polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
পেৰু এখন বিচিত্ৰ দেশ, যাৰ বাসস্থান পশ্চিমে প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় উপকূলীয় অঞ্চলৰ শুকান সমভূমিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি এণ্ডিছ পৰ্বতৰ শিখৰলৈকে দেশখনৰ উত্তৰৰ পৰা দক্ষিণ-পূবলৈকে বিস্তৃত।
পেৰুৰ ইতিহাস খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩২০০ চনৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল যেতিয়া পেৰুৰ উপকূলীয় অঞ্চলত নৰ্টে চিকো সভ্যতা প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল।
প্ৰাক-কলম্বিয়ান আমেৰিকাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সাম্ৰাজ্য হিচাপে পৰিগণিত হোৱা ইনকা সাম্ৰাজ্যই ১৫ শতিকাত উত্থান ঘটাই বৰ্তমানৰ কলম্বিয়াৰ পৰা চিলিলৈকে বিস্তৃত বিশাল ভূখণ্ডত শাসন কৰিছিল।
পেৰুত কেইবাটাও উল্লেখযোগ্য ভৌগোলিক বৈশিষ্ট্যও আছে, য'ত মৰুভূমিৰ তলত খোদিত কৰা বৃহৎ জিঅ'গ্লিফৰ শৃংখলা নাজকা লাইন আৰু পেৰু আৰু বলিভিয়াৰ সীমান্তত অৱস্থিত বিশ্বৰ সৰ্বোচ্চ নাও চলাচল কৰিব পৰা হ্ৰদ টিটিকাকা হ্ৰদ আদিও আছে।
ইয়াৰ মুঠ আয়তন ৪৯৬,২২৫ বৰ্গমাইল আৰু ইয়াৰ সীমা ইকুৱেডৰ, কলম্বিয়া, ব্ৰাজিল, বলিভিয়া, চিলি আৰু প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ সৈতে ভাগ।
পেৰুৰ ভূগোল অতি বৈচিত্ৰময়, ইয়াৰ তিনিটা মূল ভৌগোলিক অঞ্চল আছে: উপকূল, এণ্ডিয়ান পৰ্বত আৰু আমাজন বৰ্ষাৰণ্য।
যেতিয়া মংগল গ্ৰহ যিকোনো ৰাশিফলত আক্ৰান্ত হয় আৰু ই এটা সম ৰাশি দখল কৰে, তেতিয়া ৰক্তেশ্বৰী দেৱীক তেজৰ লগত জড়িত যিকোনো বিকাৰৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ পূজা কৰিবলগীয়া হয়।
কিছুমান স্থানীয় বিশ্বাস অনুসৰি সৰু আই আৰু ঋতুস্ৰাৱৰ ৰক্তক্ষৰণৰ বিকাৰৰ দৰে ৰোগ ৰক্তেশ্বৰী পূজা কৰিলে আৰোগ্য হয়।
দ্ৰাবিড় তুলু মৌখিক লোক সাহিত্যত উল্লেখ কৰা অনুসৰি লোক পৰিবেশনত সংগীত, লোকনৃত্য, আবৃত্তি আৰু অন্যান্য বিশৃংখল সাজ-পোছাকক ব্যৱহাৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়, গো ঘিঁউৰ চাকি আৰু সেন্দূৰ ৰক্তেশ্বৰীক আন যিকোনো পূজাৰ দৰেই সাধাৰণ ঘৰুৱা পূজাত সন্তুষ্ট কৰিবলৈ আগবঢ়োৱা হয়।
ৰক্তেশ্বৰী হৈছে দুৰ্গা পৰমেশ্বৰী, বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ ঐশ্বৰিক মাতৃ, ভাৰতৰ হিন্দু মন্দিৰত শাক্ত হিন্দুসকলে তেওঁক পূজা কৰে।
তেওঁৰ পূজা আৰু উৎসৱসমূহ ভাৰতীয় উপমহাদেশত প্ৰতি মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ দিন বা সূৰ্য্য পৰিবহণৰ দিনত পালন কৰা হয়।
দক্ষিণাচৰত কুমকুম বা সেন্দূৰ আৰু গোটা নাৰিকল বলি হিচাপে শান্ত ভংগিমাত পূজা কৰা তেওঁ এগৰাকী উগ্ৰ দেৱী।
ৰক্তেশ্বৰীৰ বীজ-মন্ত্ৰ ওম ক্লিম ৰাম ৰক্তেশ্বৰ্যই নমঃ যিকোনো দক্ষ গুৰুৰ নিৰ্দেশনাত পাঠ কৰা হয় ।
কে.এ.এম.এচ.ৰ সদস্যসকলে নাৰীক অপহৰণ কৰি নিজৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে বিয়া কৰাবলৈ বাধ্য কৰা, বহুপত্নী আদিৰ দৰে সমাজত নাৰীৰ প্ৰতি হৈ থকা অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে অভিযান চলায়।
সংগঠনৰ সদস্যসকলে আদিবাসী মহিলাই ঋতুস্ৰাৱৰ সময়চোৱাত গাঁৱৰ পৰা আঁতৰি হাবিত বাস কৰাৰ পৰম্পৰাৰ বিৰুদ্ধেও প্ৰচাৰাভিযান চলায়।
তেওঁলোকে নিজৰ সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত প্ৰচলিত পিতৃতান্ত্ৰিক মানসিকতাৰ বিৰুদ্ধে স্থিতি গ্ৰহণ কৰে।
দণ্ডকাৰণ্যত আদিবাসী পুৰুষে মহিলাসকলক পথাৰত বীজ সিঁচিবলৈ অনুমতি দিয়া নাছিল; কিন্তু কে.এ.এম.এচ.ৰ সদস্যসকলে বিষয়টোৰ সমাধানৰ বাবে ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টি ৰ কাষ চাপে।
বৈঠকত আদিবাসী পুৰুষসকলে নিজৰ ভুল মানি লৈ এনে কামৰ পৰা বিৰত থকাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল যদিও এতিয়াও তেওঁলোকে নিজৰ সংকল্পক বাস্তৱত ৰূপায়ণ কৰা নাই।
সেয়েহে দলে, অৰ্থাৎ চিপিআই -এ নিশ্চিত কৰিছে যে " জনতা চৰকাৰ"ৰ উমৈহতীয়া ভূমিত মহিলাসকলে বীজ সিঁচাত, শাক-পাচলি ৰোপণ কৰাত আৰু কৃষিভূমিত জনসিঞ্চনৰ বাবে বান্ধ দিয়াত কোনো বাধা নাথাকিব।
কে.এ.এম.এচ.ক ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টি পিপ’লছ ৱাৰৰ সন্মুখৰ সংগঠন বুলি কোৱা হয় আৰু যাৰবাবে ইয়াক নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল।
অৰুন্ধতী ৰায়ে লিখিছে যে ভাৰত চৰকাৰে সংগঠনটোৰ ৯০,০০০ সদস্যকে যিকোনো মুহূৰ্ততে মোহাৰি পেলাব পাৰে।
তেওঁলোকৰ ঘৰ জ্বলাই দিয়া হৈছিল বা নিজৰ পিতৃতান্ত্ৰিক সমাজখনৰ পৰা পলায়ন কৰিবলৈ সৎগঠনলৈ আহিছিল।
ক্ৰান্তিকাৰী আদিবাসী মহিলা সংগঠনৰ সদস্য ৯০,০০০ আৰু সম্ভৱতঃ ভাৰতৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ নাৰীবাদী আন্দোলন।
কে.এ.এম.এচ.ৰ এগৰাকী জ্যেষ্ঠ কৰ্মীয়ে অৰুন্ধতী ৰায়ক জনোৱা মতে, ছালৱা জুডুমৰ সদস্যৰ দ্বাৰা ধৰ্ষণ আৰু যৌন নিগ্ৰহৰ বলি হোৱাৰ পিছত সংগঠনটোৰ কেইবাগৰাকীও সদস্যাই কে.এ.এম.এচ. এৰি মাওবাদী কমিউনিষ্ট পাৰ্টিত যোগদান কৰিছে।
আনহাতে আন কেইবাগৰাকী ছোৱালীয়ে, যিসকলে কে.এ.এম.এচ.ৰ সদস্যা নহয়, অথচ ছলৱা জুডুমৰ অত্যাচাৰৰ প্ৰত্যক্ষদৰ্শী, তেওঁলোকেও মাওবাদীৰ দলত যোগদান কৰিছে।
কে.এ.এম.এচ.ৰ পঞ্জীয়নভুক্ত সদস্যৰ সংখ্যা প্ৰায় ৯০,০০০, যাৰ বাবে পঞ্জীয়নভুক্ত সদস্যৰ সংখ্যাৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াক ভাৰতৰ শীৰ্ষতম মহিলা সংগঠনৰ ভিতৰত স্থান দিয়া হৈছে।
ঝুম নৃত্য বিভিন্ন পাহাৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ মাজত প্ৰচলিত পৰম্পৰাগত নৃত্য৷ ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ কেইবাটাও জনগোষ্ঠীৰ উপৰি বাংলাদেশৰ গাৰোসকলৰ মাজতো ঝুম নৃত্যৰ প্ৰচলন আছে৷ এই নৃত্যৰ কেইবাটিও ধাপ আছে৷ প্ৰত্যেকটি ধাপ বা পৰ্বৰ দ্বাৰা ঝুম খেতিৰ মাটি নিৰ্বাচনৰ পৰা শস্য চপোৱালৈ সকলো কাম নৃত্যৰ মাজেৰে পৰিৱেশন কৰি দেখুওৱা হয়৷ মুঠ ১৯টা জনগোষ্ঠী বাস কৰা ত্ৰিপুৰাৰ ত্ৰিপুৰী, হালাম, নোৱাতিয়া, মলসুম আৰু গাৰোসকলৰ মাজত ঝুম নৃত্যৰ প্ৰচলন বেছি৷ ই এবিধ কৃষিভিত্তিক নাচ৷
ত্ৰিপুৰাৰ নোৱাতিয়াসকলৰ মাজতো ঝুম নৃত্যৰ প্ৰচলন আছে৷ তেওঁলোকৰ পুৰুষসকলে হাতত দা লৈ চাৰি মাত্ৰাত পদ সঞ্চালন কৰি শাৰী পাতি নৃত্যস্থলীলৈ আহে আৰু এটা কাঠি পুতি মাটি নিৰ্বাচন কৰি একেই লয়তে নৃত্যস্থলী এৰি যায়৷ পিছত পুন একেই ছেঁৱতে আহি এটা আঁঠু মাটিত লগাই বহি দা ধাৰ দিয়ে আৰু শেষত মাটি চুই নমস্কাৰ কৰি আঁতৰি যায়৷ তাৰ পিছৰ পৰ্ববোৰত ছোৱালীয়েও অংশ গ্ৰহণ কৰে আৰু মুঠ আঠটি পৰ্বত ঝুম খেতিৰ সকলো কৰ্ম কৰি দেখুৱায়৷
হালামসকলে ঝুম নৃত্যক “লুইনিংওম’’ নৃত্যও বোলে৷ তেওঁলোকে মুঠ ৭টি পৰ্বৰে এই নৃত্য সামৰে৷ ৰামেসু ওত্ , পাম্-আবাত্ , চাং আতু , লাইয়েচুন , সাং আত্ , আনচিল্ , ডু পেইল’
ত্ৰিপুৰাৰ যিকেইটা জনগোষ্ঠীৰ মাজত ঝুম নৃত্যৰ প্ৰচলন আছে; সেই আটাইকেইটাৰে বিষয়বস্তু একেই৷ ঝুম খেতিৰ বাবে মাটি নিৰ্বাচন কৰাৰ পৰা শস্য চপাই ঘৰলৈ অনালৈ আটাইকেইটা পৰ্ব নৃত্যৰ মাজেৰে তুলি ধৰা হয়৷ অৱশ্যে প্ৰত্যেক উপজাতিৰ প্ৰকাশভংগীৰ মাজত পাৰ্থক্য আছে৷
ত্ৰিপুৰী উপজাতিৰ ঝুম নৃত্যত মুঠ পাঁচটা পৰ্ব আছে৷ হুগ ৰাইমানি , হুগ আংমানি , হৰ চগমানি , মাইনিমানি আৰু মাইৰামানি
পশ্চিম ভাৰতত জ্যোতিৰাও ফুলে আৰু তেওঁৰ পত্নী সাৱিত্ৰীবাই ফুলে ১৮৪৮ চনত পুনেত ছোৱালীৰ বাবে এখন বিদ্যালয় আৰম্ভ কৰি নাৰী শিক্ষাৰ পথ প্ৰদৰ্শক হৈ পৰে।
পূব ভাৰতত ৰাজা ৰাম মোহন ৰায়, ঈশ্বৰ চন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰৰ দৰে বিশিষ্ট ভাৰতীয় সমাজ সংস্কাৰকসকলৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদানৰ উপৰিওজন ইলিয়ট ড্ৰিংকৱাটাৰ বেথুনে ১৯ শতিকাৰ ভাৰতত নাৰী শিক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ ক্ষেত্ৰতো অগ্ৰণী ভূমিকা পালন কৰিছিল।
ৰামগোপাল ঘোষ, ৰাজা দক্ষিণৰঞ্জন মুখাৰ্জী আৰু পণ্ডিত মদন মোহন তৰ্কলংকাৰৰ দৰে সমমনা সমাজ সংস্কাৰকসকলৰ অংশগ্ৰহণেৰে তেওঁ ১৮৪৯ চনত কলিকতাৰ ছোৱালীৰ বাবে প্ৰথমখন ধৰ্মনিৰপেক্ষ বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰে যাৰ নাম নেটিভ ফিমেল স্কুল ৰখা হৈছিল।
১৮৭৯ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৈতে জড়িত বেথুন কলেজ স্থাপন কৰা হয় যিখন এছিয়াৰ আটাইতকৈ পুৰণি মহিলা মহাবিদ্যালয়।
১৮৭৮ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়খনে ডিগ্ৰীৰ বাবে মহিলা স্নাতকক নামভৰ্তিৰ সুবিধা প্ৰদান কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় বিশ্ববিদ্যালয়সমূহৰ ভিতৰত অন্যতম হৈ পৰে, তাৰ আগতে কোনো ব্ৰিটিছ বিশ্ববিদ্যালয়েও এনে কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰা নাছিল।
ভাৰতৰ এংলো-ইণ্ডিয়ান সম্প্ৰদায়ে এই বিধেয়কখনৰ বহুলাংশে বিৰোধিতা কৰি দাবী কৰিছিল যে ভাৰতীয়সকল বহুলাংশে অশিক্ষিত আৰু সেয়েহে ইউৰোপীয় অপৰাধীক আদালতত বিচাৰ কৰিবলৈ অনুপযুক্ত।
বিধেয়কখনক সমৰ্থন কৰা ভাৰতীয় মহিলাসকলে ইয়াৰ উত্তৰত লক্ষ্য কৰিছিল যে বিধেয়কখনৰ বিৰোধিতা কৰা এংলো-ভাৰতীয় মহিলাসকলতকৈ তেওঁলোক অধিক শিক্ষিত, সেয়ে আঙুলিয়াই দিয়া হৈছিল যে ভাৰতত যুক্তৰাজ্যত বাস কৰা মহিলাসকলতকৈ অধিক মহিলাই শৈক্ষিক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে।
১৮৫৪ চনত ইষ্ট ইণ্ডিয়ান কোম্পানীৰ প্ৰগ্ৰেম: উডছ ডিস্পেচৰ দ্বাৰা মহিলাৰ কৰ্মসংস্থাপন আৰু শিক্ষাৰ স্বীকৃতি লাভ কৰে।
লাহে লাহে তাৰ পিছত নাৰী শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত অগ্ৰগতি ঘটিছিল যদিও প্ৰথম অৱস্থাত ই প্ৰাথমিক বিদ্যালয় পৰ্যায়ত কেন্দ্ৰীভূত হোৱাৰ প্ৰৱণতা আছিল আৰু সমাজৰ ধনী শ্ৰেণীৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্ক অধিক আছিল।
উদাহৰণস্বৰূপে, ল’ৰা আৰু ছোৱালীৰ পাঠ্যক্ৰমৰ পাৰ্থক্যৰ ওপৰত এখন সমিতিয়ে তেওঁলোকৰ শিক্ষাৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ত সমতা আৰু উমৈহতীয়া পাঠ্যক্ৰমৰ পৰামৰ্শ দিছিল।
শিক্ষা ব্যৱস্থা সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে অধিক প্ৰচেষ্টা চলোৱা হয় আৰু ১৯৬৪ চনত শিক্ষা আয়োগ গঠন কৰা হয়, য’ত বহুলাংশে নাৰী শিক্ষাৰ কথা কোৱা হয় লগতে চৰকাৰে প্ৰস্তুত কৰিবলৈ ৰাষ্ট্ৰীয় নীতিৰ পৰামৰ্শ দিয়া হয়।
১৯৪৭ চনত ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত শিক্ষাৰ মান উন্নত কৰাৰ বাবে পৰামৰ্শ দিবলৈ বিশ্ববিদ্যালয় শিক্ষা আয়োগ গঠন কৰা হয়।
প্ৰতিবেদনত উল্লেখ কৰা হৈছিল যে: "মহিলাৰ বৰ্তমানৰ শিক্ষা তেওঁলোকে কটাবলগীয়া জীৱনৰ সৈতে সম্পূৰ্ণ অপ্ৰাসংগিক।
মহিলা শিক্ষা হৈছে ছোৱালী আৰু মহিলাৰ বাবে শিক্ষা (প্ৰাথমিক শিক্ষা, মাধ্যমিক শিক্ষা, তৃতীয় পৰ্যায়ৰ শিক্ষা আৰু বিশেষকৈ স্বাস্থ্য শিক্ষা) সম্পৰ্কীয় এক জটিল বিষয় আৰু এক বিতৰ্কৰ অভিধা।
ছোৱালীৰ শিক্ষা বা মহিলাৰ শিক্ষা বুলি কওঁতে লিংগ সমতা আৰু শিক্ষাৰ সুবিধাৰ ক্ষেত্ৰসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
এইদৰে ১৯৫৮ চনত চৰকাৰে মহিলা শিক্ষাৰ ওপৰত এখন ৰাষ্ট্ৰীয় সমিতি গঠন কৰে, আৰু ইয়াৰ অধিকাংশ পৰামৰ্শ গ্ৰহণ কৰা হয়।
ভাৰতত বৈদিক যুগৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ সময়ত পুৰুষৰ লগতে মহিলা সকলকো শিক্ষা গ্ৰহণৰ ক্ষেত্ৰত সুবিধা দিয়া হৈছিল।
১৯৩২ চনত পাহাৰতলী ইউৰোপিয়ান ক্লাবত হোৱা সশস্ত্ৰ আক্ৰমণত পোন্ধৰজন বিপ্লৱীক নেতৃত্ব দিয়াৰ বাবে তেওঁ পৰিচিত, য'ত এজন লোক নিহত হয় আৰু এঘাৰজন আহত হয়।
তেওঁৰ লগত এটা চুইচাইড নোট বা চিঠি এখন পোৱা গৈছিল, যিখন তেওঁ ভাৰতীয় ৰিপাব্লিকান আৰ্মী, চট্টগ্ৰাম শাখাৰ উদ্দেশ্য লিখি থৈছিল।
চিঠিখনত মাষ্টাৰদা সূৰ্য্ সেন আৰু নিৰ্মল সেনৰ নামৰ লগতে আলিপুৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰত ৰামকৃষ্ণ বিশ্বাসক কেইবাবাৰো লগ পোৱাৰ অভিজ্ঞতাৰ কথাও উল্লেখ আছিল।
ৰামকৃষ্ণ বিশ্বাসৰ ইতিমধ্যে ফাঁচীৰ হুকুম হৈছিল আৰু প্ৰীতিলতাই তেওঁক সম্পৰ্কীয় ভনীয়েকৰ ছদ্মনামেৰে লগ ধৰিছিল।
সুৰ্য সেন আৰু তেওঁৰ বিপ্লৱী দলটোৱে চট্টগ্ৰামৰ মহাপৰিদৰ্শক মিষ্টাৰ ক্ৰেগক হত্যা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
বিচাৰৰ পিছত বিশ্বাসক ফাঁচী দিয়াৰ আৰু চক্ৰৱৰ্তীক চেলুলাৰ জেললৈ নিৰ্বাসিত কৰাৰ নিৰ্দেশ দিয়া হয়।
পৰিয়াল আৰু বন্ধু-বান্ধৱীৰ চট্টগ্ৰামৰ পৰা কলকাতা আলিপুৰ কাৰাগাৰলৈ আহিবলৈ প্ৰয়োজনীয় ধনৰ অভাৱ আছিল।
সেয়েহে প্ৰীতিলতাক আলিপুৰ জেললৈ গৈ ৰামকৃষ্ণ বিশ্বাসক লগ কৰিবলৈ কোৱা হৈছিল, যিহেতু তেওঁ সেই সময়ত কলকালাতে আছিল।
১৯৩২ চনত সুৰ্য সেনে পাহাৰতলী ইউৰোপিয়ান ক্লাবক আক্ৰমণ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰে, য'ত লিখা আছিল "কুকুৰ আৰু ভাৰতীয়ৰ প্ৰবেশৰ অনুমতি নাই"।
প্ৰীতিলতাই অস্ত্ৰ প্ৰশিক্ষণৰ বাবে কোটোৱালী সমুদ্ৰতীৰলৈ যায় আৰু তাতেই তেওঁলোকৰ আক্ৰমণৰ পৰিকল্পনা ৰচনা কৰে।
বিপ্লৱীসকলে আক্ৰমণৰ বাবে নিজকে তিনিটা পৃথক গোটত বিভক্ত কৰিছিল; তেওঁলোকে গুলী চলাবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ আগতেই অট্টালিকাটোত জুই লগাই দিয়া হৈছিল।
আৰক্ষীৰ প্ৰতিবেদন অনুসৰি এই আক্ৰমণত ছুলিভান উপাধিৰ এগৰাকী মহিলাৰ মৃত্যু হয় আৰু চাৰিজন পুৰুষ আৰু সাতগৰাকী মহিলা আহত হয়।
কিন্তু বিপ্লৱীসকলে যুক্তি দিয়ে যে অস্ত্ৰ পৰিবহণৰ ক্ষেত্ৰত তুলনামূলকভাবে মহিলাসকল সাধাৰণতে পুৰুষৰ দৰে সন্দেহৰ আৱৰ্তত নাথাকে।
তেওঁৰ মৃতদেহ বিচাৰি ফুৰাৰ সময়ত আৰক্ষীয়ে কেইখনমান প্ৰচাৰ পত্ৰিকা, ৰামকৃষ্ণ বিশ্বাসৰ ফটো, গুলী, হুইচেল আৰু তেওঁলোকৰ আক্ৰমণৰ পৰিকল্পনাৰ খচৰা উদ্ধাৰ কৰে।
মৰণোত্তৰ পৰীক্ষাৰ সময়ত দেখা যায় যে গুলীৰ আঘাত বৰ গুৰুতৰ নাছিল আৰু চাইনাইডৰ বিষক্ৰিয়াহে তেওঁৰ মৃত্যুৰ কাৰণ।
তেওঁৰ সহযোগী কলিশংকৰ দে, বীৰেশ্বৰ ৰায়, প্ৰফুল্ল দাস, শান্তি চক্ৰৱৰ্তীয়ে ধুতি-চোলা পিন্ধিছিল।
হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ ‘ছেনিয়া মাইহৰ ঘৰানা’ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক তেওঁৰ পিতৃ আলাউদ্দিন খান ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ এজন বিখ্যাত সংগীতজ্ঞ আৰু গুৰু আছিল।
তেওঁৰ খুৰাক ফকিৰ আফতাবুদ্দিন খান আৰু আয়েত আলী খান জন্মস্থান বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ শিৱপুৰৰ বিখ্যাত সংগীতজ্ঞ আছিল।
তেওঁৰ ভাতৃ আলী আকবৰ খান আছিল এজন কিংবদন্তি সৰোদ গুৰু; যাক আৰু ভাৰত আৰু আমেৰিকাত ‘জীৱন্ত ৰাষ্ট্ৰীয় সম্পদ’ হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল।
তেওঁৰ প্ৰথম উল্লেখযোগ্য কনচাৰ্টবোৰৰ ভিতৰত এটা আছিল মাইহাৰৰ ৰজাৰ সন্মানত পৰিবেশন কৰা সুৰবাহাৰ বাদন।
পূৰ্বৰ মাইহাৰ ইষ্টেটৰ প্ৰাক্তন মহাৰাজ বৃজনাথ সিঙে তেওঁক ‘অন্নপূৰ্ণা’ নাম দিছিল আৰু এই নামেৰেই তেওঁ জনপ্ৰিয় পৰিচিতি পাইছিল।
ৰবি শংকৰৰ সৈতে বিচ্ছেদ হোৱাৰ পিছত তেওঁ বম্বেলৈ গুচি যায় আৰু আৰু কেতিয়াও ৰাজহুৱা অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰা নাছিল; তথাপিও বিনামূলীয়াকৈ সংগীত শিকাই থাকিল।
তেওঁৰ শিষ্যসকলৰ ভিতৰত আছে হৰিপ্ৰসাদ চৌৰচিয়া, নিত্যানন্দ হালদিপুৰ আৰু নিখিল বেনাৰ্জী আদি বহুতো প্ৰখ্যাত ব্যক্তি।
তেওঁলোকৰ বিবাহৰ সময়ত ৪২ বছৰীয়া ৰুচিকুমাৰ পাণ্ডেয়া আছিল এজন সুপৰিচিত কমিউনিকেচন এক্সপাৰ্ট আৰু আমেৰিকাৰ এজন সফল চেতাৰবাদক।
১৯৪১ চনৰ ১৫ মে'ত অন্নপূৰ্ণা দেৱীয়ে হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে আৰু আলমোৰাত প্ৰখ্যাত চেতাৰবাদক ৰবি শংকৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
১৯৫০ চনত ৰবি শংকৰ আৰু অন্নপূৰ্ণা দেৱীয়ে দিল্লী আৰু কলিকতাত মূলতঃ ভাতৃ আলী আকবৰ খানৰ কলেজত যুটীয়া ভাবে অনুষ্ঠান পৰিবেশন কৰিছিল।
তেওঁৰ শিষ্য বিনয় ৰামে কয় যে তেওঁ কনচাৰ্টৰ বাবে ধন গ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বস্তি পাইছিল; কিয়নো তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে ই সৰস্বতী বিক্ৰী কৰাৰ সমতুল্য।
ৰোচনাৰা খান নামেৰে ১৯২৭ চনৰ ১৫ এপ্ৰিলত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ এখন সৰু ৰাজকীয় প্ৰদেশ মাইহাৰত অন্নপূৰ্ণা দেৱীৰ জন্ম হয়।
তেওঁৰ পিতৃ আলাউদ্দিন খান মাইহাৰৰ মহাৰাজ ব্ৰিজনাথ সিঙৰ দৰবাৰৰ সংগীতজ্ঞ আছিল আৰু তেৱেঁ নৱজাতক ছোৱালীজনীক 'অন্নপূৰ্ণা' নাম দিছিল।
ৰেনডাঙৰ উৎপত্তিৰ সূত্ৰ ১৫ শতিকাৰ আগতে পশ্চিম সুমাত্ৰাৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকা ভাৰতীয় ব্যৱসায়ীসকলৰ পৰা পোৱা গৈছিল।
মিনাংকাবাওৰ বিষয়ে থকা ডাচ্চ আৰ্কাইভত দ্বিতীয় সহস্ৰাব্দৰ আৰম্ভণিতে ভাৰত আৰু পশ্চিম সুমাত্ৰাৰ মাজত নিয়মীয়া সম্পৰ্কৰ কথা সূচায়।
১৯৪৬ চনত ইণ্ডোনেছিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিপ্লৱৰ সময়ত ইণ্ডোনেছিয়াৰ প্ৰথমগৰাকী ৰাষ্ট্ৰপতি, চুকাৰ্ণোৰ পত্নী ফাতমাৱতীয়ে ইণ্ডোনেছিয়াৰ গণৰাজ্যৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামীসকলৰ মনোবল বৃদ্ধি কৰিবলৈ ৰেনডাং ৰান্ধিছিল আৰু যোগ্যকাৰ্টাৰ চৌপাশে পঠিয়াইছিল।
মিনাংকাবাউ সংস্কৃতিত ৰেনডাঙক মুচিয়াৱাৰাহৰ দৰ্শন, জ্যেষ্ঠসকলৰ সৈতে আলোচনা আৰু পৰামৰ্শৰ প্ৰতিমূৰ্তি হিচাপে সন্মান কৰা হয়।
ব্যঞ্জনবিধৰ চাৰিটা প্ৰধান উপাদানে সামগ্ৰিকভাৱে মিনাংকাবাও সমাজক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে বুলি দাবী কৰা হয়।
ইয়াৰে মাংস নিনিয়াক মামাক অৰ্থাৎ পৰম্পৰাগত গোটৰ নেতা যেনে দাতুক, অভিজাত, ৰাজকীয় আৰু শ্ৰদ্ধাৰ জ্যেষ্ঠসকলৰ প্ৰতীক।
ইণ্ডোনেছিয়াৰ ৰন্ধনশৈলীৰ লগতে ই চুবুৰীয়া দক্ষিণ-পূব এছীয় দেশ যেনে মালয়েছিয়া, ছিংগাপুৰ, ব্ৰুনেই আৰু ফিলিপাইনছৰ ৰন্ধনশৈলীলৈকে বিয়পি আছে।
এই মাংস নাৰিকলৰ গাখীৰত দীৰ্ঘসময় ধৰি কম জুইত ৰন্ধা হয় আৰু বিভিন্ন শাক আৰু মছলাৰ মিশ্ৰণেৰে সোৱাদ বৰ্দ্ধন কৰা হয়।
মিনাংকাবাও সংস্কৃতিৰ অনন্য খাদ্য হোৱাৰ বাবে পৰম্পৰাগতভাৱে ইয়াক বিশেষ কোনো উপলক্ষ যেনে উৎসৱ আদিত অতিথিৰ প্ৰতি সন্মান যাচিবলৈ পৰিৱেশন কৰা হয়।
ইণ্ডোনেছিয়া, মালয়েছিয়া, ছিংগাপুৰ আৰু ব্ৰুনেইৰ মালয় লোকসকলৰ লগতে ফিলিপাইনছৰ মাৰানাও লোকসকলৰ মাজত ৰেনডাং পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰচলিত।
ইয়াৰ সুন্দৰ, সুগন্ধি ফুল আৰু বৃহৎ তথা আকৰ্ষণীয় ফলৰ বাবে বিশ্বৰ বহুতো গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় অঞ্চলত ইয়াক ৰোপণ কৰা হয়।
১৮৮১ চনত ইংৰাজসকলে এই গছৰ সঁ‌চ শ্ৰীলংকালৈ নিয়াৰ পৰা সেই ঠাইত শালগছ বুলি ইয়াক ভুলকৈ বহুলভাৱে চিনাক্ত কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ ছটা পাহি থাকে আৰু পাহিবোৰ গুৰিৰ ওচৰত গোলাপী আৰু ৰঙা ৰঙৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আগবোৰৰ ফালে হালধীয়া ৰঙৰ হয়।
ডালৰ মূৰত থুপ খাই থকা পাতবোৰ সাধাৰণতে ৮ৰ পৰা ৩১ চেণ্টিমিটাৰ দীঘল হয় যদিও ই ৫৭ চে.মি. পৰ্যন্ত দীঘল হ'ব পাৰে।
নাগচম্পা গছ ইয়াৰ ফুলৰ বাবে আলংকাৰিক ৰূপত আৰু আকৰ্ষণীয় ফলৰ বাবে উদ্ভিদবিজ্ঞানৰ নমুনা হিচাপে ৰোপণ কৰা হয়।
১৯৯০ চনৰ পৰা ১৯৯১ চনলৈকে কুৱেইটত হোৱা উপসাগৰীয় যুদ্ধৰ সময়ত ইৰাকৰ আক্ৰমণ, দখল আৰু কুৱেইটক ইৰাকৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ পৰা মুক্ত কৰা আক্ৰমণক সমৰ্থন কৰাত মহিলাসকলে উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল।
এই সংঘাতৰ সময়ছোৱাই বিভিন্ন পটভূমিৰ কুৱেইট মহিলাসকলকো শক্তিশালী কৰি তুলিছিল আৰু তেওঁলোকৰ ৰাজনৈতিক সজাগতাও বৃদ্ধি কৰিছিল।
কুৱেইটৰ মহিলা অধিকাৰৰ প্ৰস্তাৱসমূহক অধিক ৰাজনৈতিক ব্যক্তিয়ে সমৰ্থন কৰিছিল, বিশেষকৈ আমিৰ আল-ছাবাহে, যিয়ে ১৯৯৯ চনৰ মে' মাহত সংসদীয় বিলুপ্তিৰ সময়ছোৱাত মহিলাৰ ভোটাধিকাৰ ডিক্ৰী (আইনৰ শক্তি থকা এটা চৰকাৰী আদেশ।
প্ৰৱৰ্তন কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল, অৱশ্যে এই ডিক্ৰী ১৯৯৯ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত নৱনিৰ্বাচিত ৰাষ্ট্ৰীয় বিধানসভাই উলটি দিয়ে।
১৯১৬ চনত প্ৰথম কোৰআন বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ লগে লগে কুৱেইটৰ ছোৱালীয়ে শাস্ত্ৰ শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
১৯৩৭ চনত ৰাজহুৱা বিদ্যালয়ৰ শিক্ষা আৰম্ভ হয় যদিও কিছুদিনৰ বাবে ইয়াত নামভৰ্তিৰ সংখ্যা কম আছিল; কিন্তু ১৯৪০ চনৰ ভিতৰত বহু কুৱেইট যুৱতীয়ে প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে।
১৯৫৬ চনত এদল যুৱতীয়ে বিদেশলৈ গৈ পঢ়া-শুনা কৰাৰ অধিকাৰৰ প্ৰতিবাদত নিজৰ আবায়া জ্বলাই দিয়ে।
তেতিয়াৰ পৰাই মহিলাসকলৰ মাজত শিক্ষাৰ সুবিধা বৃদ্ধি পাইছে, তেওঁলোকে ৰাজনৈতিক আৰু লগতে অৰ্থনৈতিক অধিকাৰ, আৰু আৰ্থিক ক্ষমতা লাভ কৰিছে।
তথাপিও কুৱেইটৰ মহিলাসকলে এনে এক পিতৃতান্ত্ৰিক সংস্কৃতিৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছে যিয়ে তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে কেইবাটাও ক্ষেত্ৰত বৈষম্যমূলক ব্যৱহাৰ কৰে।
কুৱেইটৰ বেডুন মহিলাসকল গুৰুত্বপূৰ্ণ মানৱ অধিকাৰ উলংঘা আৰু নিৰ্যাতনৰ আশংকাত ভুগিছে,কুৱেইটতে সৰ্বাধিক বেডুন লোক আছে।
এই সময়ছোৱাত বিশেষকৈ ৰাজহুৱা স্থানত ইছলামিক মহিলাসকল অতি প্ৰভাৱশালী আছিল, কিয়নো বোৰ্খা গ্ৰহণ ইছলামিক আন্দোলনৰ এক অতি দৃশ্যমান প্ৰতীক আছিল।
১৯৮১ চনত বায়াদেৰ আছ-ছালাম নামৰ সাংস্কৃতিক সচেতনতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা এটা ধৰ্মীয় গোট গঠন হয়।
সেই বছৰতে আমিৰ ছাদ আল-ছালিম আল-ছাবাহৰ তেতিয়াৰ পত্নী শ্বেইখা লতিফা আল-ছাবাহে ইছলামিক কেয়াৰ এছ’চিয়েচন স্থাপন কৰে।
১৭ শতিকাৰ পৰা ১৯৪০ চনৰ শেষৰ ফালে তেল আৱিষ্কাৰ হোৱালৈকে কুৱেইটৰ অৰ্থনীতি বহুলাংশে সামুদ্ৰিক বাণিজ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আছিল।
পুৰুষসকলে নাৱিক যাত্ৰা কৰি থকাৰ সময়ত কুৱেইটৰ মহিলাসকলে নিজৰ ঘৰ পৰিচালনা কৰিছিল, আৰু পৰিয়ালৰ কাম-কাজ আৰু বিত্তীয় ব্যৱস্থা নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল।
হিৰণ্যগৰ্ভ সূক্ত নামেৰে জনাজাত ঋগবেদৰ এটা শ্লোকত ইয়াৰ উল্লেখ পোৱা যায়, য'ত একক সৃষ্টিকৰ্তা দেৱতাৰ ইংগিত পোৱা যায় আৰু তেওঁক প্ৰজাপতি বুলি চিনাক্ত কৰা হৈছে।
"সোণৰ গৰ্ভ"ৰ ধাৰণাটো প্ৰথমে বিশ্বকৰ্মা সূক্তত উল্লেখ কৰা হৈছে য'ত "আদিম গৰ্ভ"ক বিশ্বকৰ্মাৰ নাভিৰ ওপৰত ৰখাৰ দৰে চিত্ৰিত কৰা হৈছে।
তেতিয়া স্বয়ম্ভু, আত্মপ্ৰকাশ সত্তা ই প্ৰথমে আদিম জল সৃষ্টি কৰিছিল আৰু তাত সৃষ্টিৰ বীজ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
উপনিষদে ইয়াক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আত্মা বা ব্ৰহ্ম বুলি অভিহিত কৰিছে আৰু বিশদভাৱে উল্লেখ কৰিছে যে হিৰণ্যগৰ্ভই প্ৰায় এবছৰ ধৰি শূন্যতা আৰু অস্তিত্বৰ অন্ধকাৰত ওপঙি ঘূৰি ফুৰিছিল আৰু তাৰ পিছত দুটা অৰ্ধত ভাঙি স্বৰ্গ আৰু পৃথিৱী গঠন কৰিছিল।
আধুনিক বিজ্ঞানত ইয়াৰ প্ৰায়ে বিগ বেং তত্ত্বৰ নীতিৰ সৈতে তুলনা কৰা হয়, য'ত বিবেচনা কৰা হয় যে পৃথিৱীখন এটা বিন্দুৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে।
ধ্ৰুপদী পৌৰাণিক হিন্দু ধৰ্মত হিৰণ্যগৰ্ভ হৈছে বেদান্তত "সৃষ্টিকৰ্তা"ৰ বাবে ব্যৱহৃত শব্দ।
হিৰণ্যগৰ্ভও ব্ৰ্হ্মা বুলি কোৱা হয় কাৰণ তেওঁৰ জন্ম সোণৰ কণীত হোৱা বুলি কোৱা হয় , আনহাতে মহাভাৰতে ইয়াক প্ৰকাশ বুলি কয়।
কিছুমান ধ্ৰুপদী যোগ পৰম্পৰাত হিৰণ্যগৰ্ভ নামৰ ব্যক্তিক যোগৰ উৎপত্তিকাৰী বুলি গণ্য কৰা হয় যদিও এইটো ঋষি কপিলৰ নামো হ'ব পাৰে।
নাৰায়ণ সূক্তত উল্লেখ কৰা হৈছে যে দৃশ্যমান বা অদৃশ্য যিয়েই আছে, এই সকলোবোৰৰ ভিতৰ আৰু বাহিৰত নাৰায়ণে ব্যাপক।
বিংশ শতিকালৈকে মেক্সিকো আছিল এখন গ্ৰাম্য দেশ; য'ত গ্ৰাম্য মহিলাৰ মৰ্যাদা পৰিয়াল আৰু স্থানীয় সম্প্ৰদায়ৰ পৰিসৰৰ ভিতৰত সংজ্ঞায়িত কৰি থোৱা হৈছিল।
ষোড়শ শতিকাত নগৰায়ন আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগে আৰু স্পেইনৰ এজটেক সাম্ৰাজ্য বিজয়ৰ পিছত চহৰসমূহে নাৰীক গ্ৰামাঞ্চলৰ ভিতৰত দৃষ্টিগোচৰ নোহোৱা আৰু সম্ভৱ নোহোৱা অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক সুযোগ প্ৰদান কৰিছে।
মেক্সিকোৰ ৰোমান কেথলিক ধৰ্মই নাৰীৰ সামাজিক ভূমিকা সম্পৰ্কে সমাজৰ মনোভাৱ গঢ়ি তুলিছে৷ পৰিয়ালৰ লালন-পালনকাৰী ব্যক্তি হিচাপে মহিলাৰ ভূমিকাক গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে৷ ইয়াৰ বাবে ভাৰ্জিন মেৰীক আৰ্হি হিচাপে লোৱা হৈছে।
মাৰিয়ানিজমক এটা আদৰ্শ হিচাপে বিবেচনা কৰা হৈছে৷ মহিলাৰ ভূমিকা পুৰুষৰ কৰ্তৃত্বত পৰিয়ালৰ অধীন হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হৈছে।
মেক্সিকোৰ নগৰীয়া মহিলাসকলে কাৰখানাত কাম কৰিছিল৷ ইয়াৰ ভিতৰত সবাতোকৈ প্ৰাচীন আছিল মেক্সিকোৰ প্ৰধান চহৰসমূহত লাভজনক ধঁপাতৰ একচেটিয়া অধিকাৰৰ অংশ হিচাপে স্থাপন কৰা ধঁপাতৰ কাৰখানা।
ঔপনিৱেশিক যুগত মহিলাসকলে বিভিন্ন ধৰণৰ উদ্যোগ চলাইছিল৷ অভিজাত ব্যৱসায়ীৰ বিধৱাসকলে পৰিয়ালৰ ব্যৱসায়বোৰ চলাই গৈছিল।
ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে মেক্সিকোৱে ঔদ্যোগিক ক্ষেত্ৰত বিদেশী বিনিয়োগৰ অনুমতি দিয়াৰ লগে লগে মহিলাসকলৰ মাজত ঘৰৰ বাহিৰলৈ গৈ কাম কৰাৰ সুযোগ বৃদ্ধি পাইছিল।
মেক্সিকোৰ মহিলাসকলে যথেষ্ট অগ্ৰগতি লাভ কৰিছে যদিও তেওঁলোক ঘৰৰ মুৰব্বী হোৱাৰ পৰম্পৰাগত প্ৰত্যাশাটোৰ মুখামুখি হ'বলগীয়া হৈছে৷ গৱেষক মাৰ্গাৰিটা ভালডেছে লক্ষ্য কৰিছে যে মেক্সিকোত আইন বা নীতিৰ দ্বাৰা জাপি দিয়া বৈষম্য কম যদিও সামাজিক গাঁথনি আৰু মেক্সিকান সাংস্কৃতিক প্ৰত্যাশাৰ দ্বাৰা নিৰ্দিষ্ট কৰা লিংগ বৈষম্যই মেক্সিকান মহিলাসকলৰ সামৰ্থ্য সীমিত কৰি আহিছে।
ভট্টাচাৰ্য সমসাময়িক নাৰী লেখিকা সংগীতা বন্দ্যোপাধ্যায় আৰু তিলোত্তমা মজুমদাৰৰ প্ৰতি উৎসাহী আছিল আৰু আশাপূৰ্ণা দেৱী আৰু মহাশ্বেতা দেৱীৰ দ্বাৰা গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত হৈছিল।
তেওঁৰ উপন্যাস আৰু চুটিগল্পসমূহ হিন্দী, তামিল, তেলেগু, মালায়ালম, উৰিয়া, মাৰাঠী, গুজৰাটী, পাঞ্জাবী আৰু ইংৰাজীলৈ অনূদিত হৈছে।
সুচিত্ৰা ভট্টাচাৰ্য এগৰাকী ভাৰতীয় ঔপন্যাসিক, হেমন্তেৰ পাখী, কাষেৰ মানুষ, অলীক সুখ, ইচ্ছে আৰু কাচেৰ দেৱাল আদি ৰচনাৰ বাবে পৰিচিত।
তেওঁৰ উপন্যাস দহনক ১৯৯৭ চনত একে নামত চলচ্চিত্ৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয় আৰু তেওঁৰ উপন্যাস ইচ্ছেৰ গাছ, অলীক সুখ আৰু ৰামধনু ৰঙক শিৱপ্ৰসাদ মুখাৰ্জীয়ে চলচ্চিত্ৰ আৰু অন্য বসন্তক অদিতি ৰয়ে টিভি চলচ্চিত্ৰৰ ৰূপ দিয়ে।
বঙালী সাহিত্যৰ কেইটামান উল্লেখনীয় মহিলা ডিটেক্টটিভ চৰিত্ৰৰ অন্যতম- মিতিন মাসীৰ সৃষ্টিকৰ্তা সুচিত্ৰা ভট্টাচাৰ্য।
মিতিন মাসী চিৰিজৰ প্ৰথম উপন্যাস আছিল- সাৰাণ্ডাই চয়তান; তাৰ পিছৰবোৰ হ’ল- সৰ্প ৰহস্য সুন্দৰবনে, ঝানু ঝিয়েন হত্যা ৰহস্য, দুঃস্বপ্ন বাৰবাৰ
যৌৱনৰ আৰম্ভণিতে বহুতো মন-পচন্দ নোহোৱা চাকৰি কৰাৰ পিছত তেওঁ অসামৰিক সেৱাত যোগদান কৰে আৰু ২০০৪ চনত চাকৰি এৰি পূৰ্ণকালীন লেখিকা হয়।
"ইচ্ছেৰ গাছ" শীৰ্ষক চুটিগল্পটোক ইচ্ছে নামেৰে চলচ্চিত্ৰৰ ৰূপ দিয়া হৈছে; ছবিখন পৰিচালনা কৰিছে শিৱপ্ৰসাদ মুখাৰ্জী আৰু নন্দিতা ৰয়ে।
ভট্টাচাৰ্যই কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত ছোৱালীৰ শিক্ষাপ্ৰতিষ্ঠান যোগমায়া দেৱী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
পৰমবৈষ্ণৱী গোস্বামিনী দেৱী বা ত্ৰিভূৱন মহাদেৱী প্ৰথম প্ৰাচীন উৰিষ্যাৰ ভৌমকৰ সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰথম মহিলা শাসক আৰু ৰজা শান্তিকৰ প্ৰথমৰ বিধৱা পত্নী আছিল।
কিছুমান ইতিহাসবিদৰ মতে তেওঁ হয়তো ৮৬৩ খ্ৰীষ্টাব্দলৈকে নাতি শান্তিকৰ দ্বিতীয়ই প্ৰশাসন চলাবলৈ যোগ্য হোৱালৈকে ৰাজপাট খাইছিল আৰু তাৰপিছত নাতিয়েকৰ হাতত শাসনভাৰ এৰি দিছিল।
তেওঁ এগৰাকী অতি শক্তিশালী মহিলা শাসক আছিল আৰু আৰব আৰু পাৰ্চী ভূগোলবিদ ইবন খোৰদাদবেহ আৰু ভূ-পৰ্যটক আহমদ ইবন ৰুস্তাহৰ ৰচনাত তেওঁৰ ক্ষমতা আৰু প্ৰতিপত্তিৰ প্ৰশংসাসূচক উল্লেখ পোৱা গৈছে।
পূৰ্বৰ ত্ৰি-কলিংগা অঞ্চলৰ উপকূলীয়-মধ্য অংশৰ সামন্তীয় ৰজাসকলৰ বিদ্ৰোহৰ পিছতো তেওঁৰ শক্তিশালী পিতৃৰ সহায়ত তেওঁ ক্ষমতালৈ আহে।
তেওঁৰ ধেংকানল চনদত গুহেশ্বৰপাটকত সিংহাসনত আৰোহণ কৰাৰ সময়ত তেওঁ নিজকে শক্তিৰ এক ৰূপ- কাত্যয়নী দেৱীৰ সৈতে তুলনা কৰিছিল।
পুৰণি ভুৱনেশ্বৰত আজিলৈকে ধ্বংসপ্ৰাপ্ত নোহোৱা আটাইতকৈ পুৰণি মন্দিৰৰ গঠন আৰু উৰিষ্যাৰ খাকৰ শৈলীত নিৰ্মিত কিছু মন্দিৰৰ ভিতৰত অন্যতম- বৈতল দেউল নিৰ্মাণৰ বাবেও তেওঁক কৃতিত্ব দিয়া হয়।
আনহাতে আন কিছুমান ইতিহাসিদে যুক্তি দিয়ে যে তেওঁ আৰম্ভণিৰ কালচোৱাৰ পূৰ্বীয় গংগা সাম্ৰাজ্যৰ এজন ৰজাৰ কন্যা আছিল, যিখন ভৌমকৰ সাম্ৰাজ্যৰ দক্ষিণ দিশৰ এখন প্ৰতিবেশী সাম্ৰাজ্য আছিল।
ৰাণীৰ ধেংকানল চনদখনত এটা ইংগিত পোৱা যায় যে কেনেকৈ কলিংগৰ পূৰ্বীয় গংগাসকলক প্ৰথমে পূৰ্বৰ ভৌমকৰ ৰজা শিৱকৰ প্ৰথমৰ হাতত পৰাস্ত হৈছিল আৰু তাৰ পিছত তেওঁলোকে শিৱকৰৰ আধিপত্য মানি লোৱাৰ পিছত পুনৰ ক্ষমতা ঘূৰাই পাইছিল।
তেওঁৰ বংশধৰ শিৱকৰ তৃতীয়ই তেওঁৰ শিলালিপিত যে ত্ৰিভুৱন মহাদেৱী প্ৰথম মন্ত্ৰ শক্তি, প্ৰভু শক্তি আৰু উৎসাহ শক্তি - তিনিটা শক্তিৰে ভৰি আছিল।
মহাদেৱী প্ৰথমৰ ধেংকানল চনদৰ মতে পৃথিৱীৰ এগৰাকী উচ্চ শাসক হ’বলৈ তেওঁক এগৰাকী ব্যক্তি হিচাপে শ শ শুভ চিনেৰে সজোৱা হৈছিল।
তেওঁ এগৰাকী ভক্তিময়ী বৈষ্ণৱী আছিল আৰু হৰিক উপাসনা কৰিছিল আৰু এই পৰমবৈষ্ণৱী উপাধি গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁ আৰু উত্তৰাধিকাৰীসকলে জাৰী কৰা চনদ অনুসৰি তেওঁক ৰাজ্যৰ ফলপ্ৰসূ প্ৰশাসন আৰু জনসাধাৰণৰ সমৃদ্ধি নিশ্চিত কৰাৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়।
চতুৰ্থ শুভকৰৰ টালচেৰ ফলিত উল্লেখ আছে যে তেওঁৰ শাসনকালত দেশখন প্ৰশাসনৰ ক্ষেত্ৰত আগবাঢ়িছিল, শত্ৰুৰ ধ্বংস হৈছিল, ৰাজ্যৰ গৌৰৱ বিদেশলৈ বিয়পি পৰিছিল আৰু জনসাধাৰণে মিলাপ্ৰীতিৰে বাস কৰিছিল।
দায়িত্বশীল আৰু সৎ ৰাজকীয় বিষয়া নিযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ বিশেষ গুৰুত্ব দিছিল আৰু ৰাজ্যৰ অধীনস্থসকলে তেওঁৰ আধিপত্যৰ প্ৰতি আনুগত্যশীল হৈ আছিল।
তেওঁৰ ধেংকানল চনদত ভৌমসকলে নিজৰ সাম্ৰাজ্য আৰু আনক আলোকিত কৰিবলৈ ধৰ্মীয় কামৰ ওপৰত নিজৰ বিশাল সাম্ৰাজ্যৰ ধন-সম্পত্তি কেনেকৈ খৰচ কৰিছিল আৰু অখণ্ড ধাৰাবাহিকতাৰে বিভিন্ন মঠ, মঠ আৰু মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰি পৃথিৱীখনক সজাই তোলাৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে।
২০০৬ চনত পৰ্যটন আৰু সংস্কৃতি মন্ত্ৰী আম্বিকা চ'নিয়ে ৰাজ্যসভাত কয় যে "ধ্ৰুপদী ভাষা" হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত হ'বলৈ বিবেচনা কৰা ভাষাসমূহৰ যোগ্যতা নিৰ্ধাৰণৰ বাবে নিম্নলিখিত মানদণ্ডসমূহ স্থাপন কৰা হৈছে।
অনুবাদ - "উচ্চ মানদণ্ডৰ লিখনি তথা প্ৰামানিক ইতিহাস, যি অতি কমেও ১৫০০ ৰ পৰা ২০০০ বছৰ পুৰণি; প্ৰাচীন সাহিত্য তথা লিখনিৰ সমল যাক বহু প্ৰজন্মই বছৰ বছৰ ধৰি ঐতিহ্য হিচাপে গণ্য কৰি আহিছে; লিখন সাহিত্যৰ ইতিহাস, যি সম্পুৰ্ণ নিজা আৰু কাৰোপৰা ধাৰ কৰা বা আমদানি কৰা নহয়; প্ৰাচীন ৰূপটো আৰু সাহিত্যখিনি বৰ্তমানৰ আধুনিক ৰূপতকৈ বেলেগ/পৃথক, তাৰোপৰি সম্ভৱতঃ ইয়াৰ প্ৰাচীন ৰূপটো আৰু ইয়াৰ বৰ্তমানৰ আধুনিক ৰূপ তথা অপভ্ৰংশ/উপভাষা আদিৰ মাজত ধাৰাবাহিকতাৰ বিচ্ছিন্নতা।
২০০৪ চনত ভাৰত চৰকাৰে ঘোষণা কৰে যে কিছুমান কঠোৰ মানদণ্ড পূৰণ কৰা ভাষাসমূহক ভাৰতৰ "ধ্ৰুপদী ভাষা" হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হ'ব।
এই সমিতিখন ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা গঠন কৰা হৈছিল যাতে পৰম্পৰাগত ভাষাসমূহক শ্ৰেণীবিভাজনৰ দাবীসমূহ বিবেচনা কৰিব পৰা যায়।
ধ্ৰুপদী ভাৰতীয় ভাষাৰ প্ৰসিদ্ধ পণ্ডিতসকলৰ বাবে প্ৰতি বছৰে দুটা মুখ্য আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা প্ৰদান কৰা হ'ব।
আৰম্ভনিতে অন্ততঃ কেন্দ্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়সমূহত ধ্ৰুপদী ভাৰতীয় ভাষাৰ প্ৰসিদ্ধ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট সংখ্যক বিশিষ্ট আসন মুকলি কৰিবলৈ বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগক অনুৰোধ কৰা হ'ব।
সম্পাদকে ৱেলছ কবি ডিলান থমাছৰ সৈতে আয়োজন কৰা এখন বৈঠকত তেওঁ উপস্থিত নথকাৰ বাবে প্লাথৰ বৰ খং উঠিছিল- থমাছ হৈছে সেইগৰাকী লেখক যাক ছিলভিয়াই তেওঁৰ "জীৱনতকৈও বেছি" ভাল পাইছিল।
থমাছক লগ পোৱাৰ আশাত প্লাথ দুদিন তেওঁ থকা হোৱাইট হৰ্ছ টেভাৰ আৰু চেলচি হোটেলৰ চাৰিওফালে ঘূৰি ফুৰিছিল, কিন্তু থমাছ ইতিমধ্যে ঘৰলৈ গুচি গৈছিল।
কেইসপ্তাহমানৰ পিছত, প্লাথে নিজকে হত্যা কৰিবলৈ পৰ্যাপ্ত "সাহস" আছে নে নাই চাবলৈ নিজৰ ভৰি দুখন কাটি পেলাইছিল।
হতাশাৰ বাবে ইলেক্ট্ৰক’নভালচিভ থেৰাপীৰ প্ৰদানৰ পাছত, প্লাথে ১৯৫৩ চনৰ ২৪ আগষ্টত তেওঁৰ মাকৰ টোপনিৰ দৰৱ খাই আত্মহত্যাৰ চেষ্টা কৰিছিল, এইটো হৈছে চিকিৎসাগতভাৱে নথিভুক্ত হোৱা প্লাথৰ প্ৰথমটো আত্মহত্যাৰ প্ৰচেষ্টা।
লিখাৰ উপৰিও, এগৰাকী শিল্পী হিচাপেও প্লাথৰ সম্ভাৱনীয়তা প্ৰকাশ পাইছিল; ১৯৪৭ চনত স্কলাষ্টিক আৰ্ট এণ্ড ৰাইটিং এৱাৰ্ডছৰ পৰা প্লাথ তেওঁৰ চিত্ৰসমূহৰ বাবে পুৰস্কৃত হয়।
কবিতাৰ মাধ্যমেৰে কনফেচনেল পয়েট্ৰিৰ ধাৰাটো আগবঢ়াই নিয়াৰ বাবে প্লাথক বিশেষ শ্ৰেয় প্ৰদান কৰা হয়।
প্লাথ তেওঁৰ প্ৰকাশিত কাব্য-সংকলন দ্য ক’ল’চাছ এণ্ড আডাৰ পয়েমচ্‌ আৰু এৰিয়েল ৰ লগতে তেওঁৰ চুটি আত্মজীৱনীমূলক উপন্যাস দ্য বেল ঝাৰৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ, যিখন ১৯৬৩ চনত তেওঁৰ মৃত্যু হোৱাৰ ঠিক আগে আগে প্ৰকাশ হৈছিল।
প্লাথ আৰু হিউজে ১৯৫৯ চনৰ শেষৰ ফালে নিউয়ৰ্কৰ চাৰাটোগা স্প্ৰিংছৰ য়াডো শিল্পী কলনীত থাকি কানাডা আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ ভ্ৰমণ কৰিছিল।
প্লাথে কৈছে যে, ইয়াতেই তেওঁ ‘তেওঁৰ আশ্বৰ্যজনক সত্বাৰ প্ৰতি ন্যায় কৰিবলৈ’ শিকিলে, কিন্তু তথাপি তেওঁ নিজৰ অত্যন্ত ব্যক্তিগত কথাবোৰ স্বীকাৰোক্তিমূলকভাৱে লিখিবলৈ লৈ চিন্তাত পৰিছিল।
দম্পতীহাল ১৯৫৯ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ইংলেণ্ডলৈ ঘূৰি আহে আৰু ৰিজেন্টপাৰ্কৰ প্ৰাইমৰোজ হিল অঞ্চলৰ ওচৰৰ ৩ চালকট স্কোৱেৰত, লণ্ডনত বাস কৰে, ইয়াত থকা এখন ইংৰাজী হেৰিটেজ ফলকে প্লাথৰ বাসস্থানক সূচায়।
১৯৬০ চনৰ ১ এপ্ৰিলত তেওঁলোকৰ ছোৱালী ফ্ৰিডাৰ জন্ম হয় আৰু অক্টোবৰত প্লাথৰ প্ৰথমটো কবিতা সংকলন দ্য কলচছ প্ৰকাশ হয়।