polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ সংগী ইমৰোজ, পুত্ৰী কণ্ডলা, পুত্ৰ নভৰাজ কোৱাত্ৰা, বোৱাৰী অলকা আৰু নাতি-নাতিনী তোৰাছ, নুৰ, অমন আৰু শিল্পীক এৰি থৈ যায়।
২০০৭ বৰ্ষত প্ৰসিদ্ধ গীতিকাৰ গুলজাৰৰ কণ্ঠত ' ' শীৰ্ষক এখনি শ্ৰব্য সঁফুৰাই মুক্তি লাভ কৰে।
এই বুঢ়া আতায়েই সত্ৰৰ প্ৰশাসনিক দিশটো শক্তিশালী কৰি বৰপেটাৰ আঞ্চলিক আৰু প্ৰতিষ্ঠানিক উন্নয়ন সাধন কৰিছিল।
বহু সংখ্যক ভক্ত বৰপেটালৈ আহিছিল আৰু জাতি বৈষম্য পৰিহাৰ কৰি বৈষ্ণৱ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰি এক সাম্যবাদী সমাজ গঢ়ি তুলিছিল।
চৌহদৰ ভিতৰত সাংস্কৃতিক বিদ্যালয়, কেলি কদম গছ, শ্ৰী শ্ৰী মথুৰা দাস বুঢ়া আতা পুথিভঁৰাল, অধ্যয়ন কক্ষ, কাৰ্যালয় আৰু পাকঘৰ আছে।
যি সময়ত মহাপুৰুষজনাই পাটবাউসীত সত্ৰ পাতি তেওঁৰ ধৰ্মীয় চিন্তাধাৰাসমূহ প্ৰচাৰৰ কামত লাগি আছিল, সেই সময়ত ৰজা নৰনাৰায়ণৰ ৰাজত্ব চলি আছিল।
পিছত যুঁজত আহোমসকল পৰাস্ত হৈছিল আৰু মোগলে ক্ষমতা লৈ ইয়াৰ প্ৰশাসনিক আৰু কৰ সংগ্ৰহৰ দিশটো প্ৰণালীবদ্ধভাৱে সজাই তুলিছিল।
কামৰূপক “চৰকাৰ” পাতি বৰপেটা, ক্ষেত্ৰী, বজালী, বৰনগৰ, বাঁহবাৰী আৰু বিজনী পৰাগনত ভগাই তাকে আৰু সৰু ভাগ কৰি তাপাত বিভক্ত কৰি এজন গোমস্তাক চলাব দিছিল।
প্ৰতিটো তালুক তালুকদাৰৰ তদাৰকত আছিল আৰু তেওঁক সহায় কৰিবলৈ ঠাকুৰীয়া, পাটোৱাৰী, কাকতি, গাঁও বৰিকা ইত্যাদি আছিল যিয়ে কৰ সংগ্ৰহৰ হিচাপ-নিকাচ ৰাখিছিল।
পৰাগনৰ বিচাৰকক শিকদাৰ বুলি কোৱা হৈছিল, য’ত আমিন আৰু কনংগ ভূমি সমীক্ষা, কৰ সংগ্ৰহৰ বাবে দায়ৱদ্ধ আছিল।
বৰপেটাত থকা সত্ৰসমূহে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ, আৰু তেখেতৰ প্ৰধান শিষ্য শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱৰ কৰ্মৰাজিৰ সাক্ষ্য বহন কৰে।
ষোল্ল শতিকাত মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ উজনি অসমৰ পৰা বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ জৰিয়তে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ ভেঁটি টনকিয়াল কৰাৰ উদ্দেশ্যে বৰপেটা নগৰলৈ আহিছিল।
বিভিন্ন সত্ৰ আৰু মঠসমূহ বৰপেটা জিলাৰ বিভিন্ন ঠাইত সিঁচৰিত হৈ আছে, যিবোৰে অসমৰ চুকে-কোণে থকা ধাৰ্মিক লোকসকলৰ আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ আহিছে।
ইয়াৰে কেইখনমান প্ৰখ্যাত সত্ৰ হ’ল – বৰপেটা সত্ৰ, পাটবাউসী সত্ৰ, সুন্দৰীদিয়া সত্ৰ, চূণপুৰা সত্ৰ, গণককুছি সত্ৰ, কনৰা আৰু জনীয়া।
উমেশ চন্দ্ৰ ব্ৰহ্মচাৰী, ধনীৰাম তালুকদাৰ, গণেশ লাল চৌধুৰী, দেৱেন্দ্ৰ নাথ উজীৰ, অক্ষয় কুমাৰ দাস, বংশীধৰ চৌধুৰী, নানামোহন মজুমদাৰ, গোলক পাঠক, সোণাৰাম চৌধুৰী, ডাঃ জিনাৰাম দাস, বিশ্বনাথ দাস, প্ৰাণেশ্বৰ দাস, অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী, মহেন্দ্ৰ মোহন চৌধুৰী, মধুসুদন দাস, উপেন্দ্ৰ চন্দ্ৰ দাস, দেৱেন্দ্ৰ শৰ্মা, নৰনাৰায়ণ গোস্বামী, কবিৰাজ ঘনশ্যাম দাস, চন্দ্ৰপ্ৰভা শইসকীয়ানী এই অঞ্চলৰ প্ৰধান মুক্তিযুঁজাৰু।
বৰপেটা থকা সত্ৰসমূহে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ, আৰু তেখেতৰ প্ৰধান শিষ্য শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱৰ কৰ্মৰাজিৰ সাক্ষ্য বহন কৰে।
বৰপেটা সত্ৰ আৰু আন আন সত্ৰসমূহ বৰপেটা জিলাৰ বিভিন্ন ঠাইত সিঁচৰিত হৈ আছে, যিবোৰে অসমৰ চুকে-কোণে থকা ধৰ্মীয় লোকসকলৰ আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ আহিছে।
ইয়াক তিতাকুছি, পোৰাভিঠা, মথুৰা, বৃন্দাবন, চৌখুটীস্থান, নবৰত্ন-সভা, ইচ্ছাকুছি, পুষ্পক বিমান, কামপুৰ আৰু বৰপেটা আদি বিভিন্ন নামেৰে জনা যায়।
ইংৰাজ শাসনৰ অধীনলৈ অহাৰ আগেয়ে বৰ্তমানৰ বৰপেটা জিলা কোচ-হাজো আৰু আহোম সাম্ৰাজ্যৰ অবিচ্ছেদ্য অংশ আছিল।
আদি কালৰেপৰা বৰপেটাই বৰ্মনসকলৰ , চলস্থামৰ , পালসকলৰ , কমতাসকলৰ আৰু কোঁচসকলৰ শাসন প্ৰত্যক্ষ কৰি আহিছে যদিও কমতা আৰু কোচ শাসনৰ সময়তহে ইয়াৰ মুখ্য বুৰঞ্জীমূলক উন্নয়নসমূহ হৈছিল।
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰভাৱত বৰপেটা নগৰ সত্ৰৰে পূৰ্ণ এখন ধৰ্মীয় ঠাইত পৰিণত হৈছে বাবে ইয়াক বৈকুণ্ঠধাম বুলিও কোৱা হয়।
আহোম ৰজা শিৱসিংহ, ৰাজেশ্বৰ সিংহ, লক্ষ্মী সিংহ, গৌৰীনাথ সিংহ আৰু চন্দ্ৰকান্ত সিংহৰ দিনতে এই সত্ৰসমূহে মাটিৰ আবণ্টন পাইছিল।
