polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
এদিন শোণিত কুঁৱৰীৰ আখৰা কৰি উভতিবৰ সময়ত পিতৃ পৰমানন্দ আগৰৱালাই মাউথ অৰ্গেনত কৃষ্ণৰ বিক্ৰম দেখি ঋক্ষৰাজ পৰম বিস্ময় মনে পদটি শুনা পাই আৰু তেওঁৰ মনত নতুন গানসমূহত অসমীয়া গানৰ সুৰ দিয়াৰ কথা মনলৈ আহে।
প্ৰথম তেওঁ গছে গছে পাতি দিলে গীতটি অসমীয়া নামৰ সুৰত গালে আৰু আন আন গীতসমূহো আইনাম, বিহুগীত আদিৰ সুৰত সকলোকে গাবলৈ দিয়ে।
কিন্তু সকলোৱে তেওঁৰ গান শুনি ঠাট্টা-মস্কৰা কৰাত তেওঁ নতুন সুৰত গান নাগালে শোণিত কুঁৱৰী নাটকখন কাকো কৰিবলৈ নিদিয়ে বুলি অভিমান কৰে।
তাৰ পিছত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ সভাপতিত্বত গুৱাহাটীত অসম সাহিত্য সভাৰ সপ্তদশ বাৰ্ষিক ৰ্অধিৱেশন বহাত প্ৰফুল্লচন্দ্ৰ বৰুৱাই গছে গছে পাতি দিলে আৰু ৰূপহ কোঁৱৰৰ চুমা পৰশতে গান দুটা গাবলৈ ঠিক কৰে।
প্ৰথমাৱস্থাত তেওঁ অপমানিত হ'ব বুলি লাজ কৰে যদিও পিছত সকলোৱে তেওঁৰ গীত আৰু সুৰৰ ভূয়সী প্ৰশংসা কৰে।
জ্যোতিপ্ৰসাদে এক ধৰ্মীয় কাহিনীক ৰোমাণ্টিক চেতনা প্ৰধান কাহিনীক উপস্থাপন কৰে আৰু গীতসমূহে এই ৰোমাণ্টিক ভাৱটোক এক সুকীয়া মাত্ৰা প্ৰদান কৰে।
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ আগতেও নাট্যকাৰসকলে নাটকত গীত ব্যৱহাৰ কৰিছিল যদিও এই ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট পৰিকল্পনা কৰা হোৱা নাছিল।
নাটকৰ গছে গছে পাতি দিলে, অ সখী আহিব পিয়া, নূপুৰে মাতে ৰুনজুন আদি গীতে চৰিত্ৰসমূহৰ হিয়াৰ আকূলতা, মানসিক অৱস্থা,সম্ভাব্য ভৱিষ্যত,কাহিনীৰ গতিময়তা আদিৰ প্ৰকাশত সহায় কৰিছে।
অসমৰ সংগীতৰ পৰম্পৰা অষ্টম একাদশ শতিকাৰ চৰ্যাপদৰ পৰা আৰম্ভ হৈ বৰগীত, ভটিমা, ঘোষা, পাচালী গীতৰ মাজেৰে ঊনবিংশ শতিকালৈ আগবাঢ়ে।
কিন্তু ঊনবিংশ শতিকাৰ তৃতীয়-চতুৰ্থ দশকত অসমীয়া গীতি সাহিত্য আৰু সংগীতে এক ৰূপান্তৰণৰ মাজেৰে পাৰ হয় আৰু এই ৰূপান্তৰণৰ কাৰণ আছিল ১৮২৬ চনৰ ইয়াণ্ডাবু সন্ধি আৰু খ্ৰীষ্টিয়ান মিছনেৰী সকলৰ অসমীয়া ধৰ্ম-সংগীতৰ সৃষ্টি।
ইয়াৰ পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত নব্য বংগ সংস্কৃতিৰ অনুপ্ৰেৰণাত অসমত উচ্চ ৰাগ-তালযুক্ত হিন্দুঃস্থানী সংগীতে খোপনি পুতি লয়।
বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে বৰগীত আৰু নাম-কীৰ্তনৰ ভিত্তিত অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰীয়ে সংগীত ৰচনা কৰিবলৈ লয়।
তেওঁৰ সমসাময়িক কীৰ্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈয়েও হিন্দুঃস্থানী আৰু থলুৱা সুৰৰ মিশ্ৰণ ঘটাই অসমীয়া গীত ৰচনা কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও উমেশচন্দ্ৰ চৌধুৰী, নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈ, কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য, পাৰ্বতি প্ৰসাদ বৰুৱা, আনন্দি ৰাম দাস আদি উল্লেখযোগ্য।
বিংশ শতাব্দীৰ ত্ৰিশৰ পৰা চল্লিশৰ দশকত জ্যোতিপ্ৰসাদে নিজস্ব প্ৰকাশভংগী, স্বকীয় বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ স্বৰবিন্যাসেৰে সংগীত ৰচনা কৰে।
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ শিল্পী-প্ৰতিভাৰ বিকাশ আৰু উত্তৰণত অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ আদৰ্শপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ প্ৰভাৱো দেখা যায়।
কিন্তু জ্যোতিপ্ৰসাদে আংগিক, শব্দ-চয়ন, ছন্দ, কথা আৰু সুৰৰ সামঞ্জস্য ৰক্ষাৰ দিশৰপৰা এক নতুন পথৰ সন্ধান দিয়ে।
আৰু স্বদেশলৈ উভতি আহি হিন্দুঃস্থানী সুৰ আৰু পশ্চিমীয়া সুৰৰ সৈতে থলুৱা অসমীয়া সুৰৰ মিশ্ৰণ ঘটাই এক নতুন পদ্ধতিৰ সুৰৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ নাটবোৰৰ ভিতৰত শোণিত কুঁৱৰী, কাৰেঙৰ লিগিৰী, ৰূপালীম নাটকেইখনত সন্নিবিষ্ট গীতৰ সংখ্যা অধিক আৰু প্ৰায়বোৰ গীতেই জনপ্ৰিয়।
সেই সময়ত অসমীয়া সমাজত হিন্দুঃস্থানী সংগীতৰ প্ৰভাৱ বেছিকৈ পৰিছিল আৰু অসমীয়া চহৰীয়া সমাজত বৰগীত, বনগীত, বিহুগীত আদিৰ আদৰ কমকৈ হোৱা দেখা গৈছিল।
কিন্তু শোণিত কুঁৱৰীৰ গীত আৰু সুৰে অসমীয়া সংগীত জগতলৈ এক নতুন যুগ আনে আৰু শিক্ষিত সমাজত বিহুগীত, আই নাম, দেহ-বিচাৰৰ গীত, টোকাৰী গীত, বনগীত আদিৰ বহুল প্ৰচলন হ'বলৈ ধৰে।
১৯২৯ চনৰ তেজপুৰত বহা ছাত্ৰ সন্মিলনৰ অধিৱেশনত গাবলৈ জ্যোতিপ্ৰসাদে বিলাতৰ পৰা পঠিওৱা গীতৰ স্বৰলিপি মতে বিষ্ণু ৰাভা আৰু কমলাপ্ৰসাদ আগৰৱালাই সুৰ দিয়ে।
ৰাভাৰ মতে জ্যোতিপ্ৰসাদৰ গীতসমূহ তিনিটা যুগত বিভক্ত - শোণিত কুঁৱৰী যুগ, কাৰেঙৰ লিগিৰী যুগ আৰু লভিতা যুগ।
বিষ্ণু ৰাভাৰ সৈতে লগ লাগি জ্যোতিপ্ৰসাদে ভাৰতীয় সংগীতৰ হিন্দুঃস্থানী আৰু কৰ্ণাটকী পদ্ধতিৰ উপৰিও কামৰূপীয় সংগীত পদ্ধতি সম্পৰ্কে গৱেষণা কৰে।
তেজপুৰ সাহিত্য সন্মিলনৰ লগতে হোৱা সংগীত সন্মিলত জ্যোতিপ্ৰসাদ আৰু ৰাভা যুটীয়া সম্পাদক থাকে যদিও জ্যোতিপ্ৰসাদৰ অসুস্থতাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ৰাভাই সন্মিলনৰ কাম কাজ চলাই।
তেজপুৰৰ বাণ ৰঙ্গমঞ্চত কাৰেঙৰ লিগিৰী নাট মঞ্চস্থ হওঁতে তেওঁ মোৰে জীৱনৰে সখা কৃষ্ণ আৰু অ' সোঁৱৰণি গীত দুটিত সুৰ দিয়ে।
প্ৰথম অংকৰ প্ৰথম দৰ্শনতেই জিৰ জিৰ জিৰ জিৰ নিজৰি গীতটিয়ে মায়াব' আৰু ৰূপালীমৰ মাজত থকা প্ৰণয়ৰ আভাস দিছে।
আন আন গীতসমূহেও ৰূকমী ৰাজ্যৰ সৌন্দৰ্য আৰু পাহাৰীয়া পৰিৱেশত দুই প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ প্ৰেমৰ কথা বৰ্ণনা কৰে।
নাটৰ শেষত বৌদ্ধ ভিক্ষুৰ গীত হিচাপে থকা 'জয় আলোকময়' গীতটোৱে এজন নিষ্ঠুৰ, কঠুৱা ৰজাৰ পৰা এজন মসৃণ হৃদয়ৰ ব্যক্তিলৈ হোৱা মণিমুগ্ধৰ পৰিৱৰ্তনৰ কথা বুজাই।
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ হাততে অসমীয়া গীতি-সাহিত্যই পাশ্চাত্য আৰু শাস্ত্ৰীয় প্ৰভাৱৰ পৰা আঁতৰি আহি অসমৰ থলুৱা সুৰ-লয়ক আঁকোৱালি লয়।
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ গীতবোৰত ৰোমাণ্টিক চেতনা, সুন্দৰ চেতনা, বিজ্ঞান চেতনা, স্বদেশপ্ৰেম, গাওঁপ্ৰীতি, সমাজবীক্ষা আদি বিভিন্ন দিশ ফুটি উঠিছে।
এই গীতসমূহৰ কিছুসংখ্যক নাটক, গল্প, উপন্যাস, প্ৰবন্ধ তথা চিত্ৰনাট্যত অন্তৰ্ভুক্ত আৰু বাকীবোৰ স্বতন্ত্ৰ গীত।
শেৱালি চৰিত্ৰটিয়ে আৰম্ভণিতে গোৱা সোণৰ পালেঙতে অ' মনেতৰা গীতটোৱে এক নিষ্পাপ প্ৰেমৰ বতৰা কঢ়িয়াইছে যদিও পিছৰ ফালৰ বাৰিষাৰে ঘন ঘোৰ গীতটিয়ে অৰণ্যত নিৰ্বাসিতা শেৱালিৰ মনৰ বেথা প্ৰকাশ কৰিছে।
শেষৰ অংকৰ প্ৰথম দৰ্শনৰ শেৱালিয়ে অৰণ্যত অকলে বহি গোৱা গীতটিয়ে তাইৰ বিফল প্ৰেমৰ অনুভৱৰ বৰ্ণনা কৰাত সফল হৈছে।
জীৱন কালত তেওঁ ভালেসংখ্যক গীত সেই সময়ৰ কাকত-আলোচনীলৈ পঠিওৱা এই গীতসমূহ নাটক, গল্প, উপন্যাস, প্ৰবন্ধ, চিত্ৰনাট্য আদিত অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থকাৰ উপৰিও স্বতন্ত্ৰ লিখা হৈছে।
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ আমাৰ গাঁও নামৰ উপন্যাস আৰু তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত গল্প সমূহতো গীতৰ ব্যৱহাৰ দেখা যায়।
তেওঁৰ বগীতৰা, ৰূপহী, সন্ধ্যা আদি গল্পৰ গীতসমূহে গাভৰু কালৰ আকূলতা আৰু ৰোমণ্টিক ভাৱপ্ৰৱণতাৰ চিত্ৰ প্ৰকাশ কৰে।
আন আন প্ৰবন্ধবোৰত সন্নিৱিষ্ট গীতসমূহত খং, ক্ৰোধ আদি অশুভ শক্তিৰ পৰা মুক্ত হৈ কৰ্মৰ শুভ শক্তিলৈ ৰূপান্তৰ হোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে।
এই গীতটিত অসমৰ গাওঁ অঞ্চলৰ সৌন্দৰ্যৰ বৰ্ণনা দিয়াৰ লগতে জয়মতী, কনকলতা আদিৰ কথা উল্লেখ কৰি এক স্বদেশপ্ৰেমৰ ইতিহাসৰ বৰ্ণনা দিয়া হৈছে।
বিয়াল্লিছৰ বিপ্লৱ আৰু দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সমযত সংকটাপন্ন অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ চিত্ৰ গীতবোৰত প্ৰকাশিত হৈছে-
কাকতখনৰ সম্পাদক কীৰ্তিনাথ হাজৰিকাই ত্ৰৈলোক্য দত্তৰ চিত্ৰাংকণৰ দক্ষতাৰ বিষয়ে জানিবলৈ পাই তেখেতৰ হতুৱাই অসমৰ বান সমস্যাৰ ওপৰত এখন ব্যংগচিত্ৰ অংকন কৰায়।
ইয়াৰ পাছত তেখেতে সূৰ্য্য কুমাৰ ভূঞাৰ আমন্ত্ৰণত অসম চৰকাৰৰ 'চৰকাৰী বুৰঞ্জী আৰু পূৰাতত্ত্ব বিভাগ'ত যোগদান কৰে আৰু নষ্ট হ'বলৈ ধৰা পুৰণি পুথিৰ নৱ-লিখন কামত লাগে।
কাঁহুদীত এহাল বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে সদায়ে ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক ব্যৱস্থাটোক তীক্ষ্ণ ব্যংগোক্তিৰে সমালোচনা কৰি গৈছিল।
দৈনিক অসমৰ বাহিৰেও পুলক গগৈৰ দ্বাৰা সম্পাদিত 'কাৰ্টুন' আৰু ৰবীন বৰুৱাৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত 'অবিকল' আলোচনীত ত্ৰৈলোক্য দত্তৰ কাৰ্টুন প্ৰকাশ পাইছিল।
শব্দৰ মিতব্যয়িতা, কৌশলপূৰ্ণ আৰু বুদ্ধিদীপ্ত উপস্থাপন তেখেতৰ কাৰ্টুনৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য বুলি কোৱা হয়।
ভাৰতৰ প্ৰসিদ্ধ চিত্ৰশিল্পী আৰ কে লক্ষ্মণৰ চিত্ৰকৰ্মই ত্ৰৈলোক্য দত্তক প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
চিত্ৰকৰ্মৰ লগতে ত্ৰৈলোক্য দত্ত বৰ্ণাশুদ্ধি, বিজ্ঞাপন, অনুবাদ, থিয়েটাৰৰ ছেটিংছ, বেটুপাত অংকন-অলংকৰণ, নাট ৰচনা, আলোচনী সম্পাদনা, জ্যোতিষ চৰ্চা, সমাজ সেৱাৰ আদিৰ লগত জড়িত আছিল।
দৈনিক অসম বাতৰি-কাকতৰ কাঁহুদী শিৰোনামৰে তেখেতে অসমৰ প্ৰথমটো 'বক্স কাৰ্টুন' বা 'পকেট কাৰ্টুন' অংকন কৰিছিল।
কিন্তু নিজৰ খৰচতে ত্ৰৈলোক্য দত্তই অধ্যয়ন অব্যাহত ৰাখে আৰু ১৯৬৩ চনত অধ্যয়ন সম্পূৰ্ণ কৰি অসমলৈ উভতি আহে।
বজালী হাইস্কুল আৰু দৰং মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে ক্ৰমে প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা আৰু উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
জনসংযোগৰ চাকৰি বাদ দি দত্তই 'নতুন অসমীয়া'ৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত আৰু ৰাধিকামোহন ভাগৱতী সম্পাদিত আলোচনী ৰামধেনুত যোগ দিয়ে।
ইয়াৰ পাছত 'আছাম ট্ৰিবিউন' গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত প্ৰথমখন দৈনিক অসমীয়া বাতৰি কাকত দৈনিক অসমৰ লগত জড়িত হয়, আৰু কাকতখনৰ লগত তেখেতৰ দৈনিক কাৰ্টুন কাঁহুদী প্ৰকাশ পায়।
ৰামধেনুত কৰ্মৰত কালতে দত্তই বিষ্ণু ৰাভাৰ সন্মুখত তেখেতৰ এখন ৰেখাচিত্ৰ অংকন কৰি দিছিল, যিখনত বিষ্ণু ৰাভাই চহীও কৰিছিল।
সম্ভৱতঃ সেই ছবিখনৰ যোগেদিয়েই ৰাধিকামোহন ভাগৱতীৰ সহযোগত বিষ্ণু ৰাভাক কলাগুৰু হিচাপে প্ৰথম সন্মান জনোৱা হয়।
তাৰপাছত তেওঁ গুৱাহাটীলৈ আহে আৰু টাইপ ৰাইটিং, ষ্টেনোগ্ৰাফী, সংগীত আৰু শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
কাৰ্টুনৰ বাহিৰেও ত্ৰৈলোক্য দত্তই বিভিন্ন আলোচনী আৰু কিতাপৰ চিত্ৰাংকন, অলংকৰণ আৰু বেটুপাতৰ কাম কৰিছিল।
লণ্ডনৰ পৰা প্ৰকাশিত হোৱা টাইম ইউৰোপে মধ্য প্ৰাচ্য, আফ্ৰিকাৰ লগতে ২০০৩ চনৰ পৰা লেটিন আমেৰিকাকো সামৰি লয়।
দক্ষিণ প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় সংস্কৰণটোৱে অষ্ট্ৰেলিয়া, নিউজিলেণ্ড, আৰু প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় দ্বীপসমূহক সামৰি লয়।
ব্ৰিটন হেডেন আৰু হেনৰি লুচৰ দ্বাৰা পোনপ্ৰথমে টাইম আলোচনী নিউয়ৰ্ক মহানগৰৰ পৰা প্ৰকাশিত হৈছিল।
ব্ৰিটন আৰু হেনৰিয়ে ইয়াৰ আগতে "য়ালে ডেইলি নিউজ"ত যথাক্ৰমে অধ্যক্ষ আৰু পৰিচালন সম্পাদক হিচাপে কাম কৰিছিল।
তেওঁলোকে সংবাদবোৰ সংক্ষিপ্তভাৱে প্ৰকাশ কৰাটোত জোৰ দিছিল যাতে ব্যস্ত মানুহ এজনেও এঘণ্টাৰ ভিতৰতে আলোচনীখন পঢ়িব পাৰে।
শেহতীয়াকৈ টাইমে আৰম্ভ কৰা সংখ্যাবোৰে পাঠকৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে য'ত বাৰাক অ'বামা, ষ্টীভ জব্‌চৰ দৰে খ্যাতিমান ব্যক্তিয়ে স্থানলাভ কৰিছে।
১৯২৩ চনৰ৩ মাৰ্চত টাইমৰ সৰ্বপ্ৰথম সংখ্যাটোৰ বেটুপাতত স্থান লাভ কৰিছিল আমেৰিকাৰ সংসদৰ অধ্যক্ষ জোচেফ গাৰ্ণি কেননে।
১৯২৯ চনত টাইমৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাতা ব্ৰিটন হেডেনৰ মৃত্যু হয় আৰু হেনৰি লুচ "টাইম"ৰ সৰ্বেসৰ্বা হৈ পৰে।
২০১৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত টাইমে তেওঁলোকৰ আলোচনী বিভাগৰ বাবে প্ৰথমগৰাকী মহিলা মুখ্য সম্পাদকৰ নাম ঘোষণা কৰে।
১৯৮৯ চনত টাইম আলোচনী আৰু ৱাৰ্ণাৰ কমিউনিকেশ্বনচৰ একাকীকৰণ হয়, আৰু "টাইম" আলোচনী "টাইম ৱাৰ্ণাৰ"ৰ এটা অংশ হৈ পৰে।
তাৰ পৰিৱৰ্তে আলোচনীবোৰ শুকুৰবাৰে বজাৰৰ বাবে পঠিওৱা হয় আৰু শনিবাৰে গৈ গ্ৰাহকৰ হাতত পৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।
মনোবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনত কাহনেমেনে কিয় প্ৰৱেশ কৰিছিল, সেই বিষয়ে নাজি-অধিকৃত ফ্ৰান্সত হোৱা তেওঁৰ নিজস্ব অভিজ্ঞতাৰ কথা বৰ্ণাই এনেদৰে লিখিছে:
১৯৫৪ চনত জেৰুজালেমৰ হিব্ৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা কাহনেমেনে মনোবিজ্ঞানত মেজৰ আৰু গণিতত মাইনৰসহ বিজ্ঞান বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
আণ্ডাৰগ্ৰেজুৱেট ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত তেওঁ ইজৰাইলী প্ৰতিৰক্ষা বাহিনীৰ মনোবিজ্ঞান বিভাগত সেৱা আগবঢ়ায়।
বিষয়াৰ প্ৰশিক্ষণ বিদ্যালয়ৰ বাবে প্ৰাৰ্থীৰ মূল্যাঙ্কন কৰা, আৰু তেওঁলোকৰ বাবে পৰীক্ষা আৰু মান নিৰূপণ কৰা তেওঁৰ এটা দায়িত্ব আছিল।
১৯৫৮ চনত তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰলৈ গমন কৰে য'ত তেওঁ বাৰ্কলেস্থিত কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা মনোবিজ্ঞানত ডক্তৰেট ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
বিচাৰ আৰু সিদ্ধান্ত-গঠনৰ মনোবিজ্ঞানৰ লগতে আচৰণবিষয়ক অৰ্থনীতিৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেখেত জনাজাত।
'আচৰণবিষয়ক অৰ্থনীতি'ৰ বাবেই তেখেতে ২০০২ চনত ভাৰ্ণন এল. স্মিথৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে অৰ্থনীতিৰ ন'বেল বঁটা লাভ কৰিছিল।
তেখেতৰ গৱেষণামূলক আৱিষ্কাৰসমূহে আধুনিক অৰ্থনৈতিক সমাজত প্ৰভাৱশালী হৈ থকা মানৱীয় যুক্তিবাদক প্ৰত্যাহ্বান জনায়।
তেখেত প্ৰিন্সটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ "উডৰু উইলছন স্কুল"ৰ মনোবিজ্ঞান আৰু ৰাজহুৱা পৰিক্ৰমা বিভাগৰ এমিৰেটাছ অধ্যাপক।
তেখেতেৰ পত্নী বোধগত মনোবিজ্ঞানী আৰু ৰয়েল ছছাইটিৰ সভ্য এন ট্ৰেইছেমেনে ২০১৮ চনত মৃত্যুক সাবটি লয়।
২০১৫ চনত দ্য ইক'নমিষ্ট-এ ডেনিয়েল কাহনেমেনক পৃথিৱীৰ প্ৰভাৱশালী অৰ্থনীতিবিদসকলৰ তালিকাত সপ্তম স্থান প্ৰদান কৰে।
গ্ৰন্থখন ১১টা পাঠত ভাগ কৰি লেখকে প্ৰথম পাঠত এখন গাঁৱৰ মজলীয়া বিদ্যালয়ৰ ন-দহ বছৰীয়া এজন ষষ্ঠ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰৰ পৰাই আৰম্ভ কৰিছে য’ত তেওঁৰ স্কুলীয়া দিনত হোৱা অভিজ্ঞতা আলোচনা কৰিছে।
দ্বিতীয় পাঠটোত মজলীয়া বিদ্যালয়ৰ সাহিত্য বিষয়ৰ শিক্ষকজনে 'উচ্চাকাংক্ষা'ৰ অৰ্থ খুব সহজ-সৰল ভাষাৰে শিকায়।
তৃতীয় পাঠত ইংৰাজ ঔপন্যাসিক ছাৰ ৱাল্টাৰ স্কটৰ উদ্ধৃতিৰে নিৰক্ষৰ লোকসকলো যে অজ্ঞানী নহয় সেই কথা লিখিছে।
চতুৰ্থ পাঠত ছক্ৰেটিছে নিজৰ সন্তানক কেনেকুৱা হোৱাটো বিচাৰিছিল আৰু আব্ৰাহাম লিংকনে ডাঙৰ ল'ৰাজনক পাঠশালাত ভৰ্তি কৰোৱাৰ সময়ত শিক্ষকলৈ লিখা চিঠিখন সবিস্তাৰে বৰ্ণনা কৰিছে।
পঞ্চম পাঠত অশেষ ধৈৰ্যৰ সহায়েৰে জীৱনত কৃতকাৰ্যতা অৰ্জন কৰা কেইজনমান মানুহে যেনে— বোপদেৱ, ড টমাছ কুপাৰ, টমাছ কাৰ্লাইল, টমাছ আলভা এডিছন, গিমাৰ্ডিনি, অৰ্জুন, উইলিয়াম কেৰীৰ সঁচা কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছে।
ষষ্ঠ পাঠত এজন হতাশাগ্ৰস্ত ডেকাই লেখকৰ ওচৰত উপদেশ বিচাৰি আহোঁতে তেখেতে ফ্লেমষ্টডৰ কাহিনী কৈ কিদৰে উৎসাহিত কৰিলে তাকে লিপিবদ্ধ কৰিছে।
সপ্তম পাঠত লিও টলষ্টয়, জৰ্জ ৱাশ্বিংটন, আব্ৰাহম লিংকনৰ নিচিনা মহান মনীষীসকলে কেনেদৰে শিষ্টাচাৰ মানি চলিছিল আৰু শিষ্টাচাৰ নহ'লে মানুহে জীৱনত যে উন্নতি কৰিব নোৱাৰে সেই কথা কৈছে।
উচ্চাকাংক্ষা হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন।
এই উচ্চাকাংক্ষা প্ৰবন্ধ সংকলনখন ১৯৯৯ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত প্ৰথম প্ৰকাশ কৰে ষ্টুডেণ্টচ্ ষ্ট’ৰচ্‌ প্ৰকাশনে।
তেওঁৰ মনত স্বাধীনতাৰ বীজ ৰোপণ কৰাৰ বাবে তেওঁ নানকক বাবে এগৰাকী সুযোগ্য পত্নী বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
ইয়াৰ লগতে তেওঁ গুৰু নানক দেৱক ঈশ্বৰৰ প্ৰতি ভক্তি প্ৰদৰ্শনৰ বাবে সংগীতত ব্যৱহাৰৰ বাবে অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল বুলি জনা যায়।
নাৰায়ণদেৱৰ পদ্মা-পুৰাণত পদ্মা দেৱীৰ উৎপত্তি আৰু চন্দ্ৰ, বেউলা-লখীন্দাৰৰ কাহিনী লগত জড়িত বহুতাে প্ৰাসঙ্গিক বিষয় উপস্থাপন কৰা হৈছে।
নাৰায়ণদেৱৰ পদ্মা-পুৰাণ গ্ৰন্থখনৰ আন এটি বিশেষত্ব হ'ল- ইয়াৰ ভালেখিনি দিহা বৈষ্ণৱভাৱ সম্পৰ্কীয়।
সুকবিৰ নাৰায়ণদেৱৰ পদ্মপুৰাণ গ্ৰন্থত পদ্মাদেৱীৰ উৎপত্তি আৰু চন্দ্ৰধৰ আৰু বেউলা লখীন্দাৰৰ কাহিনীৰ লগত বহুতাে প্ৰাসঙ্গিত কথা পােৱা যায়।
সেইবােৰৰ ভিতৰত সৃষ্টিপাতন কদ্ৰুবিনতাৰ কন্দল, অৰুণজাটয়ুৰ জন্ম, সমুদ্ৰমন্থন, দক্ষযজ্ঞ, সতীৰ দেহত্যাগ, শিৱ-পাৰ্ৱতীৰ বিৱাহ, কাৰ্তিকৰ জন্ম, তাৰকাসুৰ বধ, পুষ্পধাৰী খণ্ড, বিষহৰিৰ বিৱাহ, আস্তিক জন্ম,ধনন্তৰি বধ, নেতাৰ জন্ম, বিষহৰি কণা হােৱাৰ কাৰণ, জালােমলােৰ কথা, চন্দ্ৰধৰৰ বৰ লাভ, শঙ্খ ওজাৰ কাহিনী পৰীক্ষিত বধ, ঊষা-অনিৰুদ্ধৰ প্ৰতি ইন্দ্ৰৰ অভিশাপ, পদ্ম আৰু যমৰ যুদ্ধ, হাচান-হুচেনৰ যুদ্ধ,ভীমসেন আৰু হনুমানৰ পদ্মক সহায়, চান্দো-লখীন্দাৰৰ যুদ্ধ, চান্দোৰ লঙ্কাত বণিজ আৰু দুৰ্দশা, বণিজ্য পথত নানা বিপৰ্যয়, নেতাৰ সহায়ত পদ্মৰ চন্দ্ৰধৰৰ ওপৰত নানা অত্যাচাৰ, মৃত স্বামীক ভূৰত লৈ যাওঁতে পথত বিবিধ অপায়-অমঙ্গল আদি বিষয়বোৰ অন্যতম।
নাৰায়ণদেৱৰ ‘পদ্মা-পুৰাণ’ গ্ৰন্থখনত পুৰণি অসমৰ সামাজিক আচাৰ ব্যৱহাৰ, বেহা বেপাৰ, বৈদেশিক বাণিজ্য, শিল্পকৰ্ম, সাজ-পােছাক, অলঙ্কাৰ, অসমৰ বনজ সম্পদ, কুসংস্কাৰ-অন্ধবিশ্বস, মঙ্গলামঙ্গল বিচাৰ, লােকবিশ্বাস—এই সকলােবােৰৰ আভাস আছে৷ সমসাময়িক সমাজৰ সকলাে দিশ, প্ৰাচীন ঐতিহ্য আৰু কথাৰ লগত তেওঁৰ সম্যক পৰিচয় থকাৰ প্ৰমাণ পদ্মা-পুৰাণ গ্ৰন্থখনে দিয়ে।
সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাৰ মতে- নাৰায়ণদেৱৰ কাব্যৰ জনপ্ৰিয়তা, জনশ্ৰুতি, পুথিৰ ভাষা, স্থান উল্লেখ, ৰীতি-নীতি আৰু আৱিষ্কৃত পুথিৰ সংখ্যালৈ দৃষ্টিৰাখি তেওঁক অসমৰ কবি বুলি নিসন্দেহে ক'ব পাৰি।
স্বৰ্গীয় ভাৰত চন্দ্ৰ দাসৰ মতে নাৰায়ণদেৱ শুৱালকুছিৰ বাসত্তৰায় ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু উক্ত পৰিয়ালত এতিয়াও ‘পদ্মা-পুৰাণ’ গ্ৰন্থখন সংৰক্ষিত হৈ আছে।
শংকৰদেৱৰ সমসাময়িক সময়ছোৱাত বা পঞ্চদশ শতিকাৰ শেষভাগৰপৰা ষোড়শ শতিকাৰ আদিভাগৰ ভিতৰত কেইবাজনাে পাঁচালী কবিৰ উদ্ভৱ হৈছিল।
তেওঁলােকৰ ৰচনাৰাজীত বৈষ্ণৱ ভাৱাদৰ্শৰ বিপৰীতে মনসা বা পদ্মদেৱীৰ মাহাত্ম্যৰ লগতে ৰামায়ণ, মহাভাৰত, পুৰাণ আদিৰ ভিযয়বস্তুহে প্ৰকাশ হৈছিল।
পিছে সাৱিত্ৰী অত্যধিক ভাৱোচ্ছাসত বশৱৰ্তী হোৱাত পৰিচালকে দৃশ্যগ্ৰহণৰ সময়ত কেইবাটাও ৰিটেক ল'বলগা হৈছিল আৰু এসময়ত তেওঁক সেই চৰিত্ৰৰ পৰা আঁতৰাই দিয়া হৈছিল।
অথচ কিছুসংখ্যক লোকে কিছুমান অসফল আৰু প্ৰতিশ্ৰুতিহীন ছবি প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা কৰিবলৈ সাৱিত্ৰীক উৎসাহিত কৰিছিল।
আৰ্থিক অচলাৱস্থাৰ সময়ত তেখেতক সহায় কৰা ব্যক্তিৰ ভিতৰত আছিল দাচাৰি নাৰায়ণা ৰাও, যাৰ অধিকাংশ ছবিতেই সাৱিত্ৰীয়ে অভিনয় কৰিছিল; আৰু যিয়ে সাৱিত্ৰীৰ বাবেই ১৯৭৮ চনত "দেৱদাসু মাল্লী পুটাড়ু" ছবিখন নিৰ্মাণ কৰিছিল।
এইখন বিবাহৰ ফলত খুৰায়েকৰ লগত তেখেতৰ স্থায়ী বিচ্ছেদ ঘটে, কিয়নো জেমেনি গনেশান ইতিমধ্যেই বিবাহিত আছিল।
এখন ফটোগ্ৰাফত সাৱিত্ৰীয়ে "সাৱিত্ৰী গণেশ" বুলি হস্তাক্ষৰ কৰাৰ পাছত জেমেনি আৰু সাৱিত্ৰীৰ বিবাহখনৰ বিষয়ে সমাজ অৱগত হ'ল।
জেমিনি গনেশানে সাৱিত্ৰীৰ সৈতে বৈবাহিক বান্ধোনত বান্ধ খোৱাৰ সময়ত স্বীকাৰ কৰে যে; পুষ্পাৱলীৰ ফালৰ পৰা তেওঁৰ দুটি সন্তান আছে।
সাৱিত্ৰীৰ জন্ম হৈছিল বৰ্তমানৰ অন্ধ্ৰ প্ৰদেশস্থিত গুণ্টুৰ জিলাত; ১৯৩৬ চনৰ ৬ ডিচেম্বৰ তাৰিখে।
তাৰপাছত মাতৃয়ে তেখেতক জ্যেষ্ঠ ভগ্নী মাৰুতিৰ সৈতে তেখেতৰ খুৰীয়েক আৰু খুৰায়েকৰ ঘৰলৈ লৈ যায়।
নৃত্যত সাৱিত্ৰীৰ ৰাপ দেখা পাই তেখেতৰ খুৰায়েক কুমাৰেড্ডী ভেংকটাৰামায়া চৌধুৰীয়ে তেখেতক নৃত্য বিদ্যালয়ত নাম লগাই দিয়ে।
সাৱিত্ৰীয়ে অভিনয় কৰা প্ৰথমখন উল্লেখযোগ্য ছবি আছিল ১৯৫২ চনত মুক্তিলাভ কৰা তেলেগু ছবি পেল্লী চেচ্ছি চুড়ো।
তেলেগু ভাষাৰ ছবি চিভাৰাকু মিগিলেড়ি ৰ বাবে ১৯৬০ চনত তেখেতে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পুৰস্কাৰ লাভ কৰে।
১৯৬৮ চনত তেখেতে তেলেগু ছবি চিন্নাৰি পাপালু পৰিচালনা আৰু প্ৰযোজনা কৰে, যাৰ বাবে তেখেতে ৰাজ্যিক স্তৰত শ্ৰেষ্ঠ কাহিনী-চিত্ৰৰ নন্দী বঁটা লাভ কৰে।
১৯৯৯ চনত অনুষ্ঠিত ৩০ সংখ্যক ভাৰতৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ছবি মহোৎসৱৰ "ছবিক্ষেত্ৰত নাৰী" শিতানত সাৱিত্ৰীক "তৰাৰ মাজত থকা চন্দ্ৰ" সন্মানেৰে বিভূষিত কৰা হয়।
২০১৮ চনত মুক্তিলাভ কৰা তেখেতৰ জীৱন-আধাৰিত ছবি "মহানতী"য়ে সেই বছৰতে মেলবৰ্ণৰ ভাৰতীয় ছবি মহোৎসৱত
সাৱিত্ৰী গনেশান আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় ছবিৰ অভিনেত্ৰী, এগৰাকী গায়িকা, নৃত্যশিল্পী, পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক।
সমাজতত্ত্ব হ'ল মানুহৰ সামাজিক আচৰণ, সমাজ, সামাজিক সমন্ধ, সামাজিক আন্তঃক্ৰিয়া আৰু সংস্কৃতিৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰা বিষয়।
ই হ'ল এক সমাজ বিজ্ঞান যি সামাজিক শৃংখলা আৰু সামাজিক পৰিবৰ্তনৰ বিষয়ে জ্ঞান অৰ্জন কৰিবৰ বাবে পৰীক্ষালব্ধ অনুসন্ধান আৰু সমালোচনাত্মক বিশ্লেষণৰ বিভিন্ন পদ্ধতি প্ৰয়োগ কৰে।
সমাজতত্ত্বৰ গৱেষকসকলে প্ৰায়োগিক অৰ্থাৎ সামাজিক আঁচনি প্ৰস্তুত আৰু সামাজিক কল্যাণৰ বাবে অধ্যয়ন কৰাৰ লগতে সামাজিক প্ৰক্ৰিয়াসমূহৰ বিষয়ে তাত্বিক অধ্যয়ন কৰে।
সমাজতত্ত্বৰ অধ্যয়নৰ বিষয়বস্তু সমাজৰ সূক্ষ্ম পৰ্যায়ৰ পৰা বৃহৎ পৰ্যায়লৈ অন্তৰ্ভুক্ত।
মানুহৰ সকলো কাৰ্যকলাপেই সামাজিক সংৰচনা আৰু ব্যক্তিৰ পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়াত সংঘটিত হয়।
সেয়ে সমাজতত্ত্বই ক্ৰমাগতভাৱে সমাজৰ অন্য বিষয় সমূহ যেনেঃ স্বাস্থ্য, চিকিৎসা ব্যৱস্থা, প্ৰতিৰক্ষা ব্যৱস্থা, ন্যায়ালয়, সংগীত, ইণ্টাৰনেট ইত্যাদি আৰু সংস্থাক ইয়াৰ অধ্যয়নৰ বিষয় কৰি লৈছে।
সমাজৰ ব্যক্তিসকল বিভিন্ন পদবীত অধিষ্ঠিত হৈ থাকে আৰু এই পদবীসমূহ সংগঠিত কৰি একোটা সংৰচনা গঠন কৰে সামাজিক নীতি-নিয়মে।
গতিকে ব্যক্তিৰ ক্ৰিয়া আৰু আন্তঃক্ৰিয়াৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ় লৈ উঠা সামাজিক ঘটনাৰ বিষয়ে অধ্যয়নেই হ'ল ব্যষ্টিবাদী অধ্যয়ন।
নিজদেশত যোৱাৰ পিছত মুজিবুৰে প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে বাংলাদেশৰ শাসন ভাৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু আগামী তিনি বছৰলৈকে সেই পদতে নিযুক্ত থাকে।
শেখ মুজিবুৰে ১৯৭৫ চনৰ ৭ জুন তাৰিখে সকলো ৰাজনৈতিক দল আৰু সংবাদ মাধ্যম নিষিদ্ধ কৰি জাতীয় ঐক্য চৰকাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
বাংলাদেশ কৃষক শ্ৰমিক আৱামী লীগ গঠনৰ মাধ্যমত তাৰ একদল শাসনৰ ঘোষণাৰ পিছত সুশীল সমাজ, বুদ্ধিজীৱী আৰু সকল ৰাজনৈতিক দল বিৰোধিতা কৰে।
জাতীয় ৰক্ষাবাহিনী আছিল ১৯৭২ চনত গঠিত এটা অত্যন্ত বিতৰ্কিত মিলিশিয়়া বাহিনী যি বাহিনী শেখ মুজিবুৰ ৰহমানৰ প্ৰতি অনুগত আছিল।
এইটো বেসামৰিক জনগণৰ পৰা অস্ত্ৰ পুনৰুদ্ধাৰ বাবে গঠিত হ'লেও প্ৰকৃততে মুজিবুৰ চৰকাৰক ক্ষমতাচ্যুত হওয়াৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ কাম কৰিছিল।
সিহঁতৰ এদল আছিল মেজৰ হুদাৰ অধীনত বেঙ্গল লেন্সাৰেৰ ফাৰ্স্ট আৰ্মড ডিভিশন আৰু ৫৩৫ পদাতিক ডিভিশনৰ সদস্য যিহতে মুজিবুৰৰ বাসভৱনত আক্ৰমণ কৰে।
বাংলাদেশৰ মুক্তিযুদ্ধৰ সময় আৰু ১৯৪৭ লৈকে ঢাকাত অবস্থানৰত আনন্দবাজাৰ পত্ৰিকাৰ সাংবাদিক সুখৰঞ্জন দাশগুপ্ত তাইৰ "মিডনাইট ম্যাসাকাৰ ইন ঢাকা" কিতাপখনত লিখে যে, মুজিব হত্যাকাণ্ডৰ প্ৰকৃত বৰ্ণনা সদায় ৰহস্যৰ আড়ালত থাকিব।
সি আৰু লিখে যে মুজিবুৰ বাসভৱনত ৰক্ষাত নিয়োজিত আৰ্মি প্লাটুন সেনাবাহিনীক প্ৰতিৰোধ কৰাৰ বাবে একো প্ৰচেষ্টা কৰা নাছিল।
জামিল ঘটনাস্থলত আহি তাত থকা সৈন্যবিলাকক সেনানিবাসত যাবলে নিৰ্দেশ দিয়াত সৈন্যদলে তাতে অজামিল আৰু মুজিবুৰক একেলগে গুলি কৰি হত্যা কৰে।
দুটা সৈনিক দল মুজিবুৰৰ ভাগিন আৰু আৱামী লীগৰ প্ৰভাৱশালী নেতা শেখ নজৰুল হকক তাঁৰ অন্তঃসত্বা স্ত্ৰীৰ লগত ১৩/১, ধানমন্ডি আৰু মুজিবুৰৰ ভগ্নিপতি আৰু চৰকাৰৰ এজন মন্ত্ৰী আব্দুল ৰব সেৰনিয়াবিতক তাৰ পৰিবাৰৰ ১৩ জন সদস্য লগত মিন্টু ৰোডত হত্যা কৰে।
আৱামী লগৰ চাৰিজন প্ৰতিষ্ঠাতা সদস্য, বাংলাদেশৰ প্ৰথম প্ৰধান মন্ত্ৰী তাজউদ্দীন আহমেদ, মনসুৰ আলি, সৈয়দ নজৰুল ইসলাম আৰু আহম কামৰুজ্জামানক আটক কৰা হয়।
বঙ্গবন্ধু শেখ মুজিবুৰ ৰহমান আৰু তাৰ পৰিবাৰবৰ্গৰ হত্যাকান্ডৰ লগত জড়িত ব্যক্তিসকলৰ আইনী ব্যৱস্থাৰ পৰা ৰেহাই দিবলৈ বাংলাদেশত ইনডেমনিটি অধ্যাদেশ আইন প্ৰনয়ন কৰা হৈছিল।
কাৰ্নেল সৈয়দ ফাৰুক ৰহমান, খন্দকাৰ আব্দুৰ ৰশীদ, শৰিফুল হক , মহিউদ্দিন আহমেদ, এ.কে.এম মহিউদ্দিন আহমেদ, বজলুল হুদা আৰু এস.এইচ.এম.বি নূৰ চৌধুৰী বাংলাদেশ সেনাবাহিনীৰ অভিজ্ঞতা সম্পন্ন মেজৰ আছিল।
বিদেশী গোয়েন্দাৰ পৰা ইঙ্গিত পাই সিহঁতে চৰকাৰ উৎখাত কৰি নিজৰ সামৰিক চৰকাৰৰ শাসন প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰে।
মুজিবুৰৰ মন্ত্ৰী পৰিষদৰ আৱামী লীগৰ এজন মন্ত্ৰী, খন্দকাৰ মোশতাক আহমেদ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পদ গ্ৰহনত সন্মত হয়।
কিন্তু মোশতাক আৰু চেন্ট্ৰেল ইনটেলিজেন্স এজেন্সি মুুজিবুৰ হত্যাকাণ্ডত জড়িত আছিল বুলি সাংবাদিক লৰেন্ছ লিফশুলজ দাবি কৰিছিল।
কথিত আছে, তৎকালীন সেনাপ্ৰধান কে. এম. শফিউল্লাহ, ডিৰেক্টৰেট জেনেৰেল অব ফোৰ্সেস ইনটেলিজেন্স আৰু এয়াাৰ ভাইস মাৰশাল আমিনুল ইছলাম খান মুজিব হত্যাৰ বিষয়ে আগতীয়াকৈ জানিছিল।
বাংলাদেশত ১৯৭২ চনত বৈজ্ঞানিক সমাজতন্ত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ বাবে আৱামী লীগৰ ছাত্ৰ সংগঠন, বাংলাদেশ ছাত্ৰ লীগৰ পৰা বিভক্ত হৈ তাৰে এটা অংশ লৈ জাতীয় সমাজতান্ত্ৰিক দল গঠন কৰ।
কৰ্নেল আবু তাহেৰ আৰু হাসানুল হক ইনুৰ নেতৃত্বত জাসদৰ সশস্ত্ৰশাখা, গণবাহিনী চৰকাৰৰ সমৰ্থক, আৱামী লীগৰ সদস্য আৰু পুলিচৰ হত্যাৰ মাধ্যমে অভ্যুত্থানত লিপ্ত হয়।
ইয়াৰ ফলত বাংলাদেশত আইন শৃংখলা বজায় ৰখাত অসুবিধাৰ সৃষ্টি হয় আৰু মুজিবুৰ হত্যাকাণ্ড সংগঠিত হোৱাৰ পথ প্ৰশস্ত হয়।
১৯৭৫ চনত ১৫ আগষ্ট পুৱাত বাংলাদেশ সেনাবাহিনীৰ এদল বিপথগামী সদস্য সামৰিক অভ্যুত্থান সংগঠিত কৰে আৰু শেখ মুজিবুৰ ৰহমানক তেওঁৰ ধানমণ্ডি-৩২ ৰ বাসভৱনত হত্যা কৰে।
হত্যাকাণ্ডত মুজিবুৰৰ স্ত্ৰী শেখ ফজিলাতুন্নেছা মুজিব, মুজিবুৰৰ সৰু ভাই শেখ নাসেৰ, দুইজন চাকৰ, শেখ জামাল, শেখ ৰাসেল আৰু মুজিবুৰৰ দুই পুত্ৰক হত্যা কৰা হয়।
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাই ইঞ্জিনিয়াৰিং পঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যদিও টকা-পইচাৰ অভাৱত গুৱাহাটীতে গণিত পঢ়াটোকেই থিৰাং কৰে।
সেই সময়ত অংকৰ শাখাত তিনিজন শিক্ষক আছিল, ভি ভি থাৱানি, জ্যোতিপ্ৰসাদ মেধি আৰু শিবেন্দ্ৰনাৰায়ণ বৰুৱা।
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাই নামভৰ্তি কৰা বৰ্ষতে নামভৰ্তিৰ অলপ আগত জ্যোতিপ্ৰসাদ মেধি মানচেষ্টাৰ বিশ্ববিদ্যালয়লৈ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে আৰু শিৱেন্দ্ৰনাৰায়ণ বৰুৱাই কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়লৈ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে ৰাওনা হৈছিল।
পিছলৈ সূৰ্য্যনাৰায়ণ আৰু কে ৰাজেন্দ্ৰ সিঙ নামৰ দুজ নতুন শিক্ষকে যোগদান কৰাত তিনিও মিলি স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীৰ বিষয়বস্তু শেষ কৰি দিয়ে।
১৯৫৪ চনৰ শেষৰ ফালে ডেকাহঁত পৰীক্ষাত বহে আৰু বাৰজনৰ মাত্ৰ চাৰিজনেহে পৰীক্ষা সম্পূৰ্ণকৈ দিয়ে।
এনেদৰে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণিতৰ স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাই প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰে ১৯৫৫ চনত।
মাতৃৰ নামত নিজে পঢ়ি অহা স্কুল বৰভাগ কালাগ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত মাহিন্দ্ৰীবালা আইকণবালা মেম'ৰিয়েল প্ৰাইজ ট্ৰাষ্ট ব'ৰ্ড গঠন কৰি দিয়ে।
দেউতাক দুৰ্লভ চন্দ্ৰ ডেকাৰ স্মৃতিৰ উদ্দেশ্যে অসম বিজ্ঞান সমিতিক তেওঁ দিয়া দানেৰে দুৰ্লভ চন্দ্ৰ ডেকা বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
তেখেতৰ ইচ্ছানুসৰি পৰিয়ালে তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত গুৱাহাটী অন্ধ বিদ্যালয়ত তেওঁৰ ভগ্নীৰ নামত এটা দান দিয়ে।
খুৰাক কল্যাণ ডেকাৰ নামত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত দিয়া এটা দানেৰে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতক মহলাৰ চূড়ান্ত পৰীক্ষাত গণিতৰ মেজৰত সৰ্ব্বোচ্চ গুণাংক লাভ কৰা পৰীক্ষাৰ্থীজনক বঁটা দিয়া হয়।
তেতিয়া তেখেতৰ উচ্চ শিক্ষা বি এছ চিতেই যতি পৰিব বুলি শংকা কৰি তেওঁ গণিতত অনাৰ্ছ লয় যাতে এম এছ চি পঢ়াৰ বাট মুকলি হৈ থাকে।
গণিতত অনাৰ্ছ লোৱা শিক্ষাৰ্থীৰ সংখ্যা কম বাবে পুথিভঁৰালৰ অংকৰ কিতাপ তেওঁ প্ৰায় অকলেই ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিছিল।
কটন কলেজৰ পৰাই গণিতৰ অনাৰ্ছত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰি ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাই ১৯৫২ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে।
আকৌ এম এছ চি পৰীক্ষাৰ ফলাফল ঘোষণাৰ আগেয়ে নলবাৰী কলেজৰ অধ্যক্ষ ত্ৰৈলোক্যনাথ গোস্বামীৰ আহ্বান ক্ৰমে কিছুদিন নলবাৰী কলেজত শিক্ষকতা কৰিছিল।
১৯৪১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাই কমাৰকুছিৰ উত্তম চন্দ্ৰ বৰুৱা এম ভি স্কুলৰ পৰা প্ৰথম বিভাগত এম ভি পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত ১৯৪৮ চনত বৰভাগ কালাগ হাইস্কুলৰ পৰা ষ্টাৰসহ প্ৰথম বিভাগত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত লাভ কৰা অভিলেখ সৃষ্টিকাৰী গুণাংকই ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাৰ গাণিতিক জ্ঞানৰ গভীৰতাৰ পৰিচয় দিয়ে।
তেখেতে নিজা খৰচত বিলাতলৈ গৈ ইম্পেৰিয়েল কলেজৰ পৰা এৰʼনেটিকেল ইঞ্জিনিয়াৰিঙত এম এছ চি পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
ইয়াৰ বাবে তেওঁ চাকৰিত সোমোৱাৰ পৰাই পইচা গোটাইছিল আৰু পৈত্ৰিক স্থাৱৰ সম্পত্তি চৰকাৰক বন্ধক দি শিক্ষালোণ লৈছিল।
বিলাতৰ পৰা আহিয়েই ডেকাই বাংগালোৰৰ ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অৱ চায়েন্সত যোগ দি ভাটনাগৰৰ লগতে পঢ়া-শুনা কৰিছিল।
গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গণিত বিভাগত থাকিবলগীয়া হেতুকে ডেকাই ভাটনাগৰৰ তত্ত্বাৱধানত গুৱাহাটীৰ পৰাই ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
অসমীয়া ভাষাত বিশ্বৰ গণিতৰ ইতিহাস সম্পৰ্কীয় প্ৰথমখন কিতাপ গণিতৰ কথাৰ লেখক হৈছে ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা।
১৯৬৮ চনত অসম বিজ্ঞান সমিতিৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত এই গ্ৰন্থখনত বিংশ শতিকাৰ আদি ভাগলৈকে গণিতশাস্ত্ৰৰ ক্ৰমোন্নতি সম্বন্ধে উল্লেখ আছে।
প্ৰকাশিত আটাইকেইখন পুথিৰ টোপোলা এটা লৈ ডেকাই এদিন কটন কলেজৰ অধ্যক্ষক কলেজত লগ ধৰি পুথিৰ টোপোলাটো আগবঢ়াইছিল।
ইয়াৰে এখন বৰুৱা এজেন্সীৰ স্বত্বাধিকাৰ বদন চন্দ্ৰ বৰুৱাই প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু বাকী কেইখন ডেকাই নিজৰ গাঁঠিৰ ধন ভাঙি প্ৰকাশ কৰিছিল।
কটন কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰীৰ পৰীক্ষাত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰা আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰা ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাই ওৰেটো জীৱন গণিত শিক্ষাক লৈয়ে ব্যস্ত আছিল।
নলবাৰী জিলাৰ কমাৰকুছি গাঁৱত এটা দুখীয়া পৰিয়ালত ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাৰ জন্ম হৈছিল ১৯৩১ চনৰ ১ মাৰ্চত।
সাধাৰণতে সামাজিকভাৱে স্বভাৱিক বুলি গণ্য কৰা লিংগ আৰু যৌনতাৰ সংজ্ঞাৰ বাহিৰৰ ব্যক্তিক বুজাবলৈ এই শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ইংৰাজী ভাষাৰ কুইয়াৰ শব্দই আক্ষৰিকভাৱে আচহুৱা বা অদ্ভুদ বুজায় যদিও বৰ্তমান সময়ত ইয়াক এলজিবিটি+ সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰেক্ষাপটত বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে সমকামী সম্পৰ্ক আৰু আকাংক্ষাক বুজাবলৈ পোনপ্ৰথমে কুইয়াৰ শব্দ ব্যৱহাৰলৈ আহিছিল।
১৯৮০ৰ দশকত কুইয়াৰ নেছন নামৰ যৌন আৰু লিংগীয় সংখ্যালঘু ব্যক্তিসকলৰ অধিকাৰৰ পক্ষে কাম কৰা সংস্থাই কুইয়াৰ শব্দৰে এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ সকলো শাখাক বুজাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
বৰ্তমান বিষমকামী আৰু চিছ-জেণ্ডাৰ অৰ্থাৎ প্ৰাকৃতিকভাৱে লক্ষ্য কৰা লিংগক নিজৰ লিংগ বুলি গণ্য কৰা ব্যক্তিসকলৰ বাদে আন সকলো লিংগীয় আৰু যৌন অভিমুখীতাৰ ব্যক্তিয়ে নিজকে কুইয়াৰ বুলি পৰিচয় দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।
আধুনিক কুইয়াৰ অভিব্যক্তিৰ মাধ্যম হিচাপে প্ৰকাশ হোৱা কলা, সংস্কৃতিক গোট আৰু ৰাজনৈতিক দলে এলজিবিটি আন্দোলনৰ লগত ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ পৰিল।
১৯৯০ৰ দশকত নৱ-কুইয়াৰ চিনেমা আন্দোলনৰ অংশ হিচাপে কুইয়াৰ বিষয়ক মূল বিষয় হিচাপে লৈ বোলছবি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
কেইখনমান উল্লেখযোগ্য কুইয়াৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ হৈছে অষ্ট্ৰেলিয়াৰ মেলবৰ্ণ কুইয়াৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ আৰু মাৰ্ডি কুইয়াৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, ভাৰতৰ মুম্বাই কুইয়াৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, জাপানৰ এছিয়ান কুইয়াৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ আৰু ছুইজাৰলেণ্ডৰ কুইয়াৰচিছ।
চীনা চলচ্চিত্ৰ নিৰ্দেশক চুই জিয়েনে ২০০৮ চনত নিৰ্মাণ কৰা কুইয়াৰ চাইনা নামৰ এক তথ্যচিত্ৰ চৰকাৰে বাৰণ কৰাৰ পিছতো ২০০৯ চনৰ বেইজিং কুইয়াৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
বহুমুখী কুইয়াৰ কলা-মহোৎসৱ যেনে― উত্তৰ আয়াৰলেণ্ডত অনুষ্ঠিত আউটবাৰ্ষ্ট কুইয়াৰ আৰ্ট ফেষ্টিভেল বেলফাষ্ট, কানাডাৰ কুইয়াৰ আৰ্ট ফেষ্টিভেল আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নেশ্যনেল কুইয়াৰ আৰ্ট ফেষ্টিভেল উল্লেখযোগ্য।
তদুপৰি বিভিন্ন দেশৰ দূৰদৰ্শনৰ বিভিন্ন কাৰ্যক্ৰমত কুইয়াৰ শব্দ ব্যৱহাৰ কৰি এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ বিষয়সমূহ উপস্থাপন কৰা হৈছে।