polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
২০০৭ চনত সংগীত পৰিচালক প্ৰীতমে তেওঁক “জব ৱী মেট” ছবিৰ “তুম চে হি” গীতটি গোৱাৰ সুযোগ দিয়ে আৰু ইয়াৰ পিছৰ পৰা চৌহানৰ সফলতাৰ যাত্ৰা আৰম্ভ হয়।
তেওঁ বিভিন্ন কলেজসমূহত হোৱা উত্‍সৱ যেনে ২০১৩ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত আই আই টি গুৱাহাটীৰ বছৰেকীয়া সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান এলচেৰিংগাৰ ক্ৰেচেণ্ডো নাইট, ২০০১ চনত আই আই টী খড়গপুৰৰ সাংস্কৃতিক সন্ধিয়া আৰু ২০০৯ চনত আই আই টী বোম্বে আদিত তেওঁ সংগীত পৰিবেশন কৰে।
তেওঁৰ মাতা-পিতা আছিল কৃষ্ণা ৰাণা আৰু বি.কে ৰাণা৷ তেওঁ হিন্দী আৰু পাহাৰী দুয়োটা ভাষা স্পষ্টকৈ ক’ব পাৰে।
তেওঁ প্ৰথমতে দিল্লীৰ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ্ছ স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে যদিও শিক্ষা সমাপ্ত কৰিবলৈ পুনৰ হিমাচল প্ৰদেশলৈ যায়।
ছবিৰ বাহিৰেও তেওঁ বিভিন্ন বিজ্ঞাপন যেনে এলপেনলিবে, পেৰাচ্যুট, হ্বীল, নেছকেফে, হিপ্পো মান্সিছ, ভিক্স ভেপৰ ৰাব, এলকেমিষ্ট, মাৰুতি ছুজুকী অল্টো আদিত কণ্ঠদান কৰে।
২০১২ চনৰ ২৯ জুনত হিমাচল প্ৰদেশৰ চোলানত চৌহান দিল্লীৰ সাংবাদিক প্ৰাৰ্থনা গেহলোটৰ লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়৷ উত্তৰাখণ্ডৰ ডেৰাডুনত জন্ম লাভ কৰা চৌহানৰ পত্নীয়ে এখন ইংৰাজী আলোচনীত কাম কৰে।
মোহিত চৌহান ৰোমাণ্টিক মালিতাসমূহৰ বাবে বিশেষভাৱে জনাজাত এক ভাৰতীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী৷ তেওঁ অন্যান্য পুৰস্কাৰসমূহৰ লগতে দুবাৰ শ্ৰেষ্ঠ কণ্ঠশিল্পীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে।
২০১১চনত তেওঁ “মায়া” গীতটিৰ বাবে “দ্য দিৱাৰিষ্ট”ৰ তৃতীয় খণ্ডত “ইণ্ডিয়ান অচেন” বেণ্ডৰ লগত লগ হয়।
২০০৩ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত স্বাক্ষৰিত বি টি চি চুক্তিমতে অসমত চাৰিখন জিলা- কোকৰাঝাৰ, বাক্সা, চিৰাং আৰু ওডালগুৰিৰে বড়োলেণ্ড স্বায়ত্ব শাসিত অঞ্চল স্থাপিত হয়।
সম্ভৱতঃ এই নামটো ঠেক পথ বুজোৱা ভূটানী শব্দ "বাংছা" শব্দৰ পৰা আহিছে, কাৰণ ভূটানৰ ৰজা বা সাধাৰণ মানুহে এই অঞ্চলেৰেই পাহাৰ-ভৈয়ামৰ মাজত যাতায়ত কৰিছিল।
আনহাতে বড়ো সূত্ৰৰ মতে "বাগ্‌ছা" নামৰ ধান শস্যৰ পৰাহে এই নামটো আহিছে কিন্তু কোচ জাতিৰ ভাষাৰ পৰা জনা যায় বাকছা -কথা কোৱআ আৰু গাহুৰি পুৱআলি হে আছিল।
চিৰিয়াখানাখন পাইৰ ১৬ বছৰ বয়সত বন্ধ কৰি দি জীৱ জন্তুবোৰ বিক্ৰী কৰাৰ বাবে পৰিয়ালটোৱে প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ মাজেৰে এখন জাপানী জাহাজেৰে কানাডালৈ যাত্ৰা কৰিছিল।
বাকী সকলো লোক আৰু প্ৰাণী মৃত্যুমুখত পৰে যদিও এখন লাইফ বোটত উঠি পাই আৰু চিৰিয়াখানাৰ বাঘ এটাই কোনোমতে প্ৰাণ ৰক্ষা কৰে।
লাইফ বোটত থকা খাদ্যৰে পাইৰ অভাৱ ঘটিছিল আৰু পায়ে বহু কষ্টৰ মাজেৰে বাঘটোক খুৱাই বুৱাই ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল।
কোনোবাই পাইক নি চিকিত্‍সালয়ত ভৰ্ত্তি কৰাইছিল আৰু তাতেই তেওঁৰ ওচৰলৈ জাপানী জাহাজখনৰ বীমা কোম্পানীৰ এজেণ্টজন আহিছিল।
লাইফ অৱ পাই ২০১২ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন আমেৰিকান ত্ৰিমাত্ৰিক কম্পিউটাৰ এনিমেটেড ৰোমাঞ্চক চলচ্চিত্ৰ।
২০০১ চনত প্ৰকাশিত য়ান মাৰ্টেলৰ লাইফ অৱ পাই নামৰ উপন্যাসৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পৰিচালক আং লীয়ে চলচ্চিত্ৰখন নিৰ্মাণ কৰে।
২০১২ চনৰ ২৮ ছেপ্টেম্বৰত ৫০ সংখ্যক নিউয়ৰ্ক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ "ৱাল্টাৰ ৰীড থিয়েটাৰ" আৰু "এলিছ টুলী হ'ল"ত চলচ্চিত্ৰখনৰ প্ৰিমিয়াৰ হৈছিল আৰু তাত উদ্বোধনী চলচ্চিত্ৰৰূপে লাইৱ অৱ পাই দেখুওৱা হৈছিল।
মুক্তিৰ পাছত, "লাইফ অৱ পাই" ব্যৱসায়িকভাৱে যথেষ্ট সফল হয় আৰু প্ৰায় ৬০০ মিলিয়ন ডলাৰ উপাৰ্জন কৰে।
৮৫ তম একাডেমি পুৰস্কাৰত এইখনে ১১টা বঁটাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল য'ত "শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ" আৰু ৪টা বঁটা লাভ কৰে, পৰিচালক "আং লী"য়ে শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ খিতাপ অৰ্জন কৰে।
