
মন্ত্ৰালয়ে দেশত পৰিৱেশ আৰু বনাঞ্চলৰ কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণৰ পৰিকল্পনা, প্ৰচাৰ, সমন্বয় আৰু তদাৰক কৰাৰ বাবে দায়বদ্ধ।
মন্ত্ৰালয়ে হাতত লোৱা মুখ্য কাৰ্যকলাপবোৰৰ ভিতৰত আছে ভাৰতৰ উদ্ভিদ আৰু ভাৰতৰ প্ৰাণী, বনাঞ্চল আৰু অন্যান্য অৰণ্য অঞ্চলৰ সংৰক্ষণ আৰু জৰীপ; প্ৰদূষণ প্ৰতিৰোধ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ; বনায়ন,আৰু ভূমিৰ অৱক্ষয় প্ৰশমন।
মন্ত্ৰালয়ৰ দপ্তৰ বৰ্তমান কেন্দ্ৰীয় পৰিৱেশ, বন আৰু জলবায়ু পৰিৱৰ্তন মন্ত্ৰী ভূপেন্দ্ৰ যাদৱৰ হাতত আছে।
নতুন শৈক্ষিক সন্মতিত কোৱা হৈছে যে সাম্ৰাজ্যখনে ১৭শ শতিকাত আৰু ১৮শ শতিকাৰ বেছিভাগ সময় এক নমনীয় আৰু শক্তিশালী অৰ্থনীতি, সমাজ আৰু সামৰিক শক্তি ধৰি ৰাখিছিল।
অৱশ্যে, ১৭৪০ চনৰ পৰা ১৭৬৮ চনলৈ দীৰ্ঘদিনীয়া শান্তিৰ সময়ছোৱাত, অটোমান সামৰিক ব্যৱস্থা ইউৰোপীয় প্ৰতিদ্বন্দ্বী হাবছবাৰ্গ আৰু ৰাছিয়ান সাম্ৰাজ্যৰ তুলনাত পিছ পৰিছিল।
ঊনবিংশ শতিকাত, অটোমান সাম্ৰাজ্য অধিক শক্তিশালী আৰু অভ্যন্তৰীণভাৱে সংগঠিত হৈ পৰে, যদিও অধিক ভূমি ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়, বিশেষকৈ বেলকানত, য'ত বহুতো নতুন ৰাজ্য উদ্ভৱ হয়।
ইন্দোনেছিয়াৰ ৰাজ্য আৰু উইগুৰ তুৰ্কী "কাছগড়"ৰ ৰাজ্যই নিজকে অটোমানসকলৰ তলতীয়া বুলি ঘোষণা কৰিছিল।
'অটোমান সাম্ৰাজ্য'; আছিল এক সাম্ৰাজ্য যি ১৪শ আৰু ২০শ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে দক্ষিণ-পূব ইউৰোপ, পশ্চিম এছিয়া আৰু উত্তৰ আফ্ৰিকাৰ বহু অংশ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল।
১৩শ শতিকাৰ শেষৰ ফালে উত্তৰ-পশ্চিম এনাট'লিয়াৰ চহৰ চগুটত তুৰ্কী জনজাতিৰ নেতা ওছমান প্ৰথমৰ দ্বাৰা ইয়াক প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
১৩৫৪ চনৰ পিছত, অটোমানসকলে ইউৰোপলৈ প্ৰৱেশ কৰে আৰু, বেলকান জয় কৰাৰ লগে লগে, অটোমেন বেইলিক এক আন্তঃমহাদেশীয় সাম্ৰাজ্যলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।
মহৎ চুলেইমানৰ শাসনকালত, অটোমান সাম্ৰাজ্যই নিজৰ শক্তি আৰু সমৃদ্ধিৰ শীৰ্ষস্থান দখল কৰে, লগতে ইয়াৰ চৰকাৰী, সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক প্ৰণালীৰ সৰ্বোচ্চ বিকাশ।
ইয়াৰে কিছুমান পৰৱৰ্তী সময়ত অটোমান সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত হৈছিল, আনহাতে আন কিছুমানক শতাব্দীৰ পিছত বিভিন্ন ধৰণৰ স্বায়ত্তশাসন প্ৰদান কৰা হৈছিল।
কনষ্টেণ্টিন'পল আৰু মধ্য প্ৰান্তৰ উপত্যকা অঞ্চলৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবেই অটোমান সাম্ৰাজ্য ছয় শতিকাৰ বাবে মধ্য প্ৰাচ্য আৰু ইউৰোপৰ মাজত বাৰ্তালাপৰ কেন্দ্ৰ আছিল।
১৯০৮ চনত যুৱ তুৰ্কী বিপ্লৱত ইউনিয়ন আৰু প্ৰগতিৰ সমিতিয়ে দ্বিতীয় সাংবিধানিক যুগৰ সূচনা কৰে, যাৰ ফলত সাম্ৰাজ্যখন এক সাংবিধানিক ৰাজতন্ত্ৰলৈ ৰূপান্তৰিত হয়, যিয়ে প্ৰতিযোগিতামূলক বহুদলীয় নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত কৰে।
অৱশ্যে, বিপৰ্যয়জনক বেলকান যুদ্ধৰ পিছত, জাতীয়তাবাদী ইউপিএ ১৯১৩ চনত চৰকাৰখন দখল কৰে আৰু একদলীয় শাসন সৃষ্টি কৰে।
ইউপি জাৰ্মানীৰ সৈতে সাম্ৰাজ্যক মিত্ৰতা কৰিছিল, যিয়ে শেহতীয়াকৈ ভূমি ক্ষতিৰ বাবে অৱদান আগবঢ়াইছিল কূটনৈতিক পৃথকতাৰ পৰা পলায়ন কৰাৰ আশা কৰিছিল, আৰু সেয়েহে প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধত কেন্দ্ৰীয় শক্তিৰ পক্ষত যোগদান কৰিছিল।
অসমীয়া জাতীয় জীৱনত মহাপুৰুষীয়া পৰম্পৰা" শীৰ্ষক গ্ৰন্থৰ বাবে ১৯৮৯ চনত ড॰ হীৰেন গোহাঁইক সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।
প্ৰথমটো ভাগত থকা বিষয়সমূহ হৈছে: জ্যোতিপ্ৰসাদৰপৰা ভূপেন হাজৰিকালৈ:প্ৰতিভা আৰু প্ৰেৰণাৰ উৎস সন্ধান, (এই লেখাটো ২০১৮ চনৰ ১৭ জুনত জ্যোতিপ্ৰসাদ স্মাৰক বক্তৃতাত দিয়া বক্তব্যৰ লিখিত ৰূপ)
ঢেকিয়াল ফুকন আৰু অসমৰ নৱজাগৰণৰ ধাৰণা,(এই লেখাটো ২০০৩ চনৰ ২৪ ছেপ্টেম্বৰত দ্বিতীয় আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন স্মাৰক বক্তৃতাৰ দিয়া বক্তব্যৰ লিখিত ৰূপ)
শিল্প-সংস্কৃতিৰ ৰণাঙ্গন হৈছে অসমৰ বিশিষ্ট সমালোচক-সাহিত্যিক ড০ হীৰেন গোহাঁইৰ দ্বাৰা লিখিত আৰু ঐকান্তিক প্ৰকাশন গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা সংকলিত এখনি সমালোচনাত্মক গ্ৰন্থ৷ গ্ৰন্থখনৰ ভাষা অসমীয়া৷ ২৬ টা ভিন্নধৰ্মী বিষয়ত আধাৰিত গ্ৰন্থখনৰ লেখাসমূহ মুঠতে ছটা ভাগত বিভক্ত আৰু লেখাসমূহ লেখকৰ দ্বাৰা ভিন ভিন সময়ত লিখা হৈছে৷
ড০ হীৰেন গোহাঁয়ে কৈছে-বিশুদ্ধ ৰাজনীতিৰ বিতৰ্কিত আৰু বিৰক্তিকৰ উচ্চগ্ৰামৰ তথা জনাৱেগমুখী ভাষণধৰ্মী ৰচনাৰ ঠাইত কিছু চিন্তামূলক আৰু ভাবোদ্দীপক লেখাৰ সংকলন হওক বুলি লেখাবোৰ একত্ৰিত কৰিছোঁ৷ তথাপি ইয়াৰ মূল স্বৰ হ'ল প্ৰচলিত আৰু প্ৰথাগত ধ্যান-ধাৰণাৰ প্ৰতি প্ৰত্যাহ্বান৷.
