polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
শেষত, যিবোৰ ঐতিহাসিক যুগত ইহঁত ৰচনা হৈছিল, সেই ঐতিহাসিক যুগৰ সাধাৰণ সাংস্কৃতিক আন্দোলনৰ দ্বাৰা ইহঁতক সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে।
ধাৰাৰ ধাৰণা এৰিষ্ট'টলৰ ৰচনাৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল, যি সাহিত্যিক ধাৰাসমূহৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰ ক্ষেত্ৰত জৈৱিক ধাৰণাসমূহ প্ৰয়োগ কৰিছিল; বা তেওঁ কোৱাৰ দৰে "প্ৰজাতি" ।
উদাহৰণস্বৰূপে প্ৰথম শতিকাৰ গ্ৰীক গ্ৰন্থ "অন দ্য ছাবলাইম"ত ৫০ জনতকৈ অধিক সাহিত্যিক লেখকৰ ৰচনা আৰু তেওঁলোকে দৰ্শকৰ আৱেগ আৰু অনুভৱক প্ৰভাৱিত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা পদ্ধতিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছিল।
১৮৬৫ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত নগাঁৱ জিলাৰ শিঙিয়া গাঁৱত বুদ্ধিন্দ্ৰনাথ ভট্টাচাৰ্যৰ জন্ম হয়।
দেউতাকৰ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ সৈতে সদ্ভাৱ আছিল আৰু সেইসূত্ৰে গুণাভিৰাম বৰুৱাই ভট্টাচাৰ্যক নগাঁৱ চৰকাৰী হাইস্কুলত নামভৰ্তি কৰাই দিছিল।
বুধিন্দ্ৰনাথে ১৯০২ চনত এডৱাৰ্ড সপ্তমৰ ৰাজ্যাভিষেকৰ বাবে ৰায়বাহাদুৰ জগন্নাথ বৰুৱাৰ সচিবৰূপে ইংলেণ্ড ভ্ৰমণ কৰিছিল।
তেওঁৰ ভ্ৰমণকাহিনী ‘বিলাত যাত্ৰা’ই প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ আগতে বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ব্ৰিটেইন আৰু প্ৰাক-স্বাধীন ভাৰতৰ, বিশেষকৈ অসমৰ ৰোমাঞ্চকৰ আভাস প্ৰদান কৰে।
১৯২০ চনত অৱসৰৰ পিছত বুধিন্দ্ৰনাথে গোলাঘাট দিঘালিহুলাত এখন সৰু চাহ বাগিচা স্থাপন কৰে আৰু এজন স্বতন্ত্ৰ ব্যৱসায়ী হিচাপে কাম আৰম্ভ কৰে।
বুদ্ধিন্দ্ৰনাথ ভট্টাচাৰ্য বা বুদ্ধিন্দ্ৰনাথ দেলিহীয়াল ভট্টাচাৰ্য অসমৰ প্ৰথমখন ইংৰাজী-অসমীয়া অভিধান প্ৰণেতা।
শিলিগুড়ি পশ্চিমবংগৰ এখন প্ৰধান চহৰ যিয়ে চুবুৰীয়া জিলাৰ ৰাজধানী জলপাইগুড়িৰ সৈতে "টুইন চিটি" গঠন কৰে।
ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ ৰাজ্যৰ দাৰ্জিলিং আৰু জলপাইগুড়ি জিলাৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বিস্তৃত হৈ আছে এই চহৰখন।
"উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ দুৱাৰ" নামেৰে জনাজাত, শিলিগুড়ি তিনিটা - -চাহ, -কাঠ আৰু -পৰ্যটনৰ বাবে জনপ্ৰিয়।
১৭৮৮ চনত নেপাল ৰাজ্যই ইয়াক দখল কৰে, তাৰ পিছত কিৰাতি আৰু নেপালী লেপচাসকলে এই অঞ্চলত বসতি স্থাপন কৰিবলৈ আহে।
সেই সময়ত ফাঁচিদেৱাৰ শিলিগুড়িৰ দক্ষিণে মহানন্দাৰ এটা নদী বন্দৰ মালদা, বঙ্গ আৰু বিহাৰৰ সৈতে বাণিজ্যিক বন্ধন গঢ়ি তোলাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আছিল।
এইদৰে ভূটান আৰু ছিকিমীয়াসকলে নিজৰ মূল ভূখণ্ডলৈ সামগ্ৰী অনাৰ বাবে এই নদীৰ পাৰৰ বাণিজ্যিক ৰেখা ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
জীৱনকালত যিবোৰ মহিলাই বহুবাৰলৈ ডিম্বাণু ক্ষৰণ কৰে, তেওঁলোকৰ ক্ষেত্ৰত অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ বিপদাশংকা বেছি।
ইয়াৰ ভিতৰত তেওঁলোককো সাঙুৰি ল'ব পাৰি যিয়ে কেতিয়াও সন্তান জন্ম দিয়া নাই, যিয়ে অতি কম বয়সতে ডিম্বাণু ক্ষৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু যিয়ে বৃদ্ধ বয়সতহে ৰজোনিবৃত্তিৰ অৱস্থা পায়গৈ।
তদুপৰি যিসকল মহিলাৰ বিআৰচিএ১ বা বিআৰচিএ২ জিনত উৎপৰিৱৰ্তন ঘটিছে, তেওঁলোকৰ দেহত অভাৰিয়ান কেন্সাৰ বিকশিত হোৱাৰ সম্ভাৱনা প্ৰায় ৫০%।
অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ ভিতৰত অভাৰিয়ান কাৰ্চিন'মাই সচৰাচৰ হোৱা দেখা যায় আৰু প্ৰায় ৯৫% তকৈও অধিক লোক ইয়াৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত।
অভাৰিয়ান কাৰ্চিন'মাৰ পাঁচটা প্ৰধান উপপ্ৰকাৰ আছে যাৰ ভিতৰত হাই-গ্ৰেড ছিৰাউছ কাৰ্চিন'মাই সচৰাচৰ হোৱা দেখা যায়।
সচৰাচৰ নোহোৱা অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ ভিতৰত জাৰ্ম চেল টিউমাৰ আৰু ছেক্স ক'ৰ্ড ষ্ট্ৰ'মেল টিউমাৰ অন্যতম।
মহিলাসকলৰ ক্ষেত্ৰত হোৱা অতি সাধাৰণ কৰ্কট ৰোগসমূহৰ ভিতৰত অভাৰিয়ান কেন্সাৰে পৃথিৱীৰ ভিতৰত সপ্তম স্থান অধিকাৰ কৰিছে।