চলচ্চিত্ৰখনে লগতে ৩টা গোল্ডেন গ্ল'ৱ এৱাৰ্ডৰ বাবে মনোনীত হয় আৰু গোল্ডেন গ্ল'ৱ এৱাৰ্ড ফ'ৰ বেষ্ট অৰিজিনেল স্কৰ বঁটা লাভ কৰে।
১৯৪২ চনৰ ৮ আগষ্টৰ দিনা নিখিল ভাৰত কংগ্ৰেছ কমিটীয়ে ভাৰত-ত্যাগ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰাত অৰুণা আছফ আলীয়ে দেশবাসীক এই শেষ সংগ্ৰামটিত অংশ গ্ৰহণ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল।
এই খৱৰ পোৱাৰ লগে লগে ব্ৰিটিছ চৰকাৰে মহত্মা গান্ধী, জৱাহৰলাল নেহৰু প্ৰমুখ্যে এচাম দেশনেতাক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে আৰু লগে লগে চাৰিও ফালে বিদ্ৰোহ আৰম্ভ হয়।
দেশৰ জনতাই ৰাজপথলৈ ওলাই আহি বন্দে মাতৰম, মহাত্মা গান্ধী কী জয়, ব্ৰিটিছে ভাৰত-ত্যাগ কৰক আদি ধ্বনিৰে আকাশ কঁপাই তোলে।
আত্ম গোপন কৰা সকলৰ ভিতৰত আছিল- জয়প্ৰকাশ নাৰায়ণ, ৰাম মনোহৰ লোহিয়া, অচ্যুৎ পট্টবৰ্ধন, অৰুণা আছফ আলী আদি।
সেই সময়ত অসমৰ সৰুপথাৰ আৰু পানীখাইতিত ৰেল বগৰোৱাৰ উপৰিও সৰভোগ আৰু মিচামাৰীত উৰা-জাহাজ ঘাটিত অগ্নি সংযোগ কৰা হয়।
সেই সময়ত অসমত আত্ম গোপন কৰা সকলৰ ভিতৰত আছিল-শংকৰ বৰুৱা, জ্যোতিপ্ৰসাদ, ব্ৰজ শৰ্মা, লক্ষ্মীপ্ৰসাদ গোস্বামী, গহণ চন্দ্ৰ গোস্বামী আদি।
অৰুণা আছফ আলীয়ে আত্ম গোপন কৰি ছাটাৰা, বালিয়া, নাগপুৰ আদি ঠাইত ঘূৰি সেইবোৰ ঠাইত সমান্তৰাল চৰকাৰ গঠন কৰিবলৈ উদ্গনি দিয়ে।
অৰুণা আছফ আলীয়ে ৯ আগষ্টৰ দিনা বোম্বাই গোৱালিয়া টেংক ময়দানত ইউনিয়ন জেক নমাই আনি তাৰ ঠাইত ত্ৰিৰংগা পতাকা উৰুৱাই সংগ্ৰামী সকলৰ মাজত উদ্দীপনা বঢ়াইছিল।
পিছলৈ তেওঁ কংগ্ৰেছৰ প্ৰতি আস্থা হেৰুৱাই আৰু জাতীয় কংগ্ৰেছ ত্যগ কৰি-ছচিয়েলিষ্ট দলত যোগদান কৰে।
ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত, তেওঁ চৰকাৰত নোসোমাই গৰীৱ জনসাধাৰণৰ লগত মিলি কাম কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে।
সমাজৰ প্ৰগতি আৰু শান্তিৰ বাবে তেওঁ লোৱা প্ৰচেষ্টাৰ বাবে ১৯৫৫ চনত তেওঁক ছোভিয়েট দেশে নেহৰু পুৰস্কাৰেৰে সন্মানিত কৰে।
অৰুণা আছফ আলীক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বুজাবুজিৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা বৰঙনিৰ বাবে ১৯৯১ চনত জৱাহৰলাল নেহৰু বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
১৯৯৭ চনত ভাৰত চৰকাৰে দেশৰ সৰ্ব্বোচ্চ সন্মান ভাৰত-ৰত্ন উপাধিৰে সন্মানিত কৰিছিল আৰু শান্তিৰ বাবে অৰিহণা আগবঢ়োৱা বাবে ১৯৬৪ চনত তেওঁক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় লেলিন শান্তি বঁটাৰে বিভূষিত কৰা হয়।
সমাজৰ প্ৰগতি আৰু শান্তিৰ বাবে তেওঁ লোৱা প্ৰচেষ্টাৰ বাবে ১৯৫৫ চনত তেওঁক ছোভিয়েট দেশে নেহৰু পুৰস্কাৰেৰে সন্মানিত কৰিছিল।
১৬,২০০ ঘন মিটাৰৰ এই বিশাল দুৰ্গটোক কিছু বিদ্বান লোকে "জিতাৰী বংশ"ৰ ৰামচন্দ্ৰৰ মায়াপুৰ বুলি চিহ্নিত কৰিছে।
অৰুণাচলৰ ৰাজধানী হিচাপে সমগ্ৰ ভাৰতৰ লগত বিমান আৰু পথৰ দ্বাৰা ইটানগৰলৈ পৰিবহণৰ সু-ব্যৱস্থা আছে।
ইটানগৰৰ প্ৰায় মাজ-মজিয়াতে অৱস্থিত এই সংগ্ৰাহলয়টোত ৰাজ্যখনৰ বিভিন্ন জনজাতিৰ সংস্কৃতিৰ লগত জড়িত বিভিন্ন বস্তুৰ প্ৰদৰ্শন কৰা আছে।
প্ৰশাসনিক আৰু অৰ্থনৈতিক কাৰণত ব্ৰিটিছে ভাৰতত ৰেলপথ নিৰ্মাণ কৰাৰ বাবে বহুদিন ধৰি গুণা-গঠা কৰি আছিল।
তদুপৰি বিশাল ঊপনিবেশখনত নিয়ন্ত্ৰণ ৰখাৰ খাটিৰত দ্ৰুতগতিত সৈন্য সঞ্চালন কৰাও ব্ৰিটিছসকলৰ বাবে আৱশ্যকীয় হৈ পৰিছিল।
এনে উদ্দেশ্য আগত ৰাখি ব্ৰিটিছ সংসদত গৃহীত হোৱা এখন আইনৰ যোগে ১৮৪৯ চনৰ ১ আগষ্টত দি গ্ৰেট ইণ্ডিয়ান পেনিনচুলা ৰেলৱে গঠন কৰা হৈছিল।
১৮৪৯ চনৰ ১৭ আগষ্টত পেনিনচুলা ৰেলৱেই ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ সৈতে ৫৬ কিঃ মিঃ দৈৰ্ঘৰ এটা ৰেলপথ স্থাপন আৰু পৰিচালনা সম্পৰ্কীয় এখন চুক্তিত আৱদ্ধ হয়।
ব'ৰি বন্দৰ ষ্টেচনক পৰৱৰ্তী কালত ভিক্টোৰিয়া টাৰ্মিনাচ আৰু বৰ্তমান ছত্ৰপতি শিৱাজী টাৰ্মিনাছ বুলি নামকৰণ কৰা হ'ল।
ডিব্ৰুগড়ৰ আমোলাপট্টিৰ পৰা দিনজানলৈ নিৰ্মাণ কৰা ১৫ কিঃ মিঃ দৈৰ্ঘৰ মূলতঃ চাহপাত আৰু কয়লা কঢ়িয়াবলৈ নিৰ্মাণ কৰা এই ৰেলপথ ১৯৮৪ চনত মাৰ্ঘেৰিটালৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হৈছিল।
