polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
তদন্তমূলক সাংবাদিকতাক অসহায়তা আৰু অন্ধকাৰ হাস্যৰসৰ সৈতে মিহলাই ছবিখনে কৰ্পৰেট লোভ আৰু ৰাজনৈতিক দুৰ্নীতিৰ বলি হোৱা বেলেগ বেলেগ শিলৰ খনিকৰৰ কাহিনী কৈছে।
ইয়াত বেলেগ বেলেগ শিলৰ খননে স্থানীয় জনগোষ্ঠী আৰু লগতে এই বৃত্তিত জড়িত লোকসকলক কেনেদৰে প্ৰভাৱিত কৰিছে তাক পৰীক্ষা কৰা হৈছে।
শিল খননৰ সৈতে কেইবাটাও বৃত্তিগত ৰোগ যেনে চাইক’নিউৰ’ছিছ, চিলিক’চিছ, যক্ষ্মা, এছবেষ্ট’ছিছ আৰু হাঁপানীৰ সম্পৰ্ক থকাৰ পাছতো অতিশয় দৰিদ্ৰতাই ৰাজ্যখনৰ বহু অঞ্চলৰ গাঁৱৰ লোকসকলক অবৈধ খননৰ দিশলৈ ঠেলি দিছে।
মুক্ত স্ফটিকীয় চিলিকা থকা ধূলিৰ উশাহ লোৱাৰ ফলত হোৱা চিলিক’ছিছত যোৱা কেইবছৰমানৰ পৰা ৬০টা পৰিয়ালৰ ৭০ জনতকৈ অধিক পুৰুষৰ মৃত্যু হৈছে।
তেওঁলোকৰ আটাইকেইজনেই আছিল অবৈধ শিলৰ কুৱেৰীত নিয়োজিত খনি শ্ৰমিক যিবোৰ বিগত ১০ বছৰত সমগ্ৰ ৰাজ্যতে ভেঁকুৰীয়া শিলৰ কুৱেৰীত নিয়োজিত হৈ আছিল।
ছবিখন হৈছে গণতন্ত্ৰৰ লেবিৰিন্থাইন বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ মাজেৰে হিটচিকাৰৰ যাত্ৰা, কিয়নো ইয়াৰ অস্তিত্ব আছিল ইয়াৰ নিম্নতম ইউনিট স্তৰত – ভাৰতীয় গাঁৱত।
তেওঁলোকে জানে যে খননে এদিন তেওঁলোকৰ জীৱন কাঢ়ি নিব, কিন্তু দৰিদ্ৰতাই তেওঁলোকৰ সন্তানক তেওঁলোকৰ পৰা আঁতৰাই নিবলৈ সময় নালাগিব।
শ্ৰীজী কা খেদা নামৰ এই গাঁ‌ৱে ভাৰতৰ বেছিভাগ অঞ্চলৰ চুবুৰীয়া সকলো গাঁও আৰু হয়তো সকলো খনন গাঁৱৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
ইয়াত তেওঁলোকে মাথোঁ এটা দিনলৈ আশা কৰিব পাৰে, য’ত একমাত্ৰ জিলিকি আছে তেওঁলোকৰ চকুৰ চকুলোৰ জিলিকনি, য’ত জীৱন সস্তীয়া আৰু মৃত্যু – তাতোকৈ সস্তা!
ছবিখনে সংগ্ৰামৰ কাহিনী আৰু আশাৰ দৃষ্টিভংগীয়ে খনিৰ শ্ৰমিক আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ ভৱিষ্যতৰ প্ৰতি ভাবুকি কঢ়িয়াই অনা জটিল বিষয়টোৰ দুৱাৰ মুকলি কৰে।
২০১৯ চনত ধৰ্ম প্ৰডাকচনৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত টাইগাৰ শ্ৰফ আৰু তাৰা ছুটাৰিয়াই অভিনয় কৰা কিশোৰ-কিশোৰীৰ ছবি ষ্টুডেণ্ট অৱ দ্য ইয়েৰ ২ৰ জৰিয়তে পাণ্ডেই অভিনয়ত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
ত নন্দিনী ৰামনাথে লিখিছিল যে তেওঁ অনুভৱ কৰে যে অনন্যাই এখন বিশেষ উল্লেখযোগ্যতা নথকা ছবিত সম্ভাৱনা দেখুৱাইছে।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ ১৯৭৮ চনত নিৰ্মিত একে নামৰ ছবিখনৰ পুনৰ্নিৰ্মাণ পতি পত্নী ঔৰ ৱহত কাৰ্তিক আৰ্য আৰু ভূমি পেডনেকাৰৰ সৈতে অভিনয় কৰে।
তেওঁ এগৰাকী বিবাহিত পুৰুষৰ সৈতে প্ৰেমৰ সম্পৰ্কত লিপ্ত হোৱা এগৰাকী চেক্ৰেটেৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে, যিটো চৰিত্ৰ মূল ছবিখন ৰঞ্জিতা কৌৰে কৰিছিল।
অনন্যাই ষ্টুডেণ্ট অৱ দ্য ইয়েৰ ২ আৰু কমেডী ছবি পতি পত্নী ঔৰ ৱহ দুযোখন ছবিতে অভিনয় কৰি শ্ৰেষ্ঠ নৱাগতাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ ২০২২ চনত আমাজন প্ৰাইম ভিডিঅ'ত মুক্তি পোৱা ৰোমান্টিক ড্ৰামা গেহৰাইয়াত দীপিকা পাডুকন আৰু সিদ্ধান্ত চতুৰ্বেদীৰ সৈতে অভিনয় কৰে।
হিন্দী আৰু তেলেগু দুটা ভাষাত প্ৰযোজনা কৰা পুৰি জগন্নাধৰ একচন ছবি লিগাৰ তেওঁৰ শেহতীয়া ছবি, য’ত তেওঁ বিজয় দেৱেৰাকোণ্ডাৰ সৈতে অভিনয় কৰিছে।
১৯৯৮ চনৰ ৩০ অক্টোবৰত মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত অভিনেতা চাংকি পাণ্ডে আৰু বেশভূষা ডিজাইনাৰ ভাৱনা পাণ্ডেৰ ঘৰত অনন্যাই জন্মগ্ৰহণ কৰে।
২০১৭ চনত পেৰিছত অনুষ্ঠিত হোৱা ভেনিটি ফেয়াৰৰ ‘লে বাল ডেছ ডেবুটেণ্টেছ ইভেণ্ট’ত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
২০১৯ চনত কিশোৰ-কিশোৰীৰ ছবি ষ্টুডেণ্ট অৱ দ্য ইয়েৰ ২ আৰু কমেডী ছবি পতি পত্নী ঔৰ ৱহৰ যোগে তেওঁৰ অভিনয় জীৱনৰ অভিষেক হয়।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ কেইবাখনো দৰ্শকৰ বিশেষ সমাদৰ নোপোৱা ছবিত অভিনয় কৰাৰ পিছত ২০২২ চনত তেওঁ অভিনয় কৰা গেহৰাইয়া মুক্তি পায়, যিখনে দৰ্শকৰ ভাল সমাদৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ চতুৰ্বেদী আৰু আদৰ্শ গৌৰৱৰ সৈতে খো গয়ে হম কাহাঁ ছবিত আৰু আয়ুষ্মান খুৰানাৰ সৈতে ছিকুৱেল ড্ৰিম গাৰ্ল ২ত অভিনয় কৰিব।
ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ বিক্ৰমাদিত্য মটৱানেৰ এতিয়াও শিৰোনামহীন ছবি আৰু কল মি বে নামৰ এমাজন প্ৰাইম ভিডিঅ' ছিৰিজত অভিনয় কৰিব।
২০২২ চনৰ অক্টোবৰ মাহত ডুবাইত ইয়াৰ গ্ৰুপ কোম্পানী স্পক্টোৰ বাবে এটা সহযোগী কোম্পানী স্থাপন কৰি মধ্যপ্ৰাচ্য আৰু উত্তৰ আফ্ৰিকা অঞ্চলত প্ৰৱেশ কৰে।
কোম্পানীটোৰ প্লেটফৰ্ম ব্যৱহাৰ কৰি ফেডাৰেল বেংক, আইচিআইচিআই বেংক, ষ্টেট বেংক অৱ ইণ্ডিয়া, এক্সিছ বেংক, কোটক মহিন্দ্ৰা বেংক, এছবিএম বেংক ইণ্ডিয়া, ইণ্ডিয়ান বেংক আৰু ইউনিয়ন বেংক অৱ ইণ্ডিয়াকে ধৰি ৫০০ৰো অধিক ঋণদাতাই আছে।
লেণ্ড , ইউবি ইনভেষ্ট (প্ৰতিষ্ঠানিক আৰু খুচুৰা অংশগ্ৰহণকাৰীৰ বাবে বণ্ড জাৰি আৰু বিনিয়োগ), ইউবি ফ্ল' , ইউবি পুল আৰু ইউবি বিল্ড ।
২০২০ চনত গৌৰৱ কুমাৰে ক্ৰেডএভিনিউ নামেৰে এই কোম্পানীটো প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, যিয়ে ইয়াৰ পূৰ্বে ভিৱ্ৰিটি কেপিটেল আৰু ভিৱ্ৰিটি এচেট মেনেজমেণ্ট প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
২০২১ চনৰ অক্টোবৰ মাহত ইউবিয়ে বাংগালুৰুত এটা প্ৰযুক্তি কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰে য’ত মাৰ্কেটপ্লেছ, মোবাইল ইঞ্জিনিয়াৰিং, লোন, আৰু ইউজাৰ প্লেটফৰ্মৰ দল থাকে।
ইউবি, পূৰ্বে নামেৰে পৰিচিত, এটা ভাৰতীয় ফিনটেক কোম্পানী যিয়ে নিজৰ ডিজিটেল প্লেটফৰ্মৰ জৰিয়তে বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান, বেংক আৰু অন্যান্য ঋণদাতাৰ সৈতে ব্যৱসায়ক সংযোগ কৰে।
তেওঁৰ অভিযন্তা পিতৃয়ে তেওঁক ১৯৩০ চনত বাওঁপন্থী ছাত্ৰ আন্দোলনৰ সৈতে অত্যধিক জড়িত হোৱা দেখি তেওঁক ইংলেণ্ডলৈ অধ্যয়ন কৰিবলৈ পঠিয়াই দিয়ে।
১৯৩৬ চনত যেতিয়া ইন্দিৰা আৰু ফিৰোজে গোপনে বাগদান কৰে, তেতিয়া শান্তাই আছিল একমাত্ৰ আন ব্যক্তি, যিয়ে এই বিষয়ে জানিছিল।
শান্তা আছিল ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ কেন্দ্ৰীয় বেলে দলৰ কেন্দ্ৰীয় বেলেট দলৰ প্ৰতিষ্ঠাপক-সদস্য আৰু ১৯৫০ৰ দশকত দেশখন ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ ভ্ৰমণ কৰিছিল।
তেওঁক প্ৰাচীন ভাৰতীয় নাটক, বিশেষকৈ সংস্কৃত নাটক আৰু লোকনাট্যক আধুনিক ভাৰতীয় মঞ্চত পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ আৰম্ভণিৰ পথ প্ৰদৰ্শক হিচাপে স্মৰণ কৰা হয়।
তেওঁৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য নাটসমূহৰ ভিতৰত ৰেজিয়া চুলতান আৰু সতীদাহ প্ৰথাৰ সৈতে সম্পৰ্কীয় এটা গুজৰাটী কিংবদন্তিৰ আধাৰত, গুজৰাটী ভৱাই শৈলীৰ প্ৰয়োগেৰে ৰচিত জছমা ওড়ান অন্যতম।
জছমা ওড়ান আৰু তেওঁৰ ভনীয়েক দীনা পাঠকৰ মেইনা গুৰজাৰীক সমসাময়িক ভাৰতীয় নাট্য জগতত এক মাইলৰ খুঁটি বুলি বিবেচনা কৰা হয়।
শান্তা কালিদাস গান্ধী ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সাংস্কৃতিক শাখা ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত ভাৰতীয় নাট্ পৰিচালক, নৃত্যশিল্পী আৰু নাট্যকাৰ।
১৯৩০ চনৰ আৰম্ভণিতে ইন্দিৰা গান্ধীৰ সৈতে তেওঁ একেলগে আৱাসিক বিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু পিছৰ জীৱনতো প্ৰধানমন্ত্ৰী গান্ধীৰ ঘনিষ্ঠ হৈ আছিল।
ইন্দিৰা গান্ধী প্ৰশাসনৰ অধীনত তেওঁ পদ্মশ্ৰী আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষকে ধৰি বহুতো বঁটা-বাহন আৰু পদবী লাভ কৰিছে।
তাতেই তেওঁৰ কৃষ্ণ মেনন আৰু তেওঁৰ যুৱ ‘ফ্ৰী ইণ্ডিয়া’ৰ সহযোগীসকলৰ সৈতে দেখা সাক্ষাৎ হয়।
গোহৰ মামাজীৱালা বা গৌহৰ বা সম্পূৰ্ণ নাম: গোহৰ আব্দুল কায়ুম মামাজীৱালা ১৯১০ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ লাহোৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী আৰু প্ৰযোজক আছিল।
তেওঁ চন্দুলাল শাহৰ সৈতে একেলগে ৰঞ্জিত ষ্টুডিঅ’ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, যিটো ষ্টুডিঅ’ সেই সময়ৰ বোম্বেৰ তিনিটা প্ৰধান চলচ্চিত্ৰ কোম্পানীৰ অন্যতম আছিল।
কাঞ্জিভাই ৰাথোৰৰ ১৯২৫ চনত মুক্তি পোৱা, ব্যৱসায়িক সফল নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰ বাপ কামাইত গোহৰে প্ৰথম অভিনয় কৰে।
গোহৰৰ অভিনয়ে দৰ্শকক সন্মোহিত কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা এই ছবিখন কহিনুৰ ষ্টুডিঅ’ৰ সেই বছৰৰ আটাইতকৈ সফল ছবি আছিল।