গ্ৰন্থখনৰ আগকথাত লেখক-সমালোচক ড০ হীৰেন গোহাঁয়ে ভ্ৰাতৃপ্ৰতীম শোণিত বিজয় দাসৰ পৰামৰ্শ মতে বিশেষ গ্ৰন্থখন যুগুতাইছে বুলি প্ৰকাশ কৰিছে৷ কিছুমান প্ৰবন্ধ পুৰণি কিতাপৰ পৰা সংগৃহীত৷
এই পুথিভঁৰালত সংৰক্ষিত আটাইতকৈ পুৰণি মুদ্ৰিত কিতাপখন হৈছে ১৪৯৯ চনত প্ৰকাশিত জুলি ফিৰ্মিচিৰ ইয়াৰ ওপৰিও ১৮ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু ঊনবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ভাৰতত মুদ্ৰিত বহুসংখ্যক কিতাপ ইয়াত আছে।
তেওঁলোকৰ ভিতৰত আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য হৈছে কোৰআন ৰ এখন চিত্ৰিত পাণ্ডুলিপি, গুলিস্তান পাঠৰ পাণ্ডুলিপি, আৰু সম্ৰাট শ্বাহজাহানৰ স্বাক্ষৰ থকা পদশ্বাহ নামা নামৰ এখন পাণ্ডুলিপি।
এই পুথিভঁৰালৰ প্ৰাৰম্ভিক সংগ্ৰহ ইয়াৰ সদস্যসকলৰ পৰা লাভ কৰা অৱদানৰ দ্বাৰা সমৃদ্ধ হৈছিল।
পৰৱৰ্তী অৱদান উইলিয়াম মাৰ্চডেনৰ পৰা আহিছিল, যিয়ে ১৭৮৪ চনৰ ১০ নৱেম্বৰত তেওঁৰ দ্য হিষ্ট্ৰী অৱ সুমাত্ৰা নামৰ কিতাপখন দান কৰিছিল।
১৮৪৯ চনৰ পৰা, চছাইটিয়ে মুদ্ৰণ কৰিছে, যি হৈছে প্ৰাচ্য সাহিত্যৰ সৈতে জড়িত আৰু অপ্ৰকাশিত কামৰ এক সংগ্ৰহ আৰু মূল পাঠ-সংস্কৰণৰ লগতে ইংৰাজীলৈ অনুবাদ, আৰু লগতে ব্যাকৰণ, অভিধান, গ্ৰন্থাৱলী আৰু অধ্যয়ন।
১৭৮৪ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ছাৰ উইলিয়াম জোন্সে এছিয়াটিক অধ্যয়নৰ বাবে এখন সমাজ স্থাপনৰ লক্ষ্যৰে কলিকতাৰ নিৰ্বাচিত সংখ্যক ব্ৰিটিছ বাসিন্দালৈ এখন বৃত্তাকাৰ পত্ৰ প্ৰেৰণ কৰে।
তেওঁৰ নিমন্ত্ৰণত, ত্ৰিশজন ব্ৰিটিছ আৱাসী উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ গ্ৰেণ্ড জুৰী কোঠাত ১৫ জানুৱাৰী ১৭৮৪ তাৰিখে মিলিত হৈছিল।
আৰম্ভণিতে, উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ গ্ৰেণ্ড জুৰী কোঠাটো সদস্যসকলৰ সভাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যিসকলে দুটা মহুৰৰ তিনিমহীয়া মাচুল পৰিশোধ কৰিব লগা হৈছিল।
জে.এইচ. হেৰিংটন, তেতিয়াৰ উপ-ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে চ'চাইটিৰ ঘৰৰ বাবে পাৰ্ক ষ্ট্ৰীট আৰু চৌৰিঙ্গী ৰোডৰ কোণটো বাছনি কৰিছিল।
ফৰাচী স্থপতিবিদ জিন-জাক পিচৌ ইয়াত কিছুমান পৰিৱৰ্তন কৰিছিল আৰু সেই স্থানত এটা দুমহলীয়া অট্টালিকা নিৰ্মাণ কৰিছিল।
এচিয়াটিক চছাইটি হৈছে ভাৰতত কোম্পানীৰ শাসনকালত প্ৰতিষ্ঠা কৰা ভাৰত চৰকাৰৰ এক সংগঠন, যাৰ দ্বাৰা "প্ৰাচ্য গৱেষণা"ৰ কাৰণ বৃদ্ধি কৰা আৰু ভাৰত আৰু ইয়াৰ চাৰিওফালৰ অঞ্চলবোৰৰ ওপৰত গৱেষণা আগবঢ়োৱা।
১৭৮৪ চনৰ ১৫ জানুৱাৰীত ব্ৰিটিছ ৰাজৰ তদানীন্তন ৰাজধানী কলিকতাত ন্যায়াধীশ ৰবাৰ্ট চেম্বাৰ্ছৰ সভাপতিত্বত অনুষ্ঠিত এখন সভাত ভাষাতত্ত্ববিদ উইলিয়াম জনচে্‌ ইয়াক প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