ইয়াৰোপৰি কৰ্কট ৰোগত মৃত্যু হোৱা লোকৰ ক্ষেত্ৰত অভাৰিয়ান কেন্সাৰে কৰ্কট ৰোগৰ অতি সাধাৰণ কাৰণসমূহৰ ভিতৰত অষ্টম স্থান অধিকাৰ কৰিছে।
আফ্ৰিকা আৰু এছিয়াতকৈ উত্তৰ আমেৰিকা আৰু ইউৰোপত অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ ফলত মৃত্যু অধিক সচৰাচৰ হয়।
কিয়নো এয়া প্ৰমাণিত হৈছে যে অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ বাবে কৰা স্ক্ৰিণিঙে অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ মৃত্যুৰ হাৰ হ্ৰাস নকৰে।
তদুপৰি উচ্চ হাৰত বাঢ়ি অহা মিছা ধনাত্মক পৰীক্ষাসমূহৰ ফলত অপ্ৰয়োজনীয় অস্ত্ৰোপ্ৰচাৰ কৰিবলগীয়া হ'ব পাৰে যাৰ লগতো নিজস্ব বিপদাশংকা থাকে।
অতি উচ্চ বিপদাশংকা থকা মহিলাসকলৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰতিৰোধমূলক ব্যৱস্থা হিচাপে তেওঁলোকৰ ডিম্বাশয় আঁতৰোৱা হয়।
প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাতেই ৰোগটো ধৰা পেলাই ইয়াৰ চিকিৎসা কৰিব পাৰিলে অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ পৰা প্ৰায়েই আৰোগ্য লাভ কৰিব পৰা যায়।
অৱশ্যে চিকিৎসাৰ ফলাফলসমূহ ৰোগৰ বিস্তৃতি, উপস্থিত কৰ্কট ৰোগৰ উপপ্ৰকাৰ, আৰু অন্যান্য চিকিৎসাৰ স্থিতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাত কোনোধৰণৰ লক্ষণ পৰিলক্ষিত নহ'বও পাৰে বা হ'লেও সেয়া অস্পষ্ট ৰূপত পৰিলক্ষিত হ'ব পাৰে।
এই লক্ষণসমূহৰ ভিতৰত আছে ওফন্দি উঠা, শ্ৰোণিৰ বিষ, পেটৰ আয়তন বৃদ্ধি হোৱা, কৌষ্ঠকাঠিন্য, এন'ৰেক্সিয়া ইত্যাদি।
সচৰাচৰ পেৰিট'নিয়াম , লসীকা তন্ত্ৰ, হাওঁফাওঁ আৰু যকৃতলৈ কেন্সাৰ কোষবিলাক বিয়পি যোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি।
থিয়নাম সম্পৰ্কে গুৰুচৰিততো একাধিক উল্লেখ আছে৷ আহোম ৰজা চুহুংমুঙে হাতীয়ে পালভাঙি যোৱা বাবে শংকৰদেৱক ধৰিবলৈ মানুহ পঠিয়াইছিল৷ ৰজাৰ চাউদাঙে শংকৰদেৱক নাপাই মাধৱদেৱ আৰু জোৱায়েক হৰিক ধৰি নিছিল৷ দুয়োৰে মংগলৰ বাবে শংকৰদেৱে তিনিদিন ধৰি পালনাম পাতে আৰু নামৰ অন্তত মাধৱদেৱ উভতি অহাৰ লগে লগে আনন্দত থিয় হৈ নাম গাবলৈ ধৰে আৰু ভক্তগণে বেৰি ধৰি নাম গাই সংগত কৰে৷
চৰিতপুথিৰ আন এক তথ্যমতে সুন্দৰীদিয়া সত্ৰৰ পূবদিশত থকা এটা বিলৰ পৰা যক্ষ খেদিবলৈ মাধবদেৱে পালনাম আৰম্ভ কৰি ভকতসকলে নাম গাই গাই গৈ বিলৰ পাৰৰ এডোখৰ ঠাইত থিয় হৈ নাম গাবলৈ ধৰিছিল৷ তাল নাগাৰাৰ শব্দত যক্ষ পলাই গৈছিল৷ সেই ঠাইডোখৰ এতিয়াও “যক্ষখেদা ভিঠি’’ নামে জনাজাত৷ তেতিয়াৰ পৰাই থিয়নামৰ প্ৰচলন হয়৷ থিয়নাম প্ৰথমে উজনিৰ ধুঞাহাটাত আৰু তাৰপিছত সুন্দৰীদিয়া, বাৰাদি আদি সত্ৰত প্ৰচলন হয়৷ বদুলা আতা বা পদ্ম আতাই প্ৰায় এবছৰ কাল বৰপেটাত থাকি মথুৰাদাস বুঢ়া আতাৰ পৰা থিয়নামকে ধৰি সকলো সত্ৰীয়া কলা-সংস্কৃতি আয়ত্ত কৰি উজনিত থিয়নামৰ প্ৰচলন কৰে৷
একশৰণ নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্মত কেইবাপ্ৰকাৰৰ কীৰ্তনেৰে হৰিক আৰাধনা কৰা হয়; যেনে, বীৰ, নিবিড়, উপাংগ, মানস আৰু বিৰল৷ প্ৰত্যেক প্ৰকাৰ কীৰ্তনৰ পৰিৱেশন শৈলী বেলেগ বেলেগ৷ থিয় হৈ উদাত্তভাৱে নাগাৰা, তাল, টকা আৰু চাপৰিৰ সহায়ত যি কীৰ্তন কৰা হয় সি বীৰ কীৰ্তন, কেৱল ভোৰতাল বজাই একান্তমনে থাপনাৰ সম্মুখত বহি কৰা কীৰ্তন নিবিড় কীৰ্তন, কেৱল নৃত্যাদিৰ সহায়ত কৰা কীৰ্তন উপাংগ কীৰ্তন, মনত হৰিক চিন্তি মনে মনে কৰা কীৰ্তন মানস কীৰ্তন আৰু গোপনভাৱে কৰা কীৰ্তন হ’ল বিৰল কীৰ্তন৷
সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ পৰিৱেশ্য কলা থিয়নামৰ প্ৰকৃতি অনুধাৱন কৰি দেখা যায় ইয়াৰ ইতিহাস যথেষ্ট পুৰণি৷ কীৰ্তনত এই নামৰ উল্লেখ আছে৷ বলিছলনত তিনিপদ ভূমি দান কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিত বিষ্ণুৰ দ্বাৰা সুতলপুৰীলৈ যোৱা দৈত্যৰাজ বলিয়ে দৈত্যগণক লৈ হৰিকীৰ্তন কৰাৰ কথা উল্লেখ আছে৷
থিয়নাম বা বীৰনাম অসমৰ একশৰণ নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ বিবিধ সংস্কৃতিৰ ভিতৰৰে এক পৰিৱেশ্য কলা৷ থিয়নামেৰে আনন্দময় পৰিৱেশত হৰিৰ কীৰ্তন কৰা হয়৷ অৰ্থাৎ ই একপ্ৰকাৰ কীৰ্তন৷
নতুন দিল্লীত "অগ্ৰসেন কি বাওলী", চতুৰ্দশ শতিকাত খৰাঙৰ সময়ত পানীৰ উপলব্ধতা নিশ্চিত কৰিবলৈ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
