polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
১৯ শতিকাত ইউৰোপৰ ফালে পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে চাইকেল দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল; আৰু ২১ শতিকাৰ প্ৰাৰম্ভত ১০০ কোটিতকৈও অধিক চাইকেল দৃশ্যমান হ'ল।
চাইকেলক আমোদ-প্ৰমোদ, অথবা শিশুৰ খেলনা-সামগ্ৰী, শাৰীৰিক ব্যায়াম, সামৰিক সেৱাত, কুৰিয়াৰ সেৱা, চাইকেল-চালনা প্ৰতিযোগিতা আৰু চাইকেলৰ দুঃসাহসিক ক্ৰীড়াতো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ডেভ মূৰে বিশ্বৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ চাইকেলখন নিৰ্মাণেৰে অভিলেখ সৃষ্টি কৰে।
ফ্ৰাংকেনষ্টাইনৰ অনুকৰণতেই নিৰ্মাণ কৰা এই দৈত্যকায় চাইকেলখনৰ নামকৰণ কৰা হয় ফ্ৰাংকেনচাইকেল নামেৰে।
এই বৃহদাকাৰ চাইকেলখন ১৮৮৯ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে কেলিফৰ্ণিয়াৰ ষ্টীভ গৰ্ডন নামৰ লোকজনে চলাইছিল
২০১৮ চনৰ এপ্ৰিল মাহত জাতিসংঘৰ সাধাৰণ পৰিষদে ৩ জুন দিনটো আন্তৰ্জাতিক বিশ্ব চাইকেল দিৱস হিচাপে ঘোষণা কৰে।
বিশ্ব চাইকেল দিৱসৰ বাবে প্ৰস্তাৱটো হৈছে - ‘ চাইকেলৰ স্বতন্ত্ৰতা, দীৰ্ঘায়ুতা আৰু বহুমুখীতাক স্বীকৃতি দিয়া যি, দুই শতিকা জুৰি ব্যৱহৃত হৈ আছে আৰু ই অতি সহজ, সাশ্ৰয়ী, নিৰ্ভৰযোগ্য, পৰিষ্কাৰ আৰু পৰিবেশগতভাৱে পৰিবহণৰ উত্তম উপায়।
মানুহৰ যাতায়াতৰ কাৰণে সাজি উলিওৱা প্ৰথম দুচকীয়া বাহনখন হৈছে "ডেণ্ডী হৰ্ছ" , যাক ড্ৰেইছিয়েন অথবা ল'ফমেছাইন বুলিও কোৱা হয় আৰু য'ত দুয়োফালে দুটা চকা সংযুক্ত হৈ আছিল।
২০০৩ চনৰ ১জুলাইৰ দিনা কানাডাৰ ব্ৰেড গ্ৰাহাম নামৰ ব্যক্তি এজনে সফলতাৰে চলাই দেখুৱাই পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ওখ চাইকেলখন।
ইটালীৰ সাহিত্যিক ৰ ' ’ নামৰ জনপ্ৰিয় উপন্যাসখন অসমীয়াকে ধৰি বিশ্বৰ ভালেমান ভাষালৈ অনুবাদ হোৱাৰ উপৰিও এই নামৰ চিনেমাখনেও যথেষ্ট জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
ভূমিত প্ৰায় এশ কিল’মিটাৰ বেগেৰে যাব পৰা এই যানখন আকাশত ঘণ্টাত প্ৰায় ৫৫ কিল’মিটাৰৰ অধিক বেগেৰে যাব পাৰে।
সম্ভৱত: চাইকেলেই একমাত্ৰ বাহন যি স্ত্ৰী আৰু পুৰুষৰ বাবে বেলেগ বেলেগ – ল’ৰাৰ চাইকেল, ছোৱালীৰ চাইকেল।
১৯৬৩ চনৰ ২১ নৱেম্বৰত থুম্বা বিষুবীয় ৰকেট উত্‍ক্ষেপণ কেন্দ্ৰৰ পৰা উত্‍ক্ষেপণ কৰা ভাৰতৰ প্ৰথম ৰকেটটোৰ শীৰ্ষাংশ ছাইকেলেৰে কঢ়িয়াই নিয়া হৈছিল।
আশীৰ দশকত ‘বোৱাৰী’ নামৰ অসমীয়া চিনেমাখনৰ --‘মন হীৰা দৈ চাইকেল নহয় টিলিঙা.’শীৰ্ষক গানটো তেতিয়াৰ অসমীয়া চিনেমাৰ জগততে আছিল ছুপাৰহিট গান।
এছিয়াৰ প্ৰায় সকলো দেশতে কৰ্মস্থলী,বিদ্যালয় বা বজাৰ-সমাৰ কৰা,ইফালে-সিফালে যোৱা আদিৰ বাবে সৰ্বসাধাৰণ লোকে চাইকেলখনকে ব্যাপকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰে।
উগাণ্ডা,টাঞ্জানিয়া আৰু শ্ৰীলংকা আদি দেশত চাইকেলখনে জীৱিকা-নিৰ্বাহৰ লগতে পৰিয়ালৰ আয় বঢ়োৱাতো সহায় কৰে।
বৰ্তমান চৰকাৰে ছাত্ৰীসকলৰ বৌদ্ধিক বিকাশৰ বাবে বিদ্যালয়ৰ দুখীয়া ছাত্ৰীক চাইকেল প্ৰদান কৰিছে।
পুৰণি ভাৰতবৰ্ষত শিৱ, বিষ্ণু, সূৰ্য আদি দেৱতা সকলৰ নামত মন্দিৰ সাজি উছৰ্গা কৰাৰ পৰম্পৰা আছিল।
ৰত্ন পালৰ গুৱাহাটী তাম্ৰশাসনতো বগাৰঙ সনা গম্বুজৰ নিচিনা শিখৰ থকা মন্দিৰত শিৱৰ মূৰ্ত্তি স্থাপন কৰা বুলি উল্লেখ আছে।
অসমত আহোম ৰাজত্ব আৰম্ভ হোৱাৰ আগতেও অৰ্থাৎ প্ৰাক্ আহোম যুগতে যথেষ্ট সংখ্যক মঠ-মন্দিৰ আৰু অন্যান্য ৰাজকীয় স্থাপত্য নিৰ্মাণ হৈছিল।
ইয়াৰোপৰি বাহিৰৰ শত্ৰুবিলাকে ৰাজ্যজয় কৰিবলৈ আহিও ধৰ্মীয় গোড়ামিৰ হিন্দুৰ মঠ মন্দিৰবোৰ ধ্বংসকৰাৰ তথ্য বুৰঞ্জীত পোৱা যায়।
বৰ্তমান প্ৰত্নতত্ত্বৰ গৱেষণাৰে মন্দিৰৰ ভেটিৰ নক্সা, শিখৰৰ নক্সা, মন্দিৰৰ অঙ্গ, শিখৰ, শিৰপট্টীসমূহত খোদিত নক্সা আদি উদ্ধাৰ কৰি এইবোৰৰ বিষয়ে যথেষ্টখিনি অধ্যয়ন কৰিব পৰা গৈছে।
এই অধ্যয়নেই প্ৰমাণ কৰিছে যে, গুপ্তযুগৰ পৰা আহোম ৰাজত্বকালৰ আৰম্ভণিলৈ অৰ্থাৎ মধ্যযুগৰ মন্দিৰৰ স্থাপত্য-ভাস্কৰ্যসমূহ উত্তৰ ভাৰতৰ স্থাপত্য আৰু ভাস্কৰ্যকলাশৈলীৰ সৈতে ওচৰ সম্পৰ্কীয়।
দ পৰ্বতীয়াৰ স্থাপত্য : অসমত প্ৰত্নতত্ত্বই উদ্বাৰ কৰা মন্দিৰ স্থাপত্যৰ আটাইতকৈ পুৰণি নিদৰ্শন হ'ল তেজপুৰৰ দ পৰ্বতীয়াৰ স্থাপত্য।
দ্বাৰ শাখাদুটাৰ তলৰ ভাগত সহচৰীৰ সৈতে ক্ৰমে গঙ্গা আৰু যমুনাৰ মূৰ্তি দুটাই হাতত ফুলৰমালা লৈ নৃত্যভঙ্গীত থিয় হৈ আছে।
সোঁমাজৰ চন্দ্ৰশালাত শিৱৰ লকুলিশ অৱতাৰ, বাওঁ আৰু সোঁ ফালৰ দুটাত ক্ৰমে গণ আৰু সূৰ্যৰ মূৰ্তি আৰু আন দুটাত কিন্নৰ আৰু সুপৰ্ণৰ মূৰ্তি আছে।
এই ভাস্কৰ্য সমূহ খৃষ্টীয় পঞ্চম আৰু ষষ্ঠ শতিকাত বিকাশ হোৱা পাটলিপুত্ৰ আৰু বাৰণসীৰ ভাস্কৰ্যৰ সৈতে মিল আছে।
খৃষ্টীয় পঞ্চম আৰু ষষ্ঠ শতিকাত ভাস্কৰ বৰ্মাৰ কোনোবা উপৰি পুৰুষে নিৰ্মাণ কৰা বুলি অনুমান কৰা হয়।
উদ্ধাৰ হোৱা বিভিন্ন ভাস্কৰ্য সমূহ হৈছে- যুদ্ধৰত সিংহ, সঙ্গমৰত পশু, স্বল্পবসনা নাৰী, বৃষভ, যোনীমণ্ডল, শিৱলিঙ্গ, ছয়মূৰীয়া ভৈৰৱ, চাৰিমূৰীয়া শিৱ আদিৰ মূৰ্তিয়ে প্ৰধান।
বামুণী পাহাৰ : তেজপুৰৰ দক্ষিণ-পূব কোণত থকা বিশাল ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত অৱস্থিত পাহাৰটোৱেই বামুণী পাহাৰ।
এই পাহাৰত ফুল কটা অসংখ্য সুন্দৰ আকৃতিৰ শিলাখণ্ড দেখিবলৈ পোৱা যায় এই সমূহৰ ভিতৰত সৰু-ডাঙৰ আঠপহীয়া শিলত কটা পদুম ফুল, ডাঙৰ শিলাখণ্ডত কটা দশাৱতাৰ মূৰ্তিৰ দুয়োকাষে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ গছ-লতিকা।
নৰসিংহৰ হিৰণ্যকশিপুৰ বধৰ শিলামূৰ্তি, অপৰূপা অপ্সৰাৰ মূৰ্তি, গজব্যাস ব্ৰহ্মাৰ মূৰ্তি, নান্দীমুখ আদিয়ে প্ৰধান।
বামুণী পাহাৰ, তাৰ ওচৰতে থকা লুথেৰান চাৰ্চত থকা টিলাটো আৰু ভৈৰৱী মন্দিৰক সামৰি মুঠতে সাতটা মন্দিৰ আছিল বুলি জনা যায়।
মঠ -মন্দিৰসমূহৰ লগতে বিভিন্ন ৰজাঘৰীয়া প্ৰাসাদ-দূৰ্গ আদিয়েও পুৰণি অসমৰ স্থাপত্য নিদৰ্শন দাঙি ধৰে।
সেই বিভিন্ন মঠ-মন্দিৰ তথা প্ৰাসাদ-দূৰ্গ আদিৰ গাত খোদিত কৰা বিভিন্ন মূৰ্ত্তি নক্সা আদিয়ে পুৰণি অসমৰ ভাস্কৰ্যৰ নিদৰ্শন দাঙি ধৰে।
কাছাৰী মৈদামৰ ভাস্কৰ্য : অসমৰ আটাইতকৈ উচ্চতম মন্দিৰটো তেজপুৰৰ কাছাৰী মৈদামতে অৱস্থিত আছিল বুলি প্ৰত্নতত্ত্ববিদসকলে অনুমান কৰিছে।
এই অনুমান মতে দুৱাৰৰ ওপৰত দহফুট তিনি ইঞ্চি দীঘল আৰু এফুট আঠ ইঞ্চি বহল চতি এডালৰ পৰা আৰু তলৰ দুৱাৰ দলিডালৰ পৰা দুৱাৰখন অতিকমেও পোন্ধৰফুট ওখ আৰু সেই মতে মাটিৰপৰা শিখৰলৈকে মন্দিৰৰ উচ্চতা কমেও এশফুট আছিল।
তলাতল ঘৰ:তলাতল ঘৰটো শিৱসাগৰৰ ৰংপুৰত অৱস্থিত আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত এটা ৰাজমহল।
শুক্ৰেশ্বৰ পাহাৰৰ স্থাপত্য : গুৱাহাটীৰ শুক্ৰেশ্বৰ পাহাৰৰ জনাৰ্দন আৰু শিখৰ মন্দিৰ প্ৰাক্ আহোমযুগৰ মন্দিৰ স্থাপত্যৰ নতুন সংস্কাৰ।
ইয়াত উদ্ধাৰ হোৱা ভাস্কৰ্য সমূহৰ ভিতৰত পদ্মাসন কৰি থকা প্ৰকাণ্ড বুদ্ধ মূৰ্তি, একেটা শিলত কটা সূৰ্য, গণেশ, দুৰ্গা আদিৰ মূৰ্তি আদিয়ে প্ৰধান।
সংখ্যাতত্ত্ব হৈছে বিশুদ্ধ গণিতৰ এটা শাখা য'ত অখণ্ড সংখ্যা আৰু অখণ্ড সংখ্যাৰ মানবিশিষ্ট ফলনৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰা হয়।
জাৰ্মান গণিতজ্ঞ কাৰ্ল ফ্ৰিডৰিখ গাউছে কৈছিল, "গণিত শাস্ত্ৰ হৈছে বিজ্ঞানৰ ৰাণী আৰু সংখ্যাতত্ত্ব হৈছে গণিত শাস্ত্ৰৰ ৰাণী" সংখ্যাতত্ত্ববিদসকলে মৌলিক সংখ্যাৰ লগতে অখণ্ড সংখ্যাৰ অন্তৰ্গত বিষয়বস্তু অথবা সৰ্বজনীনতা -ৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰে।
সংখ্যাতত্ত্বই অখণ্ড সংখ্যা প্ৰণালীত স্পষ্ট জটিলতা থকা সত্ত্বেও ইহঁতৰ বৈশিষ্ট্যসমূহৰ অন্বেষণ কৰে।
অখণ্ড সংখ্যা, মৌলিক সংখ্যা অথবা অন্য একে ধৰণৰ সাংখ্যিক-তাত্ত্বিক বিষয় ৰ বৈশিষ্ট্য বা গুণ নিহিত বিশ্লেষণাত্মক বিষয়বস্তুৰ অধ্যয়নৰ যোগেদি সংখ্যাতত্ত্বক সহজে বুজিব পাৰি।
ডায়ফেণ্টাছৰ তেৰখন কিতাপৰ ভিতৰত ছখন, এৰিথমেটিকা মূল গ্ৰীকত পোৱা যায়,আৰবীলৈ অনূদিত পৰ্যায়ত আন চাৰিখন গ্ৰন্থ উপলব্ধ।
এৰিথমেটিকা হৈছে সাধাৰণতে অথবা আৰ্হিৰ বহুপদী সমীকৰণ প্ৰণালী একোটাৰ পৰিমেয় সমাধানৰ কাৰ্য সংগ্ৰহ।
সেয়ে বৰ্তমান সময়ত বহুপদী সমীকৰণ বুলিলেই ডায়ফেণ্টাছ সমীকৰণৰ কথাই কোৱা হয় য'ত পৰিমেয় বা অখণ্ড সমাধান পোৱা যাবই।
বুৰঞ্জী সংক্ৰান্তিয় পাটীগণিতীক চৰিত্ৰৰ বিষয়ে এখন ভগ্ন মাটিৰ ফলক, পিম্পটন ৩২২ 322 ফলকৰ এটা টুকুৰাত পোৱা যায়।
এই টুকুৰাত তিনিটা অখণ্ড সংখ্যা ৰ ক্ষেত্ৰত হয় বুলি পাইথাগোৰাছ ত্ৰয়ৰ বিষয়ে অন্তৰ্ভুক্ত আছে।
ইউক্লিডে তেওঁৰ এলিমেণ্টৰ কিছু অংশ মৌলিক সংখ্যা আৰু বিভাজ্যতাৰ ওপৰতে উৎসৰ্গা কৰিছে, যিবিলাক বিষয় দ্বিধাহীনভাৱে সংখ্যাতত্ত্বৰ অন্তৰ্ভুক্ত আৰু ইয়াৰ প্ৰাথমিক ভিত্তি ৰ কিতাপসমূহ)।
বিশেষকৈ দুটা সংখ্যাৰ গৰিষ্ঠ সাধাৰণ উৎপাদক গণনাৰ পদ্ধতি আৰু ৰ প্ৰথমটো প্ৰমাণ আগবঢ়ায়।
বুনিয়াদী পাটিগণিতৰ বাবে সৰ্বসাধাৰণে পাটীগণিত শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল; তদুপৰি ই গাণিতিক যুক্তি আৰু কম্পিউটাৰ বিজ্ঞানত অন্যান্য অৰ্থও বহন কৰিছে।
সংখ্যাতত্ত্বৰ বাবে পাটিগণিত শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ বিংশ শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্দ্ধত কিছু স্থল অৰ্জন কৰিছিল।
মধ্যযুগত পশ্চিম ইউৰোপত ফিব'নাৎচি য়ে সমান্তৰ প্ৰগতিত বৰ্গক লৈ লিখা প্ৰবন্ধ নিৱন্ধক বাদ দি সংখ্যাতত্ত্বৰ তেনে কোনো উল্লেখনীয় অৱদানৰ বিষয়ে জনা নাযায়।
ইউৰোপত চতুৰ্দশ শতিকাৰ পৰা ষোড়শ শতিকালৈ হোৱা শিল্প-সাহিত্য-বিজ্ঞানৰ পুনৰভুদ্যয়ৰ কাল ত গ্ৰীক প্ৰাচীনত্বৰ কৰ্মৰাজিৰ নতুনকৈ অধ্যয়ন আৰম্ভ হোৱাটো শলাগিবলগীয়া।
প্লেটোৰ দৰে থিটেটাছ থিডৰাছৰ এজন শিষ্য আছিল, তেওঁ বিভিন্ন ধৰণৰ তুলনাৰ অসাধ্য ক্ষেত্ৰত বৈশিষ্ট্য অনুসাৰে চিহ্নিত কৰিছিল আৰু এনেকৈয়ে সংখ্যাপ্ৰণালী অধ্যয়নত তেওঁ এজন দাবীদাৰ পথ প্ৰদৰ্শক।
লিঅনহাৰ্ড অয়লাৰ পোনপ্ৰথমে ১৭২৯ চনত তেখেতৰ বন্ধু এজন, অপেশাদাৰী ব্যক্তি, গল্ডবাখ ৰ দ্বাৰা সংখ্যাতত্ত্বৰ প্ৰতি অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।
সম্ভৱত তালিকা হিচাপে প্ৰকৃত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ অন্য পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰিলে ত্ৰয়সমূহ প্ৰথম গঠন কৰি লোৱা হৈছিল আৰু তাকৰে পুনৰ বিন্যাস কৰা হৈছিল, উদাহৰণ স্বৰূপে, প্ৰয়োগসমূহ বিচাৰ কৰা।
কিছুমান খণ্ডক বাদ দি ধ্ৰুপদী গ্ৰীচৰ গণিতক সমসাময়িক অ-গণিতজ্ঞৰ প্ৰতিবেদন অথবা প্ৰাৰম্ভিক সময়ৰ গাণিতিক কাৰ্যাৱলীৰ যোগেদি জনা যায়।
ত্ৰিকোণমিতি সূচনাৰ ক্ষেত্ৰত সম্ভৱত গ্ৰীক জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানে ভাৰতীয় শিক্ষাক প্ৰভাৱান্বিত কৰিলেও ভাৰতীয় গণিত থলুৱা ঐতিহ্যপূৰ্ণ, বিশেষকৈ ১৮ শতিকাৰ আগত ইউক্লিডৰ ভাৰতলৈ অহাৰ কোনো সাক্ষ্য প্ৰমাণ পোৱা নাযায়।
কাৰ্ল ফ্ৰেডেৰিক গাউছ এ ১৭৯৮ চনত প্ৰকাশিত তেখেতৰ ডিচকুইছটনছ্ এৰিথমেটিকা ত দ্বিঘাত পাৰস্পৰিকতা ৰ বিধিৰ প্ৰমাণ আগবঢ়াইছে।
জোছেফ লুইছ লাগ্ৰাঞ্জ আছিল ফাৰ্মা আৰু অয়লাৰৰ কৰ্মৰাজি আৰু পৰ্যবেক্ষণসমূহৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰমাণ দিয়া প্ৰথমজন ব্যক্তি।
প্লেটোৰ গণিতৰ ক্ষেত্ৰখনত প্ৰবল ৰাপ আছিল আৰু পাটীগণিত আৰু গণনাৰ মাজত স্পষ্টভাবে পাৰ্থক্য বিচাৰ কৰিছিল।
এদিন যেতিয়া আহোম ৰজাৰ হাতত কছাৰী ৰাজ্যৰ পতন ঘটিল, তেতিয়াৰ পৰাই এই অঞ্চলৰ পৰিচয়ৰো আমূল পৰিবৰ্তন ঘটিল।
কছাৰী ৰাজ্যৰ পতনৰ পাছত এই অঞ্চল আহোম ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভূক্ত কৰা হয়, আৰু ইয়াৰ তদাৰক কৰিব কাৰণে এঘৰ গোহাঁই মানুহ আনি এই অঞ্চলত বহুৱালে।
যেতিয়া আহোম ৰজাৰ হাতত চুতীয়া ৰাজ্যৰ পতন ঘটিল তেতিয়াই সেই চুতীয়া সম্প্ৰদায়ৰ লোক সকলক অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত ভাগ ভাগ কৰি বহুৱাই দিয়ালে।
চুতীয়া সকলে আহোম ৰজাৰ অন্তৰৰ কৌশলৰ কথা চিন্তা নকৰি উৰ্বৰা ভূমিত কেঁচাগোন্ধত আকৰ্ষিত হৈ আহোম ৰজাই দেখুৱাই দিয়া বিভিন্ন অঞ্চলত বসবাস কৰিবলৈ ললে।
কমাৰবন্ধা অঞ্চলৰ ভূখণ্ড কৃষিৰ উপযোগী হোৱাৰ লগতে ইয়াৰ আবাদী অঞ্চলত খেৰ, বেত, বাঁহ, মাছ-পহু আদিয়ে মানুহক বৰকৈ আকৰ্ষণ কৰিছিল।
যাৰ ফলত আহোম ৰজাই বহুওৱা চুতীয়া মানুহৰ লগতে অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ জাতি-উপজাতি লোকো আহি এই অঞ্চলত থিতাপি ললেহি।
এনেকৈয়ে বিভিন্ন নামেৰে পৰিচিত গাওঁক লৈ কছাৰীহাট আৰু খুমটাই নামেৰে দুটা মৌজাৰ কেন্দ্ৰভূমি এই কমাৰবন্ধা অঞ্চল।
দৈনন্দিন ব্যৱহাৰ্য্য লৌহ সামগ্ৰীৰ ভিতৰত যুদ্ধত ব্যৱহাৰ কৰা ঢাল-তৰোৱাল, হিলৈ আদি প্ৰস্তুত কৰিব পাৰিছিল।
আহোম ৰজাই এইসকল কমাৰ শিল্পীৰ খবৰ পাই ৰাজঘৰীয়া লৌহ সামগ্ৰী প্ৰস্তুত কৰি ৰজাঘৰত যোগান ধৰাৰ দায়িত্ব দিলে।
এই অঞ্চলৰ পৰা যোৰহাটলৈ অহা যোৱা কৰিবৰ কাৰণে হাবিৰ মাজেৰে কমাৰসকলে যিটো পথ নিৰ্মাণ কৰি লৈছিল কালক্ৰমত সেই সৰু পথটোৱেই ৰাজঘৰীয়া পথলৈ উন্নিত হৈ কমাৰবন্ধা পথৰ পৰা কমাৰবন্ধা আলিলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।
১৮৮৪ খ্ৰীষ্টাব্দত যেতিয়া এই অঞ্চলৰ মাজেদিয়েই উত্তৰ পূৱ সীমান্ত ৰেলৰ প্ৰচলন হল তেতিয়া ইয়াৰ কেন্দ্ৰ স্থলতে কমাৰবন্ধা আলি ৰেল ষ্টেচন নামেৰে এটা ষ্টেচন বহিল।
ইতিহাস প্ৰসিদ্ধ ধোদৰ আলিক যোৰহাট নগৰৰে স্ংযোগ কৰা কমাৰবন্ধা আলিয়ে চুই যোৱা বৃহৎ অঞ্চলটিয়ে সামৰি লয়, প্ৰখ্যাত দক্ষিণহেঙেৰা বজাৰ, দোলাষৰীয়া বজাৰ, বৰজান চাহ বাগিচা, শালিকীহাট আৰু কমাৰবন্ধা তিনি আলি ।
ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় নতুন দিল্লীৰ দীনদয়াল মাৰ্গৰ নিৰ্ভয়া ভৱনত অৱস্থিত আৰু বৰ্তমান অধ্যক্ষ ৰেখা শৰ্মা।
মহিলাৰ ওপৰত কৰা অত্যাচাৰৰ বাবে উন্মুক্ত হোৱা সমস্যা সমূহ আয়োগে চিনাক্ত কৰি ৰোধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
ইয়াৰ লগতে চৰকাৰী আঁচনি আৰু যোজনাৰ সঠিক ৰূপায়ণ আৰু তাৰ ফলত হোৱা লাভালাভৰ মূল্যাংকনত আয়োগে সহায়তা আগবঢ়ায়।
তেওঁলোকৰ মুখ্য বিষয় সমূহ হ'ল, যৌতুক, ৰাজনীতি, কৰ্মত মহিলাৰ সমান প্ৰতিনিধিত্ব আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰত মহিলাৰ শোষণ ইত্যাদি।
ইয়াৰ লগতে আৰক্ষীয়ে মহিলাৰ প্ৰতি কৰা দুৰ্ব্যৱহাৰৰ বিৰুদ্ধেও ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগে মাত মাতে।
ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগে সংবিধান বা অন্য আইনৰ অন্তৰ্গত মহিলাৰ বাবে উপলব্ধ সুৰক্ষাৰ নিৰীক্ষণ কৰে।
সংবিধান আৰু অন্য আইন সমূহৰ পৰা মহিলাক ৰক্ষা কৰিবলৈ যিকোনো গোচৰ নিৰীক্ষণ কৰিবলৈ আয়োগৰ দেৱানী আদালতৰ সমান অধিকাৰ প্ৰদান কৰা হৈছে।
পূব গোৱালপৰীয়াক অভয়াপুৰী আৰু গোৱালপাৰা চহৰত প্ৰচলিত আৰু কৃষ্ণাই, দুধনৈ , ধূপধৰা অঞ্চলৰ ভাষা হিচাপে দুটা শাখাত ভাগ কৰিছে।
পশ্চিম গোৱালপৰীয়াক গৌৰীপুৰ অঞ্চল আৰু চালকোচা অঞ্চলৰ আশে-পাশে প্ৰচলিত ভাষা এই দুই শাখাত ভাগ কৰিছে।
গোৱালপৰীয়া উপভাষা বা গোৱালপৰীয়া অসমৰ অবিভক্ত গোৱালপাৰা জিলাত বহুলভাৱে প্ৰচলিত অসমীয়া ভাষাৰ উপভাষা।
গোৱালপৰীয়া ভাষা অঞ্চলৰ পশ্চিমত উত্তৰ বংগীয় উপভাষা অঞ্চল আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে তিব্বত-বৰ্মী ভাষাৰ সম্প্ৰদায় আছে।
কিন্তু বাংলা ভাষাবিদ চেটাৰ্জীয়ে পশ্চিম গোৱালপৰীয়া উপভাষাক উত্তৰ বংগৰ উপভাষা সমূহৰ লগত আৰু বাকী দুটা গোটক কমতাপুৰী ভাষাৰ উপভাষা হিচাপে উল্লেখ কৰে।
গংগা নদীৰ উত্তৰ ফালৰ অঞ্চল সমূহত পূব মগধী প্ৰাকৃত ভাষাৰ পৰা ৰাঢ়ী,ৱাৰেন্দ্ৰী, কামৰূপী আৰু বংগ ভাষাৰ উৎপত্তি হৈছিল।
কামৰূপ অঞ্চলত প্ৰচলিত ভাৰতীয়-আৰ্য ঠাঁলৰ কামৰূপী ভাষাৰ পৰা ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ গোৱালপৰীয়া আদি ভাষা আৰু উত্তৰ বংগৰ কোচ ৰাজবংশী ভাষাৰ উৎপত্তি হৈছিল।
গোৱালপৰীয়া লোকগীতৰ বিখ্যাত শিল্পী প্ৰতিমা পাণ্ডে বৰুৱায়ে গোৱালপাৰীয়া ভাষাক ৰাষ্ট্ৰীয় দৰবাৰত চিনাকি দিছিল।
কাব্যৰ কাহিনী বিকাশত সহায়ক নহয় বুলি ভোগৱতী নদীৰ পাৰৰ হাটকেশ্বৰ শিৱলিংগৰ কথাও কাব্যখনত বাদ দিয়া হৈছে।
যুদ্ধৰ বৰ্ণনাৰ ক্ষেত্ৰত কবি জনাই মূল গ্ৰন্থখনক বিশেষ প্ৰাধান্য দিছে অৱশ্যে বব্ৰুবাহন আৰু বৃষকেতুৰ মাজত হোৱা যুদ্ধৰ বৰ্ণনাত কবি, মূলৰ পৰা যথেষ্ট আঁতৰি গৈছে।
কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ পাছত যেতিয়া পঞ্চপাণ্ডৱে হস্তিনাপুৰত ৰাজত্ব কৰিছিল, তেতিয়া বব্ৰুবাহনে মণিপুৰত ৰাজত্ব কৰিছিল।
তেওঁ পাণ্ডৱৰ অশ্বমেধ ঘোঁৰা বন্দী কৰি থৈ পিতৃ অৰ্জুনৰ লগত যুদ্ধ কৰি অৰ্জুনক পৰাস্ত কৰে।
হৰিবৰ বিপ্ৰৰ মুঠ তিনিখন কাব্যগ্ৰন্থ - লৱ-কুশৰ যুদ্ধ, বব্ৰুবাহনৰ যুদ্ধ আৰু তাম্ৰধ্বজৰ যুদ্ধৰ মাজত অন্যতম।
কিতাপখন প্ৰথমে তেওঁ মাতৃভাষা মালয়ালমত লিখিছিল যদিও বিপুল জনপ্ৰিয়তাৰ বাবে ইয়াক ‘মাই ষ্ট’ৰি’ নাম দি ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰে।
মালয়ালমত চুটিগল্প আৰু আত্মকথা লিখি তেওঁ জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল, কিন্তু ইংৰাজী ভাষাত তেওঁ নাম কৰিছিল ঘাইকৈ কবিতা আৰু নিৰ্ভীক আত্মকথাৰে।
বিভিন্ন কাকতত নাৰী, শিশু, ৰাজনীতি বিষয়ক বিভিন্ন প্ৰবন্ধ লিখি তেওঁ এগৰাকী বহুপঠিত স্তম্ভলেখক ৰূপেও জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল।
সকলো অপৰাধবোধৰপৰা মুক্ত হৈ নাৰীৰ যৌনতা সম্পৰ্কে তেওঁ যি উদাৰ দৃষ্টিভংগী ৰাখিছিল, ই তেওঁৰ লেখাক শক্তি যোগাইছিল আৰু স্বাধীনতাৰ পিছত এগৰাকী প্ৰতিশ্ৰুতিসম্পন্ন লেখক ৰূপে তেওঁ নাম কৰিছিল।
এটা ৰক্ষণশীল হিন্দু পৰিয়ালত কমলাৰ জন্ম হৈছিল যদিও মৃত্যুৰ প্ৰায় দহ বছৰ পূৰ্বে ১৯৯৯ চনৰ ১১ ডিচেম্বৰ তাৰিখে তেওঁ ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু নিজৰ নাম সলাই কমলা সুৰইয়া ৰাখিছিল।
মৃত্যুৰ পিছত তেওঁলৈ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি হিচাপে গুগলে ২০১৮ চনৰ ১ ফেব্ৰুৱাৰীত হোমপেজত এটা গুগল ডুডল প্ৰকাশ কৰে।
কমলাৰ দেউতাক ভি এম নায়াৰ আছিল ব্যাপকভাবে প্ৰচাৰিত এখন মালয়ালম দৈনিক কাকতৰ পৰিচালন সম্পাদক আৰু মাক নালাপাত বালামণি আম্মা এগৰাকী প্ৰখ্যাত মালয়ালী কবি।
মাকৰ দৰেই কমলা লেখা মেলাত পাৰ্গত আছিল আৰু সৰুকালতে খুড়াক প্ৰসিদ্ধ লেখক নালাপাত নাৰায়ণ মেননৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈ কমলাই কবিতা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁ তেওঁতকৈ ২৫ বছৰে সৰু এম পি আব্দুচসামাড সামাদানি -ৰ প্ৰেমত পৰিছিল আৰু তেওঁৰে সৈতে বিয়াত বহিবলৈ ইছলাম ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হৈ বিতৰ্কৰ আৱৰ্তত সোমাই পৰিছিল।
তেওঁ কমলাক লিখিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল , যাৰ ফলত ইংৰাজী আৰু মালয়ালম দুয়োটা ভাষাতে কমলাৰ লেখা প্ৰকাশ হ’বলৈ ধৰিছিল।
১৯৬০ৰ দশকটো কলিকতাবাসীৰ বাবে আছিল কলা আৰু সংস্কৃতিৰ এক কঠিন সময় আৰু এই সময়তে ইংৰাজী ভাষাৰ কবি ৰূপে গা কৰি উঠা লেখকসকলৰ ভিতৰত কমলাও এগৰাকী আছিল।
ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ কেৰালা ফৰেষ্টি বোৰ্ডৰ চেয়াৰপাৰ্চন, কেৰালা চিলড্ৰেনচ্‌ ফিল্ম ছ’চাইটিৰ সভাপতি, ‘পয়েট’ আলোচনীৰ সম্পাদক আৰু ইলাছ্‌ট্ৰেটেড ৱিক্‌লি অৱ ইণ্ডিয়াৰ কবিতাৰ সম্পাদক আছিল।
কে মাধৱ দাসৰ সৈতে বিবাহসূত্ৰে কমলা তিনিটি সন্তানৰ মাতৃ হৈছিল, এওঁলোক ক্ৰমে মাধৱ দাস নালাপাত, চিন্নেন দাস আৰু জয়সূৰ্য দাস।
তেওঁ মনিপাল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জিঅ’পলিটিক্স বিভাগৰ অধ্যাপক আছিল আৰু ইংৰাজী ভাষাৰ দৈনিক কাকত দ্য টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়াৰো আৱাসিক সম্পাদক আছিল।
আগতে কোনোকালে ৰাজনৈতিক ভাবে সক্ৰিয় নাছিল যদিও ধৰ্মনিৰপেক্ষতাৰ প্ৰচাৰ আৰু অনাথ মাতৃক শৰণ দিয়াৰ উদ্দেশ্যে কমলা দাসে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত লোক সেৱা পাৰ্টি নামে এটা দল খোলে যদিও ১৯৮৪ চনৰ সংসদীয় নিৰ্বাচনত তেওঁ পৰাজয় বৰণ কৰে।
মৰোণোত্তৰ ভাবে তেওঁৰ চুটি গল্পৰ সংকলন ‘দ্য কেপ্ট ৱুমেন এণ্ড আডাৰ ষ্ট’ৰিজ’ প্ৰকাশ হৈছে।
চোৰধৰা নাটকত গোৱালিনীসকলে মাখন চোৰ বুলি কৃষ্ণক ধৰিছে আৰু অইনফালে মাতৃ যশোদাৰ কৃষ্ণ হেৰাল বুলি অন্বেষণ।
বহুত বিচৰাৰ পিছত যশোদাই আহি কৃষ্ণক গোৱালিনীসকলৰ হাতৰ পৰা এৰুৱাই অনেক কাৰ্তুবাদ কৰি ঘৰলৈ লৈ গৈছে।
সাৰিবৰ উপায় নেদেখি ছেগ বুজি কৃষ্ণই লগৰ গৰখীয়া ল'ৰা কেইজনমানক মাতি আনি তেওঁক মিছাকৈ চোৰধৰা বুলি কৈ গোপীহঁতৰ ওপৰতহে তেওঁলোকে ওলোটাই গালি বৰষিব ধৰিলে।
ইপিনে বহুত পৰলৈ কৃষ্ণ ঘৰলৈ উলটি নহা দেখি যশোদাই ব্যাকুল হৈ যমুনাৰ পাৰে পাৰে বিচাৰি চলাথ কৰিলে।
কৃষ্ণই মাকৰ স্তন পান কৰি কান্দি কান্দি গোৱালিনীৰ বিৰুদ্ধে কথা লগাই মাকৰ হতুৱাই গোৱালিনীসকলক গালি খুৱাইছে।
১২শ শতিকাৰ ইটালীয় মহিলা চিকিৎসক ট্ৰ'টুলাই লিখা গ্ৰন্থবোৰ তেওঁৰ মৃত্যুৰ পাছত পুৰুষ লেখকৰ বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল।
ঊনবিংশ আৰু বিংশ শতিকাত এনে প্ৰভাৱ নেটি ষ্টিভেন্স , মাৰিয়া কিউৰি , লিজ মেইটনাৰ , মেৰিয়েটা ব্লু , ৰ'জালিণ্ড ফ্ৰেংকলিন , আৰু জ'চলিন বে'ল বাৰ্নেল আদিৰ ক্ষেত্ৰত পৰিলক্ষিত হয়।
মহিলা বিজ্ঞানীৰ সফলতাক স্বীকৃতি নিদি তেওঁলোকৰ পুৰুষ সহকৰ্মীৰ প্ৰতি কৰা পক্ষপাতিত্বক মাটিল্ডা প্ৰভাৱ বোলে।
২০১২ চনত ৰেডবুড য়ুনিভাৰ্চিটী নিজমেগেনৰ দুগৰাকী গৱেষিকাই প্ৰকাশ কৰে যে নেডাৰলেণ্ডছত অধ্যাপনা প্ৰাৰ্থীৰ লিংগ‌ই তেওঁলোকৰ মূল্যায়নত প্ৰভাৱ পেলায়।
আনহাতে বহুকেইটা অধ্যয়নে পুৰুষ আৰু মহিলা লেখকৰ প্ৰকাশনৰ উদ্ধৃতি আৰু প্ৰভাৱৰ একো পাৰ্থক্য পোৱা নাই।
ষ্টেনফ'ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চিকিৎসা বিদ্যালয়ৰ স্নায়ুজীৱবিজ্ঞানী বেন বৰিছে ১৯৯৭ চনত মহিলাৰ পৰা পুৰুষলৈ লিংগ পৰিৱৰ্তন কৰিছিল।
মাটিল্ডা প্ৰভাৱ "মেথিউ প্ৰভাৱ" ৰ লগত তুলনা কৰা হৈছিল, য'ত একে বা একেলগে কাম কৰা সত্বেও এজন প্ৰখ্যাত বিজ্ঞানীয়ে এজন তুলনামূলকভাৱে অজানা গৱেষকতকৈ অধিক সুনাম অৰ্জন কৰে।
ৰাজহুৱা মিডিয়াই মহিলা বিজ্ঞানীসকলতকৈ পুৰুষ বিজ্ঞানীক অনুষ্ঠানবোৰলৈ বৰঙণি দিবলৈ মাতে বুলি চুইছ গৱেষকসকলে ইংগিত দিছে।
তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত জিছাছ এণ্ড মেৰী কলেজৰ পৰা মনোবিজ্ঞান বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
প্ৰিয়ংকা গান্ধী , অথবা বিবাহিত নাম প্ৰিয়ংকা গান্ধী ৱাদ্ৰা, এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু পূব উত্তৰ প্ৰদেশৰ দায়িত্বত থকা সৰ্বভাৰতীয় কংগ্ৰেছ কমিটিৰ মহাসচিব।
তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰাক্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী ৰাজীৱ গান্ধী আৰু ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ অধ্যক্ষ ছোনিয়া গান্ধীৰ কন্যা আৰু ৰাহুল গান্ধীৰ ভগ্নী।
তেওঁৰ পৰিয়ালৰ ৰাজনৈতিক ইতিহাসৰ সত্বেও প্ৰিয়ংকা গান্ধীয়ে প্ৰত্যক্ষ ৰাজনীতিত প্ৰৱেশ কৰা নাছিল।
তেওঁ তেওঁৰ মাতৃ ছোনিয়া গান্ধী আৰু ভাতৃ ৰাহুল গান্ধীৰ সংসদীয় সমষ্টি ৰাইবেৰেলি আৰু আমেথিত সঘনে ভ্ৰমণ কৰি ৰাইজৰ লগত প্ৰত্যক্ষ সংস্পৰ্শলৈ আহিছিল।
২০০৪ চনৰ ভাৰতীয় সাধাৰণ নিৰ্বাচনত তেওঁ মাতৃৰ নিৰ্বাচন অভিযানৰ ব্যৱস্থাপক আছিল আৰু ভাতৃ ৰাহুল গান্ধীৰ নিৰ্বাচন অভিযান নিৰীক্ষণ কৰি সহায় আগবঢ়াইছিল।
২০০৭ চনৰ উত্তৰ প্ৰদেশ বিধানসভা নিৰ্বাচনত তেওঁৰ ভাতৃয়ে গোটেই ৰাজ্যজুৰি নিৰ্বাচন অভিযান চলাই থকা সময়ত তেওঁ আমেথি আৰু ৰাইবেৰেলি অঞ্চলৰ অন্তৰ্গত দহখন আসনৰ নিৰীক্ষণ কৰিছিল।
ম্যানমাৰ, থাইলেণ্ড, লাউচ , কম্বোডিয়া, ভিয়েটনাম, আৰু চীনৰ দক্ষিণ প্ৰান্তত এই গছৰ স্বাভাৱিক বৃদ্ধি লক্ষ্য কৰা যায়।
১৯৬০ দশকৰ পিছত এই গছবিধ ব্ৰাজিল, মালয়েছিয়া, মলাৱি, হণ্ডুৰাছ, ছিয়েৰা লিঅ'ন, নাইজেৰিয়া, ফিলিপাইন, আইভৰি কোষ্টত দ্ৰুত বৰ্ধমান কাঠৰ গছ হিচাপে এই গছবিধ যথেষ্ট জনপ্ৰিয়।
কটুতিক্ত ৰস, গুৰুপাক, উষ্ণবিৰ্য, কফ আৰু ত্ৰিদোষনাশক, বিষদোষ দাহ, জ্বৰ তৃষ্ণা আৰু ৰক্তদোষনাশক।
গমাৰীৰ কাঠ কঠিন আৰু বৰণ বগা হোৱা বাবে ই এক উপযুক্ত কাঠ হিচাপে বিভিন্ন ঘৰুৱা আচবাব তৈয়াৰৰ বাবে ব্যৱহাৰ যোগ্য।
নিউটনৰ দ্বিতীয় সূত্ৰ অনুসৰি, কোনো বস্তুৰ সলনি হোৱা ভৰবেগ তাৰ ওপৰত কাৰ্যকৰী হোৱা বলৰ ঘাতৰ সমান।
উদাহৰণস্বৰূপে, জোৰেৰে গতি কৰা গধুৰ ট্ৰাকগাড়ী এখনৰ ভৰবেগ বেছি আৰু সেইকাৰণে ট্ৰাকখন সিমান গতিত নিবলৈ যিমান বলৰ প্ৰয়োজন হ'ব, সিমানখিনি ট্ৰাকখন ৰখাবলৈও প্ৰয়োজন হ'ব।
যদি কোনো বন্ধ তন্ত্ৰ বাহিৰা বলৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত নহয় , তেন্তে সৰ্বমুঠ ৰৈখিক ভৰবেগ সলনি নহয়।
কিন্তু যদি দিয়া থাকে যে তন্ত্ৰটো পৃথক , তেতিয়া ৰৈখিক ভৰবেগৰ মান সময়ৰ সৈতে সলনি নোহোৱাটো দেখা পোৱা যাব।
উদাহৰণস্বৰূপে, এক কিল'গ্ৰাম ওজনৰ এখন পুতলা উৰাজাহাজে উত্তৰ দিশলৈ এক মিটাৰ প্ৰতি ছেকেণ্ড বেগেৰে গতি কৰিলে, মাটিৰ পৰা লোৱা জোখমতে ভৰবেগ হ'ব উত্তৰ দিশে এক কেজি মিটাৰ প্ৰতি ছেকেণ্ড।
যিহেতু ইয়াৰ লগত দিশ জড়িত হৈ থাকে, কোনো বস্তুৰ সংঘৰ্ষৰ পাছত তাৰ দিশ আৰু দ্ৰুতি নিৰ্ণয় কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
ইয়াৰ পাছত তেখেতে ৬০টাকৈও অধিক প্ৰযোজনা কৰে- যেনে- "হীৰ ৰাঁজা" , "দৰ্দ আয়েগা দবে পাৱ" , "ছুলগাড়া দাৰয়া" , "ওমৰ খায়াম" ,"নচীব"; গালিব কৌন থা, আৰু "নাদীৰ শ্বাহ" হৈছে পঞ্জাবী ভাষাত আৰু "কিচ্চা য়েহ ঔৰত কা" , "হাৱা চে হিপ্পি টক" , "য়েহ ইস্ক নহী আছা" হৈছে উৰ্দু ভাষাত।
শীলা ভাটিয়া আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় কবি, নাট্যকাৰ, থিয়েটাৰ কৰ্মী আৰু দিল্লী আৰ্ট থিয়েটাৰৰ প্ৰতিষ্ঠাতা, যি হৈছে ভাৰতীয় কলাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে দিল্লীস্থ এক অনুষ্ঠান।
"পঞ্জাবী অ'পেৰা" নামৰ ভাৰতীয় নৃত্য-নাটিকাৰ এক বিশেষ শৈলী যি অপেৰাসদৃশ শৰীৰ-সঞ্চালনৰ ওপৰত আধাৰিত; কোৱা হয় যে সেইটো শৈলী শীলা ভাটিয়াই সৰ্বপ্ৰথম আৰম্ভ কৰিছিল।
জন্মস্থান আছিল ব্ৰিটিছশাসিত ভাৰতৰ শিয়ালকোটত কলা শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত, তেখেতে শিক্ষাত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
যোহাটত চাকৰি কৰাৰ পাছত ১৮৫৭ চনৰ চিপাহী বিদ্ৰোহৰ কালত যাদুৰামে উত্তৰ লখিমপুৰৰ গৰাকীৰ বাব পালন কৰিছিল৷ ১৮৬০ চনৰ ১৫ জুনত বৰপেটালৈ গৈ তাত সদৰামিনৰ দায়িত্ব লয়৷ একে বছৰৰে ৩ নৱেম্বৰত ডিব্ৰুগড়ৰ সদৰামিন হিচাপে দায়িত্ব লয়৷ ডিব্ৰুগড় জিলাতে তেওঁৰ কৰ্ম জীৱনৰ সামৰণি পৰে।
সদৰামীনৰ দায়িত্বত থকা কালত ডেকাবৰুৱাই ব্যৱহাৰ কৰা মোহৰটো আছিল— ‘মোহৰ আদালত পঞ্জাৱতি মোকাম বিশ্বনাথ মলুক য়াচাম।
১৮৬৭ চনত যাদুৰাম বৰুৱাৰ বৰ্ণ বিন্যাসৰ ৰীতিকে অনুসৰণ কৰি মাইলচ্‌ ব্ৰনছনে ১৪০০০ শব্দৰে ‘অসমিয়া-ইংৰাজী অভিধান’ ৰচনা কৰে৷ ব্ৰনছনে তেওঁৰ অভিধানৰ পাতনিত উল্লেখ কৰিছে -“ , , , .’’
পিতৃ কৃষ্ণদাস উত্তৰপাৰৰ বৰ বাৰভূঞাৰ লহকৰ ভূঞাৰ সন্ততি৷ সৰ্বশ্ৰান্ত হৈ যোৰহাট নগৰলৈ আহি স্বৰ্গদেউ চন্দ্ৰকান্ত সিংহৰ আশ্ৰয় লয়৷ তেওঁ চন্দ্ৰকান্ত সিংহৰ সমবয়সীয়া আছিল আৰু কিছুদিনৰ পাছতে ভঁৰালী বৰুৱা বিষয়বাব পায়৷ চন্দ্ৰকান্ত সিংহৰ দিনতে পুতেক যাদুৰামে ‘বৰ ভাণ্ডাৰ বৰুৱা’ বাব পোৱাত যাদুৰামে ‘ডেকা বৰুৱা’ও বোলা হৈছিল৷ ক্ষীণ আছিল বাবে তেওঁৰ আন এটি নাম আছিল ‘লেৰেলী ডেকা বৰুৱা’।
চাৰিজন ককাই-ভাইৰ ভিতৰত এওঁ আছিল বৰ-মাজু৷ যাদুৰামৰ পুত্ৰ দুজন- কৃষ্ণপ্ৰসাদ আৰু দুৰ্গাপ্ৰসাদ৷
অনুমান কৰা হৈছে যে, এই অভিধানখনৰ আধাৰতে মাইলচ্‌ ব্ৰনছনে ১৮৬৭ চনত তেওঁৰ ‘অসমিয়া-ইংৰাজী অভিধান’খন লিখে।
চৰকাৰী চাকৰিতে ব্যস্ত নাথাকি তেওঁ সাহিত্য চৰ্চাও কৰিছিল আৰু ‘সমাচাৰ চন্দ্ৰিকা’, ‘সমাচাৰ দৰ্পণ’ আদি বাংলা কাকতত প্ৰৱন্ধ লিখিছিল।
সেই সময়ত অসমীয়া ভাষা প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে তেওঁ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ লগ লাগি বৃটিছ চৰকাৰৰ বিৰোধিতা কৰিছিল৷ ঢেকিয়াল ফুকনে লিখা অসমীয়া ল’ৰাৰ মিত্ৰ কিতাপখন ছপাবলৈ ডেকাবৰুৱাই অৰ্থ-সাহায্য দিছিল৷
বৰ্তমানৰ ধেমাজি জিলা ১৯৭১ চনলৈকে ডিব্ৰুগড়ত সদৰ ঠাই থকা পুৰণি লক্ষ্মীমপুৰ জিলাৰ অংশ আছিল।
১৯৭১ চনত পুৰণি লক্ষ্মীমপুৰ জিলাৰ বিভাজন কৰি ডিব্ৰুগড় আৰু লক্ষ্মীমপুৰ দুখন জিলা কৰাৰ সময়ত ধেমাজিক লক্ষ্মীমপুৰ জিলাৰ মহকুমা ঘোষণা কৰা হয়।
জীয়াঢল, গাইনদী, কুমটীয়া, জলকীয়াসুুঁতি, দিকাৰী, ডিমৌ, চিমেন, লালী, দেপী, লাইপুলীয়া,চিলে আৰু সোৱণশিৰি নদী ধেমাজিৰ মাজেৰে বৈ গৈছে।
আনুমানিক ১২৪০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ আশেপাশে আহোম ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাপক চ্যুকাফাই বৰ্তমানৰ ধেমাজি জিলাৰ কোনো অঞ্চলত আহি খেতি কৰিছিল আৰু ৪ বছৰ থাকি বানপানী হোৱাৰ ফলত চৰাইদেউত প্ৰথম ৰাজধানী স্থাপন কৰিছিল।
১৫২৩ খ্ৰীষ্টাব্দত আহোম ৰজা চুহুংমুঙৰ আক্ৰমণত চুতীয়া ৰজা নাতিপাল নিহত হোৱাৰ পিছত এই অঞ্চল পুনৰ আহোম ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়।
প্ৰতিমা বন্দোপাধ্যায়ৰ প্ৰথম গীতৰ বাণীবদ্ধ ১৯৪৫ চনত চেনোলা ৰেকৰ্ডছৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ পাইছিল।
আকাশবাণীৰ বিখ্যাত ৰেডিঅ' অনুষ্ঠানত ৪০ ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে "অমলা কিৰণে" গোৱা গীতটি আৰু দ্বিজেন মুখোপাধ্যায়ৰ সৈতে এটা দ্বৈত গীত "হে চাৰুপুৰ্ণো সোমোশিখোৰিনি" ১৯৫২ চনত কণ্ঠদান কৰা গীতটি, যিয়ে তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি কৰিছিল।
তেওঁ ১৯৫১ চনত বঙালী চলচ্চিত্ৰত প্লেবেক গানত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল যেতিয়া তেওঁ "সুনন্দৰ বিয়া" চলচ্চিত্ৰত শ্ৰী সুধীৰলাল চক্ৰৱৰ্তীৰ সংগীত পৰিচালনাত "টোটিনি এমি, টুমি সুদুৰেৰ চান্দ" ৰেকৰ্ড কৰিছিল।
তিনি দশকধৰি, তেওঁ ৬৫ খনতকৈও অধিক বাংলা চলচ্চিত্ৰ আৰু অসংখ্য অ-চলচ্চিত্ৰ গীতত কণ্ঠ দান কৰিছিল।
১৯৫৯ - কৃষ্ণমাচাৰী শ্ৰীকান্ত, ভাৰতীয় ক্ৰিকেট দলৰ প্ৰাক্তন অধিনায়ক আৰু বাছনি সমিতিৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষ।
তেওঁ ৱেষ্ট ইণ্ডিজৰ বিৰুদ্ধে ৯৮৩ চনৰ ক্ৰিকেট বিশ্বকাপ ফাইনেলত শীৰ্ষ ৰাণ হিচাপে গুৰুত্বপূৰ্ণ ৩৮ ৰাণৰ অৱদান আগবঢ়াই অপেনাৰ হিচাপে ভাৰতৰ দলৰ বেটিং লাইন আপত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
শ্ৰীকান্ত বিশ্বৰ প্ৰথম জন খেলুৱৈ আছিল যিয়ে আন্তৰ্জাতিক শতক, ৫ টা উইকেট হল, আৰু লগতে এটা ইনিংছত ৫ টা কেচ লৈ কেৰিয়াৰ কৰিছিল।
আক্ৰমণাত্মক উদ্বোধনী শৈলীৰ বাবে জনাজাত তেওঁ ভাৰতীয় ঘৰুৱা ক্ৰিকেটত ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেট দল আৰু তামিলনাডুক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে।
গোবিন্দাই ১৬৫ খনতকৈও অধিক হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে আৰু নিজকে ভাৰতৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় অভিনেতা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে।
তেওঁ ১২ টা ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ বাবে মনোনয়ন লাভ কৰিছে আৰু দুটা ফিল্মফেয়াৰ বিশেষ বঁটা আৰু শ্ৰেষ্ঠ কৌতুক অভিনেতাৰ এটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছে।
২০১৯ চনৰ জুন মাহত বিবিচি নিউজ অনলাইনৰ জৰীপৰ দ্বাৰা তেওঁক যোৱা হাজাৰ বছৰত মঞ্চ বা পৰ্দাৰ দশম সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ তাৰকা বুলি ভোট দিয়া হয়।
১৯৪১ চনত অবিভক্ত শিৱসাগৰ জিলাৰ সোণাৰিত জন্মগ্ৰহণ কৰা বৰঠাকুৰে "সোণৰ খাৰু নালাগে মোক", "চেনাই মই ৰাজ দেই", "কণমান বৰশীৰে চিপ", "ডালে ডালে গাই কুলি-বুলবুলি" আদিৰ দৰে চিৰসেউজ গীতত কণ্ঠদান কৰি লাখ লাখ লোকৰ হৃদয়ত নিজৰ স্থান দখল কৰিছিল।
কলাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অসামান্য অৱদানৰ বাবে বৰঠাকুৰক ১৯৯৮ চনত পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ উপৰি ২০১০ চনত ৰাজ্য চৰকাৰে তেওঁক প্ৰদান কৰা শিল্পী বঁটা আৰু ২০১২ চনত আইদেউ সন্দিকৈ শিল্পী বঁটা তেওঁ লাভ কৰা অসংখ্য সন্মানৰ ভিতৰত অন্যতম।
নিষ্ঠাৰে সাংবাদিকতাত আত্মনিয়োগ কৰা বৰুৱাই সাপ্তাহিক নীলাচলৰ সহকাৰী সম্পাদকৰ দায়িত্বত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ স্নাতকোত্তৰ বৰুৱাই ৰচনা কৰা "ৰচনা সংকলন" অসমীয়া বিদ্যালয়ৰ পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল।
২০১৭ - অসমীয়া ভাষাৰ উপন্যাস মৰিয়াহোলাৰ বাবে ঔপন্যাসিক জয়ন্ত মাধৱ বৰালৈ আৰু বড়ো ভাষাৰ উপন্যাস থৈছামৰ বাবে ড ৰীতা বড়োলৈ ২০১৭ বৰ্ষৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা ঘোষণা কৰা হয়।
ইয়াৰ উপৰি এটি কলি দুটি পাত গ্ৰন্থৰ বাবে বাবুল তামূলীলৈ সাহিত্য অকাডেমি অনুবাদ বঁটা আগবঢ়োৱাৰ কথাও ঘোষণা কৰা হয়।
প্ৰতি সপ্তাহে সপ্তাহে নিজৰ কৰ্মনীতি সম্বন্ধীয় সিন্ধান্তবোৰ জেইল সিঙে ইন্দিৰা গান্ধীৰ আগত প্ৰকাশ কৰিবলগীয়া হৈছিল।
১৯৮৪ চনৰ ৩১ মে'ৰ দিনা অৰ্থাৎ অপাৰেছন ব্লু ষ্টাৰৰ আগদিনা তেওঁ ইন্দিৰা গান্ধীৰ লগত এঘণ্টাতকৈও অধিক সময় বাৰ্তালাপ কৰিছিল, কিন্তু ইন্দিৰা গান্ধীয়ে তেওঁৰ পৰিকল্পনাৰ বিষয়ে এটাও শব্দও তেওঁৰ আগত উচ্চাৰণ কৰা নাছিল।
সেইখিনি সময়তে একাংশ মিডিয়াই অনুভৱ কৰিছিল যে, ইন্দিৰা গান্ধীৰ ওচৰত বিশ্বাসভাজন হোৱাৰ বাবেহে জেইল সিঙে এই সুযোগ লাভ কৰিলে।
নিৰ্বাচনৰ পাছত জেইল সিঙে কৈছিল-"মোৰ দলপতিয়ে যদি মোক ঝাৰু লৈ ঝাৰুদাৰ হ'বলৈও কওঁ, মোৰ আপত্তি নাথাকিব।
জেইল সিঙে বিশাল ধৰ্মসভা আয়োজন কৰিছিল; ৰাজহুৱা সভাবোৰ পৰম্পৰাগত শিখ-প্ৰাৰ্থনাৰে আৰম্ভ কৰিছিল; "গুৰু গোবিন্দ সিঙ" নামেৰে গুৰু গোবিন্দ সিং মাৰ্গ নামৰ ঘাঁইপথটো উদ্বোধন কৰিছিল; আৰু গুৰুৰ পুত্ৰৰ নামেৰে ফাটেহপুৰ চাহিব নামৰ নগৰাঞ্চল এটা নামকৰণ কৰিছিল।