১৮২৩ চনত কলিকতাৰ চিকিৎসা আৰু ভৌতিক সমাজ গঠন কৰা হয় আৰু এই সমাজৰ সকলো সভা এছিয়াটিক চছাইটিত অনুষ্ঠিত হয়।
১৮২৯ চনত, এইচ.এইচ. উইলছনৰ উদ্যোগত, কেইবাজনো ভাৰতীয় সদস্য নিৰ্বাচিত হয়, যাৰ ভিতৰত আছে দ্বাৰকানাথ ঠাকুৰ, শিৱ্‌চন্দ্ৰ দাস, মহাৰাজা বৈদ্যনাথ ৰয়, মহাৰাজা বুনৱাৰী গোবিন্দ ৰয়, ৰাজা কালিকৃষ্ণ বাহাদুৰ, ৰাজচন্দৰ দাস, ৰাম কমুল সেন আৰু প্ৰসন্ন কুমাৰ টেগোৰ।
প্ৰাচ্যবিদ ব্ৰজেন্দ্ৰনাথ দে আৰু তেওঁৰ এজন নাতি বুৰঞ্জীবিদ বৰুণ দে দুয়ো এছিয়াটিক চছাইটিৰ কিছু সময়ৰ বাবে উপ-সভাপতি আছিল।
ইয়াৰ সংগ্ৰহৰ দ্ৰুত বিকাশ ইয়াৰ প্ৰথম তালিকাৰ পৰা স্পষ্ট হয়, যি ১৮৪৯ চনত প্ৰকাশিত হৈছিল।
১৮৪৯ চনলৈ সমাজৰ নিজা সংগ্ৰহালয় আছিল য'ত শিল আৰু ধাতু, প্ৰতিমা, পুৰণি মুদ্ৰা আৰু সংস্কৃত পাণ্ডুলিপি আদিৰ শিলালিপি আছিল।
যেতিয়া ১৮১৪ চনত কলিকতাৰ ভাৰতীয় সংগ্ৰহালয় স্থাপন কৰা হৈছিল, সমাজে ইয়াৰ বেছিভাগ মূল্যৱান সংগ্ৰহ ইয়াক হস্তান্তৰ কৰিছিল।
অৱশ্যে সমাজৰ এতিয়াও নিজা এটা সংগ্ৰহালয় আছে য'ত সম্ৰাট অশোকৰ এটা শিল আৰু তামৰ শিলালিপি, মুদ্ৰা, ভাস্কৰ্য, পাণ্ডুলিপি আৰু আৰ্কাইভেল ৰেকৰ্ডৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সংগ্ৰহ আছে।
অপহৰণ বা পণবন্দী আদায় কৰাৰ প্ৰসংগৰ বাহিৰেও কিছুমান নিৰ্যাতনৰ বলি হোৱা লোকৰ প্ৰতিক্ৰিয়াক বুজাবলৈও "ষ্টকহ'ম চিনড্ৰ’ম" শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
যৌন নিৰ্যাতন, মানৱ সৰবৰাহ, উগ্ৰবাদ, সন্ত্ৰাসবাদ, অৰ্থনৈতিক অত্যাচাৰ, আৰ্থিক দমন, ৰাজনৈতিক দমন আৰু ধৰ্মীয় নিৰ্যাতনৰ বলি হোৱা লোকৰ ক্ষেত্ৰতো ষ্টকহ’ম চিনড্ৰ’মৰ দৰে কাৰ্য্-কলাপ আৰু মনোভাৱ দেখা পোৱা গৈছে।
ইয়াৰ কাৰণ হ'ল ষ্টকহ’ম চিনড্ৰ’মক ‘‘চাপ আৰু বিপদৰ সৈতে মোকাবিলা কৰাৰ আন এক পদ্ধতি’’ বুলি ধৰা হয়।
সমস্যাটোৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষ সম্পৰ্ক নাথাকিলেও ইয়াৰ মাজেদি পৰিস্থিতিৰ সৈতে মোকাবিলা কৰাৰ উপায় বিচাৰি পায়।
১৯৭৩ চনত ছুইডেনৰ ষ্টকহ’মত বেংক ডকাইতিৰ সময়ত চাৰিজনক পণবন্দী কৰাৰ সময়ত এই শব্দটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে সংবাদ মাধ্যমে ব্যৱহাৰ কৰিছিল ।
পণবন্দীসকল মুকলি হোৱাৰ পিছত তেওঁলোক অপহৰণকাৰীসকলৰ পক্ষ লৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে আদালতত সাক্ষ্য দিবলৈ সন্মত হোৱা নাছিল।
মন কৰিবলগীয়া যে এই গোচৰত অৱশ্যে আৰক্ষীয়ে পণবন্দীসকলৰ সুৰক্ষাৰ প্ৰতি অলপো সচেতন হোৱা নোহোৱা বুলি ধৰা হৈছিল, যাৰবাবে তেওঁলোকে হয়তো সাক্ষ্য দিবলৈ অনিচ্ছাৰ কাৰণ বিচাৰি পাইছিল।
পণবন্দীসকলে তেওঁলোকৰ অপহৰণকাৰীৰ প্ৰতি সহানুভূতিশীল আৱেগ অনুভৱ কৰাৰ বিপৰীতে সাধাৰণ ৰাইজে অপহৰণকাৰীসকলৰ প্ৰতি ভয় আৰু অৱজ্ঞা পোষণ কৰে।
একেলগে কটোৱা অন্তৰংগ সময়ত বন্দী আৰু অপহৰণকাৰীসলকৰ মাজত আৱেগিক বন্ধন গঢ় লৈ উঠিব পাৰে, কিন্তু সাধাৰণতে ভুক্তভোগীয়ে সহিবলগীয়া বিপদ সংক্ৰান্তত এইবোৰক অযুক্তিকৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।
মূলতঃ শৈক্ষিক গৱেষণাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় এক সামঞ্জস্যপূৰ্ণ শৰীৰৰ অভাৱৰ বাবে আমেৰিকাৰ মানসিক ৰোগ আৰু বিকাৰ নিৰ্ণয়ৰ বাবে প্ৰামাণিক আহিলা- ডায়েগনষ্টিক এণ্ড ষ্টেটিষ্টিকেল মেনুৱেল অৱ মেন্টেল ডিছঅৰ্ডাৰত ষ্টকহ'ম চিনড্ৰ’ম কেতিয়াও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হোৱা নাই।
১৯৭৩ চনত পেৰ’লত থকা দোষী জেন-এৰিক অলছনে ছুইডেনৰ ষ্টকহ’মৰ অন্যতম বৃহৎ বেংক ক্ৰেডিটবেংকেনৰ তিনিগৰাকী মহিলা আৰু এজন পুৰুষ, মুঠ চাৰিজন কৰ্মচাৰীক পণবন্দী কৰি লৈ যায়, যিটো এক ব্যৰ্থ বেংক ডকাইতিৰ ঘটনা আছিল।
অপহৰণকাৰীজনে তেওঁৰ সহায়ৰ বাবে আলোচনা চলাই কাৰাগাৰত থকা তেওঁৰ বন্ধু ক্লাৰ্ক অলফছন মুক্ত কৰি আনিছিল।
যেতিয়া পণবন্দীসকলক মুকলি কৰি দিয়া হ’ল, তেতিয়া তেওঁলোকৰ কোনোৱেই আদালতত দুয়োজন অপহৰণকাৰীৰ বিৰুদ্ধে সাক্ষ্য নিদিলে।
ষ্টকহ’ম আৰক্ষীয়ে ছুইডেনৰ অপৰাধ বিজ্ঞানী আৰু মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ নিলছ্ বেজেৰ’টৰ পৰা পণবন্দী হিচাপে ভুক্তভোগীসকলৰ প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু আচৰণৰ বিশ্লেষণ বিচাৰিছিল আৰু তেতিয়াই বিজ্ঞানীগৰাকীয়ে এই পৰিঘটনাটোক বাখ্যা কৰিবলৈ নৰ্মাল্মষ্ট’ৰ্জ চিনড্ৰ’ম শব্দযুগলৰ উদ্ভাৱন কৰিছিল।
মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ ফ্ৰেংক অচবাৰ্জে পণবন্দীৰ স্থিতিৰ মোকাবিলা কৰাৰ সহায়ক হোৱাকৈ ইয়াক প্ৰথম সজ্ঞায়িত কৰিছিল।
অৱশেষত তেওঁ আত্মহত্যা কৰে আৰু এই টোকাটো লিখি থৈ যায়: মোৰ চাৰিজন অপহৰণকাৰীয়েই হয়তো পৃথিৱীৰ একমাত্ৰ মানুহ যিয়ে মোক একেবাৰে মূৰ্খ বুলি গণ্য নকৰে।
যেতিয়াই ভুক্তভোগীয়ে আক্ৰমণকাৰীৰ দৰেই একে মূল্যবোধত বিশ্বাস কৰিবলৈ লয়, তেতিয়াই অপহৰণকাৰীৰ মানৱীয়তাৰ ওপৰত পণবন্দীৰ ভৰষা জন্মে আৰু সিহঁতক ভাবুকি হিচাপে লোৱা বন্ধ কৰে।
ষ্টকহ'ম চিনড্ৰ’ম হৈছে এনে এক তাত্ত্বিক অৱস্থা, য'ত পণবন্দীসকলে বন্দিত্বৰ সময়ত তেওঁলোকক বন্দী কৰাসকলৰ সৈতে মানসিক বন্ধন গঢ়ি তোলে।
আচলতে অৱস্থাটোৰ বৈধতাৰ ওপৰত থকা সন্দেহৰ বাবে ইয়াক এক "প্ৰতিদ্বন্দ্বিতামূলক ৰোগ" বুলি গণ্য কৰা হয়।
১৯০৪ চনত আৰম্ভ হোৱা প্ৰথম নুপি লান মণিপুৰী লোকসকলক কাবৌ ভেলীলৈ পঠোৱাৰ ব্ৰিটিছ আদেশৰ বিৰুদ্ধে আছিল।
সেই সময়ৰ পুলিচ এজেণ্টৰ বাংলো জুইত বিধ্বস্ত হোৱাৰ পিছত পুনৰ নিৰ্মাণৰ বাবে কাঠ আনিবলৈ মণিপুৰী লোকসকলক কাবৌ উপত্যকালৈ পঠোৱাৰ আদেশ দিছিল।