কুঁৱাবোৰত উপনীত হ'বলৈ চিৰি প্ৰদান কৰা প্ৰাচীনতম পুৰাতাত্ত্বিক প্ৰমাণ ঢোলাভিৰাত পোৱা যায় আনহাতে ঠাইখনত পানীৰ টেংক বা জলাশয়ও আছে যিবোৰত পদক্ষেপৰ উৰণো বনোৱা দেখা যায়।
অশোকৰ শিলালিপিত ভ্ৰমণকাৰীসকলৰ সুবিধাৰ বাবে প্ৰতি 8 কোষ দূৰত্বত মুখ্য ভাৰতীয় ঘাইপথবোৰৰ কাষত চিৰিযুক্ত কুঁৱা নিৰ্মাণৰ কথা উল্লেখিত আছে।
ইয়াক সম্ভৱতঃ পশ্চিম সত্ৰপ বা মৈত্ৰাকা সময়ত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, যদিও কিছুমানে ইয়াক একাদশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে নিৰ্মাণ হোৱা বুলিও কয়।
বাৱড়ী বা বাওলী বা ষ্টেপৱেল মানে হৈছে চিৰিযুক্ত কুঁৱা, পুখুৰী বা জলাশয় যʼৰ পৰা পানী তুলিবলৈ চিৰিৰে নামি প্ৰৱেশ কৰিব পাৰি।
বাৱড়ী আৰু টেংক বা কুঁৱাৰ মাজত এক মৌলিক পাৰ্থক্য হৈছে যে বাৱড়ীৰ দ্বাৰা মানুহে ভূগৰ্ভস্থৰ পানী সহজে পাব পাৰে, ৰক্ষণাবেক্ষণ আৰু পৰিচালনা কৰিব পাৰে।
এই খাদবোৰৰ দেৱালবোৰত শিলৰ খণ্ডৰে শাৰী পাতি চিৰি বনোৱা হৈছিল, মৰ্টাৰ অবিহনে যাতে মানুহে সহজে চিৰিৰে তললৈ পানী আনিবলৈ নামি যাব পাৰে।
ইয়াৰ ফলত কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু স্থাপত্য বৈশিষ্ট্য নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, যিবোৰ প্ৰায়ে বাসস্থান আৰু চহৰঅঞ্চলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আছিল।
বাৱড়ীবোৰত সাধাৰণতে দুটা অংশ থাকে: এটা উলম্ব শ্বেফ্ট যাৰ পৰা পানী টানি অনা হয় আৰু চাৰিওফালৰ আকৰ্ষণীয় ভূগৰ্ভস্থ পথ, চেম্বাৰ আৰু পদক্ষেপ যি কুঁৱাটোলৈ প্ৰৱেশাধিকাৰ প্ৰদান কৰে।
এই কুঁৱাবোৰৰ চাৰিওফালে থকা গেলেৰী আৰু চেম্বাৰবোৰ প্ৰায়ে বিস্তৃত বিৱৰণেৰে খোদিত কৰা হৈছিল আৰু এই ঠাই গৰমৰ সময়ত শীতল, শান্ত আশ্ৰয়স্থল হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
সংগীতা কাকতিয়ে ছয়গাওঁ হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰবেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজীত সন্মান সহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
মুম্বাইৰ চেইণ্ট জেভিয়াৰ্চ কলেজৰ পৰা জন-সংযোগত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰি নতুন দিল্লীৰ এম. এচ. পি. আই.ৰ পৰা ডিপ্লোমা লাভ কৰে।
এখেতে ইংৰাজী সাহিত্যত পি এইছ দি হোৱাৰ উপৰিও সংগীত আৰু শিক্ষা বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী আয়ত্ত কৰে।
সংগীতা কাকতিয়ে মুম্বাইৰ গন্ধৰ্ব মহাবিদ্যালৰ পৰা কণ্ঠ সংগীতৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁ কল্যাণজী-আনন্দজী, চাৰুশীলা দিৱেকৰ, দেৱেন শৰ্মা, অশ্বিনী বিধে, মন্দিৰা লাহিৰিৰ দৰে সংগীতজ্ঞৰ ওচৰত সংগীতৰ পাঠ গ্ৰহণ কৰে।
এখেত আকাশবাণী গুৱাহাটী আৰু মুম্বাই তথা গুৱাহাটী দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰৰ 'বি হাই' গ্ৰেডৰ নিয়মীয়া কণ্ঠশিল্পী।
ভূপেন হাজৰিকা, ঊষা মংগেশকাৰ, কুমাৰ চানু, অভিজিত, উদিত নাৰায়ণ, বাপ্পী লাহিড়ি, পঙ্কজ উধাচ, জগজিৎ সিং, কবিতা কৃষ্ণমূৰ্ত্তি, অলকা য়াগনিক, সাধনা স্বৰগম, চনু নিগম, চান, ইলা অৰুণ আদি ভাৰতৰ বিখ্যাত শিল্পী সকলৰ সৈতে সহশিল্পী হিচাপে গীত বাণীবন্ধন কৰিছে।
প্ৰথমে তেওঁ গুৱাহাটীৰ ৰিজিঅ'নেল ইনষ্টিটিউট অফ জাৰ্নেলিজিম এণ্ড মাছ কমিউনিকেশ্বন আৰু মেডিয়াত প্ৰৱক্তা হিচাবে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
সংগীতা কাকতিয়ে শাস্ত্ৰীয়, লঘু শাস্ত্ৰীয়,আধুনিক, লোক সংগীত, বৰগীতৰ লগতে বহুতো ভক্তিমূলক গীততো কণ্ঠ দান কৰিছে।
এই ৰাধিকাপ্ৰসাদে ১৮৯৮ শকত যোৰহাটৰ বিষ্ণুৰাম বৰুৱাৰ দ্বিতীয়া কন্যা হিমলা বৰুৱাক বিয়া কৰায় আৰু তেওঁলোকৰে সন্তান কেইটি হ'ল- ভগৱতীপ্ৰসাদ বৰুৱা, পাৰ্ৱতি প্ৰসাদ বৰুৱা, কামাখ্যাপ্ৰসাদ আৰু মোক্ষদাপ্ৰসাদ ।
ভগৱতী প্ৰসাদ সাহিত্য ৰসিক আছিল আৰু অসমীয়া তথা ইংৰাজী সাহিত্যৰ উপৰিও ৰবীন্দ্ৰ সাহিত্যৰ প্ৰতি তেওঁৰ বিশেষ অনুৰাগ আছিল।
জোনাকী আলোচনীৰ পৰা তেওঁৰ মৃত্যুৰ সময়লৈকে ওলোৱা সকলো অসমীয়া আলোচনী, অসমীয়া কিতাপ, ইংৰাজী-বঙলা ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠতম গ্ৰন্থ তেওঁ নিজৰ ঘৰত সযতনে সংৰক্ষণ কৰিছিল।
সহপাঠী ডিম্বেশ্বৰ নেওগে ভগৱতী প্ৰসাদক ‘স্মৃতি-তৰ্পণ’ শীৰ্ষক এটি টোকাত ‘অসমীয়া নীৰৱ শ্যেলী’ আখ্যা দিছে।
