polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
কুবিং হৈছে ফিলিপাইনছ আৰু ইণ্ডোনেছিয়াৰ মাগুইণ্ডানান আৰু অন্যান্য মুছলমান আৰু অমুছলমান জনগোষ্ঠীৰ মাজত প্ৰচলিত বাঁহৰ পৰা তৈয়াৰী এক প্ৰকাৰৰ ফিলিপাইনছৰ জৱ'চ হাৰ্প।
কথিত নামৰ বিপৰীতে এই বাদ্যৰ উৎপত্তি সম্ভৱতঃ চাইবেৰিয়াত, বিশেষকৈ আলটাই পৰ্বতমালাত বা ইয়াৰ আশে-পাশে আৰু ইহুদী জনসাধাৰণৰ সৈতে ইয়াৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই।
অৱশ্যে বৰ্তমান বহুল ব্যৱহৃত গগনা দুই প্ৰকাৰৰ- গাভৰুৱে বজোৱা গগনা বিধক কোৱা হয় লাহৰী বা ৰূপহী গগনা আৰু ডেকাই বজোৱা বিধক কোৱা হয় ৰামধন গগনা।
বাঁ‌হৰ মিহিকৈ চাঁ‌চিলোৱা চেপেটা গগনাৰ মাজ অংশত কঁপিব পৰাকৈ মিহি নল এডাল বনোৱা হয়, ইয়াক জিভা বুলি কোৱা হয় আৰু হাতেৰে কোবোৱা অংশক মেখেলা বোলে৷
প্ৰাচীন চিত্ৰণ হিচাপে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব তৃতীয় শতিকাৰ চীনা ছবি আৰু চীনৰ ছানছিৰ শ্বিমাও দুৰ্গত আৱিষ্কাৰ হোৱা বক্ৰাকৃতিৰ হাড়বোৰেই জ হাৰ্পৰ অস্তিত্বৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন প্ৰমাণ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
বৰ্তমানলৈকে সমীৰ তাঁতীৰ বাৰখন কবিতাপুথি, সমালোচনা আৰু গদ্য সাহিত্যৰ চাৰিখন সংকলন, আফ্ৰিকীয় কবিতা আৰু জাপানী প্ৰেমৰ কবিতাৰ দুখন অনুদিত গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পোৱাৰ লগতে তেখেতৰ সম্পাদনাৰে দুখন গল্প সংকলন প্ৰকাশ পাইছে।
যুদ্ধভূমিৰ কবিতা , শোকাকুল উপত্যকা , সময় শব্দ সপোন , কদম ফুলাৰ ৰাতি আদি তেখেতৰ প্ৰকাশিত উল্লেখযোগ্য কবিতা সংকলন।
সমীৰ তাঁতীয়ে হোমেন বৰগোহাঞিৰ দ্বাৰা সম্পাদিত "সাদিনীয়া নাগৰিক" কাককত উপ-সম্পাদক হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে।
ইয়াৰ পিছত তেখেতে তথ্য আৰু জনসংযোগ সঞ্চালকালয়ত অনুবাদক, শৰাইঘাট মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰবক্তা, খানাপাৰাৰ গণেশ মন্দিৰ বিদ্যালয়ত শিক্ষক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি বৰ্তমান অসম চৰকাৰৰ জ্যেষ্ঠ পৰ্যটন অনুসন্ধান বিষয়াৰূপে কাম কৰি আছে।
দুবছৰমান সেইখন বিদ্যালয়ত পঢ়াৰ পিছত তেখেতে অসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে আৰু ১৯৭৪ চনত উচ্চ মাধ্যমিক শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হয়।
গোলাঘাটৰ বিহৰা চাহ বাগিছাত জন্মলাভ কৰা সমীৰ তাঁতীয়ে "যুদ্ধভূমিৰ কবিতা", "কদম ফুলাৰ ৰাতি", "শোকাকুল উপত্যকা" আদি কবিতা গ্ৰন্থৰে অসমীয়া সাহিত্য জগতত চিনাকি লাভ কৰে।
বৰ্মণ ৰাজ্য স্থাপনৰ পিছৰ পৰা ভুতি বৰ্মণৰ শাসনকাললৈকে এই ৰাজ্য এবাৰ মালৱা ৰাজ্যৰ ৰজা য়শোধৰ্মনে আক্ৰমণ কৰিছিল।
কিন্তু ভুতি বৰ্মণৰ নাতিয়েক স্থিত বৰ্মণে কৰ্ণসুবৰ্ণৰ গৌড় ৰজাক যুদ্ধত হৰুৱাইছিল আৰু দুখনকৈ অশ্বমেধ যজ্ঞ পাতিছিল, এই কথাটোৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে আগৰ আক্ৰমণত যদিও কিবা ক্ষতি হৈছিল, সেই ক্ষতিৰপৰা কামৰূপ ৰাজ্যই নিজকে উদ্ধাৰ কৰিব পাৰিছিল।
স্থিত বৰ্মণৰ পুত্ৰ সুস্থিত বৰ্মণৰ ৰাজত্বকালত তেওঁৰ ৰাজ্যক পূব মালৱা ৰাজ্যৰ মহাসেনগুপ্তই আক্ৰমণ কৰিছিল।
কামৰূপৰ ৰজাসকল মৌখাৰি ৰজাসকলৰ মিত্ৰ আছিল আৰু এই কাৰণে তেওঁলোক গৌড়ৰ ৰজাসকলৰ শত্ৰু হৈ পৰিছিল, গৌড়ৰ ৰজাসকলৰ মিত্ৰ আছিল পূব মালৱা ৰাজ্যৰ ৰজাসকল।
তেওঁৰ দুই পুত্ৰ, সুপ্ৰতিস্থিত বৰ্মণ আৰু ভাস্কৰ বৰ্মণক যুদ্ধ বন্দীৰূপে গৌড় ৰাজ্যলৈ লৈ যোৱা হয়, কিন্তু পিছত হয়তো মিত্ৰতাৰ হাত আগবঢ়োৱা কাৰণে তেওঁলোকক মুক্তি দিয়া হয় আৰু তেওঁলোকে এনেদৰে ৰাজ্য উদ্ধাৰ কৰিবলৈও সক্ষম হয়।
সুপ্ৰতিস্থিত বৰ্মণে ৫৯৫ চনৰ পৰা ৬০০ চনলৈকে এক চমু শাসন কাল চলায় আৰু তাৰ পিছত কোনো উত্তৰাধিকাৰী নোহোৱাকৈয়ে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
পুষ্য বৰ্মণে স্থাপন কৰা সৰু ৰাজ্য খনে এটা সময়ত ইয়াৰ ওচৰৰ অঞ্চল সমূহ সামৰি এখন বৃহৎ কামৰূপ ৰাজ্যৰ ৰূপ লৈছিলগৈ।
সুপ্ৰতিস্থিত বৰ্মণৰ পিছত ৰাজ্যৰ শাসন তেওঁৰ ভায়েক ভাস্কৰ বৰ্মণৰ হাতলৈ যায় আৰু ভাস্কৰ বৰ্মণৰ ৰাজত্বকালক বৰ্মণ বংশৰ সোণালী দিন বুলি ধৰা হয়।
