polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
১৯৫৪ চনত অসম চৰকাৰৰ বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগত গৱেষক হিচাপে সুবিধা পোৱা গগৈয়ে ১৯৫৬-৫৭ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ লোকসংস্কৃতি গৱেষণা আৰু জনজাতীয় সংস্কৃতি বিভাগত গৱেষক হিচাপে নিযুক্তি পায়।
১৯৬৩ চনত আকাশবাণী ত 'স্পকেন ৱৰ্ড প্ৰডিউচাৰ' হিচাপে চাকৰিত যোগ দিয়া লীলা গগৈয়ে প্ৰয়োজনৰ তাগিদাত ভালেমান গীত আৰু গীতি কবিতাও ৰচনা কৰে।
১৯৯০ চনত উক্ত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ 'প্ৰফেছাৰ' পদ পোৱাৰ পিছত বছৰেকমান শিক্ষাদান কৰি অৱসৰ লয়।
১৯৯১-৯৩ সময়চোৱাত অসম চৰকাৰৰ বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগৰ পূৰ্ণকালীন সঞ্চালক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
১৯৪৩ চনত শিৱসাগৰ চৰকাৰী মজলীয়া বিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চ গণিত আৰু উচ্চ অসমীয়া সহ প্ৰথম বিভাগত উত্তীৰ্ণ হয়।
ইয়াৰ পাছত শিৱসাগৰ চৰকাৰী উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰে আৰু ১৯৫০ চনত সংস্কৃত বিষয়ত লেটাৰসহ প্ৰবেশিকা পৰীক্ষাত প্ৰথম বিভাগত উৰ্ত্তীন হয়।
একাদিক্ৰমে ১৯৫৩ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আই এ, ১৯৫৮ চনত সম্পূৰ্ণ প্ৰাইভেট শিক্ষক পৰীক্ষাৰ্থী হিচাপে স্নাতক আৰু ১৯৬২ চনত সম্পূৰ্ণ প্ৰাইভেট শিক্ষক পৰীক্ষাৰ্থী হিচাপে অসমীয়া সাহিত্য বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ সন্মান লাভ কৰে।
১৯৮২ চনত অসমীয়া বুৰঞ্জী সাহিত্যৰ সমালোচনাত্মক অধ্যয়ন বিষয়ৰ গৱেষণাৰ বাবে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট সন্মান লাভ কৰে।
তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ সম্পাদক, উপ-সভাপতি, কাৰ্যনিৰ্বাহকৰ সদস্য, অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ সদস্য, সৰ্বভাৰতীয় পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন আৰু কাৰ্যকৰী সমিতিৰ সদস্য, সৰ্বভাৰতীয় পৰিভাষা প্ৰণয়ন সমিতিৰ সদস্য, অসম পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন আৰু প্ৰকাশন নিগমৰ সঞ্চালক আছিল।
পৌৰাণিক উপাখ্যান মতে দক্ষৰাজৰ জী পাৰ্বতীয়ে দেউতাকৰ আদেশ অমান্য কৰি শিৱক] বিবাহ কৰাৰ বাবে দক্ষৰাজ খঙত অগ্নিশৰ্মা হৈ পৰে।
ইয়াৰ পোতক তুলিবৰ বাবে দক্ষ মহাৰাজে এক মহাযজ্ঞৰ আয়োজন কৰে যত তেওঁ সদাশিৱ আৰু জীয়েক সতীৰ বাহিৰে জগতৰ সকলো দেৱাত আৰু অসুৰ গণক নিমন্ত্ৰণ জনায়।
কিন্তু দেউতাকে ভুলতে তেওঁলোকক যজ্ঞলৈ নিমন্ত্ৰণ জনাবলৈ পাহৰিলে বুলি ভাবি সতীয়ে সেই যজ্ঞলৈ যায়।
এই কথা শুনি ভগৱান সদাশিৱ অগ্নিশৰ্মা হৈ পৰে আৰু নিজৰ জঁটাৰ চুলি ছিঙি বীৰভদ্ৰ আৰু ৰুদ্ৰকালি নামৰ দুই অসুৰৰ সৃষ্টি কৰি দক্ষক বধ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
তেওঁৰ কথামতে বীৰভদ্ৰই যজ্ঞস্থলীলৈ গৈ ৰজা দক্ষৰ শিৰশ্ছেদ কৰে আৰু দক্ষৰ শিৰটো যজ্ঞৰ অগ্নিকুণ্ডত নিক্ষেপ কৰে।
আনহাতে যজ্ঞ আধৰুৱা হৈ ৰোৱাত তাত উপস্থিত থকা দেৱতা সকল চিন্তিত হৈ পৰে আৰু দক্ষক পুনৰ জীৱন্ত কৰি যজ্ঞ সম্পূৰ্ণ কৰিবৰ বাবে উপায় বিচাৰি ব্ৰহ্মাৰ কাষ চাপে।
ব্ৰহ্মাৰ অনুৰোধত সদাশিৱই দক্ষক পুনৰ জীৱনদান দিয়ে যদিও তেখেতৰ দেহত মানৱ শিৰৰ সলনি এটা ছাগলীৰ শিৰ উপস্থাপন কৰি দিয়ে আৰু এই কাহিনীটোকেই বহুৱা নৃত্যত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
ডিব্ৰুগড় জিলাৰ বৃহৎ জামিৰা অঞ্চলৰ ধমল গাঁৱত বসবাস কৰা সোণোৱাল কছাৰীসকলৰ মাজত অতীজৰে পৰা বহুৱা নাচ প্ৰচলন হৈ আহিছে।
এই নাচৰ আৰম্ভণি কেতিয়া হৈছিল সেই কথা তেওঁলোকে ক'ব নোৱাৰে কিন্তু তেওঁলোকৰ আজোককাকৰ দিনৰ পৰাই প্ৰচলিত আছিল বুলি বিশ্বাস কৰে।
তেওঁলোকৰ বিশ্বাসমতে প্ৰভু সন্তুষ্ট হ’লেই সমাজৰপৰা অপায়-অমংগল দূৰ হ’ব, বেমাৰ-আজাৰ আঁতৰিব আৰু সমাজত শান্তি স্থাপিত হ’ব।
মহাবিদ্যালয় খনে কলা আৰু বিজ্ঞান বিভাগত উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু স্নাতক পৰ্যায়ৰ পাঠ্যক্ৰমৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও মহাবিদ্যালয় খনত আন কিছুমান বৃত্তিমুখী পাঠ্যক্ৰমৰো ব্যৱস্থা আছে, বৰ্তমান মহাবিদ্যালয়খনত তলত দিয়া পাঠ্যক্ৰমসমূহৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰা হয়
উত্তৰ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয় লখিমপুৰ জিলাৰ সদৰৰ সমীপৱৰ্তী খেলমাটিত অৱস্থিত এখনি স্বায়ত্ত-শাসিত মহাবিদ্যালয়।
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰৰ এক বিস্তীৰ্ণ অঞ্চলত উচ্চশিক্ষাৰ ধাৰাৰ সূচনাত এই মহাবিদ্যালয়ৰ বৰঙণি অনস্বীকাৰ্য।
মহাবিদ্যালয়খন ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদ ৰ মূল্যাংকনত ৩.০৮ মানেৰে "এ" শ্ৰেণীৰ মহাবিদ্যালয় ৰূপে স্বীকৃত।
২০১৩ চনৰ ৩০ মে'ত উত্তৰ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ক বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ পৰা স্বায়ত্ত-শাসিত মহাবিদ্যালয়ৰ স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হয়।
উল্লেখনীয় যে, এই মহাবিদ্যালয়েই বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ দ্বাৰা স্বায়ত্ত-শাসিত মহাবিদ্যালয়ৰ স্বীকৃতি প্ৰাপ্ত অসমৰ প্ৰথমখন মহাবিদ্যালয়।
মহাবিদ্যালয়খনৰ মূল মন্ত্ৰ আৰু উদ্দেশ্য হৈছে আধুনিক শিক্ষা আৰু জ্ঞানৰ আলোকেৰে মানৱ সম্পদৰ বিকাশ সাধন।
শিক্ষাৰ্থীক প্ৰতিযোগিতামূলক পৃথিৱীত আগবাঢ়ি যাব পৰাকৈ সময়োপযোগী উচ্চ মানসম্পন্ন শিক্ষা প্ৰদানৰ সমান্তৰাল ভাৱে সমাজ জীৱনৰ সকলো স্তৰতে শিক্ষাৰ্থীসকলক সামাজিক কৰ্তব্য আৰু দায়িত্ববোধ সম্পন্ন মানৱ সম্পদ হিচাপে গঢ়ি তুলিবলৈ প্ৰচেষ্টা চলোৱা হয়।
ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সৰ্বাঙ্গীণ শৈক্ষিক আৰু বৌদ্ধিক বিকাশৰ প্ৰতি মহাবিদ্যালয়খনি দায়বদ্ধ।
বহু সীমাবদ্ধতাৰ মাজতো সেয়ে মহাবিদ্যালয়খনি শিক্ষাৰ্থী আৰু শিক্ষকৰ সমন্বয়েৰে সম্ভৱপৰ সকলো উপাদানেৰে বিকাশৰ আৰু উন্নত ভৱিষ্যতৰ মূলনীতিৰে পৰিচালিত হৈ আহিছে।
নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজ উজনি অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰৰবৃহত্তৰ অঞ্চলৰ সকলোতকৈ পুৰণি আৰু অগ্ৰণী উচ্চ শিক্ষা অনুষ্ঠান।
অসমৰ এক অন্যতম পিছপৰা আৰু ভিতৰুৱা অঞ্চল হিচাপে পৰিচিত উত্তৰ লখিমপুৰত ১৯৫২ চনৰ ৩ জুলাই তাৰিখে নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজ স্থাপিত হৈছিল।
এই বিশাল অঞ্চলৰ কেইবাজনো দূৰদৰ্শী আৰু সমাজহিতৈষী ব্যক্তিৰ সপোন আৰু প্ৰচেষ্টাৰ ফচল হ'ল নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজ।
এইসমূহৰ উপৰিও মহাবিদ্যালয় খনত ইন্দিৰা গান্ধী ৰাষ্ট্ৰীয় মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয় আৰু কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ যোগেদি আগবঢ়োৱা বিভিন্ন পাঠ্যক্ৰমৰো শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ সুবিধা আছে।
কিছুসংখ্যক পণ্ডিত, এম শ্ৰীনিবাচাৰিয়াৰ আৰু টি এচ নাৰায়ণাশাস্ত্ৰীৰ মতে, কালিদাস নামৰ কবিজনক আৰোপ কৰা ৰচনাৱলী একক ব্যক্তিৰ নহয়।
শ্ৰীনিবাচাৰিয়াৰৰ মতে, অষ্টম আৰু নৱম শতিকাৰ পৰা তিনিজনকৈ জীৱিত খ্যাতিসম্পন্ন সাহিত্যিক কালিদাস নাম পোৱা যায়।
শাস্ত্ৰীয়ে ইয়াৰ উপৰিও অন্য ছয়জন সাহিত্যিক কালিদাসৰ উল্লেখ কৰিছে: পৰিমল কালিদাস বা পদ্মগুপ্ত , যমকবি ওৰফে কালিদাস , নৱকালিদাস , কালিদাস অকবৰীয় , কালিদাস অষ্টম আৰু অভিনৱ কালিদাস ওৰফে মাধৱ ।
কে কৃষ্ণমূৰ্তিৰ মতে, বিক্ৰমাদিত্য বা কালিদাসে সাধাৰণত: বিশেষ্য হিচাপে যিকোনো অনুদানিত/পালিত সম্ৰাট আৰু তেওঁৰ ৰাজসভাৰ ৰাজকবিক বুজায়।
প্ৰবাদমতে কবিজন তেওঁৰ সৌন্দৰ্য্যৰ বাবে জনাজাত আছিল যাৰ বাবে ৰাজকুঁৱৰী বিদ্যোতমা তেওঁৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয় আৰু বিয়া কৰায়।
তেতিয়া কালিদাসে এটা কুঁৱাৰ ওচৰলৈ আত্মহত্যাৰ উদ্দেশ্যে গৈ তেওঁৰ আৰাধ্য দেৱী কালীক স্মৰণ কৰে আৰু দেৱীয়ে নিজৰ ভক্তক অসাধাৰণ বুদ্ধিমত্তা প্ৰদান কৰে।
প্ৰবাদ অনুসৰি উজ্জয়িনীৰ ৰজা বিক্ৰমাদিত্যৰ ৰাজসভাত নৱৰত্নৰ ভিতৰত তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ বুলি পৰিগণিত হয়।
অন্যান্য উজ্জয়িনীৰ সম্ৰাটসকলেও বিক্ৰমাদিত্য নামৰ শিৰোনাম লৈছিল, উল্লেখযোগ্যভাবে, দ্বিতীয় চন্দ্ৰগুপ্ত আৰু যশোধৰ্মণ ।
এই প্ৰতিপাদ্যটি কালিদাসৰ কুমাৰসম্ভৱৰ হিমালয়ৰ বহল বৰ্ণনাৰ ওপৰত ভিত্তিত, মেঘদূতত কবিৰ উজ্জয়িনীলৈ থকা প্ৰেম প্ৰদৰ্শন আৰু তেওঁৰ প্ৰসস্তি কলিংগ সম্ৰাট হেমাংগদ ৰঘুবংশত ।
কালিদাসৰ প্ৰথম হস্তাক্ষৰৰ প্ৰমাণ-তথ্য পোৱা যায় ৪৭৩ খ্ৰীষ্টাব্দত খোদিত সংস্কৃত শিলালিপিত, মন্দসৌৰৰ সূৰ্য মন্দিৰত।
তেওঁৰ নাম আৰু আন এজন কবি ভাৰৱীৰ নাম ৬৩৪ খ্ৰীষ্টাব্দৰ এখন শিলালিপিত একেলগে পোৱা যায় বৰ্তমান কৰ্ণাটকৰ আইহলত।
ইংৰাজী সাহিত্যত ৱিলিয়াম শ্যেক্সপীয়েৰৰ যি স্থান, সংস্কৃত সাহিত্যতো কালিদাসৰ স্থান একেই বুলি গণ্য কৰা হয়।
কালিদাস আছিল এজন ধ্ৰুপদী সংস্কৃত ৰচয়িতা যাক সংস্কৃত ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ কবি আৰু নাট্যকাৰ বুলিও গণ্য কৰা হয়।
অৱশেষত সুদৰ্শন চক্ৰৰে কৃষ্ণ‌ই নৰকাসুৰক বধ কৰে আৰু অদিতিৰ সোণৰ কুণ্ডলৰ লগতে ১৬০০০ গৰাকী স্ত্ৰীক উদ্ধাৰ কৰে।
দেৱীক কওঁতে দেৱীয়ে চৰ্ত ৰাখিলে যে কুকুৰাই ৰাতিপুৱা হোৱাৰ জাননী দিয়াৰ আগতেই যদি নৰকে নীলাচল পাহাৰৰ তলৰ পৰা মন্দিৰলৈকে এৰাতিৰ ভিতৰতে খটখটী নিৰ্মাণ কৰিব পাৰে তেন্তে তেওঁ বিয়া কৰাবলৈ ৰাজী হ'ব।
ইয়াৰ পাছত বশিষ্ঠ মুনিক কামাখ্যা মন্দিৰত উপাসনা কৰিবলৈ অনুমতি নিদিয়াত মুনিয়ে নৰক আৰু দেৱীক অভিশাপ দিয়ে যে এই মন্দিৰত পূজা কৰা কাৰো মনোবাঞ্ছা পূৰ্ণ নহয়।
ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ প্ৰথম শতিকাৰ পাছত লিখা অংশবোৰত নৰকাসুৰ আৰু তেওঁৰ প্ৰাগজ্যোতিষ ৰাজ্যৰ উল্লেখ আছে।
বৰাহ প্ৰজাপতিৰ কথা শতপথ ব্ৰাহ্মণত আছে যদিও আনুমানিক পঞ্চম শতিকাত ৰচিত "হৰিবংশ"ত ভূমিৰ সংস্পৰ্শত পুত্ৰ উপজাৰ কথা উল্লেখ আছে।
নৰকৰ মাতৃ ভূমি দেৱীয়ে বিষ্ণুক বৰ খুজিছিল যে তেওঁৰ পুত্ৰই যেন দীৰ্ঘ জীৱন লাভ কৰে আৰু তেওঁ শক্তিশালী হয়।
নৰকাসুৰৰ কিংবদন্তি অসমৰ ইতিহাসৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ; কাৰণ কামৰূপ শাসন কৰা কেইবাটাও ৰাজবংশ নৰকাসুৰৰ পৰাই হোৱা বুলি কোৱা হয়।
বিশ্বাস কৰা হয় যে প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ আক্ৰমণ কৰাৰ পূৰ্বে কৃষ্ণ এই ঠাইত ৰৈছিল আৰু তেওঁৰ ঘোঁৰাকেইটাই ইয়াতে পানী খাইছিল।
গহপুৰৰ পশ্চিমৰ অৰুণাচলৰ দাঁতি-কাষৰীয়া বুঢ়ৈ দূৰ্গ, নক্সা পৰ্বত, ইত্যাদি চুতীয়াৰ সৈনিক কোঠ আছিল বুলি জনা যায়।
আদি-চৰিত আৰু বুৰঞ্জী সমূহত উল্লেখ থকাৰ মতে আহোম ৰজাই মধ্য অসমৰ ৰটা-টেমনিৰ বাৰ-ভূঞাসকলক উজনি লৈ আনি উত্তৰ কোলৰ বাৰখন সৰু প্ৰদেশ গঠন কৰি আহোমৰ হৈ ৰাজত্ব কৰিবলৈ দিছিল।
নগৰখন ৫২ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাই পথৰ দ্বাৰা অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ৰাজধানী ইটানগৰৰ লগত সংযোগ হৈ আছে।
মূল ওজা কঁহাৰজনে সঁৰাহেৰে ইয়াক টানকৈ ধৰি লৈ ঘূৰাই থাকে আৰু বাকী পালি কঁহাৰসকলে এটা গতিত হাতুৰীৰে কোবাই থাকে।
দেৱ-দেৱীৰ উদ্দেশ্যে আগবঢ়োৱা নৈবেদ্য আৰু সন্মানীয় ব্যক্তিক মান ধৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ওখ ডাঙৰ বঁটাই হ’ল শৰাই।
বহু ইতিহাসবিদে ক’ব খোজে যে, আহোম ৰজা ৰুদ্ৰ সিংহৰ প্ৰচেষ্টাত সৰ্থেবাৰী আৰু হাজো অঞ্চলত কাঁহ-পিতলৰ বিভিন্ন সামগ্ৰী তৈয়াৰ কৰিবলৈ এক শ্ৰেণীৰ লোক নিয়োগ কৰা হৈছিল।
আহোম যুগত অসমৰ কাঁহ শিল্পত ব্যৱহৃত কেইবিধমান সঁজুলি আছিল এনেধৰণৰ – নিয়াৰি , বেলমূৰি , চাতুলি , সৰাহ , আফুৰি আদি।
ৰাং আৰু তাম , এই দুই ধাতু নিৰ্দিষ্ট উষ্ণতাত গলাই এক বিশেষ মিশ্ৰণ প্ৰক্ৰিয়াৰে কাঁহ প্ৰস্তুত কৰা হয়।
আহোম ৰাজত্বকালত হাজো, সৰ্থেবাৰীৰ বাহিৰেও উজনি অসমৰ তিতাবৰ, ৰহা, ঢেকিয়াজুলি আদি ভালেমান ঠাইত কাঁহ শিল্পৰ প্ৰচলন আছিল।
ঘৰবোৰৰ মাজেৰে চাম্ৰাৰ ফিতা তবলাৰ কাঠৰ গুটি কেইটাৰ ওপৰেদি গৈ তলৰ চাম্ৰাৰ মেৰটোৰ সৈতে টনা থাকে।
গট্টা - বদ্দিক আৱশ্যক অনুযায়ী টানি ৰাখিবৰ বাবে আঠোটা প্ৰায় দুই ইঞ্চি দীঘল কাঠৰ টুকুৰা বা গুটি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
কোনো কোনোৰ মতে সুধাৰ খাঁ ষোড়শ শতিকাৰ নহয়; অষ্টাদশ শতিকাৰ প্ৰথম ভাগৰ হে; আৰু সুধাৰ খাঁ নামটো এটা উপনামহে।
যি সুৰত তবলা বান্ধিবলৈ লোৱা হয় সেই সুৰৰ লগত তবলটোৰ সুৰৰ পাৰ্থক্যনো কিমান, তাকেহে প্ৰথমে নিৰ্দ্ধাৰণ কৰি লোৱাৰ আৱশ্যক।
হাতুৰিৰ দ্বাৰা আঘত কৰাৰ নিয়মটো হল, বাওঁহাতত হাতুৰিটো লৈ তাৰে গজৰাত আঘাত কৰি সোঁহাতেৰে, সুৰ মিলিছেনে নাই, তাকে 'তিন্' বাণী বজাই চাব লাগে।
গজ্ৰাৰ ওপৰত হাতুৰিৰ আঘাত হলে সুৰ ওপৰলৈ উঠিব আৰু গজ্ৰাৰ তলৰ ফালৰ পৰা আঘাত কৰিলে সুৰ তললৈ নামিব।
যি ৰাগ, গত্ বা গীতৰ লগত তবলা বজাবলৈ লোৱা হয়, সেই ৰাগৰ বা গতৰ যৰজ বা পঞ্চমত তবলাৰ মিলাই তবলাৰ সুৰ বান্ধি লব লাগে।
সেই ৰাগৰ পঞ্চমত যদি গুৰুত্ব দিয়া নহয় বা পঞ্চম যদি বৰ্জিত হয়, তেনে ক্ষেত্ৰত মধ্যমত তবলাৰ সুৰ বান্ধিব লাগে।
২০০৬ চনত লিঞ্চে লণ্ডনৰ এক অভিনয় শিল্পী বাছনি অনুষ্ঠানত হেৰী পটাৰ এণ্ড দি অৰ্ডাৰ অফ দা ফিনিক্স ছবিৰ লুনা লাভগুড চৰিত্ৰটোৰ বাবে বাছনি পৰীক্ষা অৰ্থাৎ অডিচনত অৱতীৰ্ণ হয়।
অন্য ১৫০০০ কিশোৰীৰ বিপৰীতে বাছনি পৰীক্ষা দিয়াৰ পিছতেই তেওঁ ছবিৰ মুখ্য অভিনেতা ডেনিয়েল ৰেডক্লিফৰ সৈতে এক স্ক্ৰীণ টেষ্টতো অৱতীৰ্ণ হয়।
" ৰাউলিঙ নিজে শিল্পী বাছনিত জড়িত নাছিল যদিও তেওঁ এই চৰিত্ৰটোৰ বাবে লিঞ্চ যথোপযুক্ত বুলি বিশ্বাস কৰিছিল।
হেৰী পটাৰ শৃংখলাৰ আগলৈকে লিঞ্চৰ অভিনয়ৰ কোনো বৃত্তিগত অভিজ্ঞতা নাছিল আৰু ই বিদ্যালয়ৰ নাটসমূহতে সীমাৱদ্ধ আছিল।
২০০৭ চনৰ হেৰী পটাৰ এণ্ড দি অৰ্ডাৰ অফ দা ফিনিক্স ৰূপালী পৰ্দাত লিঞ্চৰ প্ৰথম প্ৰদৰ্শন আছিল।
কাণ্ট্ৰি লাইফৰ জেন ৱাটকিনছে ইয়াকো কয়, "তেওঁ চৰিত্ৰটোৰ মাজলৈ এক মিঠা আকৰ্ষণ আনে যি গ্ৰন্থকেইখনতো ভালদৰে ফুটি উঠা নাই।
লিঞ্চে কাৰ্ট'উন নেচনেল স্কুলত ২০০৪ চনলৈকে শিক্ষাগ্ৰহণ কৰাৰ পিছত কাউণ্টী লাউথৰে ড্ৰ'গেডা নামৰ ঠাইৰ আৱাৰ লেডী কলেজ নামে এখন কেথ'লিক মহিলা শিক্ষানুষ্ঠানত নামভৰ্ত্তি কৰে।
২০০৮ চনত লিঞ্চে ডাবলিনৰ গ্লাচনেভিন নামৰ ঠাইত অৱস্থিত চেণ্টাৰ ফৰ দা টেলেণ্টেড য়ুথ অফ আয়াৰলেণ্ড নামৰ শিল্প-প্ৰতিভাৱান কিশোৰ-কিশোৰীসকলৰ এক শিক্ষানুষ্ঠানত কল্পনাশীল গল্প আৰু নাটকৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰে।
ইয়াৰ দুবছৰ পাছত লিঞ্চে শৃংখলাৰ ষষ্ট ছবি হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য হাফ-ব্লাড প্ৰিন্সত পুনৰবাৰ লুনাৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে।
ৱেছলি মৰিছ আৰু দ্য বষ্টন গ্ল'বৰ মতে লুনাৰ ৰূপত লিঞ্চে "ছবিখনৰ মাজে মাজে আহি পৰা স্থবিৰ গতিক নিজা আমোদজনক স্থবিৰতাৰে প্ৰতিহত কৰে।
" দ্য আইৰিছ টাইমছৰ মাইকেল ডয়াৰে ছবিখনত কৰা প্ৰদৰ্শনৰ বাবে তেওঁক ২০০৯ বৰ্ষৰ শ্ৰেষ্ট আইৰিছ অভিনেত্ৰী বুলি অভিহিত কৰে।
এই প্ৰদৰ্শনে তেওঁলৈ 'স্ক্ৰীম বঁটা' আৰু যুৱ শিল্পী বঁটাৰ মনোনয়ন কঢ়িয়াই আনে আৰূ তেওঁ পুনৰবাৰ ছবিখনৰ সৈতে যুক্ত ভিডিঅ' গেমছত লুনাক ৰূপায়িত কৰি যায়।
শৈশৱতে হেৰী পটাৰ শৃংখলাৰ অনুৰাগী লিঞ্চে শৃংখলাটোৰ লেখিকা জে. কে. ৰাউলিংলৈ পত্ৰও প্ৰেৰণ কৰিছিল।
২০১০ চনত গ্ৰন্থ শৃংখলাটোৰ অন্তিম গ্ৰন্থখনৰ আধাৰত নিৰ্মাণ হ'ব লগা দুখন ছবিৰ প্ৰথমখন ছবি হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য ডেথ্লী হেল'জ -প্ৰথম খণ্ড নিৰ্মাণ কৰা হয়।
কুইকফিক্স আলোচনীত ছাইমন মিৰেড'ৱে মন্তব্য কৰে, "উন্মাদপ্ৰায় লুনা লাভগুডৰ ৰূপত ইভানা লিঞ্চক বেয়াকৈ কমকৈ উপযোগ কৰা হৈছে।
লিঞ্চে স্কাই ওৱান টেলিভিছন চেনেলযোগে প্ৰচাৰিত হ'বলগা ধাৰাবাহিক ছিনবাদত ৰাজকুমাৰী এলেনাৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিব।
২০১৩ চনত তেওঁ হেৰী পটাৰ শৃংখলাত একলগে অভিনয় কৰা গেৰী অল্ডমেনৰ সৈতে অপৰাধ নাট্যমূলক ছবি মনষ্টাৰ বাটলাৰতো ফিয়'না কেৰিক-স্মিথৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰাৰ কথা আছিল।
লিঞ্চক মূলতঃ হেৰী পটাৰ চলচ্চিত্ৰ শৃংখলাত তেওঁ ৰূপায়ণ কৰা লুনা লাভগুড চৰিত্ৰটোৰ বাবে জনা যায়।
২০১১ চনত লিঞ্চে শৃংখলাৰ অন্তিম ছবি হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য ডেথ্লী হেল'জ - দ্বিতীয় খণ্ডতো লুনাৰ ভূমিকা পালন কৰে।
ছবিখনে ১.৩২৮ ইউ এছ ডলাৰ মুঠ আয়েৰে সৰ্বকালৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ মুঠ আয় অৰ্জনকাৰী ছবি হিচাপে পৰিগণিত হয়।
দ্য অ'ৰলেণ্ড' ছেণ্টিনেলৰ ৰ'জাৰ মূৰেই লিঞ্চক সমাপ্তিৰ এক প্ৰিয় চৰিত্ৰ বুলি অভিহিত কৰে।
লিঞ্চে ফেশ্বনৰ আনুষঙ্গিক সামগ্ৰীসমূহৰ নিৰ্মাণ কাৰ্যতো জড়িত হোৱাৰ লগতে এখন অডিঅ'বুকো বাণীবদ্ধ কৰিছে।
২০১২ চনৰ আগষ্টত তৃতীয় হেৰী পটাৰ মিউজিকেলত লুনা লাভগুডৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হ'বলৈ লিঞ্চে চিকাগোৰ লিকিক'নত ষ্টাৰকিডত যোগদান কৰে।
ব্ৰায়নস্কৰ যুদ্ধক্ষেত্ৰত আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ চিকিৎস্যালয়ত থকাৰ সময়ত মিখাইল কালাচনিকভে অস্ত্ৰ-ডিজাইনাৰ হিচাপে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে।
কালাচনিকভে আমেৰিকান এম্-১ৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এটা কাৰ্বাইন ডিজাইন কৰে, কিন্তু অন্য এটা কাৰ্বাইনহে বাছনি কৰা হয়।
সেয়ে তেওঁলোকে বেছি গুলি থকা মেগ্‌জিন আৰু মধ্যম ক্ষমতাসম্পন্ন কাৰ্ট্ৰিজৰ সৈতে এটা ৰাইফল বিছাৰিলে।
প্ৰথম ব্যবহাৰৰ প্ৰায় ৬ দশক পাচতো ই আটাইতকৈ বহুলভাবে ব্যৱহাৰ হয়, কিয়নো ইয়াৰ উৎপাদন ব্যয় কম, বেছি দিন টিকে আৰু সহজে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
এম-১ কাৰ্বাইনৰ ট্ৰিগাৰ্, ৰেমিংটন মদেল্-৮ ৰাইফলৰ চেফতি-কেছ, ষ্ট্ৰামগৱেৰ্-৪৪ৰ গেচ্-চিষ্টেম আদিৰ ব্যৱহাৰ ইয়াত দেখা যায়।
এই ঐতিহ্যপূৰ্ণ ৰাজপ্ৰসাদটো আহোম ৰজা স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহই তেওঁৰ ৰাজত্ব কালত সজাইছিল।
এই ৰাজপ্ৰসাদটিৰ কোঠালীবোৰ সমান্তৰালকৈ সজোৱা আৰু ইয়াৰ কাৰুকাৰ্য মোগল শিল্প শৈলীৰ লগত সাদৃশ্য থকা দেখা যায়।
লগত স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহ‍ৰ দিনৰ আন চাৰিটা মহল কাঠেৰে নিৰ্মিত আছিল যিবোৰ সম্পূৰ্ণভাৱে ধ্বংস হয়।
প্ৰায় ১৬ কিলোমিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ আনটো সুৰংগ‍ই তলাতল ঘৰক গড়গাঁৱৰ কাৰেং ঘৰৰ লগত সংযোগ কৰিছিল।
পূবৰ পৰা পশ্চিমলৈ দীঘলীয়া কৰিড'ৰ থকা কেইবাটাও কোঠালী আছে আৰু উত্তৰৰ পৰা দক্ষিণলৈ কেইবাটাও সৰু লানি আছে।
উত্তৰফালৰ ফালৰ লানিৰ আঠকোণীয়া 'পূজা ঘৰ'ৰ ওচৰত থকা ৰাজকীয় কোঠাকেইটাৰ বাহিৰে আনবোৰ বৰ্তমান দেখা নাযায়।
শেহতীয়া প্ৰত্নতাত্বিক খনন কাৰ্য্যৰ দ্বাৰা জুইয়ে পোৰা কাঠৰ স্তম্ভ, স্তম্ভৰ গাঁতৰ চিহ্ন, পোৰা ইটাৰ তিনিস্তম্ভৰ যুক্ত ভগ্নাৱশেষৰ লগতে উত্তৰ আৰু পশ্চিম দিশত একোটিকৈ পদপথ উদ্ধাৰ কৰা হৈছে।
কাঠৰ স্তম্ভৰ অৱশেষ আৰু গাঁতৰ চিহ্নই এই পকী ৰাজপ্ৰসাদৰ স্থানত পূৰ্বতে স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহৰ দিনত কাঠেৰে নিৰ্মাণ কৰা ৰাজকীয় আবাস আছিল বুলি প্ৰমাণ কৰে।
বৰ্তমান দৰ্শনাৰ্থীয়ে মাটিৰ ওপৰৰ দুটা মহলৰ লগতে আৰু তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ মহলৰ বাকী ৰোৱা অংশ চাব পাৰে।
স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহৰ মৃত্যুৰ পিছত মহলটোৰ বহুখিনি সালসলনি কৰা হয় আৰু ইয়াৰ আকৃতি অনিয়মিত হৈ পৰে।
পিছলৈ তেওঁলোকে গম পাই যে দৰাচলতে তেওঁলোক এক অসাধু আৰু দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত মাটি ব্যৱসায়ী কিষণ খুৰানাৰ এক ষড়যন্ত্ৰৰহে বলি হ'ল।
যিগৰাকী মাটিৰ দালালৰ পৰা তেওঁলোকে মাটি টুকুৰা কিনিছিল তেওঁৰ সহযোগত কমল কিশোৰ আৰু বাণ্টিয়ে খুৰানাক লগ কৰে।
খুৰণাই সেই মাটিটুকুৰা খালি কৰিবলৈ ১৫ লাখ টকা দাবী কৰে যিমান টকা খোচলাৰ ওচৰত নাই তথা তেওঁ দিবলৈও সৈমান নহয়।
খোচলাই পুলিচ,উকীল,ৰাজনৈতিক দল,বিভিন্ন বেচৰকাৰী সংস্থা আদিৰ সহায় বিচাৰে কিন্তু সকলোৱে এক মোটা ধনৰ বিনিময়ত খুৰানাৰ দাবীৰ পৰা কিছু টকা কমাই দিব পাৰিব বুলিহে কয়।
দেউতাকৰ অসহায় অৱস্থা দেখি বাণ্টিয়ে কেইজনমান স্থানীয় মল্লযুঁজাঁৰুৰ এটা দলৰ সহায় লৈ তেওঁলোকৰ মাটিত থকা দেৱালবোৰ একেৰাতিতে ভাঙি মাটিটুকুৰা দখল কৰে।
খ'চলাই তেওঁৰ পৰিয়ালক কয় যে তেওঁ খুৰাণাক উভতি নধৰে কাৰণ তাৰ বাবে তেওঁৰ আৰু বল নাই আৰু চেৰীয়েও তাৰ কেৰিয়াৰত মনোনিবেশ কৰা উচিত।
চেৰীয়ে কথাটো আছিফ ইকবালৰ লগত আলোচনা কৰোঁতে গম পায় যে সিও এটা সময়ত খুৰানাৰেই সংগী আছিল যদিও খুৰানাই তাকো ঠগি তাৰ মাটি হস্তগত কৰে।
তাৰে ১২ লাখ টকা খুৰাণাকেই দি খ'চলাই নিজৰ মাটিখিনি উদ্ধাৰ কৰে আৰু বাকীথকাখিনি আছিফ,খোচলাৰ পৰিয়াল আৰু মেঘনাৰ বন্ধুসকলে ভগাই লয়।
ছবিখন আৰম্ভ হয় খ'চলাৰ এটা সপোনেৰে য'ত তেওঁ দেখা পায় যে তেওঁৰ মৃত্যু হৈছে কিন্তু কোনেও তাত গুৰুত্ব দিয়া নাই।
তেওঁৰ লগত থাকে তেওঁৰ পত্নী,বৰপুত্ৰ বলবন্ত বা বাণ্টি , সৰুপুত্ৰ চিৰোঞ্জিলাল বা চেৰী আৰু তেওঁৰ ছোৱালীজনী।
খ'চলাই জীৱনৰ সমস্ত সঞ্চিত ধন খৰচ কৰি সেই মাটিটুকুৰা কিনে কিন্তু বৰপুত্ৰ চেৰী দেউতাকৰ ইচ্ছা অনুসৰি নতুন ঘৰত একেলগে থকাৰ পক্ষপাতী নহয়।
পিছলৈ সি এই কথা তাৰ ঘনিষ্ঠ বান্ধৱী মেঘনাক কয়-যিয়ে তাক প্ৰকাশ্য ভাৱে পছন্দ কৰে আৰু সি তাইক আৰু তাৰ পৰিয়ালক অকলশৰীয়া কৰি এৰি যাবলৈ ওলোৱাত তাই দুখ পায়।
খোচলা কা ঘোচলা হ'ল ২০০৬ চনত দিবাকৰ বেনাৰ্জীৰ নিৰ্দেশনাত মুক্তি পোৱা এখন হাস্যমধুৰ-নাটকীয় কথাছবি।
যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মাই তিতাবৰৰ মজলীয়া বিদ্যালয়ত প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰম্ভ কৰে আৰু ১৯১৫ চনত ৯ বছৰ বয়সত বৃত্তি লাভ কৰি প্ৰাথমিক শিক্ষা শেষ কৰি যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চ বিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰে।
১৯২৩ চনত সেই বিদ্যালয়ৰ পৰাই কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত চাৰিটা বিষয়ত লেটাৰ নম্বৰ লাভ কৰি প্ৰবেশিকা পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হয়।
অসমীয়া বিষয়ত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰতে সৰ্ব্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰি "দত্তদেৱগোস্বামী স্বৰ্ণ পদক" লাভ কৰে।
কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আই এ পৰীক্ষাত কলা বিভাগৰ পৰীক্ষাৰ্থী সকলৰ ভিতৰত প্ৰথম স্থান লাভ কৰি শৰ্মাই "সাৰদা প্ৰসাদ প্ৰাইজ" আৰু " " লাভ কৰে আৰু ১৯২৭ চনত ইংৰাজী বিষয়ত সন্মানসহ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰতে চতুৰ্থ স্থান লাভ কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়।
পাছলৈ কাশী হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপকৰ পদ বাদ দি যোৰহাটৰ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনাৰ কাম আৰম্ভ কৰে।
ইয়াৰ কেইবছৰমানৰ পাছতেই শৰ্মাই কটন মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে যদিও কিছুদিন পিছত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ শ্ৰীহট্ট জিলাৰ মুৰাৰীচাঁদ মহাবিদ্যালয়লৈ বদলিসূত্ৰে যাব লগা হয়।
১৯৪৪ চনৰ জুন মাহত নগাঁৱত মহাবিদ্যালয় এখন স্থাপন কৰি তেখেতক অধ্যক্ষৰ দায়িত্ব লবলৈ অনুৰোধ কৰাত তেওঁ আহি সেই দায়িত্ব লয়হি আৰু মাত্ৰ ১৫ বছৰ মানৰ ভিতৰতে নগাঁও মহাবিদ্যালয়ক পূৰ্ণ পৰ্য্যায়ৰ মহাবিদ্যালয়লৈ উন্নীত কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়।
জীৱনৰ শেষ দহবছৰত শ্ৰৱণ শক্তি আৰু দৃষ্টি শক্তি হেৰুৱাই পেলোৱা সত্ত্বেও প্ৰখৰ স্মৃতি শক্তিৰ দ্বাৰা যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মাই সাহিত্য চৰ্চা কৰিছিল।
শৰ্মা নগাঁৱৰ হাতীচোং মৌজাৰ ক্ষেত্ৰী ব্ৰাহ্মণ গাঁৱৰ আনন্দিৰাম ভট্টাচাৰ্যৰ জীয়াৰী ব্ৰজৱালা দেৱীৰ সৈতে বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয়।
১৮৮১ চনত তেখেতে শিৱসাগৰ গৱৰ্ণমেণ্ট ভাৰনেকুলাৰ স্কুলত নাম ভৰ্তি কৰে আৰু একে সময়তে দীননাথ বেজবৰুৱাৰ সংস্কৃত টোলতো শিক্ষাগ্ৰহণ আৰম্ভ কৰে।
১৮৯১ চনত এণ্ট্ৰেন্স পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ তেখেতে কলিকতাৰ প্ৰেচিডেন্সী কলেজৰ পৰা এফ এ আৰু বি এ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৯০৩ চনত তেওঁ প্ৰশাসনীয় সেৱাৰ বাবে নিৰ্বাচিত হয় আৰু গুৱাহাটীত ই. এ. চি. হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে।
তেজপুৰ, হবিবগঞ্জ, চুমানগঞ্জ আদি বিভিন্ন ঠাইত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি তেখেতে কেইবাটাও পদোন্নতি লাভ কৰে, প্ৰথমে জিলা ন্যয়াধীশ আৰু শেষত ছেছন জাজ হিচাপে তেখেতে চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ লয়।
১৯২০ চনত ফুকনৰ দাৰ্শনিক আৰু কবি দুৰ্গেশ্বৰ শৰ্মাৰ লগত পৰিচয় হয়, আৰু তেখেতৰ সান্নিধ্যতে গীতাকে ধৰি আন আন ভাৰতীয় দৰ্শনৰ পুথি পঢ়া আৰম্ভ কৰে।
ভাৰতীয় দৰ্শনে ফুকনৰ জীৱনত আমূল পৰিবৰ্তনৰ সূচনা কৰে আৰু পিছলৈ তেখেতে এই বিষয়টিৰ ওপৰত চৰ্চা আৰু কেইবাখনো পুথি ৰচনাৰে,দৰ্শনৰ এজন পণ্ডিত ৰূপে পৰিগণিত হয়।
অনুবাদ আৰু মৌলিক ৰচনাৰে তেখেতে ভাৰতীয় দৰ্শনৰ তত্ত্ববিলাক সাধাৰণ ৰাইজৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱাৰ চেষ্টা কৰিছিল।
অসমৰ প্ৰথম স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীধাৰী লোক হোৱাৰ ওপৰিও, অসমীয়া ভাষাত দৰ্শন বিষয়ৰ মৌলিক গ্ৰন্থ ৰচনাৰ ক্ষেত্ৰত তেখেত আগৰণুৱা আছিল।
ব্ৰিটিছৰ আমোলত ৰায়বাহাদুৰ খিতাপ লাভ কৰা ফুকন ডাঙৰীয়াই শিক্ষা আৰু কৰ্ম জীৱনত ব্যুৎপত্তিৰ পৰিচয় দিছিল।
বিজ্ঞানৰ ছাত্ৰ হোৱা হেতুকে তেখেতৰ ৰচনাৱলীত ভাৰতীয় দৰ্শনৰ মূল তত্ত্ব বিলাকক আধুনিক বিজ্ঞানসন্মত দৃষ্টি ভংগীৰে বিশ্লেষণ কৰা দেখা পোৱা যায়।
ফুকন ডাঙৰীয়াৰ সংস্কৃত ভাষাৰ ওপৰত বিশেষ ব্যুৎপত্তি আছিল, তেঁও নিজে সংস্কৃতত সাহিত্য চৰ্চা কৰা নাছিল যদিও, সংস্কৃতত থকা দৰ্শন শাস্ত্ৰসমূহ তেওঁ ইংৰাজী আৰু অসমীয়ালৈ অনুবাদ তথা বাখ্যা কৰিছিল।
ভাৰতৰ বন্যপ্ৰাণী প্ৰতিষ্ঠানত বন্যজীৱৰ সৈতে জড়িত বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ বৈজ্ঞানিক গৱেষণা হয়।
জৈৱবৈচিত্ৰ্য, সংকটাপন্ন প্ৰজাতি, বন্যজীৱ নীতি, বন্যজীৱ ব্যৱস্থাপনা, বন্যজীৱ ফৰেনছিক, স্থানিক মডেলিং, ইক'-উন্নয়ন আৰু জলবায়ু পৰিবৰ্তন ইত্যাদি ক্ষেত্ৰৰ গৱেষণাত ভাৰতৰ বন্যপ্ৰাণী প্ৰতিষ্ঠান অগ্ৰণী।
ভাৰতৰ বন্যপ্ৰাণী প্ৰতিষ্ঠান ত ফৰেনছিক, ৰিম'ট ছেনছিং আৰু জি আই এছ, হাৰ্বেৰিয়াম, ইলেক্ট্ৰনিক পুথিভঁৰাল, সু-সজ্জিত পৰীক্ষাগাৰ ইত্যাদিৰ সুবিধা উপলব্ধ।
ভাৰতৰ বন্যপ্ৰাণী প্ৰতিষ্ঠান ৰ পৰা প্ৰশিক্ষিত ছাত্ৰ আৰু কৰ্মীসকলে ভাৰতৰ বন্যজীৱ সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত কুশলতাৰ পৰিচয় দি সুনাম কঢ়িয়াই আনিছে।
ভাৰতৰ বন্যপ্ৰাণী প্ৰতিষ্ঠান ভাৰত চৰকাৰৰ পৰিৱেশ আৰু বন মন্ত্ৰালয়ৰ অধীনস্থ এটি স্বায়ত্ত্বশাসিত শৈক্ষিক আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান।
বন্যজীৱ তথা প্ৰাকৃতিক সংৰক্ষণ, পৰিচালনা আৰু প্ৰশিক্ষণৰ উদেশ্যে অন্যান্য আন্তৰ্জাতিক সংগঠন সমূহৰ সৈতে সহযোগিতা কৰা
১৮৭৪ চনত ’নেশ্যনেল চেকুলাৰ ছ’চাইটি অব ইংল্যণ্ড’ৰ মুখপত্ৰ ’নেশ্যনেল ৰিফৰমাৰ’ত প্ৰকাশিত এটা প্ৰবন্ধই এনী বেছাণ্টৰ মনত ৰেখাপাত কৰে।
’নেশ্যনেল ৰিফৰমাৰ’ পত্ৰিকাৰ সহ-সম্পাদিকাৰ দায়িত্ব পালনৰ লগতে এনীয়ে সমাজ সংস্কাৰৰ বিভিন্ন দিশত নানান সংস্কাৰমূলক কামতো নিজকে জড়িত কৰে।
এইক্ষেত্ৰত তেওঁ প্ৰথম উল্লেখনীয় পদক্ষেপ হ’ল ইংল্যণ্ডত প্ৰথমবাৰৰ বাবে গঠন হ’বলৈ ধৰা ’শ্ৰমিক সংঘ’ সমূহৰ সাংগঠনিক দিশত আগবঢ়োৱা নিজৰ অৱদান।
বিশেষকৈ সেই সময়ত ইংল্যণ্ডৰ জুইশলা কাৰখানা সমূহত নিয়োজিত কিশোৰী, যুৱতী আৰু মহিলা সকলৰ দুৰৱস্থাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি চৰকাৰ তথা দেশবাসীৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰাৰ লগতে তেওঁ সেই শ্ৰেণীৰ শ্ৰমিক মহিলাসকলৰ স্বাৰ্থতে কৰ্তৃপক্ষৰ বিৰুদ্ধে একপ্ৰকাৰ যুদ্ধ ঘোষণা কৰে।
তেওঁ নিজৰ একক প্ৰচেষ্টাত একাধিক মহিলা শ্ৰমিক সংগঠন গঢ়ি তোলে আৰু নিজ নিজ অধিকাৰ বিচাৰি তেওঁলোকৰ দাবী উত্থাপন কৰাৰ বাবে শ্ৰমিক মহিলা সকললৈ আহ্বান জনায়।
ইয়াৰ পিছত এনীয়ে জৰ্জ বাৰ্নাড শ্ব, চিডনী ওৱেব, জৰ্জ লেনচ্‌বাৰী, ৰেমছে মেক্‌ডনাল্ড আদি প্ৰখ্যাত ব্যক্তি সকলৰ দ্বাৰা গঠিত ফেবিয়ান ছ’চাইটিত যোগ দিয়ে।
১৮৮৯ চনত, এনীৰ বয়স ৪২ বছৰ পূৰ হোৱাৰ পূৰ্বেই, তেওঁ সমাজ সংস্কাৰৰ প্ৰায়বোৰ ক্ষেত্ৰতে নিজকে জড়িত কৰাৰ উপৰিও সংস্কাৰমূলক ভাষণ দান, লিখা-মেলাৰ মাজতে প্ৰশাসনৰ হাতত শাস্তি ভোগ কৰিবলগীয়াও হয়।
এনীয়ে যদিও, কাকতত ইয়াৰ সমালোচনা আগবঢ়োৱাৰ বাবেই কিতাপখন পঢ়িছিল, তথাপি তেওঁৰ পৰৱৰ্তী কালৰ জীৱন পথো উদ্ভাসিত কৰিছিল এই গ্ৰন্থৰ বিষয়বস্তুৱে।
তেওঁৰ এই ভাষণসমূহ আছিল মুখ্যত: হিন্দুধৰ্ম আৰু সংস্কৃতিৰ ওপৰত তেওঁৰ সত্যনিষ্ঠ বিশ্বাস আৰু প্ৰশংসাবাদৰ পৰিচায়ক।
১৮৯৫ চনত এনীয়ে বাৰাণসীত এখন ঘৰ কৰি তাতেই থাকিবলৈ লয় আৰু ’ভগৱত্‌ গীতা’ৰ ভাঙণি কৰাৰ কাম সমাপ্ত কৰে।
ইয়াত থকা কালতো এনীয়ে ভাৰতবাসীৰ প্ৰতি আগবঢ়োৱা আন দুটা মহত্‌ কাম হ’ল ১৮৯৮ চনত বাৰাণসীত তেওঁৰ দ্বাৰা কেন্দ্ৰীয় হিন্দু কলেজ স্থাপন আৰু ’বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়’ স্থাপনৰ প্ৰস্তুতি।
১৯০৭ চনত এনী বেছাণ্ট ’থিয়ছফিকেল ছ’চাইটি’ৰ অধক্ষা নিৰ্বাচিত হয় আৰু মাদ্ৰাজৰ আদ্‌য়াৰত স্থায়ীভাৱে থাকিবলৈ লয়।
১৯১৩ চনত মাদ্ৰাজত অনুষ্ঠিত এখন ৰাজহুৱা সভাত ভাষণ দান কৰি এনীয়ে ভাৰতক স্বাধীনতা দানৰ সপক্ষে ব্ৰিটিছ চৰকাৰ আৰু ভাৰতবাসীৰ সমুখত নিজৰ মতামত দাঙি ধৰে।
ইয়াৰ পিছতেই তেওঁ ভাৰতীয় ৰাজনীতিতো জড়িত হৈ পৰে আৰু নানান সভা-সমিতিত ভাৰতবাসীৰ অধিকাৰ সমূহৰ হকে ব্ৰিটিছ প্ৰশাসনৰ সমুখত নিজ বক্তব্য ৰাখিবলৈ গৈ প্ৰশাসনৰ কু-নজৰতো পৰে।
১৯১৭ চনৰ আগষ্ট মাহত কলিকতাত অনুষ্ঠিত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সভাত এনী বেছাণ্ট সভানেত্ৰী নিৰ্বাচিত হয়।
ইয়াৰ উপৰিও এনীৰ প্ৰচেষ্টাত ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত গঢ় লৈ উঠে শতাধিক তেনে ধৰণৰ সংগঠন, ৫০ খনৰো অধিক শিক্ষানুষ্ঠান আৰু ভাৰতত স্কাউট আৰু গাইডৰ কৰ্য্যসূচীৰো সফল সূচনা ঘটে এনী বেছাণ্টৰেই নিৰালস্য প্ৰচেষ্টাত।
১৮৪৭ চনৰ ১ অক্টোবৰ তাৰিখে লণ্ডন চহৰত জন্ম হৈছিল, উইলিয়াম পেজ উদ্‌ আৰু এমিলি উদ্‌ৰ কন্যা সন্তান এনীৰ।
ইয়াতেই মিছ মেৰীয়েট নামৰ আন এগৰাকী ব্ৰিটিছ মহিলাৰ তত্ত্বাৱধানত এনীৰ জীৱনে বিকাশ লাভ কৰাৰ সুবিধা পাইছিল।
মিছ মেৰীয়েটে নিজৰ ছোৱালীৰ দৰে প্ৰতিপালন কৰাৰ উপৰিও এনীক ইংৰাজী, ফৰাচী আৰু জাৰ্মান ভাষাৰ শিক্ষা দিছিল।
মিছ মেৰীয়েটৰ তত্ত্বাৱধানত এনীয়ে অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে ইংৰাজীৰ উপৰিও ফৰাচী আৰু জাৰ্মান ভাষা সুন্দৰভাৱে আয়ত্ত কৰি পেলাইছিল।
১৮৬১ চন, ১৪ বছৰ বয়সত মাকৰ অনুমতি সাপেক্ষে মেৰীয়েটে এনীক বিদেশ ভ্ৰমণলৈ নিয়ে ৷ প্ৰথমে, জাৰ্মানী আৰু পিছত ফ্ৰাঞ্চত দুয়োখন দেশতে সম্পূৰ্ণ দুবছৰ কটোৱাৰ পিছত ১৮৬৩ চনত মেৰীয়েটৰ লগত এনী পুনৰ ইংলণ্ডৰ ঘৰলৈ ঘূৰি আহে।
১৮৬৬ চনত, ১৯ বছৰ বয়সত এনীয়ে লগ পায় কেমব্ৰিজৰ পৰা সদ্য শিক্ষা সাং কৰি ওলোৱা তৰুণ স্নাতক ৰেভাৰেণ্ড ফ্ৰেঙ্ক বেছাণ্টক।
দুয়ো দুয়োৰে প্ৰতি আকৃষ্ট হয় আৰু ১৮৬৭ চনত এনীৰ ফ্ৰেঙ্ক বেছান্তৰ সৈতে বিয়া হয় ৷ অৱশ্যে তেওঁলোকৰ বিবাহিত জীৱন দীৰ্ঘস্থায়ী হ’বলৈ নাপালে।
পিছে ফ্ৰেঙ্কৰ অত্যাচাৰৰ এটা চৰম মুহূৰ্তত এদিন এনী আৰু ফ্ৰেঙ্কৰ মাজত বিবাহ বিচ্ছেদ ঘটে আৰু এনী চূড়ান্তভাৱে ফ্ৰেঙ্কৰ জীৱনৰ পৰা আঁতৰি যায়।
কেৱল মানৱ সমাজৰ উন্নতিৰ বাবেই নিজৰ জীৱন উৎৰ্সগ কৰা মহান ব্যক্তিসকলৰ ভিতৰত মহিয়সী মহিলা এনী বেছাণ্ট এগৰাকী উল্লেখনীয় ব্যক্তি।
যি সময়ত ইংৰাজ জাতিয়ে আধুনিকতাৰ শীৰ্ষস্থান আৰোহণ কৰিছিল, মানুহে কল্পনা কৰা সকলো সুখ স্বাচ্ছন্দ্যৰে জীৱন পূৰ্ণমাত্ৰাত উপভোগ কৰিছিল সেই সময়ত এইগৰাকী ব্ৰিটিছ মহিলাই সুদূৰ লণ্ডনৰ পৰা আহি দক্ষিণ ভাৰতৰ এটা অভাৱগ্ৰস্ত অঞ্চলত বসবাস কৰিবলৈ লৈছিল।
কেৱল মানৱ সেৱাকেই জীৱনৰ ব্ৰত কৰি লোৱা এই গৰাকী বিদূষী মহিলাই সমাজৰ সকলো দিশৰ পৰা অন্ধকাৰত বাস কৰা এখন নি:স্ব সমাজৰ কল্যাণৰ হকে নিজকে বিলাই দিছিল।
১৮৭৩ চনত ফ্ৰেঙ্কৰ সৈতে বিবাহ বিচ্ছেদৰ পিছতে এনীৰ আৰ্থিক অৱস্থা ইমানেই শোচনীয় হৈ পৰে যে তেওঁ পেট প্ৰবৰ্তাবৰ বাবে যিকোনো ধৰণৰ কামতে হাত দিবলগীয়া হয়।
কিন্ত এনেকৈ এটা মান বছৰ সম্পূৰ্ণ নহওঁতেই টান নৰিয়াত পৰি এদিন এনীৰ মাকৰ মৃত্যু হয় আৰু ইয়াৰ পিছত এনী সম্পূৰ্ণ অকলশৰীয়া হৈ পৰে।
চলিশ বছৰ কাল ধৰি ভাৰতৰ মাটিকেই আপোন বুলি ধৰি লৈ এই দেশৰ স্বাৰ্থত তেওঁৰ দ্বাৰা লিখিত লিখনিসমূহ আৰু ইংল্যণ্ড আৰু ভাৰতৰ বিভিন্ন কাকত আলোচনীত প্ৰকাশ পোৱা ভাৰতীয় সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰা বিষয়ক প্ৰবন্ধৰাজি আজিও এনী বেছাণ্টৰ ভাৰত প্ৰীতিৰ এক জ্বলন্ত সাক্ষী হৈ আছে।
সমাজ সংস্কাৰৰ বিভিন্ন কামত লাগি ফুৰাৰ ফলত অত্যধিক পৰিশ্ৰমৰ ফলস্বৰূপে ১৯৩০ চনৰ মাজভাগৰ পৰা তেওঁৰ শৰীৰ ক্ৰমাত্‌ ভাগি পৰিবলৈ ধৰে আৰু অৱশেষত ১৯৩৩ চনৰ ২০ ছেপ্তেম্বৰত মাদ্ৰাজৰ আদ্‌য়াৰত নিজা ঘৰত এনী বেছাণ্টৰ পৰলোকপ্ৰাপ্তি ঘটে।
মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত দ’লৰ মুখ্য প্ৰতিমা ভাগ লুকুৱাই ৰখা হৈছিল কিন্তু ই দ’ললৈ পুনৰ ঘূৰি নাহিল।
অৱশ্যে চৰকাৰ আৰু স্থানীয় মানুহৰ অৱহেলা আৰু অমনোযোগিতাৰ বাবে ইয়াৰে সৰহভাগ প্ৰতিমা আৰু আন ভাষ্কৰ্যৰ চুৰি বা আন উপায়েৰে নষ্ট সাধন হৈছে।
১৮৪৩ চনত ব্ৰিটিছে শদিয়াত খামতি আন্দোলন দমন কৰে, সেই সময়ত কিছুসংখ্যক খামতি মানুহ আহি নাৰায়ণপুৰত বসবাস কৰিবলৈ লয়।
১৪৮৯ খ্ৰীষ্টাব্দত শংকৰদেৱৰ প্ৰিয় শিষ্য বৈষ্ণৱ গুৰু মাধৱদেৱৰ নাৰায়ণপুৰত জন্ম হৈছিল ।
নাৰায়ণপুৰ নগৰৰ কেন্দ্ৰস্থলৰ পৰা প্ৰায় ১৫ কি: মি: উত্তৰ পূবে বৰবালি নামৰ ঠাইৰ সমীপত মাধৱদেৱৰ জন্মস্থান অৱস্থিত।