শিৱসাগৰত পঢ়ি থাকোঁতে স্কুলীয়া ছাত্ৰ অৱস্থাতে তেওঁ বেণুধৰ শৰ্মাৰ সহযোগত ‘জেউতি’ নামৰ এখন আলোচনী উলিয়ায়।
ভগৱতী প্ৰসাদ বৰুৱা যাদুৰাম ডেকা বৰুৱাৰ নাতি আৰু পাৰ্ৱতি প্ৰসাদ বৰুৱাৰ জেষ্ঠ ভাতৃ আছিল।
ইফালে ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ নাচিৰ, ঢাকা চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ ছা্ত্ৰী দীপ্তি আদি এটা যুৱক-যুৱতীৰ দলে এখন বঙালী নাটক মঞ্চস্থ কৰাৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলায়।
জামছেদে কোনোপধ্যে বঙালী নাটক মঞ্চস্থ কৰাৰ কথা সমৰ্থন কৰিব নোৱাৰে যদিও দলটোক নিয়ন্ত্ৰণো কৰিব নোৱাৰে।
অথচ উৰ্দুভাষীসকলৰ প্ৰভুত্ব থকা পাকিস্তান চৰকাৰে বলপূৰ্বক পূব পাকিস্তানৰ বঙালীভাষী জনগণৰ ওপৰত উৰ্দুভাষা জাপি দিব বিচাৰিছে।
চৰকাৰৰ এই্ অন্যায় সিদ্ধান্তত পূব পাকিস্তানৰ বঙালী জনগণে তীব্ৰ বিৰোধ কৰি যদিও বঙালীভাষী বহুতো ব্যৱসায়ী, মোল্লা-মৌলৱী আৰু মুছলিম লীগে নিজৰ স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ বাবে চৰকাৰক সমৰ্থন জনায়।
অতি কম মূল্যৰ বিনিময়ত ভূ-সম্পত্তি দখল কৰাৰ উদ্দেশ্যে চৰকাৰৰ সৈতে হাত মিলাই থকা কিছুমান স্বাৰ্থান্বেষী মুছলমান লোকে হিন্দুসকলক ভাৰতলৈ আহিবলৈ প্ৰৰোচিত কৰে।
ফাগুন হাৱাই ২০১৯ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত, তৌকীৰ আহমেদ পৰিচালিত এখন ইতিহাসধৰ্মী বাংলাদেশী চলচ্চিত্ৰ।
ইম্প্ৰেছ টেলিফিল্ম লিমিটেডৰ বেনাৰত ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিছে ফৰিদুৰ ৰেজা সাগৰে আৰু পৰিবেশনা কৰিছে অভি কথাচিত্ৰই।
শ্ৰেষ্ঠাংশত আছে যশপাল শৰ্মা, নুচৰাত ইমৰোজ তিছা, ছিয়াম আহমেদ, আবুল হায়াত, ছাহিদুল আলম সাচ্চু আৰু ফজলুৰ ৰহমান বাবু।
এইখন তৌকিৰ আহমেদ পৰিচালিত ষষ্ঠখন ছবি, যি ২০১৯-ৰ ফেব্ৰুৱাৰীত দেশখনৰ একেলগে ৫২টা চিত্ৰগৃহত মুক্তি পাইছিল।
বাংলাদেশ ফেডাৰেচন অফ ফিল্ম চ'চাইটিজে ৯২ তম একাডেমী বঁটাৰ শ্ৰেষ্ঠ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কাহিনী চলচ্চিত্ৰ শিতানৰ বাবে এই ছবিখন মনোনীত কৰে।
ফৰিদুৰ ৰেজা সাগৰৰ ফাগুন হাৱাই আৰু ষ্টাৰ চিনেপ্লেক্সৰ ন ডৰাই শীৰ্ষক ছবি দুখনে যুটীয়াভাৱে ২০১৯ ৰ শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ বাংলাদেশ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
নিম্ন আৰু মধ্যমীয়া উপাৰ্জনৰ দেশবোৰত স্তন্যপান প্ৰায় সৰ্বজনীন স্তৰলৈ বৃদ্ধি কৰিব পাৰিলে বছৰি প্ৰায় ৮২০,০০০ পাঁচ বছৰৰ তলৰ শিশুৰ মৃত্যু প্ৰতিহত কৰিব পৰা যাব।
স্তন্যপানৰ দ্বাৰা বিকাশশীল আৰু উন্নত দেশ সমূহৰ কেঁচুৱাৰ শ্বাসনলীৰ সংক্ৰমণ আৰু ডায়েৰিয়াৰ আশংকা হ্ৰাস কৰিব পাৰি।
অৱশ্যে মেটা-বিশ্লেষণৰ অধিক শেহতীয়া ফলাফল অনুসৰি বিশেষ কোনো গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ বিচাৰি পোৱা হোৱা নাই।
স্তন্যপান কৰালে জ্ঞানীয় বিকাশ উন্নত হ'ব পাৰে আৰু প্ৰাপ্তবয়স্ক অৱস্থাত মেদবহুলতাৰ আশংকা হ্ৰাস হ'ব পাৰে।
মাতৃসকলে স্তন্যপান কৰোৱাৰ বাবে বিভিন্ন ধৰণৰ চাপ অনুভৱ কৰিব পাৰে, অৱশ্যে উন্নত দেশ সমূহত সাধাৰণতে ফৰ্মুলাৰ সহায়ত দুধদানিৰ সহায়ত স্তন্যপান কৰিয়ে শিশু ডাঙৰ হয়।
মাতৃৰ বাবে লাভালাভবোৰৰ ভিতৰত আছে প্ৰসৱৰ পিছত কম পৰিমাণে তেজৰ ক্ষৰণ, জৰায়ুৰ সংকোচন উন্নত হোৱা, আৰু প্ৰসৱোত্তৰ হতাশা হ্ৰাস হোৱা আদি।
মাতৃৰ বাবে দীৰ্ঘম্যাদী লাভালাভৰ ভিতৰত আছে স্তনৰ কৰ্কট ৰোগ, কাৰ্ডিওভাস্কুলাৰ ৰোগ, আৰু ৰিউমেটইড আৰ্থ্ৰাইটিছৰ আশংকা হ্ৰাস হয়।
বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাকে ধৰি অন্যান্য স্বাস্থ্য সংগঠনবোৰে শিশুক ছয় মাহৰ বাবে কেৱল স্তন্যপান কৰোৱাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে।
২০২০ চনত বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা আৰু ইউনিচেফে ঘোষণা কৰিছিল যে মহিলাসকলে কোভিড-১৯ মহামাৰীৰ সময়তো স্তন্যপান কৰাই থাকিব লাগে যদিও তেওঁলোকে নিশ্চিত বা সন্দেহ কৰিছে মাতৃদুগ্ধৰ জৰিয়তে কোভিড-১৯ সংক্ৰমণ হোৱাৰ সম্ভাৱনা নাই।
প্ৰতিবাৰত কিমান সময়ৰ বাবে কেঁচুৱা এটাই স্তন্যপান কৰিছে তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি মাতৃদুগ্ধৰ গঠন সলনি হয়।
ইয়াৰ এক ৰেচক প্ৰভাৱ আছে যি কেঁচুৱাটোক প্ৰথম পৰ্যায়ৰ শৌচ প্ৰক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰাত সহায় কৰে তথা অতিৰিক্ত বিলিৰুবিন ৰক্ষা কৰাত সহায় কৰে, যি জণ্ডিচ প্ৰতিৰোধক।
ই কেঁচুৱাবোৰক বাহ্যিক পদাৰ্থৰ পৰা গেষ্ট্ৰোইনটেষ্টিঅনেল ট্ৰেক্ট বন্ধ কৰাত সহায় কৰে, যি কেঁচুৱাটোক মাতৃয়ে খোৱা খাদ্যৰ প্ৰতি সংবেদনশীল কৰিব পাৰে।
যদিও কেঁচুৱাটোৱে ইতিমধ্যে প্লেচেণ্টাৰ জৰিয়তে মাতৃৰ পৰা কিছুমান এণ্টিবডী প্ৰাপ্ত কৰিছে, ইয়াৰোপৰি কলষ্ট্ৰামত থকা এক পদাৰ্থই নৱজাতকৰ বাবে নতুন, চিক্ৰেটৰী ইমিউনোগ্লোবিউলিন এ আই.জি.এ.-য়ে ডিঙি, হাঁওফাঁও আৰু অন্ত্ৰৰ শ্লেষ্মা আৱৰণত বীজাণুক প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ সহায় কৰে, এই অংশত বীজাণুৰ দ্বাৰা কেঁচুৱাটি আক্ৰমণৰ সন্মুখীন হোৱাৰ সম্ভাৱনা অধিক।
লগতে, প্ৰসৱৰ পিছৰ প্ৰাৰম্ভিক দিনবোৰত মাতৃৰ দুগ্ধ নিঃসৰণ হোৱাৰ সময়ত তেওঁৰ জৰায়ু সংকুচিত হোৱা অনুভৱ কৰে, অত্যধিক ৰক্তক্ষৰণ প্ৰতিহত কৰাত সহায় কৰাৰ বাবে স্তন্যপান এক উপকাৰী ক্ৰেম্পিং।
মাতৃসকলে তেওঁলোকৰ 'ব্ৰা'ত ডিচপোজেবল পেড ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে বা এইদৰে নিঃসৰণ হোৱা গাখীৰ শোষিত হয়।
স্তন্যপান বা নাৰ্চিং হৈছে মানৱ শিশুক মাতৃদুগ্ধ খুৱাই দিয়াৰ এক প্ৰক্ৰিয়া, এই প্ৰক্ৰিয়াটোত শিশুক পোনপটীয়াকৈ স্তনৰ পৰা বা স্তনৰ পৰা গাখীৰ উলিয়াই ইয়াক দুধদানিৰ সহায়ত খুৱাই।
বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই দিয়া পৰামৰ্শ অনুসৰি কেঁচুৱা এটাৰ জীৱনৰ প্ৰথম ঘণ্টাৰ ভিতৰত স্তন্যপান আৰম্ভ হ'ব লগে আৰু কেঁচুৱাটোৱে যিমান সঘনাই আৰু যিমান বিচাৰে সিমান পৰিমাণে এই পান কাৰ্য্য অব্যাহত ৰাখিব লাগে।
জীৱনৰ প্ৰথম কেইসপ্তাহমানত কেঁচুৱাক প্ৰতিদিনে প্ৰায় প্ৰতি দুইৰ পৰা তিনি ঘণ্টা স্তন্যপান কৰিব লাগে, আৰু প্ৰতিটো স্তন্যপান কৰাৰ ম্যাদ দহৰ পৰা পোন্ধৰ মিনিট হ'ব লাগে।
স্তনবৃন্তৰ বিষ প্ৰতিহত কৰিবলৈ আৰু কেঁচুৱাটোক পৰ্যাপ্ত গাখীৰ পানৰ হেতু সঠিক স্থিতি আৰু কৌশলৰ প্ৰয়োজন।
"ক্ৰেডেল" বা "ক্ৰছ-বডী" হ'ল্ড স্থিতি ব্যৱহাৰ কৰি, মাতৃয়ে কেঁচুৱাটোৰ মুৰটো তেওঁৰ বাহুৰ দুৰ্বৃত্তই ধৰি থাকে।
"ক্ৰছ-অভাৰ" হ'ল্ড স্থিতি ক্ৰেডেল হ'ল্ডৰ দৰে একে, কেৱল মাতৃয়ে কেঁচুৱাটো ধৰিবলৈ ব্যৱহাৰ নকৰা হাত খনেৰে কেঁচুৱাটোৰ মুৰটোক ধৰি ৰাখে।
মাতৃয়ে তেওঁৰ কাষত থকা কেঁচুৱাটোৰ সৈতে তেওঁৰ পিঠি বা একাষৰীয়াকৈ হেঁচা দিয়া স্থিতি এটাও বাছনি কৰিব পাৰে।
মাতৃ স্তনত গৰ্ভাৱস্থাৰ ছমাহৰ পিছৰ পৰা, এক ডাঠ হালধীয়া তৰল এলভিঅ'লিতৰ উৎপাদন আৰম্ভ হয় আৰু জন্মৰ পিছত প্ৰথম কেইদিনমানৰ বাবে পাতল বগা গাখীৰ "উৎপাদন হোৱা" লৈকে এই হালধীয়া তৰলৰ উৎপাদন হৈ থাকে।
অক্সিটচিনে জন্মৰ সময়ত আৰু প্ৰসৱৰ পিছত জৰায়ুৰ মসৃণ পেশী সংকুচিত কৰে, যাক প্ৰসৱোত্তৰ সময় বুলি কোৱা হয়।
স্তন্যপান কৰোঁতে অক্সিটচিনে নতুনকৈ উৎপাদিত স্তন্যস্ৰোতক নলী প্ৰণালীত নিঃসৰিত হ'বলৈ এলভিঅ'লিৰ চাৰিওফালে থকা বেণ্ড সদৃশ কোষবোৰৰ মসৃণ পেশীৰ তৰপটোক সংকুচিত কৰে।
স্তন্য নিঃসৰণ প্ৰক্ৰিয়া স্তনপান কৰাৰ সঁহাৰিস্বৰূপে স্তন্যৰ প্ৰবাহ নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ বাবে অক্সিটচিন প্ৰয়োজনীয়।
যদি মাতৃ গৰাকীৰ ভিটামিনৰ অভাৱ নহয় তেন্তে সম্ভৱতঃ ভিটামিন ডি-ৰ বাহিৰে মাতৃদুগ্ধই সাধাৰণতে তেওঁৰ কেঁচুৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তা যোগান ধৰে।
চিডিচি, আমেৰিকান একাডেমী অফ পেডিয়াট্ৰিস্ক, আৰু মায়ো ক্লিনিকে দিয়া পৰামৰ্শ অনুসৰি মাতৃয়ে কেৱল ভিটামিন-ডি থকা খাদ্য গ্ৰহণ কৰিলেও তেওঁৰ মাতৃদুগ্ধই কেঁচুৱাক পৰ্যাপ্ত পৰিমাণৰ ভিটামিন ডি প্ৰদান নকৰে, তেওঁলোকে পৰামৰ্শ দিয়ে যে জন্মৰ অলপ পিছতে বেছিভাগ কেঁচুৱাক ভিটামিন-ডি ৰ অতিৰিক্ত উৎসৰ প্ৰয়োজন হ'য়।
কিছুমান অধ্যয়নে দাবী কৰে যে জন্মৰ সময়ত নাড়ীত চেপা মৰা কাৰ্য নাড়ীৰ ধপধপনি বন্ধ নোহোৱালৈকে স্থগিত ৰাখিলে প্ৰথম ছমাহত শিশুৰ দেহত আইৰণৰ মাত্ৰাৰ সন্তুলন ঘটে।
ইয়াত চৰ্বি, চেনি, পানী আৰু প্ৰ'টিনৰ এক অনুকূল সন্তুলন আছে যি কেঁচুৱাৰ বিকাশ আৰু বৃদ্ধিৰ বাবে প্ৰয়োজন।
স্তন্যপান কৰালে জৈৱৰাসায়নিক প্ৰতিক্ৰিয়া আৰম্ভ হয় যিয়ে এনজাইম, হৰমন, বিকাশকাৰক আৰু ইমিউনোলজিক পদাৰ্থবোৰক কেঁচুৱাৰ বাবে সংক্ৰামক ৰোগৰ বিৰুদ্ধে কাৰ্যকৰীভাৱে প্ৰতিৰক্ষা কৰিবলৈ সুযোগ দিয়ে।
মাতৃদুগ্ধত দীঘল-শৃংখলৰ পলিআনচেচুৰেটেড ফেটি এচিড থাকে যি স্বাভাৱিক ৰেটিনা আৰু স্নায়ুবিকাশত সহায় কৰে।
নৱজাতক শিশুৱে সাধাৰণতে প্ৰথম দুইৰ পৰা চাৰি সপ্তাহৰ বাবে প্ৰতি একৰ পৰা তিনি ঘণ্টাত দুগ্ধপানৰ প্ৰৱণতা প্ৰকাশ কৰে।
কেঁচুৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰাৰ বাবে উৎপন্ন হোৱা মাতৃদুগ্ধৰ পৰিমাণ নিৰ্দিষ্ট কৰা হয় যাতে প্ৰথম গাখীৰ কলোষ্ট্ৰাম অতি কম পৰিমাণে নিঃসৰণ হয়, ক্ৰমান্বয়ে কেঁচুৱাৰ পেটৰ ক্ষমতাৰ বিস্তাৰিত আকাৰ পূৰণ কৰিবলৈ এই পৰিমাণ বৃদ্ধি হয়।
স্তন মুখ্যতঃ এডিপজ কোষকলাৰে গঠিত কিন্তু গৰ্ভধাৰণৰ আগতে এষ্ট্ৰোজেন, প্ৰজেষ্টেৰন, প্ৰলেক্টিন আৰু অন্যান্য হৰমনৰ প্ৰভাৱত, স্তনবোৰ কেঁচুৱাটোৰ বাবে গাখীৰ উৎপাদনৰ বাবে প্ৰস্তুত হয়।
আকাৰো বৃদ্ধি হয়, কিন্তু স্তনৰ আকাৰ কেঁচুৱাটো জন্ম হোৱাৰ পিছত মাতৃয়ে উৎপাদন কৰিব পৰা গাখীৰৰ পৰিমাণৰ সৈতে সম্পৰ্কিত নহয়।
কিছুমান ঔষধৰ কেঁচুৱাটোৰ ওপৰত কোনো প্ৰভাৱ নপৰে আৰু স্তন্যপান কৰোৱাৰ সময়ত এনে ঔষধৰ সেৱন কৰিব পাৰি।
বহুতো ঔষধে গাখীৰ উৎপাদন প্ৰক্ৰিয়াক যথেষ্ট পৰিমাণে দমন কৰে বুলি জনা যায়, যাৰ ভিতৰত আছে ছ্যুডোফেড্ৰিন, মূত্ৰনাশক, আৰু এষ্ট্ৰোজেন থকা গৰ্ভনিৰোধক আদি।
এছ.আই.ডি.এছ.-ৰ বিৰুদ্ধে ইয়াৰ সুৰক্ষামূলক প্ৰভাৱৰ বাবে ধূমপান কৰা মাতৃসকলক প্ৰকৃততে স্তন্যপান অব্যাহত ৰখাৰ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে।
অৱশ্যে কেঁচুৱাটোৱে অধিক সময়ৰ বাবে নাৰ্চ কৰিব বিচাৰিলে প্ৰতিটো স্তন ৩০ মিনিট বা অধিক সময় পান কৰিব পাৰে, অৱশ্যে তেওঁলোকে ইয়াৰ পৰা পৰ্যাপ্ত গাখীৰ নাপাব পাৰে।
সুৰাৰ সন্দৰ্ভত, এ.এ.পি.-য়ে কয় যে স্তন্যপান কৰোৱাৰ সময়ত, "সংযমতাক নিশ্চিতভাৱে পৰামৰ্শ দিয়া হয়" আৰু নাৰ্চিং বা পাম্প কৰিবলৈ সুৰাপান কৰাৰ পিছত ২ ঘণ্টা অপেক্ষা কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে।
কেতিয়াবা আৰ্থ-সামাজিক দৃষ্টি বুলিও ইয়াক কোৱা হয়৷ এই সমালোচনাই চৰিত্ৰৰ সম্পদ আৰু সামাজিক সংযোগে মানুহৰ কৰ্ম বা কৰ্মজীৱনত কেনে প্ৰভাৱ পেলায় তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
লিঅ'ন ট্ৰটস্কিৰ সাহিত্য আৰু বিপ্লৱত দাবী কৰা হৈছে যে "পুৰণি সাহিত্য আৰু "সংস্কৃতি" আছিল সম্ভ্ৰান্ত আৰু আমোলাজনৰ প্ৰকাশ" আৰু "সৰ্বহাৰায়ো নিজৰ সংস্কৃতি আৰু নিজৰ শিল্প সৃষ্টি কৰিব লাগিব"।
লিংগ/কুইৰ দৃষ্টি নাৰীবাদী সমালোচনাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হ'লেও ই লিংগক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে৷ লগতে এই অধ্যয়নে মানৱ যৌনতাকো বিবেচনা কৰে।
ডেভিড ৰিখটাৰে দ্য ক্ৰিটিকেল ট্ৰেডিচন: ক্লাছিক টেক্সটছ এণ্ড কন্টেম্পৰেৰী ট্ৰেণ্ডছত উল্লেখ কৰিছে যে " চিনড্ৰম, প্ৰাকৃতিক যৌন দ্বিৰূপতা, লগতে অস্ত্ৰোপচাৰৰ ট্ৰেন্সচেক্সুৱেলসকলে বাইনাৰী শ্ৰেণীবিভাজনৰ প্ৰচেষ্টাক অৱজ্ঞা কৰে"।
নাৰীবাদী সাহিত্যিক সমালোচনা হৈছে নাৰীবাদী তত্ত্বৰ দ্বাৰা বা অধিক বহলভাৱে ক’বলৈ গ’লে নাৰীবাদৰ ৰাজনীতিৰ দ্বাৰা অৱগত সাহিত্যিক সমালোচনা।
সাহিত্যৰ ভিতৰত নিহিত হৈ থকা অৰ্থনৈতিক, সামাজিক, ৰাজনৈতিক, মানসিক শক্তিসমূহৰ সন্ধান কৰি সাহিত্যই পুৰুষ আধিপত্যৰ আখ্যান কিদৰে চিত্ৰিত কৰে, সেই বিষয়ে বিশ্লেষণ আৰু বৰ্ণনা কৰিব বিচাৰিছে এই চিন্তাধাৰাই৷
সমালোচনাত্মক দৃষ্টি হৈছে শৈলীৰ নিৰ্বাচন, কাহিনীৰ আংগিক, আৰু চৰিত্ৰৰ পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু ইহঁতে এটা নিৰ্দিষ্ট বিষয়বস্তু কেনেকৈ দেখুৱায় তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি সাহিত্যৰ কোনো বিশেষ ৰচনাক চোৱাৰ এক উপায়৷ সমালোচনাত্মক দৃষ্টি হৈছে সাধাৰণ সাহিত্য বিশ্লেষণ কৰাৰ এক কৌশল৷
সাধাৰণতে ফ্ৰয়ডিয়ান নাইবা য়াংগিয়ান সমালোচনাত্মক দৃষ্টি হিচাপে পৰিচিত এইটো চিন্তাধাৰাই চৰিত্ৰৰ মনোবৈজ্ঞানিক উদ্দেশ্যবোৰ বিশ্লেষণ কৰে৷ জাংগিয়ান সাহিত্যিক সমালোচনাই সাধাৰণতে জাংগিয়ান আদিৰূপকটোক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে৷
গাঁথনিবাদৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱা গাঁথনিবাদী সাহিত্যিক দৃষ্টিৰ পৰাই চেমিঅ’টিক সাহিত্যিক দৃষ্টি গঢ় লৈ উঠিছে।
এইচচিএল কৰ্পোৰেচনৰ চিইঅ' হোৱাৰ আগতে ৰোশনী নাদাৰ শিৱ নাদাৰ ফাউণ্ডেচনৰ এগৰাকী ন্যাসৰক্ষী আছিল।
নাদাৰ অৰ্থনৈতিকভাৱে পিছপৰা সকলৰ বাবে নেতৃত্ব শিক্ষানুষ্ঠান বিদ্যাবিজ্ঞান একাডেমীৰ অধ্যক্ষ।
তেওঁ 'দা হেবিটেট' ন্যাস স্থাপন কৰিছে যাৰ লক্ষ্য হৈছে বহনক্ষম পৰিৱেশতন্ত্ৰ সৃষ্টি আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে ভাৰতৰ প্ৰাকৃতিক বাসস্থান আৰু থলুৱা প্ৰজাতিৰ সুৰক্ষা কৰা।
ৰোশনী নাদাৰ মালহোত্ৰা এগৰাকী ভাৰতীয় ব্যৱসায়ী, এইচচিএল টেকনলজিছৰ অধ্যক্ষ আৰু ভাৰতত তালিকাভুক্ত আই টি কোম্পানীৰ নেতৃত্ব দিয়া প্ৰথম মহিলা।
এইচচিএলত যোগদান কৰাৰ এবছৰৰ ভিতৰত তেওঁ এইচচিএল কৰ্পোৰেচনৰ কাৰ্যবাহী পৰিচালক আৰু মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া বা চিইঅ পদত অধিষ্ঠিত হয়।
তেওঁৰ দেউতাক শিৱ নাদাৰে নিজৰ অ এৰি দিয়াৰ পিছত তেওঁ পৰৱৰ্তী সময়ত এইচচিএল টেকনলজিছৰ অধ্যক্ষ হৈছিল।
তাৰপিছত তেওঁ ৰেডিঅ/টিভি/চলচ্চিত্ৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব দি নৰ্থৱেষ্টাৰ্ণ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা যোগাযোগ ব্যৱস্থাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
তেওঁ ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ আৰু আটাইতকৈ লাভজনক মিউচুৱেল ফাণ্ড মেনেজাৰ সকলৰ ভিতৰত এজন এইচডিএফচি এচেট মেনেজমেণ্ট কোম্পানীৰ বোৰ্ডত এজন স্বতন্ত্ৰ পৰিচালক হিচাপেও কাম কৰে।
ইয়াৰ উৎস ফাৰ্চী বেৰেষ্টানো হ'ব পাৰে, যাৰ অৰ্থ পিঁয়াজ পুৰা, কাৰণ বিৰিয়ানিত প্ৰায় ভজা পিঁয়াজ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, মাংস আৰু ভাতৰ লগত, অলপ মচলাৰ উপৰিও।
দক্ষিণ এছিয়াত জনপ্ৰিয় হোৱাৰ উপৰিও, এই ব্যঞ্জন আন আন ঠাইতো খোৱা হয়, যেনে ইৰাক, ম্যানমাৰ, ইণ্ডোনেছিয়া, মালয়েছিয়া, ছিংগাপুৰ, মৰিচিয়াছ আদি।
কেইবাবিধো মছলা ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়, যেনে চফ, ঘিউ, জাঁইফল, মুষল, জালুক, লং, ইলাইচি, তেজপাত, আদা, পিঁয়াজ, বিলাহী, জলকীয়া, নহৰু আদি।
যিবোৰ তাবিজক যাদুৰ পৰা এইবোৰে অসাধাৰণ গুণাগুণ আৰু শক্তি আহৰণ কৰা বুলি কোৱা হয় বা যিবোৰে ভাগ্য প্ৰদান কৰে সেইবোৰ সাধাৰণতে লোক ধৰ্ম বা পৌত্তলিকতাৰ অংশ।
আনহাতে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ দৰে আনুষ্ঠানিক মূলসুঁতিৰ ধৰ্মৰ তাবিজ বা পবিত্ৰ বস্তুবোৰৰ কোনো পাদ্ৰীৰ দ্বাৰা আশীৰ্বাদ নোপোৱাকৈ এইবোৰৰ নিজৰ কোনো শক্তি নাই বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, আৰু এই সমূহৰ বাহকক কোনো প্ৰাকৃতিক লাভালাভ প্ৰদান নকৰে বুলি ধাৰণা কৰা হয়।
তাবিজ হৈছে এনে এক বস্তু যাক সাধাৰণতে সুৰক্ষাৰ বাবে পিন্ধা হয় আৰু এক দীৰ্ঘম্যাদী পদাৰ্থৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হ'ব পাৰে।
অৱশ্যে এনেকুৱা যিকোনো প্ৰদত্ত লকেট সঁচাকৈয়ে তাবিজ হ'ব পাৰ যদিহে এই সমূহৰ সৈতে ইয়াৰ ধাৰকক বিপদৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰিব পাৰে বুলি বিশ্বাস জড়িত হৈ থাকে।
ইছলামত তাবিজ ব্যৱহাৰ কৰাৰ এক দীঘলীয়া সাংস্কৃতিক পৰম্পৰা আছে আৰু বহুতো মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ দেশত, জনসংখ্যাৰ দহ শতাংশই সেইবোৰ ব্যৱহাৰ কৰে।
কিছুমান হাদিছে তাবিজ পিন্ধাৰ নিন্দা কৰে, আৰু কিছুমান মুছলমান বিশ্বাস কৰে যে ইছলামত তাবিজ আৰু তাবিজ নিষিদ্ধ, আৰু সেইবোৰ ব্যৱহাৰ কৰাটো শিৰ্ক ৰ এক কাৰ্য।
আন হাদিছে কিছুমান মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে তাবিজ ব্যৱহাৰ কৰাটো সমৰ্থন কৰে, সাধাৰণতে কিছুমান পৰিস্থিতিত (উদাহৰণ স্বৰূপে, পিন্ধা জনে বিশ্বাস কৰে যে তাবিজটোৱে কেৱল ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাৰ জৰিয়তে হে সহায় কৰে)।
বহুতো মুছলমানে অশুভ চকুৰ বিপৰীতে ব্যৱহৃত বস্তুবোৰক তাবিজ বুলি গণ্য নকৰে; এইবোৰ প্ৰায়ে পিন্ধাৰ সলনি ঘৰত ৰখা হয়।
পিন্ধা তাবিজৰ উদাহৰণ হৈছে ডিঙিত পিন্ধা অলংকাৰ, আঙুঠি, ব্ৰেচলেট, মুদ্ৰা, আৰ্মবেণ্ড আৰু তাবিজ চাৰ্ট।
তাবিজবোৰত নিৰ্দিষ্ট চিহ্নকিছুমান দেখুওৱা হৈছিল, আটাইতকৈ বেছি জনপ্ৰিয়তা থকাবোৰৰ ভিতৰত আছে আনখ আৰু আই অৱ হোৰাছ, এই হোৰাছে খুৰাক শেঠৰ সৈতে যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁৰ চকু দুটা হেৰুৱাব লগা হৈছিল বাবে তেওঁৰ পুৰণি চকুৰ সলনি থথ দেৱতাই তেওঁক নতুন চকু প্ৰদান কৰিছিল।
এনে তাবিজৰ বাবে ব্যৱহৃত আটাইতকৈ সাধাৰণ সামগ্ৰী আছিল এক প্ৰকাৰৰ চিৰামিক যাক ইজিপ্তীয় 'ফেইঞ্চ' বা 'টিজেহেনেট' বুলি জনা যায়।
অপায়-অমংগল দূৰ কৰাৰ বাবে বিভিন্ন মন্ত্ৰ আদি লিখা থকা 'ফাইলেক্টৰী' বোৰ তাবিজৰ আন এক সাধাৰণ ৰূপ আছিল।
প্ৰাচীনকাল আৰু মধ্যযুগত বেছিভাগ ইহুদী, খ্ৰীষ্টান আৰু মুছলমান লোকে তাবিজ বা আশীৰ্বাদপ্ৰাপ্ত বস্তুৰ সুৰক্ষা আৰু আৰোগ্য শক্তিত বিশ্বাস কৰিছিল।
এই লোকসকলৰ দ্বাৰা ব্যৱহৃত তাবিজবোৰ তিনিটা মুখ্য শ্ৰেণীত বিভক্ত কৰিব পাৰি: শৰীৰৰ বিভিন্ন অংগত পিন্ধা তাবিজ, দুৰ্বল ব্যক্তি এজনৰ বিছনাত বা ওপৰেৰে ওলমি থকা তাবিজ, আৰু ঔষধি তাবিজ।
ইহুদী, খ্ৰীষ্টান আৰু মুছলমানসকলেও কেতিয়াবা তেওঁলোকৰ পবিত্ৰ গ্ৰন্থবোৰ তাবিজৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
উদাহৰণ স্বৰূপে, এজন বিছনাত আৱদ্ধ আৰু গুৰুতৰভাৱে অসুস্থ ব্যক্তিৰ বিছনা বা গাদীৰ অংশৰ তলত এখন পবিত্ৰ কিতাপ ভৰাই ৰাখিছিল।
তাবিজবোৰ সাধাৰণতে ধৰ্মীয় অভিজ্ঞতাৰ স্বাভাৱিক ক্ষেত্ৰৰ বাহিৰত থাকে যদিও কিছুমানে ৰত্ন আৰু দেৱতাৰ মাজৰ সম্পৰ্কক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
ধাৰ্ম্মিকতাৰ কোনো কাৰণৰ সলনি পৰিধানকাৰীক দেৱতাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত শক্তিৰে আকৰ্ষিত কৰিবলৈ তাবিজ পিন্ধা হয়।
তাবিজ হিচাপে ধাতুৰ সৰু বাকচবোৰো ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যেনে ডিঙিত সোণৰ লকেটৰ বাকচত ইয়াৰ এপোট্ৰোপেইক গুণাগুণৰ বাবে ছালফাৰ ভৰাই ৰখা হৈছিল।
শিশুক বুলা আৰু লুনুলা আৰু সুৰক্ষাৰ বাবে ক্ৰেপুণ্ডিয়া নামেৰে জনাজাত তাবিজ লগোৱা চেইন পিন্ধোৱা হৈছিল।
গৰ্ভৱতী মহিলাসকলক গৰ্ভপাতৰ পৰা সুৰক্ষা দিবলৈ সন্তান জন্মৰ দেৱী তাৱাৰেটৰ বাবে উৎসৰ্গিত তাবিজ পিন্ধিব লাগে বুলি তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰিছিল।
সন্তান জন্ম দিয়াৰ পিছত, এগৰাকী মাতৃয়ে তেওঁৰ তাৱাৰেটৰ তাবিজ আঁতৰাই বেছক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা এটা নতুন তাবিজ পিন্ধিব লাগিছিল।
" সম্ভেদ পোৱা আটাইতকৈ পুৰণি তাবিজবোৰ প্ৰাক-ৰাজবংশীয় বাদৰিয়ান যুগৰ, আৰু এই সমূহ ৰোমান সকলৰ সময়লৈকে অটল আছিল।
তাবিজৰ বাবে সাধাৰণতে যিকোনো ব্যৱহৃত সামগ্ৰীবোৰৰ ভিতৰত আছে ৰত্ন, মূৰ্তি, মুদ্ৰা, চিত্ৰ, উদ্ভিদৰ অংশ, জন্তুৰ অংশ, আৰু লিখিত শব্দ আদি।
এই নগৰখন খ্ৰীষ্টীয় ৮ম শতিকাত এগৰাকী চুতীয়া ৰজাৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তীকালত ৰত্নধ্বজপাল নামৰ আন এগৰাকী চুতীয়া ৰজাৰ পৃষ্ঠপোষকতাত পুনৰ নিৰ্মিত হৈছিল।
অদুপৰি, এই স্থানত উদ্ধাৰ হোৱা ভগ্নাৱশেষ আৰু ধ্বংসস্তুপসমূহ খ্ৰীষ্টীয় ১১শ শতিকাৰ পৰা ১৫শ শতিকাৰ মাজৰ হিচাপে চিহ্নিত কৰা হৈছে।
মহেশ্বৰ নেওগৰ মতে, সম্ভৱতঃ চুতীয়া ৰজা লক্ষ্মীনাৰায়ণে ইয়াৰ মেৰামতিৰ কাম হাতত লৈছিল, কিয়নো শ্ৰী শ্ৰী লক্ষ্মী-নাৰায়ণ নামাংকিত ইটা সেই স্থানত উদ্ধাৰ হৈছিল।
ই পূৱ, পশ্চিম আৰু দক্ষিণ দিশত ৪.৫ মিটাৰ উচ্চতাৰ আৰু ৬ মিটাৰ প্ৰস্থৰ ৬-৯ তৰপীয়া গ্ৰেণাইট আৰু ইটাৰ দেৱালেৰে পৰিৱেষ্টিত হৈ আছে।
অৰুণাচল প্ৰদেশ চৰকাৰৰ যদিও বিশেষ প্ৰত্নতাত্ত্বিক খন্দন অনুসন্ধান সম্পন্ন হোৱা নাই, কিন্তু প্ৰাথমিক খননত তিনিখন টেংক, আৰু পূৱ আৰু পশ্চিম দিশত দুখন তোৰণৰ অৱস্থিতি পোৱা গৈছে।
১৯৭০ চনৰ দশকত প্ৰত্নতাত্ত্বিক গৱেষকসকলে নামনি দিবাং জিলাৰ ৰ'ইঙত এখন প্ৰাচীন নগৰৰ ভগ্নাৱশেষ উদ্ধাৰ কৰে।
সম্ভৱতঃ চুতীয়াসকলৰ কিম্বদন্তী ৰজা ভিৰমুক্কা নামৰ সংস্কৃতকৰণৰ জৰিয়তে ভীষ্মক শব্দৰ ব্যুৎপত্তি হ'ল।
বুৰঞ্জীপ্ৰাপ্ত তথ্য অনুসৰি, মধ্যযুগত চুতীয়া ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাতা বীৰপালে নিজকে ৰজা ভিৰমুক্কাৰ উত্তৰসুৰী হিচাপে পৰিচয় দিছিল।
অসমৰ চুতীয়া ৰাজ্যৰ ইতিহাস বিজড়িত এই ঠাই প্ৰত্নতাত্ত্বিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ।
জলবায়ু কৰ্মী গ্ৰেটা থুন্‌বাৰিৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ ২০১৯ চনৰ ২১ জুন তাৰিখে লিচিপ্ৰিয়াই ভাৰতত জলবায়ু পৰিবৰ্তন আইন গৃহীত কৰিবলৈ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিবলৈ ভাৰতীয় সংসদ ভৱনৰ বাহিৰত এসপ্তাহ অতিবাহিত কৰিছিল।