আৰ আৰ ভাণ্ডাৰীয়ে তেওঁৰ 'চাউদাৰ্ণ ৰেলৱে' নামৰ গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰিছে যে মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেঞ্চিত ১৮৩৬ চনতে ৩.৫ মাইল দৈৰ্ঘৰ এটা ৰেলপথ বহুওৱা হৈছিল।
তদুপৰি মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেঞ্চিয়ে ১৯৩২ চনত সৰ্বপ্ৰথম ৰেলপথ নিৰ্মাণৰ প্ৰস্থাৱ দাখিল কৰিছিল।
ইয়াৰ তিনি বছৰ পাছতে ইষ্ট ইণ্ডিয়া ৰেলৱেই হাওৰাৰ পৰা পাণ্ডুৱালৈ ৰেলপথ নিৰ্মাণৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অনুমোদন লাভ কৰে।
অসম ৰেল সংযোগ প্ৰকল্পৰ অধীনত কিসানগঞ্জ আৰু ফকিৰাগ্ৰাম সংযোগী ৰেলপথ নিৰ্মাণৰ পাছতহে ৰাজ্যখনৰ সৈতে পুনৰ যোগাযোগ স্থাপন হ'ল।
বিশেষকৈ অসমৰ সৈতে ভাৰতৰ মূল ভূমিভাগক সংযোগ কৰা ৰেলপথটোৰ এটা অংশ পূব-পাকিস্তানত পৰাত দুই বছৰতকৈ অধিক কাল অসমৰ ৰেল যোগাযোগ বিচ্ছিন্ন হৈ থাকিল।
স্বাধীনতাৰ পাছত ভাৰতৰ ৰেল পৰিবহণক ৰাষ্ট্ৰীয়তকৰণ কৰা হয় আৰু পৰিচালনাৰ সুবিধাৰ্থে ১৯৫১-৫২ চনত ভাৰতীয় ৰেলক ৬টা জ'নত বিভাজন কৰা হয়।
১৯২৫ চনত ইংলেণ্ডত তেওঁ জৱাহৰলাল নেহৰুক লগ পায় আৰু তেওঁৰ ৰাজনৈতিক আদৰ্শই ফখৰুদ্দিন আলি আহমেদক বাৰুকৈয়ে প্ৰভাবিত কৰে।
১৯৩০ চনৰ অসম ভ্ৰমণৰ সময়চোৱাত তেওঁ অসমৰ কংগ্ৰেছী নেতা সকলৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে আৰু ১৯৩১ চনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ প্ৰাথমিক সদস্য পদত যোগদান কৰে।
১৯৪২ চনৰ ৯ আগষ্টত কংগ্ৰেছৰ ঐতিহাসিক বোম্বাই অধিবেশনত অংশগ্ৰহণ কৰি ঘূৰি অহাৰ ক্ষনতে তেওঁক পুনৰ গ্ৰপ্তাৰ কৰা হয় আৰু প্ৰায় চাৰে তিনি বছৰৰ বাবে কাৰাগাৰলৈ প্ৰেৰণ কৰে।
১৯৩৮ চনৰ গোপীনাথ বৰদলৈৰ মন্ত্ৰীসভাত তেওঁ বিত্ত, ৰাজহ আৰু শ্ৰম মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
ইয়াৰ জৰিয়তে অসমৰ চাহ বাগানবোৰত প্ৰত্যক্ষভাবে কৰ আৰোপ কৰাৰ ব্যৱস্থা প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল।
উত্তৰ প্ৰদেশৰ গ'ণ্ডা জিলাৰ চৰকাৰী উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত তেওঁ শিক্ষাজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁ দিল্লী চৰকাৰী উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰপৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় আৰু দিল্লীৰ ছেইণ্ট ষ্টিফেনছ কলেজত কিছুদিন পঢ়াৰ পাছত ১৯২৩ চনত উচ্চ শিক্ষা তথা ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱাৰ বাবে সাজু হোৱাৰ হেতু ইংলেণ্ডলৈ গৈ কেম্ব্ৰিজৰ ছেইণ্ট কেথেৰিনছ কলেজত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে।
ইংলেণ্ডতেই তেওঁ আইনৰ শিক্ষাও লাভ কৰে আৰু ভাৰতলৈ ঘূৰি আহি ১৯২৮ চনত লাহোৰ উচ্চ ন্যায়ালয়ত ওকালতি আৰম্ভ কৰে।
ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পাছত তেওঁ ৰাজ্যসভালৈ নিৰ্বাচিত হয় আৰু পাছত অসম চৰকাৰৰ এডভোকেট জেনেৰেলৰ পদবী লাভ কৰে।
তেওঁ কংগ্ৰেছ দলৰপৰা নিৰ্বাচনত অংশগ্ৰহণ কৰি একেলেথাৰিয়ে দুবাৰকৈ আৰু অসম বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।
জৰুৰীকালীন অবস্থাৰ সময়ছোৱাত তেওঁৰ ভূমিকা সন্দৰ্ভত কিছু সমালোচনাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ বাহিৰে তেওঁৰ কাৰ্য্যকাল আছিল সম্পূৰ্ণ নিকা আৰু দক্ষ।
ফখৰুদ্দিন আলি আহমেদৰ পিতৃ কৰ্ণেল জালনুৰ আলি আহমেদ ভাৰতীয় চিকিৎসা সেৱাৰ এগৰাকী উচ্চপদস্থ বিষয়া আছিল।
কৰ্নেল জালনুৰ আলি আহমেদক তেওঁৰ সহকৰ্মী কৰ্নেল শিবৰাম বৰাৰ সতে সেই সময়ৰ অবিভক্ত অসমৰ শ্বিলং ক্লাবত আয়োজিত এটি অনুষ্ঠান বৰ্জন কৰাৰ অপৰাধত সূদুৰ উত্তৰ পশ্চিম প্ৰভিঞ্চলৈ বদলি কৰা হয়।
কেবিনেটত তেওঁ খাদ্য আৰু কৃষি, শিক্ষা, ঔদ্যোগিক বিকাশ আৰু কোম্পানী আইনকে আদি কৰি বহুকেইটা দপ্তৰ তেওঁ লাভ কৰিছিল।
নেহেৰু পৰিয়ালৰ অতি ঘনিষ্ঠ হিচাপে পৰিচিত ফখৰুদ্দিন আলি আহমেদৰ ১৯৬৯ চনৰ কংগ্ৰেছৰ ঐতিহাসিক বিভাজনৰ পাছতো কংগ্ৰেছৰ সতে নিকট সম্পৰ্ক অটূত থাকে।
১৯৭৭ চনৰ ১১ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে দক্ষিণ পূব এছিয়াৰ ৰাষ্ত্ৰসমূহৰ এক ব্যস্ত ভ্ৰমণসূচী সামৰি অহাৰ পাছতেই হৃদৰোগত আক্ৰান্ত হৈ তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি থকা অৱস্থাতে মৃত্যু হোৱা তেওঁ ভাৰতৰ দ্বিতীয়জন ৰাষ্ট্ৰপতি।
ফখৰুদ্দিন আলি আহমেদে ১৯৪৫ চনৰ ৯ নবেম্বৰ তাৰিখে উত্তৰ প্ৰদেশৰ বেগম আবিদা আহমেদৰ পাণি-গ্ৰহণ কৰে।
