polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চৰকাৰী ৰাজহুৱা স্বাস্থ্য সেৱাত প্ৰদান কৰা সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা বিশেষ সেৱা পদক আৰু ২০০০ চনত ক্লিনিকেল চিকিৎসা গৱেষণাৰ বাবে এলবাৰ্ট লাস্কাৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
ভাৰতে ১৯০০ চনৰ খেলৰ বাবে গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকলৈ প্ৰথম খেলুৱৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল, কিন্তু ১৯২০ চনলৈকে কোনো এটা ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় দলে গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত অংশগ্ৰহণ কৰা নাছিল।
১৯২০ চনৰ সমাৰোহৰ আগতে, ছাৰ ডোৰাবজী টাটা আৰু বোম্বাইৰ ৰাজ্যপাল জৰ্জ লইডে আন্তৰ্জাতিক অলিম্পিক সমিতিত ভাৰতৰ প্ৰতিনিধিত্ব সুৰক্ষিত কৰাত সহায় কৰিছিল, যাৰ ফলত দেশখনে অলিম্পিকত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
তাৰ পিছত ভাৰতে ১৯২০ চনৰ অলিম্পিকলৈ এটা দল প্ৰেৰণ কৰে, যাৰ ভিতৰত আছিল তিনিজন এথলীট, দুজন মল্লযোদ্ধা, আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে মেনেজাৰ সোহৰাব ভূট আৰু এ. এইচ. এ. ফাইজি।
এই আন্দোলনৰ প্ৰতিষ্ঠাপকসকলৰ অন্যতম আছিল ডোৰাবজী টাটা, এ. জি. নোহেৰেন , এইচ.চি বাক , মইনুল হক , এছ. ভূট , এ. এছ. ভাগৱত , আৰু গুৰু দত্ত সোন্ধি ।
লেঃ কৰ্ণেল এইচ.এল.অ'. গেৰেট আৰু সাগ্নিক পোদ্দাৰে কেইখনমান প্ৰাৰম্ভিক ৰাষ্ট্ৰীয় খেল আয়োজন কৰাত সহায় কৰিছিল; আৰু বিশিষ্ট পৃষ্ঠপোষকসকলৰ ভিতৰত আছিল পাটিয়ালাৰ ভূপিন্দৰ সিং, নৱানগৰৰ ৰঞ্জিতসিংহজী, কাপুৰথালাৰ মহাৰাজ আৰু বৰ্ধমানৰ মহাৰাজৰ দৰে মহাৰাজ আৰু ৰাজকুমাৰ।
১৯২৭ চনত অস্থায়ী ভাৰতীয় অলিম্পিক সমিতি আনুষ্ঠানিকভাৱে ভাৰতীয় অলিম্পিক সংঘলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয়।
ইয়াৰ মুখ্য কাম আছিল ভাৰতত ক্ৰীড়াৰ বিকাশৰ বাবে প্ৰচাৰ চলোৱা, ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া সমাৰোহৰ বাবে আয়োজক চহৰ বাছনি কৰা, আৰু এই সমাৰোহৰ পৰা বাছনি কৰা দলবোৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকলৈ প্ৰেৰণ কৰা।
সেয়েহে ১৯২৮ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া সমাৰোহত সংঘই পৰৱৰ্তী গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ সাতগৰাকী খেলুৱৈ বাছনি কৰে আৰু সোন্ধিক মেনেজাৰ হিচাপে লয়।
এই সময়ছোৱাত ভাৰতীয় হকী ফেডাৰেচন স্থাপন কৰা হৈছিল আৰু সংস্থাটোৱে গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকলৈ এটা হকী দল প্ৰেৰণ কৰিছিল।
ৰাষ্ট্ৰীয় হকী দলটোক ১৯৩২ চনৰ অলিম্পিকলৈ চাৰিজন এথলীট আৰু এজন সাঁতোৰবিদ আৰু ১৯৩৬ চনৰ অলিম্পিকলৈ চাৰিজন এথলীট, তিনিজন মল্লযোদ্ধা, এজন ওজন ভাৰ-উত্তোলকৰ সৈতে দলৰ মেনেজাৰ সোন্ধিৰ নেতৃত্বত তিনিজন বিষয়াৰ সৈতে প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল।
১৯৩২ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত ভাৰতে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰক ২৪-১ ব্যৱধানত পৰাস্ত কৰে যি অলিম্পিক ইতিহাসৰ সৰ্ববৃহৎ বিজয়ৰ ব্যৱধান।
১৯৩৬ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ ফাইনেলত তেওঁলোকে জাৰ্মানীক ৮- ১ ব্যৱধানত পৰাস্ত কৰে যি অলিম্পিকৰ ফাইনেলত এতিয়ালৈকে সৰ্ববৃহৎ বিজয়ৰ ব্যৱধান।
১৯৪৮ চনৰ পৰা ভাৰতীয় অলিম্পিক সংঘৰ বিস্তৃতি তথা প্ৰসাৰৰ বাবে ভাৰতে প্ৰতিখন গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকলৈ প্ৰতিবিধ খেলৰ বাবে ইয়াৰ ক্ৰীড়া ফেডাৰেচনসমূহৰ দ্বাৰা বাছনি কৰি সৰ্বমুঠ ৫০ জনতকৈ অধিক খেলুৱৈৰ প্ৰতিনিধি দল প্ৰেৰণ কৰা আৰম্ভ কৰে।
ভাৰতীয় ফিল্ড হকী দলে ১৯৪৮ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত গ্ৰেট ব্ৰিটেইনক ফাইনেলত পৰাস্ত কৰি সোণৰ পদক অৰ্জন কৰিছিল।
১৯৮০ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত ভাৰতীয় হকী দলে তেওঁলোকৰ অভিলেখসংখ্যক অষ্টমটো অলিম্পিক স্বৰ্ণ জয় কৰিছিল।
১৯৯৬ চনত আটলাণ্টাত অনুষ্ঠিত গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত টেনিছ খেলুৱৈ লিয়েণ্ডাৰ পেজে পুৰুষৰ একক শাখাত ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰে আৰু অলিম্পিকত ১৬ বছৰীয়া পদকবিহীন সময়ৰ পৰিসমাপ্তি ঘটায় আৰু ইয়াৰ লগতে ১৯৫২ চনৰ পিছত প্ৰথমটো ব্যক্তিগত পদক বিজয়ী খেলুৱৈ হিচাপে পৰিগণিত হয়।
পেৰিছ অলিম্পিকত ভাৰতীয় প্ৰতিনিধি দলটোত আছিল সাতজন এথলীট, সাতজন টেনিছ খেলুৱৈ আৰু দলৰ মেনেজাৰ হেৰী বাক।
১৯৬০ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত হকী দল ফাইনেলত পাকিস্তানৰ হাতত পৰাজিত হয় আৰু ৰূপৰ পদকত সন্তুষ্ট হ'ব লগা হয়।
১৯৫২ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ মল্লযোদ্ধা কে.ডি. যাদৱে স্বাধীন ভাৰতৰ হৈ প্ৰথমটো ব্যক্তিগত পদক জিকিছিল।
ভাৰতীয় ফিল্ড হকী দলে ১৯৫৬ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত পাকিস্তানক ফাইনেলত পৰাস্ত কৰি একেলেথাৰিয়ে ষষ্ঠটো খিতাপ জয় কৰি নিজৰ আধিপত্য অব্যাহত ৰাখিছিল।
প্ৰথমে দেশখনে ১৯২০ চনত গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিক ক্ৰীড়া সমাৰোহলৈ এটা দল প্ৰেৰণ কৰিছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰা ভাৰতে প্ৰতিখন গ্ৰীষ্মকালীন খেলত অংশগ্ৰহণ কৰিছে।
২০০০ চনৰ চিডনী অলিম্পিকত দুবাৰকৈ বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপৰ স্বৰ্ণ পদক বিজয়ী কৰ্ণম মালেশ্বৰীয়ে মহিলাৰ ৬৯ কিলোগ্ৰাম ভাৰোত্তোলন শাখাত ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰে।
অকলশৰীয়াকৈ এথলীট নৰ্মান প্ৰিচাৰ্ডে এথলেটিকছত জয় কৰা দুটা ৰূপৰ পদকৰ সৈতে ভাৰত অলিম্পিকত পদক জয় কৰা প্ৰথম এছিয়ান ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
তেওঁ কেইবা বছৰ ধৰি লক্ষ্ণৌত ভাটখাণ্ডে সংগীত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ আছিল, আৰু পিছত মধ্য প্ৰদেশৰ খাইৰাগড়ৰ ইন্দিৰা সংগীত কলা বিশ্ব বিদ্যালয়ত উপাচাৰ্য হিচাপে নিযুক্ত হৈছিল।
তেওঁৰ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ ভিতৰত আছে কে জি গিন্দে, এছ চি আৰ ভট্ট, চিদানন্দ নগৰকাৰ, ভি জি যোগ, দিনকাৰ কাইকিনি, শান্নো খুৰানা, সুমতি মুতাটকাৰ, প্ৰভাকৰ চিঞ্চোৰ, চি আৰ ব্যাস, চিন্ময় লাহিড়ী, যশৱন্ত মহালে, এছ.এন. ত্ৰিপাঠী, ৰোশন লালগ্ৰা ।
১৯১১ চনত, তেওঁ সংগীতবিদ বিষ্ণু নাৰায়ণ ভাটখাণ্ডেৰ সৈতে প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে আৰু আজি তেওঁৰ আটাইতকৈ জনাজাত শিষ্য।
সেইমতে ভাতখাণ্ডেজীৰ ওচৰত তেখেতৰ সংগীত শিক্ষা আৰম্ভ হয় আৰু অতি কম সময়তেই তেওঁ অতি উত্তম গায়ক হিচাবে পৰিচিতি লাভ কৰে।
তেওঁৰ পৰামৰ্শদাতা ভাটখাণ্ডেৰ দৰে এজন জনাজাত সংগীতবিদ ৰতনজানকাৰৰ কলমনাম "সুজান"ৰ অধীনত ৮০০ ৰো অধিক ৰচনা আছে, তেওঁৰ শিষ্য কে জি গিন্দেৰ দ্বাৰা নিষ্ঠাৰে উল্লেখ আৰু নথিভুক্ত কৰা হৈছে।
তেওঁ গীত মাঞ্জৰী, তান সংগ্ৰাম, সংগীত শিক্ষা আৰু অভিনৱ ৰাগ মঞ্জৰীকে ধৰি কিতাপও প্ৰকাশ কৰিছিল।
তেওঁ কিছুমান নতুন ৰাগ যেনে মাৰ্গা বিহাগ, গোপীকা বসন্ত, কেদাৰ বাহাৰ, সৱানী কেদাৰ, ৰঞ্জনী কল্যাণ, হংসৰঞ্জনী আৰু চালাগভাৰালী আদিৰচনা কৰিছিল।
তেওঁ 'তান সংগ্ৰহ','সংগীত শিক্ষা' আদি উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ ৰচনা কৰি ভাৰতীয় সংগীত জগতলৈ বৰঙণিয় অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে।
পণ্ডিত কৃষ্ণ নাৰায়ণ ৰতন ঝংকাৰ পণ্ডিত কৃষ্ণ নাৰায়ণ ৰতন ঝংকাৰ আগ্ৰা ঘৰানাৰ পৰা হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ এজন বিশিষ্ট পণ্ডিত আৰু শিক্ষক আছিল।
বিষ্ণু নাৰায়ণ ভাটখাণ্ডে আৰু বৰোদা ৰাজ্যৰ ফৈয়াজ খানৰ সৰ্বাধিক শিষ্য, তেওঁ বহু বছৰ ধৰি লক্ষ্ণৌৰ ভাটখাণ্ডে সংগীত প্ৰতিষ্ঠানৰ অধ্যক্ষ হৈ আছিল, য'ত তেওঁ সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত বহুতো বিশিষ্ট নাম প্ৰশিক্ষণ দিছিল।
পণ্ডিত কৃষ্ণ নাৰায়ণ ৰতন ঝংকাৰে ১৮৯৯ চনৰ ৩১ ডিচেম্বৰত মহাৰাষ্ট্ৰ প্ৰদেশৰ মুম্বাই চহৰৰ এক মধ্যবিত্ত পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰে।
১৯৫৭ চনত তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে পদ্মভূষণ বঁটা প্ৰদান কৰে, আৰু ১৯৬৩ চনত ভাৰতৰ সংগীত, নৃত্য আৰু নাটকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় একাডেমী সংগীত নাটক একাডেমীয়ে তেওঁক জীৱনজোৰা কৃতিত্বৰ বাবে সৰ্বোচ্চ সন্মান সংগীত নাটক একাডেমী ফেলোশ্বিপ প্ৰদান কৰে।
