polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
১৯৭৪ চনত, গোটটোৱে ভাৰতৰ প্ৰথম আন্তৰ্জাতিক পাঁচতাৰকা ডিলাক্স বীচ ৰিজৰ্ট, গোৱাৰ ফৰ্ট আগুয়াদা বীচ ৰিজৰ্ট মুকলি কৰে।
১৯৭০-ৰ দশকত, তাজ গ্ৰুপে মেট্ৰ'পলিটান হোটেলত ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰে, ১৯৭৪ চনত চেন্নাইত তাজ কোৰোমণ্ডেল নামৰ পাঁচতাৰকা ডিলাক্স হোটেলখন মুকলি কৰে, ১৯৭৭ চনত মুম্বাইৰ এখন ব্যৱসায়িক হোটেল তাজ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ বাবে ইকুইটি আগ্ৰহ আৰু পৰিচালনা চুক্তি অৰ্জন কৰে, আৰু লগতে ১৯৭৮ চনত দিল্লীত তাজমহল হোটেল খোলে।
তাজ হোটেল হৈছে বিলাসী হোটেলৰ এটা শৃংখলা আৰু ইণ্ডিয়ান হোটেল কোম্পানী লিমিটেডৰ এটা সহায়ক কোম্পানী, মুম্বাইৰ নৰিমন পইণ্টৰ এক্সপ্ৰেছ টাৱাৰত মুখ্য কাৰ্যালয়।
টাটা গ্ৰুপৰ প্ৰতিষ্ঠাপক জামছেতজী টাটাৰ দ্বাৰা ১৯০৩ চনত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা, কোম্পানীটো ভাৰতৰ অন্যতম বৃহৎ ব্যৱসায়িক গোট টাটা গ্ৰুপৰ এটা অংশ।
অন্যান্য উদাহৰণৰ ভিতৰত আছে জয়পুৰৰ ৰামবাগ প্ৰাসাদ, যোধপুৰৰ উমেদ ভৱন প্ৰাসাদ, হাইদৰাবাদৰ ফলকনুমা প্ৰাসাদ আৰু বাৰাণসীৰ নাদেচাৰ প্ৰাসাদ।
২০২০ চনলৈকে কোম্পানীটোৱে মুঠ ১০০ তকৈ অধিক হোটেল আৰু হোটেল-ৰিজৰ্ট পৰিচালনা কৰে, সমগ্ৰ ভাৰতত ৮৪খন আৰু ভূটান, মালয়েছিয়া, মালদ্বীপ, নেপাল, দক্ষিণ আফ্ৰিকা, শ্ৰীলংকা, সংযুক্ত আৰৱ আমিৰাত, যুক্তৰাজ্য, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু জাম্বিয়াকে ধৰি অন্যান্য দেশত ১৬ খন।
মাত্ৰ সাত বছৰ বয়সতে নুৰ জাহানে বায়েক ঐদন বাঈ আৰু হাইদৰ বান্দীৰ সৈতে 'টাকা থিয়েটাৰ' নামেৰে জনাজাত গ্ৰাম্য থিয়েটাৰ কোম্পানীৰ মঞ্চত গীত পৰিবেশন কৰে।
জিন্দা নাচ-গান দৰাচলতে চিত্ৰগৃহত মূল চলচ্চিত্ৰ আৰম্ভ হোৱাৰ আগেআগে প্ৰদৰ্শিত হোৱা গীত-নাচৰ অনুষ্ঠান।
অৱশেষত এখন ডাঙৰ মঞ্চ পোৱাৰ আশাৰে তেওঁলোক তিনি ভনী ১৯৩৪-৩৫ চনমানত কলকাতালৈ গুছি আহে আৰু তাত মঞ্চৰ সঙ্গীত তাৰকা মুখতাৰ বেগমে তেওঁলোকক বহু কেইজন প্ৰযোজকৰ সৈতে চিনাকি কৰাই দিয়ে।
পিছৰ জীৱনত নুৰ জাহানে মুখতাৰ বেগমৰ সঙ্গীত পৰিবেশন শৈলী গ্ৰহণ কৰাৰ উপৰিও বেগমৰ দৰে শাৰী পিন্ধিবলৈ লৈছিল।
সুদীৰ্ঘ ছয় দশকৰ কৰ্মজীৱন অতিক্ৰম কৰা নুৰ জাহানক এগৰাকী অন্যতম মহান আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ প্ৰভাৱশালী সঙ্গীত শিল্পী বুলি গণ্য কৰা হয়।
আহমেদ ৰুচদীৰ সৈতে তেৱেঁ পাকিস্তানী চলচ্চিত্ৰৰ ইতিহাসত আটাইতকৈ বেছি ছবিত গীত গোৱাৰ ৰেকৰ্ডৰ অধিকাৰী।
ওঠৰ শতিকাত জেকব গ্ৰীম আৰু উইলিয়াম গ্ৰীম নামৰ জাৰ্মানীৰ দুজন ভাষাবিদ আৰু পুৰাতত্ত্ববিদে ইউৰোপত প্ৰচলিত সাধুকথা সমূহৰ সংগ্ৰহ কৰিছিল।
গ্ৰীম ভাতৃদ্বয়ে সাধুকথা সমূহ সংগ্ৰহ কৰি অনুমান কৰে যে পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ভাষাৰ সাধুকথাবোৰৰ এটাই মাত্ৰ উৎপত্তি স্থল আৰু সেই স্থল হ'ল জাৰ্মান।
তেওঁলোকে জাৰ্মানত প্ৰচলিত সাধুকথাই সকলো ঠাইতে প্ৰচলিত হৈ আছে বুলি এক সংকীৰ্ণ দৃষ্টিভংগী দাঙি ধৰে।
আনহাতে পণ্ডিত মেক্সমুলাৰ এ এই তত্ত্বৰ বিৰোধিতা কৰি বিশ্বৰ সকলোবোৰ সাধুকথাৰ মূল বা উৎপত্তি স্থল ভাৰত বুলি কৈছিল।
তেওঁ পঞ্চতন্ত্ৰৰ দৰে সাধুকথাবোৰ ভাৰতবৰ্ষৰ পৰাই বিশ্বৰ বিভিন্ন স্থানলৈ প্ৰবাহিত হৈছে বুলি দাবী কৰিছিল।
মেক্সমুলাৰৰ এই মতামতক সমৰ্থন জনাই থিয়'ডৰ বেনফৰ এ কৈছে যে খ্ৰীষ্টাব্দ দশম শতিকাৰ আগত ভাৰতত প্ৰচলিত লোককথাবোৰ মৌখিক ভাবে বিশ্বৰ বিভিন্ন স্থানলৈ প্ৰবাহিত হৈছে।
দশম শতিকাৰ পাছত ভাৰতত ইছলাম ধৰ্মৰ লোকসকল বাঢ়ি অহাত তেওঁলোকৰ দ্বাৰা আফগান, আৰৱ আদি দেশলৈ আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বীলকলৰ দ্বাৰা চীন, থাইলেণ্ড, তিব্বত ইত্যাদিলৈ প্ৰবাহিত হয় বুলি বেনফৰে মত দিয়ে।
গ্ৰীম ভাতৃদ্বয়ৰ সাধুকথাৰ উৎপত্তিৰ ইণ্ডো-ইউৰোপীয় তত্ত্ব আৰু বেনফৰৰ ভাৰতীয় উৎপত্তি তত্ত্বক আধাৰ কৰিয়েই লোকসংস্কৃতি অধ্যয়নৰ ভৌগোলিক তত্ত্বৰ বিকাশ আৰু উদ্ভৱ হৈছিল।
এনে পটভূমিত ফীনলেণ্ডৰ জুলিয়াচ ক্ৰ'ন আৰু কাৰ্ল ক্ৰ'ন নামৰ পিতৃ-পুত্ৰদ্বয়ে লোকসংস্কৃতি অধ্যয়নৰ ঐতিহাসিক ভৌগোলিক দৃষ্টিভংগীৰ জন্ম দিছিল।
এদিন সি আৱিষ্কাৰ কৰে যে ৰেণু নামৰ ছোৱালী এজনীৰ প্ৰতি ভাস্কৰ বেনাৰ্জীৰ মনত প্ৰেমৰ বীজ অংকুৰণ হৈছে।