গৌড়ৰ ৰজা শশাংকই ককায়েকক হত্যা কৰাৰ পিছত হৰ্ষবৰ্ধনে ৬০৬ চনত সিংহাসন আৰোহণ কৰে আৰু পিছলৈ তেওঁ মৌখাৰি ৰাজ্যৰ ৰজা হয়গৈ আৰু কনৌজত ৰাজধানী স্থাপন কৰে।
এই হৰ্ষবৰ্ধনৰ লগত ভাস্কৰ বৰ্মণে মিত্ৰতা কৰে তেওঁলোক দুয়ো মিলি শশাংকৰ গৌড় ৰাজ্য দুয়োদিশৰপৰা আক্ৰমণ কৰে।
সি যি কি নহওক, গৌড় ৰাজ্যৰ ৰাজধানী কৰ্ণসুবৰ্নত বিজয়ৰ চিনস্বৰূপে ভাস্কৰ বৰ্মণে তাম্ৰফলি লিখোৱাই।
এওঁৰ ভ্ৰমণ কালৰ শেষৰফালে ভাস্কৰ বৰ্মণে তেওঁৰ লগত কনৌজলৈ যায় আৰু তাৰ পৰা হৰ্ষবৰ্ধনক লগত লৈ প্ৰয়াগত বিভিন্ন ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানত ভাগ লয়, এই কামৰ বাবে ভাস্কৰ বৰ্মণ প্ৰায় এবছৰ কাল ৰাজ্যৰপৰা আঁতৰি থাকে।
হৰ্ষবৰ্ধনৰ মৃত্যুৰ পিছত ৱাং হিউৱেন চ’ৰ নেতৃত্বত অহা আন এক চীনা পৰিব্ৰাজক দলকো ভাস্কৰ বৰ্মণে সহায় কৰিছিল।
বৰ্মণ ৰজা ভাস্কৰ বৰ্মণৰ ৰাজত্বকালত চীনা পৰিব্ৰাজক হিউৱেন চাঙে এই অঞ্চল ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ বিষয়ে বিভিন্ন তথ্য লিপিবদ্ধ কৰিছিল।
কামৰূপী পালসকলৰ পিছত কামৰূপ ৰাজ্যৰ পতন আৰম্ভ হৈছিল যদিও প্ৰথম চন্দ্ৰবংশ আৰু দ্বিতীয় চন্দ্ৰবংশই কামৰূপী পৰম্পৰা ৰক্ষা কৰি চলিছিল।
এই বংশৰ আটাইতকৈ সফল ৰজা আছিল ধৰ্মপাল আৰু তেওঁৰ ৰাজধানী আছিল কামৰূপ-নগৰ, এতিয়াৰ উত্তৰ গুৱাহাটী।
ভাৰতৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ পশ্চিমাংশৰ সমতল ভূমি অঞ্চলটোক নামনি অসম নাইবা পশ্চিম অসম বুলি জনা যায়।
এই অঞ্চলৰ গাঁও বিলাকত সৰল জনজাতীয় পৰম্পৰা, বৈদিক পৰম্পৰা আৰু সাধাৰণ অসমীয়া কৃষিজীৱী মানুহৰ সংস্কৃতি দেখা পোৱা যায়।
১৯১৪ চনত দক্ষিণ আফ্ৰিকাত হোৱা সংগ্ৰামৰ পিছত বৰাহগিৰি বেংকটগিৰি ডাৱলিনত ভাৰতীয় সমাজ গঠনত বিশেষভাবে অৰিহণা যোগায় আৰু সেইবছৰতে তেওঁ মহাত্মগান্ধীৰ লগত সাক্ষাত হয়।
১৯২৭ চনত তেওঁ জেনেভাত অনুষ্ঠিত হোৱা আন্তঃ ৰাষ্ট্ৰীয় মজদুৰ সংগঠনৰ সন্মিলনলৈ সৰ্বভাৰতীয় ট্ৰেড ইউনিয়নৰ কংগ্ৰেছৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে যোগদান কৰে।
শ্ৰীলঙ্কাত ভাৰত হাইকমিচনাৰ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰিছিল আৰু অখিল ভাৰতী ট্ৰেড ইউনিয়ন কংগ্ৰেছৰো অধ্যক্ষ আছিল।
বৰাহগিৰি বেংকটগিৰি হাইস্কুলীয়া শিক্ষা শেষ কৰাৰ পিছত, মাদ্ৰাজলৈ যায় আৰু মাদ্ৰাজৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰে।
মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰাই তেওঁ সুখ্যাতিৰে স্নাতক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় আৰু পিছত আইন পঢ়িবলৈ আয়াৰল্যেণ্ডলৈ ৰাওনা হয়।
তাৰ ডাৱলিনৰ নেশ্যনেল ইউনিভাৰটিটী অৱ আয়াৰল্যাণ্ডৰ পৰা এদিন সুখ্যাতিৰে আইন উপাধি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
অথবা আৰ্থিক বিবেচনাধীন হৈ মানুহে প্ৰবৃত্ত হোৱা শাৰীৰিক আৰু মানসিক সকলো কামকে অৰ্থবিজ্ঞানত শ্ৰম বোলে।
ইয়াত দুবছৰ পঢ়াৰ পিছত ৰবাৰ্টে দুটা ’স্কলাৰশ্বিপ’ লাভ কৰি চৰকাৰী স্কুললৈ যোৱাৰ যোগ্যতা অৰ্জন কৰে আৰু ইয়াৰ পৰা লণ্ডনৰ চাৰ্টাৰ হাউচ স্কুলত প্ৰবেশৰ অনুমতি পায়।
এই স্কুলত তেওঁ ইংৰাজী ভাষা আৰু চিত্ৰকলাৰ বিষয়ত বিশেষ পাৰদৰ্শিতা দেখুউৱাৰ লগতে খেলা-ধূলা আৰু নাট মঞ্চ আদিতো নিজ প্ৰতিভাৰ পৰিচয় দিয়ে।
এইক্ষেত্ৰত তেওঁ পূৰ্বতে লাভ কৰা অভিজ্ঞতাসমূহ কামত খটুওৱাৰ লগতে নিজেও নতুন নতুন কৌশল উদ্ভাৱন কৰি তাৰ প্ৰয়োগতো কৃতকাৰ্যতা লাভ কৰে।
এই কৌশলসমূহৰ ভিতৰত বিশেষ উল্লেখযোগ্য কেতবোৰ হ’ল-হাবি জঙ্ঘলৰ মাজত বাট চিনি উলিওৱা, ধোঁৱাহীন জুই জ্বলোৱাৰ কৌশল, দুৰ্গম পথত জান জুৰি আদি পাৰ হোৱাৰ বাবে গছৰ ডাল আৰু ৰছীৰ সহায়ত সহজতে দলং নিৰ্মাণ কৰাৰ প্ৰণালী, খাদ্যৰ অভাৱত গছৰ ফলমূল আৰু সৰু সুৰা বনৰীয়া পশু যেনে শহা আদি চিকাৰৰ সহজ উপায় ইত্যাদি।
চাৰ্টাৰ হাউচ স্কুলৰ পৰা পাছ কৰি ওলোৱাৰ পিছত ৰবাৰ্ট বেডেন পাৱেলে ইংৰাজ সৈন্যবাহিনীত যোগ দিয়ে আৰু তাৰ প্ৰথম বছৰতেই এজন কনিষ্ঠ বিষয়া হিছাপে সেই সময়ত ভাৰতত থকা হাছাৰ ৰেজিমেণ্টত কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰিবৰ বাবে ভাৰতলৈ আহে।
ভাৰতৰ লক্ষ্ণৌত কামত যোগদান কৰিয়েই ৰাবৰ্টে দেখিলে যে তেওঁৰ সমপৰ্যায়ৰ বিষয়াসকলে বছৰে ১২০ পাউণ্ডৰ যি বেতন পায় তাৰে তেওঁলোকৰ নুকুলায়গৈ।
টক-পইচাৰ নাটনি পূৰাবৰ বাবে ৰবাৰ্টে চিন্তা-ভাবনা কৰি ’ডেইলী গাফিক’ কাকতৰ লগত যোগাযোগ কৰি এই কাকতৰ বাবে লিখিবলৈ ধৰিলে।
তেওঁ জীয়াই থকা কালত নিজ পুত্ৰ-কন্যাসকলক লগত লৈ মাজে মাজে লোকালয়ৰ পৰা নিলগৰ বনাঞ্চললৈ ফুৰিবলৈ যোৱাটো অধ্যাপক গৰাকীৰ বৰ প্ৰিয় কাম আছিল।
তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত ল’ৰা-ছোৱালী কেইটাৰ শিক্ষাদানৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰি মাক হেনেৰিটাই অধ্যাপক বেডেন পাৱেলৰ প্ৰকৃতি চৰ্চা অব্যাহত ৰাখিলে।
কেবল সেয়ে নহয় তেওঁ ল’ৰা-ছোৱালীহঁতক দিয়া শিক্ষা যে সিহঁতে সঁচা অৰ্থত গ্ৰহণ কৰিছে তাৰ প্ৰতি সজাগ হৈ মাজে মাজে সিহঁতৰ পৰীক্ষাও লয়।
তেওঁলোকৰ প্ৰত্যেকেই নিজাববীয়াকৈ একোখন সৰু সৰু বাগিচা খুলি তাত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ গছপুলি ৰোৱাৰ লগতে দুই-এটা পশু-পক্ষীও পালন কৰিবলৈ ধৰিলে।
এই অভিযানবোৰত তেওঁ ভায়েকহঁতক পানীত সাঁতোৰা, গছত উঠা আৰু পাহাৰ বগোৱা কৌশল আদিৰ শিক্ষা দিয়াৰ লগতে বন জঙ্ঘলৰ মাজত প্ৰয়োজন সাপেক্ষে গছৰ ডাল-পাত আৰু খেৰ আদিৰে কিভাবে একোটা জুপুৰি তৈয়াৰ কৰি ল’ব পাৰি, বা অতি কম আহাৰেৰে জীৱন-যাপন কৰিব পাৰি তাৰো শিক্ষা দিয়ে।
ছুটী লৈ কিছুদিন ইংল্যণ্ডত কটোৱাৰ পিছত সম্পূৰ্ণ সুস্থ হৈ তেওঁ পুনৰ ভাৰতলৈ ঘূৰি আহে আৰু নিজ ৰেজিমেণ্টত যোগ দিয়ে।
ইয়াৰ পিছত ১৯০৭ চনলৈকে সৈন্য বাহিনীৰ বিভিন্ন পদত দক্ষিণ আফ্ৰিকা, ইংল্যণ্ড আৰু ভাৰতত যোগ্যতাৰে নিজ কাৰ্যকাল অতিবাহিত কৰি ৰবাৰ্ট বেডেন পাৱেলে কেভেলৰী বিভাগৰ ইন্সপেক্টৰ জেনেৰেল হিছাপে সৈন্যবাহিনীৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
কিন্তু ইয়াৰ আগতে ১৮৯৮ চনত তেওঁ দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ৰণক্ষেত্ৰত কিছুমান নতুন সমৰ কৌশল প্ৰদৰ্শন কৰি যুদ্ধত জয়ী হোৱাৰ লগতে বিশ্বজোৰা খ্যাতি অৰ্জন কৰে।
৫০ বছৰ বয়সত সৈন্য বাহিনীৰ পৰা অৱসৰ লোৱাৰ পিছত ৰবাৰ্টে নিজে যুগুত কৰা ’ ’ নামৰ সেই পুস্তিকাৰ আধাৰতে তেওঁ আৰম্ভ কৰে ’স্কাউটিং আন্দোলন’।
কিশোৰ-কিশোৰী, যুৱক-যুৱতী সকলৰ শাৰীৰিক আৰু মানসিক উন্নতি সাধনৰ দিশৰ এক গুৰুত্বপুৰ্ণ ভূমিকাত বেডেন পাৱেলৰ ”স্কাউটিং প্ৰশিক্ষণে” বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশৰ শিক্ষানুষ্ঠান সমূহত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিবলৈ ধৰে।
ইউৰোপ আৰু আমেৰিকাৰ বহুতো দেশৰ আৰ্হিত এচিয়াৰো কেতবোৰ দেশত আজি স্কুলীয়া শিক্ষাৰ লগতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক আত্মনিৰ্ভৰশীল হোৱাৰ ক্ষেত্ৰত 'স্কাউট আৰু গাইড'ৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়া হয়।
পঢ়া-শুনা, খেলা-ধূলা আদিৰ লগতে সকলো ধৰণৰ পৰিস্থিতি বা অৱস্থাৰ সৈতে নিজকে খাপ খুৱাই লোৱাৰ শিক্ষা দিয়ে স্কাউটিঙে।
অৱশ্যে সন্তান কেইটাৰ পৰস্পৰৰ মাজত থকা মিলা-প্ৰীতি আৰু মৰম স্নেহৰ ভাবে অনেক সাংসাৰিক কষ্টৰ মাজতো ভৰাই ৰাখিছিল হেনেৰিটাৰ মন।
অধ্যাপক টমাছ বেডেন পাৱেল আৰু তেওঁৰ তৃতীয়া পত্নী হেনেৰিটা স্মীথৰ পঞ্চম আৰু কনিষ্ঠতম পুত্ৰ সন্তান হিছাপে জন্ম লোৱা বেডেন পাৱেলৰ সম্পূৰ্ণ নাম ৰখা হয় ৰবাৰ্ট ষ্টিফেনচন্‌ স্মীথ বেডেন পাৱেল।
কিছুদিনৰ ভিতৰতে তেওঁ ৰেজিমেণ্টৰ সকলো সৈনিক আৰু তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ বিষয়াসকলৰো প্ৰিয়-পাত্ৰ হৈ পৰিছিল।
ৰবাৰ্ট বেডেন পাৱেলৰ দ্বাৰা লিখিত ’স্কাউট’ শিক্ষা প্ৰণালীৰ দুয়োখন পুথি মূলত: তেওঁৰ শৈশৱ আৰু কৈশোৰৰ অৰণ্য অভিযান সমূহৰ অভিজ্ঞতা আৰু পিতৃ-মাতৃৰ পৰা লাভ কৰা শিক্ষাৰ ওপৰতে আধাৰিত।
ইলেক্‌ট্ৰন আৰু হ’লক ব’ৰৰ হাইড্ৰ’জেন পৰমাণুৰ নমুনা ত উল্লেখ কৰা হাইড্ৰ’জেন পৰমাণু এটাৰ লগত ৰিজাব পাৰি।
ইয়াত হ’ল ব’ৰ ব্যাসাৰ্ধ , হ’ল ভৰ আৰু হ’ল আকাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল অঙ্গন ধ্ৰুবক এক্সাইট’নৰ শক্তিস্তৰৰ শক্তি হাইড্ৰ’জেন পৰমাণুৰ নমুনা অনুযায়ী গাণিতিকভাবে পোৱা হাইড্ৰ’জেনৰ প্ৰথম শক্তিস্তৰ ৰ শক্তিৰ সৈতে সমান হ’ব।
ঋণাত্মক আধানযুক্ত ইলেক্‌ট্ৰন আৰু ধনাত্মক আধানযুক্ত হ’লৰ মাজত ‘কুলম্ব আকৰ্ষণ বলে’ ক্ৰিয়া কৰে।
আকৰ্ষণত প্ৰয়োজনীয় ঋণাত্মক শক্তি ৰিডবাৰ্গ শক্তিৰ সমানুপাতিক আৰু ইয়াৰ সময়ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল অঙ্গন ধ্ৰুবক ৰ বৰ্গৰ ব্যস্তানুপাতিক।
যেতিয়া অৰ্ধপৰিবাহী নেন’স্ফটিক এটাৰ আকাৰ ইয়াৰ এক্সাইট’ন ব’ৰ ব্যাসাৰ্ধতকৈ সৰু হয়, ইয়াৰ লগত ৰজিতা খোৱাকৈ কুলম্ব আকৰ্ষণ বা বিকৰ্ষণ বলৰ পৰিমাণো সলনি হ'ব লাগিব।
যেতিয়া কোৱাণ্টাম ডটটোৰ আকাৰ ইয়াৰ এক্সাইট’ন ব’ৰ ব্যাসাৰ্ধতকৈ সৰু হয় তেতিয়া ইয়াৰ প্ৰতিটো শক্তিস্তৰ বিচ্ছিন্ন হৈ কেবাটাও সৰু সৰু শক্তি উপস্তৰলৈ বিভক্ত হয়।
যদিহে এক্সাইট’ন ব’ৰ ব্যাসাৰ্ধৰ মান কোৱাণ্টাম ডটৰ ব্যাসতকৈ ডাঙৰ হয়, সেই অৱস্থাক দুৰ্বল সীমাবদ্ধ অঞ্চল আৰু যদিহে সৰু হয়, সেই অৱস্থাক সবল সীমাবদ্ধ অঞ্চল বোলা হয়।
যেতিয়া যোজ্যতা পটিৰ এটা ইলেক্ট্ৰনে উপযুক্ত শক্তি লাভ কৰি পৰিবহণ পটিলৈ যায়, তেতিয়া যোজ্যতা পটিত এক খালী ঠাইৰ সৃষ্টি হয়।
গতিকে পৰিবহণ পটিত থকা উচ্চশক্তিসম্পন্ন ইলেক্‌ট্ৰনেও পৰিবহণ পটিৰ পৰা নামি নিম্ন শক্তিস্তৰৰ যোজ্যতা পটি পায়হি।
তাত ই পুনৰ হ’লৰ লগত লগ হয় আৰু যোজ্যতা পটি আৰু পৰিবহণ পটিৰ শক্তিৰ পাৰ্থক্যৰ সমপৰিমাণৰ শক্তি কোৱাণ্টাম ডটটোৰ পৰা নিৰ্গত হয়।
যিহেতু এই শক্তিৰ পাৰ্থক্য কোৱাণ্টাম ডটৰ আকাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে, সেয়েহে নিৰ্গত ফ’টনৰ শক্তি আৰু তৰংগদৈৰ্ঘ্যও ইয়াৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।
১৯৮০ চনৰ আৰম্ভণিতে আলেক্সেই একিমোভ এ কাঁচ মেট্ৰিস্কত আৰু লুইচ ই ব্ৰুচে তৰলত দ্ৰৱীভূত অৱস্থাত কোৱাণ্টাম ডট আৱিষ্কাৰ কৰিছিল।
কোৱাণ্টাম ডট এনে কিছুমান অৰ্ধপৰিবাহী যাৰ ইলেক্ট্ৰনিক লক্ষণসমূহ ইহঁতৰ আকাৰ আৰু আকৃতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
এই পটি পাৰ্থক্য যিমানেই বেছি হয়, কোনো এটা ইলেক্‌ট্ৰনক যোজ্যতা পটিৰ পৰা পৰিবহণ পটিলৈ নিবলৈ সিমানেই বেছি শক্তিৰ প্ৰয়োজন হয় আৰু যেতিয়া ডটটোৱে পুনৰ নিম্নতম শক্তিৰ অৱস্থালৈ আহে, তেতিয়া তাৰপৰা বেছি শক্তিসম্পন্ন ফ’টন নিৰ্গত হয়।
তৰলত দ্ৰৱীভূত অৱস্থাত থকা কোৱাণ্টাম ডট প্ৰস্তুত কৰিবৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় ৰাসায়নিক দ্ৰব্যসমূহ কোনো এটা দ্ৰাৱকত দ্ৰৱীভূত কৰি লৈ সিহঁতক অতি উচ্চ উষ্ণতালৈ নি সিহঁতৰ মাজত ৰাসায়নিক বিক্ৰিয়া ঘটিবলৈ দিয়া হয়।
পটি পাৰ্থক্য সবল আবন্ধন অঞ্চলত কোৱাণ্টাম ডটৰ আকাৰ এক্সাইট’ন ব’ৰ ব্যাসাৰ্ধ তকৈ কম হোৱা হেতুকে পটি পাৰ্থক্যৰ মানো কম হয় আৰু শক্তিস্তৰসমূহ বিক্ষিপ্ত হৈ পৰে।
চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ বিভিন্ন স্তৰত মেডিকেল ইমেজিং আৰু কোৱাণ্টাম কম্পিউটিংত কিউবিট হিচাপেও কোৱাণ্টাম ডট ব্যৱহাৰ হৈছে।
যদিও উক্ত সমীকৰণসমূহ কেবাটাও সৰলীকৃত স্বতঃসিদ্ধ প্ৰয়োগ কৰিহে পোৱা গৈছে, কোৱাণ্টাম আবন্ধনৰ কোৱাণ্টাম ডটৰ আকাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীলতা বুজোৱাত ই সফল হৈছে।
দৃষ্টি তত্বৰ লগত ফাই পৰিঘটনাক জোৰা দিয়া হ'লেও এই দৃষ্টি বোধ পৰিঘটনা বুজিবলৈ কোৱা হয় যে চকু "কেমেৰা নহয়"।
আন ভাষাত ক'বলৈ গ'লে দৃষ্টিৰ ঘটনা কেৱল মাধ্যমত পোহৰ পৰাৰ নিচিনা সৰল নহয়; চকুৰ পৰা যোৱা সংকেতবোৰ মস্তিষ্ক‍ই চালিজাৰি চাই নিৰ্দিষ্ট দৃশ্য তৈয়াৰ কৰে।
জ'ছেফ এণ্ডাৰছন আৰু বাৰবাৰা ফিচাৰে যুক্তি দৰ্শায় যে চিনেমাৰ ক্ষেত্ৰত ফাই পৰিঘটনা অধিক সৃষ্টিধৰ্মী মতবাদ আৰু দৃষ্টিৰ জড়তা বাস্তৱবাদী মতবাদ।
১৯১২ চনত ৱাৰ্থেইমাৰে এই বিশ্বাস নাকচ কৰে যদিও বহু দ্ৰুপদী আৰু আধুনিক বোলছবি-তত্ব পাঠ্যত এই মতবাদ অদ্যাপি প্ৰচলিত।
গতিৰ জড়তা ব্যাখ্যা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা আন এটা তত্বত দুবিধ ভ্ৰম সম্পৰ্কীয় পৰিঘটনা উল্লেখ কৰা হৈছে: ফাই পৰিঘটনা আৰু বিটা সঞ্চালন ।
মনোৰোগবিদ আৰু শৰীৰতত্ববিদে বোলছবিৰ ক্ষেত্ৰত এই ধাৰণা নাকচ কৰিছে যদিও বহু বোলছবি বিশেষজ্ঞ আৰু তাত্বিকে ইয়াক দলিয়াই পেলোৱা নাই।
ৰোমান কবি লুক্ৰেটিয়াছক দৃষ্টিৰ জড়তাৰ আৱিষ্কাৰক বুলি কোৱা হয়, যদিও তেওঁ সপোনত দেখা পোৱা দৃশ্যাৱলীৰ সংযোগতহে এই পৰিঘটনাৰ উল্লেখ কৰিছিল।
আধুনিক যুগত পিটাৰ মাৰ্ক ৰজেটে ১৮২৪ চনত কৰা কিছুমান ষ্ট্ৰ'ব'স্ক'পিক পৰীক্ষাক এই তত্বৰ আধাৰ বুলি কোৱা হয়।
দৃষ্টিৰ জড়তা হৈছে চকুৰে কিবা এটা দৃশ্য চোৱাৰ পিছত অক্ষিপটত সেই দৃশ্য প্ৰায় ১/২৫ ছেকেণ্ডৰ বাবে ৰৈ থকা পৰিঘটনা।
ইয়াৰ অৰ্থ এয়েই যে আমি দেখা যিকোনো দৃশ্য বৰ্তমান হৈ থকা আৰু ক্ষন্তেক আগতে হৈ থকা দৃশ্যৰ সংমিশ্ৰণ।
১৭৬৬ - জন ডেল্টন, ইংৰাজ পদাৰ্থ, ৰসায়ন আৰু জলবায়ু বিজ্ঞানী, আণৱিক সূত্ৰ আৰু ডেল্টন সূত্ৰ বা আংশিক চাপৰ সূত্ৰৰ আৱিষ্কাৰক।
১৫৫২ - ভিক্টোৰিয়া জাহাজ বা নাও ভিক্টোৰিয়াই প্ৰথমখন জাহাজ হিচাপে সমুদ্ৰ পথৰে গোটেই পৃথিৱী পৰিভ্ৰমণ কৰি স্পেইনলৈ উভতি আহে।
১৯৯১ - চোভিয়েট ইউনিয়নে বাল্টিক ৰাজ্য, এষ্ট'নিয়া, লাটভিয়া আৰু লিথুৱানিয়াৰ স্বাধীনতা স্বীকাৰ কৰে।
সোণ বাঢ়ৈটোকা ভাৰত উপমহাদেশত বহুলভাৱে বিস্তৃত হৈ থকা এবিধ বাঢ়ৈটোকা চৰাইৰ প্ৰজাতি৷ নগৰ অঞ্চলতো দেখা পোৱা বাঢ়ৈটোকাৰ প্ৰজাতিসমূহৰ ভিতৰত ই উল্লেখযোগ্য৷ ইয়াৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ বিশেষত্ব হৈছে '-' ধৰণৰ বিশেষ ধৰণৰ মাত আৰু উৰাৰ ধৰণ৷ দেহৰ পৃষ্ঠ অংশত সোণালী আৰু ক'লা ডিঙি থকা ইয়েই একমাত্ৰ বাঢ়ৈটোকাৰ প্ৰজাতি৷
সোণ বাঢ়ৈটোকা তুলনামূলকভাৱে এবিধ ডাঙৰ আকাৰৰ চৰাইৰ প্ৰজাতি৷ ইয়াৰ দেহৰ দৈৰ্ঘ্য ২৬-২৯ ছে:মি:৷ ইয়াৰ দেহৰ আকৃতি অন্যান্য প্ৰজাতিৰ বাঢ়ৈটোকাৰ আকৃতিৰ দৰেই৷ ইয়াৰ সোণালী-হালধীয়া ডেউকা স্পষ্টকৈ দেখা পোৱা যায়৷ দেহৰ পিছফালে নেজৰ ওপৰৰ অংশ ক'লা বৰণৰ আৰু তলৰ অংশ বগা হয়৷ ইয়াৰ ডিঙিত ক'লা বাগা আঁচ থাকে৷ মূৰ অংশ বগা তথা চকুৰ ওপৰৰ অংশ মুগা বৰণৰ৷
পূৰ্ণবয়স্ক মতা সোণ বাঢ়ৈটোকাৰ মূৰত ৰঙা ৰঙৰ মুকুট থাকে৷ অ্যহাতে মাইকী সোণ বাঢ়ৈটোকাৰ ক'লা ৰঙৰ মুকুট থকা দেখা যায়৷ পোৱালী সোণ বাঢ়ৈটোকা চৰাই মাইকীজনীৰ দৰে হয়, কেৱল ইহঁতৰ গাৰ বৰণ শেঁতা হয়৷
এই উপ-প্ৰজাতিটো প্ৰধানকৈ উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰত তথা পাকিস্তানত দেখা পোৱা যায়৷ ইয়াৰ দেহৰ ওপৰঅংশ পাতল হালধীয়া আৰু তল অংশ মূল প্ৰজাতিতকৈ বেছী বগা বৰণৰ হোৱা দেখা যায়৷
দক্ষিণ আৰু মধ্যভাৰতত এই উপ-প্ৰজাতিটো দেখা পোৱা যায়৷ ইয়াৰ ক'লা ডিঙিত সৰু সৰু বগা দাগ থকা দেখা যায়৷ দেহৰ ওপৰ অংশ উজ্জ্বল সোণালী-আলধীয়া বৰণৰ৷
এই উপ-প্ৰজাতিটো ভাৰতৰ দাক্ষিণাত্য অঞ্চলত দেখা যায়৷ ইয়াৰ দেহৱ ওপৰ অংশত সেউজ বৰণ থাকে আৰু ক'লা ডিঙিটো দাগ থাকে৷
সোণ বাঢ়ৈটোকাৰ কেইবাবিধো উপ-প্ৰজাতি দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ ইয়াৰে প্ৰধান উপ-প্ৰজাতিসমূহ তলত উল্লেখ কৰা হ'ল-
১৯৫৪ চনত দ্যা আছাম ট্ৰিবিউন কাকতৰ আৰ্হি কাকত চাওঁতা হিচাপে অৰুণ শৰ্মাই নিজৰ কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে আৰু পিছলৈ এই কাকতৰ সহকাৰী সম্পাদক হৈছিল।
তেওঁ শিক্ষাবিষয়ক প্ৰচাৰ বিভাগৰ মুৰব্বী আছিল আৰু এই বিভাগটোৱে শ্ৰেণীকোঠাৰ বাহিৰত অতিৰিক্ত জ্ঞান যোগাৱাৰ এক মাধ্যম আছিল।
এই সময়তে তেওঁ ৪৭খন নাটক আৰু গুৱাহাটী আকাশবাণী কেন্দ্ৰ আৰু অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ নেচনেল প্ৰ’গামৰ বাবে আৰু যথেষ্ট সংখ্যক অনাতাঁৰ তথ্যচিত্ৰ ৰচনা আৰু নিৰ্দেশনা কৰে।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ ১৯৯০ চনত শ্বিলঙৰ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’, নৰ্থ ইষ্ট চাৰ্ভিচৰ সঞ্চালক পদৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
তিলক চন্দ্ৰ শৰ্মাই গান্ধীৰ আদৰ্শৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈ তেতিয়াৰ পৰা খেতি আৰু সমাজ সেৱাৰ লগত নিজকে জড়িত কৰি ৰাখে।
অৰুণ শৰ্মাই তেজপুৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে আৰু তাৰপৰাই ১৯৪৮ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
অৱসৰ গ্ৰহণ কৰা পাছত অৰুণ শৰ্মা সাপ্তাহিক অসমীয়া বাতৰি কাকত পূৰ্বাচলৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক হিচাপে আৰু ১৯৯২ চনৰ পৰা ১৯৯৭ চনলৈকে অসম চাহ কমিটীৰ জনসম্পৰ্কৰক্ষী বিষয়া হিচাবে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
সেই সময়তে অসমত বিভিন্ন বিবাদ হৈছিল আৰু তেওঁক স্থানীয় চাহ উদ্যোগ আৰু অসমীয়া লোকসকল মাজত মিলা-প্ৰীতি আনিবৰ বাবে নিমন্ত্ৰণ কৰা হৈছিল।
২০০৫ চনত তেওঁ অসম বুৰঞ্জীক কেন্দ্ৰ কৰি -- ৰচনা কৰি প্ৰদৰ্শন কৰে আৰু ইয়াক দৈনিক গুৱাহাটীত অৱস্থিত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰত ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল।
১৯৫৯ চনত উজানবজাৰৰ মুক্তিযুঁজাৰু চন্দ্ৰনাথ শৰ্মাৰ নাতিনীয়েক আৰতি শৰ্মাৰ লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়।
'পাণিনী অষ্টাধ্যায়ীৰ‘দৃশিৰ্ প্ৰেক্ষণে ’ অৰ্থাৎ দৃশ্ ধাতুত ল্যুট্ প্ৰত্যয় সংযোগ হৈ সংস্কৃত দৰ্শন শব্দৰ উৎপত্তি হৈছে।
গতিকে এই দৰ্শন শব্দটোৱে মাত্ৰ বহিৰ্ভূত জাগতিক পদাৰ্থক দেখা নুসূচায়, আনকি সামান্যভাৱে স্থূল নেত্ৰৰদ্বাৰা নেদেখি সূক্ষ্ম নেত্ৰৰ যোগেদি বিশেষভাৱে দেখাটো হে দৰ্শন শব্দৰ অভিপ্ৰায়।
মনীষীসকলে দৃশ্যতে অনেন এই ব্যুৎপত্তি অনুসাৰে ‘আত্মা ৱা অৰে দ্ৰষ্টৱ্যঃ শ্ৰোতব্যঃ মন্তব্যঃ নিধিধ্যাসিতব্যঃ’ এই শ্ৰুতিবাক্যৰ দ্বাৰা উপদিষ্ট আত্মা সাক্ষাৎকাৰৰ সাধন হৈছে দৰ্শন।
পাশ্চাত্য দৰ্শনে স্বতন্ত্ৰভাবে চিন্তা কৰে কিন্তু ভাৰতীয় দৰ্শন নীতি আৰু ধৰ্মৰ বিভিন্ন ব্যবহাৰিক দিশক সামৰি আধ্যাত্মিক চিন্তা চৰ্চা কৰে।
বাহ্যিকজগত আৰু আভ্যন্তৰীন জগতৰ বৈচিত্ৰ্যৰ আৰু বিপুল সমস্যাৰাজিৰ প্ৰতি থকা নৈসৰ্গিক জিজ্ঞাসা হৈছে দৰ্শনৰ মূল উৎস।
ভাৰতীয় মনীষী সকলে তপস্যা আৰু সাধনাত ব্ৰতী হৈ নিজৰ জীৱন উৎসৰ্গা কৰি অক্লান্ত পৰিশ্ৰমেৰে যি আধ্যাত্মিক চিন্তাৰ জোৱাৰ তুলিছিল তাৰ মিঠা প্ৰতিফল হৈছে ভাৰতীয় দৰ্শনশাস্ত্ৰ।
পৃথিবীৰ ভিতৰত অকল মানুহেই এনেকুৱা এটা প্ৰাণী যিহে নিজৰ বিবেকবুদ্ধি প্ৰয়োগ কৰি দক্ষতা আৰু পাৰদৰ্শিতাৰে চিন্তা-চৰ্চাৰ অনুপম সমল যোগাই নিজকে জীবশ্ৰেষ্ঠ বুলি প্ৰতিপন্ন কৰিব পাৰিছে।
জৈন মতবাদৰ আন এটা বৈশিষ্ট্য হৈছে 'অনেকান্তবাদ', অৰ্থাৎ বাস্তৱ জগতখন পৰিপ্ৰেক্ষিতৰ ভিত্তিত বেলেগ বেলেগ অনুভূত হয়।
পাৰম্পৰিক ভাৱে ভাৰতীয় দৰ্শনক ৰক্ষণশীল বা আস্তিক আৰু অৰক্ষণশীল বা নাস্তিক এই দুটা ভাগত ভগোৱা হৈ আহিছে।
ভাৰতীয় আস্তিক দৰ্শনক ছটা ভাগত ভাগ কৰা হৈছে, ক্ৰমে- ন্যায়, বৈশেষিক, সাংখ্য, যোগ, পূৰ্ব মীমাংসা আৰু উত্তৰ মীমাংসা বা বেদান্ত দৰ্শন।
প্ৰতিটো শাখাই ধৰ্ম আৰু অস্তিত্বৰ প্ৰশ্নৰ লগত জড়িত, আৰু নিজৰ দৰ্শন অনুসৰি নিৰ্বাণ লাভ কৰাৰ ভিন ভিন ধাৰণা পোষণ কৰে।
যাৰ অৰ্থ আধ্যাত্মিক বিজেতা, অৰ্থাৎ যিজনে 'ধৰ্ম' লাভ কৰিছে, আৰু পূৰ্ণ 'মোক্ষ' লাভ কৰাৰ পাছত সকলোৰে হিতাৰ্থে আধ্যাত্মিক জীৱন জীয়াবলৈ শিক্ষা প্ৰদান কৰে।
সৰ্বজনীন নিয়মৰ ভিত্তিত পৃথিৱীত কেনেকৈ জীৱন কটাব লাগে তাৰ উপায় প্ৰস্তুত কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছিল।
জৈনসকলে বিশ্বাস কৰে যে সকলো প্ৰাণীয়েই মানুহৰ দৰেই আত্মাধাৰী, সেয়ে ব্যক্তিৰ জীৱন আন কোনো জীৱৰে ক্ষতি নকৰাকৈ জীয়াই থাকিবলৈ যথেষ্ট সংযম আৰু সচেতনতাৰে নিৰ্বাহ কৰা উচিত।
জৈন ধৰ্মৰ প্ৰৱৰ্তক মহাবীৰে প্ৰাচীন শ্ৰমণ দৰ্শনৰ প্ৰচাৰ কৰে আৰু তাৰপৰাই জৈন দৰ্শনৰ সৃষ্টি হয়।
বেদান্ত দৰ্শনত একেটা সত্যক উপলব্ধি কৰাৰ বাবে চাৰিটা ভিন্ন উপায় উল্লেখ কৰি তিনিটা ভাগত ভগোৱা হৈছে, দ্বৈত, বিশিষ্টদ্বৈত আৰু অদ্বৈত।
বৰ্হিভাগৰপৰা এই তিনিবিধক ভিন্ন আৰু মতবিৰোধী যেন লাগিলেও, এই তিনিওবিধে আচলতে মানুহৰ বিবেকৰ বিকাশৰ তিনিটা ভিন্ন স্তৰক নিৰ্দেশ কৰে।
সেয়ে ভাৰতীয় লেখকসকলে দাৰ্শনিক লেখাৰ আৰম্ভণিতে সেই মতে ব্যক্তিক কেনেকৈ সহায় কৰিব পাৰে তাৰ ওপৰত বিতংকৈ লিখিছিল।
ভাৰতীয় দৰ্শনৰ মূল শাখাসমূহ খ্ৰী.পূ. ১০০০ চনৰ পৰা খ্ৰীষ্টাব্দৰ প্ৰথম শতিকা কেইটাতে গঢ় লৈ উঠিছিল।
ঐতিহাসিক আৰু ধাৰণাভিত্তিক মিল থকাৰ বাবে ইয়াক আন তিনিটা গোটত ভাগ কৰা হয়ঃ ন্যায়-বৈশেষিক, সাংখ্য-যোগ আৰু মীমাংসা-বেদান্ত।
এই প্ৰতিযোগিতাৰ মাজত জৈন, বৌদ্ধ, শৈৱ আৰু অদ্বৈত আদি ৰৈ গ'ল আৰু সাংখ্য, অজিৱিকা আদি দৰ্শন হয় মাৰ গ'ল নহয়, আন দৰ্শনৰ অন্তৰ্ভুক্ত হ'ল।
বিভিন্ন শাখাৰ মাজত থকা সাদৃশ্যৰ বাবে ভিন ভিন শাখাৰ পণ্ডিত একেলগে বহি আলোচনা কৰি কেবাটাও বিষয়ৰ ওপৰত একমত হ'ব পাৰে।
পণ্ডিত লোকমান্য তিলক-এ জৈন দৰ্শনে হিন্দু ধৰ্মৰ বৈদিক বলি-বিধান আদি আঁতৰ কৰাত প্ৰভাৱ পেলাইছিল বুলি মত পোষণ কৰিছে।
সহকাৰী শিক্ষকসকল আছিল ক্ৰমে তুলসী নাৰায়ণ শৰ্মা, যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মা, ফণীধৰ দত্ত, প্ৰফুল্ল প্ৰাণ চাংকাকতী আৰু গুণগোবিন্দ দত্ত।
এইকেইগৰাকী শিক্ষক আৰু ১৪ গৰাকী বিদ্যাৰ্থীৰে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তত্ত্বাৱধানত মহাবিদ্যালয়খনত আই.এ. শ্ৰেণীসমূহ আৰম্ভ কৰা হৈছিল।
পিছলৈ ক্ৰমে আই. কম. , কলা শাখাৰ স্নাতক, বাণিজ্যৰ স্নাতক, আই. এছ. ছি. আৰু বিজ্ঞানৰ স্নাতক শ্ৰেণীসমূহ খোলা হয়।
১৯৪৮ চনত এই মহাবিদ্যালয় গৌহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয় আৰু শেষত ১৯৬৫ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপন হোৱাৰ লগে লগে মহাবিদ্যালয়খনৰ পাঠ্যক্ৰম ইয়াৰ আওঁতালৈ আহে।
সেই বছৰৰে ৪ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখৰ আলোচনা সভাত মহাবিদ্যালয়খনৰ পৰিচালনা সমিতিয়ে লোৱা সিদ্ধান্তমৰ্মে শিক্ষানুষ্ঠানখনৰ নাম যোৰহাট মহাবিদ্যালয় ৰখা হয়।
১৯৩৮ চনত পুনৰ এক সিদ্ধান্তমৰ্মে এই নাম সলাই উজনি অসমৰ প্ৰথমগৰাকী স্নাতক জগন্নাথ বৰুৱাৰ নামত ৰখা হয়।
অনুষ্ঠানটোৰ বাবে ভূমি আৰু বৰ্ত্তমানৰ কাৰ্যালয় ভৱন 'বৰপাত্ৰ কুটীৰ' দান কৰিছিল জগন্নাথ বৰুৱাৰ নাতি মুৰুলীধৰ বৰুৱাই।
জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয় বা চমুকৈ জে বি কলেজ অসমৰ যোৰহাট জিলাৰ পুৰণি শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।
জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত বৰ্তমান স্নাতক,স্নাতকোত্তৰ আৰু ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰ পাঠ্যক্ৰম ব্যৱস্থা আছে।
১৯৪২ৰ ১ জানুৱাৰীত আসাম বেংগল ৰেলৱেক ব্ৰিটিছ ভাৰত চৰকালৈ হস্তান্তৰ কৰি নতুনকৈ গঠিত বেংগল এণ্ড আসাম ৰেলৱেত অন্তৰ্ভূক্ত কৰা হয়।
বেংগল-আসাম ৰেলৱেত ইষ্টাৰ্ণ বেংগল ৰেলৱে,'বেংগল-দুৱাৰ ৰেলৱে', যোৰহাট প্ৰভিঞ্চিয়েল ৰেলৱে, চাপৰমুখ-শিলঘাট ৰেলৱে, 'কাটাখাল-লালাবজাৰ ৰেলৱে' আদি আন বহুকেইটা কোম্পানীকো চামিল কৰা হয়।
সেই সূত্ৰে অৱধ-তিৰহুট ৰেলৱে, বোম্বে বৰোডা এণ্ড চেণ্ট্ৰেল ইণ্ডিয়া ৰেলৱেৰ ফটেহপুৰ জিলা আদিকে ধৰি আসাম ৰেলৱেৰ ২৮৫৭ কিলোমিটাৰ পথ পূৰ্বোত্তৰ ৰেলৱে জ'নত অন্তৰ্ভূক্ত কৰা হয়।
আনহাতে ইষ্ট ইণ্ডিয়া ৰেলৱেৰ অন্তৰ্ভূক্ত হোৱা পূৰ্বৰ বেংগল-আসাম ৰেলৱেৰ ব্ৰডগ'জ ৰেলপথখিনি পূব ৰেলৱে জ'নত চামিল হয়।
১৯৪৭ চনত ভাৰত বিভাজনৰ ফলত ভাৰতত ভাগত পৰা ব্ৰড গ'জ ৰেলপথখিনি ইষ্ট ইণ্ডিয়া ৰেলৱেত অন্তৰ্ভূক্ত কৰা হয়।
আসাম বেংগল ৰেলৱেই অসমৰ চাহ বাগিছা আৰু কয়লা খনি অধ্যুষিত অঞ্চলবোৰক চিটাগং বন্দৰৰ সৈতে সংযোজিত কৰে; যাতে সহজে অসমৰ চাহ আৰু কয়লা বিদেশলৈ লৈ যাব পৰা যায়।
আনহাতে পূব পাকিস্তান বা বৰ্তমানৰ বাংলাদেশত অন্তৰ্ভূক্ত হোৱা ৰেলপথখিনিক ইষ্টাৰ্ণ বেংগল ৰেলৱে নাম দিয়া হয়।
তেওঁ যাদুকাঠীৰে তেওঁক এৰি যোৱা প্ৰেমিকৰ সৈতে কটোৱা সুখকৰ মুহূৰ্ত্তৰ আটাইবোৰ স্মৃতি পানীত উটুৱাই দিলে।
তেওঁলোক নিজৰাৰ কাষত থিয় হৈ তেওঁলোকৰ ভিতৰত কোনজনে তাত স্নান কৰিব তাক আলোচনা কৰোঁতে ৰুগীয়া আশা দিনটোৰ ভাগৰত মাটিত বাগৰি পৰি মৃতপ্ৰায় হ'ল।
তেওঁ অমাতা আৰু সৈনিকৰ কোনো এজনক স্নান কৰিবলৈ কৈ ক'লে যে তেওঁ আশাৰ ৰোগ ভাল কৰিব পাৰিলে যেতিয়া আনৰো পাৰিব আৰু এনেদৰেই পুনৰ উপাৰ্জন কৰিব পাৰিব।
আনহাতে অমাতাই ক'লে যে তেওঁৰ মনত এতিয়া কোনো দুখ নাই কাৰণ তেওঁ তেওঁৰ পুৰণি স্মৃতিবোৰ ইতিমধ্যে পানীত উটুৱাই দিছে।
সূৰ্যৰ শেষ কিৰণত নিজকে দুৰ্ভাগ্যৱান বুলি ভবা সৈনিকজনে সৌভাগ্যৰ নিজৰাত গা ধুলে আৰু উঠি আহি অমাতাক তেওঁৰ হৃদয় নিবেদন কৰিলে।
কিন্তু তেওঁলোকৰ কোনো এজনেই কেতিয়াও উপলব্ধি নকৰিলে যে তথাকথিত সৌভাগ্যৰ নিজৰাত কোনোধৰণৰ যাদুকৰী গুণ নাছিল।
পৰস্পৰ সহানুভূতিৰ তিনিওগৰাকীয়ে থিৰাং কৰিলে যে তেওঁলোকে সৌভাগ্যৰ নিজৰাটো গৈ পাবলৈ পৰস্পৰক সহায় কৰিব।
তিনিওগৰাকী যাদুকৰীয়ে সকলোধৰণে যাদু কৰিও দৈত্যটো অতিক্ৰম কৰিব নোৱাৰাত আশা ভাগি পৰিল আৰু উচুপিবলৈ ধৰিলে।
বছৰৰ আটাইতকৈ দীঘল দিনটোত এজন মাত্ৰ দুৰ্ভাগ্যৱান লোকে নিজৰাটোত স্নান কৰি নিজৰ দুৰ্ভাগ্য উটুৱাই দি চিৰকালৰ বাবে সৌভাগ্যৱান হোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰিছিল।
এবাৰ বছৰটোৰ সেই বিশেষ দিনটোত নিজৰাটোত স্নান কৰিবলৈ পোৱাৰ আশাত পোহৰ নৌহওঁতেই দেশ-বিদেশৰ অসংখ্য লোক আহি বাগিছাৰ দেৱালৰ কাষ পালে।
ইয়াৰ পৰা হোৱা লাভ লণ্ডনৰ দ্য চিল্ড্ৰেনছ ভইছ নামৰ শিশুৰ এক হিতাকাংক্ষী স্বেস্ছাসেৱী অনুষ্ঠানৰ উদ্দেশ্যে দান কৰা হয়।
তাৰ মাজতে আইদেউ সন্দিকৈৰ সম্বন্ধীয় এজনে যিয়ে জ্যোতিপ্ৰসাদক চিনি পাইছিল, আইদেউৰ আলোক ছবি জ্যোতিপ্ৰসাদক দেখুৱাইছিল।
সেই সম্বন্ধীয় ব্যক্তিজনে জাহাজ দেখুওৱাৰে চলেৰে আইদেউক ভোলাগুৰি চাহ-বাগিচাত অস্থায়ী ভাৱে নিৰ্মিত জ্যোতি চিত্ৰবনলৈ লৈ আনে।
তদুপৰি জয়মতী-ৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰোঁতে জয়মতীৰ স্বামী গদাপানিৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা ফুনু বৰুৱাক 'বঙহৰদেউ', অৰ্থাৎ 'মৰমৰ স্বামী' বুলি সম্বোধন কৰাটোও এটা দোষৰ কথা বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
অসম চৰকাৰে আয়োজন কৰা অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ পঞ্চাছ বছৰীয়া জয়ন্তীৰ সময়ত তেখেতে 'জয়মতী'ৰ ৰৈ যোৱা কেইটামান ৰীল দেখিবলৈ পাইছিল।
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰদ্বাৰা নিৰ্মিত প্ৰথম অসমীয়া বোলছবি "জয়মতী"ত নাম ভূমিকাৰে এই গৰাকী অভিনেত্ৰীয়ে প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী হোৱাৰ গৌৰৱ লাভ কৰে।
উক্ত বোলছবিত এগৰাকী সহ-অভিনেতাক 'বঙহৰদেউ' বুলি সম্বোধন কৰা বাবে তেখেত চিৰজীৱন আবিয়ৈ হৈ থাকিবলগীয়া হয়।
তেখেতৰ নাম পদ্মশ্ৰী বঁটাৰ বাবেও মনোনীত কৰা হয়, কিন্তু মাত্ৰ এখন ছবিত অভিনয় কৰাৰ অজুহাতত সেই বঁটা প্ৰদান কৰা নহ'ল।
পৰিয়ালটোৱে ৰাজহুৱাকৈ ক্ষমা খোজাৰ পাছতো গাঁৱৰ ৰাইজে পৰিয়ালটোক এঘৰীয়া কৰাৰপৰা নিস্কৃতি দিয়াৰ পাছত, আইদেউ সন্দিকৈক পৰিয়ালে মূল ঘৰৰ বাহিৰত বেলেগ ঘৰ সাজি দিছিল।
প্ৰথমে আইদেউ সন্দিকৈয়ে বোলছবিত অভিনয় কৰিবলৈ মান্তি হোৱা নাছিল যদিও, পাছলৈ দেউতাকৰ সন্মতি ক্ৰমে ছবিত অভিনয় কৰে।
এই বেণ্ডটোৱে ১৯৯৮ চনৰ “চেনেল ভি এৱাৰ্ডছ”ত বহুকেইটা বঁটা লাভ কৰে৷ ২০০৫ চনৰ ছবি "ম্যে, মেৰী পত্নী. অৰ ৱহ!" ছবিৰ “গুনছা কোই” গীতটিৰে বলীউদত তেওঁৰ জীৱন আৰম্ভ হয়।
এ আৰ ৰহমানৰ সংগীতেৰে "ৰং দে বসন্তী" আৰু “দিল্লী-৬”ৰ “মাচাকলি” আৰু "খুন চলা" তথা প্ৰীতমৰ সংগীতেৰে জব ৱী মেটৰ “তুম চে হি” আদি গীতৰ জৰিয়তে চৌহানে প্ৰচূৰ সফলতা লাভ কৰে।
তেওঁৰ কণ্ঠৰ পৰৱৰ্তী জনপ্ৰিয় গীতবোৰ হ’ল নিউয়ৰ্ক ছবিৰ “তু নে জো না কহা”,লভ আজ কলৰ “য়ে দূৰীয়া” আৰু কমিনেৰ “পেহলী বাৰ মোহব্বত কি হে”।
"মাচাকলি" গীতটিৰ বাবে তেওঁ ২০১০ চনত শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ কণ্ঠশিল্পীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে৷ ইয়াৰ উপৰিও প্ৰীতমৰ সংগীত পৰিচালনাত তেওঁ “ৰাজনীতি” আৰু “ৱান্স আপন এ টাইম ইন মুম্বাই” ছবিৰ “ভীগি চি” আৰু “পী লু” শীৰ্ষক চুপাৰহিত গীত দুটিতো কণ্ঠদান কৰে।
তেওঁ গোৱা “অনজানা অনজানী” আৰু “তনু ৱেদছ মনু” ছবিৰ “তুঝে ভুলা দিয়া” আৰু “য়ু হি” গীত দুটিও যথেষ্ট সফল হয়।
সংগীতৰ কোনো আনুস্থানিক শিক্ষা গ্ৰহণ নকৰা চৌহানে গীত গাবলৈ আৰু গীটাৰ, হাৰমনিকা আৰু বাঁহী বজাবলৈ শিকে।
হিমাচলত শিক্ষা সমাপ্ত কৰি তেওঁ মুম্বাইলৈ আহে আৰু সহপাঠী কেম ত্ৰিৱেদীৰ সৈতে ১৯৯৬ চনত "ছিল্ক ৰুট" নামৰ বেণ্ড এটা গঠন কৰে।
ভাৰতীয় পপ শৈলীত তেওঁ অৰ্পিত গুপ্তাৰ সৈতে ছিল্ক ৰুট বেণ্ডৰ হৈ গান গাবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু বুণ্ডে আৰু পেহচান নামৰ দুটা এলবাম মুকলি কৰে।
কিছুদিন তেওঁ সংগীত জগতৰ পৰা আঁতৰি থাকি ২০০৫ চনত “ম্যে, মেৰী পত্নী অ’ৰ ৱহ” ছবিৰ “গুনছা” গীতটিৰে পুনৰ উভতি আহে।
তেওঁৰ গায়নশৈলীৰ দ্বাৰা আকৃষ্ট হৈ এ.আৰ. ৰহমানে তেওঁক “ৰং দে বসন্তী” ছবিত গাবলৈ সুযোগ দিয়ে।