polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
তুলসীৰ সন্দেহ উপজাত বিষ্ণুই তেওঁৰ প্ৰকৃত স্বৰূপলৈ আহি তুলসীক তেওঁৰ পাৰ্থিৱ শৰীৰ ত্যাগ কৰি তেওঁৰ পত্নীৰূপে পুনৰ বৈকুণ্ঠলৈ যাবলৈ কয়।
বিষ্ণুৱে তুলসীক আশীৰ্বাদ দি নদী হ’বলৈ কয় আৰু তেওঁ শিললৈ ৰূপান্তৰিত হৈ গণ্ডকী নদীৰ পাৰত ৰয়।
তুলসীৰ নশ্বৰ দেহ ক্ষয় হৈ গণ্ডকী নদীলৈ পৰিণত হয় আৰু তেওঁৰ চুলি পৱিত্ৰ তুলসী উদ্ভিদলৈ ৰূপান্তৰিত হয়৷
সেউজীয়া পাত বিশিষ্ট তুলসীক শ্ৰী-তুলসী বুলি কোৱা হয়; ই শ্ৰীবিষ্ণুৰ পত্নী দেৱী লক্ষ্মীৰ সমাৰ্থক।
গাঢ় সেউজীয়া বা বেঙুনীয়া পাত আৰু বেঙুনীয়া কাণ্ড থকা তুলসীক শ্যাম-তুলসী বা কৃষ্ণ-তুলসী বুলি কোৱা হয়; কৃষ্ণও শ্ৰীবিষ্ণুৰ এক বিশেষ অৱতাৰ আছিল।
এই প্ৰকাৰবোৰ শ্ৰীকৃষ্ণৰ বাবে বিশেষভাৱে পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয়, কিয়নো ইয়াৰ বেঙুনীয়া ৰং কৃষ্ণৰ গাঢ় বৰণৰ সৈতে একে।
এবাৰ গোলোক ভ্ৰমণৰ সময়ত শ্ৰীকৃষ্ণই তেওঁক তেওঁৰ প্ৰাসাদৰ দ্বাৰপাল হিচাপে ৰাখি কাকো প্ৰৱেশ কৰিবলৈ নিদিবলৈ কৈছিল।
ক্ৰোধত শ্ৰীৰাধাক তেওঁ অভিশাপ দিছিল যে, তেওঁ শ্ৰীকৃষ্ণৰ সকলো কথা পাহৰি যাব আৰু গোলোক ত্যাগ কৰি এশ বছৰ পৃথিৱী লোকত বাস কৰিব।
হিন্দু ধৰ্মত তুলসী দেৱীক লক্ষ্মী দেৱীৰ অৱতাৰ বুলি কোৱা হয় আৰু এনেদৰে তেওঁক ভগৱান শ্ৰীবিষ্ণুৰ সহধৰ্মিনী হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
তুলসীৰ পাত বিষ্ণুৰ অৱতাৰ শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু বিঠোবাৰ দৰে তেওঁৰ আন অৱতাৰসমূহৰ উপাসনাত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়া হয়৷
বহুতো হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ ঘৰৰ সন্মুখত বা ওচৰত তুলসী গছ গজি উঠা দেখা যায়৷ পৰম্পৰাগতভাৱে, হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলে তুলসীক চোতালৰ কেন্দ্ৰীয় অংশত ৰোপণ কৰে৷ অত্যাৱশ্যকীয় তেল আৰু ধৰ্মীয় উদ্দেশ্যৰ হেতু এই তুলসী উদ্ভিদৰ খেতি কৰা হয়।
এটা যুক্তি উত্থাপন কৰা হয় যে, দেৱী লক্ষ্মীও তুলসীৰ সৈতে একে আৰু সেয়েহে ইয়াক লক্ষ্মী প্ৰিয়া বুলিও জনা যায়; তুলসীক বিষ্ণুৰ অন্যান্য অৱতাৰ, যেনে ৰাম আৰু কৃষ্ণৰ পত্নী হিচাপেও চিনাক্ত কৰা হয়।
দেৱতাসকলৰ ভিতৰত শিৱই সহজতে সন্তুষ্ট হয় আৰু সকলোৰে মনোবাঞ্ছা পূৰণ কৰে বুলি বিশ্বাসৰ প্ৰচলন আছে।
সেই সময়ছোৱাতে পাৰ্বতীয়ে মানসিক ভাৰসাম্য হেৰুৱাই দেৱতাসকলৰ ভিতৰতে সুন্দৰ নিজ পুত্ৰ কাৰ্তিকৰ ৰূপত মুগ্ধ হৈ তেওঁক লগ পাব বিচাৰে।
কাৰ্তিকে নিজৰ কথা নাৰাখি ময়ূৰৰ লগত অহাৰ বাবে পাৰ্বতীয়ে ময়ূৰক অভিশাপ দিলে এনেদৰে "তিৰী লগ নোপোৱা, চালি ধৰি থাকিবা।
গাত শুদ্ধ বগা ৰঙৰ চোলা, মূৰত বগা ৰঙৰ পাগুৰি মূৰৰ পাছফালে ওলমি পৰাকৈ পিন্ধে আৰু গাত চেলেং চাদৰ লয়।
দুয়োজনৰ সাজ-পাৰৰ পাৰ্থক্য এইখিনিতেই যে গাঁৱতাজনে ধূতি পিন্ধে আৰু নাচোঁতাজনে ঘূৰি আৰু টঙালি পৰিধান কৰে।
জনগোষ্ঠীটোৰ এটা প্ৰধান সামাজিক অনুষ্ঠান খ্ৰীং খ্ৰীং বাইথ' পূজা শেষ হোৱাৰ পাছত এই নৃত্য-গীত পৰিৱেশন কৰা হয়।
ৰাষ্ট্ৰসংঘই নিজৰ প্ৰস্তাৱত প্ৰতি বছৰে ৩০ জুনত ইয়াক বিশ্বজুৰি পালন কৰা হ'ব বুলি ঘোষণা কৰিছে।
গ্ৰহাণু দিৱসৰ লক্ষ্য হৈছে গ্ৰহাণু সম্পৰ্কে আৰু পৃথিৱী, ইয়াৰ পৰিয়াল, সম্প্ৰদায়, আৰু ভৱিষ্যত প্ৰজন্মক কোনো গ্ৰহাণু সম্পৰ্কীয় বিপৰ্যয়ৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ কি কৰিব পাৰি সেই সম্পৰ্কে সজাগতা সৃষ্টি কৰা।
গ্ৰহাণু দিৱস আৰু ১০০ ৰ ঘোষণা জনসাধাৰণৰ বাবে পৃথিৱীৰ দুৰ্বলতাৰ সজাগতা আৰু গ্ৰহাণুৱে পৃথিৱীত সকলো সময়তে আঘাত কৰা বুলি উপলব্ধি কৰাত অৰিহণা যোগোৱাৰ উপায়।
গ্ৰহাণু দিৱস হৈছে জনসাধাৰণৰ সমৰ্থন আহৰণৰ বাহক যাতে গ্ৰহাণুৱে কেতিয়া আক্ৰমণ কৰিব পাৰে আৰু আমি কেনেকৈ নিজকে সুৰক্ষিত কৰিব পাৰো সেই বিষয়ে আমাৰ জ্ঞান বৃদ্ধি কৰিব পাৰি।
গ্ৰহাণু দিৱসৰ কৰ্মগোটে "১০০এক্স ঘোষণা" নামেৰে জনাজাত এক ঘোষণাপত্ৰ তৈয়াৰ কৰিছিল, যিয়ে পৃথিৱীক গ্ৰহাণুৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ ধাৰণাটোক সমৰ্থন কৰা সকলো বিজ্ঞানী আৰু প্ৰযুক্তিবিদক আকৰ্ষণ কৰে।
ব্ৰায়ান মেই মন্তব্য কৰে যে, “যিমানেই আমি গ্ৰহাণুৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে জানিব পাৰিম, সিমানেই স্পষ্ট হৈ পৰিব যে মানৱ জাতিয়ে প্ৰকৃততে ধাৰলৈ লোৱা সময়ৰ ওপৰতহে জীৱন নিৰ্বাহ কৰি আহিছে।
