polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
দেৱীৰ চিত্ৰণ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰথম শতিকাৰ এজিলিজৰ মুদ্ৰা আৰু কৌচাম্বিৰ তৃতীয় শতিকাৰ মুদ্ৰাত দেখা পোৱা যায়।
ধ্ৰুপদী স্থানীয় কলিঙ্গ স্থাপত্য শৈলীত উৰিষ্যাৰ মন্দিৰবোৰত প্ৰায়ে ললিতাসনত গজলক্ষ্মীৰ চিত্ৰ থাকে আৰু এই চিত্ৰ তেওঁলোকৰ ললাটবিম্বা বা মন্দিৰৰ দুৱাৰমুখৰ ওপৰত কেন্দ্ৰীয় সুৰক্ষামূলক প্ৰতিচ্ছবি।
ৰয়ৰ পৰৱৰ্তী ছবি জেইছে কো তেইছাত তেওঁৰ যৌন আবেদনক বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল, য’ত তেওঁ জীতেন্দ্ৰৰ সৈতে বৰষুণত তিতি-বুৰি অৱ কে শাৱন মেঁ জী দৰে গীতত ওঠ মিলায়।
তাত তেওঁ এটা সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়বোৰত অ্ন্য প্ৰযোজকসকলক গুৰুত্বপূৰ্ণ ছবিৰ বাবে ৰয়ৰ ওচৰ চাপিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।
প্ৰথমতে ৰয়ৰ নাম ৰূপা ৰয় ৰখা হয়, যাক তেওঁৰ প্ৰথম ছবি জৰুৰতৰ প্ৰযোজকে ‘ৰীণা ৰয়’লৈ পৰিৱৰ্তন কৰে।
কিন্তু ৰোমাণ্টিক কমেডী জেইচে কো তেইছা আৰু ৰোমাঞ্চ-একচন ছবি জখমীৰ যোগেদি তেওঁ ব্যাপক স্বীকৃতি লাভ কৰে।
১৯৭৬ চনলৈ বছৰটোৰ বক্স অফিচত বৃহৎ সফলতা লাভ কৰা একচন থ্ৰিলাৰ কালিচৰণ আৰু ভৌতিক ছবি নাগিনত অভিনয় কৰাৰ পিছত ৰয় বলীউডৰ সৰ্বাধিক উপাৰ্জন কৰা অভিনেত্ৰীসকলৰ ভিতৰত এগৰাকী হৈ পৰে।
শত্ৰুঘ্ন সিনহাৰ সৈতে তেওঁৰ প্ৰেমৰ সম্পৰ্কৰ বিষয়ে বহুল প্ৰচাৰিত হোৱাৰ পিছত ১৯৮৩ চনত ৰয়ে পাকিস্তানী ক্ৰিকেটাৰ মহছিন খানক বিয়া কৰাবলৈ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ ত্যাগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
পিছত ১৯৯০ ৰ দশকত দম্পতীহালৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয়; ৰয়ে খানৰ উজ্জ্বল জীৱনশৈলীৰ সৈতে খাপ খোৱাটো কঠিন পাইছিল।
তেওঁৰ সফলতা ১৯৭০ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে আৰু ১৯৮০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিত ভৌতিক ছবি জানি দুচমন ,আশা ,অৰ্পন ,আশা জ্যোতি ,নচিব আৰু ৰোমাণ্টিক কমেডী চনম তেৰী কচম আদি ছবিৰে তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তা অব্যাহত ৰাখে।
দ্য টেন গ্ৰেট কছমিক পাৱাৰ্ছ গ্ৰন্থৰ ৰচয়িতা এছ. শঙ্কৰনাৰায়ণনে ছিন্নমস্তাৰ বৈদিক উৎসৰ কথা উল্লেখ কৰিছে।
দ্যা ইণ্ডিয়ান থিওগনি গ্ৰন্থৰ ৰচয়িতা সুকুমাৰী ভট্টাচাৰ্যৰ মতে, পৰৱৰ্তীকালত উদ্ভূত হিন্দু দেৱী কালী, চামুণ্ডা, কৰালী আৰু ছিন্নমস্তাৰ মাজত বৈদিক দেৱী নিৠতিৰ বৈশিষ্ট্য সমূহ সঞ্চাৰিত হৈছে।
যি দুখন হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থত ছিন্নমস্তাৰ প্ৰথম উল্লেখ পোৱা যায়, সেই দুখন হ'ল শাক্তৰ উপপুৰাণ মহাভাগৱত পুৰাণ আৰু দেৱীভাগৱত পুৰাণ ।
ছিন্নমস্তা: দি ৱফুল বুদ্ধিষ্ট এণ্ড হিন্দু তান্ত্ৰিক গডেছ গ্ৰন্থৰ ৰচয়িতা এলিজাবেথ এ. বেনাৰ্ডে কৈছে, উৎস যিয়েই নহওক, এটা স্পষ্ট যে নৱম শতাব্দীত ছিন্নমস্তা/ছিন্নমুণ্ডা দেৱীৰ পূজা প্ৰচলিত আছিল আৰু মহাসিদ্ধা সকলে তেওঁৰ পূজা কৰিছিল।
সুকুমাৰী ভট্টাচাৰ্যৰ মূল বক্তৱ্যটিৰ সৈতে একমত হ'লেও, লেইডেন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দক্ষিণ এচিয় শিল্পকলা ইতিহাসৰ প্ৰাক্তন অধ্যাপক কাৰেল আৰ. ভন কুইজ তান্ত্ৰিক দেৱী বাৰাহী আৰু চামুণ্ডাৰ মাজতো ছিন্নমস্তাৰ মূৰ্তিতত্ত্বৰ কিছু কিছু বৈশিষ্ট্য বিচাৰি পাইছে।
হিন্দু দেৱী বিশেষজ্ঞ তথা ম্যেকমাষ্টাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ধৰ্মীয় বিদ্যাৰ অধ্যাপক ডেভিড কিনছলে বৌদ্ধ উৎস তত্ত্বৰ সৈতে একমত হ'লেও অন্যান্য প্ৰভাবৰ কথাও কৈছে।
যে সকলো প্ৰাচীন হিন্দু দেৱী যি সকল নগ্ন আৰু মস্তকহীন বা মুখমণ্ডলহীন ৰূপে বৰ্ণনা কৰা হয়, ছিন্নমস্তাৰ মূৰ্তিৰ বিকাশত সেইসকলৰো প্ৰভাৱ পৰিছে।
এই সকল দেৱীৰ মস্তকবিহীন মূৰ্তিৰ দ্বাৰা প্ৰকৃততে তেওঁলোকৰ যৌনাঙ্গ প্ৰদৰ্শনৰ দিশে দৃষ্টি কেন্দ্ৰীভূত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছিল।
এই সময়ত তেওঁৰ দুই সহচাৰী ডাকিনী আৰু বৰ্ণনী ক্ষুধাৰ্ত হৈ দেবীৰ কাষত খাদ্য প্ৰাৰ্থনা কৰি আছিল।
কিন্তু সহচাৰী দুগৰাকীৰ ক্ষুধাৰ্ত অৱস্থা দেখি কাতৰ হৈ দয়াৰ্দ্ৰহৃদয় দেৱীয়ে নিজ নখৰ আঘাতেৰে স্বমস্তক ছিন্ন কৰি নিজৰ তেজেৰে তেওঁলোকৰ ক্ষুধা দূৰ কৰে।
এই কাহিনীটো প্ৰাণতোষিণী তন্ত্ৰ গ্ৰন্থলৈ স্বতন্ত্ৰতন্ত্ৰ গ্ৰন্থৰ পৰা গৃহীত বুলি কোৱা হৈছে।
অৱশ্যে এই কাহিনীত উল্লিখিত নদীখনৰ নাম হ'ল পুষ্পভদ্ৰা আৰু ছিন্নমস্তাৰ জন্ম তিথিটোক বীৰৰাত্ৰি বুলি কোৱা হৈছে।
দক্ষই তেওঁৰ যজ্ঞানুষ্ঠানলৈ শিৱক নিমন্ত্ৰণ নজনালে, দক্ষায়ণী অপমানিত বোধ কৰি তেওঁ বিনা আমন্ত্ৰণেই যজ্ঞলৈ যাবলৈ শিৱৰ পৰা অনুমতি বিচাৰি থাকিল।
২০শ শতাব্দীৰ প্ৰথম ভাগত তন্ত্ৰবিশাৰদ তথা অৰিয়েণ্টেল ইনষ্টিটিউট অফ বৰোদাৰ তৎকালীন পৰিচালক বিনয়তোষ ভট্টাচাৰ্যৰ বৌদ্ধ সাধনমালা , হিন্দু ছিন্নমস্তাকল্প আৰু কৃষ্ণানন্দ আগমবাগীছ ৰচিত তন্ত্ৰসাৰ ইত্যাদি গ্ৰন্থ পৰ্যালোচনা কৰি ছিন্নমুণ্ডা আৰু ছিন্নমস্তা যে একেগৰাকীয়ে দেৱী, সেই সম্পৰ্কে সিদ্ধান্তত উপনীত হয়।
বৌদ্ধ সাধনমালা গ্ৰন্থত এই দেৱীৰ নাম সৰ্ববুদ্ধা আৰু এওঁৰ দুই সহচাৰীৰ নাম বজ্ৰবৈৰোচনী আৰু বজ্ৰবৰ্ণিনী।
আনহাতে ছিন্নমস্তাকল্প গ্ৰন্থত তেওঁকে সৰ্ববুদ্ধি নামে অভিহিত কৰি তেওঁৰ সহচাৰী দুগৰাকীৰ নাম অজ্ঞাতে ৰাখিছে।
বিনয়তোষ ভট্টাচাৰ্যৰ মতে বৌদ্ধ ছিন্নমুণ্ডা দেবীৰ ধাৰণাৰ পৰাই হিন্দু ছিন্নমস্তা দেবীৰ উৎপত্তি আৰু এই ছিন্নমুণ্ডা দেৱীৰ পূজা সম্ভৱতঃ খ্ৰীষ্টীয় সপ্তম শতাব্দীৰ পৰা প্ৰচলিত হৈছিল।
দক্ষিণ পদ প্ৰসাৰিত আৰু উত্তৰ পদ ঈষৎ বেকাকৈ ছিন্নমস্তা কামদেৱ আৰু ৰতিৰ দেহৰ ওপৰত যুদ্ধভঙ্গিমাৰে দণ্ডায়মান।
কেতিয়াবা এই দম্পতী যুগলৰ পৰিৱৰ্তে শিৱ শুই থকা অৱস্থাত দেখুওৱা হয় আৰু দেৱীক তেওঁৰ ওপৰত বহি থকা দেখা যায়।
" তেওঁ সৰ্বজনীন এক বাৰ্তা প্ৰদান কৰে যে সকলো জীৱন আন কোনো জীৱনৰ দ্বাৰা বৰ্তি থাকে, আৰু সৃষ্টিৰ ধাৰাবাহিকতাৰ বাবে ধ্বংস আৰু ত্যাগ দুয়োটাই প্ৰয়োজনীয়।
দেৱী প্ৰলয়ৰ প্ৰতীক, য'ত তেওঁ সকলো সৃষ্টিক গিলি নতুন সৃষ্টিৰ পথ মুকলি কৰে, এনেদৰে পৰিৱৰ্তনৰ ধাৰণা প্ৰকাশ কৰে।
তেওঁৰ এশ নামৰ স্তৱক আৰু হাজাৰ নামৰ স্তোত্ৰত তেওঁৰ ভয়ংকৰ প্ৰকৃতি আৰু ক্ৰোধৰ বৰ্ণনা আছে।
তেওঁ মানুহৰ তেজ, মানুহৰ মাংস আদিৰ দ্বাৰা সন্তুষ্ট হয় আৰু শৰীৰৰ চুলি, মাংস, তেজ আৰু ভয়ংকৰ মন্ত্ৰৰ দ্বাৰা পূজা তেওঁৰ পূজা কৰা হয়।
নিজৰ হাতেৰে নিজৰ মুণ্ড কাটি পেলোৱা আৰু ছিন্ন মুণ্ডৰ ধাৰণাটি ভাৰতীয় পুৰাণত বাৰে বাৰে উল্লেখ হৈছে।
বত্ৰিশ সিংহাসন আৰু কথাচৰিতৰিৎসাগৰ গ্ৰন্থত উল্লিখিত কিংবদন্তি সমূহত দেখা গৈছে যে, গল্পৰ নায়কে নিজৰ কণ্ঠৰ ৰক্ত কোনো দেৱীৰ উদ্দেশ্যে উৎসৰ্গা কৰিছে।
ঝুমঝাৰজি]]" বা "ভোমিয়া"), যি যুদ্ধলৈ যোৱাৰ আগে নিজৰ মস্তক কাটি পেলাই অথবা যুদ্ধক্ষেত্ৰত যি সকলৰ যাঁদেৰ শিৰশ্ছেদ কৰা হয়।
কিন্তু যেতিয়াই না মুণ্ডছেদৰ প্ৰতিশোধ গ্ৰহণৰ বাবে শত্ৰু সকলৰ হত্যা কৰে তেতিয়াই তেওঁলোকে বিনা মস্তকেৰে যুদ্ধ কৰে আৰু তাৰপিছতে মৃত্যুবৰণ কৰে।
ছিন্নদেহ আৰু ছিন্নমুণ্ডৰ ধাৰণাটি কেৱল হিন্দুধৰ্ম বা বৌদ্ধধৰ্মতেই পোৱা নাযায়, সমগ্ৰ বিশ্বতেই বিভিন্ন কাহিনীৰে এই বৈশিষ্ট্যটো যুক্ত হৈছে।
তেওঁ মহাবিদ্যাৰ অন্যতম, তন্ত্ৰৰ গুহ্য পৰম্পৰাৰ দহগৰাকী দেৱী, আৰু হিন্দু মাতৃ দেৱীৰ এক হিংস্ৰ স্বৰূপ।
স্ব-শিৰশ্ছেদ কৰা নগ্ন দেৱী, সাধাৰণতে ঈশ্বৰীয় সহবাসকাৰী দম্পতীৰ ওপৰত থিয় হৈ বা বহি থাকে, এখন হাতত নিজৰ কটা মুৰ আৰু আনখন হাতত এখন তৰোৱাল ধৰি থাকে।
তেওঁৰ ৰক্তক্ষৰণ হোৱা ডিঙিৰ পৰা তিনিধাৰ তেজ ওলাই আহিছিল আৰু তেওঁৰ নিজৰেই কটা মূৰ আৰু দুজন পৰিচাৰিকাই এই তেজ পান কৰিছিল।
তেওঁ এগৰাকী গুৰুত্বপূৰ্ণ তান্ত্ৰিক দেৱতা, গুহ্যতান্ত্ৰিক তান্ত্ৰিক অনুশীলনকাৰীসকলৰ মাজত সুপৰিচিত আৰু তেওঁৰলোকৰ উপাস্য।
ছিন্নমস্তা বৈপৰীত্যৰ দেৱী: তেওঁ "আহাৰো আৰু আহাৰগ্ৰহণ কৰোঁতাও, যাৰ দ্বাৰা বিশ্বত গ্ৰাস আৰু গ্ৰাসক উভয়ৰে প্ৰতীকাত্মক ৰূপটি প্ৰতিনিধিত্ব হয়।
" তেওঁৰ নাম-স্তোত্ৰত তালিকাভুক্ত বেছিভাগ বিশেষণেই আশ্চৰ্য আৰু ক্ৰোধ প্ৰকাশক; কিছুমান নাম কামুক বা শান্তিপূৰ্ণ, যিবোৰ ছিন্নমস্তাৰ ভয়ংকৰ প্ৰকৃতি আৰু চেহেৰাৰ বিপৰীত।
তেওঁৰ সহস্ৰনামে কূটাৰ্থ প্ৰতিধ্বনিত কৰে; তেওঁ হৈছে প্ৰচণ্ড চণ্ডিকা তথা সৰ্বানন্দ-প্ৰদায়িনী ।
তেওঁৰ নামবোৰে এই ধাৰণাটো প্ৰকাশ কৰে যে যদিও দেৱী প্ৰথম ৰূপত ভয়ংকৰ, তথাপিও তেওঁ উপাসনাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত কৃপালু হ'ব পাৰে।
অশুভ যুদ্ধদেৱী কটাবি বা কটাৰী দক্ষিণ-ভাৰতীয় চিকাৰৰ দেৱী কোৰৰাবাইৰ পৰাও ছিন্নমস্তাৰ ধাৰণাটি অনুপ্ৰেৰিত হৈছে।
বিষ্ণু পুৰাণ আৰু ভাগৱত পুৰাণ গ্ৰন্থত একাধিকবাৰ তেওঁক বিষ্ণুৰ শত্ৰু আৰু প্ৰতিপক্ষ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
কিনছলে আঙুলিয়াই দিছে যে, হিন্দু পুৰাণত বহু সংখ্যক ৰক্তপিপাসু, নগ্ন আৰু বৰ্বৰ দেৱী আৰু দানবীৰ উল্লেখ থাকিলেও, ছিন্নমস্তাই একমাত্ৰ দেৱী যি নিজৰ হাতেৰে নিজৰ মস্তক ছিন্ন কৰাৰ দৰে এক ভয়ংকৰ বৈশিষ্ট্য বহন কৰিছে।
ছিন্নমস্তাৰ কামেশ্বৰী আৰু ৰতিৰাগবিবৃদ্ধিনী নামদুটি আৰু তেওঁৰ মন্ত্ৰৰ ক্লীঁ বীজৰ উল্লেখে এই তত্ত্বকে সমৰ্থন কৰে।
যদিও কালীৰ দৰে আন ভয়ংকৰ হিন্দু দেৱীসকলে ৰাক্ষসৰ মুৰ ছিন্ন কৰা আৰু উপাসকে তেওঁৰ পূজাৰ বাবে বলিদান দিয়া ৰীতি-নীতি প্ৰচলিত, ইয়াৰ বিপৰীতে দেৱী ছিন্নমস্তাই ভক্তসকলক নিজৰেই শিৰশ্ছেদ কৰি আহাৰহিচাপে আগবঢ়ায়।
সেয়েহে, তেওঁ দেৱী হিচাপে দাতাৰ প্ৰতীক, যিদৰে খাদ্যৰ দেৱী অন্নপূৰ্ণা, আৰু শাক-পাচলিৰ দেৱী শাকাম্ভাৰী, বা মাতৃকা।
এগৰাকী আত্মত্যাগী মাতৃ হিচাপে তেওঁ আদৰ্শ ভাৰতীয় মহিলাৰ প্ৰতীক; অৱশ্যে, যৌনতা আৰু শক্তিৰ সৈতে তেওঁ প্ৰতিনিধিত্ব কৰা স্বৰূপটো বিপৰীত।
তেওঁ বশীকৰণেৰে, সমৃদ্ধ ঐশ্বৰিক দম্পতীৰ জীৱন-শক্তি গ্ৰহণ কৰে, যি কালীৰ দৰে প্ৰাণ গ্ৰহণকাৰীৰ দিশটোক সূচায়।
সেয়েহে, আত্ম-শিৰশ্ছেদে মায়া , শাৰীৰিক আসক্তি, মিছা ধাৰণা, অজ্ঞতা আৰু অহংকাৰ আঁতৰোৱাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
ছিন্নমস্তাই ভক্তক এক চেতনা লাভ কৰিবলৈ প্ৰেৰিত কৰে যি তেওঁৰ আত্মত্যাগৰ দ্বাৰা শাৰীৰিক আসক্তি, শৰীৰ আৰু মনৰ বান্ধোন অতিক্ৰম কৰে।
এক ব্যাখ্যা অনুসৰি তেওঁৰ তিনিটা চকুৱে সূৰ্য, চন্দ্ৰ আৰু জুইক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে আৰু তৃতীয় চকুটোক অতীন্দ্ৰিয় জ্ঞানৰ সৈতে সংযোগ কৰে।
ভক্তৰ মুখামুখি হোৱা আন হিন্দু দেৱতাসকলৰ বিপৰীতে, ছিন্নামস্তাই ভক্তক আত্মোপলব্ধি কৰিবলৈ প্ৰেৰিত কৰে।
ছিন্নমস্তাৰ মূৰ্তি এক চিৰন্তন সত্যৰ বাহক: "জীৱনক মৃত্যুৱে বহন কৰে, জীৱন মৃত্যুৰ দ্বাৰা পুষ্ট হয়, আৰু জীৱনেই মৃত্যুক যাথাৰ্থতা দান কৰে।
এই সমূহ নতুন জীৱনেও নিজৰ পৰা নৱ নৱ জীৱনক বহন কৰাৰ স্বাৰ্থত জৰাগ্ৰস্থ হয় আৰু শেষ পৰ্যন্ত মৃত্যুত বিলীন হয়।
লৌকিকতা আৰু অমৰত্বৰ দ্বৈততাক ছিন্নামস্তাৰ মূৰৰ দ্বাৰা পান কৰা তেজৰ প্ৰবাহেৰে সূচিত কৰা হয় য'ত এই তেজক অমৃত আৰু মৃত্যু নোহোৱাকৈয়ে নিজৰ মোট সলোৱা সৰ্পৰ দ্বাৰা উপস্থাপন কৰা হৈছে।
ছিন্নামস্তাৰ ক'লা বৰণে ধ্বংসক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে; তেওঁৰ ৰঙা বা কমলা ৰঙৰ চিত্ৰণে জীৱনক বুজায়।
তেজ পান কৰি, তেওঁ ৰক্ষা কৰ্তাৰ দ্বায়িত্ব পালন কৰে, যি পৃথিৱীৰ নেতিবাচকতাক পান কৰি ইয়াক পৰোপকাৰী শক্তিলৈ ৰূপান্তৰ কৰে; এই ব্যাখ্যাত, তেজক অমৃতৰ সলনি ঋণাত্মক ৰূপে উপস্থাপন কৰা হৈছে।
কুণ্ডলিনী যেতিয়া সহস্ৰাৰত অৱস্থানকাৰী শিৱৰ সৈতে মিলিত হয়, তেতিয়া তিনিটা ৰক্তধাৰা অমৃতৰ ধাৰালৈ পৰিণত হয়।
ছিন্নমস্তা ৰক্তজৱা ফুলৰ দৰে ৰঙা আৰু নিযুত সূৰ্যৰ পোহৰৰ দৰে উজ্জ্বল বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
তেওঁৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ ভঙ্গীমা এনেকৈ ৰখা হয় যে তেওঁৰ যোনি অদৃশ্য হৈ থাকে ইয়াৰোপৰি ডিঙিৰ মুণ্ড মালা আৰু সৰ্প উপবিত্ত এনেকৈ ৰখা হয় যে বক্ষস্থল আংশিক ঢাক খাই থাকে।
তেওঁ ১৬ বছৰ বয়সৰ সম্পূৰ্ণ বিকশিত বক্ষৰ এগৰাকী স্ত্ৰী ৰূপত বৰ্ণনা কৰা হয় আৰু তেওঁৰ বুকুৰ কাষত এটা নীলা পদুম থাকে।
শাক্তপ্ৰমোদ গ্ৰন্থত ছিন্নমস্তা শতনাম স্তোত্ৰত প্ৰচণ্ড চণ্ডিকা দেৱী, ছিন্নমস্তাৰে আন এটা নাম বুলি কোৱা হৈছে।
আন এক লোকশ্ৰুতি অনুযায়ী, সমুদ্ৰ মন্থনৰ সময়ত উত্থিত অমৃত দেৱাসুৰৰ মাজত ভগোৱা হৈছিল, ছিন্নমস্তাই অসুৰ সকলৰ ভাগটি পান কৰে আৰু অসুৰ সকলক অমৃত লাভৰ পৰা বঞ্চিত কৰি স্বমস্তক ছিন্ন কৰে।
আন এক কাহিনী অনুসৰি, মহাসিদ্ধা ৰাজকুমাৰী লক্ষ্মীঙ্কৰাই ৰজাৰ পৰা দণ্ডিত হৈ নিজেই নিজৰ মূৰ কাটি নগৰ পৰিক্ৰমা আৰম্ভ কৰিছিল।
দক্ষিণ এছিয়াৰ কলা বিশেষজ্ঞ প্ৰতাপদিত্য পাল আৰু হিন্দু দেৱ-দেৱতা বিষয়ৰ লেখক এইচ ভট্টাচাৰ্যই ছিন্নমস্তাক ত্যাগ আৰু সৃষ্টিৰ পুনৰ্নবীকৰণ ধাৰণাৰ সৈতে যুক্ত কৰিছে।
ই সমগ্ৰ ত্যাগ প্ৰক্ৰিয়াক সূচায়, আৰু এনেদৰে সৃষ্টি, বিলুপ্তি আৰু পুনৰ সৃষ্টিৰ চক্ৰটো চলিছে।
অন্য এক মত অনুসৰি ডাকিনী, যোগিনী আৰু ছিন্নমস্তা হ'ল ইড়া, পিঙ্গলা আৰু সুষুম্না নামে তিনিখন সূক্ষ্ম নদীৰ মুক্তধাৰাৰ প্ৰতীক।
গুহ্যাতিগুহ্য তন্ত্ৰ গ্ৰন্থত বিষ্ণুৰ দশাৱতাৰৰ সৈতে দশমহাবিদ্যাৰ সম্পৰ্ক প্ৰদৰ্শিত হৈছে; এই গ্ৰন্থ মতে, নৰসিংহ অবতাৰৰ উৎস হৈছে ছিন্নমস্তা।
ছিন্নমস্তা তত্ত্ব গ্ৰন্থৰ লেখক আচাৰ্য আনন্দ ঝা-ৰ মতে, ছিন্নমস্তা যিহেতু যৌনকামনাৰ ওপৰত আত্মনিয়ন্ত্ৰণ, আনৰ স্বাৰ্থ বীৰোচিত আত্মবলিদান আৰু মৃত্যুভয়হীনতাৰ প্ৰতীক, সেয়ে সৈনিক সকলে ছিন্নমস্তাৰ পূজা কৰা উচিত।
ছিন্নমস্তাৰ জিভা বাহিৰলৈ ওলোৱা, তেওঁৰ খোলা চুলিবোৰ অপৰিপাটী অৱস্থাত থাকে, কোনো কোনো প্ৰতিমাত চুলি বন্ধা আৰু ফুলেৰে সজ্জিত থাকে, চুলিত অৰ্ধ চন্দ্ৰ থাকে।
ডিঙিৰ পৰা বৈ অহা তিনিধাৰ তেজৰ দুধাৰ তেওঁৰ যোগিনী সহচাৰীকাই আৰু এধাৰ তেওঁৰ ছিন্ন মস্তকে পান কৰি থাকে।
অতিৰিক্ত দুখন হাতত এখনত কেঁচিৰ দৰে অস্ত্ৰ আৰু আনখন হাতত তেওঁৰ ডিঙিৰ পৰা বা মস্তকৰ পৰা নিৰ্গত তেজ ধৰি ৰাখিবলৈ এটা পাত্ৰ বা লাওঁখোলা লৈ থাকে।
তেওঁ দেৱী বজ্ৰযোগিনী বা বজ্ৰযোগিনীৰ অন্যতম ভয়ংকৰী মূৰ্তি বজ্ৰবৰাহীৰ কৰ্তিত-মস্তক মূৰ্তি।
ছিন্নমস্তা-সংক্ৰান্ত কিংবদন্তিসমূহৰ মূল উপজীৱ্য বিষয় হ'ল আত্মত্যাগ – মাতৃৰ আত্মত্যাগ বা জগতৰ হিতাৰ্থে আত্মত্যাগ ।
উদাহৰণস্বৰূপে, বিহাৰৰ ঔৰঙ্গবাদ জিলাৰ না-কাটি ভৱানী মন্দিৰৰ ছিন্নমস্তা ভগৱতী আৰু বিহাৰৰ মধুবনী জিলাৰ উচ্ছাইথ মন্দিৰৰ দেৱীৰ নাম উল্লেখযোগ্য বুলি ভৱা হয় কিয়নো।
ডাকিনী কৃষ্ণবৰ্ণা; তেওঁ তমোগুণৰ প্ৰতীক আৰু বৰ্ণনী ৰক্তবৰ্ণা, তেওঁ ৰজোগুণৰ প্ৰতীক।
কেতিয়াবা তেওঁলোকৰ প্ৰতিমূৰ্তিয়ে ডিঙিৰ পৰিৱৰ্তে মুণ্ডৰ পৰা নিৰ্গত তেজ পান কৰা দেখুওৱা হয়।
ছিন্নমস্তা গাঁজনী আৰু বজ্ৰপাতৰ সৈতে সম্পৰ্কিত অৰ্থাৎ পোহৰ আৰু শব্দ শক্তিৰ আদান-প্ৰদানৰ সৈতে জড়িত।
নিজৰ মস্তক ছিন্ন কৰা মায়া, অজ্ঞতা আৰু আমিত্ব অপসাৰণৰ প্ৰতীক, মস্তক ছিন্ন কৰিও জীৱিত থকা অলৌকিক শক্তি আৰু কুণ্ডলিনী জাগৰণৰ প্ৰতীক।
দেৱী আৰু দুই যোগিনীৰ ত্ৰয়ীমূৰ্তি বস্তুৰ সৰ্বোৎকৃষ্ট অৱস্থাৰ দাৰ্শনিক প্ৰতীক, যাৰ সৈতে সৃষ্টিশক্তিৰো সম্পৰ্ক বিদ্যমান।
ছিন্নমস্তাৰ সৰ্পিল অলংকাৰবোৰে তপস্বীত্ব সূচায়, আনহাতে তেওঁৰ যৌৱনৰ নগ্ন শৰীৰত অলংকাৰযুক্ত কামোদ্দীপক উজ্জ্বলতা আছে।
পিপলছ ইউনিয়ন ফৰ চিভিল লিবাৰ্টিজ , অল ইণ্ডিয়া কেথলিক ইউনিয়ন, কেথলিক বিচপছ কনফাৰেন্স অৱ ইণ্ডিয়া, কেৰালা কেথলিক বিচপছ কনফাৰেন্স , কেৰালা লেটিন কেথলিক এছ'চিয়েচন , কেৰালা জেচুইট প্ৰভিন্সিয়েল, ফেডাৰেচন অফ এছিয়ান বিচপছ কনফাৰেন্স , আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় জেচুইট সম্প্ৰদায়ে তেওঁৰ মুক্তিৰ বাবে সমগ্ৰ ভাৰততে ব্যাপক প্ৰতিবাদ কৰিছিল।
ৰাঁচী কেথলিক গীৰ্জাইও এক বিবৃতি প্ৰকাশ কৰি কয় যে তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰাৰ ধৰণত ই "দুঃখিত আৰু সমস্যাগ্ৰস্ত" বুলি উল্লেখ কৰিছিল।
আদিবাসী সম্প্ৰদায়ৰ মাজত তেওঁৰ কাম, বিচাৰাধীন নিৰ্যাতিত বন্দী সংহতি সমিতিৰ মুক্তি আৰু অন্যান্য আদিৰ বাবে তেওঁৰ গ্ৰেপ্তাৰক ৰাজনৈতিক উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত বুলি অভিহিত কৰা হৈছে।
২০২০ চনৰ ২১ অক্টোবৰত এক প্ৰতিবাদত শশী থাৰুৰ, সীতাৰাম য়েচুৰী, ডি ৰাজা, সুপ্ৰিয়া চুলে আৰু কানিমোঝিৰ দৰে বিৰোধী ৰাজনৈতিক দলৰ নেতাসকলৰ লগতে অৰ্থনীতিবিদ জিন ড্ৰেজ, ৰাঁচীস্থিত জেভিয়াৰ ইনষ্টিটিউট অৱ ছ'চিয়েল চাইন্সৰ সঞ্চালক ড জোচেফ মাৰিয়ানুছ কুজুৰ, সক্ৰিয়কৰ্মী দয়ামণি বাৰুপ আৰু ৰূপালী যাদৱ, অধিবক্তা মিহিৰ দেশাই ইত্যাদিয়ে তেওঁৰ মুক্তিৰ আহ্বান কৰিছিল।
তেওঁ দাবী কৰিছিল যে তেওঁ উক্ত সময়ছোৱাত তেওঁ পুনেত নাছিল আৰু তেওঁ কথিত সময়ছোৱাত মাওবাদীৰ সহানুভূতিশীল বুলি অভিযোগ কৰা হৈছিল।
অভিযোগ কৰা হৈছিল যে তেওঁ আৰু সুধা ভৰদ্বাজৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা নিৰ্যাতিত বন্দী সংহতি সমিতিয়ে "মাওবাদী বুলি লেবেল লগোৱা আৰু কাৰাবন্দী হোৱা প্ৰায় ৩,০০০ পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মুক্তিৰ বাবে যুঁজ দিবলৈ",
জেচুইটসকলে এফ.আৰ. ষ্টেন স্বামীৰ মাওবাদী হোৱাৰ অভিযোগ অস্বীকাৰ কৰি কয় যে ই জেচুইট আদেশৰ নীতিবিৰোধী।
তেওঁক এনআইএয়ে ২০২০ চনৰ ৮ অক্টোবৰ তাৰিখে জেচুইট সামাজিক কাৰ্য কেন্দ্ৰ, বাগাইচাৰ পৰা গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল আৰু বেআইনী কাৰ্যকলাপ আইন, ১৯৬৭ৰ অধীনত অভিযোগপত্ৰ দাখিল কৰিছিল।
গ্ৰেপ্তাৰ হোৱাৰ দুদিন আগতে প্ৰচাৰিত এটা ভিডিঅ'ত স্বামীয়ে জনাইছিল যে তেওঁৰ গ্ৰেপ্তাৰ তেওঁৰ কামৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
আমি সকলোৱে জানো যে বিশিষ্ট বুদ্ধিজীৱী, অধিবক্তা লেখক, কবি, কৰ্মী, শিক্ষাৰ্থী, নেতা, তেওঁলোক সকলোকে কেনেকৈ কাৰাগাৰত ৰখা হয় কিয়নো তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ ভিন্নমত প্ৰকাশ কৰিছে বা ভাৰতৰ শাসকীয় ক্ষমতাৰ বিষয়ে প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে।
ষ্টেনিছ্‌লাছ লোউৰডুস্বামী , জনপ্ৰিয়ভাবে ষ্টেন স্বামী এগৰাকী ভাৰতীয় ৰোমান কেথলিক ধৰ্মযাজক, জেচুইট আদেশৰ সদস্য, আৰু কেইবা দশক জুৰি জনজাতীয় অধিকাৰ কৰ্মী আছিল।
২০২০ চনৰ ৮ অক্টোবৰত স্বামীক ২০১৮ চনৰ ভীমা কোৰেগাঁও হিংসাত তেওঁৰ ভূমিকা আৰু ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টি ৰ সৈতে সম্পৰ্কৰ বাবে বেআইনী কাৰ্যকলাপ আইনৰ অধীনত ৰাষ্ট্ৰীয় অনুসন্ধান সংস্থাই গ্ৰেপ্তাৰ কৰে আৰু অভিযোগনামা দাখিল কৰে।
ঝাৰখণ্ডৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হেমন্ত চোৰেন আৰু কেৰালাৰ মুখ্যমন্ত্ৰী পিনাৰাই বিজয়ন দুয়োগৰাকীয়ে স্বামীৰ গ্ৰেপ্তাৰক লৈ আপত্তি দৰ্শাইছিল।
১৯৭০ৰ দশকত তেওঁ ধৰ্মতত্ত্ব অধ্যয়ন কৰে আৰু ফিলিপাইনছত সমাজশাস্ত্ৰত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
পৰৱৰ্তী অধ্যয়নৰ সময়ত তেওঁ ব্ৰাজিলিয়ান কেথলিক আৰ্কবিচপ হেলডাৰ কামাৰাৰ সৈতে বন্ধুত্ব স্থাপন কৰিছিল।
তালোজা কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰত বন্দী হৈ থকা অৱস্থাত স্বামীয়ে তেওঁৰ জেচুইট সহকৰ্মীলৈ লিখা এখন পত্ৰত বন্দীসকলৰ দুৰ্দশাৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰি কয়, "এনে দৰিদ্ৰ বিচাৰাধীন সকলৰ বহুতে নাজানে তেওঁলোকৰ ওপৰত কি অভিযোগ আৰোপ কৰা হৈছে, তেওঁলোকৰ অভিযোগপত্ৰ দেখা নাই আৰু কোনো আইনী বা আন সহায় অবিহনে বছৰ ধৰি কাৰাগাৰত আছে।
ভাৰতৰ সংবিধানৰ পঞ্চম অনুসূচী অনুসৰি আদিবাসী আৰু জনজাতীয় লোকসকলৰ সুৰক্ষা, কল্যাণ আৰু উন্নয়নৰ বাবে কেৱল আদিবাসী সম্প্ৰদায়ৰ সদস্যসকলৰ সৈতে এটা জনজাতি উপদেষ্টা পৰিষদ গঠন কৰাৰ নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে।
২০২০ চনৰ ৬ নৱেম্বৰত স্বামীয়ে বিশেষ আদালতত এটা ষ্ট্ৰ' আৰু চিপাৰ অনুৰোধ কৰি আবেদন দাখিল কৰে, য'ত কোৱা হয় যে পাৰ্কিনছনৰ বাবে তেওঁ গিলাচ ধৰিবলৈ অক্ষম।
স্বামীৰ বাবে এটা ষ্ট্ৰ' আৰু চিপাৰ যোগাৰ ধৰাত পলম হোৱাৰ প্ৰতিক্ৰিয়াস্বৰূপে, ছ'চিয়েল মিডিয়া ব্যৱহাৰকাৰীসকলে অনলাইনত ষ্ট্ৰ আৰু চিপাৰ অৰ্ডাৰ দি সেইবোৰ এনআইএৰ মুম্বাই কাৰ্যালয় আৰু তালোজা কাৰাগাৰত বিতৰণ কৰি প্ৰতিবাদ জনাইছিল।
পাৰ্কিনছনৰ বাবে তেওঁ গিলাচ এটা ধৰি বলৈ সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছিল আৰু কাৰাগাৰত থকা অৱস্থাত এটা চিপাৰ আৰু ষ্ট্ৰ' ৰখাৰ বাবে অনুৰোধ কৰিছিল।
উল্লেখ কৰা "শান্তি"ক মুজাহিদে "নিৰাপত্তা য'ত ছয়তান কোনো বেয়া বা কোনো ক্ষতি কৰিব নোৱাৰে" বুলি অভিহিত কৰে, আনহাতে ইবনে কাথিৰে এছ-শ্বাবিৰ উদ্ধৃতি দি কয় যে ই গোটেই ৰাতি মছজিদত থকা লোকসকলক অভিবাদন জনোৱা স্বৰ্গদূতসকলক বুজায়।
ৰমজানৰ অন্তিম দহ দিনৰ ভিতৰত এক অদ্ভুত সংখ্যাৰ নিশা ৰৈলাত আল-কাদৰ হয়, কিন্তু ইয়াৰ সঠিক তাৰিখ অনিশ্চিত; অধ্যায়ত আৰু বিভিন্ন হাদিছত দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতিৰ বাবে।
মুছলমানসকলে ইয়াক প্ৰাৰ্থনা, অনুশোচনা আৰু ঈশ্বৰৰ প্ৰতি অনুতাপৰ বাবে এক বিশেষ ভাল সময় বুলি বিবেচনা কৰে।
চৰকাৰী ইছলামিক শিক্ষা হৈছে যে মোহাম্মাদে তেওঁৰ মৃত্যুৰ সময়লৈকে তেওঁৰ জীৱনৰ পৰৱৰ্তী ২৩ বছৰৰ বাবে কোৰআণৰ টুকুৰাটুকুৰা গঠন কৰা উন্মোচনসমূহ লাভ কৰিছিল।
চিয়া মুছলমানসকলে বিশ্বাস কৰে যে আলী (প্ৰথম চিয়া ইমাম, আৰু চুন্নীসকলৰ বাবে ৰাছিদুন খিলাফতৰ চতুৰ্থ খলিফা) এই নিশা ঈশ্বৰৰ সৈতে বিশেষ অন্তৰ্দৃষ্টি আৰু ঘনিষ্ঠতা আছিল।
কোৰআন ৯৭ ত ৰমজানত "আশীৰ্বাদৰ প্ৰচুৰ অংশৰ নিশা" লাইলাত আল-ক্বদৰৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে যাৰ ওপৰত মুছলমানসকলে বিশ্বাস কৰে যে কোৰআন প্ৰথমে প্ৰকাশ পাইছিল।
মুছলমানসকলৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি ৰাতিটো আন কাৰো সৈতে তুলনীয় নহয় আৰু এটা পৰম্পৰা অনুসৰি, এই নিশাৰ উপাসনা কাৰ্যৰ ফলত হোৱা আশীৰ্বাদবোৰ গোটেই জীৱনজুৰি উপাসনা কৰিও সমান কৰিব নোৱাৰি।
এইটো এটা মক্কান ছুৰা হ'ল যিটো সেই নিশাত অৱতীৰ্ণ কৰে যেতিয়া কোৰআন কি হ'ব তাৰ প্ৰথম প্ৰকাশ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল।
তাত ফেৰেস্তাসকল নামি আহে আৰু গেব্ৰিয়েলৰ আত্মাই তেওঁলোকৰ প্ৰভুৰ অনুমতিৰ দ্বাৰা প্ৰতিটো বিষয়ৰ বিষয়ে তেওঁৰ আদেশ ৰখাৰ দ্বাৰা অৱতৰণ কৰে।
সেয়েহে এই মন্দিৰটোক 'আপ্পুস্থলম' বুলিও শ্ৰদ্ধা কৰা হয় আৰু ইয়াত শিৱলিঙ্গক 'আপ্পুলিঙ্গ' বুলি কোৱা হয়।
পৌৰাণিক শাস্ত্ৰ অনুসৰি, দেৱী অখিলনন্দেশ্বৰীৰ ৰূপত তেওঁৰ অৱতাৰত দেৱী পাৰ্বতীয়ে জাম্বু অৰণ্যত তপস্যা কৰিছিল।
তেওঁ কাবেৰী নদীৰ পানীৰ পৰা লিঙ্গ এটা তৈয়াৰ কৰিছিল, আৰু ইয়াক ভেন নাভাল গছৰ তলত স্থাপন কৰিছিল আৰু তেওঁ তাত উপাসনা আৰম্ভ কৰিছিল।
দেৱী অখিলনন্দেশ্বৰীয়ে পশ্চিমৰ ফালে মুখ কৰি থিয় হৈ থকা ভগৱান শিৱৰ পৰা পূবৰ ফালে মুখ কৰি উপদেশ লৈছিল।
"অখিলা" অৰ্থাৎ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড, "আন্দা" অৰ্থাৎ মহাজাগতিক কণী, আৰু "ঈশ্বৰী" অৰ্থাৎ ঐশ্বৰিক মাতৃ।
সেয়েহে, দেৱী পাৰ্বতী, যি তেওঁৰ গৰ্ভত সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক সুৰক্ষা দিয়ে, তেওঁক "অখিলনন্দেশ্বৰী" বুলি কোৱা হয়।
অখিলনন্দেশ্বৰী হৈছে থিৰুভানাইকোভিলৰ জাম্বুকেশ্বৰ মন্দিৰৰ অধ্যক্ষ দেৱতা আৰু তেওঁৰ সহধৰ্মিনী জাম্বুকেেশ্বৰ, যি শিৱৰ অৱতাৰ।
অখিলনন্দেশ্বৰী হৈছে হিন্দু দেৱী আদি-পৰশক্তিৰ এক মুখ্য প্ৰকাৰ, যাক সাধাৰণতে দেৱী পাৰ্বতী বুলি জনা যায়।
আদি পৰশক্তিৰ অন্যান্য গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰকাৰবোৰ হৈছে মাদুৰাইৰ মীনাক্ষী, কাঞ্চিপুৰমৰ কামাক্ষী আৰু বাৰাণসীৰ বিশালক্ষী ।
২০১২ চনত, প্ৰখ্যাত কণ্ঠশিল্পী পি. উন্নি কৃষ্ণন আৰু হৰিণীয়ে ওম নৱ শক্তি জয় জয় শক্তি শীৰ্ষক এটা ভক্তিমূলক এলবামৰ জৰিয়তে আদি-পৰশক্তিত গান পৰিৱেশন কৰিছিল, য'ত দেৱী অখিলনন্দেশ্বৰীকো এক সমৰ্পিত গীতৰ জৰিয়তে প্ৰশংসা কৰা হৈছিল।
এই গীতটোত জাম্বুকেশ্বৰ মন্দিৰ আৰু ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ ইতিহাসৰ ওপৰত চিত্ৰণ আছে যিটো আটাইতকৈ মনোমোহা ধৰণে বন্দী কৰা হৈছে।
কৰ্ণাটিক সংগীতৰ অষ্টাদশ শতিকাৰ ৰচয়িতা মুথুস্বামী দীক্ষিতাৰে অখিলনন্দেশ্বৰীৰ সন্মানত তিনিটা গান ৰচনা কৰিছিল, বিশেষকৈ থিৰুভানকোভিলৰ জাম্বুকেশ্বৰ মন্দিৰত।
তেওঁৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ ছবি ছোহৰাব মোডী পৰিচালিত পুকাৰ ; য’ত তেওঁ সম্ৰাজ্ঞী নুৰ জাহানৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছিল।
পুকাৰ ছবিৰ বাবে নিজকে প্ৰস্তুত কৰিবলৈ তেওঁ প্ৰতিদিনে ঘোঁৰাত আৰোহন কৰা আৰু গীত গোৱা শিকিবলগীয়া হৈছিল।
পুকাৰৰ মুক্তিৰ পাছত তেওঁৰ চাহিদা বৃদ্ধি পাইছিল আৰু বিভিন্ন ষ্টুডিঅ’ৰ পৰা তেওঁ আমন্ত্ৰণ পাইছিল।
মিনাৰ্ভা মোভীটোনৰ শীশ মহলত বিনা গহনা আৰু সাধাৰণ শাৰীৰে তেওঁৰ অভিনয় প্ৰতিভাৰ প্ৰকাশ ঘটিছিল।
মিনাৰ্ভাৰ পিছত তেওঁ চাৰ্কো আৰু তাৰ পিছত ফিল্মীস্তানত যোগদান কৰে, য’ত তেওঁ অশোক কুমাৰৰ সৈতে চল চল ৰে নজোৱানত অভিনয় কৰিছিল।
এহচান-উল-হকক বিয়া কৰোৱাৰ পিছত দম্পত্তিহালে তাজমহল পিকচাৰ্ছৰ আৰম্ভণি কৰে আৰু ইয়াৰ বেনাৰত উজালা ,বেগম ,মুলাকাত ,চান্দনী ৰাত আৰু অজীৱ লড়কী নিৰ্মাণ কৰে।
তেওঁ ৰাজকুমাৰ, শঙ্কৰ নাগ, বিষ্ণুবৰ্দ্ধন, অম্বৰীশ, অনন্ত নাগ, ভি. ৰবিচন্দ্ৰন, শশীকুমাৰ, টাইগাৰ প্ৰভাকৰ, শিৱৰাজকুমাৰ, ৰাঘবেন্দ্ৰ ৰাজকুমাৰ, মুৰলী, কাৰ্তিক মুথুৰমন, সুনীল, দেৱৰাজ আদি ১৯৮০ আৰু ১৯৯০ৰ দশকৰ প্ৰায় আটাইবোৰ শীৰ্ষস্থানীয় তাৰকাৰ সৈতে কাম অভিনয় কৰিছে।
‘কানুৰু হেগ্গাডিথি’ ছবিত কৰা অভিনয়েৰে তেওঁ দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাজ্যিক বঁটা আৰু ‘মুঞ্জানেয়া মঞ্জু’ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ বঁটা পায়।
২০০৫ চনত গিৰিশ কাচৰৱল্লীৰ ছবি ‘হাচিনা’ত তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
তাৰাই ১৯৮৪ চনত প্ৰখ্যাত অভিনেতা মণি ৰত্নম পৰিচালিত তামিল ছবি ‘ইঙ্গেয়ুম ওৰু গঙ্গাই’ৰ যোগে চলচ্চিত্ৰ জগতত ভূমুকি মাৰে; য’ত মুৰলিয়ে মূল চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ প্ৰথম বঁটা লাভ কৰে কন্নড় ছবি ক্ৰমৰ যোগে, আচৰাৰ আবিদৰ প্ৰথম পৰিচালিত ছবি আছিল।
১৯৮০ৰ দশকৰ শেহৰ ফালে মণিৰত্নমৰ ব্লকবাষ্টাৰ ছবি নায়কন আৰু অগ্নি নাটচাথিৰমত তেওঁ সহযোগী অভিনেত্ৰী ৰূপে অভিনয় কৰে।
‘কৰ্মা’ , ‘মঞ্জনেয়া মঞ্জু’ , ‘কানুৰু হেগ্গাদিথি’ , ‘মথদানা’ , ‘হাচিনা’ , ‘চায়ানাইড’ , ‘এ বন্ধন’ আদি ছবিত তেওঁৰ বিশিষ্ট প্ৰদৰ্শন দেখা গৈছিল।
‘হাচিনা’ত কৰা অভিনয়েৰে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আজুৰি আনিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিত যোগ দিয়াৰ পিছত তেওঁ ২০১২ চনত কৰ্ণাটক চলচ্চিত্ৰ একাডেমীৰ সভাপতি হয় আৰু এই পদবীত তেওঁ এবছৰ থাকে।
ৰবীন্দ্ৰনাথৰ সহপাঠী নিৰোদে নাথ মুখোপাধ্যায়ৰ পুত্ৰ নীলানাথ মুখোপাধ্যায়ৰ লগত শিশু কইনা হিচাপে তেওঁ প্ৰথম বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয় যদিও দুমাহৰ পাছত গঙ্গাত ডুব গৈ নীলনাথৰ আকস্মিক মৃত্যু হয়।
ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে তেওঁৰ পুত্ৰ ৰথিন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ সৈতে ১৭ বছৰীয়া প্ৰতিমাৰ বিবাহৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল।
ৰথিন্দ্ৰনাথ আৰু প্ৰতিমাই ১৯২২ চনত এজনী কন্যা তুলি লৈছিল - নন্দিনী, যাক তেওঁৰ উপনাম - পুপী বুলি অধিক জনা যায়।
আগৰ বছৰবোৰত ৰথিন্দ্ৰনাথৰ সৈতে প্ৰতিমাৰ বিবাহ সুখী যেন লাগিছিল, কিন্তু ই জীৱনৰ পিছৰ সময়ত প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হ'বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
কিছু পৰিমাণে অহংকাৰী ৰথিন্দ্ৰনাথ, যি ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ 'অত্যধিক প্ৰতিভাশালী আৰু সৃজনশীল ব্যক্তিৰ উজ্জ্বল বিন্যাস'ত কিছু পৰিমাণে ম্লান এক সত্তা হৈ আছিল, ১৯৫৩ চনত বিশ্ব ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য পদৰ পৰা পদত্যাগ কৰে আৰু শান্তিনিকেতন চিৰদিনৰ বাবে এৰি দিয়ে।
অৱশ্যে, ১৯৬১ চনত ৰথিন্দ্ৰনাথৰ মৃত্যুলৈকে তেওঁলোকে চিঠিপত্ৰৰ জৰিয়তে ইজনে সিজনৰ সৈতে যোগাযোগ ৰক্ষা কৰিছিল।
১৯১০ চনত বিবাহৰ ঠিক পিছতে, প্ৰতিমাই তেওঁৰ স্বামীৰ সৈতে বৰ্তমান বাংলাদেশত থকা শিলাইদহৰ পাৰিবাৰিক সম্পত্তিত কিছু সময় অতিবাহিত কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত, প্ৰতিমা শান্তিনিকেতনলৈ উভতি আহে আৰু তেওঁৰ শহুৰেক আৰু স্বামীৰ পদাংক অনুসৰণ কৰে আৰু বিশ্ব ভাৰতীৰ কাৰ্যকলাপত নিজকে নিমজ্জিত কৰে।
শান্তিনিকেতনত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰা সংগীত আৰু নৃত্য বিদ্যালয়ত তেওঁ নৃত্য পাঠ্যক্ৰমৰ দায়িত্বত আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক বছৰবোৰত ঠাকুৰৰ নৃত্য-নাটকক গঢ় দিয়া এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ হিচাপে তেওঁক কৃতিত্ব দিয়া হয়।
তেওঁ সহজে এটা নতুন শিল্প আয়ত্তাধীন ল'ব পাৰিছিল আৰু ইয়াক শিল্প সদন পাঠ্যক্ৰমৰ বাবে অভিযোজিত কৰিব পাৰিছিল।
গিৰিধাৰী লালাৰ সৈতে তেওঁৰ নাতিৰ বিবাহ উপলক্ষে ৰবীন্দ্ৰনাথে সুমঙ্গালী বোধু সঞ্চিতা ৰেখো প্ৰনে গানটো ৰচনা কৰিছিল।
নন্দিনীৰ পুত্ৰ সুনন্দন লালাই পাঠ ভাৱনাত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল আছিল আৰু তাৰ পিছত সংশ্লেষিত জৈৱিক ৰসায়নত পিএইচডি সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।
তেওঁ ১৯১৫ চনৰ পৰা ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ইণ্ডিয়ান চছাইটি অৱ অৰিয়েণ্টেল আৰ্টত তেওঁৰ চিত্ৰকলা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
তেওঁ শেষেন্দ্ৰ ভূষণ চট্টোপাধ্যায় আৰু গগনেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ আৰু অবনীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ ভগ্নী বিনয়নী দেৱীৰ কন্যা আছিল।
ৰাৱণে অযোধ্যাৰ ৰাজকুমাৰ ৰামৰ পত্নী সীতাক অপহৰণ কৰি নিজ ৰাজ্যত বন্দী কৰি থোৱাৰ পিছত বাৰে বাৰে তেওঁৰ সৈতে বিয়াত বহিবলৈ অনুৰোধ কৰিছে, অৱশ্যে সীতাই প্ৰতিবাৰেই স্পষ্টভাৱে অস্বীকাৰ কৰে।
ৰামে তেওঁৰ বানৰ সেনাৰ সৈতে লংকাত অৱতৰণ কৰাৰ পিছত, ৰাৱণে তেওঁৰ যাদুকৰ বিদ্যুৎজীভাক ৰামৰ এটা ভ্ৰান্ত কটা মুৰ আৰু সীতাক ৰামৰ মৃত্যুৰ বিষয়ে সৈমান কৰিবলৈ তেওঁৰ ধনু সৃষ্টি কৰিবলৈ কয়।
যাদুকৰজনে ৰাৱণৰ কথা মানি ৰাৱণক ৰামৰ মিছা মূৰ আৰু ধনু বনাই দিয়ে আৰু ৰাৱণে অশোক বনত থকা সীতাৰ সমুখত উপস্থাপন কৰে।
অতি সোনকালেই, ৰাৱণে তেওঁৰ মন্ত্ৰীসকলৰ সৈতে এখন বৈঠকৰ বাবে ৰাওনা হয় আৰু তেওঁৰ প্ৰস্থানৰ পিছত মূৰ আৰু ধনু অদৃশ্য হৈ যায়।
তেওঁ সীতাক কৈছিল যে তেওঁ গোপনে ৰাৱণৰ কৌশল প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল আৰু মূৰটো কেৱল যাদুৰ দ্বাৰা সৃষ্ট আছিল।
লগতে তেওঁ সীতাক এইটোও জনাইছিল যে ৰাম সুগ্ৰীৱৰ নেতৃত্বত তেওঁৰ সৈন্যবাহিনীৰ সৈতে লংকাত উপস্থিত হৈছে আৰু তেওঁ ৰমাক নিজ চকুৰে দেখিছে।
সৰামাই সন্ধান কৰি সীতাক জনাইছিল যে মাক আৰু জ্ঞানী বয়সস্থ মন্ত্ৰীসকলৰ পৰামৰ্শ স্বত্বেও ৰাৱণে সীতাক ৰামলৈ হস্তান্তৰ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল।
বিভীষণৰ পত্নীৰ একমাত্ৰ উল্লেখ হৈছে যেতিয়া সীতাই তেওঁৰ বিষয়ে হনুমানক উল্লেখ কৰে, যে বিভীষণৰ পত্নীয়ে তেওঁৰ জীয়েক কলাক ৰাৱণৰ অভিপ্ৰায় সম্পৰ্কে বতৰা দিবলৈ সীতাৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছিল।
লংকাত সীতাৰ চাৰিজন হিতকাৰীৰ বিষয়ে ৰামায়ণত বৰ্ণনা আছে– নামহীন বিভীষণৰ পত্নী, কলা, ত্ৰিজঁ‌টা আৰু সৰমা।
পিছলৈ ৰাম কেন্দ্ৰিক সাহিত্যত, সৰমাকে বিভীষণৰ পত্নী বুলি চিনাক্ত কৰা হৈছিল আৰু ত্ৰিজতাক তেওঁৰ জীয়েক বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
ৰামায়ণৰ সকলো সংস্কৰণতে তেওঁ ৰাৱণে অপহৰণ কৰা আৰু লংকাত বন্দী হৈ থকা ৰামৰ সহধৰ্মিনী সীতাৰ সৈতে বন্ধুত্বপূৰ্ণ সম্পৰ্ক ৰাখিছিল বুলি উল্লেখ আছে।
ৰাৱণৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধত ৰামৰ পক্ষ লোৱা তেওঁৰ স্বামীৰ দৰে, সৰমাই সীতাৰ প্ৰতি সদয় আছিল আৰু ৰামক সীতা উদ্ধাৰত সহায় কৰে।
ইয়াত উল্লেখ কৰা মতে ৰাৱণে গন্ধৰ্ব চাইলুছাৰ জীয়ৰী সৰমাক তেওঁৰ ভায়েক বিভীষণৰ পত্নী হিচাপে লাভ কৰিছিল।
এই খণ্ডটো ৰাম লংকালৈ অহাৰ আগৰ, যেতিয়া ৰামে হনুমানক অপহৃত সীতা ক'ত আছে বিচাৰি উলিয়াবলৈ লংকালৈ পঠিয়াইছিল।
টাই-খামটি সকলৰ 'লিক-টাই' নামৰ নিজস্ব লিখন প্ৰণালী আছে, আৰু এই প্ৰণালী টাই ফাকে আৰু টাই আইটন জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলেও ব্যৱহাৰ কৰে।
ম্যানমাৰৰ উত্তৰ শান বৰ্ণমালাৰ সৈতে এই প্ৰণালীৰ নিকট সাদৃশ্য আছে, আৰু এই বৰ্ণমালা মান লিপিৰ এক ৰূপ।
পৰম্পৰাগতভাৱে, বৌদ্ধ মঠসমূহত ত্ৰিপিটক, জাতকৰ কাহিনী, আচৰণ বিধি, মতবাদ আৰু দৰ্শন, ইতিহাস, নীতি সংহিতা, জ্যোতিষশাস্ত্ৰ, হস্তৰেখাবিদ্যা আদি বিষয়সমূহৰ মাধ্যমেৰে এই লিপিৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰা হয়।
২০০৩ চনত ই পুনৰ উত্তৰ মানদেশ আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ খামটি পণ্ডিতসকলৰ দ্বাৰা স্বৰভংগীৰ প্ৰতীকেৰে সংশোধিত হৈছিল।
এই লোকসকল মূলতঃ ডিক্ৰং উপত্যকাৰ আশে পাশে আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰে উত্তৰ অসমৰ অঞ্চলবিশেষে আৰু বিশেষকৈ লখিমপুৰ জিলাৰ নাৰায়ণপুৰত বাস কৰে।