polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
১৯৯৮ চনত বেলতলা লেখিকা সমাৰোহ সমিতিয়ে তেওঁৰ জন্মদিৱসটো অৰ্থাৎ ২০ জুন তাৰিখটো 'প্ৰেৰণা দিৱস' হিচাপে উদ্‌যাপন কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
তেওঁলোকৰ ঘৰৰ ওচৰতে থকা সম্বন্ধীয় মোমায়েক গণেশ শৰ্মা চাংকাকতিৰ বাঁহীৰ সুৰ আৰু গীতে শিশু নিৰ্মলপ্ৰভাক বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
দেউতাকে কবিতাটো ঘৰৰ মানুহৰ সমুখত পঢ়ি শুনায় আৰু জীয়েকৰ মূৰত হাত ফুৰাই 'মোৰ মাজনী আগলৈ সৰুজনী নাইডু হ'ব'বুলি আশীৰ্বাদ দিয়ে।
পিছে পিতৃ-মাতৃৰ আৰু আত্মীয়-স্বজনৰ পৰিচৰ্যাত তেওঁ ক্ৰমাৎ সুস্থ হৈ আহিল আৰু স্বাস্থ্য-পাতিও পূৰ্বতকৈ সবল হৈ আহিল।
নিৰ্মলপ্ৰভাই কাশীনাথ বৰ্মনৰ গ্ৰন্থ 'নাৰীৰত্ন' তৃতীয়মান শ্ৰেণীতেই পঢ়ে আৰু কিতাপৰ অন্তৰ্নিহিত বাৰ্তা আৰু মহীয়সী নাৰীৰ জীৱন-বৃ্ত্তান্তৰ দ্বাৰা গভীৰভাৱে অনুপ্ৰাণিত হয়।
নিৰ্মল প্ৰভা বৰদলৈয়ে কেইবাখনো আগশাৰীৰ কাকত-আলোচনীত কাম কৰি সাংবাদিকতাৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল।
১৯৪১-১৯৪৭ চনৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত গোকুল পাঠকে মুক্তি আন্দোলনক লৈ ৰচিত তেওঁৰ প্ৰথমখন গানৰ সংকলন 'মুক্তি অভিযান' প্ৰকাশ কৰে৷ পৰৱৰ্ত্তী কালত তেওঁ 'কৃষকৰ জয়গান', 'অবিচাৰ' আদি গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে৷ কলেজত অধ্যয়ন কৰি থকা কালত তেওঁ কমিউনিষ্ট দলত সক্ৰিয়ভাৱে অংশ ল'বলৈ আৰম্ভ কৰে৷ ফলত পুলিচৰ হেঁচাত তেওঁ বৰপেটালৈ আহি শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিব লগা হয়৷
১৯২৬ চনৰ ১৪ অক্টোবৰত সৰভোগ-বৰনগৰৰ আমগুৰি-সাপনা নামৰ গাওঁত গোকুল পাঠকৰ জন্ম হয়৷ তেওঁৰ দেউতাক আছিল লোকশিল্পী গহীন চন্দ্ৰ পাঠক আৰু মাতৃ পদ্মাৱতী পাঠক৷ দেউতাকৰ পৰাই গোকুল পাঠকে শৈশৱতে বিভিন্ন লোকবাদ্য যেনে খোমক, একতাৰা, খোল, খঞ্জৰি, দোতাৰা আদিৰ লগতে লোকগীতৰো প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে৷
তেখেত একেৰাহে গায়ক, বাদক, গীতিকাৰ, নাট্যকাৰ, অভিনেতা, কবি, ইতিহাস প্ৰণেতা, সুবক্তা আৰু প্ৰকৃত সমাজসেৱক আছিল।
তেওঁ কেতেকীবাৰী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা লাভ কৰে৷ বৰনগৰ জুৰোৰাম পাঠক হাইস্কুলৰ পৰা ১৯৪৭ চনত গোকুল পাঠকে প্ৰবেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়৷ তাৰপিছত তেওঁ গুৱাহাটীৰ বি বৰুৱা কলেজ আৰু বৰপেটাৰ মাধৱ চৌধুৰী কলেজত কলেজীয়া শিক্ষা লাভ কৰে৷
১৯২৭ চনত কাৰাগাৰৰপৰা ওলোৱাৰ পাছত বসু কংগ্ৰেছ দলৰ সাধাৰণ সম্পাদক হয় আৰু জৱাহৰলাল নেহৰুৰ সৈতে স্বাধীনতা সংগ্ৰামত মনোনিৱেশ কৰে।
১৯৩০ দশকৰ মধ্যভাগত বসুৱে ইউৰোপ ভ্ৰমণ কৰি বহু ভাৰতীয় ছাত্ৰ আৰু বেনিটো মুছোলিনিকে আদি কৰি বহুকেইজন ইউৰোপীয় ৰাজনীতিকক লগ কৰে।
এই সময়তে তেওঁ গৱেষণা কৰি "দ্য ইণ্ডিয়ান ষ্ট্ৰাগ্‌ল" নামৰ গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম খণ্ড লিখি উলিয়ায়।
কিতাপখন লণ্ডনত ১৯৩৫ চনত প্ৰকাশ হৈ ওলায় যদিও ব্ৰিটিছ প্ৰশাসনে অৰাজক অৱস্থা সৃষ্টি হোৱাৰ ভয়ত নিজৰ উপনিৱেশত এই গ্ৰন্থখন নিষিদ্ধ ঘোষণা কৰে।
১৯৩৮ চনলৈ বসু এজন ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ নেতালৈ পৰিগণিত হয় আৰু তেওঁ কংগ্ৰেছৰ সভাপতি পদৰ মনোনয়ন স্বীকাৰ কৰিবলৈ সন্মত হয়।
জাপানৰ সহযোগত বসুৱে ইণ্ডিয়ান নেচনেল আৰ্মীক পুনৰুজ্জীৱিত কৰে আৰু ছিংগাপুৰৰ যুদ্ধত বন্দী হোৱা ব্ৰিটিছ-ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ ভাৰতীয় সৈন্যসকলক একত্ৰিত কৰে।
জাপানীসকলে তেওঁলোকৰ অধিকৃত বাৰ্মা, ফিলিপাইন, আদিত পুতলা চৰকাৰ বা তেওঁলোকৰ অনুগ্ৰহাধীন প্ৰভিজনেল চৰকাৰ চলোৱাত সহায় কৰিছিল।
জাপান আধীকৃত আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জত মুক্ত ভাৰতৰ প্ৰভিজনেল চৰকাৰ গঠন হয় আৰু ইয়াৰ নেতৃত্ব দিয়ে বসুৱে।
আকৰ্ষণীয় ব্যক্তিত্বৰ অধিকাৰী বসুৱে জনপ্ৰিয় ভাৰতীয় শ্লোগান "জয় হিন্দ"ৰ প্ৰথম প্ৰচাৰ কৰে।
বসুৰ নেতৃত্বৰ ইণ্ডিয়ান নেচনেল আৰ্মী আছিল ভৌগোলিক বৈচিত্ৰ, ধৰ্মীয় বৈচিত্ৰ্যআৰু লিংগ বৈচিত্ৰৰ এক উদাহৰণ।
১৯৪৪ৰ শেষৰফালে আৰু ১৯৪৫ৰ প্ৰথমভাগত ব্ৰিটিছ-ভাৰতীয় সেনাবাহিনীয়ে প্ৰথমবাৰৰ বাবে জাপানী সৈন্যৰ আগ্ৰাসনক বাধা দিয়ে আৰু জাপানী সৈন্যৰ ভাৰত আক্ৰমণক বিফল কৰে।
