polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
প্ৰথমে কোল জনজাতীয় লোকে বসতি স্থাপন কৰা এই অঞ্চলত ঢৌৱে ঢৌৱে কিৰাট, খশ আৰু ভাৰতীয়-চিথিয়ানসকলে বাস কৰিবলৈ আহিল।
কুমাঊঁ অঞ্চল বিশ্ববিখ্যাত হৈ পৰিল জিম কৰ্বেটৰ দ্বাৰা লিখিত "মেন-ইটাৰ্ছ অৱ কুমাঊঁ" নামৰ গ্ৰন্থ ছপা হোৱাৰ পাছত।
চিকাৰী আৰু সংৰক্ষণবাদীগৰাকীয়ে কুমাঊঁত তেওঁৰ যাত্ৰা আৰু নৰভক্ষী বাঘ চিকাৰৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছিল।
কুমাঊঁত ছখন জিলা অন্তৰ্ভুক্ত: অল্মোড়া, বাগেশ্বৰ, চম্পাৱত, নৈনীতাল, পিথৌৰাগঢ় আৰু উধম সিংহ নগৰ।
দশম শতিকাত সোম চন্দে চন্দ ৰাজবংশৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, সপ্তম শতিকাৰ পৰা শাসন কৰি অহা কত্যুৰী ৰজাসকলক পৰাস্ত কৰি।
তেওঁ ৰাজ্যৰ নাম কুৰ্মাঞ্চলেই থাকিবলৈ দিলে আৰু নিজৰ ৰাজধানী কালী নদীৰ পাৰৰ চম্পাৱতৰ কালী কুমাঊঁত পাতিলে।
সেয়েহে এই লোক কলাই কুমাঊঁৰ বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ মাজত এক সাংস্কৃতিক সম্বন্ধৰ কাম কৰে, আৰু ই সেইবাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ।
মহাত্মা গান্ধীৰ আগমনে তেতিয়ালৈকে ব্ৰিটিছ ৰাজৰ অনুভৱ লাভ কৰা কুমাঊঁৰ লোকৰ মাজত ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ বাবে উছাহ প্ৰদান কৰিছিল।
কুমাঊঁত ১২ দিন থাকি কাৰাগাৰৰ নিজৰ অনুভৱৰ পৰা সকাহ পাবলৈ চেষ্টা কৰা গান্ধীয়ে সেই সময়তে 'অনাসক্তি যোগ' নামৰ গ্ৰন্থ লিখি উলিয়াইছিল।
কুৰ্মাঞ্চল আছিল ৮ ক্ষুদ্ৰ ৰাজ্যত বিভক্ত: বৈজনাথ-কত্যুৰ, দ্বাৰাহাট, ডোটী, বাৰামণ্ডল, অস্কোট, সীৰা, সোৰা আৰু সুই।
পিথৌৰাগঢ়ৰ অস্কোটত অৱস্থিত ৰজৱাৰ ৰাজবংশৰ প্ৰতিষ্ঠা ১২৭৯ চনত কত্যুৰী ৰাজবংশৰেই এটি ভাগে কৰিছিল, যাৰ নেতৃত্বত আছিল অভয় পাল দেও, ৰজা ব্ৰহ্ম দেওৰ নাটি।
এই ৰাজবংশই ১৮১৬ চনলৈকে শাসন কৰিছিল, সিঘৌলীৰ সন্ধি স্বাক্ষৰ হোৱালৈকে, যেতিয়া ই ব্ৰিটিছ ৰাজৰ অধীনলৈ আহিল।
বৈঠকী হোলী আৰু খড়ী হোলী সুকীয়া কাৰণ এই উৎসৱত পৰিৱেশন কৰা গীতত সুৰ, আনন্দ আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ এক বিশেষ সংমিশ্ৰণ দেখা যায়।
ব্ৰিটিছৰ দখললৈ যোৱাৰ পাছত ১৮১৫ চনত গঢ়ৱালৰ পূব ভাগ আৰু কুমাঊঁক একেলগ কৰি এগৰাকী মুখ্য আয়ুক্তৰ প্ৰশাসনত ৰখা হ'ল, আৰু ইয়াক কুমাঊঁ প্ৰদেশ নাম দিয়া হ'ল।
৭০ বছৰ ধৰি এই প্ৰদেশ তিনিগৰাকী প্ৰশাসকে শাসন কৰিছিল: ট্ৰেইল, জে এইছ বেটেন আৰু ছাৰ হেনৰী ৰামছে'।
১৯৯০ৰ দশকত কুমাঊঁত তিনিখন নতুন জিলাৰ সৃষ্টি কৰা হ'ল, যাৰ সৈতে কুমাঊঁ বিভাগত জিলাৰ মুঠ সংখ্যা হ'লগৈ ছয়।
১৮১৪ চনৰ আংল-নেপালী যুদ্ধৰ পাছত সুগৌলীৰ সন্ধি স্বাক্ষৰিত হ'ল, যাৰ পাছত কুমাঊঁ ব্ৰিটিছৰ হাতলৈ গ'ল।
১৯৩০ আৰু ১৯৪০ৰ দশকত কোহিমা আৰু ইম্ফলৰ মাজত ঘাইপথ নিৰ্মাণৰ ফলত বহুতো টেনি-মি গাওঁবাসীক কিছু উপাৰ্জনৰ বাবে পথ নিৰ্মাণত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ একত্ৰিত হৈছিল।
মধ্যাহ্নভোজনৰ বিৰতিৰ সময়ত শ্ৰমিকসকলৰ মাজত প্ৰায়ে অৱসৰ বিনোদনৰ বাবে মল্লযুদ্ধ অনুষ্ঠিত হৈছিল।
প্ৰতিজন সংশ্লিষ্ট গাঁৱৰ নেতাই খেলসমূহত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ শ্ৰেষ্ঠ মল্লযোদ্ধা বাছনি কৰিছিল।
নাগাসকলৰ টেনি-মি সাম্প্ৰদায়িক গোটৰ অন্তৰ্ভুক্ত নাগালেণ্ডৰ আংগামি, চাখেচাং আৰু জেলিয়াংৰোং আৰু মণিপুৰৰ মাও, মাৰাম আৰু পুমাই সকলৰ মাজত কেনে মল্লযুঁজৰ প্ৰচলন আছে।
দুয়োখন হাতেৰে বিপক্ষৰ কঁকাল বান্ধি থোৱা কাপোৰ ধৰি মল্লযোদ্ধাজনে আনজনক মাটিত পেলাই দিবলৈ চেষ্টা কৰে।
প্ৰতিপক্ষ মল্লযুঁজাৰু জনৰ আঁঠুৰ ওপৰৰ শৰীৰৰ যিকোনো অংগ ভূমি স্পৰ্শ কৰা ইয়াৰ মূল লক্ষ্য।
খেলখনৰ আৰম্ভণিতে দুয়োজন প্ৰতিযোগীয়ে ইজনে সিজনক গ্ৰেপলিং স্থিতিত প্ৰতিজন মল্লযোদ্ধাই তেওঁলোকৰ হাতেৰে প্ৰতিপক্ষ খেলুৱৈৰ কঁকালত বন্ধা কাপোৰ বা বেল্ট ধৰি ৰাখে।
ৰেফাৰীযে তেওঁলোকৰ সুৰক্ষিতভাৱে মল্লযোদ্ধা হোৱাৰ সামৰ্থ্যৰ বিচাৰ, নক-ডাউন আৰু ফাউলৰ ঘোষণা কৰে।
অ'চেনাছ, ক'য়াছ, হাইপেৰিয়ান আৰু ক্ৰ'নাছে প্ৰত্যেকেই নিজৰ এগৰাকী ভগ্নীৰ সৈতে সংগম কৰি নিজৰ নিজৰ সন্তান জন্ম দিয়ে।
ক্ৰ'নাছ আৰু তেওঁৰ ডাঙৰ ভনীয়েক ৰিয়াৰ পুত্ৰ জিউছেও নিজৰ ডাঙৰ ভনীয়েক ডিমিটাৰৰ সৈতে পাৰ্চেফোন নামৰ এগৰাকী কন্যা সন্তান জন্ম দিয়ে।
