polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ৰান্ধনীৰূপে কাম কৰা প্ৰথম সময়ছোৱাত তেওঁ ২২ গৰাকী অন্য লোকক সংক্ৰমিত কৰিছিল বুলি ধাৰণা কৰা হয় যাৰ ভিতৰত তিনিজনৰ মৃত্যু ঘটে।
পাছত নিউ য়ৰ্ক মহানগৰ স্বাস্থ্য আয়ুক্ত‌ই সিদ্ধান্ত দিয়ে যে ৰোগৰ বাহকে পৃথককৈ থকাৰ প্ৰয়োজন নাই।
ৰান্ধনী হিচাপে কাম নকৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে আৰু আনলৈ ৰোগ নোসোঁচৰিবৰ বাবে উপযুক্ত পদক্ষেপ ল'লে মেলনক মুক্তি দিব পৰি।
নিউ য়ৰ্ক মহানগৰ স্বাস্থ্য বিভাগে অৱশেষত ছাৰা জে'চেফিন বেকাৰ নামৰ এগৰাকী চিকিৎসকক মেলনৰ ওচৰলৈ পঠিয়ায়।
১৯০৬ চনৰ শেষৰফালে এটা পৰিয়ালে জৰ্জ ছপাৰ নামৰ এজন টাইফ‌ইড গৱেষকক বিচাৰ-খোচাৰৰ বাবে নিয়োগ কৰে।
মিডিয়াৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰা মেলনক ৰ ১৯০৮ চনৰ এটা সংখ্যাত "টাইফ‌ইড মেৰী" আখ্যা দিয়া হৈছিল।
প্ৰত্যক্ষ ভাৱে প্ৰদূষক মাটিত পেলালে আৰু কেতিয়াবা পৰোক্ষভাৱে বিভিন্ন জটিল প্ৰক্ৰিয়াৰ ফলতো ভূমি প্ৰদূষণ হয়।
ভূমি প্ৰদূষণ কোনো নিৰ্দিষ্ট অঞ্চলত নিৰ্দিষ্ট কৰ্মৰাজি দ্বাৰা হ'লে, যেনে মাটিত বিভিন্ন হানিকাৰক পদাৰ্থ পেলোৱা, ইয়াৰ উৎস সহজে চিনাক্ত কৰিব পাৰি।
আনহাতে যদিহে এক বৃহৎ অঞ্চলজুৰি বিভিন্ন জটিল প্ৰক্ৰিয়াৰ ফলত এঠাইৰ পৰা আন এঠাইলৈ পদাৰ্থ সমূহ বিভিন্ন কাৰকৰ দ্বাৰা পৰিবাহিত হৈ যদি ভূমি প্ৰদূষিত হয় তেতিয়া ইয়াৰ উৎসসমূহ চিনাক্ত কৰাত কঠিন হয়।
মাটিত কিছুমান নাথাকিবলগীয়া ৰসায়ন বা পদাৰ্থৰ উপস্থিতিয়ে নাইবা কিছুমান পদাৰ্থ থাকিবলগীয়া পৰিমাণতকৈ অধিক থাকিলে, যদি তাত থকা জীৱসমূহলৈ বিপদ মাতি আনে; তেতিয়াই মাটিখিনিক প্ৰদূষিত হোৱা বুলি কোৱা হয়।
প্ৰাকৃতিকভাৱে থকা হাইড্ৰকাৰ্ব্বন, এচ্‌বেচটচ আদি এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ বিয়পি সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰে।
মানুহৰ কাৰ্য্যকলাপসমূহৰ বাবেই ভূমি প্ৰদূষণৰ পৰিমাণ গোটেই বিশ্বতে ব্যাপক ভাৱে বিস্তৃত হৈ পৰিছে।
মানৱ-সৃষ্ট প্ৰধান কাৰকসমূহ হ'ল ৰাসায়নিক পদাৰ্থসমূহ যিবিলাক উদ্যোগত ব্যৱহাৰ কৰা হয় বা উৎপাদন কৰা হয়, ঘৰুৱা তথা নগৰৰ আৱৰ্জনা, কৃষিকাৰ্য্যত ব্যৱহৃত ৰাসায়নিক পদাৰ্থ আৰু প্ৰেটলিয়ামৰ পৰা উৎপাদিত পদাৰ্থসমূহ।
কৃষি ব্যৱহৃত ৰাসায়নিক পদাৰ্থ আৰু উদ্যোগিক ক্ষেত্ৰত হোৱা বিকাশৰ ফলত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ প্ৰদূষকৰ সৃষ্টি ঘটে।
উদ্যোগীকৰণ, যুদ্ধ, খনিজ পদাৰ্থ খনন, কৃষিভূমিত কৰা কীটনাশকৰ প্ৰয়োগে বিশ্বৰ চাৰিওফালে বৃহৎ পৰিমাণৰ প্ৰদূষকৰ সৃষ্টি কৰিছে।
যৌৱনে আমনি কৰে ১৯৯৮ চনৰ ১৯মেত মুক্তি পোৱা, অশোক কুমাৰ বিষয়া পৰিচালিত আৰু প্ৰযোজিত এখন ৰঙীন ৰোমাণ্টিক অসমীয়া ছবি।
বহুদিন ধৰি অসমীয়া ছবি জগতত চলা এক মণ্ডাৱস্থাৰ অন্তত এই ছবিখন অতি জনপ্ৰিয় হৈছিল আৰু অসমীয়া দৰ্শকসকলক অসমীয়া ছবিৰ প্ৰতি আগ্ৰহী কৰি তুলিছিল।
ছবিৰ নামটো পৰিচালক-প্ৰযোজক অশোক বিষয়াৰ পিতৃ ক্ষীৰদাকান্ত বিষয়াই লাচিত বৰফুকন ছবিৰ বাবে লিখা 'আবেগৰ বোকোচা বব মই নোৱাৰো, যৌৱনে আমনি কৰে' শীৰ্ষক এটা গীতৰ পৰা লোৱা হৈছিল আৰু এই গীতটো পুনঃৰেকৰ্ডিং কৰি এই ছবিখনত টাইটেল চং হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
অশোক কুমাৰ বিষয়াই এটা টিভি সাক্ষাৎকাৰত কৈছিল যে এই বিতৰ্ক চলাত প্ৰযোজকপক্ষও পৰিকল্পিতভাৱে জড়িত হৈ পৰিছিল।
পূজা আৰু অঙ্কুৰে জীয়াই থকাৰ আশা নেদেখি দুয়ো এথন পাহাৰৰ পৰা জঁপিয়াই মৰিবলৈ লওঁতে দীপুৱে বাধা দিয়ে।
লগতে পাহৰি গ'ল যে তেৱোঁ যে এদিন সাধাৰণ মধ্যবিত্ত লোক আছিল আৰু বিভিন্ন বাধা অতিক্ৰমিহে মানসীক পাবলৈ সক্ষম হৈছিল।
মালতী নামৰ এজনী দুখীয়া তিৰোতাৰ বদান্যতাত চহৰত থাকি পঢ়া-শুনা কৰা দীপুৱে ধনীঘৰৰ জীয়ৰী মানসীক বিয়া কৰায়।
সত্যজিৎ ৰায়, মৃণাল সেন, ঋত্বিক ঘটক, তপন সিংহা, খাৱাজা আহমেড আৱাজ, বুদ্ধদেৱ দাসগুপ্ত, চেতন আনন্দ, গুৰু দত্ত, ভি. চন্তৰামৰ নিচিনা চলচ্চিত্ৰনিৰ্মাতাসকলে ইয়াত আগভাগ লৈছিল।
গৱেষক আৰু ইতিহাসবিদসকলে ভাৰতীয় জনসংখ্যাৰ আৰ্থসামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক পট পৰিৱৰ্তন তথা পৰিৱৰ্তিত ভাৰতীয় জনগণৰ চিত্ৰ অধ্যয়ন কৰিবলৈ এই চলচ্চিত্ৰসমূহ ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।
জন্মলগ্নৰে পৰা ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতৰ কিছু কিছু লোকে এই মাধ্যমটোক মনোৰঞ্জনৰ উপৰিও আন কিছুমান ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ বিচাৰিছিল।
ভাৰতীয় সমাজব্যৱস্থাত প্ৰচলিত ধ্যান-ধাৰণা কিছুমানক নতুনকৈ দেখুৱাই দিয়াৰ উপৰিও জনসাধাৰণৰ মাজলৈ নতুন কিছুমান ধাৰণা প্ৰেৰণ কৰিবলৈও এই চলচ্চিত্ৰনিৰ্মাতাসকল সক্ষম হৈছিল।
গুলজাৰ, শ্যাম বেনেগাল, মনি কৌল, ৰাজিন্দৰ সিং বেদী, কন্তিলাল ৰাথোড় আৰু চৈয়দ আখটাৰ মিৰ্জাৰ নিচিনা পৰিচালকসকলে এই ক্ষেত্ৰত বিশেষ নেতৃত্ব লৈছিল।
মনি কৌলৰ চিনেমা , , সেইসময়ত ব্যপকভাৱে প্ৰশংসিত হৈছিল আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়টো নাম বুটলিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
ঋত্বিক ঘটকৰ এজন ছাত্ৰ কুমাৰ ছাহানীৰ "মায়া দৰ্পন" নামৰ চলচ্চিত্ৰখন ভাৰতীয় কলা ছবিৰ এক উল্লেখযোগ্য নাম।
এই সময়ৰ এই সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰসমূহে শাবানা আজমী, স্মিতা পাটিল, আমুল পালেকাৰ, ঔম পুৰী, নাছিৰুদ্দিন শ্বাহ, কুলভূষণ খাৰবান্দা, পংকজ কাপুৰ, দীপ্তি নাৱাল, ফাৰুক শ্বেইখৰ নিচিনা অভিনেতা সকলৰ উত্থানত সহায় কৰিছিল।
হেমা মালিনী, ৰাখী, ৰেখাৰ নিচিনা বাণিজ্যিক ছবিৰ অভিনেতা-অভিনেত্ৰীসকলো এই কলা ছবিসমূহত অভিনয় কৰিবলৈ আকৰ্ষিত হৈছিল।
১৯৫০ চনত পশ্চিমবংগত আৰম্ভ হোৱা সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰৰ এই ধাৰাটোক মূলঃসূঁ‌তিৰ ব্যৱসায়িক ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ এক বিকল্প বুলিও ক'ব পাৰি।
ফৰাচী নৱ ঢৌ আৰু জাপানীজ নৱ ঢৌৰ ঠিক আগে আগে সৃষ্টি হোৱা সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰৰ এই ধাৰণাটো মূলতঃ ইটালিয়ান নিঅ'ৰিয়েলিজ্মৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।
প্ৰথমে বঙালী চলচ্চিত্ৰৰে আৰম্ভ হোৱা এই ধাৰা পাছলৈ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ আৰু বাংলাদেশী চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগলৈ বিয়পি পৰিছিল।
সত্যজিৎ ৰায়, মৃণাল সেন,ঋত্বিক ঘটক, তপন সিংহা আদিৰ দৰে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় খ্যাতিসম্পন্ন চলচ্চিত্ৰনিৰ্মাতাই এই সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰসমূহৰ গুৰি ধৰিছিল।
১৯৫০ ৰ পৰা ১৯৬০ দশকৰ সময়ছোৱাত বহুতো বৌদ্ধিক-অধ্যয়নপুষ্ট চলচ্চিত্ৰনিৰ্মাতাই সাংগীতিক চলচ্চিত্ৰসমূহৰ প্ৰতি বিষোদগাৰ প্ৰকাশ কৰে আৰু তেওঁলোকে ইয়াক প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ একপ্ৰকাৰৰ নতুন ধাৰাৰ সৃষ্টি কৰে।
এই ধাৰাত কলাত্মক দিশেৰে বাস্তৱক দেখুওৱা হৈছিল আৰু এই চলচ্চিত্ৰসমূহৰ বহু সংখ্যকেই ৰাজ্যিক চৰকাৰৰ অনুদানত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
সত্যজিৎ ৰায়ে তেখেতৰ তিনিখনীয়া অপু শৃংখলাৰ প্ৰথমখন ছবি পথেৰ পাঁচালী ৰ যোগে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতত নিজৰ উপস্থিতি ঘোষণা কৰে।
যিটো চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত অতিবাস্তৱবাদ বা কাল্পনিকতাৰ পয়োভৰ বেছি আছিল, তেনে উদ্যোগত কলাত্মক চলচ্চিত্ৰসমূহৰ সফলতা মন কৰিবলগীয়া।
ভাৰতৰ আন এজন সফল চলচ্চিত্ৰনিৰ্মাতা হৃষিকেশ মুখাৰ্জীক মধ্য-চলচ্চিত্ৰৰ অগ্ৰদূত বুলি কোৱা হয়।
তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰসমূহত ভাৰতীয় মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ ধ্যান-ধাৰণাসমূহৰ স্পষ্ট প্ৰতিফলন দেখিবলৈ পোৱা যায়।
" ছবিখনে সমালোচকৰ প্ৰশংসাৰ লগতে ব্যৱসায়িক সফলতা লাভ কৰে আৰু ১৯৫৪ চনৰ কাঁ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত বঁটা লাভ কৰে।
ইয়াৰ পাছৰে পৰা ভাৰতীয় ছবিয়ে নিয়মীয়াকৈ ১৯৫০ৰ দশক আৰু ১৯৬০ৰ দশকৰ আগভাগলৈ প্ৰায় প্ৰতি বছৰে কেনচ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল আৰু ইয়াৰ বহু সংখ্যকে মহোৎসৱত গুৰুত্বপূৰ্ণ বঁটা পাবলৈ সক্ষম হৈছিল।
ছবিখনত এজন দৰিদ্ৰ কৃষকে এজন লুভীয়া জমিদাৰৰ হাতত নিজৰ মাটি হেৰুৱাই চহৰলৈ কাম বিচাৰি যোৱাৰ ঘটনা দেখুওৱা হয়।
বাস্তৱবাদী ধাৰণাৰ সাফল্য হিচাপে চিহ্নিত হোৱা, এটা জুপুৰিৰ কাষত এটা বলীয়া কুকুৰৰ শ্বটটোক ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ মাইলৰ খুঁ‌টি হিচাপে ধৰা হয়।
১৯৩৭ চনৰ ৰ দুনীয়া না মানে নামৰ চলচ্চিত্ৰখনতো ভাৰতীয় সমাজ ব্যৱস্থাত নাৰীৰ প্ৰতি হোৱা ব্যৱহাৰৰ সমালোচনা কৰিছিল।
অতি গুৰুতৰ বিষয়বস্তু, বাস্তৱবাদ তথা স্বাভাৱিকতা আৰু কোনো এটা সময়ৰ আৰ্থসামাজিক, ৰাজনৈতিক পৰিৱৰ্তনৰ ওপৰত চকু দি প্ৰতীকি উপাদানেৰে এই চলচ্চিত্ৰসমূহ নিৰ্মাণ কৰা হয়।
মূলঃসূঁ‌তিৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত প্ৰচলিত নৃত্য-গীতৰ ধাৰণাটোও এই সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰসমূহত উলাই কৰা হয়।
ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ আগতে বহুতো বৰ্মন কছাৰী লোকে বৰ্তমান বাংলাদেশৰ মৈমনসিং আৰু ছিলেট অঞ্চলত বাস কৰিছিল।
১৮২৫ চনত কছাৰী ৰজা গোবিন্দ চন্দ্ৰ দেৱে কেইঘৰমান ডাঙৰীয়াৰ পৰিয়ালৰ সৈতে খাছপুৰ এৰি মৈমনসিঙলৈ পলাই গৈছিল।
এই সন্ধিৰ ফলত কছাৰী ৰাজ্য ব্ৰিটিছৰ অধীনলৈ যায় আৰু ১৮৩০ চনত গোবিন্দ চন্দ্ৰ দেৱৰ মৃত্যু হয়।
সেইদৰে কনিষ্ঠসকলে জ্যেষ্ঠসকলক সেৱা জনায় আৰু জ্যেষ্ঠ সকলে সকলোৰে ভালে-কুশলে বছৰটো পাৰ হবলৈ প্ৰাৰ্থনা জনায়।
বৰ্মন কছাৰী সকল বৰাক উপত্যকাত ডিমাছা জনগোষ্ঠীৰ উপভাগ আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত পৃথক গোষ্ঠী।
বৰাক উপত্যকাৰ কাছাৰ জিলা, কৰিমগঞ্জ জিলা আৰু হাইলাকান্দি জিলাৰ লগতে অৰুণাচল প্ৰদেশত বৰ্মন কছাৰী সকলৰ বসতি দেখা যায়।
সেইদৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ ওদালগুৰি জিলা, বাক্সা জিলা, চিৰাং জিলা, কোকৰাঝাৰ জিলা, দৰং জিলা, কামৰূপ জিলা, গোৱালপাৰা জিলা, গোৱালপাৰা জিলা, নগাঁও জিলা, লখিমপুৰ জিলা, ধেমাজি জিলা আৰু বৰপেটা জিলাত তেওঁলোকৰ বসতি আছে।
২০১৯ চনত তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয় ভাষাবিজ্ঞান বিভাগৰ স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ইয়াৰ বৈজ্ঞানিক অধ্যয়ন কৰে।
কিন্তু ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ বৰ্মন কছাৰী সকলে বৰ্তমানলৈকে এই অনুসূচীত জনজাতিৰ মৰ্যাদা লাভ কৰা নাই।
পুৰুষ সকলে এবিধ দীঘল 'গাম্‌চা'ৰে লেংটি মাৰে আৰু মহিলা সকলে বুকুত 'দাফনা' বান্ধে আৰু ডিঙিত 'ডুমা' গামোচা লয়।
কিন্তু, ভূত-প্ৰেতৰ চাল-চলন স্বাভাৱিক জীৱিত শৰীৰৰ দৰে; যাক স্পষ্টকৈ দেখা নাযায়, কেৱল অনুমানহে কৰিব পাৰি।
লোকবিশ্বাস মতে, ভূতবোৰে সাধাৰণতে পৰিত্যক্ত ঘৰ, ডাঙৰ গছ, এৰাবাৰী, নিৰ্জন অঞ্চল, পুখুৰী, বিল আদিত বসবাস কৰে।
পৃথিৱীৰ অন্যান্য আদিম লোকসমাজে বিশ্বাস কৰি অহাৰ দৰে অসমৰ লোকসমাজতো ভূত-প্ৰেত সম্বন্ধীয় বিশ্বাস বহুলভাৱে প্ৰচাৰিত।
অসমৰ সাধুকথা, গীত, ডাকৰ বচন, প্ৰবাদ-পটন্তৰ, কথাছবি আদিত এই অপদেৱতা বা ভূত-প্ৰেত সমূহে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান দখল কৰি থৈছে।
কোনোবা মানুহে ঘৰৰ দুৱাৰডলিতে টোপনি গ'লে সেই ফালেদি ঘৰদেৱতা পাৰ হৈ গ'লে মানুহজনে টোপনিত মেকুৰী জাপ মৰি যোৱা যেন পায়।
কোনো বিবাহিতা তিৰোতাই মাহেকীয়া ঋতু স্নান হোৱাৰ সময়তে কোনো অশুভ সমযতে মৰকুছীয়াই লগ লয় আৰু গৰ্ভৱতী হ'লে তিনি চাৰি চাৰিমাহতে সন্তানৰ বিনাশ কৰে।
পেৰেত: কোনো মানুহ ঢুকালে তেওঁৰ আত্মাটোৱে অইন দেহত থিতাপি লোৱাৰ আগত অনাই বনাই ঘূৰি ফুৰে আৰু সেই সমযছোৱাত আত্মাটোক পেৰেত বোলে।
পানী মঙ্গলীয়া বা পানী মৰলীয়া: বছৰৰ আৰম্ভণিতে ন-পানী বাঢ়ি আহিলে উজানৰ মাছ পানীত ওলালে পানী মৰলীয়াও ওলাই।
বৰদৈচিলা: বসন্ত কালত বাৰিষাৰ আগজাননী দি পাৰ হৈ যোৱা ধুমুহা বৰষুণক অসমীয়া লোক সংস্কৃতিত বৰদৈচিলা নামৰ দেৱী বুলি ভবা হয়।
হাবিৰ দেৱতাবোৰ হ'ল চামোন ডাঙৰীয়া, বুঢ়া ডাঙৰীয়া, আলষণী, পিশাচ, পিশাচিনী, ডাইনী, পেৰেত, ভূত, খেতৰ, মৰকুছীয়া, প্ৰসূতা, কিণ, বীৰা, পায়ামঙনী, খাবিচ, পৰুৱা আৰু থলগিৰী।
এই গ্ৰন্থখনত উল্লেখ কৰা মতে আদি-ভুঞা সকলৰ উৎপত্তি কমতাপুৰৰ ৰজা আৰিমত্তৰ ৰাজসভাৰ সমুদ্ৰ নামৰ মন্ত্ৰী এজনৰ পৰা হৈছিল।
আৰিমত্তয়ে ৰাজ্যৰ পুব ভাগ শাসন কৰিছিল, যʼত তেওঁৰ মন্ত্ৰী সমুদ্ৰয়ে তেওঁৰ বাবে এখন নতুন ৰাজধানী নিৰ্মাণ কৰি দিছিল।
কিছু বছৰৰ পাছত নাগমত্তৰ মৃত্যু হয় আৰু আৰিমত্তয়ে নিজৰ পিতৃক হত্যা কৰি সমগ্ৰ ৰাজ্য নিজৰ অধীনলৈ লয়।
"কামৰূপৰ বুৰঞ্জী" নামৰ গ্ৰন্থখনৰ পৰা জনা যায় যে আৰিমত্তয়ে কমতাপুৰৰ ৰজা দুৰ্ল্লভেন্দক পৰাস্ত কৰি কমতাপুৰৰ ৰজা হৈছিল আৰু পুনৰ কামৰূপলৈ আহি পিতৃক সত্যা কৰি বৈদ্যৰগড় নামে এখন পাট নিৰ্মাণ কৰিছিল।
তাৰ পাছত তেওঁ বিশ্বনাথৰ প্ৰতাপ গড়ৰৰ লৈকে ৰাজ্য বিস্তাৰ কৰি কামৰূপ লৈ ঘূৰি আহি ৰাজপাট খাইছিল।
অৱশ্যে এই ঘটনাটো সত্য প্ৰমাণিত নহয় বুলি ভবা হয় কাৰণ চুতীয়া ৰজাক ১৫২৪ চনত পৰাস্ত কৰাৰ পাছত হে শদিয়াখন বা শদিয়াৰ কালি মন্দিৰটো আহোম ৰজাৰ অধীনলৈ আহিছিল।
সম্ভৱতঃ এই বৰ বাৰ-ভূঞাসকলৰ বিদ্ৰোহক দমন কৰি আহোম ৰজাই চুতীয়া বিদ্ৰোহ দমন কৰিবলৈ বা কছাৰী ৰজাক পৰাস্ত কৰিবলৈ এইসকলৰ সহায় লৈছিল।
আদি-চৰিতত উল্লেখ থকাৰ মতে এই কাৰ্যত প্ৰসন্ন হৈ আহোম ৰজাই বাৰ-ভূঞাসকলক উত্তৰ কোলৰ বাৰখন সৰু প্ৰদেশ আহোমৰ হৈ ৰাজত্ব কৰিবলৈ দিছিল।
ইয়াৰে লস্কৰ পৰিয়ালৰ জয় ভূঞা আৰু উজীৰ পৰিয়ালৰ মাহি ভূঞা এসময়ত শক্তিশালী হৈ উঠিছিল আৰু আহোম ৰজা জয়ধ্বজ সিংহই এই সকলৰ সকল চুক্তি কৰিব লগীয়া হৈছিল।
গ্ৰন্থখনত লিখা হৈছে যে সৰু বাৰ-ভূঞাসকলে বৰ বাৰ-ভূঞাসকলৰ লগত কল্পতৰু-শাস্ত্ৰ নামৰ এখন গ্ৰন্থৰ বাবে দ্বন্দ্ব কৰি ৰামপুৰৰ দক্ষিণলৈ আঁতৰি আহিছিল।
আৰিমত্তয়ে সমুদ্ৰক ৰাজ্যৰ এটা অংশ ৰাজত্ব কৰিবলৈ দিছিল আৰু সমুদ্ৰৰ পুত্ৰ মনোহৰক আন অংশ।
এই সকলকে বৰ বাৰ-ভূঞা (লস্কৰ, কাব্যশী, পদ্ম, ৰাই, সলাল, চুকা/সকা, টেটন, ধ্বজ/ধয়া, উজীৰ, সৰল, ৰমাই আৰু তমাই) আৰু সৰু বাৰ-ভূঞা (কন্বজ্বৰা/কনৌজ্বৰা, ৰঘূ, মুকুন্দ,কদম্ব, সুৰথ, সুন্দৰা,সুশামা, গৌড়বাজ, ৰত্ন, মহাৰথ, লেপ আৰু কেপ) কোৱা হৈছিল।
অসমত বাৰভূঞাসকলে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ দক্ষিণপাৰে কছাৰী ৰাজ্যৰ পশ্চিমফালে আৰু উত্তৰপাৰে চুতীয়া ৰাজ্যৰ পশ্চিমৰ অঞ্চল অধিকাৰ কৰিছিল।
বংগৰ আক্ৰমণকাৰীৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকে অস্ত্ৰ ধৰিছিল আৰু ১৪৯৮ চনৰ পাছত আলাউদ্দিন হুছেইন শ্বাহৰ প্ৰশাসনৰ বাকী ৰোৱা অংশক পৰাস্ত কৰিছিল।
তাৰ পাছত দ‌‌‌ক্ষিণপাৰে তেওঁলোকৰ অঞ্চল কচাৰী ৰাজ্য আৰু কমতা ৰজ্যৰ মাজৰ সংকুচিত হৈ পৰে।
বৰ্তমানৰ অসম, উত্তৰ বংগ আৰু বাংলাদেশৰো সৰহভাগেৰে গঠিত কামৰূপ ৰাজ্যৰ ভাঙোনৰ সময়ছোৱাতে বাৰ ভূঞাৰ উৎপত্তি হৈছিল।
গ্ৰন্থখনত উল্লেখ থকাৰ মতে আদি ভূঞা সকলে চুতীয়া আৰু কছাৰী দুয়ো ৰাজ্যৰ লগত যুদ্ধ কৰি নিজৰ ভূমি ৰক্ষা কৰিছিল।
গ্ৰন্থখনত দিয়াৰ মতে এবাৰ বৰ বাৰ-ভূঞায়ে আহোম ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰিছিল, কিন্তু যুদ্ধত পৰাস্ত হৈ বাৰজন বৰ-ভূঞাক বন্দী কৰি শদিয়াৰ শ্যামা কালিৰ মন্দিৰলৈ বলি দিবলৈ পঠিওৱা হৈছিল।
কিন্তু, কাহিনীটোৰ মতে, গোসানীয়ে ভূঞা সকলৰ বলি ল'বলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে আৰু সেই বাবে আহোম ৰজাই সকলোকে সপত কোৱাই এৰি দিলে।
গ্ৰন্থখনৰ মতে ইয়াৰ পাছত বাৰ ভূঞাৰ সহযোগত আহোম ৰজায়ে কছাৰী ৰজা আৰু চুতীয়া ৰজা, ধীৰনাৰায়ণক পৰাস্ত কৰি হত্যা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
একমাত্ৰ ১৭ শতিকাৰ শেষ ভাগত লিখা বিতৰ্কিত গ্ৰন্থ "আদি-চৰিত"ত হে এই সকলৰ উৎপত্তিৰ এটা আখ্যান দিয়া হৈছে।
গামখাৰুৰ লগতে অন্যান্য অসমীয়া গহনা তৈয়াৰ কৰা পদ্ধতিটো দক্ষিণ-পূৱ এচিয়াৰ পাৰম্পৰিক পদ্ধতিৰ সৈতে সাদৃশ্য থকা।
বিভিন্ন সঁজুলি সমূহ যেনে:হাঁতুৰী, ভাটী, নিয়াৰি, ডাইচ, ফলি, কৰ্ষণী, কাঁটি, নোৱনি, লেপ, থিনা/ঠিনা, বাখৰ আদিৰ সহায়ত হাতেৰে এই গহনা বিশেষ তৈয়াৰ কৰা হয়।
ইয়াৰ বাবে সোণ গলাই 'স্প্ৰে' যন্ত্ৰৰ দ্বাৰা গহনাৰ ওপৰত এটা নিৰ্দিষ্ট অনুপাতত প্ৰলেপ দিয়া হয়।
সাধাৰণতে অসমীয়া গহনাৰ আকাৰ-আকৃতি বা ৰূপাংকৰণ জৈৱিক বৈচিত্ৰ্য আৰু অসমীয়া বাদ্যযন্ত্ৰৰ আকৃতিৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত।
সেই সমূহৰ ভিতৰত উকা সোণৰ গামখাৰু, উকা ৰূপৰ গামখাৰু, বাখৰুৱা গামখাৰু, সোণৰ চাৰিপতীয়া গামখাৰু, গেজেৰাখাৰু, বাখৰ পতা খাৰু, কংকণ সোণৰ চাৰি পতীয়া ডলা, সোণৰ পেচন্দাৰ, কলক, বাজু আদি লগতে আঙঠিৰ ক্ষেত্ৰত- উকা আঙঠি, হীৰাপতি আঙঠি, বাবৰি ফুলীয়া আঙঠি, পদুম ফুলীয়া আঙঠি, ভাটৌ ঠোঁটীয়া আঙঠি, বাখৰামি আঙঠি, ম’ৰানেজীয়া আঙঠি আদিয়ে প্ৰধান।
বুৰঞ্জীত অসমৰ মিচিং, চুতীয়া , ডফলা , চিংফৌ , মিচিমি, ইত্যাদি জনগোষ্ঠীৰ মুখিয়াল/গাঁও-বুঢ়া সকলক "গাম" বুলি কোৱা হৈছে।
বেঙ্গালুৰুত জন্ম আৰু ডাঙৰ হোৱা প্ৰিয়ামণিয়ে চলচ্চিত্ৰত কেৰিয়াৰৰ গঠন কাৰাৰ আগতে মডেল হিচাবে কাম কৰিছিল।
২০০২ চনত, তেওঁ বক্স অফিচত ফ্লপ হোৱা তেলুগু ছবি 'এভেৰ আটাগাডু' -ত প্ৰধান চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল।
২০০৭ চনত তামিল ৰোমাণ্টিক নাটক 'পাৰুথিভেৰান'ত তেওঁ গাঁৱলীয়া বালিকা মুথাজাগীৰ চৰিত্ৰত অভিনয়ৰ কৰাৰ বাবে ব্যাপক পৰিচিত অৰ্জন কৰিছিল, সেই অভিনয়ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ জাতীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
সেই বৰ্ষতে তেওঁ এছ এছ ৰাজামৌলীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰ্থ-কল্পনা চলচ্চিত্ৰ 'ইয়ামডোঙ্গা'ৰ জৰিয়তে তেলুগু চলচ্চিত্ৰত বাণিজ্যিকভাৱে সাফল্য অৰ্জন কৰিছিল।
২০০৮ চনত, প্ৰিয়ামণি মালায়ালাম ৰোমাঞ্চ 'থিৰাক্কাথা'ত মালবিকা চৰিত্ৰত অভিনয়ৰ বাবে আৰু সমালোচিত প্ৰশংসা পাইছিল আৰু শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী - মালায়ালামৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
পিছৰ বছৰত কন্নড় ছবিত তেওঁ প্ৰথম অভিনয়ত আহিছিল ৰোমাণ্টিক কমেডী ৰামৰ সৈতে, যি এটি ডাঙৰ সমালোচনা আৰু বাণিজ্যিকভাৱে সাফল্য ছবি হিচাবে প্ৰমাণিত হৈছিল।
প্ৰিয়মণি মণি ৰত্নমৰ দ্বিভাষিকৰ জৰিয়তে যথাক্ৰমে ৰাৱণ আৰু ৰাৱণন শিৰোনামৰ তামিল আৰু হিন্দী মহাকাব্য চলচ্চিত্ৰৰ জৰিয়তে তেওঁ হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ সূচনা কৰিছিল।
২০১২ চনত, 'থাই ফিল্ম এলন'ৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বহুভাষিক ছবি 'চাৰুলথা'ত তেওঁ সমালোচনা প্ৰশংসা আৰু ফিল্মফেয়াৰত তৃতীয় শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা অৰ্জন কৰিছিল।
তেওঁ কন্নড়/তেলুগু থ্ৰিলাৰ ফিল্ম আইডল ৰামায়ণ /মন ওৰি ৰামায়ণাম ৰ ভূমিকাত আৰু সাফল্য অৰ্জন কৰিছিল, য’ত তেওঁক ফিল্মফেয়াৰৰ শ্ৰেষ্ঠ সহায়ক অভিনেত্ৰীলৈ মনোনীত কৰিছিল।
বৰ্তমান তেওঁ দক্ষিণ ভাৰতীয় টেলিভিচনৰ অনুষ্ঠানগত সক্ৰিয়, তেওঁ কিছুমান নৃত্যৰ ৰিয়েলিটি শ্ব’টো বিচাৰক হিচাপে কাম কৰিছিল।
পৰৱৰ্তীকালত পৰিচালক মণি ৰত্নমৰ দ্বিভাষিক চলচ্চিত্ৰৰ বাবে যথাক্ৰমে তামিল আৰু হিন্দীত ৰাৱণান আৰু ৰাৱণৰ বাবে চুক্তিবদ্ধ হয়।
ইয়াৰ পিছত, 'পাৰ্থিভেৰান'ত তেওঁ জাতীয় পুৰস্কাৰ-বিজয়ী অভিনয় দেখি বলিউডৰ পৰিচালক-প্ৰযোজক ৰাম গোপাল বৰ্মাৰ ত্ৰিভাষিক ছবি 'ৰক্ত চৰিত্ৰ'ৰ বাবে তেওঁক অভিনেত্ৰী হিচাপে লোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
আৰু পিছত তেওঁ 'অন্না বণ্ড'ত অভিনয় কৰিছিল, যদিও চলচ্চিত্ৰখন সমালোচকসকলোৰ দ্বাৰা বেয়া বুলি গ্ৰহণ কৰা হৈছিল আৰু ৰেডিফৰ “মোষ্ট হতাশাৰ কন্নড় ফিল্মচ্‌ অফ ২০১২” তালিকাত স্থান পায়, ই বক্স অফিচত এটি সফল উদ্যোগত পৰিণত হৈছিল।
তেওঁ এটি মালয়ালম চলচ্চিত্ৰ, 'ট্ৰু ষ্ট’ৰি' আৰু তেলুগু চলচ্চিত্ৰ 'চণ্ডিৰ শ্বুটিং' শেষ কৰিছিল, য’ত তেওঁ এগৰাকী মুক্তিযোদ্ধাৰ নাতিনী গঙ্গাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যি তেওঁৰ পৰিবাৰক যি সমস্যাৰ মুখোমুখি হৈছিল তাৰে প্ৰতিশোধ লৈছিল।
তাৰপিছত তেওঁ 'সত্যম' মালায়ালাম ফিল্ম ইণ্ডাষ্ট্ৰিত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল, কিন্তু এই ছবিখন বক্স অফিচত সফলতা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম নহয়।
২০০৫ চনত নাটক 'অধু ওৰু কানা কালাম' অভিনয়ৰ জৰিয়তে তেওঁ তামিল চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ও চিনেমাটোগ্ৰাফাৰ বালু মহেন্দ্ৰ দ্বাৰা স্বাক্ষৰিত হয়।
” 'অধু ওৰু কানা কালাম' সমালোচকসকলোৰ দ্বাৰা প্ৰশংসিত হ’লেও ছবিখন বক্স অফিচত ব্যৰ্থ হৈছিল, কিন্তু তেওঁ ছবিত অভিনয় কৰাৰ বাবে প্ৰশংসা অৰ্জন কৰিছিল।
তেওঁ যেতিয়া দ্বাদশ শ্ৰেণীত পঢ়ে, তামিল পৰিচালক ভাৰতীৰাজে তেওঁক চলচ্চিত্ৰ জগতৰ সৈতে পৰিচয় কৰি দিয়ে।
তেওঁৰ পিতৃ বাসুদেব মণি, যি তামিল পৰিবাৰৰ পলক্কাদৰ বাসিন্দা আৰু এটি বৃক্ষৰোপণৰ ব্যৱসায়ৰ মালিক আৰু তেওঁৰ মাতৃ, জাতীয় স্তৰৰ বেডমিণ্টন খেলৈ, লতামণি, যি তিৰুৱনন্তপুৰমৰ বাসিন্দা, ইউনিয়ন বেংক অৱ ইণ্ডিয়াৰ বেংক মেনেজাৰ আছিল।
২০০৯ চনত তেওঁৰ দুখন তামিল ছবি মুক্তি পায়, 'মসলা ফিল্ম আৰুমুগাম' আৰু মালয়ালম ব্লকবাষ্টাৰ ছবি 'ক্লাচমেতচ্‌'ৰ পুননিৰ্মাণ ছবি, 'নিনৈথালে ইনিক্কুম' শিৰোনামেৰে।
পূৰ্বতে ব্যৱসায়িক ব্যৰ্থতা আছিল: তেওঁৰ কন্নাড় ভাষাৰ আত্মপ্ৰকাশৰ চলচ্চিত্ৰ ৰাম বাণিজ্যিকভাৱে সাফল্য অৰ্জন কৰিছিল।
২০১০ চনত তেওঁ ব্যঙ্গাত্মক চলচ্চিত্ৰ 'প্ৰানচিয়েতান এণ্ড দ্যা চেণ্ট'ত অভিনয় কৰিছিল যি ২০০৫ চনৰ পিছৰ দীৰ্ঘকালীন চলন্ত মালয়ালম ছবিত পৰিণত হৈছিল।
ছবিত মুম্বাই-ভিত্তিক ইণ্টিৰিয়ৰ ডেকৰেটাৰৰ চৰিত্ৰত অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ ফিল্মফেয়াৰলৈ মনোনীত হৈছিল।
আমিৰ চুলতান পৰিচালিত ২০০৭ চনৰ 'পাৰুথিউৰেন'ত যেতিয়া তেওঁ অভিনেতা কাৰ্তি শিৱকুমাৰৰ সৈতে অভিনয় কৰিছিল তেতিয়া প্ৰিয়ামাণিয়ে তেওঁৰ অভিনয়ৰ শংসাপত্ৰ আৰু বাণিজ্যিক আবেদন প্ৰমাণ কৰিব পাৰিছিল।
মাদুৰাইয়ৰ এটি গাঁৱলীয়া বিষয় এক কুখ্যাত তৰুণ গাঁৱবাসীৰ গল্প বুলিছিল, ছবিখন সমালোচকসকলোৰ পৰা প্ৰশংসা অৰ্জন কৰিছিল আৰু বক্স অভিচৰ ব্লকবাষ্টাৰত অবাক কৰি দিছিল।
তেওঁ 'জাতীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা' পাইছিল, ইয়াৰ পিছত 'দক্ষিণ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা', 'তামিলনাডু ৰাজ্য ফিল্ম বঁটা' আৰু এটা 'ওচিয়ান চিনেফেন ফেশ্বটিভেল অফ এছিয়ান এণ্ড আৰব চিনেমা' বঁটা লাভ কৰিছিল।
২০০৮ চনত তেওঁ মালয়ালম ছবি 'তিৰক্কাথা'ত তেওঁ অভিনয়ৰ বাবে আকৌ সমালোচকসকলোৰ পৰা প্ৰশংসা লাভ কৰে, য’ত তেওঁ প্ৰয়াত চিত্ৰনায়িকা শ্ৰীবিদ্যাৰ অশান্ত জীৱনৰ বাস্তৱ জীৱনৰ গল্প অৱলম্বন কৰি ৰচা এটি চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
প্ৰিয়া বাসুদেব মণি আয়াৰ প্ৰিয়ামণি হিচাবে পৰিচিত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী গৰাকী প্ৰাক্তন মডেল, তেওঁ তেলুগু, কন্নড়, তামিল, মালায়ালাম আৰু হিন্দী ভাষাৰ ছবিত কাম কৰিছে।
তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ জাতীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ লগতে বিভিন্ন ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰৰ তিনিটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
২০১৪ চনত, তেওঁ পিটা বিজ্ঞাপন প্ৰচাৰৰ পক্ষত আছিল, জনসাধাৰণক পিঞ্জৰা বাঘৰ বৈশিষ্ট্যযুক্ত চিৰিয়াখানাটো বৰ্জন কৰাৰ আহ্বান জনাইছিল।
'দ্যা ফেমিলি মেন'ত মনোজ ভাজপাইৰ চুপাৰ স্পাইৰ স্মাৰ্ট, সুন্দৰ আৰু দক্ষ স্ত্ৰী হিচাবে ৱেব চিৰিজ জগতত অভিনয় কৰে।
ইলাচী মছলাৰূপে ব্যৱহাৰ কৰা সুগন্ধি বীজ ধাৰণ কৰা এবিধ বহুবৰ্ষজীৱী তৃণজাতীয় উদ্ভিদ আৰু ইয়াৰ বীজ।
বিশ্বৰ ক্ৰান্তীয় জলবায়ুৰ অঞ্চল যেনে ৰিইউনিয়ন দ্বীপ, ভাৰত-চীন অঞ্চল আৰু কষ্টা ৰিকাত ইলাচী খেতি কৰা হয়।
বৰ্তমান এই প্ৰকাৰৰ ইলাচীৰ উচ্চ উৎপাদনক্ষম প্ৰজাতি 'গ্ৰীণ গোল্ড' কেৰালাত আটাইতকৈ বেছি খেতি কৰা জাত।
ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক বিতৰণৰ বাহিৰেও নেপাল, ভিয়েটনাম, কম্বোডিয়া, থাইলেণ্ড, শ্ৰীলংকা আৰু মধ্য আমেৰিকাতো ইলাচীৰ খেতি কৰা হয়।
অসমৰ সাংস্কৃতিক জগতৰ কেইগৰাকীমান পুৰোধা ব্যক্তি যেনে- বিষ্ণু ৰাভা, ফণী শৰ্মা, ভূপেন হাজৰিকা, ক্ষীৰদাকান্ত বিষয়া, বিজনী ৰাজ্যৰ ৰাণী সবিতা দেৱী আদি তথা অসমৰ জনসাধাৰণৰ দাবীত অসম চৰকাৰে গুৱাহাটী কাহিলীপাৰাৰ নৰকাসুৰ পাহাৰৰ নামনি অংশত ১০ একৰ মাটিত জ্যোতি চিত্ৰবন নিৰ্মাণ কৰা হয়।
দেৱদাস ছবিৰ নিৰ্মাতা, অসমৰ গৌৰীপুৰৰ ৰাজপৰিয়ালৰ সন্তান প্ৰমথেশ চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ নামেৰে নামাঙ্কিত এখন ফ্ল’ৰেৰে ১৯৬৮ চনত ষ্টুডিঅ’টো কাৰ্যক্ষম হৈ উঠে।
এই সমিতিখনত বহুকেইটা চৰকাৰী বিভাগৰ মুৰব্বী আৰু অসমৰ চলচ্চিত্ৰ জগতৰ কেইগৰাকীমান বিশিষ্ট ব্যক্তিক সদস্যৰূপে ৰখা হয়।
মহেশ মল্ল বুজৰবৰুৱা , পীযুষ কান্তি ৰয় , ইন্দুকল্প হাজৰিকাই প্ৰতিষ্ঠানটোৰ চালুকীয়া অৱস্থাত যোগদান কৰি বহু অসমীয়া যুৱশিল্পীক চলচ্চিত্ৰ কলাৰ বিষয়ে প্ৰশিক্ষণ দিয়ে।
জ্যোতি চিত্ৰবন ফিল্ম ষ্টুডিঅ’ গুৱাহাটীৰ কাহিলীপাৰাত অৱস্থিত, অসমৰ প্ৰথম আৰু বৰ্তমানলৈ একমাত্ৰ চলচ্চিত্ৰ ষ্টুডিঅ’।
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ নামৰ প্ৰথম অংশ আৰু তেওঁ নিৰ্মাণ কৰা প্ৰথম অসমীয়া ছবি জয়মতীৰ শ্বুটিঙৰ বাবে ভোলাগুৰি চাহবাগিছাত পাতি লোৱা অস্থায়ী ষ্টুডিঅ’ চিত্ৰবন- এই দুটা শব্দ লগলগাই চৰকাৰী খণ্ডৰ এই ষ্টুডিঅ’টোৰ নাম জ্যোতি চিত্ৰবন ৰখা হয়।
চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শনৰ জগতলৈ অহা পৰিবৰ্তনৰ সৈতে খাপ খুৱাই ল’বলৈ তথা বজাৰৰ চাহিদাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি ১৯৯৫ চনৰ ২৯ ডিচেম্বৰত জ্যোতি চিত্ৰবনত এটা ভিডিঅ’ বিভাগ খোলা হয়।
অসম চুক্তিৰ অধীনত অসম আৰু ভাৰত চৰকাৰে যোগান ধৰা পূঁজিৰে ক্ৰয় কৰা আধুনিক প্ৰযুক্তিৰ সা-সঁজুলিৰে ষ্টুডিঅ’টো সজাই তোলা হৈছে।
অসম চুক্তিৰ তৃতীয় দফা অনুসৰি জ্যোতি চিত্ৰবনৰ বিশাল পৰিসৰৰ ভূমিত ২০০৯ চনৰ ২৪ চেপ্তেম্বৰত তদানীন্তন মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে় ফিল্মচিটি প্ৰকল্পৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰে।
অসমৰ লোকে ব্যৱহাৰ কৰা বিভিন্ন খাৰৰ ভিতৰত ভীমকলৰ বাকলি, পটুৱা বা আলু অংশ শুকুৱাই পুৰি উলিওৱা ছাইৰ পৰা তৈয়াৰ কৰি উলিওৱা আৰু খাবৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা খাৰবিধেই হ'ল কলাখাৰ।
ধান-খেৰৰ পৰা উলিওৱা খাৰণি সাধাৰণতে কাপোৰ, চুলি, বাচন আদি ধুবৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল৷ খাবৰ বাবে ভীমকলৰ বাকলি, মধুনাৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা খাৰণি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অতীতকালৰ অসমত নিমখৰ সলনি আঞ্জাত খাৰ দি খাইছিল কোনো কোনো অঞ্চলত মৃতকৰ সকামত দিয়া ভোজত খাৰ-মাছ ৰন্ধাটো মাংগলিক নিয়মৰ ভিতৰতে পৰে।
কলাখাৰ বা খাৰ হ’ল কলৰ বাকলি অথবা মূঢ়া শুকুৱাই পুৰিলে ওলোৱা ছাইত পানী দি থৈ পিছত তাৰ পৰা নিগৰি ওলোৱা খাৰ-পানী।
সাধাৰণতে ভীমকল গছৰ পটুৱা ছিৰলা-ছিৰিলিকৈ ফালি ৰ’দত শুকুৱাই, জুইত পুৰি, তাৰ ছাইৰ পৰা কলাখাৰ তৈয়াৰ কৰা হয়।
অতীতত অসমীয়াসকলৰ ভিতৰত বিশেষকৈ অনাৰ্যসকলে নিমখৰ সলনি খাবৰ বাবে তৈয়াৰ কৰা আঞ্জাত খাৰ দি খাইছিল, তেনেকৈয়ে অসমীয়া সমাজত খাৰ এক খাদ্যজাত সামগ্ৰী হিচাপে জনপ্ৰিয় হৈ উঠে আৰু এই অভ্যাসেই অসমীয়া সকলক “খাৰখোৱা অসমীয়া”ত পৰিণত কৰে।
কলাখাৰে হাইড্ৰক্ল’ৰিক এচিডৰ লগত ৰাসায়নিক বিক্ৰিয়া কৰি লৱণৰ উৎপাদন কৰে, অৰ্থাৎ এচিডিটী নাইকিয়া কৰে।
পৰিকল্পনা অনুসৰি চিকন তামূলী ৰাতি দা লৈ ৰজাৰ শোৱাকোঠাত প্ৰৱেশ কৰি চাকিবোৰ নুমুৱাই পেলায় আৰু কুঁৱৰীয়ে কাপোৰ আঁতৰাই দি ৰজাক আঘাত হানিবলৈ সুবিধা কৰি দিয়ে।
এই ঘটনাই কাৰেঙত হুৱাদুৱাৰ সৃষ্টি কৰে আৰু পালি-প্ৰহৰীয়াই আক্ৰমণৰ সম্ভেদ পাই ঢপলিয়াই আহোঁতেই দাখন ৰজাৰ গা-ধোৱা ঘৰত পেলাই চিকন তামূলী পলাই যায়।
এই ঘটনাৰ পিছত বুঢ়াগোহাঁই আৰু ফুকনসকলৰ দ্বাৰা কাৰেঙৰ নিৰাপত্তা ব্যৱস্থা কটকটীয়া কৰি তোলা হয় আৰু অভিজ্ঞ বৈদ্যৰ হতোৱাই ৰজাৰ চিকিৎসা কৰোৱা হয়।
ক্ৰমাৎ সুস্থ হোৱা ৰজাক বিষয়াসকলে আততায়ীৰ বৰ্ণনা সোধোঁতে তেওঁ দিয়া বৰ্ণনা পূৰ্বৰ বৰবৰুৱা মেচাৰ লিগিৰা যদু তামূলীৰ সৈতে মিল খায়।
বেতমালা ফুকনেও ঘটনাৰ আগদিনা যদু তামূলীয়ে তেওঁক বাটত দেখা পাই ফালৰি কাটি যোৱা আৰু সন্ধানহীন হৈ পৰা কাৰেঙৰ মুখ্য দুৱৰীৰ সৈতে তামূলীৰ বন্ধুত্বৰ কথা কৈ এই সন্দেহ বঢ়াই তোলে।
বিষয়াসকল এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয় যে মেচাই এই ষড়যন্ত্ৰৰ মূল হোতা আৰু সেয়ে তেওঁক ধৰিবলৈ চন্তৰী পঠোৱা হয়।
তাতেই তেওঁ পুৰণি বন্ধু লালুকসোলা বৰফুকন আৰু অন্যান্য বিষয়াক লগ পায় আৰু গড়গাঁৱত চলি থকা ঘটনাৰাজিৰ বিষয়ে অৱগত কৰে।
ইফালে চন্তৰীয়ে আহি মেচা দিহিংৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ পলাই যোৱাৰ বাতৰি লৈ ঘূৰি আহে আৰু বিষয়াবৰ্গই এই কাৰ্যই মেচাৰ দোষৰেই নিশ্চিতি দিয়া বুলি কয়।
ইয়াৰ পিছত মেচাক নিব নোৱাৰিলে ক্ঠোৰ শাস্তিৰ সন্মুখীন হ'ব বুলি ভয় দেখুৱাই ৰামকষ্ণ নামৰ আন এজন কটকী পঠায়।
গুৱাহাটীৰ বিষয়ববীয়া নিজ সিদ্ধান্তত অটল থকাৰ বাবে শাস্তিৰ ভয়ত ৰামকৃষ্ণ তেওঁলোকৰ শৰণাপন্ন হয়।
গড়গাৱঁত ৰাজবিষয়াসকলে হত্যাৰ প্ৰচেষ্টাত মেচা জড়িত থকাৰ কথাত চুদৈফাক পতিয়ন নিয়াবলৈ চেষ্টা কৰে যদিও তেওঁ কয় যে ৰাজধানীৰ কোনো লোকৰ সহায় অবিহনে ৰাতিৰ নিৰাপত্তাবেষ্টিত কাৰেঙৰ ভিতৰত দিহিংৰ পৰা কোনো লোকে আক্ৰমণ সংঘটিত কৰিব নোৱাৰে।
আক্ৰমণৰ ঘটনাত তেও৬লোক জড়িত হোৱা-নোহোৱাটো ঠাৱৰ কৰিব নোৱাৰি চৰম অনিচ্ছাস্বত্বেও ৰজাই তেওঁলোক দুজনক হত্যা কৰিবৰ বাবে বিষয়াসকলক অনুমতি দিয়ে।
যদু তামূলী, তেওঁৰ ভাই-ককাই আৰু মুখ্য দুৱৰীৰ লগতে কৰ্তব্যত গাফিলতি কৰাৰ বাবে আন আন দুৱাৰৰখীয়াৰো শিৰশ্ছেদ কৰা হয়।
পিতৃৰ পৰা সেৱা নোলোৱাৰ বাবে কুঁৱৰী হিচাপে অবাঞ্চিত আচৰণ কৰা বুলি স্বৰ্গদেৱে বৰকুঁৱৰীকো ককৰ্থনা কৰে আৰু তেওঁক ৰজা পতা-ভঙা কৰা বিদ্ৰোহীৰ জীয়ৰি আখ্যা দিয়ে।
ইয়াৰোপৰি ৰাম ফুকন আৰু বেতমালা ফুকনৰ লগ লাগি বুঢ়াগোঁহায়ে নতুন ৰজাৰ সন্ধান কৰিছে বুলি তেওঁ কৰা সন্দেহৰো উমান দিয়ে।
বৰকুঁৱৰীয়ে দেউতাকক এই গোটেই কথাৰ সম্ভেদ দিয়ে আৰু এই কথাত বুঢ়াগোঁহায়ে চূড়ান্তভাৱে লজ্জিত বোধ কৰে।
বৰকুঁৱৰীয়ে সন্মুখত এখন বঁটাত পৱিত্ৰ ৰত্নাৱলী গ্ৰন্থখন ৰাখে আৰু বুঢ়াগোঁহায়ে তেওঁক নকৰি গ্ৰন্থখনকহে সেৱা কৰিছে বুলি মনতে ভাবি পিতৃৰ সেৱা গ্ৰহণ কৰে।
ৰাজপৰিয়ালৰ সৈতে সুসম্পৰ্ক থকাৰ সুবাদতে মেচা বৰবৰুৱাই বুঢ়াগোহাঁইৰ প্ৰতি অসন্মান প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ লয়।
তেওঁ নিজে কাহিনীও বুঢ়াগোহাঁইৰ ঘৰলৈ নগৈ ডাঙৰীয়াজনৰ সৈতে মেলত বহা আন আন সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলক ইতিকিং কৰিবলৈ লয়।
এই আচৰণত ক্ষুণ্ণ হৈ বুঢ়াগোঁহায়ে ৰাম ফুকন আৰু দীঘলা ফুকনৰ সৈতে আলোচনা কৰি বৰবৰুৱাক পদৱীৰ পৰা আঁতৰাই চক্ৰপানি তাৰ-শল'গুৰিয়া ৰাজখোৱাক বৰবৰুৱা পাতে।
স্বৰ্গদেউক এই বিষয়ে অভিযোগ কৰাত চুদৈফাই টং কৰে যে মেচাৰ পদচ্যুতি আৰু চক্ৰপানিৰ নিযুক্তিৰ কথা তেওঁৰ কান চোৱাব লাগিছিল।
কিন্তু নিযুক্তি ইতিমধ্যে হৈ যোৱাৰ বাবে ৰজাই কয় যে গোঁহায়ে মেচাক ভাল নাপায় সেয়ে খেতি-বাতি কৰি খাবৰ বাবে মেচাক গাৱঁলৈ পঠাই দিব লাগে।
ৰজাৰ হত্যাৰ প্ৰচেষ্টাত অভিযুক্ত মেচাক হস্তান্তৰ কৰিবলৈ বৰফুকন আৰু গুৱাহাটীৰ আন আন ফুকনসকলে অস্বীকাৰ কৰাৰ বাবে বুঢ়াগোহাঁই আৰু বৰফুকনৰ মাজৰ সম্পৰ্কত তিক্ততা আহি পৰে।
বৰফুকনৰ বিৰুদ্ধে কঠোৰ ব্যৱস্থা ল'বলৈ বুঢ়াগোহাঁইৰ অনুগামীসকলে পৰামৰ্শ দিলেও মোগলৰ লগত সম্ভাব্য যুদ্ধৰ কথা চিন্তা কৰি আহোম সাম্ৰাজ্যৰ এনে কঠিন সময়ত কোনো প্ৰতিকূল পৰিস্থিতি সৃষ্টি কৰিব পৰা সিদ্ধান্ত ল'বলৈ তেওঁ অমান্তি হ'ল।
আনহাতে গুৱাহাটীত লালুকসোলাৰ এজন ভায়েক মৰঙী দোলাকাষৰীয়া বৰুৱাই বৰফুকনৰ প্ৰতি আতন বুঢ়াগোহাঁই আৰু তেওঁৰ মানুহবিলাকৰ দ্বেষপূৰ্ণ মনোভাৱ তথা বৰফুকনৰ বিপদৰ কথা অৱগত কৰে।
এই কথা শুনি বৰফুকনে নিজৰ সুৰক্ষাৰ বাবে ভাতধৰা ফুকন আৰু মৰঙী বৰুৱাৰ সৈতে ভৱিষ্যতৰ কাৰ্যপন্থাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ গোপনে মন্ত্ৰণাত বহে।
তেওঁ চুতাম্লাৰ ৰাজত্বকালত মোগলৰ লগ হোৱাৰ বাবে পলাই গৈ মোগল ৰাজ্যত থিতাপি লৈ থকা নিজৰ মোমায়েক বাদুলীলৈ কটকী পঠিয়ায়।
চিঠিত তেওঁ লিখে যে যদিহে বৰফুকনক অসমৰ ৰজা পতা যায় তেন্তে তেওঁ গুৱাহাটীৰ গড় মোগলক এৰি দিবলৈ ইচ্ছুক।
এই বুজাবুজিৰ কথা তলতীয়া বিষয়াসকলৰ পৰা গোপনে ৰাখি লালুকসোলাই তেওঁলোকৰ আগত আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ স্বৈৰাচাৰিতাৰ বিষয়ে চিন্তিত হোৱা যেন ভাৱ দেখুৱায়।
ৰজা হৈ চুদৈফাই ৰাজনৈতিক সম্পৰ্ক সুদৃঢ় কৰিবলৈ তেওঁৰ সমৰ্থনকাৰী পক্ষৰ পৰিয়ালৰ পৰা একাধিক বিবাহ কৰে।
ইয়াৰে মাজত আতন বুঢ়াগোহাইৰ জীয়ৰিক তেওঁ বৰকুঁৱৰী আৰু লালুকসোলা বৰফুকনৰ জীয়ৰিক পৰ্বতীয়া কুৱঁৰী পাতে।