polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
এই প্ৰতিনিধিসকলৰ বহুতেই চিকিৎসাজনিত সমস্যাত ভোগা, আৰু তেওঁলোকৰ ইচ্ছাৰ প্ৰতি খেলুৱৈৰ দল সমূহে বা বিজয়ী খেলুৱৈয়ে এনেদৰে সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰে।
ইয়াৰোপৰি বৃদ্ধ বা বয়স্ক লোককো ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া সংস্থাবোৰে প্ৰতিনিধি দলবোৰৰ বাবে শুভংকৰৰ ভূমিকা পালনৰ হেতু আমন্ত্ৰণ কৰে।
ৰংমন হৈছে হাতত জুইৰ শিখা লৈ থকা এটা প্ৰতীকী শুভংকৰ যাৰ শিৰ অংশ আছিল অসম গৌৰৱ এশিঙীয়া গঁড়ৰ আৰু তলৰ অংশ আছিল এজন বিহুৱা ডেকাৰ।
শুভংকৰ হৈছে কোনো ব্যক্তি, জন্তু বা অন্যকোনো বস্তু, যিয়ে সৌভাগ্য কঢ়িয়াই অনা বুলি বিশ্বাস কৰা হয় বা যিকোনো দল যেনে শিক্ষানুষ্ঠান, পেছাদাৰী খেলুৱৈৰ দল, সমিতি, সেনা দল বা ব্ৰেণ্ড নাম আদিৰ ৰাজহুৱা পৰিচয় বহন কৰে।
২০১৮ চনত ঝাওৱে তেখেতৰ তৃতীয়খন চলচ্চিত্ৰ নৌমেডলেণ্ডৰ পৰিচালনা আৰম্ভ কৰে৷ ছবিখনত কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে ফ্ৰান্সিছ মেকডৰমাণ্ডে৷ জেছিকা ব্ৰুডাৰৰ দ্বাৰা লিখিত : - শীৰ্ষক গ্ৰন্থখনৰ আধাৰত ছবিখনৰ কাম আৰম্ভ হয়৷ ছবিখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণ চাৰি মাহৰ ভিতৰত সম্পন্ন হয় আৰু এখন ৰিক্ৰেয়ছনেল বাহনত পশ্চিম আমেৰিকাত ভ্ৰমণ কৰি আৰু বহুতো প্ৰকৃত অঘৰী মানুহক জড়িত কৰি ছবিখনৰ কাম সমাপ্ত কৰা হয়৷ ছবিখন প্ৰিমিয়াৰ হৈছিল ভেনিছ ছবি মহোৎসৱত৷ ইয়াত ছবিখনে ইতিবাচক সঁহাৰি লাভ কৰে আৰু গোল্ডেন লায়ন বঁটা অৰ্জন কৰে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত ছবিখন টৰণ্টো আন্তৰ্জাতিক ছবি মহোৎসৱতো প্ৰদৰ্শিত হয় আৰু অনুষ্ঠানটোত ছবিখনে "' " বঁটা লাভ কৰে৷ ২০২১ চনৰ ১৯ ফেব্ৰুৱাৰীত ছবিখন মুক্তি হয়৷ প্ৰযোজক আছিল ছাৰ্ছলাইট পিকছাৰ্ছ৷ ছবিখনৰ বাবে গোল্ডেন গ্লোবত ঝাওৱে শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়৷ এছিয়ান বংশদ্ভুত হিচাপে গ্লোব অৰ্জন কৰা ঝাও হৈছে প্ৰথমগৰাকী মহিলা৷ আনহাতে বাৰ্বা ষ্ট্ৰেইছেণ্ডৰ পাছত তেখেতেই গোল্ডেন গ্লোব লাভ কৰা দ্বিতীয়গৰাকী মহিলা৷ ২০২১ চনত ঝাওৱে শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ একাডেমী অৰ্জন কৰে৷ অস্কাৰ অৰ্জন কৰা তেখেত হৈছে দ্বিতীয়গৰাকী মহিলা৷
এই ছবিখনে গোলকীয় পৰ্যায়ত সমাদৰ আৰু পৰিচিতি লাভ কৰাৰ লগতে বহুকেইটা সন্মানীয় বঁটাও অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
তাৰে ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ ছবি, শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক আৰু শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ অ'স্কাৰকে ধৰি গোল্ডেন লায়ন, গোল্ডেল গ্লোব, বাফটা আদি লাভ কৰে।
ইয়াৰ পূৰ্বতে আমেৰিকান ছবিনিৰ্মাতা কেথৰিন বিগলোৱেহাৰ্ট লকাৰ ছবিখনৰ বাবে ৮২ তম একাডেমী অনুষ্ঠানত শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ অস্কাৰ অৰ্জন কৰিছিল।
ছবিখনে সমালোচকৰ পৰা প্ৰশংসা আদায় কৰিবলৈ সক্ষম হয় আৰু শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ বাবে বঁটাৰ মনোনয়নো লাভ কৰে।
এইখন ছবিও কলা-সমালোচকৰ মহলত চৰ্চিত হয় আৰু শ্ৰেষ্ঠ ছবি আৰু শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ শিতানত "ইণ্ডিপেণ্ডেণ্ট স্পিৰিট" বঁটাৰ বাবে মনোনীত হয়।
পাছলৈ নিউ ইয়ৰ্ক বিশ্ববিদ্যালয়ত তেখেতে ছবি-প্ৰযোজনা বিষয়ত অধ্যয়ন কৰি ললিত কলাত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
ঝাও বৰ্তমান কেলিফৰ্ণিয়াস্থিত ওঝাইৰ বাসিন্দা৷ তেখেতৰ তিনিটা মুৰ্গী আৰু দুটা কুকুৰ আছে৷ আনহাতে জীৱনসংগী হৈছে চিনেমেটোগ্ৰাফাৰ জশ্বোৱা জেমছ ৰিছাৰ্ডছ৷
ঝাওৱে "মাৰ্ভেল ছিনেমেটিক ইউনিভাৰ্ছ"ৰ প্ৰযোজনাত ছুপাৰহিৰো ছবি ইটাৰনেলছ্ পৰিচালনা কৰিছে।
তেওঁ মিগ-29 স্কোৱাদড্ৰনক কমাণ্ড কৰা, ফৰৱাৰ্ড বেছ কমাণ্ড কৰা আৰু পিছত বায়ু সেনা ষ্টেচন পুনেক কমাণ্ড কৰাকে ধৰি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰ ৰখা হৈছে।
তেওঁ ডিএছএছচি ৱেলিংটনৰ লগতে জাম্বিয়াৰ লুচাকাত ডিএছচিএছচিত প্ৰশিক্ষক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছে।
তেওঁৰ অন্যান্য নিযুক্তিসমূহৰ ভিতৰত আছে ডুণ্ডিগাল বায়ু সেনা একাডেমীৰ উপ-কমাণ্ডেণ্ট, আৰু সহকাৰী বিমান কৰ্মচাৰী অভিযান ।
এয়াৰ মাৰ্শ্বেল বিবেক ৰাম চৌধুৰী , পিভিএছএম, এভিএছএম, ভিএম বঁটা প্ৰাপ্ত ভাৰতীয় বায়ু সেনাৰ এজন বিষয়া।
তেওঁ আগতে ৱেষ্টাৰ্ণ এয়াৰ কমাণ্ডৰ এয়াৰ অফিচাৰ কমাণ্ডিং-ইন-চীফ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
তেওঁ সহকাৰী বিমান কৰ্মচাৰী প্ৰধান আৰু পিছত নতুন দিল্লীৰ বায়ুসেনা ভৱনৰ বিমান মুখ্য কাৰ্যালয়ত উপ-বিমান কৰ্মচাৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
সমাজত ছোৱালীৰ নৃত্যগীত নিষেধ থকা সত্বেও তেওঁক বিভিন্ন অনুষ্ঠানত পৰিবেশন কৰিবলৈ নিমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল।
সমাজৰ লোকে তেওঁৰ পৰিবেশনত আমোদ লাভ কৰিলেও তেওঁৰ মুকলিমূৰীয়া ব্যৱহাৰ গ্ৰহণ কৰিবলৈ অপাৰগ আছিল।
পিছলৈ গম্ভৰী দেৱীয়ে পিছলৈ নিজৰ প্ৰেম বিসৰ্জন দি বসন্ত পেহেলৱানক আন এগৰাকী মহিলাৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হবলৈ অনুৰোধ জনাইছিল।
হিমাচল প্ৰদেশৰ বিলাসপুৰ জিলাত জন্ম গ্ৰহণ কৰা গম্ভৰী দেৱী হিমাচলী লোকসংস্কৃতিৰ পুৰোধা ব্যক্তি।
তেওঁ হিমাচল প্ৰদেশৰ লোকসংগীত, লোকনৃত্য আৰু লোক সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে বিখ্যাত।
ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ ১৫০তম জন্মবাৰ্ষিকীৰ লগত সংগতি ৰাখি দেশৰ ১০০ গৰাকী শিল্পীলৈ আগবঢ়োৱা এই বঁটা গম্ভৰী দেৱীয়ে পৰিৱেশ্য কলাৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে লাভ কৰিছিল।
ছায়ানী গুপ্তা হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী৷ তেখেতে সাধাৰণতে হিন্দী ছবিত অভিনয় কৰে৷ ছায়ানীয়ে ভাৰতীয় ছবি আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছে৷ ২০১২ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ছেকেণ্ড মেৰিজ ডট কম নামৰ ছবিখনৰ জৰিয়তে ছায়ানীয়ে ছবিজগতত পদাৰ্পণ কৰে৷ ইয়াৰ পিছত তেখেতে ফেন , জলি এল এল বি ২ আৰু আৰ্টিকল ১৫ ৰ দৰে ছবিত অভিনয় কৰিছে৷ মাৰ্গাৰিটা উইথ এ ষ্ট্ৰ নামৰ ছবিখনত ছায়ানীয়ে কাল্কী কেকলাঁৰ বিপৰীতে এগৰাকী অন্ধ পাকিস্তানী-বাংলাদেশী লেছবিয়ান সমাজকৰ্মী হিচাপে অভিনয় কৰে৷ হিন্দী ছবি আৰ্টিকল ১৫ত প্ৰদৰ্শন কৰা অভিনয়ৰ বাবে ২০২০ চনত ছায়ানীয়ে লায়নছ্ গল্ডৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰে৷
ছায়ানীৰ পিতৃ হৈছে কমল গুপ্তা আৰু মাতৃ হৈছে মৈত্ৰেয়ী৷ পিতৃ এগৰাকী প্ৰতিভাৱান সংগীতশিল্পী আছিল আৰু তেখেতে একাধিক বাদ্য পৰিৱেশন কৰিব জানিছিল৷ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ লগত কৰ্মৰত হৈ থকাৰ লগতে তেখেত এগৰাকী গায়ক, গীতিকাৰ আৰু সুৰকাৰ হিচাপেও জনাজাত হৈছিল৷ ভাৰতত এফএমৰেডিঅ'ক প্ৰতিষ্ঠা কৰোঁতে যিসকল ব্যক্তিয়ে আগভাগ লৈছিল, তাৰ ভিতৰত কমল গুপ্তাও অন্যতম৷ তেনে এটা সাংগীতিক পৰিৱেশত প্ৰতিপালিত হোৱা ছায়ানীয়ে থাংকামণি কুট্টীকে প্ৰমুখ্য কৰি একাধিক গুৰুৰ পৰা সোতৰ বছৰকাল ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰশিক্ষণ লৈছিল৷ ইয়াৰ উপৰি ছায়ানী নন্দীকাৰ নামৰ থিয়েটাৰ গোটটোৰো সদস্যা আছিল আৰু থিয়েটাৰৰ লগত জড়িত থাকি বহুতো প্ৰকল্পৰ সান্নিধ্যলৈ আহিছিল৷
২০১২ চনত ছায়ানীয়ে গৌৰৱ পুঞ্জাৱনীয়ে পৰিচালনা কৰা ছেকেণ্ড মেৰিজ ডট কমত শীৰ্ষ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে৷ ছবিখনে সমালোচকৰ পৰা প্ৰশংসা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়৷ ২০১৩ চনত ছায়ানীক এখন বাংলা ভাষাৰ ছবি তাষেৰ দেশত দেখা যায়৷ অনুৰাগ কাশ্যপে প্ৰযোজনা কৰা এই ছবিখনৰ পৰিচালক আছিল গাণ্ডু ফেমৰ কিউ ৷ সোণালী বসুয়ে পৰিচালনা কৰা আৰু ভিয়াকম ১৮ৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত হোৱা ২০১৪ চনৰ হিন্দী ছবি মাৰ্গাৰিটা উইথ এ ষ্ট্ৰ নামৰ ছবিখনত অভিনয় কৰি ছায়ানীয়ে গোলকীয় স্বীকৃতি লাভ কৰে৷ ছবিখন বহুকেইটা ছবি মহোৎসৱতো প্ৰদৰ্শিত হয়৷
১৯৮৫ চনৰ ৯ অক্টোবৰত পশ্চিমবংগৰ কলিকতাত ছায়ানী গুপ্তাৰ জন্ম হৈছিল৷ ভাৰতীয় ছবি আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা ছায়ানীয়ে স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে৷
ভাৰতীয় জাতীয় সেনা জাপানৰ সহায়ত ঔপনিৱেশিক ভাৰতৰ ব্ৰিটিছ ৰাজক উৎখাত কৰাৰ লক্ষ্যৰে ১৯৪২ চনত ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদীসকলে দক্ষিণ-পূব এছিয়াত গঠন কৰা সশস্ত্ৰ বাহিনী।
ই সকলো ফালৰ পৰা দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ কেইটামান সৰ্ব-মহিলা যুঁজাৰু ৰেজিমেণ্টৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল।
কেপ্টেইন লক্ষ্মী স্বামীনাথনৰ নেতৃত্বত এই গোটটো ১৯৪৩ চনৰ জুলাই মাহত দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ প্ৰবাসী ভাৰতীয় সকলৰ স্বেচ্ছাসেৱকসকলৰ সৈতে গঠন কৰা হৈছিল।
নিযুক্তিপ্ৰাপ্ত সকলক শাখা আৰু প্লাটুনত বিভক্ত কৰা হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ শিক্ষাগত অৰ্হতা অনুসৰি তেওঁলোকক অ-কমিছনড বিষয়া আৰু চিপাহীসকলৰ পদবী প্ৰদান কৰা হৈছিল।
এই কেডেটসকলে ড্ৰিল, ৰুট মাৰ্চৰ লগতে ৰাইফল, হেণ্ড গ্ৰেনেড আৰু বেয়নেট চাৰ্জত অস্ত্ৰ প্ৰশিক্ষণৰ সৈতে সামৰিক আৰু যুঁজৰ প্ৰশিক্ষণ লৈছিল।
পিছত বাৰ্মাত গেৰিলা যুদ্ধ বা জংঘল যুদ্ধত অধিক উন্নত প্ৰশিক্ষণৰ বাবে কেইবাজনো কেডেটক বাছনি কৰা হৈছিল।
ভাৰতীয় জাতীয় সেনাৰ ইম্ফল অভিযানৰ সময়ত ৰাণী ঝান্সী ৰেজিমেণ্টৰ প্ৰায় এশ গৰাকী মহিলা সৈনিকৰ এটা প্ৰাৰম্ভিক দল মেমায়োলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ কিছু অংশ ইম্ফলৰ প্ৰত্যাশিত পতনৰ পিছত বংগৰ গংগা সমভূমিত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ এটা ভ্যানগাৰ্ড গোট গঠন কৰাৰ উদ্দেশ্য আছিল।
ইম্ফলৰ অৱৰোধ আৰু ভাৰতীয় সেনাৰ বিধ্বংসী পশ্চাদপসৰণৰ বিফলতাৰ পিছত এই ৰেজিমেণ্টৰ মহিলা সৈন্যসকলক মনিয়াৱা আৰু মেমিঅ'ত উপস্থিত হোৱা আৰু যুদ্ধত ব্যৱহাৰ নকৰা ভাৰতীয় সেনাৰ সৈন্যৰ সাহায্য আৰু যত্নৰ সমন্বয়ৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল।
প্ৰায় এশ সত্তৰজন কেডেটৰ সৈতে ছিংগাপুৰত ইয়াৰ প্ৰশিক্ষণ শিবিৰৰ সৈতে বাহিনীৰ প্ৰাৰম্ভিক কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হৈছিল।
ৰেঙ্গুনৰ পতন আৰু চহৰৰ পৰা আৰু বাৰ্মাৰ মাজেৰে আজাদ হিন্দ চৰকাৰ আৰু সুভাষ চন্দ্ৰ বসুক প্ৰত্যাহাৰ কৰাৰ পিছত মূলতঃ বাৰ্মাৰ সৈন্যসকলৰ গোটসমূহ ভংগ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া হৈছিল।
পশ্চাদপসৰণৰ সময়ত ই মিত্ৰশক্তিৰ বিমান আক্ৰমণৰ লগতে বাৰ্মিজ প্ৰতিৰোধ বাহিনীৰ পৰাও কিছু আক্ৰমণৰ সন্মুখীন হৈছিল।
পৰবৰ্তী কালত কোনোবা এটা সময়ৰ পৰা গাঁৱৰ ৰাইজৰ উৎসাহত আন এখন ভাওনা অনুষ্ঠিত কৰাৰ পৰম্পৰা আৰম্ভ হয়।
নগাভাওখন কৰি শেষ হোৱাৰ পাছত ভাওনাৰ সকলো সামগ্ৰী, ভাৱৰীয়াসকলৰ পোছাক পৰিচ্ছদ নিশাৰ ভিতৰতে জুইত দাহ কৰি শেষ কৰি পেলোৱা হয়।
নগাভাও লোকনাট্য অনুষ্ঠিত কৰিবৰ বাবে গাঁৱৰ বুঢ়া - মেথা আৰু ৰাইজ লগ লাগি নামঘৰৰ ভিতৰতে এটা ছোঁ - ঘৰ সাজে।
কোঠমৰাৰ ভিতৰত ভাওনাৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা সাজ - পোছাক, মুখা, ভাওনাত ব্যৱহাৰ কৰিবলগীয়া অস্ত্ৰ - শস্ত্ৰ, সা - সৰঞ্জাম আদি সমূহীয়াকৈ সাজি লোৱা হয়।
সকলোবোৰ প্ৰয়োজনীয় সা- সৰঞ্জাম নিৰ্মাণ কৰি শেষ কৰাৰ পাছত ভাওনাৰ আগনিশা নিৰ্দিষ্ট নিয়মেৰে গায়ন বায়ন লৈ সেই সকলোবোৰ বস্তু নামঘৰৰ কাষতে থকা স্কুল ঘৰটোলৈ লৈ যায়।
ডিব্ৰুগড় জিলাৰ মৰাণৰ পৰা প্ৰায় বিশ কিলোমিটাৰ দূৰত অৱস্থিত আঘোণীবাৰীৰ কাষৰীয়া বৰপথাৰ গাঁৱৰ ৰাইজে অতীজৰে পৰা প্ৰতি দুবছৰৰ মূৰে মূৰে এই লোকনাট্যানুষ্ঠান উদযাপন কৰি আহিছে।
শিৱসাগৰ জিলাৰ ডিমৌৰ পাৰ্শ্বৱৰ্তী এৰাবাৰী নামৰ ঠাইতো এনে পৌৰাণিক ভাওনা কৰাৰ পৰম্পৰা থকাৰ কথা জনা যায়।
বৰপথাৰ গাঁৱৰ নামঘৰত যি বছৰ এই উৎসৱ অনুষ্ঠিত কৰা হয় সেইবছৰ গাঁৱত ৰঙালী বিহুত হুঁচৰি গোৱা নহয়।
লোকসকলৰ মাজত বিশ্বাস আছে যে এই পৌৰাণিক ভাওখন মহা সম্ভ্ৰমেৰে আৰু নিষ্ঠাৰে উদযাপন কৰিলে গাঁওবাসী অপায় অমংগলৰ পৰা হাত সাৰি থাকিব পাৰে।
সকলোৰে শেষত যুধিষ্ঠিৰ সেই ঠাই পায়গৈ আৰু যক্ষই তেওঁক সোধা বহুতো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দি তেওঁৰ ভ্ৰাতৃসকলক পুনৰুজ্জীৱিত কৰে।
যক্ষই এই কথাত প্ৰভাৱিত তেওঁক ইচ্ছাপূৰণ কৰিব বিচাৰে আৰু যুধিষ্ঠিৰক কয় যে তেওঁ সম্পদ, বল, শক্তি, বা তেওঁ মনে বিচৰা যিকোনো বস্তু বিচাৰিব পাৰে।
যুধিষ্ঠিৰে কয় যে তেওঁৰ চাৰিওজন ভ্ৰাতৃ পুনৰুজ্জীৱিত হোৱাৰ সময়ত তেওঁ ইতিমধ্যে শক্তি, সম্পদ আৰু ক্ষমতা লাভ কৰিছিল আৰু কৈছিল যে তেওঁৰ আন কোনো ইচ্ছা নাই।
সহদেৱে তেতিয়া কয় যে যদি যুধিষ্ঠিৰে এই ইচ্ছাপূৰণৰ বৰটো ব্যৱহাৰ নকৰে তেন্তে তেওঁলোক ভৱিষ্যতে সমস্যাত পৰিব পাৰে।
অৰ্জুনে জানিছিল যে তেওঁৰ ভায়েক সহদেৱ ভৱিষ্যদৰ্শী আৰু সেয়ে তেওঁ যুধিষ্ঠিৰক এক ইচ্ছা ব্যক্ত কৰিবলৈ কয়।
ভীম আৰু নকুলেও জানিছিল যে সহদেৱ আৰু অৰ্জুন যথেষ্ট বুধিয়ক আৰু সেয়ে তেওঁলোকেও জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃক তেওঁৰ ইচ্ছাৰ বৰটো ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ কয়।
তেতিয়া যুধিষ্ঠিৰে কয়, "১ বা ২টা বৰদান বিচৰাটো লোভ নহয় কিন্তু ৩ বা ততোধিক বৰদান বিচৰাটো লোভ আৰু ই এটা মহাপাপ।
মোৰ ভাতৃসকলে মোক এটা ইচ্ছা ব্যক্ত কৰিবলৈ জোৰ দি আছে আৰু যিজন ব্যক্তিয়ে মোক আশীৰ্বাদ দিবলৈ সাজু, মোৰ পিতৃয়েও বিচাৰে যে মই আন এটা আশীৰ্বাদ বিচাৰোঁ‌।
মই কেৱল এয়াই বিচাৰিছোঁ‌ যে নিৰ্বাসনৰ ত্ৰয়োদশ বছৰত মোক, মোৰ ভ্ৰাতৃসকল আৰু দ্ৰৌপদীক কোনেও চিনাক্ত কৰিব নালাগে।
যক্ষই পিছলৈ নিজকে যুধিষ্ঠিৰৰ পিতৃ ধৰ্ম বুলি পৰিচয় দিয়ে আৰু তেওঁলোকৰ বনবাসৰ অন্তিম বছৰটো অজ্ঞাতভাৱে কটোৱাৰ বাবে মৎস্য ৰাজ্যলৈ আঙুলিয়াই দিয়ে।
দুৰ্যোধনে শকুনিৰ সৈতে তেওঁলোকক হত্যা কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰে আৰু চাৰি ভ্ৰাতৃৰ সৈতে যুধিষ্ঠিৰ আৰু তেওঁৰ মাতৃক জতুগৃহ নামৰ এটা প্ৰাসাদলৈ প্ৰেৰণ কৰে।
পঞ্চপাণ্ডৱ আৰু কুন্তীৰ প্ৰাণ ৰক্ষা হয় যদিও তেওঁলোকে হস্তিনাপুৰৰ পৰা লুকাই থাকিবলৈ সিদ্ধান্ত লয়।
পৰৱৰ্তী সময়ত অৰ্জুনে দ্ৰৌপদীৰ স্বয়ম্বৰত উপস্থিত হৈ বিবাহৰ বাবে তেওঁক লাভ কৰে, কিন্তু কুন্তীৰ ভুল বুজাবুজিৰ বাবে দ্ৰৌপদী সকলো পাণ্ডৱৰ উমৈহতীয়া পত্নী হৈ পৰে।
পিছত ইন্দ্ৰপ্ৰস্থত দ্ৰৌপদীয়ে যুধিষ্ঠিৰৰ ঔৰষত প্ৰতিবিন্ধ্য নামৰ এক পুত্ৰৰ জন্ম দিয়ে।
যদিও যুধিষ্ঠিৰৰ দেৱিকা নামৰ আন এগৰাকী পত্নী আছিল যদিও দ্ৰৌপদী তেওঁৰ মুখ্য সহধৰ্মিনী হোৱাৰ লগতে সম্ৰাজ্ঞীও আছিল।
শৈশৱৰ পৰাই যুধিষ্ঠিৰ তেওঁৰ খুৰাক বিদুৰ আৰু তেওঁৰ ককাদেউতাক পিতামহ ভীষ্মৰ দ্বাৰা যথেষ্ট প্ৰভাৱিত হৈছিল আৰু ধৰ্মৰ গুণত বিশ্বাস কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী কালত যুধিষ্ঠিৰক হস্তিনাপুৰৰ ৰাজকুমাৰ হিচাপে অভিষিক্ত কৰা হয় যদিও দুৰ্যোধনৰ চাতুৰীত তেওঁৰ এই পদবী ছিন্ন কৰা হয়।
কুন্তীৰ ভুল বুজাবুজিৰ বাবে যুধিষ্ঠিৰ আৰু তেওঁৰ ভাতৃসকলে পাঞ্চালৰ ৰাজকুমাৰী দ্ৰৌপদীৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
ভীষ্মৰ অনুৰোধত ধৃতৰাষ্ট্ৰই যুধিষ্ঠিৰ আৰু দুৰ্যোধনৰ মাজত উত্তৰাধিকাৰী বিবাদৰ সমাপ্তিৰ বাবে তেওঁৰ ৰাজ্য বিভাজন কৰিছিল।
ৰাজসূয় যজ্ঞত প্ৰত্যক্ষ কৰা যুধিষ্ঠিৰৰ সম্পদ আৰু ক্ষমতাৰ প্ৰতি ঈৰ্ষান্বিত হৈয়েই দুৰ্যোধনে এই পদক্ষেপ লৈছিল।
শকুনিয়ে তেওঁৰ পিতৃৰ হাড়ৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা পাশা ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা তেওঁ সদায় বিচৰা ধৰণে পাশাৰ গুটি পৰিচালিত কৰিব পাৰিছিল।
কিন্তু পাশাত তেওঁৰ ভ্ৰাতৃ আৰু সাম্ৰাজ্য হেৰুওৱাৰ পিছত তেওঁ নিজকে আৰু তেওঁৰ পত্নী দ্ৰৌপদীকো পণ হিচাপে ৰাখে যি বস্ত্ৰহৰণলৈ পৰ্যায় পায়গৈ।
ৰাজসূয় যজ্ঞৰ পিছত তেওঁ সম্ৰাটৰূপে অধিষ্ঠিত হয় আৰু তেওঁ নিজৰ সতীয়া ভ্ৰাতৃ দুৰ্যোধন আৰু তেওঁৰ খুৰাক শকুনিৰ দ্বাৰা পাশা খেল খেলিবলৈ আমন্ত্ৰণ লাভ কৰে।
তাত যুধিষ্ঠিৰে তেওঁৰ ৰাজ্য, খ্যাতি, সম্পদ, তেওঁৰ চাৰি ভ্ৰাতৃ, দ্ৰৌপদী আৰু আনকি নিজকে জুৱাত পণ ৰ্হিচাপে ৰাখি হাৰে।
অজ্ঞাতবাসৰ কালছোৱাত যুধিষ্ঠিৰে কংকৰ ছদ্মবেশ ধাৰণ কৰি মৎস্য ৰাজ্যৰ ৰজাৰ সেৱা কৰিছিল।
সেই সময়তে যুধিষ্ঠিৰৰ দেউতাক পাণ্ডুৱে দুৰ্ঘটনাক্ৰমে তেওঁলোকক হৰিণ বুলি ভুল কৰি শৰবিদ্ধ কৰে।
ব্ৰাহ্মণ হত্যাৰ অতিৰিক্ত প্ৰায়শ্চিত্ত হিচাপে পাণ্ডুৱে হস্তিনাপুৰৰ ৰাজসিংহাসন ত্যাগ কৰে আৰু তেওঁৰ অন্ধ ভাতৃ ধৃতৰাষ্ট্ৰই ৰাজ্যৰ শাসনভাৰ গ্ৰহণ কৰে।
অৰ্জুন, ভীম, নকুল আৰু সহদেৱে যুধিষ্ঠিৰৰ যজ্ঞাহুতিৰ বাবে সকলো ৰাজ্যৰ পৰা অঞ্জলি প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ পৃথিৱীৰ চাৰিকোণলৈ সৈন্যবাহিনীক নেতৃত্ব দি যায়।
যুধিষ্ঠিৰাক কুৰুবংশৰ গুৰু কৃপ আৰু দ্ৰোণৰ দ্বাৰা ধৰ্ম, বিজ্ঞান, প্ৰশাসন আৰু সামৰিক কলাৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়া হয়।
আখ্যান মতে তেওঁৰ বৰ্শা ইমান শক্তিশালী আছিল যে ই শিলৰ দেৱালত এনেদৰে প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে যেন এয়া এক কাগজৰ টুকুৰাহে।
পাণ্ডুৰ অভিশাপৰ বিষয়ে জনাৰ পিছত কুন্তীয়ে তেওঁক কৈছিল যে তেওঁ ঋষি দুৰ্বাসাই কুন্তীক দিয়া বৰ অনুসৰি পাণ্ডুৱে সন্তান লাভ কৰিব পাৰিব।
তেতিয়া পাণ্ডুৱে কুন্তীক তেওঁৰ বৰৰ প্ৰয়োগ কৰি হস্তিনাপুৰ শাসন কৰিব পৰা এজন সত্যবাদী, জ্ঞানী আৰু ন্যায়ৰ বিষয়ে জ্ঞাত পুত্ৰ লাভ কৰিবৰ বাবে ধৰ্মক আহ্বান কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।
বিবাহৰ পূৰ্বে সূৰ্যক আহ্বান কৰি জন্ম দিয়া কৰ্ণক গণ্য কৰিলে যুধিষ্ঠিৰ কুন্তীৰ দ্বিতীয় জ্যেষ্ঠ সন্তান।
মহাকাব্যখনত যুধিষ্ঠিৰ ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ আৰু পিছলৈ কুৰু ৰাজ্য অৰ্থাৎ হস্তিনাপুৰৰ ৰজা হয়।
পাণ্ডুৰ মৃত্যুৰ পিছত কুন্তীয়ে নিজৰ তিনি পুত্ৰ আৰু মাদ্ৰীৰ দুটি পুত্ৰক লৈ হস্তিনাপুৰত ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ আশ্ৰয়লৈ আহে।
এই সময়ত পঞ্চপাণ্ডৱ আৰু ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ এশ সন্তানে দ্ৰোণাচাৰ্যৰ ওচৰত অস্ত্ৰশিক্ষা লাভ কৰে।
যেতিয়া বনবাসৰ কাল সম্পূৰ্ণ হয় তেতিয়া দুৰ্যোধনে যুধিষ্ঠিৰৰ ৰাজ্য ঘূৰাই দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে।
যুধিষ্ঠিৰে শান্তিপূৰ্ণভাৱে নিজৰ ৰাজ্য পুনৰুদ্ধাৰ কৰিবলৈ অসংখ্য কূটনৈতিক প্ৰচেষ্টা চলায় যদিও এই সকলোবোৰ বিফল হয়।
যুধিষ্ঠিৰ কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত বিজয়ী হোৱা পাণ্ডৱ দলৰ নেতা আছিল আৰু শল্যকে ধৰি বহুতো যোদ্ধাক পৰাজিত কৰিছিল।
মহাকাব্যৰ সামৰণিত তেওঁ নিজৰ ভাতৃসকলৰ আৰু পত্নীৰ মাজত একমাত্ৰ ব্যক্তি আছিল যি তেওঁৰ নশ্বৰ শৰীৰৰ সৈতে স্বৰ্গলৈ আৰোহণ কৰিছিল।
পৃথক শৈলীৰ সাংবাদিকতা হিচাবে দৈনিক অসম কাকতৰ তদানীন্তন সম্পাদক অনিল বৰুৱাৰ অনুৰোধত যোৰহাট নগৰৰ ওপৰত "যোৰহাটৰ গোলাপ ফুল" নামৰ এলানি প্ৰবন্ধ লিখিছিল, সেই প্ৰবন্ধ সমূহ পিছত ১৯৯৩ চনত কিতাপ আকাৰে প্ৰকাশ পায়।
অসমৰ কৃষি অৰ্থনীতি, কাজিৰঙা অভয়াৰণ্য, অসমৰ ৰাজনীতি আৰু ৰাজ্যখনৰ আৰু ৰাইজৰ সমস্যাৱলী সম্পৰ্কীয় আৰু বিভিন্ন বিষয়ত গভীৰ জ্ঞান আছিল।
তেখেতৰ ছপাশালৰ পৰা যোৰহাটৰ কেইজনমান সাহিত্য অনুৰাগী লগ লাগি "ৰুণজুন" নামৰ এখন শিশু আলোচনী সম্পাদনা আৰু প্ৰকাশ কৰিছিল।
"অমূল্য বৰুৱা চিঠিৰ যোগে মানুহজন" আৰু "কবি অমূল্য বৰুৱাৰ ব্যক্তিত্ব আৰু প্ৰতিভা" নামৰ দুখন কিতাপ নিজেই সম্পাদনা আৰু প্ৰকাশ কৰি ক্ৰমে ৰজামইদাম সাহিত্য সভা আৰু যোৰহাট সাহিত্য সভাক দান কৰিছিল।
বদন বৰুৱা ‘সদৌ অসম মইনামেল’ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সকলৰ মাজৰ এজন আছিল আৰু ১৯৫২ চনত যোৰহাটতত অনুষ্ঠিত হোৱা মইনামেলৰ বাৰ্ষিক অধিবেশনৰ অভৰ্থনা সমিতিৰ সম্পাদক আছিল।
যোৰহাটত অনুষ্ঠিত হোৱা সৰ্বভাৰতীয় পৰ্য্যায়ৰ ৱৰ্কিং জাৰনেলিষ্ট এছচিয়েচনৰ অধিবেশনৰ সভাপতি আছিল।
মুম্বাইৰ পৰা সংবাদিকতাত ডিপ্লোমা লৈ ঘূৰি আহি যোৰহাটত মজদূৰ কংগ্ৰেছৰ প্ৰথম অফিচ স্থাপন কৰি অফিচ পৰিচালনা আৰু মজদূৰৰ মাজত সংগঠনৰ কাম কৰিছিল।
১৯৫১ চনত সাপ্তাহিক জনমভূমি কাকতত প্ৰথম সহকাৰী সম্পাদক হিচাবে যোগদান কৰি ৬ বছৰ শ্বিলঙত কাকতখনৰ প্ৰতিনিধি হিচাবে সাংবাদিকতা কৰিছিল।
১৯৫৮ চনৰ পৰা অসম আৰু ভাৰতৰ বিভিন্ন কাকত আৰু নিউজ এজেনচিৰ লগত বাতৰি যোগানিয়াৰ, প্ৰবন্ধ আৰু স্তম্ভ লিখক হিচাবে জড়িত হয়।
তেখেতে মুম্বাইত সাংবাদিকতাৰ ডিপ্লোমা গ্ৰহণ কৰি আহি অসমৰ সংবাদ জগতখনক বিভিন্ন প্ৰকাৰে সমৃদ্ধ কৰিছিল।
সাধাৰণতে যিসকল মহিলায়ে নিকট ভৱিষ্যতৰ বাবে সেই গাঁওখনত থকাৰ সম্ভাৱনা আছে তেওঁলোকক সেৱা কৰিবলৈ বাছনি কৰা হৈছে।
কিয়নো ভাৰতীয় সাংস্কৃতিক নিয়ম অনুসৰি বিবাহৰ পিছত এগৰাকী মহিলাই তেওঁৰ গাঁও এৰি তেওঁৰ স্বামীৰ ওচৰলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে।
আকৌ আশা হ'বলৈ তেওঁলোকে দশম শ্ৰেণীলৈকে পঢ়া যোগ্যতা অৰ্জন কৰিব লাগিব আৰু সম্ভৱতঃ ২৫ৰ পৰা ৪৫ বছৰ বয়সৰ ভিতৰত হ'ব লাগিব।
স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত সামাজিক স্বাস্থ্যকৰ্মী বা আশা কৰ্মী ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় গ্ৰাম্য স্বাস্থ্য মিছনৰ অংশ হিচাপে স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ মন্ত্ৰালয়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰা সামাজিক স্বাস্থ্য কৰ্মী।
সম্পূৰ্ণৰূপে কাৰ্যকৰী হোৱাৰ পিছত ভাৰতত "প্ৰতিখন গাঁৱত আশা" বা এগৰাকী স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত সামাজিক স্বাস্থ্যকৰ্মী প্ৰতিখন গাঁৱতে থাকিব বুলি লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে।
যদিও আশাকৰ্মীসমূহক স্বেচ্ছাসেৱক বুলি গণ্য কৰা হয়, তেওঁলোকে প্ৰশিক্ষণৰ দিনবোৰৰ বাবে ফলাফল-আধাৰিত পাৰিশ্ৰমিক আৰু বিত্তীয় ক্ষতিপূৰণ প্ৰাপ্ত কৰে।
উদাহৰণ স্বৰূপে, যদি এগৰাকী আশায়ে এক প্ৰতিষ্ঠানগত প্ৰসৱৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে তেন্তে তেওঁ ₹৬০০ টকা প্ৰাপ্ত কৰে আৰু মাতৃ গৰাকীয়ে ₹১,৪০০ টকা লাভ কৰে।
আশাসকলে প্ৰতিটো শিশুৰ বাবে টীকাকৰণ অভিযান সম্পূৰ্ণ কৰাৰ বাবে ₹১৫০ টকা আৰু পৰিয়াল পৰিকল্পনা কৰা প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বাবে ₹১৫০ টকা উদগনি হিচাপে লাভ কৰে।
এই প্ৰয়োজনীয়তাৰ বাহিৰেও আশাসকলে তেওঁলোকৰ সম্প্ৰদায়ৰ স্বাস্থ্যকৰ্মৰ কামত ব্যয় কৰা সময় তুলনামূলকভাৱে নমনীয়।
আশা হৈছে স্থানীয় মহিলা যি তেওঁলোকৰ সম্প্ৰদায়ত স্বাস্থ্য বিষয়ক প্ৰাথমিক শিক্ষক আৰু প্ৰচাৰক হিচাপে কাম কৰিবলৈ প্ৰশিক্ষণ প্ৰাপ্ত।
স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ মন্ত্ৰালয়ৰ তেওঁলোকক এনেদৰে বৰ্ণনা কৰিছে: .সামাজিক স্বাস্থ্য কৰ্মী যি স্বাস্থ্য আৰু ইয়াৰ সামাজিক নিৰ্ধাৰকসকলৰ ওপৰত সজাগতা সৃষ্টি কৰে আৰু স্থানীয় স্বাস্থ্য পৰিকল্পনা আৰু বিদ্যমান স্বাস্থ্য সেৱাৰ বৰ্ধিত ব্যৱহাৰ আৰু দায়বদ্ধতাৰ দিশত সম্প্ৰদায়সমূহক একত্ৰিত কৰে।
তেওঁলোকৰ কামবোৰৰ ভিতৰত হৈছে মহিলাসকলক চিকিৎসালয়ত সন্তান জন্ম দিবলৈ অনুপ্ৰেৰিত কৰা, শিশুসকলক টীকাকৰণ স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰলৈ অনা, পৰিয়াল পৰিকল্পনাত উদগনি দিয়া , প্ৰাথমিক চিকিৎসাৰ দ্বাৰা প্ৰাথমিক ৰোগ আৰু আঘাতৰ চিকিৎসা কৰা, জনগাঁথনিৰ নথি ৰখা আৰু গাঁৱত অনাময় ব্যৱস্থা উন্নত কৰা।
স্বাস্থ্যসেৱা প্ৰণালী আৰু গ্ৰাম্য জনসংখ্যাৰ মাজত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ যোগাযোগ প্ৰণালী হিচাপে আশায়ে উল্লেখযোগ্য বৰঙণি আছে।
তেওঁ অৰেল ৰিহাইড্ৰেচন থেৰাপী , আইৰণ ফলিক এচিড টেবলেট , ক্লোৰোকুইন, ডিচপোজেবল ডেলিভাৰী কিট , অৰেল পিলচ আৰু কণ্ডমৰ দৰে সকলো বাসস্থানত উপলব্ধ কৰা অত্যাৱশ্যকীয় বস্তুসমূহ আশায়ে মজুত ৰাখে।
খেলপথাৰখনে ১৯৮৭ চনৰ ক্ৰিকেট বিশ্বকাপ গ্ৰুপ বি ৰ এখন মেচ, ৱেষ্ট ইণ্ডিজ বনাম শ্ৰীলংকা আয়োজন কৰিছিল.
ই ২০১৭ চনৰ ২৯ অক্টোবৰত ভাৰত আৰু নিউজিলেণ্ডৰ মাজত ইয়াৰ প্ৰথম দিন/নিশাৰ এদিনীয়া খেল আয়োজন কৰিছিল আৰু ভাৰতে এই খেলখন ছয় ৰাণত জিকিছিল।
গ্ৰীণ পাৰ্ক ষ্টেডিয়াম হৈছে ভাৰতৰ কানপুৰত অৱস্থিত ৩২,০০০ ক্ষমতাৰ ফ্লাডলাইট ক্ৰিকেট ষ্টেডিয়াম, আৰু উত্তৰ প্ৰদেশ ক্ৰিকেট দলৰ ষ্টেডিয়াম।
ই হৈছে উত্তৰ প্ৰদেশৰ এখন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেট ষ্টেডিয়াম যিয়ে নিয়মীয়াকৈ টেষ্ট আৰু এদিনীয়া দুয়োটা প্ৰকাৰৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেট খেল আয়োজন কৰে।
গ্ৰীণ পাৰ্ক ষ্টেডিয়ামৰ নাম মেডাম গ্ৰীণৰ নামেৰে ৰখা হৈছে যিয়ে ১৯৪০ ৰ দশকত ইয়াত ঘোঁৰা চালনাৰ অনুশীলন কৰিছিল।
ই কানপুৰ চহৰৰ উত্তৰ-পূব অংশৰ চিভিল লাইনচ এলেকাত গংগা নদীৰ পাৰত অৱস্থিত, যি ষ্টেডিয়ামৰ ঠিক পিছফালে বৈ গৈছে।
১৯৫৯ চনৰ ডিচেম্বৰত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ বিৰুদ্ধে ভাৰতৰ প্ৰথম টেষ্ট জয় গ্ৰীণ পাৰ্কখেলপথাৰত হৈছিল।
উত্তৰ প্ৰদেশ ক্ৰিকেট সংস্থাৰ অধীনত উত্তৰ প্ৰদেশ আৱাদ আৰু বিকাশ পৰিষদ (ইউ.পি. হাউচিং এণ্ড ডেভেলপমেণ্ট ব'ৰ্ড, নিৰ্মাণ বিভাগ, আৰু ইউ.পি. হাউচিং এণ্ড ডেভেলপমেণ্ট ব'ৰ্ড) দ্বাৰা ডাইৰেক্টৰেট পেভিলিয়ন, নতুন ড্ৰেছিং ৰুম আৰু ভি.আই.পি. পাভিলিয়ন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
তেওঁ তেওঁৰ ২০১২ চনৰ স্মৃতিগ্ৰন্থত লিখিছিল যে তেওঁৰ দেউতাকে এভাৰৰোছ ৰ সন্মানত ৰুশ্বদি নামটো গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁ বোম্বেৰ কেথেড্ৰেল এণ্ডজন কনন স্কুল, ৱাৰউইকশ্বায়াৰৰ ৰাগবী স্কুল আৰু কেমব্ৰিজৰ কিংছ কলেজত ইতিহাস বিষয়ত শিক্ষা লাভ কৰিছিল
তেওঁৰ দ্বিতীয় পত্নী আছিল আমেৰিকান ঔপন্যাসিক মেৰিয়েন উইগিনছ; তেওঁলোক ১৯৮৮ চনত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল আৰু ১৯৯৩ চনত তেওঁলোকৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হৈছিল।
২০০৪ চনত তেওঁ এগৰাকী ভাৰতীয়-আমেৰিকান অভিনেত্ৰী, মডেল আৰু আমেৰিকান ৰিয়েলিটি-টেলিভিছন অনুষ্ঠান টপ চেফৰ সঞ্চালক পদ্মা লক্ষ্মীক বিয়া কৰায়।
১৯৮৮ চনত প্ৰকাশিত তেওঁৰ চতুৰ্থখন উপন্যাস দ্য ছেটানিক ভাৰ্চেছ বিশ্বজুৰি এক বৃহৎ পৰিমাণৰ বিতৰ্কৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰে।
কিতাপখন প্ৰকাশ হোৱাৰ পিছত, কেইবাখনো দেশৰ মুছলমানসকলে প্ৰতিবাদ কৰিছিল যি কেতিয়াবা হিংসাত্মক হৈ পৰিছিল।
ইৰাণৰ মুখ্য ধৰ্মীয় নেতা আয়াতুল্লাহ ৰুহুল্লা খোমেনীয়ে কিতাপখন লিখাৰ বাবে ১৯৮৯ চনৰ ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁৰ বিৰুদ্ধে মৃত্যুদণ্ডৰ ফতোয়া জাৰি কৰিছিল।
আভা হাজৰিকাই ৰূপালী পৰ্দাত আত্মপ্ৰকাশ কৰে ইন্দুকল্প হাজৰিকাৰ 'মানৱ আৰু দানৱ' ছবিৰ জৰিয়তে ১৯৭১ চনত।
আভা হাজাৰিকাই অসমৰ লোকচিত্ৰ, অসমৰ মাছমৰীয়া সম্প্ৰদায়, সামাজিক বনানীকৰণ আদি বিষয়ৰ কেইবাখনো চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছে।
তেওঁ মুখ্য সহকাৰী পৰিচালকৰূপে কাম কৰা কেইখনমান চলচ্চিত্ৰ হ'ল- অসমীয়াৰ 'মধুছন্দা', কাৰবি ছবি 'ৰিট আমটং' আদি।
ইয়াৰ উপৰিও জ্যোতি চিত্ৰবন এণ্ড টেলিভিছন আৰু অন্যান্য নাট্য বিদ্যালয়ত প্ৰশিক্ষক আদি ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
ভিক্টোৰিয়া কলেজত অধ্যয়ন কৰি থাকোঁতেই তেওঁ 'মেঘে ঢাকা তাৰা' নামৰ এখন বাংলা নাটকত অভিনয় কৰিছিল আৰু তাত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ সন্মান লাভ কৰিছিল।
তেওঁ পুনেত পঢ়ি থাকোঁতে ইন্দুকল্প হাজৰিকাৰ সান্নিধ্যলৈ আহে আৰু ১৯৬৬ চনত ইন্দুকল্প হাজৰিকাৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হয়।
উইলছন ৰোগত আক্ৰান্ত প্ৰায় অৰ্ধেক ব্যক্তিৰ ক্ষেত্ৰত স্নায়ৱিক বা মনস্তাত্ত্বিক ৰোগজনিত লক্ষণ পৰিলক্ষিত হয়।
বেছিভাগ লোকৰে আৰম্ভনি অৱস্থাত মৃদু বোধশক্তিগত অৱক্ষয় আৰু সংগতিবিহীনতা, আৰু লগতে আচৰণগত পৰিৱৰ্তন পৰিলক্ষিত হয়।
ইয়াৰ পিছৰ পৰ্যায়ত সাধাৰণতে বৈশিষ্ট্যমূলক স্নায়ৱিক লক্ষণসমূহে পাৰ্কিনছন ৰোগজনিত লক্ষণ , অপ্ৰত্যক্ষিত মুখৰ অভিব্যক্তি, কথা কোৱাত বা উচ্চাৰণত অস্পষ্টতা, বা ইত্যাদিৰ ৰুপত দেখা দিয়ে।
মন কৰিবলগীয়া যে, পাৰকিনছনৰ ক্ষেত্ৰত সততে দেখা পোৱা হাতৰ কঁপনি উইলছন ৰোগৰ ক্ষেত্ৰত দেখা নিদিবও পাৰে।
অন্য ৰোগীসকলৰ ক্ষেত্ৰত এই কঁপনি দেখা নাযাবও পাৰে যদিও বাহু আৰু কিলাকুটিৰ চলাচলৰ জৰিয়তে ইয়াক পৰ্যবেক্ষণ কৰিব পাৰি।
যকৃতৰ ৰোগসমূহ ভাগৰলগা, অধিক ৰক্তক্ষৰণৰ প্ৰৱণতা আৰু -ৰ ফলস্বৰূপে হোৱা বিভ্ৰান্তি আৰু প'ৰ্টেল হাইপাৰটেনছন।
প'ৰ্টেল হাইপাৰটেনছনত প'ৰ্টেল ধমনীত চাপ বৃদ্ধি হয় আৰু ইয়াৰ ফলত ইছ'ফেগাছৰ অতিপ্ৰসাৰণ ঘটে।
ইয়াৰ ফলত ইছ'ফেগাছৰ ৰক্তবাহী নলীসমূহৰ জীৱন-সংকটাপন্নভাৱে ৰক্তক্ষৰণ হোৱাৰ সমান্তৰালভাৱে প্লীহাৰ আকাৰ বৃদ্ধি আৰু তলপেটৰ গহ্বৰত তৰলজাতীয় পদাৰ্থ জমা হয়।
যকৃতৰ চিৰ'চিছত ভোগা অধিকাংশ লোকৰ হেপাট'চেলুলাৰ কাৰ্চিন'মা হোৱাৰ অধিক আশংকা থাকে যদিও উইলছন ৰোগৰ ক্ষেত্ৰৰ কৰ্কট ৰোগৰ সম্ভাৱনা তুলনামূলকভাৱে কম।
ফলস্বৰূপে, যকৃতৰ ৰোগ আৰু স্নায়ু-মানসিক ৰোগ হৈছে উইলছন ৰোগ নিৰ্ণয়ৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰধান বৈশিষ্ট্য।
যকৃতৰ সমস্যাত ভোগা ৰোগীসকল সাধাৰণতে চিকিৎসাৰ বাবে শৈশৱ বা কৈশোৰ অৱস্থাতে বিশেষজ্ঞৰ কাষ চপা পৰিলক্ষিত হয়।
অন্যহাতে স্নায়ৱিক ৰোগত আক্ৰান্তসকলৰ ক্ষেত্ৰত ৰোগৰ লক্ষণসমূহ ২০ ৰ পৰা ৩০ বছৰ বা তাৰ ওপৰৰ বয়সতহে পৰিস্ফুট হয়।
বহু ক্ষেত্ৰত দেখা যায় যে, কোনো লোক উইলছন ৰোগত আক্ৰান্ত হিচাপে নিৰ্ণিত হোৱাৰ পিছতহে তেওঁৰ সম্পৰ্কীয় আক্ৰান্তসকল পৰীক্ষাৰ জৰিয়তে চিহ্নিত হয়।
প্ৰায় ৫% ৰোগাক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ ক্ষেত্ৰত, যেতিয়া তেওঁলোকৰ অকস্মাৎ বৰ্দ্ধনশীল তীব্ৰ যকৃতৰ বিকলতা গঢ় লৈ উঠে তেতিয়া প্ৰায়েই হিম'লাইটিক এনিমিয়া -ৰ পৰীক্ষণৰ জৰিয়তে উইলছন ৰোগ নিৰ্ণিত হয়।
ইয়াৰ ফলত প্ৰ'টিন উৎপাদনৰ ক্ষেত্ৰত বিসংগতিয়ে দেখা দিয়ে আৰু ইয়াক বিশৃংখল ৰক্ত ঘনীভৱনৰ জৰিয়তে চিনাক্ত কৰা হয়।
এইসমূহে যেতিয়া মানৱ মগজুত জ্বলনৰ সৃষ্টি কৰে তেতিয়া ৰোগগ্ৰস্ত ব্যক্তিৰ , তীব্ৰ জঠৰতা আৰু শেষত জীৱন সংকটাপন্নকাৰী মগজুৰ স্ফীতি)-এ দেখা দিয়ে।
এই প্ৰ'টিনটোৱে সাধাৰণতে দেহৰ অত্যাধিক তাম পিত্তলৈ পৰিবহণ কৰে, য'ৰ পৰা ই বৰ্জনীয় পদাৰ্থ হিচাপে নিঃসৰিত হয়।
ৰোগগ্ৰস্ত ব্যক্তিৰ দেহত পিতৃ-মাতৃ দুয়োৰে দেহৰ পৰা পৰিৱৰ্তিত জিনৰ একোটা প্ৰতিৰূপ থাকিলে ই পৰিস্ফুট হয়।
এই ৰোগৰ নিৰ্ণয় পদ্ধতি জটিল, আৰু সাধাৰণতে ৰক্ত পৰীক্ষা, প্ৰস্ৰাৱ পৰীক্ষা আৰু যকৃতৰ বায়'প্সিৰ জৰিয়তে ইয়াক ধৰা পেলোৱা হয়।
প্ৰথমাৱস্থাত ৰোগ নিৰ্ণিত হ'লে উইলছন ৰোগৰ চিকিৎসা খাদ্যাভাসৰ পৰিৱৰ্তন আৰু ঔষধৰ জৰিয়তে কৰিব পাৰি।
পৰিৱৰ্তিত খাদ্যভাসত কম তামযুক্ত খাদ্য গ্ৰহণ কৰাৰ লগতে, তামৰ বাচন বৰ্তনৰ ব্যৱহাৰ বাৰণ কৰা হয়।
যিসকল ৰোগীৰ যকৃত সম্পূৰ্ণ বিকল হয় অথবা অন্য চিকিৎসা পদ্ধতিসমূহ সুফলদায়ী নহয়, তেওঁলোকক যকৃত সংৰোপনৰ পৰামৰ্শ দিয়া হয়৷
যকৃতৰ সৈতে সংযুক্ত লক্ষণসমূহৰ ভিতৰত আছে বমি, দুৰ্বলতা, তলপেটত পানী জমা হোৱা, ভৰি ফুলা, জণ্ডিছ আৰু খজুৱতি।
মগজুৰ সৈতে সংযুক্ত লক্ষণসমূহৰ কিছু হৈছে কঁপনি, পেশী কঠিনতা, কথা কোৱাত সমস্যা, ব্যক্তিত্বৰ পৰিৱৰ্তন, উদ্বিগ্নতা, আৰু মনোব্যাধি ।
সাধাৰণতে এই ৰোগৰ লক্ষণসমূহ ৫ বছৰৰ পৰা ৩৫ বছৰ বয়সৰ ভিতৰত যিকোনো সময়তে দেখা দিব পাৰে৷ এই ৰোগৰ প্ৰথম বৰ্ণনা ১৮৫৪ চনত জাৰ্মান ৰোগতত্ত্ববিদ -এ দাঙি ধৰিছিল।
লক্ষ্নৌ চুক্তি আছিল ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ আৰু সৰ্বভাৰতীয় মুছলিম লীগৰ মাজত হোৱা একধৰণৰ চুক্তি বা বুজাবুজি৷ ১৯১৬ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ভাৰতৰ লক্ষ্নৌত অনুষ্ঠিত হোৱা দুয়োটা দলৰ এখন যুটীয়া বৈঠকত এই চুক্তি হয়৷ এই চুক্তিৰ জৰিয়তে দুয়োটা দলেই প্ৰাদেশিক বিধানমণ্ডলীত ধৰ্মীয় সংখ্যালঘুৰ প্ৰতিনিধিত্বক সমৰ্থন কৰে৷ মুছলিম লিগৰ নেতাসকলে স্বায়ত্বশাসিত ভাৰতৰ দাবী তুলি কংগ্ৰেছৰ আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ হয়৷ এই চুক্তিটো প্ৰস্তুত কৰে কংগ্ৰেছৰ অম্বিকা চৰণ মজুমদাৰে৷ আনহাতে মুছলিম লীগৰ মহম্মদ আলী জিন্না তথা মহাত্মা গান্ধীয়ে এই বৈঠকত অংশ লয়৷ মহম্মদ আলী জিন্না ১৯১৬ চনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ আৰু মুছলিম লীগ উভয়ৰে সদস্য আছিল৷
লক্ষ্নৌ চুক্তিয়ে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ ভিতৰত থকা দুটা গুৰুত্বপূৰ্ণ গোট যথাক্ৰমে 'চৰম পন্থী' আৰু 'নৰম পন্থী'ৰ মাজত ঘনিষ্ঠতা বঢ়োৱাত সহায় কৰিছিল৷ চৰমপন্থীৰ নেতা আছিল লালা লাজপৎ ৰায়, বাল গঙ্গাধৰ তিলক আৰু বিপিন চন্দ্ৰ পাল৷ আনহাতে নৰম পন্থীৰ নেতা আছিল গোপাল কৃষ্ণ গোখলে ৷ পৰৱৰ্তী সময়ত ইয়াৰ প্ৰতিনিধি হৈছিলগৈ মহাত্মা গান্ধী৷ যদিও বিশ বছৰৰ পাছত জিন্নাই মুছলিমসকলৰ বাবে পৃথক ৰাষ্ট্ৰৰ দাবী তুলিছিল, ১৯১৬ চন পৰ্যন্ত তেওঁ কংগ্ৰেছ আৰু লীগ উভয়ৰে সদস্য আছিল৷ তেওঁ তিলকৰ সতিৰ্থ আছিল আৰু তেওঁক 'হিন্দু-মুছলিম একতা'ৰ এগৰাকী দূত বুলি গণ্য কৰা হৈছিল৷
পৰিষদত সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰ দ্বাৰা গৃহীত আইন/প্ৰস্তাৱবোৰ ব্ৰিটিছ চৰকাৰে বাধ্যতামূলক হিচাপে গ্ৰহণ কৰিব লাগে।
কাৰ্যবাহী পৰিষদৰ অতিকমেও আধাসংখ্যক সদস্যক নিৰ্বাচিত কৰিব লাগে৷ আৰু বিধান পৰিষদত নিৰ্বাচিত সদস্যৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ থাকিব লাগে৷