তেওঁলোকে মণিপুৰৰ মহিলাসকলক লালুপ কাবা প্ৰথাক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ আদেশক প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ প্ৰেৰিত কৰিছিল।
এই প্ৰণালী অনুসৰি ১৭ ৰ পৰা ৬০ বছৰ বয়সৰ সমাজৰ পুৰুষ সদস্যই চল্লিশ দিনৰ কামৰ পিছত দহ দিনৰ কাম বিনামূলীয়াকৈ কৰিব লাগে।
অৱশেষত যদিও ব্ৰিটিছ শাসকসকলে বিদ্ৰোহ দমন কৰাত সফল হৈছিল, তথাপিও তেওঁলোকে নিজৰ আদেশ বাতিল কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।
মণিপুৰী মহিলাসকলে ১৯০৪ আৰু ১৯৩৯ চনত ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যবাদীসকলৰ দ্বাৰা আৰম্ভ হোৱা গণ শোষণ আৰু কৃত্ৰিম দুৰ্ভিক্ষৰ বিৰুদ্ধে দুখন ঐতিহাসিক যুদ্ধৰ লগত জড়িত আছিল।
মণিপুৰৰ মহিলাসকলে সমাজত এক বিশেষ মৰ্যাদা লাভ কৰে আৰু মণিপুৰৰ ইতিহাস গঢ়াত সদায় সক্ৰিয় ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি আহিছে।
দ্বিতীয় নুপি লান মণিপুৰৰ পৰা ব্ৰিটিছ শাসকৰ সমৰ্থনত মাৰৱাৰী ব্যৱসায়ীসকলে চাউলৰ নিৰ্বিচাৰ ৰপ্তানিৰ বাবে আৰম্ভ কৰা হৈছিল।
ব্যৱসায়ীসকলে মণিপুৰত উৎপাদিত চাউল আন ঠাইলৈ ৰপ্তানি কৰা কাৰ্যৰ ফলস্বৰূপে মণিপুৰত দুৰ্ভিক্ষৰ দৰে পৰিস্থিতিৰ উদ্ভৱ হৈছিল।
মণিপুৰৰ মহাৰাজ আৰু মণিপুৰত ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ ৰাজনৈতিক এজেণ্ট শ্ৰীযুত গিমছনৰ অৰ্থনৈতিক আৰু প্ৰশাসনিক নীতিৰ বিৰুদ্ধে মণিপুৰী মহিলাসকলে আন্দোলন হিচাপে এই আন্দোলন আৰম্ভ কৰিছিল।
তাই ৰামক অন্যায়ভাৱে বালিক হত্যা কৰাৰ বাবে দোষাৰোপ কৰে আৰু তেওঁক কয় যে যদি তেওঁলোকে মিত্ৰতা গঢ়ি তুলিলেহেঁতেন বালিয়ে তেওঁক সীতাক পুনৰুদ্ধাৰ কৰাত সহায় কৰিব পাৰিলেহেঁতেন।
তাৰাই তাইৰ সতীত্বৰ শক্তিৰে ৰামক অভিশাপ দিয়ে যে তেওঁ সীতাক পুনৰ প্ৰাপ্ত কৰাৰ পিছত অচিৰেই হেৰুৱাব।
সৰলা দাসৰ উড়িয়া ভাষাৰ বিলংকা ৰামায়ণৰ দৰে ৰামায়ণৰ কেইবাটাও স্থানীয় অভিযোজনত তাৰাৰ অভিশাপৰ ঘটনাৰ পুনৰাবৃত্তি কৰা হয়।
সীতাৰ পৰা পৃথক হোৱাৰ বাবে ৰামক দিয়া অভিশাপৰ উপৰিও বাংলা কৃতিবাসী ৰামায়ণত, তাৰাই অতিৰিক্তভাৱে ৰামক অভিশাপ দিয়ে যে তেওঁৰ পৰৱৰ্তী জন্মত তেওঁক বালিয়ে হত্যা কৰিব।
মহানাটক আৰু আনন্দ ৰামায়ণে বৰ্ণনা কৰে যে ৰামৰ পৰৱৰ্তী জন্ম কৃষ্ণক হত্যা কৰা ব্যাধ হিচাপে বালিৰ পুনৰ জন্ম হয়।
যদিও বালিয়ে তেওঁৰ স্বামী জীয়াই থকাৰ সময়ত ৰুমাক নিজৰ কৰাৰ কাৰ্যক ৰামায়ণৰ ভাষ্যকাৰসকলে সাৰ্বজনীনভাৱে সমালোচনা কৰে, তেওঁলোকে সুগ্ৰীৱক তাৰাক তেওঁৰ পত্নী হিচাপে লোৱাৰ বাবে ক্ষমা কৰে, কিয়নো তেওঁ বালিৰ মৃত্যু হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰিছিল।
আধ্যাত্মা ৰামায়ণৰ মতে যেতিয়া তাৰাই বালিৰ মৃত্যুক লৈ বিলাপ কৰে, ৰামে তেওঁক কয় যে শৰীৰটো ক্ষণস্থায়ী, আনহাতে কেৱল আত্মা চিৰন্তন।
ৰামৰ এই বচন তুলসীদাসৰ ৰামচৰিত মানসতো দেখা যায় কিন্তু ইয়াক মাত্ৰ দুটা শ্লোকলৈ হ্ৰাস কৰা হয় আৰু সম্ভৱতঃ পূৰ্বৰ পাঠৰ পৰা ধাৰ কৰি অনা হয়।
ৰামে কয় যে শৰীৰটো ভংগুৰ, কিন্তু আত্মা অমৰ আৰু এইকথা শুনি বুদ্ধত লাভ হোৱা তাৰাই ৰামক প্ৰণাম জনায় আৰু অখণ্ড ভক্তিৰ বৰ লাভ কৰে।
বাল কাণ্ডৰ কিছুমান সংস্কৰণত বিভিন্ন দেৱতাৰ দ্বাৰা সৃষ্টি কৰা প্ৰধান বান্দৰসমূহৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা শ্লোক অন্তৰ্ভুক্ত আছে।
দ্বাদশ শতিকাৰ তামিল ৰামৱতাৰম আৰু তেলেগু ৰংনাথ ৰামায়ণমে কয় যে তাৰা আৰু ৰুমা অন্যান্য অপ্সৰাসকলৰ সৈতে দেৱতা আৰু ৰাক্ষসৰ দ্বাৰা মন্থন কৰাৰ সময়ত ক্ষীৰ সমুদ্ৰৰ পৰা অমৃত আহৰণৰ বাবে উঠি আহিছিল।
যেতিয়া বালিয়ে মন্থন আৰম্ভ কৰামাত্ৰকেই তাৰা সাগৰৰ পৰা উঠি আহে আৰু এনেদৰে তাৰাক বালিক উপহাৰ স্বৰূপে দিয়া হয়।
শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰোঁতে বালিয়ে সুগ্ৰীৱক ত্যাগ কৰাটো এক মুৰ্খতা আছিল বুলি স্বীকাৰ কৰে আৰু অঙ্গদ আৰু তাৰাক সুগ্ৰীৱক সমৰ্থন কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে।
"তাৰা হৈছে . সূক্ষ্ম বিষয়বোৰৰ বিষয়ে নিৰ্ণয় লোৱাত আৰু বিভিন্ন অমঙ্গলৰ বিষয়ে সম্পূৰ্ণ জ্ঞানগৰ্ভা।
বালিয়ে ৰামক অনুৰোধ কৰে যে তাৰাক যাতে অপমান কৰা নহয় আৰু সুগ্ৰীৱক তেওঁৰ পৰামৰ্শ বিনাবাক্যব্যয়ে অনুসৰণ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।
ৰামে সুগ্ৰীৱৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰি বালিক পৰাস্ত কৰি তেওঁৰ পত্নী ৰুমা আৰু তেওঁৰ ৰাজ্য ঘূৰাই দিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে।
কিন্তু ৰামে তেওঁলোক দুজনৰ মাজত পাৰ্থক্য কৰিব নোৱাৰি বধ কৰিব নোৱাৰাৰ বাবে সুগ্ৰীৱ যুদ্ধত পৰাজিত হয়।
ৰামে সুগ্ৰীৱক তেওঁৰ দুৰ্দশাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰে আৰু তেওঁক বালিক পুনৰ প্ৰত্যাহ্বান জনোৱাৰ বাবে অনুৰোধ কৰে।
ৰামাশ্ৰয় শৰ্মাই বিবেচনা কৰে যে তাৰা আৰু সুগ্ৰীৱৰ বিবাহৰ ক্ষেত্ৰত ৰামৰ নীৰৱতাই এই কাৰ্য্য মানি নোলোৱাৰ সংকেত নিদিয়ে, বৰঞ্চ তেওঁ স্থূল চৰিত্ৰযুক্ত বান্দৰৰ যৌন সম্পৰ্কৰ বিষয়টোত চিন্তিত নহয়।
অৱশ্যে ৰামায়ণত অঙ্গদে সুগ্ৰীৱক তেওঁৰ মাতৃস্থানীয় বৌৱেক তাৰাৰ সৈতে কামুকতাপূৰ্ণ বিবাহৰ বাবে সমালোচনা কৰে।
তেওঁলোকে তাৰাক ৰাজপ্ৰাসাদলৈ ঘূৰি যাবলৈ আৰু অঙ্গদক ৰজা হিচাপে অভিষিক্ত কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।
ৰামায়ণৰ কিষ্কিন্ধা কাণ্ডত যেতিয়া সুগ্ৰীবে বালিক দ্বন্দ্বযুদ্ধৰ বাবে পুনৰ প্ৰত্যাহ্বান জনায় তেতিয়া তাৰাই বালিক কয় যে সাধাৰণতে এজন যুঁজাৰু নিৰ্ণায়ক পৰাজয়ৰ পিছত পুনৰ যুঁজলৈ ইমান সোনকালে ঘূৰি নাহে।
