polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ছূৰাটো সমাপ্ত কৰিবলৈ, মূল বিষয়টো পুনৰ উল্লেখ আৰু শক্তিশালী কৰাৰ আন এটা শাখা আছে, তাৰ পিছত মুহাম্মাদক এটা চমু নিৰ্দেশনা দিয়া হৈছে।
এই পুনৰাবৃত্তিমূলক আৰ্হিটো হৈছে কাৰ্ল ডব্লিউ আৰ্নষ্টে তেওঁৰ কিতাপ "হাউ টু ৰিড দ্য কোৰআন"ত আঙুঠিৰ গাঁথনিবুলি অভিহিত কৰিছে।
ছূৰাৰ প্ৰথম অংশটো, আদমৰ কাহিনীলৈকে, আৰু দ্বিতীয় অংশটো হৈছে, বিষয়গত আৰু গাঁথনিগতভাৱে, ইজনে সিজনৰ প্ৰতিলিপি।
মুছাৰ বিষয়ে কোৱা কাহিনীটোৱে বিষয়বস্তুটোৰ পৰিচয় দিবলৈ অধিক দীঘলীয়া, অধিক বিতং বৰ্ণনা দিয়ে আৰু আদমৰ চুটি কাহিনীটোৱে ইতিমধ্যে আলোচনা কৰা বিষয়বস্তুৰ সাৰাংশ আৰু পুনৰাবৃত্তি কৰাত সহায় কৰে।
পৰিচয় আৰু উপসংহাৰৰ অনুচ্ছেদ, যাৰ ভিতৰত আছে আল্লাহইে মুহাম্মাদক সম্বোধন কৰা আয়াতবোৰ, ছূৰাৰ সৈতে পুথিৰ মূৰ, আৰু কাহিনীবোৰ একেলগে বান্ধি ৰাখে।
মুছায়ে ফাৰোৰ ওপৰত বিজয়ী হয় কিয়নো তেওঁক আল্লাহে সহায় কৰে, কিন্তু তাৰ পিছত ফাৰোৱে তেওঁক ভূমিৰ পৰা খেদি পঠিয়ায়।
তেওঁৰ অনুপস্থিতিৰ সময়ত, তেওঁৰ লোকসকলক আল-চামিৰীয়ে বিফল কৰি তুলিছিল, আৰু আল্লাহৰ পৰিৱৰ্তে এটা সোণালী পোৱালিৰ উপাসনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁ আল-চামিৰীক নিৰ্বাসিত কৰে আৰু তেওঁৰ ভায়েক হাৰোণক এজন প্ৰকৃত আল্লাহৰ বাহিৰে আন যিকোনো উপাসনা কৰিবলৈ অনুমতি দিয়াৰ বাবে শাস্তি দিয়ে।
সমীৰীয়ে মুছাৰ শিষ্যসকলক সৰ্বশক্তিমানৰ কাষত থকা এটা নিম্ন পোৱালিৰ উপাসনা কৰিবলৈ প্ৰত্যাখ্যান কৰাৰ দ্বাৰা আল্লাহৰ অনুগ্ৰহ আৰু মুছা আৰু হাৰোণৰ প্ৰচাৰক স্পষ্টৰূপে খণ্ডন কৰিছিল।
সেয়েহে, সমীৰীৰ অবাধ্যতা যি ইবলিছ বা চয়তানৰ সৈতে একে, তেওঁক আল্লাহৰ পৰা কঘাতৰ শাস্তি প্ৰদান কৰিছিল।
৫৬ আয়াতত এইদৰে কোৱা হৈছে: "আমি ফাৰোক আমাৰ সকলো চিহ্ন দেখুৱাইছিলোঁ, কিন্তু তেওঁ সেইবোৰ অস্বীকাৰ কৰিছিল আৰু অস্বীকাৰ কৰিছিল।
" আয়াত ৮৫: ". কিন্তু আল্লাহে কৈছিল, 'আমি আপোনাৰ অনুপস্থিতিত আপোনাৰ লোকসকলক পৰীক্ষা কৰিছোঁ: সমীৰীয়ে তেওঁলোকক বিপথে পৰিচালিত কৰিছে।
' ৯৭ আয়াতত এইদৰে কোৱা হৈছিল: " এইদৰে কৈছিল: "আমাক আঁতৰাই নিয়ক! কিন্তু এই জীৱনত আপোনাৰ হ'ব যে আপুনি ক'ব, 'মোক স্পৰ্শ নকৰিব'; তদুপৰি আপুনি এনে এটা প্ৰতিশ্ৰুতি দিছে যি বিফল নহ'ব: এতিয়া তোমাৰ আল্লাহলৈ চাওক, যাৰ ভিতৰত আপুনি এজন নিষ্ঠাৱান উপাসক হ'ব: আমি নিশ্চিতভাৱে ইয়াক জ্বলন্ত জুইত গলি দিম আৰু ইয়াক সাগৰত বিয়পাই দিম!"
এই অধ্যায়ত ব্যৱহাৰ কৰা বিষয়বোৰৰ ভিতৰত আলাহই মুছাৰ আহ্বান কঢ়িয়ালে , ইজৰাইলসকলৰ প্ৰস্থান আৰু লোহিত সাগৰ পাৰ হোৱা , সোণালী পোৱালিৰ উপাসনা আৰু মানুহৰ পতন . অধ্যায়টোৰ মূল বিষয়বস্তু হৈছে আল্লাহৰ অস্তিত্বৰ বিষয়ে।
ছূৰা ২০-এ জেন মেকঅলিফৰ "দ্য কেমব্ৰিজ কম্পেনিয়ান টু দা কোৰআন" নামৰ কিতাপখনত এঞ্জেলিকা নিউৱিৰ্থৰ দ্বাৰা বৰ্ণনা কৰা কেইবাটাও বিষয়গত আৰু শৈলীগত আৰ্হি প্ৰদৰ্শন কৰিছে।
ইয়াৰ উপৰিও, ছূৰা ২০-এ ইয়াৰ কেন্দ্ৰীয় বিষয়বস্তুশক্তিশালী কৰিবলৈ "আঙুঠিৰ গাঁথনি" বুলি কোৱা হৈছে।
ইয়াৰ আৰম্ভণি আল্লাহই মুহাম্মাদক সম্বোধন কৰাৰ পৰা আৰম্ভ হয়, তাৰ পিছত আল্লহৰ কেইবাটাও বৈশিষ্ট্যতালিকাভুক্ত কৰে আৰু তেওঁক প্ৰশংসা কৰে।
আল-ৱাহিদীৰ মতে, আল্লাহই এই আয়াতটো মুহাম্মাদলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল কাৰণ কুৰাইশ্বে কৈ আছিল যে মুহাম্মাদ তেওঁলোকৰ ধৰ্ম ত্যাগ কৰাৰ বাবে দুখিত হৈছিল, আৰু আল্লাহই মুহাম্মাদক দুখ কৰিবলৈ কেৱল কোৰআন প্ৰেৰণ কৰিছিল।
এই শাখাটো আল্লাহৰ মহত্ত্বৰ ঘোষণাৰ সৈতে আৰম্ভ হয়, আৰু তাৰ পিছত আল্লাহৰ পৰা মুহাম্মাদলৈ আন এটা সম্বোধন।
যেতিয়া আল্লাহে আদমক সৃষ্টি কৰিছিল আৰু স্বৰ্গদূতসকলক তেওঁৰ সন্মুখত নমস্কাৰ কৰিবলৈ কৈছিল, তেতিয়া ইবলিছৰ বাহিৰে সকলোৱে নমস্কাৰ কৰা নাছিল।
কিন্তু, আদমে নিজৰ ভুলৰ বাবে অনুতাপ কৰিছিল আৰু আল্লাহৰ ক্ষমা বিচাৰিছিল, যাৰ বাবে আল্লাহে অৱশেষত তেওঁক ক্ষমা কৰিছিল।
প্ৰকাশ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ আগতে আবৃত্তি কৰিবলৈ খৰধৰ নকৰিব." ১১৬ আয়াতত এইদৰে কোৱা হৈছিল: "যেতিয়া আমি স্বৰ্গদূতসকলক কৈছিলোঁ, "আদমৰ আগত নমস্কাৰ কৰক,' তেতিয়া তেওঁলোকে এইদৰে কৈছিল।
" আয়াত ১২১-১২২: ". আদমে তেওঁৰ প্ৰভুক অমান্য কৰিছিল আৰু তেওঁক বিপথে পৰিচালিত কৰিছিল- পিছলৈ তেওঁৰ প্ৰভুয়ে তেওঁক ওচৰলৈ আনিছিল, অনুতাপ স্বীকাৰ কৰিছিল আৰু তেওঁক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
এই শাখাটোৱে পুনৰ কোৰআনৰ প্ৰকাশিত প্ৰকৃতিৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰে, আৰু বিচাৰ দিৱসৰ বিষয়ে আলোচনা কৰে।
বিচাৰদিৱসৰ এই বিৱৰণটো কোৰআনৰ এস্চাটোলজিকেল প্ৰকৃতিৰ এক উদাহৰণ, এঞ্জেলিকা নিউৱিৰ্থে বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি।
এই শাখাত মুছায়ে ফাৰোৰ সৈতে হোৱা সাক্ষাতৰ কাহিনী আৰু আল্লাহে মুছাৰ লোকসকলক কেনেকৈ পৰীক্ষা কৰিছিল সেই বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে।
মুছাক প্ৰথমতে আল্লাহে ফাৰোৰ ওচৰলৈ যাবলৈ দায়িত্ব দিছিল, যিয়ে ভুল কৰিছিল আৰু তেওঁক সঠিক পথ দেখুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
২৫-২৮ আয়াতত এইদৰে কোৱা হৈছে: "তেওঁ কৈছিল, মোৰ প্ৰভু, মোৰ হৃদয় মুকলি কৰক আৰু মোৰ বাবে মোৰ কামসহজ কৰি তুলিব।
" ১১১-১১২ আয়াতসমূহে এইদৰে কৈছিল: "যিসকলে দুষ্ট কাৰ্য্যৰ বোজা তৈয়াৰ কৰিছে তেওঁলোকে নিৰাশ হ'ব, কিন্তু যিসকলে ধাৰ্ম্মিক কাৰ্য্য কৰিছে আৰু বিশ্বাস কৰিছে তেওঁলোকৰ অন্যায় বা বঞ্চনাৰ কোনো ভয় নাই।
" ১১৩ আয়াত: "আমি কোৰআনক আৰবী ভাষাত পঠিয়াইছোঁ আৰু ইয়াত সকলো ধৰণৰ সতৰ্কবাণী দিছোঁ, যাতে তেওঁলোকে সাৱধান হ'ব পাৰে বা ই তেওঁলোকক মন দিব পাৰে।
ইয়াক "তাহা" নাম দিয়া হৈছে কিয়নো অধ্যায়টো আৰবী হৰফ মুকাত্তʿআত ৰ সৈতে আৰম্ভ হয়: যাক নবী মুহাম্মাদৰ এটা নাম বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
লাক্সেনবাৰ্গৰ দৃষ্টিভংগী হৈছে যে তা-হা আখৰবোৰ আচৰিত বা প্ৰশংসাৰ এক জ্ঞানীয় মধ্যস্থতা হ'ব: "আহা!" বা "ৱাও!" আৰামাইকত।
প্ৰকাশৰ সময় আৰু প্ৰাসংগিক পৃষ্ঠভূমিৰ বিষয়ে সম্পৰ্কে, ইয়াক পৰম্পৰাগতভাৱে দ্বিতীয় মক্কান যুগৰ পৰা মক্কান ছূৰা হ'ব বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
২-৩ আয়াতসমূহ: "আমি আপোনাক দুখ দিয়াৰ বাবে নহয়, কিন্তু যিসকলে আল্লাহক আচৰিত কৰি ৰাখে তেওঁলোকৰ বাবে স্মাৰক হিচাপে." ৮ আয়াত: "আল্লহ— তেওঁৰ বাহিৰে কোনো আল্লাহ নাই— আটাইতকৈ উৎকৃষ্ট নামবোৰ তেওঁৰ।
এই শাখাত আগতে কোৱা কথাবোৰ পুনৰ উল্লেখ কৰা হৈছে: যিসকলে আল্লাহক অনুসৰণ কৰে তেওঁলোকক পুৰস্কৃত কৰা হ'ব আৰু যিসকলে নকৰে তেওঁলোকক বিচাৰৰ দিনা শাস্তি দিয়া হ'ব।
আয়াত ১২৬: ". আপুনি আমাৰ আৱিষ্কাৰবোৰ আপোনাৰ ওচৰলৈ অহাৰ সময়ত উপেক্ষা কৰিছিল, সেয়েহে আজি আপোনাক উপেক্ষা কৰা হ'ব।
অধ্যায় থকা আটাইতকৈ পুৰণি জীৱিত পাণ্ডুলিপিটো হৈছে এটা কোৰআনীয় পাণ্ডুলিপি ০-২৫ এ.এইচ. তাৰিখৰ বাৰ্মিংহাম কোৰআন পাণ্ডুলিপিত লিখা বুলি চিনাক্ত কৰা মিঙ্গানা সংগ্ৰহত।
গাঁওবুঢ়া নাটকখন নাট্যকাৰ গোহাঞিবৰুৱাই বৃটিছৰ শাসনকালত “গাঁওবুঢ়া’’সকলৰ ক্ষেত্ৰত হোৱা লটিঘটি আৰু ঘৰুৱা জীৱনৰ দুশ-দুৰ্দশা কিছু হাস্যকৰ পৰিৱেশৰ মাজেৰে উপস্থাপন কৰিছে৷ নাটকৰ নায়ক ভোগমন আৰু নায়িকা ৰংদৈৰ সুখ-দুখৰ চিত্ৰই নাটখনিত প্ৰধানকৈ তুলি ধৰা হৈছে৷ ভোগমন বায়নৰ ল’ৰা আছিল যদিও কুলীৰ কাম কৰিবলগীয়া হোৱাত নিজৰ পৰিয়ালৰ মান ৰক্ষা কৰিবলৈ গাঁওবুঢ়াৰ বিষয়বাব ল’ব লগা হৈছিল৷ কিন্তু গাঁওবুঢ়া হোৱাৰ পিছত দিনে-ৰাতিয়ে অনাহাৰে খাটি থকাৰ পাছতো চাহাবৰ অৰ্দালী আদিৰ চক্ৰান্তত পৰি চাহাবৰ গালি খোৱা, ৰছদ তুলিবলৈ গৈ ৰাইজৰ নানা গালি-শপনি শুনিবলগীয়া হোৱা, ঘৰলৈ উভতি আহি আকৌ পত্নীৰ তিতা-কেঁহা মাত শুনা৷ ইমানৰ পাছতো ঘৰত দুবেলাদুসাজ খাবলৈ নাটে৷ শেষত খাজনা দিব নোৱৰা বাবে ভোগমনে ঘৰৰ সমস্ত বস্তু হেৰুৱাবলগীয়া হয়৷
গাঁওবুঢ়া পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাই লিখা এখন ধেমেলীয়া সামজিক নাটক৷ গাঁওবুঢ়া নাটক সম্পৰ্কে ড মহেশ্বৰ নেওগে কৈছে, “সুলিখিত গ্ৰাম্য কমেডী’’, ড হৰিশ্চন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্যই “কৰুণ ৰসসিক্ত সামাজিক নাট’’ আৰু ড সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাৰ মতে, “প্ৰহসনৰ লক্ষণ দুই এটা মিলে যদিও বেছিভাগ লক্ষণ লঘু কমেডীৰ লগতহে মিলে কাৰণে “গাঁওবুঢ়া’’ক কমেডী বুলিলে বোধকৰো ভুল নহ’ব৷’’
গোহাঞিবৰুৱাই নিজেও নাটকখনক ধেমেলীয়া নাটক বোলা নাই৷ নাটকৰ পাতনিত তেওঁ লিখিছে, “আধুনিক অসমীয়া সমাজৰ আদিছোৱাত চৰকাৰী কৰ্ম্মচাৰী গাঁওবুঢ়াৰ ’অনাহাৰী’ বিষয়ববীয়া খাটনি বিষয়ক ৰহস্যই এই লেখকৰ অন্তৰত, লৰাকালত সদায় কৌতুহল জন্মাইছিল৷ সেই ৰহস্যৰ আৰ্হি ৰাইজৰ আগত দাঙি ধৰাই এই সামাজিক নাটক লিখিবলৈ লোৱাৰ আগ উদ্দেশ্য৷’’
নাটকখন মুঠ পাঁচটা অঙ্কত বিভক্ত৷ প্ৰধান মহিলা চৰিত্ৰ চাৰিগৰাকী; অমিলা, ৰংদৈ, জেতুকী আৰু ভেলেউকে ধৰি কেইবাগৰাকী লিগিৰী আৰু চাৰিজন গাঁওবুঢ়াৰ লগতে মৌজাদাৰ, মণ্ডল, থানাৰ দাৰোগা, মহকুমাৰ ইংৰাজ বিষয়া ইয়ং চাহাবকে ধৰি সৰু সৰু কেইবাটাও পুৰুষ চৰিত্ৰৰে পাঁচটা অঙ্কত কেইবাটিও দৃশ্যৰে বিভক্ত গাঁওবুঢ়া নাটকখন মুঠ বাসত্তৰ পৃষ্ঠাত ৰচনা কৰা হৈছে৷
হৰিদেৱক শংকৰদেৱৰ বয়োজ্যেষ্ঠ আৰু জ্ঞানজ্যেষ্ঠ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ ব্ৰাহ্মণ্যবাদীৰ অপপ্ৰয়াস
ব্ৰাহ্মণ্যবাদৰ ক’লীয়া ডাৱৰ আৰু অসম হৈছে অসমীয়া শিক্ষাবিদ, লেখক, সমালোচক ময়ূৰ বৰাৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন।
লেখকে গ্ৰন্থখন পীতাম্বৰ দেৱগোস্বামী আৰু কৰ্মবীৰ চন্দ্ৰনাথ শৰ্মালৈ উছৰ্গা কৰি এনেদৰে লিখিছে, "অসমৰ দুই ক্ষণজন্মা পুৰুষ পীতাম্বৰ দেৱগোস্বামী আৰু কৰ্মবীৰ চন্দ্ৰনাথ শৰ্মা- যাৰ জন্ম হৈছিল দুটা নৈষ্ঠিক ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত আৰু যাৰ উদাৰ, প্ৰগতিশীল চিন্তা আৰু কৰ্মৰাজিয়ে অসমৰ আকাশ পোহৰাই তুলিছিল, সেই দুজন পুণ্যাত্মাৰ পবিত্ৰ সোঁৱৰণত মোৰ এই গ্ৰন্থখন উছৰ্গা কৰিবলৈ পাই মই হ'লো ধন্য.।
" কিতাপখন সম্পৰ্কে ড হীৰেন গোহাঁইৰ মন্তব্য এনেধৰণৰ,"জাতিভেদ ব্ৰাহ্মণ্যবাদৰ প্ৰধান আৰু অতিশয় ক্ষতিকৰ বৈশিষ্ট্য।
অসংখ্য 'ধৰ্মশাস্ত্ৰ' আছিল ব্ৰাহ্মণ্যবাদৰ আদৰ্শগত আধাৰ- যাৰ ভিতৰত মনুঅসংহিতা সৰ্বপ্ৰধান।
আজিলৈকে ব্ৰাহ্মণ্যবাদৰ প্ৰভাৱ আৰু তাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা সংগ্ৰামৰ মনোজ্ঞ বিৱৰণ ময়ূৰ বৰাই দাংই ধৰিছে।
সাধাৰণ জ্বৰ-কাঁহ, পেটৰ অসুখ, পানী লগা, বিষ আদি ৰোগৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰকৃতি প্ৰদত্ত সামগ্ৰী যেনে মৌ, তুলসী, আমলখি, আদা, শিলিখা, ভোমোৰা, অশ্বগন্ধা, তেঁতেলী, মানিমুনি, মধুৰীআমৰ কোঁহ, চিৰতা, নানান তৃণ, কেঁচা হালধি আদি ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা ৰোগ নিৰাময় সম্ভৱ।
হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ আৰু ঘোঁৰা নিদান নামৰ পৌৰাণিক গ্ৰন্থ দুখনত ক্ৰমে হাতী আৰু ঘোঁৰাৰ বিভিন্ন ৰোগৰ লক্ষণ আৰু তাৰ প্ৰতিকাৰ বা আৰোগ্যৰ উপায় দিয়া আছে।
থলুৱা ঔষধ বা পাৰম্পৰিক ৰোগ নিৰাময় বিধি সমূহ সাধাৰণতে এটা সম্প্ৰদায়, পৰিয়াল আৰু ব্যক্তিৰ জৰিয়তে মৌখিকভাৱে প্ৰচলিত হয়।
এক প্ৰদত্ত সংস্কৃতিৰ ভিতৰত, থলুৱা ঔষধজ্ঞানৰ উপাদানবোৰ বহুতে বিস্তাৰিতভাৱে জানিব পাৰে, বা আৰোগ্যকাৰীৰ এক নিৰ্দিষ্ট ভূমিকাত থকা লোক যেনে শ্বামান বা ধাইৰ দ্বাৰা সংগ্ৰহ আৰু প্ৰয়োগ কৰা হয়।
তিনিটা কাৰকে আৰোগ্যকাৰীৰ ভূমিকাক বৈধতা প্ৰদান কৰে – তেওঁলোকৰ নিজৰ বিশ্বাস, চিকিৎসা পদ্ধতি একোটাৰ সফলতা আৰু সম্প্ৰদায়ৰ বিশ্বাস।
যেতিয়া কোনো থলুৱা ঔষধৰ ওপৰত নিৰ্ধাৰিত দাবীবোৰ এটা সংস্কৃতিৰ দ্বাৰা প্ৰত্যাখ্যান কৰা হয়, সাধাৰণতে তিনি প্ৰকাৰৰ অনুসৰণকাৰীয়ে ইয়াৰ ব্যৱহাৰৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখে– যিসকল এই ঔষধৰ উদ্ভাৱনৰ সৈতে জড়িত আৰু সামাজিকীকৰণৰ দ্বাৰা এই ঔষধৰ স্থায়ী বা অস্থায়ী বিশ্বাসী হয়।
বা সংকটৰ সময়ত এনে ঔষধ প্ৰয়োগে ৰোগ নিৰাময় কৰিব পাৰে বুলি আশা ৰাখে আৰু যিসকলে সম্পূৰ্ণ পদ্ধতি বা প্ৰক্ৰিয়াৰ বিপৰীতে কেৱল নিৰ্দিষ্ট এক দিশত বিশ্বাস ৰাখে।
বিভিন্ন সমাজত কোনো ৰোগ ব্যাধিৰ উৎপত্তিৰ কাৰণ নিৰ্ণয় কৰিবলৈ গৈ পোনতে গনকৰ দ্বাৰা মঙল বা ঠিকনা চোওৱা, বেজৰ দ্বাৰা জৰা-ফুঁকা কৰা, মুখলগা আদিৰ কাৰণে পানী জাৰি দিয়া আদি বিভিন্ন বিশ্বাস প্ৰচলিত হৈ আছে।
মঙল বা ঠিকনা চোওৱা মঙলতী বা সৰবজানে কড়ি বা ৰেখা আদিৰ সহায়ত যাদুমূলক আচৰণৰদ্বাৰা কোনজন দেৱতা বা কোনজনী দেৱীৰ, অথবা কোন অপদেৱতা বা অপদেৱীৰ যোগত ৰোগ-ব্যাধি হৈছে তাৰ নিৰ্ণয় কৰি সেই দেৱতাক বা দেৱীক বা অপদেৱতাক বা অপৱেৱীক পূজা-উপাসনা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
ৰোগ, অপায়-অমংগল নাইকিয়া কৰিবলৈ স্থানীয় দেৱ-দেৱী যেনে মনসা বা বিষহৰি, শীতলা কালী, দুৰ্গা, শিৱ, বাথৌ, বিষ্ণু আদি দেৱ-দেৱীৰ পূজা কৰা হয়।
তেনেদৰে ৰোগৰ নিৰাময় কামনা কৰি বিভিন্ন অপদেৱতাক আৰু অপদেৱীক পূজা কৰাৰ পৰম্পৰা পৃথিৱীৰ বিভিন্ন জাতি জনজাতিৰ মাজত প্ৰচলিত হৈ আছে।
এই অপদেৱতা আৰু অপদেৱীৰ ভিতৰত কুবেৰ, জলকুবেৰ, থলকুবেৰ, খেতৰ, খেতৰী, মুৰাকণ, যথ, যখিনী আদি উল্লেখযোগ্য।
ঘৰুৱা প্ৰতিকাৰৰ এটা অধিক জনপ্ৰিয় উদাহৰণ হ'ল চৰ্দি বা মৃদু জ্বৰৰ দৰে শ্বাসতন্ত্ৰৰ সংক্ৰমণৰ চিকিৎসাৰ বাবে মুৰ্গীৰ চুপৰ ব্যৱহাৰ।
ঘৰুৱা প্ৰতিকাৰৰ অন্যান্য উদাহৰণবোৰৰ ভিতৰত কাঁহ প্ৰতিকাৰৰ বাবে মৌ জোলৰ সৈতে তুলসীৰ ৰসৰ ব্যৱহাৰ কৰা, সৰু ল'ৰা-ছোৱালীৰ পেলু হ'লে চিৰতা বা বাহক পাতৰ ৰস পি খোৱা, শৌচ ভাল হ'বলৈ অমিতা, ভীমকলৰ ব্যৱহাৰ কৰা।
আগৰ সময়ত, মাতৃসকলে পৰিয়ালৰ লোকৰ গুৰুতৰ অসুখৰ বাহিৰে সকলো বোৰ সাধাৰণ ৰোগৰ নিৰাময়ৰ বাবে ঘৰুৱা পথ্য তৈয়াৰ কৰি খুৱাইছিল।
লিখিত তথ্যৰ ভিতৰত, বনৌষধিৰ অধ্যয়ন প্ৰাচীন চুমেৰিয়ানসকলৰ ৫০০০ বছৰ পুৰণি, যিয়ে উদ্ভিদৰ বাবে সুপ্ৰতিষ্ঠিত ঔষধি ব্যৱহাৰৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছিল।
প্ৰাচীন ইজিপ্তীয় ঔষধত ১৫৫২ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ এবাৰচ পেপাইৰাছে লোক প্ৰতিকাৰ আৰু যাদুকৰী চিকিৎসা পদ্ধতিৰ এখন তালিকা লিপিবদ্ধ কৰিছিল।
পুৰণি নিয়মত স্বাস্থ্য সম্পৰ্কীয় উপবাসৰ সন্দৰ্ভত ভেষজ ব্যৱহাৰ আৰু এই ভেষজৰ খেতিৰ কথাও উল্লেখ কৰা হৈছে।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১ম সহস্ৰাব্দত প্ৰাচীন ভাৰতীয় ভেষজ বিশেষজ্ঞ যেনে চৰক আৰু সুশ্ৰুতৰ দ্বাৰা আয়ুৰ্বেদত ব্যৱহৃত বহুতো বনৌষধি আৰু খনিজ পদাৰ্থৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছিল।
ৰোগ-ব্যাধি নিৰায়মৰ বাবে বেজ বা কবিৰাজে স্তুতিমূলক আৰু ধম্‌কিসূচক মন্ত্ৰ প্ৰয়োগ কৰি যাদুমুলক ক্ৰিয়া সম্পাদন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
কিছুমান মন্ত্ৰৰ দ্বাৰা কল্যাণ কামনা কৰাৰ উপৰি আনলোকৰ অকল্যাণ অপায়-অমংগল কামনাৰে মন্ত্ৰ প্ৰয়োগ কৰি, তাবিজ আদিৰ সহায়ত ৰোগীৰ ৰোগ-ব্যাধি নিৰোগী মানুহৰ গালৈ প্ৰেৰণ কৰিব পাৰি বুলিও জনসমাজত বিশ্বাস প্ৰচলিত।
অসমৰ জনজাতীয় লোক সকলে খেতিপথাৰত ছোঁ আৰি খেতিদৰা মানুহৰ নজৰৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিব পাৰি বুলি বিশ্বাস কৰে।
বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে নৃতত্ত্ববিদসকলে ক্ষেত্ৰ অধ্যয়নৰ জৰিয়তে পৃথিৱীৰ বিভিন্ন সমাজ আৰু সংস্কৃতি সম্বন্ধে তথ্য সংগ্ৰহ কৰি ফুৰোঁতে বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মাজত প্ৰচলিত এইধৰণৰ লোক-চিকিৎসা কথা পোহৰলৈ আহে।
প্ৰখ্যাত ইংৰাজ চিকিৎসক আৰু নৃতত্ত্ববিদ . এ ১৯২৮ চনতে পোন প্ৰথমে পৰম্পৰাগত চিকিৎসাৰ বিষয়ে চিন্তা-চৰ্চা কৰে।
তেওঁলোকে এই কথাও জানিব পাৰিছিল যে আদিম চিকিৎসা পদ্ধতিৰ লগত অকল সাধাৰণ চিকিৎসা পদ্ধতিয়ে জড়িত নাথাকে তাৰ লগত ধৰ্ম আৰু যাদুবিদ্যাও অংগাংগীভাৱে জড়িত থাকে।
বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই উল্লেখ কৰিছে যে "পৰম্পৰাগত ঔষধ বা পদ্ধতিৰ অনুপযুক্ত ব্যৱহাৰে নেতিবাচক বা বিপদজনক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে" আৰু পৰম্পৰাগত ঔষধ প্ৰণালীৰ দ্বাৰা ব্যৱহৃত এনে পদ্ধতি আৰু ঔষধি উদ্ভিদৰ কাৰ্যকাৰীতা আৰু সুৰক্ষা নিৰ্ণয় কৰিবলৈ অধিক গৱেষণাৰ প্ৰয়োজন।
ইয়াৰ ফলস্বৰূপে, বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহক সক্ৰিয় নীতি বিকশিত কৰাত আৰু কাৰ্য পৰিকল্পনা ৰূপায়ণত সহায় কৰিবলৈ ন বছৰীয়া ৰণনীতি ৰূপায়ণ কৰিছে যি জনসাধাৰণক স্বাস্থ্যৱান কৰি ৰখাত পৰম্পৰাগত ঔষধৰ ভূমিকা শক্তিশালী কৰিব।
লোক-চিকিৎসা বিধিৰ পোনপটীয়াভাৱে আধুনিক চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ধ্যান ধাৰণাৰ সৈতে সম্পৰ্ক নাই; ই পৰম্পৰাগত বা থলুৱা চিকিৎসা।
মানৱ জীৱন আৰু সমাজৰ আৰম্ভণিৰেপৰা মানুহে নিজৰ আৰু পোহনীয়া জীৱ জন্তুৰ ৰোগ নিৰায়মৰ ব্যৱস্থা কৰিবলগীয়া হৈছিল আৰু এইদৰে লোক ঔষধ বা লোক চিকিৎসা আৰম্ভ হৈছিল।
ঘৰুৱা প্ৰতিকাৰ হৈছে কিছুমান মচলা, বনৌষধি, পাচলি বা অন্যান্য সাধাৰণ সামগ্ৰী ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা ৰোগ আৰোগ্য কৰাৰ এক চিকিৎসা।
এই পথ্যৰ দ্বাৰা সন্দেহৰ অৱৰ্তত থকা ৰোগৰ চিকিৎসা সাধাৰণতে স্থানীয় সাধাৰণ লোকৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা হয়।
এনে বহুতো চিকিৎসা কেৱল পৰম্পৰা বা অভ্যাসৰ ফলস্বৰূপে বা প্লেচিবো প্ৰভাৱ প্ৰেৰিত কৰাত কাৰ্যকৰী হোৱাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
লোকচিকিৎসা বা পৰম্পৰাগত চিকিৎসা ত পৰম্পৰাগত জ্ঞানৰ চিকিৎসাগত দিশবোৰ অন্তৰ্ভুক্ত থাকে যি সমূহ আধুনিক ঔষধৰ যুগৰ আগতে বিভিন্ন সমাজৰ লোক বিশ্বাসৰ মাজত প্ৰজন্মজুৰি বিকশিত হৈছিল।
লোকচিকিৎসা বুলিলে ৰোগ সম্পৰ্কিত সকলো বিশ্বাস, ৰীতি-নীতি, ধ্যান-ধাৰণা তথা ৰোগ নিৰাময় আৰু আৰোগ্য বা প্ৰতিকাৰৰ অৰ্থে গ্ৰহণ কৰা বিবিধ ব্যৱস্থা আৰু দ্ৰব্যৰ সমস্ত দিশ সামৰি লোৱা হয়।
বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই পৰম্পৰাগত ঔষধক "বিভিন্ন সংস্কৃতিৰ থলুৱা তত্ত্ব, বিশ্বাস আৰু অভিজ্ঞতাৰ ওপৰত আধাৰিত জ্ঞান, দক্ষতা আৰু অনুশীলনৰ মুঠ যোগফল" বুলি সংজ্ঞায়িত কৰে।
স্বাস্থ্য ৰক্ষণাবেক্ষণৰ লগতে শাৰীৰিক আৰু মানসিক ৰোগ প্ৰতিৰোধ, ৰোগ নিৰ্ণয়, স্বাস্থ্যৰ উন্নতি বা চিকিৎসাত এই চিকিৎসা পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
কিছুমান এছিয়ান আৰু আফ্ৰিকান দেশত, জনসংখ্যাৰ ৮০% পৰ্যন্ত লোকে তেওঁলোকৰ প্ৰাথমিক স্বাস্থ্য সেৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ বাবে পৰম্পৰাগত ঔষধৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
ৰজা আৰু বৰফুকনৰ সিদ্ধান্তৰ কথা শুনি হেমো আইদেউ কান্দোনত ভাঙি পৰিল৷ অচিন অজান দেশলৈ নাযাওঁ বোলাত উপায়ন্তৰ হৈ দেখাত শুৱনী আন এগৰাকী লিগিৰী ছোৱালীকে হেমোৰ দৰে সজাই-পৰাই আ-অলংকাৰ দি মান সেনালৈ দিবলৈ গোপনে সিদ্ধানত লৈছিল যদিও কেনেবাকৈ মান সেনাই গম পাই “তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াৰ তিনি পুতেক আৰু বৰফুকনৰ ল’ৰা, এইসকলে দোলাৰ নালত ধৰি ভিতৰৰ পৰা যদি আইদেউক উলিয়াই আনি দিয়ে, তেনেহ’লে আমি আইদেউক নিম, নহ’লে নিনিওঁ’’ বুলি জেদ ধৰিলে৷ তেওঁলোকে জানিছিল, ডাঙ্গৰীয়া বা বৰফুকনৰ পুতেকে কুঁৱৰীৰ দোলা দাঙি ধৰিলেও কোনো লিগিৰীক দোলাত লৈ দোলা কান্ধত নুঠায়৷
মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ পিছতে অসমলৈ অহা মান সেনাই উপযুক্ত পাৰিশ্ৰমিক নাপাই দেশত উৎপাত-অত্যাচাৰ কৰিবলৈ ধৰাত উপায়ন্তৰ হৈ আহোম ৰহা চন্দ্ৰকান্ত সিংহ আৰু বদন বৰফুকনৰ মাজৰ আলোচনামৰ্মে মান সৈন্যৰ সৈতে সন্ধি কৰা যো-জা কৰা হয়৷ এই উদ্ধেশ্যে আন আন সা-সম্পত্তি, ধন-দৌলতৰ লগতে সুন্দৰী কন্যা হেমো আইদেউক মানৰজা বডোফাইলৈ আগবঢ়োৱাৰ সিদ্ধান্ত কৰে৷
মান সেনাৰ চতুৰালি দেখি আহোম ৰজা আৰু বৰফুকনকে ধৰি আন ডা-ডাঙৰীয়াসকল অবাক হ’ল আৰু দেশ ৰক্ষাৰ খাতিৰত হেমোকে পঠিয়াবলৈ মনস্থ কৰিলে৷ হেমো আইদেৱে খম আৰু আৱেগত প্ৰতিবাদ কৰিলে৷ “বাহুবলেৰে যদি সিংহাসন ৰাখিব নোৱাৰা কিহৰ ৰজা?
হেমো বা ভামো আইদেউ আহোমৰ তুংখুঙীয়া ফৈদৰ এগৰাকী কুঁৱৰী আছিল৷ তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল বগা কোঁৱৰ৷ বগা কোঁৱৰ চাৰিং ৰজাৰ ডালৰ আছিল৷ হেমো আইদেউক মান ৰজা বডোফাইলৈ দি মানৰ সৈতে আহোমৰ সন্ধি কৰা হৈছিল৷ হেমো আইদেউ দেখাত বৰ শুৱনী আছিল৷ তেওঁৰ গাৰ বৰণ “হেম’’ অৰ্থাৎ সোণৰ দৰে আছিল বাবে তেওঁক ’হেমো’ বুলি মতা হৈছিল৷
সাহিত্যত লিখন শৈলী বা লিখাৰ শৈলী হৈছে কোনো ব্যক্তি, যুগ, বিদ্যালয় বা জাতিৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ভাষাত চিন্তা প্ৰকাশ কৰাৰ ধৰণ।
ব্ৰাইয়ান ৰেইৰ মতে, শৈলী হৈছে এক বহল চিন্তা, যিয়ে "পাঠকৰ সৈতে, পাঠ্য, লেখকসকলে কৰা ব্যাকৰণগত পছন্দ, কিছুমান প্ৰসংগত নীতি-নিয়ম মানি চলাৰ গুৰুত্ব আৰু আন কিছুমানত সেইবোৰৰ পৰা বিচ্যুত হোৱাৰ গুৰুত্ব, প্ৰকাশৰ সামাজিক পৰিচয়, আৰু দৰ্শকৰ ওপৰত বিশেষ যন্ত্ৰৰ আৱেগিক প্ৰভাৱ।
এইদৰে, শৈলী হৈছে এনে এটা শব্দ যিয়ে একে সময়তে ব্যক্তিৰ লিখাৰ অভ্যাসৰ একক দিশ বা এক বিশেষ নথি-পত্ৰ আৰু যিবোৰ দিশক বুজাব পাৰে ব্যক্তিগত লেখকৰ বহু ওপৰলৈ যাব লাগে।
বানান, ব্যাকৰণ আৰু বিৰাম চিহ্নৰ প্ৰয়োজনীয় উপাদানসমূহৰ বাহিৰেও লিখাৰ শৈলী হৈছে শব্দৰ বাছনি, বাক্য গঠন আৰু অনুচ্ছেদৰ গঠন, যিবোৰ অৰ্থ ফলপ্ৰসূভাৱে প্ৰকাশ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
পূৰ্বৰবোৰক নিয়ম, উপাদান, প্ৰয়োজনীয় বস্তু, যান্ত্ৰিকতা বা হাতপুথি বুলি কোৱা হয়; পিছৰবোৰক শৈলী বা অলংকাৰ বুলি কোৱা হয়।
প্ৰতিষ্ঠিত ইংৰাজী ব্যৱহাৰৰ পৰা আহৰণ কৰা নিয়মসমূহ মানি চলিলেও এজন লেখকৰ এটা ধাৰণা কেনেকৈ প্ৰকাশ কৰিব লাগে তাৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট নমনীয়তা থাকে।
লেখকৰ দক্ষতা, জ্ঞান বা ক্ষমতা প্ৰদৰ্শন কৰা;, যদিও এই দিশবোৰ লেখকৰ ব্যক্তিগত শৈলীৰ অংশ হ’ব পাৰে।
য়হৰ অন্যান্য কামসমূহৰ ভিতৰত আছে মেম’ৰছ অফ এ গেইছা , ৰেইন অৱ এচেছিনছ , কুং ফু পাণ্ডা টু , ক্ৰাউচিং টাইগাৰ, হিডেন ড্ৰেগন: ছৰ্ড অৱ ডেষ্টিনি , আৰু দ্য লেডী , য’ত তেওঁ আং চান চ্যু কিৰ চৰিত্ৰটি ৰূপায়ণ কৰিছিল।
মিচেলে ৰোমাণ্টিক কমেডী ক্ৰেজি ৰিচ এছিয়ানছ আৰু লাষ্ট খ্ৰীষ্টমাছ , আৰু মাৰ্ভেল চিনেমাটিক ইউনিভাৰ্ছৰ ছবি শ্বাং-চি এণ্ড দ্য লেজেণ্ড অফ দ্য টেন ৰিংছ ত সহ অভিনেত্ৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
দূৰদৰ্শনত, ২০১৭ চনৰ পৰা ২০২০ চনলৈ বিজ্ঞান কল্পকাহিনী শৃংখলা ষ্টাৰ ট্ৰেক: ডিস্কভাৰীত য়হই এটি পিৰিয়দিক চৰিত্ৰ কৰিছিল, আৰু কল্পনামূলক মিনিচিৰিজ দ্য উইচাৰ: ব্লাড অৰিজিন তো তেওঁক দেখা গৈছিল।
২০২২ চনত, মিচেলে কল্পবিজ্ঞান চলচ্চিত্ৰ এভৰিথিং এভ্ৰিহোৱেৰ অল এট ৱানছত কৰা অভিনয়ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ গ’ল্ডেন গ্লৱ বঁটা লাভ কৰে আৰু ২০২৩ বৰ্ষত একেখন চলচ্চিত্ৰৰ বাবে একে শিতানত একাডেমী বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী এছিয়ান তথা মালয়েছিয়ান অভিনেত্ৰী হিচাপে সমালোচকৰ দ্বাৰা প্ৰশংসিত হৈছে।
তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক চলচ্চিত্ৰসমূহত তেওঁ মিচেল খান নামেৰে অভিনয় কৰিছিল, হংকঙৰ একচন চলচ্চিত্ৰৰ এটি শৃংখলাত অভিনয় কৰাৰ পিছত ১৯৯০ ৰ দশকত ইয়েছ, মেডাম , পুলিচ ষ্ট’ৰি থ্ৰী: চুপাৰকপ আৰু হলি ৱেপন আদি চলচ্চিত্ৰৰ জৰিয়তে মিচেলে খ্যাতি লাভ কৰিছিল য’ত তেওঁ নিজৰ ষ্টাণ্ট প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
তেওঁ জেমছ বণ্ডৰ ছবি টুমৰু নেভাৰ ডাইজ আৰু এং লীৰ মাৰ্চিয়েল আৰ্ট ছবি ক্ৰাউচিং টাইগাৰ, হিডেন ড্ৰেগন ত কৰা অভিনয়ৰ বাবে আন্তৰ্জাতিক স্বীকৃতি লাভ কৰে।
চলচ্চিত্ৰ পৰ্যালোচনা একত্ৰীকৰণ ৱেবছাইট ‘ৰটেন টমেট'ছে’ তেওঁক ২০০৮ চনত সৰ্বকালৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ একচন নায়িকা হিচাপে স্থান দিছিল।
১৯৯৭ চনত তেওঁক ‘পিপ’ল’ আলোচনীয়ে ‘ফিফটি মষ্ট বিউটিফুল পিপ’ল অৱ দ্য ৱৰ্ল্ড’ ৰ এগৰাকী হিচাপে বাছনি কৰে, আৰু ২০০৯ চনত একেখন আলোচনীয়ে তেওঁক ‘থাৰ্টি ফাইভ অল টাইম স্ক্ৰীণ বিউটি’ তালিকাত স্থান দিয়ে।
২০২২ চনত ‘টাইম’ আলোচনীয়ে তেওঁক ‘আইকন অফ দা ইয়েৰ’ সন্মান দিয়াৰ লগতে ইয়াৰ বাৰ্ষিক তালিকাত বিশ্বৰ ১০০ জন আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিৰ এজন হিচাপে নামাকৰণ কৰে।
প্ৰথম কাণ্ড স্বৰ্গদী কাণ্ড স্ব, অভ্য, স্বৰ্গ, নাকা, ত্ৰিদিব, ত্ৰিদাসালয়, আদি বিভিন্ন নাম বৰ্ণনা কৰি ’স্বৰব্যায়াম স্বৰ্নাথথ্ৰিদিত্ৰালয়.’ শ্লোকৰ দ্বাৰা আৰম্ভ হৈছে৷ দ্বিতীয় শ্লোক, "অমৰ, নিৰ্জৰ, দেৱ," দেৱতা আৰু দেৱতাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা বিভিন্ন শব্দৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
পাছৰ শ্লোকত ব্ৰহ্ম, বিষ্ণু, বাসুদেৱ, বালাৰাম, কামদেৱ, লক্ষ্মী, কৃষ্ণ, শিৱ, ইন্দ্ৰ আদি বিভিন্ন নাম পোৱা যায়।
যদিও অমৰসিংহক বৌদ্ধ বুলি গণ্য কৰা হয়, তথাপিও অমৰকোষত সাম্প্ৰদায়িকতাৰ উত্থান সেই সময়ছোৱাত প্ৰতিফলিত হয়।
অমৰকোষত প্ৰচলিত অৰ্থত অভিধান নহয়৷ ইয়াত সৰল পদ্যত এহেজাৰ পাঁচশ শ্লোক আছে, যিবোৰ সহজেই মুখস্থ কৰিব পাৰি৷ এইখন তিনিটা কাণ্ডত বিভক্ত বাবে ইয়াক ত্ৰিকাণ্ডও বোলা হয়৷ প্ৰথম কাণ্ড “স্বৰ্গদী কাণ্ড’’ত স্বৰ্গ আৰু দেৱতা সম্পৰ্কিত শব্দ, দ্বিতীয় কাণ্ডত “ভাবাৰ্বাদী কাণ্ড’’ত পৃথিৱী, নগৰ, প্ৰাণী আৰু মানুহ সম্পৰ্কীয় শব্দ আৰু তৃতীয় কাণ্ড “সামান্যাদী কাণ্ড’’ত ব্যাকৰণ আৰু বিবিধ সম্পৰ্কীয় শব্দ আছে৷
অমৰসিংহক নৱৰত্নমালাৰ অন্যতম মণি হিচাপে বিক্ৰমাদিত্যৰ ‘কীৰ্তিগাথা’ৰ সৈতে জড়িত কৰা হৈছে কাৰণ অমৰকোষে সেই যুগত অভিধানৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰিছিল।
বেছিভাগ গাথাই ত্ৰিপিটকৰ বিভিন্ন অংশৰ পৰাই সংগ্ৰহ আৰু বুদ্ধবচন বুলি কোৱা হ'লেও বহু গাথা হিন্দু আৰু জৈন ধৰ্মশাস্ত্ৰৰ লগত সম্পৰ্কযুক্ত; সেয়েহে এইবোৰ বিভিন্ন উৎসৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা বুলি ক'ব পাৰি।
বিভিন্ন উৎসৰ পৰা নীতি-নৈতিকতামূলক কথা সংগ্ৰহ কৰি জনসাধাৰণৰ সু-উচ্চ জীৱন-যাপনৰ অৰ্থে জনসাধাৰণৰ মাজত নৈতিক আৰু আধ্যাত্মিক জ্ঞান প্ৰচাৰ কৰাই এই সংকলনৰ মূল লক্ষ্য আছিল।
ধৰ্ম অৰ্থাৎ নীতি-নৈতিকতামূলক পথ লাভৰ উপায় অৰ্থতে ইয়াত সন্নিবিষ্ট গাথাসমূহক একেলগে ‘ধৰ্ম্মপদ' বুলি কোৱা হৈছে।
প্ৰাচীন কালতে সংস্কৃত অথবা বৌদ্ধসংস্কৃতৰ আধাৰত চীনীয়, তিব্বতী আদি ভাষাতো অনূদিত হৈ প্ৰচাৰ হৈছিল।
বৌদ্ধধৰ্ম গ্ৰন্থৰ ভিতৰুৱা যদিও ইয়াত সন্নিবিষ্ট বাণীসমূহ সম্প্ৰদায়গত ধৰ্মৰ আদৰ্শৰ পৰা উৰ্ধত অৱস্থান কৰিছে।
ছিষ্টাৰ্ছ ইন ইছলাম ইছলাম আৰু সাৰ্বজনীন মানৱ অধিকাৰৰ পৰিসৰৰ ভিতৰত মহিলাৰ অধিকাৰৰ প্ৰসাৰৰ বাবে প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ মালয়েছিয়াৰ এটা নাগৰিক সমাজৰ সংগঠন।
কোৰাণে নিৰ্ধাৰিত কৰা সমতা, ন্যায় আৰু স্বাধীনতাৰ নীতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি মুছলমান মহিলাৰ অধিকাৰৰ প্ৰসাৰৰ বাবে সংগঠনটোৱে প্ৰচেষ্টা চলায়।
সংগঠনটোৰ কাম-কাজে ইছলামৰ নামত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্যমূলকভাবে তৈয়াৰ কৰ প্ৰত্যাহ্বানমূলক আইন আৰু নীতিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
তেনেদৰে ই মালয়েছিয়াৰ ইছলামিক পৰিয়াল আৰু শ্বৰীয়ত আইনসমূহে সামৰি লোৱা বহুবিবাহ, বাল্যবিবাহ, মৰেল পুলিচিং, ইছলামিক আইনী তত্ত্ব আৰু বিধিশাস্ত্ৰ, হিজাব আৰু বিনয়, মহিলা বিৰুদ্ধে হিংসা, হুদুদ আদি বিষয়সমূহৰ সৈতেও মোকাবিলা কৰে।
মুফাচিৰাহৰ দক্ষতাৰ জৰিয়তে আমিনা ৱাদুদ গোটটোৱে কোৰনিক হাৰ্মেনিউটিকছৰ এক আৰ্হিৰ সৈতে সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত আছিল, যিয়ে সামগ্ৰিকভাৱে বিশেষকৈ কোৰানৰ ছূৰাবোৰৰ সামাজিক-ঐতিহাসিক প্ৰেক্ষাপট পৰীক্ষা কৰিছিল।
গোটটোৱে পাঠৰ ভাষা আৰু ইয়াৰ বাক্য আৰু ব্যাকৰণগত গাঁথনি পৰীক্ষা কৰিছিল আৰু ই ইয়াৰ বৈশ্বিক দৃষ্টিভংগী বুজিবলৈ সামগ্ৰিকভাৱে পাঠটো চাইছিল।
তেওঁলোকৰ জ্ঞানৰ দ্বাৰা শক্তিশালী হৈ মহিলাসকলে, ইছলামে মহিলাৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্যমূলক আচৰণ কৰাৰ যি প্ৰভাৱশালী বিশ্বাস আছে, সেই বিশ্বাসক চূৰ্ণ-বিচূৰ্ণ কৰাৰ প্ৰসায়ত তেওঁলোকৰ তথ্যসমূহ ৰাইজৰ মাজলৈ লৈ গৈছিল।
এই কাৰ্য্যকলাপসমূহৰ এই দৃঢ় বিশ্বাস অন্তৰনিহিত হৈ আছিল যে, এখন উন্নত সমাজৰ দিশত কাম কৰা সংশ্লিষ্ট গোট হিচাপে এছ.আই.এছে দেশৰ বৃহত্তৰ মানৱ অধিকাৰ আৰু গণতান্ত্ৰিক আন্দোলনৰ পৰা নিজকে পৃথক কৰিব নোৱাৰে।
লিংগ ন্যায়ৰ বাবে এটা আন্দোলন অৱশ্যেই বৃহত্তৰ মানৱ অধিকাৰ আন্দোলনৰ অংশ হ’ব লাগিব বা তাক ওলোটাকৈও কব পাৰি।
গণতান্ত্ৰিক স্থানৰ সুৰক্ষা আৰু সম্প্ৰসাৰণে এখন নাগৰিক সমাজক "মালয়েছিয়াৰ সংবিধানৰ মৌলিক স্বাধীনতা বজাই ৰাখিবলৈ" সক্ষম কৰোৱাটো হৈছে সকলো নাগৰিকৰ দায়িত্ব, কিয়নো এই স্বাধীনতাবোৰেই এছ.আই.এছ.-ৰ দৰে গোটবোৰক অস্তিত্ব বজাই ৰাখিবলৈ সক্ষম কৰিছে।
ছিষ্টাৰছ ইন ইছলামৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল সাতগৰাকী মহিলা- জেইনা আনোৱাৰ, আমিনা ৱাদুদ, আস্কিয়া আদম, নোৰানি ওচমান, ৰছিদা আব্দুল্লা, ৰোজ ইছমাইল আৰু শ্বৰীফা জুৰিয়া আলজেফ্ৰি।
"টেলেনিছা" হৈছে শ্বৰীয়ত ইছলামিক পৰিয়াল আইনৰ অধীনত মহিলা আৰু লগতে পুৰুষক সহায় কৰিবলৈ ফোন আৰু হোৱাটছএপৰ জৰিয়তে বিনামূলীয়া আইনী পৰামৰ্শ সেৱা।
তদুপৰি, মহিলাই প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু ৰাষ্ট্ৰপতিৰ কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰা বেছিকৈ দেখা গৈছে যোৱা দুটা দশকৰ ভিতৰত।
মহিলাসকলে ৰাজনৈতিক জীৱনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ আৰু ৰাজনৈতিক নেতা হোৱাৰ প্ৰক্ৰিয়াত বহুতো প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হয়।
বিশ্বৰ কেইবাখনো দেশে স্থানীয়ৰ পৰা ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়লৈ সকলো স্তৰত চৰকাৰত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণ কিদৰে বৃদ্ধি কৰিব পাৰি তাৰ প্ৰচেষ্টা চলাই আহিছে।
বিশ্বজুৰি ৰাষ্ট্ৰসমূহে আন্তৰ্জাতিক মহিলা দিৱস উদযাপন কৰাৰ লগে লগে, মহিলা নেত্ৰী থকা দেশৰ সংখ্যা বিস্তাৰিত হʼব ধৰিছে।
কিন্তু তালিকাখন এতিয়াও তুলনামূলকভাৱে সৰু, আৰু আনকি যেতিয়া মহিলাসকলে ক্ষমতাত স্থান লাভ কৰিছেও, তেওঁলোকে দীৰ্ঘদিন ধৰি কেতিয়াবাহে নেতৃত্ব দিব পাৰিছে।
ইয়াৰে ৩১খন দেশত, মহিলাসকলে পাঁচ বছৰ বা তাতকৈ কম সময়ৰ বাবে নেতৃত্ব দিছে; ১০খন দেশত তেওঁলোকে মাত্ৰ এবছৰৰ বাবে নেতৃত্ব দিছে।
দেশসমূহৰ বিশ্ব অৰ্থনৈতিক মঞ্চৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত নোহোৱা মাৰ্শ্বেল দ্বীপপুঞ্জতো এবছৰধৰি এগৰাকী মহিলা নেত্ৰী দিছিল।
পিউ ৰিচাৰ্চ চেণ্টাৰৰ এক পৃথক বিশ্লেষণ অনুসৰি কমেও ১৩খন অতিৰিক্ত দেশত মহিলা নেত্ৰী আছে যি এবছৰতকৈ কম সময় কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।
দক্ষিণ আফ্ৰিকাত এগৰাকী মহিলা ১৪ ঘণ্টাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰপতি আছিল, কিন্তু তেওঁ আগতে অলপ সময়ৰ বাবে কাৰ্যকৰী ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল; তিনিওখন দেশতে, মহিলা নেত্ৰীসকলক পুৰুষৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠাপিত কৰা হৈছিল।
ক্ষমতালৈ অহা এই পথসমূহৰ পাৰ্থক্যৰ এটা কাৰণ হ'ল যে প্ৰধানমন্ত্ৰীসকলক ৰাজনৈতিক দলৰ সদস্যসকলে নিজে নিৰ্বাচিত কৰে আনহাতে ৰাষ্ট্ৰপতিসকল ৰাইজে নিৰ্বাচিত কৰে।
তদুপৰি, যোৱা দুটা দশকত সকলো মহিলা প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৭৫ শতাংশই কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰিছে।
সমগ্ৰ বিশ্বৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংসদত মহিলাৰ অনুপাত বাঢ়ি আহিছে, কিন্তু তেওঁলোকৰ এতিয়াও প্ৰতিনিধিত্ব কম হৈ আছে।
উদাহৰণ স্বৰূপে ৰৱাণ্ডা, কিউবা আৰু বলিভিয়াৰ দৰে দেশত য'ত মহিলাৰ প্ৰতিনিধিত্বৰ হাৰ সৰ্বাধিক, তাৰ তুলনাত শ্ৰীলংকাৰ সংসদত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণৰ হাৰ যথেষ্ট কম।
২০১৯ চনৰ শীৰ্ষ দহখন দেশৰ ভিতৰত তিনিখন লেটিন আমেৰিকা ত আছিল, আৰু আমেৰিকানসকলে যোৱা ২০ বছৰত সৰ্বাধিক মুঠ পৰিৱৰ্তন দেখিছে।
মহিলাসকলে দীৰ্ঘদিন ধৰি ৰাষ্ট্ৰপতি বা প্ৰধানমন্ত্ৰী হ'বলৈ অধিক উন্নত দেশত সংগ্ৰাম কৰি আহিছে।
ইজৰাইলত ১৯৬৯ চনত প্ৰথম মহিলা প্ৰধানমন্ত্ৰী নিৰ্বাচিত হৈছিল কিন্তু পুনৰ কেতিয়াও এনে হোৱা নাছিল।
২০২১ চনত ইষ্টোনিয়া প্ৰথম খন দেশ হিচাপে পৰিগণিত হয় য'ত এগৰাকী মহিলা নিৰ্বাচিত ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধান আৰু চৰকাৰৰ মুৰব্বী নিৰ্বাচিত হয়।
প্ৰত্যক্ষভাৱে নিৰ্বাচিত হোৱাৰ ক্ষেত্ৰত, প্ৰথম দেশ য'ত এগৰাকী নিৰ্বাচিত মহিলা ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধান আৰু নিৰ্বাচিত মহিলা মুৰব্বী দুয়োগৰাকী হৈছে মলডোভা, ২০২১ চনত)।
স্বতন্ত্ৰ মহিলা বিষয়াসকলৰ সাধাৰণতে উচ্চ স্তৰৰ শিক্ষা থাকে আৰু ৰাজনৈতিকভাৱে বিশিষ্ট বা উচ্চ-শ্ৰেণীৰ পৰিয়ালৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক থাকা দেখা যায়।
বৰঞ্চ দেখা গৈছে যে যিবোৰ দেশত মহিলাৰ সামাজিক স্থিতি পুৰুষৰ তুলনাত পিছ পৰি আছে, সেই দেশবোৰতহে মহিলা কাৰ্যবাহীসকলে নিয়মীয়াকৈ ক্ষমতালৈ আহিছে।
নিম্ন বা একক সদনত মহিলাৰ শতাংশ অৱৰোহী ক্ৰমত তালিকাভুক্ত কৰি ১৯২খন দেশৰ ভিতৰত, ৰাষ্ট্ৰীয় সংসদত মহিলাৰ সৰ্বাধিক প্ৰতিনিধিত্ব থকা শীৰ্ষ ২০খন দেশ তলত দেখোওৱা হৈছে :