polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
এই মস্তিষ্ক আৱৰণী আৰু চেৰিব্ৰ'স্পাইনেল ৰসৰ মুখ্য কাম হৈছে কেন্দ্ৰীয় স্নায়ুতন্ত্ৰক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰা।
মস্তিষৰ ৰক্তবাহী নলীকাবোৰ পায়া মেটাৰৰ মাজেদি পাৰ হৈ যায় আৰু কেপিলাৰীবোৰে মস্তিষ্কক পুষ্টি যোগান ধৰে।
এৰেক্‌নয়ড্‌ মেটাৰ আৰু পায়া মেটাৰক কেতিয়াবা একেলগে লেপ্ট'মেনিঞ্জেজ বোলা হয় যাৰ অৰ্থ পাতল আৱৰণী।
এৰেক্‌নয়ড আৰু পায়া মকৰা জালৰ দৰে প্ৰৱৰ্ধৰে সংযুক্ত হৈ থাকে বাবে নামটো পায়া-এৰেক্‌নয়ড্‌ বা লেপ্ট'মেনিঞ্জেজ।
অন্তিম পন্থাৰ পত্ৰ -সমূহ বুলিলে যুক্তৰাজ্য -ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে হাতেলিখা চাৰিখন চিঠিক বুজোৱা হয় যিকেইখন তেওঁ চাৰিখন ব্ৰিটিছ ক্ষেপণাস্ত্ৰযুক্ত ডুব-জাহাজ ৰ আদেশকাৰী বিষয়া লৈ উদেশ্য কৰি লিখে।
যদিহে কেতিয়াবা কোনো শত্ৰুপক্ষৰ পাৰমাণৱিক আক্ৰমণৰ ফলত ভূমিত থকা ব্ৰিটিছ চৰকাৰ ধ্বংস হয় আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু তেওঁৰ মৃত্যুত সিদ্ধান্ত ল'বলৈ তেওঁ মনোনীত কৰা দেশৰ "দ্বিতীয়জন মানুহ" দুয়োকে হত্যা অথবা নিষ্ক্ৰিয় কৰা হয় তেন্তে সেই বিষয়া কেইজনে কি কাৰ্যপন্থা গ্ৰহণ কৰিব সেই সম্পৰ্কে যিকোনো তদনান্তীন প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে পত্ৰখনত আদেশ দি থয়।
এই আদেশ সমূহ যদি কিবা কাৰণত কাৰ্যকৰী কৰিব লগীয়া হয় তেন্তে সেয়ে হয়তো মহাৰাণীৰ ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ শেষ চৰকাৰী কাৰ্য্য হব।
পাৰমাণৱিক আক্ৰমণৰ ফলত প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু তেওঁৰ মৃত্যুত সিদ্বান্ত লবলৈ তেওঁ মনোনীত কৰা দেশৰ "দ্বিতীয়জন মানুহ" নোহোৱা হলে, সেই সময়ত সাগৰ-গৰ্ভত থকা ডুব-জাহাজকেইখনৰ আদেশকাৰী বিষয়াকেইজনে কিছুমান বিশেষ পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা নিশ্চিত হব লাগিব যে অন্তিম পন্থাৰ আদেশ সন্নিবিষ্ট পত্ৰখন খোলা হবনে নহয়।
প্ৰধানমন্ত্ৰী সলনি হলে পুৰণি পত্ৰখন নোখোলাকৈয়ে নষ্ট কৰা হয় আৰু তাৰ ঠাইত নতুন পত্ৰ ৰাখা হয় যাতে পত্ৰখনৰ কথাখিনি প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ বাহিৰে আন কোনেও গম নাপায়।
অন্তিম পন্থাৰ পত্ৰসমূহ যুক্তৰাজ্যই অবলম্বন কৰা পাৰমাণৱিক নষ্ট-ঘাতক পন্থাৰ কাৰ্যকৰী ব্যৱস্থা যাতে যিকোনো শত্ৰুপক্ষয়ে দেশখনৰ ওপৰত পাৰমাণৱিক প্ৰথমাঘাত কৰাৰ পৰা বিৰত থাকে।
সভ্যতাৰ আদি যুগত প্ৰত্যেক দেশৰ ৰণনৃত্য, জীৱজন্তুৰ অনুকৰণ, বলিদান আদি অনুষ্ঠানত ৰ অস্তিত্ব পোৱা যায়।
কেতিয়াবা কেতিয়াবা এই মূকাভিনয়ৰ লগত দৃশ্যসজ্জা, আবাহসঙ্গীত যুক্ত কৰি এক নাট্য মূহুৰ্ত্তৰো সৃষ্টি কৰিছিল।
উল্লেখযোগ্য যে সম্ৰাট টিবেৰিয়াচে আকৌ ৰ জনপ্ৰিয়তা হ্ৰাস কৰিবৰ বাবে এক নিষেধাজ্ঞা জাৰি কৰিছিল।
এই কাৰ্য্যত প্ৰাচীন খৃষ্টান লিখক সকল খৰ্গহস্ত হৈছিল আৰু 'গ্ৰচৱী জুভেনাল' নামৰ দাৰ্শণিকজনে এই অনুষ্ঠান সমুহ অশ্লীল বুলি প্ৰতিবাদ কৰিছিল।
কালক্ৰমত বিভিন্ন পৰিবৰ্তনৰ মাজেৰে আহি আধুনিক ত মুকাভিনেতাতকৈ অভিনিত বিষয়বস্তুৰ গুৰুত্ব বাঢ়িল।
দেহৰ প্ৰতিটো অঙ্গপ্ৰত্যঙ্গক এনেকুৱাকৈ প্ৰস্তুত কৰিব লাগিব যাতে নিজস্ব ভাব প্ৰকাশ কৰোঁতে এটা কলাসুলভ সৌন্ধৰ্য্য প্ৰকাশ কৰে।
বা ভঙ্গীমাৰ অৰ্থ হ’ল দেহৰ এটা ভঙ্গী যাৰ দ্বাৰা ক'বলগীয়া এটা বাক্য বা বক্তব্য সুস্পষ্টকৈ প্ৰকাশ কৰে।
হাতৰ ভঙ্গী নিখুঁত আৰু সূক্ষ্ম কৰাৰ বাবে মণিবন্ধৰ সংযম আৰু নমনীয়তাৰ ব্যায়াম কৰা একান্ত প্ৰয়োজন।
সেই বিলাকত বিভিন্ন দৃশ্যসজ্জা, অনুকৃতি, নৃত্য, যাদু খেল, স্হূল ৰসৰে পুৰ্ণহৈ পূৰ্বৰ মৰ্য্যদা হেৰুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
আনুমানিক ১৭২৩ খৃষ্টাব্দত এনেধৰণৰ বিনোদন ধৰ্মী অনুষ্ঠানে ইংলণ্ডত বেছ জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল।
কিন্তু কুৰি শতিকাৰ প্ৰথম দশকত 'ৰুডলফ ভন' আৰু 'মেৰী উইগমেন'ৰ প্ৰচেষ্টাত এ জাৰ্মেনীত নামে পুনৰ প্ৰতিস্থা হয়।
গতিবেগৰ সূত্ৰ :-কোনো এটা গোষ্ঠী বা সমষ্টি অথবা শক্তি যিটো লয় বা চন্দত চলমান হয় তাৰ হাৰকে গতিবেগ বা বোলা হৈছে।
এই পদ্ধতিৰ জৰিয়তে কোনো অভিনেতাই কোনো সংলাপ ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ কেৱল দেহ ভঙ্গিমা আৰু মুখৰ অভিব্যক্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি অভিনয় কৰে।
এটা কথা মন কৰিব লগিয়া যে অঙ্গাভিনয় যদি এই অঞ্চলৰ পৰা আৰম্ভ হয় অথবা এই অঞ্চল অভিমুখী হয় তেন্তে সেই অঙ্গভঙ্গী স্থুল আৰু অশ্লীল বুলি পৰিগনিত হব।
এই সূত্ৰ সমুহৰ সহায়ত এজন মূকাভিনেতাই তেওঁৰ অভিনয়ৰ পূৰ্ণ বিকাশ কৰিব পাৰে আৰু দৰ্শক সকলেও বিষয় বস্তু সম্পুৰ্ণভাৱে উপলব্ধি কৰিব পাৰে।
গ্ৰন্থখনৰ বিষয়ে অনুবাদৰ আগকথাত এনেদৰে কোৱা হৈছে- "পাৰ্থিৱ ভোগবিলাস-ঐহিক সুখ আদিৰ পৰা বহু যোজন নিলগত ন্যূনতম প্ৰয়োজনীয়তাৰে ঋষিতুল্য জীৱন-যাপন কৰা কোবিদ বিজ্ঞানী ড॰ এ পি জে আব্দুল কালামৰ ইন্‌ডমিটেব্‌ল্‌ স্পিৰিট আত্মকথাৰে সমাৰ্থক বুলিব পাৰি।
জীৱনৰ শাশ্বত প্ৰমূল্যসমূহক জীৱনৰ ঈপ্সিত অমূল্য বৈভৱ জ্ঞান কৰা ড॰ কালামৰ জীৱনবোধৰ ই এক স্বচ্ছ দাপোণ।
অদম্য শক্তি গ্ৰন্থখনত তেখেতৰ জীৱন-দৰ্শন পৰিস্ফুট হৈছে – যি জীৱন দৰ্শনে মানুহক জীৱন পৰিক্ৰমাৰ সঠিক পথ-নিৰ্দেশনা কৰিব, যি জীৱন দৰ্শনে সকলোকে আশাৰ বাণী শুনাব আৰু সকলোকে সামূহিক কল্যাণবোধত সম্পৃক্ত কৰিব।
চকুত ৰামধেনুৰ সাতোৰঙী স্বপ্ন লৈ এক নিৰ্মল পৰিচ্ছন্ন জীৱন-যাপন কৰাৰ বাবে নিজে অন্তৰত যি অনমনীয় সংকল্পৰ বীজমন্ত্ৰ, মনত অদম্য শক্তি আৰু আত্মিক মনোবল লৈ সফলতাৰ শীৰ্ষত উঠিল সেই একে আত্মবিশ্বাস, মনোবল আৰু অদম্য শক্তি লৈ দেশ নিৰ্মাণৰ মহান সংকল্প আৰু দেশ সেৱাৰ পৱিত্ৰ ব্ৰত হৃদয়ত ধাৰণ কৰি সকলোকে কামত ব্ৰতী হ'বলৈ তেওঁ আহ্বান জনাইছে।
সুৰেশ শৰ্মাই ভাৰতবৰ্ষৰ স্বনামধন্য ৰাষ্ট্ৰপতি ড॰ এ পি জে আব্দুল কালামৰ গ্ৰন্থ 'অগ্নিৰ ডেউকা', 'তেজস্বী মন', 'ভাৰতবৰ্ষ ২০২০', 'পথ প্ৰদৰ্শক আত্মা' আৰু 'মিছন ইণ্ডিয়া' অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছে।
'এড্‌ভান্স্‌দ কম্প্ৰহেন্‌ছিভ এংলো-আছামীজ্‌ ডিক্সনাৰী' আৰু 'জ্যোতি কনছাইজ এংলো আছামীজ্‌ ডিক্সনাৰী' নামৰ দুখন অভিধানো তেওঁ প্ৰণয়ন কৰিছে।
অদম্য শক্তি জীৱনৰ অনুভৱৰ সৈতে সম্পৃক্ত স্মৃতিচাৰণ, ৰোচক প্ৰসংগ, মৌলিক বিচাৰ আৰু কৰ্ম যোজনাৰ প্ৰেৰণদায়ক চিত্ৰণ।
এজন কল্যাণকামী শুভচিন্তক এজন কোবিদ বিজ্ঞানী এজন মহান শিক্ষক আৰু এজন ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধান হিচাপে ড॰ এ পি জে আব্দুল কালামৰ অনুপম অদ্বিতীয় ব্যক্তিত্বৰ অনেক প্ৰেৰণাদায়ক দিশ এই গ্ৰন্থৰ ছত্ৰে ছত্ৰে বাঙ্ময় হৈ উঠিছে যিবোৰ তেখেতৰ মহাৰ্ঘ ভাষণ আৰু লেখাৰ ওপৰত আধাৰিত।
২০০৬ চনত প্ৰকাশিত ড॰ এ পি জে আব্দুল কালামৰ "ইন্‌ডমিটেব্‌ল্‌ স্পিৰিট" নামৰ গ্ৰন্থখনৰ অনুবাদ হৈছে অদম্য শক্তি।
অদম্য শক্তি ভাৰতৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি এ পি জে আব্দুল কালামৰ জীৱন দৰ্শন আৰু চিন্তন মননৰ নিৰ্বাস আৰু সাৰবত্তা।
দশম শতিকাৰ কালিকা পুৰাণ আৰু সপ্তম শতিকাৰ হিউয়েনচাঙৰ বৰ্ণনা অনুসৰি পশ্চিমফালৰ সীমা আছিল ঐতিহাসিক কৰতোৱা নদী।
গতিকে কামৰূপ ৰাজ্য ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ লগতে বৰ্তমানৰ ভূটান আৰু বাংলাদেশৰ কিছু অংশলৈ বিস্তৃত আছিল।
১৫৮১ চনত কমতাৰ শাসক কোচ ৰজা নৰনাৰায়ণে তেওঁৰ ৰাজ্যক দুভাগত ভাগ কৰে আৰু সোনকোষ নদীৰ পূবৰ অংশটো চিলাৰায়ৰ পুত্ৰ ৰঘুদেৱক সঁপি পশ্চিম অংশটো নিজে ৰাখে।
নৰনাৰায়ণৰ পিছত ১৬০২ চনমানৰ পৰা পূবৰ কোচ ৰাজ্যখন বাৰে বাৰে মোগল আৰু আহোমৰ আক্ৰমণৰ সন্মুখীন হয়।
১৭শ শতিকাৰ শেষৰফালে আহোমে শেষবাৰৰ বাবে মোগলক খেদি পঠিয়াই আৰু ১৮২৬ চনত ব্ৰিটিছৰ আগমণ পৰ্যন্ত এই স্থান অধিকাৰ কৰি থাকে।
প্ৰাৰম্ভিক সম্প্ৰসাৰণৰপৰা ভূতি বৰ্মনৰ ৰাজত্বৰ আৰম্ভণিলৈ ৰাজ্যখন মালৱাৰ ৰজা যশোধৰ্মনে আক্ৰমণ কৰিছিল।
কিন্তু ভূতি বৰ্মনৰ নাতি স্থিতবৰ্মনে গৌড়ৰ লগত বিজয়ী হোৱা আৰু দুটাকৈ অশ্বমেধ যজ্ঞ অনুষ্ঠিত কৰালৈ চাই এই ৰাজ্যই শক্তিশালী ৰূপ ঘূৰাই পোৱা বুজা যায়।
কালিকা পুৰাণ আৰু হিউয়েনচাংৰ মতে এই ৰাজ্যৰ পশ্চিম সীমান্তত কৰতোৱা নদী আৰু পূব দিশত শদিয়াৰ নিকটৱৰ্তী দিক্কাৰবাসিনী মন্দিৰ আছিল।
দ্বাদশ শতাব্দীৰ পিছত ৰাজ্যখন সৰু সৰু ৰাজনৈতিক অঞ্চলত ভাগ ভাগ হৈ পৰে যদিও তাৰ পিছতো ঐতিহাসিকবিদসকলে কামৰূপ কামৰূপ নামেৰেই সমগ্ৰ ভূখণ্ডৰ উল্লেখ কৰিছিল।
১৫শ শতিকাৰ শেষৰফালে কমতা ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰা মুছলিম শাসক আল্লাউদ্দিন হুছেইন শ্বাহৰ মুদ্ৰাত অঞ্চলটোক কামৰূ বা কামৰূদ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
গৌড়ৰ ৰজা শশাংক‌ই থানেছৰৰ পূৰ্বৰ ৰজাজনক হত্যা কৰাৰ পিছত তেওঁৰ ভায়েক হৰ্ষবৰ্ধন ৬০৬ খ্ৰীষ্টাব্দত ৰাজপাটত উঠে আৰু ভাস্কৰবৰ্মনে মিত্ৰতাৰ হাত আগবঢ়ায়।
ভাস্কৰবৰ্মনে গৌড়ৰ ৰাজধানী কৰ্ণসুৱৰ্ণত তেওঁৰ বিজয় স্থানৰ পৰা নিধানপুৰ তাম্ৰফলি জাৰী কৰে।
তেওঁৰ ভ্ৰমণ অন্ত পৰোঁতে ভাস্কৰবৰ্মন তেওঁৰ লগতে কনৌজলৈ যায় আৰু প্ৰয়াগত হৰ্ষবৰ্ধনে আয়োজন কৰা এক ধাৰ্মিক অনুষ্ঠানত অংশ লয়।
কামৰূপ ৰাজ্যত জনপ্ৰিয় হৈ পৰা জিন ৰাজবংশ বিষয়ক এটা চীনা গীতৰ কথা তেওঁ হিউৱেন চাঙৰ আগত উল্লেখ কৰিছিল।
চীনা বুৰঞ্জীৰ মতে হৰ্ষবৰ্ধনৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ চীনৰ পৰা ৱাং হুৱেন চ'ৰ নেতৃত্বত অহা এটা দলক সহায় কৰিছিল।
সমুদ্ৰগুপ্তৰ এলাহাবাদ শিলাস্তম্ভত সীমামূৰীয়া ৰাজ্য হিচাপে কামৰূপ ৰাজ্যৰ প্ৰথম উল্লেখ আছিল।
চতুৰ্থ শতিকাত গুপ্ত সাম্ৰাজ্যৰ তলতীয়া কিন্তু সাৰ্বভৌম ৰাজ্য হিচাপে বৰ্তমানৰ গুৱাহাটীৰ ওচৰে-পাজৰে কামৰূপ ৰাজ্যৰ আৰম্ভণি হৈছিল।
বৰ্তমানৰ নগাঁও জিলাৰ কপিলী নদীৰ উপত্যকাৰ দবকা ৰাজ্যৰ লগত ইয়াৰ প্ৰথম উল্লেখ আছে, কিন্তু পাছৰ বুৰঞ্জীত স্বাধীন অঞ্চল হিচাপে দবকাৰ পুনৰ উল্লেখ নাই।
সম্ভৱতঃ তেনে বহু সৰু ৰাজ্যৰ এখন হিচাপে জন্ম লোৱা কামৰূপে বিস্তৃতি লভি গোটেই ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা আৰু আগলৈকো সামৰি লয়।
নৰকে দানৱ ৰাজবংশৰ আদিবাসী ৰজা ঘটকাসুৰক পৰাস্ত কৰি তেওঁৰ বংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল বুলি কোৱা হয়।
ইৰিত্ৰিয় সাগৰৰ পেৰিপ্লাছ আৰু টলেমিৰ জিঅ’গ্ৰাফিয়াত এই অঞ্চলক কিৰহাদিয়া নামে আখ্যায়িত কৰিছে যি কিৰাট গণৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে।
প্ৰাচীন লিপিত কামৰূপৰ প্ৰথম উল্লেখ পোৱা যায় ৪ৰ্থ শতাব্দীৰ সমুদ্ৰগুপ্তৰ এলাহাবাদসকলৰ শিলালিপিৰ পৰা।
কামৰূপৰ শিলালিপিৰ দৰে কামৰূপৰ ৰজাসকলৰ সময়ৰ বিশেষকৈ ভাস্কৰবৰ্মণৰ সময়ৰ অসম আৰু বাংলাদেশত পোৱা বিভিন্ন শিলালিপিৰ পৰা অনেক মূল্যবান তথ্য পোৱা সম্ভৱ হৈছে।
ভাস্কৰবৰ্মনৰ দিনৰ নিধনপুৰ তাম্ৰলিপিৰ মতে এই সম্প্ৰসাৰণত বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ চিলেট অঞ্চলো অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল।
জ্যেষ্ঠানুক্ৰমে পৰৱৰ্তী ৰজা নিৰ্বাচন কৰা হৈছিল, কিন্তু ইয়াত দুবাৰ যতি পৰিলে বেলেগ বংশ বাছনি কৰা হৈছিল।
আগৰ ৰজাজনে কোনো সন্তান নোহোৱাকৈ মৃত্যুবৰণ কৰাৰ পিছত দ্বিতীয় নিয়ম অনুসৰি ৰাজ্যৰ উচ্চ বিষয়াসকলে ব্ৰহ্মপালক ৰজা পাতিছিল।
বিভিন্ন অভিলেখত ৰাজপ্ৰসাদৰ ভিন ভিন বিষয়াৰ পদৰ নাম পোৱা যায়: মহাবৰাধিপতি, মহাপ্ৰতিহাৰ, মহাল্লকাপ্ৰৌধিক আদি।
কেতিয়াবা কিছুমান ব্ৰাহ্মণক উত্তৰ ভাৰতৰপৰা আনি বৰ্ণাশ্ৰমধৰ্ম স্থাপনৰ উদ্দেশ্যেৰে কামৰূপত বহুওৱা হৈছিল।
ৰাজ্যৰ ভঁৰাল আৰু ধনকোষৰ চোৱা-চিতাৰ দায়িত্ব ভাণ্ডগৰাধিকৃত আৰু কোষ্ঠগাৰিকৰ ওপৰত ন্যস্ত কৰা হৈছিল।
কামৰূপৰ ৰজাসকলে এৰি যোৱা শিলালিপি বা হিউৱেনচাঙৰৰ দৰে পৰ্যটকৰ বৰ্ণনাৰ পৰা কামৰূপ ৰাজ্যৰ গঠন অনুমান কৰিব পাৰি।
"বৈজ্ঞানিক পৰ্য্যবেক্ষণে প্ৰদৰ্শিত কৰে যে শিক্ষকে দিয়া ব্যৱস্থাই শিক্ষা নহয়; শিক্ষা ব্যক্তিয়ে স্বাভাৱিকভাৱে আহৰণ কৰা এক প্ৰাকৃতিক প্ৰক্ৰিয়া, চৌপাশৰ পৰা আহৃত, কাৰো আদেশ শুনি নহয়।
শিক্ষকৰ দায়িত্ব হৈছে এক বিশেষভাৱে সৃষ্ট পৰিবেশত এনে সাংস্কৃতিক কাৰ্য্যকলাপৰ বাবে এলানী ইচ্ছাশক্তি জগাই তোলা কাৰ্য্যক্ৰম লোৱা আৰু বাধা হোৱাৰপৰা দূৰত থকা।
তেনে কৰিলেহে তেওঁলোকে এক নৱমানৱ আৰু মানৱাত্মাৰ উড্ডয়ন দেখা পাব যি পৰিঘটনাৰ দাস নহৈ পৰিদৃশ্যতাৰ পৰিস্কৃততাৰে মানৱ সমাজৰ আকৃতি আৰু ভৱিষ্যত নিৰ্ণয় কৰিব।
তেখেতৰ প্ৰথম উল্লেথযোগ্য সফলতা তেখেতৰ কেইবাজনো ৮ বছৰীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে পঢ়া আৰু লিখাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিক্ষাৰ বাবে আবেদন কৰাটো।
উক্ত "অসমৰ্থ" শিশুসকলে পাচ কৰাৰ উপৰিও সামান্যতকৈ উচ্চ নম্বৰ লাভ কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়, যাক "প্ৰথম মণ্টেছৰী যাদু" বোলা হয়।
মণ্টেছৰীৰ প্ৰত্যুত্তৰ আছিল "যদি মানসিকভাৱে অসমৰ্থ শিশুক সাধাৰণ পৰ্যায়ৰ শিশুৰ পৰ্যায়লৈ লৈ আহিব পৰা যায় তেন্তে 'সাধাৰণ পৰ্য্যায়'ৰ শিশুৰ প্ৰতিশ্ৰুতি অধ্যয়ন কৰিবলৈ ইচ্ছুক"।
মেডাম মেৰীয়া মণ্টেছৰীৰ জন্ম হৈছিল ১৮৭০ চনত, ইটালীৰ মাৰ্চে'ৰ চিৰাভীল-অত, আলেছ্ন্দ্ৰ মণ্টেছৰী আৰু ৰেণাইল্ডে ষ্টপাইনী -অৰ ঘৰত।
তেৰবছৰ বয়ষত তেখেতে এখন কেৱল ছাত্ৰৰ বাবেহে থকা বিদ্যালয়ত ইঞ্জিনীয়াৰ হোৱাৰ হাবিয়াসেৰে পঢ়া-শুনা আৰম্ভ কৰে।
তেখেত শিক্ষক হ'বলৈ ইচ্ছা নাছিল কাৰণ সেইসময়ত নাৰীক শিক্ষকতা আদি কেইটামান পেচাতহে ভাগ ল'বলৈ উদগোৱা হৈছিল।
ইটালিয়ান শিক্ষামন্ত্ৰী তাত উপস্থিত আছিল আৰু তেখেতৰ যুক্তিপূৰ্ণ বক্তৃতাত প্ৰভাৱাণ্বিত হৈ একে বছৰতে তেখেতক "স্কুলা অৰ্ক্ট'ফ্ৰেণিকা" , মানসিকভাবে প্ৰয়োজনীয়সকলৰ দেখাশুনা আৰু শিক্ষাৰ বাবে নিয়োজিত প্ৰতিষ্ঠান -অৰ সঞ্চালক হিচাবে নিযুক্তি দিয়ে।
মণ্টেছৰী ৰোমৰ ৰোম লা চেপিয়েঞ্জা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা চিকিৎসাবিজ্ঞান পাচ কৰা ইটালিৰ প্ৰথম মহিলা চিকিৎসক আছিল।
তেখেত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মানসিক চিকিৎসা ক্লিনিকৰৰ সদস্যা আছিল আৰু বিশেষ মনযোগৰ প্ৰয়োজনীয়তা বা "মানসিক দুঃখী" আৰু "শিক্ষা অসমৰ্থ" সকলৰ সমস্যাৰ প্ৰতি বিশেষভাৱে আকৰ্ষিত হয়।
তেখেত তেখেতৰ মণ্টেছৰী শিক্ষা প্ৰণালী বুলি আজিকালি পৃথিৱীৰ সকলোতে ব্যৱহৃত প্ৰাথমিক শিক্ষা প্ৰণালীৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ।
অন্য ধৰ্মৰ ব্যক্তিৰ সৈতে হোৱা বিবাহ পৰিয়ালত গ্ৰহণযোগ্য নোহোৱাৰ ভয়ত এই বিবাহ গোপনে ৰাখিছিল।
তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে যেতিয়া তেওঁক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিলে তেওঁ খানৰ সৈতে আফগানিস্তানলৈ পলাই গুচি যায়।
আফগানিস্তান গৈ পাই তেওঁ স্বামীক শয্যাত তেওঁৰ গুলগুটি নামৰ প্ৰথম পত্নীৰ সৈতে আৱিষ্কাৰ কৰে আৰু তেতিয়াহে তেওঁ জ্ঞাত হয় যে তেওঁৰ স্বামী ইতিমধ্যে বিবাহিত।
বাকৰুদ্ধ হোৱা স্বত্তেও তেওঁ পাতিয়া গাৱঁত থকা খানৰ পুৰণি ঘৰত তিনিজন দেওৰ আৰু তেওঁলোকৰ পত্নী, গুলগুটি আৰু গুলগুটিৰ সন্তানৰ সৈতে থাকিবলৈ লয়।
চৈয়দা কমলা (পূৰ্বৰ নাম: সুস্মিতা বেনাৰ্জী বা সুস্মিতা বন্দোপাধ্যায়; মৃত্যু: ৪ অথবা ৫ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৩) এগৰাকী বঙালী লেখিকা।
এই গ্ৰন্থখনত তেওঁ বিবাহ সূত্ৰে আফগানিস্তানৰ বোৱাৰী হোৱাৰ পিছত তালিবানৰ শাসনকালত আফগানিস্তানত হোৱা তেওঁৰ অভিজ্ঞতা সম্পৰ্কে বৰ্ণনা কৰিছে।
২০১৩ চনৰ ৪ ছেপ্টেম্বৰৰ সন্ধ্যা অথবা ৫ ছেপ্টেম্বৰৰ কাহিলী পুৱা ৪৯ বছৰ সময়ত তেওঁ আফগানিস্তানৰ পক্তিকা প্ৰভিন্সৰ নিজা ঘৰৰ সম্মুখত সন্দেহযুক্ত তালিবান উগ্ৰবাদীৰ হাতত নিহত হয়।
আফগান পুলিচৰ তথ্য অনুসাৰে, সন্দেহযুক্ত তালিবান উগ্ৰবাদীয়ে পক্তিকা প্ৰভিন্সত থকা ছৈয়দাৰ ঘৰত ৪ ছেপ্টেম্বৰৰ নিশা বলপূৰ্বক ভাৱে প্ৰৱেশ কৰে।
প্ৰভিন্সৰ ৰাজধানী শাৰানাৰ সমীপৱৰ্তী দাঁতিকাষৰীয়া এলেকাৰ এখন মাদ্ৰাছাৰ ওচৰত পিছদিনা কাহিলী পুৱা তেওঁৰ মৃতদেহ উদ্ধাৰ হয়।
আৰক্ষীৰ সূত্ৰ অনুসাৰে ছৈয়দাৰ হত্যাৰৰ কাৰণ কেইবাটাও হ'ব পাৰে- তেওঁৰ গ্ৰন্থসমূহ, সেই অঞ্চলত তেওঁৰ সমাজসেৱা, অথবা তেওঁৰ ভাৰতীয় পৰিচয়ৰ বাবেও হত্যাৰ বলি হ'ব পাৰে।
আফগানিস্তানত তালিবানৰ ক্ষমতা বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে ছৈয়দাই দেশখনত মৌলবাদীৰ প্ৰভাৱত হোৱা অত্যাচাৰ প্ৰত্যক্ষ কৰিবলৈ ধৰে।
মহিলাসকলক কেৱল নিজৰ পৰিয়ালৰ বাদে আন পুৰুষৰ সৈতে বাৰ্তালাপ কৰাত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰা হৈছিল, তেওঁলোকক ঘৰৰ বাহিৰলৈ যাবলৈ বাধা দিয়া হৈছিল।
তালিবানৰ মানুহে ১৯৯৫ চনৰ মে' মাহত তেওঁৰ ক্লিনিকখন আৱিষ্কাৰ কৰে আৰু ইয়াৰ অপৰাধত তেওঁক কঠোৰ শাৰীৰিক শাস্তি প্ৰদান কৰে।
গাৱঁৰ এজন মুখীয়ালৰ সাহাৰ্যত তেওঁ গাৱঁৰপৰা পলায় আৰু এইদৰে পলাওঁতে তেওঁ এ.কে.-৪৭ ৰাইফলেৰে তিনিটা তালিবানৰ মানুহক হত্যা কৰিছিল।
এই গ্ৰন্থত তেওঁৰ এজন আফগান ব্যৱসায়ী জানবাজ খানৰ সৈতে হোৱা প্ৰেম বিবাহ, ১৯৮৯ চনত তেওঁৰ আফগানিস্তান যাত্ৰা, তালিবানী প্ৰশাসনৰ আমোলত তেওঁৰ দুৰ্দশা আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁৰ কলকাতালৈ পলায়ন- এই সকলো কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে।
আফগানিস্তানলৈ ঘূৰি গৈ তেওঁ পক্তিকা প্ৰভিন্সত স্বাস্থ্য কৰ্মী হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু ইয়াৰ লগতে তাৰ মহিলাসকলৰ অৱস্থা চিত্ৰায়নৰ কাম আৰম্ভ কৰিছিল।
সংযুক্ত মুক্তি বাহিনী অসম , চমুকৈ আলফা অসমৰ সাৰ্বভৌমত্ব দাবী কৰা ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা নিষিদ্ধ ঘোষিত এটি সংগঠন।
আলফাই নিজে দাবী কৰা মতে ১৯৭৯ চনৰ ৭ এপ্ৰিলত আহোম ৰাজত্বৰ চিন স্বৰূপ শিৱসাগৰস্থিত বিখ্যাত ৰংঘৰৰ বাকৰিত সংগঠনটোৰ জন্ম হয়।
সংগঠনৰ প্ৰাক্তন সদস্য তথা প্ৰচাৰ সচিব সুনীল নাথৰ মতে আলফাই নগালেণ্ডৰ সংগঠন এন.এছ.চি.এনৰ লগত ১৯৮৩ চনত তথা ম্যানমাৰৰ কে.আই.এৰ লগত ১৯৮৭ চনত সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে।
যোৱা দুটা দশকত আলফা আৰু ভাৰতীয় সেনাৰ সংঘৰ্ষৰ ফলত আনুমানিক ১৮০০০ জনতকৈও অধিক সংখ্যক ব্যক্তিৰ মৃত্যু হৈছে।
কিন্তু যোৱা ২০০৯ চনৰ ডিচেম্বৰৰ ৫ তাৰিখে সভাপতি আৰু সহ অধিনায়ক পদৰ অধিকাৰী দুজনে আত্মসমৰ্পণ কৰে।
বাংলাদেশৰ বদলি হোৱা চৰকাৰে ভাৰতৰ লগত ৰাজনৈতিক আৰু কূটনৈতিক সম্পৰ্ক বঢ়োৱাৰ উদ্দেশ্য এই পদক্ষেপ আগবঢ়ায়।
ভাৰত চৰকাৰেও বাংলাদেশৰ ওচৰত হেঁচা প্ৰয়োগ কৰে যাতে আলফাৰ বৰমূৰীয়াসকলক আত্মসমৰ্পণ কৰাই আলোচনাৰ মেজলৈ আনিব পাৰে।
তাৰ উপৰিও ভাৰত চৰকাৰ আন এটা উদ্দেশ্য যে আলফাই সাৰ্বভৌমত্বৰ চৰ্ত ত্যাগ কৰি আলোচনাৰ মেজলৈ আহে।
কিন্তু আত্মসমৰ্পণকাৰী আলফা অসম চৰকাৰ আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ মাজত এটা ত্ৰিপাক্ষিক চুক্তি স্বাক্ষৰিত হয় তিনি ছেপ্তেম্বৰ ২০১১ চনত।
চুক্তিখনত ভাৰত চৰকাৰক গৃহ বিভাগৰ যুটীয়া সঞ্চালক , অসমক প্ৰতিনিদ্ধিত্ব কৰে গৃহ বিভাগৰ উপায়ুক্ত জিষ্ণু বৰুৱা আৰু অসমৰ সহ আৰক্ষী প্ৰধান খগেন শৰ্ম্মাই।
আনহাতে আত্মসমৰ্পণকাৰী আলফা গোটক প্ৰতিনিদ্ধিত্ব কৰে শশধৰ চৌধুৰী, চিত্ৰবন হাজৰিকা আৰু ৰাজু বৰুৱাই।
আলফা এটা "বিপ্লৱী ৰাজনৈতিক সংগঠন" যি সংগঠিত হৈছে ভাৰত চৰকাৰে অসমত চলোৱা ৰাজ্যিক সন্ত্ৰাসবাদ আৰু অৰ্থনৈতিক সংকট দূৰ কৰি এখন "সাৰ্বভৌম" আৰু "স্বাধীন অসম"ৰ গঢ়াৰ "মুক্তি সংগ্ৰাম"ত।
ই নিজকে বিচ্ছিন্নতাবাদী সংগঠন বুলি মানি ল’ব নোখোজে, কাৰণ তেওঁলোকে দাবী কৰে যে অসম কেতিয়াও ভাৰতৰ অংগ নাছিল আৰু এইটো মাত্ৰ ১৮২৬ চনত ইংৰাজ চৰকাৰৰ জেনেৰেল ছাৰ আৰ্কিবল্ড কেম্পবেল আৰু বাৰ্মাৰ লিগেইংৰ ৰাজ্যপাল মহা মিন হ্লা ক্যাও টিনৰ মাজত হোৱা "ইয়াণ্ডাবু সন্ধি"ৰ ফলাফল।
তাৰ পাছতেই তেওঁলোকে কাচিন ইণ্ডিপেণ্ডেছ আৰ্মী আৰু এন.এছ,চি এনৰ লগলাগি কাচিনত প্ৰশিক্ষণ আৰু ভাতৃ সংগঠনসমূহৰ পৰা অস্ত্ৰ সৰবৰাহৰ কাম আৰম্ভ কৰে।
কিন্তু ভাৰত চৰকাৰৰ তৎপৰতাত সেই বছৰৰে নৱেম্বৰৰ ৭ তাৰিখে সংগঠন আৰু সংগঠনটোৰ শিবিৰবোৰক বেআইনী কাৰ্য্যকলাপ আইনৰ অধীনত নিষিদ্ধ ঘোষণা কৰা হয়।
আলফাৰ নেতা স্বৰ্গীয় হীৰক জ্যোতি মহন্ত ৰাজধানী গুৱাহাটীৰ পৰা মাত্ৰ কেই কিঃমিঃ দূৰৈৰ বাসিন্দা আছিল।
চোৰাংচোৱা বিভাগৰ তথ্য অনুসৰি পৰেশ বৰুৱা পন্থী গোটে অবিৰাম গতিত আলোচনাৰ প্ৰতি আগ্ৰহী অৰবিন্দ ৰাজখোৱা গোটৰ বিপক্ষে কাম কৰি আছে।
তাৰ বাবে এটা বিশাল সদস্য মকৰলৰ কাৰ্য্যসূচী ডিব্ৰুগড়, তিনিচুকীয়া, শিৱসাগৰ, লক্ষীমপুৰ আৰু নলবাৰীৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত অনুষ্ঠিত কৰা কামত ব্ৰতী হৈছে বুলি জনা যায়।
১৯৯০ চনৰ আগভাগত আলফাই সামৰিক কৰ্মকাণ্ডবোৰ প্ৰতিৰক্ষা বাহিনীৰ আৰু ৰাজনৈতিক বিৰোধীক হত্যা, ৰেল বগৰোৱা আদিবোৰেৰে বঢ়াই তোলে।
এই আইনৰ বাহিৰৰ গোট বিলাকে চীনক আশ্ৰয় হিচাবে ব্যৱহাৰ কৰি বাৰ্মা আৰু বাংলাদেশৰ যোগেদি ভাৰতক হেঁচা প্ৰদান কৰিছে, তাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া স্বৰূপে ভাৰতেও হেঁচা প্ৰদান কৰে।
সংগঠনটোৰ মুখ্য সেনাধক্ষ্য পৰেশ বৰুৱা চীন-বাৰ্মা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সীমাৰেখাৰ ওচৰতে থাকি অন্য এটা আশ্ৰয় স্থানৰ সন্ধান কৰি আছে।
প্ৰায় ৫০ জন আলফাৰ সদস্যৰে সৈতে লেফেটেণেণ্ট পাৰ্থ জ্যোতি গগৈ চীনৰ য়ুনান প্ৰদেশৰ কোনো ঠাইত আশ্ৰয় লৈ আছে।
ভাৰত চৰকাৰে আলফাক এটা উগ্ৰপন্থী সংগঠন বুলি শ্ৰেণীভুক্ত কৰি ১৯৯০ চনত বেআইনী কাৰ্য্যকলাপ আইনৰ অধীনত নিষিদ্ধ ঘোষণা কৰিছে।
২০০৩ চনৰ ৰেলৱে মকৰল পৰিষদৰ ডি গোটৰ কিছুমান পদবীৰ বাবে উত্তৰ-পূৱ সীমান্ত ৰেলৱে বিভাগে আয়োজন কৰা সাক্ষাৎকাৰত ভাগ ল’বলৈ অহা কেইজনমান বিহাৰী অংশগ্ৰহণকাৰীক বেত্ৰাঘাত কৰা হয় আৰু সাক্ষাৎকাৰ অনুষ্ঠিত কৰাত কিছু সংখ্যক লোকে বাধা প্ৰদান কৰে।
তাৰ প্ৰতিবাদ স্বৰূপে বিহাৰৰ কিছু কিছু ষ্টেচনত উত্তৰ পূবৰ যাত্ৰীক অশালীন ব্যৱহাৰ আৰু মাৰপিট কৰা হয়।
৭ এপ্ৰিল ১৯৭৯ চনত জন্ম হোৱা আলফাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সকল আছিল পৰেশ বৰুৱা, অৰবিন্দ ৰাজখোৱা, অনুপ চেতিয়া, প্ৰদীপ গগৈ, ভদ্ৰেশ্বৰ গোহাঁই আৰু বুদ্ধেশ্বৰ গগৈ।
এখন সামাজিক, ভৌগোলিক আৰু অৰ্থনৈতিকভাৱে স্বাধীন অসম গঢ়াৰ সপোন লৈ আহোম ৰাজত্বৰ এক অন্যতম কীৰ্তিস্তম্ভ শিৱসাগৰস্থিত ৰংঘৰৰ তলৰ মহলাত আলফাৰ জন্ম হৈছিল।
২০০৩ চনত আলফাক অভিযুক্ত কৰা হয় অসমত থকা বিহাৰৰ শ্ৰমিক হত্যাৰ বাবে, যিটো বিহাৰৰ মাজেদি যোৱা এগৰাকী মণিপুৰী যুৱতীৰ ওপৰত কৰা উৎপীড়নৰ প্ৰতিবাদ স্বৰূপে আৰম্ভ হৈছিল।
এই ঘটনাই অসমত এটা বিহাৰী বিৰোধী আবেগৰ জন্ম দিয়ে, আৰু সেই সময়তে আলফাই কেইবাটাও প্ৰজন্ম ধৰি বসবাস কৰা বিহাৰী সম্প্ৰদায়ৰ লোককেইজনমানক হত্যা কৰে, যিটোৱে সমগ্ৰ অসমতে বিশেষ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰে।
চুক্তিমতে, বাৰ্মীজসকল মান্তি হ’ল অসমকে আদি কৰি মণিপুৰ , ৰাখিনে আৰু তানিনথাই কাছাৰ আৰু জয়ন্তীয়াত সকলোধৰণৰ কাৰ্য্যকলাপ বন্ধ কৰা চাৰিটা কিস্তিত ইংৰাজক দহ লাখ পাউণ্ড শোধাব লাগিব ৰাজধানী আভা আৰু কলকাতাৰ মাজত প্ৰশিক্ষিত প্ৰতিনিধিৰ বিনিময় আৰু এটা বাণ্যিজিক চুক্তি।
আলফাৰ কিছুমান মুখ্য হত্যাকাণ্ডবোৰৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য আছিল ১৯৯০ চনৰ মে’ মাহত কৰা সুৰেন্দ্ৰ পালৰ হত্যাকাণ্ড।
১৯৯৭ চনত অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে "টাটা টি"ক আলফাৰ সাংস্কৃতিক সম্পাদক প্ৰণতি ডেকাক চিকিৎসা কৰা মুম্বাইৰ এখন চিকিৎসালয়ৰ বিল পৰিশোধ কৰাৰ অপৰাধত অভিযুক্ত কৰে।
স্থানীয় সংবাদ পত্ৰৰ যোগেদি ৰাইজৰ মাজত প্ৰচাৰ চলাই গৈছিল আলফাই , সততে চলিত ৰাজনৈতিক ঘটনাত আলফাৰ নিজৰ স্থিতি ৰাষ্ট্ৰীয়তা সম্বন্ধে কেন্দ্ৰীভূত কৰিছিল।
কেন্দ্ৰ চৰকাৰে এই কাণ্ডবোৰৰ বাবে কঠোৰ প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰি ২৮ নং বেটেলিয়নক একপক্ষীয় যুদ্ধ বিৰতিৰ বাবে বাধ্য কৰায়।
আলফাই আৰু দাবী কৰে যে অসমৰ জনসাধাৰণে বহুত সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈ আছে কিন্তু ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিচয়ৰ সমস্যাটো প্ৰধান আৰু সেইবাবে আলফাই জাতি ধৰ্ম বৰ্ণ নামানি প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ বিচাৰে "স্বাধীন মনৰ সংগ্ৰামী অসমীয়া জনতা"ক।
আলফাই দেশৰ বৃহৎ অৰ্থনৈতিক সম্বলবোৰ যেনে খাৰুৱা তেল পৰিবাহী নলী, মালবাহী ৰেল আৰু চৰকাৰী অট্টালিকা আদিৰ দৰে ঠাইত হোৱা বোমা বিস্ফোৰণৰ দায়িত্ব স্বীকাৰ কৰে।
ভাৰত চৰকাৰে আলফাৰ ওপৰত পাকিস্তানৰ আই.এছ.আই আৰু বাংলাদেশৰ ডি.জি.এফ.আইৰ লগত সম্পৰ্কৰ, আৰু ভাৰতৰ বিৰূদ্ধে এখন কূটনৈতিক শীতল যুদ্ধৰ আৰম্ভ কৰা অভিযোগ কৰিছে।
চৰকাৰত অন্য ধৰ্ম সম্প্ৰদায়ৰ অন্তৰ্ভুক্তিৰ বিৰোধ কৰা নাছিল যদিও হিন্দু মহাসভাই ভাৰতবৰ্ষক এখন হিন্দু ৰাষ্ট্ৰ বুলি চিহ্নিত কৰিছিল আৰু হিন্দু সংস্কৃতি, ধৰ্ম আৰু পৰম্পৰাৰ প্ৰাধান্যত বিশ্বাস কৰিছিল।
মহাসভাই ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু ৰাজনৈতিক পৰিচয়ৰ দৃষ্টিৰে শিখ, বৌদ্ধ আৰু জৈন ধৰ্মীসকলো হিন্দু বুলিয়ে দাবী কৰে।
সংগঠনটোৰ মতে ভাৰতীয় মুছলমান আৰু খ্ৰীষ্টিয়ানসকল মূলতঃ হিন্দুৱে আছিল, যিসকলক বলপূৰ্বক আৰু প্ৰলোভনেৰে ধৰ্মান্তৰিত কৰা হৈছিল।
মহাসভাৰ ইতিহাসৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ত দেখা যায় যে এওঁলোকে মুছলমান আৰু খ্ৰীষ্টিয়ানসকলক হিন্দুলৈ পুনৰ ধৰ্মান্তৰনৰ আহ্বান জনাইছে।
এওঁলোকে পশ্চিমীয়াকৰণৰ তীব্ৰ বিৰোধ কৰে, যিয়ে ভাৰতৰ যুৱ প্ৰজন্ম আৰু সংস্কৃতিত কু-প্ৰভাৱ পেলাইছে।
মহাসভাই সংস্কৃত ভাষাৰ পুনৰ্জীৱিত কৰাৰ আহ্বান জনায় আৰু হিন্দী ভাষাৰ প্ৰভুত্ব স্থাপন কৰিব বিচাৰে।
এওঁলোকে সমাজবাদ আৰু সাম্যবাদৰ বিৰোধিতা কৰে; কাৰণ বিদেশী ভাবধাৰাৰ সমাজবাদ আৰু সাম্যবাদে ভাৰতৰ থলুৱা প্ৰয়োজন আৰু অৱস্থাৰ প্ৰতিনিধিত্ব নকৰে।
কংগ্ৰেছৰ ধৰ্ম নিৰপেক্ষ নীতিক বিৰোধ কৰা সাৱৰকৰ এজন প্ৰাক্তন বিদ্ৰোহী আছিল, যাৰ ওপৰত ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে যিকোনো ৰাজনৈতিক কাৰ্যকলাপ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰা হৈছিল।
তেখেতৰ নেতৃত্বত মহাসভা কংগ্ৰেছৰ মুছলমানৰ সমৰ্থন আদায় কৰাৰ নীতি আৰু অন্যান্য নীতিৰ কট্টৰ সমালোচক হৈ পৰিছিল।
১৯২৫ চনত কেশৱ বালিৰাম হেডগাৱাৰে মহাসভা ত্যাগ কৰি সক্ৰিয় ৰাজনীতিৰ পৰা আঁতৰত থকা এটা হিন্দু স্বেচ্ছাসেৱক সংগঠন ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘ গঠন কৰাত মহাসভা পংগুপ্ৰায় হৈ পৰিছিল।
যদিও আদৰ্শগত দিশত মহাসভাৰ সৈতে একে হোৱা সত্ত্বেও ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ দ্ৰুতগতিত বিকাশ হৈছিল আৰু মহাসভাৰ প্ৰভাৱিত অঞ্চলৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী হৈ পৰিছিল।
১৯০৬ চনত মুছলিম লীগৰ গঠন আৰু ১৯০৯ চনৰ মৰ্লে-মিণ্টো সংস্কাৰৰ অধীনত মুছলমানসকলৰ বাবে সুকীয়া নিৰ্বাচনী ব্যৱস্থা ৰখা- এই দুটা ঘটনাই হিন্দু নেতাসকলক একগোট হৈ হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰিবলৈ এটা সংগঠন গঢ়ি তোলাৰ ক্ষেত্ৰত উৎসাহিত কৰিছিল।
কুৰি শতিকাৰ আৰম্ভণিতে পঞ্জাবত হিন্দু একতাৰ হকে বহল পৰিসৰত কাম-কাজ আৰম্ভ হৈছিল, যিটো অখিল ভাৰতীয় হিন্দু মহাসভা গঠনৰ পূৰ্বৱৰ্তী পৰ্যায় আছিল।
১৯১০ চনত শীৰ্ষস্থানীয় হিন্দু সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক নেতাসকলে এলাহাবাদত অখিল ভাৰতীয় হিন্দু সন্মিলন অনুষ্ঠিত কৰিছিল; যিসকলে মুছলিম লিগৰ উত্থানৰ প্ৰতিক্ৰিয়া স্বৰূপে ভাৰতৰ হিন্দুসকলক ৰাজনৈতিক ভাবে সংগঠিত কৰিব বিচাৰিছিল।
ব্ৰিটিছৰাজৰ প্ৰতি অনুগত নাছিল যদিও ব্ৰিটিছ শাসনৰ বিৰুদ্ধে গঢ়ি উঠা আন্দোলনত হিন্দু মহাসভাই সক্ৰিয় ৰূপত সমৰ্থন জনোৱা নাছিল।
মহাসভাই আন্দোলনৰ এনে কাৰ্যসূচীত জড়িত হবলৈ অমান্তি হৈছিল আৰু ব্ৰিটিছে স্থাপন কৰা সংসদত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল; যিটো সাধাৰণতে কংগ্ৰেছ আৰু দেশৰ গৰিষ্ঠসংখ্যত জনসাধাৰণে বয়কট কৰিছিল।
যদিও দলে অস্পৃশ্যতাক বিৰোধ কৰিছিল, মহাসভাৰ হিন্দু আইন আৰু ৰীতি-নীতি বিষয়ক ৰক্ষণশীলতাই বৃহৎ সংখ্যক হিন্দুক আকৰ্ষণ কৰিব পৰা নাছিল।
মহাসভাৰ প্ৰাৰম্ভিক কালৰ নেতাসকলৰ ভিতৰত আছিল কাশী হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্থাপন কৰোঁতা, বিশিষ্ট জাতীয়তাবাদী নেতা আৰু শিক্ষাবিদ মদন মোহন মালৱীয় আৰু পঞ্জাবৰ জনপ্ৰিয় নেতা লালা লাজপত ৰায়।
মালৱীয়ৰ নেতৃত্বত মহাসভাই হিন্দুসকলৰৰ ৰাজনৈতিক একতা, শিক্ষা আৰু অৰ্থনৈতিক উন্নয়ন তথা মুছলমানৰ পৰা হিন্দুলৈ পুনৰ ধৰ্মান্তৰণৰ হকে প্ৰচাৰ চলাইছিল।
এই সংগঠনটো ১৯০৬ চনত মুছলিম গঠন তথা মৰ্লে-মিণ্টো সংস্কাৰৰ অধীনত ভাৰত চৰকাৰে মুছলমানসকলৰ বাবে সুকীয়া নিৰ্বাচনী ব্যৱস্থা কৰাৰ পিছত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰিবলৈ গঠন কৰা হৈছিল।
ভাৰতৰ আটাইতকৈ পুৰণি হিন্দু জাতীয়তাবাদী ৰাজনৈতিক দল যদিও এই দলটোৱে স্বাধীনতাৰ আগতেই হওক বা পিছতেই হওক, ভাৰতীয় ৰাজনীতিত খুব কম পৰিমাণে প্ৰভাৱ পেলাব পাৰিছে।
মহাসভাই বিচাৰিছিল, ব্ৰিটিছৰ হৈ ভাৰতীয়সকলে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত অংশ লওক, যাতে ভাৰতীয়সকলে অধিকভাবে সামৰিক প্ৰশিক্ষণ পায় আৰু সেই সামৰিক প্ৰশিক্ষণ পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়।
এইক্ষেত্ৰত মহাসভা অকলশৰীয়া নাছিল; ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টি আৰু মুছলিম লিগেও দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত ব্ৰিটিছক সমৰ্থন কৰিছিল।
১৯৪০ চনত সাৱৰকৰে তেখেতৰ মুম্বাইৰ বাসভৱনত সুভাষ চন্দ্ৰ বসুক প্ৰথম আৰু শেষবাৰৰ বাবে লগ পাইছিল।
বসুৱে সকলো ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ নেতাক লগ ধৰি ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে সংঘবদ্ধ কৰাৰ প্ৰচেষ্টা চলাইছিল আৰু এই সাক্ষাৎ সেই প্ৰচেষ্টাৰে এটা অংশ আছিল।
মৰাণসকলে উৰুকাৰ দিনা অৰ্থাৎ মংগলবাৰে মাটি নাখান্দে, সেয়ে মাটি খন্দা প্ৰয়োজনীয় সকলোখিনি কাম সোমবাৰে বা তাৰ আগতেই কৰি থৈ দিয়ে।
উৰুকাৰ দিনা বুধবাৰে গৰুৰ গা ধুৱাবলৈ যাৱতীয়া সকলোধৰণৰ সামগ্ৰী যেনে - মাখিয়তী, দীঘলতী,তৰাগছ আদিৰ উপৰি বেঙেনা, থেকেৰা,হালধি আদি জা-যোগাৰ কৰি লয়।
পিছদিনা পুৱাই এটা টোপধ্বনিৰে আগজাননী দিয়াৰ লগে লগে গৰুবোৰে দীঘলতী - মাখিয়তী আদিৰে কোবাই মাখি খেদি ন-পানী থকা পথাৰ অথবা জান-জুৰিলৈ লৈ যায়।
চাটৰ পৰা গৰুৰ গালৈ লাও-বেঙেনা আদি উলিয়াই লাও খা, বেঙেনা খা বুলি কৈ দলিয়াই আৰু সৰ্বশেষত মাৰ সৰু বাপেৰ সৰু তই হবি বৰ গৰু বুলি কৈ গৰু গা ধুওৱা অনুষ্ঠানটো সামৰণি মাৰে।
প্ৰত্যেক জনগোষ্ঠীয়ে ব'হাগ বিহু নিজৰ নিজৰ গোষ্ঠীগত সুকীয়া সুকীয়া পৰম্পৰাগত বৈশিষ্ট্যৰে পালন কৰাৰ দৰেই লমৰাণসকলেও কিছুমান স্বকীয় বৈশিষ্ট্যৰে অতীতৰে‌ পৰা ব'হাগ বিহু পালন‌ কৰি আহিছে।
অসমীয়া জাতি গঠনৰ প্ৰক্ৰিয়াটোত অনবদ্য অৱদান আগবঢ়োৱা ভালেমান জনগোষ্ঠীৰ দৰেই মৰাণসকলেও ব'হাগৰ পহিলা তাৰিখত বিহু পালন নকৰে।
মংগলবাৰে উৰুকা‌, বুধবাৰে গৰু বিহু,‌ বৃহস্পতিবাৰৰ পৰা মানুহ বিহু ৰূপত বিহু অতীতৰে পৰা পালন কৰি আহিছে।
মৰাণ সকল অসমৰ পুৰণি চীনা তিব্বতীয় জনগোষ্ঠী সমূহৰ ভিতৰত অন্যতম৷ উজনি অসমৰ কেইবাখনো জিলাত এই জনগোষ্ঠীৰ অধিকাংশ লোকে বসবাস কৰে৷ মৰাণ সকলক বড়ো-কছাৰী মূলৰ বুলি ভবা হয়৷ অসমৰ আটাইতকৈ পুৰণি জাতি হৈছে মৰাণ।
জীৱজগতৰ আটাইতকৈ ক্ষুদ্ৰতম জীৱকোষ হ'ল মাইক'প্লাজমা গেলিছেপটিকাম আৰু মাইক'প্লাজমা লেডলাই নামৰ এককোষী বেক্টেৰিয়াসদৃশ জীৱ।
বহুকোষী উদ্ভিদৰ ভিতৰত ৰেমী নামৰ গছৰ বাকলিৰ তন্তুৱেই আটাইতকৈ দীঘল কোষ,যাৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৫৫ চে.মি.।
আটাইতকৈ ডাঙৰ এককোষী উদ্ভিদকোষ হ'ল এছিটাবুলেৰিয়া নামৰ শেলাইবিধ ,যাৰ দৈৰ্ঘ্য হ'ল ৫-১০ চে.মি.।
কোষ সম্বন্ধে নানা তথ্য প্ৰকাশ পোৱাৰ পিছত স্লেইডন আৰু স্ব'ৱানে ১৮৩৯ খৃ:ত কোষ মতবাদ প্ৰৱৰ্তন কৰে।
কোষ মতবাদ মতে প্ৰত্যেক জীৱৰ জীৱনক্ৰিয়া আৰম্ভ হয় এটা মাত্ৰ কোষৰ পৰা আৰু পূৰ্বতে সৃষ্টি হোৱা কোষৰপৰা অপত্য কোষৰ উদ্ভৱ হয়।
কৃষকৰ পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰা খনিকৰে সৰুৰে পৰাই বনৌষধিৰ বিভিন্ন গছ-বনৰ লগত চিনাকি হোৱাৰ লগতে নানা ধৰণৰ সহজলভ্য বনদৰৱ শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
সৰুৰে পৰাই খনিকৰে বনৌষধি চৰ্চা কৰিলেও ১৯৭০ চনৰ পৰাহে একাণপতীয়াকৈ বনৌষধিৰ চিনাক্তকৰণ, অধ্যয়ন, সংগ্ৰহ, সংৰক্ষণ, প্ৰচাৰ, প্ৰসাৰ আদি ক্ষেত্ৰত অধিক মনোযোগ দিয়াৰ কাম আৰম্ভ কৰে।
বনৌষধিৰ বিষয়ত খনিকৰৰ ৪৩ খন কিতাপ আৰু ১০০০ টাতকৈও অধিক লেখা বিভিন্ন বাতৰি কাকত, আলোচনী, স্মৰণিকা আদিত প্ৰকাশ পাইছে।
ইয়াৰ উপৰিও তেখেতে অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ আৰু দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰৰ যোগেদি বনৌষধি আৰু বনদৰৱৰ প্ৰচাৰ কৰি আহিছিল।
বনৌষধি বিষয়ক কেইবাখনো ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ৰ সভা আৰু প্ৰদৰ্শনীত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰি খনিকৰে ভূয়সী প্ৰশংসা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
তেখেতক ভাৰতৰ ৩৫০ টাতকৈও অধিক চৰকাৰী-বেচৰকাৰী অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানে সম্বৰ্ধনা জ্ঞাপন কৰিছে আৰু বনৌষধিৰ ৰজা, বনৌষধিৰ সম্ৰাট, মানৱ-মিত্ৰ, মানৱতাবাদী, ভেষজ ৰত্ন, বনৌষধিৰ বিশেষজ্ঞ, বনৌষধিৰ বিজ্ঞানী, বনৌষধিৰ আচাৰ্য আদি উপাধিৰে বিভূষিত কৰিছে।