তাৰাই তেওঁক সুগ্ৰীৱক ক্ষমা কৰি ৰাজকুমাৰ হিচাপে অভিষিক্ত কৰিবলৈ আৰু তেওঁৰ সৈতে শান্তিপূৰ্ণভাৱে বাস কৰি ৰামৰ সৈতে বন্ধুত্ব কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে।
কিন্তু তাৰাৰ মৰম আৰু আনুগত্য স্বীকাৰ কৰিও বালিয়ে যুক্তি দিয়ে যে তেওঁৰ দৰে যোদ্ধাই প্ৰত্যাহ্বান অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰে।
মহাভাৰতৰ মতে, যেতিয়া সুগ্ৰীবে বালিক পুনৰ প্ৰত্যাহ্বান জনায় তেতিয়া তাৰাই বালিক যুঁজলৈ যোৱাৰ পৰা বিৰত ৰাখি এই কথা আঙুলিয়াই দিয়ে যে সুগ্ৰীবে হয়তো এজন ৰক্ষক বিচাৰি পাইছে।
তাৰাই তেওঁক ৰামৰ সৈতে সুগ্ৰীৱৰ মিত্ৰতা আৰু সুগ্ৰীৱ আৰু তেওঁৰ পৰামৰ্শদাতাসকলে কৰা বালিৰ মৃত্যুৰ ষড়যন্ত্ৰৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰি দিয়ে।
ৰামায়ণে কোনো আনুষ্ঠানিক বিবাহ বা অগ্নিপৰীক্ষাৰ দৰে কোনো আনুষ্ঠানিক শুদ্ধিৰ কথা লিপিৱদ্ধ কৰা নাই।
কিছুমান সমালোচকৰ মতে আনুষ্ঠানিক বিবাহৰ বৰ্ণনাৰ অভাৱৰ পৰা গম পোৱা যায় যে সুগ্ৰীৱৰ সৈতে তাৰাৰ সম্পৰ্ক বিধৱা বিবাহ বা বহুমুখী নহয়, কিন্তু সুগ্ৰীৱৰ দ্বাৰা কেৱল গ্ৰহণহে।
লেফেবাৰৰ মতে সম্পূৰ্ণৰূপে যোগ নকৰিলেও শতিকাজুৰি তাৰাৰ বিলাপ যথেষ্ট পৰিমাণে সম্প্ৰসাৰিত হৈছে।
পৰৱৰ্তী কালত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা দক্ষিণ ভাৰতীয় কিছুমান পাণ্ডুলিপিত তাৰাই ৰামক তেওঁকো হত্যা কৰি আৰু বালিৰ কাষলৈ লৈ যাবলৈ কয়।
সুগ্ৰীৱে সিংহাসন পুনৰাই লাভ কৰি তেওঁৰ সময়বোৰ আনন্দৰে অতিবাহিত কৰে আৰু ৰামক তেওঁৰ অপহৃত পত্নী সীতাক উদ্ধাৰ কৰাত সহায় কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি পালন কৰাত ব্যৰ্থ হয়।
সুগ্ৰীৱৰ ৰাণী আৰু মুখ্য কূটনীতিবিদৰ স্থান লোৱা তাৰাই তেতিয়া সুগ্ৰীবে বিশ্বাসঘাতকতা কৰা বুলি কিষ্কিন্ধাক ধ্বংস কৰিবলৈ ওলোৱা ৰামৰ ভ্ৰাতৃ লক্ষ্মণক শান্ত কৰাৰ পিছত সুগ্ৰীৱৰ সৈতে ৰামৰ মিলামিছা কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
এই ঘটনাৰ পিছত, তাৰাক কেৱল অঙ্গদৰ মাতৃ আৰু সুগ্ৰীৱৰ ৰাণী হিচাপেহে উল্লেখ কৰা হৈছে কিয়নো কাহিনীৰ পটভূমিয়ে কিষ্কিন্ধাৰ পৰা লংকাৰ যুদ্ধলৈ গতি কৰে।
যদিও ৰামায়ণৰ মতে তাৰাই প্ৰথমে বালিক বিবাহ কৰিছিল, কিছু অভিযোজনে কেতিয়াবা তাৰা, বালি আৰু সুগ্ৰীৱৰ মাজত এক বহুমুখী সম্পৰ্ক উপস্থাপন কৰে।
ৰংনাথ ৰামায়ণে কৈছে যে দেৱতাসকলক সহায় কৰাৰ পুৰস্কাৰ হিচাপে তাৰাক বালি আৰু সুগ্ৰীৱ উভয়কে দিয়া হয়।
তামিল লোককাহিনী এটাত কোৱা হৈছে যে অমৃতৰ উদ্ভৱ হোৱাৰ পিছত, তাৰা উঠি আহে আৰু বালি আৰু সুগ্ৰীৱ দুয়োৰে বাবে তেওঁক উমৈহতীয়া পত্নী হিচাপে প্ৰদান কৰা হয়।
মহাভাৰতত বালি আৰু সুগ্ৰীৱৰ এগৰাকী নামহীন নাৰীক লৈ দ্বন্দ্ব কৰাৰ প্ৰসংগ আছে যাক পৌৰাণিক কাহিনীবিদ ভট্টাচাৰ্যই তাৰা বুলি বিশ্বাস কৰে।