তেওঁৰ দেউতাক শেঠ কায়ুম মামাজীৱালী এটা থিয়েটাৰ কোম্পানীৰ স্বত্বাধিকাৰ আৰু মাক পুতলীবাঈ এগৰাকী অভিনেত্ৰী আছিল।
১৯৯২ চনত তেওঁৰ মাক-দেউতাকে কলিকতা এৰি যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়; সেয়েহে অজয় গোৱালৰ সৈতে তেওঁ মুম্বাইলৈ গুচি যায়।
তেওঁ দুমাহৰ বাবে ছফিয়া পলিটেকনিকত ছ’চিয়েল কমিউনিকেচন মিডিয়া পাঠ্যক্ৰমত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল যদিও তাৰ পিছত পঢ়া এৰি দিল্লীলৈ ৰাওনা হয়।
তেওঁ নতুন দিল্লীৰ জামিয়া মিলিয়া ইছলামিয়াৰ এ.জে.কে. মাচ কমিউনিকেচন ৰিচাৰ্ছ চেণ্টাৰৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
আশুতোষ গোৱাৰিকাৰৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত মহাকাব্যিক ছবি লগানৰ সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে ৰাৱে নিজৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে।
তেওঁ একাডেমী বঁটাৰ বাবে মনোনীত মীৰা নায়াৰ পৰিচালিত সৈতে ইণ্ডি-হিট মনছুন ৱেডিঙত দ্বিতীয় সহকাৰী পৰিচালক হিচাপেও কাম কৰিছিল।
ৰাও ২০১৬ চনত মহাৰাষ্ট্ৰৰ খৰাং প্ৰতিৰোধ অভিযানৰ বাবে কাম কৰিবলৈ গঠন কৰা পানী ফাউণ্ডেশ্যন নামৰ অলাভজনক সংস্থাটোৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।
ৰাওৰ পিতৃপক্ষীয় আৰু হায়দৰীৰ মাতৃপক্ষীয় ককাক জে ৰামেশ্বৰ ৰাও হায়দৰাবাদৰ নিজামৰ অধীনত থকা বৃহৎ ইষ্টেট ৱানাপাৰ্থীৰ ৰজা আছিল।
২০১১ চনৰ জানুৱাৰী মাহত আমিৰ খান প্ৰডাকচনৰ ধোবী ঘাট ছবিৰ চিত্ৰনাট্য আৰু পৰিচালনা আছিল কিৰণ ৰাওৰ।
ষ্টাৰ জলছাৰ সহযোগত প্ৰসেনজিত চেটাৰ্জীৰ প্ৰডাকচন হাউচ আইডিয়াছ ক্ৰিয়েচনে ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ জন্মৰ ১৫০ বছৰীয়া জয়ন্তীত নোবেল বঁটাপ্ৰাপক সাহিত্যিকজনাৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনাই মেগা ছিৰিয়েল গানেৰ ওপাৰে মুকলি কৰে।
ঋতুপৰ্ণ ঘোষ , দেৱজ্যোতি মিশ্ৰ , আৰু চলচ্চিত্ৰ জগতৰ অন্যান্য বিশিষ্ট ব্যক্তিসকল এই প্ৰকল্পৰ সৈতে জড়িত আছিল।
অৰুণাচল প্ৰদেশৰ টিৰাপ জিলাৰ এখন দেওমালিত শৈশৱ কটায় যদিও পিছলৈ পৰিয়ালৰ সৈতে পুনৰ জলপাইগুৰি চহৰৰ পূৰ্বপুৰুষৰ ঘৰলৈ গুচি যায়।
গানেৰ ওপাৰে মূলতঃ দুজন শিল্পী, বোহেমিয়ান গোৰা আৰু পুপেৰ ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ প্ৰতি ভালপোৱা আৰু নানা বিষয়ক লৈ নিৰ্মিত।
প্ৰসেনজিৎ চট্টোপাধ্যায়ৰ প্ৰডাকচন হাউচ- আইডিয়াজ ক্ৰিয়েচনৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত এই ধাৰাবাহিকখন ষ্টাৰ জলছা চেনেলত প্ৰচাৰিত হয়।
২০১৯ চনত ৰাজনীতিত যোগদান কৰে আৰু সেই বছৰে লোকসভাৰ নিৰ্বাচনত যাদৱপুৰ সমষ্টিৰ পৰা তৃণমূল কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰে আৰু সপ্তদশ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।
শংকৰদেৱৰ সময়ত ভগৱন্ত চৰিত্ৰ-কীৰ্তন কৰা হৈছিল৷ পিছত শংকৰদেৱৰ প্ৰয়াণৰ পিছত মাধবদেৱে পোনতে গুৰুজনাৰ চৰিত-বৰ্ণন প্ৰথা আৰম্ভ কৰে৷ “তেহে শ্ৰীমাধদেএ গুৰুবাক্য শিৰে ধৰি গুৰুজনাৰ সদাসৰ্ব্বদা চৰিত্ৰ কীৰ্ত্তন কৰিচিল : আতৈসৱে শ্ৰৱণ কৰে৷’’
বৃহত্তৰ ভূৰাগাঁও অঞ্চলৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে মৰিগাঁও জিলাৰ আন আন মহাবিদ্যালয়সমূহলৈ যোৱাটো প্ৰায় অসম্ভৱ আছিল আৰু যাতায়াত-যোগাযোগৰ ক্ষেত্ৰতো যথেষ্ট বাধা আছিল।
এই সকলোবোৰ বিপৰ্যয় নাশ কৰিবলৈ ইচ্ছুক কেইজনমান মানুহ, তাৰে ভিতৰত শিক্ষাবিদ, চৰকাৰী চাকৰিয়াল, সমাজকৰ্মীসকল ওলাই আহিল আৰু ১৯৮৮ চনৰ ২০ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে হৰিচৰণ চৰকাৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ চৌহদত প্ৰথমখন সভা অনুষ্ঠিত কৰে।
তেতিয়াৰ লাহৰীঘাট বিধানসভা সমষ্টিৰ যুৱ বিধায়ক - আব্দুল জলিল, ভূৰাগাঁও হিন্দী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ প্ৰয়াত ঁনৰেশ্বৰ শইকীয়া, আৰু অন্যান্যৰ উদ্যোগত অনুষ্ঠিত সভাখনত ভূৰাগাঁও, গেৰুৱা, জাপৰী, সোণডোবা, পাভকাটি, নিজ-চহৰীয়া, বানমুৰি, তপাতলা, বৰালিমাৰী ইত্যাদি বিভিন্ন অঞ্চলৰ পৰা অহা ৫০০ৰো অধিক ৰাইজৰ উপস্থিতি পঞ্জীয়ন কৰা হয়।
