polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
বহুতো মূলসুঁতিৰ ইছলামী পণ্ডিতে অৱশ্যে দাবী কৰে যে এই পদটো প্ৰাৰম্ভিক ইছলামিক ইতিহাসৰ এটা অতি নিৰ্দিষ্ট ঘটনাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত অৰ্থাৎ মক্কাৰ বহুধৰ্মী জনজাতিৰ দ্বাৰা কৰা আৰু একেৰাহে ভংগ কৰা চুক্তি:৭৪-৯১, যদিও তেওঁলোকে অতি সহজে এই সত্যটো উপেক্ষা কৰে যে কোৰআনক প্ৰায়ে ইছলামী পণ্ডিতসকলে সকলো সময় আৰু সকলো ঠাই আৰু সকলো মানুহৰ বাবে নিখুঁত কিতাপ বুলি উদ্ধৃত কৰে, আৰু যদি এনে হয়, তেন্তে এইটো আয়াতবোৰক কেতিয়াও ঐতিহাসিক প্ৰসংগৰ প্ৰয়োজন নহয়।
আনহাতে, যদিও কোৰআনৰ এক ঐতিহাসিক প্ৰাসংগিক ব্যাখ্যা থাকিব নালাগে, পূৰ্বৱৰ্তী আয়াতবোৰত প্ৰদান কৰা প্ৰসংগ উল্লেখ কৰা হৈছে, এনেদৰে "বিশ্বৰ বাহিৰৰ" প্ৰসংগ সম্পৰ্কৰ পৰিৱৰ্তে কোৰআনৰ এটা অংশ।
আসমা আফচাৰুদ্দিনৰ মতে, আৰৱ বহুধৰ্মীসকলৰ সন্দৰ্ভত বিভিন্ন প্ৰাৰম্ভিক উচ্ছ্বসিতসকলৰ মতামতৰ উদ্ধৃতি দি, প্ৰাচীনতম ভাষ্যকাৰসকলৰ মাজত একমত হৈছে যে ই নিৰ্বিচাৰ হত্যালৈ ৰূপান্তৰিত নহয়।
৮৮-৮৯একেদৰে, পশ্চিমীয়া ইছলাম-পণ্ডিত ৰুডলফ এফ. পিটাৰ্ছেও দাবী কৰে যে এই আয়াতটোত নিৰ্বিচাৰ হত্যাসমৰ্থন কৰা নহয়।
তেওঁ এনে নকৰাৰ বাবে আগবঢ়োৱা ব্যাখ্যাবোৰৰ ভিতৰত, উনালৰ মতে আটাইতকৈ সচৰাচৰ স্বীকাৰ কৰা হৈছে যে, ইছলামী প্ৰণামৰ দৰে, শান্তি আপোনাৰ ওপৰত থাকিব, অভিব্যক্তি, ঈশ্বৰৰ নামত, সৰ্ব-দয়ালু, সৰ্ব-সহানুভূতিশীলসকলে নিৰাপত্তা প্ৰদান কৰে আৰু সম্বোধন কৰা সকলক চতুৰ্থাংশ প্ৰদান কৰে।
ই বেছিভাগ সময়ৰ বাবে, তেওঁলোকৰ চুক্তি উলংঘা কৰা বহুধৰ্মীসকলৰ সৈতে সম্পৰ্কৰ পুনৰ মূল্যাঙ্কন, তাবুকলৈ অভিযান, মদিনাত ভণ্ডসকলৰ ষড়যন্ত্ৰৰ প্ৰকাশৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
জাইদ ইবন থাবিটৰ মতে, যেতিয়া প্ৰথমবাৰৰ বাবে কোৰআন সংকলিত কৰা হৈছিল, তেতিয়া তেওঁ এই ছূৰাৰ অন্তিম আয়াতবোৰ আবু আল-এইচ আল-আনছাৰীৰ দখলত পাইছিল আৰু আন কাৰো নাছিল।
আন এটা বিৱৰণত, উবাই ইবনে কা'বে জাইদক জনাইছিল যে মুহাম্মাদে তেওঁক এই ছূৰা সমাপ্তি শিকাইছিল আৰু একেটা আয়াত আবৃত্তি কৰিছিল।
ইবনে হাজমৰ দৰে কিছুমানে পৰামৰ্শ দিছিল যে আবু খুজাইমাৰ একমাত্ৰ আয়াত আছিল যিয়ে লিখিত ৰূপত শেষ আয়াতবোৰ ৰাখিছিল, কিয়নো জাইদ আৰু আন কিছুমানে সেইবোৰ মুখস্থ কৰিছিল।
ছূৰা আল-আনফলৰ এক ধাৰাবাহিকতাত, এই ছূৰাই অতিৰিক্তভাৱে সম্প্ৰীতি আৰু যুদ্ধৰ বিষয়বোৰ পৰিচালনা কৰে আৰু তাবুক অভিযানৰ সন্দৰ্ভত বিষয়টো একত্ৰিত কৰে।
এই ছূৰাত অন্তৰ্ভুক্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়, ঐশ্বৰিক আইন আৰু নিৰ্দেশনাৰ টুকুৰাবোৰ নিম্নলিখিত ধৰণৰ।
একেসময়সীমাত বিভিন্ন অনুষ্ঠানত কেইটামান টুকুৰা প্ৰকাশ পাইছে আৰু আল্লাৰ নিৰ্দেশনা অনুসৰি মুহাম্মাদে সুৰাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল।
এই বাৰ্তালাপে ভণ্ডসকলক তেওঁলোকৰ অশুভ কাৰ্য্যৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰে আৰু তাবুকৰ অভিযানত পিছ পৰি থকা বিশ্বাসীসকলক নিন্দা কৰে।
সেই সময়ত তেওঁলোকক বিদ্ৰূপ কৰাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত, আল্লাহই সেই প্ৰকৃত বিশ্বাসীসকলক বহিষ্কাৰ কৰে যিসকলে কোনো বা আনটো ব্যাখ্যাৰ বাবে আল্লাহৰ পথত জিহাদত অংশগ্ৰহণ কৰা নাছিল।
যিহেতু আলোচনাৰ বিষয়টোৰ তাৎপৰ্যৰ বাবে হজ্জ মুহাম্মাদৰ ঘটনাৰ ওপৰত ইয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ প্ৰয়োজন আছিল, আলীক আবু বকৰক অনুসৰণ কৰিবলৈ পঠিয়াইছিল, যি অলপতে তীৰ্থযাত্ৰীসকলক ক্বাবালৈ লৈ যাবলৈ মক্কালৈ ৰাওনা হৈছিল।
তেওঁ আলীক আৰৱৰ বিভিন্ন গোত্ৰৰ প্ৰতিনিধিসকলৰ সন্মুখত বক্তৃতা প্ৰদান কৰিবলৈ প্ৰশিক্ষণ দিছিল যাতে তেওঁলোকক মূষিকসকলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত নতুন নীতি নিৰ্দেশনাসম্পৰ্কে পৰামৰ্শ দিয়া যায়।
আয়াত ৩৮ ৰ পৰা ৭২ তম আয়াতলৈকে আৰম্ভ কৰি পৰৱৰ্তী বাৰ্তালাপ ৰজব এ.এইচ. ৭ বা ইয়াৰ অলপ আগতে প্ৰকাশ পাইছিল, যেতিয়া মুহাম্মাদ তাবুক অভিযানৰ বাবে সাজু হোৱাৰ সৈতে ব্যস্ত আছিল।
বিশ্বাসীসকলক জিহাদত এক গতিশীল অংশ গ্ৰহণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰা হৈছিল, আৰু শ্বীৰ্কাৰসকলক তেওঁলোকৰ ধন-সম্পত্তি ৰখাৰ বাবে আৰু তেওঁলোকৰ ভণ্ডামি, শক্তিহীন বিশ্বাস বা অসাৱধানতাৰ বাবে আল্লাৰ পথত তেওঁলোকৰ জীৱন হেৰুৱাবলৈ বিচলিত হোৱাৰ বাবে গুৰুতৰভাৱে ধিক্কাৰ দিয়া হৈছিল।
এইটো কোৰআনৰ একমাত্ৰ ছূৰা যি বিছমিল্লাহিৰ ৰহমানিৰ ৰাহীমৰ সৈতে আৰম্ভ নহয়, সাধাৰণ আৰম্ভণি সূত্ৰ, আল্লাহৰ নামত, সৰ্ব-দয়ালু, সৰ্ব-সহানুভূতিশীল।
ইয়াক তৌবাহ স্পষ্টভাৱে প্ৰকাশ কৰা আৰু ইয়াৰ গ্ৰহণযোগ্যতাৰ চৰ্তবোৰৰ বিষয়ে অৱগত কৰাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ইয়াক এট-তৌবাহ বুলি কোৱা হয়।
এইচ.আই.ভি. সংক্ৰমণৰ উচ্চ বিপদাশংকা থকা মহিলাসকলৰ ওপৰত কৰা এক গৱেষণা জাৰ্নেল অফ বাইচেক্সুয়ালিটিৰ এটা অধ্যয়নত এই সিদ্ধান্তত উপনীত হোৱা গৈছিল যে আৰ্হি হিচাপে লোৱা উচ্চ-বিপদাশংকা থকা দলটোৰ উভকামী মহিলাসকল বিভিন্ন উচ্চ বিপদাশংকাৰ আচৰণত লিপ্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা অধিক আৰু এইচ.আই.ভি. আৰু অন্যান্য যৌন সংক্ৰমিত ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ আশংকাও অধিক।
এই আচৰণবোৰৰ বাবে বিচাৰ বা বৈষম্যৰ চিকাৰ হোৱাৰ ভয়ত উভকামীসকলৰ বিপৰীততা সম্বন্ধে তেওঁলোকে যৌন আৰু স্বাস্থ্য পেছাদাৰীসকলৰ সৈতে তেওঁলোকৰ সঠিক সুৰক্ষাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰাৰ পৰা বিৰত থাকে বুলি জনা গৈছে।
কিতাপখনত বাই: নোটছ ফৰ এ বাইচেক্সুয়াল ৰিভলিউশ্বন, আইছনাৰে বিষমকামী, গে আৰু লেচবিয়ান সকলৰ তুলনাত উভকামী ব্যক্তিসকলৰ মাজত আত্মহত্যাৰ পৰিসংখ্যা আলোচনা কৰি এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয় যে: বিষমকামী আৰু লেচবিয়ান সকলৰ তুলনাত উভকামী মহিলাৰ আত্মহত্যাৰ হাৰ অধিক; অধ্যয়নটোত এইটোও পোৱা গৈছিল যে বিষমকামী আৰু সমকামী পুৰুষৰ তুলনাত উভকামী পুৰুষৰো আত্মহত্যাৰ হাৰ বৃদ্ধি পাইছিল।
এক গৱেষণাৰ ফলাফল অনুসৰি উভকামীসকল প্ৰায়ে বিষমকামীতা আৰু সমকামিতাৰ দোমোজাত আৱদ্ধ হৈ থাকে, যাৰ ফলত তেওঁলোকৰ যৌন পৰিচয়ক লৈ চাৰিওফালে এক প্ৰকাৰৰ অবৈধতা সৃষ্টি হয়।
ইয়াৰ ফলত প্ৰায়ে মানসিক স্বাস্থ্যৰ সমস্যা যেনেঃ নিম্ন আত্ম-সন্মান তথা নিজকে হেয় যেন বোধ হোৱাৰ দৰে সমস্যাৰ সৃষ্টি হয়।
যৌন পৰিচয় এটা "আত্ম নিৰ্বাচনৰ" বিষয়, এই ক্ষেত্ৰত মানসিক চাপবোৰে বহু সময়ত হতাশাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে কিয়নো উভকামী সকলে অনুভৱ কৰিব পাৰে যে তেওঁলোকে এনে এক সংস্কৃতিত বাস কৰে যি তেওঁলোকৰ অস্তিত্বৰ প্ৰকৃত পৰিচয় বহন কৰিব নোৱাৰে।
ট্ৰান্সফ'বিয়া আৰু হোমোফোবিয়াৰ লগতে, ই এলজিবিটি লোকসকলৰ বিৰুদ্ধে অসহিষ্ণুতা আৰু বৈষম্য বৰ্ণনা কৰিবলৈ ব্যৱহৃত শব্দ পৰিয়ালৰ এটা।
শব্দটোৰ বৰ্ণনাত্মক প্ৰকাৰ বাইফ'বিকে বাইফ'বিয়া সম্পৰ্কীয় বস্তু বা গুণাগুণ বৰ্ণনা কৰে, আৰু কমকৈ ব্যৱহাৰ হোৱা বিশেষ্য বাইফ'ব হৈছে বাইফ'বিয়া থকা লোকসকলক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা শব্দ।
১৯৯২ চনত গৱেষক কেথলিন বেনেটৰ দ্বাৰা "উভকামিতাৰ বিৰুদ্ধে কুসংস্কাৰ", আৰু "জীৱনৰ-পছন্দ হিচাপে উভকামিতাৰ অৱমাননা" বুজাবলৈ বাইফ'বিয়া শব্দটো প্ৰথমে প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত ইয়াক "পুৰুষ বা মহিলাসকলক এই সামাজিক-যৌন পৰিচয়ৰ সৈতে জড়িত থকাৰ ভিত্তিত যিকোনো ধৰণৰ অৱমাননা বা সমালোচনা কৰা, বা তেওঁলোকক দাবী কৰাৰ অধিকাৰ প্ৰত্যাখ্যান কৰা" বুলি সংজ্ঞাবদ্ধ কৰা হৈছে।
আৰম্ভণিৰে পৰা উভকামী বুলি চিনাক্ত কৰা লোকসকলৰ বিষয়ে বহুতো দৃঢ়বদ্ধ ভুল ধাৰণা প্ৰচলিত হৈ আহিছে।
ফলত তেওঁলোকক বিভ্ৰান্ত, সিদ্ধান্তহীন, অসুৰক্ষিত, পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা চলাই থকা, বা "কেৱল এটা পৰ্যায়ৰ মাজেৰে যোৱা" বুলি ধাৰণা কৰা হয়।
ইয়াৰ দ্বাৰা উভকামিতা যে এক প্ৰকৃত যৌন অভিমুখীতা সেই সম্পৰ্কে অস্বীকাৰ কৰা হয় বা উভকামী লোকসকলৰ বিষয়ে ই এক নেতিবাচক ধাৰণা।
নিদানিক মনোবিজ্ঞানে নিৰ্ধাৰণ কৰা অনুসৰি বাইফ'বিয়া এক প্ৰকাৰৰ ভীতি স্বৰূপ হোৱাৰ কোনো মানে নাই ।
তেওঁ মুখ্যতঃ নেপালৰ শাসনত থকা ৰাজতান্ত্ৰিক চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে নেপালৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টি দলত যোগদান কৰিছিল।
দৰিদ্ৰ লোকসকলৰ ওপৰত হোৱা অত্যাচাৰ, তেওঁৰ পিতৃৰ সম্পত্তি জব্দ কৰা আৰু নিৰাপত্তা বাহিনীৰ দ্বাৰা তেওঁৰ ভাতৃ ৰিত ভাদকুৰ খড়কাক হত্যা কৰাৰ কথা উল্লেখ কৰি তেওঁ ৰাজতন্ত্ৰ উৎখাত কৰিবলৈ ১৯৯০ চনৰ গণ আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
পিছত তেওঁ ১৯৯৬ চনত গণপ্ৰজাতন্ত্ৰৰ প্ৰৱৰ্তনৰ বাবে গৃহযুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগে মাওবাদীত যোগদান কৰে।
গৃহযুদ্ধৰ সময়ত খড়কা মাওবাদী-অনুমোদিত অল নেপাল মহিলা সন্থাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰাৰ পিছত নেপালৰ আৰক্ষীৰ জিম্মাত চাৰি মাহধৰি তেওঁক উপৰ্যুপৰি ধৰ্ষণ কৰা হৈছিল।
১৯৯৯ চনত তেওঁ নেপালৰ মাওবাদী কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ দোলাখা, সিন্ধুপালচোক, ওখলধুঙ্গা আৰু চোলুখুম্বুত সামৰিক কমাণ্ডাৰ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে, অৱশেষত ২০০২ চনত তেওঁ দোলাখাৰ জিলা সম্পাদক হয়।
২০০৮ চনত খড়কা নেপালৰ গৃহযুদ্ধৰ সমাপ্তিৰ পিছত নেপালৰ সংবিধান সভা প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ পিছৰে পৰা দোলাখাৰ পৰা মাওবাদী সাংসদ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছে।
২০০২ চনত, ইউনাইটেড মাৰ্ক্সবাদী-লেনিনবাদী দলৰ সহকৰ্মী দোলাখাৰ সাংসদ শান্তি পাখৰিন দেৱী খড়কা জিলা সচিব হৈ থাকোঁতে তেওঁৰ স্বামী বুদ্ধি মান পাখৰিনক মাওবাদী কেডাৰে হত্যা কৰাৰ বিষয়ে কৈছিল।
অসম বিজ্ঞান লেখক সংস্থাই ইতিমধ্যে ওঠৰখন জনপ্ৰিয় বিজ্ঞান গ্ৰন্থ আৰু দুখন স্মৃতিগ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰিছে।
সংস্থাই অসমৰ জনজাতিসকলৰ মাজত বিজ্ঞান প্ৰসাৰতাৰ উদ্দেশ্যে পদক্ষেপ লৈ ২০০২ চনত ডিমাচা ভাষাত “যিনি আলাংপাউ যায়বা বেমাৰ বুঠু’’ নামৰ এখন স্বাস্থ্য বিষয়ক গ্ৰন্থ অসম ৰাজ্যিক বিজ্ঞান প্ৰযুক্তিবিদ্যা আৰু পৰিৱেশ
অসম বিজ্ঞান লেখক সংস্থাই আৰম্ভণিৰে পৰা বিজ্ঞান জনপ্ৰিয়কৰণৰ উদ্দেশ্যে কেইবাখনো গুৰুত্বপূৰ্ণ কৰ্মশালা আয়োজন কৰি আহিছে।
ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা সংযোগ পৰিষদৰ সহযোগত বিজ্ঞান সাহিত্যৰ অনুবাদ কৰ্মশালা
যিনি আলাংপাউ যায়বা বেমাৰ বুঠু , অসমীয়া গ্ৰন্থখনৰ মূল লেখকদ্বয়- ডাঃ অতুল চন্দ্ৰ পটোৱাৰী, ডাঃ সবিতা পাটোৱাৰী, প্ৰকাশ-২০০২
ভাঙনি (বিজ্ঞান সাহিত্যৰ অনুবাদ কৰ্মশালা উপলক্ষে প্ৰকাশিত স্মৃতিগ্ৰন্থ), সম্পাদক - দিলীপ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য, প্ৰকাশ-২০০৪
অসমৰ বিজ্ঞান লেখকসকলক একত্ৰিত কৰি প্ৰচাৰ মাধ্যমৰ জৰিয়তে জনসাধাৰণৰ মাজত বৈজ্ঞানীক সাক্ষৰতা আৰু সচেতনতা বৃদ্ধি কৰা।
বিজ্ঞানৰ লেখনি আৰু প্ৰচাৰৰ বাবে কৰ্মশালা আলোচনা চক্ৰ, প্ৰশিক্ষণ কাৰ্যসূচী আদিৰ আয়োজন কৰা।
২০০২ চনত অসম বিজ্ঞান লেখক সংস্থাই ‘ভাৰতীয় বিজ্ঞান লেখক সংস্থা ৰ আছাম চেণ্টাৰ ৰূপে স্বীকৃতি লাভ কৰে।
২০০০ চনত জুলিয়াছক কেপচাইচিন ৰিচেপ্টৰ প্ৰতিৰূপৰ ওপৰত কৰা গৱেষণাৰ বাবে উদ্বোধনী পাৰল-ইউএনচি স্নায়ুবিজ্ঞান বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
২০১০ চনত তেওঁ নচিচেপচনৰ বিভিন্ন দিশৰ সৈতে জড়িত আয়ন চেনেলবোৰ চিনাক্ত কৰা তেওঁৰ গৱেষণাৰ বাবে শ্ব পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল।
২০১৪ চনত তেওঁক জনছন এণ্ড জনছনে বিষ আৰু তাপসংবেদনৰ আণৱিক আধাৰ আৱিষ্কাৰ কৰাৰ বাবে জৈৱ চিকিৎসা গৱেষণাৰ বাবে ড. পল জেনচেন বঁটাৰে সন্মানিত কৰিছিল।
২০১৭ চনত তেওঁ গেইৰ্ডনাৰ ফাউণ্ডেচন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু এইচএফএছপি নাকাচোন বঁটা লাভ কৰিছিল।
ব্ৰাইটন বীচৰ বাসিন্দা জুলিয়াছে ১৯৭৭ চনত মেচাচুচেটছ ইনষ্টিটিউট অফ টেকন'লজীৰ পৰা বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল।
তেওঁ ১৯৮৪ চনত জেৰেমি থৰ্ণাৰ আৰু ৰেণ্ডি শ্বেকমেনৰ যুটীয়া তত্ত্বাৱধানত কেলিফৰ্নিয়া বিশ্ববিদ্যালয়, বাৰ্কলেৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
পিএইচডিৰ গৱেষণাৰ সময়ত তেওঁ কেক্স২ ক ফুৰিনসদৃশ প্ৰ'প্ৰ'টিন ৰূপান্তৰৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য হিচাপে চিনাক্ত কৰিছিল।
১৯৮৯ চনত তেওঁ কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত ৰিচাৰ্ড এক্সেলৰ সৈতে তেওঁৰ পোষ্ট-ডক্টৰেল প্ৰশিক্ষণ সম্পূৰ্ণ কৰে।
জুলিয়াছৰ পৰীক্ষাগাৰে টিআৰপিএম৮ বা চিএমআৰ১ আৰু টিআৰপিএ১ক চিনাক্ত কৰি প্ৰতিৰূপ সৃষ্টি কৰিছে।
তেওঁলোকে প্ৰদৰ্শন কৰিছিল যে টিআৰপিএম৮য়ে মেন্থল আৰু শীতল তাপমাত্ৰা চিনাক্ত কৰে আৰু টিআৰপিএ১য়ে সৰিয়হৰ তেল বা ৰাসায়নিক ভাবে এলিল আইচোথিওচাইনেট চিনাক্ত কৰে।
এই পৰ্যৱেক্ষণসমূহৰ পৰা বুজা যায় যে টিআৰপি চেনেলবোৰে বিভিন্ন উষ্ণতা আৰু ৰাসায়নিক পদাৰ্থ চিনাক্ত কৰে।
বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ চেনেলবোৰৰ অনন্য অভিযোজন বৰ্ণনা কৰি আৰু অসংখ্য চেনেলৰ ক্ৰিও-ইএম গাঁথনি সমাধান কৰি ডেভিদ জুলিয়াছৰ পৰীক্ষাগাৰে এই চেনেলবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰা বিষাক্ত পদাৰ্থ আৱিষ্কাৰ কৰি নচিচেপচন অধ্যয়নত অৱদান আগবঢ়াইছে।
২০২১ চনত তেওঁ উষ্ণতা আৰু স্পৰ্শৰ বাবে ৰিচেপ্টৰৰ আৱিষ্কাৰৰ বাবে আৰ্ডেম পাটাপুটিয়ানৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে শৰীৰতত্ত্ব বা ঔষধৰ ন'বেল বঁটা লাভ কৰে।
টিআৰপিভি১ গাঁথনিগতভাৱে সম্পৰ্কিত টিআৰপি বা ক্ষণস্থায়ী ৰিচেপ্টৰ সম্ভাৱনাৰ কেচন চেনেলৰ এক বৃহৎ পৰিয়ালৰ অংশ।
এইবিধ নথকা প্ৰাণীবোৰে প্ৰ'টিনৰ আনুবংশিক নকআউট ব্যৱহাৰ কৰি ক্ষতিকাৰক তাপ আৰু কেপচাইচিনৰ প্ৰতি সংবেদনশীলতা হেৰুৱায়।
এই আইন যোগে বিবাহৰ নিম্নতম বয়স ছোৱালীৰ বাবে ১৪ বছৰ আৰু ল’ৰাৰ বাবে ১৮ বছৰ নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়; যিটো পৰৱৰ্তী সময়ত ছোৱালীৰ বাবে ১৮ বছৰ আৰু ল’ৰাৰ বাবে ২১ বছৰলৈ সংশোধিত কৰা হয়।
ব্ৰিটিছ কৰ্তৃপক্ষৰ পৰা শক্তিশালী বিৰোধ হোৱা সত্বেও এই বিধেযকখন ভাৰতীয় লোকৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা থকা ব্ৰিটিছ ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা ই গৃহীত হৈছিল।
ব্ৰিটিছ কৰ্তৃপক্ষই এই বিধেয়ক গৃহীত হোৱাৰ ফলত তেওঁলোকৰ অনুগত হিন্দু আৰু মুছলমান সাম্প্ৰদায়িক গোষ্ঠীটোৰ সমৰ্থন হেৰুওৱাৰ ভয় কৰিছিল।
ইয়াৰ পূৰ্বে ভাৰতৰ বিধান পৰিষদত সন্মতিৰ বসয় সংক্ৰান্তীয় বিভিন্ন বিধেয়ক উত্থাপন কৰা হৈছিল আৰু সেইবোৰ ব্যৰ্থ হৈছিল।
বিশ্বৰ গণমত, সমাজ সংস্কাৰক আৰু মুক্তি যুঁজাৰুসকলৰ হেঁচাত এজ অফ কনচেন্ট কমিটি শীৰ্ষক চেণ্ট্ৰেল প্ৰভিঞ্চৰ গৃহ সদস্য চাৰ মোৰোপণ্ট বিশ্বনাথ যোশীয়ে নেতৃত্ব দিয়া এখন নিৰ্বাচিত কমিটিলৈ বিধেয়কখন প্ৰেৰণ কৰে।
কমিটিৰ অন্যান্য সদস্যসকল আছিল আৰ্কট ৰামস্বামী মুডালিয়াৰ, খান বাহাদুৰ মাথুক, মিঞা ইমান বক্স কডু, শ্ৰীমতী অ’. ব্ৰেইৰী বিদন, ৰামেশ্বৰ নেহৰু, সত্যেন্দ্ৰ চন্দ্ৰ মিত্ৰ, ঠাকুৰ দাস ভাৰ্গৱ, মৌলৱী মহম্মদ যাকুব, মিঞা চাৰ মহম্মদ শাহ নৱাজ।
বাল্য বিবাহ নিৰোধক আইন মহিলাসকল সংগঠিতভাবে জড়িত হৈ পৰা ভাৰতৰ প্ৰথম সামাজিক সংস্কাৰ সংক্ৰান্তীয় বিষয়।
মতিলাল নেহৰু আদিৰ দৰে সংস্কাৰপন্থী ৰাজনৈতিক নেতাসকলক মহিলা সংগঠিনবোৰে লগ ধৰি বিলখনৰ সমৰ্থন কৰিবলৈ হেচা দিছিল।
দ্য অল ইণ্ডিয়া ৱ’মেনছ্ এচোচিয়েচন-এ ৰাজনৈতিক নেতাসকলৰ সমৰ্থন আদায় কৰিবলৈ প্লেকাৰ্ড প্ৰদৰ্শন কৰিছিল আৰু ‘যদি তোমালোকে সাৰদা বিলৰ সমৰ্থন নকৰা, তেন্তে বিশ্বই তোমালোকক হাঁহিব’ জাতীয় শ্লোগান দিছিল।
বিলখনৰ বিজয়ৰ ক্ষেত্ৰত মহিলা সংগঠনবোৰক কৃতিত্ব দিব পাৰি, যিয়ে এই কাৰ্য আধুনিকতাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি ৰূপে উপস্থাপন কৰিছিল।
অল ইণ্ডিয়া ৱ’মেন কনফাৰেঞ্চ, ৱ’মেনছ্ ইণ্ডিয়ান এছোচিয়েচন আৰু নেচনেল কাউঞ্চিল ৱ’মেন ইন ইণ্ডিয়াই তেওঁলোকৰ সদস্যসকলৰ জৰিয়তে বিবাহৰ বসয় বৃদ্ধি আৰু সন্মতি সংক্ৰান্তত যোশী কমিটিৰ সন্মুখত যুক্তি প্ৰদৰ্শন কৰে।
আনকি মুছলমান মহিলাসকলে, উলেমাসকলৰ বিৰোধৰ সন্মুখীন হ’ব বুলি জানিও বিবাহৰ বয়স বৃদ্ধিৰ সপক্ষে নিজৰ মতামত দাঙি ধৰিছিল।
এই আইনে সকলো সম্প্ৰদায়ৰে ছোৱালী আৰু ল’ৰাৰ নূন্যতম বিবাহৰ বয়স ক্ৰমে ১৪ আৰু ১৮ বছৰত নিৰ্ধাৰণ কৰে।
লাও বৰচেতিয়াই অসন্মান প্ৰদৰ্শনৰ এই ঘটনাটোৰ পৰিণতি গুৰুতৰ কৰি তোলে আৰু বুঢ়াগোহাঁয়ে ৰাজকোঁৱৰ কেইজনৰ ওপৰত কঠোৰ ব্যৱস্থা ল’বলৈ গুনা-গঁঠা কৰিছে বুলি অভিযোগ দিয়া হয়।
তেতিয়া দুয়ো কোঁৱৰে প্ৰধানমন্ত্ৰীজনক ওচৰৰ ছাউনীত শুই থকা অৱস্থাতে হত্যা কৰিবলৈ পৰিকল্পনা কৰে।
ইয়াৰ পিছত বৰচেতিয়াই ৰজাৰ পৰা দৈনিক বুঢ়াগোহাঁইলৈ উপহাৰ অনা-নিয়া কৰা লিগিৰী এজনীৰ হতুৱাই বুঢ়াগোহাঁইক খবৰ দিয়াই যে ৰজাই তেওঁক বন্দী কৰাৰ আয়োজন চলাইছে।
এই কথাকেই বিশ্বাস কৰি ৰজাই কাৰেঙৰ দুৱাৰত অতিৰিক্ত প্ৰহৰী নিয়োগ কৰে আৰু বুঢ়াগোহাঁইৰ লগতে তেওঁৰ সহযোগীসকলৰ কাম-কাজত নজৰ দিবলৈ চৰ পঠিয়ায়।
ইফালে ফুকনসকলে ৰজাৰ এই আয়োজনৰ ভু পাই এয়া সমাপ্ত কৰাৰ আগেয়েই ৰজাক আক্ৰমণ কৰাৰ পক্ষে বুঢ়াগোহাঁইক পৰামৰ্শ দিয়ে।
লাও বৰচেতিয়াই এই কথাত ভয় খাই বৰকুঁৱৰীক পতিয়ন নিয়ায় যে ৰাজবিষয়াসকলৰ সৈতে বৈঠকত বহিলে তেওঁলোকে ৰজাক পূৰ্ব-পৰিকল্পনা মতে ধ্বংস কৰাৰ সুযোগ পাব।
সেয়ে আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ নেতৃত্বত ৰাজবিষয়াসকল ৰজাক সাক্ষাত কৰিবলৈ আহোঁতে নৰীয়াত পৰাৰ অজুহাতত ৰজাই তেওঁলোকক ঘৰলৈ ঘূৰি যাবলৈ কয়।
ইফালে চুজিন্‌ফাই বুঢ়াগোহাঁইৰ লগত মিত-মাত কৰিবলৈ ব্যগ্ৰ হৈ পৰে আৰু তেওঁৰ ছাউনীলৈ কটকী প্ৰেৰণ কৰে।
প্ৰথমাৱস্থাত ৰজাই শাক্ত পুৰোহিত কাত্যায়ন ভট্টাচাৰ্যৰ পুত্ৰক বন্ধুত্ব আৰু সদ্ভাৱৰ বতৰা দি জকাইচুকলৈ প্ৰেৰণ কৰে কিন্তু বুঢ়াগোহাঁয়ে ইতিমধ্যেই জকাইচুক এৰি যায়।
তেতিয়া ৰজাই বৰপাত্ৰগোহাঁই, বৰগোহাঁই, সলাল গোহাঁই, লাও বৰচেতিয়া আৰু মূৰামৰাৰ মহন্তক বুজা-পৰাৰ বাবে বুঢ়াগোহাঁইৰ শিবিৰলৈ পঠায় কিন্তু তেওঁলোককো শিবিৰৰ চৌহদত সোমোৱাৰ অনুমতি দিয়া নহয়।
একেদৰে দক্ষিণপাট সত্ৰৰ বনমালী গোসাঁই আৰু বেঙেনআটি সত্ৰৰ ৰামকৃষ্ণ বাপুৰ আগমনো ফলপ্ৰসূ নহয়।
সম্পূৰ্ণ ক্ষমাদানৰ চৰ্ত বান্ধি বৰচেতিয়াৰ সৈতে গোহাঁইকেইজনক বুজা-পৰাৰ বাবে পুনৰ পঠিওৱা হয়।
এইবাৰ বুঢ়াগোহাঁয়ে তেওঁলোকক সাক্ষাত কৰি ৰজাৰ বাৰ্তাটো শুনে যদিও এই আশ্বাসত পতিয়ন নগৈ আত্মসমৰ্পণ কৰিবলৈ অপাৰগ হয়।
তেওঁ বৰগোহাঁইক কথাৰে সৈমান কৰাই নিজৰ ফলীয়া কৰে যদিও ৰামচৰণ বৰপাত্ৰগোহাঁই সৈমান কৰোৱাত ব্যৰ্থ হয়।
ইফালে বৰপাত্ৰগোহাঁই তেওঁৰ জোঁৱায়েক হোৱাৰ বাবে ৰখীয়াৰে সৈতে তেওঁক কলিয়াবৰলৈ প্ৰেৰণ কৰে।
১৬৭২ চনত চুন্যৎফা ওৰফে উদয়াদিত্য সিংহৰ ক্ষমতাচ্যুতি আৰু প্ৰাণনাশৰ পিছত ৰাজ্যৰ শাসনভাৰ দুৰ্বল ৰজাৰ হাতত ন্যস্ত হয়।
সেই সময়ছোৱাত তিনিজন শীৰ্ষ ৰাজবিষয়া ক্ৰমে ডেবেৰা বৰবৰুৱা, আতন বুঢ়াগোহাঁই আৰু লালুকসোলা বৰফুকনৰ মাজত ক্ষমতাক লৈ অঁৰিয়াঅঁৰি চলে।
যি সময়ত অসমৰ বহুসংখ্যক ক্ষমতাশালী বিষয়া শৰাইঘাটৰ যুদ্ধৰ পিছত নতুনকৈ দখল কৰা গুৱাহাটীৰ পহৰাদাৰী কৰা কাৰ্যত ব্যস্ত আছিল এই যুঁজখনত প্ৰথমে গড়গাঁৱৰ প্ৰশাসনিক ক্ষেত্ৰখনৰ হৰ্তা-কৰ্তা বিধতা ৰূপত ডেবেৰা বৰবৰুৱাৰ উত্থান ঘটে।
ইফালে শৰাইঘটীয়াসকলে ডেবেৰাৰ স্বেচ্ছাচাৰৰ অন্ত পেলাবলৈ সিদ্ধান্ত লয় আৰু সেয়ে প্ৰধান মন্ত্ৰী আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ নেতৃত্বত ৰাজধানী গড়গাঁৱলৈ অগ্ৰসৰ হয়।
বুঢ়াগোহাঁয়ে ৰাজপাটৰ উপযুক্ত ৰাজকোঁৱৰৰ সন্ধান কৰে আৰু অৰ্জুন কোঁৱৰক পাই তেওঁক ৰজা হিচাপে মনোনীত কৰে।
আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ জ্ঞান আৰু দূৰদৰ্শীতাৰ সহায়ত চুজিন্‌ফাৰ ৰাজত্বকাল প্ৰাচুৰ্য আৰু শান্তিপূৰ্ণ হোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দেখা গৈছিল।
কিন্তু কিছুসংখ্যক বিষয়া আৰু সম্ভ্ৰান্ত লোকে বুঢ়াগোহাঁইৰ বৰ্দ্ধিত ক্ষমতালৈ মন কৰি এই কথা ভাল পোৱা নাছিল।
তেওঁ বৰকুঁৱৰীৰ মনত এক ভয় ওপজাবলৈ সক্ষম হয় যে বুঢ়াগোহাঁয়ে বৰ্তমানৰ দৰেই ক্ষমতাত অধিষ্ঠিত হৈ থাকিলে কুঁৱৰীৰ চাৰিওজন পুত্ৰলৈ বিপদ আহিব পাৰে।
বৰকুঁৱৰীয়ে বৰচেতিয়াই আঙুলিয়াই দিয়াৰ দৰেই স্বৰ্গদেউক কয় যে বুঢ়াগোহাঁই আৰু ফুকনসকলে চুজিৰ্ন্‌ফাৰ পুত্ৰসকলৰ প্ৰতি কোনো ভাল ভাৱ পোষণ নকৰে আৰু তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত পুতেককেইজনৰ জীৱন সুৰক্ষিত হৈ নাথাকিবও পাৰে।
ৰাজকোঁৱৰকেইজনে এই কথা সমৰ্থন কৰি কয় যে তেওঁলোক নামতহে; বুঢ়াগোহাঁয়ে সকলো ক্ষমতা নিজৰ হাতত ৰাখিছে।
দেৰগাঁৱৰ বাতৰি পাই চুজিন্‌ফাই চিনাতলীৰ দুৰ্গ মেৰামতি কৰোৱায় আৰু সৈন্য-সামন্তৰে সৈতে তাতেই ৰয়।
সেই সময়তে লালুকসোলা বৰফুকন আৰু গুৱাহাটীৰ প্ৰধান প্ৰধান সেনাপতিসকল দেৰগাঁৱৰ বুঢ়াগোহাঁইৰ শিবিৰ আহি পায়।
এজন মানুহক ৰক্ষা কৰিবলৈ ইমানবোৰ মানুহৰ প্ৰাণ হানি হোৱাত চুজিন্‌ফাই অনুতাপ কৰি ৰাজধানীৰ মুখ্য প্ৰৱেশদ্বাৰ সিংহদুৱাৰলৈ পিছুৱাই যায় আৰু তাতে ডাণজ্ঞৰীয়াকেইজনৰ সৈতে নৌযুদ্ধত লিপ্ত হয়।
কিৰকিৰিয়া বৰবৰুৱা আৰু চুজিনফাৰ পুত্ৰ কলীয়া গোহাঁয়ে শেষপৰ্যন্ত প্ৰৱেশদ্বাৰ ৰক্ষা কৰাৰ চেষ্টা কৰিও ব্যৰ্থ হোৱাত কোঁৱৰ পলাই যায়।
পূৰ্বৰ স্বৰ্গদেৱ গোবৰ ৰজা আৰু প্ৰতিপত্তিশালী বিষয়া ডেবেৰা বৰবৰুৱাক ক্ষমতাচ্যুত কৰি আতন বুঢ়াগোহাঁয়ে চুজিন্‌ফাক সিংহাসনত অধিষ্ঠিত কৰে।
আতন বুঢ়াগোহাঁইকে ধৰি আন বিষয়াসকলৰ পৰামৰ্শ আৰু সহযোগিতাৰে তেওঁৰ শাসনকালৰ ভালদৰেই আৰম্ভণি হয় যদিও কুৱঁৰী আৰু অন্য কিছু বিষয়াৰ কথাত বুঢ়াগোহাঁইৰ কৰ্তৃত্বক আওকান কৰিবলৈ লোৱাৰ ফলতে দুয়োপক্ষৰ মাজত সংঘৰ্ষৰ সূত্ৰপাত হয়।
প্ৰথমবাৰ চুজিন্‌ফাই বুঢ়াগোহাঁইৰ বাহিনীক প্ৰতিৰোধ কৰে যদিও দ্বিতীয়বাৰত গুৱাহাটীৰ সেনাবাহিনী ডাঙৰীয়াগৰাকীৰ লগ লগাৰ বাবে এয়া প্ৰতিহত কৰাত ব্যৰ্থ হয়।
কোনো লোকৰ মতে তেওঁ আত্মহত্যা কৰে আৰু কিছু সূত্ৰৰ মতে লালুকসোলা বৰফুকনৰ ভ্ৰাতৃ ভাতধৰা ফুকনে তেওঁক হত্যা কৰে।
বৰপাত্ৰগোহাঁয়ে গা-ধুবলৈ যোৱাৰ চলেৰে দলত তাৎক্ষণিকভাৱে যোগদান নকৰি তেওঁৰ আধাসংখ্যক মানুহ লগত দি পঠায় যদিও বাকী আধা নিজৰ লগত ৰাখে।
হুৱাদুৱা লগাত চুজিন্‌ফা সাৰ পাই তৎক্ষণাত হাতত হেংদাং লৈ চন্তৰীৰে সৈতে ওলাই আহে আৰু বাৰজন আক্ৰমণকাৰীৰ প্ৰাণনাশ কৰে।
ৰাজকাৰেঙৰ লোকসকলক অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰে সুসজ্জিত কৰি তোলাৰ লগতে প্ৰৱেশ পথসমূহত হিলৈ-বৰটোপ স্থাপন কৰা হয়।
আনহাতে বুঢ়াগোহাঁইৰ বিশ্বাসী টেপৰতলীয়া ৰাম ফুকন, দিলিহিয়াল লাঙি ফুকন, কলঞ্চু ফুকন গোবিন্দ আৰু ভিতৰুৱাল ফুকন বেতমেলাই এই কথাৰ সম্ভেদ পাই ৰজাৰ অভিসন্ধিৰ মোকাবিলা কৰিবলৈ তাৎক্ষণিক ব্যৱস্থা ল’বলৈ জোৰ দিয়ে আৰু পিছদিনাই সেয়া কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ লোৱা হয়।
চুজিন্‌ফাই যুদ্ধক্ষেত্ৰ এৰি নাৱেৰে উজাই গৈ ছাউনী এটাত ৰয় আৰু নিজৰ ব্যক্তিগত তামূলী লিগিৰাৰ সৈতে ঘোঁৰাত উঠি ছাউনী এৰে।
ঘোঁৰাৰ পৰা নামি তেওঁ তামূলীক চাৰিমুঠি চিকাৰূপ আৰু তামূলীৰ প্ৰতি থকা ৰজাৰ স্নেহৰ চিনস্বৰূপে নিজে পিন্ধা গাৰ কাপোৰৰ এপদ দি কয় যে তামূলীৰ জীৱনকালৰ এতিয়াও কিছুবছৰ বাকী আছে।
ক্ৰন্দনৰত তামূলীক বিদায় দি চুজিনফাই তেওঁৰ কুঁৱৰী আৰু সন্তানকেইজনৰ সৈতে শেষ মুহূৰ্তকেইটা কটাবৰ বাবে গড়গাঁৱৰ কাৰেংঘৰত আশ্ৰয় লয়।
তেওঁৰ কুঁৱৰী আছিল সম্ভ্ৰান্ত সন্দিকৈ পৰিয়ালৰ জীয়ৰি আৰু তেওঁৰ ফালৰ পৰা চুজিন্‌ফাৰ চেংমুং, দীঘলা, চুত্যাং আৰু চুন্নাং নামৰ চাৰিজন পুত্ৰ আছিল।
চুজিনফা আৰু আতন বুঢ়াগোহাঁয়ে ডেবেৰা বৰবৰুৱাৰ স্বৈৰাচাৰী মন্ত্ৰিত্বত অস্থিৰ হৈ পৰা ৰাজধানী গড়গাঁৱৰ প্ৰশাসনিক দিশটোৰ ঠান-থিত লগাবলৈ তৎপৰ হয়।
এওঁলোক হৈছে কেন্দুগুৰীয়া ছেং-ক্লঙ , গুইমেলা বৰগোহাঁইৰ পুত্ৰ লালুক আৰু ৰঙাচিলাৰ পুত্ৰ লানচিং-ছৈকন ।
ডেবেৰাই হত্যা কৰা ফুকন আৰু বৰুৱাসকলৰ পুত্ৰ আৰু ভতিজাকসকলক ফুকন আৰু বৰুৱাৰ পদত অধিষ্ঠিত কৰা হয়।
পিছদিনা পুৱা ৰজাই আগশাৰীৰ বিষয়াসকলক মাতি আনি বুঢ়াগোহাঁইৰ এই আক্ৰমণৰ কথা অত্যুক্তি কৰি কয় আৰু বুঢ়াগোহাঁয়ে যিহেতু নিজেই কোঁৱৰক পৈতৃক গৃহৰ পৰা আনি ৰজা পাতিছিল সেয়ে ইয়াক অবন্ধুত্বসুলভ তথা অপ্ৰৰোচিত আখ্যা দিয়ে।
এই বৈঠকত চুজিনফাই বিষয়াসকলক হিন্দু আৰু আহোম ধৰ্ম উভয়ৰ নিয়মমতে শপত লৈ তেওঁলোকৰ আনুগত্য পুনৰ প্ৰকাশ কৰিবলৈ কয়।
সেইমতে শপত গ্ৰহণৰ অনুষ্ঠান ধৰ্মীয় নিয়ম অনুসৰি সম্পন্ন কৰি বিষয়াসকল নিজ নিজ বাসগৃহলৈ উলটি যায়।
আতন বুঢ়াগোহাঁয়ে গুৱাহাটীৰ ফুকন আৰু ৰাজখোৱাসকললৈ দিলিহীয়াল গোহাঁই ফুকন আৰু ৰাম তামূলীৰ হতুৱাই অনুৰোধ পঠায় যে জৰুৰীকালীন সময়ত ইজনে-সিজনৰ কাষত থিয় দিবলৈ কৰা পূৰ্বৰ অংগীকাৰ মতে ডা-ডাঙৰীয়াসকল তেওঁৰ সহায়ৰ বাবে আহিব লাগে।
গুৱাহাটীৰ বিষয়াসকলে তাৎক্ষণিকভাৱে এই কথাৰ সঁহাৰি দিয়ে আৰু লালুকসোলা বৰফুকনৰ নেতৃত্বত এক বিশাল বাহিনী বুঢ়াগোহাঁইৰ ছাউনীলৈ আগবাঢ়ে।
১৬৭৫ খ্ৰীষ্টাব্দৰ নৱেম্বৰ মাহত নতুনকৈ সজা শিঙৰিঘৰ বৰনাওশালত অৰ্জুন কোঁৱৰৰ ৰাজ-অভিষেক সম্পন্ন হয় আৰু তেওঁ আহোমমতে চুজিন্‌ফা আৰু হিন্দুমতে সুৰ সিংহ নাম লয়।
ফুকন আৰু অন্যান্য বিষয়াসকলে আতন বুঢ়াগোহাঁইকে সিংহাসনত বহিবলৈ কয় যদিও তেওঁ মান্তি নহৈ চুহুন্মুংৰ নাতি চৰাইদেউৰ পৰ্বতীয়া কোঁৱৰ চুদৈফাক স্বৰ্গদেৱ পাতে।
কমলে ভাৰতলৈ উভতি অহাৰ পিছত ভাৰতীয় কৰ্কট ৰোগ গৱেষণা কেন্দ্ৰত পুনৰ যোগদান কৰিছিল আৰু এজন জ্যেষ্ঠ গৱেষণা বিষয়া হিচাপে তেওঁৰ পেছাদাৰী জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল।
বোম্বাইত পৰীক্ষামূলক জীৱবিজ্ঞান গৱেষণাগাৰ আৰু টিছু কালচাৰ পৰীক্ষাগাৰ স্থাপনত তেওঁ গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াইছিল।
১৯৬০ দশকৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ তেওঁৰ সহায়কসকলৰ সৈতে জীৱবিজ্ঞান আৰু ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰত টিছু কাল্চাৰ মাধ্যম আৰু সম্পৰ্কিত প্ৰতিকাৰকসমূহ বিকশিত কৰিছিল।
কাৰ্চিনোজেনেচিছ, কোষ জীৱবিজ্ঞান আৰু ৰোগ প্ৰতিৰোধ বিজ্ঞানৰ নতুন গৱেষণা গোট স্থাপন কৰাৰ বাবেও তেওঁ দায়বদ্ধ আছিল।
তেওঁৰ গৱেষণাৰ সাফল্যৰ ভিতৰত আছে জন্তুৰ মাধ্যমৰ জৰিয়তে কৰ্কট ৰোগৰ ৰোগশৰীৰবিজ্ঞানৰ ওপৰত গৱেষণা যাৰ ফলত লিউকেমিয়া, স্তনৰ কৰ্কট ৰোগ আৰু খাদ্যনলীৰ কৰ্কট ৰোগৰ দৰে ৰোগৰ কাৰণবোৰ অধিক বোধগম্য হৈছিল।
আন এক উল্লেখযোগ্য সাফল্য হল কৰ্কট ৰোগ আৰু হৰমন আৰু টিউমাৰ ভাইৰাছসম্পৰ্কৰ সংবেদনশীলতাৰ সৈতে এক সংযোগ স্থাপন কৰা।
কুষ্ঠ ৰোগৰ টীকা বিকাশত কুষ্ঠ ৰোগৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বেক্টেৰিয়াৰ ওপৰত তেওঁৰ মৌলিক গৱেষণায়ে সহায় কৰিছিল।
বিশেষকৈ মহিলা আৰু শিশুৰ মাজত কৰ্কট ৰোগৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিবলৈ তেওঁ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানীসকলক মহান অনুপ্ৰেৰণা যোগাইছিল।
কিন্তু ইয়াৰ বিপৰীতে তেওঁ মুখ্য বিষয় হিচাপে উদ্ভিদবিজ্ঞান আৰু প্ৰাণীবিজ্ঞানৰ সৈতে ফেৰ্গুছচন কলেজত কলেজীয়া শিক্ষা আৰম্ভ কৰিছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ পুনেৰ কৃষি মহাবিদ্যালয়লৈ গৈছিল আৰু ১৯৪৩ চনত বিশেষ বিষয় হিচাপে কোষ বংশগতি বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী আৰোহণ কৰিছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ ১৯৩৯ চনৰ ১৩ মে' তাৰিখে গণিতজ্ঞ জয়সিংহ ত্ৰিম্বক ৰণদিৱেক বিয়া কৰায় আৰু বোম্বাইলৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল।
ৰোগবিশেষজ্ঞ আৰু ভাৰতীয় কৰ্কট গৱেষণা কেন্দ্ৰৰৰ প্ৰতিষ্ঠাতা ড॰ ভি. আৰ. খানলকাৰ তেওঁৰ গাইড আছিল।
১৯৪৯ চনত বোম্বে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পিএইচডি লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁক খানলকাৰে আমেৰিকান বিশ্ববিদ্যালয়ত ফেলোশ্বিপ বিচাৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।
তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বাল্টিমুৰেত অৱস্থিত জনছ হপকিনছন বিশ্ববিদ্যালয়ত জৰ্জ গেৰ সৈতে তেওঁৰ গৱেষণাগাৰত টিছু কাল্চাৰৰ কৌশলৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিবলৈ পোষ্টডক্টৰেটৰ গৱেষণা ফেলোশ্বিপ লাভ কৰিছিল।
তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে ১৯৮২ চনত চিকিৎসা শিতানত দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে।
তেওঁক মাইক্ৰ'জীৱবিজ্ঞানত ১৯৬৪ চনৰ বাবে জি. জে. ৱাটামুল ফাউণ্ডেচন পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল।
১৯৬০ৰ দশকত তেওঁ মুম্বাইৰ ভাৰতীয় কৰ্কট গৱেষণা কেন্দ্ৰত ভাৰতৰ প্ৰথম টিছু কালচাৰ বা দেহকলা উৎপাদন গৱেষণাগাৰ স্থাপন কৰিছিল।
সীতাৰাম কাৰ্ণাথৰ সাংগীতিক হিট ছবি 'চন্দ্ৰমুখী প্ৰাণসখী'ত ভাৱনাই অভিনয় কৰে আৰু তেখেতৰ বিপৰীতে এইখন ছবিত ৰমেশ অৰৱিন্দ আৰু প্ৰেমাক দেখিবলৈ পোৱা যায়।
কবিতা লংকেশৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত ছবি 'ডেৱেৰি'ত ভাৱনাই পৰৱৰ্তী সময়ত অভিনয় কৰে আৰু ইয়াৰ বাবে অৰৱিন্দ পুৰস্কাৰৰে সন্মানীত হয়।
ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ উন্নয়ন নিগমৰ হেতু নিৰ্মাণ কৰা এই ছবিখন বহুকেইটা সন্মানীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হয়।
ভাৱনাৰ দ্বাৰা অভিনীত 'শান্তি' হৈছে এখনি ব্যতিক্ৰমী কন্নড় ভাষাৰ ছবি, যিখন ছবিৰ পৰিচালক হৈছে বাৰাগুড় ৰামাচন্দ্ৰপ্পা।
২০১৪ৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ প্ৰাক্-ক্ষণত ভাৱনাই ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ দলৰ হৈ কৰ্ণাটকত মুখ্য প্ৰচাৰক হিচাপে কাম কৰিছিল।
ধ্ৰুপদী নৃত্যৰ এগৰাকী শিল্পী হোৱাৰ উদ্দেশ্যে ভাৱনাই প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু প্ৰথম পৰ্যায়ত তেখেতৰ মনত ছবিত অভিনয় কৰাৰ কোনোধৰণৰ বাসনা নাছিল।
দহবছৰজুৰি তেখেতে ভাৰতনাট্যম শিকে আৰু এগৰাকী নৃত্যপৰিচালক/কৰিঅ'গ্ৰাফাৰ হোৱাৰ বাঞ্ছাক সাকাৰ কৰিবলৈ যত্নৱান হয়।
ছবিখনৰ ব্যৱসায় ভাল নহ'ল, কিন্তু কন্নড় ছবিৰ প্ৰযোজকসকলৰ দৃষ্টিত ভাৱনাৰ অভিনয়-দক্ষতাই সমাদৰ লাভ কৰে।
হংসা জীৱৰাজ মেহতা এগৰাকী ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ, ৰাজনীতিবিদ, স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, সমাজ সংস্কাৰক, সাহিত্যিক তথা নাৰীবাদী আছিল।
১৯৪৬ চনত তেওঁ মুম্বাইত অৱস্থিত শ্ৰীমতী নাথীবাঈ দামোদৰ ঠাকৰচি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ১৯৪৯ চনত নৱগঠিত বৰোদা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তেওঁ উপাচাৰ্য নিযুক্তি লাভ কৰিছিল।
ইয়াৰ লগে লগে তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য পদত অধিষ্ঠিত হোৱা প্ৰথম গৰাকী ভাৰতীয় মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়।
হায়দৰাবাদত অনুষ্ঠিত সৰ্বভাৰতীয় মহিলা সন্মিলনত তেওঁৰ অধ্যক্ষৰ সম্বোধনত তেওঁ মহিলা অধিকাৰৰ চাৰ্টাৰৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল।
তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য সমূহ হ'ল - শ্ৰীমতী নাথীবাঈ দামোদৰ ঠাকৰচি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য, সৰ্বভাৰতীয় মাধ্যমিক শিক্ষা পৰিষদৰ সদস্য, ভাৰতৰ আন্তঃ বিশ্ববিদ্যালয় পৰিষদৰ অধ্যক্ষ আৰু বৰোদাৰ মহাৰাজ সায়াজিৰাও বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য।
হংসা মেহতাই বিদেশী কাপোৰ আৰু সুৰা বিক্ৰী কৰা দোকানৰ পিকেটিঙৰ আয়োজন কৰিছিল আৰু মহাত্মা গান্ধীৰ পৰামৰ্শৰ সৈতে সংগতি ৰাখি অন্যান্য স্বাধীনতা আন্দোলনৰ কাৰ্যকলাপত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
আনকি তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল আৰু ১৯৩২ চনত তেওঁৰ স্বামীৰ সৈতে ব্ৰিটিছসকলে কাৰাগাৰলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল।
তেওঁ বৰোদা ৰাজ্যৰ দেৱান মনুভাই মেহতাৰ কন্যা আৰু প্ৰথম গুজৰাটী উপন্যাস 'কৰণ ঘেলো'ৰ লেখক আনন্দশংকৰ মেহতাৰ নাতিনী আছিল।
বগলামুখী বা বগলা হ'ল হিন্দু ধৰ্মৰ দহগৰাকী তান্ত্ৰিক দেৱ-দেৱীৰ এগৰাকী সদস্য, তেওঁ মহাবিদ্যাৰ অন্যতম।
এইগৰাকী দেৱীয়ে সোঁহাতত এটা গডা লৈ এটা অসুৰক প্ৰহাৰ কৰি থাকে আৰু বাঁওহাতেৰে অসুৰৰ জিভাখন টানি উলিয়াই আনে।
দেৱীৰ এই ছবিৰ ব্যাখ্যা কৰিলে ইয়াক স্তম্ভনৰ প্ৰদৰ্শনীৰ লগত ৰিজাব পাৰি, যি শক্তিৰে শত্ৰুক শান্ত বা পক্ষাঘাতগ্ৰস্থ কৰিব পাৰে।
দেৱী বগলামুগী জ্ঞানী দেৱীসকলৰ দহটা ৰূপৰ এগৰাকী, যি প্ৰতাপী মহিলা পৌৰাণিক শক্তিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
ভাৰতত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়য়ে 'পঞ্চতাৰকাযুক্ত বিশ্ববিদ্যালয়' আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদৰ দ্বাৰা 'এ' গ্ৰেড লাভ কৰিছে।
ইয়াৰ লগতে বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগে এই বিশ্ববিদ্যালয়খনক 'বিশেষ ক্ষেত্ৰত উৎকৃষ্টতাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিসম্পন্ন কেন্দ্ৰ' আৰু 'উৎকৃষ্টতাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিসম্পন্ন বিশ্ববিদ্যালয়' হিচাপে চিহ্নিত কৰিছে।
১৮৫৭ খনৰ ২৪ জানুৱাৰী তাৰিখে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয় বিধেয়ক কাৰ্যকৰী হৈছিল আৰু বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ আঁচনি প্ৰস্তুতকৰণৰ বাবে ৪১ গৰাকী সদস্যৰ চিনেট গঠন কৰা হৈছিল।
বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ স্থাপনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় ভূমি দ্বাৰভাংগাৰ মহাৰাজ মহেশ্বৰ সিং বাহাদুৰে দান কৰিছিল।