এদিন আনন্দ‌ই ভাস্কৰ বেনাৰ্জীক কয় যে প্ৰত্যেকেই তাক এজন কৰ্কট ৰোগীৰ পৰিৱৰ্তে এজন প্ৰাণোচ্ছল ব্যক্তি হিচাপে মনত ৰখা উচিত।
তথাপিও তেওঁ সুখী হ'ব পৰা নাছিল কিয়নো তেওঁ আটাইকে বিনামূলীয়াকৈ সম্পূৰ্ণৰূপে চিকিৎসা কৰিবলৈ অসমৰ্থ।
তেওঁৰ চাৰিওফালে চলি থকা মানুহৰ অসুখ-বিসুখ, জ্বালা-যন্ত্ৰণা আৰু দৰিদ্ৰতাই তেওঁক এক প্ৰকাৰ নিৰাশাবাদী কৰি তুলিছিল।
ডাক্টৰ কুলকৰ্ণীয়ে সেই এচাম ধনী মানুহৰ কাল্পনিক অসুখবোৰ ঠিক কৰি টকা কিছু অৰ্জন কৰে আৰু সেই টকাৰে দুখীয়া মানুহক বিনামূলীয়াকৈ চিকিৎসা কৰে।
ছয় মাহতকৈ বেছি সময় জীয়াই নাথাকিব বুলি জানিও সি আনৰ আগত উদাসীনভাৱেই আচৰণ কৰিছিল আৰু সদায় নিজৰ আশে-পাশে থকা লোকসকলক সুখী ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
এদিন আনন্দ‌ই ভাস্কৰে পাঠ কৰা এটা কবিতা ৰেক'ৰ্ড কৰে আৰু নিজেও কিছু কথা যোগ কৰে আৰু সিহঁত দুয়োৰে হাঁহিও টেপটোত একেলগে ৰেক'ৰ্ড কৰে।
জীৱনৰ শেষ সময়ছোৱাত তাৰ বন্ধুসকল তাৰ ওচৰতে উপস্থিত আছিল যদিও ঔষধ অনাৰ অৰ্থে ভাস্কৰ ঘৰৰ বাহিৰলৈ গৈছিল।
১৯৭২ চনত বেষ্ট্ ফিল্মৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰাৰ উপৰিও চলচ্চিত্ৰখনে ভালেমান বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
আনন্দৰ জীৱনক লৈ ভাস্কৰ বেনাৰ্জীয়ে এখন কিতাপ লিখি উলিয়ায় আৰু কিতাপখন সাহিত্যৰ এখন মহান ৰচনা হিচাপেও পৰিগণিত হয় যাৰ বাবে ভাস্কৰ বেনাৰ্জীয়ে সৰস্বতী পুৰস্কাৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
মুম্বাইৰ এটি হিন্দু পৰিয়ালত ১৯২৮ চনত দময়ন্তী যোশীৰ জন্ম হৈছিল আৰু তেওঁ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল জেনেৰেল ড॰ চাহিব সিং চোখে আৰু তেওঁৰ পত্নী লীলা চোখেৰ ঘৰত, যি 'মেডাম মেনকা' নামেৰে পৰিচিত আছিল।
যোশীৰ মাক ৱট্‌সলা যোশীয়ে জীয়েকক এৰি দিবলৈ অমান্তি হৈছিল; সেয়ে দুয়ো সহমত হৈ দময়ন্তীৰ অভিভাৱক হৈছিল।
তেওঁৰ সমসাময়িকসকলৰ ভিতৰত মেডাম মেনকাৰ দলত 'চিৰিণ ৱাজিফদাৰ' আছিল, যি পাৰ্চী সম্প্ৰদায়ৰ এগৰাকী অগ্ৰণী ধ্ৰুপদী নৃত্য পটিয়সী আছিল।
১৯৩০ চনত তেওঁ মাডাম মেনকাৰ দলত নাচিবলৈ আৰম্ভ কৰে, দলটোৱে বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত অনুষ্ঠান প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
জয়পুৰ ঘৰানাৰ সীতাৰাম প্ৰসাদৰপৰা তেওঁ কথক শিকিছিল আৰু খুব কম বয়সতে এগৰাকী দক্ষ নৃত্যশিল্পী ৰূপে নিজৰ পৰিচয় দিছিল।
পিছত তেওঁ লক্ষ্ণৌ ঘৰানাৰ শম্ভু মহাৰাজ, লচ্চু মহাৰাজ আৰু অচ্চন মহাৰাজৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ লয়, এইদৰে দুয়ো ঘৰানাৰে সূক্ষ্ম কথাবোৰ তেওঁ আহৰণ কৰিছিল।
১৯৫০ চনৰপৰা তেওঁ স্বাধীনভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু ১৯৬০ চনত তেওঁ মুম্বাইত এখন নৃত্য বিদ্যালয় স্থাপন কৰি নাচ শিকাবলৈ লয়, কিন্তু তাৰ আগেয়েই প্ৰতিষ্ঠিত শিল্পীৰূপে তেওঁ খ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল।
লক্ষ্ণৌ ঘৰানাৰ পণ্ডিত অচ্চন মহাৰাজ, লচ্চু মহাৰাজ, শম্ভু মহাৰাজ আৰু জয়পুৰ ঘৰানাৰ গুৰু হীৰালালৰ ওচৰত প্ৰশিক্ষণ লৈ ১৯৫০ চনৰ মধ্যভাগত দময়ন্তীয়ে নিজকে সফল একক কথক নৃত্য শিল্পী ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
মুম্বাইৰ 'শ্ৰী ৰাজৰাজেশ্বৰী ভাৰত নাট্য কলা মন্দিৰ'ৰ তেওঁ প্ৰথম ছাত্ৰ আছিল, য'ত তেওঁ গুৰু টি কে মহালিংগম পিল্লাইৰপৰা ভাৰত নাট্যম শিকিছিল।
যদি আগতে এক অঞ্চলৰ পৰা নথিভুক্ত কৰা চৰাইৰ সংখ্যা বা তাৰ প্ৰজাতিৰ সংখ্যা পিছৰ পৰ্যায়ত কমি যায় বা নোহোৱা হয় অথবা বৃদ্ধি পাই, তেন্তে সেই অঞ্চলৰ পাৰিপাৰ্শ্বিকতাৰ ঋণাত্মক বা যোগাত্মক পৰিৱৰ্তন অনুধাৱন কৰিব পাৰি।
যিহেতু চৰাইৰ উপস্থিতিয়ে এক অঞ্চলৰ পৰিস্থিতি- তন্ত্ৰৰ স্বাস্থ্য নিৰূপণ কৰাৰ এক কাৰক হিচাপে কাম কৰে।
যিহেতু বীজ বিস্তাৰণৰ ক্ষেত্ৰত পক্ষীকূলে বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে, গতিকে, পক্ষী পৰ্যবেক্ষণৰ জৰিয়তে জ্ঞাত হোৱা বিশেষ কিছুমান চৰাইৰ উপস্থিতিয়ে নতুন গছপুলি সৃষ্টিৰ সম্ভাৱনা বহন কৰে।
নিৰীক্ষকজনে এটা অঞ্চল বা বনাঞ্চল বাচি লৈ তাৰ কাৰণে প্ৰয়োজন হোৱা যাৱতীয় অনুমতি কৰ্তৃপক্ষৰ পৰা ল'ব লাগে।
নিৰীক্ষকজন চৰাইটোৱে গম পাব পৰা ওচৰলৈ নগৈ এক দূৰত্ব বজাই ৰাখি নিৰীক্ষণ কৰে বা কেমেৰাত আলোকচিত্ৰ লয়।
নিৰ্দিষ্ট চৰাই এবিধ লক্ষ্য কৰি সেই চৰাইবিধক মাতিবলৈ চৰাইৰ মাত ৰেক'ৰ্ডাৰ, মোবাইল বা আন যন্ত্ৰৰ সহায়েৰে বজোৱা এক আইনী অপৰাধ।
এনে ধৰণৰ কাৰ্য- কলাপে চৰাইবিধৰ আচৰণত বিৰূপ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰে আৰু চৰাইবিধৰ মানসিক স্বাস্থ্যৰো ক্ষতিসাধন কৰে।
চৰাইৰ মাত অনুসৰণ কৰি বা ৱেবকেমৰ নিৰ্দেশনা অনুসৰি খালি চকু বা দূৰবীক্ষণ যন্ত্ৰৰ সহায়ত চৰাই নিৰীক্ষণ কৰা হয়।
চৰাই পৰ্যবেক্ষণ কৰোঁতে মূলত: চৰাইৰ নাম (সচৰাচৰ প্ৰচলিত স্থানীয় ভাষাৰ বা ইংৰাজী ভাষাৰ নাম বা বৈজ্ঞানিক নাম), ইয়াৰ সংখ্যা, আচৰণ আদি লক্ষ্য কৰা হয়।
এই আখ্যান অনুসৰি সতী আছিল প্ৰজাপতি দক্ষৰ জীয়ৰী আৰু সতীয়ে শিৱক বৰ হিচাপে বাছনি কৰাৰ বাবে দক্ষ মুঠেই সন্তুষ্ট নাছিল।
সেয়ে এবাৰ এক মহাযজ্ঞৰ আয়োজন কৰি দক্ষই সকলো দেৱ-দেৱীকে নিমন্ত্ৰণ দিয়ে যদিও সতী আৰু শিৱক আওকাণ কৰে।
তেওঁ সতীৰ মৃতদেহ কান্ধত লৈ এই দেহ সম্পূৰ্ণৰূপে গলিত নোহোৱালৈকে তাণ্ডৱ নৃত্য কৰিবলৈ সংকল্প লয়।
তেওঁ সুদৰ্শন চক্ৰৰে সতীৰ দেহ খণ্ড-বিখণ্ড কৰে আৰু অৱশেষত শিৱৰ কান্ধত কঢ়িয়াই ফুৰিবলৈ ম্ৰৰ্তদেহৰ কোনো অৱশিষ্ট নাথাকে।
কোৱা হয় যে বাৎসায়ন পুৰোহিতসকলে তেওঁৰ বিগ্ৰহ কাশ্মীৰলৈ লৈ যায় আৰু পৰৱৰ্ত্তী কালত হিমাচল প্ৰদেশৰ এক পাহাৰীয়া অৰণ্যাঞ্চলত স্থাপন কৰে।
কামাখ্যা শব্দৰ অৰ্থ হৈছে কামনাৰ খ্যাতনামা দেৱী আৰু ১৬৪৫ চনত নিৰ্মিত বৰ্তমানৰ মন্দিৰতেই তেওঁৰ পূজা-অৰ্চনা কৰা হয়।
কামাখ্যা মন্দিৰ একাৱন্নটা শক্তিপীঠৰ মাজত অন্যতম আৰু ই পৃথিৱীৰ অতিশয় গুৰুত্বপূৰ্ণ শাক্ত পন্থাৰ মন্দিৰসমূহৰ ভিতৰত এটা।
কালিকা পুৰাণত দেৱী কামাখ্যাক তান্ত্ৰিক পন্থাৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ দেৱী হিচাপে উল্লেখ কৰাৰ লগতে মহামায়া হিচাপে চিহ্নিত কৰা হৈছে।
ভক্তসকলে কামাখ্যাক কামেশ্বৰী নামেৰেও অভিহিত কৰাৰ উপৰিও তেওঁক মহা ত্ৰিপুৰা সুন্দৰীৰে এক ৰূপ হিচাপে গণ্য কৰে।
তেওঁক কালী বা মহা ত্ৰিপুৰা সুন্দৰী হিচাপেও চিহ্নিত কৰা হয় কালিকা পুৰাণ আৰু যোগিনী তন্ত্ৰ দেৱী কামাখ্যাৰ পূজাৰ মূল আধাৰ।
প্ৰাচীন পৰম্পৰা অনুসৰি, দন্ধাসুৰ নামৰ এজন অসুৰৰ পূৰ্বপুৰুষ ধুম্ৰলোচনক দুৰ্গাৰ ৰূপ লৈ দেৱী পাৰ্বতীয়ে পৰাজিত কৰি বধ কৰে।
ভগৱান শিৱই তেওঁক এই বৰ প্ৰদান কৰে যে ধুম্ৰলোচনক হত্যা কৰা দেৱী এগৰাকী সৰু ছোৱালীৰ ৰূপত তেওঁৰ সন্মুখলৈ আহিব।
তেওঁলোকৰ প্ৰাৰ্থনা শুনি পাৰ্বতীয়ে তেওঁলোকক প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে যে শিৱৰ বৰ অনুসৰি, তেওঁ এগৰাকী সৰু ছোৱালীৰ ৰূপ ল'ব আৰু দন্ধাসুৰক পৰাজিত কৰিব।
তেওঁ লগতে কয় যে য'ত দেৱী সতীৰ হাতৰ একাংশ পৃথিৱীত পতিত হৈছিল তাতেই তেওঁৰ উত্থান হ'ব আৰু তেওঁৰ নাম হ'ব বহুচৰা।
বহুচৰা মাতাক এগৰাকী নাৰী হিচাপে চিত্ৰায়িত কৰা হয় আৰু তেওঁ বাওঁহাতৰ তলফালে তৰোৱাল আৰু ওপৰৰ ফালে শাস্ত্ৰৰ পাঠ ধাৰণ কৰে।
১৯৫১ চনত তেওঁ ‘সুনন্দাৰ বিয়ে’ ছবিত ‘তটিনি আমি, তুমি সুন্দৰ চান্দ’ শীৰ্ষক গীতটোৰে চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে প্ৰথম আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল।
তিনি দশকৰ কৰ্মময় জীৱনত তেওঁ ৬৫খন বঙালী চলচ্চিত্ৰত আৰু অসংখ্য অনা-চলচ্চিত্ৰীয় গীতত কণ্ঠদান কৰিছিল।
'ছুটি', 'চৌৰঙ্গী' আৰু 'পৰিনীতা' ছবিত গোৱা গীতৰ বাবে তেওঁ একেৰাহে তিনিবছৰ বি.এফ.জে.এ. বঁটা লাভ কৰিছিল।
চিত্ৰ অংকনৰ বাবে তেওঁলোকে নিজৰ মাটিৰে সজা পঁজাৰ বেৰসমূহ ব্যৱহাৰ কৰে, যিদৰে পৌৰাণিক মানুহে গুহাৰ বেৰবোৰ কেনভাচৰূপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
এটা আনটোৰ ওপৰত ৰাখি কোণা-কোণিকৈ অঁকা দুটা ত্ৰিভুজে মানুহ আৰু জন্তুক বুজাইছিল, য'ত ওপৰৰ ত্ৰিভুজটোৱে ধড় আৰু তলৰটোৱে শ্ৰেণী বুজাইছিল।
ৱৰ্লিৰ প্ৰাথমিক ছবি সমূহ আঁকিবলৈ জ্যামিতিৰ প্ৰাথমিক আকাৰ যেনে বৃত্ত, ত্ৰিভুজ, চতুৰ্ভুজ আদিৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ৱৰ্লি আৰ্টৰ প্ৰতিখন আনুষ্ঠানিক চিত্ৰৰে কেন্দ্ৰীয় ৰূপটো হ'ল বৰ্গ- যাক চৌক বা চৌকত বুলি জনা যায়।
হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থ আৰু ৰামায়ণত উল্লেখ কৰা লংকা ভাৰত মহাসাগৰত অৱস্থিত এক বৃহৎ দ্বীপ-ৰাষ্ট্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।
অধ্যয়নৰ পৰা এই তথ্য পোৱা গৈছে যে ৰাৱণৰ প্ৰাসাদ অনুৰাধাপুৰৰ প্ৰথম কাশ্যপে নিৰ্মাণ কৰা ছিগিৰিয়াত অৱস্থিত আছিল কিয়নো মহাকাব্যখনে বৰ্ণনা কৰিছে যে লংকাৰ ৰাজধানী মালভূমি আৰু অৰণ্যৰ মাজত অৱস্থিত আছিল।
কিছুমান পণ্ডিতে কয় যে ৫ম শতিকাৰ শ্ৰীলংকাৰ সাহিত্যকৰ্ম মহাবংশত কোৱা মতে এই ঠাইখণ্ড হৈছে শ্ৰীলংকা।
অৱশ্যে ৰামায়ণত স্পষ্টকৈ কোৱা হৈছে যে ৰাৱণৰ লংকা ভাৰতৰ মূল ভূখণ্ডৰ পৰা ১০০ যোজনা দূৰত অৱস্থিত আছিল।
কিছুমান পণ্ডিতে এই গ্ৰন্থসমূহৰ বিষয়বস্তু ব্যাখ্যা কৰি নিৰ্ধাৰণ কৰিছে যে লংকা সেই স্থানত অৱস্থিত আছিল য'ত ভাৰতৰ সময়ৰেখা বিষুৱ ৰেখা পাৰ হৈ যায়।
বাল্মীকিৰ ৰামায়ণৰ সকলো সংস্কৰণৰ ভিতৰত আটাইতকৈ মৌলিক সংস্কৰণটোৱে ৰাৱণৰ লংকাৰ অৱস্থান পশ্চিম ভাৰত মহাসাগৰত থকাৰ কথা সূচিত কৰে।
দৰাচলতে ই সূচায় যে লংকা ভাৰত মহাসাগৰৰ পশ্চিম অংশত বৃহৎ দ্বীপ-ৰাষ্ট্ৰ যি সাগৰত ডুব যোৱা এক পৰ্বত আৰু মালভূমিৰ মাজত আছিল।
লংকা বা লংকাপুৰী বা স্বৰ্ণ লংকা হৈছে ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰত মহাকাব্যত উল্লিখিত কিংবদন্তি ৰাক্ষসৰাজ ৰাৱণৰ দুৰ্গসদৃশ নগৰ-দ্বীপ।
ৰাৱণৰ ভায়েক বিভীষণৰ সহায়ত ৰামে ইয়াৰ অধিপতি ৰাৱণক হত্যা কৰাৰ পিছত বিভীষণক লংকাপুৰীৰ ৰাজসিংহাসনত অধিষ্ঠিত কৰা হয়।
মহাভাৰতৰ মতে, পাণ্ডৱ সহদেৱে যুধিষ্ঠিৰৰ ৰাজসূয় যজ্ঞৰ বাবে তেওঁৰ দক্ষিণৰ সামৰিক অভিযানৰ সময়ত এই ৰাজ্য ভ্ৰমণ কৰিছিল।
তেওঁৰ সতীয়া ভ্ৰাতৃ তথা ঋষি বিশ্ৰৱা আৰু সুমালীৰ জীয়ৰী কৈকেষীৰ পুত্ৰ ৰাৱণে কুবেৰৰ সৈতে দ্বন্দ্বত লিপ্ত হৈ তেওঁক লংকাৰ ৰাজসিংহাসনৰ পৰা অপসাৰণ কৰে আৰু নিজে ৰজা হয়।
ৰামায়ণ, ভাগৱত পুৰাণ আৰু পদ্ম পুৰাণ আদি গ্ৰন্থত উল্লেখ আছে যে বৰ্তমানৰ অযোধ্যা নগৰৰ দৰেই পৌৰাণিক নগৰখনো সৰযূ নদীৰ পাৰত অৱস্থিত আছিল।
গুপ্ত যুগৰ সাহিত্য যেনে ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণ, কালিদাসৰ ৰঘূবংশ আদিত অযোধ্যাক বৰ্তমানৰ চহৰখনৰ প্ৰাচীন নাম সকেত বুলিও উল্লেখ কৰা হৈছে।
পৰৱৰ্তী সময়ৰ সংস্কৃত সাহিত্য যেনে হেমচন্দ্ৰৰ অভিধান-চিন্তামণি আৰু যশোধৰাৰ কামসূত্ৰৰ বিষয়ে মন্তব্যমঞ্জৰীতো একেধৰণৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
১০৯২ চনৰ চন্দ্ৰৱতী লিপিসমূহত উল্লেখ আছে যে ৰজা চন্দ্ৰদেৱে অযোধ্যাৰ সৰযূ আৰু ঘাগৰা নদীৰ সংগমস্থলৰ স্বৰ্গ-দ্বাৰ তীৰ্তগত স্নান কৰিছিল।
বৰ্তমানৰ অযোধ্যাত উদ্ধাৰ হোৱা ধনদেৱে লিখোৱা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰথম শতিকাৰ লিপিত তেওঁক কোশলৰ অধিপতি বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
ৰামায়ণৰ মতে ৰজা দশৰথৰ পুত্ৰ ৰামক বনবাস দিয়া হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ উভতি আহি এক আদৰ্শ ৰাজ্য স্থাপন কৰিছিল।
উত্তৰা কাণ্ডৰ মতে, পৰৱৰ্তী সময়ত ৰামায়ণত যোগ দিয়া ৰমে তেওঁৰ শাসনকালৰ শেষত ৰাজ্যখনক ৰাজধানী শ্ৰাৱস্তী আৰু কুশৱতীৰ সৈতে উত্তৰ আৰু দক্ষিণ কোশলত বিভক্ত কৰি ইয়াৰ শাসনৰ ভাৰ তেওঁৰ দুই পুত্ৰ লৱ আৰু কুশক অৰ্পণ কৰে।
বহুসংখ্যক পণ্ডিতে মতপোষণ কৰে যে ৰামায়ণৰ অযোধ্যা সম্পূৰ্ণৰূপে এখন কিংবদন্তিমূলক নগৰ আৰু ই বৰ্তমানৰ অযোধ্যাৰ সৈতে একে নহয়।
এই পণ্ডিতসকলৰ ভিতৰত এম.চি. যোশী, হেন্স টি. বেক্কাৰ আৰু জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয় বা চমুকৈ জেএনইউৰ ২৫ গৰাকী ইতিহাসবিদ অন্যতম।
তেওঁলোকৰ মতে পৌৰাণিক অযোধ্যাক সকেত অৰ্থাৎ বৰ্তমানৰ অযোধ্যাৰ সৈতে চিহ্নিত কৰাৰ প্ৰক্ৰিয়া খ্ৰীষ্টিয় প্ৰথম শতিকাকেইটাতে আৰম্ভ হয় আৰু গুপ্ত সাম্ৰাজ্যৰ সময়ছোৱাতে ই সম্পূৰ্ণ হয়।
অযোধ্যা হৈছে প্ৰাচীন সংস্কৃত ভাষাৰ গ্ৰন্থ যেনে ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতত উল্লেখ কৰা এক কিংবদন্তি নগৰ।
আন এক সূত্ৰ অনুসৰি, ই এখন কাল্পনিক নগৰ আৰু বৰ্তমানৰ অযোধ্যা গুপ্ত যুগত চতুৰ্থ বা পঞ্চম শতিকাৰ আশে পাশে পৌৰাণিক নগৰখনৰ নামেৰে পুনৰ নামকৰণ কৰা হৈছিল।
ৰামায়ণৰ মতে অযোধ্যা আদিপুৰুষ মনুৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ পৰিসীমা আছিল ১২ ৩ যোজন।
ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰত উভয়তেই অযোধ্যাক ৰাম আৰু দশৰথকে ধৰি কোশলৰ ইক্ষ্বাকু ৰাজবংশৰ ৰাজধানী বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
পুৰাণ-পঞ্চ-লক্ষণত নগৰখনক হৰিশ্চন্দ্ৰকে ধৰি ইক্ষ্বাকু ৰজাসকলৰ ৰাজধানী বুলিও বৰ্ণোৱা হৈছে।
বি.বি. লাল এইচ.ডি. ছংকলিয়া আদি আধুনিক কালৰ পণ্ডিতে পৌৰাণিক অযোধ্যা নগৰক আধুনিক কালৰ অযোধ্যা চহৰৰ সৈতে চিহ্নিত কৰিছে।
জৈন পৰম্পৰা অনুসৰি, অযোধ্যাত পাঁচজন তীৰ্থংকৰৰ জন্ম হৈছিল আৰু তেওঁলোক আছিল ঋষভনাথ, অজিতনাথ, অভিনন্দননাথ, সুমতিনাথ আৰু অনন্তনাথ।
সুন্দৰলাল বহুগুণাৰ জন্ম ১৯২৭ চনৰ ৯ জানুৱাৰীত উত্তৰাখণ্ডৰ তেহৰিৰ ওচৰৰ মাৰোদা গাঁৱত হৈছিল।
তেওঁ কলকাতাত আয়োজিত এক অনুষ্ঠানত দাবী কৰিছিল যে তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষসকলৰ উপাধি বন্দোপাধ্যায় আছিল আৰু তেওঁলোক ৮০০ বছৰ আগতে বংগৰ পৰা তেহৰিলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল।
আৰম্ভণিতে তেওঁ অস্পৃশ্যতাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়ে আৰু পিছত ১৯৬৫ চনৰ পৰা ১৯৭০ চনলৈ তেওঁৰ সুৰা বিৰোধী অভিযানত পাহাৰীয়া মহিলাসকলক সংগঠিত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
অহিংসাৰ বাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰা জাতীয়তাবাদী শ্ৰী দেৱ সুমনৰ নিৰ্দেশনাত তেওঁ তেৰ বছৰ বয়সত সামাজিক কাৰ্যকলাপ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু স্বাধীনতাৰ সময়ত তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশৰ কংগ্ৰেছ দলৰ সৈতে জড়িত আছিল।
তেওঁ নিজৰ জীৱনত গান্ধীবাদী নীতি গ্ৰহণ কৰে আৰু তেওঁৰ পত্নী বিমলাক এই চৰ্তৰে বিয়া কৰায় যে তেওঁলোকে গ্ৰাম্য লোকসকলৰ মাজত বাস কৰিব আৰু গাঁৱত আশ্ৰম স্থাপন কৰিব।
মহাত্মা গান্ধীৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ তেওঁ হিমালয়ৰ বনাঞ্চল আৰু পাহাৰৰ মাজেৰে খোজকাঢ়ি ৪,৭০০ কিলোমিটাৰো অধিক পথ অতিক্ৰম কৰি হিমালয়ৰ ভঙ্গুৰ পৰিৱেশ ব্যৱস্থাৰ ওপৰত বৃহৎ উন্নয়নমূলক প্ৰকল্পৰ দ্বাৰা হোৱা ক্ষতি আৰু তাৰ পিছত গাওঁসমূহত সামাজিক জীৱনৰ অৱক্ষয় লক্ষ্য কৰিছিল।
বনাঞ্চলৰ গছ-গছনি ঠিকাদাৰ সকলে ধ্বংস কৰাৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ প্ৰচেষ্টাত ১৯৭৪ চনৰ ২৬ মাৰ্চ তাৰিখে উত্তৰ প্ৰদেশত স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে চিপকো আন্দোলন আৰম্ভ হৈছিল।
হিন্দী ভাষাত "চিপকো"ৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "আলিংগন" আৰু মানুহে গছবোৰ কটাৰ সময়ত সিহঁতক আলিংগন কৰি ধৰি ৰাখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
চিপকো আন্দোলনআৰু সাধাৰণতে পৰিৱেশবাদৰ ক্ষেত্ৰত সুন্দৰলাল বহুগুণাৰ এক উল্লেখযোগ্য অৱদান আছিল আৰু চিপকোৰ শ্লোগান "পৰিস্থিতিবিজ্ঞান স্থায়ী অৰ্থনীতি"ৰ তেওঁৰে সৃষ্টি।
তেতিয়াৰ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীৰ সৈতে বৈঠকৰ ফলস্বৰূপে শ্ৰীমতী গান্ধীয়ে পৰৱৰ্তী ১৯৮০ চনত সেউজীয়া গছ কাটিবলৈ ১৫ বছৰৰ নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰিছিল।
তেওঁ প্ৰতিবাদসমূহত সত্যাগ্ৰহ পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ প্ৰতিবাদৰ চিহ্ন হিচাপে ভাগীৰথীৰ পাৰত বাৰে বাৰে অনশন কৰিছিল।
১৯৯৫ চনত এই বান্ধৰ পাৰিপাৰ্শ্বিক প্ৰভাৱ সম্পৰ্কে এখন পৰ্যালোচনা সমিতি নিযুক্তিৰ তদানীন্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী পি ভি নৰসিংহ ৰাওৰ আশ্বাসৰ পিছত তেওঁ ৪৫ দিনীয়া অনশন প্ৰত্যাহাৰ কৰিছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ প্ৰধানমন্ত্ৰী এইচ ডি দেৱেগৌড়াৰ কাৰ্যকালত আন এটা দীঘলীয়া অনশন ৰাজঘাটৰ গান্ধী সমাধিত ৭৪ দিন ধৰি অনশন কৰিছিল।
অৱশ্যে এক দশকৰো অধিক সময় ধৰি ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ত চলি থকা আদালতৰ গোচৰৰ স্বত্বেও ২০০১ চনত তেহৰি বান্ধত পুনৰ কাম আৰম্ভ হয় যাৰ পিছত তেওঁক ২০০১ চনৰ ২০ এপ্ৰিল তাৰিখে তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়।
তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰিৱেশবিদসকলৰ মাজৰ এজন আছিল আৰু পিছলৈ তেওঁ আৰু চিপকো আন্দোলনৰ সৈতে জড়িত লোকসকলে বৃহৎ বান্ধৰ লগত জড়িত পৰিৱেশগত সমস্যাসমূহৰ বিষয়ে মাত মাতিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
সুন্দৰলাল বহুগুণাৰ দেহত কৰোণা ভাইৰাছৰ অৱস্থিতি ধৰা পৰে আৰু ২০২১ চনৰ ৮ মে' তাৰিখে তেওঁক চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰোৱা হয়।
পিছত তেওঁ উত্তৰাখণ্ডৰ ৰাজধানী চহৰ ডেৰাডুনলৈ স্থানান্তৰিত হয় আৰু তাত তেওঁৰ পত্নীৰ সৈতে বাস কৰিছিল।
মিচিং জনগোষ্ঠী হৈছে বড়ো-কছাৰীসকলৰ পিছতেই অসমৰ ভৈয়ামৰ জনজাতিসমূহৰ ভিতৰত দ্বিতীয় বৃহত্তম জনজাতি।
মিচিং পৰম্পৰাগত সাজপাৰৰ 'গামিগ' ৰ আৰ্হি আৰু ৰঙৰ সংমিশ্ৰণ বিশ্বৰ ভিতৰতেই লেখত ল'বলগীয়া বুলি গণ্য কৰা হয়।
মিচিং শিপিনীৰ কৰ্মনিপুণতা আৰু ঘৰতে বোৱা জাতীয় সাজপাৰে মিচিং জাতিটোক বিশ্বৰ ভিতৰতে এক শিল্পজাত জাতি হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা লাভত সহায় কৰিছে।
তাপুম গাচৰ:এৰীপলু পুহি সূতা কাটিব জনাৰেপৰা মিচিং সমাজত 'তাপুম গাচৰ' অৰ্থাৎ এৰী চাদৰৰ ব্যৱহাৰ প্ৰচলিত হৈ আহিছে।
য়াম্ব গাচৰ:- দৰাঘৰৰ বিয়াত দৰা-কইনাৰ যুগ্ম জীৱনৰ বাবে আদৰি আনিবলৈ মূৰৰ ওপৰত ওৰণি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা গাচৰ ক য়াম্ব গাচৰ নামেৰে জনা যায়।
পুৰুষসকলে পূজা-উৎসৱ, ৰাজহুৱা অনুষ্ঠান, সভা, মিব:গৃক আদিত এই গনবৰ পৰিধান কৰাৰ নিয়ম মিচিং সমাজত প্ৰচলিত।
গনকগ: মিচিং পুৰুষসকলে লজ্জা নিবাৰণৰ বাবে বস্ত্ৰ পৰিধান কৰিবলৈ শিকি প্ৰথমে 'গনকগ' ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলি জনা যায়।
১৯৬৯ চনত ব্ৰজেন বৰুৱা পৰিচালিত ডক্তৰ বেজবৰুৱা চলচ্চিত্ৰত সহকাৰী পৰিচালক ৰূপে আহমেদে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ স্বতন্ত্ৰ পৰিচালক ৰূপে একেলেথাৰিয়ে কাম কৰে আৰু দৰ্শকক কেইবাখনো জনপ্ৰিয় ছবি উপহাৰ দিয়ে।
এই সমূহৰ ভিতৰত ‘পূজা’ , ‘মধুচন্দা’ , ‘প্ৰতিদান’ , ‘বৰদৈচিলা’ , ‘ধ্ৰুৱতৰা’ , ‘যখিনী’ , ‘ৰিক্সাৱালা’ , ‘উৰ্বশী’ আৰু ‘দেৱতা’ উল্লেখযোগ্য।
দাৰা আহমেদ ( এগৰাকী অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ পৰিচালক, তথ্যচিত্ৰ, দূৰদৰ্শনৰ ধাৰাবাহিক তথা টেলিফিল্ম নিৰ্মাতা।
১৯৬৯ চনত, ব্ৰজেন বৰুৱা পৰিচালিত ডক্তৰ বেজবৰুৱা চলচ্চিত্ৰৰ সহকাৰী পৰিচালক ৰূপে তেওঁ অসমীয়া চিনেমা জগতত ভৰি দিয়ে আৰু প্ৰায় ২০খন চলচ্চিত্ৰৰ সহকাৰী পৰিচালক ৰূপে কাম কৰে।
ইয়াৰ পাছতে তেওঁ ‘ৰিক্সাৱালা’, ‘যখিনী’, ‘উৰ্ব্বশী’, ‘ধ্ৰুৱতৰা’ আৰু ‘পূজা’ নামেৰে কেইবাখনো জনপ্ৰিয় চিনেমা স্বতন্ত্ৰভাৱে নিৰ্মাণ কৰে।
দাৰা আহমেদ জ্যোতি চিত্ৰবনৰ পৰিচালনা সমিতিৰ সদস্য হোৱাৰ উপৰিও ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ প্ৰতিযোগিতাৰ জুৰিৰ সদস্য আছিল।
নাজিৰা হাইস্কুলতে স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰি তেওঁ গুৱাহাটীৰ বি বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁৰ পিতৃ এ ৰছিদ আছিল এগৰাকী চিকিৎসক আৰু ভগ্নী এলি আহমেদ, পদ্মশ্ৰী আৰু সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰাপক সাহিত্যিক।
দাৰা আহমেদে অসম আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ সহযোগত ‘ডেভেল’পমেণ্ট অৱ কাৰ্বি আংলং’, ‘লীড কাইণ্ডলি লাইট’, ‘নীপকো’, 'দ্য মিল্ক’, ‘চাইল্ড চাইক’লজী’, ‘মহাশ্বেতা’, ‘প্ৰগতি পৰম্পৰা আৰু সমৃদ্ধি’, ‘অ’ল্ড মনুমেণ্টচ্‌ অৱ আহোম এইজ’কে আদি কৰি বহুকেইখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
এঘাৰ বছৰ বয়সত এজনী শিশুশিল্পী ৰূপত 'ৰাধেশ্যাম ঔৰ জুলমী হন্স' ছবিৰ যোগে তেওঁ হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰে।
তেওঁৰ সময়ৰ শীৰ্ষস্থানীয় কণ্ঠশিল্পী জোহৰাবাই অম্বালেৱালী, আমিৰবাই কৰ্ণাটকী আৰু শমশাদ বেগমৰ তুলনাত তেওঁৰ কণ্ঠ তুলনামূলকভাবে সংকীৰ্ণ পৰিসৰত বেছি কোমল আৰু মিঠা আছিল।
লতা মংগেশকাৰে আহি নেপথ্য সঙ্গীতৰ দৃশ্যপট সলনি কৰি নিদিয়ালৈ, ৰাজকুমাৰীয়ে ১৯৫০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিলৈৰ সময়লৈকে এশখন ছবিত গীত গায়।
এইচ এম ভিত তেওঁ ১৯৩৪ চনত প্ৰথম গীত বাণীবদ্ধ কৰে আৰু তাৰ পিছত এটা থিয়েটাৰ কোম্পানীত যোগদান কৰে; য’ত তেওঁ গীত গোৱাৰ উপৰিও অভিনয়ো কৰে।
অৱশেষত ১৯৩০ দশকৰ শেহৰ পিনে তেওঁ প্ৰকাশ পিকচাৰ্চলৈ যায় আৰু তাতো তেওঁ অভিনয় আৰু কণ্ঠশিল্পী হিচাপে কাম কৰে।
শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ প্ৰশিক্ষণৰ অভাৱত তেওঁ নিজকে থুমৰী আৰু দাদৰাৰ শাস্ত্ৰীয় ৰূপৰ ক্ষেত্ৰতহে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পাৰিছিল।
১৯৩৩ চনত মুক্তি পোৱা 'আঁখ কা তাৰা' আৰু 'তুৰ্কী শেৰ'ত তেওঁ গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
কেই বছৰমানৰ ভিতৰতে তেওঁ বহু কেইখন সফল ছবি 'লাল চিট্টি' ,'বোম্বে মেইল' ,'বম্বাই কী শেঠানী' ,'শমশীৰ-ই-আৰব' আদি ছবিত নায়িকাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰে।
চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত কণ্ঠশিল্পী হিচাপে কাম কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ পিছত তেওঁ অভিনয় এৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
লতা মংগেশকাৰ আৰু আশা ভোঁচলেৰ আগমনৰ লগেলগে ৰাজকুমাৰী পিছুৱাই যাবলৈ বাধ্য হ’ল আৰু কোৰাচ গাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।
বহু বছৰ পিছত নৌচাদে তেওঁক কামাল আমৰোহীয়ে পৰিচালনা কৰা 'পাকিজা'ত 'নজৰিয়া কি মাৰী' শীৰ্ষক গীতটোত কণ্ঠদান কৰাৰ সুযোগ দিলে।
ৰাজকুমাৰী নামেৰে প্ৰখ্যাত, হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে জড়িত কণ্ঠশিল্পীগৰাকীৰ সঙ্গীত জীৱনৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় চাৰি দশক যদিও ১৯৩০ আৰু ১৯৪০ৰ দশক দুটা তেওঁৰ বাবে উজ্জ্বলতৰ সময়।
তেওঁৰ কেইটামান বিখ্যাত গীত- 'বাওৰে নেইন' ছবিৰ 'শুন ভাইৰি বালম সচ বোল', 'মহল' ছবিৰ 'ঘবৰাকে যো হম সৰ কো তকৰায়া' আৰু 'পাকিজা' ছবিৰ 'নজৰিয়া কি মাৰী'।
উপনগৰখন ফ্ৰান্সিছ ফ্ৰেডৰিক ৰিইজশ্বাৰ্ক আৰু তেওঁৰ পত্নী কেথৰিনৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে, যি ১৮৬৬ চনত অঞ্চলটোৰ তেওঁলোকৰ সন্তানৰ সৈতে আহিছিল।
শ্বিলাৰসকল সম্ভৱতঃ তেওঁলোকৰ ফল বিকশিত হোৱাৰ বাবে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ আছিল আৰু কুইন্সলেণ্ডত অৱস্থিত দক্ষিণ কুইন্সলেণ্ডৰ প্ৰথম টেঙাৰ বাৰ্ষিক পৰিচালিত হৈছিল।
শ্বিলাৰসকলে মাৰ্কৱেলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত থকা ডিনিছ পৰিয়ালকে ধৰি জিলাখনৰ অন্যান্য অগ্ৰণী পৰিয়ালৰ সৈতে, লগতে লগন নদীৰ কাষত এটা কাষৰীয়া সম্পত্তি থকা মুৰেৰ সৈতে বিবাহ কৰে।
এক মুখ্য আঞ্চলিক শ্বপিং চেণ্টাৰ লগন হাইপাৰডম, শ্বিলৰ পাৰ্কত অৱস্থিত, আৰু ওচৰতে অন্যান্য বাণিজ্যিক আৰু সমাজৰ সুবিধা বিকশিত হৈছে।
ইয়াৰ বাবে, কুইন্সলেণ্ড চৰকাৰে উপনগৰখনক দক্ষিণ পূৱ কুইন্সলেণ্ড আঞ্চলিক পৰিকল্পনা ২০০৫-২০১৬-ত এক মুখ্য কাৰ্যকলাপ কেন্দ্ৰ হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰিছিল।
শ্বিলাৰ পাৰ্ক মুখ্যতঃ মধ্য শ্ৰেণীৰ আৱাসিক অঞ্চলৰ এক উপনগৰ, আৰু প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় মটৰৱে আৰু উত্তৰলৈ প্ৰসাৰিত বন আৰু ভূ-ভাগৰ মাজৰ পাহাৰীয় অঞ্চলত অৱস্থিত এক আৱাসিক এষ্টেটৰ পিছত উপনগৰৰ উত্তৰ-পূৱ অংশক কেতিয়াবা কিৰ্মেলি পাৰ্ক বুলি কোৱা হয়।
পূৰ্বৰ ৱাইল্ড ৱাটাৰ ৱাটাৰ শ্লাইড পাৰ্কৰ স্থানত থকা স্থানত ১৯৮৯ চনত লগান হাইপাৰডম শ্বপিং চেণ্টাৰ খোলা হৈছিল।
ৰাণুৱে তেওঁক দেউতাকৰ ওচৰলৈ লৈ যায় আৰু হেমন্ত কুমাৰে তেওঁক বিভিন্ন অনুষ্ঠানত গীত গোৱাৰ সুযোগ দিয়ে।
মুম্বাইৰ চেইণ্ট জেভিয়াৰ্ছ কলেজত পঢ়ি থকা দিনত ১৯৭১ চনত হেমন্ত কুমাৰৰ সংগীত পৰিচালনাত তেওঁ বঙালী ছবি শ্ৰীমান পৃথ্বিৰাজত কিংবদন্তী কণ্ঠশিল্পী লতা মংগেশকাৰৰ সৈতে গীত এটা বাণীবদ্ধ কৰে।
হেমা মালিনীৰ মাক জয়া লক্ষ্মীৰ সৈতে কবিতা কৃষ্ণমূৰ্তিৰ খুৰীয়েকৰ ভাল যোগাযোগ থকা সূত্ৰে জয়া লক্ষ্মীয়ে সংগীত পৰিচালচ লক্ষ্মীকান্তৰ সৈতে চিনাকী কৰাই দিয়ে।
এটা তামিল আয়াৰ সম্প্ৰদায়ৰ পৰিয়ালত নতুন দিল্লীত জন্মগ্ৰহণ কৰা কবিতাৰ দেউতাক টি.এচ. কৃষ্ণমূৰ্তি শিক্ষা মন্ত্ৰালয়ৰ এজন চাকৰিয়াল আছিল।
খুৰীয়েক প্ৰতিমা ভট্টাচাৰ্যই সুৰুমা বসুৰ তাত তেওঁৰ নাম লিখাই দিছিল, য’ত তেওঁ ৰবীন্দ্ৰ সংগীত শিকে।
শাস্ত্ৰীয় সংগীতজ্ঞ বলৰাম পুৰীৰ তত্বাৱধানত তেওঁ হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ আনুষ্ঠানিক প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে।
১৯৬০ দশকৰ মাজভাগত তেওঁ নতুন দিল্লীৰ মন্ত্ৰালয়সমূহৰ মাজত অনুষ্ঠিত হোৱা শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ প্ৰতিযোগিতাত বহু পদক লাভ কৰে।
কবিতা আৰু তেওঁৰ স্বামীয়ে ২০০৭ চনত বাংগালুৰুতসুব্ৰমনিয়াম একাডেমী অফ পাৰফৰ্মিং আৰ্টচ্ নামেৰে এখন সংগীত প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰে।
ভাৰতীয় সংগীত জগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে জৈন বিশ্ববিদ্যালয়ে ২০১৫ চনত তেওঁক ডক্টৰেট উপাধি প্ৰদান কৰে।
তেওঁ বঙালী, কন্নড়, হিন্দী, ভোজপুৰী, তেলেগু, উড়িয়া, মাৰাঠী, ইংৰাজী, উৰ্দু, তামিল, মালায়ালম, গুজৰাটী, নেপালী, অসমীয়া, কোংকণী আৰু অন্যান্য ভাষাত ৫০,০০০ গীত গাইছে।
তেওঁ চাৰিটা শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা পোৱাৰ উপৰিও ২০০৫ চনত পদ্মশ্ৰীৰে তেওঁক সন্মানিত কৰা হৈছে।
১৯৮৫ চনত তেওঁ আৱিৰ্ভূত হয় প্ৰভূত জনপ্ৰিয়তা পোৱা মিথুন চক্ৰৱৰ্তী আৰু পদ্মিনী কোহলাপুৰীৰ প্যাৰ ঝুকতা নেহীৰ যোগেদি।
এ লাভ ষ্টোৰী, য়াৰানা, অগ্নিসাক্ষী, ভৈৰৱী, খামোচী আদি ছবি গীত গাই শীৰ্ষস্থানীয় কণ্ঠশিল্পীৰ স্থানলৈ উত্তৰণ হয়।
কাম কৰে বাপ্পী লাহিড়ী, এ. আৰ. ৰহমান, ইচমাইল দৰবাৰ, নাদিম-শ্ৰাৱণ, যতীন ললিত, বিজু শাহ আৰু অনু মালিকৰ সৈতে।
১৮৫৮ চনৰ ২৩ এপ্ৰিলত মাৰাঠী ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত পণ্ডিতা ৰমাবাঈ সৰস্বতীৰ ৰমা ডংৰে হিচাপে জন্ম হৈছিল কিন্তু পিছত তেওঁ ইংলেণ্ডত খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।
এজন প্ৰবক্তা হিচাপে ৰমাবাঈৰ খ্যাতি কলিকতালৈ বিয়পি পৰিছিল আৰু আৰু পণ্ডিতসকলে তেওঁক ব্যক্তব্য ৰাখিবলৈ আমন্ত্ৰণ কৰিছিল।
১৮৭৮ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়য়ে বিভিন্ন সংস্কৃত কৰ্মৰ জ্ঞানৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে তেওঁক পণ্ডিতা আৰু সৰস্বতী উপাধি প্ৰদান কৰে।
ঈশ্বৰবাদী সংকাৰক কেশৱ চন্দ্ৰ সেনে তেওঁক সকলো হিন্দু সাহিত্যৰ আটাইতকৈ পৱিত্ৰ বেদৰ প্ৰতিলিপি দিছিল আৰু তেওঁক সেইবোৰ পঢ়িবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।
১৮৮০ চনত শ্ৰীনিবাসৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰমাবাঈ এজন বঙালী অধিবক্তা বিপিন বেহাৰী মেধৱীৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
তেওঁ এজন বঙালী কায়স্থ আছিল আৰু সেয়েহে তেওঁলোকৰ বিবাহ আন্তঃজাতি আৰু আন্তঃআঞ্চলিক বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
১৮৮২ চনত মেধৱীৰ মৃত্যুৰ পিছত, মাত্ৰ ২৩ বছৰ বয়সত ৰমাবাঈ পুনেলৈ আহে আৰু মহিলা শিক্ষাৰ প্ৰচাৰৰ বাবে এটা সংগঠন স্থাপন কৰে।
মনোৰমায়ে বোম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিএ সম্পূৰ্ণ কৰিছিল আৰু উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে আমেৰিকা লৈ গৈছিল।
১৯১২ চনত তেওঁ দক্ষিণ ভাৰতৰ পিছপৰা জিলা গুলবাৰ্গাত খ্ৰীষ্টান উচ্চ বিদ্যালয় স্থাপন কৰে আৰু তেওঁৰ ছোৱালী বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ আছিল।
ব্ৰিটেইনৰ পৰা তেওঁ ১৮৮৬ চনত তেওঁৰ আত্মীয় প্ৰথম মহিলা ভাৰতীয় চিকিৎসক আনন্দীবাঈ যোশীৰ স্নাতক অনুষ্ঠানত উপস্থিত থাকিবলৈ আমেৰিকা ভ্ৰমণ কৰিছিল।
এই সময়ত তেওঁ পাঠ্যপুথি অনুবাদ কৰিছিল আৰু সমগ্ৰ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু কানাডাত বক্তৃতা দিছিল।
ৰমাবাঈৰ এই কিতাপখন আনন্দীবাঈ যোশীক উৎসৰ্গা কৰিছিল আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে তেওঁ শিশু কইনা আৰু শিশু বিধবাকে ধৰি হিন্দু মহিলাসকলৰ জীৱনৰ আন্ধাৰ দিশবোৰ দেখুৱাইছিল।
ইয়াৰ লগতে তেওঁ হিন্দু-আধিপত্য থকা ব্ৰিটিছ ভাৰতত মহিলাসকলৰ উৎপীড়ন প্ৰকাশ কৰিবলৈ বিচাৰিছিল।
ভাৰতত তেওঁৰ কামৰ বাবে সমৰ্থন বিচাৰিবলৈ আমেৰিকা যুক্তৰাজ্যত প্ৰেজেণ্টেচন দিয়াৰ সময়ত ৰমাবাঈয়ে ১৮৮৭ চনৰ জুলাই মাহত ফ্ৰান্সৰ ৱালাৰ্ডক লগ পাইছিল।
১৮৮৭ চনৰ নৱেম্বৰত ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা খ্ৰীষ্টান টেম্পাৰেন্স ইউনিয়ন সন্মিলনত ব্যক্তব্য ৰাখিবলৈ ৱালাৰ্ডে ৰমাবাঈক আমন্ত্ৰণ জনাইছিল।
ৰামাবাই অৱশ্যে ১৮৯৩ চনত আনুষ্ঠানিকভাৱে আৰম্ভ কৰাৰ পিছত ভাৰতৰ ডব্লিউচিটিইউৰ সৈতে তেওঁ কাম কৰিছিল।
তেওঁ আয়োগক পৰামৰ্শ দিছিল যে শিক্ষকসকলক প্ৰশিক্ষণ দিব লাগে আৰু মহিলা বিদ্যালয় পৰিদৰ্শক নিয়োগ কৰিব লাগে।
লগতে তেওঁ কয় যে মহিলাৰ পৰিস্থিতি এনে আছিল যে মহিলাসকলে কেৱল তেওঁলোকৰ চিকিৎসা কৰিব পাৰে আৰু ভাৰতীয় মহিলাসকলক চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰিব দিব লাগে।