polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ৰ অনুচ্ছেদ ৫ : ৰ অনুচ্ছেদ ৫ অনুসৰি এটা যৌনতাৰ ওপৰত আন যৌনতাৰ অধীনতা বা হীনতা আৰু সমাজত প্ৰচলিত পুৰুষ-মহিলাৰ দৃঢ়বদ্ধ ভূমিকা নিষ্কাষণৰ বাবে ৰাজ্যই পুৰুষ-মহিলাৰ সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক আচৰণৰ আৰ্হি সংশোধনৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা উচিত।
এই অনুচ্ছেদ অনুসৰি মহিলাৰ বিৰুদ্ধেপ্ৰভেদ সৃষ্টিকাৰী আইন, নিয়ম, প্ৰথাসমূহ সংশোধন বা নিষ্কাষণৰ বাবে ৰাজ্যৰ দলসমূহে উপযুক্ত ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা উচিত।
অনুচ্ছেদ নং ১০ : অনুচ্ছেদ নং ১০ অনুসৰি সহশিক্ষা ব্যৱস্থা আৰু অন্যান্য শৈক্ষিক ব্যৱস্থাৰ গ্ৰহণৰ জৰিয়তে ৰাজ্যই পুৰুষ-মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত থকা লিঙ্গ দৃঢ়বদ্ধতা ৰোধ কৰি পুৰুষ-মহিলাৰ সমতা সুনিশ্চিত কৰা উচিত।
দখনা বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ৰঙৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও মুখ্যতঃ হালধীয়া বা কমলা হৈছে বড়ো মহিলাসকলে পিন্ধা দখনাৰ মুখ্য সংহতি।
যেনে কপাহী দখনা, জুৰি পাটৰ দখনা, বিশুদ্ধ পাটৰ দখনা, টছৰ মুগাৰ দখনা, মুগাৰ দখনা, এড়ি দখনা, পদ্মিনী দখনা ইত্যাদি।
মুগা আৰু পাট হৈছে অসমৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত ৰেচম আৰু পাট আৰু মুগা দখনা মূলতঃ দ'ল, উৎসৱ, বিবাহ আৰু অন্যান্য অনুষ্ঠানত পিন্ধা হয়।
ব'টন ৰিঞ্চেন ড্ৰুৱৰ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ ইতিহাসত লুইপাক ওদ্দিয়ানাৰ ৰজা ললিতচন্দ্ৰৰ পুত্ৰ হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে।
ৰাজকুমাৰে চাৰাহাৰ শিষ্য শ্বাবাৰাক লগ পোৱাৰ পিছত তেওঁৰ মহান দক্ষতাৰ দ্বাৰা যথেষ্ট প্ৰভাৱিত হৈছিল আৰু তেওঁক নিৰ্দেশনাৰ বাবে ভিক্ষা কৰিছিল।
শ্মশানৰ ভূমিত গণচক্ৰত চব্বিশটা ডাক আৰু ডাকিনীৰ এটা বৃত্তত যোগদান কৰি এজন সন্ন্যাসী মৃতদেহৰ মাংস ভক্ষণ কৰাৰ পিছত তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক তপস্যা সম্পূৰ্ণ হৈছিল।
অৱশেষত এক-সূক্ষ্মিক ধ্যান অনুশীলনৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুভৱ কৰি তেওঁ বংগৰ গঙ্গা নদীৰ পাৰৰ মাছৰ অন্ত্ৰৰ স্তূপৰ কাষত ধ্যান কৰিবলৈ বহে য'ত তেওঁ বজ্ৰায়না বৌদ্ধ ধৰ্মত আধ্যাত্মিক প্ৰাপ্তিৰ সৰ্বোচ্চ স্তৰ মহামুদ্ৰা-সিদ্ধি প্ৰাপ্ত নকৰালৈকে আছিল।
পিছত যেতিয়া তেওঁ ছালিপুত্ৰ বা মগধ পাইছিল এগৰাকী লোক-ডাকিনীয়ে তেওঁক খাদ্যৰ বিশুদ্ধতাৰ বিষয়ে সকলো কুসংস্কাৰ এৰি জ্ঞান প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ তেওঁৰ ৰাজকীয় তেজৰ সামান্য গৌৰৱৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল।
তেওঁৰ পৰামৰ্শ অনুসৰণ কৰি লুইপাই বাৰ বছৰ ধৰি মাছমৰীয়াসকলে গংগাত পেলাই দিয়া মাছবোৰৰ পেটু বা অন্ত্ৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।
ভাৰতীয় মহাসিদ্ধসকলৰ জীৱনৰ বিৱৰণ থকা তিব্বতীয় নামতাৰ বা জীৱনী চৌৰাশী সিদ্ধৰ কিংবদন্তিত লুইপাদৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
চম্পাৰণৰ অভয়াদাত্তশ্ৰীয়ে তেওঁক কৰা বৰ্ণনাৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি তেওঁ ১২ শতিকাত এই গ্ৰন্থখন ৰচনা কৰিছিল।
চতুৰাশিতি-সিদ্ধ-প্ৰবৃত্তিত লুইপাক সিংহলদ্বীপৰ এজন অতি ধনী ৰজাৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ বুলি উল্লেখ আছে।
অৱশ্যে প্ৰাচীন ভাৰতৰ আন কেইবাটাও অঞ্চলক সিংহলদ্বীপ বুলি কোৱা হৈছিল আৰু তাৰে ওদ্দিয়ানাক লুইপাৰ জন্মস্থান হিচাপে আন উৎসবোৰত উল্লেখ আছে।
শাক্য ধৰাৰ কিংবদন্তীৰ পৰা উপলব্ধ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ তথ্য হৈছে যে লুইপাই বৰেন্দ্ৰৰ মহাৰাজৰ ধৰ্মপালৰ ৰাজদৰবাৰত কাম কৰিছিল।
যদি এই গৰাকী ৰজা পাল ৰাজবংশৰ ধৰ্মপালৰ সৈতে একে হয়, তেন্তে এই চিনাক্তকৰণে লুইপাদ ধৰ্মপালৰ এগৰাকী কনিষ্ঠ সমসাময়িক হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
যদি লুইপা তেওঁৰ যুৱকালত কাম আৰম্ভ কৰা হৈছিল তেন্তে তেওঁৰ দীক্ষাৰ তাৰিখ অষ্টম শতিকাৰ শেষত বা নৱম শতিকাৰ আৰম্ভণি হ'ব পাৰে।
যদিও তিব্বতী শব্দ লুইৰ অৰ্থ হৈছে 'মাছৰ অন্ত্ৰ খোৱা ব্যক্তি', ভাষাবিদ সুকুমাৰ সেনৰ মতে লুই শব্দটো প্ৰাচীন সংস্কৃত শব্দ লোহিত অৰ্থাৎ ৰঙাৰ পৰা আহিছে ।
তেওঁৰ মতে ধৰ্মমঙ্গলকাব্য আদি কিতাপখনত উল্লেখ কৰা লুইধৰ, লুই চন্দ্ৰ, লুইয়া আদি নামবোৰো একেটা ৰঙা শব্দৰ পৰা আহিছে।
ধৰ্মপালৰ প্ৰাসাদত ভিক্ষা বিচাৰি থাকোঁতে সৱৰিপাই লিখক লুইপাক তেওঁৰ সম্ভাৰ শ্ৰেণীৰ বাবে উপযুক্ত প্ৰাপক হিচাপে স্বীকৃতি দিছিল।
কিন্তু দেখা গৈছে যে আচলতে অতিশাই হয় তেওঁৰ পাঠ সম্পূৰ্ণ কৰিছিল বা তেওঁৰ অভিসময়ৰ ওপৰত এটা বিভংগ লিখিছিল।
তিব্বতী বৌদ্ধ ধৰ্মৰ জোনং ধাৰাৰ পণ্ডিত তাৰানাথৰ কাষত পোৱা লুইপাৰ বিৱৰণ ব'টনৰ বিৱৰণৰ পৰা যথেষ্ট পৃথক।
ইয়াত লুইপাদক ওদ্দিয়ানৰ ৰজাৰ এজন লিখক আৰু বজ্ৰৱৰাহি মণ্ডলৰ মতে ধৰ্ম চৰ্চা কৰিছিল বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
প্ৰাচীৰ পত্ৰিকা হ'ল বিজ্ঞপ্তি ফলকত প্ৰকাশিত এক বিশেষ ধৰণৰ সাময়িকপত্ৰ; বিশেষকৈ কোনো শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলে সমূহীয়া প্ৰচেষ্টাৰে দায়িত্বৰ ভাগ বতৰা কৰি নিজৰ প্ৰবন্ধ, কবিতা, অঙ্কন তথা অন্যান্য ৰচনা প্ৰকাশ কৰে।
প্ৰাচীৰ বা দেৱালত এই পত্ৰিকা ওলোমাই ৰখা হয় বাবে ইয়াক প্ৰাচীৰ পত্ৰিকা বা দেৱাল পত্ৰিকা বুলি কোৱা হয়।
অসমত আশীৰ দশকৰ পৰা বিদ্যালয়সমূহত প্ৰাচীৰ পত্ৰিকা প্ৰস্তুত কৰা কাম আৰম্ভ কৰা হয়৷ প্ৰাচীৰ পত্ৰিকাসমূহত আৰু হাতেলিখা আলোচনীসমূহত শিক্ষাৰ্থীৰ সাহিত্য প্ৰতিভাৰ অংকুৰণ ঘটে৷ শিক্ষানুষ্ঠানৰ বাহিৰে আন কিছুমান সাহিত্য চৰ্চা কেন্দ্ৰতো প্ৰাচীৰ পত্ৰিকা প্ৰস্তুত কৰা হয়৷ তেনেদৰে প্ৰস্তুত কৰা নিখিল বঙ্গ সাহিত্য সন্মিলনৰ হাফলং শাখাৰ প্ৰাচীৰ পত্ৰিকা হ’ল “বনলতা’’৷
শৈক্ষিক বিকাশৰ বাবে শিক্ষাৰ্থীসকলৰ মাজত প্ৰাচীৰ পত্ৰিকাৰ প্ৰতিযোগিতাও হয়৷ বহু বিদ্যালয়ত বিভিন্ন শ্ৰেণীসমূহৰ মাজত প্ৰাচীৰ পত্ৰিকাৰ প্ৰতিযোগিতা পতা হয়৷ ইয়ে শিক্ষাৰ্থীৰ মনত সাহিত্য সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত নতুন উদ্যম আনে৷
মেইতেই কেলেণ্ডাৰৰ ‘লমটা’ মাহৰ পূৰ্ণিমাৰ দিনাৰপৰা আৰম্ভ হোৱা যাওচাং উৎসৱৰ সমান্তৰালকৈ থাবাল চোংগবা অনুষ্ঠিত হয়।
বিভিন্ন ৰীতি-নীতিৰ লগতে এই উৎসৱত ভোজভাত তথা গীত-মাতৰ উপৰিও খেল ধেমালীৰ যথেষ্ট গুৰুত্ব দিয়া দেখা যায়।
সাধাৰণতে মেইতেই দিনপঞ্জীৰ 'লমটা' মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা য়াওচাং উৎসৱত এই নৃত্য কৰা হয়।
এই সময়ত আকাশ ফৰকাল থাকে আৰু জোনৰ পোহৰত ওৰে নিশা নৃত্য কৰাৰ পৰম্পৰাৰ পৰা এই নৃত্যৰ নাম থাবাল চোংগবা হৈছে বুলি গণ্য কৰা হয়।
ষষ্ঠীৰ দিনা বেলবৰণ কৰি সপ্তমীৰ দিনা নৌমতি বাজা ৰ তালে তালে নাচি গাই দুৰ্গাদেৱীক মন্দিৰত প্ৰৱেশ কৰোৱা হয়।
শক্তিৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱী দুৰ্গাৰ কালৰূপ অৰ্থাৎকালিকাৰূপো জ্ঞান কৰি মাজৰাতি বলি আগবঢ়োৱা হয়।
আজিকালি অৱশ্যে বহু লোকে এই বলি প্ৰতীকী ৰূপত ভোল, চালকোমোৰা কল আদি ভোগ দিয়া দেখা যায় যদিও গুৱাহাটীস্থিত শক্তিপীঠ কামাখ্যা দেৱালয়, দেউপানীৰ দুৰ্গা মন্দিৰ, বিশ্বেৰ দেৱালয় আৰু অনেক স্থানীয় পূজা সমিতিবোৰে দুৰ্গা গোসানীৰ নামত বলি দিয়া কথা আমি জানো।
দুৰ্গা দেৱীৰ নটা ৰূপ— শৈলপুত্ৰী, ব্ৰহ্মচাৰিণী, চন্দ্ৰঘণ্টা, কুষ্মাণ্ডা, স্কন্দমাতা, কাত্যায়নী, কালৰাত্ৰি, মহাগৌৰী আৰু সিদ্ধিদাত্ৰী।
তাৰ পাছত শুম্ভ, নিশুম্ভ তথা মহিষাসুৰ প্ৰবৃত্তি তামসিক অসুৰবোৰৰ উৎপীড়ন দিনক দিনে বাঢ়ি যাবলৈ ধৰাত ব্ৰহ্মাৰ পৰামৰ্শ মতে সকলো দেৱৰ্তাই শক্তিৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱী মহামায়া দুৰ্গাক আৰাধনা কৰে।
দেৱতাসকলৰ উপাসনাত দুৰ্গা দেৱী প্ৰসন্ন হৈ প্ৰতিপদাৰ পৰা দশমীলৈকে দেৱী পূজা বা ব্ৰতৰ বিধি-বিধান সম্পৰ্কে কয়।
চাৰিডাল ডাঙৰ বাঁহ এটা নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণৰ জোখত চাৰিকোণীয়াকৈ পুতি লৈ প্ৰতিডালৰে কমেও ত্ৰিশ ফুট ওপৰত দুটাকৈ জোৰা লগোৱা হয়।
তাৰ পাছত উক্ত বাঁহৰ খলপাত অন্য এডাল দহ-বাৰ ফুট দীঘল বাঁহ লগাই ৰছীৰে টানকৈ বান্ধি উক্ত বাঁহত ৰছী সংযোগ কৰি মাটিৰ পৰা প্ৰায় দুফুট ওপৰলৈকে ওলোমাই দিয়া হয়।
সেই ৰছীৰ ওপৰত দুয়ো ভৰি ভালদৰে থ'ব পৰাকৈ বাঁহৰ বা কাঠৰ টুকুৰা এটা লগাই দিয়া হয় যাক কাস্ত্ৰো বুলি কয়।
জনশ্ৰুতি অনুসৰি এই খেলৰ তাৎপৰ্য এয়ে যে ৰামায়ণত ৰাম-সীতা আৰু লক্ষ্মণক ৰথত তুলি বনবাসৰ কাৰণে বিদায় দিবলগা হৈছিল।
গোৰ্খাসকলৰ দঁশেই উৎসৱৰ মূল অনুষ্ঠান সাধাৰণতে আহিন আৰু কেতিয়াবা কাতি মাহৰ শুক্লপক্ষৰ প্ৰতিপদ তিথিৰ পৰা আৰম্ভ হয় যাক মহালয়া অথবা নৱৰাত্ৰি বুলিও কোৱা হয়।
এই নৱৰাত্ৰিত শক্তি আহৰণ নাইবা নিৰ্দিষ্ট উদ্দেশ্য আগত ৰাখি প্ৰায়বোৰ গোৰ্খা পৰিয়ালেই ঘৰত ‘পোটিক/দেৱীভাগৱত পাঠ/চণ্ডীপাঠ কৰে।
ব্ৰাহ্মণৰদ্বাৰা ঘৰতে নাইবা কেতিয়াবা ৰাজহুৱাভাৱে দুৰ্গা পূজাস্থলীবোৰত দুৰ্গা স্থাপন কৰি ৯দিনীয়া বা ছয়দিনীয়া বা তিনিদিনীয়া বা কেতিয়াবা একদিনীয়া ‘পোটিকো’লগোৱা দেখা যায়।
প্ৰতিপদ তিথিৰ আগৰ নিশা অৰ্থাৎ অমাৱস্যাৰ নিশা যাক গোৰ্খাসকলে ‘জমৰে ঔচী’ বুলিও কয়, সেইদিনা এখন টপৰী ত গুড়ি মাটি ভৰাই অলপ গোমধানৰ গুটি, তিল আৰু যব সিঁচি দিয়া হয় যাক ‘পঞ্চধান্য বুলি কোৱা হয়।
কোৱা হয় পাহাৰী এলেকাত বসবাস কৰা গোৰ্খাসকলৰ ফুলৰ অভাৱ আছিল, সেয়েহে ফুলৰ সলনি যমৰাৰ প্ৰথা প্ৰচলন কৰিছিল।
প্ৰতিপদাৰ দিনাখন গোৰ্খাসকলে নিজৰ হা-হাথিয়াৰ, খুকুৰী আদি ধুই মাজি ভোগ আগবঢ়াই পূজা পাতল কৰে, যাক গোৰ্খাসকলে দুৰ্গা থাপেকো বুলি কয়।
বৈদিক আৰিয়ান আগ্ৰাসনৰ কাৰণে বলি বিধান যুক্ত দুৰ্গা পূজা প্ৰতিপদাৰ দিনা ঘট স্থাপনৰ জৰিয়তে বৈদিক নিয়মেৰে পূজা-অৰ্চনা কৰা হয় যদিও বহু ঠাইত ম'হ, পঠা, পাৰ চৰাই আদি বলি দিও পূজা সম্পন্ন কৰা হয়।
বহু গোৰ্খা পৰিয়ালে এই নৱৰাত্ৰিৰ সময়ছোৱাত কুল পূজা/গোঠ ধূপ পূজা/নৌলা পূজা আদিও কৰে, যিটো পূজা বলি প্ৰথাত প্ৰতিষ্ঠিত।
অৱশ্যে ঘৰত ‘পোটিক’ লগোৱা থাকিলে সেই ঘৰ মানুহে এই পূজাভাগ পৰৱৰ্তী সময়ত অৰ্থাৎ দীপাৱলীৰ সময়তো দিয়া দেখা যায়।
গোৰ্খা পৰ্ব সংস্কৃতিত দঁশেই বুলি কোনো নিৰ্দিষ্ট দিন নাই যদিও ‘ষোৰ শ্ৰাদ্ধ’ ৰ আৰম্ভণিৰ লগে লগে দঁশেই আহি পালে বুলি কোৱা শুনা যায়, যিটো গৈ গৈ লক্ষ্মী পূৰ্ণিমাত অন্ত পৰে।
প্ৰতিপদাৰ পৰা যোল্লদিনলৈ নিজৰ পিতৃ শ্ৰাদ্ধৰ তিথি অনুযায়ী হিন্দু লোকসকলে নিজৰ স্বৰ্গীয় পিতৃসকলক সোঁৱৰি শ্ৰদ্ধা তৰ্পণ দিয়ে।
এই যোল্ল দিনলৈকে নিজৰ পিতৃ-মাতৃ নথকা গোৰ্খা লোকসকলেও মাছ-মাংস, নহৰু, পিঁয়াজ আদি একো নোখোৱাকৈ নিজৰ পিতৃসকলৰ তিথিৰ দিনা পায়সৰ পিণ্ডাদি তৈয়াৰ কৰি তৰ্পণ দিয়ে।
অজ্ঞাত কোনো পিতৃ যাতে বাদ পৰি নাযায়, সেইবাবে প্ৰতিপদাৰ দিনৰ পৰাই প্ৰতিদিনে পুৱাৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ আগে আগে দুটা সৰু দুনা ত প্ৰস্তুত কৰা সকলো খাদ্যবস্তু পিতৃৰ নামত অৰ্পণ কৰা হয়।
অৱশ্যে এই ষোল্লদিনলৈকে শুদ্ধ ৰূপত মাছ, মাংস, নহৰু, পিয়াজ একো নোখোৱাকৈ থকাৰ ব্যৱহাৰিক কাৰণ এই বুলিও ক'ব পাৰি যে যিহেতু বলি-বিধান পালন কৰা বেছিভাগ গোৰ্খাই মহালয়াৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই অত্যধিক আমিষ ভোজন কৰে আৰু এই কঠিন আহাৰ গ্ৰহণৰ কাৰণে শৰীৰ প্ৰস্তুত হ'ব লাগে, সেয়েহে মোল্লদিনলৈকে মাছ-মাংস, নহৰু, পিঁয়াজ নোখোৱাৰ।
আন আন হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলৰ দশমীৰ দিনাখনেই পূজা শেষ হয়, কিন্তু গোৰ্খাসকলৰ মুখ্য পূজা-পাৰ্বণ তেতিয়াৰ পৰাহে আৰম্ভ হয়।
দশমী তিথিৰ প্ৰাতকাল ৰ পৰাহে গোৰ্খা জনগোষ্ঠীয়ে মূল উৎসৱ পূৰ্ণ ৰূপত পালন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
দশমীৰ দিনা মাংগলিক মুহূৰ্তত পৰিয়ালৰ ঘাইঘৰৰ মূল দ্বাৰৰ ওপৰত গোবৰৰ সৰু মুদ্ৰাকৃতিৰ পিণ্ডত ‘অক্ষতা’ , জমৰা আৰু এটা মুদ্ৰা লেপি দি টিকাৰ শুভাৰম্ভ কৰে।
এই প্ৰথম টিকো টো ভাৰতীয় গোৰ্খাসকলে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ কপালত আঁকি দিয়া বুলি ধৰি লৈ পাছৰ পৰ্যায়ত পৰিয়ালৰ সদস্যসকলক একাদিক্ৰমে জ্যেষ্ঠতাৰ ভিত্তিত আৰু সন্তান, অনুজ তথা সম্বন্ধীয় লোকক বিজয়া দশমীৰ টিকো প্ৰদান কৰে, পিতৃ-মাতৃ বা ঘৰৰ জ্যেষ্ঠজনে।
অসমীয়া লোকসকলৰ মাজত ল'ৰা-ছোৱালী শুকাই-খীণাই গ'লে বা কোনো বেমাৰ আজাৰ হ'লে বা বয়স অনুসাৰে মাত নুফুটিলে বা ছোৱালী সন্তান পুষ্পিতা হোৱাৰ সময় উকলি গ'লে সৰগৰ অপেশ্বৰীৰ কুদৃষ্টি পৰা বুলি জনবিশ্বাস প্ৰচলিত।