প'চেইডনে তেওঁৰ ডাঙৰ ভনীয়েক ডিমিটাৰক আৱেগিকভাৱে খেদি ফুৰিছিল যেতিয়ালৈকে তেওঁলোকে এৰিয়ানক জন্ম দিয়া যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰা নাছিল।
অজাচাৰ-প্ৰৱণ কাহিনীৰ প্ৰকাৰসমূহে সাধাৰণতে নিউক্লিয়াৰ পৰিয়ালৰ ভিতৰত যৌন সংযোগ বা অৰ্থবোধৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে ।
অজাচাৰক প্ৰতীকীভাৱে বা আক্ষৰিকভাৱে চোৱা হয় নে নহয় তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি এই বিষয়বস্তুসমূহক মনোবিশ্লেষণাত্মক তত্ত্বৰ দৰে বিভিন্ন বিশ্লেষণাত্মক কাঠামোৰ ভিতৰত পৰীক্ষা কৰিব পাৰি।
"আকস্মিক অজাচাৰ" আৰু "উদ্দেশ্যপূৰ্ণ অজাচাৰ" শব্দ দুটা ব্যৱহাৰ কৰি অজাচাৰৰ কাহিনীক শ্ৰেণীভুক্ত কৰিব পাৰি।
এই উৎসৱৰ সময়ত বাগদান কাৰ্যও কৰা হয়৷ উপহাৰৰ টোপোলা ভৰ্তি খাদ্যৰ সৈতে হবলগীয়া কইনাক হবলগীয়া কইনাৰ বাসগৃহত অনুষ্ঠিত হোৱা এক ভোজলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয়।
আনকি দৰা-কইনা উভয়ৰে পৰিয়ালৰ ভাই-ভনীয়েও ৰাতিৰ আহাৰ আৰু টোপোলা কৰা খাদ্য আৰু মাংসৰ বিনিময় কৰে।
খেতিয়কসকলে সাধাৰণতে একোটা গোটত কাম কৰে আৰু বিশেষকৈ আন্নি ৰ বাবে তেওঁলোকে ধন সাঁচি ৰাখে যাৰ সহায়ত গাহৰি বা গৰু ক্ৰয় কৰা হয় আৰু কটা জীৱ-জন্তুৰ মাংস বন্ধু-বান্ধৱৰ মাজত ভাগ কৰা হয়।
ভোজৰ উত্সাহ লোকগীত আৰু বেলাডৰ টুংগত উঠে৷ নাগালেণ্ডৰ চুমিৰ দুটা পৃথক ফৈদ আছে; চুমি আৰু টুকুমি৷ সেয়ে, এই দুই ফৈদৰ টুলুনীৰ মাজত গেনা আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ পাৰ্থক্য আছে।
আন সকলো উৎসৱ আৰু গেনাৰ ভিতৰত সাধাৰণতে চুমিসকলে তুলুনিৰ উৎসৱক আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎসৱ হিচাপে গ্ৰহণ কৰে।
গাঁৱৰ পুৰোহিত জনে উৎসৱৰ দিন ঘোষণা কৰে৷ প্ৰথম দিনাই ঘৰৰ পোহনীয়া জন্তু বধ কৰি কাটি তাৰ মাংস ইঘৰ সিঘৰৰ লগত বিনিময় কৰে৷ দ্বিতীয় দিনা উৎসৱৰ দিন বা আনিঘিনি৷ সেইদিনা গাঁৱৰ প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিজনে চাউলৰ মদিৰা তৈয়াৰ কৰে৷ গাঁৱৰ পুৰোহিতে পৃথিৱী শস্য-শ্যামলা হ’বলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰে৷ তৃতীয় দিনা মুখ্য উৎসৱৰ দিন৷ সেইদিনা গাঁৱৰ সকলোৱে মিলি প্ৰাৰ্থনা কৰে৷ চতুৰ্থ দিনা শস্য দেৱতাক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ পূজা-অৰ্চনা কৰে৷ পঞ্চম দিনা গাঁৱৰ পুৰুষসকলে খেতিপথাৰ তথা পানী অনা পুখুৰীলৈ অহা-যোৱা কৰা পথসমূহ পৰিদৰ্শন আৰু মেৰামতি কৰে৷
টুলুনী উৎসৱ নাগালেণ্ডৰ চুমী বা ছেমা উপজাতিৰ লোকসকলে জুলাই মাহত অনুষ্ঠিত কৰা এক উৎসৱ৷ ই এক কৃষিভিত্তিক উৎসৱ৷ কৃষিক্ষেত্ৰত শস্যৰে নদন-বদন হোৱাৰ কামনাৰে জুলাই মাহত এই উৎসৱ ৪-৫ দিন ধৰি পালন কৰা হয়৷
১৯৮৫ চনত তেওঁ ইণ্ডিয়া টুডেক দিয়া এটা সাক্ষাৎকাৰত তেওঁৰ অসুখী বৈবাহিক জীৱনৰ অভিজ্ঞতা সম্পৰ্কে বৰ্ণনা দিছিল।
অৱশ্যে ২০১০ চনত প্ৰতিবেদক দিনেশ ৰাজেহাই মন্তব্য কৰে যে দুয়োৰো মাজৰ তিক্ততাপূৰ্ণ সম্পৰ্কটো চকুত ধুলি দিয়াৰ দৰেই।
ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিতৰণী অনুষ্ঠানত আকৌ বিয়াত বহা সম্পৰ্কত তেওঁ জনায়, “বৰ্তমান অৱস্থাতে মই সুখীষ কিয় মই আকৌ এবাৰ বিবাহবন্ধনত আবদ্ধ হম? এবাৰতে যথেষ্ঠ হৈছে।
বিয়াৰ পিছত তেওঁ অভিনয় বাদ দিছিল যদিও ৰাজেশ খান্নাৰ সৈতে সম্পৰ্কৰ অৱনতি ঘটাত পিছলৈ দুয়ো পৃথকে থাকিবলৈ লয় আৰু ১৯৮৪ চনত তেওঁ পুনৰ অভিনয় জগতলৈ ঘূৰি আহে।
১৯৮৫ চনত মুক্তি পোৱা সাগৰ নামৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰত অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে।
এই ছবিখনৰ যোগেদি তেওঁ জয়া ভাদুৰীৰ সৈতে যৌথভাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
ছবিখনে সফলতা পোৱাৰ পিছত সেই সময়ৰ তৰুণীবোৰৰ ফেচনত ডিম্পলৰ চুলিৰ ষ্টাইল আৰু ব্লাউজে ব্যপক প্ৰভাৱ পেলাইছিল।
২০০৮ চনত ৰেডিফ-ডট-কমে তেওঁক হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ ইতিহাসত সৰ্বকালৰ চতুৰ্থ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী বুলি আখ্যা দিয়ে।
১৯৯৩ চনত মুক্তি পোৱা ৰুদালীৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ সমালোচকৰ বঁটা লাভ কৰে।
১৯৯৪ চনত মুক্তি পোৱা ক্ৰান্তিবীৰৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ পাৰ্শ্ব অভিনেত্ৰী শিতানত তেওঁৰ চতুৰ্থটো ফিল্মফেয়াৰ বঁটা পায়।
দুই কন্যা টুইংকল আৰু ৰিংকিক প্ৰতিপাল কৰাৰ উদ্যেশ্যে তেওঁ বাৰ বছৰ চলচ্চিত্ৰ জগতৰ পৰা আঁতৰি থাকে।
গুজৰাটী ব্যৱসায়ী চুন্নিভাই কপাড়িয়া আৰু বিট্টি দম্পতিৰ চাৰি সন্তানৰ ভিতৰত ডিম্পল আছিল আটাইতকৈ ডাঙৰ।
পৰিয়ালটো মুম্বাইৰ চান্তাক্ৰুজ এলেকাত বসবাস কৰিছিল আৰু ডিম্পলে চেইণ্ট জোচেফ কনভেণ্ট হাইস্কুলত অধ্যয়ন কৰিছিল।
বছৰ বছৰ ধৰি কেইবাবাৰো সংশোধন কৰা প্ৰবন্ধটোত লিখা আছে- "যি কোনোৱে, পুনৰাবৃত্তি হওক বা নহওক, শাৰীৰিক বা মানসিক দুৰ্ব্যৱহাৰ, শাৰীৰিক শাস্তি, স্বাধীনতা বঞ্চনা আৰু যৌন নিৰ্যাতনকে ধৰি: ক) পত্নী বা প্ৰাক্তন-পত্নী খ) একে বা আন লিংগৰ ব্যক্তিৰ ওপৰত, যাৰ সৈতে অপৰাধীয়ে সহবাস অবিহনেও একেলগে আছে বা থাকে, গ) প্ৰথম ডিগ্ৰীত সাধাৰণ বংশধৰৰ পূৰ্বপুৰুষৰ ওপৰত;বা ঘ) বিশেষভাৱে অসহায় ব্যক্তিৰ ওপৰত বয়স, অক্ষমতা, ৰোগ, গৰ্ভাৱস্থা বা অৰ্থনৈতিক নিৰ্ভৰশীলতাৰ কাৰণে হোৱা ব্যক্তি, যিয়ে অপৰাধীৰ সৈতে সহবাস কৰে; তেওঁলোকে শাস্তি পাব "।
পৰ্তুগালে মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসা তথা ঘৰুৱা হিংসা প্ৰতিৰোধ আৰু প্ৰতিহত কৰাৰ চুক্তিখনকো অনুমোদন জনাইছে।
মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা হিংসাৰ সঠিক তথ্য পোৱাটো কঠিন, কিন্তু ২০০৮ চনত প্ৰকাশিত এক অধ্যয়ন অনুসৰি ৩৮% মহিলাই ১৮ বছৰ বয়সৰ পৰাই শাৰীৰিক, মানসিক আৰু/বা যৌন হিংসাৰ সন্মুখীন হৈছে।
নাৰীৰ আচৰণৰ ধাৰণাত প্ৰভাৱ পেলোৱা সামাজিক আৰু ধৰ্মীয় নীতি-নিয়মসমূহ নাৰীৰ সামাজিক শ্ৰেণীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আছিল৷ সমাজে তেওঁলোকৰ পৰা কৰা আশাৰ ক্ষেত্ৰতে এই নিৰ্ভৰশীলতা নাছিল৷ কাৰণ তেওঁলোকৰ স্বায়ত্ত্বশাসন আৰু বাছনি কৰাৰ ক্ষমতা, আইনী সুৰক্ষা আৰু মৰ্যাদাৰ বিশেষাধিকাৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল, আৰু সকলো মহিলাৰ বাবে শিক্ষাৰ সুবিধা উপলব্ধ নাছিল।
সমাজত বৈষম্য কেৱল পুৰুষ-মহিলাৰ মাজতেই নাছিল, সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক অৱস্থাৰ ভিন্ন নাৰীৰ মাজতো আছিল।
এই বিষয়বোৰে সামাজিক বক্তৃতাত ১৭০০ চনৰ আৰম্ভণিতহে নিজৰ স্থান লাভ কৰিছিল আৰু "নাৰীৰ ওপৰত হোৱা বিতৰ্ক"ই জনচেতনাত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল এনেধৰণৰ চিন্তা-চৰ্চাবোৰ ১৮শতিকাৰ পূৰ্বত হৈছিল বুলি জনা নাযায়৷
পুৰুষৰ তুলনাত মহিলাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ এতিয়া বেছি৷ মহিলাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৯৬%, আনহাতে পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত সেই পৰিসংখ্যা হৈছে ৯৫%।
পৰ্তুগালৰ শিক্ষাৰ সুযোগ উন্নত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত অগ্ৰণী মহিলাসকলৰ ভিতৰত আছিল কেৰ'লিনা মিচালিছ ডি ভাস্কনচেলছ, মাৰিয়া কাৰ্ভালো, এলিছ পেষ্টানা, এলিছ মডাৰ্নো, এণ্টনিয়া পুচিচ আৰু গুইওমাৰ টৰেজাও।
পৰ্তুগালত প্ৰথমখন নাৰীবাদী কাকত সৃষ্টি কৰাৰ কৃতিত্ব ফ্ৰান্সিস্কা উডক দিয়া হয়৷ তেওঁ উপলব্ধি কৰিছিল যে বহু মহিলাই সমতাৰ প্ৰতি আগ্ৰহী নহয়৷ তেওঁলোকৰ উচ্চাকাংক্ষাৰ অভাৱৰ বাবে তেওঁ মহিলাসকলৰ শিক্ষাৰ অনুপলব্ধতাক দোষাৰোপ কৰিছিল।
১৯৭৬ চনৰ পৰ্তুগালৰ সংবিধান অনুসৰি পৰ্তুগালৰ মহিলাসকলে পৰ্তুগীজ পুৰুষৰ সৈতে সম্পূৰ্ণ আইনী সমতা লাভ কৰিছিল, যিটো হৈছিল ১৯৭৪ চনৰ বিপ্লৱৰ ফলত।
১৯৩১ চনত পৰ্তুগালত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ছালাজাৰৰ ইষ্টাডো নভোৰ অধীনত মহিলাসকলক ভোটদানৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল যদিও পুৰুষৰ সৈতে সমান চৰ্ত তাত প্ৰযোজ্য নাছিল।
মহিলাসকলৰ বিবাহ বিচ্ছেদৰ অধিকাৰ নিৰ্ভৰ কৰে মুছলমানৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য ব্যক্তিগত মৰ্যাদাৰ আইনসমূহৰ ওপৰত।
আইনমতে পুৰুষে যিকোনো কাৰণতে পত্নীক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰিব পাৰে, আনহাতে মহিলাসকলে কিছুমান বিশেষ পৰিস্থিতিতহে বিবাহ বিচ্ছেদৰ অনুৰোধ কৰিব পাৰে।
যদি কোনো মহিলাই বিবাহ বিচ্ছেদৰ বাবে আগবাঢ়ি যায় তেন্তে তেওঁ কোনো প্ৰমাণ দাখিল কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই, কিন্তু সকলো আৰ্থিক অধিকাৰ তেওঁ এৰি দিব আৰু তেওঁৰ যৌতুকো এৰি দিব লাগিব।