বসুৱে নিজৰ সৈন্য বা জাপানী সৈন্যৰ সৈতে আত্মসমৰ্পণ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে মাঞ্চুৰিয়ালৈ পলাই যাবলৈ বিচাৰে যাতে লাহে লাহে ব্ৰিটিছবিৰোধী হৈ অহা ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ লগত ভৱিষ্যতে লগ লাগিব পাৰে।
কিছুসংখ্যক ভাৰতীয়ই এই দুৰ্ঘটনাৰ কথা বিশ্বাস কৰা নাছিল আৰু বহুলোকে, বিশেষকৈ বংগৰ বহু লোকে বিশ্বাস কৰিছিল যে বসু পুনৰ আহি ভাৰতক স্বাধীনতা প্ৰদান কৰিব।
বেপ্টিষ্ট মিছনে চলোৱা এই স্কুলত তেওঁ ১৯০৯ চনলৈকে পঢ়ি ৰেৱেনশ্ব' কলেজিয়েট স্কুলত পঢ়িবলৈ যায়।
১৯১৩ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত দ্বিতীয় স্থান অধিকাৰ কৰি উত্তীৰ্ণ হৈ তেওঁ প্ৰেচিডেন্সি কলেজত কিছুদিন অধ্যয়ন কৰে।
অধ্যাপক অ'টেনৰ ভাৰতবিৰোধী মন্তব্যৰ বিৰোধিতা কৰি তেওঁ প্ৰেচিডেন্সি কলেজৰপৰা নিৰ্বাসিত হয় আৰু ইয়াতেই প্ৰথম তেওঁৰ জাতীয়বাদী চেতনাৰ উমান পোৱা যায়।
তাৰ পাছত তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্কটিছ চাৰ্চ কলেজৰপৰা ১৯১৮ চনত দৰ্শনৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
কিন্তু তেওঁ ব্ৰিটিছৰ অধীনত চাকৰি কৰিবলৈ অমান্তি হৈ ১৯২১ চনৰ ২৩ এপ্ৰিলত ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰপৰা পদত্যাগ কৰি ভাৰতলৈ ঘূৰি আহে।
১৯৪১ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত জাৰ্মান পূঁজিৰে বাৰ্লিনত স্থাপন কৰা হয় আৰু তাৰ কিছুদিন পাছতে আৰম্ভ কৰা হয় আৰু ৰাতি এই ৰেডিঅ'ৰ সম্প্ৰচাৰ বসুৱে কৰে।
ৰ আফ্ৰিকা কৰ্প্‌ছে কৰায়ত্ত কৰা ভাৰতীয়সকলক লৈ নামেৰে প্ৰায় ৩০০০ জনীয়া এক বাহিনী গঠন কৰা হয়।
১৯৪২ চনত দক্ষিণ এছিয়াত জাপানৰ জয়লাভ আৰু জাৰ্মানীয়ে বেলেগ কামক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়াত, জাৰ্মানীৰ ভাৰত আক্ৰমণৰ সম্ভাৱনীয়তা কমি যায় আৰু বসু দক্ষিণ এছিয়ালৈ আহিবলৈ ব্যগ্ৰ হৈ পৰে।
হিটলাৰেও তেওঁক দক্ষিণ এছিয়ালৈ যাবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে আৰু তেওঁক ছাবমেৰিনৰ যোগান ধৰাৰ কথা দিয়ে।
১৯৪৩ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত বসুৱে এখন জাৰ্মান ছাবমেৰিনত যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে আৰু মাদাগাস্কাৰত তেওঁক এখন জাপানী ছাবমেৰিনলৈ বদলি কৰা হয়।
তেওঁ স্বৰাজ নামেৰে এখন বাতৰি কাকত আৰম্ভ কৰে আৰু বংগ প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ সমিতিৰ প্ৰচাৰৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে।
১৯২৩ চনত বসু নিখিল ভাৰত যুৱ কংগ্ৰেছৰ সভাপতি আৰু বংগ প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সচিবৰূপে নিৰ্বাচিত হয়।
১৯২৫ চনত জাতীয়তাবাদীৰ বিৰুদ্ধে চলোৱা অভিযানত বসু গ্ৰেপ্তাৰ হৈ মান্দালয়ৰ কাৰাগাৰত থাকিবলগা হয় আৰু ইয়াতে তেওঁ যক্ষ্মা ৰোগত আক্ৰান্ত হয়।
তেওঁ দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত নাজী জাৰ্মানী আৰু জাপানৰ সহযোগত ভাৰতক ব্ৰিটিছ শাসনৰ পৰা মুক্ত কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছিল।
১৯৪২ চনত জাৰ্মানীত ৰ ভাৰতীয় সৈন্যসকল আৰু বাৰ্লিনস্থিত ৰ জাৰ্মান আৰু ভাৰতীয় বিষয়াসকলে তেওঁক প্ৰথমে "নেতাজী" সম্বোধনেৰে মাতিছিল আৰু বৰ্তমান সমগ্ৰ ভাৰতে তেওঁক এই সন্মানেৰে জানে।
অৱশ্যে মহাত্মা গান্ধী আৰু কংগ্ৰেছৰ আন শীৰ্ষ নেতৃত্বৰ সৈতে মতৰ অমিল হোৱাত তেওঁক ১৯৩৯ চনত কংগ্ৰেছ নেতৃত্বৰপৰা অব্যাহতি দিয়া হয়।
ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে বসুৰ দেশভক্তিৰ প্ৰশংসা কৰিছিল কিন্তু বসুৰ মতাদৰ্শ আৰু কৰ্মপদ্ধতিৰপৰা, বিশেষকৈ ৰ সৈতে তেওঁৰ সহযোগিতাসমূহৰপৰা নিৰ্দিষ্ট দূৰত্ব বজাই ৰাখিছিল।
"অসমীয়া ভাষা,সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ সৰ্বাংগীণ উন্নতি কৰাই এই সভাৰ ঘাই উদ্দেশ্য, লগতে অসমৰ থলুৱা ভাষা-সংস্কৃতিৰ উন্নয়নৰ বাবে কাম কৰাও সভাৰ অন্যতম উদ্দেশ্য হ’ব।
প্ৰকাশিত গ্ৰন্থৰ ভিতৰত উপযুক্ত গ্ৰন্থৰ গ্ৰন্থকাৰক বঁটা আৰু সামৰ্থহীন সাহিত্যিকক সাহায্য প্ৰদান কৰা;
ঊনৈছ শতিকাৰ শেষৰফালে কলিকতাত পঢ়ি থকা অসমীয়া ছাত্ৰসকলে অসমীয়া সাহিত্যক বিশ্বদৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ দেহেকেহে খাটিছিল।
অসমত আন ভাষাৰ আগ্ৰাসন ৰোধ কৰিবলৈ আৰু অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ উন্নতিৰ কথা মনত ৰাখিয়েই তেওঁলোকে ১৮৮৮ চনৰ ২৫ আগষ্টত "অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা" প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