আলিগড় মুছলিম বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা শিক্ষিতা আবিদা আহমেদেও পতিৰ পদাংক অনুসৰণ কৰি ১৯৮১ চনত উত্তৰ প্ৰদেশৰ পৰা লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে কানাডা, অষ্ট্ৰেলিয়া, ইজৰাইল, নিউজিলেণ্ড, হাৱাই, দক্ষিণ আফ্ৰিকা আৰু ভাৰত মহাসাগৰৰ বিভিন্ন দ্বীপসমূহ যেনে- ম'ৰিটাছ , মালদ্বীপ, আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জ আৰু লাক্ষাদ্বীপ আদিত ইয়াক শেহতীয়াকৈ সংস্থাপন কৰা হৈছে।
শৰ শালিকাৰ বিস্তৃতি শেহতীয়াকৈ এনে হাৰত বৃদ্ধি পাইছে যে ২০০০ চনত আই ইউ চি এনে ইয়াক আটাইতকৈ ক্ষতিকৰ সংস্থাপিত চৰাইৰ প্ৰজাতি বুলি অভিহিত কৰিছে।
ঘৰ শালিকাৰ বিস্তৃতি ক্ৰমান্বয়ে এনে উচ্চ হাৰত বৃদ্ধি পাইছে যে ২০০০ চনত আই.ইউ.চি. এনে ইয়াক বিশ্বৰ আটাইতকৈ দ্ৰুতগতিত সংস্থাপিত হোৱা চৰাইৰ প্ৰজাতি সমূহৰ এটা আৰু জৈৱ-বৈচিত্ৰতা, কৃষি আৰু জনজীৱনত প্ৰভাৱ পেলাব পৰা চৰাইসমূহৰো অন্যতম বুলি স্বীকৃতি দিছে।
আই.ইউ. চি. এনে ঘৰ শালিকাক বিশ্বৰ সকলোতকৈ বেয়াকৈ সংস্থাপন কৰিব পৰা চৰাইসমূহৰ তালিকাত প্ৰথম চিনিটা চৰাইৰ বিতৰত স্থান দিছে।
ইয়াক দক্ষিণ-পূব এছিয়া, দক্ষিণ আফ্ৰিকা, ইজৰাইল, উত্তৰ আমেৰিকা, ইউৰোপ, অষ্ট্ৰেলিয়া, নিউজিলেণ্ড আদি বহুতো অঞ্চলত সংস্থাপন কৰা হৈছে।
ঘৰ শালিকাৰ সহজে চিনিব পৰা গঠনগত বৈশিষ্ট্যবোৰ হৈছে মটিয়া দেহ, মূৰৰ উপৰভাগত ক'লা অংশ আৰু চকুৰ তলত থকা নোমবিহীন হালধীয়া ৰঙ।
ইয়াক ইৰাণৰ পৰা এৰম্ভ কৰি সমগ্ৰ দক্ষিণ এছিয়াৰ পাকিস্তান, ভাৰত, নেপাল, ভূটান, বাংলাদেশ আৰু শ্ৰীলংকা, আফাগানিস্তান, কাজাখাস্তান,উজবেকিস্তান, ম্যানমাৰৰ পৰা মালয়েছিয়া, ছিংগাপুৰ, থাইলেণ্ড আৰু চীন পৰ্যন্ত দেখা পোৱা যায়।
ইয়াক সাধাৰণতে অভিযোজনত পাকৈত চৰাই বুলি গণ্য কৰা হয় যদিও চিংগাপুৰ, মালয়েছিয়া আদিত ইয়াৰ জনসংখ্যা ক্ৰমাৎ হ্ৰাস পাইছে।
ই বিভিন্ন পোক-পৰুৱা, ফৰিং, কেকোঁৰা, সৰীসৃপ, সৰু স্তন্যপায়ী জন্তু, গছৰ গুটি, ফল-মূল আদি খাই জীয়াই থাকে।
ঘৰ শালিকাই আফ্ৰিকা, উত্তৰ আমেৰিকা, অষ্ট্ৰালিয়া তথা নিউজিলেণ্ড আদি ঠাইত বহুতো সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিছৈ আৰু সেয়ে ইয়াক এই অঞ্চল সমূহত বুলি গণ্য কৰা হয়।
বহুদিনৰ আশা পূৰ্ণ হৈ যেতিয়া ৰজা ৰাণীৰ এটি কন্যাসন্তান জন্ম হল তেওঁলোকে সাত গৰাকী পৰীক কণমানি ৰাজকুমাৰী গৰাকীৰ ধৰ্মমাক হ'বলৈ নিমন্ত্ৰণ জনালে।
যেতিয়া উপহাৰ দিবৰ সময় আহিল তেতিয়া ছয়গৰাকী পৰীয়ে ৰাজকুমাৰীক সৌন্দৰ্য্য,বুদ্ধিমত্­তা, সক্ৰিয়তা,নৃত্য ,সংগীত আৰু বাদ্যযন্ত্ৰ বজাব পৰা ক্ষমতা উপহাৰ হিচাপে দিলে।
কিন্তু দুষ্ট পৰীজনীয়ে উপহাৰৰ সলনি অভিশাপ দিলে যে ৰাজকুমাৰীৰ হাতত সূতাঁৰ মহুঁৰাই বিন্ধিব আৰু তেওঁৰ মৃত্যু ঘটিব।
সেই সময়তে তেতিয়াও উপহাৰ দিবলৈ বাকী থকা পৰীজনীয়ে এই অভিশাপ খণ্ডাবলৈ আশীৰ্বাদ দিয়ে যে এশবছৰৰ নিদ্ৰাৰ অন্তত এজন ৰাজকুমাৰে তেওঁক জগাব।
ষোড়শী ৰাজকুমাৰীয়ে নিজেও যঁতৰ চলাব বিচাৰে আৰু আঙুলিত মহুঁৰাই বিন্ধাত অভিশাপ অনুসৰি ৰাজকুমাৰী অচেতন হৈ পৰে।
তেতিয়া সপ্তম পৰীজনীৰ পুনৰ আবিৰ্ভাৱ হয় আৰু তেওঁ ৰাজকুমাৰী ভবিষ্যতে অকলশৰীয়া হৈ পৰিব বুলি প্ৰাসাদৰ সকলোটিকে এশবছৰীয়া নিদ্ৰাত শুৱাই থৈ এখন অৰণ্যৰ সৃষ্টি কৰি প্ৰাসাদটো লোকচক্ষুৰ পৰ লুকাই থ'লে।
পিছে এদিন ৰাজকুমাৰৰ অনুপস্থিতিত ৰাক্ষসীয়ে ৰাণী আৰু সন্তানদুটিক অৰণ্যৰ মাজৰ এটা ঘৰলৈ লৈ যায় আৰু তাত থকা ৰান্ধনীক ল'ৰা-ছোৱালী দুটা মাৰি মাংস ৰান্ধিবলৈ কয়।
কিন্তু ৰাক্ষসীয়ে এটা সময়ত সকলো গম পায় আৰু সিহঁতক মাৰিবলৈ চোতালত এটা গাঁত খান্দি তাত বহুতো বিষাক্ত প্ৰাণী থৈ দিয়ে।
আত্মগ্লানিত ভুগি ৰাক্ষসীয়ে নিজেই সেই গাঁতটোত জঁপিয়াই আত্মহত্যা কৰে আৰু বাকী সকলোৱে সুখে সন্তোষে বাস কৰি থাকে।
চান মুন টেলিয়া ত তেওঁৰ নাম টেলিয়া পেৰল্টৰ সাধুত তেওঁৰ নাম ' আনহাতে গ্ৰীমৰ সাধুত তেওঁৰ নাম ব্ৰায়াৰ ৰোজ।
গ্ৰীমৰ সাধুত ৰাজকুমাৰৰ প্ৰৱেশ আৰু বিবাহতে সাধুটিৰ পৰিসমাপ্তি ঘটিছে আৰু পিছৰ ছোৱা দ্য এভিল মাদাৰ-ইন-ল নামৰ অন্য এটা সাধুত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
স্লীপিং বিউটী হৈছে চাৰ্লছ পেৰল্ট ৰচিত শ্লিপিং বিউটী বা গ্ৰীম ভাতৃদ্বয় ৰচিত "লিটল ব্ৰায়াৰ ৰোজ" হ'ল যাদুকৰী নিদ্ৰাত শুই থকা এগৰাকী ৰাজকুমাৰী আৰু এজন সুদৰ্শন ৰাজকুমাৰৰ এক পৌৰাণিক সাধুকথা।
বাংলাদেশ আৰু পশ্চিমবংগৰ বহুখিনি অঞ্চল সামৰি বৰ্তমানৰ ৰংপুৰ, কোচবিহাৰ, জলপাইগুৰিকে ধৰি এক বৃহৎ অঞ্চল গোৱালপাৰা জিলাৰ অন্তৰ্গত আছিল।
ৰত্নপালৰ সময়ত ৰাজ্যৰ পশ্চিম অংশত "গাল্লিটিপ্পক" বিষয়ত মহামাণ্ডলিক আছিল ঈশ্বৰঘোষ আৰু ঈশ্বৰঘোষৰ তাম্ৰলিপিত গাল্লিটিপ্পক বিষয়ৰ উল্লেখ আছে।
ধৰ্মপালে ৰজা হৈ ৰাজধানী প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ পৰা কামৰূপ নগৰলৈ তুলি নিয়ে আৰু তেতিয়াৰ কামৰূপ নগৰ হয়তো বৰ্তমানৰ উত্তৰ গুৱাহাটী।
ধৰ্মপালে কামৰূপ নগৰ ৰাজধানীৰ পৰা শাসন কৰিছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰাই সেই ঈশ্বৰঘোষৰ তাম্ৰলিপিত থকা গাল্লিটিপ্পকেই গৈ পিছলৈ গোৱালপাৰা হয়।
যিসকলে গোৱালপৰীয়া উপভাষা ত কথা পাতে সিহঁতে উজানী বা দেশী বুলি কোৱা হয় আৰু যিবিলাকে ময়মনসিংহী বঙালী ভাষা কয় সিহঁত জিলাখনত ভাটিয়া বুলি কোৱা হয়।
গোৱালপাৰা জিলাৰ উত্তৰে বঙাইগাঁও জিলা, উত্তৰ-পূব দিশত বৰপেটা জিলা, পূবে কামৰূপ জিলা, দক্ষিণে মেঘালয়ৰ উত্তৰ গাৰো পাৰ্বত্য জিলা আৰু পশ্চিম গাৰো পাৰ্বত্য জিলা, পশ্চিমে ধুবুৰী জিলা আৰু দক্ষিণ-পশ্চিমে দক্ষিণ শালমাৰা-মানকাচৰ জিলা।
১৯৮৩ চনত পুৰণি গোৱালপাৰা জিলাখনৰ ৩টা মহকুমা- গোৱালপাৰা, ধুবুৰী আৰু কোকৰাঝাৰক জিলা পৰ্যায়লৈ উন্নিত কৰা হয়।
চীনা পৰিব্ৰাজক হিউৱেনচাঙৰ টোকাৰ আঁত ধৰি চাৰ এডোৱাৰ্ড গেইটে মন্তব্য কৰিছে যে কামৰূপৰ ৰজা কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মাৰ ৰাজধানী গোৱালপাৰা জিলাত নতুবা কোচবিহাৰত আছিল।
১৮২৬ চনত গোৱালপাৰা জিলাক ব্ৰিটিছ অসমৰ সৈতে সংযুক্ত কৰা হয় আৰু জিলাখনৰ সদৰ কাৰ্যালয় ধুবুৰীত স্থাপন কৰা হয়।
উন্নয়ন খণ্ড ৮টা হৈছে: মাটিয়া, লক্ষীপুৰ, জলেশ্বৰ, বালিজানা, কৃষ্ণাই, কোচধোৱা, ৰংজুলি আৰু খাৰমোজা।
জুলাই-আগষ্ট মাহত জিলাখনৰ তাপমাত্ৰা সৰ্বোচ্চ ৩৩ চেলচিয়াচলৈকে উঠে আৰু জানুৱাৰী মাহত নিম্নতম ৭ চেলচিয়াচলৈ নামে।
মাও জেদংৰ বিপ্লৱী বাহিনীৰ বিৰুদ্ধে পঞ্চমটো অভিযান পঠোৱাৰ পূৰ্বে চিয়াংকাই ছেকে এইবাৰ জাৰ্মান সমৰবিদ সকলৰ সৈতে আলোচনাত বহি সমৰ কৌশল তৈয়াৰ কৰে।
সেই বছৰৰে অক্টোবৰ মাহত মাও জেদংৰ নেতৃত্বত আৰম্ভ হয় ৰাজনৈতিক বুৰঞ্জীৰ এটি অভূতপূৰ্ব ঘটনা ’লং মাৰ্চ’।
এবছৰ ধৰি নানান বিপদ বিঘিণিৰ মাজেদি চলা এই পদযাত্ৰাৰ অন্তত ১৯৩৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহত মাওৰ দল উপস্থিত হয় উত্তৰ চেনছীত।
গেৰিলা বাহিনীৰ পুনৰ গঠন, তেওঁলোকক শিক্ষাদান আৰু অন্যান্য কাৰ্য্যসূচী অব্যাহত ৰাখিও মাও জেদংে সমানে জনসংগঠনৰ কামো চলাই যায়।
দেশ আৰু দেশৰ জনতাৰ খাতিৰত নিজ স্বাৰ্থত্যাগৰ তুলনাবিহীন আদৰ্শ দাঙি ধৰি পৰৱৰ্তী ১২ বছৰ কাল মাওৱে অতিবাহিত কৰে তেওঁৰ বৈপ্লৱিক কাৰ্য্যক্ষেত্ৰৰ প্ৰসাৰতা ঘটাই।
১৯৪৯ চনত ১ অক্টোবৰ তাৰিখে কমিউনিষ্ট নেতাসকল অগ্ৰসৰ হয় বেইজিংৰ ফালে, আৰু ৫৫ বছৰ বয়সত ভৰি দিয়া মহান জননেতা মাও জেদংক ’চেয়াৰমেন’ হিচাপে লৈ গঠিত হয় ’চেণ্ট্ৰেল পিপল্‌ছ গভৰ্ণমেণ্ট’।
বিশ্বৰ মুঠ জন সংখ্যাৰ এক তৃতীয়াংশ লোকৰ বসতি বৃহত্‌ চীনত প্ৰতিষ্ঠিত হয় কমিউনিষ্ট সাধাৰণ তন্ত্ৰ।
মাৱে তেওঁৰ সৰ্বশক্তি প্ৰয়োগ কৰি বিভিন্ন ধৰণৰ আঁচনি কাৰ্য্যকৰী কৰাৰ ক্ষেত্ৰত উঠি পৰি লাগে।
এই সময়ত মাও-চে দঙৰ ৰাজনৈতিক কাৰ্য্যদক্ষতালৈ লক্ষ্য কৰি কুমিয়েণ্টাং শাসক বৰ্গই তেওঁক চৰকাৰী প্ৰচাৰ বিভাগৰ পৰিচালন সঞ্চালক পদত নিয়োগ কৰাৰ লগতে, জাতীয় কৃষক আন্দোলন অনুষ্ঠানৰ মুৰব্বী নিযুক্ত কৰে।
কিন্তু ইয়াৰ এবছৰৰ ভিতৰতে কৃষক আন্দোলন অনুষ্ঠানৰ ওপৰত যুগুতোৱা মাও জেদংৰ এখন প্ৰতিবেদন ৰ ভিত্তিত তেওঁক প্ৰতিক্ৰিয়াশীল আখ্যা দি পলিটবুৰো আৰু পাৰ্টি কমিটীৰ পৰা নিলম্বিত কৰা হয়।
কুমিণ্টাং শাসনে এই আন্দোলন অতি নিষ্ঠুৰভাবে দমন কৰে আৰু মাও জেদংক বন্দী কৰি তেওঁক মৃত্যুদণ্ডৰ আদেশ দিয়ে।
বন্দী অৱস্থাৰ পৰা মাও পলাই সাৰে আৰু এহেজাৰ জনমান কৃষক বিপ্লৱীক লগত লৈ ছিঙকাংছাঙ বৰফে আবৰা দুৰ্গম অঞ্চলত আশ্ৰয় লয়গৈ আৰু তাৰ পৰাই পৰিচালনা কৰিবলৈ লয় তেওঁৰ আন্দোলনৰ কাৰ্য্যসূচী।
ছিঙকাংছাঙত এই ভাৱে থাকোঁতেই ১৯২৮ চনৰ মে মাহত তেওঁৰ বিৰুদ্ধে এটা কুমিয়েণ্টাং সৈন্যদল পঠোৱা হয়।
কিন্তু মাওৰ দলৰ হাতত এই সৈন্য দলৰ শোচনীয় পৰাজত ঘটে আৰু পৰাস্ত হোৱা সৈন্য সকলৰ সকলো অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ জব্দ কৰি মাৱে তাৰ সহায়ত গঠন কৰে লাল সৈনিক প্ৰথম বাহিনী।
এই সময়ত মাওৰ কাৰ্য্যকলাপে ছোভিয়েত নেতৃবৰ্গৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে আৰু মস্কোত অনুষ্ঠিত ছোভিয়েত কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ ষষ্ঠ কংগ্ৰেছৰ অধিবেশনত মাও জেদংক কেন্দ্ৰীয় কমিটি আৰু পলিটবুৰ’ৰ সদস্য ভুক্ত কৰা হয়।
কিন্তু শিশু অৱস্থাৰ পৰাই সকলো কথাৰ প্ৰতি সূক্ষ্মদৃষ্টি সম্পন্ন মাওৱে ছাত্ৰাৱস্থাতে উপলব্ধি কৰে যে পৃথিৱীৰ বৃহত্তম জনগোষ্ঠীটোৰ কৃষক শ্ৰমিক সকলৰ দুখ দৈন্য আঁতৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ বহুতো কৰিবলগীয়া আছে।
তেওঁ লগতে এইটোও উপলব্ধি কৰে যে শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ জৰ্জড়িত জীৱনৰ যন্ত্ৰণা দূৰ কৰাৰ একমাত্ৰ উপায় বিপ্লৱ।
সেয়ে তেওঁ তেওঁৰ উদ্দেশ্য সাধনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় শিক্ষা আহৰণত গুৰুত্ব দিয়ে আৰু দেউতাকে তেওঁ শিক্ষা গ্ৰহণৰ বাবে খৰচ যোগাবলৈ অমান্তি হোৱাত মাওৱে তেওঁৰ বন্ধুবৰ্গৰ পৰা টকা ধাৰ কৰি নিজৰ অধ্যয়নৰ খৰচ যোগাৰ কৰে।
১৯৩০ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ পৰা ১৯৩৩ চনৰ অক্টোবৰ মাহৰ ভিতৰত ছিয়াংকাই ছেকে মাও জেদংৰ বিপ্লৱী আস্থান ধ্বংস কৰিবৰ বাবে চাৰিটা সু-সজ্জিত সামৰিক আভিযান চলায় কিন্তু প্ৰতিবাৰেই কুমিয়েণ্টাং সেনাদল মাওৰ গেৰিলা বাহিনীৰ হাতত শোচনীয় পৰাজয়ৰ সন্মুখীন হয়।
এই কেইটা কুমিয়েণ্টাং আভিযানক নিৰৰ্থক কৰি প্ৰমাণ কৰা লাল বাহিনীৰ কৃতকাৰ্য্যতাৰ গুৰিতেই আছিল মাওৰ ৰণনীতি, গেৰিলা ৰণ-কৌশল আৰু কঠোৰ নিয়মানুবৰ্তিতাৰ শাসন।
অৱশ্যে স্থানীয় কৃষক জনগোষ্ঠী আৰু তেওঁৰ প্ৰধান সহায়ক চু-টেইৰ অৱদানো এই কৃতকাৰ্য্যতাৰ ক্ষেত্ৰত অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।
পৃথিৱীৰ এক তৃতীয়াংশ জনতাৰ ভাগ্য পৰিবৰ্তনৰ ইপ্সিত লক্ষ্য আগত ৰাখি মাওৱে প্ৰথমতে অধ্যয়ন কৰিবলৈ লয় চীনৰ অতীত ইতিহাস।
এটা হ’ল ১৮৫০ চনৰ পৰা ১৮৬৫ চনলৈ টাইপিং বিপ্লৱৰ নেতাসকলৰ নেতৃত্বত শ্ৰমিক শ্ৰেণী মুক্ত হ’বলৈ চলোৱা প্ৰচেষ্টা আৰু আনটো হ’ল চানয়েট চেনৰ নেতৃত্বত মাঞ্চু শাসকৰ বিৰুদ্ধে মুক্তি অভিযান।
বহুতো ক্ষেত্ৰত তেওঁ শাসন কালতেই আন্তৰ্জাতিক মত বিৰোধৰ সৃষ্টি হয় যদিও তেওঁ কোনো বাহিৰা শক্তিৰ কথালৈ কৰ্ণপাত নকৰি কেৱল দেশৰ বাবে মঙ্গলজনক কৰ্তব্য সমূহ সমাধান কৰি গৈছিল।
১৯১৯ চনত, ২৬ বছৰ বয়সত মাওৱে সমগ্ৰ চীন ভ্ৰমণৰ অন্তত ছাংহাইত উপস্থিত হয় আৰু প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধত ব্ৰিটিছ আৰু ফৰাচী মিত্ৰ গোষ্ঠীয়ে চীনৰ প্ৰতি বিশ্বাসঘাতকতা কৰাৰ প্ৰতিবাদত ছাত্ৰ সকলে আৰম্ভ কৰা বিক্ষোভ প্ৰদৰ্শনত যোগ দিয়ে।
ইয়াৰ পিছত ১৯২১ চনত মাও জে দং চীন কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ প্ৰতিষ্ঠাতা চে-টু-ছিওৰ সান্নিধ্যলৈ আহে আৰু কমিউনিষ্ট ভাৱাদৰ্শ গ্ৰহণ কৰি ছাংহাইত অনুষ্ঠিত চীন কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সভাত যোগ দিয়ে।
পৰিকলন আৰু দুৰসংযোগৰ সংমিশ্ৰণত এটা সূক্ষ্মবৈদ্যুতিক ব্যৱস্থাৰে কৰা উপলব্ধি, সঞ্চালন, সংগ্ৰহণ, আৰু শব্দ, ছবি, আখৰ, নম্বৰ আদি তথ্যৰ বহল বিস্তাৰ এইবিলাকেই ইয়াৰ মূল ক্ষেত্ৰ৷ ১৯৫৮ চনত হাৰ্ভাৰ্ড বিছনেছ ৰিৱিউত প্ৰকাশ পোৱা এটা প্ৰবন্ধত এই নামটোৰ অবতাৰণা কৰা হৈছিল য’ত লিখক লেভিত্ আৰু ৱুইছ্লাৰ এ লিখিছিল “নতুন প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ এতিয়ালৈকে একো পোছাকী নাম দিয়া হোৱা নাই।
” তথ্য প্ৰযুক্তিৰ কিছুমান আধুনিক আৰু নতুনকৈ আৱিষ্কৃত হৈ থকা ক্ষেত্ৰ হৈছে নতুন প্ৰজন্মৰ জাল প্ৰযুক্তিবিদ্যা , জৈৱপ্ৰযুক্তিবিদ্যা , মেঘ পৰিকলন ইত্যাদি।
বিভিন্ন চিহ্ন আৰু পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰি ইয়াক সংৰক্ষিত বা এঠাইৰ পৰা আনঠাইলৈ কোনো যোগাযোগ ব্যবস্থা ব্যৱহাৰ কৰি সৰবৰাহ কৰিব পৰা যায়।
তদুপৰি ইনফৰ্মেশ্যন চিষ্টেমত "কনষ্ট্ৰেইণ্ট", শিক্ষাত "ইনষ্ট্ৰাকশ্যন", জ্ঞান , ভাষাতত্ত্বত "অৰ্থ", এণ্ট্ৰপী আদি বিভিন্ন ধাৰণাৰ লগতো তথ্যৰ ধাৰণা ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত।
জৈন দৰ্শন আৰু ধৰ্মানুশীলনৰ মূল কথা হ’ল দৈৱ চৈতন্যেৰ আধ্যাত্মিক সোপানত স্বচেষ্টাৰ যোগেৰে আত্মাৰ উন্নতি সাধন কৰা।
কথিত আছে, তীৰ্থঙ্কৰ নামে ২৪ জন মহাজ্ঞানী কৃচ্ছ্বসাধকৰ এটা দলে পৰ্যায়ক্ৰমে জৈনধৰ্মক পুনৰুদ্ধাৰ কৰিছিল।
ইয়াৰ বাহিৰেও আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, কানাডা, ইউৰোপ, জাপান, হংকং, ছিঙ্গাপুৰ, অষ্ট্ৰেলিয়া আদি বিশ্বৰ অন্য প্ৰান্তটো কিছু জৈনধৰ্মী দেখা পোৱা যায়।
ভাৰতৰ ওপৰত ইয়াৰ ধৰ্মমত, ৰাজনৈতিক আৰু অৰ্থনৈতিক ক্ষেত্ৰত এই প্ৰভাৱ বিশেষভাৱে পৰিলক্ষিত হয়।
শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰটো বৃত্তিদানৰ এক প্ৰাচীন প্ৰথা জৈনসকলৰ মাজত আজিও বিদ্যমান; আৰু ভাৰতত এই সম্প্ৰদায়ৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ অত্যন্ত বেছি।
পৰৱৰ্তীকালত সেইসময়ৰ নলবাৰী মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ প্ৰসিদ্ধ সাহিত্যিক ত্ৰৈলোক্যনাথ গোস্বামীৰ নিমন্ত্ৰণক্ৰমে তেখেতে নলবাৰী মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপক পদত যোগদান কৰে।
নিৰুপমা তামুলীয়ে ছাত্ৰী অৱস্থাৰ পৰাই সাহিত্য চৰ্চ্চা কৰিবলৈ লয় যদিও "ৰামধেনু"ত প্ৰকাশিত "এনথ্ৰ’প’ল’জিৰ সপোন" নামৰ গল্পটোৰেই পাঠকৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
পৰৱৰ্তীকালত তেখেতে "পানবজাৰ কন্যা উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়"ত ৩ বছৰ কাল পঢ়ি পুনৰ উজান বজাৰৰ তাৰিণীচৰণ বিদ্যালয়ত নাম ভৰ্ত্তি কৰে।
নিৰুপমা তামুলীয়ে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়াত বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ উপাধি লাভ কৰে।
১৯৫৮ চনৰ ১২ মাৰ্চত নিৰুপমা তামুলীৰ বিবাহ দীৰ্ঘদিনীয়া প্ৰেমসূত্ৰে হোমেন বৰগোহাঞিৰ লগত নলবাৰীত সম্পন্ন হয়।
১৮৪৬ চনত প্ৰথম অসমীয়া সংবাদ-পত্ৰ তথা বাৰ্তালোচনী ‘অৰুণোদই’ আমেৰিকান বেপ্তিষ্ট মিছনেৰীসকলে শিৱসাগৰৰ পৰাই প্ৰকাশ কৰিছিল৷ তদুপৰি ১৯২৭ খ্ৰিষ্টাব্দৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ পৰা কনকলতা চলিহা আৰু কমলালয়া কাকতিৰ সম্পাদনাত প্ৰথম অসমীয়া মহিলা আলোচনী ‘ঘৰ-জেউতি’ও শিৱসাগৰৰ পৰাই প্ৰকাশিত হৈছিল৷ ১৯১৭ চনত জিলাখনত সাহিত্য কাণ্ডাৰী পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱাৰ সভাপতিত্বত অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰথমখন অধিবেশন অনুস্থিত হোৱাৰ উপৰি ২০১৭ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ শতবৰ্ষীয় অধিবেশনখনো শিৱসাগৰতে অনুস্থিত হৈছিল৷
শিৱসাগৰ জিলাত অনেক প্ৰসিদ্ধ সাহিত্যিক, বিদগ্ধ পণ্ডিত, খেলুৱৈ আৰু শিল্পীয়ে জন্ম লাভ কৰিছে৷ তেখেতলোকৰ কেইজনমান হৈছেঃ মণিৰাম দেৱান, ড॰ বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য, ডিম্বেশ্বৰ নেওগ, ড॰ মহেশ্বৰ নেওগ, ড॰ লীলা গগৈ, ড॰ সত্যেন্দ্ৰ নাথ শৰ্মা, বেণুধৰ শৰ্মা, যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা, চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়া, তীৰ্থনাথ শৰ্মা, ৰসেশ্বৰ শইকীয়া বৰবায়ন, ড॰ নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ, পাৰ্বতী প্ৰসাদ বৰুৱা, পদ্মধৰ চলিহা, মহেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰ, ইমৰান শ্বাহ, জাহ্নু বৰুৱা, অজুৰ্ন ভোগেশ্বৰ বৰুৱা আদি৷
ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰে ভনীয়েক অৰ্থাৎ মোমায়েকৰ জীয়েক দময়ন্তী বা দ্ৰৌপদীক স্বৰ্গদেৱে বিয়া কৰায়।
শিৱসাগৰৰ অতীতৰ নাম ‘কলঞ্চুপাৰ’৷ কিন্তু পুখুৰী আৰু দৌল নিৰ্মাণ কৰাৰ পাছত পুখুৰীৰ নাম 'শিৱসাগৰ' আৰু 'কলঞ্চুপাৰ'ৰ নাম 'শিৱপুৰ' হৈছিল।
মদাম্বিকা কুঁৱৰীয়ে খন্দোৱা শিৱসাগৰ বৰপুখুৰী সমগ্ৰ অসমৰ ভিতৰতে বিখ্যাত৷ বৰপুখুৰীৰ চাৰিওটা পাৰক চাৰিটা নামেৰে জনা যায়৷ পুখুৰীটোৰ পূৱ পাৰৰ নাম চেৰেকাপাৰ, পশ্চিম পাৰৰ নাম কাথপাৰ, উত্তৰ পাৰৰ নাম জয়ৰাপাৰ আৰু দক্ষিণ পাৰটোৰ নাম ঢুলীয়াপাৰ৷
কৃষি হৈছে জিলাখনৰ অৰ্থনীতিৰ প্ৰধান চালিকা শক্তি৷ জিলাখনত চাহ, ধান, সৰিয়হ, কুঁহিয়াৰ, মৰাপাট, ঘেঁহু, আলু আৰু মাহজাতীয় শস্য প্ৰচুৰ পৰিমাণে উৎপাদন হয়৷ শিৱসাগৰৰ অৰ্থনীতি তেল, গেছ, চাহ আৰু কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।
শিৱসাগৰ জিলা তেল আৰু প্ৰাকৃতিক গেছ উৎপাদনৰ ক্ষেত্ৰত আগৰণুৱা৷ জিলাখনৰ নাজিৰাত ‘তেল আৰু প্ৰাকৃতিক গেছ নিগম’ৰ উত্তৰ-পূৱ আঞ্চলিক কেন্দ্ৰ অৱস্থিত৷
জিলাখনৰ জলবায়ু গৰম আৰু সেমেকা৷ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী জিলাখনৰ দাঁতিয়েদি বৈ গৈছে৷ দিখৌ আৰু দিচাং জিলাখনৰ প্ৰধান নৈ৷
হেকাৰ হৈছে এনে এজন ব্যক্তি যাৰ সাধাৰণতঃ কম্পিউটাৰৰ বিভিন্ন বিষয়ৰ জ্ঞান থাকে আৰু সেই জ্ঞান ধ্বংসাত্মক বা প্ৰয়োগাত্মক কাৰ্য্যত ব্যৱহাৰ কৰে।
যেনে, কম্পিটাৰ নেটৱৰ্ক এটা বা কোনো চফ্টৱেৰৰ এটাৰ দুৰ্বলতা বিচাৰি উলিয়াই সেইবোৰক আঁতৰাবলৈ, বিনা অনুমতিত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ, শিকিবলৈ আদি বিভিন্ন কাৰণত।
বৰ্তমান হেকাৰ বুলিলে যিকোনো কম্পিউটাৰৰ বিনা অনুমতিত ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰা ফাইলৰ ক্ষতি সাধন কৰা, হেকিং ছফ্টৱেৰ স্থাপন কৰা, গোপনীয় ফাইল চুৰি কৰা, ভাইৰাছ স্থাপন কৰা আদি ব্যক্তিক বুজোৱা হয়।
বিবদমান অৰ্থত আনৰ কম্পিউটাৰৰ ভিতৰত সোমোৱা আৰু বেলেগ নেটৱকত প্ৰৱেশ কৰা বক্তিসকলক ক্ৰেকাৰ বুলি কোৱা হয়, হেকাৰ নহয়।
বৰাইল আৰু দক্ষিণ পৰ্বতমালা আৰু ইয়াৰ মাজৰে বৈ যোৱা ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক নদীৰ উপনদীসমূহেৰে ডিমা হাছাও জিলাৰ ভূগোল গঢ় লৈ উঠছে।
দ্বিতীয় উচ্চতম শৃংগ হেম্পুপেট গৰমপানীৰ ওচৰৰ ডিটকচেৰা পৰ্বতমালাৰ কিছূ অংশও ডিমা-হাছাও জিলাৰ ভিতৰত পৰে।
জিলাখনৰ মাজেৰে বৈ যোৱা উপনৈ সমূহ হৈছে: কপিলী, মাহুৰ, জিনাম, টংগি, ধনশিৰি, লংক্ৰি, ডিয়াং, লংকান, লংলাই, লাংটিং, জাতিংগা আৰু দাৰা।
উত্তৰে যমুনা নৈৰপৰা দক্ষিণে লুছাই পৰ্বতমালা আৰু পুবে নগা পাহাৰৰপৰা পশ্চিমে কপিলী নৈলৈ ইয়াৰ বিস্তৃতি আছিল।
ইয়াৰ পাছতে ১৮৩২ চনৰ ১৪ আগষ্ট তাৰিখে লাপছি চুক্তি অনুসৰি ডিমাছা-কছাৰী ৰাজ্যৰ দক্ষিণ অংশ ব্ৰিটিছৰ শাসনৰ অধীনলৈ যায়।
১৮৩৭ চনত তুলাৰামৰ অধীনত থকা কিছু অংশও ব্ৰিটিছ শাসিত অংশৰ সংলগ্ন কৰি সেই সময়ৰ নগাঁও জিলাৰ এটা মহকুমা হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়।
১৮৫৪ চনত তুলাৰামৰ মৃত্যুৰ পাছত সমগ্ৰ ডিমাছা ৰাজ্যক ব্ৰিটিছ শাসিত ভাৰত সাম্ৰাজ্যৰ সংলগ্ন কৰি আছালুক এই সমগ্ৰ মহকুমাৰ সদৰ ঘোষণা কৰা হয়।
স্বাধীন ভাৰতৰ অধীনত ১৯৫১ চনৰ ১৭ নভেম্বৰ তাৰিখে উত্তৰ কাছাৰক কাছাৰ জিলাৰপৰা নিলগাই অনা হয় আৰু মিকিৰ পাহাৰৰ লগত সংলগ্ন কৰি উত্তৰ কাছাৰ আৰু মিকিৰ পাহাৰ সংলগ্ন জিলা ঘোষণা কৰা হয়।
বৰ্তমান জিলাখনৰ স্বায়ত্ত্ব শাসন পৰিষদে আইন-শৃংখলা, প্ৰশাসন আৰু ৰাজকোষ বিভাগৰ বাহিৰে আন সকলো বিভাগৰে কাৰ্যভাৰ বহন কৰে।
ঐতিহাসিক ভাৱে ডিমাছা-কছাৰীসকলৰ বাসভূমি এই অঞ্চল ব্ৰিটিছ শাসনকালত অসমৰ নগাঁও জিলাৰ এটা মহকুমা হিচাপে গঠন কৰা হৈছিল।
১৯৫২ চনৰপৰা এই জিলাক ভাৰতীয় সংবিধানৰ ষষ্ঠ অনুচ্ছেদৰ অন্তৰ্গত জিলা হিচাপে গঢ় দিয়া হয়, আৰু জিলাৰ শাসন ভাৰ জিলা পৰিষদৰ হাতত অৰ্পণ কৰা হয়।
বৰ্তমান জিলাৰ শাসন ষষ্ঠ অনুচ্ছেদৰ অন্তৰ্গত আৰু জিলাখনৰ স্বায়ত্ত্ব শাসন পৰিষদে সকলো বিভাগ বিভাগৰ কাৰ্য্যভাৰ বহন কৰে।
১৮৬৭ চনত এই মহকুমাক ত্ৰিখণ্ডিত কৰি অংশ বিশেষ ক্ৰমে কাছাৰ, খাছী আৰু জয়ন্তীয়া পাহাৰ, আৰু নগাঁও জিলাৰ লগত সংলগ্ন কৰা হয়।
এই দুখন থানে এসময়ত বৰনাৰায়ণপুৰক কেন্দ্ৰ কৰি সমগ্ৰ উজনি অসমত নাম ধৰ্মৰ বাণী প্ৰচাৰৰ যোগেদি ধৰ্মসমাজক সমৃদ্ধ কৰি তুলিছিল।
অসমৰ নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ মূল হোতা মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু তেৰাৰ প্ৰিয় শিষ্য মহাপুৰুষ শ্ৰীমাধৱদেৱৰ পাচতে যিসকল ধৰ্মাধিকাৰে নৱবৈষ্ণৱ আন্দোলনৰ বাঘজৰী হাতত লৈ অসমৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ শংকৰ-মাধৱৰ কীৰ্তন ঘোষা নাম প্ৰসংগৰে ঝংকাৰিত কৰি তুলিছিল সেই অগ্ৰণীসকলৰ অন্যতম আছিল বৰনাৰায়ণপুৰৰ শ্ৰীশ্ৰী ফুলনিথান, শ্ৰীশ্ৰী বদলা সত্ৰ আৰু মাজুলীৰ কমলাবাৰী সত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাতা শ্ৰীশ্ৰী বদলা পদ্ম আতা।