polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
যদিও এইচ আই ভি সংক্ৰমণৰ হাৰ ১৯৯০ দশকলৈ কমিগৈছিল, কিন্তু দশকৰ শেষৰ ফালে এই হাৰৰ পুনৰ উত্থান ঘটে।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, কানাডা তথা যুক্তৰাজ্যৰ প্ৰধান চহৰ সমূহত যৌন ৰোগৰ ক্ৰমবৰ্ধমান হাৰৰ কাৰণ হিচাপে সমকামী ব্যক্তিসকলৰ কণ্ডম শ্ৰান্তি আৰু "এইডছ আশাবাদ"ৰ ফলস্বৰূপে হোৱা সুৰক্ষিত যৌন কাৰ্যৰ "শিথিলতা"ক আঙুলিয়াই দিয়া হৈছে,আৰু এই কাৰণটোক দাম্পত্য জীৱন ৰ যৌন প্ৰৱণতা সমূহৰ ওপৰত কৰা এক গৱেষণাটো পোহৰলৈ আহিছে।
২০১০ চনৰ এক গৱেষণাত এটা কথা পোহৰলৈ আহেযে সমকামী বা উভকামী ব্যক্তি সকলে বিভিন্ন কাৰণত অসুৰক্ষিত ৰতি ক্ৰিয়াত লিপ্তহৈ ভাল পায়।
বিভিন্ন কাৰণ সমূহৰ ভিতৰত লিংগৰ অশিথিলতা, মানসিক চাপ, মানসিক ৰোগ, পাৰস্পৰিক বুজাবুজিৰ অসুবিধা, সন্মতিৰ অভাৱ, অসাধাৰণ যৌন প্ৰৱণতা ইত্যাদি প্ৰধান।
ইংৰাজীত ব্যৱহাৰ হোৱা '' অভিধাটোৱে সেইসকল ব্যক্তিক বুজায়, যি সমলিংগৰ ব্যক্তিৰ সৈতে যৌন কাৰ্যত লিপ্ত হয়।
অৱশ্যে যৌনকাৰ্যত লিপ্ত নোহোৱা অথচ নিজকে সমকামী, উভকামী বা বিষয়কামী বুলি পৰিচয় দিয়া লোকক ইয়াৰ আওতাত ধৰা নহয়।
১৯৯০ চনলৈকে এই অভিধা দুটাৰ ব্যৱহাৰ হয় যদিও পিছলৈ ইয়াৰ ব্যৱহাৰ গ্ৰহণযোগ্য নহয় বুলি প্ৰতিপন্ন কৰা হয় কাৰণ নিজকে সমকামী, উভকামী বুলি পৰিচয় দিয়া ব্যক্তিৰ উপৰিও নিজকে বিষয়কামী বুলি পৰিচয় দিয়া ব্যক্তিয়েও সমলিংগৰ ব্যক্তিৰ সৈতে যৌন কাৰ্যত সক্ৰিয় হয় বা হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে।
ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ এইচ.আই.ভি/এইড্ছ সম্বন্ধীয় সংযুক্ত অনুষ্ঠান ৰ ২০১৮ৰ এক প্ৰতিবেদন মতে ৰ দ্বাৰা এইচ আই ভি সংক্ৰমণৰ শংকা আটাইতকৈ বেছি।
২০০৭ চনৰ এটা গৱেষণাত প্ৰকাশ হোৱা তথ্য অনুসৰি সৰহ সংখ্যক সমকামী ব্যক্তিয়েই বিষয়কামী ব্যক্তিৰ দৰে কোনো ধৰণৰ সুৰক্ষা ব্যৱস্থা গ্ৰহণ নকৰাকৈ মুক্ত যৌন কাৰ্যত লিপ্ত হয়।
২০০৬ চনত কৰা আন এটা গৱেষণাত এই কথা পোহৰলৈ আহে যে কোনো সমকামী ব্যক্তিয়ে যদি ৪জন বা অধিক ব্যক্তিৰ সৈতে যৌন সম্পৰ্ক ৰাখে তেন্তে সেই লোক সকল এইচ আই ভি বা আন কোনো ৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হোৱাৰ আশংকা অধিক।
" যৌন অভিমুখীতা হিচাপে সমকামিতা বুলিলে মূলত সমলিংগৰ ব্যক্তিৰ প্ৰতি "স্নেহ বা প্ৰণয়ঘটিত এক ধৰণৰ যৌন প্ৰৱণতা"ক বুজায়।
এই ধৰণৰ সম্পৰ্কৰ ভিত্তিত গঢ় লৈ উঠা ব্যক্তিগত বা সামাজিক পৰিচিতি বা এই ধৰণৰ আচৰণ আৰু সমজাতীয় ব্যক্তিসকলক লৈ গঠিত সম্প্ৰদায়কো এই শব্দৰ দ্বাৰা নিৰ্দেশ কৰা হয়।
কিন্তু মাৰ্চ মাহৰ শেষত বেজবৰুৱাই অসমীয়া মাহৰ প্ৰথম ভাগত আলোচনীখন উলিয়াবলৈ মন কৰিলে আৰু এপ্ৰিল মাহৰ সংখ্যাটো বহাগ বিহুত প্ৰকাশ কৰে।
দশম বছৰৰ পৰা লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ সম্পাদনাত ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা অসমীয়া প্ৰেছত বাঁহীৰ মুদ্ৰণ আৰু প্ৰকাশন আৰম্ভ হয়।
পিছলৈ চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা আৰু অসমীয়া প্ৰেছ গুৱাহাটীলৈ স্থানান্তৰ হোৱাত বাঁহী গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰকাশিত হ’বলৈ লয়।
সেই সময়ত কটনত কলেজৰ ছাত্ৰসকল, ডিম্বেশ্বৰ নেওগ, পদ্মধৰ চলিহা, অমিয় কুমাৰ দাস আদিও বাঁহীৰ লগত জড়িত হয়।
সেই সময়ত বেজবৰুৱাৰ ভতিজা মাধৱ চন্দ্ৰ বেজবৰুৱাই ১৯৪০ চনৰ পৰা পুনৰ কলিকতাৰ পৰা ভিন্ন ৰূপত বাঁহী প্ৰকাশ কৰে।
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ মৃত্যুৰ পিছত বাঁহী প্ৰকাশ কৰিবলৈ মাধৱ বেজবৰুৱাক বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভা আৰু মহেন্দ্ৰনাথ ফুকনে সহায় কৰিছিল।
'বোৱতী সুঁতি', 'দেশ-বিদেশৰ বাতৰি', 'পতিৱা বা নপতিৱা', 'বিজ্ঞানৰ লেবৰেটৰী', 'সাময়িক কিতাপ' আদি শিতান বাঁহীত যোগ কৰা হৈছিল।
১৯৪৬ চনত মাধৱ চন্দ্ৰ বেজবৰুৱাৰ মৃত্যু হোৱাত পত্নী ঊষা বেজবৰুৱা আৰু ককায়েক আনন্দ বেজবৰুৱাই কলিকতাৰ পৰা বাঁহী প্ৰেছ উঠাই আনি শিৱসাগৰ নগৰৰ মাজমজিয়াৰ এ টি ৰ’ডৰ বেজবৰুৱা চৌহদত স্থাপন কৰিলে।
বাঁহীৰ লেখকসকলৰ ভিতৰত যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা, লক্ষ্মীনাথ ফুকন, হেম বৰুৱা, দণ্ডিনাথ কলিতা, পাৰ্বতি প্ৰসাদ বৰুৱা, সূৰ্যকুমাৰ ভূঞা, কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ, উপেন চন্দ্ৰ লেখাৰু, কালিৰাম মেধি, অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকা, বাণীকান্ত কাকতি, পদ্মধৰ চলিহা, তীৰ্থনাথ শৰ্মা, কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য, চৈয়দ আব্দুল মালিক আদি উল্লেখযোগ্য আছিল।
ইয়াৰে বাণীকান্ত কাকতিয়ে মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ বৈষ্ণৱ আন্দোলনৰ কেন্দ্ৰীয় গুৰুত্বক মৰ্যাদা দিয়ো অসমীয়া সংস্কৃতিত আৰ্যভিন্ন উপাদানৰ স্বীকৃতিৰে কৰা বিশ্লেষণে অসমীয়া সমাজত প্ৰভাৱ পেলাইছিল।
অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ লগতে পশ্চিমীয়া আলোক্প্ৰাপ্তিৰ সহায়ত অসমীয়া সমাজক নতুনকৈ চাবলৈ চেষ্টা কৰাটো বাঁহী আলোচনীৰ বৈশিষ্ট্য আছিল।
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, দুৰ্গেশ্বৰ শৰ্মা, জ্ঞাননাথ বৰা, ৰঘুনাথ চৌধাৰী আদিক কবি হিচাপে গঢ়ি তোলাত বাঁহীৰ ভূমিকা অনস্বীকাৰ্য।
গল্পৰ ক্ষেত্ৰত কৃষ্ণ ভূঞাৰ 'প্ৰগতি আৰু প্ৰকৃতি', হৰগোবিন্দ শৰ্মাৰ 'কাৰ বাবে দিলো এনে আত্ম বলিদান', ৰূদ্ৰনাথ দেৱশৰ্মাৰ 'কবিৰাজ', লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ 'পাতমুগী', জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ 'ৰূপহী' আদি বাঁহীৰ পাতত প্ৰকাশ হয়।
দেৱেশ্বৰ চলিহাই কৰা শ্বেলিৰ 'টু দ্য স্কাইলাৰ্ক' কবিতা, এল্ফন্স' দ'ডেৰ আধাৰত যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাই ৰচনা কৰা কথা কবিতা 'মোৰ শেষ পথ', মোপাঁচাৰ গল্পৰ আধাৰত লীলা দেৱীয়ে ৰচনা কৰা 'সপোন নে' আদি বাঁহীত প্ৰকাশিত অনুবাদ সাহিত্যৰ নিদৰ্শন।
তদুপৰি 'গাভৰুৰ মেল' শিতানৰ যোগেদি নলিনীবালা দেৱী, ধৰ্মেশ্বৰী দেৱী বৰুৱানী, লীলা দেৱী, সুপ্ৰভা গোস্বামী, দ্ৰৌপদী দেৱী কটকী আদি লেখিকাই অসমীয়া সাহিত্যলৈ বৰঙনি যোগাইছিল।
এই সংখ্যাত 'জগৰা মণ্ডলৰ প্ৰেমাভিনয়', 'ৰেডিয়ম', 'আনন্দৰাম বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত ', 'অসমীয়া ভাষাৰ সম্পৰ্কে আষাৰচেৰেক কথা' আৰু কৃপাবৰৰ কবিতা- দিনৰ সপোন, চন্দ্ৰ, কুলি, ধোঁৱা-খোৱা, ক’ল-বগা, আমাৰ জন্মভূমি আৰু ছয় ঋতুৰ ডাক প্ৰকাশিত হয়।
১৮৯৫ চনত অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভাৰ বাৰটা অধিৱেশনত বেজবৰুৱাই অসমীয়া ভাষা সম্পৰ্কে দিয়া দীঘলীয়া ভাষণৰ কিয়দংশ বাঁহীৰ প্ৰথম বছৰৰ প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় বছৰত 'অসমীয়া ভাষাৰ সম্পৰ্কে আষাৰচেৰেক কথা' হিচাপে প্ৰকাশ হয়।
বাঁহীৰ প্ৰথম সংখ্যাত জোনাকীৰ দৰে ‘আত্মকথা’ নথকা সন্দৰ্ভত বেজবৰুৱাৰ বন্ধু এজনে প্ৰশ্ন কৰাত দ্বিতীয় সংখ্যাৰ পৰা সম্পাদকৰ চ’ৰা শিতান আৰম্ভ হয়।
বাঁহীত প্ৰকাশিত আন কিছুমান উল্লেখযোগ্য প্ৰবন্ধ হ’ল কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্যৰ 'গুটিদিয়েক চিন্তাৰ ঢৌ', বেজবৰুৱাৰ 'আসাম', ৰজনী কুমাৰ দাসৰ 'পুৰণি অসামত ভূমুকি', জ্ঞানানন্দ জগতীৰ 'মণিপুৰ যাত্ৰা' আদি।
১৯১০ চনৰ মে মাহত সপ্তম সংখ্যাত বাঁহী আলোচনী খনত ২১২ নং পৃষ্ঠাত 'মোৰ দেশ' নামৰ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ গীতটি কৃপাবৰ বৰুৱা নামত প্ৰকাশ হৈছিল।
১৯০৯ চনৰ আগষ্ট মাহত কলিকতাত অধ্যয়নৰত ছাত্ৰ আৰু কেইজনমান প্ৰৱাসী অসমীয়াই মীৰ্জাপুৰ ষ্ট্ৰীটৰ লায়েক জুবিলী ইনষ্টিটিউটৰ এটা কোঠাত ছাত্ৰসকলৰ মাজত পুনৰ যোগাযোগ স্থাপনৰ বাবে গোট খায়।
কিছুদিন পিছত সভাত উপস্থিত থকাসকলে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাক কথাখিনি কোৱাত তেওঁ কয় যে কলিকতাত প্ৰবন্ধ গোটাই সম্পাদনা কৰি যোৰহাটলৈ পঠিয়াই তাত ছপা কৰি পুনৰ কলিকতাত বিতৰণ কৰাটো দুৰূহ কথা হ’ব।
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ হাওড়াৰ আৱাসৰ ওচৰতে 'সলকিয়া প্ৰিণ্টিং ৱৰ্কছ' নামৰ এক ছপাখানা আছিল।
প্ৰথম বছৰৰ প্ৰথম সংখ্যা বাঁহীৰ প্ৰথম পিঠিত এগৰাকী মহিলাই গছৰ তলত বাঁহী বজোৱা ছবি এখনৰ তলত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ বাঁহী কবিতাটি প্ৰকাশ কৰা হৈছিল।
৩২ পৃষ্ঠাৰ ডিমাই আকাৰৰ এই আলোচনীৰ প্ৰকাশক আছিল হৰিনাথ বেজবৰুৱা, আসাম বেংগল ষ্টোৰ্চ, ২ নং লালবাজাৰ ষ্ট্ৰীট, কলিকতা।
উনবিংশ শতিকাত কলিকতাত হোৱা নৱজাগৰণৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত সেই সময়ত কলিকতাত অধ্যয়ন কৰি থকা সমূহ অসমীয়া ছাত্ৰই ১৮৮৮ চনত অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা গঠন কৰে আৰু জোনাকী আলোচনীৰ প্ৰকাশ কৰে।
১৮৩০ শকৰ ভাদ মাহৰ তৃতীয় ভাগ, তৃতীয় সংখ্যাত উষাত 'কৃপাবৰ বৰুৱাৰ প্ৰত্যাগমণ' নামৰ প্ৰবন্ধৰ তলত প্ৰকাশ হোৱা 'এংলো ইণ্ডিয়ান' নামৰ প্ৰবন্ধটিক লৈ ব্ৰিটিছ চৰকাৰে সম্পাদকক কৈফিয়ৎ তলব কৰে।
তেতিয়া সম্পাদকে সেই প্ৰবন্ধটো উঠাই লয় আৰু কৃপাবৰ বৰুৱাৰ অমত প্ৰকাশ কৰি লিখে যে প্ৰবন্ধটি ভালকৈ পঢ়ি নোচোৱাকৈয়ে প্ৰকাশ কৰা হৈছিল।
১৯০৯ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত প্ৰথম প্ৰকাশিত হোৱা এই আলোচনীখনে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ বিকাশত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
বেজবৰুৱাৰ সম্পাদনাত প্ৰথমতে কলিকতাৰ পৰা প্ৰকাশ হোৱা আলোচনীখন পিছলৈ ডিব্ৰুগড় আৰু তাৰো পিছত গুৱাহাটীৰ পৰা পৰা প্ৰকাশিত হয়।
১৯৩৮ চনত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ মৃত্যুৰ পাছত ভতিজা মাধৱ চন্দ্ৰ বেজবৰুৱাই বাঁহীৰ সম্পাদনাৰ ভাৰ লয়।
সাধাৰণতে আতংকধৰ্মী ছবিবোৰত জন্তু, দানৱ, ছিৰিয়েল কিলাৰ, বৰ্হিজগতৰ প্ৰাণীক ভয়ংকৰভাৱে আৰু বীভৎসৰূপত উপস্থাপন কৰা হয়।
একেদৰে বা শ্ৰেণীৰ ছবিৰ পৰাও এই শ্ৰেণীৰ ছবি পৃথক; যিবোৰৰ আধাৰ হয় হিংসা নাইবা ৰক্তাক্তমূলক প্ৰভাৱ।
মনোবৈজ্ঞানিক হ'ৰৰ ছবিৰ ভেটিটো তৈয়াৰ কৰা হয় পৰিৱেশৰ জৰিয়তে; য'ত সাধাৰণতে আজৱ শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা হয় আৰু চৰিত্ৰৰ মনস্তাত্তিক ভয়বোৰক দৰ্শকৰ সমুখত উপস্থাপন কৰা হয়।
পৰ্দাত সৃষ্টি হোৱা ভয়ৰ বিপৰীতে এইশ্ৰেণীৰ ছবিয়ে দৰ্শকৰ নিজা কল্পনাজগতখনতহে সংকটৰ সৃষ্টি কৰে।
অৱশ্যে এইটো শ্ৰেণীৰে কিছুমান ছবিত আতংকসৃষ্টিকাৰী পাৰ্থিৱ উৎস থাকিব পাৰে, নতুবা ৰক্তাক্ত পৰিৱেশৰ সূচনা হ'ব পাৰে।
ৰোমান পল'নস্কিয়ে পৰিচালনা কৰা দুখন বিশেষ ছবিক বিশুদ্ধ মনোবৈজ্ঞানিক হ'ৰৰ ছবি বুলি কোৱা হয়: ৰিপালছন আৰুৰ'জমেৰিছ বেবি . ষ্টেনলি কুবৰিকে ১৯৮০ চনত নিৰ্মাণ কৰা দ্য ছাইনিং নামৰ ছবিখন ওপৰত উল্লেখ কৰা ষ্টিফেন কিঙৰ একেনামৰ উপন্যাসৰ আধাৰত।
জনাথন ডেমিয়ে পৰিচালনা কৰা দ্য ছাইলেন্স অৱ দ্যা লেম্বছ হৈছে মনোবৈজ্ঞানিক হ'ৰৰ ছবিৰ আৰু এটা উদাহৰণ।
এইটো শ্ৰেণীৰ কেইখনমান শেহতীয়া ছবি হৈছে- ডাৰেন এৰনোফেস্কিৰ ব্লেক শ্বান , "দ্য বাবডুক" , ইট ফলৌছ , জৰ্দান পিলেৰ গেট আউট , হেৰিডিটেৰি , দ্য লাইটহাউছ আদি।
এইধৰণৰ শ্ৰেণীত মানসিক, আৱেগিক, মনোবৈজ্ঞানিক স্থিতিটোক বিশেষভাৱে গুৰুত্ব দিয়া হয় আৰু তাৰ জৰিয়তে দৰ্শক-পাঠকক আতংকিত, বিৰক্ত আৰু অসহজ কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰা হয়।
এই উপশ্ৰেণীটোক প্ৰায়েই মনোবৈজ্ঞানিক থ্ৰিলাৰ নামৰ আন এটা উপশ্ৰেণীৰ লগত সংযুক্ত কৰা হয়, আৰু প্ৰায়েই এই শ্ৰেণীটোৱে ৰহস্যধৰ্মী উপাদান; আৰু অস্থিৰ, বিশ্বাস-অযোগ্য আৰু বিৰক্তিকৰ মনোবৈজ্ঞানিক স্থিতিৰ ব্যৱহাৰ কৰে আৰু তাৰ জৰিয়তে উপস্থাপন তথা পটভূমিৰ উত্তেজনা, নাটকীয়তা, আখ্যান, মস্তিষ্কবিকৃতি বৃদ্ধি কৰে।
ইয়াৰ জৰিয়তে সামগ্ৰিকভাৱে একধৰণৰ অপ্ৰীতিকৰ, উদ্বেগজনক আৰু বিৰক্তিকৰ বাতাৱৰণৰ সৃষ্টি হয়।
থ'মাছ হেৰিছৰ উপন্যাস "দ্য ছাইলেন্স অৱ দ্যা লেম্বছ", ৰবাৰ্ট ব্লখেৰ উপন্যাস যেনে- "ছাইকো" আৰু "আমেৰিকান গথিক", ষ্টিফেন কিঙৰ উপন্যাস যেনে- "কেৰি", "মিজাৰি", "দ্য ছাইনিং" হৈছে মনোবৈজ্ঞানিক হ'ৰৰ উদাহৰণ।
কল্পনাশ্ৰয়ী সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত চাৰ্লি জেকচনৰ "উই হেভ অলৱেইছ লিভড ইন দ্য কেচল"ক প্ৰায়েই এখন মনোবৈজ্ঞানিক হ'ৰৰ হিচাপে চিহ্নিত কৰা হয়।
সমাজতান্ত্ৰিক তথা মাৰ্ক্সবাদী নেতা কিম ইল ছংয়ৰ নেতৃত্বাধীন কোৰিয়াৰ ৱাৰ্কাৰ্ছ পাৰ্টিৰ নিয়ন্ত্ৰণত উত্তৰ কোৰিয়াত একদলীয় শাসন আৰম্ভ হয়, মূলত যুদ্ধবিদ্ধস্ত দেশখনক পূণৰ্গঠনৰ বাবে পঞ্চবাৰ্ষিকী পৰিকল্পনা কৰা হয়।
কিন্তু এই উন্নতি কোনো সমাজতান্ত্ৰিক দেশ হৈ বজাৰ অৰ্থনীতিৰ প্ৰবক্তা আমেৰিকাৰ মতবিৰোধ আৰম্ভ হয়।
আমেৰিকাই এই দেশেৰ ৰাজনীতি সম্পৰ্কে নানা ধৰণৰ প্ৰশ্ন তুলে তথা নানা ভাবে সমাজতান্ত্ৰিক দেশ উত্তৰ কোৰিয়াৰ পতনৰ বাবে কাম আৰম্ভ কৰে।
তেওঁলোকে এই দেশৰ মহান নেতা কিম ইল ছংয়ৰ নেতৃত্বক কেতিয়াবা অগণতান্ত্ৰিক, কেতিয়াবা ষ্টেলিনীয় বা একনায়কতান্ত্ৰিক শাসন হিচাপে উল্লেখ কৰে।
তথাপি সমাজতান্ত্ৰিক দেশ উত্তৰ কোৰিয়াৰ নেতা কিম ইল ছংয়ৰ সমাজতান্ত্ৰিক তথা গণতান্ত্ৰিক আদৰ্শতেই দেশৰ প্ৰচুৰ উন্নতি সাধন কৰিছিল আৰু উন্নয়নত আগবাঢ়ি গৈছিল।
তথাপি পুঁজিবাদী আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰই এই উন্নতি সহ্য কৰিব নোৱাৰিছিল, কাৰণ সকলো সমাজতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰ তেওঁলোকৰ দৃষ্টিত শত্ৰু আছিল।
তেওঁলোকে সমাজতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰ বিশ্বৰ পক্ষে কিমান ক্ষতিকৰ তাক তুলি ধৰি থাকে আৰু সকলো সমাজতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰই যে মানবজাতি আৰু মানবাধিকাৰৰ প্ৰতি ভাবুকি স্বৰূপ তাক বাৰে বাৰে নানা কুটনীতিৰ মাধ্যমেৰে প্ৰকাশ কৰি থাকে।
সমাজতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰৰ পতন যে নিশ্চিত সেয়া তেওঁলোকে নানা ধৰণৰ পুঁজিবাদী আৰ্হিৰ মাধ্যমেৰে জানিবলৈ দিয়ে।
সমাজতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰ ব্যবস্থাই যে এইবাৰ আৰু এক মহাযুদ্ধৰ আৰম্ভ কৰিব সেই কথা পুঁজিবাদী আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰই পূৰ্বসংকেত কৰিছিল, যদিও ১৯৯০ চনত ছ'ভিয়েট সংঘৰ পতন পৰ্যন্ত কোনো সমাজতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰই মহাযুদ্ধ আৰম্ভ কৰা নাই।
উত্তৰ কোৰিয়া উত্তৰ-পূৰ্ব এছিয়াৰ এখন ৰাষ্ট্ৰ যি কোৰিয়া উপদ্বীপৰ উত্তৰ অৰ্ধাংশকলৈ গঠিত।
উত্তৰ কোৰিয়াৰ উত্তৰে গণচীন, উত্তৰ-পূৰ্বে ৰাছিয়া, পূৰ্বে জাপান সাগৰ, দক্ষিণে দক্ষিণ কোৰিয়া আৰু পশ্চিমে পীতসাগৰ অবস্থিত।
তেতিয়া দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ শেষত ছ'ভিয়েট সামৰিক বাহিনী কোৰীয় উপদ্বীপৰ অৰ্ধাংশ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল।
১৯৪৫ চনত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত পৰাস্ত হোৱাৰ সময়ত জাপানীসকলৈ সমাজতান্ত্ৰিক দেশ ছ'ভিয়েট সংঘৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰে।
তেতিয়া উত্তৰ কোৰিয়া ১৯৫০ চনত সমাজতান্ত্ৰিক দেশ ছ'ভিয়েট সংঘৰ মতাদৰ্শত সমাজতান্ত্ৰিক শাসন প্ৰচলন হয়, আনফালে দক্ষিণ কোৰিয়া পুঁজিবাদী আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মতাদৰ্শত সেই পুঁজিবাদী গোটত যোগ দান কৰে।
তেতিয়াৰে পৰা কোৰিয়া দুটা ভিন্ন নাম যথা উত্তৰ আৰু দক্ষিণ তথা দুটা ভিন্ন অথনৈতিক ব্যবস্থা আৰম্ভ হয়।
দক্ষিণ কোৰিয়াত আমেৰিকাৰ পুঁজিবাদ আৰু উত্তৰ কোৰিয়াত ছ'ভিয়েট সংঘৰ মত সমাজতন্ত্ৰবাদ প্ৰচলন হয়।
উত্তৰ কোৰিয়াৰ চৰকাৰী নাম ৰখা হয় গণতান্ত্ৰিক গণপ্ৰজাতন্ত্ৰী কোৰিয়া আৰ দক্ষিণ কোৰিয়াৰ চৰকাৰি নাম ৰখা হয় প্ৰজাতন্ত্ৰী কোৰিয়া।
উত্তৰ কোৰিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰব্যবস্থা সাংবিধানিক ভাবে এক বহুদলীয় গণতান্ত্ৰিক ব্যবস্থা হলেও দেশখনত কাৰ্যত এটা একদলীয় শাসনব্যবস্থাত পৰিচালিত হয়।
পশ্চিম বিশ্বত দেশখনক এক কমিউনিষ্ট ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে গণ্য কৰা হলেও মাৰ্ক্সবাদ বা লেনিনবাদ নহয়, বৰং চুছে তথা "স্বনিৰ্ভৰতা" হৈছে দেশখনৰ বৰ্তমান চৰকাৰী ৰাজনৈতিক দৰ্শন।
অস্তিত্ববাদৰ বিষয়ে চিন্তা-চৰ্চা আৰু অন্বেষণ কৰা টাহা হোছেইনৰ লগতে মাহফুজকো আৰবীয় সাহিত্যৰ প্ৰথমগৰাকী সমকালীন সাহিত্যিক আখ্যা দিয়া হয়।
ডজনতকৈও অধিক ছবিৰ চিত্ৰনাট্য লিখাৰ লগতে সত্তৰ বছৰীয়া কৰ্মজীৱনটোত তেওঁ এশতকৈও অধিক প্ৰবন্ধ-নিবন্ধ লিখিছিল, যিবোৰ কাকতাদিত প্ৰকাশ পাইছিল।
তেওঁ কৰ্মৰাজিৰ বহুলাংশই পৰৱৰ্তী সময়ত হয়তো একোখন ইজিপ্টিয়ান ছবিৰ ৰূপ পাইছে নতুবা কোনোবা বিদেশী ছবিৰ কাহিনীক সমৃদ্ধক কৰিছে।
অশিক্ষিতা মাতৃয়ে মাহফুজক ইজিপ্টিয়ান সংগ্ৰাহালয় নতুবা পিৰামিডকে ধৰি বিভিন্ন সাংস্কৃতিক আৰু ঐতিহাসিক ঠাই চোৱাবলৈ লৈ গৈছিল।
ছাৰ ৱাল্টাৰ স্কটৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ মাহফুজে ইজিপ্তৰ সম্পূৰ্ণ ইতিহাসক লিপিবদ্ধ কৰাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু সেইহেতুকে এলানি ধাৰাবাহিক গ্ৰন্থ লিখিবলৈ প্ৰচেষ্টা হাতত লৈছিল।
কিন্তু তিনিটা খণ্ড লিখাৰ পাছতেই তেওঁৰ চিন্তাৰ পৰিৱৰ্তন হয় আৰু বৰ্তমান সময়ত সাধাৰণ মানুহৰ মাজত দেখা দিয়া সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ মনস্তাত্ত্বিক প্ৰভাৱৰ বিষয়ে চৰ্চা কৰিবলৈ তেওঁ যত্নৱান হয়।
দৰ্শনত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰাৰ পাছত তেওঁ ইজিপ্টিয়ান অসামৰিক সেৱাত যোগদান কৰে আৰু সেই সেৱাৰ বিভিন্ন পদবীত তেওঁ নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰি যায়।
১৯৫০ চনত তেওঁ কলা সংস্থাত চেঞ্চৰশ্বিপৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে, তাৰপিছত "চলচ্চিত্ৰ সমৰ্থনৰ বাবে প্ৰতিষ্ঠান"ত অধ্যক্ষ, আৰু সৰ্বশেষত সাংস্কৃতিক মন্ত্ৰণালয়ৰ উপদেষ্টা হিচাপে নিজ দায়িত্ব পালন কৰে।
"কাইৰো ট্ৰিল'জী" হৈছে তেওঁৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ কীৰ্তি; য'ত তেওঁ তিনিটা ভিন্ন প্ৰজন্মৰ তিনিটা ভিন্ন পৰিয়ালৰ জীৱনযাত্ৰাৰ কথা লিপিবদ্ধ কৰিছিল।
উপন্যাসত বৰ্ণিত কালছোৱা আছিল প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ পৰা ১৯৫২ চনত ফাৰুক ৰজা ক্ষমতাচ্যুত হোৱালৈকে।
মাহফুজৰ পৰিয়ালটো অত্যন্ত ধাৰ্মিক আছিল আৰু সেয়েহে তেওঁ মুছলমান ধৰ্মৰ ৰীতি-নীতিৰ মাজত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল।
তেওঁ কৈছিল যে, "তেনে এটা পৰিয়ালৰপৰা যে এগৰাকী শিল্পীৰ সৃষ্টি হ'ব পাৰে, সেইটো কথা আপুনি ভাবিবই নোৱাৰে।
কেতিয়াবা হয়তো কোনোবাটো গল্পত প্ৰেম অথবা অইন বিষয় তল পৰা দেখিব পাৰা, কিন্তু ৰাজনীতি অৱহেলিত হোৱা তুমি কেতিয়াও নেদেখা।
এইখন উপন্যাস ইমানেই বিতৰ্কিত আছিল যে, লেবাননৰ বাহিৰে আৰবৰ সকলোতে কিতাপখনৰ প্ৰচলন-বিক্ৰী বন্ধ কৰি দিয়া হৈছিল।
জীৱনৰ প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাত মাহফুজে হাফিজ নাজিব, টাহা হুছেইন, চালামা মৌচাৰ দৰে বুদ্ধিজীৱী-সাহিত্যিকৰ ৰচনা অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু সেইসমূহ সাহিত্যকৰ্মৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত হৈছিল।
তেখেতৰ নৃত্য ৰচনাবোৰৰ এটা বৃহৎ ভাণ্ডাৰ সৃষ্টি কৰিছিল, য'ত তেখেত অভিনয়া-ৰ বাবে বিশ্লেষণাত্মক আৰু উদ্ভাৱনী পদ্ধতিৰ প্ৰয়োগ কৰিছিল।
হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতত তেওঁৰ জ্ঞান থকাৰ বাবে, তেখেত তেওঁৰ বেছিভাগ নৃত্য সৃষ্টিৰ বাবে সংগীত ৰচনা কৰিছিল।
সমালোচক সুনীল কোঠাৰীৰ মতে বিজয় মেহতা পৰিচালিত 'শকুন্তলা' চলচ্চিত্ৰত তেখেতে কৰা ক'ৰিয়'গ্ৰাফী উল্লেখযোগ্য।
ঋকবেদৰ পৰা কালিদাসৰ ঋতুসংহাৰ তথা উছবা সুক্ত সম্পৰ্কত তেওঁৰ ক'ৰিয়'গ্ৰাফী প্ৰশংসিত হৈছিল।
তেওঁৰ শিক্ষাৰ বিভিন্ন পৰিস্থিতিত, ভৌগলিক, বৌদ্ধিক, অস্থায়ী, বেলেগৰ মাজত, ৰোহিনী তেওঁৰ সংগীত তথা বৌদ্ধিক আগ্ৰহ প্ৰয়োগ কৰি কথকটোত অকাৰণত পৰীক্ষা কৰিব পাৰিলেহেঁতেন।
ৰোহিনী ভাটে তেওঁৰ আত্মজীৱনী, মাঝি নৃত্যসাধনা, ইছাদোৰা ডানকান, মি. ইছাদোৰাৰ আত্মজীৱনীৰ অনুবাদ আৰু সংগীত তথা নৃত্যৰ সংস্কৃত সংক্ষিপ্ত গ্ৰন্থ, সংস্কৃত সংক্ষিপ্ত গ্ৰন্থ, অভিনব দৰ্পণৰ এটা সম্পাদিত সংস্কৰণ সহ কথক দৰ্পণ দীপিকা সহ ভালেমান গ্ৰন্থ লিখিছিল।
তেখেত খাইৰাগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কমিটিত দায়িত্ব পালন কৰিছিল আৰু পুনে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ললিত কলা কেন্দ্ৰৰ কথক কোৰ্চৰ বাবে ছিলেবি তৈয়াৰিৰ বাবে নিৰ্দেশ কৰিছিল, যত তেখেত পৰিদৰ্শক অধ্যাপক আৰু শিক্ষক হিচাপে কাম কৰিছিল।
ৰোহিনী দিল্লী কথক কেন্দ্ৰৰ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে পৰীক্ষক হিচাপেও কাম কৰিছিল, যদিও তেখেতৰ পাঠ্যক্ৰমটো কেতিয়াও গ্ৰহণ কৰা নাই।
এই ভ্ৰমণটো তেওঁৰ বাবে ভাৰতীয় নৃত্য তথা নাটক সম্পৰ্কিত পুৰনি শাস্ত্ৰ অধ্যয়ন কৰাৰ এটা সুযোগ আছিল আৰু এনেকৈ তেওঁৰ কৌশলটো শোধিত কৰিছিল।
ইয়াৰ পাছতেই, তেখেতে বাৰ বছৰৰ বাবে পণ্ডিত লাছু মহাৰাজৰ নেতৃত্বত আৰু পোন্ধোৰ বছৰৰ বাবে পণ্ডিত মোহনৰাৱ কল্যাণপুৰকাৰৰ নেতৃত্বত লক্ষ্ণৌ ঘৰানাৰ পৰা কথকত দিক্ষা লয়।
তেখেত সংগীত শিল্পী কেশবৰাৱ ভোলে আৰু বসন্তৰাৱ দেশপাণ্ডৰ পৰা হিন্দুস্তানী সংগীতো শিকিছিল, আৰু কথকত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল।
লভিতাত এজনী সাধাৰণ অসমীয়া গাভৰু গতানুগতিক জীৱনৰ পৰা খুন্দা খাই উফৰি আহি আত্ম আৱিষ্কাৰ আৰু আত্ম প্ৰত্যয়ৰ আধুনিক অভিজ্ঞতা অৰ্জন কৰিছে।
এই ক্ষেত্ৰত পছিমীয়া সাহিত্যৰ বাস্তৱধৰ্মী, সমস্যামূলক, চিন্তাশীল নাটৰ প্ৰভাৱ পৰা বুলি কোৱা হৈছে।
দৰাচলতে সামাজিক, সাংস্কৃতিক আৰু ৰাজনৈতিক পৰিমণ্ডলৰ যিবোৰ প্ৰশ্নই জ্যোতিপ্ৰসাদৰ সৃষ্টি চেতনাক জৰ্জৰিত কৰি ৰাখিছিল তাৰ এক বিশ্লেষণ আৰু সমাধানৰ ইংগিতৰ প্ৰয়াস লভিতাত দেখা যায়।
অসমীয়া সমাজে কেনেকৈ বেলেগ-বেলেগ জীৱন ক্ষেত্ৰত সেই ক্ষেত্ৰৰ মাজেদি ভাৰতত সাম্ৰাজ্যবাদী প্ৰভুত্ব ৰোধ কৰিবলৈ বিয়াল্লিছৰ বিপ্লৱৰ মাজেদি জাতিৰ সক্ষমতা বা অক্ষমতা দেখুৱাইছে লভিতাত তাৰেই নাট্যৰূপ দিয়া হৈছে।
দৰাচলতে ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ সংস্পৰ্শলৈ অহাৰ পিছত উপজিয়ে হৈ আহো বিশ্ব নাগৰিক বুলি কোৱা জ্যোতিপ্ৰসাদে বিশ্ব নাগৰিক সম্পৰ্কীয় চিন্তা-চেতনাৰ বাস্তৱিক তাৎপৰ্য বুজি পাইছিল।
লভিতাত গোটেই সমাজখনকেই নায়ক বুলি কোৱাৰ জৰিয়তে তেওঁ বিশ্ব-সমাজৰ প্ৰতিজন লোকেই যে নায়কৰ ভূমিকা লোৱাৰ সমকক্ষ তাকেই সূচাইছে।
অসমীয়া জীৱনৰ সন্ধিক্ষণত অসমীয়াই নিজৰ স্বৰূপ চাবলৈ সুবিধা পাই নিজৰ নিজৰ চৰিত্ৰৰ সবলতা দুৰ্ব্বলতা জানি প্ৰতিজনে ভৱিষ্যতৰ সৈতে যুঁজিবলৈ সক্ষম হ'ব পৰাটোৱেই নাট্যকাৰৰ কামনা।
বিশ্ব-মানৱৰ মুক্তিৰ স্বাৰ্থত লভিতাৰ জৰিয়তে জ্যোতিপ্ৰসাদৰ নাটত যি মহাকাব্যিক নাট্যৰীতিৰ প্ৰৱেশ ঘটিছে তাত পৰম্পৰাগত নাটৰ কাহিনী-বিন্যাসৰ পৰিচ্ছন্নতা, চৰিত্ৰাংকন আদিয়ে গুৰুত্ব নাপায়।
মহাকাব্যত যিদৰে কাৰো পক্ষপাতিত্ব নকৰাকৈ ঐতিহাসিক ঘটনাৱলীৰ নিৰ্মোহ বিৱৰণ ডাঙি ধৰা হয় ঠিক তেনেদৰে লভিতা নাটকতো দ্বিতীয় মহাসমৰৰ ধুমুহাই অসম তথা অসমৰ ৰাইজৰ ওপৰত কেনেদৰে প্ৰভাৱ পেলাইছিল তাৰ কাহিনী প্ৰকাশ পাইছে।
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ মতে 'লভিতা'ৰ চৰিত্ৰৰ প্ৰথম ছোৱাৰ বাবে সমল গোটোৱা হৈছে ১৯৪১ চনৰ শেহত তেজপুৰৰ শালনি এয়াৰ ফিল্ডত হোৱা ঘটনা এটাৰ পৰা।
তাৰে গাঁৱৰ এঘৰত ভেটিৰ পৰা আঁতৰি নাযাওঁ বুলি কেবাগৰাকীও তিৰোতাই গোৰ্খা চিপাহীৰ বন্দুকৰ আগতে বুকুপাতি থিয় হৈছিল।
বন্দুক বৰতোপেৰে ভয়খুৱাই তেওঁলোকক আঁতৰ কৰিব নোৱাৰি শেহত জিলাৰ ডেপুটি কমিছনাৰে তাৰ কংগ্ৰেছৰ কৰ্তৃপক্ষৰ দ্বাৰা তেওঁলোকক বুজনি দিয়াইহে আঁতৰাবলৈ সমৰ্থ হৈছিল।
গাঁৱলীয়া অসমীয়া ছোৱালীয়ে কেইবা ঠাইতো মিলিটেৰীৰ হাতত ধৰ্ষিতা হৈ পিছত সমাজত ঠাই নাপাই অলৈ তলৈ গৈ যুদ্ধৰ কামত ভৰ্ত্তি হোৱা ঘটনাও ঘটিছিল।
বহুতো অসমীয়া ল'ৰায়ো যুদ্ধত যোগ দি অসমীয়াৰ ছাত্ৰশক্তিৰ পৰিচয় দি ভাৰত উদ্ধাৰৰ বাবে সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৱে গঢ়া আই. এন. এত গৈ উচ্চ সামৰিক পদবী পাই আই. এন. এ.ৰ সৈতে অসমৰ সীমা আক্ৰমণ কৰিছিল।
মাত্ৰ 'বগা আৰু শুৱনি' বুলি লভিতাৰ বৰ্ণনা দিয়া হৈছে আৰু সেই চৰিত্ৰ নিৰ্মাণতো সকলো ৰোমাণ্টিক ভাৱবিলাস ত্যাগ কৰিছে।
লভিতাৰ নাৰীসুলভ কমনীয়তা আৰু সহনশীলতাক বৰ্জন কৰি তাইৰ বৈপ্লৱিক সত্তাৰ ওপৰত বেছি গুৰুত্ব দিয়া হৈছে।
মানসিক দৃঢ়তা, প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা আৰু সাহসিকতাৰ প্ৰতিমূৰ্ত্তি স্বৰূপে অংকন কৰোঁতে লভিতাই এক আদৰ্শাত্মক স্তৰ পাইছে।
জ্যোতিপ্ৰসাদে কাৰেঙৰ লিগিৰী আৰু ৰূপালীমতো এনে এক নাৰী চৰিত্ৰ অংকন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে যদিও লভিতাত সেই চেষ্টাই পূৰ্ণতা পাইছে।
শ্বেইকছপীয়েৰৰ নাটৰ দৰেই জ্যোতিপ্ৰসাদৰ নাটৰ চৰিত্ৰ জটিলতা আৰু অন্তৰ্দ্বন্দ্ব্ব অসমীয়া সাহিত্যত এক মৌলিক অৱদান।
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ আন আন নাটৰ তুলনাত লভিতা মাটিৰ গোন্ধ সমৃদ্ধ, স্বাধীনতাৰ প্ৰতি থকা মানুহৰ স্বাভাৱিক দূৰ্বাৰ আকৰ্ষণেৰে উদ্বুদ্ধ তথা মহাকাব্যিক নাটৰ বিশালতাৰে মহীয়ান।
ষাঠী সত্তৰ দশকলৈ অসমৰ নাট্যলোচনা কেৱল বিদ্যায়তনিক ক্ষেত্ৰতেই সীমাৱদ্ধ হৈ থকাকে ইয়াৰ কাৰণ বুলি কোৱা হৈছে।
তদুপৰি নাটকৰ লগত জড়িত ব্যক্তিসকলৰ আধুনিক ভাৱধাৰাৰ নাটকক লৈ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা চলোৱাৰ প্ৰৱণতা নাছিল।
ধ্ৰুপদী নাট্যৰীতিৰ পৰা ৰোমাণ্টিক নাট্যৰ্ৰীতিত অভ্যস্ত হ'লেও লভিতাৰ দৰে বাস্তৱধৰ্মী নাটৰ ৰসস্বাদনৰ বাবে সাহিত্য পণ্ডিতসকল প্ৰস্তুত নাছিল।
লভিতা নাটত সমসাময়িক ঘটনাৱলীৰ উমান পোৱা যায় যদিও ১৯৪১-৪২ চনৰ পটভূমিত নাটকখন ৰচিত হৈছে আৰু প্ৰধান চৰিত্ৰ লভিতাই তথা গাঁৱৰ ৰাইজে কমিউনিষ্ট কাৰ্যকলাপৰ বিষয়ে জনা বুলি কোৱা হৈছে কিন্তু সেই সময়ত অসমৰ গাঁৱে-ভূঁয়ে কমিউনিষ্ট কাৰ্যকলাপ সিমান ব্যাপক নাছিল।
কংগ্ৰেছ ভলেণ্টিয়াৰ, এ. আৰ. পি., গাঁৱলীয়া মুনিহ-তিৰোতাবোৰ, পাইলট, নগামানুহ, বৰ্ম্মা-মানুহ, জাপানী সৈন্য, আমোলা, ঠিকাদাৰ, মাৰোৱাৰী ব্যৱসায়ী, পুলিচ, দাৰোগা, এম. পি., ইত্যাদি।
১৯৪৭ চনত ৰচিত এই নাটকখনত অসমৰ জনসাধাৰণৰ ওপৰত বিয়াল্লিছ চনৰ বিপ্লৱ আৰু অসমৰ ওপৰেদি বৈ যোৱা দ্বিতীয় মহাসমৰৰ ঢৌৱে কেনেদৰে প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিছিল তাৰ এক চিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰা হৈছে।
লভিতাৰ দ্বিতীয় অংকৰ দ্বিতীয় দৰ্শনৰ মঞ্চসজ্জা, সংলাপ তথা চৰিত্ৰাংকণ আজিৰ নাট্যকাৰৰ বাবে প্ৰেৰণাৰ উৎস।
ইয়াত গাওঁবুঢ়াই সাম্ৰাজ্যবাদী শাসনত শোষিত-জৰ্জৰিত ভাৰতত চলি থকা মহাৰাণীৰ শাসনক প্ৰশংসা কৰিছে।
ভাৰত, বাংলাদেশ, নেপালকে আদি কৰি,থাইলেণ্ড, মালয়েছিয়া, ইণ্ডোনেছিয়া, ফিলিপাইন, তথা ম্যানমাৰত শাল গাছ পোৱা যায়।
ভাৰতত, এই গছবিধ অসম, পশ্চিম বংগ, উৰিষ্যা, আৰু ঝাড়খণ্ডৰ পশ্চিমৰ পৰা যমুনাৰ পূব দিশে হাৰিয়ানাৰ শিবালিক পাহাৰ পৰ্যন্ত বিস্তৃত।
আদ্ৰ তথা ভিজা গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় অঞ্চলৰ নিম্ন এলেকাত যি সমূহৰ উচ্চতা ২০০০ মিটাৰৰ ভিতৰত থাকে, য'ত তাপমাত্ৰা ২৮-৩৪ চেলচিয়াছ তেনে অঞ্চলত শাল গছৰ সৰ্বাধিক বৃদ্ধি লক্ষ কৰা যায়।
যদিও উৎপাদকসকলে সামগ্ৰীৰ সঠিক উপাদান খোলোচা কৰিবলৈ নিবিচাৰে, সাধাৰণতে ব্লিচ কৰা ৰেয়ন , কপাহ আৰু প্লাষ্টিক পেডৰ মূল উপাদান।
প্ৰক্টাৰ আৰু গেম্বল কোম্পানীয়ে পেডত "ইন্‌ফিচেল" নামৰ এবিধ উপাদান ব্যৱহাৰ কৰা বুলি বিজ্ঞাপন দিয়ে।
সাধাৰণৰে স্তৰবোৰ এনে ধৰণৰ হয়: "এটা নমনীয় পানী সোমোৱা আচ্ছাদন আৰু পানী নোসোমোৱা প্লাষ্টিক পচ্ছআছাদনৰ মাজত এক শোষক দ্ৰব্য; অন্তৰ্বাসত লগাব পৰাকৈ পচ্ছআছাদনৰ বাহিৰত আঠা থাকে।
চেনিটেৰী নেপকিন, চেনিটেৰী টাৱেল, চেনিটেৰী পেড, মাহেকীয়াৰ পেড, বা পেড মহিলাই অন্তৰ্বাসৰ তলত পৰিধান কৰা এক শোষক সামগ্ৰী।
মাহেকীয়া ঋতুস্ৰাৱ, সন্তান জন্মৰ পাছৰ স্ৰাৱ, স্ত্ৰীৰোগৰ অস্ত্ৰোপচাৰৰ পাছত, গৰ্ভপাতৰ পাছত বা যোনিৰ পৰা ওলোৱা তেজ শোষণ কৰিবলগীয়া যিকোনো পৰিস্থিতিত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
কিছুমানত অন্তৰ্বাসত লগাব পৰাকৈ ফিতা থাকে, কিছুমান ফিতা নোহোৱাকৈ শৰীৰ আৰু অন্তৰ্বাসৰ মাজত লিপিট খাই থাকে।
দশম শতিকাৰ গ্ৰন্থ চুডাৰ মাহেকীয়া পেডৰ উল্লেখ আছে, য'ত হিপেটিয়াই তেওঁৰ এজন গুণগ্ৰাহীক নাকচ কৰিবলৈ ব্যৱহৃত মাহেকীয়া কাপোৰ দলিয়াই দিয়াৰ কথা আছে।
বজাৰত স্বাস্থ্যসন্মত সামগ্ৰী ওলোৱাৰ আগতে বেছিসংখ্যক মহিলাই মাহেকীয়াৰ বাবে কাপোৰৰ টুকুৰা ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
মৰী কেনাৰে আঘাতপ্ৰাপ্ত সৈনিকৰ তেজ ৰখাবলৈ উদ্ভাৱন কৰা এক সামগ্ৰীৰ পৰা পেলাই দিব পৰা মাহকীয়া পেডৰ আৰম্ভণি হয়।
কাঠৰ মণ্ডৰ পৰা সহজে তৈয়াৰ কৰিব পৰা পেডেৰে মাহকীয়াৰ স্ৰাৱ শোষণ কৰা সহজ হৈছিল আৰু এবাৰ ব্যৱহাৰৰ পাছত পেলাই দিবলৈও কম খৰচী আছিল।
কিন্তু চেনিটেৰী পেড মাহকীয়া স্ৰাৱ শোষণ কৰিবলৈহে তৈয়াৰ কৰা বাবে প্ৰস্ৰাৱৰ ক্ষেত্ৰত ই বৰ উপযোগী নহয়।
পিছৰটোৰ শোষণ ক্ষমতা অধিক আৰু প্ৰস্ৰাৱৰ নিয়ন্ত্ৰণ কম-বেছি পৰিমাণে হেৰাই পেলোৱা লোকে ব্যৱহাৰ কৰে।
পেণ্টিলাইনাৰ, আল্ট্ৰা থিন, ৰেগুলাৰ, মেক্সি/চুপাৰ, অ'ভাৰনাইট, মেটাৰনিটী আদি নামেৰে এবাৰ ব্যৱহাৰযোগ্য পেডৰ কেইবাপ্ৰকাৰ পোৱা যায়।
ৰাভাই 'ৰজত ৰাভা' ছদ্মনামেৰে 'কছাৰী প্ৰবন্ধৰ বিষয়ে' শীৰ্ষক প্ৰবন্ধৰ যোগেদি 'ৰামধেনু'ত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
'অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকা', 'প্ৰকাশ', 'প্ৰান্তিক' আদি বিভিন্ন আলোচনীৰ যোগেদি তেওঁৰ গৱেষণাধৰ্মী প্ৰবন্ধৰাজী প্ৰকাশ পায়।
'ৰাভা জনজাতি' , 'ৰাভা সাধু' , 'ৰাভা শব্দ সম্ভাৰ' , 'ৰাভা ব্যাকৰণ - প্ৰথম ভাগ' , 'ঘটোৎকচবধ' , 'ৰাভা লোকগীত' , 'ডি ৰাভাচ্‌' আদি তেওঁৰ সাহিত্য সম্ভাৰ।
“নিজলৈ নেচাই তেওঁ লাভ কৰা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উচ্চতম শিক্ষালব্ধ জ্ঞানেৰে অঞ্চলটিৰ জনশক্তিক কৰ্মমুখী বুনিয়াদী শিক্ষা দি কৰ্মশক্তিত ৰূপান্তৰ কৰিবলৈ আত্মোৎসৰ্গ কৰিছিল।
জীৱনৰ বিবিধ সংঘাত আৰু প্ৰতিকুল অৱস্থা অতিক্ৰম কৰি নিজৰ কঠোৰ শ্ৰমেৰে নিজক প্ৰতিষ্ঠিত কৰা শ্ৰীৰাভা আজিৰ যুগত বিভ্ৰান্ত যুৱক-যুৱতীসকলৰ বাবে এক আলোক বৰ্তিকা, এক নিদৰ্শন, এক আদৰ্শ।
“দুধনৈক কেন্দ্ৰ কৰি ৰাভা ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ চৰ্চা-অধ্যয়ন তথা ৰাভা সমাজক উচ্চ বিদ্যায়তনিক স্থান দিবলৈকে তেওঁৰ অহৰহ প্ৰচেষ্টা সাধন সদৌ অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য সংস্কৃতিৰ পৰিপূৰক ৰূপে যুগে যুগে সমাদৃত হ'ব বুলিয়ে আমাৰ ধাৰণা।
চিলুক প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান শিক্ষক , জয়ৰামকুচি মজলীয়া বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান শিক্ষক , খাৰা বালিকা সংযুক্ত মজলীয়া বিদ্যালয় আৰু শালপাৰা - কালপানী চিনিয়ৰ বেচিক স্কুললৈ বদলি আৰু অৱসৰ
“ৰাজেন ৰাভা আছিল একেৰাহে কৃতী শিক্ষক, জ্ঞান পিপাসু অধ্যয়নশীল গৱেষক, সুসাহিত্যিক, ৰাভা জনজাতিৰ উন্নতিকামী প্ৰকৃত সমাজ-সেৱক আৰু মানৱপ্ৰেমী এগৰাকী অসাধাৰণ ব্যক্তি।
এইদৰে কেতিয়াবা শেনটোৱে যুঁজি যুঁজি এটা মৰা কনুৱাক ঠোঁটেৰে কামুৰি আকাশলৈ গৈ অভিনৱ ছন্দেৰে তললৈ নামি আহে।
এই শেন মেলাত যদি শেন চৰাইটোৱে কনুৱা চৰাইৰ সৈতে যুঁজ নকৰি ক’ৰবালৈ পলাই যায় তেন্তে শেনৰ গৰাকীক বাঘ ঢকাৰে শাস্তি দিয়া হৈছিল।
সেইসমূহৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হ'ল শেনৰ যুঁজঁ বা শেন মেলা, হাতী যুঁজ, ম’হ যুঁজ, মল্লযুদ্ধ, বাঘ-ভালুক, গাহৰি,ঘঁৰিয়াল,গঁড়, ঘোং, মেঠোন আদিৰ যুঁজ অন্যতম।
সেই সময়ৰ কোচ ৰাজ্য, কছাৰী ৰাজ্য, চুটিয়া ৰাজ্য, জয়ন্তীয়া ৰাজ্য, মণিপুৰ ৰাজ্য আৰু সৰু-বৰ সকলো পাৰ্বত্য ৰাজ্যতে নানা ধৰণৰ খেলে ৰজাঘৰৰ পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰিছিল।
অসম বুৰঞ্জী ৬২ নং পৃষ্ঠাৰ মতে স্বৰ্গদেও ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনত সন্দিকৈ বৰ্ফুকনেই প্ৰথম হিলৈ চৰা নাৱক দুইমুৰেমগৰ লগাই বাবলৈ নাও- বৈচা শিকাই লাচ চাব লগাই স্বৰ্গদেৱক ৰং দেখাই মগৰী চৰা আৰু বহৰী শেন দুইৰো খেল উলিয়ালে।
স্বৰ্গদেউ ৰূদ্ৰসিংহয়ে ৰূপহী পথাৰত শাল কাঠৰ চাং ঘৰ সাজি তাৰ পৰা শেন-কনুৱাৰ যুঁজ অনুষ্ঠিত কৰি ৰং চাইছিল।
শেন যুঁজৰ খেলখন পৰিচালনা কৰিবলৈ স্বৰ্গদেউ সকলে শেনমেলাৰ বাবে শেনচোৱা বৰুৱা আৰু শেনচোৱা বৰাক নিযুক্তি দিছিল।
এইবাৰ শেন গৈ যদি পৰ চৰাইটো কোবাই খেদি মাৰি ঘূৰি আহে তেন্তে বাউলিত বা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছে বা উঠিছে বুলি ধৰি লোৱা হয়।
স্বৰ্গদেউ সকলৰ পৃষ্ঠপোষকতাত অনুষ্ঠিত হোৱাৰ বাবে ইয়াক আহোম যুগৰ ৰাজকীয় খেল বুলিও অভিহিত কৰা হয়।
তেওঁ সদনৰ অনুশাসন আৰু মৰ্যাদা বজাই ৰাখে আৰু কোনো সদস্যয়ে ইয়াত বাধা দিলে তেওঁ উচিত শাস্তি আনকি সদনৰ পৰা বহিষ্কাৰো কৰিব পাৰে।
ইয়াৰ লগতে তেওঁ সদনত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ প্ৰস্তাৱ যেনে: অবিশ্বাস প্ৰস্তাৱ, স্থগিত প্ৰস্তাৱ, নিন্দা প্ৰস্তাৱ ইত্যাদি উপস্থাপন কৰিবলৈ অনুমতি দিয়ে আৰু নিয়ম অনুসৰি মনোযোগ জাননী জাৰি কৰে।
প্ৰথমে সাংসদ সকলে লোকসভাৰ অস্থায়ী অধ্যক্ষক এজন ব্যক্তিৰ নাম লোকসভা অধ্যক্ষ পদৰ বাবে প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়।
যদি এজনকৈ বেছি ব্যক্তিৰ নাম প্ৰস্তাৱিত কৰা হয় তেন্তে ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ঠিক কৰা দিনত সাংসদৰ ভোটৰ জৰিয়তে নতুন অধ্যক্ষ নিৰ্বাচিত কৰা হয়।
সাধাৰণ নিৰ্বাচন আৰু চৰকাৰ গঠনৰ পিছত কেইগৰাকীমান জ্যেষ্ঠ সাংসদৰ নামৰ তালিকা বিধান শাখায়ে সংসদীয় পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰীক অৰ্পণ কৰে।
সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ পিছত প্ৰথমবাৰৰ বাবে অনুষ্ঠিত সংসদসভাত অস্থায়ী অধ্যক্ষ গৰাকীয়ে অধ্যক্ষতা কৰে।
অধ্যক্ষ আৰু উপাধ্যক্ষ দুয়োৰে অনুপস্থিতিত অধ্যক্ষয়ে বাছনি কৰা ছয় সদস্যৰ কমিটিয়ে জ্যেষ্ঠতাৰ ভিত্তিত অধ্যক্ষৰ দায়িত্ব পালন কৰে।