২০০৩ চনত স্থাপিত পেলেষ্টাইনৰ মহিলা পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয় হৈছে মহিলাৰ অধিকাৰৰ প্ৰসাৰ আৰু সুৰক্ষাৰ বাবে দায়বদ্ধ মূল চৰকাৰী সংস্থা।
চৰকাৰী মন্ত্ৰালয়সমূহে বৈষম্যমূলক আইন সংস্কাৰক প্ৰসাৰিত কৰে আৰু প্ৰতিটো মন্ত্ৰালয়ত লিংগ একক স্থাপন কৰাৰ প্ৰয়াস কৰে।
যেতিয়া এগৰাকী মহিলাৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয়, তেতিয়া তেওঁলোকৰ সন্তান গাজা ষ্ট্ৰিপত থাকে নে পশ্চিম পাৰত থাকে তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি তেওঁলোকৰ সন্তানৰ তত্ত্বাৱধান এটা নিৰ্দিষ্ট বয়সলৈকে থাকে।
অট্টোমান যুগৰ ভাগ-বতৰা কৰা বৈবাহিক সম্পত্তিৰ আইনসমূহে বিবাহ বিচ্ছেদৰ পিছতো সংগীৰ মাজত সামগ্ৰীৰ বিভাজনত বাধা আৰোপ কৰে।
২০১৯ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত ৰাষ্ট্ৰপতিৰ আইন অনুসৰি পশ্চিম পাৰ আৰু গাজা ষ্ট্ৰিপ দুয়োঠাইৰে নূন্যতম বিবাহ বয়স ১৮ বছৰলৈ বৃদ্ধি কৰা হৈছিল যদিও পেলেষ্টাইনৰ মুছলমানসকলৰ বাবে শ্বৰীয়ত আদালতে ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম সৃষ্টি কৰে; এই ব্যতিক্ৰম পেলেষ্টাইনৰ খ্ৰীষ্টানসকলৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰযোজ্য হ'ব পাৰে বুলি উল্লেখ কৰা দেখা যায়।
ইছলাম ধৰ্মৰ বিভিন্ন ধৰ্মীয় পৰম্পৰা আৰু পেলেষ্টাইনত উপস্থিত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পাৰিবাৰিক বিষয়ৰ সৈতে জড়িত প্ৰথাৰ পাৰ্থক্য দেখা যায়।
যদিও ৮ মাৰ্চত বিশ্বই নাৰী দিৱস উদযাপন কৰে, পেলেষ্টাইনৰ মহিলাসকলে নিজৰ অধিকাৰ আৰু লিংগ সমতাৰ বাবে আজিও সংগ্ৰাম অব্যাহত ৰাখিছে।
প্ৰধানকৈ কৃষিভিত্তিক পেলেষ্টাইনী সমাজখনত পিতৃতান্ত্ৰিক সাংস্কৃতিক কাঠাম আৰু জটিলতাই প্ৰজননত প্ৰভাৱিত কৰে।
লগতে নিশ্চিতভাৱে ক’ব পাৰি যে এই পিতৃতন্ত্ৰ বিশেষকৈ মধ্যবিত্তীয় পেছাদাৰীসকলৰ মাজত বেছি আৰু নগৰীয়া অঞ্চলত কম।
অট্টোমান নিয়ন্ত্ৰণ, ব্ৰিটিছ মেণ্ডেট, ইজৰাইলী দখলকে ধৰি বহু ঐতিহাসিক পৰিৱৰ্তনৰ মাজেৰে পেলেষ্টাইনী মহিলাসকলৰ জীৱন ৰূপান্তৰিত হৈছে।
১৯৬৪ চনত পেলেষ্টাইন মুক্তি সংস্থা প্ৰতিষ্ঠা আৰু পিছলৈ ১৯৯৪ চনত পেলেষ্টাইন কৰ্তৃপক্ষ প্ৰতিষ্ঠায় পেলেষ্টাইন প্ৰব্ৰজনকাৰী মহিলাসকলৰ ভূমিকাক পুনৰ সংজ্ঞায়িত কৰাত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল।
সমগ্ৰ বিংশৰ পৰা একবিংশ শতিকালৈকে পেলেষ্টাইনৰ লগতে জৰ্ডান, ছিৰিয়া আৰু লেবাননৰ প্ৰতিৰোধ আন্দোলনত মহিলাসকল জড়িত হৈ আহিছে।
অট্টোমান নিয়ন্ত্ৰণৰ সময়ত প্ৰণয়ন কৰা বহু আইন, ব্ৰিটিছ মেণ্ডেট, ইজিপ্ত আৰু জৰ্ডানৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ লগতে ইজৰাইলৰ দখলে যোৱা বিংশ শতিকাৰ পৰা আৰু একবিংশ শতিকালৈকে অব্যাহত আছে।
১৯৬৭ চনত ইজৰাইলে গাজা ষ্ট্ৰিপ আৰু পশ্চিম পাৰত থকা পেলেষ্টাইনৰ ভূখণ্ডসমূহ নিজৰ অধীনলৈ আনে।
১৯৯৫ চনত অস্লো চুক্তিয়ে পেলেষ্টাইনৰ ভূখণ্ডৰ ভিতৰত আৰু বিভাজন স্থাপন কৰে: পশ্চিম পাৰক এৰিয়া এ, এৰিয়া বি আৰু এৰিয়া চিত বিভক্ত কৰা হয় যিয়ে পশ্চিম পাৰৰ ৬০% অংশ গঠন কৰে।
পেলেষ্টাইনৰ আইনী ব্যৱস্থা সকলো ভূখণ্ডতে একে নহয় যিয়ে ইংগিত দিয়ে যে পেলেষ্টাইনত ঠাই বিষেশে নাৰীৰ অধিকাৰ বেলেগ বেলেগ।
২০০০ চনৰ ফিলিস্তিনি শ্ৰমিক আইন ফিলিস্তিনি অঞ্চলৰ বিভিন্ন অধিকাৰ ক্ষেত্ৰত শ্ৰমিক আইনৰ বাবে আইনী দৃষ্টান্তৰ কিছু সমতা সৃষ্টি কৰাৰ প্ৰচেষ্টাত প্ৰণয়ন কৰা হৈছিল।
আইনখনে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ বাবে জৰ্ডান আৰু ইজিপ্তৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ সময়ত পূৰ্বৱৰ্তী শ্ৰমিক নিয়মাৱলীসংস্কাৰ কৰিছিল, এনেদৰে সমঅধিকাৰৰ কামৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰিছিল।
শ্ৰম আইনখনে মহিলাসকলক গৰ্ভাৱস্থাৰ পূৰ্বে আৰু পিছত প্ৰসূতিকালীন ছুটী প্ৰদান কৰা সুবিধা প্ৰদান কৰে; এই আইনমতে লিংগভিত্তিক বৈষম্য নিষিদ্ধ কৰা হয় যদিও কৰ্মক্ষেত্ৰত লিংগভিত্তিক হিংসাৰ বিষয়ে স্পষ্টভাৱে আলোচনা কৰা হোৱা নাই।
২০০০ চনলৈকে পশ্চিম পাৰ আৰু গাজা ষ্ট্ৰিপ দুয়োটাতে ধৰ্ষণকাৰীক ধৰ্ষণৰ বলি হোৱা মহিলাক বিয়া কৰাই শাস্তিৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ দিয়া আইন আছিল।
পশ্চিম পাৰত এই আইনখন ১৯৬০ চনৰ জৰ্ডানৰ দণ্ডবিধিৰ দ্বাৰা বজাই ৰখা হৈছিল, আনহাতে গাজা ষ্ট্ৰিপত ১৯৩৬ চনৰ ব্ৰিটিছ দণ্ডবিধিৰ দ্বাৰা আৰু ইজিপ্তৰ ভূখণ্ডৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ সময়ত একেধৰণৰ মানদণ্ড ৰক্ষা কৰা হৈছিল।
দুয়োটা দণ্ডবিধিত ধৰ্ষণক অপৰাধমূলক বুলি গণ্য কৰা হৈছে যদিও "সন্মান হত্যাৰ শাস্তিৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ বা চৰ্ত প্ৰশমন কৰাৰ ক্ষমতাই পশ্চিম পাৰ আৰু গাজাত ধৰ্ষণৰ বলি হোৱা লোকসকলৰ বাবে নিৰাপত্তাহীনতাৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
এগৰাকী পেলেষ্টাইনৰ মাতৃ আৰু গৃহিণীৰ বাবে বিবাহেই হৈছে এক ক্ষেত্ৰ যʼত তেওঁলোকে লাভ কৰা শিক্ষাৰ প্ৰয়োগ কৰিব পাৰে।
যদিও আজিৰ বহুতো যুৱতীয়ে বাধ্যতামূলক শিক্ষাত অংশগ্ৰহণ কৰে, তেওঁলোকে পুৰুষৰ সৈতে সমান পৰ্যায়ত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ সক্ষম নহয়।
অৰ্থাৎ, পেলেষ্টাইনত সমাজত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণৰ বাবে শিক্ষা এক প্ৰয়োজনীয় পূৰ্বচৰ্ত হ'লেও ইয়াক নিশ্চিত কৰা নহয়।
আনহাতে, কঠোৰ ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতিৰ বাবে, শৰণাৰ্থী শিবিৰত বাস কৰা মহিলা, ইজৰাইলত বাস কৰা মহিলা আৰু গাজা আৰু জেৰিকোৰ নতুন স্বায়ত্তশাসিত অঞ্চলত বাস কৰা মহিলাসকলৰ মাজত শৈক্ষিক স্তৰত পাৰ্থক্য দেখা যায়।
সভাৰ প্ৰায় সমাৰ্থক শব্দ এটি হ’ল ‘সবাহ’ যাৰ অৰ্থ অনেক লোক গোট খাই কৰা হৰিকীৰ্ত্তন, নৈবেদ্য আদি দি লোৱা বিষ্ণুৰ নাম।
নামনি অসমৰ ঠায়ে ঠায়ে পাঁচদিনীয়াকৈ অনুষ্ঠিত হোৱা এই সভাবোৰ বৰপেটা, নলবাৰীআৰু কামৰূপৰ বিভিন্ন ঠাইত পালন কৰা দেখা যায়৷ উজনি অসমৰ “সবাহ’’ শব্দৰ পৰাই সভা শব্দৰ সৃষ্টি হৈছে বুলি অনুমান কৰিব পাৰি৷অৱশ্যে সভা আৰু সবাহ, কোনটো শব্দ মূল, তাকে লৈ মতদ্বৈধতা আছে৷ শংকৰদেৱৰ বৈষ্ণৱ ধৰ্মীয় আন্দোলনৰ প্ৰভাৱপুষ্ট এই সভাবোৰ উজনিৰ সবাহবোৰৰ লগত বাহ্যিক পাৰ্থক্য থাকিলেও নীতি আৰু আদৰ্শৰ মাজত পাৰ্থক্য নাই৷ অসমীয়া কৃষকে কৃষিকাৰ্য সামৰি মাঘ মাহৰ পৰা চ’ত মাহৰ প্ৰথম পষেকৰ ভিতৰত এই সভাবোৰ অনুষ্ঠিত কৰে বাবে ইয়াক ঋতুকালীন উৎসৱ বুলি কোৱা যায়৷ কোনো কোনো ঠাইৰ “সভা’’ৰ কাৰ্যসূচীত কৃষিৰ লগত জড়িত আচাৰো পালন কৰা হয়৷
“গন্ধ’’ৰ দিনা নামঘৰৰ মণিকুটৰ পৰা বিগ্ৰহ উলিয়াই আনি নুতুনকৈ সজাই তোলা মণ্ডপত স্থাপন কৰা হয়৷ খোল-তাল বজাই নামকীৰ্তন কৰি গাঁৱৰ মাজেৰে শোভাযাত্ৰা কৰা হয়৷ কোনো কোনো ঠাইত বিগ্ৰহ লৈয়েই শোভাযাত্ৰা কৰে৷ ইয়াক ’গোঁসাই উলিওৱা’ বোলে৷ কোনো ঠাইত বিগ্ৰহ মণ্ডপত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ সলনি পুনৰ মণিকুটত স্থাপন কৰে৷ সন্ধিয়ালৈ কামৰূপী ঢুলীয়াই ঢোল বাদ্য পৰিৱেশন কৰে আৰু চৌপাশে ধূপ-দীপ জ্বলাই নানা আতচবাজীৰ প্ৰদৰ্শন হয়৷
'সভা’বোৰ অনুষ্ঠিত কৰাৰ কিছুমান নিৰ্দিষ্ট বিধি আছে৷ সভাৰ পাঁচোটা দিনতেই বেলেগ বেলেগ কাৰ্যসূচী পালন কৰা হয়৷ পাঁচোটা দিনক বেলেগ বেলেগ নামে জনা যায়৷ প্ৰথম দিনটোক “গন্ধ’’, দ্বিতীয় দিনাক “দ্বিতীয় সভা’’, তৃতীয় দিনাক “ভৰ সভা’’, চতুৰ্থ দিনাক “চেৰা সভা’’ আৰু পঞ্চম দিনটোক “সভা ভঙাৰ দিন’’ বুলি কোৱা হয়৷
সভা অনুষ্ঠিত কৰিবলৈ এখন ঠাই নিৰ্বাচন কৰি তাক চিকুণাই মসৃণ কৰি, ৰভা দি বিভিন্ন মণ্ডপ সজা হয়৷ সভা উপলক্ষে বিভিন্ন সামগ্ৰীৰ বিপনীও সাজু কৰা হয়৷ সমগ্ৰ চৌহদটোক “সভাৰ খলা’’ নামে জনা যায়৷
তেওঁ ওজা আমুবি সিংহৰ অধীনত মণিপুৰী নৃত্য আৰু গুৰু কৃষ্ণচন্দ্ৰ নায়কৰ অধীনত ময়ুৰভঞ্জ ছৌ নৃত্য শিকিছিল।
গুল বৰ্ধন ভাবী স্বামী শান্তি বৰ্ধনৰ ১৯৪৩ চনৰ বংগ দুৰ্ভিক্ষৰ আধাৰত নিৰ্মিত বেলে ভূখা হায় বংগ দেখি চমৎকৃত হৈ পৰিছিল।
শান্তি বৰ্ধন মণিপুৰী নৃত্য আৰু ত্ৰিপুৰী নৃত্য টিপেৰাৰ প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত আছিল আৰু প্ৰয়াত উদয় শংকৰৰ সৈতে তেওঁৰ আলমোৰাৰ সংস্কৃতিক কেন্দ্ৰত একেলগে নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
গুল বৰ্ধন এগৰাকী কৰিঅ’গ্ৰাফাৰ আৰু মধ্য প্ৰদেশৰ ভূপাল ভিত্তিক নাট্যমঞ্চৰ সৈতে, লগতে ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তিত্ব আছিল।
তেওঁ ১৯৫২ চনত বম্বেত গঠন হোৱা এটা নৃত্য আৰু পুতলা কোম্পানী- লিটিল বেলে ট্ৰুপৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।
পিছলৈ এই দলটোৰ নাম সলনি কৰি "ৰংগশ্ৰী লিটল বেলে ট্ৰুপ" ৰাখে আৰু বিভিন্ন দেশত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰে।
তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা আৰু ২০১০ চনত লাভ কৰা ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰীকে ধৰি কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰে।
কোম্পানীটোৱে দেশ-বিদেশত অনুষ্ঠান পৰিবেশন কৰিছিল আৰু এটা আগশাৰীৰ নৃত্য কোম্পানী হিচাপে প্ৰখ্যাতি লাভ কৰিছিল।
ফৰাচী চৰকাৰৰ দ্বাৰা গুল বৰ্ধনক নাইট অৱ দ্য অৰ্ডাৰ অৱ আৰ্টছ এণ্ড লেটাৰ্ছ উপাধিৰে অলংকৃত।
এশিঙীয়া গড়ৰ বাবে পৃথিৱীবিখ্যাত কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ কিছু অংশই নগাঁও জিলাক স্পৰ্শ কৰি আছে।
অসমীয়া জাতিৰ প্ৰাণ-প্ৰতিষ্ঠাতা আৰু বৈষ্ণৱ ধৰ্মগুৰু মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জন্মভূমি হিচাপে খ্যাত।
বটদ্ৰৱা থানৰ আন এক বিশেষত্ব হৈছে যে এইখন মহাপুৰুষজনাই প্ৰতিষ্ঠা কৰা সৰ্বপ্ৰথম থান আৰু ইয়াত তেওঁ আৰম্ভ কৰা একশৰণ নাম ধৰ্মৰ প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল
ওচৰে-পাজৰে থকা চাহ-বাগানৰ সৌন্দৰ্য আৰু বিভিন্ন পখীৰ আগমনে জলপ্ৰপাতটোৰ প্ৰতি মানুহৰ আকৰ্ষণ বঢ়াই আহিছে।
বিখ্যাত বাদুলী মেলা প্ৰতি বছৰে মহা শিৱৰাত্ৰিৰ দুদিন পিছত অনুষ্ঠিত হয় আৰু মেলাৰ সময়ত দৰ্শনাৰ্থীৰ বাবে গুহাৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ মুকলি কৰা হয়।
ঐতিহ্যমণ্ডিত ভঁৰালী নামঘৰ, নগাঁও জিলাৰ কলিয়াবৰ মহকুমাৰ পূব প্ৰান্তৰ প্ৰাচীন ঐতিহ্যৰে ভৰপূৰ ইতিহাসৰ এক উল্লেখযোগ্য স্থান।
এই গাঁওখন দেৱধৰ পঞ্চায়তৰ অন্তৰ্গত পাখিমৰীয়া উন্নয়ন খণ্ডৰ ওচৰৰ নগাঁও চহৰৰ পৰা প্ৰায় ৮ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত।
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ নদীৰ পাৰত পাহাৰেৰে ভৰা প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰে ভৰা এখন অতি সুন্দৰ ঠাই হৈছে হাতীমুৰা।
১৭৪৫ খ্ৰীষ্টাব্দত আহোম ৰজা প্ৰমত্ত সিংহৰ ৰাজত্বকালত নিৰ্মিত "শক্তিপিঠ" মন্দিৰৰ বাবে ই বিখ্যাত।
মহা মৃত্যুঞ্জয় মন্দিৰ, অসমৰ নগাঁও জিলাৰ পুৰণিগুদামত অৱস্থিত ভগৱান শিৱৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত হিন্দু মন্দিৰ।
জোঙাল বলহুয়ে শত্ৰুৰ সৈতে যুঁজিবলৈ এৰাতিৰ ভিতৰতে ওখ মথাউৰি নিৰ্মাণ কৰি নিজৰ অস্থায়ী ৰাজধানী স্থাপন কৰিছিল।
ভৌতিক ধৰ্ম পৰ্যবেক্ষণৰ জৰিয়তে অতি সহজে পৰীক্ষাগাৰৰ সুবিধা নোলোৱাকৈ ধাতু,অধাতু চিনাক্ত কৰিব পাৰি যদিও আমি সম্পূৰ্ণ ভাৱে নিশ্চিত হ’ৱ নোৱাৰি।
সেয়ে,ধাতু আৰু অধাতুৰ ৰাসায়নিক ধৰ্মৰ পাৰ্থক্যৰ দ্বাৰাহে ধাতু-অধাতু সম্পৰ্কে নিশ্চিত হ'ব পৰা যায়।
প্ৰথম মাৰবৰ্মন আৰু প্ৰথম জাতবৰ্মান সুন্দৰ পাণ্ড্যৰ অধীনত পাণ্ড্যসকলে স্বৰ্ণযুগত প্ৰৱেশ কৰে।
প্ৰাচীন চোল দেশলৈ সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে প্ৰথম মাৰবৰ্মনে কৰা কিছুমান প্ৰাৰম্ভিক প্ৰচেষ্টা হয়ছলসকলে ফলপ্ৰসূভাৱে পৰীক্ষা কৰিছিল।
প্ৰথম জাতবৰ্মনে তেলুগু দেশলৈ দক্ষিণ কেৰালালৈ ৰাজ্যখনৰ সফলতাৰে সম্প্ৰসাৰণ আৰু উত্তৰ শ্ৰীলংকা জয় কৰে।
সাধাৰণতে হয়ছলসকল মহীশূৰ মালভূমিতে আবদ্ধ হৈ আছিল আৰু আনকি পাণ্ড্যসকলৰ সৈতে হোৱা যুদ্ধত তেওঁলোকৰ ৰজা সোমেশ্বৰো নিহত হৈছিল।
প্ৰাচীন কালৰ পৰাই প্ৰথম পৰ্যায়ৰ পাণ্ড্য মুখীয়ালসকলে নিজৰ দেশ শাসন কৰিছিল, য'ত অন্তৰ্ভূক্ত আছিল অন্তৰ্দেশীয় নগৰ মাদুৰাই আৰু দক্ষিণৰ কোৰকাই বন্দৰ।
গ্ৰীক-ৰোমান বিৱৰণ , মৌৰ্য সম্ৰাট অশোকৰ অনুশাসন, তামিল-ব্ৰাহ্মী লিপিৰ কিংবদন্তিযুক্ত মুদ্ৰা আৰু তামিল-ব্ৰাহ্মী শিলালিপিসমূহে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব তৃতীয় শতিকাৰ পৰা খ্ৰীষ্টীয় প্ৰথম, দ্বিতীয় শতিকালৈকে পাণ্ড্য বংশৰ ধাৰাবাহিকতা প্ৰকাশ কৰে।
দক্ষিণ ভাৰতত কলাভ্ৰ বংশৰ উত্থানৰ লগে লগে প্ৰথম পৰ্যায়ৰ ঐতিহাসিক পাণ্ড্যসকল লাহেলাহে ম্লান হৈ আহে।
ষষ্ঠ শতিকাৰ পৰা নৱম শতিকালৈকে বাদামীৰ চালুক্যসকল, দাক্ষিণাত্যৰ ৰাষ্ট্ৰকুটসকল, কাঞ্চিৰ পল্লৱসকল আৰু মাদুৰাইৰ পাণ্ড্যসকলে দক্ষিণ ভাৰতৰ ৰাজনীতিত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল।