সুৰাইয়াৰ শৈশৱৰ বন্ধু ৰাজ কাপুৰ, মদন মোহনৰ সৈতে সৰুতে অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ শিশুৰ অনুষ্ঠানত গীত গাইছিল।
সুৰাইয়া জামাল শ্বেখ এগৰাকী হিন্দী ছবিৰ জনপ্ৰিয় অভিনেত্ৰী আৰু গায়িকা আছিল, যাৰ জনপ্ৰিয় নাম আছিল সুৰাইয়া।
তেওঁ এগৰাকী প্ৰখ্যাত নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীও আছিল আৰু ‘নয়ি দুনীয়া’ ছবিৰে গীতৰ জগতত প্ৰবেশ কৰিছিল।
এজনী শিশুশিল্পী ৰূপে সুৰাইয়াত ১৯৩৬ চনত জদ্দন বাইৰ মেডাম ফেচনৰ যোগেদি চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰে।
মান্না দেই গোৱা প্ৰথমখন হিন্দী ছবি ‘তামান্না’ত তেওঁৰ সৈতে সুৰাইয়ায়েও ‘জাগো আয়ী উষা’ শীৰ্ষক গীতটো গাইছিল আৰু সেইটোৱে দুয়ো একেলগে গোৱা একমাত্ৰ দ্বৈতকণ্ঠৰ গীত।
সুৰাইয়াই ১৯৪২ চনত সৰু ১৩ বছৰ বয়সত ‘’নয়ী দুনিয়া’ ছবিত ‘বুট কৰুঁ মেঁ পলিচ বাবু’ গীতটো গাই নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল।
১৯৪৬ত সুৰাইয়া, নুৰ জাহান আৰু সুৰেন্দৰ অভিনীত অনমোল ঘড়ীয়ে বোম্বে আৰু ভাৰতৰ অন্যান্য ঠাইত ৰূপালী জয়ন্তী সপ্তাহ পালন কৰে।
কিশোৰী অৱস্থাতে তেওঁ মেহবুব খানৰ এজন ভায়েকৰ ভনীয়েকৰ প্ৰতি থকা আকৰ্ষণৰ কাহিনীৰে নিৰ্মিত ‘বেহেন’ত অভিনয় কৰে।
শীৰ্ষস্থানীয় তাৰকা অশোক কুমাৰৰ বিপৰীতে ১৯৫০ চনত মুক্তি পোৱা ‘সমাধি’ আৰু ‘সংগ্ৰাম’ত অভিনয় কৰি তেওঁ যথেষ্ট খ্যাতি অৰ্জন কৰে।
সেই সময়ৰ শীৰ্ষস্থানীয় চলচ্চিত্ৰ পত্ৰিকা ‘ফিল্ম ইণ্ডিয়া’ই ৰাজনৈতিকভাবে অপ্ৰচলিত আখ্যা দিছিল যদিও ছবিখনে বক্স-অফিচত সফলতা পাইছিল।
যেনে- ‘জলপৰী’ , ‘কাফিলা’ , ‘ নৌবহৰ’ , ‘সালোনী’ , ‘লকিড়ে’ , ‘নাজ’ , ‘মিষ্টাৰ এক্স’ , ‘শেৰু’ আৰু ‘তুফান মে প্যাৰ কহা’ ।
নলিনীয়ে ১৯৫০ৰ দশকৰ মধ্যভাগৰ ‘ৰাহী’ , ‘শিকষ্ট’ , ‘ৰেলৱে প্লেটফৰ্ম’ , ‘নাস্তিক’ , ‘মুনীমজী’ , ‘হম সব চোৰ হ্যায়’ আদি ছবিত গুৰুত্বপূৰ্ণ নায়িকাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।
১৯৫৮ চনৰ ‘কালাপানী’ নলিনীৰ জীৱনৰ শেষ সফল ছবি, যিখন ছবিৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
১৮ বছৰ পিছত ‘নাস্তিক’ত চৰিত্ৰাভিনেত্ৰীৰ ভূমিকাত দেখা গৈছিল; যি তেওঁ চলচ্চিত্ৰ জীৱনৰ অন্তিম অভিনয়।
‘কালাপানী’ ছবিৰ বাবে ১৯৫৯ চনত তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
জায়েণ্ট-চেল টিউমাৰৰ ক্ষেত্ৰত মাৰাত্মকতা অগতানুগতিক আৰু প্ৰায় ২% কেছৰ ক্ষেত্ৰতহে ই পৰিলক্ষিত হয়।
তথাপিও, যদি মেলিগনেণ্ট ডিজেনেৰেশ্যন সংঘটিত হয়, ই হাওঁফাওঁলৈ মেটাষ্টেচাইজ হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে।
নিঅ'প্লাষ্টিক কোষসমূহ অষ্টিঅ'ব্লাষ্টিক মূলৰ আৰু ইহঁতক অষ্টিঅ'ব্লাষ্ট চেল মাৰ্কাৰ, যেনে- এলকালাইন ফছফেটেজ আৰু অষ্টিঅ'কেলচিনৰ বহিৰ্প্ৰকাশৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি শ্ৰেণীবদ্ধ কৰা হয়।
ৰ বিপৰীতে ম'ন'নিউক্লিয়াৰ হিষ্টিঅ'চাইটিক চেলসমূহ আৰু মাল্টিনিউক্লিয়েটেড জায়েণ্ট-চেলসমূহক দ্বিতীয়তে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় আৰু ইহঁতে নন-নিঅ'প্লাষ্টিক কোষৰ জনসংখ্যাক সামৰি লয়।
সেইবোৰ মুখ্যতঃ 68 ৰ বহিৰ্প্ৰকাশৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত অষ্টিঅ’ক্লাষ্ট-ম’ন’চাইট লাইনেজৰ পৰা আহৰণ কৰা হয়।
বেছিভাগ ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত টিউমাৰবোৰ লেহেমীয়া গতিত বিকাশ হয়, কিন্তু প্ৰায় ৫০% কেছৰ ক্ষেত্ৰত ই স্থানীয়ভাৱে পুনৰাবৃত্তি হ'ব পাৰে।
যদি টিউমাৰটো কাটি বাহিৰ কৰিব পৰা বিধৰ হয়, তেতিয়া শল্যচিকিৎসাক উপযুক্ত চিকিৎসা হিচাপে চিকিৎসকসকলে পচন্দ কৰে।
অস্ত্ৰোপচাৰ কৰাৰ আগতে আক্ৰান্ত অংগটো অচল কৰি ফ্ৰেকচাৰটো আৰোগ্য হোৱালৈ অপেক্ষা কৰাটোৱেই সম্ভৱতঃ আটাইতকৈ ভাল উপায়।
অৱশ্যে এইক্ষেত্ৰত সতৰ্কতা অৱলম্বন কৰা হয়, কিয়নো প্ৰাথমিক বিনাইন ঘাৰ বাবে ৰেডিঅ’থেৰাপিৰ চিকিৎসাধীন হৈ থকা ৰোগীসকলৰ শৰীৰত পুনৰ নতুন টিউমাৰ, আনকি ইয়াৰ পৰিৱৰ্তন ঘটি সৃষ্টি হোৱা মেলিগনেণ্ট চাৰক’মা ফেন’টাইপ দেখা দিয়াৰো সম্ভৱনা থাকে।
সেয়েহে যেতিয়া ৰোগ-নিৰ্ণয়ত জায়েণ্ট-চেল টিউমাৰৰ উপস্থিতি সন্দেহ কৰা হয়, প্ৰায়েই বুকুৰ এক্স-ৰে’ বা চিটি স্কেন কৰাটো প্ৰয়োজন হয়।
প্ৰথমাৱস্থাত বিষ কম হয় যদিও সময়ৰ লগে লগে ই ক্ৰমান্বয়ে বেয়াৰ ফালে ঢাল খায় যিহেতু টিউমাৰটোৰ আকাৰ বৃদ্ধি হৈ গৈ থাকে।
কিছুমান ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত লক্ষণ দেখা নিদিবও পাৰে যেতিয়ালৈ টিউমাৰৰ ঠাইখিনিত কোনো ধৰণৰ পেথ’লজিক ফ্ৰেকচাৰ নহয়।
এইবোৰৰ ভিতৰত এনিউৰিজমেল ব’ন ছিষ্ট্, কণ্ড্ৰ’ব্লাষ্ট’মা, ছিম্পল ব’ন ছিষ্ট্, অষ্টিঅ’ইড অষ্টিঅ’মা, অষ্টিঅ’ব্লাষ্ট’মা, অষ্টিঅ’চাৰক’মা, জায়েণ্ট-চেল ৰিপাৰাটিভ গ্ৰেনুল’মা, টেন’ছিন’ভিয়েল জায়েণ্ট-চেল টিউমাৰ আৰু হাড়ৰ ব্ৰাউন টিউমাৰ অন্যতম।
বায়’প্সি হৈছে এনে এটা পৰীক্ষা য’ত টিউমাৰটোৰ পৰা তাৰ কোষৰ নমুনা বা কোষ-কলা সংগ্ৰহ কৰি পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰা হয়।
১৬২ চনৰ ২৫ জানুৱাৰীত মহাৰাষ্ট্ৰৰ চাংগলি জিলাৰ এখনি সৰু গাওঁ দেৱৰাষ্ট্ৰেত কুৰ্লেকাৰ পৰিয়ালত ৰমাবাঈ ৰানডেৰ জন্ম হৈছিল।
পতিৰ অনুপ্ৰেৰণাতে ৰমাবায়ে গোটেই জীৱন নাৰীৰ স্ব-নিৰ্ভৰতা আৰু অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতাৰ বাবে অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিলে।
ইয়াৰ বিপৰীতে গোবিন্দ ৰানডেই ৰমাবাঈক নিয়মিতভাৱে মাৰাঠী ভাষা, ইতিহাস, ভূগোল, গণিত আৰু ইংৰাজীৰ পাঠদান কৰিছিল।
ৰানডে গৃহত এগৰাকী খ্ৰীষ্টিয়ান মিচনেৰী মহিলাৰ পৰা ৰমাবাঈ ৰানডে আৰু পণ্ডিতা ৰমাবায়ে ইংৰাজীৰ শিক্ষা লৈছিল।
তেওঁ বোম্বেত হিন্দু লেডিজ ছ'চিয়েল ক্লাব আৰু লিটাৰেৰী ক্লাব খোলাৰ লগতে মহিলাসকলক ভাষা, সাধাৰণ জ্ঞান, চিলাই আৰু হাতৰ কামৰ শিক্ষা দিবৰ বাবে নানা শ্ৰেণী খোলে।
বিয়াৰ সময়ত ৰমাবাঈ নিৰক্ষৰ হোৱাৰ বিপৰীতে বিচাৰক মহাদেৱ গোবিন্দ ৰানডেক "স্নাতক যুৱৰাজ" বুলি মতা হৈছিল।
বোম্বেৰ এল্‌ফিষ্টন কলেজত ইংৰাজী আৰু অৰ্থনীতিৰ অধ্যপাক ৰূপে কাম কৰাৰ লগতে তেওঁ প্ৰাচ্য অনুবাদক আৰু সমাজ সংস্কাৰক হিচাপেও কাম কৰিছিল।
ৰমাবাঈ ৰানডে এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজকৰ্মী আৰু ১৯শ শতিকাৰ প্ৰথম মহিলা অধিকাৰ কৰ্মীসকলৰ অন্যতম।
ৰমাবায়ে গিৰিয়েক আৰু আন সতীৰ্থৰ সৈতে মিলি ১৮৮৫ চনত পুণেৰ প্ৰথম ছোৱালী হাইস্কুল হুজুৰপাগা প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
পতিৰ অনুপ্ৰেৰণাত ৰমাবায়ে মুম্বাইত 'হিন্দু লেজিড ছ'চিয়েল ক্লাব' খুলি মহিলাৰ ৰাজহুৱা বক্তৃতাৰ বিকাশ আৰম্ভ কৰে।
মহাদেৱ ৰানডেৰ মৃত্যুৰ পাছত ৰমাবায়ে 'সেৱা সদন'ৰ জৰিয়তে মুম্বাই আৰু পুণেৰ মহিলাৰ সবলীকৰণৰ হকে জীৱন উছৰ্গা কৰে।
দেৱী কৌশিকীৰ কাহিনী দেৱী মাহাতম্যত পোৱা যায়, য'ত তেওঁ অসুৰ সুম্ভ আৰু নিসুম্ভক হত্যা কৰাৰ বাবে দেৱী পাৰ্বতীৰ শৰীৰৰ আৱৰণৰ পৰা সৃষ্টি হৈছিল।
যিহেতু পাৰ্বতীৰ ছালৰ পৰা কৌশিকীৰ বিকিৰণ হৈছিল সেয়ে তেওঁ কালিকাৰ দৰে গাঢ় বৰণৰ হৈ পৰিছিল আৰু হিমালয় পৰ্বতমালাত বহি ৰাক্ষসবোৰ তেওঁৰ ওচৰলৈ অহাৰ বাবে অপেক্ষা কৰিছিল।
তেওঁ মাতৃকা শিৱদূতী আৰু চামুণ্ডাৰ সহায়ত ৰাক্ষস ভাতৃদ্বয়ৰ লগতে তেওঁলোকৰ সঙ্গী ৰাক্ষসবোৰক হত্যা কৰিছিল।
শিৱই দেৱী পাৰ্বতীক তেওঁৰ গাঢ় ছালৰ বাবে উপহাস কৰাৰ পিছত, দেৱীয়ে তেওঁৰ চালৰ বগা বৰণ প্ৰাপ্ত কৰাৰ উদ্দেশ্যে গভীৰ তপস্যা আৰম্ভ কৰে।
অৱশেষত তেওঁ নিজৰ ক'লা ছালখন ত্যাগ কৰে আৰু ইয়াৰ পৰায়ে দেৱী কৌশিকী অন্ধকাৰৰ দেৱী হিচাপে পুনৰ আবিৰ্ভাৱ হয় আৰু শুম্ভ-নিশুম্ভ সহিত ৰাক্ষসবোৰক হত্যা কৰে।
দেৱী মাহাত্ম্যত কৰা বৰ্ণনা অনুসৰি তেওঁ ৰাক্ষস ভাতৃদ্বয় ক্ৰমে শুম্ভ আৰু নিশুম্ভক বধ কৰিবলৈ গৈছিল।
তেওঁ দেউতাক মোহিনীমোহনকো কাশী সঙ্গীত সমাজৰ দ্বাৰা পণ্ডিত, সঙ্গীতৰত্ন আৰু সঙ্গীতনায়ক উপাধি প্ৰদান কৰা হৈছিল।
তেওঁৰ বিখ্যাত আধুনিক গীতবোৰ হ'ল- এমন একটা ঝিনুক খুঁজে পেলাম না, সেই একজন দিও না তাকে মন, আবেশে মুখ ৰেখে, বলো তো আৰ্শি, আমি তো তোমাৰ হাসি কান্নাৰ চিৰদিনেৰ সাথী, কাগজেৰ ফুল বলে, ও তোতা পাখি ৰে, উন্মনা মন স্বপ্নে মগন ইত্যাদি।
মান্না দে, প্ৰতিমা বন্দোপাধ্যায়, মানবেন্দ্ৰ মুখোপাধ্যায়, সন্ধ্যা মুখোপাধ্যায় শিপ্ৰা বসু আদি বহুতো বিখ্যাত শিল্পীৰ সৈতে একেলগে গীত গাইছে।
ডাক্তৰে মহিলাৰ যোনিত আঙুলি ভৰাই যোনিৰ পেশী শিথিলতাৰ মাত্ৰা পৰীক্ষা কৰে, যি "যৌন মিলনৰে অভ্যস্ত" হয়নে নহয় তাক নিৰ্ধাৰণত সহায়তা কৰে।
অৱশ্যে এই মানদণ্ডৰ উপযোগিতা, চিকিৎসক, কুমাৰীত্ব পৰীক্ষাৰ বিৰোধী সকলৰ দ্বাৰা প্ৰশ্নবিদ্ধ হৈছে।
কাৰণ যোনি শিথিলতা তথা সতীচ্ছেদৰ অনুপস্থিতি উভয়ে অন্যান্য কাৰণৰ বাবেও হ'ব পাৰে আৰু "দুই আঙুলিৰ পৰীক্ষা" বিষয়গত পৰ্যবেক্ষণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিও কৰা হ'ব পাৰে, যি নেকি বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগীৰে গ্ৰহণযোগ্য নহয়।
এই প্ৰক্ৰিয়াটো সাধাৰণতে চিকিৎসকৰ দ্বাৰা শাৰীৰিক পৰীক্ষণ দ্বাৰা কৰা হৈছিল, যি কুমাৰীত্বৰ প্ৰমাণপত্ৰ প্ৰদান কৰিব বা "তেজৰ পৰীক্ষণ"ৰ দ্বাৰা অৰ্থাৎ হাইমেন ছিঙি যোৱাৰ ফলত হোৱা যোনিৰ ৰক্তক্ষৰণ পৰীক্ষা কৰিব।
সাধাৰণতে বিবাহ অনুষ্ঠানৰ আগতে এই ধৰণৰ পৰীক্ষা কৰা হ'য়, আনহাতে "তেজৰ দ্বাৰা প্ৰমাণ" হৈছে বিবাহৰ সমাপ্তিৰ অংশ হিচাপে প্ৰথমনিশাৰ যৌন মিলনৰ পিছত হোৱা ৰক্তক্ষৰণৰ লক্ষণ পৰীক্ষা।
চিকিৎসকৰ সু-ব্যৱস্থা থকা অঞ্চল সমূহত এই পৰীক্ষণ অনুমতি সাপেক্ষে বা নীতি বৰ্হিভূত ভাৱে চিকিৎসকৰ দ্বাৰা সম্পন্ন কৰা হয়।
কোনো কোনো ঠাইত চিকিৎসকৰ অনুপস্থিতিত প্ৰায়ে কোনো বয়স্ক মহিলাৰ দ্বাৰা এই পৰীক্ষণ প্ৰক্ৰিয়া সমাপন হয়।
সতী পৰীক্ষণৰ সৈতে জড়িত এনে মহিলা সকলে সাধাৰণতে সামাজিক ভাৱেই এই কামৰ সৈতে জড়িত আৰু মানুহে তেওঁলোকক বিশ্বাস কৰে।
কুমাৰীত্ব পৰীক্ষা হৈছে এগৰাকী ছোৱালী বা মহিলা কুমাৰী হয় নে নহয় সেইসম্পৰ্কীয় এক নিৰ্ধাৰণ প্ৰক্ৰিয়া; অৰ্থাৎ, তেওঁ যে পূৰ্বে কেতিয়াও যৌন সম্ভোগত লিপ্ত হোৱা নাই বা যৌন কাৰ্য কৰা নাই সেই সম্পৰ্কে নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ কৰা এক পৰীক্ষা।
পৰীক্ষাটোত সাধাৰণতে মহিলাৰ জনন অংগৰ অক্ষত হাইমেনৰ উপস্থিতিৰ বিষয়ে বুজ লোৱা হয়, ত্ৰুটিপূৰ্ণ ধাৰণা অনুসৰি ইয়াক কেৱল যৌন সম্ভোগৰ দ্বাৰা হে ছেদ কৰিব পাৰি বুলি বিশ্বাস প্ৰচলিত।
এই পৰীক্ষণৰ ফলত ছোৱালী আৰু মহিলাৰ ওপৰত পৰা ইয়াৰ প্ৰভাৱৰ বাবে এই প্ৰক্ৰিয়াটো অনৈতিক হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
সন্দেহজনক ধৰ্ষণ বা শিশু যৌন উৎপীড়নৰ ক্ষেত্ৰত, হাইমেনৰ বিতং পৰীক্ষা কৰা হ'ব পাৰে, কিন্তু কেৱল হাইমেনৰ পৰীক্ষাই এইক্ষেত্ৰত সম্পূৰ্ণ শুদ্ধ তথ্য প্ৰদান কৰিব নোৱাৰে।
চাব-চাহাৰা আফ্ৰিকাৰ বাণ্টু লোকসকলৰ মাজত, কুমাৰীত্ব পৰীক্ষা বা লেবিয়া মেজৰা গঠন কৰাটো একপ্ৰকাৰৰ সাধাৰণ কথা।
পৰম্পৰাগতভাৱে, কেনুজি ছোৱালীবোৰক যৌৱনপ্ৰাপ্তিৰ আগতেই প্ৰাপ্তবয়স্ক পুৰুষ সকলে ব্যক্তিগতভাৱে কুমাৰীত্ব পৰীক্ষাৰ পিছত বিয়া কৰায়।
অক্টোবৰ ২০১৮-ত, ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মানৱ অধিকাৰ, ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলা আৰু বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই কুমাৰীত্ব পৰীক্ষা সমাপ্ত হ'ব লাগে বুলি ঘোষণা কৰিছিল কিয়নো ই এক বেদনাদায়ক, অপমানজনক আৰু শাৰীৰিক আঘাতমূলক প্ৰথা, যি মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসাৰ সৃষ্টি কৰে।
নিষিদ্ধ হোৱাৰ আগতে বাংলাদেশ, পাকিস্তান আৰু ভাৰতত ধৰ্ষণৰ বলিহোৱা ব্যক্তিৰ ওপৰত এই পদ্ধতিৰে যৌন কাৰ্যকলাপৰ পৰীক্ষা কৰা হৈছিল।
হাৰিয়ানা ৰাজ্যৰ ৰেৱাৰী জিলাৰ জনিয়াৱাছ গাঁৱত সন্তোষ যাদৱৰ জন্ম হয়৷ তেখেত আছিল পৰিয়ালৰ ষষ্ঠটো সন্তান৷ পৰিয়ালৰ বাকীকেইজন আছিল ল'ৰা সন্তান৷ স্থানীয় এখন গ্ৰামীন বিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা অৰ্জন কৰে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত দিল্লীলৈ ৰাওনা হয়৷ দিল্লীৰ এখন বিদ্যালয়ত তেখেতৰ নামভৰ্তি হয়৷ জয়পুৰত থকা মহাৰাণী কলেজত তেখেতে নাম লগায়৷ ইয়াৰে এটা কোঠাৰ পৰা তেখেতে আৰাৱালী পৰ্বতমালা বগাই থকা পৰ্বতাৰোহীসকলক দেখা পাইছিল৷ এই দৃশ্যসমূহে তেখেতক অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল আৰু তাৰেই ফলশ্ৰুতিত যাদৱে উত্তৰকাশীত থকা নেহৰু পৰ্বতাৰোহণ প্ৰতিষ্ঠানত যোগদান কৰিছিল৷ সমান্তৰালভাৱে ভাৰতীয় পৰ্বতাৰোহণ সংস্থাৰ সহযোগিতাত তেখেতে নতুন দিল্লীৰ ক'নাট প্লেচৰ এখন হোষ্টেলত থাকি ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰ পৰীক্ষাৰ বাবেও অনুশীলন চলাই গৈছিল৷
১৯৯২ চনত সন্তোষ যাদৱে মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰে আৰু এই কাৰ্য সম্পন্ন কৰা পৃথিৱীৰ সৰ্বকনিষ্ঠ মহিলা হিচাপে স্বীকৃতি পায়৷ অৱশ্যে এইটো অভিলেখ পাছলৈ ভংগ হয়৷ বাৰ মাহৰ ভিতৰত, যাদৱ এটা মহিলা ভাৰতীয়-নেপালী পৰ্বতাৰোহণকাৰী দলৰ সদস্য হৈ পৰে আৰু দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে শৃংগটো আৰোহণ কৰে৷ এইদৰে তেখেতে মাউণ্ট এভাৰেষ্ট দুবাৰকৈ বগোৱা পৃথিৱীৰ একমাত্ৰ মহিলা হিচাপে স্বীকৃতি পায়৷ বৰ্তমান তেখেত ইণ্ডো-তিব্বতীয় সীমান্ত আৰক্ষীত কৰ্মৰত এগৰাকী বিষয়া৷
সন্তোষ যাদৱ হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় পৰ্বতাৰোহী৷ মাউণ্ট এভাৰেষ্ট দুবাৰকৈ আৰোহণ কৰা তেখেত পৃথিৱীৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা৷ ইয়াৰ উপৰি কাংছুক ফেচৰ পৰা মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰা মহিলাৰ ভিতৰতো তেখেতেই প্ৰথম৷ সন্তোষ যাদৱে ১৯৯২ চনৰ মে' মাহত প্ৰথমবাৰ আৰু ১৯৯৩ চনত এটা ইণ্ডো-নেপালী দলৰ লগত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰে৷
সন্তোষ যাদৱে ১৯৯২ চনৰ প্ৰথমটো এভাৰেষ্ট অভিযানৰ সময়ত মোহন সিং নামৰ পৰ্বতাৰোহীজনক অক্সিজেন যোগান ধৰি তেওঁৰ প্ৰাণৰক্ষা কৰে৷ ছাউথ কোলত শয্যাশায়ী হৈ থকা আন এগৰাকী পৰ্বতাৰোহীক তেখেতে বচোৱাৰ প্ৰয়াস কৰে যদিও অসমৰ্থ হয়৷
গ্ৰেণ্ড শ্লাম টুৰ্ণামেণ্ট হৈছে বিশ্বৰ সবাতোকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ চাৰিখন বাৰ্ষিক টেনিছ টুৰ্ণামেণ্ট বা ক্ৰীড়া প্ৰতিযোগিতা।
টেনিছৰ অনুৰাগী আৰু সংবাদ মাধ্যমৰ গুৰুত্বও ই অধিক পৰিমাণে লাভ কৰাৰ লগতে কোৰ্ট বা খেলপথাৰৰ আকাৰ-আকৃতিও বৃহত্তম।
এই টুৰ্ণামেণ্টসমূহত বিজয়ী হ'বলৈ পুৰুষৰ বাবে ৫ খন ছেট বা খেলাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ প্ৰদৰ্শন ধাৰ্য কৰা হৈছে।
অৰ্থাৎ অন্য টেনিছ প্ৰতিযোগিতাত মুঠ ৩খনৰ ২খন জিকিলেই খেলুৱৈ এগৰাকী জয়ী হোৱাৰ বিপৰীতে পুৰুষ খেলুৱৈসকলে ইয়াত ৫টা ছেটৰ ৩টাত জিকিলেহে চূড়ান্ত বিজয়ী হ'ব পাৰে।
এই চাৰিখন টুৰ্ণামেণ্ট হৈছে জানুৱাৰীৰ মধ্যভাগত অনুষ্ঠিত অষ্ট্ৰেলিয়ান অপেন, মে'ৰ শেষৰভাগৰপৰা জুনৰ প্ৰথমভাগৰ ভিতৰত অনুষ্ঠিত ফ্ৰেন্স অপেন, জুনৰ শেষৰভাগৰপৰা জুলাইৰ প্ৰথমভাগৰ ভিতৰত অনুষ্ঠিত উইম্বলডন, আৰু আগষ্ট-ছেপ্টেম্বৰ মাহত অনুষ্ঠিত ইউ এছ অপেন।
১৯৮২ চনৰ আগৰ সময়ছোৱাত অধিক দূৰত্ব, বৰদিন আৰু নৱবৰ্ষৰ আগমণৰ সময়ত অনুষ্ঠিত হোৱা, তূলনামূলকভাৱে কম প্ৰাইজমানি ইত্যাদিৰ কাৰণে অষ্ট্ৰেলিয়ান অপেন বহু খেলুৱৈয়ে খেলিবলৈ আগ্ৰহ কৰা নাছিল
অন্যান্য টেনিছ টুৰ্ণামেণ্টৰ দৰে গ্ৰেণ্ড শ্লামসমূহ এচ'ছিয়েশ্ব্যন অফ টেনিছ প্ৰ'ফেশ্ব্যনেলছ বা এটিপি আৰু ৱিমেনছ টেনিছ এচ'ছিয়েশ্ব্যন বা ডব্লিউটিএই পৰিচালনা নকৰে।
অৱশ্যে, প্ৰধান খেলসমূহৰ প্ৰদৰ্শনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এটিপি আৰু ডব্লিউটিএই খেলুৱৈ এগৰাকীৰ ৰেংকিং পইণ্ট সংযোগ কৰে।
ইয়াৰ বিপৰীতে ফ্ৰেন্স অপেনৰ পৃষ্ঠভাগ মাটিৰ আৰু উইম্বলডনৰ পৃষ্ঠভাগ প্ৰাকৃতিকভাৱে গজা ঘাঁ‌হৰ।
পূৰ্বতে চুৰিয়াৰ দৈৰ্ঘ্য আৰু পিন্ধাৰ ধৰণে সমাজৰ বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ মৰ্যাদা নিৰূপন কৰিছিল।
আনহাতে গায়ন-বায়ন, ওজাপালি, সূত্ৰধাৰ নৃত্য আদি পৰিবেশন কৰিবৰ বাবে চুৰিয়াখন ভৰিৰ তল গাঁঠিলৈকে ঢাক খোৱাকৈ পৰিধান কৰে।
প্ৰাচীন কালত দুইভৰিৰ মাজেৰে পিছফালে নি, ভৰিকেইটা শিথিলকৈ আৱৰি ৰখাকৈ খুচি লৈ, পুনৰাই সন্মুখত ভৰিৰ ফালে দীঘলীয়া কোঁচ দি পিন্ধা অন্ত্ৰিয়ৰ পৰা ধুতিয়ে বিকাশ লাভ কৰিছে আৰু আজিকালিৰ ঔপচাৰিক ধুতিসমূহো এনেকৈয়ে পৰিধান কৰা হয়।
আনহাতে ঘৰুৱাভাৱে ধুতি এখন, দুইভৰিত ঢিলাকৈ মেৰিয়াই ইয়াৰ পিছ অংশ সন্মুখলৈ আনি কঁ‌কালত খুচি লৈ মুকলি হৈ থকা আগ দুটা পিছফালে গুঁ‌জি লোৱা হয়।
ভাৰতীয় পুৰুষে দৈনন্দিনৰ বস্ত্ৰ হিচাপে বা পৰম্পৰাগত ভাৱে কোনো বিশেষ অনুষ্ঠান যেনে: বিবাহ ইত্যাদিত ধুতি পৰিধান কৰে।
তেতিয়া দেৱী পাৰ্বতী দেৱতাসকলৰ আগত প্ৰকট হয় আৰু তেওঁলোকক কয় যে এই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ প্ৰতিটো শক্তি তেওঁৰ।
সিংহৰ ওপৰত আৰোহণ কৰি দেৱী দেৱতাসকলৰ সন্মুখলৈ আহিছিল আৰু তেওঁলোকৰ অহংকাৰে এটা হাতীৰ ৰূপ লৈছিল।
কৃষ্ণনগৰ, তেহট্টা, ৰিশ্ৰা, চন্দননগৰ, ভদ্ৰেশ্বৰ, হুগলী, বোইঞ্চি, অশোকনগৰ-কল্যাণগড়ত জগদ্ধাত্ৰী পূজা অতিশয় জনপ্ৰিয়।
নদিয়াৰ কৃষ্ণনগৰৰ ৰাজ ৰাজেশ্বৰী জগদ্ধাত্ৰী পূজা হৈছে বংগৰ আটাইতকৈ পুৰণি জগদ্ধাত্ৰী পূজা।
জনশ্ৰুতি অনুসৰি এবাৰ বংগত নৱাবসকলৰ শাসনকালত মহাৰাজ কৃষ্ণচন্দ্ৰক নৱাব চিৰাজ-উদ-দৌল্লাই সময়মতে কৰ পৰিশোধ নকৰাৰ বাবে গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল।
বিজয়া দশমীৰ দিনত তেওঁক কাৰাগাৰৰ পৰা মুকলি কৰা হৈছিল যাৰ বাবে তেওঁৰ ৰাজ্যত সেইবাৰৰ দুৰ্গা পূজাৰ গোটেই উৎসৱটো বিনষ্ট হৈছিল।
সেয়েহে পৰিৱেশটো পুনৰ আনন্দমুখৰ কৰিবতুলিবলৈ মহাৰাজে এই জগদ্ধাত্ৰী পূজাৰ ৰীতি-নীতি আৰম্ভ কৰিছিল।
তেখেতৰ উপাসনা আৰু ইয়াৰ ৰীতি-নীতি সমূহ পোনপটীয়াকৈ তন্ত্ৰ শাস্ত্ৰৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে য'ত তেওঁ সত্ত্বৰ প্ৰতীক বিপৰীতে দুৰ্গা আৰু কালী ৰজো আৰু তমো গুণৰ প্ৰতীক।
আল্পনা বন্দোপাধ্যায়ে শিশুৰ বাবে গোৱা গীতেৰে বহুল জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল; যিবোৰ গীত তেওঁৰ গায়ন শৈলীয়ে সাধাৰণ পদ্যৰ পৰা চিৰসেউজ ক্লাচিকলৈ পৰ্যবসিত কৰিছিল।
কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণিৰ সময়ত গোৱা তেওঁৰ এটা উল্লেখযোগ্য অনা-চলচ্চিত্ৰীয় গীত হ’ল- ৰবীন চট্টোপাধ্যায়ৰ তত্ত্বাৱধানত গোৱা ‘সমীৰণ ফিৰে চাও’।
ৰবীন চট্টোপাধ্যায়ৰ সঙ্গীত পৰিচালনাতে ১৯৫১ত তেওঁ বঙালী চলচ্চিত্ৰ ‘বিদ্যাসাগৰ’ত ‘নেমেছে চান্দ ৰে’ গীতটো গাইছিল।
তেওঁ নচিকেতা ঘোষ, শ্যামল মিত্ৰ, মানবেন্দ্ৰ মুখোপাধ্যায়, শৈলেন মুখোপাধ্যায় আৰু ভূপেন হাজৰিকাৰ সঙ্গীত পৰিচালনাত বহু কেইটা উল্লেখনীয় চলচ্চিত্ৰীয় আৰু অনা-চলচ্চিত্ৰীয় গীত গাইছিল।
তেৰ বছৰ বয়সতে আল্পনাৰ দেউতাকৰ বন্ধু আৰু সেই সময়ৰ প্ৰখ্যাত সঙ্গীত ব্যক্তিত্ব গৌৰী প্ৰসন্ন মজুমদাৰ আৰু ৰবীন চট্টোপাধ্যায়ে তেওঁৰ সঙ্গীত প্ৰতিভা আবিষ্কাৰ কৰিছিল।
সেই তেতিয়াৰে পৰা তেওঁ নিয়মীয়াকৈ বিভিন্ন উপলক্ষত উৎপলা সেন, সন্ধ্যা মুখাৰ্জী, শ্যামল মিত্ৰ, মানবেন্দ্ৰ মুখোপাধ্যায়, হেমন্ত কুমাৰ মুখোপাধ্যায় আদিৰ সৈতে গীত গাইছিল।
শচীন দেৱবৰ্মণৰ সঙ্গীত পৰিচালনাত তেওঁ হিন্দী ছবি মিচ ইণ্ডিয়াৰ ‘আলবেলা মেঁ এক দিৱানা’ গীতটোৰ কভাৰ-ভাৰ্চন গাইছিল।
তেওঁ প্ৰায়ে বঙালী সঙ্গীতনুষ্ঠান, দূৰদৰ্শন আৰু অনাতাঁৰ কাৰ্যক্ৰমত অতিথি শিল্পীৰূপে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ কলকাতা কেন্দ্ৰই আয়োজন কৰা ৰম্যগীতি কাৰ্যক্ৰমত তেওঁ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় খ্যাতিসম্পন্ন সৰোদবাদক আলি আকবৰ খান সুৰোৰোপিত গীত পৰিবেশন কৰিছিল।
অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ শৃঙ্খল কাৰ্যক্ৰমত তেওঁ উত্তৰ ভাৰতৰ বহুবোৰ অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰলৈ গৈ গীত পৰিবেশন কৰিছিল।
পশ্চিমবঙ্গ বা ভাৰতৰ অন্যান্য ঠাইৰ উপৰিও তেওঁ ইংলেণ্ডতো দুৰ্গাপূজা উপলক্ষে আয়োজন কৰা গীতৰ অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
বাৰগাৰ্ল হৈছে এগৰাকী নাৰী যাক বাৰৰ গ্ৰাহক সকলৰ ব্যক্তিগত সেৱাৰ বাবে বা প্ৰদৰ্শক হিচাপে মনোৰঞ্জনৰ বিনিময়ত মূল্য পৰিশোধ কৰা হয়।
স্থানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি এই সেৱা তৰল কথোপকথনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি যৌন সংগম, তথা ব্যক্তিগত মনোৰঞ্জনৰ বাবে গ'-গ' নৃত্য বা ষ্ট্ৰিপটিজ আদি হ'ব পাৰে।
এই বাৰগাৰ্ল শব্দটোৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ভিতৰত আছে "বি-গাৰ্ল", "হোষ্টেছ", "জ্যুচি গাৰ্ল", আৰু "গেষ্ট ৰিলেচন অফিচাৰ"।
এইধৰণৰ বাৰৰ প্ৰকাৰ সমূহৰ ভিতৰত আছে অতিথি সেবক বাৰ যি সমূহ পূব এছিয়াত বেছিকৈ দেখা যায়, গ' গ' বাৰ, বিয়েৰ বাৰ, ভাৰতৰ দৰে ঠাইৰ ডান্স বাৰ আদি।
কিছুমানে এটা দিনত যিমান সম্ভৱ সিমান গ্ৰাহক ৰাখিব বিচাৰে; এই মহিলাসকলে সাধাৰণতে কেৱল "কম সময়ৰ" গ্ৰাহক লয়।
আন কিছুমানে নিৰ্বাচিত গ্ৰাহক আৰু প্ৰতিদিনে কেৱল এজন গ্ৰাহকক হে সেৱা প্ৰদান কৰে, দীৰ্ঘম্যাদী গ্ৰাহক হিচাপে এৰাতিৰ বাবে বা কেইদিনমানৰ বাবেও গ্ৰাহকক সেৱা প্ৰদান কৰে।
য'ত প্ৰযোজ্য হয়, তেওঁলোকক বাৰৰ পৰা বাহিৰলৈ নিব বিচৰা যিকোনো গ্ৰাহকে পৰিশোধ কৰা এছক'ৰ্ট মাচুল বা বাৰ ফাইনৰ নিৰ্ধাৰিত অংশ প্ৰদান কৰা হয়।
গ্ৰাহকসকলক ব্যক্তিগতভাৱে মনোৰঞ্জন দিয়াৰ উপৰিও, বাৰগাৰ্লসকলে স্থান বিশেষে যেনে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ষ্ট্ৰিপ ক্লাব আৰু এছিয়াৰ গ'-গ' বাৰ আদিৰ মঞ্চত নৃত্য কৰে।
জাপানত ১৯৮১ চনত প্ৰব্ৰজনকাৰী ফিলিপিনা মহিলাসকলক জাপানী নাইটক্লাবত কাম কৰিবলৈ অনুমতি প্ৰদানৰ বাবে এক "মনোৰঞ্জনকাৰী ভিছা" প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল।
এই মনোৰঞ্জনৰ ভিতৰত ষ্ট্ৰিপ শ্ব'ত নৃত্য কৰা, পুৰুষ গ্ৰাহকৰ সৈতে মিলামিছা কৰা, আৰু কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত পতিতাবৃত্তি অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
দক্ষিণ কোৰিয়াত, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সামৰিক ঘাটিসমূহৰ গেটৰ ওচৰত থকা "জ্যুচি বাৰ" বোৰে সৈনিকসকলৰ বাবে পতিতা সেৱা প্ৰদান কৰে।
দহবছৰীয়া হৈ থাকোঁতে মৃদুলাই ভানাৰা সেনাৰ("মাঙ্কি আৰ্মি" - ইন্দিৰা গান্ধী দ্বাৰা আয়োজিত শিশু কৰ্মীসকলৰ এটা গোট) সৈতে কাম কৰিছিল আৰু সত্যাগ্ৰহীসকলৰ বাবে বাৰ্তা আৰু পানী যোগান ধৰিছিল।
জৱাহৰলাল নেহৰুৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈ মৃদুলাই ১৯২৭ চনত ৰাজকোটত অনুষ্ঠিত যুৱ সন্মিলন আয়োজন কৰাত সহায় কৰিছিল।
তেওঁ লোণ সত্যাগ্ৰহৰ সময়ত কংগ্ৰেছ সেৱা দলত যোগদান কৰি বিদেশী কাপোৰ আৰু ব্ৰিটিছ সামগ্ৰী বৰ্জনৰ আয়োজন কৰিছিল।
তেওঁক তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ তত্ত্বাৱধানত ব্ৰিটিছ আৰু ভাৰতীয় শিক্ষকৰ দ্বাৰা ঘৰতে পঢ়া-শুনাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল।
১৯২৮ চনত গুজৰাট বিদ্যাপীঠত তেওঁ নামভৰ্তি কৰে যদিও লোণ সত্যাগ্ৰহত অংশগ্ৰহণ কৰি পিছৰ বছৰ এৰি দিয়ে।
কম বয়সতে, তেওঁ গান্ধীৰ বিদেশী সামগ্ৰী আৰু প্ৰতিষ্ঠান বয়কট কৰাৰ আহ্বানক মানি লৈছিল, আৰু এই কাৰণতে তেওঁ বিদেশলৈ পঢ়িবলৈ যাবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল বুলি কোৱা হয়।
তেওঁ কংগ্ৰেছৰ সাংগঠনিক দিশত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল য'ত তেওঁ মহিলা শাখাৰ নেতৃত্ব দিছিল।
ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিকল্পনা পৰিষদৰ পৰিকল্পিত অৰ্থনীতিত তেওঁক মহিলাৰ ভূমিকা সম্পৰ্কীয় উপ সমিতিৰ সচিব হিচাপে নিযুক্ত কৰা হৈছিল।
সেই প্ৰতিবেদনখন পিছত সংবিধানৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰোঁতে আৰু প্ৰথম কেইটামান বাজেটৰ সময়ত প্ৰাৰম্ভিক বিধায়কসকলে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
অৱশ্যে, পৰৱৰ্তী বছৰবোৰত তেওঁৰ স্বতন্ত্ৰ স্থিতিয়ে ৰাজ্যখনৰ আন নেতাসকলৰ সৈতে বিবাদ সৃষ্টি কৰিছিল।
পিছত দলটোৱে তেওঁক মনোনীত কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাত নিৰ্দলীয় হিচাপে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি তেওঁ সৰ্বাধিক ভোটৰ ব্যৱধানত জয়ী হৈছিল।
অহি বা সম্ৰাটৰ পুৰুষতান্ত্ৰিক বংশৰ তিনি পুৰুষ বা তাতকৈ দূৰৰ পুৰুষ উত্তৰাধিকাৰীসৱৰ ভাৰ্যা
সম্ৰাটৰ সূচি আৰম্ভ হয় প্ৰবাদপ্ৰতিম সম্ৰাট জিম্মুৰ পৰা, যাৰ সময় পৰম্পৰানুযায়ী খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬৬০ৰ ১১ ফেব্ৰুৱাৰী বুলি অনুমান কৰা হয়।
কিন্তু ১৫০০ বছৰ পূৰ্বে শাসনভাৰ গ্ৰহণ কৰা সম্ৰাট কিনমেইৰ সময়ৰ পৰাই এই সূচীৰ প্ৰত্যেক সম্ৰাট আৰু ৰাজপৰিয়ালৰ নিৰন্তৰতাৰ সবল সাক্ষ্য উপলব্ধ।
জাপানৰ ৰাজপৰিয়াল বা ঔপনিৱেশিক গৃহস্থিয়ে বৰ্তমানে জাপান শাসন কৰা সম্ৰাটৰ পৰিয়াল আৰু বংশৰ সেই সদস্যসমূহক সামৰে যিয়ে আনুষ্ঠানিক আৰু ৰাজহুৱা দায়িত্বভাৰ বহন কৰি আছে।
বৰ্তমানৰ জাপানৰ সম্ৰাট নাৰুহিট' পূৰ্বৰ সম্ৰাট আকিহিট' আৰু পূৰ্বৰ সম্ৰাজ্ঞী মিচিক'ৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ।
১৯৯৩ চনৰ ৯ জুনত বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱা তেতিয়াৰ যুৱৰাজ নাৰুহিট'ই ২০১৯ চনৰ ১ মে'ত ৰাজ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰি সম্ৰাটৰ স্থান দখল কৰিলে, পিতৃ, পূৰ্বৰ সম্ৰাট আকিহিট'ৰ জীৱিতাৱস্থাতে সিংহাসন ত্যাগৰ পাছত।
তাৰ পাছৰে পৰা, ব্যৱহাৰিকভাৱে, কেৱল সম্ৰাট টাইশ্ব'ৰ পুৰুষতান্ত্ৰিক বংশৰ সদস্যসমূহহে জাপানী ৰাজপৰিয়ালৰ সদস্য হিচাপে গণ্য হৈ আহিছে।
জাপানত কেইবাশতকৰ পৰা 'সম্ৰাট'ৰ পদবী ৰাজপৰিয়ালৰেই কেৱল পুৰুষ সদস্যৰ এজনৰ পৰা আনজনলৈ হস্তান্তৰ হৈ আহিছে।
জাপানী ৰাজতন্ত্ৰ বৰ্তমানে ক্ষমতাসীন ৰাজতন্ত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আতাইতকৈ পুৰণি নিৰন্তৰ শাসনত থকা ৰাজতন্ত্ৰ।
কশ্বিৎচু টেনপান বা জাপানৰ ঔপনিৱেশিক গৃহস্থিৰ আইনৰ পঞ্চম দফা অনুযায়ী, ঔপনিৱেশিক পৰিয়াল, বা কজকু ত এইসকল সন্নিৱিষ্ট: