polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
এই ঘটনাটোৰ ভিডিঅ'টো অসমীয়া বাতৰি চেনেল নিউজ লাইভৰ দ্বাৰা সম্প্ৰচাৰিত হোৱাৰ ঠিক পিছতে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু স্থানীয় সংবাদ মাধ্যমত একপ্ৰকাৰৰ হুলস্থূলৰ সৃষ্টি হয়, ইউটিউবতো ভাইৰেল হৈ পৰে আৰু ভাৰতত মহিলা আৰু মানৱ অধিকাৰৰ সুৰক্ষাসম্পৰ্কে বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰে।
পিছদিনা অসম আৰক্ষীয়ে কলিতাৰ জিম্মা ল'বলৈ বাৰাণসীলৈ গৈছিল আৰু ঘোষণা কৰা হৈছিল যে চিনাক্ত কৰা ১৭জন অভিযুক্তৰ ভিতৰত ১৪ জনক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছে।
ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগৰ প্ৰতিনিধি অলকা লাম্বাক এই ঘটনাৰ তদন্তৰ বাবে গুৱাহাটীলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল, দুৰ্ঘটনাক্ৰমে এখন সংবাদমেলত ভুক্তভোগীৰ পৰিচয় প্ৰকাশ কৰাৰ বাবে তেওঁ সমালোচিত হৈছিল।
শিশু অধিকাৰ বিশেষজ্ঞসকলে এনচিপিচিআৰ ৰ পৰিৱৰ্তে এন চি ডব্লিউক গোচৰটো হস্তান্তৰ কৰাৰ বাবেও চৰকাৰক সমালোচনা কৰে যিহেতু ভুক্তভোগী যুৱতীগৰাকী নাবালিকা আছিল।
৯ জুলাই ২০১২ তাৰিখে, দুগৰাকী মহিলা এখন বাৰৰ পৰা ওলাই অহাৰ পিছত বাহিৰত থিয় হৈ থকা পুৰুষৰ এটা দলৰ সৈতে শাৰীৰিক সংঘাতত লিপ্ত হয়।
ওচৰতে থকা নিউজ লাইভৰ এজন সাংবাদিক গৌৰৱ জ্যোতি নেওগে তেওঁৰ কাৰ্যালয়লৈ ফোন কৰি কেমেৰা আৰু কৰ্মচাৰীসকলক উক্ত সংঘাতৰ দৃশ্যগ্ৰহণ কৰিবলৈ কৈছিল।
যদিও উৎপীড়ণৰ বলিহোৱা ছোৱালীজনীয়ে নিজকে ৰক্ষা কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল, তথাপিও তেওঁক দুবাৰকৈ দলটোৱে উৎপীড়ণ কৰে।
অৱশেষত, প্ৰায় আধা ঘণ্টাৰ পিছত, 'দৈনিক আজিৰ অসমৰ' আন এগৰাকী সাংবাদিক মুকুল কলিতাই হস্তক্ষেপ কৰি ছোৱালীজনীক উদ্ধাৰ কৰে।
ভিডিঅ' ফুটেজৰ পৰা চিনাক্তকৰণৰ অভিযোগৰ ভিত্তিত মুখ্য অভিযুক্ত হিচাপে অমৰজ্যোতি কলিতাক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়।
প্ৰধান অভিযুক্ত অমৰজ্যোতি কলিতাকে ধৰি এই গোচৰৰ এঘাৰজন অভিযুক্তক ৭ ডিচেম্বৰ ২০১২ ত দোষী সাব্যস্ত কৰা হৈছিল আনহাতে আন চাৰিজনক নিৰ্দোষী ঘোষণা কৰা হয়।
৯ জুলাই ২০১২ তাৰিখে অসমৰ ৰাজধানী চহৰ গুৱাহাটীত, এগৰাকী যুৱতীৰ ওপৰত এখন বাৰৰ বাহিৰত প্ৰায় ৩০জন পুৰুষৰ এটা দলৰ দ্বাৰা উৎপীড়ন চলোৱা হৈছিল, যাৰ বহুতক পৰৱৰ্তী সময়ত ঘটনাটোৰ ভিডিঅ' ফুটেজৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল।
নিউজ লাইভৰ এজন স্থানীয় টিভি সাংবাদিকৰ বিৰুদ্ধে দলটোক প্ৰৰোচিত কৰাৰ অভিযোগ উঠিছিল আৰু ২০ জুলাই ২০১২ ত তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল।
১৯৫২ চনত ইস্তানবুলত পামুকৰ জন্ম হৈছিল আৰু এটি ধনী অথচ অধঃপতিত উচ্চবিত্ত পৰিয়ালত তেওঁ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল; যি অভিজ্ঞতা তেওঁ তেওঁৰ উপন্যাস দ্য ব্লেক বুক আৰু চেভডেট বে এণ্ড হিজ চ’নচ্‌ৰ উপৰিও তেওঁৰ ব্যক্তিগত স্মৃতিকথা ইস্তানবুল: মেম’ৰিজ এণ্ড দ্য চিটিত পুংখানুপুঙ্খকৈ বৰ্ণনা কৰিছে।
পামুকে ইস্তানবুলৰ ৰবাৰ্ট কলেজ ছেকেণ্ডেৰী স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ইস্তানবুল কাৰিকৰী বিশ্ববিদ্যালয়ত স্থাপত্য বিদ্যা অধ্যয়ন কৰিবলৈ গৈছিল যিহেতু ই তেওঁৰ প্ৰকৃত সপোন, চিত্ৰকলাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আছিল।
তেওঁ তিনি বছৰৰ পিছত স্থাপত্য বিদ্যালয় এৰি পূৰ্ণকালীন লেখক হয় আৰু ১৯৭৬ চনত ইস্তানবুল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সাংবাদিকতা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
২২ ৰ পৰা ৩০ বছৰ বয়সলৈকে পামুকে তেওঁৰ মাতৃৰ সৈতে বাস কৰিছিল, তেওঁৰ প্ৰথমখন উপন্যাস লিখিছিল আৰু প্ৰকাশক বিচাৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
তেওঁ নিজকে এজন সাংস্কৃতিক মুছলমান বুলি বৰ্ণনা কৰে, যি ঈশ্বৰৰ সৈতে ব্যক্তিগত সম্পৰ্কত বিশ্বাস নকৰি ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক পৰিচয়ক ধৰ্মৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে।
অৰহান পামুক এজন তুৰ্কী ঔপন্যাসিক, চিত্ৰনাট্যকাৰ, শিক্ষাবিদ আৰু ২০০৬ চনৰ সাহিত্যত ন’বেল বঁটা বিজয়ী।
তেওঁ তুৰ্কীৰ এগৰাকী অন্যতম বিশিষ্ট ঔপন্যাসিক, যাৰ কিতাপ তেষষ্ঠিটা ভাষাত তেৰ মিলিয়নতকৈও অধিক বিক্ৰী হৈছে,
পামুক চাইলেণ্ট হাউচ, দ্য হোৱাইট কেষ্টেল, দ্য ব্লেক বুক, দ্য নিউ লাইফ, মাই নেম ইজ ৰেড, দ্য মিউজিয়াম অৱ ইন’চেঞ্চ,আ ষ্ট্ৰেইঞ্জনেছ ইন মাই মাইণ্ড আদি উপন্যাসৰ স্ৰষ্টা।
তেওঁ কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মানৱবিজ্ঞানৰ ৰবাৰ্ট য়িক-ফং টাম অধ্যাপক, য’ত তেওঁ লিখনি আৰু তুলনামূলক সাহিত্য পঢ়ায়।
পামুকে বিতৰ্কিত ঐতিহাসিক আৰু ৰাজনৈতিক ঘটনাৰ বিষয়ে কিতাপ লিখিবলৈ ইচ্ছা কৰাটোৱে তেওঁক স্বদেশত নিন্দাৰ পাত্ৰ কৰিছিল।
২০০৫ চনত, এজন অতি-জাতীয়তাবাদী অধিবক্তাই অটোমান সাম্ৰাজ্যত আৰ্মেনিয়ান গণহত্যা সম্পৰ্কীয় এটা মন্তব্যৰ বাবে পামুকৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ ৰুজু কৰিছিল।
পামুকৰ মতে, তেওঁৰ উদ্দেশ্য আছিল তেওঁ জন্ম গ্ৰহণ কৰা দেশখনত ‘বাক স্বাধীনতা’ সম্পৰ্কীয় বিষয়সমূহ তুলি ধৰিবলৈ কাম কৰা।
আদালতে প্ৰথমতে গোচৰটোৰ শুনানি গ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল, কিন্তু ২০১১ চনত পামুকক অভিযুক্তৰ সন্মানক অপমান কৰাৰ বাবে মুঠ ক্ষতিপূৰণত ৬,০০০ লিৰা পৰিশোধ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল।
আংশিক চাৰ্কাচিয়ান বংশোদ্ভূত আৰু ইস্তানবুলত জন্ম গ্ৰহণ কৰা পামুক হৈছে প্ৰথম তুৰ্কী ন’বেল বঁটা বিজয়ী সাহিত্যিক।
পৰ্ণ উদ্যোগত কাম কৰাৰ আগতে, তেওঁ এখন জাৰ্মান বেকাৰীত কাম কৰিছিল, এটা জিফি লুবে, আৰু পিছত এটা কৰ আৰু অৱসৰ প্ৰতিষ্ঠানত কাম কৰা আৰম্ভ কৰে।
এডাল্ট কেৰিয়াৰৰ বাবে নাম এটা বাছনি কৰোঁতে, তেওঁ কৈছিল যে ছানী তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম আৰু 'লিয়নী' অংশ পেণ্টহাউচ আলোচনীখনৰ প্ৰাক্তন গৰাকী বব গুচিওনে বাছনি কৰিছিল।
তেওঁ পেণ্টহাউচ আলোচনীৰ বাবে পজ দিছিল, আৰু মাৰ্চ ২০০১ সংখ্যাৰ বাবে পেণ্টহাউচ পেট অফ দা মান্থ হিচাপে মনোনীত হৈছিল,।
তেওঁ চেৰী, মিষ্টিক আলোচনী, হাই চছাইটি, সোয়াংক, এভিএন অনলাইন, লেগ ৱৰ্ল্ড, ক্লাব ইণ্টাৰনেচনেল আৰু লোৰাইডাৰকে ধৰি অন্যান্য আলোচনীতো প্ৰকাশিত হৈছে, আনহাতে তেওঁৰ অনলাইন ক্ৰেডিটৰ ভিতৰত আছে মডএফএক্স মডেল, চুজে ৰাণ্ডাল, কেন মাৰ্কাছ আৰু মেক এণ্ড বাম্বল।
২০০৩ চনত, তেওঁক "পেণ্টহাউচ পেট অফ দা ইয়েৰ" হিচাপে মনোনীত কৰা হৈছিল আৰু টেৰা পেট্ৰিক আৰু কাইলা কোলৰ সৈতে পেণ্টহাউচ পেটছ ইন পেৰাডাইজ শীৰ্ষক ভিডিঅ'ত অভিনয় কৰিছিল।
২০০৫ চনত এডাম এণ্ড ইভে তেওঁক তেওঁলোকৰ ৱেষ্ট কোষ্ট ইণ্টাৰনেট বিক্ৰী প্ৰতিনিধি হিচাপে নিযুক্ত কৰিছিল।
২০০৯ চনৰ আগষ্টমাহত, তেওঁ ডেনিয়েল ৱেবৰক তেওঁৰ সংগী হিচাপে লৈ নিজৰ ষ্টুডিঅ' চানলাষ্ট পিকচাৰ্ছ মুকলি কৰাৰ কথা ঘোষণা কৰে।
তেওঁৰ নতুন উদ্যোগৰ সৈতে লিয়নে ভিভিড এণ্টাৰটেইনমেণ্টক তেওঁৰ বিতৰক হিচাপে লৈ নিজৰ প্ৰাপ্তবয়স্ক চলচ্চিত্ৰ লিখিবলৈ, পৰিচালনা কৰিবলৈ আৰু সৃষ্টি কৰাৰ পৰিকল্পনা ঘোষণা কৰে।
তেওঁৰ প্ৰথম স্বতন্ত্ৰ প্ৰযোজনা দ্য ডাৰ্ক চাইড অফ দ্য চান ২০০৯ চনৰ মাৰ্চ মাহত মুক্তি পায় আৰু লাছ ভেগাছৰ ইৰোটিক হেৰিটেজ মিউজিয়ামত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
২০০৯ চনৰ জুন মাহত তেওঁ ছানি স্লাম্বাৰ পাৰ্টি শীৰ্ষক তেওঁৰ দ্বিতীয় স্বতন্ত্ৰ প্ৰযোজনাৰ বাবে লাছ ভেগাছত কাষ্টিং কৰিছিল।
তেওঁৰ আন তিনিটা স্ব-নিৰ্মিত গিয়া পোট্ৰেইট অফ এ পৰ্ণ ষ্টাৰ এভিএন পুৰস্কাৰৰ বাবে মনোনীত কৰা হৈছিল,
২০১৩ চনত, তেওঁ প্ৰাপ্তবয়স্ক উদ্যোগৰ পৰা অৱসৰ ঘোষণা কৰি কয় যে "মই ভাগ্যৱান যে দৰ্শকে মোক গ্ৰহণ কৰিছে।
কৰেনজিৎ কৌৰ ভোহৰা , জনপ্ৰিয় নাম ছানী লিয়নি , এগৰাকী মডেল তথা আমেৰিকান আৰু ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ এগৰাকী অভিনেত্ৰী।
তেওঁ ভিভিড এণ্টাৰটেইনমেণ্টৰ চুক্তিবদ্ধ প্ৰদৰ্শক আছিল, আৰু ২০১০ চনত মেক্সিমে তেওঁক ১২জন শীৰ্ষ পৰ্ণ তাৰকাৰ ভিতৰত এজন হিচাপে নামকৰণ কৰিছিল।
যদিও পৰিয়ালটো শিখ আছিল, তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁৰ সুৰক্ষাৰ কথা চিন্তা কৰি কেথলিক বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰাই দিছিল।
১৩ বছৰ বয়সত তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো মিচিগানৰ ফৰ্ট গ্ৰাটিঅটলৈ, আৰু এবছৰ পিছতে কেলিফৰ্ণিয়াৰ লেক ফৰেষ্টলৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল।
এজন বাস্কেটবল খেলুৱৈৰ সৈতে ১৬ বছৰ বয়সত ছানীয়ে নিজৰ কুমাৰীত্ব হেৰুৱাই আৰু ১৮ বছৰ বয়সত তেওঁ নিজকে উভকামী বুলি আৱিষ্কাৰ কৰে।
ছানীয়ে এই গল্পবোৰ ডিজিটেল ভাৱে ই-বুক ৰূপত প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু ২০১৬ চনৰ ২২ এপ্ৰিলত এক মোবাইল এপৰ জৰিয়তে জাৰ্গানেট বুকছে এই গল্প সংকলনখন মুকলি কৰিছিল।
জুলাই ২০১৭ত, লিয়নী আৰু তেওঁৰ স্বামী ডেনিয়েল ৱেবৰে মহাৰাষ্ট্ৰৰ এখন গাওঁ লাতুৰৰ পৰা তেওঁলোকৰ প্ৰথম সন্তান হিচাপে এগৰাকী কণমাণিক তুলি লৈছিল আৰু নাম থৈছিল নিশা কৌৰ ৱেবৰ।
এই সম্পৰ্কে ডেনিয়েল ৱেবাৰে হিন্দুস্তান টাইমছক কৈছিল যে- "অনাথ আশ্ৰমত এনে ধৰণৰ আশ্চৰ্যকৰ কাম কৰা লোকসকলে মোৰ মন সলনি কৰি দিছিল।
২০০৫ চনত লিয়নে ভিভিড এণ্টাৰটেইনমেণ্টৰ সৈতে তিনি বছৰীয়া চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰে যাৰ সৈতে তেওঁ হাৰ্ডক'ৰ পৰ্ণগ্ৰাফীৰ পৃথিৱীৰে জড়িত হয় আৰু কেৱল সমকামী দৃশ্যতহে অংশগ্ৰহণৰ চুক্তি চাক্ষৰ কৰে।
সৰু ছোৱালী হিচাপে, তেওঁ এগৰাকী স্ব-বৰ্ণিত টমবয়, তথা খেলৰ প্ৰতি অধিক আগ্ৰহী আছিল আৰু ল'ৰাবোৰৰ সৈতে পদপথত হকী খেলিছিল।
৪ মাৰ্চ, ২০১৮ তাৰিখে, ছানী লিয়নী আৰু তেওঁৰ স্বামীয়ে তেওঁলোকৰ যমজ পুত্ৰ সন্তান জন্মৰ কথা জানিবলৈ দিয়ে, তেওঁলোকৰ এই দুই সন্তানৰ জন্ম চাৰোগেচীৰ পদ্ধতিৰে কৰিছিল।
২০০৭ চনৰ মে মাহত ভিভিডৰ সৈতে আন ছয়খন চলচ্চিত্ৰৰ বাবে তেওঁ চুক্তিত পুনৰ স্বাক্ষৰ কৰাৰ পিছত লিয়নে প্ৰথমবাৰৰ বাবে কেমেৰাৰ সমুখত পুৰুষৰ সৈতে প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ সন্মত হয়, কিন্তু কেৱল তেওঁৰ ফিয়াঞ্চে মেট এৰিকছনৰ সৈতে।
ডিফু চৰকাৰী মহাবিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰি থাকোঁতে তেওঁ কাৰ্বি, অসমীয়া আৰু ইংৰাজী তিনিটা ভাষাত কবিতা, প্ৰবন্ধ, চুটি গল্প, গল্প আৰু কাৰ্বি গীত ৰচনা কৰা আৰম্ভ কৰিছিল।
প্ৰথমতে তেওঁ বিদ্যালয় আলোচনীত প্ৰকাশৰ বাবে কাৰ্বি ভাষাত আৰু ডেনগাঁও আৰু ডিফুৰ পৰা প্ৰকাশিত কাৰ্বি মাহেকীয়া আলোচনীত লেখা-মেলা কৰিছিল।
পিছলৈ তেওঁ ডেনগাঁও চৰকাৰী উচ্চ বিদ্যালয়ত যোগদান কৰাৰ সময়ত তেওঁ অসমীয়া ভাষাত লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
তেওঁ ৰাজহুৱা সভা আৰু সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানত উপস্থাপনৰ বাবে কাৰ্বি ভাষাত গীত লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
ʼবালীমাহীʼ শীৰ্ষক কাব্য সংকলনেৰে কাব্যপ্ৰেমীৰ মাজত বিশেষ স্থান লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা ধনেশ্বৰ ইংতি সকলোৰে মাজত ʼবালিমাহীৰ কবিʼ কবি হিচাপেও পৰিচিত।
অসমীয়া, কাৰ্বি আৰু ইংৰাজী ভাষাত কবিতাৰ চৰ্চা কৰি অহা বিশিষ্ট কবিগৰাকীৰ কেইবাখনো কাব্যগ্ৰন্থই ইতিমধ্যে পঢ়ুৱৈৰ আদৰ লাভ কৰিছে।
সাহিত্য আৰু শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
১৯৫৫ চনৰ ১ নৱেম্বৰ তাৰিখে বৰ্তমান পশ্চিম কাৰ্বি আংলং জিলাৰ বৈঠালাংছুৰ পালম ইংতি গাঁৱত ধনেশ্বৰ ইংতিৰ জন্ম হৈছিল।
পিতৃ-মাতৃৰ শিক্ষাগত অৰ্হতা নথকাৰ পিছতো তেওঁক পানজুৰি পলাম ইংতি গাঁৱত প্ৰাইমেৰী স্কুলত নাম ভৰ্তি কৰি দিয়াৰ পিছত প্ৰাইমেৰী স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
তাৰপিছত তেওঁ ডেনগাঁও চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা ১৯৭২ চনত হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
তেওঁ ইংৰাজী, অসমীয়া আৰু কাৰ্বি ভাষাত প্ৰায় কুৰিটা চুটি গল্প, কবিতা, প্ৰবন্ধ আৰু বহুতো গীত ৰচনা কৰিছে।
ইয়াৰ ভিতৰত ' , , , কাৰ্বি ভাষাত , , অসমীয়াত বালিমাহী, শিলভেটাৰ সিপাৰে কাঁচিজোনৰ বৰষুণ, জুনেলি, ইসিৰ কণা' ইত্যাদি উল্লেখনীয়।
ধনেশ্বৰ ইংতিয়ে অসম লোকসেৱা আয়োগে অনুষ্ঠিত কৰা অসম অসামৰিক সেৱা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ প্ৰশাসনিক সেৱাত যোগদান কৰিছিল।
২০০৬ চনত, তেওঁৰ প্ৰথমটি কবিতা সংকলন, কাণ্ট্ৰিচ্‌ অৱ দ্য ব’ডি, ‘হে-অন-ৱাই উৎসৱ’ত চিমুছ হেনি, মাৰ্গাৰেট এটউড আৰু অন্যান্যসকলৰ সৈতে একেখন মঞ্চত উন্মোচন কৰা হৈছিল।
২০০৫ চনত, ব্ৰিটিছ পৰিষদ সমৰ্থিত সৰ্বভাৰতীয় কবিতা প্ৰতিযোগিতাত তিশানীৰ "দ্য ডে ৱুই ৱেণ্ট টু দ্য চিশীৰ্ষক আৰম্ভণি কবিতাটো বিজয়ী হৈছিল।
কিতাপখনে ‘শ্ৰেষ্ঠ প্ৰথমটি সংকলন’ শ্ৰেণীত ২০০৬ চনৰ ‘ফৰৱাৰ্ড পয়েট্ৰি প্ৰাইজ’ লাভ কৰিছিল।
তেওঁৰ চুটি গল্প "লেডী কেচান্দ্ৰা, স্পাৰ্টাকাছ এণ্ড দা ডান্সিং মেন" ২০০৭ চনত ‘দ্য ড্ৰ’ব্ৰিজ’ আলোচনীত সম্পূৰ্ণৰূপত প্ৰকাশ হৈছিল।
তিশানীৰ কবিতা সংকলন এভ্ৰিথিং বিগিনচ্‌ এলচ্‌ৱেৰ ২০১২ চনত ইউকেৰ ‘ব্লাডএক্স বুকছ’ আৰু ২০১৩ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ‘কপাৰ কেনিয়ন’ প্ৰেছৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ হৈছে।
২০০৬ চনত, তেওঁ তেওঁৰ প্ৰথমখন কবিতাৰ কিতাপ কাণ্ট্ৰিচ্‌ অৱ দ্য ব’ডিৰ বাবে ‘ফৰৱাৰ্ড প্ৰাইজেচ ফ’ৰ পয়েট্ৰি’ লাভ কৰে।
তেওঁৰ কবিতাৰ কিতাপ আ গড এট দ্য দ’ৰ ‘শ্ৰেষ্ঠ কবিতা সংকলন’ শ্ৰেণীৰ অধীনত ২০২১ চনৰ ফৰৱাৰ্ড পুৰস্কাৰৰ বাবে তালিকাভুক্ত কৰা হৈছে।
তেওঁৰ কাব্য গ্ৰন্থ গাৰ্লচ আৰ কামিং আউট অফ দ্য ৱুডচ্‌ এটি কাব্য গ্ৰন্থ সংস্থাৰ বৈধতাপ্ৰাপ্ত কিতাপ আছিল আৰু ইয়াক ২০১৮ চনৰ ‘টেড হিউজেছ বঁটা’ৰ বাবে তালিকাভুক্ত কৰা হৈছিল।
তেওঁ উত্তৰ কেৰোলিনাৰ ‘কুইন্স কলেজ’ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী আৰু ‘জনছ হপকিন্স বিশ্ববিদ্যালয়’ৰ পৰা সৃষ্টিশীল লিখনীত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
তেখেত বৰ্তমান ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰাধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত৷ অসমত ‘তুলনামূলক ভাৰতীয় সাহিত্য’বিষয়টোক কেন্দ্ৰ কৰি তেখেতে ইতিমধ্যে কেইবাখনো গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰি উলিয়াইছে৷ তেখেতৰ ‘গৱেষণাৰ পদ্ধতিবিজ্ঞান’ শীৰ্ষক গ্ৰন্থখন অসমীয়া ভাষাত এম.ফিল. আৰু ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰ বাবে অধ্যয়নৰত শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ৷ তেখেতে এতিয়ালৈকে ৫খনকৈ প্ৰবন্ধ সংকলন প্ৰকাশ কৰাৰ লগতে দুখন উপন্যাস, এখন চুটিগল্প সংকলন আৰু ১খন অনুবাদ গ্ৰন্থ, ৫খন সম্পাদনামূলক গ্ৰন্থ আদি প্ৰকাশ কৰিছে৷ তেখেতৰ তত্ত্বাৱধানত এতিয়ালৈকে ৩০ জনতকৈয়ো অধিক শিক্ষাৰ্থীয়ে অসমীয়া বিভাগৰপৰা এম.ফিল ডিগ্ৰী আৰু ১২ জন শিক্ষাৰ্থীয়ে ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে৷
ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে অংশগ্ৰহণ৷ (২০১২ চনৰপৰা সাম্প্ৰতিক সময়লৈকে
তেখেতে লক্ষিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৯০ চনত ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা ১৯৯৪ চনত অসমীয়া বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা ২০০১ চনত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ তেখেতৰ গৱেণাৰ বিষয় হ’ল- ‘ৰবীন্দ্ৰনাথৰ কাব্যাদৰ্শ আৰু কেইজনমান অনুৱৰ্তী অসমীয়া কবিৰ কবিতা৷’
তেখেতৰ জন্ম হয় ১ জানুৱাৰী, ১৯৬৯ চনত৷ পিতৃৰ নাম তিলক বৰা আৰু মাতৃৰ ঊষা বুজৰবৰুৱা ৷ জন্মস্থান- লক্ষিমপুৰ, অসম৷
এইদিনা মহিলাসকলে হালধিৰে ভূমিৰ প্ৰতীক হিচাপে পটাগুটিৰ শিলটোক গা ধুৱায় আৰু ফুল, সিন্দুৰ আদিৰে আৰাধনা কৰে।
এইদিনা ঘৰ, পাকঘৰ, পটাগুটিৰ শিলসহ পাকঘৰ পৰিষ্কাৰ কৰা হয়, মচলা তিনি দিনৰ বাবে পিহি তৈয়াৰ কৰা হয়।
যেনেকৈ পৃথিৱীয়ে আগন্তুক বৰষুণৰ দ্বাৰা তৃষ্ণা নিবাৰণৰ বাবে নিজকে প্ৰস্তুত কৰে ঠিক তেনেদৰে পৰিয়ালৰ অবিবাহিত ছোৱালীবোৰক এই উৎসৱৰ জৰিয়তে আসন্ন বিবাহৰ বাবে সাজু কৰা হয়।
তেওঁলোকে এই তিনিদিন আনন্দময় উৎসৱত পাৰ কৰে আৰু কেৱল কেঁচা আৰু পুষ্টিকৰ খাদ্য খোৱা, বিশেষকৈ পোডাপিঠা খোৱা, গা নোধোৱা বা নিমখ গ্ৰহণ নকৰা, খালি ভৰিৰে খোজ নকঢ়া আৰু ভৱিষ্যতে স্বাস্থ্যৱান সন্তান জন্ম দিয়াৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰাৰ দৰে ৰীতি-নীতি পালন কৰে।
ৰজ আনন্দৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু উপভোগ্য কাৰ্যসূচী হৈছে ডাঙৰ বট গছৰ ওপৰত ৰছী-দোলনা আৰু গীতিমূলক লোক-গীত।
ঋতুস্ৰাৱৰ তিনিদিনত পৃথিৱীৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰি এই কেইদিন সকলো কৃষিকৰ্ম স্থবিৰ হৈ পৰে।
প্ৰথম দিনাই তেওঁলোকে ৰাতিপুৱা হোৱাৰ আগতে উঠি চুলি ঠিক কৰে, তেওঁলোকৰ শৰীৰক হালধি আৰু তেলৰে অভিষিক্ত কৰে আৰু তাৰ পিছত নদী বা পুখুৰীত বিশুদ্ধতাসূচক স্নান কৰে।
সিহঁতে খালি ভৰিৰে খোজ কাঢ়িব নোৱাৰে লগতে মাটি কটা, বস্তু পিহা, ফুল-ফল ছিঙা, বস্তু কটা আৰু ৰন্ধা নিষিদ্ধ।
একেৰাহে তিনিওটা দিনত তেওঁলোক সুন্দৰ পোছাক আৰু সজ্জাত দেখা যায় লগতে বন্ধু আৰু আত্মীয়ৰ ঘৰত পিঠা আৰু সমৃদ্ধ খাদ্য খোৱা, দীঘলীয়া আনন্দৰ সময় অতিবাহিত কৰা, দোলনাত উঠা-নমা কৰা, গীত গোৱা আদি নানা আনন্দমূলক কাৰ্যসূচীৰ জড়িত থাকে।
বিশ্বাস কৰা হয় যে আই বসুমতী বা ভগৱান বিষ্ণুৰ ঐশ্বৰিক পত্নী ভূদেৱীয়ে ৰজ উৎসৱৰ তিনিদিনত ৰাজস্বলা হয়।
যেতিয়া এগৰাকী মহিলাৰ ঋতুস্ৰাৱ হয় তেতিয়া তেওঁক 'ৰজসৱালা' বা ঋতুস্ৰাৱহোৱা মহিলা বুলি কোৱা হয়।
মধ্যযুগত এই উৎসৱ ভগৱান জগন্নাথৰ পত্নী ভূদেৱীৰ উপাসনা চিহ্নিত কৰি কৃষি বন্ধ হিচাপে অধিক জনপ্ৰিয় হৈ পৰে।
ওড়িয়া সকলে পৃথিৱীক মাতৃ হিচাপে গণ্য কৰে আৰু বৰষুণৰ আগমনত ইয়াক ঋতুমতী হোৱাৰ আৰু নতুন শস্যৰ জন্মৰ সাংকেতিক ৰূপ জড়িত আছে।
ছোৱালীৰ ৰজ দোলি আৰু পুচ্চি খেলৰ লগতে ৰজত পড পিঠা আৰু পান খায়াৰ লগতে ল'ৰাৰ লুডাছ, টাচ, বাগুডি আদি খেলি এই উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়।
এই উৎসৱৰ দ্বিতীয় দিন অৰ্থাৎ ৰজ সংক্ৰান্তি বা মিথুন সংক্ৰান্তিৰ পৰা হিন্দু সৌৰদিনপঞ্জী অনুসৰি মিথুন ৰাশিৰ মাহ আৰম্ভ হয় আৰু তাৰ পিছত বৰ্ষা ঋতু আৰম্ভ হয়।
ৰজ সংক্ৰান্তিৰ প্ৰাকমুহূৰ্তত অৰ্থাৎ প্ৰথম দিনটো প্ৰথম ৰজ, দ্বিতীয় দিনা হৈছে ৰজ সংক্ৰান্তি, তৃতীয় দিনা হৈছে ভূমিদাহ বা ভূমি দহন, চতুৰ্থ আৰু অন্তিম দিন হৈছে বসুমতী স্নান।
যদিও সমগ্ৰ ওড়িশাতে ইয়াক উদযাপন কৰা হয় তথাপিও উপকূলীয় জিলাসমূহত ইয়াক যথেষ্ট উৎসাহেৰে উদযাপন কৰা হয়।
ষষ্ঠ গল্প "অংগিৰা" সেই একেই নামৰ এজন ব্যক্তিৰ বিষয়ে যিজনে আৰ্য জাতিটোক তেওঁলোকৰ প্ৰকৃত সংস্কৃতিৰ বিষয়ে শিক্ষা দি আন জাতিৰ ওচৰত নিজৰ পৰিচয় হেৰুৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব বিচাৰিছে।
অষ্টম কাহিনী প্ৰবাহণটো উচ্চ শ্ৰেণীৰ লোকে নিজৰ ন্যস্ত স্বাৰ্থৰ বাবে ধৰ্মৰ লগত হেতালি খেলা আৰু মানুহক কমেও ২০০০ বছৰ ধৰি অন্ধকাৰত ৰখাৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা আছে।
চাণক্য আৰু আলেকজেণ্ডাৰৰ সময়ত ভাৰতীয়, মধ্যপ্ৰাচ্য আৰু গ্ৰীকসকলে কিমান সহজে আৰু সঘনাই ইজনে সিজনৰ লগত মিহলি হৈ পৰিছিল সেয়া চাণক্যৰ এজন দাৰ্শনিক সহপাঠী পাৰস্য আৰু গ্ৰীচ ভ্ৰমণ কৰি শিকি অহা দশম কাহিনী নাগদত্ত পঢ়িলেই কেনেকৈ এথেন্স মেচিডোনিয়াৰ হাতত পৰিছিল বুজিব পাৰি।
একাদশ গল্পটোত গ্ৰীক নাটক কলাক অতি সুন্দৰ আৰু প্ৰামাণিকভাৱে ভাৰতীয় সংস্কৃতিত গ্ৰহণ কৰা বিখ্যাত নাট্যকাৰ অশ্বঘোষ আৰু তেওঁৰ প্ৰেৰণা সম্পৰ্কীয়।
সপ্তদশ গল্প ৰেখা ভগতত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বৰ্বৰ শাসন আৰু ই ভাৰতৰ কিছু অংশলৈ কঢ়িয়াই অনা অৰাজকতাৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে।
শেষৰটো কাহিনীত এজন ছাত্ৰ সুমেৰুৱে জাপানীসকলৰ বিৰুদ্ধে ছোভিয়েট ৰাছিয়াই জয়লাভ কৰাৰ উদ্দেশ্যে যুঁজিবলৈ আগবাঢ়ি যোৱাৰ কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে।
সেই সময়ত সমাজ বা ইয়াৰ পূৰ্বসূৰী আছিল মাতৃতান্ত্ৰিক আৰু সেয়ে কাহিনীটোৰ নামকৰণ কৰা হৈছে পৰিয়ালৰ নেত্ৰী ‘নিশা’ৰ নামেৰে।
যদিও ২০টা গল্পৰ সকলোবোৰেই স্বাধীন, তথাপিও ইয়াক যি ক্ৰমত সজাই তোলা হৈছে, সেইটোৱে এটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ উদ্দেশ্য পূৰণ কৰে।
ইয়াত মাতৃতান্ত্ৰিক সমাজৰ পৰা পিতৃতান্ত্ৰিক সমাজলৈ ক্ৰমান্বয়ে পৰিৱৰ্তন, স্বাধীনতাৰ পৰা দাসত্ত্বলৈ, দাসত্ত্বক গ্ৰহণ কৰাৰ পৰা ইয়াৰ ঘৃণা আৰু ইয়াৰ দৰে ক্ৰমান্বয়ে পৰিৱৰ্তন হোৱা দেখা যায়।
মানুহ নতুনকৈ উন্নিত অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ প্ৰতি সতৰ্ক আছিল ইয়াৰ ফলতেই পুৰণি শিলৰ সঁজুলিবোৰ দ্ৰুতগতিত সলনি হৈ আহিছিল।
চতুৰ্থটো গল্প – "পুৰুহুত" ত সেই সময়ছোৱাত কেনেকৈ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ দৌৰ আৰম্ভ হৈছিল আৰু উত্তৰবাসীৰ ক্ষতিসাধন কৰি দক্ষিণৰ লোকসকলে কেনেকৈ বহু ধন-সম্পত্তি সংগ্ৰহ কৰিছিল, সেই বিষয়ে কোৱা হৈছে।
সাংকৃত্যায়নে ৰাছিয়া, কোৰিয়া, জাপান, চীন আদি বিভিন্ন দেশ ভ্ৰমণ কৰিছিল, য’ত তেওঁ এই দেশসমূহৰ ভাষা আয়ত্ত কৰিছিল আৰু সাংস্কৃতিক অধ্যয়নৰ কৰ্তৃপক্ষ আছিল।
গল্পবোৰত সামূহিকভাৱে ইউৰেছিয়াৰ স্তৰৰ পৰা ভল্‌গা নদীৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চললৈ আৰ্যসকলৰ প্ৰব্ৰজনৰ অনুসন্ধান কৰা হৈছে; তাৰ পিছত হিন্দুকুশ আৰু হিমালয় আৰু উপ-হিমালয় অঞ্চলৰ মাজেৰে তেওঁলোকৰ গতিবিধি; আৰু ভাৰতৰ উপমহাদেশৰ ভাৰত-গংগা সমভূমিলৈ এই সকলৰ বিস্তাৰ।
অসমীয়াৰ বাদেও এই গ্ৰন্থখন মাৰাঠী, বাংলা, ইংৰাজী, কানাড়া, তামিল, মালয়ালম, তেলেগু, পাঞ্জাবীকে ধৰি বহু ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছে আৰু এইসমূহৰ কেইবাটাও সংস্কৰণ প্ৰকাশ হৈ ওলাইছে।
পৰৱৰ্তী সময়ত ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনত অংশ লোৱাৰ বাবে হাজৰিবাগ কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰত বন্দী হৈ থকা অৱস্থাত তেওঁ ২০টা চুটিগল্প ৰচনা কৰে।
১৯৪৩ চনত প্ৰথম প্ৰকাশ হোৱা এই গ্ৰন্থখন আধুনিক ভাৰতীয় সাহিত্যৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ হিন্দী গ্ৰন্থ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
ভল্‌গাৰ পৰা গংগা হৈছে পিছলৈ আৰ্য নামেৰে পৰিচয় লাভকৰা ইণ্ডো–ইউৰোপীয় লোকসকলৰ ইতিহাসৰ আলমত লিখা ৮০০০বছৰৰ প্ৰায় ১০ হাজাৰ কিলোমিটাৰ পৰিসৰৰ ইতিহাসৰ ২০টা গল্পৰ এক সংকলন।
ভল্‌গাৰ পৰা গংগা গ্ৰন্থখন পণ্ডিত তথা ভ্ৰমণ কাহিনী লেখক ৰাহুল সাংকৃত্যায়নে ১৯৪৩ চনত লিখা ২০টা ঐতিহাসিক কল্পকাহিনীৰ সংকলন 'বোল্‌গাচে গংগা'ৰ অসমীয়া অনুবাদ।
গুৱাহাটীৰ কটন কলেজ, গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সাংবাদিকতা বিভাগকে প্ৰমুখ্য কৰি অসমৰ ভালেমান শিক্ষানুষ্ঠানত লেখক-সমালোচক উৎপল দত্তক চলচ্চিত্ৰৰ বিভিন্ন দিশ সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাই থকা হৈছিল৷ সেই ভাষণবোৰ প্ৰস্তুত কৰিবলৈ উৎপল দত্তই নিজাকৈ কিছুমান লেখা যুগুতাবলগীয়া হৈছিল৷ তেনেধৰণৰ লেখা আৰু পৰিয়ালবৰ্গ তথা আত্মীয়ৰ পৰামৰ্শ মানি দত্তই উক্ত গ্ৰন্থখন লিখিবলৈ প্ৰেৰণা পায়৷ গ্ৰন্থখন লিখিবলৈ তেখেতক প্ৰয়োজন হয় প্ৰায় তিনি বছৰ৷ গ্ৰন্থখন কলেজীয়া ছাত্ৰৰ পঠন-উপযোগী হোৱাকৈ লিখি উলিওৱা হৈছে৷ উল্লেখ্য যে, লেখকৰ মতে-এইখন চলচ্চিত্ৰৰ ৰসাস্বাদন সম্পৰ্কীয় প্ৰাথমিক কিতাপ৷ গ্ৰন্থৰ পাতনিত লেখকগৰাকীয়ে কৈছে -চলচ্চিত্ৰৰ দৰে এটি আপাত দৃষ্টিত সৰল, কিন্তু নিৰ্মাণৰ দিশৰ পৰা অতি জটিল কলা মাধ্যম এটিৰ ৰস আহৰণ কৰাটো কিছু পৰিমাণে কষ্টকৰ কাম৷ এই কথাবোৰৰ এটি প্ৰাথমিক ধাৰণা দিয়াৰ উদ্দেশ্যে আগত ৰাখিয়েই এই কিতাপখন প্ৰস্তুত কৰা হৈছে৷
গ্ৰন্থখনৰ বিষয়বস্তুৱে চিনেমাৰ নিৰ্মাণশৈলীৰ কেতবোৰ দিশ সাঙুৰি লৈছে৷ চলচ্চিত্ৰৰ সংজ্ঞা-নিৰূপণকে ধৰি চলচ্চিত্ৰৰ লগত জড়িত পৰিচালনা, চিত্ৰগ্ৰহণ, শব্দ আদি বৈশিষ্ট্যবোৰ গ্ৰন্থখনত আলোচিত হৈছে৷ গ্ৰন্থৰ শেষৰফালে লেখকে দেশ-বিদেশৰ মুঠ এশখন চিনেমাৰ স্ব-নিৰ্বাচিত তালিকাৰে এখন চাবলগীয়া এশখন চিনেমাৰ তালিকা প্ৰস্তুত কৰিছে৷ উল্লেখ্য যে, এইসমূহ চিনেমাৰ ভিতৰত অসমীয়া ভাষাত নিৰ্মিত চাৰিখন ছবিয়ে ঠাই পাইছে৷ সেইকেইখন হৈছে-ড০ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ অনিৰ্বাণ আৰু অগ্নিস্নান, অতুল বৰদলৈৰ কল্লোল , আৰু ব্ৰজেন বৰুৱাৰ ড: বেজবৰুৱা৷
চলচ্চিত্ৰৰ ৰসাস্বাদন হৈছে অসমৰ লেখক আৰু চলচ্চিত্ৰ সমালোচক উৎপল দত্তৰ দ্বাৰা লিখিত আৰু পূৰ্বায়ণ প্ৰকাশন গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা সংকলিত এখনি সমালোচনাত্মক গ্ৰন্থ৷ গ্ৰন্থখনৰ ভাষা অসমীয়া৷ মূলতঃ চলচ্চিত্ৰৰ কাৰিকৰী ভাষাৰ বিভিন্ন দিশ সম্পৰ্কে আলোকপাত কৰি যুগুত কৰা এই গ্ৰন্থখনত মুঠতে দহটা প্ৰবন্ধ আছে৷ গ্ৰন্থখন পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত হৈছিল ২০১৯ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত৷
সময়ৰেখাত চিনেমা শীৰ্ষক লেখাটোত লেখকে ১৮৮০ চনত গতিশীল বস্তুৰ ফটো তুলিব পৰা ব্যৱস্থাটোক সময়ৰেখাৰ প্ৰাৰম্ভত স্থান দিছে৷ আৰু ২০০৩ চনত থ্ৰি ডি ফিল্মৰ ব্যাপক প্ৰসাৰত এই সময়ৰেখা শেষ কৰা হৈছে৷
বিয়াৰ পিছত তেজীমলা নিজৰ ঘৰলৈ উভতি আহিলত, মাহীয়েকে পোৰা আৰু কূটা কাপোৰ দেখি কৃত্ৰিম খঙত জলি পকি তেজীমলাক গালি-শপনি পাৰি মাৰি অত্যাচাৰ কৰিলে।
ইমানৰ পিছতো মাহীয়েকৰ হেঁপাহ নপলোৱাত তেওঁ তেজীমালক টানি আনি ঢেঁকীৰ আগত বহুৱাই ধান বঢ়াবলৈ লগাই, নিজে ঢেঁকী দিবলৈ লাগে।
মাহীয়েকে ঢেঁকী দি থাকোঁতে এবাৰ হঠাত চাব মাৰি ঢেঁকীটো পেলাই দি তেজীমলাৰ সোহাঁতখন খুন্দি পেলাই, সোহাঁতখন খুন্দিলত তেজীমলাই যন্ত্ৰণাত চিয়ঁৰি কান্দিবলৈ ধৰে আৰু তেজীমালক বাওঁ হাতেৰে খুবলিত ধান বঢ়াই দিবলৈ হুকুম দিয়ে আৰু এবাৰত তেওঁ তেজীমলাৰ বাওঁ হাতখনো খুন্দে।
এইদৰে তেওঁ তেজীমলাৰ ভৰি দুখন আৰু মুৰটোৱো খুন্দি তেজীমলাক মাৰি সাউদনীয়ে কোনেও নেদেখাকৈ ঢেঁকীশালৰ পানীপোতাতে গাঁত এটা খান্দি পুতি থয়।
লাও চিঙিবলৈ ধৰোঁতেই লাও জোপাই ইনাই-বিনাই কান্দি কথা কোৱা শুনি বুঢ়ী গৰাকীয়ে ভয়খাই আহি সাউদনীক কথাটো জনায়।
এবাৰ গৰখীয়া ল'ৰাই জৰা চিঙিবলৈ মন কৰি হাত মেলাত পুনৰ জৰা জোপাই ইনাই-বিনাই কান্দি কথাকবলৈ আৰম্ভ কৰে।
কিছুদিনৰ মূৰত বেহা-বেপাৰ কৰি সেই নৈয়েদিয়েই তেজীমলাৰ বাপেকে নাৱেৰে উভতি আহোঁতে পদূম ফুল এটা ফুলি থকা দেখি তেজীমলালৈ সেই ফুলটো লৈ যাঁও বুলি ভাবি নাৱৰীয়াক সেই ফুলটো ছিঙি আনিবলৈ ক’লে।
পুনৰ একে পৰিস্থিতিৰ মুখামুখি হোৱা সাউদে পদুমফুলপাহ তেওঁৰেই কন্যা তেজীমলা বুলি প্ৰমাণ কৰি এটি শালিকাৰ ৰূপত ঘৰলৈ লৈ আনে।
ঘৰত সাউদে তেজীমলাৰ বিষয়ে নানান প্ৰশ্ন কৰি পিছত শালিকাৰ পৰা পুনৰ আগৰ তেজীমলাক ঘূৰাই আনে আৰু ঘৈণীয়েকক ঘৰৰ পৰা খেদি দিয়ে।
কিছুদিনৰ পিছতেই তেজীমলাৰ সখীয়েকৰ বিয়ালৈ বুলি যাবলৈ ওলোৱাত মাহীমাকে তেজীমলাই বিয়াত পিন্ধিবলৈ বুলি পাটৰ ৰিহা-মেখেলা এযোৰ আৰু এখন উত্তম ৰিহাৰ গুণাৰ পাৰি দিয়া খনীয়াকাপোৰৰ টোপোলা এটা বান্ধি দিলে।
তেওঁ বুদ্ধি কৰি পাটৰ ৰিহা মেখেলাযোৰৰ ভিতৰত মনে মনে এটা নিগনি সুমুৱাই দি আৰু পাৰি দিয়া খনীয়া কাপোৰখনৰ ভিতৰত এটা আঙঠা বান্ধি দি টোপোলা এটা কৰি তেজীমলাৰ হাতত দিলে।
সখীয়েকৰ ঘৰ পাওঁ পাওঁ হওঁতেই তেজীমলাই মাহীয়েকৰ কথা মতে পাটৰ ৰিহা-মেখেলা আৰু পাৰি দিয়া কাপোৰ পিন্ধিবৰ মনেৰে টোপোলা মেলিলতে কাপোৰযোৰৰ ভিতৰৰ পৰা এটা নিগনি ওলাই লৰ মাৰিলে আৰু কাপোৰযোৰৰ ভিতৰৰ পৰা এটা আঙঠা সৰকি পৰিল।
তেজীমলাই দেখি বিচূৰ্তি হ’ল যে ৰিহা-মেখেলাযোৰ নিগনিয়ে কূটি থকা-সৰকা কৰিলে আৰু পাৰি দিয়া কাপোৰখন ঠায়ে ঠায়ে পুৰিলে।
ঘৰখনত একেজনী ছোৱালী তেজীমলা বাপেকৰ বৰ চেনেহৰ আছিল; কিন্তু মাহীয়েকে তেজীমলাক সমূলি দেখিব নোৱাৰিছিল; কেৱল গিৰিয়েকৰ ভয়তহে তেওঁ তেজীমলাক প্ৰতিপাল কৰি ডাঙৰ দীঘল কৰিব লগীয়াত পৰিছিল।
'তেজীমলা' ১৯৬৩ চনত মুক্তি পোৱা লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ তেজীমলা সাধু আধাৰিত এখন নাৰীকেন্দ্ৰিক ছবি।
এজন সাউদৰ বৰজনী ঘৈণীয়েকৰ এঘাৰ-বাৰ বছৰীয়া জীয়ৰী তেজীমলা মাহীমাকৰ তত্ত্বাৱধানত ডাঙৰ-দীঘল হয়।
ঘৰখনত একেজনী ছোৱালী তেজীমলা বাপেকৰ বৰ চেনেহৰ আছিল; কিন্তু মাহীয়েকে হ’লে তেজীমলাক সমূলি দেখিব নোৱাৰিছিল; কেৱল গিৰিয়েকৰ ভয়তহে তাই তেজীমলাক প্ৰতিপাল কৰি ডাঙৰ দীঘল কৰিব লগীয়াত পৰিছিল।
সাউদে নাও মেলি যোৱাৰ দিনৰ পৰা মাহীমাকে তেজীমলাৰ দায়ৰ চেলু বিচাৰিবলৈ ধৰিলে আৰু যিমান পাৰিলে তেজীমলাক অকলে পাই অত্যাচাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে।
তেজিমলাই গছ, চৰাই আদিৰ ৰূপত পুনৰ জন্ম গ্ৰহণ কৰি সকলোৰে আগত আৰু বিশেষকৈ তেওঁৰ ব্যৱসায়ী দেউতাকৰ সন্মুখত প্ৰকৃত সত্যটো প্ৰকাশ কৰে।
তেজীমলা হৈছে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই ৰচনা কৰা বুঢ়ী আইৰ সাধু মূল পুথিখনৰ অষ্টমটো সাধু 'তেজীমলা'ৰ এক বাৰ-তেৰ বছৰীয়া কিশোৰী চৰিত্ৰ।
আৰু খাটিখোৱা জনতাৰ হাড়ক পানী কৰি কৰা পৰিশ্ৰমৰ বিনিময়তো তেওঁলোকক প্ৰকৃত পাৰিশ্ৰমিক শোষক শ্ৰেণী তথা ধনীক শ্ৰেণীটোৱে দিব নিবিচাৰে।
নাটকখনত এক প্ৰবল সমাজ চেতনাৰ চিত্ৰণ হিচাপে সমাজত যুগ যুগ ধৰি চলি অহা শ্ৰেণী সংগ্ৰাম তথা শোষিত শ্ৰেণীৰ ওপৰত কৰা শোষক শ্ৰেণীৰ অত্যাচাৰ, দৰিদ্ৰতাৰ দুখ-বেদনা, শোষক শ্ৰেণীৰ দুৰ্নীতি ভ্ৰষ্টাচাৰ আদি বিভিন্ন দিশৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ পাইছে।
দৰ্জী :এৰা লোকৰ চোলা চিলাওঁতেই জিন্দেগী গ'ল,অথচ আজিলৈকে নিজৰ চোলা এটাও চিধাই ল'ব পৰা নাই আৰু চিলোৱা নহ'বও।
মূলতঃ ইউটিউব আৰু প’ডকাষ্টৰ জৰিয়তে প্ৰচাৰিত পিটাৰছনৰ বক্তৃতা আৰু কথোপকথনে অতি সোনকালেই লাখ লাখ দৰ্শক গোটাইছিল।
২০১৮ চনলৈকে তেওঁ নিজৰ ক্লিনিকেল প্ৰেকটিছ আৰু শিক্ষকতাৰ দায়িত্ব স্থগিত ৰাখিছিল, আৰু তেওঁৰ দ্বিতীয়খন কিতাপ প্ৰকাশ কৰিছিল: 12 ৰুলছ ফৰ লাইফ: এন এন্টিড’ট টু কেঅ’ছ"।
সেই বছৰতে স্তম্ভলেখক ডেভিদ ব্ৰুকছে পিটাৰছনক "পশ্চিমীয়া বিশ্বৰ আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী ৰাজহুৱা বুদ্ধিজীৱী" বুলি অভিহিত কৰিছিল।
২০২১ চনত তেওঁ তৃতীয়খন গ্ৰন্থ ‘বিয়ণ্ড অৰ্ডাৰ: 12 ম’ৰ ৰুলছ ফৰ লাইফ’ প্ৰকাশ কৰি টৰন্টো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পদত্যাগ কৰি প’ডকাষ্টিঙলৈ ঘূৰি আহে।
আলবাৰ্টাত জন্মগ্ৰহণ কৰি ডাঙৰ-দীঘল হোৱা পিটাৰছনে আলবাৰ্টা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞান আৰু মনোবিজ্ঞানত স্নাতক আৰু মেকগিল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ক্লিনিকেল চাইক’লজিত পি এইচ ডি লাভ কৰে।
হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনা আৰু গৱেষণা কৰাৰ পিছত তেওঁ ১৯৯৮ চনত কানাডালৈ উভতি আহি টৰন্টো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মনোবিজ্ঞান অনুষদত স্থায়ীভাৱে যোগদান কৰে।
১৯৯৯ চনত তেওঁ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ ‘মেপছ অৱ মিনিং: দ্য আৰ্কিটেকচাৰ অৱ বিলিফ’ প্ৰকাশ কৰে, যিখন তেওঁৰ পৰৱৰ্তী বহু বক্তৃতাৰ ভিত্তি হৈ পৰে।
গ্ৰন্থখনত মনোবিজ্ঞান, পৌৰাণিক কাহিনী, ধৰ্ম, সাহিত্য, দৰ্শন আৰু স্নায়ুবিজ্ঞানৰ সংমিশ্ৰণত বিশ্বাস আৰু অৰ্থৰ ব্যৱস্থাসমূহ বিশ্লেষণ কৰা হৈছে।
২০১৬ চনত পিটাৰছনে কানাডাৰ মানৱ অধিকাৰ আইন আৰু কানাডাৰ সংসদে গৃহীত কৰি বৈষম্যৰ নিষিদ্ধ ভিত্তি হিচাপে "লিংগ পৰিচয় আৰু প্ৰকাশভংগী" প্ৰৱৰ্তন কৰিবলৈ গৃহীত কানাডাৰ মানৱ অধিকাৰ আইন আৰু ফৌজদাৰী সংহিতা সংশোধন কৰা আইনখনক সমালোচনা কৰি ইউটিউব ভিডিঅ'ৰ ধাৰাবাহিকতা প্ৰকাশ কৰে৷ তেওঁ যুক্তি দিছিল যে বিধেয়কখনে কিছুমান লিংগ সৰ্বনামৰ ব্যৱহাৰ "বাধ্যতামূলক ভাষণ" কৰিব, আৰু এই যুক্তিটোক ৰাজনৈতিক শুদ্ধতা আৰু পৰিচয়ৰ ৰাজনীতিৰ সাধাৰণ সমালোচনাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ উল্লেখযোগ্য সংবাদ মাধ্যমত কভাৰেজ লাভ কৰিছিল, সমৰ্থন আৰু সমালোচনা দুয়োটাকে আকৰ্ষণ কৰিছিল।
১৯৬২ চনৰ ১২ জুনত আলবাৰ্টাৰ এডমন্টনত জৰ্দান পিটাৰছন জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তেওঁ প্ৰদেশখনৰ উত্তৰ-পশ্চিমৰ এখন সৰু চহৰ ফেয়াৰভিউত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল।
বেভাৰলি গ্ৰেণ্ড প্ৰেৰি আঞ্চলিক কলেজৰ ফেয়াৰভিউ চৌহদৰ লাইব্ৰেৰিয়ান আছিল আৰু ৱালটাৰ এজন বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক আছিল।
জৰ্ডান বাৰ্ণ্ট পিটাৰছন কানাডাৰ ক্লিনিকেল মনোবিজ্ঞানী, ইউটিউব ব্যক্তিত্ব, লেখক আৰু টৰন্টো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এমেৰিটাছ অধ্যাপক।
পিটাৰছনে ২০১০ চনৰ শেষৰ ফালে সাংস্কৃতিক আৰু ৰাজনৈতিক বিষয়সমূহৰ ওপৰত তেওঁৰ মতামতৰ বাবে এজন ৰাজহুৱা বুদ্ধিজীৱী হিচাপে ব্যাপক চৰ্চা লাভ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, যাক প্ৰায়ে ৰক্ষণশীল বুলি অভিহিত কৰা হয়।
তেওঁলোকৰ পলম হোৱাৰ বাবে জানকীৰ দেউতাকে বিয়াৰ লগ্ন উকলি যাব বুলি ভয়তে বেলেগ দৰা বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল বুলিও বহুতে কয়।
১৯১৪ চনৰ ১৭ মাৰ্চত ইংলেণ্ডলৈ যাত্ৰা কৰাৰ এসপ্তাহ আগত মাক আৰু জানকীক কুম্বকোনমৰ নিগাজী ঘৰলৈ পঠিয়াই দিছিল।
মাথোঁ ২১ বছৰতে বৈধব্যক সাৱটি লোৱা জানকীয়ে এটি টিনৰ বাকচত ৰামানুজনৰ ইংলেণ্ডত তৈয়াৰী পাছপ'ৰ্ট, ৰামানুজনৰ বাতৰি প্ৰকাশ পোৱা বাতৰিকাকতৰ টুকুৰা আদিকে ধৰি কেইবাবিধো সামগ্ৰী আমৃত্যু সযতনে ৰাখিছিল।