polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
শংকৰদেৱ গুৰুজনাৰ সৃষ্টি ভাঁজ ঘৰ অসমৰ প্ৰায় সকলো সত্ৰৰ কীৰ্তনঘৰতে আছে৷ সুন্দৰীদিয়া সত্ৰৰো কীৰ্তনঘৰৰ অগ্ৰভাগত বা মূধত দীঘলীয়া ভাঁজঘৰ বা মণিকূট গৃহ অৱস্থিত৷ টিনৰ চালিৰে ধেনুভিৰীয়াকৈ এই ভাঁজ ঘৰ সজা হয়৷ ভাঁজ থাকে বাবেই ই ভাঁজ ঘৰ৷ ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ এখনি দুৱাৰ থাকে৷ সুন্দৰীদিয়া সত্ৰৰ ভাঁজঘৰত কোচ ৰজা ৰঘুদেৱে দিয়া শিলৰ কৃষ্ণমূৰ্তি আৰু তৰুণ দুৱৰা ফুকনে দিয়া শিলৰ ৰাধা-কৃষ্ণৰ মূৰ্তি সংৰক্ষণ কৰা আছে৷ এই ভাঁজ ঘৰৰ ভিতৰত এটি পাটনাদ আছে৷ এই পাটনাদৰ পানীৰেই গোঁসাই ধুওৱা আৰু মাহ-প্ৰসাদ ধোৱা কাম কৰা হয়৷
১৫৭০ চনতে স্থাপিত সুন্দৰীদিয়া সত্ৰ বৰপেটা সত্ৰৰ উত্তৰ-পূব কোণত বৰপেটা-ভবানীপুৰ পথত বৰপেটা সত্ৰৰ পৰা প্ৰায় তিনিকিলোমিটাৰ দূৰৈত অৱস্থিত৷ গোটেই সত্ৰখন পূবহাটী, পশ্চিমহাটী, উত্তৰ হাটী, দক্ষিণ হাটী, কলয়া হাটী আৰু আই গোঁসানীৰ ভকতৰ হাটী নামে ছয়খন হাটীত বিভক্ত৷ প্ৰত্যেক হাটীৰ নিৰ্বাচিত সদস্যৰ দ্বাৰা সত্ৰ পৰিচালনা সমিতি গঠন কৰা হয়৷ এই সমিতিত বংশানুক্ৰমিক হোৱা সত্ৰাধিকাৰ বা মেধি সভাপতি আৰু সমিতিয়ে গণতান্ত্ৰিক পৰম্পৰাৰে সত্ৰৰ উন্নয়নমূলক কাম সম্পন্ন কৰে৷
আদি ভিঠিৰ পৰা ধৰ্মচৰ্চা কৰি থকা মাধবদেৱে পিছলৈ ভক্তৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাত আহলবহল ঠাইৰ সন্ধান কৰাত খীৰা মৰলৰ পুত্ৰ মাধব মৰলে নিজৰ আস্তাবলটোকে নামঘৰ সাজিবলৈ দান দিয়ে৷ এই মাটিতেই পোনতে খেৰ-বাঁহেৰে সজা কীৰ্তনঘৰটো বৰ্তমান পকী কৰা হয়৷ মণিকূট বা ভাঁজঘৰকে ধৰি কীৰ্তনঘৰটোৰ দৈৰ্ঘ ১২০ হাত আৰু বহল ৪২ হাত৷ ইয়াৰ চালিখন টিনপাতৰ আৰু তিনিখন চালিৰে ত্ৰিভূজাকাৰ ৰূপত নিৰ্মিত৷ কীৰ্তনঘৰটিৰ ভিতৰলৈ সোমাবলৈ উত্তৰ আৰু পশ্চিম দিশে দুখন দুৱাৰ আৰু ভাঁজঘৰত সোমাবলৈ এখন দুৱাৰ আছে৷
সুন্দৰীদিয়ালৈ আহি মাধবদৱেে পোনতে বৈনায়েক ৰামদাসৰ ঘৰত থাকিবলৈ লয় যদিও পিছত খীৰা মৰল নামৰে ব্যক্তিৰ পুত্ৰ মাধব মৰলে দান কৰা মাটিত গৃহ সাজি থাকিবলৈ লয়৷ এই গৃহকে বৰ্তমান ’আদি ভিঠি’ নামে জনা যায়৷ ইয়াতেই মাধবদেৱে ভক্তি ৰত্নাৱলী গ্ৰন্থখন অনুবাদ কৰে৷ এই আদি ভিঠিৰ পৰাই মাধবদেৱে ভক্তিপ্ৰাণ মহিলাসকলক “আইসকল’’ বুলি সম্বোধন কৰিছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰাই মহাপুৰুষীয়া সত্ৰসমূহত মহিলাসকলক ’আইসকল’ বোলা পৰম্পৰাত পৰিণত হয়৷
সত্ৰ স্থাপত্য কলাৰ আন এক প্ৰধান অংগ হৈছে দৌলগৃহ৷ সুন্দৰীদিয়া সত্ৰতো দৌলগৃহ আছে৷ বৰ্তমান ইয়াক ন-কৈ সজাই-পৰাই লোৱা হৈছে৷ সপ্ত বৈকুণ্ঠৰ কল্পনাৰে সাতটা বেদীৰ ওপৰত দৌল নিৰ্মাণ কৰা হৈছে৷ এই দৌলৰ চাৰিওফালে চাৰিখন দুৱাৰ আছে৷ ইয়াৰ ভিতৰত বংশীগোপালৰ চৌদোলা দুটা খুঁটিৰ ওপৰত ওলোমাই ৰখা হৈছে৷ খুঁটিৰ ওপৰত বিপৰীত মুৱাকৈ দুটা মগৰ আছে৷ দৌল উৎসৱৰ সময়ত সত্ৰাধিকাৰ আৰু ভকতসকলে চৌদোলাত বংশীগপালৰ মূৰ্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷
সুন্দৰীদিয়া সত্ৰ অসমৰ মহাপুৰুষীয়া নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ চাৰি সংহতিৰ ভিতৰৰ নিকা সংহতিৰ এক সত্ৰ৷ শংকৰদেৱৰ প্ৰিয় শিষ্য মাধবদেৱে ১৫৭০ চনত এই সত্ৰ স্থাপন কৰিছিল৷ বৰপেটা সত্ৰৰ উত্তৰ পূব কোণত প্ৰায় ৩ কিলোমিটাৰ দূৰত বৰপেটা ভবানীপুৰ পথত এই সুন্দৰীদিয়া সত্ৰ অৱস্থিত আৰু ইয়াতে মাধবদেৱে ১৪ বছৰ ছমাহ কাল বাস কৰি নানা পদ-পুথি ৰচনা কৰিছিল৷
দৌলগৃহৰ সম্মুখত যোগমোহন গৃহ বা ঘৰ, যাক সভাঘৰ বুলিও জনা যায়৷ ইয়াত দৌলৰ দিনা বংশীগোপালৰ অধিবাস কৰাৰ লগতে নাম-কীৰ্তন কৰা হয়৷ এই সভাগৃহতে আন সময়ত নাট-ভাওনা আৰু সভা-সমিতি অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷
২০১৪ চনত, নতুন দিল্লীৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে তেওঁক নাৰী শক্তি পুৰস্কাৰ বঁটা প্ৰদান কৰিছিল।
তেওঁ "ৱুমেন অৱ দ্য এলিমেণ্টচ্ ট্ৰাষ্ট" প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, যি দিল্লীত ঘৰুৱা হিংসাৰ বলি হোৱা দুখীয়া মহিলা আৰু শিশুসকলক বিনামূলীয়া আইনী সাহায্য প্ৰদান কৰে।
তেওঁ সৰ্বভাৰতীয় মহিলা সন্মিলনৰ সৈতে লগ লাগি মহিলাসকলক আশ্ৰয় আৰু বৃত্তিমূলক প্ৰশিক্ষণৰ জৰিয়তে পুনৰ্বাসিত কৰাৰ বাবে কাম কৰি আহিছে।
তেওঁলোক দুটি সন্তানৰ পিতৃ-মাতৃ আছিল আৰু যেতিয়া তেওঁলোকৰ ছয় বছৰীয়া সন্তানটোৰ সৈতে ৰশ্মিয়ে ঘৰ এৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল, তেতিয়া ঘৰুৱা সংঘাতৰ চিকাৰ হোৱা শিশুটোৰ মাত ফুটা নাছিল।
তেওঁ দিয়া ভাবুকিৰ বাবে তেওঁ তেওঁৰ স্বামীৰ বিৰুদ্ধে অভিযোগ উত্থাপন কৰা নাছিল, কিন্তু তেওঁ তেওঁলোকৰ সন্তানৰ কাষ্টডি লাভ কৰিছিল।
কিন্তু, তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে বিচাৰিছিল যে স্বামীয়ে কৰা অত্যাচাৰৰ বাবে চিকিৎসালয়লৈ যাব লগা হোৱা স্বত্বেও ৰশ্মিয়ে এই বিষয়টো আওকান কৰিব আৰু লেখা-মেলাৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকিব।
ৰশ্মি ঘৰুৱা হিংসাৰ ওপৰত কাম কৰা এখন পৰামৰ্শদাতা সমিতিৰ সদস্য, এই সমিতিত থকা অন্য সদস্যসকলৰ ভিতৰত ‘ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলা প্ৰতিনিধি’, ‘ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ’, ‘ইউএছএইড’, ‘দিল্লী আৰক্ষীৰ বিশেষ শাখা’ আৰু ‘ইণ্টাৰনেচনেল চেণ্টাৰ ফৰ ৰিচাৰ্ছ অন ৱুমেন’ৰ প্ৰতিনিধি আছে।
২০০৮ চনৰ ৮ মাৰ্চ তাৰিখে, নিউয়ৰ্কৰ গ্লোবেল পিচ ইনিচিয়েটিভ অৱ ৱুমেনৰ দ্বাৰা জয়পুৰত আয়োজিত ‘চাৰ্কল অৱ দ্য ডিভাইন ফেমিনিন’ সন্মিলনৰ ৰশ্মি এগৰাকী বক্তা আছিল।
বিৰছা মুণ্ডাৰ পৰিয়ালে পৰম্পৰাগত জনজাতীয় ধৰ্ম অনুসৰণ কৰিছিল, য'ত আত্মা আৰু পূৰ্বপুৰুষৰ পূজা জড়িত আছিল।
কিন্তু বয়স বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে বিৰছাই এই বিশ্বাসবোৰক লৈ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিবলৈ ধৰিলে আৰু নিজৰ আধ্যাত্মিক বিশ্বাস গঢ়ি তুলিলে।
তেওঁ দাবী কৰিছিল যে তেওঁ এজন পৰম সত্তাৰ পৰা দৰ্শন পাইছিল, যাক তেওঁ "ধৰ্তি আবা" বুলি অভিহিত কৰিছিল, যিয়ে তেওঁক নতুন ধৰ্মৰ বাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰিবলৈ আৰু নিজৰ লোকসকলক স্বাধীনতালৈ লৈ যাবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল।
১৮৯৫ চনত বিৰছা মুণ্ডাই এই অঞ্চলত ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহৰ নেতৃত্ব দিয়ে, যিটো বিদ্ৰোহ "উলগুলান" নামেৰে জনাজাত হয়।
এই বিদ্ৰোহ প্ৰায় দুবছৰ ধৰি চলিছিল, সেই সময়ত বিৰছা মুণ্ডা আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলে ব্ৰিটিছ বিষয়াসকলক আক্ৰমণ কৰি সা-সম্পত্তি ধ্বংস কৰিছিল।
বিৰছা মুণ্ডা মুণ্ডা জনগোষ্ঠীৰ মাজত জনপ্ৰিয় ব্যক্তি হৈ তেওঁলোকৰ অধিকাৰ আৰু স্বাধীনতাৰ আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দিয়ে।
তেওঁ ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক শাসন আৰু ইংৰাজ আৰু স্থানীয় মাটিৰ মালিকসকলে আদিবাসী জনসাধাৰণৰ শোষণৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদৰ আয়োজন কৰিছিল।
বিৰছা মুণ্ডাৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা কম আছিল আৰু জনজাতীয় ৰীতি-নীতি আৰু পৰম্পৰাৰ বিষয়ে জানি ডাঙৰ হৈছিল।
বিৰছা মুণ্ডা ভাৰতীয় জনজাতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, ধৰ্মগুৰু, লোকনায়ক আছিল যিয়ে ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল।
ভাৰতৰ বৰ্তমানৰ ঝাৰখণ্ড ৰাজ্যৰ ছোটা নাগপুৰ মালভূমি অঞ্চলৰ অন্যতম বৃহৎ জনজাতি গোট মুণ্ডা জনগোষ্ঠীৰ সদস্য আছিল।
কোনো কোনোৱে ব্ৰিটিছৰ দ্বাৰা বিষাক্ত দ্ৰব্য খুৱাইছিল বুলি বিশ্বাস কৰাৰ বিপৰীতে কোনো কোনোৱে চিকিৎসাৰ অভাৱত তেওঁৰ মৃত্যু হোৱা বুলি অনুমান কৰে।
সোনকালেই তেওঁ খিলজীৰ প্ৰিয়পাত্ৰ হৈ পৰিল আৰু প্ৰায়ে তেওঁ চুলতানক ক’বলৈ লয় যে সৰু জীয়েকজনীলৈ তেওঁৰ কিমান মনত পৰে।
সেয়েহে ১৩০৮ চনত মাক-জীয়েকৰ বিচ্ছেদৰ দহ বছৰ পাছত খিলজীয়ে দাক্ষিণাত্যলৈ এটা সৈন্য প্ৰেৰণ কৰে আৰু সেনাধিপতি মালিক কফুৰক যেনেকৈয়ে হওক দেৱল দেৱীক লৈ আনিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
ইতিহাসবিদ ফিৰিষ্টাৰ মতে, কৰ্ণ দেৱ দ্বিতীয়ক তেওঁৰ আশ্ৰয়প্ৰদানকাৰী ৰামচন্দ্ৰ দেৱে তেওঁৰ পুত্ৰ আৰু উত্তৰাধিকাৰ শশাংক দেৱৰ সৈতে বিয়া পাতি দিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।
কিন্তু ইতিমধ্যে দিল্লীৰ আক্ৰমণকাৰীসকল আহি দেওগিৰি পোৱাত আৰু আক্ৰমণকাৰীৰ লক্ষ্য দেৱল দেৱী বুলি জানি কৰ্ণ দেৱ দেৱল দেৱীক ৰাজকুমাৰ শশাংকলৈ বিয়া দিবলৈ সন্মত হ’ল।
দেৱল দেৱীক সাজসজ্জা কৰাই, পালকি বহুৱাই সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ পহৰাৰ মাজেৰে দেওগিৰি দুৰ্গলৈ পঠিয়াই দিয়া হ’ল।
তাৰ কিছুদিন পিছতে মাকৰ ইচ্ছা অনুসৰি আলাউদ্দিনৰ বৰপুত্ৰ, কমলা দেৱীৰ সতীয়া পুত্ৰ খিজিৰ খানৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়।
আঠ বছৰ পিছত খিজিৰ খাঁক তেওঁৰ ভাতৃ মুবাৰক শ্বাহে মৃত্যুদণ্ড দিয়ে আৰু দেৱল দেৱীক নিজৰ হাৰেমলৈ লৈ যায়।
অভিলাষী, ক্ষমতালোভী মুছলমান পুৰুষসকলৰ ইজনৰ পৰা সিজনলৈ হস্তান্তৰিত হোৱা দেৱল দেৱীৰ কাহিনীটোৱে হৈছে নন্দশংকৰ মেহতা ৰচিত গুজৰাটী ঐতিহাসিক উপন্যাস কৰণ ঘেলোৰ ভিত্তি।
১২৯৮ খ্ৰীষ্টাব্দত তেতিয়াৰ দিল্লীৰ চুলতান আলাউদ্দিল খিলজীয়ে উলুঘ খান আৰু নছৰত খানক নেতৃত্ব ভাৰ দি গুজৰাট অভিযানলৈ পঠিয়ায়।
কৰণ দেৱ দ্বিতীয়ই কম বয়সীয়া জীয়েক দেৱল দেৱী আৰু জীয়াই থকা তেওঁৰ অনুগামীসকলক লৈ দাক্ষিণাত্যলৈ পলাই যায় আৰু দেওগিৰিৰ শাসক ৰামচন্দ্ৰ দেৱৰ দৰবাৰত আশ্ৰয় লয়।
১৩১৬ চনত আলাউদ্দিনৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ তৃতীয় পুত্ৰই কুতুবুদ্দিন মুবাৰক শ্বাহ সিংহাসনত আৰোহণ কৰে।
মুবাৰক শ্বাহৰ ৰাজত্বকালত তেওঁক হত্যা কৰি খিজিৰ খানৰ এজন পুত্ৰক সিংহাসনত বহুৱাবলৈ ষড়যন্ত্ৰ কৰা হয়।
যেতিয়া মুবাৰক শ্বাহে এই পৰিকল্পনাৰ বিষয়ে গম পালে, তেতিয়া তেওঁৰ ভাতৃ খিজিৰ খানকে ধৰি এই ষড়যন্ত্ৰৰ লগত জড়িত সকলোকে হত্যা কৰে।
সমসাময়িক ইতিহাসবিদ জিয়াউদ্দিন বাৰাণীয়ে লিখিছে যে তাৰ পিছত খুছৰো খানে দেৱল দেৱীক বিয়া কৰায় আৰু এইদৰে তেওঁৰ তৃতীয় স্বামী হয়।
ৰমন্যাসিক কবি আৰু ঔপন্যাসিক উইলিয়াম ওৱৰ্ডছৱৰ্থ ও চাৰ্লস ডিকেন্স ৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।
২০০৬ চনত মুক্তি লাভ কৰা 'এমেইজিং গ্ৰেচ'ত কাম্বাৰবেটছে 'উইলিয়াম পিট দ্য ইয়ংগাৰ' নামৰ চৰিত্ৰটোত অভিনয় কৰে।
২০১৪ চনৰ ছবি ইতিহাস-বিজ্ঞানভিত্তিক ছবি 'দ্য ইমিটেছন গেম'ত তেখেতে এলান ট্যুৰিঙৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
মানচেষ্টাৰ ভিক্টোৰিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এগৰাকী স্নাতক কাম্বাৰবেটছে লণ্ডন সংগীত আৰু নাট্যকলাৰ একাডেমীত প্ৰশিক্ষণ লয় আৰু ধ্ৰুপদী অভিনয়-কলাত কলাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ইয়াৰ পিছৰ পৰা তেখেতে ৰয়েল নেশ্যনেল থিয়েটাৰৰ কিছুমান প্ৰযোজনা যেনে 'অফটাৰ দ্য ডেন্স' আৰু 'ফ্ৰেংকেনষ্টাইন' ত শীৰ্ষ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
২০১৪ চনত 'টাইম' আলোচনীয়ে তেখেতক 'পৃথিৱীৰ এশগৰাকী প্ৰভাৱশালী ব্যক্তি'ৰ বাৰ্ষিক তালিকাত তালিকাভূক্ত কৰিছিল।
অভিনয় আৰু সমাজ কল্যাণৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ২০১৫ চনত তেখেতক 'অৰ্ডাৰ অৱ দ্য ব্ৰিটিছ এম্পায়াৰ' হিচাপে নিয়োগ কৰা হয়।
ইংৰাজী থিয়েটাৰ আৰু অপেৰা পৰিচালক ছফি হাণ্টাৰৰ লগত কাম্বাৰবেটছৰ সোতৰ বছৰজোৰা বন্ধুত্বৰ সম্পৰ্ক আছিল।
কেতিয়াবা, এজন ব্যক্তিৰ তাত এডাল অতিৰিক্ত ক্ৰম'জ'ম সন্নিবিষ্ট হ'ব পাৰে নাইবা ব্যক্তি এজনৰ এযোৰ ক্ৰম'জ'মৰ যিকোনো এডাল ক্ৰম'জ'ম নোহোৱাও হ'ব পাৰে।
এই পিৰিস্থিতিয়ে ব্যক্তি একোজনৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পৰিণতিৰ সৃষ্টি কৰে আৰু তাৰ ফলস্বৰূপে মানৱ দেহত কিছুমান জন্মগত ৰোগ অথবা চিন্দ্ৰমে দেখা দিয়ে।
এইবিধ জিনীয় বিশংগতিৰ উদ্ভৱ হয় এডাল অতিৰিক্ত '' ক্ৰম'জ'ম থকাৰ ফলত আৰু ফলত ক্ৰম'জ'মীয় বিশংগতি 47, কেৰিঅ'টাইপ সৃষ্টি হয়।
এনেধৰণৰ ব্যক্তিৰ সাধাৰণভাৱে পুৰুষ চৰিত্ৰৰ বিকাশ হোৱাৰ লগতে স্ত্ৰী চৰিত্ৰৰো বিকাশ হয় প্ৰকাশ হয়।
দেৱে নগেন্দ্ৰ প্ৰসাদ সৰ্বাধিকাৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বিপৰীতে অংকিত মজুমদাৰে কনিষ্ঠ নগেন্দ্ৰ প্ৰসাদৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।
অনিৰ্বাণ ভট্টাচাৰ্যই ভাৰ্গৱ উপাধ্যায়ৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বিপৰীতে ঈশা সাহাই নগেন্দ্ৰৰ পত্নী কমলিনী দেবী সৰ্বাধিকাৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।
ইন্দ্ৰশিশ ৰয়ে কেপ্তেইন জিতেন্দ্ৰ বেনাৰ্জীৰ চৰিত্ৰত,জন ভট্টাচাৰ্যই বিনোদ ভট্টাচাৰ্যৰ চৰিত্ৰত।
শ্ৰীকান্ত আচাৰ্যই সূৰ্য কুমাৰ সৰ্বাধিকাৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে, আৰু জয়দীপ মুখাৰ্জীয়ে প্ৰসন্ন কুমাৰ সৰ্বাধিকাৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।
পদ্মনাভ দাসগুপ্তই ৰাজা আনন্দকৃষ্ণ দেৱৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বিপৰীতে তুলিকা বসুৱে নগেন্দ্ৰৰ মাতৃৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।
আন উল্লেখযোগ্য অভিনেতাসকলৰ ভিতৰত আছে প্ৰান্তিক চৌধুৰী, অগ্নিজিৎ সেন , উজান চেটাৰ্জী, অমিতাভ আচাৰ্য, অনিৰ্বন ছিকদাৰ, বিশ্বজিৎ দাস, অনিৰুদ্ধ গুপ্তা, দুলাল দে, দেবেশ চৰকাৰ, জাকিৰ হোচেন, ইন্দ্ৰজিৎ মজুমদাৰ, ইছাক তিৰকেহ, আৰু অভিষেক সিং।
গোলন্দাজ হৈছে ২০২১ চনৰ বাংলা ভাষাৰ ঐতিহাসিক ক্ৰীড়া নাট্য ছবি ধ্ৰুৱ বেনাৰ্জীৰ পৰিচালিত আৰু ৰ বেনাৰত শ্ৰীকান্ত মহতা আৰু মহেন্দ্ৰ ছোনীৰ প্ৰযোজনা।
ছবিখনত অভিনয় কৰিছে দেৱ, এলেক্স অ’নেল, অনিৰ্বান ভট্টাচাৰ্য, ঈশা সাহা, ইন্দ্ৰসীষ ৰায়, জন ভট্টাচাৰ্য, মিৰ্চি অগ্নি, আৰু শ্ৰীকান্ত আচাৰ্য।
২০২০ চনৰ ৫ ফেব্ৰুৱাৰীৰ পৰা কলকাতাত ছবিখনৰ শ্বুটিং আৰম্ভ হৈছিল যদিও ক’ভিড-১৯ মহামাৰীৰ বাবে তেওঁলোকে শ্বুটিং স্থগিত ৰাখিবলগীয়া হৈছিল।
গোলন্দাজে নগেন্দ্ৰ প্ৰসাদ সৰ্বাধিকাৰীৰ প্ৰেৰণাদায়ক যাত্ৰা "ভাৰতীয় ফুটবলৰ পিতৃ" চিত্ৰিত কৰিছে, যিজন প্ৰথম ভাৰতীয় আছিল যিয়ে এই খেল খেলি দেশত এটা পেছাদাৰী ফুটবল ক্লাব মুকলি কৰিছিল।
বৰা জাতীয়তাবাদী নেতা তথা সমাজকৰ্মী নিবাৰণ বৰাৰ সহধৰ্মিনী আৰু স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ৰে কটন কলেজৰ স্নাতক আছিল।
পাণবজাৰ স্থিত ৰাজাবালা দাসৰ ছাত্ৰী নিবাসত থাকি তেওঁ কটন কলেজত পঢ়িছিল আৰু সেই সময়তে ৰাজাবালা দাসে গুৱাহাটীত প্ৰথমখন ছোৱালী মহাবিদ্যালয় সন্দিকৈ কলেজ আৰম্ভ কৰিছিল।
কিৰণময়ী বৰাই ডিব্ৰুগড় চৰকাৰী উচ্চ ইংৰাজী ছাত্ৰী বিদ্যালয়ৰপৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা দি ১৯৩৯ চনত প্ৰথম বিভাগত মেট্ৰিক পাছ কৰিছিল।
তেওঁ ক্ৰমে শিৱসাগৰ আৰু ডিগবৈ তেল কোম্পানীৰ ছোৱালী মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰি ডিব্ৰুগড় চৰকাৰী ছোৱালী হাইস্কুলত শিক্ষক ৰূপে যোগদান কৰিছিল।
পথাৰত খেতি কৰা, যঁতৰত সূতা কটা, বিভিন্ন বিষয়ৰ সাধাৰণ সভাত যোগদান কৰা, কুষ্ঠ ৰোগীক পৰিচৰ্যা কৰা আৰু চিকিৎসা প্ৰদান আদি এই প্ৰশিক্ষণৰ অন্তৰ্গত আছিল।
কিৰণময়ী বৰাই খোৱাং মধ্য ইংৰাজী বিদ্যলয়ক হাইস্কুল পৰ্যায়লৈ উন্নীত কৰা আৰু ডিব্ৰুগড় আমোলাপট্টি উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয় চৰকাৰীকৰণ কৰাত আগ-ভাগ লৈছিল।
সুদীৰ্ঘ জীৱনকাল তেওঁ স্বাধীনতা আন্দোলনকে ধৰি ভাষা আন্দোলন, বিদেশী বহিষ্কাৰ আন্দোলন, শ্ৰমিক আন্দোলন, গুৱাহাটী তেল শোধনাগাৰ আন্দোলন আদি অতি ওচৰৰ পৰা দেখিছিল আৰু স্বামী নিবাৰণ বৰা আৰু পুত্ৰ ভাস্কৰ বৰাই ৰাজনৈতিক বন্দী ৰূপে কেইবাবাৰো কাৰাবাস খাটিব লগা হোৱা বাবে তেওঁৰ জেল-হাজোতৰ অভিজ্ঞতাও হৈছিল।
এই স্মৃতিকথাখনত কিৰণময়ী বৰাই তেওঁৰ জীৱনকালত দেখা অসমৰ ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক প্ৰেক্ষাপটৰ অস্থিৰ অৱস্থাৰ চাক্ষুস বৰ্ণনা কৰিছে।
অসমৰ ভাষা আন্দোলন, বিদেশী বহিষ্কাৰ আন্দোলন, শ্ৰমিক আন্দোলন, ৰে’লৱে ডিভিজন আন্দোলন আদিৰ ভালেখিনি তথ্য এই আত্মজীৱনীমূলক কিতাপখনত সন্নিৱিষ্ট হৈছে।
কিতাপখন অসমৰ এটি পুৰণি প্ৰকাশন গোষ্ঠী বাণী মন্দিৰে প্ৰকাশ কৰিছে আৰু পৰিৱেশন কৰিছে উজ্জ্বল হাজৰিকা, বাণী মন্দিৰ আৰু মনাস্মৃতা হাজৰিকা, লাৱণ্য প্ৰকাশে।
তেওঁৰ মাতৃপক্ষীয় ককাদেউতাক ৰামকুমাৰ ভট্টাচাৰ্যই সন্ন্যাস গ্ৰহণ কৰে আৰু ৰামানন্দ ভাৰতী নাম লয়।
ৰামানন্দ ভাৰতী প্ৰথম ভাৰতীয়, যিয়ে কৈলাস আৰু মানস সৰোবৰ ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু এই ভ্ৰমণ সম্পৰ্কে তেওঁ এখন গ্ৰন্থও প্ৰণয়ন কৰিছিল।
সুনীল গংগোপাধ্যায়ৰ মতে, ঠাকুৰ পৰিয়ালে যেনেকৈ ডাঙৰৰ বাবে নাটক, গীত আৰু সাহিত্যৰ দ্বাৰা মনোৰঞ্জন কৰিছিল, তেনেকৈ ৰায় চৌধুৰীৰ পৰিয়ালে বঙালী ভাষাত শিশু সাহিত্যৰ ভেটি স্থাপনৰ দায়িত্ব লৈছিল।
কিন্তু তেওঁৰ দ্বিতীয়খন সংকলন দিন দুপুৰে তথা ১৯৫০ দশকৰ পৰা তেওঁৰ অতুলনীয় শিশু ধ্ৰুপদী গ্ৰন্থসমূহেহে তেওঁলৈ যথেষ্ট খ্যাতি কঢ়িয়াই আনিছিল।
মজুমদাৰৰ এখন অসম্পূৰ্ণ গ্ৰন্থতালিকাত চুটিগল্পৰ সংকলন, যুটীয়াভাবে ৰচিত পাঁচখন গ্ৰন্থ, ৯খন অনূদিত গ্ৰন্থ আৰু ১৯খন সম্পাদিত গ্ৰন্থকে ধৰি ১২৫খন গ্ৰন্থৰ তালিকা দিয়া হৈছে।
তেওঁৰ আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থ পাকদাণ্ডীয়ে শ্বিলঙত কটোৱা তেওঁৰ শৈশৱৰ দিন তথা শান্তিনিকেতন আৰু অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ প্ৰাৰম্ভিক বছৰবোৰৰ বিষয়েও এক অন্তৰ্দৃষ্টি প্ৰদান কৰে।
১৯৮৪ চনত পাকিস্তানলৈ উভতি অহাৰ পিছত বুখাৰীয়ে লক্ষ্য কৰে যে পাকিস্তানত হিংসাৰ বলি হোৱা মহিলা সকলৰ বাবে কোনো সেৱা নাই আৰু তেওঁ এই শূন্যতা পূৰণ কৰাৰ সংকল্প লয়।
১৯৯৯ চনত বুখাৰীয়ে ৰাৱালপিণ্ডিত থকা তেওঁৰ পৰিয়ালৰ ঘৰটো 'আশৰা' নামেৰে আশ্ৰয় গৃহলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে।
বুখাৰী আৰু প্ৰগ্ৰেছিভ উইমেন এছ'চিয়েশ্যনে মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা হিংসাৰ নথিভুক্ত কৰা ১৬,০০০টা ঘটনাৰ অংশ হিচাপে ৫,৬৭৫ ৰো অধিক ষ্টোভৰ পৰা অগ্নিদগ্ধ হৈ মৃত্যু হোৱা ভুক্তভোগীক উদ্ঘাটন কৰিছে।
বুখাৰীয়ে ২০০৩ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ট্ৰেইন ফাউণ্ডেচনৰ অসামৰিক সাহস বঁটা লাভ কৰিছিল।
"সামৰিক বীৰত্বৰ সলনি ব্যক্তিগত বিপদাশংকাত অশুভশক্তিৰ বিৰুদ্ধে দৃঢ় প্ৰতিৰোধ"ৰ বাবে তেওঁক এই বঁটাৰে পুৰস্কৃত কৰা হৈছিল।
২০০১ চনত বুখাৰীক 'আশৰা' আশ্ৰয় গৃহত এগৰাকী মহিলাক উৎপীড়নকাৰী স্বামীৰ পৰা আশ্ৰয় দিয়াৰ পিছত "ব্যভিচাৰৰ প্ৰচেষ্টাত উদগনি দিয়া"ৰ বাবে গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল।
বুখাৰীৰ মতে তেওঁ আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালেও বহুতো ভাবুকি পোৱাৰ লগতে সঘনাই আৰক্ষীৰ অভিযানৰ সন্মুখীন হৈছে।
লখিমী সবাহৰ বাবে সাধাৰণতে গাঁৱৰ নামঘৰত ৰাইজৰ সৈতে শোভাযাত্ৰা কৰি এজনী ঋতুমতী নোহোৱা ছোৱালী বা এগৰাকী আয়তীয়ে কলৰ থুৰি, আমপাত আদি ভৰোৱা নতুন মাটিৰ টেকেলি লৈ নদীত পানী তুলিবলৈ যায়।
নাম-প্ৰসংগ আদি কৰাৰ সময়ত সমবেত ৰাইজৰ গাত সেই পানী ছটিয়াই দিয়াৰ লগতে জাকৈত তুলি অনা বন-বোকাখিনি আৰু দুণৰিত থকা চাউলখিনি সকলোৰে মাজত বিতৰণ কৰি দিয়া হয়।
কৃষিকাৰ্যৰ আৰম্ভণি আৰু সামৰণিৰ সময়ত অসমীয়া মহিলাসকলে লোকবিশ্বাস আৰু পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতিৰে এই উৎসৱ পালন কৰে।
লখিমী সবাহৰ সৈতে জড়িত লোকবিশ্বাস অনুসৰি, শস্যৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱী লক্ষ্মী বা লখিমী ধান চপোৱাৰ পাছত পথাৰৰ পৰা অন্তৰ্ধান হয় আৰু ওখ পৰ্বতত স্থিতি লয়গৈ।
মানুহৰ প্ৰতি সন্তুষ্ট হ’লে তেওঁ বাৰিষা বৰষুণৰ ৰূপত পুনৰ পথাৰলৈ নামি আহে আৰু সেয়ে লখিমীক আদৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে মহিলাসকলে বিভিন্ন স্তুতি গীত আৰু নাম গায়।
তেওঁলোকে ব্যক্তিগতভাৱে আয়োজন কৰিলে ভঁৰালৰ সন্মুখত আৰু ৰাজহুৱাকৈ হ'লে মুকলি ঠাইত এই অনুষ্ঠান পাতে।
এই অনুষ্ঠানত এবিধ নৈবেদ্য আগবঢ়োৱা হয় আৰু তিৰোতাসকলে দোলা, দুণৰি বা দোণ, আঁহত বা বৰগছৰ পাত ভৰোৱা টেকেলি আদি লৈ পানী তুলিবলৈ যায় পানী তোলোঁতে উঠি অহা বস্তুবিলাক সকলোৱে ভাগ-বিতৰণ কৰি ঘৰলৈ লৈ যায়।
শংকৰদেৱ, মাধবদেৱ আৰু মথুৰাদাস বুঢ়া আতাৰ প্ৰয়াণৰ তিথিক বৰপেটা-সুন্দৰীদিয়া সত্ৰত “কীৰ্তন’’ নামে জনা যায়৷ মাধবদেৱে প্ৰথমে পাটবাউসীত কৰভাৰ আৰম্ভ কৰাৰ পিছত তেওঁ সুন্দৰীদিয়াত সত্ৰ স্থাপন কৰাৰ পিছত পাটবাউসী সত্ৰলৈ কৰভাৰ দি থাকিল৷ মাধবদেৱৰ প্ৰয়াণৰ পিছত মথুৰাদাস বুঢ়া আতাই বৰপেটা সত্ৰত দুজনা গুৰুৰে ’কীৰ্তন’ত কৰভাৰ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিলে৷ লগতে পূৰ্ববত পাটবাউসী সত্ৰলৈয়ো কৰভাৰ দি থকা হ’ল৷ বৰপেটা সত্ৰ প্ৰথম সত্ৰীয়া মথুৰাদাস বুঢ়া আতাৰ প্ৰয়াণৰ পিছত সত্ৰৰ ভকতসকলে বুঢ়া আতাৰো তিথি কীৰ্তন পতাৰ ব্যৱস্থা কৰে৷ সম্প্ৰতি বৰপেটা সত্ৰত শংকৰদেৱ, মাধবদেৱ আৰু মথাুৰাদাস বুঢ়া আতা- এই তিনিওগৰাকীৰে কীৰ্তন পালন কৰা হয় আৰু তিনিও কীৰ্তনতে আগৰ দৰে কৰভাৰ দিয়াৰ ব্যৱস্থা প্ৰচলিত হৈ থাকিল৷
মথুৰাদাস বুঢ়া আতাই বৰপেটা সত্ৰৰ জনজীৱনক সুশৃংখলিতভাৱে পৰিচালনা কৰিবলৈ সত্ৰখনৰ সৰু সৰু গোটত ভাগ কৰিছিল৷ এই গোটবোৰক “হাটী’’ বোলে৷ মূল হাটী তিনিখন, দক্ষিণহাটী, উত্তৰহাটী আৰু নহাটী৷ এই তিনিখন হাটীক থুল হিচাপে লৈ বাইশখন হাটী পতা হ’ল৷ ৰাজহুৱা কাম সুশৃংখল হ’বলৈ হাটীয়ে হাটীয়ে “হাইটাৰ ঘৰ’’ স্থাপন কৰা হ’ল৷ এই হাটীসমূহে হাটীৰ সৰু-সুৰা দায়-জগৰবোৰৰ বিচাৰ কৰি মীমাংসা কৰাৰ উপৰি সত্ৰক দিবলগীয়া কৰভাৰ সংগ্ৰহ কৰি যথাবিধি প্ৰদান কৰে৷
কৰভাৰ নামনি অসমৰ কিছুমান সত্ৰত প্ৰচলিত এক পৰম্পৰা৷ এই প্ৰথা আৰম্ভ কৰিছিল মাধবদেৱে৷ গুৰুসকলৰ তিৰোভাৱ তিথিত সত্ৰৰ ভকতসকলে বিভিন্ন বস্তু ভাৰ বৈ গায়ন-বায়নসহ আহি সত্ৰক শোধায়, এয়েই কৰভাৰ৷ গুৰু চৰিত কথাত আছে শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ মাহেকীয়া শ্ৰাদ্ধ পাতিবলৈ অৰ্থৰ অভাৱ হোৱাত মাধবদেৱে সকলোফালৰ ভকতসকলক জাননী দিয়ে৷ সেইমতে, ভকতসকলে যেয়ে যি পাৰে আনি দিলে আৰু শ্ৰাদ্ধ সম্পন্ন কৰা হ’ল৷
শিল্পাই দ্য ট্ৰেইনৰ ‘ৱহ আজনাবি’ আৰু বছনা এ হাছিনোৰ ‘খুদা জানে’ মুক্তিৰ লগে লগে সংগীতৰ ক্ষেত্ৰখনত এক বিশিষ্ট স্থান দখল কৰে।
দ্বিতীয় গীতটোৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য গায়িকাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ মনোনয়ন লাভ কৰে।
পিছৰ বছৰত ইলাইয়াৰাজাৰ সংগীত পৰিচালনাত পা ছবিখনত তেওঁ ‘মুদি মুদি ইত্তেফাক ছে’ গীতটো পৰিবেশন কৰে, যাৰ বাবে তেওঁ একেটা শাখাতে দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ মনোনয়ন পায়।
২০১২ চনত শিল্পাই য়শ চোপ্ৰাৰ জব তক হ্যায় জানৰ ‘ইছক্ ছাৱা’ শীৰ্ষক গীতৰ বাবে এ আৰ ৰহমানৰ সৈতে যুটি বান্ধে।
ক'ক ষ্টুডিঅ' পাকিস্তানত ‘পাৰ চানা দে’ গীত কণ্ঠদান কৰা তেওঁ আছিল চূড়ান্ত পৰ্যায়ৰ ভাৰতীয় গায়িকা।
১৯৮৪ চনৰ ১১ এপ্ৰিলত জামছেদপুৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা শিল্পাৰ নাম প্ৰথমতে অপেক্ষা ৰাও আছিল যদিও পিছলৈ তেওঁ শিল্পা ৰাওলৈ সলনি কৰে।
সংগীতৰ ডিগ্ৰীধাৰী পিতৃ এছ ভেংকট ৰাওৰ প্ৰশিক্ষণ আৰু নিৰ্দেশনাত সৰুৰে পৰা তেওঁ গান গাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
“তেওঁৰ শিক্ষাদান পদ্ধতি অনানুষ্ঠানিক আৰু একে সময়তে অতি ফলপ্ৰসূ আছিল, সংগীতৰ প্ৰতি মোৰ আগ্ৰহ জগাই তুলিবলৈ ই পৰ্যাপ্ত আছিল”।
১৯৯৭ চনত তেওঁ পৰিয়ালৰ সৈতে মুম্বাইলৈ যায় আৰু মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পৰিসংখ্যা বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিপ্লমা কৰে।
১৩ বছৰ বয়সত হৰিহৰণক লগ পোৱাৰ পিছত তেওঁ এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী হ'বলৈ অনুপ্ৰাণিত হয় আৰু হৰিহৰণৰ তাগিদাত ওস্তাদ গুলাম মুস্তাফা খানৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে।
প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁ সংগীত পৰিচালকসকলৰ সৈতে সংযোগ ঘটাবলৈ সংগ্ৰাম কৰিবলগীয়া হৈছিলষ কাৰণ সেই সময়ত তেওঁ সামাজিক যোগাযোগৰ ক্ষেত্ৰত ‘ইমান সক্ৰিয়’ নাছিল।
মুম্বাইৰ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ কলেজৰ পৰা এপ্লাইড ষ্টেটিষ্টিকছত স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তিনি বছৰ জিংগল গায়িকা হিচাপে কাম কৰে।
কলেজীয়া দিনত সংগীত পৰিচালক মিথুনে তেওঁক আনোৱাৰৰ ‘তোছে নেইনা’ গীতটো বাণীবদ্ধ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল আৰু এনেকৈয়ে বলীউডৰ সংগীত জগতত তেওঁ খোজ পেলায়।
নতুন শৈলী সংযোগ কৰাৰ প্ৰচেষ্টা আৰু বিভিন্ন ধাৰাৰ গীত গোৱাৰ বাবে শিল্পা প্ৰচাৰ মাধ্যমত জনাজাত।
শ্ৰমিকসকলৰ মাজৰ মহিলা শ্ৰমিকসকলেই বিশেষতঃ টিপ্পনী নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ লোকসংগীতৰ তালে তালে মহিলাসকলে দুটি বিপৰীত শাৰী হৈ থিয় দি মজিয়াত টিপ্পনী নামৰ আহিলা বিধেৰে খুন্দিয়াই খুন্দিয়াই নাচিবলৈ ধৰে৷ “তুৰি’’ আৰু “থালি’’ নামৰ কাঁহেৰে তৈয়াৰী দুটি আহিলা সংগীত সৃষ্টি কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ আন বাদ্যযন্ত্ৰ, যেনে, জাঞ্জ, তাল, মঞ্জিৰা, তবলা, ঢোল আৰু চেহনাই হ’ল এই নৃত্যৰ সংগীতত ব্যৱহৃত প্ৰধান বাদ্যযন্ত্ৰ৷ এই নৃত্য উৎসৱ আৰু বিয়া অনুষ্ঠানত পৰিৱেশন কৰা হয়৷ একে ধৰণৰ তালত টিপ্পনি মাটিত খুন্দিয়াই খুন্দিয়াই আৰু লগতে গান গাই গাই নাচ আৰম্ভ কৰা হয়৷ ক্ৰমশঃ গীতৰ লয় দ্ৰুত হ’বলৈ ধৰে আৰু নৃত্য শিল্পীসকলে পৰ্যায়ক্ৰমে টিপ্পনীৰে মাটিত আঘাত কৰিয়েই থাকে৷ গীত দ্ৰুত হোৱাৰ পিছত টিপ্পনীৰ তালে তালে শৰীৰো দুলিবলৈ ধৰে আৰু নাচ আৰম্ভ হয়৷ নাচৰ চৰম সময় উপস্থিত হ’লে মহিলাসকল পুনৰ শাৰীবদ্ধ হৈ যায় আৰু খুব দ্ৰুতবেগে মাটিত সশব্দে আঘাত কৰিবলৈ ধৰে৷ এই নৃত্য ৰূপৰ বিশেষ বৈশিষ্ট হ’ল, ইয়াৰ গতিময়তা আৰু সুৰৰ লয় অনুসাৰে পদ সঞ্চালনৰ লগে লগে টিপ্পনীৰ ক্ৰমবৰ্ধমান ক্ষিপ্ৰতৰ গতি৷
টিপ্পনী নৃত্য হৈছে ভাৰতৰ গুজৰাটৰ চৌৰাষ্ট্ৰ অঞ্চলৰ চোৰৱাড় আৰু ভেৰাভেল অঞ্চলৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা লোক নৃত্য, গুজ নৃত্যৰ এটা ৰূপ৷ ই “মাতলা নাচ’’ বা “টিপ্পানি’’ নামেৰেও জনাজাত৷ এই নৃত্য “হোলী’’ বা “দেৱালী’’ জাতীয় আনন্দোৎসৱ বা গুজৰাটীৰ কোনো কোনো ঠাইত বিবাহ অনুষ্ঠানত পৰিৱেশন কৰা হয়৷ এই নৃত্য দেখাত প্ৰায় “দাণ্ডিয়া ৰাস’’ নৃত্যৰ দৰে৷ এই নৃত্য পৰিৱেশনতো দুডাল লাঠিৰ প্ৰয়োজন হয়৷ এই “মহিলাকেন্দ্ৰিক” নৃত্যত ব্যৱহৃত সাজ-পোছাক মূলতঃ “কেডিয়া” নামেৰে জনাজাত টান হাতৰ আঁচলৰ চুটি কোট এটাৰে গঠিত।
ইয়াৰ উপৰিও শিল্পীসকলে “চুৰিদাৰ” আৰু অতি ৰঙীন আৰু সজোৱা টুপি বা পাগুৰি পিন্ধে আৰু কঁকালৰ বেণ্ড মাৰি লয়।
টিপ্পনি নৃত্য পৰিৱেশন কৰিবলৈ প্ৰায় ১৭৫ চে.মি.ৰ দুডাল দীঘল কাঠৰ লাঠি তৈয়াৰী “টিপ্পানি’’ৰ প্ৰয়োজন হয়৷ আৰু তাৰ একোটা মূৰ “গাৰ্বো’’ নামৰ বৰ্গক্ষেত্ৰ আকাৰৰ কাঠ বা লোহাৰ ব্লক এটাৰ তলত সংযুক্ত কৰা হৈয় যাতে ই বিপৰীত শাৰীত শক্তিশালী হয়।
টিপ্পনী নৃত্য এই আহিলাৰ প্ৰয়োগেৰে কুলী সম্প্ৰদায়ৰ লোকৰ মাজত কামৰ অৱসৰৰ মাজত আৰু কামৰ ফাঁকে ফাঁকেও কামত উৎসাহ অনাৰ বাবে উৎপত্তি কৰা হৈছিল, যিসকলে সেই সময়ত শিল ভাঙি মাটি সমতল কৰা শ্ৰমিকৰ কাম কৰিছিল৷
ভ্ৰমণ সাহিত্যৰ প্ৰাৰম্ভিক উদাহৰণসমূহ হ'ল ইৰিথ্ৰিয়ান সাগৰৰ পেৰিপ্লাছ (সাধাৰণতে খ্ৰীষ্টীয় প্ৰথম শতিকাৰ গ্ৰন্থ বুলি গণ্য কৰা হয়; লেখকত্বৰ সম্বন্ধে বিতৰ্কিত), খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২য় শতিকাত পৌছানিয়াছৰ গ্ৰীচৰ বৰ্ণনা, নাছিৰ খুছৰাৱৰ ছাফাৰনামা ।
ৱেলছৰ জেৰাল্ডৰ জাৰ্নি থ্ৰু ৱেলছ আৰু ডিস্ক্ৰিপচন অৱ ৱেলছ , আৰু ইবনে জুবাইৰ আৰু ইবনে বটুতা ৰ ভ্ৰমণপঞ্জী৷ তেওঁলোক দুয়োজনে জনবসতিপূৰ্ণ অঞ্চলৰ মাজেৰে তেওঁলোকৰ ভ্ৰমণ লিপিবদ্ধ কৰিছিল।
১৮ শতিকাত ভ্ৰমণ সাহিত্যক সাধাৰণতে “ভ্ৰমণৰ কিতাপ” বুলি জনা গৈছিল, যিখন মূলতঃ সামুদ্ৰিক ডায়েৰীৰে সমৃদ্ধ হৈছিল।
আলেকজেণ্ডাৰ ভন হামবল্ডৰ ভ্ৰমণকাহিনী ১৭৯৯–১৮০৪ চনৰ ভিতৰত আমেৰিকাৰ বিষুৱ অঞ্চললৈ কৰা ভ্ৰমণৰ ব্যক্তিগত আখ্যান, প্ৰথমে ফৰাচী ভাষাত প্ৰকাশিত, একাধিক ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছিল৷ চাৰ্লছ ডাৰউইনকে ধৰি পিছৰ প্ৰকৃতিবিদসকলক তেখেতৰ কৰ্মৰাজিয়ে প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
ষোড়শ শতিকাৰ ভিতৰত ভাৰত আৰু পাৰস্য ভ্ৰমণৰ বিৱৰণী যথেষ্ট দৃষ্টিগোচৰ হৈ পৰিছিল যে ইয়াক চাইমন গ্ৰীনিয়াছৰ নভাছ অৰ্বিছ আৰু ৰামুচিঅ' আৰু ৰিচাৰ্ড হাক্লুইটৰ সংগ্ৰহ আদি সংগ্ৰহত সংকলিত কৰা হৈছিল।
১৬ শতিকাৰ পাৰস্য ভ্ৰমণকাৰীসকলৰ ভিতৰত আছিল ভাতৃদ্বয় ৰবাৰ্ট শ্বাৰলী আৰু এন্থনী শ্বাৰলী৷ ভাৰতৰ বাবে তেনে দুগৰাকীমান ভ্ৰমণকাৰী আছিল ডুয়াৰ্টে বাৰ্বোছা, ৰালফ ফিচ, লুডোভিকো ডি ভাৰ্থেমা, চেজাৰ ফেডেৰিচি আৰু জানুৱাৰী হুইগেন ভ্যান লিনচোটেন।
এই ধাৰাটোক 'ভ্ৰমণ ৰেকৰ্ড সাহিত্য' বুলি কোৱা হৈছিল; আৰু ইয়াক প্ৰায়ে আখ্যান, গদ্য, ৰচনা আৰু ডায়েৰীৰ শৈলীত লিখা হৈছিল।
ফেন চেংডা আৰু জু জিয়াকে ৰ দৰে ভ্ৰমণ সাহিত্যৰ লেখকসকলে তেওঁলোকৰ লেখাত বহুতো ভৌগোলিক আৰু ভূ-প্ৰকৃতিৰ তথ্য সন্নিৱিষ্ট কৰিছিল৷
পশ্চিমীয়া সাহিত্যৰ এজন প্ৰাচীন ভ্ৰমণ স্মৃতিগ্ৰন্থ আছিল খ্ৰীষ্টীয় দ্বিতীয় শতিকাৰ গ্ৰীক ভূগোলবিদ ‘পৌছানিয়াছ’।
আধুনিক যুগৰ আৰম্ভণিতে জেমছ বছৱেলৰ জাৰ্নেল অৱ এ ট্যুৰ টু দ্য হেব্ৰিডছ গ্ৰন্থখনে ভ্ৰমণ স্মৃতিগ্ৰন্থক এটা ধাৰা হিচাপে গঢ় দিয়াত সহায় কৰিছিল।
মাৰ্কো প'লোৱে ১২৭১ চনৰ পৰা ১২৯৫ চনৰ ভিতৰত এছিয়াৰ মাজেৰে কৰা ভ্ৰমণ-বৰ্ণনা ইল মিলিয়ন, মাৰ্কো প'লোৰ ভ্ৰমণ ভ্ৰমণ সাহিত্যৰ ক্লাছিক হিচাপে পৰিচিত৷
ভ্ৰমণ সাহিত্যৰ ধাৰাটোৱে বাহ্যিক সাহিত্য, গাইড বুক, প্ৰকৃতি লেখা, ভ্ৰমণ স্মৃতিগ্ৰন্থ আদি সামৰি লৈছে।
দূৰবীক্ষণ যন্ত্ৰটোৰ দৰ্শন উপাদান প্ৰাথমিক দাপোণখন সোণৰ প্ৰলেপ দিয়া বেৰিলিয়ামৰ ১৮টা ষড়ভুজাকৃতিৰ দাপোণ-খণ্ডৰে গঠিত।
হাবল দূৰবীনে ওচৰৰ অতিবেঙুনীয়া, দৃশ্যমান, আৰু অৱলোহিত ৰশ্মিৰ বৰ্ণালী পৰ্যবেক্ষণ কৰিব পাৰিছিল, আনহাতে এই দূৰবীনে নিম্ন কম্পনাংক পৰিসৰৰ দীঘল-তৰংগদৈৰ্ঘ্যৰ দৃশ্যমান পোহৰৰ পৰা মধ্য-অৱলোহিত ৰশ্মিৰ বৰ্ণালী পৰ্যবেক্ষণ কৰিব পাৰিব।
ইয়াৰ ফলত ই হাবলে পৰ্যবেক্ষণ কৰিব নোৱাৰা উচ্চ ৰঙা অপসাৰিত বস্তুও পৰ্যবেক্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব।
কোনো বাধা নোপোৱাকৈ অৱলোহিত ৰশ্মি পৰ্যবেক্ষণ কৰিবলৈ দূৰবীনটো অতি ঠাণ্ডাত ৰাখিব লাগিব, সেয়েহে ইয়াক পৃথিৱীৰ পৰা প্ৰায় ১.৫ নিযুত কিলোমিটাৰ দূৰৰ সূৰ্য-পৃথিৱী “এল2 লাগ্ৰেঞ্জ বিন্দু” ৰ ওচৰৰ মহাকাশত স্থাপন কৰা হৈছে, এই দূৰত্ব চন্দ্ৰ আৰু পৃথিৱীৰ দূৰত্বৰ প্ৰায় তিনিগুণ।
ছিলিকন আৰু এলুমিনিয়ামৰ আৱৰণযুক্ত কাপ্টনেৰে নিৰ্মিত এখন ডাঙৰ ছানশ্বিল্ডে ইয়াৰ আইনা আৰু অন্য সঁজুলিবোৰৰ উষ্ণতা ৫০ কেলভিন ৰ তলত ৰাখিব।
ইয়াক হাবলতকৈ উন্নত ইনফ্ৰাৰেড ৰিজলিউশ্যন আৰু সংবেদনশীলতা প্ৰদান কৰাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা হৈছে আৰু ই জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান আৰু বিশ্বতত্ত্বৰ ক্ষেত্ৰখনক পূৰ্বতকৈ অধিক বিস্তৃত পৰিসৰত অনুসন্ধান কৰিবলৈ সক্ষম কৰি তুলিব।
এই দূৰবীনৰ সহায়ত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ কিছুমান অতি দূৰৱৰ্তী ঘটনা আৰু বস্তু, যেনে— প্ৰথম তাৰকাৰাজ্যৰ সৃষ্টি আৰু সম্ভাৱ্য বসবাসযোগ্য বহিঃগ্ৰহৰ বায়ুমণ্ডলৰ বিতং তথ্য-সংগ্ৰহ আদি অধ্যয়ন কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব।
জেম্‌ছ ৱেব স্পে’চ টেলিস্কোপ হৈছে ইউৰোপীয় মহাকাশ সংস্থা আৰু কানাডিয়ান স্পে’চ এজেঞ্চী ৰ অৱদানৰ সৈতে নাছাৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত এক বিশাল মহাকাশ দূৰবীক্ষণ যন্ত্ৰ।
জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানত নাছাৰ ফ্লেগশ্বিপ মিছন হিচাপে হাবল মহাকাশ দূৰবীনক সফলতাৰে প্ৰতিষ্ঠাপন কৰিবলৈ ইয়াক পৰিকল্পনা কৰা হৈছে।
নজৰিয়া: এ কুইয়াৰ ফেমিনিষ্ট ৰিচ'ৰ্চ গ্ৰুপ হৈছে অলাভজনক কুইয়াৰ ফেমিনিষ্ট ৰিচ'ৰ্চ গ্ৰুপ।
২০১৪ চনৰ অক্টোবৰ মাহত গঠন হোৱা এই সংগঠনটোৱে তাৰ পিছৰ পৰা দক্ষিণ এছিয়াৰ নিজৰ উপস্থিতি প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
নজৰিয়াই লেচবিয়ান আৰু উভকামী মহিলা হিচাপে চিনাক্ত কৰা ব্যক্তিসকলৰ উপৰিও জন্মৰ সময়ত মহিলা হিচাপে চিহ্নিত ট্ৰেন্সজেণ্ডাৰ ব্যক্তিসকলৰ অধিকাৰ দৃঢ় কৰাৰ পোষকতা কৰে।
তেওঁলোকে প্ৰতিষ্ঠানসমূহত কুইয়াৰ সম্পৰ্কে অৱগত কৰাৰ বাবেও কাম কৰে; লগতে কুইয়াৰ সম্পৰ্কীয় বিষয়, সহিংসতা আৰু জীৱিকাৰ মাজত সংযোগ গঢ়ি তোলাৰ বাবে উদ্যোগ লয়।
তেওঁলোকে ভাৰতত কুইয়াৰ, মহিলা আৰু প্ৰগতিশীল বাওঁ আন্দোলনৰ মাজৰ আন্তঃবিভাজনৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
২০১৫ চনত নজৰিয়াই আগ্ৰাত পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁক অবৈধভাৱে আটক কৰি ৰখা ১৯ বছৰীয়া শিৱীক আইনী পৰামৰ্শ, নিৰাপদ আশ্ৰয় আৰু দিল্লীলৈ যোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰি সহায় কৰিছিল।
২০১৫ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত ১৯ বছৰীয়া ট্ৰেন্স ব্যক্তি শিৱীৰ অবৈধভাবে আবদ্ধ কৰি ৰখা আৰু মানৱ অধিকাৰ উলংঘাৰ সন্দৰ্ভত নজৰিয়াৰ সৈতে আমেৰিকাৰ নেচনেল চেণ্টাৰ ফৰ লেচবিয়ান ৰাইটছ আৰু তাৰ পিছত কিশোৰজনে নিজেই যোগাযোগ কৰে।
জন্মৰ সময়ত মহিলা হিচাপে চিহ্নিত, বৰ্তমান ট্ৰেন্স ব্যক্তি বুলি নিজকে পৰিচয় দিয়া শিৱীক, পিতৃ-মাতৃয়ে প্ৰেমিকা আছে বুলি গম পোৱাৰ লগে লগে আগ্ৰালৈ লৈ আহে।
শিৱী পিতৃ-মাতৃৰ তত্ত্বাৱধানত আছিল আৰু তেওঁক এজন ভাৰতীয় পুৰুষৰ সৈতে বিয়াৰ দিয়াৰ সম্ভাৱনাৰে ঘৰতে থাকিবলৈ বাধ্য কৰিছিল।