পাণ্ড্যসকলে প্ৰায়ে কাবেৰী , প্ৰাচীন চেৰা দেশ আৰু ভেনাডু , পল্লৱ দেশ আৰু শ্ৰীলংকাৰ উৰ্বৰ মোহনাত শাসন কৰিছিল বা আক্ৰমণ কৰিছিল।
নৱম শতিকাত থাঞ্জাৱুৰৰ চোলসকলৰ উত্থানৰ লগে লগে পাণ্ড্যসকলৰ অৱনতি ঘটিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু পিছলৈ চোলসকলৰ সৈতে অহৰহ সংঘাতত লিপ্ত হয়।
ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে চোল সাম্ৰাজ্যই নিজৰ সীমা পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ সুযোগ নোপোৱালৈকে পাণ্ড্যসকলে সিংহলী আৰু চেৰাসকলৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰি চোল সাম্ৰাজ্যক হাৰাশাস্তি কৰিছিল।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব চতুৰ্থৰ পৰা তৃতীয় শতিকালৈ বিদ্যমান এই বংশটোৱে সাম্ৰাজ্যবাদী আধিপত্যৰ দুটা কাল পাৰ কৰিছিল; খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠৰ পৰা দশম শতিকালৈ প্ৰথম পৰ্যায় আৰু খ্ৰীষ্টাব্দ তেৰশ শতিকাৰ পৰা চৈধ্যশ শতিকালৈ দ্বিতীয় পৰ্যায়।
পাণ্ড্যসকলে মাদুৰাইক কেন্দ্ৰ কৰি বৰ্তমানৰ দক্ষিণ ভাৰত আৰু উত্তৰ শ্ৰীলংকাৰ অঞ্চলসমূহকো সামৰি জাগীৰদাৰী ৰাজ্য হিচাপে এক বিস্তৃত ভূখণ্ডত শাসন কৰিছিল।
কোঁ‌ৱৰে এই দৃশ্য দেখা পাই ঔ-কুঁ‌ৱৰীৰ ৰূপত মোহ গ'ল আৰু ঘূৰি আহি তেওঁ‌ক বিয়া কৰোৱাৰ জেদ ধৰি ৰোহঘৰত সোমাল।
কোঁ‌ৱৰে আধা খাই ঢাকি ৰখা ভাত কুঁ‌ৱৰীয়ে ৰাতি ঔ-টেঙাৰ পৰা ওলাই আহি খায় আৰু কোঁ‌ৱৰে ভূ নোপোৱাকৈ পুনৰ সোমাই থাকে।
তেতিয়া কোঁ‌ৱৰে ৰাতি ঢাকি থোৱা ভাত নোহোৱা হোৱাৰ কথা কওঁ‌তে বুঢ়ীয়ে ক'লে যে ৰাতি কুঁ‌ৱৰী ঔ-টেঙাৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই আহে।
কথামতেই কোঁ‌ৱৰে ৰাতি কুঁ‌ৱৰী ঔ-টেঙাৰ পৰা বাহিৰ ওলাই আহোঁ‌তেই ঔ-টেঙাৰ খোলাটো তুঁ‌হজুইত পুৰি পেলালে।
মূৰ্ছিত হৈ পৰা কুঁ‌ৱৰীক মগনীয়া বুঢ়ীৰ দিহামতে দৈ-গাখীৰ আৰু আঠিয়া কল ফেনেকি ভৰণ দিয়াত কুঁ‌ৱৰী উঠি বহিল।
এই সাধুটো সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই সংগ্ৰহ কৰি বুঢ়ী আইৰ সাধু নামৰ অসমীয়া লোককথাৰ সংকলনত সন্নিৱিষ্ট কৰে।
এজন ৰজাৰ কোঁ‌ৱৰে ঘটনাক্ৰমে নদীত গা ধুই থাকোঁ‌তে ঔ-কুঁ‌ৱৰীৰ দৰ্শন লাভ কৰে আৰু কুঁ‌ৱৰীৰ ৰূপত মোহ গৈ ঔ-টেঙাটোকে বিয়া পাতে।
এগৰাকী মগনীয়া বুঢ়ীৰ মন্ত্ৰণা অনুযায়ী কোঁ‌ৱৰে ঔ-টেঙাৰ ভিতৰৰ পৰা কুঁ‌ৱৰীক মানৱী ৰূপত লাভ কৰে।
২০১৬ চনত মুক্তিলাভ কৰা ভাস্কৰ হাজৰিকা পৰিচালিত অসমীয়া ভাষাৰ হ'ৰৰ ফেণ্টাছী চলচ্চিত্ৰ কথানদীত ঔ-কুঁ‌ৱৰীৰ সাধুৰ একাংশ সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে সদাগৰ দেৱীনাথে ঔ-টেঙাৰ পৰা ঔ-কুঁ‌ৱৰীক মানৱী ৰূপলৈ অনাৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।
চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ এগৰাকী প্ৰভাৱশালী নাৰীবাদী কণ্ঠস্বৰ জোহানছন আছিল ২০১৯ চনৰ নাৰীবাদী চলচ্চিত্ৰ সমালোচনাৰ অৱস্থাৰ পৰ্যালোচনা কৰা "দ্য ষ্টেটাছ অৱ ফেমিনিষ্ট ফিল্ম ক্ৰিটিচিজম - এ ৰাউণ্ডআপ ৰিপ'ৰ্ট" নামৰ প্ৰবন্ধটোৰ বাবে সাক্ষাৎকাৰ লোৱা চলচ্চিত্ৰ সমালোচকৰ ভিতৰত অন্যতম।
তেওঁৰ ফ্লিকফিল'ছ'ফাৰ ৱেবছাইটটো নাৰীবাদী সাহিত্য সমালোচনাৰ এক আগশাৰীৰ পৰ্যালোচনা চাইট হিচাপে সমাদৃত আৰু পৰিচিত হৈছে।
১৯৯৭ চনৰ পৰা অবিৰতভাৱে চলি থকা ই ইণ্টাৰনেটত উপলব্ধ এক দীৰ্ঘদিনীয়া চলচ্চিত্ৰ পৰ্যালোচনাৰ ৱেবচাইট।
চলচ্চিত্ৰ সমালোচক মেৰীএন জোহানছনে বিকশিত কৰা জোহানছন বিশ্লেষণে কল্পকাহিনীত মহিলা আৰু ছোৱালীৰ প্ৰতিনিধিত্বৰ মূল্যায়নৰ এক পদ্ধতি প্ৰদান কৰে।
বিশ্লেষণে এনে এটা মাপকাঠীৰ ওপৰত সংবাদ মাধ্যমৰ মূল্যায়ন কৰে য’ত নাৰীৰ মৌলিক প্ৰতিনিধিত্ব, মহিলা সংস্থা, ক্ষমতা আৰু কৰ্তৃত্ব, পুৰুষৰ দৃষ্টিভংগী, আৰু লিংগ আৰু যৌনতাৰ বিষয়সমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
যদিও এই পদ্ধতি পৰ্দাৰ বাবে বিকশিত কৰা হৈছে, তথাপিও ইয়াক কিতাপ আৰু অন্যান্য মাধ্যমতো প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি।
এই বিশ্লেষণে মহিলা প্ৰতিনিধিত্বৰ মাত্ৰ এটা বা দুটা দিশৰ মূল্যায়নৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল পদ্ধতি, যেনেঃ বেচডেল পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা পদ্ধতিতকৈ অধিক ব্যাপক আৰু গভীৰ বিশ্লেষণ আগবঢ়ায়।
জোহানছনে ২০১৫ চনৰ পৰিসংখ্যা প্ৰকাশ কৰিছিল য'ত তেওঁ নায়িকাৰ উপস্থিতিয়ে চিনেমাত পেলোৱা প্ৰভাৱ সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছিল আৰু নিম্নোক্ত সিদ্ধান্তসমূহ গঠন কৰিছিল:
ছমপট চং ক্বেনৰ ইতিহাস প্ৰাচীন কম্বোডিয়াৰ পৰাই আৰম্ভ হয়, য'ত দেৱতাসকলক প্ৰায়ে এনে শৈলী পিন্ধা অৱস্থাত চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।
এই কাপোৰৰ সৈতে জড়িত এটা কিংবদন্তিত উল্লেখ কৰা হৈছে যে বহু আগতেই খ্মেৰ মানুহে ভাৰতীয় পৰম্পৰা অনুসৰণ কৰি ছমপট চং ক্বেন পিন্ধিছিল।
সেই সময়ত ভাৰতত বহুতো ধৰ্মৰ প্ৰচলন আছিল যদিও আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰ্মটো আছিল হিন্দু ধৰ্ম, কিয়নো সেই সময়ত খ্মেৰ ৰজাই হিন্দু ধৰ্মৰ বাবেও উৎসৰ্গিত এংকৰ ৱাটৰ দৰে মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
খ্মেৰ সাম্ৰাজ্যৰ যুগত বেছিভাগ মানুহেই এংকৰ ৱাটৰ প্ৰথম মহলাত খোদিত দ্য ৰিমকাৰ পঢ়া আৰু দেখাৰ সম্ভাৱনা আছিল।
লগতে ভাৰতৰ বিখ্যাত পৌৰাণিক কাহিনী ৰামায়ণৰ লগতে খ্মেৰ অভিযোজন ৰীমকেৰৰ ৰাজকুমাৰ ৰামৰ প্ৰহৰী হনুমান নামেৰে পৰিচিত এজন দেৱক প্ৰাৰ্থনা আৰু পূজা দিয়া হয়।
হনুমানৰ শক্তি দেখুৱাবলৈ ভাৰতীয়সকলে ছমপট চং ক্বেন সাজ-পোছাক হিচাপে পিন্ধিবলৈ পছন্দ কৰিছিল যদিও কম্বোডিয়াৰ লোক সকলেও বিশেষ অনুষ্ঠানৰ বাবে এই পোচাক পিন্ধে।
ফা হেং বা ছমপট চং ক্বেন হৈছে কম্বোডিয়া, লাওছ আৰু থাইলেণ্ড দেশসমূহত দৈনন্দিন পৰিধানৰ বাবে উচ্চ আৰু মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ মহিলাসকলৰ বাবে পছন্দৰ এক কাপোৰ।
চং ক্ৰেবেনক শিল্প ইতিহাসবিদ সিংঘালাম্পঙে এইদৰে বৰ্ণনা কৰিছে ".এক প্ৰকাৰৰ কাপোৰ যিটো ঢিলা ব্ৰিচৰ দৰে।
পিন্ধাজনে নিজৰ কঁকালত আয়তাকাৰ কাপোৰৰ টুকুৰা মেৰিয়াই লয়, তাৰ পিছত কাপোৰৰ ধাৰে ভৰিৰ মাজেৰে পাৰ কৰি খোচনি মৰা হয়।
" ১৯ শতিকাৰ বহু ইউৰোপীয় বিৱৰণীত এই কাপোৰ বিধক প্ৰায়ে আঁঠুৰ ব্ৰিচ, ৰাইডিং ব্ৰিচ বা নিকাৰবকাৰ বুলি উল্লেখ আছে।
ছমপট চং ক্বেন হৈছে তিনিটা খ্মেৰ শব্দৰ সংমিশ্ৰণ; ছমপট , চং , আৰু ক্বেন (কঁকালত মেৰিয়াই লোৱা আৰু তাৰ পিছত ভৰিৰ মাজেৰে পিছলৈ টানি পিছফালে খোচনি মৰা শৰীৰৰ তলৰ কাপোৰক বুজায়)।
মুঠতে এই ধৰণৰ কাপোৰক ক্বেন বা চং ক্বেন বুলি জনা যায়, ইয়াৰ খ্মেৰ ভাষাত আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে মেৰিয়াই পিন্ধা।
ভাৰতত ধুতি নামেৰে পৰিচিত এক পোচাকৰ সৈতে ছমপট চং ক্বেনৰ প্ৰভাৱ প্ৰাচীন কালৰ পৰা আজিলৈকে খ্মেৰ সংস্কৃতিত শক্তিশালীভাৱে অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে।
ফা হেং, দক্ষিণ ভাৰতৰ পৰম্পৰাগত পোচাক আৰু ইয়াক প্ৰাচীন কম্বোডিয়ান ৰাজ্য ফুনানৰ ৰজা কাউণ্ডিনিয়াৰ দ্বাৰা আমদানি কৰা হৈছিল।
ললিতাম্বিকা অন্তৰ্জনম এগৰাকী ভাৰতীয় লেখিকা আৰু সমাজ সংস্কাৰক আছিল যি মালয়ালম ভাষাৰ সাহিত্যিক ৰচনাৰ বাবে বেছিকৈ পৰিচিত।
ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলন আৰু নম্বুথিৰি সম্প্ৰদায়ৰ মাজত সমাজ সংস্কাৰ আন্দোলনৰ দ্বাৰা তেওঁ প্ৰভাৱিত হৈছিল আৰু তেওঁৰ লেখাত সমাজত, পৰিয়ালত আৰু ব্যক্তি হিচাপে নাৰীৰ ভূমিকাৰ প্ৰতি সংবেদনশীলতা প্ৰতিফলিত হৈছে।
তেখেতৰ প্ৰকাশিত ৰচনাখনত চুটিগল্প, কবিতা, শিশু সাহিত্য, আৰু ১৯৭৭ চনত কেন্দ্ৰ সাহিত্য অকাডেমী বঁটা আৰু কেৰালা সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰা এখন উপন্যাস অগ্নিসাক্ষী অন্তৰ্ভুক্ত।
তেওঁৰ আন আন ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত আদ্যাথে কঠাকাল , তাকৰ্ণা তালামুৰা , কিলিভাটিলিলুড , কোদুনকত্ত্তিল নিন্নু , মূদুপদথিল , অগ্নি পুষ্পাংগল আৰু সীতা মুতল সত্যৱতী বৰে উল্লেখযোগ্য।
যদিও তেওঁ কেৰালাৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী মাটিধাৰী ব্ৰাহ্মণ জাতিৰ অংশ আছিল, তথাপিও ললিথাম্বিকাৰ জীৱন-কৰ্ম আছিল নামবুদিৰি সমাজত নাৰীৰ লগত যি ভণ্ডামি, হিংসা আৰু অন্যায় ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, তাক উন্মোচন আৰু প্ৰতিহত কৰা।
তেওঁৰ স্কুলত পঢ়িবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল, আৰু উদাৰচিতীয়া পুৰুষ আত্মীয়ৰ জৰিয়তেহে বাহিৰৰ জগতখনৰ বিষয়ে কিছু কথা জানিব পাৰিছিল৷ চলি থকা ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ বিষয়ে তেওঁ অলপ জানিছিল।