polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
বজ্ৰপাত ইমানেই উজ্জ্বল যে ই তেওঁলোকৰ দৃষ্টি শক্তি প্ৰায় আঁতৰাই আনে, কিন্তু যেতিয়াই আঘাত কৰে তেওঁলোকে ইয়াৰ ফালে খোজ কাঢ়ে, আৰু আন্ধাৰ হ'লে ৰৈ যায়।
৩৯-১০২ ইহুদী আৰু খ্ৰীষ্টানসকলে মুহাম্মাদক ঈশ্বৰৰ নবী বুলি দাবী কৰাটো স্বীকাৰ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল
১৬৪-১৭২ মাক্কানসকলে ঈশ্বৰৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল আৰু নিষিদ্ধ মাংসক সন্মান কৰি আইন পালন কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল
২৪৩-২৫৩ পূৰ্বৰ ভৱিষ্যতবক্তাসকলৰ ইতিহাসৰ দ্বাৰা আদেশ দিয়া আৰু ধৰ্ম্মৰ প্ৰতিৰক্ষাৰ বাবে যুঁজ দিয়াৰ কৰ্তব্য
অৱশ্যে, হিজৰা মুহাম্মাদে মুছলমানসকলৰ বিৰুদ্ধে গোপনে ষড়যন্ত্ৰ কৰাৰ সময়ত মুকলিকৈ ইছলাম গ্ৰহণ কৰা সকলৰ বিৰোধিতাৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিব লগা হৈছিল।
তেওঁলোকৰ নেতা আছিল আব্দুল্লা ইবনে উবাই যাক মদিনাত মুহাম্মাদ ৰ আগমনৰ আগতে ৰজাৰ মুকুট পিন্ধিবলৈ ওলাইছিল।
ভণ্ডসকলে মুছলমানসকলৰ পৰা লাভান্বিত হৈছিল আৰু অবিশ্বাসীসকলৰ সৈতে তেওঁলোকৰ সম্পৰ্ক হেৰুৱা নাছিল।
তেওঁলোকক দুয়োটা দলৰ প্ৰতি বিশ্বাসঘাতক বুলি গণ্য কৰা হৈছিল আৰু যিসকলে তেওঁলোকক সাংসাৰিক অৰ্থত আটাইতকৈ বেছি লাভান্বিত কৰিছিল তেওঁলোকৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল
তাৰ পিছত মানৱজাতিক তাকৱা আহৰণ কৰিবলৈ ঈশ্বৰৰ উপাসনা কৰিবলৈ কোৱা হয় আৰু ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিৰ বৰ্ণনা অনুসৰণ কৰা হয়: পৃথিৱীখন এক বিশ্ৰামস্থলী হিচাপে, আকাশক ছাউনি হিচাপে আৰু বৰষুণৰ দ্বাৰা ফল আৰু ব্যৱস্থা আনিবলৈ আকাশৰ পৰা প্ৰেৰণ কৰা হয়।
যিসকলে সন্দেহ কৰে যে মুহাম্মাদৰ ওচৰত কোৰআন প্ৰকাশ কৰা হৈছিল তেওঁলোকক তেতিয়া ইয়াৰ দৰে এটা ছূৰা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা হৈছিল।
তেতিয়া কোৱা হয় যে তেওঁলোকে কেতিয়াও এই প্ৰত্যাহ্বান পূৰণ কৰিব নোৱাৰিব আৰু নৰকক ভয় কৰিবলৈ কোৱা হয়, যাক মানৱ আৰু শিলৰ সৈতে ইন্ধন যোগোৱা আৰু বিশেষভাৱে কাফিৰৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়।
ছূৰাত বিভিন্ন বিষয় অন্তৰ্ভুক্ত আছে আৰু ইয়াত মুছলমানসকলৰ বাবে কেইবাটাও আদেশ আছে যেনে ৰমজান মাহত বিশ্বাসীৰ ওপৰত উপবাস ৰখা; সুদ নিষিদ্ধ কৰা ; আৰু কেইবাটাও বিখ্যাত আয়াত যেনে সিংহাসন আয়াত, আল-বাক্বাৰা ২৫৬ আৰু অন্তিম দুটা বা তিনিটা আয়াত।
ছূৰাবোৰে বিভিন্ন বিষয়সম্বোধন কৰে, যাৰ ভিতৰত আছে যথেষ্ট পৰিমাণৰ আইন, আৰু আদম, ইব্ৰাহিম আৰু মুছাৰ কাহিনী পুনৰ কোৱা।
ইয়াৰ এটা মুখ্য বিষয় হৈছে নিৰ্দেশনা: পৌত্তলিক আৰু মদিনাৰ ইহুদীসকলক ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰা, আৰু তেওঁলোকক আৰু ভণ্ডসকলক ভৱিষ্যতৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰা যিসকলে তেওঁৰ আহ্বানক মানি লোৱাত বিফল হৈছিল।
মুকাত্তাৰ পিছত, আল-বাক্বাৰাই ঘোষণাৰে আৰম্ভ কৰে যে কোৰআন সেই কিতাপ যত কোনো ধৰণৰ সন্দেহ নাই আৰু তাকৱা থকা সকলৰ বাবে ইয়াত নিৰ্দেশনা আছে।
ব্যাকৰণগতভাৱে ত্ৰিআক্ষৰিক মূল ডব্লিউ-কিউ-ৱাই ৰ সৈতে সম্পৰ্কিত, যত্ন আৰু সুৰক্ষাৰ অনুভূতি।
" ছালাহ প্ৰদান কৰক, তেওঁলোকক প্ৰদান কৰা বিষয়বোৰৰ পৰা জাকাত খৰচ কৰক, মুহাম্মাদৰ ভৱিষ্যতবক্তা আৰু আন ভৱিষ্যতবক্তাসকলৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখক, আৰু তেওঁলোকক প্ৰকাশ কৰা কিতাপবোৰ।
আৰু আমি মৰিয়মৰ পুত্ৰ যীচুক স্পষ্ট প্ৰমাণ দিছিলোঁ আৰু তেওঁক পবিত্ৰ আত্মাৰ দ্বাৰা সমৰ্থন কৰিছিলোঁ।
কিন্তু যেতিয়াই এজন বাৰ্তাবাহক আপোনাৰ ওচৰলৈ আহিছিল, আপোনাৰ আত্মাই যি বিচৰা নাছিল, আপুনি অহংকাৰী আছিল নে?
হিজৰৰ পিছত দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে মদিনাত আল-বাক্বাৰা প্ৰকাশ পাইছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল, মুছলমানসকলে বিশ্বাস কৰা ৰিবা আয়াতবোৰৰ বাহিৰে, যিবোৰ মুহাম্মাদৰ অন্তিম হজ্জ বিদায় তীৰ্থযাত্ৰাৰ সময়ত প্ৰকাশ পাইছিল।
বিশেষকৈ, এই অধ্যায়ৰ ২৮১ নং আয়াতটো কোৰআনৰ অন্তিম আয়াত বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, আল-হজ্জ ১০ এ.এইচ.-ৰ দশম তাৰিখে, যেতিয়া মুহাম্মাদে মৃত্যুৰ ৮০ বা ৯০ দিন আগতে তেওঁৰ অন্তিম হজ্জ সম্পাদন কৰি আছিল।
কামলুদ্দিন আহমেদ নামৰ এজন বিশিষ্ট পণ্ডিতৰ মতে, নিফাক হৈছে এনে এক বস্তু যি হৃদয়ৰ ভিতৰত আছে, সেয়েহে ঈশ্বৰৰ বাহিৰে ইয়াৰ অস্তিত্বৰ বিষয়ে কোনেও নাজানে।
আদ-দাৰিমীয়ে লগতে লিপিবদ্ধ কৰিছিল যে আশ-শাবিয়ে কৈছিল যে 'আব্দুল্লাবিন মাছ'দই কৈছিল, "যিজনে এটা নিশাত ছূৰা আল-বাক্বাৰাৰ পৰা দহটা আয়াত আবৃত্তি কৰে, তেতিয়া চয়তানে সেই নিশা তেওঁৰ ঘৰত প্ৰৱেশ নকৰিব।
ছূৰাহত বিভিন্ন বিষয়ৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কেইটামান ইছলামিক নিয়ম অন্তৰ্ভুক্ত আছে, যেনে: প্ৰাৰ্থনা, উপবাস, ঈশ্বৰৰ পথত চেষ্টা কৰা, মক্কালৈ তীৰ্থযাত্ৰা, জেৰুজালেমৰ পৰা মক্কালৈ প্ৰাৰ্থনাৰ দিশ পৰিৱৰ্তন, বিবাহ আৰু বিবাহ আৰু বিবাহ বিচ্ছেদ, বাণিজ্য, ঋণ, আৰু আগ্ৰহ বা সুদ সম্পৰ্কীয় বহুতো অধ্যাদেশ।
ভণ্ড এজনৰ চিহ্নহৈছে মিছা কোৱা, প্ৰতিশ্ৰুতি ভংগ কৰা, আমান বা বিশ্বাস নকৰা আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে তৰ্ক কৰে তেতিয়া তেওঁলোকে অভিশাপ দিয়ে বা বেয়া ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে।
সুৰাযুক্ত পানীয় আৰু জুৱাৰ নিন্দাও প্ৰথমে অধ্যায়টোত পোৱা যায়, আৰু খ্ৰীষ্টানসকলক কিতাপখনৰ লোক বা "খ্ৰীষ্টৰ সহায়ক" শব্দৰ পৰিৱৰ্তে নাজাৰেন বুলি উল্লেখ কৰাটো কোৰআনৰ মাত্ৰ চাৰিটা অধ্যায়ৰ ভিতৰত এটা।
২৫৫ আয়াতটো হৈছে "সিংহাসন আয়াত" . ই কোৰআনৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত আয়াত আৰু ইছলামত ঈশ্বৰৰ সৰ্বশক্তিমানতাৰ জোৰদাৰ বৰ্ণনাৰ বাবে ইছলামিক জগতত ব্যাপকভাৱে মুখস্থ আৰু প্ৰদৰ্শিত হয়।
২০১৭ চনত ৰাজস্থানৰ মাউণ্ট আবুত অনুষ্ঠিত হোৱা ব্ৰহ্মাকুমাৰীৰ সংগীতানুষ্ঠানত তেখেতে অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰে।
২০১৩ চনত হুব্বাল্লীত আয়োজিত হোৱা ষ্টেট বেংক অৱ মায়ছোৰৰ এক অনুষ্ঠানত, ২০১৩ চনত বিজয়াপুৰত আয়োজিত ৭৯তম সৰ্বভাৰতীয় কন্নড় সাহিত্য সন্মিলনীত শশীকলা দানীয়ে অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰে।
ষ্টেট বেংক অৱ মায়ছোৰত তেত্ৰিশ বছৰ সেৱা আগবঢ়াই শশীকলা দানীয়ে এতিয়া জলতৰংগ শিল্পী হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছে।
অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'-য়ে এ-গ্ৰেড সন্মান প্ৰদান কৰা ভাৰতৰ খুব কমসংখ্যক জলতৰংগ বাদকসকলৰ ভিতৰত শশীকলা দানী হৈছে অন্যতম।
হিন্দুস্তানী ধ্ৰুপদী সংগীতৰ অধীনস্থ 'গমকা' প্ৰকাৰৰ অন্তৰ্গত তেখেত এগৰাকী অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'-স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত কণ্ঠশিল্পী।
জলতৰংগ বাদ্যটিৰ দ্বাৰা অভিভূত হোৱা শশীকলা দানীয়ে এইবিধ বাদ্যৰ জৰিয়তেই ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী সংগীতৰ জগতখনত প্ৰৱেশ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
উল্লেখনীয় যে, তেখেতে 'তাৰা কি দুনীয়া' নামৰ এখন এনিমেটেড ছিৰিজ পৰিচালনা কৰিছিল, যিখন ডিডি মেট্ৰোত সম্প্ৰচাৰিত হৈছিল।
ছবিখনে একাংশ সমালোচকৰ পৰা ইতিবাচক মন্তব্য লাভ কৰিছিল যদিও এজন সমালোচকে ছবিখনৰ দুৰ্বল কাহিনীপটৰ দিশটো আঙুলিয়াই দিছিল।
১৯৯২ চনত মুক্তিলাভ কৰা ইংৰাজী ভাষাৰ ছবি 'প্ৰেয়িং উইথ এংগাৰ' আৰু শ্ৰীদেৱীৰ টেলিভিছন ছিৰিজ 'মালিনী আয়াৰ' -ত সুষমাই অভিনয় কৰিছিল।
অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ত তেখেতে এগৰাকী গায়িকা আৰু নৃত্যশিল্পী হিচাপে কিশোৰী অৱস্থাতে যাত্ৰাৰম্ভ কৰে।
১৯৭৭ চনত সুষমা আহুজা স্বামীৰ চাকৰিসূত্ৰে নিজৰ পৰিয়ালৰ লগত মাদ্ৰাছলৈ আহে আৰু ইয়াতে 'অভ্যুদয়' নামৰ থিয়েটাৰ গোট এটাৰ লগত কাম কৰে।
অৱলীলাক্ৰমে তেখেত সীংগিথাম শ্ৰীনিবাস ৰাও আৰু এল.ভি. প্ৰসাদৰ দৰে ছবি নিৰ্মাতাৰ সান্নিধ্যলৈ আহে।
শ্ৰীদেৱীকো সুষমাই হিন্দী সংলাপৰ ক্ষেত্ৰত সহায় কৰিছিল আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে শ্ৰী দেৱীৰো কেৰিয়াৰে প্ৰগতিৰ নতুন মুখ দেখিছিল।
যদিহে আপুনি এগৰাকী সংগীতশিল্পী, তেন্তে আপুনি "এইটো ভক্তিমূলক কাব্যৰ পৰা আহিছে, গতিকে ইয়াক মই পৰিৱেশন কৰিব নোৱাৰোঁ" বুলি কেনেকৈ ক'ব পাৰে?" সংগীতৰ ৰেকৰ্ডিং আৰু পৰিৱেশনসমূহৰ বাহিৰেও তেখেতে ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় শিল্পীসকলৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি '.' নামৰ এটা ৱেবছাইটৰ তত্ত্বাৱধান কৰে।
শোভা মোদগল এলাহাবাদতে ডাঙৰ-দীঘল হয় আৰু প্ৰাথমিক শিক্ষা সমাপ্তিৰ অন্তত তেখেতে ছেইণ্ট মেৰিজ কনভেণ্ট ইণ্টাৰ কলেজত নামভৰ্তি কৰে।
আন্তঃমহাবিদ্যালয়ৰ শিক্ষা শেষ কৰি শোভা মোদগল নতুন দিল্লীলৈ স্থানান্তৰিত হয় আৰু দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে।
বিনয় চন্দ্ৰ মোদগল্য হৈছে গন্ধৰ্ব মহাবিদ্যালয়ৰ নামৰ ললিত-কলাৰ শিক্ষানুষ্ঠানখনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক।
দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰি শোভা মোদগলে দিল্লীৰে বসন্ত থাকৰেৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ অব্যাহত ৰাখে আৰু অনানুষ্ঠানিকভাৱে জীতেন্দ্ৰ অভিষেকী, নেইনা দেৱী আৰু কুমাৰ গন্ধৰ্বৰ দৰে শিল্পীসকলৰ পৰাও সংগীতৰ জ্ঞান লাভ কৰে।
এই নদী জলপাইগুড়ি জিলাৰ বৈকুণ্ঠপুৰৰ এটা জলাশয়ৰ পৰা উৎপন্ন হৈছে আৰু ই ভূগৰ্ভস্থ সোঁতৰ পৰাও পানী প্ৰাপ্ত কৰে।
দ্বিতীয় শাখাৰ ক্ষেত্ৰত দিনাজপুৰ-কৰতোৱা খানচামাৰ উত্তৰে ৰংপুৰ-কৰতোৱাৰ সৈতে একত্ৰিত হৈছিল কিন্তু বৰ্তমান এই পথত অতি কম পৰিমাণৰ পানী প্ৰবাহিত হয়।
ৰংপুৰ-কৰতোৱাৰ ওপৰৰ অংশ জলপাইগুড়ি জিলাত উদ্ভৱ হৈছিল আৰু গোৱিন্দগঞ্জ উপজিলালৈকে দিওনাই-যমুনেশ্বৰী নামেৰে জনাজাত।
তৃতীয় শাখা যমুনেশ্বৰী-কৰতোৱা গোৱিন্দগঞ্জ উপজিলাৰ দক্ষিণ-দক্ষিণপূবত বৈ গৈছে আৰু মুখ্য পথটো কাটাখালিৰ মাজেৰে বঙালী নদীলৈ গৈছে।
পূৰ্বৰ নদীখনৰ এটা অংশ শিৱগঞ্জ উপজিলাৰ মাজেৰে বৈ গৈছে আৰু ইয়াৰ বেছিভাগ বৰ্তমান প্ৰায় গোটেই বছৰ শুকান হৈ থাকে।
ই কাৰ্যকৰীভাৱে ৰংপুৰ-কৰতোৱাক বগ্ৰা-কৰতোৱাৰ পৰা পৃথক কৰে আৰু বগ্ৰাৰ দক্ষিণ ফালৰ পৰা প্ৰবাহিত হয় আৰু বাঙালীৰ সৈতে ফুলঝুৰ নদী নামৰ হুৰাসাগৰলৈ একত্ৰিত হয়।
কৰতোৱা নদী প্ৰধানকৈ ৰাজশাহী আৰু ৰংপুৰ বিভাগৰ অন্তৰ্গত এখন সৰু নদী যি এসময়ত এখন ডাঙৰ আৰু পৱিত্ৰ নদী আছিল।
মহাভাৰতত উল্লেখ থকা মতে তিনিদিন উপবাস ৰখাৰ পিছত কৰতোৱা নদীত ভ্ৰমণ কৰাটো অশ্বমেধা যজ্ঞৰ গুণৰ সমান।
ফুলঝুৰ নামেৰে জনাজাত কৰতোৱা নদী জলপাইগুড়ি জিলাৰ চৰম উত্তৰ-পশ্চিমৰ বৈকুণ্ঠপুৰ জংঘলত উৎপত্তি হৈছে।
ই বগুৰাক চন্দা কোনাত এৰি ৰায়গঞ্জৰ মাজেৰে দক্ষিণ দিশত বৈ গৈছে আৰু শুজাপুৰৰ সৈতে নলকাত ইচ্ছামতীৰ সৈতে যোগ হৈছে।
ফুলঝুৰ তাৰ পিছত উল্লাপাৰানামৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ গাওঁখনৰ মাজেৰে দক্ষিণলৈ বৈ যায়, যাৰ পৰা কেইমাইলমান পিছত ই এই জিলাখনত প্ৰায় ৬৪ কিলোমিটাৰ পথৰ পিছত নাৰ্নিয়াৰ হুৰাসাগৰত পৰে।
ইয়াৰ পিছত ই হুৰাসাগৰৰ নাম লয় আৰু চাজাদপুৰৰ ওচৰৰ পৰা পাৰ হৈ যায় আৰু হেৰাই বেৰাৰ ওচৰৰ যমুনাত পৰে।
নদীখন ভাৰতৰ পশ্চিম বংগৰ জলপাইগুৰি জিলা আৰু বাংলাদেশৰ উত্তৰ-পশ্চিম অংশৰ পঞ্চগড় আৰু দিনাজপুৰ জিলাৰ মাজেৰে বৈ গৈছে।
নদীখনৰ বাংলাদেশৰ পানী উন্নয়ন ব'ৰ্ড বা "পাউবো"ৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা পৰিচয় নম্বৰ হৈছে উত্তৰ-পশ্চিম অঞ্চলৰ ১৩ নং নদী।
১৭৮৭ চনৰ ধ্বংসাত্মক বানপানীৰ আগতে ই আত্ৰাই আৰু গঙ্গালৈ যথেষ্ট পৰিমাণৰ তিস্তা নদীৰ পানী কঢ়িয়াই আনিছিল।
১৭৮৭ চনত তিস্তাৰ মূল সোঁতটো পূবদিশে পৰিৱৰ্তন কৰাৰ পিছত কৰতোৱা আৰু ফুলঝুৰ ক্ৰমান্বয়ে গেদ পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।
হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনী অনুসৰি শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ বিবাহৰ সময়ত নদীখন শিৱৰ হাতত ঢালি দিয়া পানীৰ দ্বাৰা সৃষ্টি হৈছিল।
বাৰ গাৰ্ল বুলি পৰিচিত বাৰৰ কৰ্তব্যৰত নৃত্যশিল্পী সকলে বলীউড আৰু ইণ্ডিপপ গীতত ডান্স বাৰৰ বহাৰ ব্যৱস্থাৰ কেন্দ্ৰীয় কেন্দ্ৰবিন্দুত ৰঙীন ভাৱে জ্বলি লাইটেৰে সজ্জিত মঞ্চত নৃত্য কৰে।
তেওঁলোকে এজন পৃষ্ঠপোষক বিচাৰি তেওঁক আকৰ্ষণ কৰিব বিচাৰে বা পৃষ্ঠপোষকৰ দ্বাৰা আহ্বান কৰাৰ পিছত তেওঁলোকৰ নৃত্য আৰম্ভ কৰে।
তাৰ পিছত তেওঁলোকে পৃষ্ঠপোষকৰ সন্মুখত নৃত্য কৰে, ক্ষণস্থায়ী চকুৰ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে, ইংগিত দিয়ে, বা সাধাৰণতে তেওঁলোকৰ লক্ষ্যপৃষ্ঠপোষকক "বিশেষ অনুভৱ" কৰায়।
পুৰুষ ৱেইটাৰসকলে পৃষ্ঠপোষক আৰু নৃত্যশিল্পীসকলৰ ওপৰত ঘূৰি থাকে যি ইজনে সিজনৰ অতি ওচৰলৈ যায়।
দুয়োৰে মাজত লেনদেন তদাৰক কৰাৰ লগতে ধনৰ বিনিময়ত যৌন সম্পৰ্কৰ লেনদেন প্ৰতিহত কৰিবলৈ সাধাৰণতে এনে ব্যৱস্থা থাকে।
পৃষ্ঠপোষকসকলে কেতিয়াবা বাৰ ছোৱালীসকলক নোটৰ ছটিয়াই পুৰস্কৃত কৰে আৰু ইয়াৰ ফলত সাধাৰণতে অধিক এক নাটকীয় নৃত্যৰ সৃষ্টি হয়।
তেওঁ হয় নামমাত্ৰ মূল্যৰ নগদ ধন হস্তান্তৰ কৰি বা 'আঁচোৰ মৰা' বুলি জনা জাত এক কাৰ্যৰ জৰিয়তে এনে কৰে।
আঁচোৰ মৰা প্ৰক্ৰিয়াত তেওঁ তেওঁৰ পছন্দৰ নৃত্যশিল্পীৰ ওপৰত নোটৰ এফালে ধৰি ৰাখে আৰু নৃত্যশিল্পীৰ দেহৰ ওপৰত নোট ঘঁহি দিয়ে।
উদাৰ, ধনী আৰু সম্ভৱতঃ নিচাগ্ৰস্ত পৃষ্ঠপোষকসকলৰ বাবে বহুতো বাৰ ডান্সাৰে এনেদৰে ৰাতি শ শ টকা উপাৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
দিনটোৰ শেষত প্ৰতিজনী ছোৱালীৰ উপাৰ্জন গণনা কৰা হয় আৰু ডান্স বাৰ আৰু ছোৱালীবোৰৰ মাজত কিছু পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত অনুপাতত বিভক্ত কৰা হয়।
যিহেতু মুম্বাইৰ ৰেড লাইট জিলাত কাম কৰাতকৈ ডান্স বাৰবোৰক জীৱিকা নিৰ্বাহৰ এক সুৰক্ষিত উপায় হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
ভাৰতত ডান্স বাৰসমূহত কৰা নৃত্য প্ৰাচ্য আৰু পাশ্চাত্য পৃথিৱীৰ কিছু অংশত কামুক নৃত্য আৰু নাইটক্লাব নৃত্যৰ পৰা স্পষ্টভাৱে পৃথক।
তেওঁলোকৰ সাজপাৰত বেছি ভাগতে বুকুৰ অংশ ঢকা কিন্তু পেটৰ অংশ, পিঠি আৰু খালী বাহু প্ৰদৰ্শন কৰা ব্লাউজৰ পয়োভৰ দেখা যায়।
মহাৰাষ্ট্ৰত বাৰ নৃত্যশিল্পীৰ পোছাক প্ৰায়ে পাৰম্পৰিক ভাৰতীয় সাজ যেনে শাৰী বা লেহেঙ্গা-চোলি পিন্ধা দেখা যায়।
মুজ্‌ৰা পৰম্পৰাগতভাৱে মোগল যুগত তৱাইফে শাস্ত্ৰীয় ভাৰতীয় সংগীতৰ সৈতে নৃত্য কৰি পৰিৱেশন কৰিছিল।
অৱশ্যে ২০০৫ চনত মুম্বাইৰ মেৰিন ড্ৰাইভত যদিও আৰক্ষী থানাৰ ভিতৰত এজন আৰক্ষী কনিষ্টবলে এগৰাকী নাবালিকাক ধৰ্ষণ কৰাৰ পিছত ইয়াক নিশা ১২:৩০ বজালৈ সলনি কৰা হৈছিল।
ডান্স বাৰসমূহ নিশা ২ বজাৰ ভিতৰত শেষ হোৱাৰ পিছত বাৰ মালিকসকলে বাৰ ডান্স গাৰ্লসকলক ঘৰলৈ সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে আৰু সুৰক্ষিত পৰিবহণ প্ৰদান কৰে।
তেওঁলোকৰ গ্ৰাহকসকল সমাজৰ সকলো স্তৰৰ, ইয়াৰ ভিতৰত আছে মহাবিদ্যালয়ৰ শিক্ষাৰ্থী, কৰ্পোৰেট কৰ্মী আৰু আনকি স্কুলীয়া ছাত্ৰ যি বাৰত সোমাবলৈ উৎকোচ দিয়ে।
ৰাজ্য চৰকাৰৰ এই নিষিদ্ধকৰণৰ বিৰুদ্ধে বোম্বেৰ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰত গোচৰ তৰা হৈছিল আৰু প্ৰথমবাৰৰ বাবে বোম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়ে ২০০৬ চনৰ ১২ এপ্ৰিলত চৰকাৰৰ নিষিদ্ধকৰণ আইন বাতিল কৰিছিল।
মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে ২০১৪ চনত অধ্যাদেশৰ দ্বাৰা পুনৰ ডান্স বাৰ নিষিদ্ধ কৰিছিল কিন্তু এইটোও ২০১৫ চনৰ অক্টোবৰত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে "অসাংবিধানিক" বুলি বিচাৰি পাইছিল।
ডান্স বাৰ হৈছে ভাৰতৰ মহিলা সকলে নৃত্য কৰা বাৰবোৰক অৰ্থাৎ পানীয় বা জলপান পৰিৱেশন কৰা সৰু ৰেস্তোৰাঁ বুজাবলৈ ব্যৱহৃত এক শব্দ।
ডান্স বাৰসমূহত তুলনামূলকভাৱে আবৃত সাজ পৰিধান কৰা মহিলাসকলে নৃত্যৰত ৰূপত নগদ ধনৰ বিনিময়ত পুৰুষ পৃষ্ঠপোষকৰ বাবে পানীয় আৰু অন্যান্য জলপান পৰিৱেশন কৰা এক প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ মনোৰঞ্জন।
হিন্দুস্তান টাইমছে প্ৰকাশ কৰিছে যে কম জনপ্ৰিয় ছোৱালীবোৰক তেওঁলোকৰ ওপৰত ছটিয়াই দিয়া নোটৰ দিয়া পৰিমাণৰ ৬০% দিয়া হৈছিল।
ৰাজনৈতিক ভাগ্য আৰু নৈতিকতাবাদী জনসাধাৰণৰ সৈতে অনুগ্ৰহ আগবঢ়োৱাৰ বাবে ডান্স বাৰসমূহ বন্ধ কৰাৰ বাবে আৰু লগতে ডান্স বাৰৰ যৌন অৰ্থনীতিত গভীৰভাৱে সোমাই থকা ডান্স বাৰ মালিক আৰু কৰ্তৃপক্ষৰ মাজত উৎকোচৰ ব্যৱস্থা ভংগ হোৱাৰ বাবে আইন প্ৰণয়ন কৰা হৈছে আৰু আদালতত গোচৰ ৰুজু কৰা হৈছে।
ৰামায়ণৰ মতে, ৰাম বিষ্ণুৰ সপ্তম অৱতাৰ আৰু লক্ষ্মণ, ভৰত আৰু শত্ৰুঘ্ন হৈছে যথাক্ৰমে শেষনাগ, পাঞ্চজন্য শঙ্খ আৰু সুদৰ্শন চক্ৰৰ অংশ অৱতাৰ।
১৯৬৯ চনত পিতৃয়ে ফিলাডেলফিয়াৰ পেন ইউনিভাৰ্ছিটিৰ অধীনস্থ দক্ষিণ-ভাৰতীয় সংগীত শিক্ষা বিভাগত এগৰাকী অনাৱাসিক অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত আছিল।
ফিলাডেলফিলায়ত সংগীতৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা একাংশ শিক্ষাৰ্থী পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতৰ লগতে বেনাৰসৰ বিশ্ববিদ্যালয়লৈও আহিছিল।
ৰাগিনী জন্মৰ আগতে তেখেতে বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বাদ্যযন্ত্ৰী বিভাগৰ মুৰব্বী হিচাপে কৰ্মৰত আছিল।
কিছু সময়ৰ বাবে তেখেতে বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত ৰাগিনীয়ে হৌশংগাবাদ, ৰেৱা আৰু ইন্দোৰৰ চৰকাৰী শিক্ষানুষ্ঠানত চিতাৰ শিকায়।
উল্লেখনীয় যে, ৰাগিনী আৰু তেখেৰ ভ্ৰাতৃ গোপাল শংকৰ মিশ্ৰই পিতৃ-মাতৃৰ লগত ফিলাডেলফিয়াত এবছৰ থাকিছিল।
ফিলাডেলফিয়াত শিক্ষাগ্ৰহণৰ কালছোৱাত ৰাগিনীয়ে পিয়ানো শিকে আৰু কম সময়ৰ ভিতৰতে পৰিপক্বতা অৰ্জন কৰে।
মধূকলিৰ লগত সহ-উদ্যোগত ভাৰত ভৱনে তেখেতক ২০১৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত বিচিত্ৰ বীণা ৰিচাইটেল অনুষ্ঠানলৈ আমন্ত্ৰিত কৰে।
শিক্ষাৰ পোহৰ নপৰা পাহাৰীয়া জীৱন অতিবাহিত কৰা বগীয়ে ৰাভা সমাজে দিয়া ডাইনী অপযশৰ পৰা নিজকে মুক্ত কৰি অসহায়জনৰ সাহস হৈ নিজকে বীৰুৱালা ৰাভা হিচাপে আন্তৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিছে।
তেওঁৰ জীৱনৰ আধাবয়স বেজ-কবিৰাজৰ মাজত অতিবাহিত হোৱা স্বত্বেও তেওঁৰ ধ্যান-ধাৰণা আন আন জনজাতীয় জনসাধাৰণতকৈ পৃথক।
জনজাতীয় দুৰ্গম অঞ্চলৰ ভুৱা বেজ আৰু নিৰক্ষৰ জনসাধাৰণে সজোৱা 'ডাইনী' ৰ প্ৰতিবাদ কৰি তেজ-মঙহৰ এগৰাকী নাৰী যে ডাইনী হ'ব নোৱাৰে সেই বিষয়ে নিৰক্ষৰ সাধাৰণ লোকক বুজাই -বঢ়াই বগীয়ে পশুলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱা মানুহক পুনৰ মানুহ কৰি তুলিবলৈ যথোপচিত চেষ্টা কৰিছে।
নিজৰ জীৱন বিপদাপন্ন কৰিও অসহায়, নিৰ্যাতিতসকলক সহায় কৰি আপোন বুলি কাষ চপাই আনি জীয়াই থকাৰ মানসিক অনুপ্ৰেৰণা দিছে।
শিক্ষাগত অৰ্হতা অবিহনে নিজৰ জীৱন -অভিজ্ঞতাৰে পশুলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱা মানুহক জ্ঞান দি, অন্ধবিশ্বাস, কু-সংস্কাৰৰ ঠেক গণ্ডীৰপৰা উলিয়াই আনি বগীয়ে বিশাল পৃথিৱীখনৰ বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভঙ্গীৰ সম্ভেদ দিছে।
বগীৰ পুত্ৰ ধৰ্মেশ্বৰক ৰাইজে পৰীয়ে পোৱাৰ অপবাদ দিছিল যদিও পুত্ৰৰ মানসিক বিকাৰৰ কথা জানি পুত্ৰক সৎসাহসেৰে গৈ মানসিক চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰাইছিল।
অথচ সেই বগীকে সমাজে ডাইনী বুলি এঘৰীয়া কৰিছিল কিন্তু নিজৰ আত্মবিশ্বাস, মনোবলেৰে বগী ভাঙি নপৰি আন আন অসহায়জনৰ সহায় কৰিছিল।
ডাইনী সমস্যাজৰ্জড়িত সমাজবোৰত ডাইনী সমস্যা নিৰ্মূল কৰিবলৈ গৈ পদে পদে বহু বাধা-বিঘিনিৰ সন্মুখীন হ'ব লগা হৈছিল।
বীৰুৱালা ৰাভাৰ এই সমাজসেৱা অকলেই সম্ভৱ হৈ নুঠিলহেতেঁন যদিহে তেওঁৰ প্ৰতিটো কামৰ সহযোগী মামণি, পূজাৰ দৰে ব্যক্তি আঁৰত নাথাকিলেহেতেঁন।
এগৰাকী সাধাৰণ কম বয়সীয়া ছোৱালী পূজা যদিও তাই অবিবাহিতা তথাপি এজনী অনাথ বোৱা ছোৱালীক তাই মাকৰ বুকুৰ উম দি লালন-পালন কৰিছে।
এই ঘটনাই 'লী'ৰ মুখৰ মাত কাঢ়ি নিছিল কিন্তু পূজাৰ বুকুৰ উম আৰু ড কস্ত্তৰীৰ সান্নিধ্য আৰু বগীৰ সহযোগত তাই 'লী'ৰ পৰা 'লীবু' হৈছিল আৰু নিজৰ হেৰুৱা মাত আৰু গাঁওখন ঘূৰাই পাইছিল।
'ৰিয়েল হিৰ' পুৰস্কাৰেৰে পুৰস্কৃত তথা শান্তিৰ ন'বেল বঁটাৰ বাবে মনোনীত হোৱা বীৰুৱালা ৰাভাৰ সাধাৰণ জীৱনৰ অসাধাৰণ জীৱনশৈলীৰে ৰচিত জীৱনভিত্তিক উপন্যাস "বগী।
এই ঠাকুৰবিলাৰ ৰাভা সমাজে সজোৱা তেজ-মঙহৰ ডাইনী বীৰুৱালা ৰাভাৰ হাঁহি-কান্দোন, প্ৰেম যৌৱন, বিষাদ সামৰি ৰচিত হৈছে " বগী।
" অসমত ভয়াবহ ৰূপ ধাৰণ কৰা 'ডাইনী' নামৰ মহাব্যাধিৰ কৰুণ গাঁথা 'বগী' উপন্যাসৰ প্ৰতিটো পাতৰ প্ৰতিটো চৰিত্ৰৰ মাজত সুন্দৰকৈ হৃদয়স্পৰ্শী ৰূপত প্ৰতিফলিত হৈছে।
উপন্যাসখনৰ পাতত উল্লিখিত হাৰাংডুবিৰ আৰু গাৰো সমাজৰ দৰে ডাইনী সমস্যা সঁচাকৈয়ে অতি ভয়াবহ কিন্তু বীৰুৱালা ৰাভাই সেই অঞ্চলসমূহত নিজৰ জীৱনক আওকাণ কৰি সমস্যাবোৰৰ মাজত সমস্যাজৰ্জড়িত এজন হৈ সমাধানৰ বাবে চেষ্টা কৰিছে।
এই কাহিনীটোৰ বহুকেইটা সংস্কৰণ আছে যদিও ইলাক সাধাৰণতে বৈভাস্বত মনুৰ কন্যা বা পুত্ৰ তথা সূৰ্যবংশৰ প্ৰতিষ্ঠাপক ইক্ষাকুৰ সহোদৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়।
যিসমূহ সংস্কৰণত জন্মসূত্ৰে ইলা নাৰী, সেই সংস্কৰণসমূহত, তেওঁ জন্মৰ পিছতে দৈৱিক অনুগ্ৰহৰ ফলত পুৰুষলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।
প্ৰাপ্তবয়স্ক অৱস্থাত ভুলতে এক পৱিত্ৰ বনাঞ্চলত প্ৰৱেশ কৰাৰ পিছত ইলাক প্ৰতি মাহে তেওঁৰ লিংগ পৰিৱৰ্তন হোৱাৰ অথবা নাৰী হোৱাৰ অভিশাপ দিয়া হয়।
এগৰাকী নাৰী হিচাপে ইলা বুধ গ্ৰহৰ দেৱতা তথা চন্দ্ৰৰ পুত্ৰ বুধক বিয়া কৰায় আৰু তেওঁক চন্দ্ৰ ৰাজবংশৰ প্ৰতিষ্ঠাতা পুৰুৰবা নামৰ এক পুত্ৰ সন্তানৰ জন্ম দিয়ে।
পুৰুৰবাৰ জন্মৰ পিছত ইলা পুনৰ এজন পুৰুষলৈ ৰূপান্তৰিত হয় আৰু তিনিজন পুত্ৰৰ পিতৃত্ব অৰ্জন কৰে।
ইলাৰ লিংগ পৰিৱৰ্তনৰ কাহিনী পুৰাণসমূহৰ লগতে ভাৰতীয় মহাকাব্য ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰততো বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
'লোক' শব্দৰ অৰ্থজন বা ব্যক্তি, 'সংস্কৃতি'ৰ অৰ্থ আচাৰ-আচৰণ, গীত-মাত,অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান অৰ্থাৎ ব্যক্তিৰ সমগ্ৰ জীৱন-প্ৰক্ৰিয়াক সামৰি লয়।
সংস্কৃতি শব্দৰ অৰ্থ হ’ল, মানৱ সমাজৰ জ্ঞান-বিশ্বাস, ৰীতি-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, নৈতিকতা, উৎসৱ অনুষ্ঠান, আইন-কানুন, শিল্প, কলা আৰু বৌদ্ধিক উৎকৰ্ষ সাধনৰ আন দিশবোৰ সামৰা সামগ্ৰিক ৰূপেই সংস্কৃতি৷ ই মানৱ সমাজৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ।
মানুহে সমাজ পাতি বাস কৰিবলৈ লোৱাৰে পৰা দৈনন্দিন জীৱনত নানা কাৰ্য নিয়মিতভাবে কৰিবলৈ লয় আৰু ইয়ে পৰম্পৰাত পৰিণত হয়৷ গতিকে সংস্কৃতি প্ৰাকৃতিক নহয়, ই মানৱ সৃষ্ট৷ মানুহৰ জীৱন ধাৰণৰ কৌশল সলনি হোৱাৰ লগে লগে সংস্কৃতিয়ে নতুন ৰূপ পৰিগ্ৰহ কৰে৷ সেয়ে ই পৰিৱৰ্তনশীল৷ নদীৰ সোঁতৰ দৰে সংস্কৃতিৰ ৰূপ সময়ৰ লগে লগে সলনি হৈ থাকে৷
লোকসংস্কৃতি নাইবা জনজাতীয় সংস্কৃতিৰ তুলনাত অভিজাত সংস্কৃতি অধিক ৰীতিবদ্ধ,সুনিৰ্দিষ্ট আৰু আত্মসচেতন।
তেওঁ যোগমায়া দেৱী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল, যি হৈছে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এক অনুমোদিত মহিলা মহাবিদ্যালয়।
কৰুণাৰ কথাত, এই বিবাহসম্পৰ্কে তেওঁলোকৰ ঘৰৰ পৰা উত্থাপিত আপত্তিবোৰ মুখ্যতঃ ৰাজনৈতিক আদৰ্শগত পাৰ্থক্যৰ বাবে হৈছিল।
অৱশ্যে, কৰুণাৰ ভায়েক আৰু সমালোচক, সম্পাদক আৰু অধ্যাপক শমীক বেনাৰ্জীয়ে পঞ্চম সমৰেন্দ্ৰ সেনগুপ্তা স্মাৰক বক্তৃতাত 'পৰিয়াল, অ-পৰিয়াল' দয়াসম্পৰ্কে কয়, "জাতিৰ প্ৰশ্নত দুয়োটা ঘৰৰ পৰা আপত্তি আছিল।
অৱশ্যে, দুয়োটা ঘৰৰ দুয়োগৰাকী মাতৃৰ মাজত এক অদ্ভুত বন্ধুত্ব গঢ়ি উঠিছিল আৰু তেওঁলোক দুয়োএই বাধা আৰু বিপদবোৰ অতিক্ৰম কৰিবলৈ আগবাঢ়ি গৈছিল।
বাংলা চিনেমা আৰু থিয়েটাৰ অৱ ইণ্ডিয়া তেওঁ সত্যজিৎ ৰায়ৰ 'অপু ত্ৰিলজী'ৰ প্ৰথম দুটা অংশত মাতৃ সৰবাজায়া ৰ স্মৰণীয় অভিনয়ৰ বাবে সৰ্বাধিক জনাজাত: পথেৰ পাঁচালী আৰু অপৰাজিত ।
অপৰাজিতত তেখেতেৰ অভিনয়ৰ বাবে তেখেতে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ দ্বাদশ ব্ৰিটিছ একাডেমী চলচ্চিত্ৰ বঁটা ৰ মনোনয়ন লাভ কৰিছিল।
তেওঁ আৰু কেইখনমান চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যাৰ ভিতৰত আছে ৰায়ৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু দুখন ছবি,মৃণাল সেন আৰু ঋত্বিক ঘটকৰ দ্বাৰা পৰিচালিত একোখন ছবি যিবোৰ কেতিয়াও আনুষ্ঠানিকভাৱে মুক্তি লাভ নকৰে।
তেওঁ সত্যজিৎ ৰায়ৰ অপু ত্ৰিলজী ত দীৰ্ঘদিনীয়া ৰোগগ্ৰস্তা মাতৃ সৰবাজায়াৰ চৰিত্ৰত কৰা অভিনয়ৰ বাবে সৰ্বাধিক পৰিচিত।
তেওঁ দ্য অপু ত্ৰিলজীৰ দ্বিতীয় অংশ অপৰাজিতত কৰা অভিনয়ৰ বাবে দ্বাদশ ব্ৰিটিছ একাডেমী চলচ্চিত্ৰ বঁটা ত মুখ্য চৰিত্ৰত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল।
তেখেতৰ পৰিয়ালটোৱে পাটিয়ালাৰ বাস কৰিছিল আৰু নিম্ৰত কৌৰে পাটিয়ালাৰ য়াদাভিন্দ্ৰ ৰাজহুৱা বিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিছিল।
পাছলৈ তেখেতে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ শ্ৰী ৰাম কলেজ অৱ কমাৰ্ছত পঢ়া-শুনা কৰে আৰু বাণিজ্য শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ছপা মাধ্যমৰ মডেল হিচাপে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰা নিম্ৰত কৌৰে পৰৱৰ্তী সময়ত থিয়েটাৰত অভিনয় কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
দুখনমান ছবিত কাম কৰাৰ পাছত নিম্ৰতে অনুৰাগ কাশ্যপৰ প্ৰযোজনাত নিৰ্মিত হোৱা 'পেডলাৰছ'ত অভিনয় কৰে।
২০১৫ চনত নিম্ৰত কৌৰে টাছনিম কুৰেশ্বীয়ে নিৰ্মাণ কৰা 'হোমলেণ্ড'ৰ চতুৰ্থটো ছিজনত এগৰাকী আইএছআই এজেণ্টৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে।
একেটা বৰ্ষতে তেখেতে আমেৰিকান টেলিভিছন ছিৰিজ 'ৱেইৱাৰ্ড পাইনছ'ত ৰেবেকা য়েডলিনৰ চৰিত্ৰটো ৰূপায়ণ কৰে।
২০২০ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত 'হোমলেণ্ড'ৰ অষ্টম আৰু সৰ্বশেষ ছিজনটোত নিম্ৰত কৌৰক পুনৰ একেটা চৰিত্ৰতে দেখা যায়।
পঢ়া-শুনা সমাপ্ত কৰি নিম্ৰত মুম্বাইলৈ গমন কৰে আৰু ছপা মাধ্যমৰ মডেল হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে।
ইয়াৰ পিছত তেখেতে থিয়েটাৰত এগৰাকী অভিনেত্ৰী হিচাপে যোগদান কৰে আৰু 'বাগদাদ ৱেডিং', 'অল এবাউট ৱমেন'ৰ দৰে নাটকত অভিনয় কৰে।
২০০৪ চনত নিম্ৰত কৌৰে কুমাৰ চানু আৰু শ্ৰেয়া ঘোষালে কণ্ঠদান কৰা যথাক্ৰমে 'তেৰা মেৰা প্যাৰ' আৰু 'য়ে ক্যা হোৱা' নামৰ গীত দুটাৰ দুইমিনিটীয়া ভিডিঅ'ত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ভূমুকি মাৰে।
মিত্ৰা ফুকনে লিখা দ্য কালেক্টৰছ ৱাইফ শীৰ্ষক উপন্যাসখনৰ পটভূমি অসম ভিত্তিক য'ত ১৯৭০ আৰু ৮০ ৰ দশকৰ অসম আন্দোলনৰ বিৰুদ্ধে অৱতাৰণা কৰা হৈছে।
এগৰাকী অনুবাদক হিচাপে, মিত্ৰা ফুকনে "ব্লুছমছ ইন দ্য গ্ৰেভিয়াৰ্ড" নামেৰে জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ "কবৰ আৰু ফুল" গ্ৰন্থখন অনুবদ কৰিছে।
সাহিত্য অকাডেমী বঁটা প্ৰাপ্ত হৰেকৃষ্ণ ডেকাৰ গল্প অনুবাদ কৰি মিত্ৰা ফুকনে গিল্‌ট এণ্ড আদাৰ ষ্টৰিজ নামেৰে এখন অনুবাদ গল্প সংকলন ৰচনা কৰে।
তেওঁ ২০০৮ চনত আৰ জি বৰুৱাঃ দ্য আৰ্কিটেক্ট অব মদাৰ্ণ আছাম নামেৰে এখন জীৱনী গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন কৰে।
মননশীল সাহিত্য নিৰ্মাণৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে মিত্ৰা ফুকনে ইউনিচিফ-চিবিটি বঁটা,কথা বঁটা, টেলিগ্ৰাফ ভিনেট গুপ্তা মেম'ৰিয়েল বঁটা আদিকে কৰি কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰিছে।
তেওঁ শ্বিলঙৰ ছেইণ্ট মেৰিজ কলেজৰ পৰা ১৯৭৩ চনত ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়তে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী পায়।
টাইম আলোচনীয়ে তেওঁক ভাৰতৰ "আটাইতকৈ বিশিষ্ট চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিছন সমালোচক" বুলি বৰ্ণনা কৰিছিল আৰু "ভাৰতীয় মাধ্যমৰ প্ৰথম মহিলা" আৰু "ভাৰতৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ জনাজাত চিনেমা বৰ্ণনাকাৰী" বুলি অভিহিত কৰিছিল।
তেওঁ ১৯৪৪ চনত লক্ষ্ণৌৰ অ'ল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ত তেওঁৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল আৰু পিছত দি ষ্টেটছমেন, দা টাইমছ অফ ইণ্ডিয়া, ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছ আৰু পাইয়নীয়েৰকে ধৰি বহুতো মুদ্ৰণ প্ৰকাশনৰ বাবে লিখা-মেলা কৰিছিল।
অমিতায়ে লক্ষ্ণৌত এশ টকা দৰমহাৰে লক্ষ্ণৌত "শনিবাৰে মধ্যাহ্ন ভোজনৰ সময়ত ইউৰোপীয় সংগীতৰ সাপ্তাহিক কাৰ্যসূচী উপস্থাপন কৰিবলৈ" যোগদান কৰিছিল।
১৯৪৪ চনত তেওঁ কাৰ্যসূচী সহায়কৰ বিজ্ঞাপনিত পদৰ বাবে আনুষ্ঠানিকভাৱে আবেদন কৰিছিল আৰু অ'ল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ দিল্লী ষ্টেচনলৈ পঠিয়াইছিল।
তেওঁ ইংগমাৰ বাৰ্গমেন আৰু মাৰ্লন ব্ৰেণ্ডোৰ দৰে বহুতো গুৰুত্বপূৰ্ণ চলচ্চিত্ৰ জগতৰ প্ৰসিদ্ধ ব্যক্তি আৰু পৰিচালকৰ সাক্ষাৎকাৰ লোৱা একমাত্ৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ সমালোচক আছিল।
যেতিয়া অমিতা মাত্ৰ ২১ দিনীয়া আছিল, তেওঁলোক ভ্ৰমণ কৰি থকা গাড়ীখন মহাত্মা গান্ধী বহি থকা আন এখন গাড়ীৰ সৈতে খুন্দা লাগিছিল।
তেওঁ ১৯৬০ চনত কানাডিয়ান প্ৰধানমন্ত্ৰী ডিফেনবেকাৰৰ সৈতে হোৱা সাক্ষাৎকাৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘত বৰ্ণবৈষম্যৰ কথা উপস্থাপন কৰিছিল।
এক সাক্ষাৎকাৰত সিঙে কৈছিল যে মালিকে এবাৰ লিখিছিল যে তেওঁ এতিয়ালৈ জনা আটাইতকৈ বেয়া পোছাক পিন্ধা মানুহ আছিল।
১৯৮৯ চনত তেওঁ ভাৰতৰ ৰাজ্যিক মালিকানাধীন সংবাদ মাধ্যমৰ অপব্যৱহাৰৰ বিৰুদ্ধে এক স্পষ্টপ্ৰচাৰ আৰম্ভ কৰিছিল।
ইয়াক ৰাজীৱ গান্ধীক প্ৰচাৰ কৰিবলৈ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ দলৰ ব্যক্তিগত অংগলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হৈছিল বুলি তেওঁ দাবী কৰিছিল।
ভাৰতৰ জৰুৰীকালীন অৱস্থাত বিদেশী প্ৰেছৰ প্ৰতিবন্ধকতা আঁতৰোৱা আৰু চেঞ্চাৰশ্বিপৰ নিয়ন্ত্ৰণ পোৱাৰ বাবে আমিতা মালিক দায়বদ্ধ আছিল।
তাছখণ্ডত লাল বাহাদুৰ শাস্ত্ৰীৰ মৃত্যুৰ পিছত যেতিয়া তেওঁ অপ্ৰত্যাশিতভাৱে ইন্দিৰা গান্ধী ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হৈছিল তেতিয়া অমিতা ইন্দিৰা গান্ধীৰ সাক্ষাৎকাৰ লোৱা প্ৰথম সাংবাদিক আছিল।
১৮৮৩ চনত গ্ৰেট নৰ্থান ৰে’লৱে, আয়াৰলেণ্ডে ) এই ৰে’লসেৱা সমূহৰ পৰিচালনাৰ দায়িত্ব লয় কিন্তু ১৯৫৭ চনৰ অক্টোবৰত আয়াৰলেণ্ড চৰকাৰে গ্ৰেট নৰ্থান ৰে’লৱে বন্ধ কৰি দিয়ে।
লোককথা অনুসৰি এই দেৱীগৰাকী এবাৰ যুদ্ধক্ষেত্ৰত কাড়েৰে আঘাতপ্ৰাপ্ত হয় আৰু আৰ্ণ নদীৰে সাঁতুৰি পলায়ন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
তেওঁ পাৰ হ’বলৈ সক্ষম নহ’ল আৰু এই ঘটনাকে সুঁৱৰি আৰ্ণ নদীয়ে আগুৰি থকা দ্বীপটোৰ নাম এনিছকিলেন ৰখা হ’ল।
এনিছকিলেন চহৰখনক উত্তৰ আয়াৰলেণ্ড পৰিসংখ্যা আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান ) মধ্যমীয়া আকাৰৰ চহৰ বুলি তালিকাভুক্ত কৰিছে।
পেটেলে কৃষকসকলৰ এটা প্ৰতিনিধিদলক স্পষ্টকৈ কৈছিল যে যদি তেওঁলোকে সম্পূৰ্ণৰূপে উপলব্ধি কৰিব বিচাৰে যে বিদ্ৰোহে কি তেওঁ তেওঁলোকক বুজাব।
কৰ পৰিশোধ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে তেওঁলোকৰ ভূমিকে ধৰি তেওঁলোকৰ সম্পত্তি জব্দ হ'ব পাৰে আৰু বহুতে কাৰাগাৰলৈ যাব পাৰে বুলি তেওঁ কৃষকসকলক সকীয়নি দিছিল।
সম্পত্তিবোৰ নিলাম কৰিবলৈ অহা বিষয়াসকলক দেখাপোৱাৰ লগে লগে স্বেচ্ছাসেৱকজনে তেওঁৰ বিগুল নামৰ পেঁপা বজাব।
সেইসময়ত এখন গাঁৱে কৰ পৰিশোধ কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে এক সম্পূৰ্ণ সামাজিক বৰ্জনৰ আয়োজন কৰা হৈছিল।
কৰ ধৰ্মঘটৰ সৈতে জব্দ কৰা ভূমি ক্ৰয় কৰা ভূমিমালিকসকলৰ বিৰুদ্ধে সামাজিক বৰ্জন প্ৰয়োগ কৰাৰ আন উপায়বোৰৰ ভিতৰত তেওঁলোকৰ বাবে শ্ৰমিক হিচাপে কাম কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰা অন্যতম উল্লেখযোগ্য উপায় আছিল।
বিকল্পসমূহ বিবেচনা কৰি গুজৰাটী কৰ্মী নৰহৰি পাৰিখ, ৰবি শংকৰ ব্যাস আৰু মোহনলাল পাণ্ডিয়াই গাঁৱৰ মুৰব্বী আৰু কৃষকসকলৰ সৈতে কথা পাতিছিল আৰু গুজৰাটৰ আটাইতকৈ বিশিষ্ট স্বাধীনতা সংগ্ৰামী বল্লভভাই পেটেলৰ সহায় বিচাৰিছিল।
খেড়া সত্যাগ্ৰহৰ সময়ত পেটেলে গুজৰাটৰ কৃষকসকলক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল আৰু সেইয়মত তেওঁ আহমেদাবাদৰ পৌৰ সভাৰ সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
বহুতে তেওঁলোকৰ আটাইতকৈ মূল্যৱান সামগ্ৰীবোৰ আন আন অঞ্চলৰ আত্মীয়সকলৰ ওচৰত লুকুৱাই ৰাখিছিল আৰু প্ৰতিবাদকাৰীসকলে আন অংশৰ সমৰ্থকৰ পৰা আৰ্থিক সমৰ্থন আৰু অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
অৱশ্যে পেটেলে গুজৰাট আৰু ভাৰতৰ অন্যান্য প্ৰান্তৰ উৎসাহী সমৰ্থকসকলক সহানুভূতিশীল প্ৰতিবাদত আগবাঢ়ি যাবলৈ অনুমতি প্ৰত্যাখ্যান কৰে।
কিন্তু গান্ধীয়ে কেৱল পেটেলে কি ভাবে সুধিছিল আৰু যেতিয়া পেটেলে সম্ভাৱনাবোৰৰ বিষয়ে আত্মবিশ্বাসেৰে উত্তৰ দিছিল।
অৱশ্যে গান্ধী আৰু পেটেলে সন্মত হৈছিল যে কংগ্ৰেছ বা গান্ধীয়ে পোনপটীয়াকৈ নিজকে ইয়াৰ সৈতে জড়িত নকৰে আৰু এই সংগ্ৰাম সম্পূৰ্ণৰূপে বাৰদোলী তালুকৰ জনসাধাৰণৰ ওপৰত এৰি দিয়া হৈছিল।
পেটেলে তেতিয়া বাৰদোলী তালুকাৰ সকলো কৃষকক তেওঁলোকৰ কৰ পৰিশোধ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল।
পাৰিখ, ব্যাস আৰু পাণ্ডিয়াৰ সহায়ত তেওঁ বাৰদোলীক কেইবাটাও ক্ষেত্ৰত বিভক্ত কৰিছিল আৰু প্ৰত্যেকেই এজন নেতা আৰু স্বেচ্ছাসেৱকৰ সৈতে বিশেষভাৱে নিযুক্তিত আছিল।
পেটেলে চৰকাৰী বিষয়াসকলৰ গতিবিধিৰ ওপৰত তথ্যবাহক হিচাপে কাম কৰিবলৈ কিছুমান কৰ্মীক চৰকাৰৰ ওপৰত নজৰ ৰাখিবলৈ কৈছিল।
বাৰদোলী সত্যাগ্ৰহ ১৯২৮ চনৰ জুন মাহত ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সময়ত গুজৰাটৰ চুৰত জিলাৰ বাৰদোলী অঞ্চলত সংঘটিত এক কৃষক আন্দোলন আছিল।