polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
উনবিংশ আৰু বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে মহাদেশীয় ইউৰোপ আৰু জাপানৰ বহু সংখ্যক মহিলা আৰু ছোৱালীক কমাঠীপুৰালৈ সৰবৰাহ কৰা হৈছিল, য'ত তেওঁলোকে সৈনিক আৰু স্থানীয় লোকসকলক পতিতা হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল।
মাছাচুচেটছৰ নিধামৰ বাসিন্দা সুনীতা উইলিয়ামছৰ অ’হিওৰ ইউক্লিডত মুম্বাই মূলৰ ভাৰতীয়-আমেৰিকান নিউৰোএনাটমীষ্ট বিশেষজ্ঞ দীপক পাণ্ডিয়া আৰু স্লোভেনিয়ান-আমেৰিকান উৰ্চুলিন বনি পাণ্ডিয়াৰ ঘৰত জন্ম হৈছিল।
উইলিয়ামছক এক্সপিডিচন-১৪ আৰু এক্সপিডিচন-১৫ ৰ সদস্য হিচাপে আন্তৰ্জাতিক মহাকাশ কেন্দ্ৰত নিযুক্তি দিয়া হৈছিল।
১৯৮৭ চনত আমেৰিকাৰ নৌসেনা একাডেমীৰ পৰা ভৌতিক বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী আৰু ১৯৯৫ চনত ফ্ল'ৰিডা ইনষ্টিটিউট অৱ টেকন'লজিৰ পৰা অভিযান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাপনাত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
বাস্তৱ জগতৰ সৈতে কবিতাৰ জীৱন্ত সংযোগ আৰু ৰাজহুৱা আৰু ব্যক্তিগত বিষয়ত ইয়াৰ পৰিঘটনা তথাকথিত পিচেছ ডি অকেচনত আটাইতকৈ বেছিকৈ প্ৰকাশ পাইছে।
যদি এই বৰ্ণনাটোক বহল অৰ্থ দিয়া হ’লহেঁতেন, তেন্তে আমি ইয়াক প্ৰায় সকলো কাব্যিক ৰচনাৰ নাম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিলোঁহেঁতেন: কিন্তু যদি আমি ইয়াক সঠিক আৰু সংক্ষিপ্ত অৰ্থত লওঁ তেন্তে আমি ইয়াক কোনোবা এটা বৰ্তমানৰ পৰিঘটনাৰ বাবে আৰু স্পষ্টভাৱে উৎপত্তি হোৱা প্ৰডাকচনসমূহৰ মাজতে সীমাবদ্ধ কৰি ৰাখিব লাগিব কিন্তু জীৱনৰ সৈতে এনে জটিলতাত কবিতা পুনৰ নিৰ্ভৰশীলতাৰ অৱস্থাত পৰা যেন লাগে, আৰু এই কাৰণেই ইয়াক প্ৰায়ে পিচেছ ডি অকেচনৰ সমগ্ৰ ক্ষেত্ৰখনক এটা হীনমান্য মূল্য নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছে যদিও কিছু পৰিমাণে, বিশেষকৈ গীতিময় কবিতাত, আটাইতকৈ বিখ্যাত ৰচনাসমূহ এই শ্ৰেণীৰ অন্তৰ্গত।
প্ৰাচীন গ্ৰীক আৰু ৰোমান সংস্কৃতিত সময়সাপেক্ষ কবিতা প্ৰকাশৰ এক উল্লেখযোগ্য আনকি বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ৰূপ আছিল।
আৰু সমগ্ৰ পশ্চিমীয়া সাহিত্যত কেতিয়াবা নান্দনিকভাৱে অৱনমিত হ’লেও এক বিশিষ্ট ভূমিকা এই কবিতাই পালন কৰি আহিছে।
যিসকল কবিৰ ৰচনাৰ আংগিকত সময়সাপেক্ষ কবিতা বিদ্যমান; তেওঁলোক হৈছেঃ পিণ্ডাৰ, হৰেচ, ৰনছাৰ্ড, জনছন, ড্ৰাইডেন, মিল্টন, গ'থে, ইয়েটছ আৰু মালাৰ্মে।
সময়সাপেক্ষ কবিতা ফাৰ্চী, আৰবী, চীনা, আৰু জাপানী সাহিত্যতো গুৰুত্বপূৰ্ণ, আৰু প্ৰায় সকলো বিশ্ব সাহিত্যৰ মাজত ইয়াৰ সৰ্বব্যাপিতাই কবিতাৰ উৎপত্তি আৰু বিকাশত সময়সাপেক্ষ কবিতাৰ কেন্দ্ৰীয়তাক শিল্পৰ এটা ৰূপ হিচাপে প্ৰকাশ কৰে।
সাহিত্য সমালোচনাৰ এটা পৰিভাষা হিচাপে "সময়সাপেক্ষ কবিতা"য়ে গ্ৰন্থখনৰ উদ্দেশ্য আৰু বিষয়বস্তুৰ সৈতে কবিৰ সম্পৰ্ক বৰ্ণনা কৰে।
ই কোনো ধাৰা নহয়, কিন্তু কেইবাটাও ধাৰা সময়সাপেক্ষ কবিতা হিচাপে উৎপত্তি হয়, য’ত আছেঃ এপিথালেমিয়া , শোক বা অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ কবিতা, পেয়ান, আৰু বিজয়ধ্বনি।
সময়সাপেক্ষ কবিতাসমূহো একক অনুষ্ঠান বা বৰ্ষপূৰ্তিৰ স্মৃতিত, যেনে: জন্মদিন, প্ৰতিষ্ঠা, বা সমৰ্পণৰ বাবে যিকোনো এটা ধাৰা নীতিৰ গোটৰ ভিতৰত বা তাৰ ভিতৰত ৰচনা কৰিব পাৰি।
ইয়াৰ সাম্প্ৰদায়িক বা ৰাজহুৱা প্ৰকৃতিয়ে ইয়াক "গীত" শব্দটোৰ সৈতে প্ৰায়ে জড়িত আৱেগৰ অন্তৰংগতা বা ব্যক্তিগত প্ৰকাশৰ বিপৰীতে ৰাখিব পাৰে।
গ'থে ঘোষণা কৰিছিল যেঃ "সময়সাপেক্ষ কবিতাই সৰ্বোচ্চ প্ৰকাৰৰ" আৰু হেগেলে ইয়াক কবিতাই জীৱনৰ সৈতে কেনেদৰে ক্ৰিয়া কৰে তাৰ দাৰ্শনিক পৰীক্ষাত কেন্দ্ৰীয় স্থান দিছিল:
১১তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত বঙালী ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰৰ বঁটা প্ৰাপক
বিক্ৰমপুৰৰ ৰাধানাথ হাইস্কুলত তেওঁ অষ্টম শ্ৰেণীলৈ পঢ়াশুনা কৰি দেউতাকৰ কৰ্মস্থল অসমৰ নগাঁৱলৈ গুছি আহে আৰু তাৰ বঙালী হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰথম বিভাগত এণ্ট্ৰেঞ্চ উত্তীৰ্ণ হয়।
