polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
কিন্তু তেওঁৰ সৰু কিছুমান উদ্ভাৱন যেনে স্বয়ংক্ৰিয় ববিন ৱাইণ্ডাৰ আৰু তাঁৰৰ শক্তি পৰীক্ষা কৰা সঁজুলি সহজেই বাণিজ্যিক জগতত প্ৰবেশ কৰিছিল।
এনাটমী, অসামৰিক অভিযান্ত্ৰিক বিদ্যা, আলোকবিদ্যা আৰু হাইড্ৰ'ডাইনামিক্‌ছ বিষয়তো তেওঁ কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ আৱিষ্কাৰ কৰিছিল যদিও সেইবোৰ প্ৰকাশ কৰা নাছিল আৰু সেইবোৰে পিছৰ কালৰ বিজ্ঞানত কোনো প্ৰভাৱ পেলোৱা নাছিল।
এজন আইনৰ বিষয়া পিয়েৰ' দা ভিন্সি আৰু কৃষক মহিলা কেটেৰিনাৰ বিবাহৰ পূৰ্বেই ইটালীৰ ফ্ল'ৰেঞ্চ প্ৰদেশৰ ভিন্সিত লিঅ'নাৰ্ড'ৰ জন্ম হৈছিল।
ফ্ল'ৰেঞ্চৰ বিখ্যাত চিত্ৰকৰ ভেৰ'চ্চিঅ'ৰ ষ্টুডিঅ'ত লিঅ'নাৰ্ড'ই শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।
লক্ষ্মণে আততায়ী বধত পাপ নাই বুলি ৰামৰ অনুমতি বিছাৰিছিল যদিও লক্ষ্মণক অনুমতি নিদি নিজেই পৰশুৰামৰ বিৰুদ্ধে ধনুশৰ ধৰিলে।
শঙ্কৰদেৱৰ আটাইকেইখন নাটৰ পুৰুষ চৰিত্ৰৰ তুলনাত অধিক সংখ্যক স্ত্ৰী চৰিত্ৰই স্বকীয় বৈশিষ্ট্যত উজ্জ্বল আৰু প্ৰাণৱন্ত।
বিশেষকৈ পাৰিজাত হৰণ নাটৰ নাৰী চৰিত্ৰৰ যোগেদি মহাপুৰুষজনাই আজিকালি নাট্যকাৰৰ দৰে চৰিত্ৰৰ বৈপৰীত্য আৰু সাদৃশ্যৰ দ্বাৰা নাটকৰ সৌন্দৰ্য্য বৃদ্ধি কৰিছে।
এইক্ষেত্ৰত ৰুক্মীণীৰ লগত সত্যভামাৰ চৰিত্ৰ বিপৰীত্য আৰু আনহাতে শচী আৰু সত্যভামাৰ চৰিত্ৰৰ সাদৃশ্য আৰু সমমৰ্মিতা প্ৰকাশ ঘটাইছে।
পত্নী প্ৰসাদ নাটৰ বিপ্ৰপত্নীসকলৰ চৰিত্ৰ,কালিয়দমন নাটৰ যশোদা আৰু গোপমাতৃসকলৰ মাতৃৰূপ, নাগ পত্নীৰ ভক্তিভাব, পাৰিজাত হৰণ আৰু ৰুক্মিণী হৰণ নাটৰ ৰুক্মিণী চৰিত্ৰই কোনো সমালোচকৰ 'নাৰীৰ প্ৰতি শঙ্কৰদেৱৰ ভাব উচ্চ নাছিল'বুলি সমালোচনা যুক্তি যুক্ত নহয় বুলিয়ে প্ৰমাণ কৰিছে।
বিশ্ৰামিত্ৰই ৰামক আদেশ কৰাত ৰামে যি ব্ৰজ কঠিন ধনুত মহাৰাজসকলে গুণ দিব নোৱাৰিলে আমাৰ পক্ষে সেইয়া কেনেকৈ সম্ভৱ বুলি সন্দেহ প্ৰকাশ কৰিলে।
জনকৰ আদেশমতে সকলো পাত্ৰ-মন্ত্ৰীয়ে স্বয়ংবৰৰ বাবে অহা সকলোকে উস্ম আদৰণি জনাই স্বয়ংবৰ থলীলৈ আহ্বন জনালে।
জনকে উপস্থিত ৰজাসকলক উদ্দেশ্যি ক'লে-"আহে ৰাজাসৱ!হামু সত্যবাণী কহিছি তা শুনহ-সীতাক বিবাহ নিমিত্ত চিন্তিতে ওহি মহেশক ধনু গগণ হন্তে পড়ল।
ইফালে আশ্ৰমত মাৰীচ আৰু সুবাহু নামৰ ৰাক্ষসৰ অত্যাচাৰত অতিষ্ঠ হৈ ঋষিৰাজ কৌশিকে ৰজা দশৰথৰ কাষত গৈ ৰজাক আৰ্শীবাদ কৰিছে।
ৰজাই আদৰ সন্মান জনাই আগমনৰ উদ্দেশ্য শুধিলত কৌশিকে আগমণৰ উদ্দেশ্য জনাই ৰাম-লক্ষ্মণক অসুৰ নিধনৰ বাৱে কৌশিকৰ লগত পঠাবলৈ ৰজাক অনুৰোধ কৰিছে।
তেতিয়া ঋষিয়ে ক্ৰোধান্বিত হৈ কৈছে যে ৰাম-লক্ষ্মণ সামান্য বালক নহয় সেয়েহে তেঁ‌ওলোকৰ সহায় তেওঁ‌ বাঞ্চা কৰিছে।
নাট্য কাহিনীৰ আগভাগতেই শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ্ক লক্ষ্মণ সহিতে প্ৰৱেশ কৰোৱা হৈছে আৰু তাৰ পাছত প্ৰৱেশ কৰোৱা হৈছে সখীদ্বয় কনকাৱতী আৰু মদন মন্থৰা সহিতে সীতাল।
সীতাই সখীসকলৰ আগত বিজৰ মনোবেদনা ব্যক্ত কৰিছে যে পূৰ্বজন্মত তেওঁ নাৰায়ণক স্বামীৰূপে পাবৰ বাবে বহু বছৰ তপস্যা কৰিছিল।
কিন্তু আকাশবাণীৰ মতে পিছৰ জন্মতহে এই আশা পূৰ হ'ব বুলি কৈছিল যদিও এই জনমতো সেই আশা পূৰ নহব বুলি দুখ প্ৰকাশ কৰিছে।
ইয়াৰ পাছত কৌশিকে ৰাম-লক্ষ্মণক জনকৰ ৰাজ্যত অনুষ্ঠিত সীতাৰ স্বয়ংবৰৰ কথা জনাই সীতাই ৰামক স্বামীৰূপে পোৱাৰ বাবে ইচ্ছা কৰাৰ কথা জনাই সীতাৰ সৌন্দৰ্যৰ বৰ্ণনা দি দুয়োকে মিথিলালৈ লৈ গ'ল।
"সেই প্ৰসঙ্গত নাট্যকাৰে ধনশ্ৰী ৰাগৰ গীতত দিয়া বৰ্ণনাই সীতাৰ মানসিক অৱসথাৰ প্ৰকাশ ঘটাইছে এনেদৰে-
১৯৮৬ চনৰ ৫ আগষ্ট তাৰিখে অনুষ্ঠিত হোৱা অসম চৰকাৰৰ এখন সভাত সাংস্কৃতিক পৰামৰ্শদাতা কমিটীখনে দিয়া পৰামৰ্শ মতে অসমৰ জনগণৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ উন্নয়ন আৰু সংৰক্ষণৰ অৰ্থে আৰু নৃত্য, নাটক, সংগীত, চাৰু কলা, সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত এক কৰ্ম কেন্দ্ৰ হিচাপে এটা প্ৰকল্প প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ স্থিৰ কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ বাবে সেই বছৰতেই পৰীক্ষামূলক ভাৱে আঁচনি প্ৰস্তুত কৰি সাংস্কৃতিক প্ৰকল্পটোৰ নাম শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰ বুলি নামকৰণ কৰা হয়।
১৯৮৮ চনৰ ২ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে অসমৰ ৰাজ্যপাল মহামান্য শ্ৰীভীষ্ম নাৰায়ণ সিং দেৱে এই প্ৰকল্পটোৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰে।
প্ৰায় ১৪ একৰ মাটিকালি জুৰি থকা এই সাংস্কৃতিক প্ৰকল্পৰ সজ্জা ৰূপায়ণৰ কাম " " নামৰ এক প্ৰতিষ্ঠানে কৰিছিল।
অসম চৰকাৰে ১৯৯০ চনত কলাক্ষেত্ৰ আঁচনিখন অসম চুক্তিৰ ক্লজ-৬ৰ(যিটোত উল্লেখ আছিল যে অসমীয়া মানুহৰ সাংবিধানিক, বিধান পৰিষদীয় আৰু প্ৰশাসনীয় সুৰক্ষা, যিটো সঠিক, তাক সাংস্কৃতিক, সামাজিক, ভাষিক স্বকীয়তা আৰু ঐতিহ্যৰ সুৰক্ষা দিয়া হব) অন্তৰ্গত কৰিবলৈ ভাৰত চৰকাৰৰ ওচৰ চাপে।
ইয়াৰ পিছত ১৯৯৮ চনৰ ৯ নৱেম্বৰত প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি কে আৰ নাৰায়ননে এই ভৱন সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজৰ বাবে মুকলি কৰে।
অসমৰ সাংস্কৃতিক সংগ্ৰহালয় / পূৰ্বজ্যোতি সংগ্ৰহালয় : যাদুঘৰটোত প্ৰায় ৪০০০টা শিল্প কলা আছে, যিবিলাক প্ৰদৰ্শনৰ বাবে ৰখা হৈছে।
তাৰ ভিতৰত থকা শিল্প কলাসমূহ হ'ল সত্ৰীয়া মুখা, সংগীত বাদ্য, টেৰাকোট্টা আৰু বোকাৰে বনোৱা শিল্প , বয়ন শিল্প আৰু পোছাক, অসম আৰু উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ কূটিৰ শিল্প, খৰাহি আৰু কাঠৰ পৰা উৎপন্ন বস্তু, কাঁহ আৰু পিতলৰ বস্তু, শংকৰী কৃষ্টিৰ বস্তু আদি।
ললিত কলা ভৱন:ললিত কলা ভৱনত বাতানুকূল কলা বীথিকা, এটা গ্ৰাফিক ষ্টুডিঅ, এখন কৰ্মশালা আৰু এটা প্ৰেক্ষাগৃহ আছে।
শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰৰ ললিত কলা শাখাই ৰাজ্যিক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় স্তৰত প্ৰদৰ্শনী আৰু চিত্ৰশিল্প, ড্ৰইং, গ্ৰাফিক, ভাস্কৰ্য্য, কাঠ শিল্প আৰু ফটোগ্ৰাফ আৰু আন বিষয়ৰ ওপৰত প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত কৰে।
শিশু উদ্যান বা শিশু বন, এই উদ্যানখন ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ নামত উত্‍সৰ্গ কৰা হৈছে, এই উদ্যান প্ৰায় ১২ বিঘা মাটিকালি জুৰি আছে য’ত এটা শিশু পুথিভঁৰাল, পেট্ৰকেমিকেল গেলেৰী, ছ’লাৰ হাট , পুতলা সংগ্ৰাহলয় আদি আছে।
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰ বা চমুলৈ কলাক্ষেত্ৰ গুৱাহাটীৰ পাঞ্জাবাৰীত অৱস্থিত এক সাংস্কৃতিক ভৱন।
এই ভৱনৰ নাম অসমীয়া জাতিৰ পিতামহ স্বৰূপ, বৈষ্ণৱ গুৰু তথা পণ্ডিত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ নামেৰে ৰখা হৈছে।
অসমৰ সংগীত জগতৰ অন্যতম প্ৰসিদ্ধ আৰু পুৰোধ্য ব্যক্তি ভূপেন হাজৰিকাদেৱৰ এক সংগ্ৰহালয়ো ইয়াত স্থাপন কৰা হৈছে।
ভিন্ন ভিন্ন ঠাইৰ সংস্কৃতিক পৰিবেশৰ পৰা অহা এই শ্ৰমিকখিনিয়ে একেধৰণৰ জীৱন নিৰ্ব্বাহ প্ৰণালীৰ মাজেৰে এক নতুন জনগোষ্ঠীৰ জন্ম দি অসমৰ চাহ জনগোষ্ঠী বা চাহ জনজাতি নামে পৰিচিত হয়গৈ।
ওখ শিৰীষৰ কোমল ছায়াতে বিকশিত হয় সেই চাহ গছবোৰ আৰু যেতিয়া চাহ পাত ছিঙাৰ সময় আহি পৰে, এটি কলি দুটি পাত নিয়মেৰে চাহ গছৰ পাত ছিঙাৰ পদ্ধতি।
চাহ পাত ছিঙাৰ সময়ত মহিলা বা পুৰুষ উভয়ে পিঠিত মস্ত একোটা বাঁহৰ টুকুৰী ৰছীৰে বান্ধি মূৰত ওলোমাই লৈ এটি কলি, দুটি পাত প্ৰণালীৰে মাত্ৰ কুমলীয়া পাত ছিঙি , টুকুৰীবোৰ ভৰাই পেলায়।
এই দৰে ছিঙা পাতবোৰ ফেক্টৰীৰ ওচৰতে কেইবাখলপীয়া কৈ সাজি থোৱা পাত ঘৰলৈ আনি পাতবোৰ শুকাবলৈ সমানকৈ মেলি দিয়া হয়।
টো যথেষ্ট আহল-বহল ঠাণ্ডা, ৰ’দ নপৰা হয়, এই কোঠালীৰ পকাৰ মজিয়াত সেই চাহপাত বা . য়ে হওক সমানকৈ মেলি দিয়া হয়।
ইংৰাজ সদাগৰ সকলে এই প্ৰদেশৰ এময় বন্দৰৰ মাজেদি বেহা-বেপাৰ কৰোঁতে চাহৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে আৰু এই টি শব্দটোৰে অপভ্ৰংশ ইংৰাজী ভাষাৰ টি শব্দ, যাক অসমীয়া ভাষাত চাহ বোলে।
খ্ৰীষ্টজন্মৰ আগৰে পৰাই চীন,ম্যানমাৰ আৰু থাইলেণ্ডৰ কোনো কোনো ঠাইত চাহ জাতীয় এবিধ পানীয়ৰ প্ৰচলন আছিল বুলি জনা যায়।
পৃথিৱীৰ সৰ্ববৃহৎ চাহ উৎপাদনকাৰী দেশকেইখন হৈছে চীন গণৰাজ্য, ভাৰত, কেনিয়া, শ্ৰীলঙ্কা, আৰু তুৰস্ক।
অসমৰ প্ৰায় দুই লাখ ত্ৰিশ হাজাৰ হেক্টৰ মাটিত চাহ খেতি কৰা হয় আৰু প্ৰায় ৮৫০খন চাহ বাগিছা ৰাজ্যখনত আছে।
পৃথিৱীৰ ভিতৰতে দ্বিতীয় সৰ্ববৃহৎ চাহ উৎপাদক অঞ্চল হিচাপে পৰিগণিত অসমৰ প্ৰায় দহ লাখ লোক চাহ উদ্যোগৰ লগত প্ৰত্যক্ষভাৱে জড়িত।
প্ৰাকৃতিক সম্পদক সাধাৰণ সঁজুলিলৈ ৰূপান্তৰ কৰি লোৱাৰে পৰা মানৱ প্ৰজাতিয়ে প্ৰযুক্তিৰ ব্যৱহাৰ আৰম্ভ কৰে।
জুই নিয়ন্ত্ৰণৰ ক্ষমতাৰ প্ৰাক্‌-ঐতিহাসিক আৱিষ্কাৰে মানুহক খাদ্যৰ উৎস বঢ়োৱাত সহায় কৰিলে; আৰু চকাৰ উদ্ভাৱনে যাত্ৰা কৰাত আৰু চৌপাশৰ পৰিবেশৰ জ্ঞান আয়ত্ত কৰাত সহায় কৰিলে।
শেহতীয়া প্ৰযুক্তিগত উন্নয়ন যেনে- ছপাশাল, টেলিফোন আৰু ইণ্টাৰনেটে যোগাযোগৰ বাধা আঁতৰ কৰিছে আৰু গোলকীয় মাপত আদান-প্ৰদানৰ সুযোগ দিছে।
ধ্বংসাত্মক অস্ত্ৰৰ উদ্ভাৱন আৰু ব্যৱহাৰ সহায়েই চলি আহিছে, লাগিলে সি সাধাৰণ মুদ্গৰৰেই হওক বা পাৰমাণৱিক অস্ত্ৰই হওক।
মেৰিয়াম ৱেবষ্টাৰ অভিধানৰ মতে ই হ’ল, "কোনো বিশেষ ক্ষেত্ৰত জ্ঞানৰ ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োগ" আৰু "জ্ঞানৰ ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োগৰ পৰা উপজা দক্ষতা।
" আজিকালি শব্দটোক প্ৰযুক্তিৰ কোনো বিশেষ ক্ষেত্ৰ যেনে উচ্চ প্ৰযুক্তি বা উপভোক্তা ইলেকট্ৰনিক্‌চ বুজাবলৈও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বাৰ্নাড ষ্টিগলাৰ -এ গ্ৰন্থত প্ৰযুক্তিৰ সংজ্ঞা দুই ধৰণে দিছে, "জীৱনৰ বাদে অন্য উপায়েৰে জীৱনৰ সন্ধান" আৰু "সংগঠিত অজৈৱ পদাৰ্থ" ।
ষ্টিগলাৰে শেহতীয়াকৈ কৈছে যে জৈৱপ্ৰযুক্তিক "সংগঠিত অজৈৱ পদাৰ্থ" বুলি ক’ব পৰা নাযাব আৰু "জৈৱ পদাৰ্থৰ পুনৰ্সংগঠন"হে ইয়াৰ বাবে উপযোগী।
প্ৰযুক্তিয়ে মানুহৰ অৱস্থা উন্নত কৰেনে অনুন্নত কৰে আৰু ইয়াৰ ভৱিষ্যত সম্পৰ্কে দাৰ্শনিক তৰ্ক-বিতৰ্ক বহুকালৰে পৰা চলি আহিছে।
নব্য-লুডিবাদ , নৈৰাজ্য-আদিবাদ আৰু তেনে বিপ্লৱবোৰে আধুনিক জগতত প্ৰযুক্তিৰ বহুল প্ৰসাৰে পৰিবেশ আৰু মানৱতা বিনষ্ট কৰা বুলি সমালোচনা কৰি আহিছে।
আনহাতে প্ৰযুক্তি-প্ৰগতিবাদৰ দৰে ধাৰণাই প্ৰযুক্তিক সমাজ আৰু মানুহৰ অৱস্থাৰ উন্নতিৰ বাবে লাভদায়ক বুলি যুক্তি দৰ্শায়।
কিছুবছৰৰ আগলৈকে প্ৰযুক্তিৰ বিকাশ কেৱল মানুহৰ মাজত সীমাবদ্ধ বুলি ভবা হৈছিল, কিন্তু শেহতীয়া বৈজ্ঞানিক তথ্যৰ পৰা জানিব পৰা গৈছে যে আন প্ৰাইমেট আৰু কোনো কোনো ডলফিন প্ৰজাতিয়ে সাধাৰণ সঁজুলিৰ জ্ঞান বিকাশ কৰি সেয়া পিছৰ প্ৰজন্মলৈ পঠিয়াবলৈ শিকিছে।
মাছাচুচেট্‌ছ প্ৰযুক্তি প্ৰতিষ্ঠানৰ দৰে প্ৰযুক্তিগত শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰতো শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ হৈছিল।
থৰষ্টেইন ভেবলিন -কে আদি কৰি আমেৰিকান সমাজবিজ্ঞানীসকলে জাৰ্মান "" শব্দৰ ভাৱানুবাদ ইংৰাজীত "" হিছাপে কৰে।
বহুতো সমাজে প্ৰযুক্তিৰ সহায়ত উচ্চতৰ অৰ্থনীতি গঢ়ি তুলিছে আৰু সামাজিক শ্ৰেণীক অৱকাশৰ সুযোগ দিছে।
পৃথিৱী আৰু ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক পৰিবেশ বিনষ্ট কৰা প্ৰদূষণ আৰু হ্ৰাসিত প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ সমস্যাও প্ৰযুক্তিৰে দান।
উদাহৰণস্বৰূপে মানৱ উৎপাদনশীলতাত দক্ষতাৰ বৰ্ধমান ধাৰণা যিটো আগতে কেৱল যন্ত্ৰৰ বাবেহে প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল আৰু আন আন পৰম্পৰাগত ৰীতিৰ প্ৰত্যাহ্বান।
এই দিশত ই হৈছে সামগ্ৰী উৎপাদনৰ বাবে সম্পদৰ প্ৰয়োগ, সমস্যা সমাধান, প্ৰয়োজন পূৰা কৰা বা সন্তুষ্টিৰ বাবে মানৱ জ্ঞানৰ অৱস্থা।
আন শব্দৰ লগত একেলগে ব্যৱহাৰ কৰিলে, যেনে-"ভেষজ প্ৰযুক্তি" বা "মহাকাশ প্ৰযুক্তি"য়ে সেই ক্ষেত্ৰৰ জ্ঞান আৰু সঁজুলিৰ অৱস্থা বুজায়।
প্ৰযুক্তি হৈছে কোনো সমস্যা সমাধানৰ বাবে নাইবা কোনো কামত লগাবৰ বাবে সঁজুলি, কৌশল, শিল্প, প্ৰণালী বা সজোৱাৰ পদ্ধতিৰ সৃষ্টি কৰা, ব্যৱহাৰ কৰা আৰু জ্ঞান লাভ কৰা।
প্ৰযুক্তি শব্দৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ ‘’ আহিছে গ্ৰীক শব্দৰ পৰা আহিছে যাৰ অৰ্থ হ’ল কলা, দক্ষতা বা শিল্প।
শব্দটো সাধাৰণভাৱে নাইবা কোনো বিশেষ ক্ষেত্ৰত যেনে: 'নিৰ্মাণ প্ৰযুক্তি', 'স্বাস্থ্য প্ৰযুক্তি', 'তথ্য প্ৰযুক্তি' আদিত প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি।
১৯৩৭ চনত আমেৰিকান সমাজবিদ ৰিড বেইনে কয় যে, "সকলো সঁজুলি, বাচন, অস্ত্ৰ, ঘৰ, যন্ত্ৰ, বস্ত্ৰ, যোগাযোগ তথা যাতায়তৰ সামগ্ৰী আৰু সেইবোৰ তৈয়াৰ বা ব্যৱহাৰ কৰা আমাৰ সমগ্ৰ কৌশল প্ৰযুক্তিৰ অন্তৰ্গত।
কিন্তু সমাজবিদসকলে নাকচ কৰা প্ৰযুক্তিৰ ব্যৱহাৰিক বিজ্ঞান সংক্ৰান্তিয় সংজ্ঞাটোহে বিজ্ঞানী আৰু অভিযন্তাসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয়।
অধিকাংশ ৱিকিমিডিয়া প্ৰকল্প‍ই বৰ্তমানেও স্থানীয় আপল’ড প্ৰক্ৰিয়া চলাই আছে যিবোৰ ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যানৰ অন্যান্য প্ৰকল্প বা ভাষাত ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰি।
কমন্সৰ কপিৰাইট নীতি অনুসৰি, ভাল ব্যৱহাৰৰ বাবে আপল’ড কৰা সমলসমূহকো ৱিকিমিডিয়া কমন্সত অ-মুক্ত অনুজ্ঞাপত্ৰৰ ৰ অধীনত আপল’ড কৰা নিয়ম নাই, তেনেধৰণৰ আপল’ড কৰাৰ বাবে স্থানীয় ৱিকিয়েই একমাত্ৰ আধাৰ।
কমন্সত ব্যৱহৃত সাধাৰণ অনুজ্ঞাপত্ৰসমূহ হৈছে জিএফডিএল অথবা ক্ৰিয়েটিভ কমন্সৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ, অন্যান্য অনুজ্ঞাপত্ৰ সমূহ হৈছে মুক্ত সমল আৰু মুক্ত ছফ্টৱেৰ সমন্বিতে "পাব্লিক ডমেইন" ।
এইটো ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ ৱিকিপিডিয়াৰ দৰেই আৰু এটা প্ৰকল্প, কিন্তু ই ৱিকিপিডিয়াৰ লগতে আনবোৰ সহযোগী প্ৰকল্প যেনে ৱিকি বুকছ, ৱিকি চৰ্ছ, ৱিকি নিউজ আদিৰ ৱিকিপ্ৰকল্পৰ অন্তৰ্গত সকলো ভাষাৰ সম্পদ ভঁৰাল হিচাপে কাম কৰে।
এই প্ৰকল্পটো খোলাৰ আগলৈকে ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত সকলো প্ৰকল্প আৰু ভাষাত এখন চিত্ৰকে
ইয়াৰে এটা "নিৰ্বাচিত ছবি", য’ত ছবিসমূহ সেই ছাইটৰ পঞ্জীভুক্ত সদস্যসকলে ভোটদান পৰ্বযোগে চিত্ৰ বাছনি কৰিব পাৰে।
এই ছাইটে বছৰটোৰ নিৰ্বাচিত চিত্ৰ প্ৰতিযোগিতা ২০০৬ চনৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে নিয়মিত ভাৱে অনুষ্ঠিত কৰি আহিছে য’ত সদস্যৰ ভোটদানৰ যোগেদিয়েই চিত্ৰ নিৰ্বাচিত কৰা হয়।
কমন্সৰ সততে ব্যৱহৃত ভাষা হৈছে ইংৰাজী, কিন্তু পঞ্জীভুক্ত সদস্যসকলে তেওঁলোকৰ পছন্দ অনুসৰি কিছুমান পৃষ্ঠা অনুবাদ কৰিব পাৰে, যেনে: নীতি নিৰ্দেশনা পৃষ্ঠা আৰু চ’ৰা।
আদিল শাহ সুৰিৰ সেনাপতি হিমুৱে ১৫৫৬ চনত আগ্ৰা পুনৰ দখল কৰে আৰু তেখেত দিল্লি আহি পায়,তাতেই তেখেতৰ তুগলকাবাদৰ যুদ্ধত মোগল সকলৰ লগত সাক্ষাত হয়।
নিজৰ কেন্দ্ৰীয় স্থিতিৰ মহত্ত্ব বুজি আকবৰে ইয়াক নিজৰ ৰাজধানী বনাই আৰু ১৫৫৮ চনত আগ্ৰালৈ আহে।
ইয়াৰ এটা অংশ বিধস্ত অৱস্থাত আছিল আৰু আকৱৰে ৰাজস্থানৰ ধৌলপুৰ জিলাৰ বড়ৌলি অঞ্চলৰ পৰাই ৰঙাবেলে পাথৰেৰে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰে।
এই দূৰ্গটো ১৩বছৰ ধৰি ভৰতপুৰৰ জাট শাসকৰ অধিনত আছিল ১৮ শতাব্দীৰ আৰম্ভণিত মাৰাঠা সকলে আক্ৰমণ কৰি মাৰাঠা সকলৰ অধিনত আনে।
১৭৬১ খ্ৰীষ্টাব্দত আহমদশাহ আবদালীৰ দ্বাৰা হোৱা পানীপথৰ তৃতীয় যুদ্ধত ভয়াৱহ পৰাজয়ৰ পিছত মাৰাঠা সকল পৰৱৰ্তী দশক পৰ্যন্ত এই অঞ্চলৰ পৰা দূৰত থাকে।
এই যুদ্ধৰ সময়তে ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানিৰ শাসনৰ অৱসান ঘটে, আৰু বৃটেনৰ দ্বাৰা ভাৰতত এক শতাব্দীৰ প্ৰত্যক্ষ শাসনৰ দিশে পৰিচালিত হয়।
নিৰ্মাণকাৰ্য ষোড়শ শতাব্দীত আকবৰৰ ৰাজত্বকালত আৰম্ভ হয় আৰু অষ্টাদশ শতাব্দীত ঔৰঙ্গজেৱৰ ৰাজত্বকালত শেষ হয়।
দুৰ্গ-অভ্যন্তৰৰ উল্লেখযোগ্য দৰ্শনীয় স্থানসমূহ হ'ল খাচ মহল, শীশ মহল, মুহাম্মান বুৰ্জ , দিৱান-ই-খাচ , দিৱান-ই-আম, মোতি মছজিদ আৰু নাগিনা মছজিদ ।
এই স্মাৰকসমূহত 'তিমুৰিদ পাৰসিক' শিল্পকলা আৰু 'ভাৰতীয় শিল্পকলা'ৰ এক আশ্চৰ্য মিশ্ৰণ পৰিলক্ষিত হয়।
এই কিল্লা ১৯৮৩ চনত সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যবাহী স্থান হিচাবে নং বিভাগত ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থানৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়।
বেলা আৰু কালেন পৰিয়ালে শীঘ্ৰেই গম পায় যে ছিয়াটলত হৈ থকা হত্যাকাণ্ডবোৰৰ মূলতেই আছে ভিক্টোৰিয়াই নিয়ন্ত্ৰণ কৰা নৱজন্মা ভেম্পায়াৰৰ এক দল।
সকলোৱে যুদ্ধৰ প্ৰস্তুতি চলাই থকা সময়তে বেলা,এডৱাৰ্ড আৰু জেকবে যুদ্ধৰ বিপৰ্য্যয়ৰ পৰা এখন ওখ পাহাৰত আত্মগোপন কৰি থাকে আৰু পিছলৈ কুকুৰনেছীয়া দলৰ নৱতম সদস্য ছেথ ক্লিয়েৰৱাটাৰেও তেওঁলোকক যোগ দিয়ে।
বেলা আৰু এডৱাৰ্ডৰ কথোপকথনৰ পৰা জেকবে দুয়োৰে বিয়াৰ কথা গম পায় আৰু দুঃখিত হৈ সি যুদ্ধত যোগ দি নিজকে শেষ কৰি পেলোৱাৰ ভাবুকি দিয়ে।
যুদ্ধৰ সময়ত ভিক্টোৰিয়াই এডৱাৰ্ডৰ গোন্ধ অনুসৰণ কৰি বেলা লুকাই থকা ঠাইত উপস্থিত হয় আৰু এডৱাৰ্ডে তাইৰ লগত যুদ্ধ কৰে।
মেয়াৰৰ মতে উপন্যাসখন এমিলি ব্ৰণ্টেৰ "ৱুডাৰিং হেইটছ"ৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত,যদিও তেওঁ কিতাপখন ভাল নাপায়।
কিতাপখনৰ চৰিত্ৰবোৰে তেওঁক বিমুগ্ধ কৰে আৰু তেওঁৰ কিছু কিছু অংশ পঢ়ি খুব ভাল পায় যদিও গোটেই কিতাপখন তেওঁৰ প্ৰিয় নহয় কাৰণ ই বৰ হতাশাজনক,যিটো কথা ইক্লিপ্সত এডৱাৰ্ডৰ মুখেৰে ব্যক্ত কৰা হয়।
এডৱাৰ্ড আৰু জেকবক "ৱুডাৰিং হেইটছ"ৰ হিথক্লিফ আৰু এডগাৰ ক্লিণ্টনৰ লগত ৰিজাই মেয়াৰে কয় "এটা দৃষ্টিকোণৰ পৰা এডৱাৰ্ড আৰু জেকবলৈ লক্ষ্য কৰি তুমি ক'বা :হয়,এঁও হিথক্লিফ আৰু তেওঁ এডগাৰ।
অমুক কাৰণ আৰু তমুক কাৰণত তেওঁহে হিথক্লিফ আৰু এওঁ এডগাৰ এই খামখেয়ালি মই ভাল পাওঁ কাৰণ জীৱনটো তেনেকুৱাই"।
আগষ্ট,২০০৯ ত দ্য টেলিগ্ৰাফে কয় যে মেয়াৰে উল্লেখ কৰা কাৰণে ৱুডাৰিং হেইটছৰ হাৰ্পাৰকলিনছৰ সংস্কৰণে অন্যান্য পেংগুইন ক্লাছিকসমূহতকৈ দুগুণ হিচাপত সেই বছৰৰ মে' মাহৰ পিছত প্ৰায় ১০,০০০ কপি বিক্ৰী হৈ প্ৰথমবাৰৰ বাবে বাতৰি কাকতৰ ক্লাছিক কিতাপৰ তালিকাত প্ৰথম স্থান দখল কৰে।
ছিয়াটল, ৱাছিংটনত সংঘটিত হৈ থকা এলানি হত্যাকাণ্ডৰ কথাৰে কিতাপখন আৰম্ভ হয় যাক এডৱাৰ্ডে মানৱ তেজৰ বাবে মতলীয়া হৈ থকা নতুন ভেম্পায়াৰ কিছুমানৰ কাণ্ড বুলি সন্দেহ কৰে।
বেলা আৰু এডৱাৰ্ডে কলেজত নাম ভৰ্তি কৰে আৰু বেলাই জেকব ব্লেক নামৰ কুকুৰনেছীয়া মানুহস্বৰূপ তাইৰ বন্ধুজনক লগ পাবলৈ বিচাৰে।
বেলাৰ সুৰক্ষাকলৈ এডৱাৰ্ড চিন্তিত হয় যদিও বেলাই কয় যে জেকব আৰু তাৰ দলটিৰ কোনেও তাইৰ ক্ষতি সাধন নকৰে আৰু তাই সময়ে সময়ে জেকবক দেখা কৰিবলৈ লয়।
এবাৰ জেকবে বেলাক কয় যে সি তাইৰ প্ৰেমত পৰিছে আৰু সি বিচাৰে যে বেলাই এডৱাৰ্ডৰ সলনি তাকহে নিৰ্বাচন কৰক।
সেই সময়তে ভৱিষ্যদৰ্শী এলিছ কালেনে দেখা পায় যে প্ৰতিশোধৰ কাৰণে বেলাক হত্যা কৰিব বিচাৰি ফুৰা ভিক্টোৰিয়া আহি ফোৰ্কছত উপস্থিত হৈছে।
ইয়াৰ কিছুদিন পিছতেই এডৱাৰ্ডে বেলাক বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে আৰু ইমান কম বয়সতে বিয়াত বহিবলৈ মন নাথাকিলেও বেলাই ইয়াত সন্মতি দিয়ে।
ছিয়াটল চহৰত হৈ থকা কিছুমান ৰহস্যময় ভেম্পায়াৰ আক্ৰমণৰ সময়তে ভেম্পায়াৰ প্ৰেম এডৱাৰ্ড আৰু পৰমবন্ধু কুকুৰনেছীয়া মানুহ জেকব ব্লেকৰ মাজত এজনক নিবাৰ্চনৰ সংকট তথা নিজৰ মৰণশীলতাক চিৰকালৰ কাৰণে ত্যাগ কৰাৰ বেলাৰ দ্বিধাৰ কথা কিতাপখনত বৰ্ণনা হৈছে।
২০০৮ত ই চতুৰ্থ সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা উপন্যাস হিচাপে পৰিগণিত হয় য'ত প্ৰথম টোৱাইলাইট, দ্বিতীয় নিউ মুন আৰু তৃতীয় ব্ৰেকিং ড'ন হয়।
প্ৰথম প্ৰথম ইক্লিপ্সৰ প্ৰায় এক মিলিয়ন কিতাপ প্ৰকাশ হয় আৰু প্ৰকাশৰ প্ৰথম দিনাই ১৫০,০০০খন কিতাপ বিক্ৰী হয়।
দ্য নিউ য়ৰ্ক টাইম্‌ছ বেষ্ট চেলাৰ লিষ্টকে ধৰি পৃথিৱীৰ বিভিন্ন বেষ্ট চেলাৰ লিষ্টত আঢ়ৈ সপ্তাহ আগত মুক্তিপ্ৰাপ্ত জে.কে.ৰাউলিঙৰ হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য ডেডলী হেল'জে ইয়াক চেৰ পেলাই।
২০০৮চনত টোৱাইলাইট,নিউ মুন আৰু ব্ৰেকিং ড'নৰ পিছতে চতুৰ্থ সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা কিতাপৰূপে চিহ্নিত হয় আৰু ২০০৯ চনত নিউ মুনৰ পিছতে দ্বিতীয় সবাৰ্ধিক বিক্ৰী হোৱা কিতাপ হয়।
৫ মিলিয়ন বিক্ৰীৰে ই পাব্লিছাৰ্চ ৱিকলীৰ ২০০৮ চনৰ "বেষ্টচেলিং হাৰ্ডকভাৰ বেকলিষ্ট চিলড্ৰেনছ বুকছ"ৰ শীৰ্ষস্থান দখল কৰে।
২৫ জুলাই তাৰিখে হেৰী পটাৰৰ সপ্তম কিতাপখনৰ আগতীয়া মুক্তিৰ দৰে ইক্লিপ্সৰ লগতো তেনেকুৱা এটা ঘটনা ঘটে।
বাৰ্ণছ এণ্ড নোবলছ কিতাপ বিক্ৰেতা সকলে ভুলক্ৰমে আগতীয়াকৈ অৰ্ডাৰ কৰা কোনোবা গ্ৰাহকক আগতীয়াকৈ কিতাপখন পঠিয়াই দিয়ে।
বাৰ্ণছ এণ্ড নোবলছে ইয়াক কম্পিউটাৰৰ ভুল বুলি কয় কাৰণ তেওঁলোকৰ অনলাইন দোকানখন সম্পূৰ্ণৰূপে কম্পিউটাৰ নিয়ন্ত্ৰিত।
আৰু অন্যান্য ক্ষতিৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ টোৱাইলাইট লেক্সিকন আদিৰ দৰে টোৱাইলাইট শৃংখলাৰ ফেনচাইট ফোৰামসমূহ বন্ধ কৰি দিয়া হয়।
টোৱাইলাইট লেক্সিকনলৈ লিখা এক মুকলি চিঠিত মেয়াৰে সেই "ভাগ্যৱান পঢ়ুৱৈ" সকলক সামৰণিখিনি তেওঁলোকৰ মাজতে ৰাখিবলৈ অনুৰোধ কৰে যাতে অন্যান্য টোৱাইলাইট অনুৰাগীসকলে ইক্লিপ্স পঢ়ি তাক উপভোগ কৰিব পাৰে।
ইক্লিপ্সৰ প্ৰকাশৰ কিছু মাহ আগতে মেয়াৰে স্থানীয় কিতাপৰ দোকানসমূহ আৰু আৰিজোনা ষ্টেট য়ুনিভাৰ্চিটিৰ ইংৰাজী বিভাগৰ সহযোগত আৰিজোনা ষ্টেট য়ুনিভাৰ্চিটিত এক "ইক্লিপ্স প্ৰম" নৃত্যানুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰে।
ইয়াৰ টিকটসমূহ সাত ঘণ্টাৰ ভিতৰতে বিক্ৰী হৈ যায় ফলত মেয়াৰে সেই একেটা দিনতে দ্বিতীয়টো প্ৰমৰ আয়োজন কৰে যাৰ আটাইবোৰ টিকট চাৰিঘণ্টাৰ ভিতৰতে শেষ হয়।
সেই অনুষ্ঠানতেই মেয়াৰে নিউ মুনৰ এক বিশেষ সংখ্যাত প্ৰকাশিত হোৱা ইক্লিপ্সৰ প্ৰথম অধ্যায়টি পাঠ কৰে।
তেওঁ প্ৰথম অধ্যায়টি নিজৰ ৱেবচাইটত প্ৰকাশ কৰে আৰু প্ৰকাশ হবলৈ থকা ৩৭ দিনৰ প্ৰতিটো দিনতেই কিতাপখনৰ পৰা একোটা উক্তি "দিনটোৰ উক্তি" হিচাপে প্ৰকাশ কৰে।
মেয়াৰে অক্টোবৰ,২০০৫ চনত টোৱাইলাইট প্ৰকাশ হোৱাৰ আগতে ইক্লিপ্সৰ খচৰা লিখি শেষ কৰে,অৱশ্যে মেয়াৰে কয় যে প্ৰকৃত কিতাপখনৰ ইয়াৰ লগত বেছি পাৰ্থক্য নাই।
যিহেতু লিটল,ব্ৰাউন এণ্ড কোম্পানীৰ লগত মেয়াৰৰ তিনিখন কিতাপৰ হে চুক্তি স্বাক্ষৰিত হৈছিল গতিকে ইক্লিপ্সকে শেষৰখন কিতাপ বুলি ভাবি লৈ ইয়াৰ সামৰণিটো কিছু বেলেগ আছিল।
মেয়াৰে কয় যে ইক্লিপ্সৰ সমস্ত ঘটনাচক্ৰই ভেম্পায়াৰ হ'বলৈ বেলাই কৰা সিদ্ধান্ত তথা ভেম্পায়াৰ হ'বলৈ তাই কৰিবলগীয়া ত্যাগৰ উপলব্ধিৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত যাক বেলাই টোৱাইলাইট আৰু নিউ মুনত বুজি উঠা নাছিল।
তেওঁ কয় "উপন্যাসখনৰ প্ৰতিটো দিশেই সেই কথাটিৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত,প্ৰতিটো পৃষ্ঠকাহিনী,প্ৰতিটো সম্পৰ্ক,প্ৰতিটো কাৰ্য্য"।
যদিও এই কথাটি মে',২০০৭ ত ইক্লিপ্স প্ৰম নৃত্যৰ সময়ত ৰাজহুৱা কৰা কথা আছিল, বাৰ্ণছ এণ্ড নোবল আৰু মেয়াৰৰ ৱেবচাইটে ২০০৭ৰ মাৰ্চ মাহত নতুন বেটুপাতটি মুকলি কৰাৰ লগতে কিতাপখনৰ পটভূমিৰ এক আলোচনা প্ৰকাশ কৰে।
ছিগা ফিতাটুকুৰাই প্ৰতিনিধিত্ব কৰে নিৰ্বাচনক,ঠিক যিদৰে কিতাপখনত বেলাই এডৱাৰ্ডৰ প্ৰতি থকা প্ৰেম আৰু জেকবৰ সৈতে থকা বন্ধুত্বৰ মাজত এটা নিৰ্বাচন কৰিব লাগে।
মেয়াৰে এয়াও কয় যে ফিতাডালে এই কথাটিৰ ওপৰতো আলোকপাত কৰে যে নিজৰ মানৱ জীৱন সম্পূৰ্ণৰূপে ত্যাগ কৰিবলৈ বেলা অসমৰ্থ।
ইক্লিপ্সৰ এক বিশেষ সংস্কৰণৰ মুক্তিৰ সময়তো আগতীয়া বিক্ৰীৰ এক ঘটনা ঘটে য'ত পৰৱৰ্তী উপন্যাস ব্ৰেকিং ড'নৰ প্ৰথম অধ্যায় আৰু বেটুপাতটো প্ৰকাশ পায়।
আলোচক সমালোচকসকলে ইয়াক মুগ্ধকাৰী তথা ৰোমাণ্টিক আখ্যা দিয়ে আৰু কয় যে পূৰ্বৱৰ্তী কিতাপদুখনৰ তুলনাত ইয়াৰ বিষয়বস্তু পৈণত।
এক সুলিখিত ত্ৰিকোণ প্ৰেমকাহিনী আৰু চাৰিত্ৰিক বিকাশৰ লগতে এক উত্তেজক আৰু শিহৰণকাৰী সামৰণিৰ বাবে ই যথেষ্ট প্ৰশংসা পায়।
মে',২০১০ত চিত্ৰতাৰকা সম্বলিত কিতাপখনৰ দ্বিতীয়টি বেটুপাত প্ৰকাশ পায় য'ত ক্ৰিষ্টেন ষ্টিৱাৰ্ট,ৰবাৰ্ট পেটিনছন আৰু টেইলৰ ল'টনাৰৰ আলোকচিত্ৰ আছে।
পাৰ্ৱতি প্ৰসাদ বৰুৱাই 'বৰুৱা বোলছবি, ৰূপালী পাম' নাম দি এটা চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ প্ৰতিষ্ঠানৰ জন্ম দিয়ে।
ছবিখন প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা কৰাৰ উপৰিও পাৰ্ৱতি প্ৰসাদে ছবিখনৰ চিত্ৰনাট্য, সংলাপ আৰু গীতি-সাহিত্য ৰচনা কৰে আৰু সংগীত পৰিচালনাৰো দায়িত্ব লয়।
দক্ষিণপাট সত্ৰৰ ৰাস-নৃত্য আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ গৰা খহনীয়াৰ দৃশ্য তুলি কলিকতালৈ অন্তৰ্দৃশ্যৰ চিত্ৰগ্ৰহণৰ বাবে যোৱা হয়।
মানৱধৰ্মী, কিন্তু ভাৱপ্ৰৱণ পৱনে ভুলি বুজিলে আৰু তেওঁ আজলী ৰূপহী চম্পাক মিছা অপবাদৰপৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ কনকক বাধ্য কৰে।
নগৰৰ উকীল বিশ্বকান্ত হাজৰিকাৰ মহৰী ধনঞ্জয় দত্তৰ হাতত চম্পাক বিয়া দিম বুলি মায়াৰামে টকা পইচা সৰকাইছিল।
পাৰ্ৱতি প্ৰসাদ বৰুৱাৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত আৰু পৰিচালিত এই ছবিখনৰ একমাত্ৰ প্ৰিণ্টটো ১৯৭৮ চনত সোণাৰিৰ চিত্ৰগৃহত জুই লাগি ভস্মীভূত হয়।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ আমাজ’ন ডট কম হৈছে পৃথিৱীৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ বহুজাতিক ই-বাণিজ্য প্ৰতিষ্ঠান।
প্ৰথমে নিজৰ ৱেবচাইটৰ যোগেদি কিতাপ বিক্ৰীৰে নিজৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰা আমাজ’ন ডট কমে পাছলৈ চফটৱেৰ, গেমছ, ইলেকট্ৰনিকচ সঁজুলি, এম পি থ্ৰী ডাউনলোড, ঘৰুৱা আচবাব, গহণা আদি সকলো প্ৰকাৰৰ বস্তু নিজৰ ৱেবচাইটত উপলভ্য কৰে।
আমাজ’নৰ কাৰ্যালয়সমূহ, গ্ৰাহক সেৱা কেন্দ্ৰসমূহ আৰু চফ্টৱেৰ বিকাশ কেন্দ্ৰসমূহ উত্তৰ আমেৰিকা, লেটিন আমেৰিকা, ইউৰোপ, আফ্ৰিকা আৰু এচিয়াৰ বিভিন্ন স্থানত আছে।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত প্ৰতিমাহে প্ৰায় ৬৫ নিযুত মানুহে আমাজ’ন ডট কমৰ পৰা বজাৰ কৰে, বৰদিনৰ সময়ত এই পৰিসংখ্যা আৰু অধিক বৃদ্ধি হোৱা দেখিবলৈ পোৱা যায়।
বীৰচন্দ্ৰ মাণিক্যৰ অৰ্থানুকূলে, কুমিল্লাৰ চৰ্থাত ৬০ একৰ মাটি লৈ প্ৰাসাদ নিৰ্মাণ কৰিছিল কুমাৰ বাহাদুৰ নবদ্বীপচন্দ্ৰই।
১৯১০ৰ পৰা ১৯২০ খ্ৰীষ্টাব্দ পৰ্যন্ত ঠাকুৰপাৰাৰ সুৰলোক, কান্দিৰপাৰাৰ সবুজ সংঘ নাট্যদল, দি গ্ৰেট জাৰ্নাল থিয়েটাৰ পাৰ্টি, ইয়ংমেনচ্ ক্লাব ইত্যাদিক লৈ গঢ়ি উঠিছিল কুমিল্লাৰ সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডল।
ত্ৰিপুৰাৰ মহাৰাজসকলে কুমিল্লাত সজায় দিছিল টাউনহল, নাট্যশালা, লাইব্ৰেৰী আৰু নানা সংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ।
১৯২০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ফালে শচীন দেৱৰ বন্ধুসকলৰ মাজত আছিল সুৰসাগৰ হিমাংশু দত্ত, অজয় ভট্টাচাৰ্য, মোহিনী চৌধুৰী, সমৰেন্দ্ৰ পাল, কাজী নজৰুল ইছলাম, শৈলবালা দাম, ধ্ৰুপদীয়া সৌৰেন দাশ, সুধীন দাশ প্ৰমুখে লোকসকল।
তালৈ নিয়মিতভাবে আহিছিল চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক সুশীল মজুমদাৰ, ননী মজুমদাৰ, ব্ৰজেন বেনাৰ্জী, জিতু দত্ত, অৰুণ মহলানবিশ প্ৰমুখে ব্যক্তিসকল।
নিজৰ লেখা সৰগমেৰ নিখাদ নামৰ আত্মজীবনীত শচীন দেৱবৰ্মণে স্বয়ং লিখিছে যে "পিতাৰ মৃত্যুৰ পাছত মই যেন অথাই সাগৰত পৰি গলো।
এই অবস্থাত মই আগৰতলা বা কুমিল্লাত গৈ থকাহ’লে ৰাজকীয় আৰামত আৰু নিশ্চিন্তমনে নিজৰ ঘৰত বাস কৰিব পাৰিলো হয় আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ যি কোনো উচ্চপদত নিজকে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিব পাৰিলো হয়।
মনৰ মাজত একমাত্ৰ এই আকাঙ্ক্ষাকে লৈ কলকাতাৰ ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰাসাদ এৰি ভাড়াৰ এটি সামান্য ঘৰত মোৰ আস্তানা বান্ধিলোঁ।
জনা যায়, কৈশোৰত এদিন শচীন দেৱ বৰ্মন আৰু মৰ্তুজ মিয়াই যেতিয়া মুন্সিৰ ঘৰৰ সন্মুখৰ ৰাস্তাত নিশাৰ পৰত পায়চাৰী কৰিছিল তেতিয়া শচীন দেৱে গুণগুন কৰি গান গাইছিল।
এই সময়ত ঘৰৰ সন্মুখত বহা জমিদাৰ নাবালক মিয়াই ঘৰৰ চাকৰ চফৰ আলীক ৰাস্তাত গান গোৱা ল’ৰাটোক মাতি আনিবলৈ ক’লে।
তেতিয়া শচীনে নাই বুলি উত্তৰ দিয়াত জমিদাৰ নাবালক মিয়াই পিয়ানো, হাৰমোনিয়াম, তবলাসহ সংগীতৰ বিভিন্ন সৰঞ্জামাদি কিনি তেওঁৰ নিজ গৃহৰ এটি কোঠাত সংগীত সাধনাৰ ব্যবস্থা কৰি দিয়ে।
১৯৩৫ খ্ৰীষ্টাব্দত বেঙ্গল মিউজিক কনফাৰেন্সত ঠুমৰি পৰিবেশন কৰি ওস্তাদ ফৈয়াজ খাঁক মুগ্ধ কৰিছিল।
শেখ ভানুৰ ৰচনা ‘নিশিথে যাইয়ো ফুলবনে’ দেহ আৰু সাধনতত্ত্বৰ গানটোক প্ৰেমৰ গানলৈ ৰূপান্তৰ কৰিবলৈ কবি জসীমউদ্দীনৰ দ্বাৰা ৰূপান্তৰিত এই গানৰ ৰেকৰ্ড কৰে ১৯৩৫ খ্ৰীষ্টাব্দত।
তেওঁ ৰচনা কৰা গানৰ মাজত আছে ”শোন গো দখিন হাওয়া”, ”বিৰহ বড় ভাল লাগে”, ”সুবল ৰে বল বল”, ”বৰ্ণে গন্ধে ছন্দে গীতিতে”, ”কে যাস ৰে ভাটি গাঙ বাইয়া” আৰু ১৯৭১ খ্ৰীষ্টাব্দত ৰচনা কৰা "তাকদুম তাকদুম বাজাই বাংলাদেশেৰ ঢোল।
বিগত প্ৰায় এশ বছৰেও বাংলা গানৰ শ্ৰোতাসকলৰ মাজত তেওঁৰ কালোত্তীৰ্ণ গানৰ আবেদন কিঞ্চিতো লঘু নাইহোৱা।
কুমিল্লাৰ ঐতিহাসিক অভয় আশ্ৰমৰ তত্ত্বাবধায়ক সংগীত প্ৰাণ প্ৰয়াত শ্ৰী পৰিমল দত্তৰ স্মৃতিকথাৰ পৰা জনা যায় যে, চহৰৰ চৰ্থা এলেকাৰ গোল পুখুৰীৰ দণি পাৰাৰ এই ঘৰটো আছিল তৎকালীণ ভাৰত বৰ্ষৰ ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ মহাৰাজ বীৰচন্দ্ৰ মাণিক্য বাহাদুৰৰ সৎভাই মহাৰাজ নবদ্বীপ কুমাৰ দেৱ বৰ্মন বাহাদুৰৰ।
তাৰ মাজত পাটৰাণীৰ পুত্ৰ মহাৰাজ নবদ্বীপ কুমাৰ দেৱ বৰ্মন বাহাদুৰক আন এক ৰাণীৰ পুত্ৰ বীৰচন্দ্ৰ মাণিক্য বাহাদুৰে হত্যা কৰিবলৈ উঠি পৰি লাগে উপায়ান্তৰ নেদেখি মহাৰাজ নবদ্বীপে ৰাজ প্ৰাসাদৰ কৰ্মকৰ্তা শ্ৰী কৈলাস সিংহৰ পৰামৰ্শমতে সপৰিয়ালে কুমিল্লালৈ গুচি আহে।
১৯৩২ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁ অডিচনত ফেল কৰিলে ভাৰতৰ ৰেকৰ্ড প্ৰস্তুতকাৰী শীৰ্ষ প্ৰতিষ্ঠান এইচএমভিত।
তেতিয়া তেওঁ একেই বছৰতে তেওঁৰ প্ৰথম গ্ৰামোফোন ৰেকৰ্ড উলিয়ায় হিন্দুস্তান মিউজিক্যাল প্ৰোডাক্টচৰ পৰা শচীন দেৱৰ প্ৰথম ৰেকৰ্ডকৃত দুটি গান হ’ল পল্লীগীতিৰ ঢঙত গোৱা "ডাকিলে কোকিল ৰোজ বিহানে" যাৰ আছিল গীতিকাৰ হেমেন্দ্ৰ কুমাৰ ৰায় আৰু খাম্বাজ ঠুমৰি অঙ্গৰ ৰাগপ্ৰধান "এ পথে আজ এসো প্ৰিয়" যাৰ গীতিকাৰ আছিল শৈলেন ৰায়।
চহৰৰ চৰ্থা এলেকাৰ শচীন দেৱ বৰ্মনৰ ঘৰৰ বিপৰীত দিশত অবস্থিত মুন্সিৰ ঘৰৰ ইতিহাসৰ পৰা জনা যায় যে, ঘৰৰ জমিদাৰ চালাহউদ্দিন আহম্মেদ প্ৰকাশ মৰ্তুজ মিয়াৰ বন্ধু আছিল শচীন দেৱ বৰ্মন।
২৭ ডিচেম্বৰ ১৮২২ তাৰিখে ফ্ৰান্সৰ পূৰ্ব দিশৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলৰ ড'লে নামৰ এখন গাঁৱত এক দৰিদ্ৰ পৰিয়ালত লুই পেষ্ট'ৰৰ জন্ম হৈছিল।
১৮৪৭ চনত পেৰিচৰ এক শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰা ডক্টৰেট সন্মানেৰে বিভূষিত হোৱাৰ পিছত পদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু ৰসায়ন বিজ্ঞান বিষয়ত অধ্যাপনা আৰম্ভ কৰে ষ্ট্ৰেচবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয়ত।
১৮৪৯ চনৰ ২৯ মে'ত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰেক্টৰ আৰু উপাচাৰ্য্যৰ কন্যা মেৰী ল'ৰেটৰ লগত লুই পেষ্ট'ৰৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়।
বিভিন্ন ৰোগৰ কাৰণ আৰু প্ৰতিকাৰ উলিওৱাৰ বাবে তেওঁক সোঁৱৰণ কৰা হয় আৰু তেওঁৰ আৱিষ্কাৰে অগণন মানুহৰ জীৱন ৰক্ষা কৰি আহিছে।
তেওঁৰ প্ৰসূতি জ্বৰ ৰ পৰা হোৱা মৃত্যুৰ হাৰ কমাইছিল, লগতে ৰেবিজ আৰু এন্‌থ্ৰাক্সৰ বাবে প্ৰথম প্ৰতিষেধক সৃষ্টি কৰিছিল।
তেওঁৰ চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ আৱিষ্কাৰসমূহে ৰোগৰ জীৱাণু তত্ত্ব আৰু নিদানত ইয়াৰ প্ৰয়োগক প্ৰত্যক্ষভাৱে সমৰ্থন কৰিছিল।
গাখীৰ আৰু ৱাইনক বেক্টেৰিয়াই দূষণ কৰিব নোৱাৰা কৌশলৰ বাবে তেওঁ সাধাৰণ ৰাইজৰ চিনাকি হৈ পৰিছিল।
ফাৰ্ডিনাণ্ড ক'ন আৰু ৰবাৰ্ট কচৰ সৈতে তেওঁক বেক্টেৰিয়া বিজ্ঞানৰ প্ৰতিষ্ঠাপক বুলি গণ্য কৰাৰ লগতে তেওঁক "অণুজীৱ বিজ্ঞানৰ জনক" আখ্যা দিয়া হয়।
পেষ্ট'ৰে এনে এবিধ প্ৰক্ৰিয়া উলিয়ায় যাৰ দ্বাৰা খাদ্য-সামগ্ৰীসমূহ অধিক দিনলৈ বেয়া নোহোৱাকৈ ৰাখিব পাৰি।
সাধাৰণতে এনে জুলীয়া খাদ্য-সামগ্ৰীক এটা নিৰ্দিষ্ট তাপমানত এক নিৰ্ধাৰিত সময়লৈ উত্তাপ দি লগে লগে শীতল কৰিলে জীৱাণুৰ দ্বাৰা খাদ্য-সামগ্ৰীবিধ সোনকালে বিনষ্ট নহয়।
পেষ্ট'ৰে ৰাজহুৱাকৈ ঘোষণা কৰিছিল যে তেওঁ বেছিলাছবিধক অক্সিজেনৰ প্ৰভাৱত অকামিলা কৰি এন্‌থ্ৰাক্স প্ৰতিষেধক তৈয়াৰ কৰিছিল।
কিন্তু পেৰিছৰ -ত থকা তেওঁ টোকাবহীবোৰ পৰীক্ষা কৰি জনা গ'ল যে প্ৰকৃততে পেষ্ট'ৰে তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্ব্ব্বী জিন-জ'ছেফ-হেনৰী টুঁছেৰ কৌশলহে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
পেষ্ট'ৰৰ অক্সিজেন কৌশল ব্যৱহাৰ কৰি শেষত এটা প্ৰতিষেধক প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল, কিন্তু সেয়া তেওঁ এন্‌থ্ৰাক্স প্ৰতিষেধকৰ পেটেণ্ট লাভ কৰাৰ পিছতহে।
মৃত্যু পৰ্যন্ত তেওঁ ১৮৮৭ চনত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা পেষ্ট'ৰ ইন্‌ষ্টিটিউটৰ সঞ্চালকৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
তেওঁৰ মৃতদেহ সেই প্ৰতিষ্ঠানৰ তলতে এটা সমাধিকক্ষত থোৱা হৈছে আৰু বাইজেন্‌টিন ম'জাইকত তেওঁৰ আৱিষ্কাৰসমূহ অংকন কৰি কক্ষটো ঢাকি ৰখা হৈছে।
ৰাসায়নিকভাৱে প্ৰস্তুত কৰা টাৰ্টাৰিক এচিডৰ বিক্ৰিয়া বা আণৱিক গঠন একে হোৱা সত্ত্বেও ই এনে ঘটনা প্ৰদৰ্শন নকৰিছিল আৰু বিজ্ঞানীসকল বিভ্ৰান্ত হৈছিল।