প্ৰথমখন সংগঠিত ৰাজহুৱা সভাত, ভূৰাগাঁৱত তাৎক্ষণিকভাৱে ডিগ্ৰী কলেজ স্থাপনৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছিল আৰু এখন পৰিচালনা কৰা হৈছিল, যাৰ সবিশেষ তলত দিয়া ধৰণৰ: সভাপতি: প্ৰয়াত উপেন্দ্ৰ নাৰায়ণ সিং, উপ-সভাপতি: আনন্দ মোহন, সম্পাদক: প্ৰয়াত মোঃ আব্দুল জলিল, যুটীয়া সম্পাদক: শ্ৰী মানবেন্দ্ৰ সাহা।
তাৰ লগে লগে ১৯৮৮ চনৰ ২০ ফেব্ৰুৱাৰীত মহাবিদ্যালয়খন উদ্বোধন কৰা হয়, আৰু ৬জন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সৈতে টিনৰ চালি আৰু বাঁহৰ বেৰৰ তলত হৰিচৰণ চৰকাৰ এইচ এছ স্কুলৰ চৌহদৰ ভিতৰত প্ৰাৰম্ভিক শ্ৰেণী গ্ৰহণ কৰা হয়।
ভূৰাগাঁও মহাবিদ্যালয়, মৰিগাঁও জিলাৰ অন্তৰ্গত ভূৰাগাঁও ৰাজহ চক্ৰৰ গ্ৰাম্য আৰু বানপ্ৰৱণ অঞ্চলত অৱস্থিত।
জিলা সদৰৰ পৰা প্ৰায় ২০ কিলোমিটাৰ উত্তৰে আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ পৰা ৩০০ মিটাৰ দূৰত্বত দক্ষিণ দিশত এই মহাবিদ্যালয়খন অৱস্থিত।
মৰিগাঁৱৰ জিলা সদৰৰ পৰা বহু দূৰত থকাৰ পাছতো ভূৰাগাঁও মহাবিদ্যালয়খনে অঞ্চলটোৰ এক প্ৰধান শিক্ষানুষ্ঠান হিচাপে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে।
কলেজখনৰ এটা বিস্তৃত চৌহদ আছে য’ত অত্যাধুনিক আন্তঃগাঁথনিৰ সুবিধা যেনে পুথিভঁৰাল, কম্পিউটাৰ লেব, বিজ্ঞান লেব, প্ৰেক্ষাগৃহ, ক্ৰীড়াৰ সুবিধা আছে।
শিক্ষণ আৰু গৱেষণাৰ সুবিধাৰ বাবে কম্পিউটাৰ লেবসমূহত শেহতীয়া প্ৰযুক্তি আৰু চফটৱেৰ সজ্জিত কৰা হৈছে।
উক্ত অঞ্চলটোৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক মানসম্পন্ন উচ্চ শিক্ষা প্ৰদানৰ লক্ষ্যৰে ১৯৮৮ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
সাহিত্যৰ সমাজবিজ্ঞানৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰথম পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছিল জৰ্জ লুকাচৰ দ্য থিয়ৰী অৱ দ্য নভেলে।
১৯২০ চনত ইয়াক কিতাপৰ ৰূপত পুনৰ প্ৰকাশ কৰা হয় আৰু এই সংস্কৰণে ফ্ৰেংকফৰ্ট স্কুলত প্ৰবল প্ৰভাৱ পেলায়।
উপন্যাসৰ তত্ত্বই যুক্তি দিছিল যে, ধ্ৰুপদী মহাকাব্যই ধ্ৰুপদী সভ্যতাৰ সামাজিক সংহতিৰ দ্বাৰা বাস্তৱত পূৰ্বতে প্ৰদান কৰা জীৱনৰ এক সামগ্ৰিকতাক ৰূপ দিছিল।
উপন্যাসৰ ৰূপটো সেয়েহে সমস্যাপূৰ্ণ পৃথিৱীৰ ভিতৰত সমস্যাপূৰ্ণ মূল্যবোধৰ সন্ধানত সমস্যাপূৰ্ণ নায়কক কেন্দ্ৰ কৰি সংগঠিত কৰা হৈছে।
কাৰ্ল মাৰ্ক্সৰ মতাদৰ্শ তত্ত্বটো পিয়েৰ মেচেৰী, টেৰী ইগলটন আৰু ফ্ৰেড্ৰিক জেমছন আদিয়ে সাহিত্যৰ প্ৰতি নিৰ্দেশিত কৰিছিল।
মেক্স ৱেবাৰৰ আধুনিকতাবাদক সাংস্কৃতিক যুক্তিবাদৰ তত্ত্ব হিচাপে ফ্ৰেংকফৰ্ট স্কুলৰ লেখক থিয়ডৰ এডৰ্ণো আৰু জুৰ্গেন হাবাৰমাছৰ দৰে সাহিত্যকে ধৰি সকলো কলাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োগ কৰিছিল।
বাহ্যিকভাৱে সংজ্ঞায়িত সামাজিক তথ্যৰ অধ্যয়ন হিচাপে সমাজতত্ত্বৰ প্ৰতি এমিল ডাৰখাইমৰ দৃষ্টিভংগীক ৰবাৰ্ট এস্কাৰপিটে সাহিত্যৰ ফালে পুনৰ নিৰ্দেশিত কৰিছিল।
সংস্কৃতি, অভ্যৰ্থনা নান্দনিকতা আৰু সাংস্কৃতিক পুঁজিৰ উৎপাদনত পূৰ্বৰ কামৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰি সাহিত্যৰ সমাজবিজ্ঞানে শেহতীয়াকৈ পাঠকৰ অৰ্থ নিৰ্মাণৰ ওপৰত মনোনিৱেশ কৰিছে।
নতুন নতুন বিকাশৰ ভিতৰত সাহিত্য আৰু গোটৰ পৰিচয়ৰ মাজৰ সম্পৰ্ক অধ্যয়ন কৰা; প্ৰতিষ্ঠানিক আৰু পাঠকৰ-প্ৰতিক্ৰিয়া বিশ্লেষণ সম্পৰ্কে; সাহিত্যত লেখকৰ উদ্দেশ্যৰ ভূমিকা পুনৰ প্ৰৱৰ্তন কৰা; সাহিত্যত নৈতিকতা আৰু নৈতিকতাৰ ভূমিকা পুনৰ বিবেচনা কৰা, আৰু সাহিত্য কেনেকৈ অন্য মাধ্যমৰ দৰে আৰু কেনেকৈ নহয় তাৰ বিষয়ে অধিক স্পষ্ট বুজাবুজি গঢ়ি তোলা, আদি বিবিধ ক্ষেত্ৰত এই আলোচনা দেখা পোৱা যায়।
ইয়াৰ এটা উল্লেখযোগ্য উদাহৰণ হ’ল ১৯৯২ চনত পিয়েৰ ব’ৰ্ডিউৰ লেছ ৰেগলছ ডি ল’আৰ্ট: জেনেছ এট ষ্ট্ৰাকচাৰ ডু চেম্প লিটেৰেয়াৰ, যিখনক চুজান ইমানুৱেলে ৰুলছ অৱ আৰ্ট: জেনেছিছ এণ্ড ষ্ট্ৰাকচাৰ অৱ দ্য লিটাৰেৰী ফিল্ড লৈ অনুবাদ কৰিছিল।
সাহিত্যৰ সমাজবিজ্ঞানলৈ ইংৰাজী ভাষাৰ পুৰণি অৱদানসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম হৈছে ষ্টেনফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ অধ্যাপক ইয়ান ৱাটৰ দ্য ৰাইজ অৱ দ্য নভেল ।
কেটুবাহৰ পৰিমাণটোৱে পত্নীক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰাৰ কথা চিন্তা কৰা স্বামীৰ বাবে নিৰুৎসাহজনক কাম কৰিছিল: পত্নীক দিব পৰাকৈ তেওঁৰ হাতত সেই ধনৰাশি থাকিব লাগিব।