বাউসীৰ শ্বাহ মদৰৰ, বৰনগৰৰ শ্বাহ-ফকীৰৰ, ক্ষেত্ৰীৰ পাঁচ পীড়ৰ, ভেল্লাৰ চৈয়দ শ্বাহনুৰ দেৱান ফকীৰৰ মুছলিম-দৰঘাছলৈও ভূমি আবণ্টন কৰিছিল।
দেৱালয়সমূহলৈও ভূমি আবণ্টিত কৰা হৈছিল আৰু এই আবণ্টনসমূহৰ কথা কপাৰ-ফলিত লিপিৱদ্ধ কৰি ৰাখিছিল, যিবোৰ বুৰঞ্জীৰ সমল হিচাপে স্বীকৃতি পাই আহিছে।
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে এই সত্ৰৰ পৰাই ধৰ্মীয় আদৰ্শ, সাহিত্য, কলা-সংস্কৃতি আৰু কৰ্ম সংস্কৃতিৰ প্ৰসাৰ কৰিছিল।
এই সত্ৰতে তেওঁ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ১৮ বছৰ কটাইছিল যিখিনি সময়ত কীৰ্তন-ঘোষা ৰচনা কৰাৰ উপৰিও ২০ টাকৈ বৰগীত ৰচনা কৰিছিল।
পিছলৈ এই সত্ৰৰ পৰাই শ্ৰীমাধৱদেৱ, শ্ৰীদামোদৰদেৱ আৰু শ্ৰীহৰিদেৱ-এ বৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল।
মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱ সহিতে তেওঁৰ শিষ্যসকলে বৰপেটাত কেবাখনো সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি গৈছিল।
অঞ্চলটোৰ সামাজিক, ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ ক্ষেত্ৰত এই সত্ৰসমূহে উল্লেখযোগ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি আহিছে।
যদিও এই সত্ৰসমূহ মূলতঃ বৈষ্ণৱ চিন্তাধাৰাৰ প্ৰসাৰৰ উদ্দেশ্যে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল, সময়ৰ লগে লগে সত্ৰসমূহ শিক্ষা, সংগীত, নৃত্য, নাট্য, কলা, হাতীদাঁতৰ কৰ্ম আদি বিষয় সন্নিবিষ্ট একো একোটা মুকলি সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰত পৰিণত হৈছে।
ইয়াৰ বাহিৰেও কৃষ্ণ নৃত্য, কালিয় দমন নৃত্য, দশাৱতাৰ নৃত্য, ঝুমুৰা নৃত্য, চালি নৃত্য, সূত্ৰধাৰী নৃত্য, গোপী নৃত্য, ৰাজা নৃত্য, ৰাণী নৃত্য আদি নৃত্য শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে সৃষ্টি কৰি থৈ যোৱা এই অঞ্চলত প্ৰচলিত নৃত্য।
সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ উদ্দেশ্যে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে এতোলা সোণৰ বিনিময়ত এই সত্ৰৰ মাটি ক্ৰয় কৰিছিল আৰু শ্ৰীমাধৱদেৱক উক্ত সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ হিচাপে মনোনীত কৰিছিল।
বৰপেটা নগৰ মৰ্কজ মছজিদ, বৰপেটা ৰোড জামে মছজিদ, মাজগাঁও মৰ্কজ, ভেল্লা জামে মছজিদ, মন্দিয়া জামে মছজিদ, গোমাফুলবাৰী মাদ্ৰাছা, বালিকুৰী জামে মছজিদ, কেওটকুছি জামে মছজিদ, লাংলা বজাৰ জামে মছজিদ , বৰভিঠা জামে মছজিদ , মইনবাৰী জামে মছজিদ আদি হাউলী মৰ্কজৰ শাখা মৰ্কজ জনীয়া বজাৰ জামে মছজিদ।
বৰপেটা সত্ৰৰ প্ৰথম সত্ৰাধিকাৰ শ্ৰীমথুৰা দাস বুঢ়া আতাই আদিতে এই সত্ৰতেই আহি শ্ৰীমাধৱদেৱৰ শৰণ লৈছিল।
ম‍ইনবড়ী সত্ৰ পঞ্চদশ শতিকাৰ শেষ ভাগত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ ভক্ত আৰু শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱৰ প্ৰিয় মিত্ৰ নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতাই স্থাপন কৰিছিল।
অবিভক্ত কামৰূপত স্থানীয় লোকৰ চিন্তা আৰু আৱেগক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা জনপ্ৰিয় কামৰূপী লোকগীত বৰপেটাত জনপ্ৰিয়।
ইয়াৰোপৰি দৈনন্দিন কাম-কাজৰ লগত জড়িত বিয়াগীত, নাও খেলৰ গীত, ম’হ খেদা গীত, ল’ৰা-ধেমালিৰ গীত, বৰশীবোৱা গীত, নিচুকনি গীত, বিভিন্ন ধৰণৰ বিহুগীত আদিও এই অঞ্চলত জনপ্ৰিয়।
মঈতনবাৰী, বাঘবৰ, কয়াকুছি, খংগ্ৰা, কুকাৰপাৰ, কলগাছিয়া,মইনবড়ী কামুলিপাৰা আদি বৰপেটাৰ দাঁতি কাষৰীয়া অঞ্চলত পলিগীত শুনিবলৈ পোৱা যায়।
বৰপেটাৰ কলা-সংস্কৃতিৰ ভেঁটি মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ জৰিয়তে স্থাপন কৰিছিল।
তেওঁৰ পিছত তেওঁৰ শিষ্য মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ, দামোদৰদেৱ আৰু হৰিদেৱ-এ কেবাখনো সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ জৰিয়তে এই ভেঁটি মজবুত কৰি থৈ গৈছিল।
মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ ভক্ত শ্ৰীনাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতাই এই সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
মহান সাংস্কৃতিক ৰাষ্ট্ৰদূত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে বৰপেটাক বিভিন্ন সাংস্কৃতিক দিশত চহকী কৰি থৈ গৈছে যিটো সমগ্ৰ ৰাজ্যৰে অবিচ্ছেদ্য অংগ।
বাঁহ-বেতেৰে সজোৱা দৈনন্দিন ব্যৱহাৰ্য আহিলাসমূহৰ উপৰিও সৌন্দৰ্যবৰ্দ্ধক আহিলা, ফাৰ্ণিচাৰ, উপহাৰ সামগ্ৰী আদি গ্ৰামাঞ্চলৰ শিল্পীসকলে প্ৰস্তুত কৰে।
মানস ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু ব্যঘ্ৰ প্ৰকল্পলৈ যোৱাৰ বাবে বৰপেটাক প্ৰৱেশদ্বাৰ বুলি কব পাৰি।
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু শ্ৰী শ্ৰী মাধৱদেৱে ৰচনা কৰা ধৰ্মীয় সংগীত “বৰগীত”অঞ্চলটোত এতিয়াও জনপ্ৰিয়।
১৮১৯ - শ্ৰীৰামপুৰত ৱিলিয়াম কেৰি, জুছোৱা মাৰ্ছমেন আৰু ৱিলিয়াম ইয়াৰ্ডে “বেংক অফ শ্ৰীৰামপুৰ” প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
২০২০ - হেমেন্দ্ৰ কুমাৰ গগৈ, অসমীয়া অধ্যাপক, গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, প্ৰবন্ধ লেখক, সমালোচক আৰু নাট্যকাৰ।
ইয়াৰে কমতাপুৰ ধ্বংস, তিৰুতাৰ আত্মদান কাব্য আৰু যুদ্ধক্ষেত্ৰত আহোম ৰমণী ক্ৰমে কমতাপুৰ ৰাজ্যৰ পতন, জয়মতীৰ মৃত্যুবৰণ আৰু মূলাগাভৰুৰ সাহসিকতাৰ বিষয়ে লিখা।
শ্বেইক্সপিয়েৰৰ 'অথেলো' নাটকৰ পঞ্চম অঙ্ক, দ্বিতীয় দৃশ্যক ভিত্তি কৰি 'ডেচডিমোনা'ত ২২টা চনেটৰ জৰিয়তে নায়িকাৰ জীৱন বৰ্ণোৱা হৈছে।
পাঠ্যপুথিতকৈ বাহিৰা কিতাপ-পত্ৰৰ প্ৰতি ধাউতি ৰখা বৰবৰুৱাই 'জোনাকী' আৰু 'বিজুলী' কাকত দুখনত প্ৰথমে কবিতা লিখিবলৈ লয়।
ইংৰাজী আৰু বঙালী সাহিত্য খৰচি মাৰি পঢ়িও নিখুঁত অসমীয়া ভাষাৰ ব্যৱহাৰেৰে তেখেতে অসমীয়া কবিতালৈ এক নতুন মাত্ৰা আনে।
১৮৭৬ চনত যোৰহাট নগৰৰ পৰা কিছু আঁতৰৰ সৰুচৰাইবাহী নামৰ এখন গাঁৱত হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱাই আহোম বংশৰ সাতঘৰীয়া ফৈদৰ সন্দিকৈ বংশত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।
কিন্তু দেউতাকৰ আৰ্থিক অৱস্থা বৰ ভাল নোহোৱাত হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱাই যোৰহাট ৰেলৱে কাৰখানাৰ স্কুল, তৰাজান বৃত্তি স্কুল আৰু যোৰহাট হাইস্কুলত অষ্টম শ্ৰেণীমানলৈকেহে পঢ়িছিল।
'জোনাকী' আৰু 'বিজুলী' কাকত দুখনৰ জৰিয়তে কবিতা চৰ্চাত খোজ পেলোৱা বৰবৰুৱাই ঢোপকলি, কমতাপুৰ ধ্বংস, মালচ, চকুলো আদি গ্ৰন্থৰ প্ৰকাশেৰে খ্যাতি অৰ্জন কৰে।
কম বয়সতে বুৰঞ্জীবিদ হিচাপেও সুনাম অৰ্জন কৰা বৰবৰুৱাই প্ৰাচীন বুৰঞ্জীৰ আলম লৈ 'আহোমৰ দিন' নামৰ নামৰ এখন গ্ৰন্থ লিখি উলিয়ায়।
আহোম ৰাজবংশই অসম শাসন কৰা ছশ বছৰ আৰু ১৯২২ চনলৈকে ইংৰাজৰ শাসনৰ সময়লৈকে ইতিহাস তেখেতে 'আহোমৰ দিন' গ্ৰন্থখনৰ লিপিবদ্ধ কৰে।
কাস্নাৰে এই সংখ্যা 'ভাবিব নোৱাৰা ডাঙৰ সংখ্যা' আৰু 'অসীম'ৰ মাজৰ পাৰ্থক্য বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল, এনেদৰেই কেতিয়াবা গুগ'লক পাঠদানতো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
এই শব্দ প্ৰথম ১৯৩৮ত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিলে আমেৰিকাৰ গণিতজ্ঞ এড্বাৰ্ড কাস্নাৰৰ ৯ বছৰীয়া ভতিজা মিল্টন চিৰটাৰ দ্বাৰা।
গুগ'লৰ অন্য নাম চুটি স্কেলত দহ দুঅট্ৰিগিণ্টিলিয়ন, দীঘল স্কেলত দহ হাজাৰ চেক্সদেচিলিয়ন, আৰু পেলেটিয়াৰ দীঘল স্কেলত দহ চেক্সদেচিলিয়াৰ্ড
যেনে-স্বৰ ভংগ, শ্বাসকষ্ট, কাহ,কাহিলে অতি সামান্য কফ ওলোৱা, কোনো কোনো সময়ত উশাহ বন্ধহোৱাৰো উপক্ৰম হয়।
এই ৰোগৰ প্ৰথম পৰ্যায়ত সামান্য ডিঙিৰ সুৰ সুৰণি, গলাধৰা, স্বৰ লোপ, কাহ, চৰ্দি আদিয়ে দেখাদিয়ে।
কিন্তু যেতিয়া ৰোগে যতিল ৰূপধাৰণ কৰে তেতিয়া ফেৰিংছ, লেৰিংছ, ইপিগ্লটিছ আৰু গ্লচিছত ঘাঁৰ সৃষ্টি কৰে।
এই ধৰণৰ ৰোগত সাধাৰণতে বয়স্কৰ লোককেহ আক্ৰান্ত হোৱা দেকিবলৈ পোৱা যায় যদিও বহুক্ষেত্ৰত ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম দেখাযায়।
একুইট ক্যাটৰাছ লেৰিংজাইটিছৰ উল্লেখযোগ্য লক্ষণ সমূহ হৈছে ডিঙিৰ নলী শুকাই যোৱাৰ লগতে সংকোচন বোধ কৰা।
লেৰিংছ আৰু ট্ৰেকিয়াৰ মাজত জ্বলা-পোৰা ভাব, সুৰসুৰণী অনুভৱ কৰা, ডিঙিৰ প্ৰচণ্ড বিষ অনুভৱ কৰা।
সময়ে সময়ে আপেক্ষিক কাহ, বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ শব্দ যুক্ত কাহ, ডিঙিৰ ভিতৰত শ্লেষ্মা লাগিথকাৰ কাৰণে সদায় গলখেকাৰি দিব লগা হয়।
মানুহৰ দেহৰ ডিঙিৰ ভিতৰত যিডাল নলীৰ মাজেৰে বতাহ চলাচকৰে তাৰ একেবাৰে আগভাগৰ অংশকে স্বৰযন্ত্ৰ বা লেৰিংছ বোলে।
আমাৰ ডিঙিৰ ভিতৰত একেবাৰে ওচৰা ওচৰীকৈ দুডাল নলী আছে-এডালৰ মাজেৰে খাদ্য বস্তু আৰু আনডালৰ মাজেৰে বতাহ চলাচল কৰে।
ডিঙিৰ ভিতৰৰ স্বৰনলীৰ শ্লৈষ্মিক ঝিল্লীৰ প্ৰদাহকে স্বৰযন্ত্ৰৰ প্ৰদাহ বা লেৰিংজাইটিছ বোলা হয়।
স্বৰযন্ত্ৰৰ শ্লৈষ্মিক ঝিল্লি স্ফিত হৈ প্ৰদাহিত হয় আৰু এক ধৰণৰ আথাজাতীয় শ্লেষ্মা নিঃসৰিত হয়।
যেনে- একুইট ক্যাটৰাছ , ছাবমিউকাছ , ইডিমেটাছ , চিফিলিটিক , টিউবাৰ কিউলাছ , লেৰিংজাইটিছ ষ্ট্ৰিতুলাচ ইত্যাদি।
আমি ঘুংডি কাহ বা ক্ৰুপ বুলি যি একপ্ৰকাৰ যন্ত্ৰণাদায়ক কাহৰ লক্ষণ দেখিবলা পাওঁ ইও প্ৰকৃততে লেৰিংজাইটিছৰ এক লক্ষণ বিশেষ।
এই ৰোগত অক্ৰান্ত ৰোগীক চিনাক্ত কৰাৰ লক্ষণ সমূহ হ’ল- প্ৰথমে লেৰিংছত সুৰ সুৰনি অলপ অলপ কাঁহ, পিছত স্বৰভংগ আৰু তাৰ পিছত সম্পূৰ্ণ স্বৰ লোপ।
এই ৰোগত সাধাৰণতে চৰ্দি, জ্বৰ, কাহ, ডিঙিৰ বিষ, ডিঙিৰ সুৰ-সুৰণি, ডিঙিৰ সুক সুক শব্দ আদি লক্ষণ দেখা দিয়ে।
শ্বাস-প্ৰশ্বাসত ঘেৰ-ঘেৰণি শব্দ হয়, কৰ্কষ স্বৰ, স্বৰ ভংগ, স্বৰ লোপ আদি লক্ষণে দেখাদিয়ে।
গতিকে উপযুক্ত ভাবে ৰোগিক অধ্যয়ন কৰি ৰোগৰ সঠিক কাৰণ জনাৰ পিছত ৰোগীক চিকিৎসা প্ৰদান কৰি এশ শতাংশ ৰোগ মুক্ত কৰিব পাৰি।
ইয়াত কিছুমান ঔষধৰ লক্ষণ অনুযায়ী থুল মুল বৰ্ণনা দাঙি ধৰা হ’ল যদিও প্ৰয়োগৰ ক্ষেত্ৰত অভিজ্ঞ হোমিঅ’পেথিক চিকিৎসকৰ কাষ চাপিবলৈ পৰামৰ্শ আগবঢ়োৱা হ’ল।
এই লক্ষণৰ লগত ৰোগীয়ে অনবৰত গ’ল খেকাৰি মাৰি থকাৰ লক্ষণ থাকিলে ইটোৰ পিছত খিটো ৰ লগত ব্যৱহাৰ কৰিলে অত্যন্ত জটিল ধৰণৰ লেৰিংজাইটিছো আৰুগ্য হয়।
ইয়াৰউপৰিও লেৰিংজাইটিছৰ কেন্সাৰত উপৰিউক্ত লক্ষণবোৰ দৃষ্টিগোচৰ হ’লেও আৰু ঔষধ কেইটা সেৱণ কৰিলে ৰোগ আৰুগ্য হয়।
পুৰণি ৰোগত সামান্য ঠাণ্ডালগা, ডিঙিত বতাহ লগা ইত্যাদি কাৰণত লেৰিংছত অত্য ন্ত বিষ হ’লে যেনেধৰণৰ লেৰিংজাইটিছ হওক ঔষধটো সঠিক মাত্ৰাত ব্যৱহাৰ কৰিলে ৰোগ শুনকালে আৰুগ্য হয়।
এই ঔষধৰ প্ৰধান লক্ষণ সমূহ হ’ল-লেৰিংজাইটিছ ৰোগত যি খেকাৰ বা পূঁজ, তেজ ওলাই সেইবোৰ আঠাৰ দলে জেপেটিয়া হয় আৰু মুখৰ পৰা উলিয়াই পেলাওতে ৰচিৰ দৰে উলমি পৰে।
লেৰিংজাইটিছ আৰম্ভ হোৱাৰ প্ৰথম অৱস্থাত 30/200 ঔষধটো সঠিক মাত্ৰাত ব্যৱহাৰ কৰিলে ৰোগ বৃদ্ধি হ’ব নোৱাৰে।
প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈৰ সৈতে ৰাজনৈতিক মতানৈক্যৰ পিছত ২০১৪ চনৰ ২১ জুলাইত শৰ্মাই সকলো চৰকাৰী পদৰ পৰা পদত্যাগ কৰে ।
ৰাজ্যৰ আগন্তুক বিধানসভা নিৰ্বাচন ৰ বাবে নিৰ্বাচন পৰিচালনা সমিতিৰ আহ্বায়ক হিচাপে তেওঁক নিযুক্তি দিয়া হৈছিল ।
২০১৬ চনৰ মে’ মাহত শৰ্মাই একেৰাহে চতুৰ্থবাৰৰ বাবে জালুকবাৰী সমষ্টিত জয়লাভ কৰি ২৪ মে’ত সোনোৱাল মন্ত্ৰণালয়ত কেবিনেট মন্ত্ৰী হিচাপে শপত গ্ৰহণ কৰে।
উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ প্ৰথমখন বিজেপি চৰকাৰত তেওঁক বিত্ত, স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ, শিক্ষা, পৰিকল্পনা আৰু উন্নয়ন, পৰ্যটন, পেঞ্চন আৰু জনসংযোগ আদিৰ দৰে বিভাগৰ মন্ত্ৰীত্ব দিয়া হৈছিল।
১৯৮৫ চনত কামৰূপ একাডেমীৰ পৰা মেট্ৰিক পাছ কৰাৰ পিছত শৰ্মাই উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে কটন কলেজত নামভৰ্তি কৰে।
শৰ্মাই গুৱাহাটীৰ চৰকাৰী আইন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আইনৰ স্নাতক আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
শৰ্মাই ২০০১ চনত অসম গণ পৰিষদৰ নেতা ভৃগু কুমাৰ ফুকনক পৰাস্ত কৰি প্ৰথমবাৰৰ বাবে জালুকবাৰীৰ পৰা অসম বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল।
২০০২ চনৰ পৰা ২০১৪ চনলৈকে কৃষি, পৰিকল্পনা আৰু উন্নয়ন, বিত্ত, স্বাস্থ্য, শিক্ষা, আৰু অসম চুক্তি ৰূপায়ণৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হিচাপে শৰ্মাই গুৰুত্বপূৰ্ণ লাভ কৰিছিল।
ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ পূৰ্বৰ সদস্য, শৰ্মাই ২০১৫ চনৰ আগষ্ট মাহত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিত যোগদান কৰে।
তেওঁৰ ৰাজনৈতিক দক্ষতাৰ স্বীকৃতি হিচাপে বিজেপি নেতৃত্বয়ে তেওঁক নৱ গঠিত উত্তৰ-পূব গণতান্ত্ৰিক মৰ্চাৰ আহ্বায়ক ৰূপে নিযুক্তি দিয়ে।
অঞ্চলটোৰ সৰ্বাংগীণ উন্নতিৰ লগতে উত্তৰ-পূব ৰাজ্যসমূহ আৰু কেন্দ্ৰৰ সুসংযোগ স্থাপন কৰায়ে ইয়াৰ মূল উদ্দেশ্য।
দক্ষিণ-পূৱ পেৰিছত প্ৰসাধন সামগ্ৰীৰ ব্যৱসায় কৰা প্ৰিছলিয়া লোডস্কী নামৰ এগৰাকী মহিলাই ২০১৮ মে' মাহত . নামৰ ৱেবছাইট এটিৰ যোগেদি এখন অনলাইন আবেদন প্ৰচাৰ কৰে য'ত তেওঁ ইন্ধনৰ মূল্য হ্ৰাস কৰোৱাৰ বাবে সাধাৰণ ৰাইজৰ মাজত সজাগতা সৃষ্টি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
ট্ৰাক চালক জনে ৰাজহুৱা স্বপ্ৰচাৰ-মাধ্যমৰ যোগেদি ১৭ নৱেম্বৰত ইন্ধনৰ মূল্য হ্ৰাসৰ বাবে এক কাৰ-ৰেলীৰ আহ্বান জনায়।
লগে লগে অনেক সংগঠনে সেই দিনাই নিজা নিজাকৈ বিভিন্ন কাৰ্য্যসূচী ঘোষণা কৰি প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰাৰ মন মেলে।
প্ৰথমে ৰাইজে বাহনচালক সকলৰ বাবে চৰকাৰে বাধ্যতামূলক কৰা হালধীয়া ৰঙৰ চোলাবোৰ নিজৰ গাড়ীৰ আইনাত ৰাখি সাংকেতিক ভাৱে নিজৰ সমৰ্থন জাহিৰ কৰিবলৈ একমত হয়।
১৭ নবেম্বৰৰ দিনা স্বতঃস্ফূৰ্ত ভাৱে প্ৰায় তিনি লক্ষ মানুহে হালধীয়া চোলা পিন্ধি ফ্ৰান্সৰ বিভিন্ন ৰাজপথলৈ উলাই আহে।
২০১৭ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত কাৰ্য্যকাল আৰম্ভ কৰিয়েই ৰাষ্ট্ৰপতি ইমানুৱেল মেক্ৰনে আশীৰ দশকৰ পৰা দেশখনত উচ্চ আয় হোৱা ধনীক শ্ৰেণীৰ ওপৰত প্ৰযোজ্য বাৰ্ষিক সম্পত্তি কৰ পৰিহাৰ কৰে।
দেশৰ ধনীসকলৰ ব্যৱসায়ৰ স্বাৰ্থত মেক্ৰনে সম্পত্তি কৰ বাতিল কৰিব বুলি নিৰ্বাচনত প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল আৰু সেইমতে তেওঁ সেই প্ৰতিশ্ৰুতি লগে লগে পূৰণ কৰিছিল।
আন্দোলনকাৰী সকলৰ এক অভিযোগ এই যে ধনী সকলৰ সম্পত্তি কৰ ৰেহাই দি সাধাৰণ জনতাৰ ওপৰত তেওঁ অধিক কৰৰ বোজা জাপি দিছে।
আন্দোলন ঠাণ্ডা কৰিবৰ বাবে ফ্ৰান্সে ২০১৯-ৰ জানুৱাৰী মাহৰ পৰা ইন্ধনৰ ওপৰত প্ৰস্তাৱিত কৰবৃদ্ধি বাতিল কৰিলে।
ইন্ধনজাত সামগ্ৰীৰ মুল্যবৃদ্ধি আন্দোলনৰ প্ৰধান কাৰণ যদিও লাহে লাহে অধিক সংখ্যক সাধাৰণ জনতাই সামগ্ৰিক ভাৱে জীৱন ধাৰণৰ ক্ৰমবৰ্ধমান খৰচৰ পৰা পৰিত্ৰাণ বিচাৰি স্বতঃস্ফূৰ্ত ভাৱে এই প্ৰতিবাদী আন্দোলনত যোগ দিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
আনহাতে ফৰাচী প্ৰশাসনৰ মতে কিছুমান কেচ্চাৰ , লুটপাতিয়া আৰু অৰাজকতাবাদীয়ে আন্দোলনক জঙ্গী ৰূপলৈ নিবৰ বাবে প্ৰচেষ্টা চলাইছে।
এই আন্দোলনৰ কোনো নিৰ্ধাৰিত দাবী অথবা নেতা পোহৰলৈ অহা নাই যদিও কিছু সংখ্যকে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পদত্যাগ দাবী কৰিবলৈ লোৱাৰ ফলত ফ্ৰান্সৰ চৰকাৰে দেশত জৰুৰী অৱস্থা ঘোষণা কৰাৰ সম্ভাৱনা প্ৰকট হৈ পৰিছে।
নৱেম্বৰ মাহত মূল্য হ্ৰাস পায় যদিও ফ্ৰান্সৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে জানুৱাৰী, ২০১৯ ত পুনৰ গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধি প্ৰতিৰোধৰ দোহাই দি ইন্ধনৰ ওপৰত কৰ বৃদ্ধিৰ পোষকতা কৰে যাৰ প্ৰতিবাদত ফ্ৰান্সৰ ৭০-৮০ শতাংশ জনতায়ে এই আন্দোলনৰ সমৰ্থন কৰিছে বুলি প্ৰকাশ পাইছে।
আন্দোলনকাৰী সকলৰ মতে ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে পৃথিৱী শেষ হোৱাৰ কথা চিন্তা নকৰি ৰাইজৰ মাহৰ শেষৰ কথা ভাবক আৰু অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰীৰ মুল্যবৃদ্ধি ৰোধ কৰিবলৈ যত্নপৰ হওক।
১ ডিচেম্বৰ, ২০১৮ ত পেৰিছৰ বিখ্যাত আৰ্ক দি ত্ৰিয়াম্ফ ৰ বাকৰিত হালধীয়া চোলা পিন্ধা আন্দোলনকাৰী সকলে একত্ৰিত হৈ স্মৃতিশৌধটিৰ ক্ষতিসাধন কৰে আৰু ৰাজপথত বাহন আৰু অন্যান্য দোকান-পোহাৰত অগ্নিসংযোগ কৰি প্ৰতিবাদ অব্যাহত ৰাখে।
প্ৰতিবাদী কাৰ্য্যসূচীসমূহ আন্দোলনকাৰীসকলে সপ্তাহান্তত অৰ্থাৎ শনিবাৰে শনিবাৰে সবল ৰূপত ৰূপায়ণ কৰা দেখা যায় আৰু এই সাপ্তাহিক প্ৰতিবাদ সমূহক কাৰ্য্য-১, কাৰ্য্য-২, কাৰ্য্য-৩, কাৰ্য্য-৪ এইধৰণে অভিহিত কৰা হৈছে।
চৰকাৰে পেৰিছ আৰু অন্যান্য অঞ্চলত গণহিংসাত্মক কাৰ্য্য সংঘটিত হ'ব পৰা সংবেদনশীল ৰাজহুৱা স্থানসমূহত আগতীয়াকৈ সাৱধানতামূলক ভাৱে বিভিন্ন নিষেধাজ্ঞা আৰু পুলিছবাহিনী মোতায়েন কৰা স্বত্বেও সমগ্ৰদেশত প্ৰায় ১,২৫,০০০ জন হালধীয়া চোলা পৰিহিত লোক ৰাজপথলৈ উলাই আহে।
হালধীয়া চোলাবোৰৰ আন্দোলন ২০১৮ চনৰ ১৭ নৱেম্বৰৰ পৰা ইন্ধনজাত সামগ্ৰী বিশেষকৈ ডিজেলৰ মুল্যবৃদ্ধিৰ বিৰুদ্ধে ফ্ৰান্সত আৰম্ভ হোৱা এক প্ৰতিবাদী আন্দোলন।
আন্দোলনকাৰী সকলে ফ্ৰান্সত ২০০৮ চনৰে পৰা বাহনচালক সকলৰ বাবে চৰকাৰে বাধ্যতামূলক কৰা হালধীয়া ৰঙৰ চোলা পৰিধান কৰি পেৰিছ আৰু অন্যান্য অঞ্চলৰ ৰাজপথত আন্দোলনত নমাৰ বাবে এই আন্দোলন হালধীয়া চোলাবোৰৰ আন্দোলন হিচাপে জনাজাত হয়।
২৯ ডিচেম্বৰ, ২০১৮ ৰ প্ৰতিবাদী কাৰ্য্যসূচীত আন্দোলনকাৰীসকলে ফ্ৰান্সৰ কিছুমান সংবাদ মাধ্যমে আন্দোলনক নিস্তেজ কৰিবলৈ ভুৱা বাতৰি প্ৰচাৰ কৰিছে বুলি সেইসমূহৰ কাৰ্য্যালয়বোৰকো লক্ষ্য কৰি লয়।
২ জানুৱাৰী, ২০১৯ ত ট্ৰাক চালক এৰিক ড্ৰঁক আকস্মিক ভাৱে অশান্তি বিয়পোৱাৰ দোষ জাপি দি পুলিছে আটক কৰে।
এই জিলাৰ উত্তৰে সেনাপতি জিলা, পূবে উখৰুল আৰু চান্দেল জিলা, দক্ষিণে চুড়াচান্দপুৰ আৰু বিষ্ণুপুৰ জিলা আৰু পশ্চিমে পূব ইম্ফল আৰু পশ্চিম ইম্ফল জিলা অৱস্থিত।
এই জিলাৰ উল্লেখযোগ্য ঠাই হৈছে খঞ্জম , য’ত ১৮৯১ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ব্ৰিটিছৰ সৈতে মণিপুৰৰ স্বাধীনতাৰ বাবে অন্তিম যুদ্ধখন সংঘটিত হৈছিল।
১৯৮৩ চনত পূৰ্বৰ মণিপুৰ কেন্দ্ৰীয় জিলাৰ থৌবাল মহকুমাক পৃথক কৰি স্বকীয় জিলা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়।
তেখেতে নিজৰ প্ৰয়োজনীয় দা,কুঠাৰ আদি হাথিয়াৰবোৰ কমাৰৰ হতুৱাই কৰাই আনি নিজেই ঘৰতে পাক্ ধৰি উপযুক্ত কৰি লৈছিল।
সোণৰ আঙুঠি গঢ়োৱা খবৰটো অহুকাণে-পহুকাণে গৈ স্থানীয় আউনীআটী সত্ৰত চহৰ ফুৰিবলৈ আহি থকা শ্ৰীশ্ৰী কমলদেৱ সত্ৰাধিকাৰৰ কাণ চুলেগৈ।
গমাৰী কাঠৰ এযোৰ খৰম হাঁতী দাঁতৰ চুলা লগাই সুন্দৰকৈ নতুন গামোছাৰে বান্ধি সত্ৰাধিকাৰ প্ৰভুৰ ওচৰলৈ গ’ল।
সত্ৰাধিকাৰে খনিকৰক সন্মানসহকাৰে উচ্চাসনত বহুৱালে আৰু বিশিষ্ট প্ৰসাদ খাবলৈ দি অভিযোগৰ খতিয়ান ল'লে।
অকল সেয়াই নহয়, অনন্য আৰু অসাধাৰণ প্ৰতিভাসম্পন্ন লেৰেলা খনিকৰক তেওঁ “বিশ্বকৰ্মা” উপাধিৰে বিভূষিত কৰিলে।
কাঠেৰে দুৰ্গা প্ৰতিমা সাজি উলিওৱা প্ৰথম ব্যক্তি হিচাপে চিহ্নিত লেশধৰ শৰ্মাৰ নামটো আজিও শ্ৰদ্ধা আৰু বিনম্ৰতাৰ স্মৰণ কৰা হয়।
শৰ্ম্মাৰ শৈশৱৰ ঘটনাৱলী সম্পূৰ্ণকৈ নেজানিলেও এইখিনি জানিব পাৰি যে পাঠশালা ঊত্তীৰ্ণ হৈ তেখেতে স্থানীয় সংস্কৃত স্কুলত সংস্কৃত অধ্যয়ন কৰিছিল।
সৰুকালৰে পৰা শৰ্ম্মাদেৱে দা-কটাৰী,খৰি ফলা হাতোৱাহখনেৰেই পীৰা,তুল,গছা,চকী আদি সাজি খ্যাতি লাভ কৰিছিল।
সা-সামগ্ৰী নিৰ্মাণৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা আহিলা-পাতি বিচাৰি আনৰ ওচৰলৈ নগৈ তেখেতে নিজ হাতৰেই সেইসমূহ আহিলা তৈয়াৰ কৰি ল’লে।
শঙ্খ ঘণ্টা ধ্বনিৰ সমান্তৰালকৈ হাতুৰি বটালিৰ কোবেও শৰ্ম্মাৰ ঘৰখনক এক সুকীয়া গাম্ভীৰ্য প্ৰদান কৰিলে।
অতদিনৰ পৰা পুৰণিগুদামত চলি অহা দুৰ্গাপূজাৰ খেৰৰ প্ৰতিমাক আঁতৰাই লেৰেলা খনিকাৰে তাৰ ঠাইত কাঠৰ প্ৰতিমা সংস্থাপন কৰিলে।
নাতিদূৰৈত থকা গড়মূৰ সত্ৰলৈ সত্ৰাধিকাৰসকল ফুৰিবলৈ আহোঁতে একাধিক ভকত উভতি নোযোৱাকৈ ইয়াৰ ভকতসকলৰ লগতে বসবাস কৰি থাকি গৈছিল বুলি ভাবিব পাৰি।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত চীন দেশে জাপানী সকলক প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ যুদ্ধকালত চীনৰ কুওমিনতাং পাৰ্টি আৰু কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ লগত লগ লাগি জাপানৰ আগ্ৰাসন বিৰোধী জাতীয় যুক্তফ্ৰণ্ট গঢ়ি তুলিছিল।
জাপান-বিৰোধী প্ৰতিৰোধ যুদ্ধ জয়যুক্ত হোৱাৰ পিছত চিয়াং কাইশেকৰ নেতৃত্বাধীন কুওমিনতাং গোষ্ঠী যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সমৰ্থিত হয়।
তেতিয়া কুওমিনতাং গোষ্ঠীৰ অনুসৃত গণবিৰোধী নীতিৰ গোটেই দেশৰ বিভিন্ন জাতিৰ জনগণ এই গোষ্ঠী ঘৃণা কৰে।
১৯৪৯ চনৰ পহিলা অক্টোবৰত চীন গণ প্ৰজাতন্ত্ৰ প্ৰতিষ্ঠিত হয় আৰু ই চীনৰ একমাত্ৰ বৈধ চৰকাৰ হিচাপে থিয় দিয়ে।
তেওঁলোকে তেতিয়াৰ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সমৰ্থনত টাইৱান প্ৰণালীৰ দুয়ো পাৰৰ মাজত বিচ্ছিন্নতা সৃষ্টি কৰে।
ই পূব এছিয়াৰ চীনা মূল-ভূখণ্ড তিৰৱৰ্তী অঞ্চল আৰু জাপানৰ মূল- ভূখণ্ডৰ দক্ষিণ-পশ্চিমত অৱস্থিত।
ইয়াৰ পূবত প্ৰশান্ত মহাসাগৰ, দক্ষিণে দক্ষিণ চীন সাগৰ আৰু লুজন প্ৰণালী, পশ্চিমে টাইৱান প্ৰণালী আৰু পূবে পূব চীন সাগৰ অৱস্থিত।
উচ্চপ্ৰযুক্তি, উষ্ণমণ্ডলীয় কৃষিজাতপণ্য প্ৰভৃতি ৰপ্তানি কৰি টাইৱানে অজস্ৰ বৈদেশিক মুদ্ৰা অৰ্জন কৰে।
দেহৰ ভিন্ন অৱস্থান, চলাচল, লগতে দেহৰ আভ্যন্তৰিণ অংগৰ সঞ্চালন, যেনে হৃদযন্ত্ৰৰ সংকোচন-সম্প্ৰসাৰণ আৰু পৌষ্টিক নলীৰ মাজেৰে খাদ্যৰ পৰিবহণ আদিৰ পেশীয়ে নিয়ন্ত্ৰণ কৰে।
পেশী কলা ভূণীয় বীজ কোষ মধ্যস্ত্বকীয় তৰপৰ পৰা মায়জেনেছিচ নামৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে সৃষ্টি হয়।
হৃদ্ আৰু মৃসন পেশীৰ সঞ্চালনৰ লগত প্ৰাণীৰ ইচ্ছা জড়িত নাথাকে বাবে ইয়াক অনৈচ্ছিক, আৰু কংকালীয় পেশীবোৰ ইচ্ছা মতে সঞ্চালিত হয় বাবে ইয়াক ঐচ্ছিক বোলা হয়।
লঘু অণুবীক্ষণ যন্ত্ৰত পৰ্যবেক্ষণ কৰিলে এই পেশীবোৰত কিছুমান ডাঠ আৰু পাতল ৰঙৰ পতি দেখিবলৈ পোৱা যায়।
পেশীয়ে কাৰ্য কৰাৰ বাবে বল চৰ্বী আৰু শৰ্কৰা দহনৰ ফলত উৎপন্ন শক্তিৰ পৰা লাভ কৰে, কিন্তু অৱায়বীয় ৰাসায়নিক বিক্ৰিয়াত উৎপন্ন শক্তিও ব্যৱহৃত হয়, বিশেষকৈ ক্ষিপ্ৰ সঞ্চালিত আঁহে ব্যৱহাৰ কৰে।
এনে ৰাসায়নিক বিক্ৰিয়াৰ ফলত এডেনচিন ট্ৰাইফচফেট অনু উৎপন্ন কৰে যিবোৰে মায়চিন শীৰ্ষৰ সঞ্চালনৰ বাবে শক্তিৰ যোগান ধৰে।
পেশীৰ ইংৰাজী শব্দটো লেটিন শব্দ যাৰ অৰ্থ "ক্ষুদ্ৰ নিগনি"ৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে, কিয়নো নিৰ্দিষ্ট পেশীৰ আকৃতি বা সঞ্চালিত পেশীবোৰ ছালৰ ভিতৰেদি নিগনি ঘূৰি ফুৰা যেন দেখি।
নগৰ চৌহদ আছে নগৰখনৰ কেন্দ্ৰস্থলৰ শ্বেফিল্ড ৰেলৱে ষ্টেচনৰ ওচৰত, আৰু কলেজিয়েট ক্ৰিচেণ্ট চৌহদ প্ৰায় দুমাইল দূৰত্বৰ দক্ষিণ-পশ্চিম শ্বেফিল্ডৰ একক্লেচল ৰোড ৰ কাষত অৱস্থিত।
শ্বেফিল্ড হাল্লাম বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বুৰঞ্জীৰ আৰম্ভণি ১৮৪৩ চনত, যেতিয়া শ্বেফিল্ড স্কুল অৱ ডিজাইনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।
১৯৬০ চনৰ সময় চোৱাত ভালেমান স্বতন্ত্ৰ কলেজে শ্বেফিল্ড পলিটেকনিক গঠনৰ বাবে লগ লাগে আৰু অৱশেষত ১৯৯২ চনত শ্বেফিল্ড হাল্লম বিশ্ববিদ্যালয় হিচাপে পুনৰ নামকৰণ কৰা হয়।
বাকী ৩১% নাস্তিক লোক আছে ( ইয়াৰ দুখন প্ৰখ্যাত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে মহানগৰত ২০-২৪ বছৰ বয়সৰ লোকৰ সংখ্যাই অধিক।
সমগ্ৰ ইউৰোপৰ ভিতৰতে প্ৰত্যেক ব্যক্তিৰ বিপৰীতে সৰ্বাধিক গছ সম্পন্ন এই মহানগৰখন ইংলেণ্ডৰ ভিতৰতে আটাইতকৈ সেউজ মহানগৰ হিচাপে প্ৰখ্যাত।
মহানগৰৰ এক তৃতীয়াংশ জুৰি থকা পিক ডিষ্ট্ৰিক ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ উপৰিও ইয়াত ৭৮খন উদ্যান, ১০খন অন্যান্য উদ্যান আছে।
ইংলেণ্ডৰ ভিতৰতে কেৱল শ্বেফিল্ডেই মহানগৰৰ সীমাত এইদৰে এক ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ অংশ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে।
এই মহানগৰখন ডন নদী আৰু ইয়াৰ চাৰিখন উপনৈ,একাদিক্ৰমে লক্সলি , পৰ্টাৰ ব্ৰুক , ৰিভেলিন আৰু শ্বেফ ৰ উপত্যকাত অৱস্থিত।
শ্বেফিল্ডৰ মুঠ মাটিকালিৰ ৬১% ই সেউজ আৰু মহানগৰৰ প্ৰায় এক-তৃতীয়াংশ ‘পিক ডিষ্ট্ৰিক্ট ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান’ৰ ভিতৰত অৱস্থিত।
ইয়াৰদ্বাৰাই শ্বেফিল্ড ইউৰোপৰ ভিতৰতে সৰ্বাধিক গছ: মানুহ অনুপাত সম্পন্ন মহানগৰ হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।
পৰৱৰ্ত্তীকালত শ্বেফিল্ডলৈ আহি থিতাপি লোৱা এংল’-চেক্সন সকলে পুৰণি আবাসীসকলক বুজাবলৈ এই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
বৰ্তমানৰ শ্বেফিল্ড মহানগৰীত বহুপূৰ্বৰে পৰা প্ৰায় ১২,৮০০ বছৰৰ আগৰ অৰ্থাৎ পেলিঅ’লিথিকি যুগৰ শেষভাগৰ পৰাই মানুহৰ বসতি আছিল বুলি তথ্য পোৱা গৈছে।
শ্বেফিল্ডত মানুহৰ বসতিৰ সবাতোকৈ প্ৰাচীন প্ৰমাণ পোৱা গৈছে মহানগৰীৰ পূব দিশত থকা “ক্ৰেছৱেল ক্ৰেগছ নামৰ ঠাইখনত।
জনসংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে বাঢ়ি যোৱা প্ৰয়োজনসমূহ পূৰাবলৈ মহানগৰৰ উপকণ্ঠ অঞ্চলত কেইবাটাও বান্ধ সজা হয়।
ইয়াৰে ‘ডেল ডাইক নদীবান্ধ -ৰ বেৰা ভাঙি পৰি ১৮৬৪ চনত শ্বেফিল্ডত প্ৰলয়কাৰী বানপানীৰ সৃষ্টি কৰে যাৰ ফলত মহানগৰৰ একাংশ ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়।
শ্বেফিল্ড দুটা ৰাষ্ট্ৰীয় পথেৰে অন্য প্ৰান্তৰ সৈতে সংযোজিত হৈছে-এম ৱান মটৰৱে আৰু এম ১৮ মটৰৱে ।
মহানগৰৰ পশ্চিম দিশত থকা পেনাইনজ পৰ্বতমালা ৰ বাবে অঞ্চলটোৰ বতৰ ঠাণ্ডা, সেমেকা আৰু প্ৰায়ে ডাৱৰীয়া হৈ থাকে যদিও এই পৰ্বতে পশ্চিমীয়া তইব্ৰ বতাহ নিয়ন্ত্ৰণ কৰি " " হিচাপেও কাম কৰে।
পূৰ্বৰ নিম্নগামী ধাৰাৰ বিপৰীতে বৰ্তমান শ্বেফিল্ডৰ অৰ্থনীতিৰ দ্ৰুতগতিত সম্প্ৰসাৰণ আৰম্ভ হৈছে।
এই মহানগৰখন সাতটা পাহাৰে গঠন কৰিছে বুলি কোৱা হয় যদিও প্ৰকৃততে মুঠতে আঠোটা পাহাৰৰ ওপৰত শ্বেফিল্ড অৱস্থিত।
তদুপৰি ইয়াৰ মাজেৰে পাচখন নৈ ক্ৰমান্বয়ে ’ডন’, শ্বেফ’, ’ৰিভেলিন’, ’লক্সলি’ আৰু ’পৰ্টাৰ ব্ৰুক’ প্ৰবাহিত হৈছে।
১৭৪০ চনত শ্বেফিল্ডত সেসময়ত ব্যৱহৃত ষ্টীলতকৈ উন্নত এক বিশেষ ষ্টীল উৎপাদন পদ্ধতিৰ উৎদ্ভাৱন হয়।
একেসময়তে, ৰূপৰ এক পাতল আৱৰণৰ সৈতে তাম মিহলাই ৰূপৰ প্লেটিং কৰা পদ্ধতিৰো আৱিষ্কাৰ হয় আৰু কালক্ৰমত ইয়ে ‘শ্বেফিল্ড প্লেট ’ হিচাপে বিশ্ববিখ্যাত হৈ পৰে।
শ্বেফিল্ড ৰেলৱে ষ্টেচনে ৰে ’মিডলেণ্ড মেইনলাইন’ পাৰ হৈ গৈছে যি মহানগৰখনক লণ্ডন হৈ পূব মিডলেণ্ড ৰ লগত সংযোগ কৰিছে।
তদুপৰি, ক্ৰছ কান্ত্ৰি ৰুট -এ স্কটলেণ্ড আৰু উত্তৰ-পূব ইংলেণ্ডক পশ্চিম মিডলেণ্ড আৰু মানচেষ্টাৰক হাল আৰু ইষ্ট এংলিয়া ৰ সৈতে সংযোগ কৰিছে।
এই মহানগৰখনক ক্তৰাজ্যৰ হাউছ অব কমনছ ৰ সাংসদত পাচজন সদস্যই আৰু ষষ্ঠ এগৰাকীয়ে শ্বেফিল্ডৰ একাংশৰ লগতে বাৰ্ণছলীৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
১৮৫৭ চনত ইয়াতেই বিশ্বৰ সৰ্বপ্ৰথম আৰু দ্বিতীয় দুয়োটা ফুটবল ক্লাব ক্ৰমে ’ শ্বেফিল্ড এফ. চি.’ আৰু হালাম এফ. চি. নামেৰে প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল।
এঘাৰ শতিকাত নৰ্মানৰ ইংলেণ্ড অধিকাৰৰ ঘটনাৰ পিছত, স্থানীয় অধিবাসীসকলে প্ৰতিৰক্ষাৰ বাবে শ্বেফিল্ড কেছ’ল নিৰ্মাণ কৰে আৰু ইয়াকে কেন্দ্ৰ কৰি এখন সৰু চহৰ গঢ় লৈ উঠে।
পৰৱৰ্ত্তী কালত ১৯৯১ চনত শ্বেফিল্ডত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ষ্টুডেণ্ট গেমছ অনুষ্ঠিত কৰাৰ সময়ত ইয়াৰ তীব্ৰতা বৃদ্ধি পায়।
১৯৭১ চনৰ পৰা ১৯৭৪ চনলৈ তেওঁ ৱাছিংটন কাৰ্ণেগী ইনষ্টিটিউট, ৰাষ্ট্ৰীয় শিশুস্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠান আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠানৰ মানৱ উন্নয়নৰ ভিজিটিং ফেল' আছিল।
২০১৮ চনত তেওঁ জেমছ পি. এলিচনৰ লগত যুটীয়া ভাবে চিকিৎসা আৰু শৰীৰ তত্ত্ব বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰে।
বিজ্ঞানী হঞ্জ' আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমী, জাৰ্মানীৰ জাৰ্মান একাডেমী অফ নেচাৰেল চায়েন্স আৰু জাপান একাডেমীৰ লগত জড়িত হৈ আছে।
এক নিউটন বল প্ৰয়োগ কৰি কোনো বস্তু বলৰ দিশত এক মিটাৰ সৰণ ঘটালে হোৱা কাৰ্য্যৰ পৰিমাণ অথবা শক্তি হৈছে এক জুল ।
এক ওম বাধাৰ মাজেদি এক ছেকেণ্ডৰ বাবে এক এম্পিয়াৰ প্ৰৱাহ পাৰ হৈ গ'লে তাপ হিচাপে ওলোৱা শক্তিকো এক জুল হিচাপে সংজ্ঞাবদ্ধ কৰিব পাৰি।
য'ত হৈছে কিলোগ্ৰাম, হৈছে মিটাৰ, হৈছে ছেকেণ্ড, হৈছে নিউটন, হৈছে পাস্কেল, হৈছে ৱাট, হৈছে কুলম্ব আৰু হৈছে ভল্ট।
১৯৬৬ - ৰেণুকা শ্বাহানে, বলীউডৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ আৰু ভাৰতীয় দূৰদৰ্শনত কাম কৰা এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যাক দূৰদৰ্শন টিভি অনুষ্ঠান সুৰভি ৰ সহ-উপস্থাপক হিচাপে জনা যায়।
১৯৫৯ - ছোভিয়েট ৰাছিয়াৰ লুনা-৩ মহাকাশযানৰ মহাকাশ অনুসন্ধানৰ সৌজন্যত চন্দ্ৰৰ দূৰৱৰ্তী ফাল প্ৰথমবাৰৰ বাবে দেখা গৈছিল।
এই ক্লাবটো ১৯৬৪ চনত ৰাজহুৱা খণ্ডৰ অধীনৰ বৃহৎ প্ৰতিষ্ঠান অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেডে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
অইল ইণ্ডিয়া এফ চিয়ে বৰদলৈ ট্ৰফী, এ.টি.পি.এ. শ্বিল্ড, স্বাধীনতা দিৱস কাপ, বদৌচা কাপ ইত্যাদি অসমৰ বৃহৎ প্ৰতিযোগিতা সমূহত অংশগ্ৰহণ কৰে।
অইল ইণ্ডিয়া এফ চি ক্লাবটো ১৯৬৪ চনত ৰাজহুৱা খণ্ডৰ অধীনৰ বৃহৎ তৈল প্ৰতিষ্ঠান অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেডে উজনি অসমৰ দুলীয়াজানত গঠন কৰে।
এই ফুটবল ক্লাবে আই-লীগ দ্বিতীয় ডিভিজন, পূৰ্বৰ ভাৰতীয় ফুটবল প্ৰণালীৰ দ্বিতীয় স্তৰ প্ৰতিযোগিতাৰ প্ৰথম তিনিটা সংস্কৰণত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
অইল ইণ্ডিয়া এফ চিয়ে আই-লীগ দ্বিতীয় ডিভিজনৰ প্ৰথম তিনিটা সংস্কৰণত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল, কিন্তু পৰৱৰ্তী পৰ্যায়লৈ অগ্ৰসৰ হোৱাত ব্যৰ্থ হয়।
দুলীয়াজানৰ ১০,০০০ দৰ্শকৰ ক্ষমতা সম্পন্ন নেহৰু ময়দানক অইল ইণ্ডিয়া এফ চিয়ে নিজৰ ঘৰুৱা খেলপথাৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে।