polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
উদাহৰণস্বৰূপে চাইপ্ৰাছ দেশৰ কুইয়াৰ চাইপ্ৰাছ এছ'চিয়েশ্যন আৰু যুক্তৰাজ্যৰ কুইয়াৰ ইউথ নেটৱৰ্ক উল্লেখযোগ্য।
ভাৰতত অনুষ্ঠিত প্ৰাইড পেৰেড বা গৌৰৱযাত্ৰাত কুইয়াৰ শব্দটো বহুলভাৱে ব্যৱহৃত হয়, যেনে― কুইয়াৰ আজাদি মুম্বাই, দিল্লী কুইয়াৰ প্ৰাইড পেৰেড ইত্যাদি।
অষ্ট্ৰেলিয়াত ৰাষ্ট্ৰীয় পৰামৰ্শ আৰু সহায়িকা সেৱা কিউ লাইফ আৰু কিউ আলোচনীৰ জৰিয়তে কুইয়াৰ সম্প্ৰদায়ক সামৰা হৈছে।
এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তিয়ে সততে সমাজৰ পৰা লিংগ বৈষম্য আৰু যৌন অভিমুখীতাৰ বাবে নিৰ্যাতনৰ বলি হৈ সচৰাচৰ তুলনামূলকভাৱে সুৰক্ষিত ঠাইলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে।
কিছুমান লিংগীয় আৰু যৌন সংখ্যালঘুসকলৰ বাবে কাম কৰা সংস্থা যেনে ইৰাণীয়ান ৰে'লৰ'ড ফৰ কুইয়াৰ ৰিফিউজীছ আৰু ৰেইনব' ৰে'লৰ'ডে তেওঁলোকৰ সংস্থাপনৰ হকে কাম কৰে।
এক বোমা বিস্ফোৰণত অজয়ে হাত আৰু ভৰিৰ কাৰ্যক্ষমতা হেৰুৱাই পেলোৱাৰ পিছত সি সন্মুখীন হ'বলগীয়া শাৰীৰিক আৰু মানসিক প্ৰতিবন্ধকতাসমূহক লৈ ছবিখনৰ কাহিনী আগবাঢ়িছে।
শাৰীৰিকভাৱে অক্ষম হ'লেও অজয়ৰ যৌন জীৱনৰ দাবীসমূহ তীব্ৰতৰ হৈ পৰাত অজয় মানসিক অন্তৰ্দন্দ্বত ভোগে।
চিকিৎসা, খোৱা-লোৱাৰ যোগান ধৰি থকা অজয়ৰ মাক দশমীয়ে অজয়ৰ স্পৃহা পূৰণৰ বাবে স্বামীৰ দ্বাৰা পৰিত্যাক্ত মহিলা এজনীক অজয়ৰ লগত শাৰীৰিক সম্বন্ধ কৰিবলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰে।
কংকন ডেকাৰ কাহিনী আৰু পৰিচালনাৰে এই ছবিখনে ২০০৮ চনৰ ৩০ অক্টোবৰত হোৱা বোমা বিষ্ফোৰণৰ ফলত এটা পৰিয়ালে সন্মুখীন হ'ব লগীয়া পৰিস্থিতিসমূহৰ কথা বৰ্ণনা কৰে।
চেন্সৰ বোৰ্ডৰ পৰা প্ৰাপ্তবয়স্কৰ 'এ' চাৰ্টিফিকেট পোৱা ছবিখনে সপ্তম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা সমাৰোহত শ্ৰেষ্ঠ নৱাগত নিৰ্দেশক আৰু শ্ৰেষ্ঠ মেকআপৰ বঁটা লাভ কৰে।
১২৩ মিনিট দৈৰ্ঘ্যৰ ছবিখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণ গুৱাহাটী, মঙলদৈ, কাজিৰঙা আৰু মাজুলীত সম্পূৰ্ণ কৰা হৈছে।
ছবিখনৰ নিৰ্মাণৰ পূৰ্বে পৰিচালকে নিউৰ'ছাৰ্জনৰ পৰা বোমা বিষ্ফোৰণৰ দৰে দুৰ্ঘটনাৰ সন্মুখীন হোৱা লোকৰ মানসিক স্থিতি সম্পৰ্কে অধ্যয়ন কৰে।
ছবিখনৰ সংগীত পৰিচালনা ভগৱ্ৎ প্ৰীতমৰ আৰু সংগীত ব্যৱস্থাপনা শব্দযন্ত্ৰী অমৃত প্ৰীতম দত্তৰ।
তিনিও গৰাকী দেৱীয়েই পেৰিছক অৱগত কৰাই প্ৰলোভিত কৰি দেৱৰাণী হেৰাই কয় যে- যদি তেওঁক সোণালী আপেলটো দিয়ে তেন্তে পেৰিছক তেওঁ সমগ্ৰ ইউৰোপ আৰু এছিয়া মহাদেশৰ সম্ৰাট কৰিব।
যুদ্ধৰ দেৱী মিনাৰ্ভাই কয় যে- ট্ৰজানসকলৰ দ্বাৰাই তেওঁ সমগ্ৰ গ্ৰীক বাহিনী পৰাস্ত কৰি তেওঁক গ্ৰীচৰ অধিপতি কৰিব।
ভেনাচে কয়- যে যদি সেই সোণালী আপেলটো তেওঁক দিয়ে তেন্তে এই বিশ্বজগতৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠা সুন্দৰী নাৰী গৰাকীক তেওঁক উপহাৰ দিব।
তিনিওৰে প্ৰলোভন প্ৰবল৷ ৰাজপুত্ৰ হ’লেও পেৰিছ আছিল দুৰ্বলচিতীয়া লোক লগতে অলপ কাপুৰুষো৷ তেওঁ যুদ্ধ-বিগ্ৰহৰ কথাত বৰ উৎসাহিত নাছিল।
যৌৱনকালত হেলেন এনে অতুলনীয়া সুন্দৰী হ’ল যে, তেওঁৰ ৰূপৰ খ্যাতি দেশে-বিদেশে ৰৈ-বৈ যাবলৈ ধৰিলে।
হেলেনৰ মাতৃ লেডাৰ মানুহ স্বামী ৰজা টিণ্ডাৰিউছৰ ৰাজপ্ৰাসাদত সমগ্ৰ গ্ৰীচৰ সৰু-বৰ সকলো ৰাজ্যৰ ৰজা ৰাজকুমাৰ এজনো বাদ নপৰাকৈ উপস্থিত হ’লহি ৰূপৱতী হেলেনৰ পাণিপ্ৰাৰ্থী হৈ।
জ্ঞানী টিণ্ডাৰিউছে অনুমান কৰিলে যে সেইসকলৰ মাজত এজনক যদি হেলেনৰ বাবে উপযুক্ত বুলি ভাবি নিৰ্বাচন কৰে তেন্তে বাকী সকলো লগলাগি তেওঁৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ আৰম্ভ কৰিব।
অৱশেষত টিগুৰিউছে প্ৰাৰ্থী হিচাপে নিৰ্বাচন কৰিলেগৈ থিব্‌ছৰ ৰজা আট্ৰিউছনন্দন এগেমেম্‌ননৰ ভায়েক মেনিছক।
এবাৰ ৰজা পেলিউছৰ ৰাজকীয় বিবাহ উৎসৱলৈ অলিম্পাছৰ সকলো দেৱ-দেৱীকে নিমন্ত্ৰণ কৰে৷ পেলিউছে অমিল-অসূয়া-অনৈক্য আৰু কন্দলৰ দেৱী হেতু আৰিছৰ ভনী এৰিছক নেমাতে।
ক্ষোভে-দুখে জৰ্জড়িত হৈ এৰিছেও তাৰ পোটক তুলিবলৈ মন কৰি এটা সোণৰ আপেলত “সকলোতকৈ সুন্দৰী গৰাকীৰ প্ৰতি” বুলি লিখি খোলা দুৱাৰেদি বিবাহৰ ঘৰৰ ভোজমেল হৈ থকা বিশাল কক্ষৰ মজিয়াইদি বগৰাই দিয়ে।
সকলো পাণিপ্ৰাৰ্থী ৰজা-ৰাজকুমাৰে আহোঁতেই শপত খাব লাগিব যে যিয়েই হেলেনক বিয়া কৰাব তেওঁক মিত্ৰ বুলি গণ্য কৰিব।
যদি হেলেনক কোনো দুৰাত্মাই অপহৰণ কৰিবলৈ যত্ন কৰে অথবা হেলেনক বিবাহ কৰোৱাৰ বাবে যদি তেওঁৰ ভৱিষ্যতৰ পতি বিপদগ্ৰস্ত হ’বলগীয়া হয় তেন্তে প্ৰত্যেকে অকুণ্ঠচিত্তে হেলেনক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আৰু তেওঁৰ স্বামীক সহায় কৰিবলৈ সকলোৱে সাজু হ’ব লাগিব।
সুন্দৰী গৰাকীৰ বিচাৰ-বিবেচনাৰ পিছত মূল দাবীদাৰ দেৱী কেইগৰাকী হয়- আফ্ৰোদাইতী, হেৰা আৰু পালাছ এথেনা।
তিনিও গৰাকী দেৱীৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ সুন্দৰী বিচাৰৰ বাবে বিশ্বজগতৰ নৰ-দেৱতা সকলোৰে অধিপতি জ্যুছৰ আগত তেওঁলোক যায় যদিও বিষয়টো নিষ্পত্তি নহয় বৰং তেওঁ তিনিও গৰাকীকে পেৰিছৰ ওচৰলৈহে যাবলৈ কয়।
চৌধুৰী পৰিয়ালৰ পাঁচজন সদস্য- পত্নী আৰু তিনিটা সন্তান- বাৰবছৰীয়া প্ৰদীপ,পাঁচবছৰীয়া নীনা আৰু দেৰবছৰীয়া পোনা।
ভৰিত নগা ঘাঁ হোৱা মঙ্গলা আৰু তাৰ কোঁচত দেৰ বছৰীয়া পোনা পিছ পৰি যায় আৰু চৌধুৰী পৰিয়ালৰ বাকীসকলক বিচাৰি নাপায়।
পদুমীৰ মুখৰ পৰা সকলোৱে জানিব পাৰিলে যে পোনা বা মাণিক যিখন ঘৰৰ কনিষ্ঠ সন্তান, সেইখন ঘৰতে সি চাকৰি খাটিছেহি!
উলূপীয়ে অৰ্জুনক বৰ দিয়ে যে পানীৰ তলৰ সকলো প্ৰাণী অৰ্জুনৰ বশ হ'ব আৰু পানীৰ তলত অৰ্জুন অজেয় হ'ব।
অৰ্জুন নিৰ্বাসনত থকাৰ সময়ত তেওঁ উলূপীক লগ পাই বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় আৰু ইৰাৱান নামৰ পুত্ৰৰ জন্ম দিয়ে।
অৰ্জুন আৰু চিত্ৰাংগদাৰ পুত্ৰ বব্ৰুবাহনক ডাঙৰ-দীঘল কৰোঁতেও উলূপীয়ে উল্লেখযোগ্য ভূমিকা লৈছিল।
ইয়াত উলূপীৰ কেইবাটাও নাম কোৱা হৈছে— ভুজগৌতমমাজি, ভুজগেন্দ্ৰকন্যাকা, ভূজগোত্মা কৌৰৱী, কৌৰব্যদুহিতা, কৌৰবৈকুলনন্দিনী, পন্নাগনন্দিনী, পন্নাগসূতা, পন্নাঘটমাজি,পন্নাগভেৰাকন্যা, পন্নাগ আৰু উৰাগাতমাজা।
মাইকেল মটে তেওঁৰ , , ত উলূপীক "আংশিক সৰীসৃপ" বুলিছে– তেওঁৰ কঁকালৰ তলৰ অংশ সাপ বা ঘঁৰিয়ালৰ লগত মিলে।
পাণ্ডৱসকলৰ উমৈহতীয়া পত্নী দ্ৰৌপদীৰ লগত সময় কটাবলৈ ভাতৃসকলৰ লগত থকা চুক্তি উলংঘা কৰা বাবে অৰ্জুন বাৰবছৰৰ নিৰ্বাসনলৈ যাব লগাত পৰিল।
ঘটনাক্ৰমে সঞ্জীৱে জানিব পাৰিলে যে দেউতাৰ কাৰখানা চৰকাৰী ধন আত্মসাৎ কৰি নিৰ্মাণ কৰা আৰু চন্দনা ৰাজীৱ চৌধুৰীৰে অবৈধ জীয়ৰী।
সঞ্জীৱৰ হাতত পুৰণি দুখন চিঠি, যি চিঠি প্ৰকাশ পালে চৌধুৰীৰ সামাজিক প্ৰতিষ্ঠা ধূলিসাৎ হৈ পৰিব।
গুৱাহাটীত চৌধুৰীয়ে লগ পালে পুৰণি বন্ধু ত্ৰিলোচন কাকতিক; যাৰ সৈতে লগলাগি তেওঁ এসময়ত চৰকাৰী ধন আত্মসাৎ কৰিছিল।
দুৰ্গাপ্ৰসাদ মজিন্দাৰ বৰুৱাই ১৮৯৩ চনত বিহু উপলক্ষে 'মহৰি'ক ৰাইজৰ আগত থিয় কৰাই আনন্দ লাভ কৰে আৰু সেই চনৰ অসমীয়া সাহিত্য সভাৰ বছৰেকীয়া উৎসৱত অভিনয় কৰা হয়।
অসমৰ বৈষ্ণৱ সংস্কৃতিৰ এগৰাকী পুৰোধা ব্যক্তি, মাজুলীৰ নতুন কমলাবাৰী সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ, বৈষ্ণৱ সাহিত্যিক নাৰায়ণ চন্দ্ৰ দেৱগোস্বামীৰ জন্ম হয় ১৯৪০ চনৰ আহিন মাহৰ ৭ তাৰিখ বুধবাৰে মাজুলীৰ চামগুৰি সত্ৰত।
পিতৃ ৰোসেশ্বৰ দেৱগোস্বামী আৰু মাতৃ বসুন্ধৰা দেৱীয়ে পুত্ৰস্নেহ ত্যাগ কৰি নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামীক প্ৰয়াত সত্ৰাধিকাৰ ঘনকান্ত দেৱ গোস্বামীৰ হাতত অৰ্পণ কৰিছিল।
১৯৫০ চনৰ ১৩ মে’ ৰ দিনা সত্ৰীয়া পৰম্পৰাৰে শৰন,ভজন গ্ৰহণ কৰি ভকত, নাম, গুৰু, দেৱ চাৰি বস্তু দীক্ষা লৈ কেৱল সত্ৰৰ কঠোৰ নীতি-নিয়মৰ লক্ষ্মণৰেখাৰ মাজত সোমাই পৰিছিল তেওঁ।
মাজুলী সত্ৰীয়া সংগীত মহাবিদ্যালয়, শংকৰী কলা কৃষ্টি বিকাশৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠানসমূহৰ দায়িত্বৰ উপৰিও অসম সংস্কৃত বোৰ্ডৰ সদস্য আৰু অসম সাংস্কৃতিক বিভাগৰ উপদেষ্টা হিচাপে গোস্বামীদেৱ মনোনীত হৈছিল।
১৯৯১-৯৬ চনৰ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰ নিৰ্মাণ সমিতিৰ সদস্য আছিল তেওঁ আৰু উত্তৰ পূব ক্ষেত্ৰত সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ -ৰ দুবছৰীয়া কাৰ্য্যকালৰ বাবে সদস্য মনোনীত হৈছিল।
তদুপৰি তেওঁ অসম গণনাট্য সংঘৰ উপ সভাপতি, ২০০০-২০০৪ চনৰ বাবে অসম সত্ৰ মহাসভাৰ সভাপতি, শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰ সমাজৰ ‘শংকৰদেৱ অধ্যয়ন আৰু সত্ৰীয়া সংস্কৃতি প্ৰতিষ্ঠান সমিতি’ ৰ সদস্য আছিল।
ইয়াৰোপৰি অসমৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানৰ মুখ্য পৃষ্ঠপোষক-উপদেষ্টা হিচাপে উপস্থিত থাকিবলগীয়া হৈছিল নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামী দেৱ।
অসম তথা ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰদেশ যেনে দিল্লী, উত্তৰ প্ৰদেশ, উৰিষ্যা, তামিলনাড়ু, কেৰালা, মধ্যপ্ৰদেশ, পঞ্জাব, মেঘালয় আদিত অংকীয়া নাট, সত্ৰীয়া নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰি অসমলৈ গৌৰৱ কঢ়িয়াই আনিছিল।
গুৱাহাটী, ডিব্ৰুগড়, উৰিষ্যাৰ আকাশবাণী কেন্দ্ৰত নাটক, নাম-প্ৰসঙ্গ বাণীবদ্ধকৰণত তেওঁ নিজকে নিমজ্জিত কৰিছিল।
১৯৭৫ চনত ভূতপূৰ্ব ৰাষ্ট্ৰপতি প্ৰয়াত ফখৰুদ্দিন আলি আহমেদদেৱৰ বদন্যতাত ইণ্ডোনেছিয়াৰ জাকাৰ্টাত উত্তৰ কমলাবাৰী সত্ৰৰ বৈষ্ণবৰ সহিতে ‘ৰামবিজয়’ অংকীয়া ভাওনা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
তেতিয়াৰ দিনত সত্ৰাধিকাৰ আসন অলংকৃত কৰিবলৈ যোৱা সকলক বাহিৰৰ বিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিবলৈ দিয়া নহৈছিল,গতিকে নীতি-নিয়ম ভংগ হোৱাৰ আশংকাত নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে সত্ৰৰ ভিতৰতে থাকি শিক্ষা লাভ কৰিবলগা হৈছিল।
গোস্বামীয়ে সত্ৰৰ চাৰিবেৰৰ মাজত সত্ৰীয়া নৃত্য- টোটয় চপয় ভটিমা বৰগীত- খোল বাদ্য, নামলগোৱা পাঠক আদিৰ সত্ৰীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
১৯৭২ চনৰ পুহ মাহত ৩০ বছৰ বয়সত সত্ৰাধিকাৰ নিৰ্মালি গ্ৰহণ কৰি নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামী দেৱে শিষ্য প্ৰষিশ্যৰ ইহকাল পৰকালৰ আধ্যাত্মিক শিক্ষা প্ৰদান কৰিছিল।
তেওঁ লগতে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয় আৰু শংকৰদেৱ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অতিথি অধ্যাপকৰ পদো অলংকৃত কৰিছিল।
নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে বহুকেইখন গ্ৰন্থৰ লগতে বহুতো মূল্যবান প্ৰবন্ধৰে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰিছে।
তেওঁ বহুকেইখন নাটক,কবিতাপুথি,অনুবাদ গ্ৰন্থ,সম্পাদনা গ্ৰন্থ আদিৰে সাহিত্যজগতখনত নিজৰ স্থিতি দৃঢ় কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
কীৰ্তনঘোষা আৰু নামঘোষা প্ৰাচীন লিপিত ১৯৯২ চন, ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পাঠ্যক্ৰমৰ অন্তৰ্ভুক্ত আধুনিক লিপিত
ভ্ৰাম্যমাণ নাট্য গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা আয়োজিত নাটকৰ উপৰি তেখেতে শৌভিক, প্ৰগতিশীল শিল্পী সংঘ, কামৰূপ নাট্যসংঘ আদি নাট্য গোষ্ঠীৰ নাট্যাভিনয়ৰ সাৰ্থক সমালোচনা কৰিছিল।
সাংবাদিক আৰু নিয়মীয়া কলম লিখোঁতা হিচাবেও বৰকটকীয়ে আঞ্চলিক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমলৈ বিশেষ অৰিহণা যোগাইছিল।
১৯৪৮ চনৰপৰা ৫৫ চনলৈকে তেখেত অসম চৰকাৰৰ প্ৰচাৰ বিভাগৰ ক্ৰমে সম্পাদক আৰু উপ-সঞ্চালক পদত নিয়োজিত আছিল আৰু পিছলৈ ভাৰত চৰকাৰৰ প্ৰেছ ইনফৰমেচন ব্যুৰোৰ তথ্য অধিকাৰী হিচাবে কৰ্মৰত আছিল।
বৰকটকী কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ তথ্য আৰু অঁনাতাৰ বিভাগৰ উৰ্দ্ধতন বিষয়া হিচাবে কৰ্মৰত আছিল আৰু ১৯৬৫ চনৰপৰা ১৯৭০ চনলৈ তেখেতে প্ৰেছ ইনফৰমেশ্যন ব্যুৰো আৰু আকাশবাণীৰ বাৰ্তাবাহক ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
চৰকাৰী চাকৰিৰপৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰি মুনীন বৰকটকীয়ে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সাংবাদিকতা বিভাগত অধ্যাপনা কৰিছিল।
বি এ পৰীক্ষাত ডিষ্টিংচনসহ প্ৰথম বিভাগত উৰ্ত্তীন হৈ তেখেতে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা স্বৰ্ণপদক অৰ্জন কৰিছিল।
নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্যই মুনীন বৰকটকী প্ৰসংগত কৈছে যে বৰকটকীৰ জ্ঞান অৰ্জনৰ হেঁপাহ যিমান আছিল তাতকৈ লেখা-মেলাৰ প্ৰতি স্পৃহা আছিল কম, যি হাৰত তেখেতে লিখিছিল তাতকৈ অধিক লিখাহ'লে এই লেখাসমূহেৰে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল অধিক সমৃদ্ধ হ'লহেঁতেন।
তেখেতেৰ মৃত্যুৰ পিছত পত্নী ৰেণুকা দেৱী বৰকটকীয়ে মুনীন বৰকটকী স্মাৰক ন্যাস গঠন কৰি তেখেতেৰ অন্যান্য কিতাপ আৰু লেখা-মেলাবোৰ ছপা কৰিছিল।
মুনীন বৰকটকীৰ দেউতাক আছিল ৰায়চাহাব দুৰ্গাধৰ বৰকটকী আৰু আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন আছিল তেখেতৰ আজোককাক।
প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা পাছ কৰি তেখেতে সেইসময়ত যোৰহাটত নতুনকৈ প্ৰতিষ্ঠা হোৱা জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত নাম ভৰ্ত্তি কৰে আৰু এই মহাবিদ্যালয়ৰপৰাই সু-খ্যাতিৰে ইণ্টাৰমেডিয়েট পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হয়।
ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ত তেখেতে এম এ পাঠ্যক্ৰমত নাম অন্তৰ্ভুক্তি কৰে যদিও এম এ পাঠ্যক্ৰম অসম্পূৰ্ণকৈ এৰে।
সাহিত্যক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ১৯৮৩ চনত তেখেতক অসম প্ৰকাশন পৰিষদ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়নৰত অৱস্থাতো ভট্টাচাৰ্য আই টি পি এ আৰু অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ কাৰণে নাটক কৰাত ব্যস্ত আছিল।
লীডচত এম বি এ পঢ়িবলৈ গৈ গণিত বিষয়ত থকা দুৰ্ব্বলতাৰ বাবে ছীট নাপাই কুলদা কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যই দেউতাকৰ উপদেশ অনুসৰি থিয়েটাৰত পেচাদাৰী শিক্ষা লোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
১৯৬০ চনত লণ্ডনৰ 'নিউ এৰা একাডেমি অব্‌ ড্ৰামা এণ্ড মিউজিক'ৰপৰা অভিনয় আৰু মঞ্চকলা বিষয়ত ছবছৰীয়া ডিপ্ল'মা কৰি উঠি প্ৰডাকচন ডিজাইনত ব্ৰিটিছ ড্ৰামা লীগৰপৰা তিনি সপ্তাহৰ প্ৰশিক্ষণ সমাপ্ত কৰে।
দেশলৈ উভতি গৈ কাম কৰাত অসফল হৈ টেলিভিচন বিষয়ত পাঠ্যক্ৰম পঢ়াৰ মন মেলে আৰু সেইসূত্ৰে তেখেত ১৯৬০ চনত জাৰ্মানীৰ হামবুৰ্গলৈ যায় আৰু তাত ৰপৰা টেলিভিছন ডিৰেকচন আৰু ভিছন মিক্সিং বিষয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
যথেষ্ট অভিজ্ঞতাসম্পন্ন হৈ ১৯৬১ চনত ভট্টাচাৰ্য ভাৰতলৈ ঘূৰি আহে আৰু দিল্লীত এটা ইংৰাজ নাট্য গোষ্ঠীৰ লগত কাম কৰে।
লণ্ডনত লগ পোৱা এজন বন্ধুৱে ভট্টাচাৰ্যক আকাশবাণীৰ সহকাৰী কেন্দ্ৰ সঞ্চালকৰ সৈতে চিনাকি কৰি দিয়ে আৰু তাত তেখেতে আমেৰিকাৰপৰা সম্প্ৰচাৰ হোৱা অনুষ্ঠানৰ বাঙালী ৰেকৰ্ডিং কৰাৰ কাম পায়।
তেখেতে গুৱাহাটী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰ যোগে প্ৰচাৰিত ৰেডিঅ' নাট 'পৰশুৰাম'ত অভিনয়ৰ যোগেদি জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল।
লণ্ডনত মঞ্চকলা, ফিল্ম আৰু টেলিভিচন বিষয়ত পেচাদাৰী প্ৰশিক্ষণ লোৱা শিল্পীসকলৰ ভিতৰত তেখেত অন্যতম।
তেখেতে ১৯৬০ চনৰ মাজভাগত অসম জাতীয় নাট্যশালা প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু অসমৰ থিয়েটাৰী মঞ্চৰ তেখেত এগৰাকী জেষ্ঠ অভিনেতা।
ভট্টাচাৰ্য ড॰ ভূপেন হাজৰিকা আঞ্চলিক চৰকাৰী চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিছন প্ৰতিষ্ঠান -ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সঞ্চালক।
ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ প্ৰতিযোগিতা আৰু ইণ্ডিয়ান পেনোৰামাৰ বাবে তেখেত দুবাৰকৈ জুৰীৰ সদস্য নিৰ্বাচিত হৈছিল।
কাকত আলোচনীত চিনেমা, ক্ৰীড়া বিষয়ক বিভিন্ন প্ৰবন্ধ লিখাৰ উপৰিও তেখেতে কেইবাখনো গ্ৰন্থ অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছে।
তাৰে ভিতৰত তেখেতৰ দ্বাৰা পৰিচালিত, ঈশান বৰুৱা, সান্ত্বনা বৰদলৈ, মিণ্টু বৰুৱা, নিকুমণি বৰুৱা অভিনীত ধাৰাবাহিক "তেজাল ঘোঁৰা" উল্লেখযোগ্য।
পাণবজাৰ যশোৱন্ত ৰ'ড নিবাসী অধিবক্তা কালিপ্ৰসন্ন ভট্টাচাৰ্যৰ ঔৰষত ১৯৩৩ চনৰ ১৮ আগষ্ট তাৰিখে কুলদা কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ জন্ম হয়।
১৯৬২ চনত কুলদাকুমাৰ ভট্টাচাৰ্য অসমলৈ ঘূৰি আহে আৰু অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ কাৰ্যবাহী প্ৰযোজক হিচাপে দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰে।
আকাশবাণীৰ কাৰ্যবাহী প্ৰযোজক ৰূপে তেখেতে শ্ব্যেক্সপীয়েৰৰ হেমলেটকে ধৰি কেইবাখনো প্ৰখ্যাত নাটকৰ অনাতাঁৰ প্ৰচাৰৰ বাবে উদ্যোগ গ্ৰহণ কৰে।
তাৰ পিছদিনা অৰ্থাৎ, ৩ ডিচেম্বৰৰ দিনা আগাথাৰ গাড়ীখন 'চ্ছাৰে'ৰ নিউলেণ্ডছ্ কৰ্ণাৰ নামৰ ঠাই এডোখৰত থকা ছাইলেণ্ট পুল হ্ৰদ এটাৰ কাষত পৰিত্যক্ত অৱস্থাত পোৱা যায়।
এদিন খবৰ ওলাল, হেৰোগেট নামৰ ঠাইত থকা হেৰোগেট স্পা হোটেলত থেৰেছা নিল নামৰ মহিলা এগৰাকীক দেখা পোৱা গৈছে আৰু তেঁৱেই আগাথা বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে।
জীৱনৰ এঘাৰদিনীয়া অন্তৰ্ধানৰ কথা আগাথাই কোনোদিনেই তেওঁৰ পৰিয়ালৰ মানুহৰ আগত, বন্ধুমহলৰ আগত প্ৰকাশ কৰা নাছিল।
১৯৩০ চনত প্ৰকাশিত উপন্যাস 'দা মাৰ্ডাৰ এট্ দা ভাইকাৰেজ'ত মিছ মাৰ্পলে পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
১৯৩০ চনৰ ১১ ছেপ্টেম্বৰত আগাথাই তেওঁতকৈ তেৰ বছৰ সৰুপ্ৰত্নতত্ত্ববিদ মেক্স মেলোৱিনৰ লগত পুনৰ বিবাহত বহে।
প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত ,অইন বিভিন্ন ঠাইৰ দৰে টৰ্কুৱেইতো কিছুমান বেলজিয়ান শৰণাৰ্থীক দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল।
বাস্তৱ জীৱনৰ সেই শৰণাৰ্থীসকলৰ পৰাই আগাথা ক্ৰিষ্টিয়ে এজন কাল্পনিক আৰক্ষী বিষয়া সৃষ্টি কৰিবলৈ প্ৰেৰণা লাভ কৰিলে।
পিছে আগাথাই প্ৰথমখন ডিটেকটিভ উপন্যাস লিখোঁতে যিমান সময় লাগিল, তাতকৈ বেছি সময় কিতাপখন প্ৰকাশ কৰিব খোজা প্ৰকাশক বিচাৰোতে লাগিল।
আৰ্থিক দুৰ্যোগৰ পৰিণতিত দেউতাকৰ স্বাস্থ্য ক্ৰমাৎ শোচনীয় হৈ আহিছিল আৰু এদিন হৃদযন্ত্ৰৰ ক্ৰিয়া বন্ধ হৈ তেওঁ মৃত্যু মুখত পৰে।
আগাথা ক্ৰিষ্টিৰ দ্বাৰা লিখিত এণ্ড ডেন ডেয়াৰ ওৱেৰ নান শীৰ্ষক উপন্যাসখন হৈছে তেওঁৰ সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা উপন্যাস।
আন ল'ৰা-ছোৱালীৰ লগত স্কুললৈ পঠিওৱাৰ পৰিৱৰ্তে আগাথাই ঘৰতে প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।
গিনিজ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছে আগাথা ক্ৰিষ্টিক সৰ্বকালৰ সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা ঔপন্যাসিকা হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰিছে।
পৃথিৱীত বহুলভাৱে প্ৰকাশিত হোৱা গ্ৰন্থৰ তালিকাখনত শ্বেইকছপীয়েৰ আৰু বাইবেলৰ পিছতেই আছে আগাথা ক্ৰিষ্টিৰে নাম।
তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তাৰ মূল কাৰণ হৈছে তেওঁৰ দ্বাৰা লিখিত ৬৬খন উপন্যাস, ১৪খন চুটিগল্প সংকলন আৰু হাৰকিউল পয়ৰো, মিছ মাৰ্পল নামৰ কাল্পনিক ডিটেকটিভ চৰিত্ৰ দুটাৰ সৃষ্টি।
আগাথা ক্ৰিষ্টিয়ে ৰহস্যধৰ্মী,ৰোমাণ্টিক,থ্ৰিলাৰধৰ্মীকে ধৰি বহুতো উপন্যাস, গল্পাদি ৰচনা কৰিছিল।
আনহাতে ডিটেকটিভ নাৰী চৰিত্ৰ জেন মাৰ্পলক লৈ আগাথাই মুঠ ১২খন উপন্যাস আৰু ২০টা চুটি গল্প ৰচনা কৰিছিল।
সিৰাত ড্ৰাগ্‌‌ছ লোৱা লোকৰ ক্ষতি কমাই আৰু দান কৰা তেজৰ পৰীক্ষাৰে ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰি।
আগতে ব্যৱহাৰ কৰা বা ঔষধৰ চিকিৎসাৰে আৰোগ্যৰ হাৰ ৫০%তকৈও কম হোৱাৰ লগতে পাৰ্শ্বক্ৰিয়া বেছি আছিল।
হেপাটাইটিছ চি যকৃতৰ প্ৰতিষ্ঠাপনৰ এক মূল কাৰণ, কিন্তু প্ৰতিষ্ঠাপনৰ পাছতো ভাইৰাছে আকৌ আক্ৰমণ কৰিব পাৰে।
সংক্ৰমণ হোৱা ৭৫%ৰ পৰা ৮৫% লোকৰ যকৃতত ভাইৰাছবিধ থাকি যায়] দীৰ্ঘম্যাদী ৰোগৰো আৰম্ভণিতে কোনো লক্ষণ নাথাকে।
কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত চিৰ'চিছ থকা একাংশ ৰোগীৰ যকৃত অকামিলা হয়, যকৃতৰ কৰ্কট ৰোগ হয় বা খাদ্যনলী আৰু পাকস্থলীৰ ৰক্তক্ষৰণ হোৱা ৰোগ জটিলতা হয়।
বেজীৰে ড্ৰাগ্‌‌ছ লোৱা, বীজাণুমুক্ত নোহোৱা চিকিৎসাৰ যন্ত্ৰ-পাতি, চিকিৎসা প্ৰদানত বেজীৰ খোঁচ খোৱা আৰু ৰক্ত সঞ্চাৰণ ইয়াৰ প্ৰধান কাৰণ।
১০ শতিকাৰ ৰত্নপালৰ তামৰ ফলিৰ পৰা হাবুং প্ৰাচীন কালৰ পৰাই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অঞ্চল বা প্ৰদেশ আছিল বুলি উমান পোৱা যায়, য'ত কামৰূপৰ ৰজাসকলে ব্ৰাহ্মণৰ সংস্থাপন কৰিছিল।
ৰত্নধ্বজপালে দদায়েক স্বেতগিৰিৰ ৰজা ভদ্ৰশেনৰ পৰা ধেমাজি অঞ্চল দখল কৰি হাবুঙৰ দক্ষিণৰ ৰতনপুৰত ৰাজধানী স্থাপন কৰে।
একে সময়চোৱাতে পাটকাই পৰ্বতৰ পুৰ্বৰ পৰা অহা টাই-আহোমসকলে অভয়পুৰত বানপানী হোৱাৰ ফলত হাবুঙত অস্থায়ী ৰাজধানী পাতে।
কিন্তু ৪ বছৰ থাকি পুনৰ বানপানী হোৱাৰ ফলত শিৱসাগৰৰ লিগিৰী গাঁৱলৈ উভতি যায় য'ত বৰাহী চুতীয়াসকলক লগ পায়।
উল্লেখযোগ্য যে চুকাফাই বানপানী হোৱাৰ বাবে এৰি যোৱা তিপাম , নামৰূপ বা লিগিৰী গাঁৱ লেখীয়া ঠাইৰ দৰে অভয়াপুৰ আৰু হাবুং অঞ্চলত কোনো লোকক ৰাখি যোৱা নাছিল।
মৃত্যু দণ্ডৰ পৰা প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিবলৈ আহোম ৰজা থিয়াও খামতিৰ ৰাণীয়ে দিহিং পাৰ হৈ আহি চুতীয়া ৰাজ্যৰ হাবুঙত আশ্ৰয় লৈছিল।
নাওবৈচা ফুকনৰ বুৰঞ্জীৰ মতে হাবুঙত ব্ৰাহ্মণ এজনে তেখেতক প্ৰশ্ন কৰোঁতে তেখেতে নিজকে অসম ‌‌‌‌‌ ৰাজ্যৰ ৰাণী বুলি চিনাকি দিছিল।
ইয়াৰ পাছত হাবুঙৰ উল্লেখ ১৪২৮ চনত চুতীয়া ৰজা‌ ধৰ্মনাৰায়ণৰ পুত্ৰ দুৰ্লভনাৰায়ণৰ শদিয়াত উদ্ধাৰ হোৱা তামৰ ফলিত পোৱা যায়।
এই ফলিৰ মতে চুতীয়া সেনাপতি শ্ৰী বৃহৎ পাত্ৰ হাবুঙৰ অধিকাৰী আছিল আৰু স্বধয়াধিপতি শ্ৰী শ্ৰী ধৰ্মনায়াৰণৰ আদেশত তেওঁ পুৰন্দৰ বিপ্ৰ‌ নামৰ এজন ব্ৰাহ্মণক ৪০০ পুটি মাটি দান কৰিছিল।
হাবুং পৌৰাণিক কামৰূপৰ এটা বৃহৎ অঞ্চল আৰু আহোম ৰাজ্যৰ দ্বিতীয় ৰাজধানী আছিল ৷ টাই-আহোম ভাষাত লিখা সাচিপটিয়া দীন-বুৰঞ্জী, ম' চাংবুন বুৰঞ্জী, অসম চৰকাৰ আৰু একাংশ ইতিহাসবিদৰ মতে ই আহোম ৰাজ্যৰ দ্বিতীয় ৰাজধানী আছিল।
অন্য একাংশ গ্ৰন্থ আৰু আলোচনাত হাবুঙৰ কথা উল্লেখ হোৱা নাই৷ বৰ্তমান হাবুঙ লখিমপুৰ জিলা আৰু ধেমাজি জিলাত অন্তৰ্ভুক্ত আৰু প্ৰত্নতাত্বিক স্থান যেনে হাবুং মৈদাম, ঘুগুহা দৌল আদি ধেমাজি জিলাৰ অংশ।
শিলালিপিৰ তথ্য অনুসৰি, হাবুং আছিল এখন প্ৰদেশ য'ত ব্ৰাহ্মণসকলক দশম শতিকাত কামৰূপৰ পাল ৰাজবংশৰ ৰত্নপালে স্থাপন কৰিছিল।
কামৰূপৰ পতনৰ পাছত হাবুং চুতীয়া ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত হয় আৰু এই অঞ্চলত বৃহৎপাত্ৰ নামৰ এজনক শাসন কৰিবলৈ ৰখা হয়।
টাই-আহোম ভাষাত লিখা সাচিপটিয়া দীন-বুৰঞ্জী অনুসৰি চাওলুং চ্যুকাফা আৰু তেঁওৰ লগত অহা ৯০৩০ জন লোকে হাবুঙত তিনি চন্দ্ৰ বৰ্ষ ক্ৰমে লাকনি দাপকেও, লাকনি ৰাইছেও আৰু লাকনি মুঙপ্লাও গড় বান্ধি ৰাজধানী পাতে কিন্তু বানপানী হোৱাৰ ফলত পুনৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰলৈ ঘূৰি যায়।
চুতীয়া ৰাজ্য জয় কৰাৰ পাছত লাকনি খুতছান চাওফা চুহুংমুংএ ক্লাংচেঙ নামৰ বিষয়া এজনক হাবুংত ৰাজত্ব কৰিবলৈ ৰাখে।
১৫১২ চনত আহোম ৰজা চুহুংমুঙে হাবুঙৰ চুতীয়া সেনাপতি বৃহৎপাত্ৰৰ পৰা হাবুং অঞ্চলৰ পানবাৰী দখল কৰে।
ঢকোৱাখনাৰ কোঁৱৰগাঁৱত উদ্ধাৰ হোৱা এই ফলিৰ মতে ১৫২২ চনত শদিয়াৰ অধিপতি বিষ্ণু বংশৰ শ্ৰী ধীৰনাৰায়ণে প্ৰচণ্ড দুৰ্দণ্ড বাহুৰে সকলোকে পৰাজিত কৰি ৰাজ্যশ্ৰী লাভ কৰিছিল।
ইতিহাসবিধ চিড্নি এণ্ডেলৰ "ডা কচাৰী" নামৰ কিতাপখনত উল্লেখ কৰা মতে বুৰঞ্জীত মৰাণসকলক হাবুঙীয়া বুলি উল্লেখ কৰা হৈছিল যাৰ অৰ্থ আছিল "ভূমিৰ থলগিৰি"।
উল্লেখযোগ্য যে আহোমসকলৰ প্ৰব্ৰজনৰ আগৰে পৰা হাবুং নামৰ প্ৰদেশত ব্ৰাহ্মণ আৰু চুতীয়াসকলৰ বসতি আছিল।
চতুৰ্থ শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতে সাপ্তাহিক কাকত ‘সাদিনীয়া অসমীয়া'ত প্ৰকাশিত হৈছিল তেওঁৰ প্ৰথমটো পদ্য ‘মিনতি'।
গৌৰীকান্ত তালুকদাৰ সম্পাদিত শিশু আলোচনী 'দীপক'ত আৰু 'অসম বাণী'ৰ মইনা পাৰিজাত চৰাৰ পাছত প্ৰায় সকলো আলোচনীতে তেওঁ শিশু সাহিত্যৰ নিয়মীয়া লেখক হৈ অসমীয়া শিশু সাহিত্যৰ জগতলৈ অৱদান আগবঢ়ায়।
অদ্যাপি শিশু সাহিত্য জগতলৈ মূল্যৱন বৰঙনিৰ আগবঢ়াই থকা অধিকাৰীৰ সৰহসংখ্যক ৰচনাই বিভিন্ন কাকত-আলোচনীৰ পাতত সিঁচৰতি হৈ আছে।
তদুপৰি তেওঁ 'মাখন মামাৰ সাধু' শীৰ্ষক সাধু কথাৰ পুথি আৰু 'মনোৰম খবৰৰ পেৰা' শীৰ্ষক শিশু উপযোগী প্ৰবন্ধ সংকলন ৰচনা কৰিছে।
১৯৫৭ চনত ছয়গাঁও হাইস্কুলৰ পৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ তেওঁ কটন কলেজত কলেজীয়া জীৱনৰ পাতনি মেলে।
আই এছ চি পাছ কৰি ১৯৬২ চনত বি. বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁ অৰ্থনীতিত অনাৰ্চসহ বি. এ. পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ সহকাৰী সাধাৰণ সম্পাদক , ‘গুৱাহাটী নাইট জুনিয়ৰ কলেজ’ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সভাপতি, ‘উত্তৰণ সাহিত্য আলোচনা চক্ৰ'ৰ সভাপতি, শিশু আৰু কিশোৰ আলোচনী 'মুকুতা' –ৰ উপদেষ্টা সম্পাদক, ছয়গাঁৱৰ 'শ্ৰীশ্ৰীঈশ্বৰ কৈমাৰী সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ, নতুন দৈনিক’ আৰু ‘অভিমত’ কাকতৰ শিশুপৃষ্ঠাৰ সম্পাদক, 'জোনাক'ৰ সম্পাদক, অসম সাহিত্য সভাৰ আজীৱন সভ্য, গুৱাহাটী সত্ৰ মহাসভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
১৯৬৭ চনত তেওঁ অসম লোকসেৱা আয়োগৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ সহকাৰী নিয়োগ বিষয়া ৰূপে অসম চৰকাৰৰ চাকৰিত যোগদান কৰে।
শেষত অসম চৰকাৰৰ নিয়োগ বিভাগৰ যুটীয়া সঞ্চালকৰ পদৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত বিষয়া হিচাপে ১৯৯৯ চনৰ মে' মাহৰ ৩১ তাৰিখে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
'ৰ'দালি এ ৰ'দ একণ দে' পুথিখন ৰাষ্ট্ৰীয় গ্ৰন্থ ন্যাসে চিত্ৰ সম্বলিত উপযোগী শিশু সাহিত্যৰূপে ১৯৯২ চনত বঁটা আগবঢ়ায়।
মাধৱপুৰুষে নিজৰ গোত্ৰ ভাগিনিয়েকক দি ভনীয়েকক সুন্দৰীদিয়াত বাস কৰিবলৈ দিয়ে আৰু ৰামদাস তেতিয়াৰেপৰা পাটবাউসীত বাস কৰিবলৈ লয়।
ৰামচৰণে সৰুৰে পৰা মোমায়েক মাধৱদেৱৰ সৈতে একেলগে থাকি কাব্য, ব্যাকৰণ আৰু কায়স্থিকা-বৃত্তি পঢ়া-শুনা কৰি কৰিছিল।
মাধৱদেৱ সুন্দৰীদিয়াত থাকোঁতে ভাগিনীয়েকক সংস্কৃত ভক্তি ৰত্নাকৰ আৰু ভক্তি ৰত্নাৱলী নিয়মীয়াকৈ পাঠ কৰিবলৈ দিয়াৰ লগতে পুথি নকল কৰা কামতো লগায়।
এবাৰ কামৰূপেশ্বৰ ৰঘুনাৰায়ণ ৰজাৰ পৰা বিশেষ পীড়া পাই মহাপুৰুষ মাধৱদেৱে ভাগিনীয়েকক সুন্দৰীতে এৰি থৈ লক্ষ্মীনাৰায়ণৰ ৰাজ্য কোচবিহাৰৰ ভেলাডোৱাত থাকিবলৈ লয়।
মোমায়েকে তেতিয়া তেওঁক হাজো, দখিণকূল, বৰনগৰ, বৰপেটা আৰু অসম ৰাজ্যত সিঁচৰতি হৈ থকা কীৰ্তনপুথিখনি সংগ্ৰহ কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে।
কিয়নো ৰামচৰণৰ পুত্ৰ দৈত্যাৰি ঠাকুৰে পিতাকৰ এখনি গুৰু চৰিত থকা সত্ত্বেও ‘ৰামচৰণত শুনিছো যিমত সবাকো আমি লিখিলোঁ’ বুলি আন এখন শংকৰ-মাধৱৰ চৰিত পুথি ৰচনা কৰা কথাটোৱে বিমোৰত পেলাইছে।
তাতকৈ ডাঙৰ কথা, ৰামচৰণ ঠাকুৰ যে প্ৰথম চৰিত পুথিকাৰ, এই কথাৰ কোনো ইঙ্গিতেই পুতেকে দিয়া নাই; বৰঞ্চ ‘নাহিকে আৰিহি’ বুলিহে স্পষ্ট ভাৱে ঘোষণা কৰিছে।
তদুপৰি ‘নাহিকে আৰিহি’ অকল দৈত্যাৰিয়ে লিখা নাই; দৈত্যাৰিৰ পৰৱৰ্তী চৰিতকাৰ ভূষণ দ্বিজেও তেওঁৰ চৰিত পুথিত ‘নাহিকে আৰিহি’ বুলিছে।
গতিকে দ্বিতীয় মতৰ প্ৰবক্তাসকলে দৃঢ়ভাৱে ক’বলৈ বিচাৰে যে শংকৰ-চৰিতখন ৰামচৰণ ঠাকুৰৰে ৰচনা।
"কংস-বধ" নাটক আৰু শংকৰদেৱৰ সংস্কৃত ৰচনা ভক্তি ৰত্নাকৰ অসমীয়ালৈ ভাঙনি "পদ-ভক্তি ৰত্নাকৰ" তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য ৰচনা।
"শঙ্কৰ-মাধৱ-সংবাদ ৰূপে ভক্তি-ৰত্ন অথবা টীকাভাষ্য" নামৰ সৰু পুথি এখনো ৰামচৰণৰ নামত প্ৰচলিত আছে যদিও সমালোচকসকলে এয়া ৰামচৰণ ঠাকুৰৰ ৰচনা হয় নে নহয় সেই লৈ একমত নহয়।
অৱেশ্যে এইখনৰ লেখক ৰামচৰণ ঠাকুৰ মাধৱৱদেৱৰ ভাগিনীয়েক ৰামচৰণ ঠাকুৰ একেজন হয় নে নহয় তাকো লৈ ভিন্নমত আছে।
এইচ্ছ এম এছ বিগলৰ দ্বিতীয় সমুদ্ৰযাত্ৰা আছিল কেপ্টেইন ৰবাৰ্ট ফিটজৰয়ৰ নেতৃত্বত হোৱা বিগল জাহাজৰ দ্বিতীয়টো সমুদ্ৰযাত্ৰা।
প্ৰথমটো সমুদ্ৰযাত্ৰাৰ কেপ্টেইন প্ৰিংগল ষ্ট্ৰোকছৰ আত্মহত্যাৰ পিছত ৰবাৰ্ট ফিটজৰয়ে দ্বিতীয়টো জৰীপমূলক অভিযানৰ নেতৃত্ব লৈছিল।
জাহাজত এগৰাকী ভূতত্ত্ববিশেষজ্ঞ থকাৰ সুফলৰ বিষয়ে ফিটজৰয়ে আগতীয়াকৈয়ে ভাবিছিল, লগতে জাহাজত অতিৰিক্তভাৱে এগৰাকী প্ৰকৃতিবিদৰ সংগও বিচাৰিছিল।
আনহাতে ২২ বছৰ বয়সত, স্নাতক চাৰ্লছ ডাৰউইন-এ গীৰ্জাৰ পাদুৰী হোৱাৰ পূৰ্বে ক্ৰান্তীয় অঞ্চল পৰিভ্ৰমণৰ প্ৰত্যাশা পুহি ৰাখিছিল।
সমুদ্ৰযাত্ৰাৰ সময়ৰ ডাৰুউইনে চাৰ্লছ লেইলৰ "প্ৰিন্সিপলছ অৱ জিঅ'লজি"খন পঢ়ি বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱান্বিত হৈছিল।
ছদিনৰ পিছত তেওঁলোকে কেপে ভাৰ্ডে দ্বীপপুঞ্জৰ ছেণ্টিঅ'গোৰ আগ্নেয় নদীদ্বীপ প্ৰথমটো অৱতৰণ কৰিলে।
তেওঁ প্ৰথমৱাস্থাত আগ্নেয় দ্বীপটোক নিৰ্জন আৰু জনপ্ৰাণীহীন বুলি ভাবিছিল; কিন্তু চহৰ ভ্ৰমণ কৰি এটা দ উপত্যকা ঘূৰাৰ পাছত তেওঁ "প্ৰথমবাৰৰ বাবে ক্ৰান্তীয় গছগছনিৰ উজ্জ্বলতা দেখিবলৈ পালে", আৰু তেওঁ এটা "উজ্জ্বল দিন" কটালে, ।
জাহাজৰ কেপ্টেইন ফিটজৰয়ে টেণ্ট সাজিলে আৰু কুৱেইল নদীদ্বীপত এটা পৰ্যবেক্ষণাগাৰ সাজিলে যাতে তেওঁ দ্বীপপুঞ্জটোৰ সঠিক অৱস্থান জানিব পাৰে।
বিগলে ৬ জানুৱাৰীত কানাৰী দ্বীপপুঞ্জৰ টেনেৰিফে স্পৰ্শ কৰে কিন্তু ইংলেণ্ডত কলেৰা ৰোগ হৈ থকা বাবে তাতে তেওঁলোক "কোৱাৰেণ্টাইন"ত থাকিবলগা হয়।
অৱশেষত ২৭ ডিচেম্বৰৰ পুৱাতেই বিগল জাহাজে প্লাইমাউড ছাউণ্ডৰ পশ্চিমত অৱস্থিত মাউণ্ট এজকুম্বেৰ বাৰ্ণ পুলত লংগৰ এৰি যাত্ৰাৰম্ভ কৰিলে।
দক্ষিণ আমেৰিকাত, বিগলে পুঙ্খানুপুঙ্খ জৰীপ চলাবলৈ চেষ্টা কৰে আৰু উপকূলটোৰ কেউকাষে পুনৰীক্ষণ আৰু সাৱধানী জোখ-মাখ লয়৷ সহযাত্ৰীসকলৰ লগত ডাৰউইনে স্থানীয় এলেকা পৰিদৰ্শন কৰে৷ তেওঁ অধিকাংশ সময়েই জাহাজৰ পৰা আঁতৰত থাকে৷ ডাৰউইনে এটা কথাত নিশ্চিতি দিছিল যে-তেওঁ সংগ্ৰহ কৰা বস্তুবোৰ কেৱল তেওঁৰেই৷ আৰু এই সংগ্ৰহবোৰ কেমব্ৰিজত থকা জন ষ্টিভেনছ হেন্সলৌলৈ প্ৰেৰণ কৰা হ'ব, আৰু তেওঁ ডাৰউইনলৈ অপেক্ষা কৰিব৷ জাহাজত থকা ফিটজৰয়কে ধৰি বাকীসকলো দক্ষ প্ৰকৃতিবিদ আছিল আৰু তেওঁলোকে ডাৰউইনক বিভিন্ন বস্তু সংগ্ৰহত সহযোগিতা আগবঢ়াইছিল৷
বিগলে আটলাণ্টিক মহাসাগৰৰ মাজেৰে যাত্ৰা কৰি দক্ষিণ আমেৰিকাৰ দক্ষিণাংশৰ উপকূলীয় অঞ্চলৰ সূক্ষ্মাতিসূক্ষ্ম "জলৰেখা পৰ্যবেক্ষণ" কৰিছিল।
১৮৩২ চনৰ ২৬ জুলাইত বিগলে "মণ্টেভিডিঅ'" স্পৰ্শ কৰে আৰু কাল-নিৰূপক যন্ত্ৰ ক্ৰনোমিটাৰৰ বাবে পৰ্যবেক্ষণ কৰে৷ "বুয়েনছ এয়াৰ্ছ"ৰ লগত যোগাযোগ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছিল যদিও সেইয়া ব্যৰ্থ প্ৰতিপন্ন হয়৷ ২২ আগষ্টৰ পৰা বিগলে আৰ্জেণ্টিনাৰ "কেপ চেন এণ্টনিঅ'ৰ পৰা জৰীপ-কাৰ্য আৰম্ভ কৰে৷
প্ৰতিটো অখণ্ড সংখ্যা একো একোটা পৰিমেয় সংখ্যা, যিহেতু প্ৰতিটো অখণ্ড সংখ্যাক ভগ্নাংশ ৰূপত লিখিলে ইহঁতৰ লব সদায় ১ ।
অপৰিমেয় সংখ্যাৰ উদাহৰণ হৈছে: , , , আৰু . অপৰিমেয় সংখ্যাৰ দশমিক অংশৰ পুনৰাবৃত্তি নোহোৱাকৈ ই অসীমলৈ গতি কৰে।
যিবোৰ সংখ্যাক / আকাৰত প্ৰকাশ কৰিব পাৰি, য'ত আৰু দুটা অখণ্ড সংখ্যা আৰু -টো কেতিয়াও 0 নহয়, তেনে সংখ্যাকে পৰিমেয় সংখ্যা বুলি কোৱা হয়।
পৰিমেয় সংখ্যা এটাক আদৰ্শ ঠাঁচত প্ৰকাশ কৰিবলৈ হৰ আৰু লবৰ গৰিষ্ঠ সাধাৰণ উৎপাদকৰে উভয়কে হৰণ কৰিব লাগে।
আনহাতে যদিহে হৰ ঋণাত্মক হয় তেন্তে প্ৰতিটো ঋণাত্মক হৰৰ ভগ্নাংশকে চিনৰ পৰিৱৰ্তন কৰি প্ৰথমে ইয়াৰ ধনাত্মক হৰৰ সমতুল্য ভগ্নাংশলৈ পৰিৱৰ্তন কৰিব লাগিব।
যদিহে দুয়োটা ভগ্নাংশ আদৰ্শ ঠাঁচত থাকে তেন্তে ইহঁতৰ যোগফলো এটা আদৰ্শ ঠাঁচৰ ভগ্নাংশ হ'ব যদি আৰু কেৱল যদিহে আৰু দুটা সহ-মৌলিক অখণ্ড সংখ্যা।
যদি দুয়োটা ভগ্নাংশ আদৰ্শ ঠাঁচত থাকে, তেন্তে ইয়াৰ বিয়োগফলো এটা আদৰ্শ ঠাঁচৰ পৰিমেয় সংখ্যা হ'ব যদি আৰু কেৱল যদিহে আৰু সহ-মৌলিক।
যিকোনো অখণ্ড সংখ্যা ক পৰিমেয় ৰূপত আকাৰে প্ৰকাশ কৰিব পাৰি আৰু ই এক আদৰ্শ ঠাঁচৰ পৰিমেয় সংখ্যা।
জৰ্জ ৱেষ্টিংহাউছ কনিষ্ঠ আছিল এগৰাকী আমেৰিকান উদ্যোগী আৰু অভিযন্তা; যাক বিদ্যুৎ শক্তি উদ্যোগৰ এগৰাকী অগ্ৰদূত বুলি অভিহিত কৰা হয়৷ তেওঁ ৰেলৱে বায়ু ব্ৰেকৰ সৃষ্টি কৰিছিল৷ মাত্ৰ ১৯ বছৰ বয়সতে তেওঁ প্ৰথমটো পেটেণ্ট লাভ কৰিছিল৷ ১৮৮০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিৰ কালছোৱাত ৱেষ্টিংহাউছে বিদ্যুৎ শক্তিৰ বিতৰণৰ ক্ষেত্ৰখনত পৰিৱৰ্তী প্ৰৱাহে সূচনা কৰিব পৰা সম্ভাৱনাপূৰ্ণ সফলতাৰ কথা অনুধাৱন কৰিছিল আৰু তাৰবাবে তেখেতে নিজৰ সমস্ত সমল আৰু চিন্তা এই উদ্যোগটো গঢ়ি তুলিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ ইয়াৰ ফলত তেওঁ থমাছ আলভা এডিছনৰ লগত প্ৰত্যক্ষ প্ৰতিযোগিতাত লিপ্ত হৈছিল, কাৰণ এডিছনে বিদ্যুৎ বিতৰণৰ বাবে একমুখী প্ৰৱাহৰহে পোষকতা কৰিছিল৷ ১৯১১ চনত ৱেষ্টিংহাউছে আমেৰিকান ইনষ্টিটিউট্ অৱ ইলেকট্ৰিকেল ইঞ্জিনিয়াৰ্ছ ৰ পৰা এডিছন পদক লাভ কৰিছিল৷ পৰিৱৰ্তী প্ৰৱাহৰ বিকাশৰ লগত জড়িত হোৱাৰ বুদ্ধিদীপ্ত সাফল্যৰ বাবে তেওঁক এই সন্মান আগবঢ়োৱা হৈছিল৷
১৯০০ চনত তেওঁ নিউ য়ৰ্কৰ মামাৰ'নেকত কাম কৰিছিল য'ত কামত সুমুৱাৰ দুসপ্তাহৰ ভিতৰতে বাসিন্দাসকল টাইফ‌ইডত ভোগে।
ছপাৰে আৱিষ্কাৰ কৰে যে তেওঁক দিয়া দৈহিক বিৱৰণৰ সৈতে মিলা এগৰাকী মহিলা আইৰিছ ৰান্ধনী এই সকলোবোৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱৰ লগত যুক্ত।
পাৰ্ক এভিনিউৰ এটা ঘৰত সক্ৰিয় প্ৰাদুৰ্ভাৱ ঘটাৰ কথা জানিব পাৰি ছপাৰে আৱিষ্কাৰ কৰে যে মেলনেই ইয়াত ৰান্ধনীৰ কাম কৰে।
এই ঘৰৰ দুজন লগুৱা চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি হোৱাৰ লগতে ঘৰৰ জীয়ৰীগৰকীৰ টাইফ‌ইডত মৃত্যু ঘটিছিল।
মেৰী মেলন , বা টাইফ‌ইড মেৰী, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত টাইফইড জ্বৰৰ জীৱাণুৰ অলাক্ষণিক বাহক হিচাপে চিনাক্ত হোৱা প্ৰথম ব্যক্তি।