ইয়াৰ লগত জড়িত ব্যক্তিসকল আছিল লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী, বেণুধৰ ৰাজখোৱা, ডালিমচন্দ্ৰ বৰা, তীৰ্থনাথ শৰ্মা, কমলচন্দ্ৰ শৰ্মা ইত্যাদি।
১৯১৭ চনৰ ডিচেম্বৰত শিৱসাগৰ জিলাত অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰথমখন অধিবেশন অনুষ্ঠিত হৈছিল আৰু ইয়াত সভাপতিত্ব কৰিছিল পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাই।
১৯২৬ চনৰ পৰা অসম সাহিত্য সভাই অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকা নামেৰে অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ গৱেষণাধৰ্মী, বিশ্লেষণাত্মক প্ৰবন্ধৰে এখন তিনিমহীয়া আলোচনী প্ৰকাশ কৰি আহিছে।
অসমত অবৈধভাৱে অনুপ্ৰৱেশ কৰি, অসমৰ মাটিত স্থায়ীভাৱে বসবাস কৰিবলৈ লোৱা হাজাৰ হাজাৰ বাংলাদেশী লোকক অসমৰ মাটিৰ পৰা বহিষ্কৰণ কৰাৰ দাবীত সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা আৰু গণ সংগ্ৰাম পৰিষদে অসমত তীব্ৰ এক আন্দোলন গঢ়ি উঠিছিল।
তেওঁ পুলিচৰ হাতত অধিক ক্ষমতা প্ৰদান কৰি, এই আন্দোলন চি. আৰ. পি.ৰ হতুৱাই মষিমূৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
যোগেন্দ্ৰ নাথ হাজৰিকাৰ মন্ত্ৰীসভাৰ পতনৰ পিছত, ১৯৭৯ চনৰ ১২ ডিচেম্বৰৰ পৰা অসমত ৰাষ্ট্ৰপতি শাসন প্ৰৱৰ্তন কৰা হয়।
কেইবামাহো ৰাষ্ট্ৰপতি শাসন চলোৱাৰ অন্তত, প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ নিৰ্দেশক্ৰমে কংগ্ৰেছ দলৰ নেত্ৰী চৈয়দা আনোৱাৰা টাইমূৰক অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ দায়িত্বভাৰ দিয়া হয়।
সেইবাৰ শৰৎ চন্দ্ৰ সিংহৰ মন্ত্ৰীসভাত তেওঁ ৰাজ্যিক শিক্ষামন্ত্ৰী ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
প্ৰতিবছৰে জানুৱাৰীৰ তৃতীয় সপ্তাহত নামভৰ্তিৰ বাবে সৰ্বভাৰতীয় পৰ্য্যায়ৰ এটা লিখিত পৰীক্ষা অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
ইয়াৰ উপৰিও প্ৰায় ৫০০ জন ছাত্ৰ ৰ দৰে পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ ভাৰতীয় সামৰিক বাহিনীত ভৰ্তি হৈছে।
তেওঁলোকৰ মাজত এজন জ্যেষ্ঠ শিক্ষক থাকে যি বিদ্যালয় খনৰ শৈক্ষিক কাৰ্য্যক্ৰম সমূহ পৰ্য্যবেক্ষণ কৰে।
ইয়াতে বিদ্যালয়ৰ কাৰ্য্যালয় আৰু ষষ্ঠ শ্ৰেণীৰ পৰা দশম শ্ৰেণীলৈকে শ্ৰেণীকোঠা সমূহ আছে।
ষষ্ঠৰ পৰা অষ্টম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰক কণিষ্ঠ আৰু দশমৰ পৰা দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰক ছিনিয়ৰ বুলি কোৱা হয়।
১৯৬১ চনত সেই সময়ৰ ভাৰতৰ প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰী ভি. কে. মেননে সৈনিক বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ কথা উত্থাপন কৰে।
বৰ্তমান গোলাঘাটস্থিত তেওঁৰ বাসগৃহটো প্ৰকৃতিপ্ৰেমী সকলৰ বাবে এক উল্লেখযোগ্য স্থান ৰূপে পৰিগণিত হৈছে।
ৰবীন বেনাৰ্জীয়ে অঁকা বিভিন্ন চিত্ৰ আৰু অন্যান্য মূল্যৱান সম্পদেৰে পৰিপূৰ্ণ এই বাসগৃহ এটা সংগ্ৰহালয়লৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হৈছে।
বেনাৰ্জীৰ প্ৰথমখন তথ্যচিত্ৰ কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ পটভূমিত নিৰ্মিত হৈছিল আৰু ১৯৬১ চনত এই তথ্যচিত্ৰ বাৰ্লিন টিভিত প্ৰদৰ্শন হয়।
এই তথ্যচিত্ৰখনৰ বাবে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ত বেনাৰ্জীয়ে তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা ৰূপে সুখ্যাতি লাভ কৰে।
পৰৱৰ্ত্তী কালত তেওঁ ৩২খন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰে আৰু ইয়াৰ বাবে প্ৰায় ১৪টা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
এইসময়তে কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান ভ্ৰমণ কৰাৰ কালত তেওঁ অসমৰ জৈববৈচিত্ৰ্যৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ পৰে আৰু গোলাঘাটতে ৰৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
১৯৩৭ চনত তেওঁ লিভাৰপুলত 'ৰয়েল নেভি'ত যোগদান কৰে আৰু অতি ওচৰৰ পৰা দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ প্ৰত্যক্ষ কৰে।
ৰবীন বেনাৰ্জী অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট প্ৰকৃতিবিদ, চিত্ৰশিল্পী, ফটোগ্ৰাফাৰ তথা তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা।
বৰটোকোলাৰ লগত প্ৰায়েই সামঞ্জস্য দেখা পোৱা অন্যবিধ চৰাইৰ প্ৰজাতি হ'ল হাড়গিলা , ইয়াৰ ডিঙিত এটা টোপোলা থাকে।
বৰটোকোলা হ'ল ডাঙৰ ঠোঁট, তপামূৰীয়া, থিয় দীঘল প্ৰায় পাখিহীন ডিঙিৰে বগলীজাতীয় অলপ ডাঙৰ আকাৰৰ চৰাই।
ইয়াৰ পাছত ১৯৪৭ চনত শিৱসাগৰ কলেজ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু এই কলেজৰে প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ হিচাপে বাৰ বছৰ কাল কৰ্মৰত হৈ থাকি অৱসৰ লয়।
শিৱসাগৰতে তেখেতে ছাত্ৰজীৱনৰ আৰম্ভণি কৰিছিল আৰু ১৯০৮ চনত শিৱসাগৰ চৰকাৰী হাইস্কুলৰপৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা পাছ কৰে।
ছাত্ৰাৱস্থাৰপৰাই সামাজিক কাম-কাজত আগভাগ লোৱা পদ্মধৰ চলিহা অসম ছাত্ৰ সন্মিলনৰ প্ৰথম সম্পাদক আছিল ।
১৭০৮ চনত জয়ন্তীয়া ৰজা ৰামসিংহ‍ই কছাৰী ৰজা তাম্ৰধ্বজক হৰুৱাই আহোম ৰজাৰ বশ্যতা অস্বীকাৰ কৰে।
জয়ন্তীয়া ৰাজ্য দমন কৰোঁতে সেই ৰাজ্যৰ আন আন উপঢৌকনৰ লগতে বুঢ়ী গোঁসানীৰ মূৰ্তি আৰু যোনিকো স্বৰ্গদেৱে গড়গাঁৱলৈ আনিবলৈ ইচ্ছা কৰে।
তেতিয়া জয়ন্তীয়া ৰাজ-পৰিয়াল শাক্ত আছিল আৰু জয়ন্তীয়া গোসানী জাগ্ৰত বুলি সৰ্বসাধাৰণে বিশ্বাস কৰিছিল।
তাৰপিছত আহোম সেনাপতিক দেৱীয়ে সপোনত দেখা দি কয় যে তেওঁ সেই দেশ এৰি নাযায় আৰু আহোমসকলে মূৰ্তি নিব খুজিলে বুঢ়ী নৈৰ কানত থকা সোসানীৰ মূৰ্তি আৰু যোনি নিব পাৰে।
দেৱালয়ত থকা সোণৰূপৰ ছত্ৰ, ফুল, কোষা-অৰ্ঘা, তামি, বলিকটা দা আদিত ওজন আৰু কোনে সেয়া গঢ়াই দিছিল সকলো স্বৰ্গদেউ চন্দ্ৰকান্ত সিংহৰ নামেৰে লিখি থোৱা হৈছিল।
গড়গাঁৱৰ পৰা ৰংপুৰ আৰু ৰংপুৰৰ পৰা যোৰহাটলৈ আহোম ৰাজ্যৰ ৰাজধানী তুলি আনোতে বুঢ়ী গোসানীকো যোৰহাটলৈ লৈ অনা হয়।
তদুপৰি এই অৰ্কিডসমূহৰ আঠবিধ সংকটাপন্ন , ১৫ বিধ বিপদসংকুল , ৫ বিধৰ সংকট আসন্ন আৰু ২৮ বিধ ভংগুৰ হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হৈছে।
দিহিং পাটকাই ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান অসমৰ ডিব্ৰুগড় আৰু তিনিচুকীয়া জিলাত অৱস্থিত এখন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান।
এই অঞ্চলটোৰ চহকী জৈৱবৈচিত্ৰ্যৰ উপৰি ঐতিহাসিকভাৱে তাৎপৰ্য্যপূৰ্ণ স্থান যেনে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সমাধিস্থলসমূহ, ষ্টিলৱেল পথ আৰু এছিয়াৰ আটাইতকৈ পুৰণি ডিগবৈ তৈলশোধনাগাৰ আদিৰ অৱস্থিতিও গুৰুত্বপূৰ্ণ।
ডিগবৈ বন সংমণ্ডলৰ ডিৰাক বনাঞ্চল , আপাৰ ডিহিং সংৰক্ষিত বনাঞ্চল আৰু ডিব্ৰুগড় বন সংমণ্ডলৰ জয়পুৰ সংৰক্ষিত বনাঞ্চল এলেকা লৈ দিহিং-পাটকাই বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য গঠিত হৈছে।
এই বৰ্ষাৰণ্যখন অসমৰ তিনিখন জিলা অৰ্থাৎ ডিব্ৰুগড়, তিনিচুকীয়া আৰু শিৱসাগৰৰ প্ৰায় ৫৭৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰ জুৰি বিস্তৃত হৈ আছে।
এই বনাঞ্চলৰ এটা অংশ অসম চৰকাৰে বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য হিচাপে ঘোষণা কৰে- বাকী অংশ ডিব্ৰু-দেওমালি হস্তী প্ৰকল্প ৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
উল্লেখযোগ্য উদ্ভিদ প্ৰজাতিবোৰ হৈছে- হোলোং, মেকাই, ধূণা, উৰিয়াম, নাহৰ, শামকঁ‌ঠাল, ভেৰ, শলখ, ঔ টেঙা, ডিমৰু ইত্যাদি।
লগতে সমগ্ৰ বানঞ্চল মিলি ই ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ ক্ৰান্তীয় বৰ্ষাৰণ্য বুলি পৰিগণিত হৈছে ২০২০ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানলৈ উন্নীতকৰণৰ পিছত ইয়াৰ মাটিকালি ২৩১.৬৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰলৈ বৃদ্ধি কৰা হয়।
টাইমছ অফ ইণ্ডিয়া কাকতত কেইবছৰ মান আগতে দি মেন হু লিভছ অন ইন আডাৰ্ছ ব'ডিছ আফটাৰ হিজ ডেড শীৰ্ষক বাতৰি এটা প্ৰকাশ পাইছিল।
প্ৰয়াত ব্যক্তিজন আৰু অংগ গ্ৰহণ কৰা লোকসকলৰ পৰিয়ালৰ মাজত গঢ়ি উঠা সম্পৰ্কক কেন্দ্ৰ কৰি নাট্যকাৰ বাহাৰুল ইছলামে দেশৰ ভিন্ন প্ৰান্তত সমাদৃত সীমাৰ সিপাৰে নাটখনৰ ৰচনা কৰিছিল।
বাহাৰুল ইছলামে পৰিচালনা কৰা এই ছবিখন দেশৰ বিভিন্ন ঠাইত সমাদৃত সীমাৰ সিপাৰে নাটখনৰ আলমত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
ছবিখনত ভাগীৰথী, অংগৰাগ মহন্ত, জুবিন গাৰ্গ, আদিল হুছেইন প্ৰমুখ্যে বহু ন-পুৰণি শিল্পীয়ে অভিনয় কৰিছে।
পৰিচালক বাহাৰুল ইছলামে প্ৰকাশ কৰা মতে, জুবিন গাৰ্গ আৰু অংগৰাগ মহন্তক ছবিখনত অভিনয়ৰ বাবে প্ৰস্তাৱ দিয়াৰ পাছত বিনা সংকোচৰে দুয়ো একেলগে অভিনয় কৰিবলৈ মান্তি হৈছিল।
মধ্য ভাৰতত ইয়াৰ পৰিমাণ হয় ৫৫ ছেণ্টিগ্ৰেড আৰু উপকূলীয় অঞ্চলত উত্তাপৰ মাত্ৰা উত্তৰ পশ্চিম ভাৰতৰ আধা হয়।
দক্ষিণ ভাৰতৰ কেৱল দাক্ষিণাত্য মালভূমি অঞ্চল,কৰ্ণাটক মালভূমি অঞ্চল আৰু পাহাৰীয়া অঞ্চলত শীতৰ প্ৰকোপ বেছি।
উত্তাপ কমি যোৱাৰ কাৰণে উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰতত নিম্নচাপ কেন্দ্ৰ দুৰ্বল হয় আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে তাত প্ৰতীপ ঘূৰ্ণিবতাহৰ সৃষ্টি হয়।
এই সময়ত নিম্নচাপ কেন্দ্ৰ উত্তৰ ভাৰত এৰি বঙ্গোপসাগৰত আৰু তামিলনাডু,কৰ্ণাটক আৰু অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ আদিত গৈ থিতাপি লয়।
ৰাজস্থান,গুজৰাট,মহাৰাষ্ট্ৰ মধ্যপ্ৰদেশ,উত্তৰ কৰ্ণাটক ৰাজ্য আৰু অন্ধ্ৰপ্ৰদেশত ৫ ছেণ্টিমিটাৰৰ কম বৰষুণ হয়।
এই ধুমুহাৰ প্ৰভাৱত কাশ্মীৰ আৰু হিমালয় পৰ্বতাঞ্চলত যথেষ্ট পৰিমাণৰ তুষাৰপাত হয় আৰু সমগ্ৰ উত্তৰ ভাৰতত কিছু বৰষুণ হয়।
এই সময়ত উত্তৰ ভাৰতৰ তাপমাত্ৰা ক্ৰমাৎ বাঢ়িবলৈ ধৰে আৰু সেই অনুপাতে বায়ুৰ চাপ কমিবলৈ ধৰে।
কিন্তু গুজৰাট,মধ্যপ্ৰদেশ আদিৰ উত্তাপ এপ্ৰিল মাহতহে ৩৮ ৰ পৰা ৪৩ ছেণ্টিগ্ৰেড পৰ্য্যন্ত হয়।
যিহেতু লম্ব সূৰ্যৰ ৰশ্মি কৰ্কটক্ৰান্তিৰ ফালে আগবাঢ়ি যায়,সেয়েহে উত্তৰ ভাৰতত উত্তাপ বাঢ়ি যায়।
এই সময়ত উত্তৰ ভাৰতত দিনৰ তাপমাত্ৰা অত্যধিক হয় আৰু উত্তৰ পশ্চিমত থকা মৰুভূমিত সৰ্বোচ্চ তাপমাত্ৰা ৪৮ ছেণ্টিগ্ৰেডতকৈও অধিক হয়।
ভূ-পৃষ্ঠ অতিপাত গৰম হোৱাৰ ফলত ইয়াৰ শুকান বায়ু সাগৰৰ আৰ্দ্ৰ বায়ুৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিলে ভয়ঙ্কৰ ধুমুহাৰ সৃষ্টি হয়।
এপ্ৰিল মাহৰ মাজভাগৰ পৰা হোৱা এনে ধৰণৰ ধুমুহা বতাহবোৰক বংগদেশত "কালবৈশাখী" আৰু অসমত "বৰদৈচিলা" বুলি কোৱা হয়।
আনহাতে হিমালয় অঞ্চল,উৰিষ্যাৰ উপকূল আৰু পশ্চিমবংগত ২৫ ছেণ্টিমিটাৰ বৰষুণ দিয়ে আৰু তামিলনাডু আৰু কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ কাষৰীয়া অঞ্চলবিলাকত ১০ ছেণ্টিমিটাৰ বৰষুণ হয়।
ভাৰতৰ জলবায়ু ভাৰতবৰ্ষৰ আয়তন ইমান বৃহৎ যে ইয়াৰ বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন ধৰণৰ জলবায়ু দেখা যায়।
কিন্তু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ,চীন আদিত এইদৰে বাধা প্ৰাপ্ত নোহোৱা বাবে শীতল মেৰুবায়ুৱে এই অঞ্চলৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলায়।
জুন মাহৰ পৰা ছেপ্তেম্বৰ মাহলৈ তাপমাত্ৰা বঢ়াৰ লগে লগে উত্তৰ ভাৰতত বিশেষকৈ পশ্চিম ৰাজস্থান অঞ্চলত এটা গভীৰ নিম্নচাপৰ সৃষ্টি হয়।
উত্তৰ পশ্চিম ভাৰতৰ নিম্নচাপ অঞ্চললৈ চাৰিওফালৰ উচ্চচাপ অঞ্চলৰ পৰা বায়ু প্ৰবাহিত হ'বলৈ ধৰে।
অক্টোবৰ মাহৰ পৰা উত্তৰ পশ্চিম ভাৰতৰ বতৰ ফৰকাল হয় আৰু দাক্ষিণাত্যৰ দক্ষিণ-পূব উপকূলৰ বাহিৰে প্ৰায় সমগ্ৰ ভাৰততে বতৰ মুকলি আৰু ফৰকাল হয়।
প্ৰাকৃতিক গঠন,অৱস্থিতি আৰু বন্ধুৰতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি আৰু জলবায়ুৰ সাদৃশ্য অনুসাৰে ভাৰতক কেইটামান জলবায়ু অঞ্চলত ভাগ কৰিব পাৰি।
এই ব্যৱস্থাত কোনো ৰোগৰ এক সফল চিকিৎসা চাৰিটা কাৰকৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল: চিকিৎসক, ঔষধ,শুশ্ৰূষাকাৰ আৰু ৰোগী।
এজন চিকিৎসকৰ গুণসমূহ হ’ল: প্ৰয়োজনীয় বৈজ্ঞানিক জ্ঞান, এক বহল পৰিসৰৰ অভিজ্ঞতা, ব্যৱহাৰিক দক্ষতা আৰু পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা; এক ঔষধৰ গুণসমূহ হ’ল: সহজলভ্যতা, ব্যৱহাৰোপোযোগীতা,ব্যৱহাৰবহুলতা আৰু উৎকৃষ্ট দক্ষতা; শুশ্ৰূষাকাৰৰ গুণসমূহ হ’ল: শুশ্ৰূষা কৌশল সম্বন্ধে যথাযথ জ্ঞান, ব্যৱহাৰিক দক্ষতা, ৰোগীৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা আৰু পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা ; আৰু ৰোগীৰ গুনাগুণসমূহ হ’ল: ভাল স্মৃতিশক্তি, চিকিৎসকৰ নীতি-নিৰ্দেশনাৰ প্ৰতি সন্মান, সাহস আৰু লক্ষণসমূহ যথাযথভাৱে বৰ্ণনা কৰিব পৰা দক্ষতা।
এবাৰ আয়ুৰ্বেদৰ উপাসক সৰ্পৰাজ চেচাই পৃথিৱী পৰিভ্ৰমণ কৰি থাকোঁতে দেখিলে যে পৃথিৱীখন বেমাৰ-আজাৰেৰে ভৰপূৰ।
তাকে দেখি তেওঁ ব্যথিত হয় আৰু পৃথিৱীত থকা ৰোগসমূহ নিৰাময়ৰ অৰ্থে এক মুনিৰ সন্তান হিচাপে জন্ম গ্ৰহণ কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে।
তাৰ পিছত অগ্নিৱেশকে আদি কৰি আত্ৰেয়ৰ শিষ্যসমূহৰ লিখনিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এক চিকিৎসা সম্বন্ধে এক নতুন গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন কৰে।
"চৰকৰ মতে শুশ্ৰূষাকাৰসকল ভাল ব্যৱহাৰ তথা বিশুদ্ধ চৰিত্ৰৰ, বুদ্ধিমান আৰু দক্ষ, দয়ালু, ৰোগীয়ে বিচৰা সকলো সুবিধা দিয়াৰ সমকক্ষ, খাদ্য তৈয়াৰ কৰাত পাকৈত, ৰোগীৰ গা আৰু হাত-মুখ ধুৱাই দিবলৈ সক্ষম, হাত-ভৰি মালিছত সিদ্ধহস্ত, ৰোগীক ডঙা-মেলা আৰু খোজকঢ়াত সহায় কৰিবলৈ সমৰ্থ, বিচনা আৰু কাপোৰ কানি পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ উপযুক্ত জ্ঞান থকা আৰু ৰোগীৰ আৰোগ্য লাভ নোহোৱালৈ অপেক্ষা কৰি থকাৰ ইচ্ছুক তথা আদেশ লাভ কৰা কোনো কাৰ্য উপেক্ষা কৰিবলৈ অনিচ্ছুক হ’ব লাগে।
চৰক সংহিতাৰ ৰচনাকাল গুপ্ত যুগ বা ৩০০ৰ পৰা ৫০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ বুলি ঠাৱৰ কৰা হয় আৰু সেইফালৰ পৰা চাবলৈ গ’লে ই সুশ্ৰুত সংহিতাৰ প্ৰায় সমসাময়িক বা তাতকৈ কিছু বছৰ পিছত ৰচিত।
যিয়েই নহওক, চৰক সংহিতাৰ বৰ্তমান উপলব্ধ সংস্কৰণটি ১০০ খ্ৰীষ্টাপূৰ্বৰ পৰা ১০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত ৰচিত এক গ্ৰন্থৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি দৃধবলে সম্পাদনা কৰা এক সংস্কৰণহে।
চৰক সংহিতাৰ ওপৰত ৰচিত আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য পাদটীকাখন হ’ল চক্ৰপানি দত্ত ৰচিত ‘‘চৰকতাৎপৰ্যটীকা’’ বা ‘‘আয়ুৰ্বেদ দীপিকা’’।
আন আন টীকাসমূহৰ ভিতৰত ভট্টৰক হৰিশ্চন্দ্ৰৰ ‘‘চৰকন্যাস’’ , ‘‘নিৰন্তৰপাদব্যাখ্যা’’ , শিৱদাস সেনৰ ‘‘চৰকতত্ত্বপ্ৰদীপিকা’' আদি উল্লেখনীয়।
এই সংহিতাৰ ওপৰত ৰচিত শেহতীয়া টীকাসমূহ হৈছে নৰসিংহ কবিৰাজৰ ‘‘চৰকতত্ত্বপ্ৰকাশ আৰু গংগাধৰ কবিৰত্নৰ জল্পকল্পতৰু ।
ইয়াৰে চিকিৎসা স্থানৰ ১৭টা অধ্যায় আৰু কল্প স্থান তথা সিদ্ধি স্থান সম্পূৰ্ণ ভাৱে দৃধবলৰ দ্বাৰা পিছত যোগ কৰা হৈছিল।
আয়ুৰ্বেদিক প্ৰয়োগৰ সাধাৰণ আৰু মৌলিক সিদ্ধান্তসমূহ সম্বলিত ‘সূত্ৰ স্থানে’ৰে আৰম্ভ হোৱা চৰক সংহিতাৰ অনন্য বৈশিষ্ট্যসমূহ হ’ল:
সুশ্ৰুত সংহিতাৰে সৈতে খ্ৰীষ্ট জন্মৰ কিছু শতিকা পিছতেই ৰচিত হোৱা এই গ্ৰন্থখন এই ব্যৱস্থাৰ প্ৰতিস্থাপক।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বিভিন্ন সংগ্ৰহালয়ত এই প্ৰাণীবিধৰ সংৰক্ষিত নমুনা আছিল যদিও এই সকলোবোৰ যোৱা প্ৰায় এশবছৰ ধৰি ইয়াৰ দৰে দেখাত মিল থকা অ'লিঙ্গো নামৰ প্ৰাণীটো বুলি ভুলকৈ চিনাক্ত কৰি ৰখা হৈছিল।
কিন্তু ইয়াক অন্য অ'লিঙ্গোৰ সৈতেই ৰখা হৈছিল আৰু ই অ'লিঙ্গোৰ সৈতে প্ৰজনন নকৰাটো আশ্চৰ্য্যজনক আছিল যদিও কোনেও বিশেষ গুৰুত্ব সহকাৰে লোৱা নাছিল।
অৱশেষত স্মিথছনিয়ান নেশ্যনেল মিউজিয়াম অব নেশ্যাৰেল হিষ্ট’ৰি নামৰ প্ৰতিষ্ঠানটোৰ স্তন্যপায়ী প্ৰাণী বিভাগৰ কিউৰেটৰ ক্ৰিষ্টোফাৰ হেলগেন ২০১৩ চনৰ ১৫ আগষ্টৰ দিনটোতে শৰীৰস্থান তথা জিনীয় তথ্যৰ সহায়ত এই প্ৰাণীবিধক অন্য প্ৰাণীবোৰৰ পৰা পৃথক এক নতুন স্তন্যপায়ী প্ৰাণী বুলি ঘোষণা কৰে।
অ'লিঙ্গোইটো দেখাত ইয়াৰ সৈতে প্ৰায় একে কিন্তু আকাৰত সৰু হোৱা ইয়াৰ অ'লোঙ্গোৰ সৈতে “ ইটো ” যোগ দিয়া হ'ল , যাৰ স্পেনিচ ভাষাত অৰ্থ হ’ল-সৰু।
স্মিথছনিয়ান নেশ্যনেল মিউজিয়াম অব নেশ্যাৰেল হিষ্ট’ৰি নামৰ প্ৰতিষ্ঠানটোৱে ২০১৩ চনৰ ১৫ আগষ্টত এই প্ৰাণীবিধৰ আৱিষ্কাৰৰ কথা ঘোষণা কৰে।
বাহ্যিক গঠনৰ ফালৰ পৰা ইয়াক বিজ্ঞানীসকলে ঘৰচীয়া মেকুৰী আৰু টেডী ভালুকৰ মাজৰ এটা প্ৰাণী বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।
ইয়াৰ উপৰি "লুইত", "প্ৰৱাহ", "মিলন", "মুখপত্ৰ", "নতুন সাহিত্য" আদি আলোচনীৰো সম্পাদক ৰূপে তেখেতে কাম কৰিছিল।
মাগুৰ মৰা প্ৰাইমাৰী বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং কৰি তেখেতে ১৯৩৭ চনত চতিয়া মজলীয়া চৰকাৰী বিদ্যালয়ত নাম লগায়।
বিভিন্ন বঁটা আৰু সন্মানৰ উপৰিও সাহিত্যৰাজীৰ বাবে তেখেতে ২০০১ চনত অসম চৰকাৰৰ পৰা সাহিত্যিক পেঞ্চনো লাভ কৰিছিল।
গোৱাত অনুষ্ঠিত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত উৰ্মিলা মহন্ত তামিল চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক বালাজী শক্তিভেল -ৰ চকুত পৰে।
ইয়াৰ পিছত প্ৰায় দুবছৰজুৰি চলা নিৰ্বাচন প্ৰক্ৰিয়াত কেইবাটাও অডিশ্যনৰ শেষত তেওঁ ভালেসংখ্যক প্ৰাৰ্থীৰ মাজৰ পৰা উৰ্মিলা মহন্তক তেওঁ পৰিচালনা কৰা থ্ৰিলাৰ বোলছবি ' 18/9'-ৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰে।
উৰ্মিলাই এই বোলছবিত শ্লামসমূহত বাস কৰা জ্যোতি নামৰ ঘৰৰ বন কৰাৰ মহিলা এগৰাকীৰ চৰিত্ৰটোত কৰা বলিষ্ঠ অভিনয়ৰ বাবে উচ্চ প্ৰশংসা লাভ কৰে।
সমালোচকৰ দৃষ্টিত এই বোলছবিখন প্ৰশংসনীয়, নিশ্চিতভাৱে চাবলগীয়া আৰু বছৰটোৰ শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে।
পৰৱৰ্ত্তীকালত তেওঁ দুৰদৰ্শন যোগে প্ৰচাৰিত বিভিন্ন ধাৰাবাহিক যেনে 'মাৰ্ডাৰ', 'তেজিমলা' আদিত অভিনয় কৰিছিল।
তেওঁ অভিনয় কৰা '' নামৰ চুটি কথাছবিখনে ২০১২ চনৰ মুম্বাইত অনুষ্ঠিত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত সমালোচকৰ বিশেষ বঁটা লাভ কৰে।
উৰ্মিলাই সোণাপুৰতে স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰে আৰু ক্ষেত্ৰীৰ ডিমৰীয়া মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ পুণেৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানত উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে যোগদান কৰে।
পুনেত অৱস্থিত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠান শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা উৰ্মিলাই বৰ্তমানলৈকে ভালেসংখ্যক নাটক, চুটি চিনেমা আৰু দুৰদৰ্শনৰ চিৰিজ আদিত অভিনয় কৰিছে।
বৰ্তমান উৰ্মিলা মহন্তই পৰিচালক দিলীপ কে মুখাৰিয়া -ৰ সৈতে মুখ্য ভূমিকাত অভিনীত বলিউডৰ প্ৰথমখন বোলছবিৰ বাবে কাম কৰি আছে।
কোনো কাৰণে নিৰ্দিষ্ট কোনো প্ৰজাতি বা উপ-প্ৰজাতি বিলুপ্তিৰ সন্মুখীন হ'লে সেইটো নিৰূপনৰ বাবে সঠিক মানদণ্ড প্ৰয়োগ কৰা হয়।
এই তালিকা তৈয়াৰ কৰাৰ অন্যতম উদ্দেশ্য হৈছে জনসাধাৰণক সচেতন কৰা আৰু নিৰ্দিষ্ট প্ৰজাতিটোৱে সন্মুখীন হোৱা ভাবুকি প্ৰতিহত কৰা।
প্ৰজাতিটো যাতে বিলুপ্ত নহয়, তাৰবাবে ৰাজনীতিকসকলেও সচেতন হয় আৰু প্ৰয়োজনীয় কাৰ্য-ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰাৰ বাবে উদ্যোগী হয়।
আই ইউ চি এ ৰঙা তালিকাৰ কিছু নীতি-নিৰ্দ্ধাৰক সংগঠন আছে, যিয়ে কোনটো প্ৰজাতি কোনটো শ্ৰেণীৰ অন্তৰ্ভূক্ত হব, সেইটো নিৰ্দ্ধাৰণ কৰে।
বাৰ্ডলাইফ ইণ্টাৰনেচনেল, জুল'জিকেল চোচাইটি অৱ লণ্ডনৰ গৱেষণা শাখা, স্পেছিচ চাৰ্ভাইভেল কমিচন,ইন্সটিটিউট অব জুল'জী, ৱাৰ্ল্ড কনজাৰ্ভেচন মণিটৰিং চেণ্টাৰ আদি সংগঠনৰ যোগেদি ৰঙা তালিকাৰ প্ৰায় আধা প্ৰজাতিৰ অন্তৰ্ভূক্তি হৈছে।
আই ইউ চি এন ৰঙা তালিকা ১৯৬৩ চনত প্ৰতিষ্ঠিত বিশ্বৰ অধিকাংশ জীৱৰ বৰ্তমান অৱস্থা আৰু আনুষাঙ্গিক তথ্য সম্বলিত তালিকা বিশেষ; যি তালিকাৰ যোগে প্ৰতিটো প্ৰজাতিৰ বৰ্তমান অৱস্থা অথবা বিলুপ্তিৰ সম্ভাৱনা সম্পৰ্কে সম্যক ধাৰণা পোৱা যায়।
আই এ চি ইউৰ লক্ষ্য হৈছে প্ৰতি পাঁচ বছৰৰ মূৰত তালিকাভূক্ত প্ৰতিটো প্ৰজাতিৰ অৱস্থা মূল্যায়ন কৰা।
উদাহৰণস্বৰূপে সমগ্ৰ পক্ষী-বৰ্গ মূল্যায়নৰ বাবে দায়বদ্ধ বাৰ্ডলাইফ ইণ্টাৰনেচনেল নামৰ সংগঠনটো।
আই ইউ চি এন ৰঙা তালিকাত প্ৰজাতিসমূহক মুঠ আৱাদী, আৱাদী হ্ৰাসৰ হাৰ, ভৌগোলিক বিতৰণ, আৱাদী আৰু বিতৰণৰ বিচ্ছিন্নতা আদিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নটা বিভাগত শ্ৰেণীবদ্ধ কৰা হৈছে।
চিগাল থিয়েটাৰ গোটৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু ইয়াৰ সৈতে বাহাৰুল ইছলাম জন্মলগ্নৰে পৰা ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ আছে , চিগাল থিয়েটাৰৰ বাবে তেখেতে ৩০খন বেছি নাটক ৰচনা কৰিছে।
তেখেত বৰ্তমান শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰৰ সাধাৰণ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ লগতে নতুন দিল্লীত অৱস্থিত সংগীত নাটক একাডেমী, থিয়েটাৰ উপদেষ্টা কমিটিৰ এজন সদস্য।
বাহাৰুল ইছলামৰ প্ৰথম অভিনয় আছিল ১৯৭৮-৭৯ চনত জু-ৰোডৰ সৰ্বজনীন দুৰ্গা পূজা মণ্ডপত ক্ষীৰোদ চৌধুৰীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত 'পানীমলাৰ বিয়া' নাটকত।
সেই সময়ত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা 'জ্যোতিৰূপা'-ৰ 'অপকেনদ্‌ৰীক' নাটকত কৰা অভিনয়ৰ যোগেদি বাহাৰুল ইছলামৰ নিয়মীয়া অভিনয় জীৱন আৰম্ভ হয়।
নাট্য বিদ্যালয়ত পঢ়ি থকা সময়তে কৰ্ণাটকৰ ভাগীৰথী-ৰ লগত বাহাৰুল ইছলামৰ বন্ধুত্বৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠে, আৰু ১৯৯২ চনত দুয়ো বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়।
দেউতাকৰ কৰ্মসূত্ৰে বাহাৰুল ইছলামে ৰংজুলীৰপৰা আহি লক্ষীপুৰত ক-মান শ্ৰেণীত নাম ভৰ্তি কৰে যদিও পাছত গুৱাহাটীত বাহাৰুল ইছলামৰ শিক্ষা জীৱন অতিবাহিত হয়।
গুৱাহাটীৰ ভাস্কৰ বিদ্যাপীঠত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰা বাহাৰুল ইছলামে ১৯৮৬ চনত আৰ্য বিদ্যাপীঠ কলেজৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে।
ভাস্কৰবৰ্মণে লিপিৱদ্ধ কৰি থৈ যোৱা নিধানপুৰ তাম্ৰলিপিৰ পৰা এয়া গম পোৱা যায় যে ষষ্ঠ শতিকালৈ প্ৰায় এশ বছৰ কাল অঞ্চলটো কামৰূপ সাম্ৰাজ্যৰ অধীনতে আছিল।
অগ্ৰদূত অভিবাসী ব্ৰাহ্মিণসকলৰ পৃষ্ঠপোষকতাত অৰ্থনৈতিকভাৱে নাঙল ব্যৱহাৰ কৰি খেতি কৰা আৰ্যীয় পদ্ধতিয়েই এই সময়ছোৱাৰ আৰম্ভণি আছিল বুলি জনা যায়।
চমতা মৰুন্দনাথৰ কলাপুৰ তামৰ ফলিৰ পৰা জনা যায় যে ৭ম শতিকাত এই অঞ্চল উত্তৰ কাছাৰৰ সৰু টিলাবোৰৰ সৈতে পূৰ্ব্ব বংগৰ চমতা সাম্ৰাজ্যৰ অধীনত আছিল।
দশম শতিকাত পূৰ্ব্ব বংগৰ প্ৰখ্যাত চন্দ্ৰ বংশৰ ৰজা শ্ৰীচন্দ্ৰই সম্পূৰ্ণ এলেকাটো তেওঁৰ বংগ সাম্ৰাজ্যৰ অধীনলৈ নিছিল।
এই সময়ছোৱাত পঞ্চখণ্ডত (কৰিমগঞ্জ নগৰৰ পৰা ৮ কিলোমিটাৰ দূৰৈত; বৰ্তমান বাংলাদেশত অৱস্থিত) অৱস্থিত চন্দ্ৰপুৰ মঠ শিক্ষাৰ উল্লেখনীয় কেন্দ্ৰ হিচাপে গঢ় লৈ উঠিছিল।
প্ৰখ্যাত বুৰঞ্জীবিদ ডি. ছি. সৰকাৰৰ মতে আদিতে এই চন্দ্ৰপুৰ মঠটো সমগ্ৰ পূৰ্ব্ব ভাৰতৰ ভিতৰতে হিন্দু-শিক্ষাৰ বাবে আটাইতকৈ ডাঙৰ কেন্দ্ৰ আছিল।
গোৱিন্দকেশৱ দেৱ আৰু ঈষাণ দেৱৰ ভতেৰাৰ লিপিৰ পৰা জনা যায় যে দ্বাদশ শতিকাত তাত শ্ৰীহট্ট ৰাজ্য নামেৰে এখন স্বাধীন ৰাজ্য আছিল আৰু সমগ্ৰ কৰিমগঞ্জ জিলাৰ লগতে কাছাৰ সমভূমিৰো কিছু অংশ ইয়াৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
শ্বাহ জালাল নামৰ য়েমেনৰ পৰা অহা মুছলিম চুফী ফকীৰজনে ১৩২৮ চনত চিলেট জয়লাভ কৰাৰ পিছত শ্ৰীহট্টৰ লগতে কৰিমগঞ্জৰো বৃহৎ এলেকা এটা বংগ চুলতানৰ অধীনলৈ যায়।
১৩ শতিকাৰ শেষভাগত মিৰ্জা মালিক মহম্মদ টুৰাণিৰ অধীনত অহা বৃহৎ পাৰ্চী বাহিনীয়ে এই অঞ্চলৰ বদৰপুৰ নগৰ দখল কৰে।
টুৰাণিয়ে নিজকে ৰজা ঘোষণা কৰে আৰু পৰাজিত নগৰাধ্যক্ষ খাচী চীফ পুৰা ৰাজাৰ কন্যা উমাৱতীক বিয়া কৰায়।
সেই পৰিয়ালটোৱে পিছৰ বংশধৰ মালিক প্ৰতাপ ৰাজাই সমগ্ৰ পথেৰকান্দি জয়লাভ নকৰালৈকে তেওঁলোকৰ সাম্ৰাজ্য বহলোৱা কাম কৰি আছিল।
হুছেইন শ্বাহ আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ মেহুমুদ শ্বাহৰ ক্ৰমে কালিগঞ্জ আৰু চুপ্ৰাকান্দিত পোৱা লিপিয়ে সমগ্ৰ অঞ্চলটো বংগ চুলতানৰ শাসনৰ অধীনত থকাটো প্ৰমাণ কৰে।
আইন-ই-আকবৰীৰ মতে জিলাখনৰ প্ৰায়ভাগ অঞ্চল মোগলৰ চিলহাট চৰকাৰৰ অধীনত প্ৰতাপগড় ৰাজহ মহলত ৰখা হৈছিল।
কৰিমগঞ্জ জিলাই অধিকাৰ কৰি থকা মাটিকালি হৈছে ১,৮০৯ বৰ্গ কিলোমিটাৰ , যি তুলনামূলকভাৱে আলস্কৰ আফোগ্নাক দ্বীপৰ সমান।
ই উত্তৰ-পূৱ দিশে কাছাৰ জিলা, পূৱ দিশে হাইলাকান্দি জিলা, দক্ষিণ দিশে মিজোৰাম ৰাজ্য, দক্ষিণ-পশ্চিম দিশে ত্ৰিপুৰা ৰাজ্য, আৰু পশ্চিম আৰু উত্তৰ-পশ্চিম দেশে বাংলাদেশৰ দ্বাৰা পৰিৱেষ্টিত হৈ আছে।
অসমৰ ৰাজধানী চহৰ গুৱাহাটিৰ পৰা স্থলপথেৰে ইয়াৰ দূৰত্ব প্ৰায় ৩৩০ কিলোমিটাৰ আৰু ৰেলপথেৰে প্ৰায় ৩৫০ কিলোমিটাৰ।
১৭৮৫ চনত বাংলা চুবাৰ দিৱানী ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে হস্তগত কৰে আৰু কৰিমগঞ্জ জিলা এটা অংশ হিচাপে থকা চিলেট জিলা ব্ৰিটিছৰ অধীনলৈ যায়।
তেওঁ ব্ৰিটিছ অগ্ৰাসনৰ বিৰুদ্ধে দুবাৰো সফলতাৰে যুঁজ দিছিল যদিও অৱশেষত পৰাস্ত হৈ ব্ৰিটিছৰ হাতত বন্দী হৈছিল।
তেতিয়াৰ পৰাহে অৰ্থাৎ ১৭৮৬ চনৰ পৰাহে ব্ৰিটিছে কৰিমগঞ্জৰ সম্পূৰ্ণ অঞ্চল নিজৰ অধীন কৰি লব পাৰিছিল।
১৮৭৮ চনত কৰিমগঞ্জ নগৰক সদৰ হিচাপে লৈ তদানীন্তন ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ নৱসংগঠিত অসম ৰাজ্যৰ ছিলেট জিলাৰ এটা মহকুমা হিচাপে কৰিমগঞ্জ মহকুমা গঠন কৰা হৈছিল।
১৯৪৭ চনত স্বাধীনতাৰ সময়ত হোৱা দেশ বিভাজনত ছিলেট জিলা পূৱ পাকিস্তান -লৈ হস্তান্তৰিত হয় যদিও সেইসময়ৰ অবিভক্ত কৰিমগঞ্জ মহকুমাৰ চাৰে তিনিখন থানাৰ অঞ্চলৰে গঠিত সংকুচিত কৰিমগঞ্জ মহকুমা ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ কাছাৰ জিলাৰ এক মহকুমা হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত হয়।
১৯৮৩ চনৰ ১ জুলাই তাৰিখৰ পৰা অসম চৰকাৰে কৰিমগঞ্জ মহকুমাক পূৰ্ণপৰ্যায়ৰ জিলাৰ স্বীকৃতি দিয়ে।
১৯৪৭ চনৰ ভাৰত বিভাজনৰ সময়ত চিলেট জিলাৰ অধিকাংশই কৰিমগঞ্জ মহকুমাৰ চাৰে তিনি থানা এলেকাৰ বাদে পূৱ পাকিস্তানত সংযোগ হয় আৰু ১৯৭১ চনত ই বাংলাদেশ নামেৰে সুকীয়া ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে স্বাধীনতা লাভ কৰে।
ফলত কৰিমগঞ্জ মহকুমাৰ বাকী ৰৈ যাৱা এই অৰ্ধাংশ এটা সম্পূৰ্ণ মহকুমা হিচাপে অসমৰ কাছাৰ জিলাৰ লগত যোগ কৰা হয়।