polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘ আৰু শঙ্কৰ মিছনৰ প্ৰতিষ্ঠাতা ভূঞা ৰাজ্যৰ বিধান সভাৰো নিৰ্বাচিত প্ৰতিনিধি আছিল৷ নগাঁৱৰ চৰকাৰী হাইস্কুলত শিক্ষকতা কৰা ভূঞাই পিছলৈ কংগ্ৰেছত যোগদান কৰি ১৯২১ চনৰ পৰা ১৯৪৪ চনলৈ কেইবাবাৰো কাৰাবাস খাটি মুঠ পাঁচ বছৰমনা কাৰাগাৰয় আছিল।
হলধৰ ভূঞাই দুবাৰ বিয়া কৰাইছিল৷ ১৯২৬ চনত তেওঁ নগাঁৱৰ ধৰমতুলৰ মুক্তিযোদ্ধা চন্দ্ৰমোহন বিশ্বাসৰ প্ৰথমা কন্যা পাৰ্বতী বিশ্বাসক বিয়া কৰায়।
বিয়াৰ তৃতীয় বছৰত দুৰাৰোগ্য ৰোগত তেখেতৰ মৃত্যু হোৱাত চন্দ্ৰমোহন বিশ্বাসৰে আন এগৰাকী কন্যা মৃণালিনী বিশ্বাসক বিয়া কৰায়।
তেখেতসকলৰ সন্তানসকল হʼল ক্ৰমে মিত্ৰদেৱ, পদ্মাৱতী, দুলালী, জগদীশ, মুকুট, পূৰ্ণিমা, দিপালী আৰু যজ্ঞেশ্বৰ।
স্বাধীনতা লাভৰ সময়লৈকে নগঞা মানুহৰ বাবে “বৰচাহাব’’ যেন হৈ পৰা জনপ্ৰিয় হলধৰ ভূঞা স্বাধীনতা প্ৰাপ্তিৰ পিছতেই এচাম ধুৰন্ধৰ মানুহৰ কুচক্ৰান্তত পৰি কংগ্ৰেছৰ সদস্যপদ হেৰুৱাবলগীয়াত পৰে৷ তাৰপিছত তেওঁ কংগ্ৰেছ ত্যাগ কৰি আচাৰ্য বিনোৱা ভাৱেৰ ভূদান কাৰ্যসূচীত অংশগ্ৰহণ কৰে৷ তেওঁ “প্ৰজা ছোছিয়েলিষ্ট পাৰ্টি’’ৰ অসম শাখাৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হয়৷
অতি কম বয়সতে তেওঁ ঘাট-মাউৰা হৈছিল আৰু কামপুৰ মৌজাৰ মৌজাদাৰ বৰদেউতাক মদন ভূঞাৰ তত্ত্বাৱধানত ডাঙৰ দীঘল হৈছিল৷
স্থানীয় ৰাইজৰ দান-বৰঙনি আৰু সহায় সহযোগত ৰমাকান্ত মুক্তিয়াৰ আতাৰ সৈতে লগ হৈ হলধৰ ভূঞাই ১৯৩১ চনত গঢ়ি তোলা এটি আশ্ৰম সদৃশ অনুষ্ঠান হৈছে অসম শঙ্কৰ মিশ্যন।
মুখাৰ্জীয়ে পণ্ডিত সন্তোষ কুমাৰ বসু,অধ্যাপক এ.টি. কেনন আৰু অধ্যাপক চিন্ময় লাহিড়ীৰ ওচৰত সঙ্গীতৰ প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে।
মনোৰমা শৰ্মাই তেওঁৰ বিষয়ে লিখিছে, “নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে গৌৰৱ অৰ্জন কৰাৰ পিছতো এগৰাকী শাস্ত্ৰীয় কণ্ঠশিল্পী হিচাপে তেওঁ জনপ্ৰিয়তা বজাই ৰাখিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
বাংলাদেশৰ মুক্তিযুদ্ধৰ সময়ত কলকাতা তথা পশ্চিমবঙ্গত প্ৰবেশ কৰা লাখ লাখ ভগনীয়াৰ বাবে তেওঁ অন্যান্য ভাৰতীয় বঙালী শিল্পীসকলৰ সৈতে গণ-আন্দোলনত যোগ দিয়ে আৰু তেওঁলোকৰ বাবে ধন সংগ্ৰহ কৰে।
স্বাধীন বঙালী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰোঁতা বাংলাদেশী সঙ্গীতশিল্পী সমৰ দাসৰ সৈতে তেওঁ বিভিন্ন দেশপ্ৰেমমূলক গীতৰ বাণীবন্ধন কৰে।
বাংলাদেশৰ নেতা শেখ মুজিবুৰ ৰহমান কাৰাগাৰৰ পৰা ওলাই অহাৰ পিছত তেওঁৰ “বঙ্গবন্ধু তুমি ফিৰে এলে” গীতটো মুক্তি পায়।
১৯৭১ চনত বাংলাদেশৰ স্বাধীনতা পোৱাৰ পিছত প্ৰথম একৈশ ফেব্ৰুৱাৰী উপলক্ষে ঢাকাৰ পল্টন ময়দানত আয়োজন কৰা কনচাৰ্টত উপস্থিত থকা বিদেশী শিল্পীসকলৰ তেওঁ অন্যতম আছিল।
সন্ধ্যা-হেমন্তৰ জুটিটোয়ে বঙালী ছবিৰ মহানায়ক বুলি খ্যাত উত্তম কুমাৰ আৰু তেওঁৰ নায়িকাসকলৰ, বিশেষকৈ সুচিত্ৰা সেনৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে বিশেষ পৰিচিতি লাভ কৰিছিল।
১৯৭০ চনত ‘জয় জয়ন্তী’ আৰু ‘নিশি পদ্ম’ নামৰ দুখন বঙালী ছবিত তেওঁ গোৱা গীতৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ মহিলা কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
২০২২ বৰ্ষত তেওঁলৈ ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী আগবঢ়ায়; কিন্তু বিশেষ কাৰণত তেওঁ এই বঁটা গ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে৷
খাঁ চৌধুৰী আমানত উল্লা আহম্মদ আৰু ড॰ শশীভূষণ দাস গুপ্তৰ মতে তেওঁৰ অন্যনাম আছিল পীতাম্বৰ সিদ্ধান্ত বাগীশ যি নৰনাৰায়ণৰ সভা পণ্ডিত আৰু ৰাজগুৰু আছিল।
কাব্য খনৰ উক্তিৰ পৰা স্পষ্ট হয় যে, বিশ্বসিংহ জীৱিত অৱস্থাতেই বিশ্বসিংহৰ পুত্ৰ সমৰ সিংহৰ অনুৰোধত এই গ্ৰন্থ খনৰ ৰচনা কৰা হৈছিল।
কবিজনাই কাব্য খনত নিজৰ মৌলিকতাৰ প্ৰৱেশ ঘটাই মূলক বিকৃত নকৰাকৈ ভাগৱত-পুৰাণ ৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছে।
২০২০ চনত, নাগৰে "ইউটিউব বনাম টিকটক - " শিৰোনাম এটাৰ ইউটিউব ভিডিঅ' প্ৰকাশ কৰে, ভজা সৃষ্টিকৰ্তা যেনে সামাজিক মাধ্যমৰ মঞ্চ টিকটক ক্ৰিয়েটৰ, যেনে আমিৰ চিদ্দিকি।
ইউটিউব ইণ্ডিয়াই বিলোপ কৰাৰ আগতে ভিডিঅ'টো ভাৰতৰ ইউটিউবত যিকোনো অ-সঙ্গীত ভিডিঅ'ত প্ৰায় সৰ্বাধিক সংখ্যক পছন্দ লাভ কৰিছিল।