বি.এচ.চি. পঢ়ি থাকোঁতে তেওঁৰ চিনা-জনা হয় তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু পৰিচালক হৰিসাধন দাশগুপ্তৰ সৈতে।
১৯৫৯ চনত মুক্তি পায় সুচিত্ৰা সেন অভিনীত দীপ জ্বলে যায়; যিখন ছবি পিছলৈ খামোচী নামেৰে হিন্দীত পুনঃনিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
হিন্দী ছবি মমতাও শ্ৰেণী সংঘাটক বিষয়বস্তু হিচাপে লৈ নিৰ্মাণ কৰা তেওঁৰ এখন বঙালী ছবি উত্তৰ ফাল্গুনীৰ পুনঃনিৰ্মাণ আছিল।
১৯৯৩ চনত তেওঁ নেচনেল ইঞ্চটিটিউট অফ ফিল্ম এণ্ড ফাইন আৰ্টছ্ত শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে আৰু মৃত্যুৰ দিনলৈকে তেওঁ সেই দায়িত্বতে থাকে।
বঙালী ভাষাৰ দীপ জ্বলে যায় আৰু উত্তৰ ফাল্গুনী , হিন্দী ভাষাৰ মমতা ,অনোখী ৰাত ,খামোচী আৰু চফৰ ছবিৰ বাবে তেওঁক বিশেষভাবে জনা যায়।
ইয়াংলি উৎসৱ গাঁৱৰ মুৰব্বী “লৰ’’ৰ ঘৰৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা নিয়ম৷ গাঁৱৰ বিভিন্ন বিভাগৰ বিষয়াসকল যেনে, দলৈ, মাজি, ফাদৰ আদি উৎসৱৰ আগদিনা “লৰ’’ৰ ঘৰত উপস্থিত হয় আৰু উৎসৱৰ যা-যোগাৰ কৰে৷ ডেকাল’ৰাসকলে উৎসৱৰ বাবে নৃত্য-গীত কৰিবলৈ সাজু হয়৷ তেওঁলোকৰ পিন্ধনত থাকে জাতীয় সাজ৷ নতুন ঠেনা, টাগলা, ঠেনাচ, টঙালি, ফুলাম কাপোৰৰ পাগুৰিত লেংজাই গুজি হাতত লাংখুই-বাৰু লৈ নৃত্যৰ বাবে সাজু হয়৷ “লৰ’’ই প্ৰত্যেক বিষয়ববীয়াক তামোল-পাণেৰে নিজ নিজ দায়িত্ব পালন কৰিবলৈ আহ্বান জনায়৷ ডেকাসকলে “লৰ’’ৰ ঘৰৰ পৰা কিছু দূৰৈত “ইয়াংলি চাল’’অৰ্থাৎ উৎসৱৰ মূল থলী প্ৰস্তুত কৰি থয়৷ পাহাৰৰ মাজৰ সমতল ভূমিত এই “ইয়াংলি চাল’’ সজা হয়৷ থলীৰ সোঁমাজত ওঘ ডাঙৰ গছ এজোপা থাকে৷ হাবি-বন কাটি পৰিষ্কাৰ কৰা ঠাইখনৰ গছজোপাৰ ওচৰতে “আগৰ চাং’’ আৰু ওচৰতে এডাল “আগৰ খুন্দা’’ পোতা হয়৷ একাষত খেৰ-পাতেৰে এটা সৰু জুপুৰী আৰু একাষত বলি দিবলৈ ওখ আৰু দীঘলীয়া এখন বেদী নিৰ্মাণ কৰা হয়৷
লৰৰ নিৰ্দেশত সকলোৱে মুঠ ৩৫টা বঁটাত বিভিন্ন দেৱ-দেৱীলৈ নৈবেদ্য লৈ ডলাত তামোল-পাণ আগবঢ়াই পূজা আৰম্ভ কৰে৷ পূজাৰ বাবে লৰৰ চোতালত একুৰা জুই জ্বলোৱা হয় আৰু তাৰ পোহৰতে পূজা কৰা হয়৷ এই পূজাত কৃত্ৰিম পোহৰ নিষিদ্ধ৷ অজাসকলে গুৰুৰ স্মৰণত সাতবাৰ বাঁহী বজায়৷ ইয়াৰ পিছত লুডাং খ্ৰাম আৰু বাঁহীৰ সুৰত জুইকুৰাৰ চাৰিওফালে সাতবাৰ ঘূৰি ঘূৰি নৃত্য কৰে৷ এই সময়তে “লৰ’’ৰ চোতালত অস্থায়ীভাৱে সাজি লোৱা খেৰৰ চালিৰ তলত সমবেত হৈ থকা ডেকাসকলৰ মাজৰ পৰা এজনক ৰঙা পাৰিৰ শাৰীসদৃশ এখন কাপোৰেৰ লখিমী সজাই নৃত্যথলীত উপস্থিত কৰায়৷ চোতালত থিয় হৈ থকা লখিমীগৰাকীক ধূনাবাতি ঘূৰাই বিচনীৰে বা দি দি জুইকুৰাক বেৰি ধৰি নৃত্য কৰে৷ ইয়াৰ পাছত সাজ-পোছাক কৰি সাজু হৈ থকা ডেকাসকলে উকি মাৰি নৃত্য কৰিবলৈ ধৰে৷ গোটেই ৰাতি এই নৃত্য চলে৷ মাজে মাজে যুৱতীসকলে বাঁহৰ চুঙাত জু খাবলৈ দি নৃত্যৰত ডেকাসকলক উৎসাহ দি থাকে৷
ইয়াৰ পিছত “লখিমীগৰাকী’’ক পুখুৰীৰ পাৰলৈ আনি প্ৰতীকী নাও এখন চলাই তাত মহাদেউৰ গীত গাই গাই এযোৰা কুকুৰা বলি দি মঙল চায়৷ ইয়াৰ পিছত পুনৰ ইয়াংলি চাললৈ উভতি আহে আৰু ধানৰ পুৰা বান্ধি থোৱা “আগৰ চাং’’ৰ আগত এটা হাঁহ আৰু এটা পাৰ বলি দিয়ে৷ তাৰপিছত পিঠাগুড়ি মিহলোৱা পানী টংলতিৰ পাতেৰে মানুহৰ গাত ছটিয়াই উপস্থিত সকলোকে পৱিত্ৰ কৰে৷ সন্ধিয়া ধীৰ গতিৰে সাতপাক নৃত্য কৰি নৃত্যৰ সামৰণি মাৰে আৰু কেইবাকুৰাও জুই জ্বলাই তাৰ পোহৰত বলিৰ মাংসৰে ভোজৰ আয়োজন কৰে৷ আঞ্জা-ভাজিত নিমখ-হালধিৰ বাদে আন মছলা প্ৰয়োগ কৰা নহয়৷ খোৱা-বোৱাৰ পিছত লখিমীগৰাকীক শোভাযাত্ৰা কৰি “লৰ’’ৰ ঘৰলৈ আগবঢ়াই আনে৷
পিছদিনা পুৱা বিষয়ববীয়াসকলে উপবাসে থাকি “লখিমীগৰাকী’’ক উৎসৱৰ মূল ঠাই “ইয়াংলি চাল’’লৈ আনে৷ ইয়াংলি চালত পূজা আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগে ডেকাসকলৰ মাজতো নৃত্য আৰম্ভ হয়৷ ঢাল আৰু তৰোৱাল লৈ উকি মাৰি মাৰি দূৰন্ত গতিত ডেকাসকলে নৃত্য কৰে৷ নৃত্যৰ মাজে মাজে সমবেত গাঁওবাসীয়ে জু খাবলৈ দিয়ে৷ নৃত্যৰ শেষত “লৰ’’ই সাতটা ছাগলী, তিনিটা গাহৰি, দুটা কুকুৰা, এটা হাঁহ আৰু এটা পাৰচৰাই বলি দি বছৰটোলৈ শস্যৰ উৎপাদন বৃদ্ধি আৰু অপায়-অমংগলৰ পৰা গাঁওবাসীক ৰক্ষা কৰিবলৈ ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা কৰে৷ নৃত্য-গীত, বলি-বিধানৰ মাজতে বিষয়ববীয়াসকলে দুটা ধানৰ পুৰা বান্ধি চাঙত প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷
ইয়াংলি উৎসৱ অসমৰ তিৱা সমাজৰ একাংশৰ মাজত পালিত এক লোকাচাৰ৷ ই এক কৃষিভিত্তিক অনুষ্ঠান৷ তিৱাসকল মূলতঃ জড়বাদী৷ তেওঁলোকে প্ৰকৃতিৰ বিভিন্ন উপাদানসমূহ যেনে, নদ-নদী, শিল, বাঁ, কাঠৰ কুণ্ডা, ধান-চাউল, খেৰ আদিৰ পূজা কৰে আৰু পূজাৰ অন্তত দেৱ-দেৱীসদৃশ এই উপসৰ্গসমূহক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ লেথাৰি নিছিগাকৈ নৃত্য-গীত পৰিৱেশন কৰে৷
নটীনৃত্য অসমৰ এসময়ৰ জনপ্ৰিয় ধৰ্মানুষ্ঠান আছিল৷ এই নৃত্যত উচ্চাঙ্গ সঙ্গীত আৰু নৃত্যৰ সমাবেশ ঘটিছিল৷ হাজো, ডেৰগাঁও, নেঘেৰিটিঙ, ডুবি আদি দেৱালয়ত এই নৃত্য অপৰিহাৰ্য আছিল৷ ই শিৱপূজাৰ অন্যতম অঙ্গ৷ ডুবি দেৱালয়ত পোনপ্ৰথমে স্বৰ্গদেৱ শিৱসিংহই এই নৃত্যৰ অৱতাৰণা কৰে৷ পুৱাৰ পৰা সন্ধিয়ালৈ নটীসকলে ব্ৰতচাৰিণী হৈ থাকি দুপৰীয়া আৰু সন্ধ্যাৰ আৰতিৰ সময়ত নৃত্য পৰিৱেশন কৰিব লাগিছিল৷ নৃত্যৰ আগে আগে ডবা কোবোৱা হৈছিল৷ তৃতীয়বাৰ ডবাৰ কোব পৰাৰ লগে লগে নৃত্য আৰম্ভ কৰি প্ৰায় এঘণ্টা সময় নাচিব লাগিছিল৷ নৃত্যৰ আৰম্ভণিতে থিয় হৈ জপিয়াই নৃত্য কৰি শেষত ক্ৰমে শান্ত হৈ শেষ কৰিছিল৷ প্ৰথমে এগৰাকী, তাৰপিছত তিনিগৰাকী আৰু শেষত পাঁচগৰাকী দেৱদাসীয়ে বিগ্ৰহৰ সম্মুখত নাচিছিল৷এই নৃত্যত পুৰুষে বাদ্য সংগত কৰিছিল আৰু খোল, মৃদঙ্গ, নাগেৰা, পাতিতাল, খুতিতাল, টোকাৰী দোতাঁৰা বাঁহী আদি বাদ্য সংগত কৰিছিল৷ গীতসমূহত ব্যাস ওজাপলিৰ গীত-পদ-ৰাগৰ লগত সাদৃশ্য থকা৷ নটীনাচৰ ভংগীসমূহৰ ভিতৰত ’খট’, ’টঙাল মোচৰা’৷ ’খুদ’ আদি উল্লেখযোগ্য৷
দক্ষিণ ভাৰতৰ দেৱমন্দিৰবোৰত দেৱদাসী বুলি কুমাৰী সম্প্ৰদায় এটি আছে৷ মাক-বাপেকে মনোকামনা সিদ্ধিৰ বাবে নিজৰ কুমাৰী ছোৱালী এজনী দেৱতাৰ সন্তুষ্টিৰ অৰ্থে উছৰ্গা কৰে৷ তেওঁলোকক দেৱগণিকা হিচাপে গণ্য কৰা হয়৷ তেওঁলোকে যাৰে-তাৰে লগত যৌন সম্পৰ্ক কৰিব পাৰে, কিন্তু বিয়া হ’ব নোৱাৰে৷ অসমৰ দেৱমন্দিৰবোৰতো আগৰ দিনৰ পৰাই দেৱদাসীৰ সমতুল্য নটিনী সম্প্ৰদায় এটি আছে৷ প্ৰায়বোৰ দেৱমন্দিৰৰ লগতে নাট মন্দিৰ একোটি থাকে আৰু তাত নট-নটিনীসকলে আৰতি সময়ত নাচন বাজন কৰে৷ নটী আৰু দেৱদাসীসকলৰ মূলগত পাৰ্থক্য হ’ল, নটীসকলে বিবাহলৈ মন কৰিলে নটীৰ কাম এৰি সংসাৰ কৰিব পাৰিছিল, কিন্তু দেৱদাসীসকলে ওৰে জীৱন দেৱতাৰ সন্তুষ্টিৰ অৰ্থে মন্দিৰ প্ৰাঙ্গনতে জীৱন নিয়াব লাগিছিল৷
অসমৰ লোকনৃত্য সমূহক কেইবাটাও ভাগত ভাগ কৰা হয়৷ পূজা-পাতলৰ লগত জড়িত নৃত্য, উৎসৱ-পাৰ্ব্বনৰ লগত জড়িত নৃত্য, কৃষি-কৰ্মৰ লগত জড়িত নৃত্য আদি৷ তদুপৰি, অঞ্চলভেদে বা গোষ্ঠীভেদেও লোকনৃত্যসমুহক ভাগ কৰিব পাৰি৷ যেনে, জনজাতীয় লোকনৃত্য, গোৱালপৰীয়া, দৰঙী, কামৰূপী ইত্যাদি৷ অসমত এসময়ত প্ৰচলিত নটী নৃত্য পুজা-পাতলৰ লগত জড়িত নৃত্যৰ ভাগত ধৰা হয়৷ মন্দিৰৰ দেৱ-প্ৰতিমাৰ আগত এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰি দেৱতাক তুষ্ট কৰাৰ চেষ্টা কৰা হৈছিল৷ নটী নৃত্য বৰ্তমান লোপ পাইছে৷ ইয়াৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰণো আছে৷
অসমৰ নটী নৃত্য দেৱদাসী নৃত্যৰ সমপৰ্যায়ৰ এক নৃত্য৷ প্ৰাচীন অসমত দেৱদাসীক বুজাবলৈ ’দলুহাংগনা’ পদটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল৷ ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইৰ দেৱদাসীৰ দৰে অসমত দেৱদাসীক বুজাবলৈ নটী, নৰ্ত্তকী, বেশ্যা, বাৰাংগনা আদি পদ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল
সংস্কৃত নট শব্দৰ পৰাই ’নটী’ শব্দটো আহিছে৷ ’নট’ শব্দৰ সমাৰ্থক ইংৰাজী শব্দ '' কিন্তু ইয়াৰ অসমীয়া মূখ্য অৰ্থ নাচনিয়াৰ৷নট শব্দই পুৰুষ নাচনিয়াৰক বুজাইছিল৷ পিছলৈ ই স্ত্ৰীলিংগবাচক নটী শব্দৰ সৃষ্টি কৰে৷
ভ্ৰাতৃত্বপূৰ্ণ বহুপতি প্ৰথা হৈছে এক প্ৰকাৰৰ বহুপতি প্ৰথা য'ত এগৰাকী মহিলাই ভাতৃ দুজন বা ততোধিক পুৰুষৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়।
তিব্বত, নেপাল উত্তৰ ভাৰতৰ কিছুমান অঞ্চলত, আৰু মধ্য আফ্ৰিকাত ভ্ৰাতৃত্বপূৰ্ণ বহুপতি দেখা গৈছিল ।
দক্ষিণ ভাৰতৰ টোডা লোকসকলে ভ্ৰাতৃত্বপূৰ্ণ বহুমুখী অনুশীলন কৰে, কিন্তু শেহতীয়াকৈ একবিবাহ প্ৰচলিত হৈছে।
সমসাময়িক হিন্দু সমাজত পঞ্জাবৰ মালৱা অঞ্চলৰ কৃষকসমাজত বহুমুখী বিবাহ কৃষিভূমিৰ বিভাজন পৰিহাৰ কৰাৰ বাবে হোৱা দেখা যায়।
প্ৰিমোজেনিচাৰৰ সংজ্ঞা অনুসৰি ঘৰৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰই পাৰিবাৰিক সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰী হৈছিল, আনহাতে সৰু পুত্ৰসকলে ঘৰ এৰি নিজৰ চাকৰি বিচাৰিব লগা হৈছিল।
প্ৰিমোজেনিচাৰে প্ৰতি প্ৰজন্মত মাত্ৰ এজন উত্তৰাধিকাৰীক অনুমতি দি প্ৰজন্মজুৰি পাৰিবাৰিক সম্পত্তি অক্ষুণ্ণ ৰাখিছিল।
ভ্ৰাতৃত্বপূৰ্ণ বহুগুণে ইয়াক সম্পূৰ্ণ কৰে, কিন্তু সকলো ভাতৃক মাত্ৰ এগৰাকী পত্নীৰ সৈতে একেলগে ৰাখি এনে কৰে যাতে প্ৰতি প্ৰজন্মত কেৱল এটা উত্তৰাধিকাৰী থাকে।
দক্ষিণ ভাৰতৰ টোডা জনজাতি, উত্তৰাখণ্ডৰ জৌনচাৰ-বাৱাৰ অঞ্চল, ৰাজস্থান, লাডাখ আৰু জাংস্কাৰৰ কেইবাটাও পিছপৰা ঠাইত বহুপতি প্ৰথা প্ৰচলিত দেখা যায়।
নাইজেৰিয়াৰ, ইৰিগৱে আৰু কিছুমান পলিনেচিয়ান সমাজত এই প্ৰথা প্ৰচলিত, যদিও সম্ভৱতঃ কেৱল উচ্চ জাতৰ মহিলাসকলৰ মাজত ই প্ৰচলিত নহয়।
চীনদেশৰ য়ুনান আৰু চিচুয়ান অঞ্চলৰ কিছুমান অঞ্চলত, চীনৰ মচুও লোকসকলৰ মাজত , আৰু কিছুমান আফ্ৰিকাৰ চাব-চাহাৰা অঞ্চল যেনে কেনিয়া আৰু উত্তৰ তাঞ্জানিয়াৰ মাচাই লোক আদি ঠাইতো এই প্ৰথা প্ৰচলিত।
কেনাৰী দ্বীপপুঞ্জৰ প্ৰথম জ্ঞাত বাসিন্দা গুয়ানচে জনজাতিটোৱে তেওঁলোকৰ বিলুপ্তি নোহোৱালৈকে বহুপতি প্ৰথা অনুশীলন কৰিছিল।
ই মানুহৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধি সীমিত কৰে আৰু শিশুৰ স্বাস্থ্য আৰু জীয়াই থকাৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি কৰে বুলি অধ্যয়নবোৰে প্ৰকাশ কৰে।
একেগৰাকী পত্নীৰ সৈতে পৰিয়ালৰ সকলো ভাতৃৰ বিবাহে পৰিয়ালৰ ভূমি অক্ষুণ্ণ আৰু অবিভক্ত হৈ থাকিবলৈ দিয়ে।
যদি প্ৰতিজন ভাতৃয়ে পৃথকে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয় আৰু পৃথক স্ত্ৰীৰ সন্তান লাভ কৰে, তেতিয়া পাৰিবাৰিক ভূমি আৰু সম্পত্তি বিভক্ত হয়।
ইয়াৰ বিপৰীতে, ভূমিৰ গৰাকী নোহোৱা অতি দৰিদ্ৰ ব্যক্তিসকলৰ মাজত এই প্ৰথা কম চলে, যেনে বৌদ্ধ লাডাখ আৰু জাংস্কাৰ অঞ্চল।
বেছিভাগ ভাই-ভনী উত্তৰাধিকাৰী নোহোৱাৰ বাবে, তেওঁলোকৰ বহুতে ব্ৰহ্মচাৰী সন্ন্যাসী আৰু পুৰোহিত হৈ পৰিছিল।
ভ্ৰাতৃত্বপূৰ্ণ বহুপতি প্ৰথাত এগৰাকী মহিলাই একেলগে কেইবাটাও স্বামী প্ৰাপ্ত কৰে, কিন্ত এগৰাকী মহিলাই যেতিয়া ক্ৰম অনুসৰি এটাৰ পাছত এটা স্বামী প্ৰাপ্ত কৰে তাক আনুক্ৰমিক বহুপতি বোলা হয়।
ইয়াত কেতিয়াবা এজন স্বামীক প্ৰাথমিক বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু বাকী গৌণ স্বামীসকলক প্ৰদান নকৰা কিছুমান অধিকাৰ বা বিশেষাধিকাৰ প্ৰাথমিক স্বামীক প্ৰদান কৰা হয়।
এই নিৰ্দিষ্ট প্ৰণালীত, গৌণ স্বামীসকলৰ প্ৰাথমিক পৰ্যায়ত সফল হোৱাৰ ক্ষমতা আছে যদিহে তেওঁলো গুৰুতৰভাৱে অসুস্থ হয় বা দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে ঘৰৰ পৰা আঁতৰি থাকে।
নৃতাত্ত্বিক ষ্টিফেন বেকাৰমেনে কয় যে কমেও ২০টা জনজাতীয় সমাজে স্বীকাৰ কৰে যে এটা শিশুৰ একাধিক পিতৃ থাকিব পাৰে, বা আদৰ্শভাৱে থাকিব লাগে, আৰু ইয়াক "আংশিক পিতৃত্ব" বুলি উল্লেখ কৰে।
ইয়াৰ ফলত প্ৰায়ে একাধিক পিতৃয়ে মাকৰ সৈতে এক প্ৰকাৰৰ বহুমুখী সম্পৰ্কত এটা শিশুৰ ভাগ-বতৰা প্ৰতিপালন কৰে, অৱশ্যে সদায়ে এনে নহবও পাৰে।
নেপাল আৰু চীনৰ কিছু অংশত তিব্বতীসকলৰ মাজত ভ্ৰাতৃত্বপূৰ্ণ বহুপতিত্বৰ প্ৰচলন দেখা যায়, য'ত দুই বা ততোধিক ভাতৃ একে পত্নীৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়, আৰু পত্নীয়ে তেওঁলোকৰ সৈতে সমান যৌন সম্বন্ধৰ অধিকাৰ লাভ কৰে।
বিষ্ণু শৰ্মাই কেনেকৈ কথিতভাৱে পঞ্চতন্ত্ৰ সৃষ্টি কৰিছিল তাৰ কাহিনী প্ৰস্তাৱনাত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
সুদৰ্শন নামৰ এজন ৰজা আছিল যিয়ে এখন ৰাজ্য শাসন কৰিছিল, যাৰ ৰাজধানী আছিল মহিলাৰোপ্য নামৰ এখন নগৰ, অৱশ্যে এই ৰাজ্যৰ অৱস্থান ভাৰতৰ বৰ্তমানৰ মানচিত্ৰত অজ্ঞাত।
তেওঁ কয় যে বিজ্ঞান, ৰাজনীতি আৰু কূটনীতি হৈছে সীমাহীন শাখা যিবোৰ আনুষ্ঠানিকভাৱে আয়ত্ত কৰিবলৈ আজীৱন সময় লাগে।
ৰাজকুমাৰসকলক শাস্ত্ৰ আৰু গ্ৰন্থ শিকোৱাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকক কেনেবাকৈ তেওঁলোকৰ মাজত অন্তৰ্নিহিত প্ৰজ্ঞা শিকোৱা উচিত আৰু সেই কাম কৰা মানুহজন আছিল বৃদ্ধ পণ্ডিত বিষ্ণু শৰ্মা।
ইতিহাসৰ পাতত পঞ্চতন্ত্ৰক সৰ্বাধিক অনুবাদ হোৱা অনাধৰ্মীয় গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি জনা যায়।
পঞ্চতন্ত্ৰক ৫৭০ খ্ৰীষ্টাব্দত বৰজুয়াই মধ্য পাৰ্চী/পাহলৱীলৈ আৰু ৭৫০ খ্ৰীষ্টাব্দত পাৰ্চী পণ্ডিত আব্দুল্লাহ ইবনে আল-মুকাফাই আৰবীলৈ কলিলা ৱা ডিমনাহ বুলি অনুবাদ কৰে।
এই গ্ৰন্থখনৰ বাগদাদত দ্বিতীয় আব্বাছি খলিফা আল-মানছুৰৰ নিৰ্দেশনাত হোৱা অনুবাদটো "জনপ্ৰিয়তাৰ ক্ষেত্ৰত কোৰানৰ পিছতে দ্বিতীয়" হৈ পৰা বুলি দাবী কৰা হয়।
"একাদশ শতিকাৰ পৰাই এই গ্ৰন্থখন ইউৰোপৰ সাহিত্য ক্ষেত্ৰত ভুমুকি মাৰে আৰু ইয়াৰ আগতেও ১৬০০ চনত ইয়াৰ অস্তিত্ব গ্ৰীক, লেটিন, স্পেনিছ, ইটালীয়, জাৰ্মান, ইংৰাজী, পুৰণি স্লাভনিক, চেক আৰু হয়তো অন্যান্য স্লাভনিক ভাষাটো আছিল।
ফ্ৰান্স সাহিত্যিক জিন ডি লা ফণ্টেইনৰ ৰচনাত প্ৰায় এঘৰটা পঞ্চতন্ত্ৰৰ সাধু অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
অৱশ্যে ইয়াৰবাদে তেওঁৰ বিষয়ে আন কোনো স্বতন্ত্ৰ বাহ্যিক প্ৰমাণ নাই, "তেওঁ গ্ৰন্থখনৰ ঐতিহাসিক লেখক আছিল নেকি . . .বা তেওঁ নিজেই এক কাল্পনিক চৰিত্ৰ নেকি সেয়া কোৱা অসম্ভৱ"।
বিভিন্ন ভাৰতীয় অনুসন্ধান আৰু গল্পসমূহত বৰ্ণনা কৰা ভৌগোলিক বৈশিষ্ট্য আৰু প্ৰাণীসমূহৰ বিশ্লেষণৰ ভিত্তিত বিভিন্ন পণ্ডিতে কাশ্মীৰক তেওঁৰ জন্মস্থান বুলি মত প্ৰকাশ কৰিছে।
ভাৰতত চিঙৰাই ৰজাঘৰীয়া সমাদৰ পাই সাধাৰণ মানুহৰ মাজত জনপ্ৰিয় মুখৰোচক খাদ্য হৈ পৰিল৷ আমি সাধাৰণতে দেখা আৰু খোৱা চিঙৰাবিধ অসম, ], বিহাৰ, উৰিষ্যা আৰু ঝাৰখণ্ডত অতি জনপ্ৰিয়৷ হায়দৰাবাদত চিঙৰা কিছু চেপেটা আকৃতিৰ৷ ইয়াত কেৱল মাংসৰ পূৰ থাকে আৰু এইবিধ চিঙৰাক লুকমি নামে জনা যায়৷ কৰ্ণাটকত পিঁয়াজ ভৰোৱা চিঙৰা আৰু পাঞ্জাবত আলু-মটৰৰ পূৰ দিয়া চিঙৰাৰ প্ৰচলন বেছি৷ গুজৰাটত কবি ভৰোৱা ] অধিক জনপ্ৰিয়৷ পৃথিৱীৰ অন্যান্য ঠাইতো চিঙৰা জনপ্ৰিয় মুখৰোচক খাদ্য, অৱশ্যে আকাৰ আৰু উপকৰণত বিভিন্ন ঠাইত কিছু পৰিৱৰ্তন দেখা যায়৷ মধ্য প্ৰাচ্যত চিঙৰাত পূৰ হিচাপে পনীৰ৷ পিঁয়াজ, বনৌষধি, মছলা আৰু মাংসৰ কীমা দিয়া থাকে৷ ইজৰাইলৰ চিঙৰাত সিজোৱা আৰু পিটিকা কৰা বুট আৰু পাইন বাদাম থাকে৷ ইজৰাইল আৰু ব্ৰাজিলত মাংসভৰ্তি ’ছামুছা’ আৰু ’পেষ্টেই’ পোৱা যায়৷ উজবেকিস্তান আৰু কাজাখস্তানত উইঘূঁৰ শৈলীৰ চিঙৰাৰ প্ৰচলন আছে৷ উইঘূঁৰ চিঙৰাত ময়দাৰ ডাঠ প্ৰলেপ দি ভিতৰত ভেড়াৰ মাংস দিয়া থাকে৷ আফ্ৰিকাৰ পূব অঞ্চলত ৰমজান, ঈদ আৰু আন উৎসৱত ’চাম্বুচা’ নামে চিঙৰা খোৱা হয়৷ এইদৰে পৃথিৱীৰ বহু ঠাইত চিঙৰাৰ প্ৰচলন আছে৷
চিঙৰা বা ’চিংৰা’ এবিধ জনপ্ৰিয় মুখৰোচক খাদ্য৷ ময়দাৰ ডাঠ প্ৰলেপেৰে ভিতৰত বিভিন্ন খাদ্যবস্তুৰ পূৰ দি তিনিকোণীয়াকৈ আকাৰ দি গৰম তেলত ডুবাই সোণালী ৰং হোৱাকৈ ভাজি এইবিধ খাদ্য তৈয়াৰ কৰা হয়৷ পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশত চিঙৰাক এক জলপান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ ভোক নিবৃত্তিৰ লগতে মুখৰোচক চিঙৰা এটা সময়ত মধ্যপ্ৰাচ্যৰ পৰা ভাৰতত প্ৰৱেশ কৰিছিল আৰু ৰাজ-আতিথ্য পাই সৰ্বসাধাৰণৰ মাজত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল৷ এই জনপ্ৰিয়তালৈ লক্ষ্য কৰি প্ৰতি বছৰে ৫ ছেপ্তেম্বৰ থাৰিখটো বিশ্ব চিঙৰা দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়৷
সাহিত্য সমালোচনাক সাহিত্য তত্ত্বৰ পৰা পৃথক অনুসন্ধানৰ ক্ষেত্ৰ বুলি গণ্য কৰা উচিত নে নহয়, নে গ্ৰন্থ পৰ্যালোচনাৰ বিপৰীতে ইয়াৰ অৱস্থান নিৰ্ণয় কৰা হ'ব, সেয়া কিছু বিতৰ্কৰ বিষয়৷ উদাহৰণস্বৰূপে, জনছ হপকিন্সৰ গাইড টু লিটাৰেৰী থিয়ৰী এণ্ড ক্ৰিটিচিজমত সাহিত্য তত্ত্ব আৰু সাহিত্য সমালোচনাৰ মাজত কোনো পাৰ্থক্য দেখিবলৈ পোৱা নাযায়৷ তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে প্ৰায় সদায় একেটা ধাৰণাকে বৰ্ণনা কৰিবলৈ শব্দবোৰ একেলগে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
কিছুমান সমালোচকে সাহিত্য সমালোচনাক সাহিত্য তত্ত্বৰ ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োগ বুলি গণ্য কৰে, কাৰণ সমালোচনাত সদায় বিশেষ সাহিত্যিক ৰচনাৰ ভিত্তিত প্ৰত্যক্ষভাৱে আলোচনা সম্পন্ন হয়৷ ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে তত্ত্ব এটা সাধাৰণ বা বিমূৰ্ত হ’ব পাৰে।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব চতুৰ্থ শতিকাত এৰিষ্ট’টলে সমসাময়িক শিল্পকৰ্মৰ বহু নিৰ্দিষ্ট সমালোচনাৰে সাহিত্যিক ৰূপৰ প্ৰকাৰবিজ্ঞান আৰু বৰ্ণনাৰে ‘’ ৰচনা কৰিছিল।
কাব্যিকতাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে মাইমেছিছ আৰু কেথাৰ্চিছৰ ধাৰণা গঢ়ি তুলিছিল, যিবোৰ এতিয়াও সাহিত্য অধ্যয়নত গুৰুত্বপূৰ্ণ।
সংস্কৃত নাট্য শাস্ত্ৰত প্ৰাচীন ভাৰতীয় সাহিত্যৰ সন্দৰ্ভত সাহিত্য সমালোচনা আৰু সংস্কৃত নাটক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
এই সময়ছোৱাত জনসাধাৰণৰ মাজত সাক্ষৰতাৰ হাৰ বৃদ্ধি পাবলৈ আৰম্ভ কৰে; পঢ়াটো আৰু ধনী বা পণ্ডিতসকলৰ বাবে একচেটিয়া নাছিল।
সাক্ষৰ জনসাধাৰণৰ উত্থান, সাহিত্যৰ ছপা আৰু বাণিজ্যিকীকৰণৰ দ্ৰুততাৰ লগে লগে সমালোচনাৰো সৃষ্টি হয়।
পঢ়া-শুনাক আৰু কেৱল শিক্ষামূলক বা ধৰ্মৰ পবিত্ৰ উৎস হিচাপে গণ্য কৰা হোৱা নাছিল; ই আছিল এক প্ৰকাৰৰ মনোৰঞ্জনৰ প্ৰকাৰ৷
শৈক্ষিক সাহিত্য সমালোচকসকলে সাহিত্য বিভাগত পাঠদান কৰে আৰু সেইবোৰ শৈক্ষিক বা একাডেমিক আলোচনীত প্ৰকাশ কৰে৷ অধিক জনপ্ৰিয় সমালোচকে দ্য টাইমছ লিটাৰেৰী চাপ্লিমেণ্ট, দ্য নিউয়ৰ্ক টাইমছ বুক ৰিভিউ, দ্য নিউয়ৰ্ক ৰিভিউ অৱ বুকছ, লণ্ডন ৰিভিউ অৱ বুকছ, ডাবলিন ৰিভিউ অৱ বুকছ, দ্য নেচন, বুক ফ'ৰাম, আৰু দ্য নিউয়ৰ্কাৰ দৰে বহুলভাৱে প্ৰচাৰিত হোৱা সাময়িকীত নিজৰ পৰ্যালোচনা প্ৰকাশ কৰে৷
আধুনিক সাহিত্য সমালোচনাত প্ৰায়ে সাহিত্য তত্ত্বৰ প্ৰভাৱ পৰে, যি হৈছে সাহিত্যৰ লক্ষ্য আৰু পদ্ধতিৰ দাৰ্শনিক আলোচনা।
সাহিত্য সমালোচনা আৰু সাহিত্য তত্ত্ব- এই দুয়োটা কাৰ্যকলাপৰ মাজত ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক থাকিলেও সাহিত্য সমালোচকসকলক তত্ত্ববিদ বুলি ক'ব নোৱাৰি৷
ৰেনেছাঁৰ সাহিত্যিক সমালোচনাই ৰূপ আৰু বিষয়বস্তুৰ ঐক্যৰ ধ্ৰুপদী ধাৰণাক সাহিত্যিক নব্য-ক্লাছিকবাদলৈ বিকশিত কৰিছিল, সাহিত্যক সংস্কৃতিৰ কেন্দ্ৰীয় হিচাপে ঘোষণা কৰিছিল, কবি আৰু লেখকক এক দীঘলীয়া সাহিত্যিক পৰম্পৰাৰ সংৰক্ষণৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰিছিল।
ঠাকুৰৰ এজন প্ৰদৰ্শক আৰু সংগীতবিদ হিচাপে কৰা কামৰ ফলত বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ত এখন সংগীত মহাবিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল যিয়ে দুয়োটাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল, ইয়াত তেওঁ সংগীত অনুষদৰ প্ৰথম ডিন আছিল।
তেওঁ ৰচিত হিন্দী গ্ৰন্থ 'প্ৰণৱ ভাৰতী', 'সঙ্গীতাঞ্জলী' ইত্যাদি আৰু গুজৰাটী ভাষাত ৰচিত 'ৰাগে আনে ৰস' এই গ্ৰন্থসমূহ ৰচনা কৰি ভাৰতীয় সংগীত জগতলৈ অনবৈদ্য অৱদান আগবঢ়াই গৈছে।
সমসাময়িক সংগীত সাহিত্যত ঠাকুৰৰ কামক মুছলমান সংগীতজ্ঞসকলৰ অৱদানৰ বিষয়ে অজ্ঞ বুলি সমালোচনা কৰা হয়, যাক তেওঁ শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ অৱনতিৰ বাবে দোষাৰোপ কৰিছিল।
ইয়াত তেওঁ আলি বক্স আৰু কালে খানৰ দৰে পাটিয়ালা ঘৰানা গায়কৰ সৈতে পৰিচিত হৈছিল, যি আছিল বড়ে গোলাম আলী খানৰ পিতৃ-মাতৃ।
1920-ৰ দশকত, ঠাকুৰে স্থানীয় পৰ্যায়ত মহাত্মা গান্ধীৰ অসহযোগ আন্দোলনৰ বাবে কাম কৰিছিল, কিয়নো তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ ভাৰুচ জিলা কংগ্ৰেছ সমিতিৰ সভাপতি হৈছিল।
দেশপ্ৰেমমূলক গীত বন্দে মাতৰমৰ তেওঁৰ অভিনয় ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ বাৰ্ষিক অধিৱেশনৰ নিয়মীয়া বৈশিষ্ট্য আছিল।
ঠাকুৰে ১৯৩৩ চনত ইউৰোপ ভ্ৰমণ কৰে আৰু ইউৰোপত প্ৰদৰ্শন কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় সংগীতজ্ঞসকলৰ ভিতৰত এজন হয়।
ঠাকুৰৰ পত্নী ইন্দিৰা দেৱীৰ একে বছৰতে মৃত্যু হয় আৰু তেওঁ কেৱল সংগীতত মনোনিবেশ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
ৰামলীলাত লক্ষ্মণৰ ভূমিকা কৰিছিল, নৰ্মদা নদীৰ কাষত খৰি বুটলি মাকৰ বাবে গোটেই বছৰটোৰ বাবে ইন্ধন যোগান ধৰিছিল।
তেওঁৰ গানৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত ঠাকুৰ আৰু তেওঁৰ সৰু ভায়েক ৰমেশ চন্দ্ৰক ১৯০৯ চনত এজন ধনী পাৰ্চী সমাজসেৱক শ্বাহপুৰজী মনচেৰজী দুঙ্গাজীয়ে শাস্ত্ৰীয় গায়ক বিষ্ণু দিগম্বৰ পালুস্কাৰৰ অধীনত বোম্বাইৰ সংগীত বিদ্যালয় গন্ধৰ্ব মহাবিদ্যালয়ত হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতত প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ বাবে পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল।
ঠাকুৰ সোনকালেই গোৱালিয়ৰ ঘৰানাৰ শৈলীত গায়ক হৈ পৰে আৰু তেওঁৰ গুৰু আৰু অন্যান্য সংগীতজ্ঞসকলৰ সৈতে যাবলৈ আৰম্ভ কৰে।
১৯৫৪ চনত হৃদৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ পিছত, ১৯৬৫ চনৰ জুলাই মাহত তেওঁ ষ্ট্ৰোকত আক্ৰান্ত হয়, যাৰ ফলত তেওঁ জীৱনৰ শেষ দুবছৰ ধৰি আংশিকভাৱে পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত হৈ পৰে।
পণ্ডিত ওঙ্কাৰ নাথ ঠাকুৰ এজন ভাৰতীয় সংগীত শিক্ষক, সংগীতবিদ আৰু হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় গায়ক আছিল।
গোৱালিয়ৰ ঘৰানাৰ শাস্ত্ৰীয় গায়ক বিষ্ণু দিগম্বৰ পালুস্কাৰৰ শিষ্য, তেওঁ লাহোৰৰ গন্ধৰ্ব মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ হৈছিল, আৰু পিছত বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংগীত অনুষদৰ প্ৰথম ডিন হৈছিল।
উজনি অসম,নামনি অসম,কোঁচবেহাৰ,জলপাইগুৰি,ৰংপুৰ আৰু ত্ৰিপুৰাৰ কাৰ্বিসকলেও কামৰূপী ভাষাত অসংখ্য গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল।
কোচ আৰু আহোম ৰাজ্যৰ ৰজাসকলে কামৰূপী সাহিত্যৰ প্ৰচাৰ আৰু উন্নতিৰ বাবে গ্ৰহণ কৰা বিভিন্ন ব্যৱস্থাসমূহৰ বিৱৰণ বুৰঞ্জীত পোৱা যায় কামৰূপৰ বিভিন্ন ঠাইত বসবাস কৰা কবি সকল যেনে হৰিবৰ বিপ্ৰ, হেম সৰস্বতী, কবিৰত্ন সৰস্বতী, মাধৱ কন্দলী, ৰুদ্ৰ কন্দলী, দুৰ্গাবৰ, শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ,মাধৱদেৱ, ভট্টদেৱ, ৰাম সৰস্বতী, অনন্ত কন্দলী, চন্দ্ৰ ভাৰতী, শ্ৰীধৰ কন্দলি, পীতাম্বৰ দ্বিজ, নৰোত্তম ঠাকুৰ, গোপীনাথ পাঠক, ৰামৰায় দাস আদিয়ে বিভিন্ন পুথি ৰচনা কৰি কামৰূপী ভাষা চহকী কৰিছিল।
বৰ্তমানৰ সাহিত্য যেনেকৈ ইংৰাজী সাহিত্যৰ সাঁচত চলা অথাৎ ইংৰাজী সাহিত্য জানিলেহে বৰ্তমানৰ সাহিত্যৰ আত - গুৰি বুজা যায়।
সেই দৰে সংস্কৃত সাহিত্যৰ জ্ঞান থাকিলেহে প্ৰাচীন সাহিত্য বিচাৰ কৰিব পৰি বুলি জ্ঞাননাথ বৰাই " অসমীয়া পুৰণি সাহিত্য " ৰ পাতনিত উল্লেখ কৰিছে।
পুৰণি সাহিত্যৰ উৎপত্তি আৰু ইয়াৰ প্ৰভাৱ কেনেদৰে দেশত বিস্তাৰিত হৈছিল তাৰ আভাস গ্ৰন্থ খনিত পোৱা যায়।
বৰ্তমান সময়ত বহু উন্নত মানদণ্ডৰ সাহিত্য ৰচনা হৈছে যদিও প্ৰাচীন সাহিত্য সমূহৰো নিজস্ব সুকীয়া মৰ্যাদা আছে।
জ্ঞাননাথ বৰাই পাতনিত প্ৰাচীন সাহিত্যৰ বিষয়ে লিখিছে - " যদি কোনোবাই সেই সাহিত্য নাইকিয়া কৰে, আমাৰ জীৱন শুকান মৰুভূমি হ'ব।
জ্ঞাননাথ বৰাই অসমীয়া পুৰণি সাহিত্যৰ পাতনিত প্ৰাচীন অসমীয়া সাহিত্যৰ বিষয়ে বহুখিনি কথা উল্লেখ কৰিছে।
প্ৰাচীন কবিসকলে কেৱল ৰামায়ণ‌, মহাভাৰত, ভাগৱত, পুৰাণ আদি সংস্কৃত গ্ৰন্থৰাজি অসমীয়া ভাষাত ভাঙনি কৰাৰ লগতে আয়ুৰ্বেদ নিদান, নৃত্যশাস্ত্ৰ, জ্যোতিষ, ইতিহাস, কিছুমান পুথি কালৰ বুকুত হেৰাই গৈছে যদিও এতিয়ালৈকে উদ্ধাৰ কৰা পুৰণি পুথি সমূহে প্ৰাচীন কামৰূপৰ সমৃদ্ধিশালী ঐতিহ্যৰ কথা সোঁৱৰাই দিয়ে।
নটা প্ৰবন্ধ সন্নিৱিষ্ট এই সংকলনখনি গুৱাহাটী, দীঘলী- পুখুৰীৰ পাৰৰ বৰুৱা এজেন্সীৰ পৰা শ্ৰী অতুলচন্দ্ৰ বৰুৱাই প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু শ্ৰী সুধীৰকুমাৰ দাশগুপ্তৰ কমলা প্ৰিণ্টিং ওয়াৰ্কস্ , কলিকতাৰ পৰা মুদ্ৰিত হৈছিল।
অসমীয়া গদ্যৰ জনক ভট্টদেৱৰ প্ৰথম অসমীয়া শুদ্ধ গদ্যৰ বিষয়ে জ্ঞাননাথ বৰাই গ্ৰন্থৰ পাতনিত উল্লেখ কৰিছে।
অসমৰ বিভিন্ন শিক্ষানুষ্ঠান সমূহত চৰকাৰি নিৰ্দেশনাত লাচিত দিৱস উপলক্ষে ১৯ নৱেম্বৰৰ পৰা বিভিন্ন কাৰ্যসূচী যেনে ৰচনা, চিত্ৰাংকন, কুইজ, আকস্মিক বক্তৃতা, নাটক, শোভাযাত্ৰা, বৃক্ষ ৰোপণ আদিৰ প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰি লাচিত দিৱস উদযাপন কৰা হয়।
লগতে বিভিন্ন চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী কৰ্মচাৰী সকলক এই ৱেবছাইটত লাচিত বিষয়ক লিখনি দাখিল কৰিবলৈয়ো নিৰ্দেশ দিয়ে।
অসম চৰকাৰৰ সেই আহ্বানৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনায় প্ৰায় ৪২ লাখৰো অধিক লোকে ৰচনা লিখি অনলাইন যোগে আপলোড কৰিছিল।
ৰাজ্যপাল শ্ৰীনিবাস কুমাৰ সিনহাৰ অধীনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে অসম চৰকাৰে বৰফুকনৰ স্মৃতি যিকোনো প্ৰশংসনীয় পৰিসৰত সংগঠিত কৰিছিল।
সিনহাই ১৯৯৮ চনত গৌহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত বাৰ্ষিক "লাচিত বৰফুকন সোঁৱৰণী বক্তৃতা" আৰম্ভ কৰিছিল আৰু নেচনেল ডিফেন্স একাডেমীৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ পাছ আউট কেডেটক লাচিতৰ নামেৰে এটা পদক প্ৰদান কৰিব পৰা যাব বুলি মন্ত্ৰালয়ত ঘোষণা কৰিছিল।
সময়ৰ লগে লগে বৰফুকনক ভাৰতীয় সামৰিক নায়ক হিচাপে হিন্দু জাতীয়তাবাদী ব্যাকৰণৰ ভিতৰত নিজৰ কৰি লোৱা হ’ল; ২০০৪ চনত জয়ীতা শৰ্মাই লিখিছিল যে বৰফুকনক প্ৰাধান্য দিবলৈ সৰ্বাধিক চেষ্টা আলফাৰ বিপৰীতে অসম চৰকাৰেহে চেষ্টা কৰিছিল।
বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই উজনি অসমৰ কোনো-কোনো স্থানীয় লোকে ২৪ নৱেম্বৰৰ দিনটো মূলতঃ ঔপনিৱেশিক চৰকাৰৰ প্ৰব্ৰজন সমৰ্থক নীতিৰ প্ৰতিবাদত লাচিত দিৱস হিচাপে স্মৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
১৯৪৭ চনত, সূৰ্য কুমাৰ ভূঞাই লাচিত বৰফুকন এণ্ড হিজ টাইমছ গ্ৰন্থত মোগল সাম্ৰাজ্যৰ সৈতে আহোম সংঘাতৰ বুৰঞ্জী ৰাষ্ট্ৰবাদী দৃষ্টিকোণৰ পৰা লিখিছিল।
বিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ইউনাইটেড লিবাৰেচন ফ্ৰণ্ট অৱ আছাম — যিটো বিচ্ছিন্নতাবাদী সংগঠনে স্বাধীন আৰু সাৰ্বভৌম অসম গঠনৰ বাবে চেষ্টা কৰিছিল — বৰফুকনৰ চিত্ৰকল্পক উপ-জাতীয়তাবাদী অপপ্ৰচাৰৰ বাবে ব্যাপকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই আহোম সেনাপতি জনৰ ৪০০ তম জন্ম জয়ন্তী উপলক্ষে ২০২২ চনত চলি থকা উদযাপনৰ অংশ হিচাপে কণ্ঠশিল্পী জুবিন গাৰ্গৰ দ্বাৰা ৰচিত এটা বিষয় গীত মুকলি কৰে।
‘মহাবীৰ’ লাচিতৰ ত্যাগৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনাই এই গীতটোৱে জনসাধাৰণৰ মাজত “জাতীয়তাবাদ” বৃদ্ধি কৰিব বুলি আশা প্ৰকাশ কৰে।
উক্ত বৰ্ষৰ আৰম্ভণিতে তদানীন্তন ৰাষ্ট্ৰপতি ৰামনাথ কোবিন্দে গুৱাহাটীত উদযাপনৰ শুভাৰম্ভণি কৰি যুদ্ধ স্মৃতিসৌধ আৰু নায়ক জনৰ ১৫০ ফুট উচ্চতাৰ ব্ৰঞ্জৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰিছিল।
লাচিত দিৱস হৈছে প্ৰতিবছৰে ২৪ নৱেম্বৰৰ দিনটোত সমগ্ৰ অসমতে লাচিত ফুকনলুঙৰ বীৰত্ব আৰু শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত অসমীয়া সেনাৰ বিজয়ৰ স্মৃতিত পালন কৰা এক দিৱস।
২০২২ চনৰ লাচিত দিৱস অসম চৰকাৰৰ হস্তক্ষেপত লাচিত বৰফুকনৰ ৪০০ সংখ্যক জন্মজয়ন্তী হিচাপে বিশাল আয়োজনেৰে অসম তথা দিল্লীত উদযাপন কৰা হৈছিল।
তেওঁ এধি ফাউণ্ডেচনৰ মুৰব্বী আৰু তেওঁৰ স্বামী আব্দুল ছাত্তাৰ এধিৰ সৈতে ১৯৮৬ চনত ৰাজহুৱা সেৱা শিতানত ৰমন মেগছেছে বঁটা লাভ কৰিছিল।
তেওঁৰ দাতব্য সংস্থাই পাকিস্তানত কৰাচীৰ এখন চিকিৎসালয় আৰু জৰুৰীকালীন সেৱাকে ধৰি আন বহুতো সেৱা আগবঢ়ায়।
তেওঁৰ স্বামীৰ সৈতে তেওঁলোকৰ দাতব্য সংস্থাই ১৬,০০০ৰো অধিক অবাঞ্ছিত কেঁচুৱাক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিছে।
তেওঁলোকে ইংৰাজী আৰু উৰ্দুত "হত্যা নকৰিব, কেঁচুৱাটোক জীয়াই থাকিবলৈ দোলনাত এৰি দিয়ক" বাৰ্তা লিখা থাকে।
পৰিত্যক্ত শিশুৰ সংখ্যালঘু পৰিমাণৰ শিশু শাৰীৰিক বা মানসিক ভাৱে অক্ষম কিন্তু ৯০% ৰো অধিক শিশু ছোৱালী।
এই বিকল্পটোৱে এধি ফাউণ্ডেচনৰ দ্বাৰা অবাঞ্ছিত কেঁচুৱাবোৰক দোলনাত এৰি দিয়াৰ বিকল্প প্ৰদান কৰি তেওঁলোকৰ নিজৰ পিতৃ-মাতৃৰ দ্বাৰা হত্যা কৰা মৃত কেঁচুৱাৰ সংখ্যা হ্ৰাস কৰা বুলি ধাৰণা কৰা হয়।
তেওঁলোকৰ বিবাহ অনুষ্ঠানৰ ঠিক পিছতে তেওঁলোকৰ ঔষধালয়ত মূৰত আঘাত প্ৰাপ্ত এজনী যুৱতী আৱিষ্কাৰ কৰিছিল।