তেওঁৰ শৈশৱৰ কালছোৱা জটিল আছিল বুলি জনা যায় কিয়নো তেওঁ সৰু হৈ থাকোঁতেই পিতৃ-মাতৃৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হৈছিল আৰু তেওঁ কেৱল মাতৃৰ তত্ত্বাৱধানত ডাঙৰ দীঘল হৈছিল।
তেওঁ নিজৰ কৰ্মজীৱন এগৰাকী শিক্ষক হিচাপে আৰম্ভ কৰিছিল যদিও পিছলৈ ১৯৮৭ চনত সংবাদদাতা হিচাপে সাংবাদিকতাৰ ক্ষেত্ৰত খোজ পেলায়।
তদুপৰি তেওঁ দ্য ষ্টেটছমেন, দ্য টেলিগ্ৰাফ, ইষ্টাৰ্ণ পেন’ৰামা, আৰু দ্য নৰ্থ ইষ্ট টাইমছৰ দৰে অন্যান্য প্ৰকাশনসমূহতো নিৱন্ধ, স্তম্ভলেখা ইত্যাদি আগবঢ়ায়।
মুখিম মেঘালয়ৰ সামাজিক-ৰাজনৈতিক পৰিৱেশৰ সম্পৰ্কে কেইবাটাও দৃষ্টান্তমূলক নিৱন্ধৰ ৰচনাৰ কৃতিত্বৰ অধিকাৰী।
মুখিমে জাপান, থাইলেণ্ড, হাৱাই দ্বীপপুঞ্জ, চুইজাৰলেণ্ড, পেলেষ্টাইন, ইজৰাইল, উত্তৰ আৰু দক্ষিণ কোৰিয়া, যুক্তৰাজ্য, আফ্ৰিকা মহাদেশ ইত্যাদি বিভিন্ন ঠাইত বহু অভিৱৰ্তন আৰু আলোচনাচক্ৰত অংশগ্ৰহণ কৰিছে, মুখ্য বক্তৃতা প্ৰদান কৰিছে।
উৎকৃষ্ট নাৰী সাংবাদিকৰ বাবে চামেলী জৈন বঁটা, ৱান ইণ্ডিয়া বঁটা, ফেডাৰেছন অৱ ইণ্ডিয়ান চেম্বাৰ্ছ অৱ কমাৰ্ছ এণ্ড ইণ্ডাষ্ট্ৰী বঁটা, উপেন্দ্ৰ নাথ ব্ৰহ্ম মানৱতাৰ সৈনিক বঁটা, শিৱপ্ৰসাদ বৰুৱা ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা‎, আৰু উত্তৰ পূৱ উৎকৃষ্টতাৰ বঁটাৰে সন্মানিত পেট্ৰিচিয়া মুখিমক ২০১০ চনত ভাৰত চৰকাৰে চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।
তদুপৰি মুখিম ৰাজ্যিক গ্ৰাহক পৰিক্ৰমা আয়োগৰ সদস্য, আৰু চেণ্টাৰ অৱ্ নৰ্থ ইষ্ট ষ্টাডিজ এণ্ড পলিচী ৰিচাৰ্ছ -ৰ ন্যাসৰক্ষী, আৰু ইণ্ডো গ্ল'বেল চাৰ্ভিছ চ'ছাইটিৰ উপাধ্যক্ষ।
তেওঁ 'উইমেনছ্ ৰিজিয়’নেল নেটৱ’ৰ্ক' নামৰ ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বিভিন্ন দেশৰ মহিলাৰে গঠিত এক ফ'ৰামৰ বৰ্ডৰো সদস্য।
মুখিম মেঘালয় পৰিকল্পনা ব’ৰ্ডৰ প্ৰাক্তন সদস্য, আৰু উত্তৰ পূব উন্নয়ন অধ্যয়ন প্ৰতিষ্ঠান ৰ উপদেষ্টা।
তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তা পৰামৰ্শদাতা পৰিষদ ৰ সদস্য আছিল, আৰু আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ গৃহ মন্ত্ৰনালয়ৰ অধীনস্থ -ৰো সদস্য আছিল।
প্ৰথম অৱস্থাত ই বছৰেকীয়া হিচাপত অনুষ্ঠিত হৈছিল যদিও পিছলৈ ১৮৮৫ চনৰ পৰা প্ৰতি তিনিবছৰৰ মূৰত ভাওনা অনুষ্ঠিত কৰা সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হয়।
তেতিয়াৰে পৰা ৰাস পুৰ্ণিমা তিথিত চৰাইবাহীৰ বৰআলি ৰাসমন্দিৰ, বটতল শংকৰ মন্দিৰ আৰু নাথ মন্দিৰৰ প্ৰাংগণৰ তিনি মঞ্চত কমিটি ভাওনা অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে।
বৰতলৰ শংকৰ মন্দিৰত অনুষ্ঠিত কমিটি ভাওনাত নিজ চৰাইবাহীৰ তিৱা আৰু হীৰা সম্প্ৰদায়, কাহিবাৰীৰ তিৱা সম্প্ৰদায়, কাছধৰাৰ কৈৱৰ্ত সম্প্ৰদায় ভোমোৰাগুৰি আৰু লোঙগামুখৰ তিৱা সম্প্ৰদায়, মেধি গাঁৱৰ চুতীয়া সম্প্ৰদায়, আহোম গাঁৱৰ আহোম সম্প্ৰদায় আৰু বামুণ গাঁৱৰ ব্ৰাহ্মণ সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে অংশগ্ৰহণ কৰে।
শৰৎ ঋতুৰ ৰাস পূৰ্ণিমা তিথিত চৰাইবাহীত প্ৰায় আধা কিলোমিটাৰ দূৰে দূৰে তিনিখন মঞ্চত কমিটি ভাওনা অনুষ্ঠিত হয়।
বৰআলিৰ ৰাস মন্দিৰত ৰাসোৎসৱৰ লগতে অনুষ্ঠিত কমিটি ভাওনা খনত চুতীয়া সম্প্ৰদায়ৰ লোকে এখন অংকীয়া নাট প্ৰদৰ্শন কৰে।
ইয়াৰ লগতে এই কালছোৱাত মাকৈ, বীন, স্কোৱাছ আৰু জলকীয়া আদি মায়া খাদ্যাভ্যাসৰ মুখ্য শস্যসমূহৰ খেতি কৰা হৈছিল।
প্ৰাথমিক মায়া চহৰসমূহ প্ৰায় ৭৫০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ আশে-পাশে বিকশিত হৈছিল আৰু ৫০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বলৈ এই চহৰসমূহত বৃহৎ মন্দিৰকে আদি কৰি স্মাৰক স্থাপত্যসমূহৰ স্থাপন কৰা হৈছিল।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩য় শতিকাৰ ভিতৰত মায়া অঞ্চলত চিত্ৰলিপি বা হাইৰোগ্লিফিক লিখনি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
প্ৰাক-ধ্ৰুপদী কালৰ শেহৰ সময়ছোৱাত পেটেন অৱবাহিকাত বিকশিত হোৱা কেইবাখনো বৃহৎ চহৰ আৰু গুৱাটেমালাৰ উচ্চভূমিত কামিনালজুয়ু চহৰৰ গুৰুত্ব বৃদ্ধি পাইছিল।
প্ৰায় ২৫০ খৃষ্টাব্দৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা ধ্ৰুপদী কালত মায়াসকলে দীঘলীয়া তাৰিখৰ সৈতে ভাস্কৰ্য সম্বলিত স্মাৰক নিৰ্মাণ কৰিছিল।
এই সময়ছোৱাত মায়া সভ্যতাই বাণিজ্যৰ এক জটিল আন্তঃজালৰ দ্বাৰা সংযুক্ত হৈ থকা বহুতো নগৰ-ৰাজ্য বিকশিত কৰা দেখা গৈছিল।
ধ্ৰুপদী কালত মায়া ৰাজবংশীয় ৰাজনীতিত কেন্দ্ৰীয় মেক্সিকান নগৰ টিওটিহুয়াকানৰ হস্তক্ষেপো দেখা গৈছিল।
নৱম শতিকাত কেন্দ্ৰীয় মায়া অঞ্চলত ব্যাপক ৰাজনৈতিক পট পৰিৱৰ্তন ঘটে আৰু ইয়াৰ ফলত অন্তৱৰ্তী যুদ্ধ, নগৰ পৰিত্যাগ আৰু উত্তৰদিশলৈ জনগণৰ প্ৰব্ৰজন হয়।
উত্তৰ-ধ্ৰুপদী যুগত চিচেন ইটজাৰ নগৰৰ উত্থান হয় আৰু গুৱাটেমালাৰ উচ্চভূমিত আগ্ৰাসী কিচ্ছে ৰাজ্যৰ সম্প্ৰসাৰণ ঘটে।
ষোড়শ শতিকাত স্পেনিছ সাম্ৰাজ্যই মেছো-আমেৰিকান অঞ্চলত উপনিবেশ স্থাপন কৰে আৰু এক দীৰ্ঘকালীন অভিযানৰ ফলত ১৬৯৭ চনত অন্তিমখন মায়া চহৰ নোজপেটেনৰ পতন ঘটে।
ধ্ৰুপদী কালৰ মায়া শাসনকাৰ্য ৰাজকীয় পৰম্পৰাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আছিল আৰু ধ্ৰুপদী মায়া শিল্পকলাৰ সকলো ক্ষেত্ৰতে ইয়াৰ চিত্ৰন পৰিস্ফুট হৈছে।
ৰাজপৰিয়ালৰ হোৱাৰ লগতে ৰজাৰ উত্তৰাধিকাৰীজন এজন সফল সেনানায়ক হোৱাটো প্ৰয়োজনীয় আছিল আৰু যুদ্ধবন্দী কৰায়ত্তকৰণৰ যোগেদি এই কথা সাব্যস্ত কৰা হৈছিল।
জাগুৱাৰ ছালৰ কুচনত ৰাজ আসন গ্ৰহণ কৰা, নৰবলি দিয়া আৰু জেড পাথৰখচিত তথা কেটজেল চৰাইৰ পাখিৰে সজ্জিত শিৰোস্ত্ৰাণ, কাৱিল দেৱতাৰ চিহ্নযুক্ত ৰাজদণ্ড আদি ৰাজকীয় ক্ষমতাৰ চিহ্ন ধাৰণ কৰাটো এই কাৰ্যসূচীসমূহৰ অন্তৰ্গত আছিল।
এই সভ্যতা প্ৰাক-কলম্বিয়ান আমেৰিকাৰ আটাইতকৈ অত্যাধুনিক আৰু উচ্চ বিকশিত লিখন প্ৰণালী চিত্ৰশাব্দিক লিপিৰ লগতে ইয়াৰ কলা, স্থাপত্য, গণিত, দিনপঞ্জী তথা জ্যোতিৰ্বৈজ্ঞানিক প্ৰণালীৰ বাবে প্ৰখ্যাত।
মায়া সভ্যতা বৰ্তমানৰ দক্ষিণ-পূব মেক্সিকো, সমগ্ৰ গুৱাটেমালা তথা বেলিজ, হণ্ডুৰাছ আৰু এল চালভাডৰৰ পশ্চিম প্ৰান্তত বিকশিত হৈছিল।
য়ুকাটান উপদ্বীপৰ উত্তৰ নিম্নভূমি আৰু চিয়েৰা মাদ্ৰেৰ উচ্চভূমি, মেক্সিকান ৰাজ্য চিয়াপাচ, দক্ষিণ গুৱাটেমালা, এল চালভাডৰ আৰু প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় উপকূলীয় সমভূমিৰ দক্ষিণ নিম্নভূমিও এই সভ্যতাৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
মায়া হৈছে এক আধুনিক শব্দ আৰু এই শব্দটো এই অঞ্চলত বসবাস কৰা বিভিন্ন লোকক সামূহিকভাৱে বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
এই সভ্যতাৰ আবাসীসকলে নিজকে "মায়া" বুলি পৰিচয় দিয়া নাছিল আৰু ই তেওঁলোকৰ সাধাৰণ বা ৰাজনৈতিক ঐক্যৰো পৰিচয় নাছিল।
বৰ্তমান সময়ত তেওঁলোকৰ উত্তৰ পুৰুষসকলক সামূহিকভাৱে মায়া বুলি জনা যায় আৰু তেওঁলোকৰ সংখ্যা ৬০ লাখতকৈও অধিক।
তেওঁলোকে বৰ্তমান বৰ্তি থকা ২৮টাতকৈও অধিক মায়া ভাষা কয় আৰু তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষৰ দৰে প্ৰায় একে ঠাইতে বাস কৰে।
স্থাপত্যৰ দিশৰ পৰা চহৰৰ অট্টালিকাবোৰত প্ৰাসাদ, পিৰামিড-মন্দিৰ, আনুষ্ঠানিক ক্ৰীড়াস্থলী আৰু জ্যোতিৰ্বৈজ্ঞানিক পৰ্যৱেক্ষণৰ বাবে বিশেষভাৱে সংৰেখিত গাঁথনি অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
মায়া অভিজাত লোকসকল সাক্ষৰ আছিল আৰু তেওঁলোকে চিত্ৰলিপি বা হাইৰোগ্লিফিক লিখনিৰ এক জটিল প্ৰণালী বিকশিত কৰিছিল।
তেওঁলোকে মানৱ ইতিহাসত শূন্যৰ এক স্পষ্ট আৰু এক প্ৰাচীনতম জ্ঞাত উদাহৰণ অন্তৰ্ভুক্ত থকা গণিত ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
তেওঁলোকক ওপৰত পৃষ্ঠপোষকসকলৰ মালিকীস্বত্ব থকা বুলি কোৱা হৈছিল আৰু এই সম্পৰ্কটো আনকি পৃষ্ঠপোষকগৰাকীৰ মৃত্যুৰ পিছতো অব্যাহত থাকিছিল।
অতিকৈ সম্ভ্ৰান্ত আৰু প্ৰাচীন ৰাজপৰিয়ালৰ ৰজাসকলক কুহুল অজাৱ বা দৈৱিক শাসক আখ্যা দিয়া হৈছিল।
শেষ ধ্ৰুপদী কাললৈ কুহুল অজাৱসকলৰ ক্ষমতা হ্ৰাস পাইছিল আৰু ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থাটোত অভিজাত শ্ৰেণীৰ অন্তৰ্ভুক্তি বিস্তাৰিত হৈ পৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক প্ৰাক-ধ্ৰুপদী কালৰ পৰাই মায়া সমাজত অভিজাত আৰু সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ লোকৰ মাজত স্পষ্ট বিভাজন আছিল।
সময়ৰ লগে লগে যেতিয়া জনসংখ্যা বাঢ়িবলৈ লয় তেতিয়া বিভিন্ন বিভাগসমূহ অধিক পৰিমাণে সুনিৰ্দিষ্ট হৈ পৰে আৰু ৰাজনৈতিক গাঁ‌থনিটো অধিক জটিল হৈ পৰে।
ধ্ৰুপদী কালৰ শেষলৈ জনসংখ্যা অত্যধিক বৃদ্ধি পোৱাৰ লগতে শতাধিক নগৰ এক জটিল ৰাজনৈতিক গাঁ‌থনিৰে সংযুক্ত হয় আৰু সমাজৰ চহকী লোকৰ শ্ৰেণীটোৱে বিশাল আকাৰ লাভ কৰে।
শিল্পকাৰ , নিম্নবৰ্গৰ পুৰোহিত আৰু বিষয়া, বণিক আৰু সৈনিকসকলক লৈ সম্ভৱতঃ এক মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰো বিকাশ ঘটে।
ভূমিৰ এই অধিকাৰ বংশানুক্ৰমিক আছিল আৰু আবাসিক চৌহদৰ ভিতৰতে মৃতকৰ সমাধি দিয়া কাৰ্যৰ দ্বাৰা এই অধিকাৰ পুনৰাই সাব্যস্ত কৰা হৈছিল।
ধ্ৰুপদী কালৰ শেষৰ ফালে অভিজাত শ্ৰেণীৰ আকাৰ বৃদ্ধি পাবলৈ লয় আৰু ইয়াৰ ফলত পূৰ্বতে থকা ৰজাৰ একচেটিয়া শক্তি হ্ৰাস পায়।
মায়াসকলে কাঠ, জেড , অবচিডিয়ান , চিৰামিক, মূৰ্তিযুক্ত শিলৰ কীৰ্তিচিহ্ন, ষ্টাকো আৰু সূক্ষ্ম দেৱাল অংকনকে ধৰি পচনশীল আৰু অপচনশীল দুয়োবিধ সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰি অত্যাধুনিক কলাৰ ধৰণসমূহ বিকশিত কৰিছিল।
মায়াসকলে নিজৰ এলেকাতে বেপাৰ-বাণিজ্য সীমাবদ্ধ নাৰাখি ইয়াক বৃহত্তৰ মেছোআমেৰিকা আৰু ইয়াৰ বাহিৰৰ ঠাইলৈয়ো সম্প্ৰসাৰিত কৰিছিল।
মায়া এলেকাৰ বাহিৰত থকা মেছোআমেৰিকাৰ ভিতৰুৱা অঞ্চলৰ বাণিজ্য পথসমূহ বিশেষকৈ মধ্য মেক্সিকো আৰু উপসাগৰীয় উপকূল অঞ্চলত কেন্দ্ৰীভূত আছিল।
বিলাসী আৰু অত্যাৱশ্যকীয় দুয়োধৰণৰ সামগ্ৰীৰেই অধিক দূৰত্বৰ বণিজ সম্বৱতঃ ৰাজপৰিয়ালে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল।
বেপাৰৰ জৰিয়তে আহৰণ কৰা মৰ্যাদাপূৰ্ণ সামগ্ৰীসমূহ নগৰপালিকাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ লগতে সামন্ত অথবা মিত্ৰপক্ষক মিত্ৰতা তথা আনুগত্যৰ চিনস্বৰূপে উপহাৰ হিচাপে দিয়া হৈছিল।
যিসমূহ নগৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ উঠিছিল সেই নগৰসমূহে সাধাৰণতে মুখ্য বণিজ সামগ্ৰী বা বন্দৰ পথসমূহ অধিকাৰ কৰিছিল।
গুৱাটেমালা উচ্চভূমিৰ কামিনালজুয়ু আৰু কুমাৰকাজৰ লগতে এল ছালভাডোৰৰ কেলচুআপা আদি নগৰে মায়া ইতিহাসৰ বিভিন্ন সময়ত অবচিডিয়ান পাথৰৰ উৎসসমূহ নিজৰ দখলত ৰাখিছিল।
মায়াসকল কপাহৰ অন্যতম মুখ্য উৎপাদক আছিল আৰু এই কপাহ সমগ্ৰ মেছোআমেৰিকাতে বেহাবৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা কাপোৰ ববলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
উত্তৰ য়ুকাটান উপদ্বীপৰ সবাতোকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ নগৰসমূহে নিমখৰ উৎসসমূহৰ প্ৰৱেশপথ নিজৰ অধিকাৰত ৰাখিছিল।
মায়া উচ্চভূমি চিয়াপাচৰ পৰা গুৱাটেমালালৈ পূব দিশলৈ বিস্তৃত হৈ চিয়েৰা দে লছ কুচুমাটানেছত সৰ্বোচ্চ স্থানত উপনীত হয়।
উচ্চভূমি অঞ্চলৰ প্ৰধান প্ৰাক-কলম্বিয়ান জনসংখ্যা কেন্দ্ৰবোৰ গুৱাটেমালা উপত্যকা আৰু কুৱেটজালটেনাংগো উপত্যকা আদি সৰ্ববৃহৎ উচ্চভূমি উপত্যকাত অৱস্থিত আছিল।
পৌৰাণিক যুগৰ পিছতেই এই সময়ছোৱাৰ আৰম্বণি ঘটিছিল আৰু এই কালছোৱাত প্ৰাথমিক গাঁওসমূহ স্থাপন হোৱাৰ লগতে কৃষিকাৰ্যৰ উন্মেষ ঘইছিল।
আধুনিক কালৰ পণ্ডিতসকলে এই কালবিভাজনসমূহক সাংস্কৃতিক পৰিক্ৰমা বা পতনতকৈও মায়া সময়পঞ্জীৰ অনিয়মীয়া বিভাজন বুলিহে মত প্ৰকাশ কৰে।
একোটা কালবিভাজনৰ আৰম্ভণি আৰু শেষৰ তাৰিখৰ ক্ষেত্ৰত লেখকৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ১০০ বছৰলৈকে তাৰতম্য থাকিব পাৰে।
এই অঞ্চলটোত সমগ্ৰ য়ুকাটান উপদ্বীপ আৰু বৰ্তমানৰ গুৱাটেমালা আৰু বেলিজৰ আধুনিক দেশসমূহত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা সমগ্ৰ অঞ্চল, লগতে হণ্ডুৰাছ আৰু এল চালভাডৰৰ পশ্চিম অংশ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
উপদ্বীপৰ অধিকাংশ কিছুসংখ্যক পাহাৰ বা পৰ্বত আৰু সাধাৰণতে নিম্ন উপকূলীয় অঞ্চলৰ সৈতে এক বিশাল সমভূমিৰ দ্বাৰা গঠিত।
উত্তৰ পেটেন আৰু বেলিজ, কুইণ্টানা ৰুৰ অধিকাংশ, দক্ষিণ কাম্পেচে আৰু য়ুকাটান ৰাজ্যৰ দক্ষিণৰ এটা অংশ ঘন অৰণ্যই আৱৰি আছে।
বাণিজ্য পথসমূহ আৰু সা-সম্পত্তি দখল, বন্দী সংগ্ৰহ,বশত্ৰু ৰাজ্য ধ্বংস কৰা আদি বিভিন্ন কাৰণত এই যুদ্ধসমূহ সংঘটিত হৈছিল।
অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ থকা মহিলা বসতিস্থাপনকাৰীসকলৰ কবৰ উদ্ধাৰ কৰা হৈছে, কিন্তু পণ্ডিতসকলৰ মাজত এই প্ৰমাণ সমূহৰ সঠিক ব্যাখ্যাৰ ক্ষেত্ৰত একমত নহয়।
ইংলেণ্ডত নৰ্ছ অভিবাসীক কবৰ আৰু অৱশিষ্টবোৰৰ ৰাসায়নিক বিশ্লেষণে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ ৰাসায়নিক বিতৰণৰ ক্ষেত্ৰত সমতা থকা বুলি উল্লেখ কৰিছিল।
টিভি শৃংখলা ভাইকিংছৰ এক বিশেষ টাই-ইনত নীল প্ৰাইচে দেখুৱাইছিল যে ১৯৭০ ৰ দশকত বহুতো অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ আৰু দুটা ঘোঁৰাৰ হাড় থকা দশম শতিকাৰ বিৰ্কা-সমাধি খননৰ পিছত কৰা হাড় বিশ্লেষণে সেয়া এগৰাকী মহিলাৰ কবৰ হিচাপে প্ৰমাণ আগবঢ়াইছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত ২০১৭ চনত ডিএনএ বিশ্লেষণে এই কবৰটো এগৰাকী মহিলাৰে বুলি নিশ্চিত কৰিছিল আৰু তেওঁ তথাকথিত বিৰ্কা মহিলা ভাইকিং যোদ্ধা বুলি অনুমান কৰা হৈছিল, কিন্তু ভাইকিংছ জুডিথ জেছৰ পণ্ডিতকে ধৰি আন আন পণ্ডিতৰ মতে এই সিদ্ধান্তটো সঠিক নাছিল।
প্ৰায়ে হাৰভাৰাৰ চাগা হেইড্ৰেকছ আৰু গেষ্টা ডেনোৰামৰ দৰে গাথাত প্ৰায়েই শ্বিল্ড-মেইডেনসকলৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
অন্যান্য কোনো কোনো পণ্ডিত, যেনে অধ্যাপক জুডিথ জেছে প্ৰশিক্ষিত বা নিয়মীয়া মহিলা যোদ্ধাসকলৰ অস্তিত্বৰ সপক্ষে প্ৰমাণৰ অভাৱ বুলি উল্লেখ কৰিছে।
গোবিন্দ নিহালিনীৰ তমস , শ্যাম বেনেগলৰ মাম্মু আৰু অমিত শৰ্মাৰ বধাই হৌ চলচ্চিত্ৰৰ বাবে সুৰেখাই তিনিবাৰকৈ শ্ৰেষ্ঠ সহশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
তেওঁ দূৰদৰ্শনৰ বালিকা বধু ধাৰাবাহিকৰ দাদিছা চৰিত্ৰৰে দৰ্শকৰ মাজত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল আৰু বালিকা বধুত কৰা অভিনয়ৰ বাবে ক্ৰমে ২০০৮ আৰু ২০১১ চনত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী ৰ ‘ইণ্ডিয়ান টেলি এৱাৰ্ড’ লাভ কৰিছিল।
২০১৮ চনত ‘বধাই হৌ’ চলচ্চিত্ৰৰে পুনৰ দৰ্শক আৰু সমালোচকৰ চৰ্চাৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰা সুৰেখাই এইখন চলচ্চিত্ৰত প্ৰদৰ্শন কৰা অভিনয় দক্ষতাৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাৰ লগতে শ্ৰেষ্ঠ সহশিল্পীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা, ‘স্ক্ৰীণ এৱাৰ্ড’ আৰু ‘জী চিনে এৱাৰ্ড’ লাভ কৰিছিল।
মঞ্চ জগতৰ কুশল শিল্পী চিক্ৰিয়ে ১৯৭৮ চনত ৰাজনৈতিক চিনেমা ‘কিচ্ছা কুৰচি্‌ কা’ৰ জড়িয়তে চিনেমাত পদাৰ্পন কৰে আৰু সহ-শিল্পী ৰূপে ভালেকেইখন হিন্দী আৰু মালয়ালম চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে।
অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ উপৰিও ১৯৮৯ চনত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটাৰে বিভূষিত হৈছে।
ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ পৰা সুৰেখাই ১৯৭১ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল আৰু মুম্বাইলৈ অহাৰ আগতে, প্ৰায় এক দশকতকৈও অধিক কাল ‘এন এচ ডি ৰেপাৰটৰি কোম্পেনী’ত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
নাছিৰ আৰু পাৰবীনৰ সন্তান হীবা শ্বাহে সুৰেখাৰ সৈতে বালিকা বধু ধাৰাবাহিকত ‘দাদিছা’ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
ইছলামিক পৰম্পৰা অনুসৰি, এই অধ্যায়টো মুখ্যতঃ মুহাম্মাদৰ ভৱিষ্যতবক্তাত্বৰ মক্কান পৰ্যায়ত প্ৰকাশিত হয় , সেয়েহে, ই এটা মক্কান ছূৰা।
ইয়াৰ প্ৰসংগৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি, কিছুমান শ্লোক বা আয়াত আজিলৈকে দেখা গৈছিল যেতিয়া মুহাম্মাদে ইছলামলৈ তেওঁৰ আহ্বান আৰম্ভ কৰিছিল।
পঞ্চদশ শতিকাৰ ভাষ্য তাফিৰ আল-জালালাইনৰ মতে, কিছুমানে কৈছিল যে মুহাম্মাদৰ নিশাৰ যাত্ৰাৰ কিছু সময়পিছত ছূৰা প্ৰকাশ কৰা হৈছিল।
বিষয়টোৰ সামঞ্জস্যই স্পষ্টভাৱে দেখুৱায় যে ইয়াত বিভিন্ন সময়ত বা বিভিন্ন অনুষ্ঠানত উন্মোচিত হোৱা পৃথক শাখা বা আলোচনা নাই।
প্ৰকৃততে, এইটো আৰম্ভণিৰ পৰা শেষলৈকে, এক দৃঢ়ভাৱে সম্পৰ্কিত কথা যিটো এটা বৈঠকত অনাবৃত নোহোৱাতকৈ অধিক সম্ভাৱনা আছে।
ইয়াৰ বাহিৰে, ইয়াৰ বিষয়টোৰ প্ৰকৃতি নিজেই এক যুক্তিসঙ্গত নিশ্চিতি যে সুৰাৰ মাক্কান সময়সীমাৰ সৈতে এটা স্থান আছে।
এই আপত্তিবোৰৰ প্ৰতি অধ্যায়টোৰ সঁহাৰি হৈছে "তৰ্ক, ভাবুকি, প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু নিন্দা"ৰ মিশ্ৰণ।
ই কোৰআনৰ ঐশ্বৰিক উৎপত্তি ৰক্ষা কৰে, মুহাম্মাদৰ মনগড়া নহয়, আৰু কয় যে মুহাম্মাদে বিচাৰিলেও ইয়াক সলনি কৰিব নোৱাৰে।
ঈশ্বৰৰ শাস্তি কঢ়িয়াই অনাৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ বিষয়ে অধ্যায়টোত কোৱা হৈছে যে ঈশ্বৰে বিচাৰিলে এই পৃথিৱীত শাস্তি স্থগিত ৰাখিব পাৰে।
ইয়াৰ উপৰিও অতীতত অবিশ্বাসী সকলৰ বিৰুদ্ধে হোৱা শাস্তিৰ বিষয়ে ও কোৱা হৈছে, যেনে নূহ আৰু মুছাৰ লোকসকল।
ইয়াত কোৱা হৈছে যে যদি পৌত্তলিকসকলে বিশ্বাস কৰাৰ আগতে শাস্তিৰ বাবে অপেক্ষা কৰিছিল, তেন্তে মুছাৰ ফাৰোৰ দৰে বহুত পলম হ'ব।
কোৰআন অনুসৰি, ফাৰোৱে ডুব যোৱাৰ ঠিক আগতে কেৱল ঈশ্বৰত বিশ্বাস কৰিছিল, আৰু সেই বিশ্বাস বহুপলম হৈছিল আৰু তেওঁক লাভান্বিত কৰা নাছিল।
ইয়াৰ প্ৰকাশৰ সময়লৈকে আমাৰ কোনো পৰম্পৰা নাই, তথাপিও ইয়াৰ বিষয়টোৱে এটা স্পষ্ট লক্ষণ প্ৰদান কৰে যে মক্কাত মুহাম্মাদৰ বাসৰ অন্তিম পৰ্যায়ত ইয়াক সম্ভৱতঃ উন্মোচিত কৰা হৈছিল।
কিয়নো আলোচনাৰ পদ্ধতিটোৱে পৰামৰ্শ দিয়ে যে ইয়াৰ প্ৰকাশৰ সময়ত, বাৰ্তাৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বীসকলৰ শত্ৰুতা ইমানেই ব্যতিক্ৰমী হৈ পৰিছিল যে তেওঁলোকে মুহাম্মাদ আৰু তেওঁৰ সমৰ্থকসকলৰ মাজত থকা নিকটতাও সহ্য কৰিব নোৱাৰিলে, আৰু ইয়াৰ ফলত তেওঁলোকে কেতিয়াও মুহাম্মাদৰ বাৰ্তাবুজিব আৰু স্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰিলে।
এই অধ্যায়ত যোনাৰ লোকসকলৰ বিষয়েও উল্লেখ কৰা হৈছে, যিসকলে প্ৰথমে যোনাৰ বাৰ্ত্তাক অস্বীকাৰ কৰিছিল, কিন্তু তাৰ পিছত অনুতাপ কৰিছিল আৰু বিশ্বাস কৰিছিল।
অধ্যায়টোৱে তেতিয়া মুহাম্মাদক নিৰ্দেশ দিয়ে যে তেওঁৰ ওচৰত প্ৰকাশিত সত্যৰ বিষয়ে তেওঁৰ কোনো সন্দেহ আছে নেকি, তেওঁ কিতাপখনৰ আন লোকসকলক সুধিব পাৰে যিসকলে অতীতৰ এই লোকসকলৰ বিষয়ে কোৰআনৰ বিৱৰণ নিশ্চিত কৰিব পাৰিব।
এই অধ্যায়ত কোৰআনৰ বিৰুদ্ধে মক্কান পৌত্তলিকসকলৰ আপত্তি উপস্থাপন কৰা হৈছে আৰু তেওঁলোকক সঁহাৰি দিয়া হৈছে।
তেওঁলোকে মুহাম্মাদক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল যে যদি তেওঁৰ দাবী সঁচা হয় তেন্তে তেওঁলোকক তাৎক্ষণিকভাৱে ঈশ্বৰৰ শাস্তি আনিব।
তেওঁলোকে এইটোও দাবী কৰিছিল যে মুহাম্মাদে কোৰআন সলনি কৰিব যাতে তেওঁলোকৰ মূৰ্তিপূজা আৰু ঈশ্বৰৰ উপাসনা কৰোঁতে মধ্যস্থতাকাৰী ব্যৱহাৰ কৰাৰ প্ৰথাক আৰু নিন্দা নকৰে।
আল্লাহ, বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড কোনে নিৰ্মাণ কৰিছে, সঁচাকৈয়ে আপোনাৰ ৰব, আৰু তেওঁ অকলে পূজা কৰাৰ বাবে যোগ্য।
এই মুহূৰ্তত জীৱনৰ পিছত, নিম্নলিখিত দৃশ্যটোত আন এটা জীৱন হ'ব, য'ত আপুনি এই বৰ্তমান পৃথিৱীৰ জীৱনৰ সম্পূৰ্ণ অভিলেখ গঢ়িব লাগিব।
আপুনি তেওঁক আপোনাৰ ৰব বুলি স্বীকৃতি দিয়াৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত আল্লাই প্ৰয়োজনীয় ধাৰ্ম্মিক মনোভাৱ গ্ৰহণ কৰে নে তেওঁৰ আজ্ঞাৰ বিৰুদ্ধে কাম কৰে তাৰ দ্বাৰা আপোনাক ক্ষতিপূৰণ বা প্ৰত্যাখ্যান কৰা হ'ব।
এই অধ্যায়টো ইছলামী পৰম্পৰাত ইউনুছ নামেৰে জনাজাত যোহানৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে, যাক ৯৮ পদত উল্লেখ কৰা হৈছে।
অধ্যায়টো তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা স্বত্বেও, এই শ্লোকটো সেই একমাত্ৰ য'ত অধ্যায়টোত তেওঁক উল্লেখ কৰা হৈছে।
কোৰআনত এইটো অস্বাভাৱিক নহয়, এটা অধ্যায়ৰ নাম সাধাৰণতে ইয়াত থকা এটা বিশিষ্ট বা অস্বাভাৱিক শব্দৰ পৰা লোৱা হয়, যি ইয়াৰ বিষয়বস্তুৰ সৈতে সম্পৰ্কিত হ'ব পাৰে বা নহ'বও পাৰে।
প্ৰথম আয়াত সঠিক পথৰ প্ৰতি শুভেচ্ছা অন্তৰ্ভুক্ত থাকে যিসকলে ইয়াৰ বিষয়ে চিন্তা কৰি আছিল তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ এক অদ্ভুত কথা আছে যিটো এজন ব্যক্তিয়ে আল্লাহৰ বাৰ্তাটো উপস্থাপন কৰি আছিল।
তেওঁলোকে মুহাম্মাদৰ ওপৰত যাদুবিদ্যাৰ অভিযোগ আনিছিল, যদিও ইয়াত কোনো আচহুৱা কথা নাই বা তেওঁলোকক যাদু বা সূথকোৱাৰ সৈতে কোনো সম্পৰ্ক নাই।
তাফছিৰ কালক্ৰম অনুসৰি, ইছলামী ভৱিষ্যতবক্তা মুহাম্মাদ আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলৰ মক্কাৰ পৰা মদিনালৈ প্ৰব্ৰজনৰ আগতে এইটো প্ৰকাশ পাইছিল বুলি ধাৰণা কৰা হয়, সেয়েহে ইয়াক মক্কান ছূৰা বুলি জনা যায়।
আপুনি এইবোৰ স্বীকাৰ কৰাৰ সম্ভাৱনাৰ ওপৰত, আপোনাৰ এক অত্যন্ত সন্মানীয় সমাপ্তি হ'ব; অন্যথা আপুনি আপোনাৰ অপৰাধৰ চতুৰ ফলাফলবোৰ পূৰণ কৰিব।
ছূৰাত থকা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়, ঐশ্বৰিক নিয়ম আৰু নিৰ্দেশনাবোৰ নিম্নলিখিত ধৰণে তালিকাভুক্ত কৰিব পাৰি:-
মক্কাৰ অন্তিম পৰ্যায়ৰ ছূৰাবোৰৰ বাবে অধিক স্পষ্টভাৱে সিদ্ধান্ত লোৱা আন কিবা হৈছে মক্কাৰ পৰা হিজৰাত সম্পৰ্কে কিছু মুকলি বা অজ্ঞাত অন্তৰ্দৃষ্টিৰ জাননী ।
যিহেতু এই ছূৰাত এই বিষয়ে কোনো সূত্ৰ নাই, ই এক প্ৰমাণ যে ইয়াক সেই ছূৰাবোৰৰ আগত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল য'ত ইয়াক আছে।
ছূৰাটোৰ প্ৰাৰম্ভিক আয়াতসমূহে ইছলাম আৰু ইয়াৰ অবিশ্বাসীসকলৰ মাজত এক তৰ্কমূলক সংলাপ উপস্থাপন কৰিছে।
ছূৰা ইউনুছ হৈছে ছয়টা ছূৰাৰ ভিতৰত প্ৰথম যি ত্ৰি-আখৰ আলিফ,লাম আৰু ৰ'ৰ সৈতে আৰম্ভ হয়।
কিতাপখন লিখাৰ আঁৰৰ বিষয়ে অকণমান ব্যক্তিগত শিতানত লেখকে এনেদৰে লিখিছে, "শ্ৰেণীকোঠাৰ ইতিহাস বিষয়ক আলোচনাত মাৰ্ক্সবাদী ঐতিহাসিকসকলৰ সূত্ৰবোৰেই বেছি সমৰ্থনযোগ্য যেন লাগে।
" ১৯৯২ চনত বাবৰি মছজিদ ধ্বংসকাৰ্যৰ বিৰুদ্ধে কমিউনিষ্টৰ আহ্বানত ময়ূৰ বৰাই সমদলত যোগ দিয়াৰ কথা উল্লেখ কৰি লিখিছে যে সেই সময়ত কেতবোৰ সুবিধাবাদী বামপন্থী ছাত্ৰনেতাৰ আচৰণে তেওঁক ক্ষুব্ধ কৰিছিল।
নিজৰ স্বাৰ্থৰ বাবে কমিউনিজ্‌মৰ পোছাক‍যোৰ পিন্ধি ল'লে বহু কথা সহজ হৈ পৰে বুলি হয়তো তেওঁলোকে ভাবে।
সাধাৰণ জনসাধাৰণৰ অভিভাৱক হ'বলৈ গভীৰভাৱে উদ্বিগ্ন হৈ থকা এইসকল লোকে সুবিধা পালেই কমিউনিজমৰ জয়গান গায়।
আদৰ্শটোৰ প্ৰতি থকা নিভাঁজ আনুগত্যৰ কথাটো বাদেই দিলোঁ, মাৰ্ক্সৰ ধ্যান-ধাৰণা সন্দৰ্ভত গভীৰ অন্তৰ্দৃষ্টিও তেওঁলোকৰ নাই।
অসমৰ সমাজ জীৱনত তথাকথিত বামপন্থী চিন্তাবিদৰ অপ্ৰয়োজনীয় দপ্‌দপনিয়েও এই গ্ৰন্থখনৰ কথা ভবাত সহায় কৰিলে।
মাৰ্ক্সেই বজালে নেকি কমিউনিজমৰ মৃত্যুঘণ্টা হৈছে অসমীয়া শিক্ষাবিদ, লেখক, সমালোচক ময়ূৰ বৰাৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন।
কিতাপখন উছৰ্গা কৰা অংশত কাৰ্ল মাৰ্ক্সৰ মূলমন্ত্ৰ এটা দিয়াৰ পিছত লেখকে এনেকৈ লিখিছে, "পৃথিৱীত শেষ সত্য বুলি কোনো কথা নাই- এই কথাষাৰক বিশ্বাস কৰা প্ৰতিজন যুক্তিবাদী মানুহৰ হাতত তুলি দিলোঁ এই গ্ৰন্থ."
২০০৬ চনত বিদ্যালয় শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত, ব্ৰাৰে কেৰালা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৈতে সংযুক্ত থিৰুৱন্তপুৰমৰ চৰকাৰী মহিলা মহাবিদ্যালয়ত ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক ডিগ্ৰীৰ বাবে যোগদান কৰে।
২০০৯ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত ব্ৰাৰে টেলিফোন অপাৰেটৰ হিচাপে ব্ৰেইল উইদাউট বৰ্ডাৰৰ বাবে কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
তেওঁ বিভিন্ন সংগঠন সমূহৰে জড়িত হৈ বহুতো দুখীয়া অন্ধ লোকৰ সৈতে পৰিচিত হৈছিল যিসকল অন্ধ হোৱাৰ বাবে তেওঁলোকৰ ঘৰতে আৱদ্ধ থাকিব লগা হৈছিল আৰু উপযুক্ত প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰা নাছিল।
তেওঁৰ এক ভ্ৰমণ কালত তেওঁ অনুভৱ কৰিছিল যে ৰাস্তাবোৰ পিছল বা শিলেৰে আবৃত, যাৰ ফলত সেইবোৰ অন্ধ লোকৰ বাবে অনুপযুক্ত হৈ পৰে, আৰু ভাৰতৰ কিছু অংশত অন্ধ লোকসকল অসহায় সমাজৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ ঘৰত আৱদ্ধ হৈ থাকে।
ইয়েই তেওঁক অন্ধ আৰু আংশিকদৃষ্টিসম্পন্ন শিশুৰ শিক্ষাত সহায় কৰিবলৈ জ্যোতিৰ্গময় ফাউণ্ডেচন প্ৰতিষ্ঠা কৰাত উদগনি যোগাইছিল।
কেৰেলাত দৃষ্টিহীন শিশুসকলক পাঠ-চিনাক্তকৰণ ছফ্টৱেৰৰ জৰিয়তে আঞ্চলিক ভাষা মালায়ালমত প্ৰশিক্ষণ দিয়া হয় যদিও ব্ৰেইল বা ইংৰাজী শিকোৱা নহয়।
প্ৰণালীটো সলনি কৰিবলৈ দুবছৰ কাম কৰাৰ পিছত, ব্ৰাৰে কইম্বাটুৰৰ শ্ৰী ৰামকৃষ্ণ মিছন বিবেকানন্দ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিশেষ শিক্ষা ত বি.এড. ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল।
টিফণিয়ে এই সংগঠনৰ ধাৰণাটো তামিলনাডুৰ এজন অৱসৰপ্ৰাপ্ত আৰক্ষী বিষয়া এন. কৃষ্ণস্বামীৰ পৰা লাভ কৰিছিল।
ইয়াৰ দ্বাৰা দৰিদ্ৰতা, বিকলাঙ্গতা বা দূৰত্বৰ দ্বাৰা সীমাবদ্ধ শিশুসকলক সহায়ৰ চেষ্টা কৰা হৈছিল।
তেওঁৰ পৰিয়াল ভাৰতলৈ উভতি আহাৰ পিছত, ব্ৰাৰে বিদ্যালয়ত অন্ধসকলৰ বাবে, সমন্বিত আৰু সামৰিক বিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিছিল।
কেৰালাত প্ৰাথমিক শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁৰ দেউতাক দাৰ্জিলিঙলৈ স্থানান্তৰিত হয়, য'ত টিফানিয়ে মেৰী স্কট হোম ফৰ দ্য ব্লাইণ্ডত অধ্যয়ন কৰে।
তেওঁক শ্ৰেণীৰ পিছফালে বহিবলৈ দিয়া হৈছিল আৰু কেতিয়াবা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিবলৈ অনুমতি দিয়া হোৱা নাছিল।
তেওঁ এগৰাকী প্ৰশিক্ষক হোৱাৰ উপৰি বিশেষভাৱে সক্ষম সজাগতাৰ প্ৰচাৰক আৰু এক অন্তৰ্ভুক্তিমূলক সমাজ গঠনৰ পক্ষে সমাজৰ অধিবক্তা।
খাৰচী পূজা ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ পূৰাণখ্যাত ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ উৎসৱ৷ এই পূজা প্ৰতি বছৰ আহাৰ মাহৰ শুক্লাষ্টমী তিথিৰ পৰা আগৰতলাত থকা “চতুৰ্দশ মন্দিৰ’’ত অনুষ্ঠিত হয়৷ এই পূজাৰ আঁৰত এক পৌৰাণিক কাহিনী আছে৷ সেইটো হ’ল, কাছাৰ ৰাজ্যৰ ৰজা আছিল ত্ৰিলোচন৷ ত্ৰিলোচনে মৃত্যুৰ আগমূহূৰ্তত ডাঙৰ ৰাজকুমাৰ দ্ৰিকপতিক উত্তৰাধিকাৰী ঘোষণা কৰে৷ কিন্তু ত্ৰিলোচনৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ দক্ষিণে বলপূৰ্বক ৰাজপাটত আৰোহণ কৰে৷ ইয়াৰ পৰিণতিত দ্ৰিকপতিয়ে ভায়েক দক্ষিণৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘোষণা কৰে৷ যুদ্ধত দ্ৰিকপতিৰ জয় হয়৷ কিন্তু যুদ্ধৰ শেষত দক্ষিণে চৌদ্ধজন সেনাৰ মূৰ কাটি লৈ যায়৷ তেতিয়াৰ পৰাই দ্ৰিকপতিৰ বংশধৰসকলে মূৰ কটা যোৱা সৈনিকসকলক সোঁৱৰণ কৰি “খাৰচী পূজা’’ পাতিবলৈ লয়৷ খাৰচী শব্দৰ অৰ্থ হ’ল, ’খাৰ’ মানে পলায়ন কৰা আৰু ’চী’ মানে জ্ঞাত হোৱা৷ খাৰচী শব্দৰ সম্পূৰ্ণ অৰ্থ হ’ল, যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ পৰা পলায়ন কৰা৷
ত্ৰিপুৰাৰ ’চতুৰ্দশ মন্দিৰ’ নিৰ্মাণ কৰে ৰজা কৃষ্ণ মাণিক্যই৷ এই মন্দিৰৰ স্থাপত্যত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰভাৱ দেখা যায়৷ মন্দিৰৰ ভিতৰত চৌদ্ধগৰাকী দেৱ-দেৱীৰ মূৰ্তি আছে৷ সেই চৌদ্ধ গৰাকী দেৱ-দেৱী হ’ল, হৰ, হৰি, উমা, লক্ষ্মী, সৰস্বতী, কাৰ্তিক, গণেশ, ব্ৰহ্মা, পৃথিৱী, সাগৰ, গংগা, অগ্নি, কামদেৱ আৰু হিমাদ্ৰী দেৱী৷ আহাৰ মাহৰ শুক্লপক্ষৰ অষ্টমী তিথিত আৰম্ভ হোৱা খাৰচী পূজা সাতদিন ধৰি চলে আৰু প্ৰতিদিনে দুগৰাকীকৈ দেৱ বা দেৱীৰ পূজা কৰা হয়৷ পূজাৰ বাবে কেইটামান প্ৰতিমূৰ্তি বাঁহেৰে সজোৱা হয়৷ চান্থাই য়ে পূজাত আগভাগ লয়৷ তেওঁক সহায় কৰে ধৰ্মীয় পদবীধাৰী আন চাৰিজন লোকে৷ সেইসকল হ’ল, নাৰাণ, বেৰিফাং, য়াকচুক আৰু গালিম৷ খাৰচী পূজাত সকলো ধৰ্মৰ আৰু সকলো জনগোষ্ঠীয় লোকে অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু এই উৎসৱত জনজাতীয় অজনজাতীয় সকলো লোকে নিজৰ নিজৰ কৃষ্টি সংস্কৃতি প্ৰদৰ্শন কৰে৷
খ্ৰীঃ ৭ম শতিকাত চীনা বৌদ্ধ তীৰ্থযাত্ৰী হিউয়েন চাঙে স্তম্ভটোত আৰোহণকৰাৰ প্ৰমাণ দি এলাহাবাদত ইয়াক প্ৰত্যক্ষ কৰে।
তেওঁ কৈছিল যে তেওঁ এলাহাবাদত হিন্দু তপস্বীসকলক খুটাত উঠি এখন হাত আৰু এখন ভৰিৰে আঁকোৱালি লোৱা আৰু আনখন হাত আৰু ভৰি বতাহত প্ৰসাৰিত কৰা দেখিছিল।
১৬১০ খৃষ্টাব্দৰ এখন ৰাজপুত্ৰৰ চিত্ৰত খেলুৱৈসকলে বিভিন্ন ধৰণৰ মেৰুত বগোৱা মাল্লাখাম্বৰ নৃত্যশৈলী প্ৰদৰ্শন কৰা দেখা যায় ।
১৬৭০ চনৰ এটা মোগল পেইণ্টিংত মল্লযোদ্ধা বা খেলুৱৈসকলে মাললাখাম্বৰ দৰে ক্লাব চুইং, ভাৰোত্তোলন আৰু মেৰু আৰোহণৰ অনুশীলন কৰা দেখুওৱা হৈছে।
উনবিংশ শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধত, ঝাঁচীৰ ৰাণী লক্ষ্মীবাইয়ে তেওঁৰ শৈশৱৰ বন্ধু নানা চাহেব আৰু তাণ্টিয়া টোপেৰ সৈতে মাল্লাখাম্ব শিকিছিল।
প্ৰতিযোগিতামূলক ক্ৰীড়া হিচাপে মাল্লাখাম্ব প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯৮১ চনৰ জানুৱাৰীত মাল্লাখাম্ব ফেডাৰেচন অৱ ইণ্ডিয়াৰ দ্বাৰা বিকশিত কৰা হৈছিল আৰু ১৯৮১ চনৰ ২৮ ৰ পৰা ২৯ জানুৱাৰীলৈ অনুষ্ঠিত প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়নশ্বিপত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ইয়াৰ নিয়মাৱলী প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল।
মাল্লাখাম্ব হৈছে এক পৰম্পৰাগত নৃত্য, যি ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছিল য'ত নৃত্যশিল্পীয়ে এটা উলম্ব স্থিৰ কাঠৰ খুটাত ভাৰসাম্য ৰাখি নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে।