polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
কিতাপখনত বাপুৱে খোলাকৈ কৈছে যে হায়দৰাবাদৰ এখন মিচনেৰী বৰ্ডিং স্কুলৰ অধ্যক্ষা হৈ ভাৰতত দহ বছৰ থকাৰ পিছত বৰ কেনেকৈ তেওঁক দেখা কৰিবলৈ আহিছিল।
কিছু দিনৰ ছুটীত, ১৯৩১ চনত ইংলেণ্ডত থকাৰ সময়ছোৱাত গান্ধীৰ লিখনী আৰু বক্তৃতা সমূহৰ প্ৰতি বৰৰ আগ্ৰহ বাঢ়ে।
ভাৰতলৈ উভতি অহাৰ সময়ত বৰৰ গান্ধীৰ সৈতে সহযাত্ৰী হৈ একেখন জাহাজতে ইটালীৰপৰা ভাৰতলৈ অহাৰ সৌভাগ্য হয়।
বৰে গান্ধীৰ স'তে পৰিচিত হোৱাৰ আৰু লণ্ডনত অনুষ্ঠিত দ্বিতীয় ঘূৰণীয়া মেজমেলত ভাগ লৈ অহা তেওঁৰ সৰু দলটোৰ প্ৰতিদিনৰ কাৰ্য-কলাপ নিৰীক্ষণ কৰাৰ সুযোগ পায়।
কিতাপৰ পিছৰ অধ্যায়সমূহত বৰে গান্ধীক লগপোৱা আৰু তেওঁৰে সৈতে হোৱা পত্ৰালাপৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে, কেনেকৈ ব্ৰিটিছ চৰকাৰ আৰু মিচনেৰী কৰ্তৃপক্ষই গান্ধীৰ সৈতে সম্পৰ্ক ছেদ কৰিবলৈ তেওঁক জোৰ কৰিছিল।
মিচনৰ পদৰপৰা তেওঁৰ পদত্যাগ, আশ্ৰম আৰু ফাটেকলৈ গান্ধীক দেখা কৰিবলৈ যোৱা, গান্ধীৰ আশ্ৰমত তেওঁ কেনেকৈ সময় কটাইছিল আৰু গান্ধীৰ আন্দোলনত ভাগ ল'বলৈ তেওঁ কেনেকৈ আশ্ৰম পৰিত্যাগ কৰিছিল- এই কথাবোৰ কিতাপখনত সামৰি লোৱা হৈছে।
প্ৰকাশকৰ এটা নোটত কোৱা হৈছে যে গান্ধী নিহত হোৱাৰ আগতেই কিতাপখনৰ পাণ্ডুলিপি লাভ কৰিছিল, সেয়ে প্ৰকাশকে ভয় কৰিছিল যে গান্ধীৰ অবৰ্তমানত যদি কিতাপখনত কালৰ পৰিৱৰ্ত্তন কৰা হয়, তেন্তে যি ভক্তি আৰু উছৰ্গাৰ মনোভাৱেৰে কিতাপখন লিখা হৈছে- সেয়া প্ৰকাশ নাপাব।
দ্বিতীয় সংস্কৰণত এটা অধ্যায় বেছিকৈ সংযোগ কৰা হৈছে, সেয়া হৈছে - গান্ধীৰ দলীয় সতীৰ্থ খান আব্দুল গফৰ খানলৈ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি, ১৯৪১চনত বৰ যাৰ ঘৰত আলহী হৈ আছিল।
১৯৯০ চনত তেখেত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৱেষ্ট ভাৰ্জিনিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত ৰিডাৰ হিচাপে যোগদান কৰে।
ইটালিৰ তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কেন্দ্ৰৰ তেখেতে জ্যেষ্ঠ সহযোগী আছিল।
তেওঁ পুনেৰ সশস্ত্ৰ বাহিনী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত শিশু ৰোগ বিভাগৰ অস্থায়ী সহযোগী অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে।
তেওঁ আৰ্মী মেডিকেল কৰ্পছত প্ৰথম পেডিয়াট্ৰিক নেফ্ৰোলজি সেৱা স্থাপন কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াইছিল আৰু ভাৰতীয় শিশু চিকিৎসা বিজ্ঞান সমাজৰ সভাপতি পদতো অধিষ্ঠিত হৈছিল।
তেওঁ ১৯৬০ চনত কৰ্ণাটকৰ ধাৰৱাদত মহাৰাষ্ট্ৰীয়ান ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।
শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত উৎকৃষ্টতাৰ বাবে কলিংগ ট্ৰফীৰ উপৰিও শিক্ষা আৰু পাঠ্যক্ৰমৰ বাহিৰা কাৰ্যৰ বাবে স্নাতক শাখাৰ শ্ৰেষ্ঠ বিদায়ী শিক্ষাৰ্থীৰ হিচাপে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ স্বৰ্ণ পদক প্ৰদান কৰা হৈছিল।
লেফ্টটেনেণ্ট জেনেৰেল পুনিতা অৰোৰা আৰু এয়াৰ মাৰ্শ্বাল পদ্মাৱতী বন্দ্যোপাধ্যায়ৰ পিছত তেওঁ ভাৰতীয় সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ তৃতীয় মহিলা যি তিনিতাৰকা পদলৈ উন্নীত হৈছিল।
তেওঁ বৰ্তমান ভাৰতৰ প্ৰতিৰক্ষা বাহিনীৰ প্ৰধানৰ অধীনত ইণ্টিগ্ৰেটেড ডিফেন্স ষ্টাফৰ উপ-প্ৰধান হিচাপে কৰ্মৰত।
তেওঁ ১৯৯০ চনত স্নাতকোত্তৰ সম্পূৰ্ণ কৰিছিল আৰু এগৰাকী শিশু চিকিৎসাৰ বিশেষজ্ঞ হিচাপে ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল।
তেওঁ নতুন দিল্লীৰ সৰ্বভাৰতীয় চিকিৎসা বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত পেডিয়াট্ৰিক নেফ্ৰোলজিত প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰিছিল।
কানিটকৰে ৰাষ্ট্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয় চিকিৎসালয়, ছিংগাপুৰ আৰু গ্ৰেট অৰমণ্ড ষ্ট্ৰীট হস্পিটেল, লণ্ডন আৰু চিকিৎসা শিক্ষাত এফএআইএমইআৰ ফেলোশ্বিপ সম্পূৰ্ণ কৰিছে।
২০১৭ চনৰ ২৮ জানুৱাৰী তাৰিখে তেওঁ পুনেৰ মাতৃশিক্ষানুষ্ঠান সশস্ত্ৰ বাহিনী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ ডিন আৰু ডেপুটি কমাণ্ডেণ্টৰ কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে।
ভাঁজৰ ওচৰত এটা ধাতুৰ আঙুঠি সংলগ্ন কৰা হয় আৰু নিয়মীয়া ব্যৱধানত কাষত তালসমূহ বা ৰিং সংলগ্ন থাকে।
গ্ৰাম্য উৎসৱত ডাঙৰ তালযুক্ত চিম্‌টা ব্যৱহাৰ কৰা হয় আনহাতে সৰু তালযুক্ত থকা বোৰ প্ৰায়ে ভাংৰা নৃত্যশিল্পী আৰু পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় গীতৰ গায়কসকলৰ সৈতে অনুষঙ্গ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
সময়ৰ লগে লগে ইয়াত সৰু পিতলৰ তাল জাতীয় স্থায়ী সংযোজনৰ দ্বাৰা দক্ষিণ এছিয়াৰ পৰম্পৰাগত এই বাদ্যবিধ বিকশিত হৈছে।
এই বাদ্যবিধ প্ৰায়ে জনপ্ৰিয় পঞ্জাবী লোকগীত, ভাংৰা সংগীত আৰু শিখ ধৰ্মীয় সংগীতত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
চিম্‌টা বজোৱা বাদক গৰাকীয়ে ইয়াৰ গাঁঠিটো এটা হাতত ধৰি চিম্‌টাৰ দুয়োফালে একেলগে আঘাত কৰি শব্দ প্ৰস্তুত কৰে।
মায়া ৰাও আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী নৃত্যশিল্পী, কৰিঅ'গ্ৰাফাৰ আৰু কথক নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষক।
উত্তৰ-ভাৰতীয় নৃত্যশৈলী 'কথক'ক দক্ষিণ ভাৰতলৈ প্ৰসাৰিত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত মায়া ৰাওৰ অৱদান অগ্ৰগণ্য।
জয়পুৰ ঘৰানাৰ গুৰু সোহনলাল আৰু সুন্দৰ প্ৰসাদৰ অধীনত মায়া ৰাওৱে প্ৰাৰম্ভিক নৃত্য শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে দিল্লীত থকা নেশ্যনেল ইনষ্টিটিউট অৱ কথক ড্যান্স ৰ গুৰু শম্ভু মহাৰাজৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ লয়।
তেখেতৰ গুৰু পণ্ডিত ৰামাৰাও নাইক আছিল উস্তাদ ফৈয়জ খানৰ শিষ্য আৰু আগ্ৰা ঘাড়ানাৰ কণ্ঠশিল্পী।
বাংগালোৰৰ বেনছন টাউনত তেখেতৰ এখন সংগীত আৰু নৃত্যৰ বিদ্যালয় আছিল, য'ত বিভিন্ন সংগীত আৰু নৃত্যশৈলীৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল।
অৱশ্যে দুবছৰৰ পিছত যেতিয়া মায়াই বাংগালোৰ টাউন হলত সাৰস্বত সমাজৰ বাবে এটি নৃত্যানুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিলে, তেতিয়া পিতৃয়ে কোনোধৰণৰ প্ৰতিবাদ নকৰিলে।
ৰক্ষণশীল পৰিয়ালৰ এজনী কন্যা সন্তানৰ বাবে সেইধৰণৰ কলা-শিক্ষা লোৱাটো সেইসময়ত প্ৰায় নিষিদ্ধৰ দৰেই আছিল।
১২ বছৰ বয়সত মায়া ৰাওৱে তেখেতৰ পিতৃৰ লগত উদয় শংকৰৰ দলটোৱে বাংগালোৰৰ বিআৰভি প্ৰেক্ষাগৃহত পৰিৱেশন কৰা এটা নৃত্যানুষ্ঠান উপভোগ কৰে।
ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ জন্মশতবাৰ্ষিকী উপলক্ষে দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ মুঠ এশগৰাকী শিল্পী-কুশলীক তেওঁলোকৰ অৱদানৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে উক্ত বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
বাংলাদেশত বাংলা ও দাগি টোকোৰা চৰাইৰ প্ৰজাতি বিলুপ্তিৰ পথত, অৱশ্যে দেশী টোকোৰা চৰাই এতিয়াও দেশৰ প্ৰায় সকলো গাঁৱত তাল, তামোল, নাৰিকল, খেজুৰ, ৰেইনট্ৰি গাছত দল বান্ধি বাহ বনায়।
কোমল কাঠৰ পুতলা আৰু চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ প্ৰায় ৪০০ বছৰীয়া পৰম্পৰা বহন কৰা নিৰ্মল শিল্পয়ে হস্তশিল্পৰ পৃথিৱীত গৌৰৱপূৰ্ণ স্থান দখল কৰে।
মিহিকৈ খোদিত চিত্ৰবোৰ এতিয়াও সমগ্ৰ দেশৰ হাজাৰ হাজাৰ ঘৰত ড্ৰয়িং ৰুম সজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
কমাৰশালবোৰে হায়দৰাবাদৰ নিজামৰ সেনাবাহিনীক গধুৰ মাৰণাস্ত্ৰ যোগান ধৰা সময়ত নকাশ শিল্পীসকলে নিৰ্মল শৈলীৰ উৎকৃষ্ট কাঠৰ খেলনা আৰু চিত্ৰ প্ৰস্তুত কৰিছিল।
হায়দৰাবাদৰ অন্তৰ্ভুক্তি হোৱাৰ পিছতে কমাৰশালবোৰ বন্ধ কৰা হৈছিল কিন্তু নিৰ্মল শিল্প বহুতো ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ মাজতো আজিও বৰ্তি আছে।
হায়দৰাবাদৰ পৰা প্ৰায় ২২০ কিলোমিটাৰ দূৰত নতুন চাৰি লেনযুক্ত ৪৪নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ পৰা মাত্ৰ ৪ কিলোমিটাৰ নিলগত অৱস্থিত এই চহৰত নকাশ শিল্পীসকলে সুন্দৰ খেলনা আৰু চিত্ৰ প্ৰস্তুত কৰি আহিছে।
যদিও তেওঁলোকৰ উৎস সম্পৰ্কীয় কোনো উল্লেখ নাই, বিশ্বাস কৰা হয় যে ১৭ শতিকাত নাকাশ পৰিয়ালবোৰ ৰাজস্থানৰ পৰা নীমা নায়েকে বা আন এটা সংস্কৰণ অনুসৰি নিম্মা নাইডুয়ে আনিছিল।
সময়ৰ লগে লগে গ্ৰাহকসকলৰ ৰুচি সৈতে খাপ খোৱাৰ বাবে বহুতো পৰিৱৰ্তন স্পষ্টভাৱে তেওঁলোকৰ কলা ৰূপত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
প্ৰথমতে নকাশ বা জিংগৰ শিল্পীসকলে পোনিকি বা বগা চেণ্ডাৰ নামৰ স্থানীয়ভাৱে উপলব্ধ কোমল কাঠৰ পৰা কেৱল খেলনা প্ৰস্তুত কৰিছিল।
এই সামগ্ৰীবোৰ বিবাহত যৌতুক উপহাৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু নিজামৰ সময়ত বেছিভাগ মুছলমান আভিজাত্যৰ দ্বাৰা অৰ্ডাৰ দিয়া হৈছিল।
নিৰ্মল খেলনা আৰু শিল্প ভাৰতৰ তেলেংগানা ৰাজ্যৰ আদিলাবাদ জিলাৰ নিৰ্মল চহৰত তৈয়াৰ কৰা পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় কাঠৰ খেলনা আৰু শিল্প।
ইয়াক সামগ্ৰীৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি আইন, ১৯৯৯ অনুসৰি তেলেংগানাৰ পৰা ভৌগোলিক স্বীকৃতি প্ৰাপ্ত হস্তশিল্প হিচাপে পঞ্জীয়ন কৰা হৈছে।
২০০৮ চনত পেটেণ্ট, ডিজাইন আৰু ট্ৰেড মাৰ্কৰ নিয়ন্ত্ৰক জেনেৰেলৰ পৰা নিৰ্মল খেলনা আৰু চিত্ৰশৈলীয়ে ভৌগোলিক স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল।
যোৰহাটৰ কাৰ্মেল স্কুল আৰু উত্তৰ লখিমপুৰৰ চেইণ্ট মেৰীজ স্কুলৰ পৰা বৰাই প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং কৰি ডেহৰাডুনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ইণ্ডিয়ান মিলিটেৰী কলেজ, নয়ডাৰ দিল্লী পাব্লিক স্কুল আৰু দিল্লীৰ চেইণ্ট ষ্টিফেন কলেজত অধ্যয়ন কৰিছিল।
তেওঁ ২০১৫ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত বিজেপিদলৰ শীৰ্ষ নেতৃত্বৰ লগতে নৰেন্দ্ৰ মোদী আৰু অমিত শ্বাহৰ বিৰুদ্ধে অভিযোগ আনে যে দল অনুশাসন হীন ভাবে চলি আছে আৰু সেয়ে বি জে পি পদত্যাগ কৰে।
২০১০ চনৰ জানুৱাৰী মাহত বৰাই ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ অসম শাখাৰ ৰাজ্যিক মুখ্য সম্পাদকৰ পদ গ্ৰহণ কৰে।
তেখেতে ২০১১ চনৰ অসম বিধানসভাৰ ইলেকচনত হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিদ্বন্দ্ব্ব্বিতা আগবঢ়াই আৰু পৰাজিত হয়।
তেওঁৰ মাতৃ লক্ষ্মী প্ৰভা বৰা এগৰাকী স্কুল শিক্ষয়েত্ৰী আৰু পিতৃ লক্ষ্মী কান্ত বৰা এগৰাকী চৰকাৰী হিচাপৰক্ষক আছিল।
১৯৫০ৰ দশকত লেডি হাইদৰীয়ে এই চিত্ৰশৈলীৰ লগত জড়িত শিল্পীসকলক হায়দৰাবাদ ৰাজ্যলৈ আনিছিল আৰু তেওঁলোকৰ শিল্প প্ৰচাৰ কৰিছিল।
নিৰ্মল চিত্ৰশৈলী ( ভাৰতৰ তেলেংগানা ৰাজ্যৰ নিৰ্মল জিলাৰ নিৰ্মল প্ৰচলিত এবিধ পাৰম্পৰিক চিত্ৰশৈলী।
নিৰ্মল চহৰত শিল্পী সকলে নিজৰ সম্প্ৰদায় গঠন কৰিছে আৰু তেওঁলোকৰ কলাক সৰু ব্যৱসায়ৰ ৰূপত অনুশীলন কৰিছে।
সামগ্ৰীৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি আইন, ১৯৯৯ অনুসৰি তেলেংগানাৰ পৰা ভৌগোলিক স্বীকৃতি প্ৰাপ্ত হস্তশিল্প হিচাপে পঞ্জীয়ন কৰা হৈছে।
নিৰ্মল চিত্ৰশৈলীৰে চিত্ৰ প্ৰস্তুত কৰিবলৈ প্ৰথম পদক্ষেপটো হ'ল কাঠৰ পৃষ্ঠক লা লগোৱা আৰু তাৰ পিছত ইয়াৰ ওপৰত সঠিক ডিজাইন অংকন কৰা।
নিৰ্মল চিত্ৰশৈলীত ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰত আদি হিন্দু মহাকাব্যৰ সৈতে সম্পৰ্কিত পৰম্পৰাগত কলা দৃশ্যবোৰ চিত্ৰিত কৰে।
যেতিয়া চুলতানা নুৰান সাত বছৰীয়া আছিল আৰু জ্যোতি নুৰান পাঁচ বছৰীয়া আছিল, তেওঁলোকৰ দেউতাক মীৰে ঘৰত খেলি থাকোঁতে তেওঁলোকৰ প্ৰতিভা আৱিষ্কাৰ কৰিছিল।
কানাডাৰ সংগীত প্ৰচাৰক ইকবাল মহলে ২০১০ চনত ভগ্নীদ্বয়ক আৱিষ্কাৰ কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ সফলতাত এক ডাঙৰ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
২০১৩ চনত তেওঁলোকে প্ৰথমবাৰৰ বাবে নাকোদাৰৰ বাবা মুৰাদ শ্বাহ দৰগাত প্ৰদৰ্শন কৰিছিল আৰু সেই নিশাৰে পৰা তেওঁলোক অতি জনপ্ৰিয় হৈ পৰে।
তাৰ পিছত, "ময়ে য়াৰ দা দিৱানা" আৰু "পাটখা গুডি"ৰ দৰে গানবোৰে দুয়োগৰাকীৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি কৰাত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
মীৰৰ মতে, তেওঁলোকৰ পৰিয়াল অতি কঠোৰ সময় পাৰ কৰিছিল আৰু মীৰে তেওঁলোকক সহযোগিতা কৰিবলৈ সংগীতৰ পাঠ দিছিল।
তেওঁলোকে হৰপাল তিৱানা চেণ্টাৰ অফ পাৰফমিং আৰ্টছত স্বৰ্গীয় গজল সম্ৰাট জগজিৎ সিঙৰ ৭২তম জন্মদিনৰ অনুষ্ঠানত প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
তেওঁলোকে ভাৰতত থকা এমটিভি টেলেণ্ট হাণ্ট শৃংখলাৰ সৈতে খ্যাতি লাভ কৰিছিল, তেওঁলোকৰ গান "টুং টুং" আৰু পিছলৈ টিভি আনপ্লাগড আৰু কোক ষ্টুডিঅ'ৰ সৈতে জড়িত হৈছিল।
তেওঁলোকে কণ্ঠদান কৰা চিনেমাবোৰৰ ভিতৰত আছে 'চুলতান', 'মিৰ্জায়া', 'দঙ্গল', 'জব হেৰী মেট চেজল' আৰু 'ভাৰত'।
শ্ৰী সূৰ্য পাহাৰ গোৱালপাৰা নগৰৰ পৰা প্ৰায় ১২ কিলোমিটাৰ দক্ষিণ-পূব আৰু ইয়াৰ ওচৰতে বঙাইগাঁও জিলা।
এই ঠাইখন এটা পাৰ্বত্য অঞ্চল য’ত ভালেমান শিলত খোদিত শিৱলিংগ, আৰু হিন্দু, বৌদ্ধ তথা জৈন সকলৰ দেৱদেৱীসকল প্ৰায় এক কিলোমিটাৰ অঞ্চল জুৰি বিয়পাই আছে।
জনপ্ৰিয় বিশ্বাস হ'ল যে ৯৯৯৯৯ শিৱ লিংগৰে ইয়াত দ্বিতীয় কাশী গঢ়ি তুলিবৰ বাবে ব্যাস ইয়াত খোদিত কৰিছিল আৰু এইটো এবাৰ এই অঞ্চলৰ অন্যতম পৱিত্ৰ তীৰ্থস্থান আছিল।
এই পাহাৰবোৰ এবাৰে কিমানটা লিংগ অংকন কৰা আছিল সেয়া ঠিক কোনো ঐতিহাসিক প্ৰমাণ পোৱা নাই, কিন্তু এতিয়াও তেওঁলোকৰ মাজত শ শ লৈকে সৰুৰ পৰা ডাঙৰ আকাৰৰ, পৰ্বতৰ নামনিত সকলো ঠাইত সিঁচৰতি হৈ থকা আৰু বহু শতাব্দী অৱহেলা তথা চালচলনৰ পিছত অঞ্চল জুৰি বিস্তৃত হৈ আছে।
কেইবছৰ বছৰ আগত, কিছুমান প্ৰত্নতাত্ত্বিসকলে শ্ৰী সূৰ্যত কিছুমান শিৱ লিংগ আৰু কেইবাটাও ঘৰ আৱিষ্কাৰ কৰিছিল - এনে ফলাফল যিটো বহু শতাব্দী আগত শ্ৰী সূৰ্য পাহাৰৰ ওচৰে-পাজৰে এটা সমৃদ্ধ সভ্যতা প্ৰতিষ্ঠিত আছিল যি দীৰ্ঘকালীন বিশ্বাসক নিশ্চিত কৰিছিল।
কিছুমান প্ৰত্নতাত্ত্বিকসকলে আনকি বিশ্বাস কৰিছিল যে শ্ৰী সূৰ্য পাহাৰৰ ইতিহাস আৰু নাঙট কৰি প্ৰাচীন অসম তথা ভাৰতৰ ইতিহাস বুজৰ পৰিবৰ্তন ঘটায়।
কিছুমান পণ্ডিতৰ মতে বিখ্যাত চীনা ভ্ৰমণকাৰী হিউৱেন-চাংৰ বিৱৰণ উল্লেখ কৰি কৈছিল যে এইটো শ্ৰী সূৰ্য পাহাৰ আছিল আৰু গুৱাহাটীৰ নহয় যিটো কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মণৰ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ বা প্ৰাগজ্যোতিষ ৰাজ্যৰ প্ৰাচীন ভূমি আছিল।
এই দাবীটো শক্তিশালী কৰিবলৈ পাগলাটেকৰ ওচৰৰ প্ৰত্নতাত্ত্বিক কাষৰ অনুসন্ধানবোৰ উদ্ধৃত কৰা হৈছে।
শ্ৰী সূৰ্য পাহাৰ যিহেতু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ পাৰৰ বৰ কাষত, সম্ভৱত অতীতত এইটো এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বাণিজ্য কেন্দ্ৰ বা প্ৰশাসনৰ আসন আছিল।
নিয়মিত খনন কাৰ্যত প্ৰাপ্ত বুদ্ধৰ চিত্ৰযুক্ত থুপ আৰু পোড়ামাটিৰ ফলকবোৰ ইঙ্গিত দিয়ে যে বৌদ্ধধৰ্ম নিম্ন ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত, বিশেষত খ্ৰীষ্টীয় যুগৰ প্ৰথম ভাগৰ সূৰ্য পাহাৰৰ আশেপাশে আৰু প্ৰৱৰ্তিত হৈছিল আৰু নৱম-শতাব্দীত খ্ৰীষ্টীয় দশম শতাব্দী লৈকে অব্যাহত আছিল।
শতাব্দী খ্ৰীষ্টীয় পাল ৰাজবংশ অসম সহ ভাৰতৰ এখন বৃহত অংশত বিস্তৃত হৈছিল যাৰ ফলস্বৰূপ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ -ৰ দৈৰ্ঘ্য আৰু উশাহ নিশাহৰ বৌদ্ধধৰ্ম বিয়পাই পৰিছিল।
ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ দক্ষিণ পাৰত পঞ্চৰত্ন, বাৰ্ভিটা গাঁও আৰু ভাইটবাড়ি যেনে ওচৰৰ কিছুমান অঞ্চলত বৌদ্ধসকলৰ অৱশেষ পোৱা যায়, তেওঁলোকে এই সত্যক উন্নত কৰে।
উচ্চতৰ উচ্চতাত চূড়ান্ত উত্তৰ পূব কোণত, এখন বিশাল পতিত গ্ৰেনাইট বোল্ডাৰটো পূব দিশত মুখ কৰি এক শাৰীত খোদিত কৰা তিনিটা দ্বৈত থুপ খোদিতৰ বাবে বাছি লোৱা হৈছিল।
গম্বুজৰ শীৰ্ষত 'ছত্ৰ' বা 'ছত্ৰভালি' ৰ শেফ্ট ধৰি ৰাখিবলৈ কেন্দ্ৰত খাঁচযুক্ত এখন বৰ্গক্ষেত্ৰৰ 'হাৰিকিকা'-ৰ অৱশেষ আছে।
তিনিখন একধৰণ থুপ ধৰ্ম, সংঘ আৰু বুধ উভয়ৰ প্ৰতিনিধি বা এইবিলাকে ভগবান বুদ্ধৰ স্মৃতিত উত্সীকীক থুপ খোদিত কৰা যাব পাৰে।
প্ৰাকৃতিক গুহাবোৰৰ মাজত আছে জৈন খোদিত শিলালিপি আৰু শিল খোদিত আকাৰৰ এই জৈন সম্পৰ্কিত অংশবোৰৰ অৱশিষ্টাংশসমূহ, খ্ৰীষ্টীয় নৱম শতাব্দীত নিৰ্ধাৰিত হয়।
তেওঁলোকৰ হাত আঁঠুলৈ দাং খোৱা স্থিৰ ভংগীত চিত্ৰবোৰত দেখুৱা হৈছে আৰু স্বীকৃতি অলপ অব্যাহিত চিত্ৰবোৰ তলত দেখুৱা হৈছে।
চিত্ৰটো শিলৰ আউটক্ৰ’পত বহি থকাকৈ খোদিত কৰা হৈছে আৰু দুখন তৃতীয় ষাঁড়ৰ গোড়ামিত চিহ্নিত কৰা হৈছে, প্ৰথম তীৰ্থঙ্কৰ বুজাৰ চিহ্ন।
কিছুমান প্ৰত্নতাত্ত্বিকসকলে বিশ্বাস কৰে যে এখন খোদিত কৰা শিলৰ ফলক, যি এতিয়া শ্ৰী সূৰ্য মন্দিৰত ৰখা হৈছিল আৰু এইটো ‘সূৰ্য’ হিচাপে উপাসনা কৰা হ’ব পাৰে, এইটো সূৰ্য মন্দিৰৰ চাং তৈয়াৰৰ বিচ্ছিন্ন অংশৰ হ’ব পাৰে।
ফলকৰ বৃত্তাকাৰ খোদিতৰ কেন্দ্ৰীয় চিত্ৰটো পখিলা হিচাপে চিহ্নিত কৰা হৈছে, যিটো অভ্যন্তৰীণ বৃত্তৰ ভিতৰত যেতিয়া খোদিত কৰা হৈছিল তেতিয়া চাৰিওফালৰ বাহিৰৰ বৃত্তটো বাৰটা পদুম পাহিৰ আকাৰ লৈছে।
এই বাৰখন আদিত্যক ধাত্ৰী, মিত্ৰ, আৰ্যমন, ৰুদ্ৰ, বৰুণ, সূৰ্য, ভাগা, বিবাসন, পুশান, সাবিত্ৰী, ত্বস্ত্ৰী তথা বিষ্ণু নামত বাৰখন সৌৰ দেৱতা হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
ড॰ বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা আৰু ড॰ শ্ৰী নিবস মুৰথিৰ মতে, ভাস্কৰ্যটো আই মনশাৰ, ভাৰতৰ প্ৰত্নতাত্ত্বিক দল এটাই এইটো পুৰুষৰ দেৱতা হিচাপে চিহ্নিত কৰিছে, যিটো পিছলৈ ঘন প্লাষ্টাৰৰ সহায়ত এগৰাকী মহিলালৈ পৰিণত হৈছিল।
সূৰ্য চক্ৰৰ নিচিনাই ইয়াতেও এটা 'চন্দ্ৰচক্ৰ' আছে, কিন্তু প্ৰাকৃতিক ভজনবোৰ ইয়াক বেয়াকৈ মুছি পেলাইছে।
শ্ৰীসূৰ্য পাহাৰৰ আৰু দক্ষিণত এক কিলোমিটাৰ লৈকে চূড়ান্ত উত্তৰ-পশ্চিমাঞ্চলৰ দাঁতিৰ পৰা এক বিস্তীৰ্ণ অঞ্চলত, গ্ৰেনাইট শিলবোৰ পৰা সৃষ্টি কৰা বিভিন্ন আকাৰ আৰু আকৃতিৰ প্ৰায় ২৫টা সংকল্পিত থুপ পোৱা গৈছে।
এই থুপবোৰৰ উল্লেখযোগ্য কাৰণ এটা-দুটা পয়েণ্ট প্ৰদৰ্শন কৰে: প্ৰথম, প্ৰাচীন কামৰূপত বৌদ্ধৰ প্ৰভাৱ আছিল।
এইটো সাধাৰণত প্ৰচলিত বিশ্বাসৰ লগত বিপৰীত যে প্ৰাচীন কামৰূপৰ সাংস্কৃতিক ইতিহাসত বৌদ্ধধৰ্ম প্ৰচলিত নাছিল।
সাহিত্যৰ বিৱৰণবোৰ প্ৰমাণিত কৰে যে প্ৰাচীন অসমত পূজা কৰা অন্যান্য হিন্দু দেৱদেৱীসকলৰ মাজত 'সূৰ্য' -ৰ সাংস্কৃতিক ইতিহাসত এটা বিশিষ্ট স্থান লাভ কৰিছে।
কেন্দ্ৰবোৰৰ মাজত এখন শ্ৰী সূৰ্য পাহাৰ হিচাপে চিহ্নিত কৰা হৈছে যিটো সংস্কৃতিৰ আইকনো’গ্ৰাফীক তাৎপৰ্যও বহন কৰে।
জৈন ধৰ্ম তাৰ দীঘলীয়া ইতিহাস আগুৰি ভাৰতৰ উত্তৰ-পূব অঞ্চলত কোনো উল্লেখযোগ্য পদক্ষেপ ল'ব পৰা নাই।
শ্ৰীসূৰ্য পাহাৰৰ প্ৰাকৃতিক গুহাবোৰৰ অভ্যন্তৰত অকলশৰীয়া উদাহৰণৰ বাহিৰে, এই ঠাইত এতিয়ালৈকে বেলেগ কোনো জৈন দেহাৱশেষ পোৱা নাই।
ইয়াত পোৱা যায় জৈন চিত্ৰবোৰৰ আইকনো’গ্ৰাফী তেওঁলোকৰ হাতৰ ওচৰৰ পৰা অলপ পৃথক, কিন্তু জৈনৰ ঐতিহ্যবাহী আইকনো’গ্ৰাফী অনুযায়ী উলঙ্গ অৱস্থাত পোৱা যায়।
শিৱ লিংগ আৰু 'প্ৰজাপতি'ৰ দাঁতিত অসংখ্য শিল খোদিতৰ উপৰিও ইয়াত হিন্দু দেৱ-দেৱীসকলৰ বহুবোৰ শিল খোদিত আছে যিটো শ্ৰী সূৰ্য পাহাৰৰ পাদদেশত আৰু ইয়াৰ ওচৰে-পাজৰৰ অঞ্চলত দেখিবলৈ পোৱা যায়।
ভাৰতৰ প্ৰত্নতাত্ত্বিক দল অনুসৰি, খোদিত কৰা প্ৰত্নতাত্ত্বিক আকাৰৰ পৰা বুজা যায় যে শ্ৰীসূৰ্য পাহাৰৰ থুপবোৰ খ্ৰীষ্ট্ৰীয় যুগৰ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ হ্নায়না পৰ্বৰ সময় বোৱা হৈছিল।
পিছত বিহাৰ তথা বেঙলৰ ওচৰৰ অঞ্চলবোৰত মহাযান আৰু বজ্ৰায়ণৰ বৌদ্ধিকতাৰ পৰ্যায়বোৰ দেখিবলৈ পোৱা গৈছে।
থুপ কমপ্লেক্সেৰ এটা আকৰ্ষণীয় বৈশিষ্ট্য হ'ল নৱম-দশম শতাব্দীত, যেতিয়া এই অঞ্চলটো হিন্দু পেনথিয়ানসকলে অনুসৰীসকলৰ দখল আছিল, ইউনিপিথ আৰু শৈল শিলৰ উপৰ চেনেল স্পাউটৰ লগত শিৱ লিংগবোৰ খোদিত কৰাৰ চেষ্টা চলোৱা হৈছিল।
শ্ৰী সূৰ্য পাহাৰৰ আন এটা তাৎপৰ্য হ'ল এইটো হিন্দু, বৌদ্ধ তথা জৈন ধৰ্মাৱলম্বীৰ অসংখ্য ভাস্কৰ্য আৰু অন্যান্য ধ্বংসাৱশেষৰ পৰা স্পষ্টত তিনিটাকৈ ধৰ্মৰ সংমিশ্ৰণ আছিল।
এই তথ্য বা সংকেতসমূহ স্থান-কালৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি মগজুৰ ভিন্ন স্থানত সংৰক্ষণ হৈ থাকে আৰু মানুহৰ মগজুৰ এক বৃহৎ অংশই এই তথ্য বা সংকেতসমূহৰ বিশ্লেষণ কৰি থাকে।
ঘটনা এটাৰ লগত প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে জড়িত থকাৰ ক্ষেত্ৰত মানুহৰ মগজুৱে বেলেগে বেলগে প্ৰতিক্ৰিয়া দেখুৱায়।
ব্যক্তি এজনে যেতিয়া কোনো এটা ঘটনা বা অপৰাধৰ বিষয়ে মুখেৰে একো ক'ব নোখোজে তেতিয়া সেই ঘটনাৰ কথাবোৰ ছবি বা শব্দৰ যোগেদি তেওঁ স্মৰণ কৰাই দিয়া হয়।
এনে কৰিলে তেওঁৰ মগজুত সোমাই থকা কৃতকৰ্মৰ অভিজ্ঞতাসমূহ সক্ৰিয় হৈ উঠে আৰু মগজুৰ পৰা তৰংগ বিকিৰিত হ'বলৈ ধৰে।
মগজুৰ পৰা এইদৰে বিকিৰিত হোৱা তৰংগবোৰ কিছুমান ইলেক্ট্ৰডৰ জৰিয়তে সংগ্ৰহ কৰি কম্পিউটাৰত লিপিবদ্ধ কৰা হয় আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত এইবোৰ বিশ্লেষণ কৰি ব্যক্তিজনে অপৰাধটো কৰিছিলেনে নাই জানিব পৰা যায়
কম্পিউটাৰ স্ক্ৰীণৰ সন্মুখত প্ৰথমে ঘটনাটো স্মৰণ কৰাই দিয়া কিছুমান ছবি বা ভিডিঅ' ক্লিপ প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
তাৰপাছত সমগ্ৰ ঘটনাটো ব্যক্তিজনে সংঘটিত কৰা বুলি সন্দেহ কৰা কামবোৰৰ ভিত্তিত যুগুতোৱা কিছুমান চুটি চুটি বাক্যাংশ প্ৰথম পুৰুষত ব্যক্তিজনৰ সন্মুখত একাদিক্ৰমে বজাই শুনোৱা হয়।
এই প্ৰববোৰ শুনি থাকোঁ‌তে ইয়াৰে যিবোৰ কাম ব্যক্তিজনে কৰিছিল সেইবোৰৰ সময়ত তেওঁৰ মগজু সক্ৰিয় হৈ উঠি তৰংগ বিকিৰণ কৰি যাব।
বিয়ছ পদ্ধতি বা ' হৈছে কোনো অপৰাধৰ লগত জড়িত বুলি সন্দেহ কৰা ব্যক্তিৰ মনৰ খবৰ উদ্ধাৰ কৰা এক পদ্ধতি।
ব্যক্তি এজনৰ মগজুৰ পৰা বিকিৰিত হোৱা তৰংগৰ দ্বাৰা মগজুৰ সক্ৰিয়তা লিপিবদ্ধ কৰি ব্যক্তিজন অপৰাধৰ লগত জড়িত হৈ আছেনে নাই তাৰ বিশ্লেষণ এই পদ্ধতিৰ দ্বাৰা কৰা হয়।
এই পদ্ধতিত কোনো ঔষধৰ প্ৰয়োগ কৰা নহয় আৰু সন্দেহজনক ব্যক্তিগৰাকীক কোনো পৰীক্ষকে প্ৰশ্ন সুধি বিভ্ৰান্ত বা ব্যতিব্যস্ত কৰিব নোৱাৰে।
১৯৯৯ চনত তেওঁৰ গুৰুৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ ২০০০ চনত চেন্নাইলৈ গৈছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰা এজন সম্পূৰ্ণ সময়ৰ পেছাদাৰী নৃত্যশিল্পী হিচাপে ৰাজহুৱা প্ৰদৰ্শন আৰম্ভ কৰিছিল।
২০১৯ চনত তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
নৰ্তকী নটৰাজৰ তৃতীয় লিংগত জন্ম হৈছিল আৰু পৰিয়াল আৰু সমাজৰ দ্বাৰা উপহাস আৰু প্ৰত্যাখ্যানৰ সন্মুখীন হৈছিল।
২০১৮ চনত তামিলনাডু চৰকাৰৰ একাদশ শ্ৰেণীৰ তামিল পাঠ্যক্ৰমত পাঠ হিচাপে তেওঁৰ জীৱন আৰু যাত্ৰা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
তেওঁৰ বন্ধু শক্তি ভাস্কৰৰ সৈতে চেন্নাই আৰু মাদুৰাইত এখন নৃত্য বিদ্যালয় "ভেল্লিইয়ামবালাম নাদানা কালাই কুডাম" স্থাপন কৰিছিল।
তেওঁ তাঞ্জোৰ চাৰিভাতৃ পৰম্পৰাগত প্ৰদৰ্শনীত ভাৰত আৰু বিদেশৰ শিক্ষাৰ্থীসকলক প্ৰশিক্ষণ দিয়ে।
২০০৬ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থী হিচাপে সৰভোগ সমষ্টিৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল যদিও এই নিৰ্বাচনত তেওঁ পৰাজয় বৰণ কৰিছিল।
তেওঁ ২০১৬ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত সৰভোগ সমষ্টিৰ পৰা কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে অৱতীৰ্ণ হৈছিল।
প্ৰণীতা তালুকদাৰে সৰভোগৰ প্ৰাক্তন বিধায়ক জননেতা তথা বৰনগৰ কলেজৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষ ঘনশ্যাম তালুকদাৰৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
ঘনশ্যাম তালুকদাৰ ১৯৫৭ চনত সৰভোগ সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থী হিচাপে অসম বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল।
তেওঁলোকৰ এগৰাকী জীয়ৰী অনুৰূপা তালুকদাৰ, আৰু দুজন পুত্ৰ দেৱশ্যাম তালুকদাৰ আৰু নৱশ্যাম তালুকদাৰ।
তেওঁ ২০১৩ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ মহিলা আৰু শিশু বিকাশ মন্ত্ৰালয়ে আগবঢ়োৱা নাৰী শক্তি পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল।
প্ৰনীতা তালুকদাৰ ১৯৬০ চনত বৰনগৰ ছোৱালী উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক প্ৰধান শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে কৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
তাৰপিছত তেওঁ বৰনগৰ মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যাপিকা হিচাপে কাম কৰাৰ লগতে বৰপেটা ছোৱালী মহাবিদ্যালয়তো ৮ বছৰ অধ্যাপনা কৰিছিল।
প্ৰণিতা তালুকদাৰ কেন্দ্ৰীয় নাৰী আৰু শিশু কল্যাণ সমিতিৰ অধ্যক্ষ আছিল আৰু সৰভোগ আদৰ্শ মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক তথা পৰিচালনা সমিতিৰ লগত ওত:প্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ আছিল।
সংলাপবোৰ তাংক্ষণিক; বহু সময়ত দৰ্শকৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৈতে সামঞ্জস্য ৰাখি সংলাপ প্ৰক্ষেপণ কৰা হয়।
পৰম্পৰাগত এই কোনো কোনো ৰামলীলা অনুষ্ঠানত গ্ৰামাঞ্চলত শতিকা জুৰি চলি অহা কিছুমান আচাৰবিধানৰ প্ৰকাশ দেখা যায়।
এই নাট্যধাৰাত হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণত বৰ্ণিত ৰাম আৰু ৰাৱণৰ মাজত সংঘটিত দহদিন ব্যাপি চলা যুদ্ধৰ পুনৰভিনয় কৰা হয়।
ৰামৰ বিজয়ৰ স্মৰণত আয়োজিত উৎসৱ বিজয়া দশমী বা দশেৰাৰ পূৰ্বৰ দহ নিশা ৰামলীলাৰ আয়োজন কৰা হয় আৰু বিজয়া দশমীৰ দিনা ই শেষ হয়।
হিন্দু বিশ্বাস অনুসৰি ৰামায়ণ ভাৰতৰ আত্মা আৰু ঈশ্বৰোপলব্ধিৰ এক অন্যতম অৱলম্বন আৰু ৰামলীলা হ’ল এই মহাকাব্যৰে মঞ্চাভিনয়।
ৰামৰ কাহিনী ভাৰতত ইমানে জনপ্ৰিয় যে ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ মূলধাৰাত জাতি, ধৰ্ম, বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে ৰামলীলাৰ বিচৰণ দেখা যায়।
বিশ্বৰ যিবোৰ দেশত উত্তৰ ভাৰত, মধ্য ভাৰত, নেপাল আৰু পাকিস্তানৰ হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ লোক বাস কৰে, তাতেই ৰামলীলা অনুষ্ঠিত হোৱা দেখা যায়।
ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বাহিৰে ফিজি, মৰিচাচ, দক্ষিণ আফ্ৰিকা, কানাডা, গায়েনা, চুৰিনাম, ত্ৰিনিদাদ আৰু টবেগো, গ্ৰেট ব্ৰিটেইন, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াত ৰামলীলা অনুষ্ঠিত হোৱা দেখা যায়।
ৰাও দম্পতীহালে ১৮ বছৰতকৈও অধিক সময় ধৰি সুৰক্ষা বাহিনীৰ ১৫,০০০ সৈনিকক প্ৰশিক্ষণ কৰিবলৈ তিনি সেনা প্ৰধানৰ পৰা স্বীকৃতি লাভ কৰিছে।
তেওঁলোকে ভাৰতীয় অৰ্ধ সামৰিক বাহিনীৰ বিশেষ বাহিনী, কমাণ্ড উইং, সেনা যুদ্ধ শিক্ষা কেন্দ্ৰ, নৌবাহিনীৰ সমুদ্ৰিক কমাণ্ড বাহিনী, ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তাৰক্ষী ব্লেক কেট, বায়ু সেনা গড়ুৰ, ভাৰত তিব্বত সীমান্ত বাহিনী , অৰ্ধ সামৰিক, আৰক্ষীকে ধৰি প্ৰতিটো অভিজাত ভাৰতীয় বাহিনীক প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰিছে।
সুৰক্ষাৰ প্ৰশিক্ষণক মূল কৰ্মজীৱন হিচাপে গ্ৰহণ কৰি তেওঁ তেওঁৰ ব্যক্তিগত জীৱন আঁতৰাই ৰাখিছিল।
সীমা ৰাওৱে যুদ্ধৰ সময়ত ক্ষেপনাস্ত্ৰ নিক্ষেপ আধুনিকীকৰণ কৰাত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে।
ক্ষেপনাস্ত্ৰ নিক্ষেপ কৰাৰ পদ্ধতিৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি তেওঁ এক নতুন নিক্ষেপ পদ্ধতি উদ্ভাৱন কৰে।
এই পদ্ধতিটো পেটেণ্ট কৰা হৈছে আৰু এইটো পৰীক্ষা কৰা হৈছে যে ই পৰম্পৰাগত ফায়াৰিং পদ্ধতিতকৈ ই উন্নত পদ্ধতি।
পুঙ্খানুপুঙ্খ বিশ্লেষণৰ পিছত এই পদ্ধতিটো ভাৰতীয় সেনা কমাণ্ডৰ ভিতৰত নিৰ্দিষ্ট সন্মানেৰে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
সীমা ৰাওৱে ভাৰতীয় বায়ু সেনাৰ স্পাইডাইভিং পাঠ্যক্ৰমৰ জৰিয়তে তেওঁৰ বাবে পেৰা উইং অৰ্জন কৰিছিল।
তেওঁ এগৰাকী যুঁজাৰু শ্বুটিং প্ৰশিক্ষক, সেনা পৰ্বতাৰোহণ প্ৰতিষ্ঠান এইচএমআইৰ পদক বিজয়ী, আৰু সামৰিক মাৰ্শ্বিয়েল আৰ্টত ৭ম ডিগ্ৰী ব্লেকবেল্ট অৰ্জন কৰিছে।
তেওঁ গোটেই বিশ্বৰ মাত্ৰ কেইজনমান প্ৰশিক্ষকৰ ভিতৰত 'জিত কুন ডো' শিকাবলৈ কৰ্তৃত্ব লাভ কৰিছে।
প্ৰায় দুই দশকতকৈও অধিক সময় ধৰি তেওঁ ভাৰতৰ বিশেষ বাহিনীক কোনো আৰ্থিক অনুদান অবিহনে প্ৰশিক্ষণ দি আহিছে।
সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰপৰা ২,৭৩০ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত গুলমাৰ্গলৈ শীতকালি পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইৰপৰা বৃহৎ সংখ্যক পৰ্যটক আহে।
আজি গুলমাৰ্গ কেৱল এটা পাহাৰীয়া অঞ্চলেই নহয়, বৰঞ্চ পৃথিৱীৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ গ'ল্ফ ক'ৰ্চ আৰু দেশৰ মুখ্য 'স্কী ৰিজ'ৰ্ট'খন গুলমাৰ্গত আছে।
পৃথিৱীৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ আৰু সেউজীয়া গ'ল্ফ ক'ৰ্চটোৱেই হ'ল গুলমাৰ্গৰ গ'ল্ফ ক'ৰ্চ।
তেওঁৰ অন্তৰঙ্গ বন্ধু লক্ষীনাৰায়ণ জীয়াই থাকোঁতে তেওঁলোকৰ পুত্ৰ আৰু জীয়ৰীৰ মাজত বৈবাহিক সম্পৰ্ক কৰাৰ সংকল্প লৈছিল।
সেই সংকল্প পূৰণ নহ’ল যদিও তাহানিৰ কথা মনত ৰাখিয়ে দেৱনাৰায়ণে তেওঁৰ নাতিয়েকৰ বাবে লক্ষীনাৰায়ণৰ পত্নী হেমপ্ৰভা চৌধুৰানীক তেওঁৰ নাতিনিয়েক মানসীক বিচাৰিলে।
মানসী ১৯৮১ চনত মুক্তি পোৱা গৌৰাঙ্গ ফিল্মচৰ বেনাৰত নিৰ্মিত, বলাই সেন পৰিচালিত এখন ৰঙীন পাৰিবাৰিক চলচ্চিত্ৰ।
তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাপ্ৰাপ্ত কাবুলিৱালা তথা শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাপ্ৰাপ্ত এক ডক্তৰ কী মৌতৰ সহযোগী পৰিচালক আছিল।
পৰিচালনা সহকাৰী হিচাপে তেওঁ জড়িত থকা কেইখনমান ছবি হ’ল- সবুজ দ্বীপেৰ ৰাজা , এক যে ছিলো দেশ , সাগিনা , আপোনজন , হাটে-বাজাৰে , ঝিন্দেৰ বন্দী , ক্ষুধিতা পাষাণ আদি।
দিন বাগৰাৰ লগেলগে চিত্ৰাই জীয়েকক উচ্চশিক্ষা দিয়ালে, আধুনিক সমাজৰ লগত খাপ খুওৱাবলৈ সকলো প্ৰচেষ্টা চলালে তথা জীয়েকৰ বাবে যোগ্য দৰা বিচাৰি চলাথ কৰিলে।
মীনাৰ দেউতাক ভাৰত চৰকাৰৰ এগৰাকী বিজ্ঞানী আছিল আৰু দেউতাকৰ চাকৰিসূত্ৰে মীনা পাঁচ বছৰ বয়সলৈকে এলাহাবাদ আৰু কেৰালাত আছিল।
তাতে তেওঁ ইউনিটি হাই স্কুলত ভৰ্তি হয় আৰু ১৯৬৪ চনত স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰি খাৰটোম বিশ্ববিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে।
খাৰটোম বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা ১৯৬৯ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লৈ তেওঁ ইংলেণ্ডলৈ যায় আৰু নটিংহাম বিশ্ববিদ্যালয়ত পি এইচ ডিৰ বাবে গৱেষণা আৰম্ভ কৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ত ভাৰতলৈ ঘূৰি আহি দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয় আৰু হাইদৰাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়কে ধৰি কেইবাখনো বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰে।
তেওঁৰ বহুলভাৱে সমাদৃত সাহিত্য কৰ্মৰ ভিতৰত 'ইলিটাৰেট হাৰ্ট' আৰু 'ৰ' চিল্ক' উল্লেখযোগ্য কাব্য-সংকলন।
তেওঁ ২০০৫ চনত 'এভ্ৰিমেন চিৰিজ', ভাৰতীয় প্ৰেমৰ কবিতাৰ এটি সংকলন সম্পাদনা কৰিছিল আৰু ২০০৬ চনত 'দ্য চ'ক অৱ এৰাইভেল : ৰিফ্লেকচনচ্‌ অন পষ্টক'ল'নিয়েল এক্সপ্ৰেছন' নাম দি প্ৰব্ৰজন বিষয়ক এটা ৰচনা আৰু কবিতাৰ সংকলন প্ৰকাশ কৰিছিল।
তেওঁ 'নামপালী ৰোড' আৰু 'মানহাটান মিউজিক' নামৰ দুখন উপন্যাস আৰু দুখন শৈক্ষিক অধ্যয়ন বিষয়ক কিতাপ 'দ্য পয়েটিক চেল্ফ' আৰু 'ৱমেন ইন ৰোমাণ্টিচিজম' লিখিছিল।
'ফল্ট লাইনচ্‌'ক 'পাব্লিচাৰ্চ্‌ ৱিকলি'য়ে ১৯৯৩ চনত বছৰটোৰ সৰ্ব শ্ৰেষ্ঠ কিতাপ হিচাপে বাছনি কৰিছিল।
ভাৰতত থকা পাঁচ বছৰ সময়ত তেওঁৰ তিনিখন কবিতাৰ কিতাপ প্ৰকাশ হৈছিল; সেইকেইখন হ'ল- 'দ্য বাৰ্ডচ্‌ ব্ৰাইট ৰিং' , 'আই ৰুট মাই নেইম' , আৰু 'ৱিডাউট প্লেচ' ।
তাৰ পিছৰ বছৰ তেওঁ নিউয়ৰ্কলৈ যায় আৰু ১৯৮৭ চনলৈকে ফ'ৰধাম বিশ্ববিদ্যালয়ত সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে কাম কৰে।
দুবছৰৰ পাছত তেওঁ 'কানি গ্ৰেজুৱেট চেণ্টাৰ'ৰ, ইংৰাজী বিভাগৰ পি এইচ ডি পাঠ্যক্ৰমৰ স্নাতক শাখাত যোগদান কৰে।
তেওঁক ১৯৯৯ চনত ইংৰাজীৰ বিশিষ্ট অধ্যাপক নিযুক্ত কৰা হৈছিল আৰু কানি গ্ৰেজুৱেট চেণ্টাৰৰ পিএইচডি পাঠ্যক্ৰম আৰু হাণ্টাৰ কলেজৰ এমএফএ পাঠ্যক্ৰমত তেওঁ শিক্ষাদান অব্যাহত ৰাখিছিল।
আলেকজেণ্ডাৰে নিউয়ৰ্কত বাস কৰিছিল আৰু নিউয়ৰ্কৰ হাণ্টাৰ কলেজ আৰু 'কানি গ্ৰেজুৱেট চেণ্টাৰ'ৰ পি এইচ ডি পাঠ্যক্ৰমৰ তেওঁ সন্মানীয় অধ্যাপক আছিল।
এই কবিতাসমূহ প্ৰব্ৰজন বিষয়ক আৰু হিংসাত্মক ঘটনাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত যি কেতিয়াবা মানুহক সীমা অতিক্ৰম কৰিবলৈ বাধ্য কৰে আৰু লেখকৰ ব্যক্তিনিষ্ঠাত প্ৰভাৱ পেলায়।
যদিও এনে জটিল আৰু কঠিন বিষয় লৈ তেওঁ লিখিছিল, তেওঁৰ কবিতাসমূহ আছিল যৌনগন্ধী, বহুভাষিক আৰু উদাৰ নৈতিক।
লিংগ দৃৃৃঢ়বদ্ধতাৰ 'দৃঢ়তা' বা ‘নিৰ্দিষ্ট' ধাৰণাটো ব্যক্তিক কোনো এক দল বা উপদলত শ্ৰেণীভুক্ত কৰাক সূচায়।
কোনো নিৰ্দিষ্ট বিশ্বাসৰ অন্তৰ্গত ব্যক্তিসকলক বিশেষত ঋণাত্মক শ্ৰেণীৰ অন্তৰ্ভুক্ত ব্যক্তিক সূচাবলৈ এই ‘দৃঢ়বদ্ধতা' শব্দৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ব্যক্তিৰ ‘প্ৰকৃতি' সম্পৰ্কে স্পষ্ট ধাৰণা আহৰণ কৰিবলৈ বা সেই ব্যক্তিৰ পৰিচয়ৰ বাবে, সমাজে ব্যক্তিক কিছুমান বিশেষ শ্ৰেণীকৰণৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।
সেই অনুপাতে লিঙ্গ দৃঢ়বদ্ধতাই নাৰী আৰু পুৰুষক মহিলাসুলভ আৰু পুৰুষসুলভ ব্যক্তিৰ শ্ৰেণীত শ্ৰেণীভক্ত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰক্ৰিয়াক সূচায়।
লিঙ্গ দৃঢ়তা হৈছে মহিলা আৰু পুৰুষৰদ্বাৰা পালন কৰিবলগীয়া ভূমিকা আচৰণ আৰু সংলক্ষণসমূহৰ সৰ্বজনীন ধাৰণা।
সমাজত মহিলা আৰু পুৰুষৰ সদস্যপদৰ বাবে তেওঁলোকক বিশেষ কিছুমান ভূমিকা, দায়িত্ব অৰ্পণ কৰাৰ এক প্ৰথাই হৈছে লিঙ্গ দৃঢ়তা।
দৰাচলতে লিঙ্গ দৃঢ়তা হৈছে এক বিশ্বাস আৰু এই বিশ্বাসে বিষয়দল বা পুৰুষ-মহিলাৰ বিষয়ে ধাৰণা কৰি লোৱাত সহায় কৰে।
লিংগ দৃঢ়বদ্ধতা হৈছে লিংগ ভেদে থকা এক সাধাৰণ সামাজিক দৃষ্টিকোণ বা পূৰ্বেনিৰ্ধাৰিত কিছুমান ধাৰণা, য'ত লিংগ ভেদে থকা বিশেষতা, বৈশিষ্ট্য বা পাৰ্থক্য সমূহক সূক্ষ্ম দৃষ্টিকোণৰ দ্বাৰা সাধাৰণিকৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হয়।
ই এক ক্ষতিকাৰক ব্যৱস্থা যেতিয়া ইয়াৰ দ্বাৰা পুৰুষ আৰু মহিলাৰ ক্ষমতাক এটা পৰিসৰত আৱদ্ধ কৰাৰ চেষ্টা কৰা হয়।
ইয়াৰ দ্বাৰা ব্যক্তিৰ ব্যক্তিগত পাৰ্থক্য বা সক্ষমতা, সামাজিক স্থিতি, তথা অৰ্থনৈতিক ক্ষেত্ৰত অংশগ্ৰহণত বাধা প্ৰদান কৰা হয়।
সেই বাবে ব্যক্তিৰ সামাজিক তথা ব্যক্তিগত জীৱনত যাতে লিংগ দৃঢ়বদ্ধতাই সমস্যাৰ সৃষ্টি নকৰে তাৰ প্ৰতি দেশৰ আইনী ব্যৱস্থাই চোকা দৃষ্টি ৰাখিব লাগে।