স্বামীয়ে অন্য ধৰণে প্ৰতিশ্ৰুতি নিদিলে পুৰুষৰ কুমাৰী কইনাৰ প্ৰতি ন্যূনতম বাধ্যবাধকতা হ’ল ২০০ ৰূপৰ ডেনাৰিয়া, যাক প্ৰধান বুলি জনা যায়, আৰু বিধৱা বা বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱা মহিলাক বিয়া কৰোৱা পুৰুষৰ বাবে ১০০ ৰূপৰ ডেনাৰিয়া।
এইটো সম্পূৰ্ণৰূপে এজন পুৰুষৰ সম্পত্তিৰ পৰা দিয়া হৈছিল যদিহে তেওঁৰ জীৱনকালত তেওঁৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয়, বা তেওঁৰ পূৰ্বেই মৃত্যু হয়।
ওবদিয়া বাৰ্টেনুৰাৰ মতে, সদায় টাইৰিয়ান মুদ্ৰাৰ ওজনৰ , (যিটো টাইৰিয়ান মুদ্ৰাৰ প্ৰতি ২০০ চেকেলৰ বিপৰীতে মাত্ৰ ২৫টা আছিল) অংশ কুমাৰীৰ কেটুবাহত বন্ধকত ৰাখিব লাগে, যিটো ২০০ প্ৰাদেশিক ৰূপৰ ডেনাৰিয়াৰ সমতুল্য।
টাইৰিয়ান মুদ্ৰাত ২৫ চেকেল শাৰীৰিক ওজনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কুমাৰীৰ কেটুবাহৰ ন্যূনতম পৰিমাণ আছিল ৫০৪ গ্ৰাম মিহি ৰূপ।
ইয়াক পৰম্পৰাগত ইহুদী বিবাহৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ বুলি গণ্য কৰা হয়, আৰু ইয়াত কইনাৰ সম্পৰ্কত দৰাৰ অধিকাৰ আৰু দায়িত্বৰ ৰূপৰেখা দাঙি ধৰা হয়।
আধুনিক ব্যৱহাৰত কেটুবাহৰ কোনো চুক্তিবদ্ধ আৰ্থিক মূল্য নাই আৰু ইজৰাইলৰ বাহিৰে ইয়াক আন দেৱানী আদালতে খুব কমেইহে বলবৎ কৰে।
বেবিলনৰ তালমুদৰ মতে, কেটুবাহ চিমিয়ন বেন চেটাচে প্ৰণয়ন কৰিছিল যাতে এজন পুৰুষে নিজৰ পত্নীক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰাটো সহজ কথা নহয়।
এই আইনখনত এজন পুৰুষৰ পত্নীয়ে বিবাহ বিচ্ছেদ হ’লে বা তেওঁৰ পূৰ্বৰ স্বামীৰ মৃত্যু হ’লে সাধাৰণতে তেওঁৰ সম্পত্তিৰ পৰা আহৰণ কৰা নিৰ্দিষ্ট ধন লাভ কৰিব লাগিব।
ষষ্ঠ আৰু ১৯ শতিকাৰ ভিতৰৰ আৰু বহুতো সাধাৰণ লিখনীৰে গঠিত যদিও ইয়াৰ বিশদ বিৱৰণ দিবলৈ মাইক্ৰ'গ্ৰাফী আৰু আলোকসজ্জাৰ দৰে সজ্জাগত যন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা উদাহৰণ আছে।
যিকোনো প্ৰকাৰে প্ৰাচীন কালত ৰাব্বিসকলে পত্নীৰ সুৰক্ষা হিচাপে বিবাহিত দম্পতীক কেটুবাহত প্ৰৱেশ কৰাত জোৰ দিছিল।
দ্বিতীয় শতিকাৰ মৃত সাগৰৰ ওচৰত বাস কৰা বাবাথাৰ কেতুবাহ ১৯৬০ চনত চিঠিৰ গুহাত আৱিষ্কাৰ কৰা হয়।
কাতি পূজাৰ বাবে ঘৰৰ পৰা নিলগত কোনো মুকলি ঠাইত চাৰিটা কলপুলি পুতি মণ্ডপ সাজি সেই মণ্ডপত বাহন ময়ুৰৰ সতে কাতি ঠাকুৰৰ মূৰ্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়৷ মণ্ডপৰ ওপৰত চন্দ্ৰতাপ অঁৰা থাকে৷ মণ্ডপৰ কলপুলিত এযোৰ ধনু-কাড় ওলোমাই থোৱা হয়৷ পূজা দিবলৈ মহিলা বা যুৱতীসকলে আগদিনা উপবাসে থাকি ঘট্ এযোৰ আৰু তামোল-পাণ দেৱতাৰ উদ্দেশ্যে আগবঢ়ায়৷ এই পূজাৰ মানস কৰা থাকিলে হাতীৰ ওপৰত ম’ৰা চৰাই আৰু তাৰ ওপৰত কাতি মূৰ্তি বহুওৱা হয়৷ তেতিয়া তাক “হাতীৰ কাতি’’ বোলা হয়৷ কেতিয়াবা দুটা কাতি ঠাকুৰৰ মূৰ্তি একেলগ কৰি দিয়ে, ইয়াক “যোৰা কাতি’’ বুলি কয়৷ কাতি ঠাকুৰৰ পূজা লৌকিক নিয়মেৰে কৰা হয়৷ পূজাৰ আৰম্ভণিতে “সৃজন’’ গীত গোৱা হয়৷ ৰাজবংশীসকলে পূজাৰ আনুষ্ঠানিকতা শেষ হোৱাৰ পিছত “সৃজন গীত’’ গায়৷ পুত্ৰ সন্তান কামনা কৰি উপবাসী মহিলাসকলে মূৰ্তিৰ চাৰিওফালে প্ৰদক্ষিণ কৰি কৰি গীত গাই নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ নৃত্যত পটু দুই-এক মহিলাই পুৰুষৰ পোছাক পিন্ধি নাচে৷ এই পূজাৰ গীত আৰু নৃত্যত ঢাক বজোৱা হয়৷ ঢাক বজোৱা “ঢাকুৱা’’ আৰু পুৰোহিতৰ বাহিৰে আন কোনো পুৰুষ কাতি ঠাকুৰৰ পূজা চাব নোৱাৰে৷ যৌন ভাৱনাৰে পূজা কৰা এই অনুষ্ঠানত সন্ধ্যা নৃত্য গীত কৰা হয়৷ গীতবোৰত মহাদেৱৰ বিয়াৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পুত্ৰ কাৰ্তিকৰ জন্মলৈকে সকলো বৃতান্ত বৰ্ণনা কৰা আছে৷
কাতি পূজা বা কাতিকা পূজা অসমৰ ঠাইবিশেষে অনুষ্ঠিত হোৱা এক লৌকিক পূজা৷ এই পূজা কেৱল মহিলাৰ দ্বাৰাই অনুষ্ঠিত হয়৷ ভাৰতৰ আন কিছুমান ঠাইত প্ৰচলিত “কাৰ্তিক পূজা’’ মহিলা আৰু অবিবাহিতা যুৱতীসকলৰ মাজত কাতি মাহৰ সংক্ৰান্তিত পতা হয়৷ “কাৰ্তিক পূজা’’ আৰু “কাতি পূজা’’ কাতি মাহৰ সংক্ৰান্তিত পতা হয় আৰু দুয়োটা পূজাৰ উপাস্য দেৱতা কাৰ্তিক৷ অৱশ্যে, দুয়োগৰাকী দেৱতাৰ একে নহয়৷ ভাৰতৰ আন আন ঠাইত প্ৰচলিত কাৰ্তিক পূজাৰ দেৱতাগৰাকী পুৰাণ বৰ্ণিত শিৱগৌৰিৰ সন্তান আৰু অসমত শিৱ-চণ্ডীৰ পুত্ৰ হ’লেও, তেওঁ সন্তান আৰু শস্যদাতা৷ কাতি ঠাকুৰ লোকদেৱতা শিৱ আৰু চণ্ডীৰ পুত্ৰ আৰু সন্তান দাতা-প্ৰজনন দেৱতা; শাস্ত্ৰত বৰ্ণিত দেৱ-সেনাপতি নহয়৷ অসমত এই পূজা নিৰ্দিষ্ট দিনত পাতিব নোৱাৰিলে আঘোণত পতা হয়; তেতিয়া ইয়াক “নমলা কাতি’’ বোলা হয়৷ এই পূজাত দম্পতীসকলে সুন্দৰ সন্তান কামনা কৰি আৰু অবিবাহিতা ছোৱালীয়ে সুন্দৰ স্বামী কামনা কৰি এই পূজা কৰে৷ অসমৰ কোচ-ৰাজবংশী লোকসকলেও কাৰ্তিক পূজা পাতে৷ তেওঁলোকৰ কাতিপূজা হ’ল, স্কন্দ পুৰাণ উল্লিখিত কাৰ্তিক পূজা৷ মহাদেৱএ অগ্নিৰ শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰি এই পুত্ৰ উৎপাদন কৰিছিল৷
জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ বা গৰ্ভনিৰোধক বা উৰ্বৰতা নিয়ন্ত্ৰণ হৈছে গৰ্ভধাৰণ প্ৰতিৰোধ কৰা পদ্ধতি বা সঁজুলি।
প্ৰাচীন কালৰ পৰা জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ প্ৰচলিত হৈ আহিছে, কিন্তু জন্ম নিয়ন্ত্ৰণৰ কাৰ্যকৰী আৰু সুৰক্ষিত পদ্ধতি কেৱল বিংশ শতিকাত হে উপলব্ধ হৈছিল।
কিছুমান সমাজত জন্ম নিয়ন্ত্ৰণৰ অনুশীলন সীমিত বা অনুমোদিত নহয় কিয়নো তেওঁলোকে ইয়াক নৈতিক, ধৰ্মীয় বা ৰাজনৈতিকভাৱে অবাঞ্ছিত বুলি বিবেচনা কৰে।
বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণ আৰু প্ৰতিৰোধ কেন্দ্ৰই নিৰ্দিষ্ট চিকিৎসা স্থিতি থকা মহিলাসকলৰ মাজত জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ পদ্ধতিৰ সুৰক্ষাৰ ওপৰত নিৰ্দেশনা প্ৰদান কৰে।
জন্ম নিয়ন্ত্ৰণৰ আটাইতকৈ কাৰ্যকৰী পদ্ধতিবোৰ হৈছে পুৰুষৰ ভেচেকটমীৰ জৰিয়তে বন্ধ্যাকৰণ আৰু মহিলাৰ টিউবেল লিগেচন , অন্তঃজৰায়ু সঁজুলি , আৰু ৰোপণযোগ্য জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ।
ইয়াৰ উপৰিও কেইবাটাও হৰমন-আধাৰিত পদ্ধতি আছে যাৰ ভিতৰত আছে খোৱা বড়ি, পেত্চ, যোনিৰ আঙঠি, আৰু বেজী।
কম কাৰ্যকৰী পদ্ধতিৰ ভিতৰত আছে কণ্ডম, জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ বড়ি, গৰ্ভনিৰোধক স্পঞ্জ আৰু প্ৰজনন সজাগতা পদ্ধতি।
অৰ্থাৎ পূৰ্ববৰ্তী অৱস্থালৈ পুনৰ পৰিবৰ্তন কৰিব নোৱাৰি; আন সকলো পদ্ধতি বন্ধ কৰাৰ লগে লগে পূৰ্ববৰ্তী অৱস্থালৈ পুনৰ ঘূৰি আহে।
কিছুমান জৰুৰীকালীন জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ পদ্ধতি আছে যি গৰ্ভধাৰণ প্ৰতিহত কৰিব পাৰে যদিহে অসুৰক্ষিত যৌন সম্ভোগৰ ৭২ ৰ পৰা ১২০ ঘণ্টাৰ ভিতৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
কিছুমানে যুক্তি দিয়ে যে যৌন সম্ভোগ নকৰাটোও জন্ম নিয়ন্ত্ৰণৰ এক প্ৰকাৰ, কিন্তু যৌন শিক্ষাৰ আৰু জন্ম নিয়ন্ত্ৰণৰ শিক্ষা প্ৰদান নকৰি কেৱল যৌন সম্ভোগ নকৰিবলৈ শিক্ষা দিয়াটো লাভজনক নহয়।
প্ৰতিবন্ধকতা বা বাধা সৃষ্টি কৰা গৰ্ভনিৰোধক পদ্ধতিয়ে শাৰীৰিকভাৱে শুক্ৰাণুক জৰায়ুত প্ৰৱেশ প্ৰতিৰোধ কৰি গৰ্ভধাৰণ বাধাৰ সৃষ্টি কৰে।
ইয়াৰ ভিতৰত আছে পুৰুষকণ্ডম, মহিলাৰ কণ্ডম, ছাৰ্ভিকেল টুপী, ডায়েফ্ৰাম, স্পাৰ্মিচাইড আৰু গৰ্ভনিৰোধক স্পঞ্জ ইত্যাদি।
পুৰুষৰ কণ্ডম এজন পুৰুষে যৌন সম্ভোগৰ সময়ত ব্যৱহাৰ কৰিলে সঙ্গীৰ শৰীৰত শুক্ৰাণু প্ৰবেশত বাধাৰ সৃষ্টি হয়।
এইবোৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পোৱা যায়, যাৰ ভিতৰত আছে খোৱা ঔষধ, ছালৰ তলত স্থাপন কৰা ইম্প্লাণ্ট, বেজী, পেত্চ, আই.ইউ.ডি. আৰু যোনিৰ আঙুঠি।
ধীমচা নৃত্য হৈছে আদিতে অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ পৰ্জা জনজাতীয় মহিলাসকলে পৰিৱেশন কৰা এক জনজাতীয় নৃত্য৷ পিছলৈ ই আন আন জনগোষ্ঠীয়েও পৰিৱেশন কৰা দেখা যায়৷ এই নৃত্যত ১৫ ৰ পৰা ২০ গৰাকী মহিলাই এটা গোট হৈ ঘৰুৱা জীৱনৰ সুখ-শান্তিৰ বাবে ভগৱানৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা জনায় আৰু নৃত্য কৰে৷ বিবাহিত জীৱনৰ সুখ-শান্তি কামনা কৰি এওঁলোকে বিবাহ অনুষ্ঠানতো নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ সাধাৰণতে তেওঁলোকে নৃত্যৰ সময়ত পৰম্পৰাগত ঘৰুৱা সাজ-পাৰ পিন্ধিয়েই নৃত্যত ভাগ লয়; কেৱল দলনেত্ৰীগৰাকীয়ে হাতত ময়ুৰৰ পাখি লোৱা দেখা যায়৷ বৰ্তমান আৰাকু উপত্যকাৰ খোন্দ, কুটিয়া, বাল্মিকী আদি সম্প্ৰদায়ৰ মাজত এই নৃত্য বেছি জনপ্ৰিয়৷
কোনো কোনো ঠাইত ডেকা-বুঢ়া সকলোৱে এই নৃত্যত অংশ লোৱা দেখা যায়৷ এই নৃত্যৰ মূল বৈশিষ্ট হ’ল, নৃত্যৰ মাজেৰে সদ্ভাৱনা বৃদ্ধি কৰি চুবুৰীয়া গাঁৱৰ মাজত বন্ধুত্ব স্থাপন কৰা৷ বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ মানুহৰ সৈতে হাতে হাত মিলাই নচাটো ইয়াৰ এক বিশেষ দিশ৷ ইয়ে এই নৃত্যক আন নৃত্যবোৰৰ পৰা পৃথক কৰিছে৷ সাধাৰণতে মাৰ্চ-এপ্ৰিল মাহত এই নৃত্য নচা হয়৷ অৱশ্যে বৰ্ষপূৰ্তি আৰু অন্যান্য বছৰেকীয়া উৎসৱৰ বাদে বিবাহ অনুষ্ঠানতো নৃত্য পৰিৱেশন কৰা হয়৷ বিবাহ অনুষ্ঠানৰ নৃত্যত শিল্পীসকলে নিজকে নানা ধৰণৰ গহণাৰে সজাই তোলে৷
আৰু অক্ষৰ প্ৰক্ষেপণৰ মাজৰ কোণবোৰ সকলো একে বা ১২০ হোৱাকৈ চোৱাৰ দিশটো বাছি লৈ বস্তু এটাৰ সমমিতি দৃশ্য লাভ কৰিব পাৰি।
ঘনকটোৰ সৈতে ফলাফলৰ ২ডি অংকনৰ পৰিধি এটা নিখুঁত নিয়মিত ষড়ভুজ: সকলো ক'লা ৰেখাৰ দৈৰ্ঘ্য সমান আৰু ঘনকটোৰ সকলো মুখৰ ক্ষেত্ৰফল একে।
আইছ’মেট্ৰিক গ্ৰাফ পেপাৰ এটা সাধাৰণ অংকন কাগজৰ তলত ৰাখিব পাৰি যাতে গণনা অবিহনেই ইয়াৰ প্ৰভাৱ লাভ কৰাত সহায় হয়।
প্ৰথমে এটা ঘনক কল্পনা কৰি ইয়াৰ কাষ দুটাৰ দৈৰ্ঘ্য ২ একক ল'লে, আৰু ইয়াৰ কেন্দ্ৰ অক্ষৰ উৎপত্তিস্থলত বুলি ধৰিলে, ইয়াৰ সকলো মুখমণ্ডলে উৎপত্তিস্থলৰ পৰা ১একক দূৰত্বত অক্ষবোৰক ছেদ কৰিব।
পাইথাগোৰাছৰ উপপাদ্য ব্যৱহাৰ কৰি আমি ৰেখাডালৰ কেন্দ্ৰৰ পৰা যিকোনো প্ৰান্তৰ মাজলৈকে হিচাপে গণনা কৰিব পাৰো।
দ্বিতীয় ঘূৰ্ণনৰ লক্ষ্য হৈছে ধনাত্মক -অক্ষত একেটা বিন্দু অনা আৰু সেয়েহে ৰ চাপস্পৰ্শকৰ সমান মানৰ ঘূৰ্ণন কৰিব লাগিব যিটো প্ৰায় ৩৫.২৬৪।
সমমিতি প্ৰক্ষেপণক দৃশ্যমান কৰিব পৰা আন এটা উপায় হ'ল ওপৰৰ চুক এটাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বিপৰীত, তলৰ চুকটোৰ ফালে চাই ঘনকীয় কোঠাৰ ভিতৰৰ দৃশ্য এটা বিবেচনা কৰা।
অক্ষটো তিৰ্যকভাৱে তললৈ আৰু সোঁফালে, -অক্ষটো তিৰ্যকভাৱে তললৈ আৰু বাওঁফালে আৰু -অক্ষটো পোনকৈ ওপৰলৈ বিস্তৃত।
মজিয়াৰ সমান্তৰালভাৱে প্ৰান্তিককৃত আৰু স্থানাংক অক্ষৰ সৈতে প্ৰান্তিককৃত কেমেৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ইয়াক প্ৰথমে অনুভূমিকভাৱে ৪৫, তাৰ পিছত অনুভূমিক অক্ষৰ চাৰিওফালে ৩৫.২৬৪ ঘূৰাই দিয়া হয়।
সমমিতীয় উপস্থাপন হৈছে কাৰিকৰী আৰু অভিযান্ত্ৰিক অংকনত ত্ৰিমাত্ৰিক বস্তুক দুটা মাত্ৰাত দৃশ্যমানভাৱে প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ এক পদ্ধতি।
ই এটা এক্সন’মেট্ৰিক প্ৰক্ষেপণ য’ত তিনিটা স্থানাংক অক্ষ সমানে আগলৈ চুটি হোৱা দেখা যায় আৰু ইয়াৰে যিকোনো দুটাৰ মাজৰ কোণ ১২০ ডিগ্ৰী।
এই সকলোবোৰ ক্ষেত্ৰতে, সকলো এক্সন'মেট্ৰিক আৰু অৰ্থ'গ্ৰাফিক প্ৰজেকচনৰ দৰেই, এনে কেমেৰা এটাক বস্তু-স্থান টেলিচেণ্ট্ৰিক লেন্সৰ প্ৰয়োজন হ'ব, যাতে কেমেৰাৰ পৰা দূৰত্বৰ লগে লগে প্ৰক্ষেপিত দৈৰ্ঘ্য সলনি নহয়।
"আইছ'মেট্ৰিক" শব্দটো প্ৰায়ে ভুলকৈ এক্সন'মেট্ৰিক প্ৰক্ষেপণক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, সাধাৰণতে।
"আইছ’মেট্ৰিক'" শব্দটো গ্ৰীক ভাষাৰ পৰা আহিছে যাৰ অৰ্থ হৈছে "সমান পৰিমাপ", ইয়াৰ দ্বাৰা প্ৰতিফলিত হয় যে প্ৰক্ষেপণৰ প্ৰতিটো অক্ষৰ কাষৰে স্কেল একে।
ঢাকাইয়া ৰন্ধনশৈলী মোগলাই, মধ্য এছিয়, আৰ্মেনিয়ান, হিন্দুস্তানী আৰু থলুৱা বঙালী খাদ্যৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত।
মোগলাই খাদ্য উৎপাদনৰ অধিক খৰচৰ বাবে ঔপনিৱেশিক ভাৰতৰ অভিজাত শ্ৰেণীৰ মাজত ইয়াৰ ৰেচিপিসমূহ সীমাবদ্ধ আছিল আৰু বাংলাদেশৰ অৰ্থনীতিৰ বিকাশৰ সমান্তৰালকৈ লাহে লাহে ইয়াৰ সম্প্ৰসাৰণ ঘটিছিল।
কাবাব, ষ্টাফড ব্ৰেড, কাচ্চী বিৰিয়ানি, ভেৰাৰ ৰোষ্ট, হাঁহ আৰু কুকুৰা, পাতিচেপ্টা, কাশ্মীৰী চাহ, আৰু কোৰ্মা এতিয়াও ঈদ আৰু বিয়াৰ দৰে বিশেষ অনুষ্ঠানত পৰিবেশন কৰা হয়।
উচ্চ শ্ৰেণীৰ খাদ্য হোৱা হেতুকে ঘিউৰ দৰে ব্যয়বহুল উপাদান ব্যৱহাৰ কৰা হয় আৰু মুখতে পমি যোৱা বৈশিষ্ট অৰ্জন কৰে।
মোগল শাসকসকলে উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে এৰি থৈ যোৱা মোগল খাদ্যই বাংলাদেশী খাদ্যৰ ওপৰত বহু পৰিমাণে প্ৰভাৱ পেলাইছে।
ইয়াৰ ফলত বাংলাদেশী খাদ্যত বিৰিয়ানি আৰু কোৰ্মাৰ দৰে বহুতো চহকী সুগন্ধি খাদ্য অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে য’ত প্ৰচুৰ পৰিমাণে ঘিউৰ লগতে বিভিন্ন মছলাৰ ব্যৱহাৰ হয়।
ঢাকা মোগল বংগ বা বংগ চুবাহৰ মোগলৰ ৰাজধানী হোৱাৰ বাবে দক্ষিণ এছিয়াৰ এটা প্ৰধান বাণিজ্যিক কেন্দ্ৰ আছিল।
এতেকে বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা অহা বহুতো ৰন্ধনশৈলীয়ে চহৰখনৰ খাদ্য সম্ভাৰত প্ৰভাৱ পেলাইছিল।
ঢাকা পূৰ্ব বংগৰ ৰাজধানী হোৱাৰ পিছত বাংলাদেশী জনসাধাৰণে ঢাকা চহৰৰ খাদ্য গ্ৰহণ কৰিবলৈ লয় আৰু বহুতো পাৰ্চী, তুৰ্কী আৰু আৰবী প্ৰভাৱান্বিত খাদ্য জনপ্ৰিয় হৈ পৰে।
বাংলাদেশৰ বৈচিত্ৰময় ইতিহাস আৰু নদীকেন্দ্ৰিক ভৌগলিক বৈচিত্ৰৰ দ্বাৰা বাংলাদেশী খাদ্যাভাস গঢ় লৈ উঠিছে।
প্ৰাচীন চুমেৰৰ মহিলাসকলে সম্পত্তি ক্ৰয়, মালিক, বিক্ৰী আৰু উত্তৰাধিকাৰীৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিব পাৰিছিল।
তথাপিও তেওঁলোকৰ স্বামীয়ে তেওঁলোকক মৃদু উলংঘাৰ বাবে বিবাহ বিচ্ছেদ কৰিব পাৰিছিল,আৰু বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱা স্বামীয়ে সহজেই আন এগৰাকী মহিলাক পুনৰ বিয়া কৰাব পাৰিছিল, যদিহে তেওঁৰ প্ৰথম পত্নীয়ে তেওঁৰ কোনো সন্তান জন্ম নিদিয়ে।
প্ৰাচীন ভাৰতীয় ব্যাকৰণবিদ পতঞ্জলি আৰু কাত্যায়নৰ গ্ৰন্থৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে প্ৰথম বৈদিক যুগত নাৰী শিক্ষিত আছিল।
ঋগ্বেদিক সময়ৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে নাৰীয়ে পূৰ্ণবয়স্ক বয়সত বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল আৰু সম্ভৱতঃ স্বয়ংভাৰ বা গন্ধৰ্ব বিবাহ নামৰ প্ৰথাত নিজৰ স্বামী বাছনি কৰাৰ ক্ষেত্ৰত স্বাধীন আছিল।
এই দাবী আৰু অধিকাৰে ১৯ শতিকাত নাৰী অধিকাৰ আন্দোলন আৰু ২০ আৰু একবিংশ শতিকাৰ সময়ছোৱাত নাৰীবাদী আন্দোলনৰ ভিত্তি গঠন কৰিছিল।
কিছুমান দেশত এই অধিকাৰসমূহ আইন, স্থানীয় ৰীতি-নীতি আৰু আচৰণৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠানিক বা সমৰ্থিত হয়, আনহাতে কিছুমান দেশত ইয়াক আওকাণ আৰু দমন কৰা হয়।
মহিলাৰ অধিকাৰৰ ধাৰণাসমূহৰ সৈতে সাধাৰণতে জড়িত বিষয়সমূহৰ ভিতৰত আছে শাৰীৰিক অখণ্ডতা আৰু স্বায়ত্তশাসনৰ অধিকাৰ, যৌন হিংসাৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ অধিকাৰ, ভোটদান, ৰাজহুৱা পদবীত অধিষ্ঠিত হোৱা, আইনী চুক্তিত স্বাক্ষৰ কৰা, পৰিয়াল আইনত সমান অধিকাৰ থকা, কৰ্মৰ সুযোগ, উচিত মজুৰি বা সমান দৰমহা, প্ৰজনন অধিকাৰ থকা, সম্পত্তিৰ মালিক হোৱা, আৰু শিক্ষা।
প্ৰাচীন ইজিপ্তৰ মহিলাসকলে কিনিব পাৰিছিল, বিক্ৰী কৰিব পাৰিছিল, আইনী চুক্তিৰ অংশীদাৰ হ’ব পাৰিছিইচ্ছাপত্ৰৰইলৰ নিষ্পত্তিকাৰী আৰু আইনী নথি-পত্ৰৰ সাক্ষী হ’ব পাৰিছিল, আদালতৰ গোচৰ তৰিছিল আৰু সন্ততুলি্তক ল’ব পাৰিছিল।
প্ৰাচীন মিচৰত মহিলাসকলেও আইনৰ অধীনত পুৰুষৰ দৰেই অধিকাৰ লাভ কৰিছিল, অৱশ্যে সঠিক প্ৰাপ্য সামাজিক শ্ৰেণীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আছিল।
কিন্তু যিবোৰ সাংস্কৃতিক নীতি-নিয়মৰ ফলত এজন পুৰুষক মহিলাতকৈ অধিক উচ্চ স্থান দিয়া হয়, সেইবোৰেও গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰক হিচাপে কাম কৰে।
এই সমাজবোৰত পুৰুষসকলেই পৰিয়ালৰ যোগানকাৰী; আৰু ছোৱালীবোৰক যৌতুকসহ বিয়া দিব লাগে, যিটো বহুতৰ বাবে সম্ভৱপৰ নহয়।
তথ্যচিত্ৰখনৰ এটা অংশ হৈছে, ‘এক শিশু আইন’ বলবৎ কৰা আৰক্ষীয়ে মাজেমাজে চলোৱা তালাচীৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ পলায়ন কৰিবলগীয়া মহিলাসকলৰ বিষয়ে।
তথ্যচিত্ৰখনৰ এটা সাক্ষাৎকাৰ হৈছে এগৰাকী মহিলাৰ, যাৰ কন্যাক অপহৰণ কৰি তাৰ পিছত দাসী হিচাপে বিক্ৰী কৰা হৈছিল।
যেতিয়া তেওঁ গৰ্ভৱতী বুলি গম পায় তেতিয়া তেওঁৰ স্বামী আৰু শাহুৱেকে আল্ট্ৰাচাউণ্ড কৰিবলৈ বাধ্য কৰে।
যৌতুক প্ৰথাৰ দৰেই ১৯৯৪ চনত চৰকাৰে ভাৰততো আইন প্ৰণয়ণ কৰি গৰ্ভস্থ সন্তানৰ লিংগ পৰীক্ষা কৰাটো অবৈধ ঘোষণা কৰে।
যেতিয়া আল্ট্ৰাচাউণ্ডত খুৰানাৰ গৰ্ভত এহাল যমজ ছোৱালীৰ ভ্ৰুণ দেখা গ’ল, তেতিয়া স্বামী আৰু শাহুৱেকে তেওঁক গৰ্ভপাত কৰিবলৈ কয়।
তাৰ পিছত তেওঁ স্বামীৰ লগতে আল্ট্ৰাচাউণ্ড কৰা হাস্পাতালখনৰ বিৰুদ্ধে আদালতত গোচৰ তৰে যদিও স্বামী আৰু হাস্পাতালৰ দোষ আদালতত সাব্যস্ত কৰিব পৰা নগ’ল।
দৃশ্যটোত দেখা গৈছে, পথাৰত থিয় হৈ থকা মহিলা এগৰাকীয়ে কৈ আছে যে তেওঁ কেবল কন্যা সন্তান হোৱা বাবেই আঠোটাকৈ নৱজাতকক ডিঙি চেপি হত্যা কৰিছে।
ডেভিছে প্ৰথমে যৌন সৰবৰাহৰ ওপৰত আৰু মহিলাৰ শোষণৰ বিষয়ে এখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ কথা ভাবিছিল।