তেওঁৰ ভক্তসকলে ভিডিঅ'ত উল্লেখ কৰা টিকটক সৃষ্টিকৰ্তাসকলক অপসাৰণ ৰক্ষা আৰু সমীক্ষাৰ পিছফালে থকা টিক টোক এপ্পটোক গুগল প্লে ষ্টোৰত বোমা বিস্ফোৰণ কৰিছিল, যাৰ ৰেটিং 4+ তাৰকাৰ পৰা 1+ তাৰকালৈ কমি গৈছিল।
২০১৫ চনত, তেওঁ চেনেলটোৰ নাম কেৰিডিওললৈ সলনি কৰে, কাউণ্টাৰ ষ্ট্ৰাইকৰ গেমপ্লে ফুটেজ আপল'ড কৰিছিল: ছানী দেউল অনুকৰণ কৰোঁতে বিশ্বব্যাপী আগ্ৰাহ্য।
তেওঁ তেওঁৰ চেনেল কেৰিমিনাটিৰ বিভিন্ন অনলাইন বিষয়ৰ প্ৰতি তেওঁৰ কথমপি ষ্টীট আৰু প্ৰতিক্ৰিয়াৰ বাবে জনাযায়।
২০২০ চনৰ ১২ নৱেম্বৰলৈকে, নাগৰ হৈছে ইউটিউব ইণ্ডিয়াৰ আটাইতকৈ সাবস্ক্ৰাইব কৰা গাইগুটীয়া ক্ৰিয়েটৰ আৰু তেওঁৰ চেনেল কেৰিমিনাটিত ২৬ নিযুতৰো অধিক চাবস্ক্ৰাইবাৰ আছে।
অজয় নাগৰৰ জন্ম হৈছিল ১৯৯৯ চনৰ ১২ জুন তাৰিখে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানী নতুন দিল্লীৰ ওচৰৰ এখন চহৰ ফৰিদাবাদত, য'ত তেওঁ আধাৰিত।
তেওঁ ২০১৬ চনলৈকে স্কুলত পঢ়িছিল, তেতিয়া তেওঁ ইউটিউব কেৰিয়াৰ অনুসৰণ কৰা বন্ধ কৰিছিল; অৰ্থনৈতিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ বিষয়ে তেওঁৰ উদ্বিগ্নতাৰ বাবে তেওঁৰ দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ বোৰ্ডৰ পৰীক্ষা বাদ দিছিল।
জনপ্ৰিয়ভাৱে কেৰিমিনাটি, বা কেৱল 'কেৰ', নাগৰক তেওঁৰ বৈশিষ্টপূৰ্ণ আৰু উদ্যমী হিন্দী ভাষাৰ প্ৰতিক্ৰিয়তাৰ বাবে জনা যায়।
এই ভিডিঅ'টোৱেও যথেষ্ট সমৰ্থন লাভ কৰিছিল আৰু বৰ্তমান ই হৈছে ইউটিউব ইণ্ডিয়াত আটাইতকৈ ভাল পোৱা অনা-সঙ্গীত ভিডিঅ'।
২০২০ চনৰ মে মাহত, "ইউটিউব বনাম টিকটক - " শিকাৰ তেওঁৰ ভাজ ভিডিঅ' ইউটিউব ইণ্ডিয়াত আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল।
অৱশ্যে, এই ভিডিঅ'টো ইউটিউবৰ পৰা বিলুপ কৰা হৈছিল, যিটো চিবাৰউৎপীড়ন আৰু উৎপীড়নকাৰী ভাষাৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে।
২০১৭ চনৰ আৰম্ভণিতে, নাগৰে কেৰিইচলাইভ নামৰ এক অতিৰিক্ত ইউটিউব চেনেল সৃষ্টি কৰিছিল, য'ত তেওঁ নিজে ভিডিঅ' গেম খেলি লাইভ-স্ট্ৰিম সৃষ্টি কৰিছিল।
ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত্ত পুৰাণৰ প্ৰকৃতি খণ্ডত থকা শংখচূড় আৰু সতী তুলসীৰ কাহিনীটোক অৱলম্বন কৰি কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীয়ে শংখচূড় বধ কাব্য ৰচনা কৰে।
কাব্যখনত সতী তুলসীৰ পূৰ্বজন্মৰ বৃত্তান্ত, শংখচূড়ৰ লগত প্ৰণয় আৰু বিবাহ, শংখচূড়- মহাদেৱৰ যুদ্ধ, ছদ্মবেশী কৃষ্ণৰ দ্বাৰা তুলসীৰ সতীত্ব নাশ, শংখচূড়ৰ মৃত্যু আৰু তুলসীৰ বৈকুণ্ঠত কৃষ্ণৰ পত্নীত্ব প্ৰাপ্তিৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তী আহোম স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহ, শিৱ সিংহ আৰু বৰৰজা ফুলেশ্বৰীৰ ৰাজসভাৰ ৰাজকবি আছিল।
শিৱসিংহ আৰু ফুলেশ্বৰীৰ নিৰ্দেশানুসৰি মহাভাৰতৰ আদিপৰ্বৰপৰা 'দুষ্যন্ত চৰিত্ৰমালা' বা 'শকুন্তলা কাব্য' আৰু 'ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত পুৰাণ'ৰপৰা প্ৰকৃতি খণ্ডৰ 'শংখচূড় বধ'ৰ ভাঙনি কৰে।
এই সম্পৰ্কত সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাই অসমীয়া সাহিত্যৰ সমীক্ষাত্মক ইতিবৃত্তত এনেদৰে উল্লেখ কৰিছে- "ৰাজ প্ৰশস্তি আৰু ৰচনাভঙ্গীৰ অসামান্য সাদৃশ্যলৈ চাই গীতগোবিন্দও কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীৰে ৰচনা বুলি ক'ব পাৰি৷"
কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীয়ে ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত্ত পুৰাণৰ কৃষ্ণ জন্মখণ্ড অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছে।
এই কৃষ্ণ জন্মখণ্ডত কৃষ্ণৰ জন্মৰ পৰা বৈকুণ্ঠ প্ৰয়াণলৈকে সকলো কথাৰ বৰ্ণনা আছে যদিও কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীয়ে অনুবাদ কৰোঁতে ৰাধা-কৃষ্ণৰ প্ৰেম আৰু ৰাসলীলাৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনাৰ ওপৰতহে অধিক গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিছে।
জন্মযাত্ৰা নাটৰ আৰম্ভণিতে বসুমতীয়ে ব্ৰহ্মাৰ ওচৰলৈ আহি ক'লে যে দৈত্য দানৱৰ অত্যাচাৰত ভাৰ সহিব নোৱাৰা হৈছে।
তেতিয়া ব্ৰহ্মাই দয়া পৰবশ হৈ দেৱতা সকলক লৈ ক্ষীৰোদধি নদীৰ পাৰলৈ গৈ হৰি আৰাধনা কৰিবলৈ ধৰিলে।
যথাসময়ত মথুৰাৰ ৰজা উগ্ৰসেনৰ ভাতৃ দেৱকৰ পৰমা সুন্দৰী জীয়ৰীৰ বিবাহ বসুদেনৰ লগত দিবৰ বাবে মতাই আনিলে।
দৈৱকী বসুদেৱৰ বিবাহ হোৱাৰ পিছত ভাতৃ কংসই অতি আনন্দৰে নিজেই ৰথ চলাই ভগ্নীক পতিগৃহত লৈ যাবলৈ ওলাল।
বসুদেৱে কংসক অনুনয় বিনয় কৰি ক'লে যে দৈৱকীৰ বাবেতো তোমাৰ মৃত্যু নহয়, তেওঁৰ গৰ্ভৰ অষ্টম সন্তানেহে তোমাৰ মৃত্যুভয়, সেয়ে সকলো সন্তানৰ হ'লে কংসৰ হাতত তুলি দিব বুলি বসুদেৱে ক'লে।
এতিয়া বিধিৰ বিধান মতে ৰংসৰ কোপ দৃষ্টিৰ পৰা ৰক্ষা পাবৰ বাবে কৃষ্ণক নি নন্দ ৰজাৰ ঘৰত থব লাগে আৰু নন্দ ৰজাৰ ঘৰত জন্ম লোৱা যোগমায়াক লৈ আহিব লাগে।
বসুদেৱে কৃষ্ণক যমুনা নদী পাৰ হৈ নন্দ ৰজাৰ ঘৰত থৈ আহিল আৰু যোগমায়াক লগত লৈ আহি দৈৱকীৰ কোলাত দিয়াৰ লগে লগে শিশুটিৰ কান্দোনত দ্বাৰ ৰক্ষীহঁত সকলোৱে সাৰ পাই উঠিল আৰু সন্তান জন্ম হোৱাৰ কথা কংসক ক'লেগৈ।
কংসই আহি নিৰ্মমভাৱে শিশুটিক হত্যা কৰিবলৈ লওঁতেই যোগমায়াই কংসৰ হাতৰ পৰা এৰা খাই আকাশমাৰ্গ পালেগৈ আৰু কংসক সাবধান বাণী শুনালে যে তেওঁৰ প্ৰাণবৈৰী ইতিমধ্যেই জন্ম লৈছে আৰু দুখুনী দৈৱকীক মিছাকৈ হিংসা কৰিছে।
ইফালে গোকুলত কৃষ্ণক জন্ম হোৱাৰ বাবে গোটেই গোকুল আনন্দ উৎসৱত মতলীয়া হ'ল আৰু সকলো গোপ গোপিনীয়ে সাজি কাচি আনন্দত মতলীয়া হ'ল।
বসুদেৱ আৰু দৈৱকীৰ বিবাহ যাত্ৰা পৰা আৰম্ভ কৰি শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্ম পৰ্যন্ত কাহিনীভাগ এই নাটৰ বিষয় আৰু নাটৰ পটভূমি ১০ম স্কন্ধ ভাগৱত।
চৰিতকাৰ সকলে কৈ গৈছে যে শ্ৰীশ্ৰী গোপালদেৱে মাধৱদেৱৰ সাক্ষাতত কীৰ্ত্তন ঘৰৰ চৌহদৰ ভিতৰত 'জন্মযাত্ৰা'ৰ প্ৰথম ভাওনা কৰে।
জন্মযাত্ৰাৰ কাহিনীভাগ 'ভাগৱত পুৰাণ' আৰু 'মহাভাৰত'ত পোৱা যায় যদিও, গোপাল আতাই ইয়াৰ কাহিনীভাগ গ্ৰহণ কৰিছে শংকৰদেৱৰ 'দশমৰ পৰা গ্ৰহণ কৰিছে।
নাটত আশোৱাৰী, কানাৰা, পৰিতাল, গৌৰী, বিষমতাল, জৌতি, সুহাই, একতালি, বেলোৱাৰ, ধনশ্ৰী, তালু চুটা, ভাটিয়ালি, হ্ৰস্বক আদি ৰাগত ১৫টা মান গীত আছে।
১৮৯৬ চনত ভাৰত ৰত্ন ধন্দ কেশৱ কৰ্ৱেয়ে পুনেৰ ওচৰৰ হিঙেত বিধবা আৰু অসহায় নাৰী সকলৰ বাবে এক আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
নাৰীৰ সৰ্বাংগীন বিকাশৰ বাবে শিক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি তেওঁ এই পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছিল।
শ্ৰীমতী নাথীবাঈ দামোদৰ ঠাকৰচি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয় বা চমুকৈ এছএনডিটি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয় ভাৰতৰ মুম্বাইত অৱস্থিত এখন মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়।
বিশ্ববিদ্যালয় খনৰ অন্তৰ্ভুক্ত মহাবিদ্যালয় মহাৰাষ্ট্ৰ, অসম, উত্তৰ প্ৰদেশ, বিহাৰ, মধ্যপ্ৰদেশ, গুজৰাট আৰু গোৱাত অৱস্থিত।
১৭৪ খন মহাবিদ্যালয় ইয়াৰ অন্তৰ্ভুক্ত আৰু ৮ খন প্ৰতিষ্ঠানে ইয়াৰ হৈ পিএইছডি ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰে।
মহাৰাষ্ট্ৰত এই সন্মান লাভ কৰা শ্ৰীমতী নাথীবাঈ দামোদৰ ঠাকৰচি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰথম শিক্ষানুষ্ঠান।
যাওঁতে মায়ামৰা সত্ৰৰ কাষত মহন্তই ৰজাক নমস্কাৰ জনাই সন্মান দেখুৱালে কিন্তু অভিমানী বৰবৰুৱাক কোনো সম্ভ্ৰম প্ৰদৰ্শন নকৰিলে।
এই ঘটনাৰ কেইমাহমানৰ পিছত মোৱামৰীয়া সত্ৰৰ জনজাতীয় শিষ্য মৰাণসকলৰ নেতা নাহৰখোৱা শইকীয়া আৰু ৰাঘৱ নেওঁগে ৰাজঘৰলৈ বাৰ্ষিক দিব লগা কৰৰ বাবে এদল হাতী লৈ আহিছিল।
তাৰে বৰবৰুৱাৰ উদ্দেশ্য নিয়া হাতীটোৰ নানান খুঁট উলিয়াই কীৰ্তিচন্দ্ৰই তেওঁলোকক গালি- শপনি পৰাৰ উপৰিও ৰাঘৱ নেওগক সৌকাৰে কোবায় আৰু নাহৰখোৱাৰ কাণ কাটি পঠিয়ালে।
কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱাই মায়ামৰীয়া মহন্তৰ বিৰুদ্ধে অপবাদ উলিয়ায় আৰু অষ্টভুজ মহন্তৰ পুত্ৰ গাগিনী ডেকা মহন্তক অপমান কৰে।
স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ মৃত্যুৰ পাছত কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱাই মায়ামৰীয়া শিষ্য নাহৰ খোৰা শইকীয়া আৰু ৰাঘৱ মৰাণক অপমান কৰাক লৈ অস্ত্ৰধাৰী বিদ্ৰোহৰ আৰম্ভণি হয়।
মানৰ আক্ৰমণত ৰাজ্য হেৰুওৱা মণিপুৰৰ ৰজা জয় সিংহ‌য়ে ১৭৬৫ চনত স্বৰ্গদেউক সহায়ৰ বাবে অনুৰোধ কৰে।
এদল সৈন্য গোটোৱা হ'ল কিন্তু বহুকেইজন বিষয়াই গা বেয়াৰ অজুহাতত দলৰ নেতৃত্ব ল'বলৈ অপাৰগতা প্ৰকাশ কৰিলে।
১৭৬৮ চনৰ নৱেম্বৰত দ্বিতীয় এদল সৈন্য কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰুবৰুৱাৰ নেতৃত্বত ৰহা আৰু কছাৰী ৰাজ্যৰ মাজেৰে পঠিওৱা হয়।
কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰুবৰুৱা ওৰফে গেন্ধেলা আহোম স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহ আৰু স্বৰ্গদেউ লক্ষ্মী সিংহৰ ৰাজত্ব কালত বৰবৰুৱা আছিল।
কলিয়াবৰ নদীৰ পূব অঞ্চল আৰু যিবোৰ অঞ্চল বুঢ়াগোহাঁ‌ই, বৰগোহাঁ‌ই আৰু বৰপাত্ৰগোহাঁ‌ইয়ে নিয়ন্ত্ৰণ কৰা নাছিল, সেইবোৰ অঞ্চল বৰবৰুৱাই নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল।
স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহয়ে ৰাজ-কাৰ্য পৰিচালনা কৰাতকৈ পৰিচালনাতকৈ ভোগ-বিলাসক প্ৰাধান্য দিছিল।
ৰাজমন্ত্ৰী লাইথেপেনা বৰগোহাঁইৰ পুত্ৰ নুমলী বৰগোহাঁয়ে চকৰি ফেঁটী বুৰঞ্জীত ক্ষমতাশালী ৰাজবিষয়া কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰুবৰুৱাক 'জলম বটা' আখ্যা দিয়া হৈছিল।
স্বৰ্গদেও ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ দিনত বিখ্যাত ৰাজমন্ত্ৰী লাইথেপেনা বৰগোহাঁইৰ নুমলীয়াপুত্ৰ নুমলী বৰগোঁহায়ে চকৰি ফেঁটী বুৰঞ্জীত তেওঁৰ সমসাময়িক বৰুৱা ৰজাজনৰ নাম লিখিছিল বৰবৰুৱা গেন্ধেলা জাত জলমবটা।
কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱাক জলমবটা বুলি কোৱাত তেখেত ক্ষুণ্ণ হয় আৰু স্বৰ্গদেওৰ আদেশ লৈ আপত্তিজনক, বিভ্ৰান্তিকৰ মন্তব্য থকা সকলো বুৰঞ্জী পুৰি পেলাবলৈ অভিযান চলাইছিল।
কীৰ্তিচন্দ্ৰৰ পূৰ্ব্বপুৰুষ এজনে এজন মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ জলমবটাক কেইটামান টকা ধাৰ পৰিশোধ কৰিবলৈ থকাত তেওঁলোকৰ ঘৰত গা-খাটি দিব লগা হৈছিল।
কিন্তু স্বৰ্গদেও গদাধৰ সিংহই বকতিয়াল ঘৰৰ এজন লোকে আনৰ ঘৰত গা-খাটি থকা কথা জানি যথাৰীতিৰে মোকলাই আনি পুনৰ বকতিয়াল ভৰালী চেতিয়া খেলত সংস্থাপন কৰিলে।
কৃতজ্ঞতাৰ চিনস্বৰূপে জয় সিংহ‌ই ৰাজেশ্বৰ সিংহক বহু উপহাৰ দিয়াৰ লগতে জীয়েক কুৰংগনয়নীক তেওঁলৈ বিয়া দিয়ে।
কুঁৱৰীৰ লগত অহা বহু মণিপুৰী লোক দিছৈৰ ওচৰত থাকিবলৈ লোৱাত এই ঠাই মগলুহাট বা মণিপুৰী বজাৰ নামেৰে জনাজাত হয়।
১৯২১ চনৰ অসহযোগ আন্দোলনত তেওঁ এলাহাবাদত বিদেশী বস্ত্ৰ আৰু সুৰাৰ বিপনীত পিকেটিং কৰিবলৈ এটা মহিলাৰ দলক সংঘবদ্ধ কৰিছিল।
যেতিয়া তেওঁৰ স্বামীক ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে দিয়া এটা ৰাজহুৱা বক্তৃতা বন্ধ কৰিবলৈ গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল, তেতিয়া কমলা নেহৰুৱে তেওঁৰ স্বামীৰ স্থানলৈ গৈ বক্তৃতাটো পঢ়ি দিছিল।
ব্ৰিটিছে কম সময়ৰ ভিতৰতে কমলা নেহৰুৰ পৰা কেনে ধৰণৰ ভাবুকি আহিছে আৰু দিনে দিনে দেশজুৰি মহিলাসকলৰ মাজত যে তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তা বাঢ়ি আহিছে, সেয়া বুজি পালে।
স্বাধীনতা সংগ্ৰামত জড়িত থকাৰ অপৰাধত তেওঁক সৰোজিনী নাইডু, জৱাহৰলালৰ মাক আৰু অন্যান্য মহিলাসকলৰ সৈতে পুলিচে গ্ৰেপ্তাৰ কৰিলে।
সেই সময়চোৱাৰ ভিতৰতে স্বাধীনতা আন্দোলনৰ আহত কৰ্মীসকল, তেওঁলোকৰ পৰিয়াল তথা এলাহাবাদৰ অন্যান্য বাসিন্দাসকলৰ চিকিৎসাৰ বাবে তেওঁ নিজা বাসভৱন স্বৰাজ ভৱনত এখন ঔষধালয় খুলিলে।
কমলা নেহৰুৰ স্মৃতিত ইয়াৰ নাম ‘কমলা নেহৰু মেমোৰিয়েল হাস্পাতাল’ ৰখা হয়, যাৰ আধাৰশিলা মহাত্মা গান্ধীয়ে স্থাপন কৰিছিল।
জীৱনৰ শেষ বছৰ কেইটাত তেওঁ প্ৰায়ে অসুস্থ হৈ থাকিছিল আৰু চিকিৎসাৰ বাবে ছুইজাৰলেণ্ডৰ এটা চেনেটৰীয়ামত ৰখা হৈছিল।
১৯৩৫ চনত তেওঁ স্বাস্থ্য পুনৰ বেয়া হৈছিল আৰু সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৰ দ্বাৰা পুনৰ দক্ষিণ জাৰ্মানীৰ -ৰ এটা চেনেটৰীয়ামত ভৰ্তি কৰা হৈছিল।
কমলা শৰীৰ অতিপাত বেয়া হোৱাত নেহৰুক কাৰাগাৰৰ পৰা মুকলি কৰি দিয়ে আৰু ১৯৩৫ৰ অক্টোবৰত তেওঁ জাৰ্মানীত উপস্থিত হয়।
নেহৰুৰ আত্মজীৱনীৰ কমলাৰ মৃত্যুৰ পিছত যোগ কৰা এটা অধ্যায়ত তেওঁ ৰোমন্থন কৰিছে যে পত্নীৰ মৃত্যুত তেওঁ ভাঙি পৰিছিল আৰু কেইমাহমানলৈ শোকাতুৰ হৈ আছিল।
” ১৯১৭ চনত কমলাই এটা ছোৱালী সন্তান ইন্দিৰা প্ৰিয়দৰ্শিনীক জন্ম দিয়ে, যি পিছলৈ গৈ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ প্ৰমুখ হয়।
কমলা কৌল নেহৰু এগৰাকী স্বাধীনতা যুঁজাৰু আৰু ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ নেতা আৰু পিছলৈ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হোৱা জৱাহৰলাল নেহৰুৰ পত্নী আছিল।
বৰ্তমান সীমা ভাটনাগৰে এমিটিৰ জৈৱপ্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ সহকাৰী অধ্যাপকৰ পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে।
ভাৰতৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ বিভাগে উদ্যোগ লোৱা প্ৰকল্পৰ জৰিয়তে সীমা ভাটনাগৰে তেখেতৰ গৱেষণামূলক কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল।
ইয়াৰ বাহিৰেও তেখেতে দিল্লীস্থ ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ ভৈৰৱভোটলা জয়ৰামৰ লগত, ৰাজীৱ গান্ধী জৈৱপ্ৰযুক্তিবিদ্যা কেন্দ্ৰত থাংকায়া ৰেত্নবাই সন্তোষ কুমাৰ, আৰু দুণ্ডী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ঔষধ আৱিষ্কাৰৰ লগত কাম কৰিছে।
এমিটি বিশ্ববিদ্যালয়ত গৱেষণাৰ সৈতে জড়িত থকাৰ লগতে অধ্যাপক ভাটনগৰে কেতবোৰ বিদেশী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ লগত সহযোগিতামূলক কাৰ্যসূচী আৰু গৱেষণামূলক কাৰ্যক্ৰমণিকাও গ্ৰহণ আৰু কাৰ্যকৰী কৰিছে।
পোষ্ট ডক্তৰেল অধ্যয়নৰ সময়ত অধ্যাপক ভাটনগৰে ভাৰতৰ শীৰ্ষ গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান আৰু বিজ্ঞানীৰ লগত কাম কৰিছে।
তাৰে ভিতৰত ৰাষ্ট্ৰীয় ইমিউনোল'জী প্ৰতিষ্ঠান, ভাৰত আৰু ৰেনবেক্সি লেবৰটেৰিছ, কেন্দ্ৰীয় ঔষধ গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান উল্লেখনীয়।
এমিটি শিক্ষানুষ্ঠানৰ লগত জড়িত হোৱাৰ আগলৈকে তেখেতে একাধিক চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠানৰ লগত জড়িত হৈ ঔষধৰ ক্ষেত্ৰখনত কাম কৰিছে।
২০০৫ চনত এমিটি বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ সময়তেই সীমা ভাটনাগৰে প্ৰবক্তা হিচাপে শিক্ষানুষ্ঠানখনৰ লগত জড়িত হৈছিল।
ইয়াৰ পূৰ্বে তেখেতে ভাৰতৰ "ৰাষ্ট্ৰীয় ইমিউন'লজি প্ৰতিষ্ঠান"ত কোষ জীৱবিজ্ঞান বিভাগত এগৰাকী প্ৰকল্প সহযোগী হিচাপে কাম কৰিছিল।
১৯৯৪ চনত ইছাবেলা থোবাৰ্ণ কলেজৰ পৰা জৈৱিক ৰসায়নত লক্ষ্ণৌৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
দ্বিতীয় দিনা অন্যান্য ভিক্ষুসকলৰ লগত নগৰত ভিক্ষা বিচাৰি পৰিভ্ৰমণ কৰোঁতে যশোধৰাই তেওঁক খিৰিকিৰে দেখা পায়।
বুদ্ধ কপিলাবস্তুলৈ অহাৰ সপ্তম দিনা তেওঁ ৰাহুলক উত্তৰাধিকাৰ বিচাৰি পিতৃৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিলে।
পৰৱৰ্তী কালত বুদ্ধই নাৰীসকলকো সংঘত প্ৰবেশৰ অনুমতি দিয়াত যশোধৰায়ো ভিক্ষুণী ৰূপে সংঘত যোগদান কৰে আৰু অৰ্হৎ প্ৰাপ্ত হয়।
এই দুই বংশই এই অঞ্চলৰ অন্য কোনো বংশক তেওঁলোকৰ সম পৰ্যায়ৰ বুলি নাভাবিছিল আৰু ৰাজকীয় পৰিয়ালৰ সদস্যসকলৰ বৈবাহিক সম্পৰ্ক এই দুই বংশৰ ভিতৰতে হৈছিল।
যশোধৰা এজন শ্ৰমণ হোৱাৰ উদ্দেশ্যে গৃহ-ত্যাগ নকৰালৈকে ৰাজকুমাৰ সিদ্ধাৰ্থৰ পত্নী আৰু ৰাহুলৰ মাতৃ, তথা দেৱদত্তৰ ভগ্নী আছিল।
১৩ বছৰ বয়সত, কুবৰিকক দেউতাকে এটা গ্ৰাফ্লেক্স কেমেৰা আনি দিছিল, যিটো কেমেৰাই তেওঁক ষ্টিল ফটোগ্ৰাফীৰৰ প্ৰতি আগ্ৰহী কৰি তোলে।
তেওঁৰ চুবুৰীয়া মাৰ্ভিন ট্ৰুবৰ লগত ঘনিষ্ঠতা গঢ়ি তোলে, যিজন বন্ধুৰো ফটোগ্ৰাফীৰ প্ৰতি এক নিচা আছিল।
ট্ৰুবৰ এটা নিজা ডাৰ্ক ৰুম আছিল, য'ত কুবৰিক আৰু তেওঁ মিলি বহুতো ঘণ্টা অতিবাহিত কৰিছিল আৰু ৰাসায়নিকবোৰে "যাদুৰ দৰে ফটোগ্ৰাফিক পেপাৰত ছবি সৃষ্টি কৰা" কাৰ্য চাই আছিল।
পিছে কম সময়ৰ ভিতৰতে ছবিখনে বিপুল জনসমৰ্থন আৰু সংবাদ-শিৰোনাম দখল কৰিবলৈ সক্ষম হয় আৰু নিৰ্মাণ হোৱাৰ চাৰিবছৰৰ পিছতো অৰ্থাৎ ১৯৭২ চনতো ছবিগৃহত এইখন প্ৰদৰ্শিত হয়।
তেওঁ স্কুলৰ ফটোগ্ৰাফিক ক্লাবত যোগদান কৰিছিল, যিটো ক্লাৱে তেওঁৰ স্কুলত অনুষ্ঠিত হোৱা বিভিন্ন কাৰ্যাৱলীৰ ফটো গ্ৰহণ কৰিবলৈ সুবিধা দিছিল।
অন্তৰ্মুখী আৰু লাজকুৰীয়া কুবৰিকে প্ৰায়েই স্কুলত অনুপস্থিত আছিল আৰু সঘনে ডাবল-ফিচ্ছাৰ ফিল্ম চাবলৈ শ্ৰেণী ক্ষতি কৰিছিল।
আৰ্থাৰ চি. ক্লাৰ্কৰ উপন্যাস 'চাইল্ডহুডছ্ এণ্ড'ৰ কাহিনীটোৰ দ্বাৰা তেওঁ প্ৰভাৱান্বিত হৈছিল, য'ত বৰ্হিবিশ্বৰ প্ৰাণীৰ সহযোগত মানৱজাতিৰ আদিম সত্তাবোৰ ধ্বংস কৰাৰ কথা কোৱা হৈছিল।
সেই সাক্ষাতত কুবৰিকে ক্লাৰ্কৰ চুটি গল্প 'দ্য ছেণ্টিনেল' -ৰ আধাৰত ছবি নিৰ্মাণৰ কথাটো উনুকিয়ায়।
এই কাহিনীটোত চন্দ্ৰত সন্ধান পোৱা টেট্ৰেহেড্ৰনৰ বিষয়ে কোৱা হয় যিয়ে বৰ্হিবিশ্বৰ প্ৰাণীৰ বিষয়ে মানৱজাতিক সাৱধানবাণী শুনায়।
তেওঁৰ প্ৰথমবোৰ ছবি প্ৰধানতঃ আছিল তথ্যচিত্ৰ, যিবোৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ তেওঁৰ বন্ধু আৰু সম্পৰ্কীয় মানুহে আৰ্থিকভাৱে সহযোগ কৰিছিল।
ছবিনিৰ্মাণৰ প্ৰথমছোৱা সময়ত কুবৰিকে পৰিচালকৰ উপৰিও এজন চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী, সম্পাদক, আৰু ছাউণ্ডমেন হিচাপে নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰে।
সেইছোৱা সময়তে তেওঁ নিৰ্মাণ কৰিছিল 'ডাক্তৰ ষ্ট্ৰেঞ্জলাভঃ হাউ আই লাৰ্নড টু ষ্টপ ৱৰিং এণ্ড লাভ দ্য বম্ব' ।
এইখন ছবিৰ নিৰ্মাণৰ সময়ত তেওঁক আমেৰিকান সামৰিক সেৱাই আশানুৰূপ সহযোগিতা আগবঢ়োৱা নাছিল, আৰু সেইকাৰণেই কুবৰিকে ফটোগ্ৰাফ আৰু আন ৰাজহুৱা সমলৰ পৰা নিজৰ ছবিৰ ছেট প্ৰস্তুত কৰিছিল।
তেওঁৰ বৌদ্ধিক সূচাংক সামগ্ৰিক গড়তকৈ উচ্চখাপৰ আছিল যদিও বিদ্যালয়ত তেওঁৰ উপস্থিতি একেবাৰেই সেৰেঙা আছিল।
খুবেই সৰু কালৰ পৰা তেওঁ সাহিত্যৰ প্ৰতি এক আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰিছিল আৰু গ্ৰীক তথা ৰোমান প্ৰবাদবোৰ, গ্ৰীম ব্ৰাদাৰছৰ সাধুবোৰ পঢ়িবলৈ লৈছিল।
তেওঁৰ ছবিসমূহে ছবিৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰক সাঙুৰি লয় আৰু তেওঁৰ ছবিত বাস্তৱবাদ, ডাৰ্ক হিউমাৰ, মৌলিক চিত্ৰগ্ৰহণ, বিস্তৃত ছে'ট ডিজাইন আৰু সংগীতৰ শৈল্পিক ব্যৱহাৰ দেখিবলৈ পোৱা যায়।
কৌতূহলত বহুবোৰ ঠাইৰ নামবোৰ সংগ্ৰহ কৰি সেইবোৰক শেষৰ শব্দটোৰ ভিত্তিত পৃথক কৰাত ঠাইবোৰৰ নামকৰণত এক ধৰণৰ নিয়ম ওলাই পৰিল।
১৮০৩ চনত পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে মিকিৰ পাহাৰ আৰু যমুনা নৈৰ মাজৰ ধৰমপুৰত আশ্ৰয় লৈ থকা পলৰীয়া লোকসকলক উদ্ধাৰ কৰিবৰ বাবে এদল সৈন্য প্ৰেৰণ কৰে।
স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ নাতি আহোম কোঁৱৰ বিজয় বৰমূৰা গোহাঁ‌য়ো ৰজা হোৱাৰ মানসেৰে বিদ্ৰোহী দলত যোগ দিয়ে।
কমলেশ্বৰ সিংহই বিদ্ৰোহীসকলৰ ফালে আগুৱাই আহিবলৈ তাৎক্ষণিকভাৱে গুৱাহাটীৰ আহোম সৈন্যদলক আদেশ দিয়ে।
যোৰহাটৰ পৰা বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে প্ৰেৰণ কৰা সৈন্যবাহিনী গুৱাহাটীৰ বাহিনীৰ সৈতে ৰহা-চকীত গোট খায়।
অৱশ্যে বিদ্ৰোহীপক্ষই বৰ্তমানৰ নগাঁও চহৰৰ কাষৰীয়া গাওঁসমূহত লুটপাত চলোৱাৰ লগতে জুই লগাই আঁ‌তৰি যায়।
এই কথাৰ উমান নোপোৱাকৈ আহোম সৈন্যই কলং আৰু কপিলী নৈ পাৰ হৈ বিদ্ৰোহীসকলক আক্ৰমণ কৰাৰ লক্ষ্যৰে আগুৱাই যায়।
এই যুঁজত ৫৪০জন আহোম সৈন্যৰ প্ৰাণহানি হোৱাৰ লগতে বহুসংখ্যক বন্দুক বিদ্ৰোহীসকলৰ হাতত পৰে আৰু তেওঁলোক পিছুৱাই আহিবলৈ বাধ্য হয়।
এই বিজয়ৰ পিছত মোৱামৰীয়াসকল মুকলিলৈ আহি কাজলী, ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু মিছা নৈৰ মুখৰ লোকসকলক বলপূৰ্বকভাৱে বশ্যতা স্বীকাৰ কৰোৱায়।
বৰ্তমানৰ মৰিগাঁও জিলাৰ তিৱাসকলৰ কিছুসংখ্যক মুখিয়ালে আহোম শাসনৰ বিৰুদ্ধে মোৱামৰীয়াসকলৰ সৈতে যোগ দিয়ে।
এই বিপৰ্যয়ৰ বাতৰি পাই বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে পূব প্ৰান্তৰ অঞ্চলসমূহত থকা সৈন্যসকলক মাতি পঠিয়ায় আৰু সংঘৰ্ষস্থলীলৈ প্ৰেৰণ কৰে।
কমলেশ্বৰ সিংহই নতুনকৈ প্ৰশিক্ষিত আহোম সেনাৰ কেপ্টেইন চন্দ্ৰ গোহাঁ‌ই আৰু বছা ৰাজখোৱাক সৈন্যবাহিনী আৰু ৰছদ-পাতিৰ সৈতে নগাঁৱলৈ প্ৰেৰণ কৰে।
মোৱামৰীয়া আৰু কছাৰীসকলে পূৰ্বৰ জয়ত উৎসাহিত হৈ কলং পাৰ হৈ আহি আহোম ৰজাৰ অনুগত গাঁওসমূহত জুই দিয়ে।
১৮০৫ চনত মৰাণসকলৰ স্বঘোষিত ৰজা সৰ্বানন্দ সিংহই বেংমৰাত থিতাপি লোৱাৰ লগতে মৰাণ মোৱামৰীয়াসকলৰ ডিব্ৰু নৈৰ পূবত নতুনকৈ উত্থান ঘটে।
আহোম ৰজাসকলৰ দৰে ৰাজ্য শাসন কৰিবলৈ সৰ্বানন্দ সিংহই নিজে স্বৰ্গদেউ উপাধি লয় আৰু ৰামনাথ নামৰ এজন লোকক বৰবৰুৱা হিচাপে নিয়োগ কৰে।
কছাৰী-মোৱামৰীয়া যুদ্ধৰ সময়ৰ সেনাপতি ক্ৰমে চন্দ্ৰ গোহাঁ‌ই ওৰফে কেপ্টেইন গোহাঁ‌ই, বছা ৰাজখোৱা, হাও সাগৰ বৰা আৰু ৰাজকাৰেংৰ ভিতৰচৰাৰ দায়িত্বত থকা বিষয়া ভিতৰুৱাল ফুকনো চিপাহীৰ পাঁ‌চটা ফৌজ আৰু অন্যান্য সৈন্যৰ সৈতে তেওঁৰ লগ লাগে।
কিছুদিনৰ পিছতেই বাৰিষা আৰম্ভ হয় আৰু প্ৰায় এক হাজাৰ মৰাণ লোক জ্বৰ, পেটৰ অসুখ আৰু খাদ্যৰ অভাৱত মৃত্যুমুখত পৰে।
প্ৰচণ্ড বৰষুণৰ বাবে সামৰিক কুছকাৱাজ চলাবলৈ অপাৰগ হৈ ডেকাফুকনে নৈ পাৰ হৈ আহি বন্দী মৰাণসকলক ঘিলামৰাত স্থাপন কৰে আৰু তেওঁলোকক নজৰ দিবলৈ এদল চিপাহী নিয়োগ কৰে।
প্ৰথমাৱস্থাত বাৰ্মাৰ ৰজাই এই অনুৰোধৰ প্ৰতি গুৰুত্ব নিদিলেও পিছলৈ দুবাৰকৈ সামৰিক বাহিনী একোটা অসমলৈ প্ৰেৰণ কৰে যদিও দুয়োবাৰেই পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁ‌ই প্ৰচেষ্টাত তেওঁলোকক পৰাজিত কৰা হয়।
১৮০৬ চনত পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে মৰাণ বিদ্ৰোহ সম্পূৰ্ণৰূপে দমন কৰিবলৈ সামৰিক বাহিনী প্ৰেৰণ কৰে আৰু সৰ্বানন্দ সিংহ পৰাজিত হৈ আহোম ৰজাৰ সৈতে শান্তিৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।
বাৰিষাৰ বাবে সামৰিক অভিযান চলোৱা অসম্ভৱ হৈ পৰাৰ বাবে পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে সৰ্বানন্দ সিংহক বৰসেনাপতি উপাধি প্ৰদান কৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বুঢ়ীদিহিংৰ মাজত থকা মৰাণ লোকসকলৰ আহোম ৰজাৰ তলতীয়া শাসনকৰ্তা পাতে।
স্বৰ্গদেৱ গৌৰীনাথ সিংহৰ দিনত প্ৰধানমন্ত্ৰী পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে এই কথা দেখা পাইছিল যে অস্ত্ৰৰে সুসজ্জিত, প্ৰশিক্ষিত আৰু নিয়মানুৱৰ্তী ব্ৰিটিছ চিপাহীৰ একো একোটা সৰু দলে সংখ্যাত অধিক হোৱা স্বত্বেও মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহক ছেদেলি-ভেদেলি কৰি পেলাইছিল।
গতিকে গৌৰীনাথ সিংহৰ দিনতেই আহোম সামৰিক বাহিনীৰ পুনৰ্গঠন আৰম্ভ কৰা হৈছিল আৰু কমলেশ্বৰ সিংহৰ দিনত ই এক বিস্তৃত ৰূপ লাভ কৰিছিল।
১৮০৩ চনত বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে নিজৰ পুত্ৰ ওৰেখানাথ ঢেকীয়াল ফুকনৰ নেতৃত্বত বলোৰাম খঙীয়া ফুকন, ভূধৰ চলিহা চাংকাকতি, মধুৰাম বৰা, গোবিন্দ্ৰম শৰ্মা খাউণ্ড আৰু তনুশ্যাম শৰ্মা খাউণ্ডক কটকী হিচাপে ভাৰতৰ ব্ৰিটিছ মুখ্য ৰাজপালিকা লৰ্ড ৱেলেছলিৰ কাষলৈ পঠায়।
তেওঁলোকে লৰ্ড ৱেলেছলিক উচ্চ-প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত এদল চিপাহীৰ লগতে ভালেসংখ্যক অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ বিচাৰি অনুৰোধ জনায়।
তেওঁলোকে ৰাজ্যপালিকাগৰাকীক দুই হাজাৰ সোণৰ আৰু দহ হাজাৰ ৰূপৰ মোহৰ আহোম ৰাজ্যৰ ফালৰ পৰা উপঢৌকন হিচাপে দিয়ে।
ইয়াৰ সহায়ত প্ৰথমে বছা আৰু দৈয়াংৰ অসমীয়া লোকক আধুনিক সমৰকলা আৰু অস্ত্ৰচালনাৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়া হয়।
কামৰূপত সেই সময়তে বিদ্ৰোহে গুৰুতৰ ৰূপ ধাৰণ কৰে আৰু নামনি অসমত বদন চন্দ্ৰ বৰফুকনৰ অপশাসনকে ইয়াৰ বাবে জগৰীয়া বুলি ঠাৱৰ কৰা হয়।
কোৱা হয় যে বদন বৰফুকন আৰু তেওঁৰ তলতীয়া বিষয়াসকল মূলতঃ উজনি অসমৰ হোৱাৰ বাবে সম্ভৱতঃ নামনিৰ লোকসকলৰ কথাৰ ঠাঁ‌চক লৈ 'ঢেকেৰী' বুলি ইতিকিং কৰে।
কিন্তু সেইসময়ত উজনিৰ মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহে তচনচ কৰা প্ৰশাসন ব্যৱস্থাক থান-থিত লগোৱাত ব্যস্ত হৈ থকা আহোমৰ কেন্দ্ৰীয় প্ৰশাসনে বিষয়টোৰ গুৰুত্ব বুজি পোৱাত ব্যৰ্থ হয়।
উত্তৰ কামৰূপৰ জিকেৰিৰ হৰ দত্ত চৌধুৰী আৰু বীৰ দত্ত চৌধুৰী নামৰ দুজন ককাই-ভায়ে কছাৰী, কৈৱৰ্ত্ত আৰু অন্যান্য সম্প্ৰদায়ৰ কিছু লোকক একত্ৰিত কৰি আহোম ৰাজ্যৰ পৰা নিজকে স্বাধীন বুলি ঘোষণা কৰে।
কথিত আছে যে কোচ বিহাৰ আৰু বিজনীৰ শাসনকৰ্তায়ো পূৰ্বতে কোচ ৰাজ্যৰ ভিতৰুৱা কামৰূপ আহোমৰ হাতৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰাৰ আশাত এই বিদ্ৰোহত গোপনে সহায় আগবঢ়ায়।
কামৰূপৰ থলুৱা লোকসকলে দুই ভ্ৰাতৃৰ এই কাৰ্যক সাধাৰণ জনতাক বদনৰ স্বৈৰাচাৰৰ পৰা মুকলি কৰাৰ দেশহৈতিষী প্ৰচেষ্টা হিচাপে গণ্য কৰাৰ বিপৰীতে আহোম বুৰঞ্জীবিদসকলে এই বিদ্ৰোহীসকলক দন্দুৱা অৰ্থাৎ কাজিয়া কৰিবলৈ ভাল পোৱা লোক আখ্যা দিয়ে।
বুঢ়াগোহাঁ‌ই পৰিয়ালৰ হৰিপদ ডেকাফুকনে চিপাহীৰ পাঁ‌চটা ফৌজৰে সৈতে বেংমৰাত বিদ্ৰোহীসকলক আগুৰি ধৰে।
দুয়োটা ফৈদ একগোট হৈ ৰাজকীয় বাহিনীৰ ওপৰত আক্ৰমণ চলায় যদিও পুনৰ পৰাজিত হয় আৰু এই সংঘৰ্ষত বহু লোকৰ প্ৰাণহানি ঘটে।
বিদ্ৰোহীসকল দুভাগ হৈ পলাই যায় আৰু তেওঁলোকৰ পৰা গৰু-ম'হ, কাঁ‌হ-পিতল, কাপোৰ-কানি আনি জব্দ কৰি আনি ডেকাফুকনে ৰাজধানী যোৰহাটৰ ৰাজভঁ‌ৰালত জমা দিয়ে।
এইবাৰ ডেকাফুকন ছটা ফৌজৰ সৈতে মোৱামৰীয়াসকলৰ বিৰুদ্ধে আগুৱাই যায় আৰু তেওঁলোকক খেদি নি হাবিৰ মাজ পায়।
হাবিৰ মাজতেই মোৱামৰীয়াসকলে ৰাজকীয় বাহিনীক ঘেৰি ধৰে যদিও ৰাইফলৰ গুলীত তেওঁলোকৰ নেতা ভৰঠী ৰজাৰ মৃত্যু হয় আৰু ইয়াকে দেখি মোৱামৰীয়াসকল ছত্ৰভংগ দিয়ে।
তেওঁৰ মৃতদেহটো কমলেশ্বৰ সিংহৰ আদেশ অনুযায়ী খুটিয়াপতাত নতুনকৈ স্থাপন কৰা মোৱামৰীয়া গাঁ‌ৱত যাঠীৰে হানি ৰখা হয়।
ইয়াৰ পিছতেই বৃহৎসংখ্যক মোৱামৰীয়া আৰু মৰাণ লোকে যথেষ্টসংখ্যক বয়-বস্তুৰে সৈতে আহি আহোম ৰজাৰ বশ্যতা স্বীকাৰ কৰে।
​কমলেশ্বৰ সিংহ কমবয়সীয়া হোৱাৰ বাবে প্ৰধানমন্ত্ৰী পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁ‌য়েই সৰ্বোচ্চ ক্ষমতাত অধিষ্ঠিত আছিল।
ৰাতি-খোৱা খেলৰ পানীমুৱা নামৰ এজন লোকে বুঢ়াগোহাঁ‌ইৰ স্বেচ্ছাচাৰী কাৰ্যকলাপৰ বিৰুদ্ধে উচটাই কিছু লোকক একগোট কৰে আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰীগৰাকীৰ লগতে ৰজাকো হত্যা কৰিবলৈ মনস্থ কৰে।
ষড়যন্ত্ৰকাৰীসকলে পুৰণি মামৰে ধৰা বৰটোপ এটা বুঢ়াগোহাঁ‌ইৰ ঘৰৰ চৌহদৰ মুখৰ জোপোহাৰ আঁ‌ৰত থিয় কৰায়।
তেওঁলোকে জোপোহাৰ আঁ‌ৰৰ পৰা ধোঁ‌ৱা ওলোৱা দেখা পাই পানীমুৱাৰ লগতে আটাইবোৰ সংগীকে ধৰি পেলায়।
ইয়াৰ সুবিধা গ্ৰহণ কৰি বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে তেওঁক অসন্তুষ্ট কৰা বা পূৰ্বৰ কোনো আখেজ থকা লোকসকলক ধৰি অনোৱায়।
১৭৯৪ চনত পূৰ্বৰ ৰজা গৌৰীনাথ সিংহৰ দিনত গৃহযুদ্ধৰ ফলত দুৰ্বল হৈ পৰা কেন্দ্ৰীয় প্ৰশাসনৰ সুযোগ গ্ৰহণ কৰি খামটিসকলে শদিয়াখোৱা গোহাঁ‌ইক উৎখাত কৰি শদিয়াত নিজৰ প্ৰভুত্ব স্থাপন কৰে আৰু স্থানীয় নৃগোষ্ঠীয় লোকসকলক দাসলৈ পৰিণত কৰে।
কোৱা হয় যে আহোম ৰাজত্বকালৰ পিছৰ সময়ছোৱাত অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰা শ্বান গোষ্ঠীৰ অন্যান্য জনগোষ্ঠী যেনে নৰা, ফাকিয়াল আদিৰ পৰাও তেওঁলোকে সহায় লাভ কৰিছিল।
১৮০০ চনত প্ৰধানমন্ত্ৰী পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে শদিয়াত পুনৰ আহোমৰ প্ৰভুত্ব প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ থিৰাং কৰে।
গুৱাহাটীৰ পৰা কলিয়া ভোমোৰা বৰফুকনে ইউৰোপীয় শৈলীৰে প্ৰশিক্ষিত কিছুসংখ্যক সৈন্য উজনি অসমলৈ বুঢ়াগোহাঁ‌ইৰ সাহায্যাৰ্থে প্ৰেৰণ কৰে।
এই সৈন্যদলটোৰ সহায়ত খামটিসকলক পৰাজিত কৰি শদিয়া পুনৰ দখল কৰা হয় আৰু নতুনকৈ শদিয়াখোৱা গোহাঁ‌ই নিযুক্তি দিয়া হয়।
খামটিসকলৰ মুৰব্বী বুঢ়া ৰজা আৰু তেওঁ‌ৰ অনুগামীসকলক কৰায়ত্ত কৰি বুঢ়াগোহাঁ‌ইৰ সমুখলৈ অনা হয়।
বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে তেওঁলোকক টোকলাই হাবিত স্থাপন কৰে আৰু বুঢ়া ৰজাক ৰাজধানী যোৰহাটত নজৰবন্দী কৰি ৰখা হয়।
​মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহে সৃষ্টি কৰা অশান্ত পৰিৱেশৰ ফলত বহু অসমীয়া লোকে ৰাজ্য এৰি কাষৰীয়া কছাৰী আৰু জয়ন্তীয়া ৰাজ্যত আশ্ৰয় লৈ আছিলগৈ।
ৰাজকীয় বাহিনীয়ে বিদ্ৰোহ দমন কৰাৰ পিছত বহুতো পলৰীয়া বিদ্ৰোহীয়েও চুবুৰীয়া ৰাজ্যকেইখনত আশ্ৰয় লয়।
এই লোকসকলক মুক্ত ক্ষমাদানৰ আশ্বাস প্ৰদান কৰি পুনৰাই নিজা ঘৰলৈ ঘূৰাই আনিবৰ বাবে পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে অবিৰতভাৱে চেষ্টা কৰি আছিল।
বহু লোক নিজ গাৱঁ‌লৈ ঘূৰি আহে যদিও বিদ্ৰোহত অংশগ্ৰহণ কৰা বৃহৎসংখ্যক লোকে চুবুৰীয়া ৰাজ্য দুখনতেই ৰৈ যায়।
দুয়ো ৰাজ্যৰ ৰজাই এই নতুন লোকসকলক বিতাৰিত কৰিবলৈ অনীহা প্ৰকাশ কৰে আৰু সেয়ে আহোম ৰাজ্যৰ সৈতে তেওঁলোকৰ দীৰ্ঘদিনীয়া বিবাদৰ সূত্ৰপাত ঘটে।
জয়ন্তীয়া ৰজা দ্বিতীয় ৰামসিংৰ পত্ৰত পূৰ্বদেশীয় ৰজাসকলে ইজনে সিজনক কৰা নীতিপূৰ্বক বিশেষণাত্মক সম্বোধন নথকাৰ বাবে অসন্মান প্ৰদৰ্শন কৰা বুলি গণ্য কৰা হয়।
আনহাতে কছাৰী ৰজা কৃষ্ণ চন্দ্ৰৰ সৈতে মোৱামৰীয়াসকলৰ সহযোগিতাৰ কথা পোহৰলৈ অহাত দুয়ো ৰাজ্যৰ সম্পৰ্কত অধিক ফাঁ‌ট মেলে।
পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে বলপ্ৰয়োগ কৰি পলৰীয়া কৃষকসকলক ঘূৰাই আনিবলৈ কমলেশ্বৰ সিংহৰ অনুমতি লয়।
কলিয়া ভোমোৰা বৰফুকন দাণ্ডিয়া বিদ্ৰোহ দমনত ব্যস্ত থকাৰ সময়তেই ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰপাৰৰ পাহাৰত বাস কতা ডফলাসকলে মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহীসকলৰ সৈতে যোগ দিয়ে আৰু বৰ্তমানৰ শোণিতপুৰ জিলাত বিদ্ৰোহ আৰম্ভ কৰে।