এনেধৰণৰ পৰম্পৰাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি উজনি আৰু নামনি অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত স্থানীয় লোক সকলে ইয়াৰ পৰিত্ৰাণ বিচাৰি মহিলা সকলৰ দ্বাৰা 'অপেশ্বৰীৰ নাম' গোৱাই অপেশ্বৰী সবাহ অনুষ্ঠিত কৰে।
সচৰাচৰ যিবোৰ মানুহৰ ঘৰত এনে ধৰণৰ লক্ষণ দেখা দিয়ে সেই ঘৰৰ গৃহস্থই এনে নামৰ দ্বাৰা দেৱীক ভক্তি পূৰ্বক প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ লগতে বেমাৰৰ আৰোগ্য কামনা কৰে।
এই সবাহ দুপৰীয়া সময়ত মুকলি আকাশৰ তলত বা চোতালৰ এডোখৰ ঠাই শুদ্ধ কৰি ভালদৰে মচি লৈ শৰাই, চাকি, ধূপ, ফল, গাখীৰ, চাউলৰ গুড়ি, পকা কল, চেনি আদিৰে সজাই পৰাই তিৰোতা মানুহবোৰে একলগ হৈ নাম গাই অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
অকল্যাণকামিনী দেৱীৰূপে অপেস্বৰীসকলৰ কু-দৃষ্টিত কোনো বেমাৰ-আজাৰ নোহোৱাকৈ ল'ৰা-ছোৱালী শুকাই খীণাই গ'লে, অথবা পয়া লাগিলে, নাইবা ল'ৰা-ছোৱালীয়ে হাত-ভৰি জোকাৰি চকু পকাই কন্দা-কটা কৰিলে, একাংগী আদি নৰিয়া হ'লে, পিঠা গলীয়া ব্যাধি হ'লে, ছোৱালী শান্তি নোহোৱাকৈ বেছিদিন থাকিলে নাইবা গাত বিষ হ'লে অপেস্বৰীসকলক পূজা-উপাসনা কৰিলে এই ৰোগ-ব্যাধিবোৰ নিৰাময় হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
আনহাতে অপেস্বৰীৰ কৃপাত নিঃসন্তান নাৰীয়ে সন্তান লাভ কৰে, অবিবাহিতা গাভৰুৱে স্বামী লাভ কৰে আৰু ধন-জন, পুত্ৰ কন্যা লাভ কৰে বুলি লোকবিশ্বাস প্ৰচলিত আছে।
নামনি অসমৰ বিশেষকৈ কামৰূপৰ অঞ্চলবিশেষে মাজ চোতালত মণ্ডপ আৰু বেদী নিৰ্মাণ কৰি তাত তিনিটা বিস্তৃত বৃত্ত অংকন কৰে।
অপেস্বৰীৰ ৰূপত তিনিজনী বা পাঁচজনী অকুমাৰী ছোৱালীক সু-সজ্জিতা কৰি পূজা স্থলত বিশেষ আদৰ-সাদৰ আৰু সন্মানেৰে আসনত বহুৱাই থয়।
অপেস্বৰীসকলৰ উপৰিও সূৰ্য্য আৰু পঞ্চদেৱতাৰ পূজা ব্ৰাহ্মণ-পুৰোহিতে আৰম্ভণীতে সম্পন্ন কৰে সেইদিনা আবেলিহে মহিলাসকলে নামধৰে।
ঘৰৰ মাজ চোতালত চাৰিটা খুটি পুতি সৰু ৰভা এখন দিয়ে, অথবা ওখ খুটি এটা পুতি ইয়াৰ ওপৰত জাপি এটা দি ৰভাৰ কাম চলোৱা হয়।
ৰভা বা জাপিৰ তলত বেদী এটা সাজি তাত চাকি-ধূপ-ধূনা আদি জ্বলাই দিয়াৰ পিছত নৈবেদ্য আগবঢ়াই দি মহিলাসকলে নাম ধৰে।
গতিকে এই সময়ত অনুষ্ঠিত অপেস্বৰী সবাহতো যেন সূৰ্য্যৰ লগত অপেস্বৰাসকলৰ গভীৰ সম্পৰ্ক ৰক্ষিত হৈছে।
তেওঁ প্ৰথমে শিশু বিশেষজ্ঞ হোৱাৰ কথা ভাবিছিল যদিও পাচত ১৬ বছৰ বয়সত এটি পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ পাঠ লোৱাৰ পাছত অভিযন্তা হৈ মহাকাশ অনুসন্ধান পেছা হিচাপে লোৱাৰ সিধান্ত গ্ৰহণ কৰিলে।
এওঁ মাছাছোছেট ইনষ্টিটিউট অফ টেকন্লজীৰ পৰা এৰ'নটিকচ্ আৰু এষ্ট্ৰনটিকচ্ত মাষ্টাৰৰ্চত আৰু পি এইচ ডি ডিগ্ৰী কৰাৰ আগেয়ে কৰ্নেল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা যান্ত্ৰিক আৰু মহাকাশ অভিযন্তা বিষয়ত অধ্যয়ন কৰে।
ড স্বাতি মোহন এগৰাকী ভাৰতীয়-আমেৰিকান মহাকাশ অভিযন্তা আৰু নাচা মঙ্গল ২০২০ ৰ মিচনৰ পথপদৰ্শন আৰু চলাচল নিয়ন্ত্ৰণৰ অধ্যক্ষা আছিল।
১৯৬৬ চনত বস্ত্ৰ মন্ত্ৰালয়ৰ উপদেষ্টা সংস্থা অইল ইণ্ডিয়া হস্তশিল্প পৰিষদৰ পৰিচালক পুপুল জয়কাৰে মুম্বাইৰ শিল্পী ভাস্কাৰ কুলকাৰ্ণীক কলা আৰু শিল্পী বিচাৰি মধুবানীলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল।
যেতিয়া তেওঁ কুলকাৰ্ণীক লগ পাইছিল তেতিয়া তেওঁ এগৰাকী কিশোৰী আছিল আৰু শিল্পীসকলৰ দলৰ ভিতৰত আটাইতকৈ কনিষ্ঠ আছিল।
ভাস্কৰ কুলকৰ্ণীয়ে তেওঁলোকৰ চিত্ৰকৰ্মসমূহ সংগ্ৰহালয়লৈ লৈ গৈছিল আৰু পিছলৈ তেওঁ বৌৱা দেৱীক ৰাষ্ট্ৰীয় শিল্প সংগ্ৰহালয়লৈ আহিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।
২০১৫ চনত তেওঁৰ এখন চিত্ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে ভাৰত ভ্ৰমণৰ সময়ত হেন'ভাৰৰ মেয়ৰ ষ্টিফেন স্কষ্টক উপহাৰ দিছিল।
মধুবানী চিত্ৰশিল্পলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০১৭ চনত দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
যোৱা পাঁচ দশকধৰি মধুবানী কলাৰ প্ৰাধান্য বৃদ্ধি পাইছে আৰু বৌৱা দেৱীৰ শিল্পয়ে সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিছে।
তেওঁ ১৯৮৯ চনত চেণ্টাৰ পম্পিডুত মেজিকিয়েনছ দে লা টেৰেত দে টেৰেত নিজৰ শিল্প প্ৰদৰ্শন কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা চিত্ৰশিল্পী।
তেওঁৰ চিত্ৰসমূহত ধৰ্মীয় কাহিনী যেনে ভগৱান কৃষ্ণ আৰু সীতাৰ দৃষ্টিভংগীৰে ৰাম আৰু সীতাৰ পৌৰাণিক কাহিনী আদি প্ৰতিফলিত হয়।
১৭ বছৰ বয়সত সৰোজা দেৱীয়ে কানাড়া ছবি মহাকৱি কালিদাসা ত অভিনয় কৰি ছবি জগতত দীৰ্ঘস্থায়িত্বৰ ইংগিত দিয়ে৷ তেলেগু ছবিত, তেখেতে পাণ্ডুৰাংগা মহাত্যামৰ জৰিয়তে অভিষেক কৰে আৰু ১৯৭০ৰ দশকৰ অন্তিম সময়লৈকে তেখেতে বহুকেইখন তেলেগু ছবি উপহাৰ দিয়ে৷ ১৯৫৮ চনৰ তামিল ছবি নাদোডি মন্ননৰ জৰিয়তে তেখেত তামিল ভাষাৰ এগৰাকী শীৰ্ষস্থানীয় অভিনেত্ৰীৰ মৰ্যাদা লাভ কৰে৷ ১৯৬৭ চনত বৈবাহিক জীৱনৰ পাতনি মেলিও সৰোজা দেৱীয়ে ১৯৭৪ চনলৈকে দ্বিতীয়গৰাকী চাহিদাসম্পন্ন অভিনেত্ৰী হিচাপে কৰ্মৰত হৈ থাকে৷ ১৯৫৮ চনৰ পৰা ১৯৮০ৰ দশকলৈকে তেখেতে তেলেগু আৰু কানাড়া ছবিৰ জগতৰ শীৰ্ষত আৰোহণ কৰি থাকে৷ ১৯৫৯ চনত সৰোজা দেৱীয়ে হিন্দী ছবি পেয়গামত অভিনয় কৰে৷ তেখেতে ৭০ৰ দশকলৈকে হিন্দী ছবিত অভিনয় কৰে৷
১৯৩৮ চনৰ ৭ জানুৱাৰীত কৰ্ণাটকৰ মহীশূৰ প্ৰদেশত সৰোজা দেৱীৰ জন্ম হৈছিল৷ তেখেতৰ পিতৃ আছিল ভায়ৰাপ্পা, যিয়ে আৰক্ষী বাহিনীত কাম কৰিছিল৷ আনহাতে মাতৃ ৰুদ্ৰমা আছিল এগৰাকী গৃহিণী৷ সৰোজা তেওঁলোকৰ চতুৰ্থটি সন্তান আছিল৷ সৰোজাই পিতৃৰ পৰামৰ্শ অনুসৰণ কৰি নৃত্যৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে৷ আৰু তেখেতৰ কথা মতেই অভিনয়ক নিজৰ বৃত্তি হিচাপে নিৰ্বাচন কৰে৷ পিতৃৰ লগত তেখেত প্ৰায়েই ফিল্ম ষ্টুডিঅ'লৈ গৈছিল৷ মাতৃয়ে সৰোজাৰ বেশভূষাৰ বাবে এক নিৰ্দিষ্ট নিয়ম বান্ধি দিছিল৷ ১৩ বছৰ বয়সত বি.আৰ. কৃষ্ণমূৰ্তিয়ে এখনি অনুষ্ঠানত সৰোজাক গীত গাই থকা অৱস্থাত প্ৰত্যক্ষ কৰে৷ অৱশ্যে সৰোজাই সেই প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰে৷
৭০'ৰ দশকত সৰোজা দেৱী দক্ষিণ ভাৰতীয় নাৰীসমাজত এগৰাকী ফেছন আইকন হিচাপে জনপ্ৰিয় হৈ উঠে৷ বহুতেই তেখেতৰ বেশভূষা, কেশসজ্জা, আ-অলংকাৰ আদি অনুকৰণ কৰিবলৈ ধৰে৷ বিশেষকৈ ১৯৬৫ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ছবি এংগা ভিট্টু পিল্লাইত সৰোজাই পিন্ধা শাৰী আৰু অলঙ্কাৰ-পাতি আলোচনী-পত্ৰিকাৰ জৰিয়তে জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছিল৷
১৯৫৫ চনত সৰোজা দেৱীয়ে প্ৰথমখন উল্লেখযোগ্য ছবিত অভিনয় কৰে৷ বহুলভাৱে সফলতা অৰ্জন কৰা এই অভিষেককাৰী ছবিখনৰ নাম আছিল মহাকৱি কালিদাসা৷ ছবিখনত তেখেতে সহকাৰী-অভিনেত্ৰী হিচাপে কাম কৰে৷ ছবিখনে কানাড়া ভাষাত শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে৷
জনপ্ৰিয় নাম হৈছে বি. সৰোজা দেৱী হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যিয়ে তামিল, তেলেগু, কানাড়া আৰু হিন্দী ভাষাৰ ছবিত অভিনয় কৰিছে৷ তেখেতে প্ৰায় দুইশতাধিক ছবিত যোৱা ছয় দশতকৈও অধিক কাল অভিনয় কৰিছে৷
গুণমুগ্ধ আৰু ছবি-প্ৰযোজকসকলৰ পৰা উৎসাহ লাভ কৰি সৰোজা দেৱীয়ে ১৯৯৩ চনত শিৱাজী গণেশানৰ বিপৰীতে পৰমবৰিয়ম নামৰ ছবিখনত অভিনয় কৰে৷ ইয়াৰ পিছত কেইখনমান ছবিত তেখেতে সহকাৰী অভিনেত্ৰী হিচাপে কাম কৰে৷
সুদীৰ্ঘ কেৰিয়াৰত সৰোজা দেৱীয়ে যদিও ৰোমাণ্টিকধৰ্মী চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছিল, পাছলৈ অৰ্থাৎ ৭০ আৰু আশীৰ দশকত তেখেতে আৱেগবিহ্বল আৰু সামাজিক ছবিক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে৷
তেখেতে "বিল্ডাৰবাৰ্গ গ্ৰুপ"ৰ বাৰ্ষিক সন্মিলনীত উপস্থিত থাকে আৰু "ৱাশ্বিংটন পোষ্ট" কোম্পানীৰ পৰিচালনা সভাৰ আসন এখনত ২০০৪ চনৰ পৰা অধিষ্ঠিত হয়।
"ড্ৰাগষ্ট'ৰ ডট কম"ৰ পৰিচালনা সভাতো তেখেতৰ এটা স্থান আছিল, পিছে ২০০৬ চনৰ আগষ্টত তেখেতে সেইটো স্থান ত্যাগ কৰে।
তেওঁ কয়, " , ." এনেধৰণৰ চিন্তাধাৰাই তেখেতক "বিল এণ্ড মেলিণ্ডা গেট্‌ছ সংস্থা" কাৰ্যনীতি অনুসৰণ আৰু লক্ষ্যপূৰণ কৰাত অৰিহণা যোগাই আহিছে।
তেওঁলোকৰ লক্ষ্য হৈছে- "আমেৰিকান মহিলা আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালে মুখামুখি হোৱা নানান সমস্যা চিনাক্ত কৰা, তেওঁলোকৰ অৱস্থা উন্নত কৰা, আৰু অভিনৱ সমাধানসূত্ৰ উদ্ভাৱন কৰা।
স্নাতক শিক্ষাৰ সমাপ্তিৰ পাছত, মেলিণ্ডাই মাইক্ৰ'ছফ্টত বিপণন প্ৰবন্ধক হিচাপে যোগদান কৰে য'ত তেখেতে বিভিন্ন ধৰণৰ মাল্টিমিডিয়া প্ৰকল্পৰ বিকাশৰ তদাৰক কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী কালত গেট্‌ছে মাইক্ৰ'ছফ্ট ববৰ ছফ্টৱেৰ উপস্থাপনৰ সময়ত মনত পেলাইছিল-"সেইয়া আছিল মই কৰা কঠিন কামবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম।
এই গ্ৰন্থখনে নাৰীসকলৰ উপাৰ্জনবিহীন কৰ্মৰাজীক স্বীকৃতি দিব নিবিচৰা ব্যৰ্থতাৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে।
মেলিণ্ডা আন গেট্‌ছ হৈছে এগৰাকী আমেৰিকান সমাজহিতৈষী আৰু মাইক্ৰছ'ফ্টৰ ভূতপূৰ্ব মহাপ্ৰবন্ধক।
২০০০ চনত, পতি বিল গেট্‌ছৰ লগলাগি মেলিণ্ডাই বিল এণ্ড মেলিণ্ডা গেট্‌ছ ফাউণ্ডেছনৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠা কৰে; যিটো ২০১৫ চনলৈকে পৃথিৱীৰ সৰ্ববৃহৎ ব্যক্তিগত লোকহিতৈষী সংস্থা হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
ফৰ্বছ আলোচনীয়ে মেলিণ্ডাক ক্ৰমাগতভাৱে পৃথিৱীৰ এগৰাকী শক্তিশালী মহিলা হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰি আহিছে।
১৯৮৬ চনত ডিউক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে কম্পিউটাৰ বিজ্ঞান আৰু অৰ্থনীতিত এটা স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
এৰোস্পেচ অভিযন্তা ৰেয়মণ্ড জোচেফ ফ্ৰেন্স জুনিয়ৰ আৰু গৃহিনী মাতৃ ইলেইন এগনেচ আমাৰলেণ্ডৰ তেওঁ দ্বিতীয়গৰাকী সন্তান আছিল।
তেওঁ ছেইণ্ট মণিকা কেথোলিক স্কুলত পঢ়িছিল, য'ত তেওঁ শ্ৰেণীৰ ভিতৰত শীৰ্ষস্থানপ্ৰাপ্ত ছাত্ৰী আছিল।
চৌধ্য বছৰ বয়সত, মেলিণ্ডাক পিতৃয়ে এপল-টুৰ লগত পৰিচয় কৰাই দিয়ে যিয়ে তেওঁক কম্পিউটাৰ গেম আৰু "" প্ৰগ্ৰামিং লেংগুৱেজৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত কৰি তোলে।
হিন্দী আৰু তামিল ভাষাৰ ছবিজগতত কাম কৰি থকাৰ সমান্তৰালভাৱে শ্ৰীয়া চৰণে কেইখনমান তেলেগু ভাষাৰ ছবিতো অভিনয় কৰে৷ ২০০৭ চনত শ্ৰীয়াই ৰজনীকান্ত অভিনীত শিৱাজী নামৰ ছবিখনত অভিনয় কৰে৷ ছবিখনে সেইসময়ৰ তামিল উদ্যোগত সৰ্বাধিক-উপাৰ্জনকাৰী ছবিৰ তালিকাভুক্ত হয়৷ ২০০৭ চনতে মুক্তি লাভ কৰা হিন্দী ভাষাৰ ছবি আৱাৰাপনত অভিনয় কৰি শ্ৰীয়াই সমালোচকৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে৷ ২০০৮ চনত শ্ৰীয়াক দেখা যায় আমেৰিকান-ভাৰতীয় প্ৰযোজনাত মুক্তি লাভ কৰা ইংৰাজী ভাষাৰ ছবি “দ্য আডাৰ এণ্ড অৱ দ্যা লাইন”ত৷ ছবিখনত তেখেতে মুখ্য চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে৷ ২০০৯ চনত তামিল ভাষাৰ ছবি কান্থাস্বামী আৰু ২০১০ চনত মালায়ালম ভাষাৰ ছবি পক্কীৰী ৰাজাত শ্ৰীয়াই অভিনয় কৰে৷ এনেকৈয়ে শ্ৰীয়া দক্ষিণ ভাৰতীয় ছবি উদ্যোগত এগৰাকী শীৰ্ষস্থানীয় অভিনেত্ৰীৰ মৰ্যাদা পায়৷ বিশ্ববিখ্যাত লেখক ছলমান ৰুশ্বডিৰ গ্ৰন্থৰ আধাৰত ২০১২ চনত দীপা মেহতাই পৰিচালনা কৰা মিডনাইটছ্ চিলড্ৰেনত শ্ৰীয়াক দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ ছবিখনৰ জৰিয়তে শ্ৰীয়াই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত ইতিবাচক প্ৰশংসা লাভ কৰে৷ ২০১৩ চনৰ ছবি পৱিত্ৰা আৰু চন্দ্ৰা হৈছে শ্ৰীয়া চৰণৰ অন্য দুখন সফল ছবি৷ ২০১৪ চনত তেখেতে সমালোচকৰ দ্বাৰা সমাদৃত তেলেগু ভাষাৰ ছবি মনমত অভিনয় কৰে৷
শ্ৰীয়া চৰণ ভাটনাগৰ -ক শ্ৰীয়া নামেৰেও জনা যায়৷ শ্ৰীয়া এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী আৰু মডেল৷ তেখেতে সাধাৰণতে তেলেগু, তামিল আৰু হিন্দী ভাষাৰ ছবিত অভিনয় কৰে৷ দেহৰাদুনত জন্ম লাভ কৰা শ্ৰীয়াই শৈশৱৰ অধিকাংশ সময় হৰিদ্বাৰত অতিবাহিত কৰিছিল৷ ২০০১ চনত তেখেতৰ নৃত্যগুৰু ৰেণু নাথানে থিৰকটি কিউ হাৱা নামৰ এটি সংগীত ভিডিঅ’ত অংশগ্ৰহণৰ সুবিধা উলিয়াই দিয়ে৷ এই ভিডিঅ’টোৱে শ্ৰীয়াৰ পৰিসৰ বঢ়ালে আৰু ভাৰতীয় ছবিৰ জগতখনত পৰ্যাক্ৰমে শ্ৰীয়াক দেখিবলৈ পোৱা গ’ল৷ শ্ৰীয়াই এগৰাকী প্ৰতিভাশালী নৃত্যশিল্পী হোৱাৰ বাসনা পুহি ৰাখিছিল যদিও তেখেতক শীৰ্ষ চৰিত্ৰত অভিনয়ৰ সুযোগ দিয়া হ'ল৷ ২০০১ চনত তেলেগু ছবি ইষ্টমৰ জৰিয়তে শ্ৰীয়াৰ অভিষেক ঘটে৷ তাৰ ঠিক পিছৰটো বছৰতে শ্ৰীয়াই ব্যৱসায়িকভাৱে সফল ছবি সন্তোষমত অভিনয় কৰে৷
১৯৮২ চনৰ ১১ ছেপ্টেম্বৰত হৰিদ্বাৰত শ্ৰীয়া চৰণ ভাটনাগৰৰ জন্ম হয়৷ পিতৃ আছিল পুষ্পেন্দ্ৰ চৰণ ভাটনাগৰ আৰু মাতৃ আছিল নিৰজা চৰণ ভাটনাগৰ৷ পিতৃয়ে ভাৰত হেভি ইলেকট্ৰিকেলছ লিমিটেডত কৰ্মৰত আছিল আৰু মাতৃ ৰাণিপুৰ আৰু নতুন দিল্লীস্থ দিল্পী পাব্লিক স্কুলৰ এগৰাকী ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ শিক্ষয়িত্ৰী আছিল৷ মাতৃয়ে শিক্ষাদান কৰা দুয়োখন শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰা শ্ৰীয়াই স্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰে৷ শ্ৰীয়াৰ জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃ হৈছে অভিৰূপ৷ তেখেত মুম্বাইৰ বাসিন্দা৷
চাৰণ এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠিত নৃত্যশিল্পী৷ মাতৃয়ে প্ৰথমে তেখেক কথক আৰু ৰাজস্থানী লোকনৃত্যত প্ৰশিক্ষিত কৰোৱায়৷ পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতক শোভানা নাৰায়ণৰ দ্বাৰা তেখেতক কথক শৈলীত প্ৰশিক্ষিত কৰোৱা হয়৷মহাবিদ্যালয়ত অধ্যয়ণৰ কালছোৱাত শ্ৰীয়া চৰণে বহুকেইটা নৃত্যদলৰ লগত জড়িত হৈ পৰিছিল৷ তেওঁলোকে নৃত্যৰ শৈলীৰ লগত সামাজিক বিষয়ৰ একত্ৰীকৰণ কৰিছিল৷
২০১৮ চনৰ ১২ মাৰ্চত শ্ৰীয়াই তেখেতৰ ৰাছিয়ান প্ৰেয়স এন্দ্ৰেই কছিছভৰ লগত বৈবাহিক জীৱনৰ পাতনি মেলে৷ বিবাহোনুষ্ঠানভাগ শ্ৰীয়াৰ লোখনৱালা বাসগৃহতেই সম্পন্ন হয়৷
যিবোৰ ঠাইত মুক্ত যৌন কাৰ্য নিষিদ্ধ তেনে অঞ্চলত দলগত যৌনকৰ্ম সাধাৰণতে একান্ত গোপনীয় ব্যক্তিৰ মাজত গোপনীয়ভাৱে বা স্বল্প-প্ৰকাশ্য সঙ্গী-বিনিময় সমাবেশত ঘটে।
ইয়াৰোপৰি মাছাজ পাৰ্লাৰ , বেশ্যালয় বা চেক্স ক্লাব ইত্যাদিত এই ধৰণৰ যৌন কাৰ্য-কলাপৰ অনুশীলন হয়।
এই যৌন কাৰ্য বিপৰীত লিংগৰ মাজত বা সমলিংগৰ ব্যক্তিৰ মাজত সম্ভৱ নতুবা একেটা দলত দুয়োপ্ৰকাৰৰ ব্যক্তি জড়িত হ'ব পাৰে।
অংশগ্ৰহণকাৰীৰ সংখ্যা লিংগ, যৌন অভিমুখীতা আৰু যৌন কাৰ্যৰ বৈশিষ্ট্য অনুসৰি দলগত যৌনকাৰ্যক বিভিন্ন অভিধাৰে সংজ্ঞাবদ্ধ কৰা হয়:
সাধাৰণতে এয়া যেতিয়া এজনে পায়ুদ্বাৰত আৰু আনজনে যোনিপথত অংগ প্ৰৱেশ কৰোঁতে সংঘটিত হয়, অৱশ্যে ই একেই পথেৰে একেসময়তে অংগ প্ৰৱেশ কৰাটোকো বুজায়।
২০১৫ চনৰ আমেৰিকান জৰীপ এটাত, মহিলাতকৈ যথেষ্ট বেছি শতাংশ পুৰুষে সঁহাৰি দিছিল যে তেওঁলোকৰ ত্ৰিমৈথুন বা দলীয় যৌন সম্ভোগৰ জীৱনজোৰা অভিজ্ঞতা আছে।
সকলো যৌন কাৰ্যকলাপৰ দৰে, দলীয় যৌন সম্ভোগৰ আপেক্ষিক বিপদাশংকা অন্তৰ্ভুক্ত নিৰ্দিষ্ট যৌন কাৰ্যকলাপৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে, যদিও বৃহৎ সংখ্যক যৌন সঙ্গী থকা মানেই যৌন সংক্ৰমণৰ সংস্পৰ্শলৈ অহাৰ আশংকা বেছি।
বৃত্তাকাৰে অৱস্থান কৰি ইজনে সিজনৰ জননাংগ মেহন কৰি, প্ৰত্যেকজন অংশগ্ৰহণকাৰীক একেসময়তে মুখমেহন প্ৰদান আৰু প্ৰাপ্ত কৰাৰ সুবিধা দিয়া।
চিউট'নিয়াচে ব্যৱহাৰ কৰা এক শব্দ যি সম্ৰাট টাইবেৰিয়াচে কেপ্ৰি দ্বীপত লিপ্ত হোৱা সামূহিক যৌনকাৰ্যক বুজায়।
মৌলনা ভাষাণী প্ৰতিষ্ঠাৰ মাধ্যমত দৰিদ্ৰসকলৰ প্ৰতি আজীৱন অৱস্থানৰ বাবে সম্মানসূচক উপাধি মজলুম জননেতা দ্বাৰা সুপৰিচিত।
তেওঁ কৃষকসকলৰ মাজত দেশব্যাপী ব্যাপক জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল আৰু পূব পাকিস্তান কৃষক সমিতি গঠনত সহায় কৰিছিল।
দেওবন্দৰ এগৰাকী প্ৰাক্তন ছাত্ৰ আৰু খিলাফত আন্দোলনৰ অংশীদাৰ উছমানীয় সমৰাজ্যৰ বিলোপৰ প্ৰতিবাদ কৰি তেওঁ ১৯৪৭ চনৰ ছিলেটত গণভোট চলি থকা সময়ত এটা সফল প্ৰচাৰত অসমৰ মুছলমানসকলৰ নেতৃত্ব দিয়ে, যাৰ মাধ্যমত ছিলেট পাকিস্তান ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰকল্পৰ অংশ হৈ পৰিছিল।
পাচত অৱশ্য পূৰ্ব পাকিস্তানৰ স্বায়ত্তশাসনৰ বিষয়টো লৈ শ্বহীদ ছোহৰাৱাৰ্দীৰ নিচিনা এএমএল সোঁপন্থী নেতাসকলৰ লগত মতবিৰোধৰ বাবে তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় আওয়ামী পাৰ্টি নামত এটা নতুন প্ৰগতিশীল দল গঠন কৰে।
তেওঁ যেতিয়া পাকিস্তানৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী আছিল আমেৰিকাৰ নেতৃত্বাধীন প্ৰতিৰক্ষা চুক্তি চেণ্টো আৰু ছিটোৰ লগত যোগ দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল তেতিয়া তেওঁ ছোহৰাৱাৰ্দীৰ লগতো ভিন্ন মত পোষণ কৰিছিল।
১৯১৭ চনত ভাষাণী সক্ৰিয় ৰাজনীতিত যুক্ত হয় আৰু দেশবন্ধু চিত্তৰঞ্জন দাসৰ নেতৃত্বত জাতীয়তাবাদী দলত কৰ্মী হিচাপে যোগ দিছিল।
আমেৰিকান সাংবাদিক ড্যান কগগিন, টাইম লিখিবৰ বাবে, পূব পাকিস্তানৰ ১৯৬৯ চনৰ গণঅভ্যুত্থানক উৎসাহ দিয়াৰ বাবে ভাষাণীৰ প্ৰশংসা কৰিছিল, "বহুজনৰ সমান এজন মানুহ", যিটো বাবে আইয়ুব খান চৰকাৰৰ পতন হৈছিল।
প্ৰথম লেখক এচ. আখতাৰ এতিশমৰ মতে, ১৯৭০ চনৰ পাকিস্তান সাধাৰণ নিৰ্বাচনক কাৰ্যকৰভাৱে বয়কট কৰিবলৈ ভাষাণীৰ সিদ্ধান্ত কাৰ্যকৰভাৱে নিৰ্বাচনী তদাৰকিৰ নেতৃত্ব দিছিল পূৱ বিৰোধী মুজিবুৰ ৰহমানক।
পূৱ পাকিস্তানৰ কোনো কাৰ্যকৰ বিৰোধিতা নহোৱাকৈ আওয়ামী লীগ প্ৰদেশৰ ১৬২ খন আসনৰ মাজত ১৬০ খন আসন জিকিছিল আৰু এনেকৈ পাকিস্তান জাতীয় পৰিষদত সংখ্যাগৰিষ্ঠতা অৰ্জন কৰিছিল।
১৯৫২ চনৰ ভাষা আন্দোলনৰ পিছত পূব পাকিস্তানৰ কেন্দ্ৰ আৰু প্ৰদেশ দুয়োটাতে মুছলিম লীগ চৰকাৰে যথেষ্ট জনপ্ৰিয়তা হেৰুৱাইছিল।
১৯৫৪ চনত প্ৰদেশত নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হ'বলৈ গৈ আছিল আৰু মুছলিম লীগক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱাৰ বাবে এটা নতুন ৰাজনৈতিক দলৰ উদ্ভৱ হৈছিল।
ইয়াক ইউনাইটেড ফ্ৰণ্ট বুলি কোৱা হৈছিল আৰু ইয়াত ভাশানী আৰু বংগৰ প্ৰাক্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী এ কে ফজলুল হকৰ কৃষক শ্ৰমিক পাৰ্টি আছিল।
১৯৪৭ চনত ভাৰত আৰু পাকিস্তান সংস্থাপনাৰ পিছত, বিটিছৰ প্ৰস্থানৰ পিছত, ভাসানীয়ে তেওঁৰ প্ৰতিষ্ঠান-প্ৰতিৰোধী পদক্ষেপৰ পৰিকল্পনা কৰে।
১৯৪৯ চনৰ ২৪ জুলাইত তেওঁ ঢাকাৰ আৰমানিয়াটোলাত আৱামি মুছলিম লীগৰ প্ৰথম সভাৰ আয়োজন কৰে, য'ত য়াৰ মোহাম্মদ খানে অনুদান প্ৰদান কৰে আৰু শেষত ঢাকা চহৰৰ ভিতৰত দলটো স্থাপন কৰে।
আব্দুল হামিদ খান ভাষাণী ১৮৮০ চনত সিৰাজগঞ্জ, বঙ্গীয় ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ধানগড়া গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
মাহমুদুল হাছান আৰু অন্যান্য প্ৰগতিশীল ইছলামী চিন্তাবিদসকলৰ সমিতি ভাষাণীক ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যবাদৰ বিৰুদ্ধত উদ্বৃদ্ধ কৰিছিল।
১৯৫৩ চনৰ ২১-২৩ অক্টোবৰত অনুষ্ঠিত আৱামী লীগৰ পৰিষদীয় অধিৱেশনত তেওঁ আৱামী মুছলিম লীগক ইয়াৰ চৰকাৰী নামৰ পৰা "মুছলমান" আঁতৰাই আৱামী লীগৰ নাম সলনি কৰে।
মস্কোপন্থী আৰু পিকিংপন্থী দলসমূহে বামপন্থী শিবিৰৰ মাজত বিভাজনত অৱশেষত ন্যাপ ক দুটা পৃথক দলে বিভক্ত কৰিছিল; মস্কোপন্থী দলটোৰ নেতৃত্ব দিছিল মোজাফফৰ আহমেদ।
১৯৬৫ চনত ভাৰতৰ লগত পাকিস্তানৰ যুদ্ধৰ পিছত তেখেত ফিল্ড মাৰ্শাল আইয়ুব খানৰ শাসনক চীনৰ বৈদেশিক নীতিৰ বাবে কিছুমান সমৰ্থন দেখাইছিল; কিন্তু পাছত তেখেত ফাতেমা জিন্নাহৰ সহায়ত ১৯৬৮-৬৯ চনত এই চৰকাৰৰ বিৰোদ্ধত গণ-অভ্যুত্থানৰ নেতৃত্ব দিছিল।
১৯৫৪ চনৰ নিৰ্বাচনত যুক্ত ফ্ৰণ্ট এ সফলতাৰে মুছলিম লীগক পৰাস্ত কৰে আৰু ইয়াৰ নেতা প্ৰধানমন্ত্ৰী নুৰুল আমিনে এজন যুৱ ছাত্ৰ নেতা শ্ৰীযুত খালেক নাৱাজ খানৰ হাতত সংসদৰ আসন হেৰুৱায় আৰু যুক্ত ফ্ৰণ্টে পূব পাকিস্তানৰ প্ৰাদেশিক চৰকাৰ গঠন কৰে।
মৌলনা আব্দুল হামিদ খান ভাষাণী সংক্ষিপ্ত মৌলনা ভাষাণী ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ এগৰাকী ইছলামিক পণ্ডিত আৰু ৰাজনৈতিক নেতা আছিল।
তেওঁক ইস্কান্দৰ মিৰ্জা চৰকাৰে পূব পাকিস্তানলৈ উভতি যাবলৈ বাধা দিছিল আৰু কমিউনিষ্ট বুলি অভিহিত কৰিছিল।
অচ্যুতচৰণ চৌধুৰী তত্ত্বনিধিয়ে ৰচনা কৰা 'শ্ৰীহট্টেৰ ইতিবৃত্ত' নামৰ বিশালাকাৰ গ্ৰন্থৰ প্ৰথম পৰ্বৰ ৪ৰ্থ অধ্যায়ত শীতল পাটি সম্পৰ্কে এনে বিৱৰণ পোৱা যায়, “….এই শিল্পবোৰৰ ভিতৰত শীতল পাটি সৰ্বপ্ৰধান আৰু বিশেষভাবে বিখ্যাত।
ইয়াৰ পিছত মাছ কটা বঠিৰে দীঘলে দীঘলে কমেও চাৰিফাল কৰে আৰু কাণ্ডৰ ভিতৰৰ বগা, পাতলীয়া অংশটো চাঁচি পেলাই দিয়া হয়।
পাতিকৰৰ লক্ষ্য থাকে, পাটিবেতৰ বাকলিৰ পৰা যিমানে সৰু আৰু পাতল সুত উলিয়াব পৰা যায়, সিমানে পাটিখন কোমল আৰু মিহি হ’ব।
ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ এটা সংস্থা ইউনেস্ক'ই বাংলাদেশ চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক মন্ত্ৰালয়ৰ আবেদন মৰ্মে ২০১৭ চনৰ ৬ ডিচেম্বৰত দেশখনৰ চিলেট অঞ্চলৰ পৰম্পৰাগত শীতল পাটিক মানৱতাৰ অস্পৰ্শনীয় সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ প্ৰতিনিধিমূলক তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে।