polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
মহাপুৰুষ শ্ৰী শ্ৰী মাধৱদেৱৰ গাৰ বদলেৰে তিতা চোমধৰৰ পুত্ৰ শ্ৰী বদলা পদ্ম আতাই বৰনদীৰ পৰা ব্ৰহ্মকুণ্ডলৈকে উজনিৰ ধৰ্মাচাৰ্যৰ দায়িত্ব পাইছিল।
তেওঁ নাৰায়ণপুৰৰ পিঠিকটা মুকুণ্ডৰ ফুলনিবাৰীত শ্ৰীশ্ৰী ফুলনিথান আৰু জমদগ্নী ব্ৰাহ্মণৰ পৰা এটোলা সোণৰ বিনিময়ত কিনাভেটিত ১৬৩৬ চনত শ্ৰীশ্ৰী বদলা সত্ৰ স্থাপন কৰে।
আতাই সত্ৰৰ খোল চাবৰ বাবে এই পুখুৰীৰ কাষতে এঘৰ মানুহ বহুৱাইছিল সেইয়ে এই পুখুৰীৰ নাম খোলচোৱা পুখুৰী হয়।
১৯৯৭ চনত 'মাই বেষ্ট ফ্ৰেইণ্ডছ ৱেদিং' আৰু 'এ লাইফ লেছ অৰ্ডিনেৰী' ছবিৰ জৰিয়তে দিয়াজ মূলসুঁতিৰ ছবিলৈ ঘূৰি আহে।
তাৰ পিছৰ বছৰ তেঁও 'দেয়াৰ্ছ চামথিং এবাউট মেৰী' নামৰ ছবিখনত অভিনয় কৰে যাৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ গোল্ডেন গ্লোব বঁটাৰ বাবে মনোনীত হয়।
'বিইং জন মালকোভিছ' ছবিত অভিনয় কৰি তেওঁ সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰে আৰু শ্ৰেষ্ঠ সহঃ অভিনেত্ৰীৰ গোল্ডেন গ্লোব বঁটা ,ব্ৰিটিছ একাডেমী অৱ ফিল্ম এণ্ড টেলিভিছন আৰ্ট বঁটা,স্ক্ৰীণ এক্টৰ্ছ গীল্ড এৱাৰ্ডছ আদিৰ বাবে মনোনয়ন লাভ কৰে।
২০০১ চনত তেওঁ 'ভেনিলা স্কাই' ছবিত কৰা অভিনয়ৰ বাবে সহঃ অভিনেত্ৰীকৰ গোল্ডেন গ্লোব বঁটা,এচ.এ.জি. বঁটা,ক্ৰিটিকছ ছইছ বঁটা,আমেকৰিকান ফিল্ম ইনষ্টিটিউট বঁটা আদিৰ মনোনয়ন লাভ কৰে আৰু 'শ্ৰেক' ছবিত প্ৰিন্সেছ ফিয়োনাৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠদান কৰে যাৰ বাবে তেওঁ দহ মিলিয়ন ডলাৰ উপাৰ্জন কৰে।
২০০৩ত তেওঁ মাৰ্টিন স্কৰছেজৰ 'গেংগছ অৱ নিউয়ৰ্ক' ত কৰা অভিনয়ৰ বাবে গোল্ডেন গ্লোবৰ মনোনয়ন লাভ কৰে আৰু 'চালিজ এঞ্জেলছ:ফুল থ্ৰোটল'ত কৰা অভিনয়ৰ বাবে ২০ মিলিয়ন ডলাৰ লাভ কৰি এটা চৰিত্ৰৰ বাবে এই বুজন পৰিমাণৰ ধন লাভ কৰা তৃতীয়গৰাকী অভিনেত্ৰী হিচাপে পৰিগণিত হয়।
'হোৱাট হেপেনছ ইন ভেগাচ' আৰু 'শ্ৰেক'ৰ ছিকুৱেল সমূহৰ বাবে এবছৰমানৰ ভিতৰত তেওঁ প্ৰায় ৫০ মিলিয়ন ডলাৰ উপাৰ্জন কৰে।
১৯৯০ৰ দশকত তেওঁ দ্য মাস্ক,মাই বেষ্ট ফ্ৰেইণ্ডছ ৱেডিং আৰু দেয়াৰ্ছ চামথিং এবাউট মেৰী আদি ছবিত অভিনয় কৰি চৰ্চা লাভ কৰে।
তেওঁৰ অন্যান্য উল্লেখযোগ্য কৃতিত্ব সমূহ হ'ল দুখন চাৰ্লিজ এঞ্জেলছ ছবিত অভিনয়,শ্ৰেক শৃংখলাত প্ৰিন্সেছ ফিয়োনাৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠদান,দ্য হলিডে,দ্য গ্ৰীণ হৰ্ণেট,বেড টিচ্চাৰ আদি।
দেয়াৰ্ছ চামথিং এবাউট মেৰী,বিইং জন মালকোভিছ,ভেনিলা স্কাই,গেংছ অৱ নিউয়ৰ্ক আদিত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ গ'ল্ডেন গ্ল'ব বঁটাৰ বাবে মনোনীত হয়।
তেওঁৰ মাতৃ বিলি এগৰাকী আমদানি-ৰপ্তানি প্ৰতিনিধি আৰু দেউতাক এমিলিও ডিয়াজ কেলিফোৰ্ণিয়া তেল কোম্পানী ত এজন ফিল্ড গ'জাৰ আছিল।
ডিয়াজ লং বীচ্চ কেলিফোৰ্ণিয়াত লালিত পালিত হৈছিল আৰু লং বীচ্চ পলিটেকনিক হাই স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।
২০১০চনত ফ'ৰ্বছ আলোচনীয়ে তেওঁক সবাতোকৈ ধনী হিস্পানিক মহিলা তাৰকা আৰু লগতে ষাঠিতম ধনী ব্যক্তি হিচাপে আখ্যা দিয়ে।
সেই বছৰতে তেওঁ 'শ্ৰেক ফৰেভাৰ আফটাৰ' ত ফিয়োনাৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠ দিয়ে আৰু ভেনিলা স্কাইৰ সহঃ শিল্পী টম ক্ৰুজৰ লগত 'নাইট এণ্ড ডে'ত অভিনয় কৰে।
২০১১ত তেওঁ 'গ্ৰীণ হৰ্ণেট' ছবিত লেনৰ কেছৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে আৰু হাস্যমধুৰ ছবি 'বেড টীছাৰ'ত কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
লাউঞ্জ গায়িকা টিনা কাৰ্লাইল হিচাপে তেওঁৰ প্ৰদৰ্শনে বহুকেইটা বঁটাৰ মনোনয়ন লাভ কৰে আৰু তেওঁক যৌন চিহ্ন হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
নিজৰ অভিজ্ঞতাক পুষ্ট কৰি তুলিবলৈ দিয়াজে পিছৰ তিনি বছৰত কোনো ডাঙৰ ছবিত অভিনয় নকৰাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু দ্য লাষ্ট চাপাৰ ,ফিলিং মিনেচটা ,চিইজ দ্য ৱান আৰু হেড এবাভ ৱাটাৰ আদিত অভিনয় কৰে।
তেওঁ মৰটেল কমবেট চলচ্চিত্ৰৰ বাবেও নিৰ্বাচিত হৈছিল যদিও তাৰ বাবে প্ৰশিক্ষণ লৈ থাকোঁতে হাত ভগাৰ বাবে সেইখন বাদ দিব লগীয়া হয়।
১৬ বছৰ বয়সতে ডিয়াজে ফেশ্বন মডেল হিচাপে কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে আৰু ইলাইট মডেল মেনেজমেন্ট নামৰ সংস্থাটোৰ লগত চুক্তিবদ্ধ হয়।
১৯৬২ চন: উইলিয়ামছন মেগৰৰ অন্তৰ্গত ম’হবন্ধা টি কোম্পানীৰ পৰা গটঙা, চামগুৰি, কমাৰবন্ধা চাহ বাগিচা ক্ৰয় কৰে।
১৯৮৫ চন: যোৰহাটত ছুপাৰ পেকেজিং প্ৰাইভেট লিমিটেড নামৰ পূব ভাৰতৰ প্ৰথমটো অত্যাধুনিক পেকেজিং উদ্যোগ আৰম্ভ কৰে।
১ নৱেম্বৰ, ২০১১ চন: কাজিৰঙা গল্‌ফ ৰিজৰ্ট নামৰ অত্যাধুনিক ৰিজৰ্ট যোৰহাটৰ ওচৰৰ শেনচোৱা চাহ বাগিচাত প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
১৯৪২ চনত হেমেন্দ্ৰ প্ৰসাদ বৰুৱাই কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত ষষ্ঠ স্থান লাভ কৰি প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল।
তেৱেঁই ১৯৪৯ চনত আমেৰিকাৰ ব’ষ্টনত স্থিত হাভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ প্ৰথমজন লোক হিচাপে এম বি এ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁৰ কোম্পানীয়েই আছিল প্ৰথম অসমীয়া মালিকাধীন কোম্পানী যি পাব্লিক ইকুইটি শ্বেয়াৰৰ জৰিয়তে মূলধন সংগ্ৰহ কৰিছিল আৰু মুম্বাই, কলিকতা, আহমেদাবাদ আৰু গুৱাহাটী এক্সচেঞ্জৰ তালিকাভুক্ত হৈছিল।
তেওঁ বাৰ বছৰ কাল ভাৰতীয় টি ব’ৰ্ডৰ সদস্য, কেন্দ্ৰীয় উদ্যোগমন্ত্ৰী দপ্তৰৰ পৰামৰ্শ পৰিষদৰ সদস্য, কেন্দ্ৰীয় বাণিজ্য মন্ত্ৰালয়ৰ গৱেষণা আৰু উন্নয়ন সমিতিৰ অধ্যক্ষ, টোকোলাই চাহ গৱেষণা সংস্থাৰ সভাপতি, তেৰ বছৰ ষ্টেট বেংক অৱ ইণ্ডিয়াৰ ডিৰেক্টৰ, আই এ চি বৰ্ডৰ সদস্য, ভাৰতীয় জীৱন বীমা নিগমৰ পৰামৰ্শ সমিতিৰ সদস্য, অসম চাহ নিগমৰ সভাপতি, অসম বিত্তীয় নিগম, অসম ঔদ্যোগিক উন্নয়ন নিগম, অসম পেট্ৰ’কেমিকেলছ, ভাৰতীয় অন্তৰ্দেশীয় জল পৰিবহণ নিগমৰ সদস্য আছিল।
অসম টী ব্ৰুকাৰ্ছ লিমিটেড, বি এণ্ড এ মাল্টিৱেল পাকেজিং, হেৰিটেজ নৰ্থ ইষ্ট প্ৰাইভেট লিমিটেড আৰু কাজিৰঙা গ'ল্ফ ক্লাব লিমিটেডৰ স্বত্বাধিকাৰী আছিল।
১৯৮৬ চন: কল্পনা লাজমীৰ পৰিচালনা আৰু ভূপেন হাজৰিকাৰ সংগীতেৰে পৰিচালিত সংগীতেৰে হিন্দী ছবি এক পল প্ৰযোজনা কৰিছিল।
১৯৯৬-৯৭ চন: ভাৰতৰ আটাইতকৈ পুৰণা ব্যৱসায়ী সংগঠন বেংগল চেম্বাৰ্ছ অৱ কমাৰ্চ এণ্ড ইণ্ডাষ্ট্ৰিজ ৰ সভাপতি আছিল।
১৯৯৭ চন: হেমেন্দ্ৰ প্ৰসাদ বৰুৱাৰ উদ্যোগত নৰ্থ ইষ্ট চেম্বাৰ্ছ অৱ কমাৰ্চ এণ্ড ইণ্ডাষ্ট্ৰিজ গঠন কৰে আৰু হেমেন্দ্ৰ প্ৰসাদ বৰুৱা এই সংগঠনৰ সভাপতিৰূপে নিৰ্বাচিত হয়।
এই ন্যাসে প্ৰতিবছৰে বিভিন্ন অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান, সত্ৰ, নামঘৰ, ব্যক্তিবশেষ তথা মেধাৱী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে অৰ্থনৈতিক সাহায্য তথা জলপালি আগবঢ়ায়।
বিশিষ্ট চাহ খেতিয়ক, ৰাজনীতিবিদ তথা অসমৰ প্ৰথমখন দৈনিক বাতৰি কাকত দৈনিক বাতৰিৰ স্মৃতিত এই বঁটা প্ৰতি বছৰে সাংবাদিকতাৰ ক্ষেত্ৰত এজন ব্যক্তি অথবা অনুষ্ঠানক প্ৰদান কৰা হয়।
১৯৪২ চনত হেমেন্দ্ৰ প্ৰসাদ বৰুৱাই কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত ষষ্ঠ স্থান লাভ কৰি প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
১৯৪৪ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত কলিকতাৰ প্ৰেছিডেন্সী কলেজৰ পৰা ষোড়শ স্থান লাভ কৰি আ এছ চি পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
১৯৪৬ চনত কলিকতাৰ স্কটিচ চাৰ্চ কলেজৰ পৰা গ’ল্ড মেডেলসহ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰত তৃতীয় স্থান লাভ কৰি ইংৰাজী সন্মানসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ইয়াৰ পিছত ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ কেইমাহমান আগেয়ে তেওঁ আমেৰিকাৰ ব’ষ্টনত থকা হাভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত এম বি এ পঢ়িবলৈ যায়।
২৩ বছৰ বয়সত তেওঁ উত্তৰ-পূবৰ প্ৰথমজন হাভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এম বি এ হৈ স্বদেশলৈ ঘূৰি আহে।
এই অনুষ্ঠানলৈ দেশ-বিদেশৰ পৰা প্ৰয়াত বৰুৱাৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ বিভিন্নজন অনুৰাগীৰ আগমন হয়।
ব্ৰিটেইনৰ পৰা তেওঁৰ জীয়াৰী ৰাধা আৰু তেওঁৰ স্বামী গোবিন, বোলছবি পৰিচালিকা কল্পনা লাজমী, মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈ, বৰুৱা কোম্পানীৰ পৰিচালন সঞ্চালক সোমনাথ চেটাৰ্জী, স্থানীয় ভকতকে ধৰি বহুসংখ্যক ৰাইজৰ সমাৱেশ ঘটে।
মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে আদ্যশ্ৰাদ্ধ উপলক্ষে সোঁৱৰণি নামৰ এখন স্মৃতিগ্ৰন্থ উন্মোচন কৰে।
হেমেন্দ্ৰ প্ৰসাদ বৰুৱাই ১৯৫২ চনত বুৰঞ্জীবিদ কনকলাল বৰুৱাৰ কন্যা ঊষা বৰুৱাৰ লগত বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়।
কেৱল চাহ বাগিচা আৰু উদ্যোগৰ মাজতে আৱদ্ধ নাথাকি হেমেন্দ্ৰ প্ৰসাদ বৰুৱাই অসম তথা পূব ভাৰতৰ সাহিত্য-শিল্প-সংস্কৃতিৰ জগতখনলৈও অভূতপূৰ্ব বৰঙনি আগবঢ়াইছে।
এওঁ পাশ্চাত্য সংগীত, ভাৰতীয় সংগীতৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৰবীন্দ্ৰ সংগীত, বৰগীত সকলোৰে সংগ্ৰহ কৰি ৰাখিছে।
ভূপেন হাজৰিকাই গোৱা পাৰ্বতি প্ৰসাদ বৰুৱাৰ গীতেৰে প্ৰথম লং প্লেয়িং ৰেকৰ্ডখন তেখেতৰ উদ্যোগতে ওলাইছিল।
ইয়াৰোপৰি বৰুৱাই কেন্দ্ৰীয় উদ্যোগমন্ত্ৰী দপ্তৰৰ পৰামৰ্শ পৰিষদৰ সদস্য, কেন্দ্ৰীয় বাণিজ্য মন্ত্ৰালয়ৰ গৱেষণা আৰু উন্নয়ন সমিতিৰ অধ্যক্ষ, ষ্টেট বেংক অৱ ইণ্ডিয়াৰ সঞ্চালক , মাছখোৱা সাংস্কৃতিক প্ৰকল্পৰ মুখ্য পৰিকল্পক আদি অনেক পদবীত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
ওপৰত উল্লিখিত কৰা প্ৰতিটো বঁটাত নগদ দুই লাখ টকা, , এখন মানপত্ৰ, এখন চাদৰ তথা এটি ৰূপৰ ভোগজৰা প্ৰদান কৰা হয়।
গৰু বিহুৰ দিনা গৰুক গা ধুৱাই নতুন পঘা পিন্ধোৱা, প্ৰথম বহাগৰপৰা জ্যেষ্ঠজনে কনিষ্ঠ জনক আশীৰ্বাদ আৰু মৰম জনোৱা, কনিষ্ঠজনে জ্যেষ্ঠজনক সেৱা জনাই আশীৰ্বাদ বিচৰা, আপোনজনক বিহুৱান উপহাৰ দিয়া, আত্মীয় আৰু শুভাকাংক্ষীৰ ঘৰলৈ গৈ বিহুৰ আপ্যায়ন গ্ৰহণ কৰা, হুঁচৰি আৰু বিহুমৰা আদি পৰম্পৰাও শৰণীয়া কছাৰীসকলৰ মাজত দেখা যায়।
তেওঁলোকৰ মেখেলা-চাদৰৰ ৰং সেউজীয়া, মেখেলা আৰু চাদৰৰ পাৰিবোৰ ৰঙা, বেঙুনীয়া, বগা আৰু হালধীয়া ৰঙৰ সংমিশ্ৰিত ফুলেৰে সজ্জিত।
আনহাতে নাচনী বা বিহুৱাই চুটিকৈ সেউজীয়া ৰঙৰ চুৰিয়া বা দীঘল গামোচা পৰিধান কৰে আৰু গাত মুগা, বগা বা সেউজীয়া ৰঙৰ হাতকটা বিহুচোলা পিন্ধিলয়।
আন জনগোষ্ঠীৰ বিহুৱাৰ দৰেই শৰণীয়া কছাৰী জনগোষ্ঠীৰ বিহুৱাই মুৰত বগা বা সেউজীয়া ৰঙৰ বিহুৱান পিন্ধি বিহু মাৰে।
তাঁতশালত ফুলবছাৰ পৰম্পৰা থকা বাবে শৰণীয়া কছাৰী গাভৰু সকলে বাবৰিফুলীয়া, ভমকাফুলীয়া আদি ফুলবছা বিহুৱানবোৰ বৈ আপোনজনক উপহাৰ দিয়ে।
গঞা ৰাইজ নামঘৰত সমবেত হৈ, নামঘৰৰ দেউৰীজনে ঠগী দিয়াৰ পিছত ৰাইজে নিৰ্দ্ধাৰিত কৰি থোৱা বাঁহজুপিৰ পৰা পুৰঠ জাতি বাঁহ এডাল কাটি আনে।
এই বাঁহডাল ধুই পখালি, চুচি-চাঁচি পৰিষ্কাৰ কৰাৰ পিছত বগা কাপোৰৰ জামা পিন্ধাই দি তাৰ ওপৰত ‘ছোৱাৰ’, ৰুমাল, ফুলাম গামোছা আদি ৰচীৰে টানকৈ বান্ধি দিয়া হয়।
ওপৰৰ পিনে কলডিল আকৃতিৰ ১০ বা ১২ ই‍ঞ্চি দীঘল পিতলৰ ‘চুলা’ লগাই তাত এটি সৰু টিলিঙা আঁৰি দি টিলিঙাটো চকুত নপৰাকৈ ফুলৰ মালাৰে ঢাকি দিয়া হয়।
প্ৰথমে গাঁওবুঢ়া বা মুৰব্বী মানুহৰ ঘৰলৈ নি তাৰ পিছত গাঁৱৰ প্ৰতিঘৰ মানুহৰ পদূলিৰে পৰিভ্ৰমণ কৰোৱা হয়।
জনবিশ্বাস মতে, এই পূজা শ্ৰদ্ধাৰে ভক্তিৰে কৰিলে কৃষিকাৰ্যত কোনো বিঘিণি নঘটে, খেতি-বতি নদন-বদন হয়, মনোবাঞ্চা পূৰণ হয়।
অসমৰ বাক্সা, বৰপেটা, নলবাৰী, কামৰূপ, বঙাইগাঁও, ওদালগুৰি, দৰং, শোণিতপুৰ, লখিমপুৰ, ধেমাজি, কামৰূপ মহানগৰ, মৰিগাঁও, কোকৰাঝাৰ আদি জিলাত সিঁচৰতি হৈ থকা শৰণীয়া কছাৰীসকল বৃহত্তৰ মংগোলীয় জনগোষ্ঠীৰ বড়ো, ৰাভা, সোণোৱাল কছাৰী, ঠেঙাল কছাৰী, মেচ কছাৰী, মিচিং, মৰাণ, মটক, তিৱা-লালুং, হাজং, কাৰ্বি, ডিমাচা, হোজাই, বৰাহী, আহোম, চুতীয়া, কোচ, মদাহি আদি জনগোষ্ঠীয় গোটসমূহৰ দৰেই সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰে সমৃদ্ধ এটা জনজাতীয় জনগোষ্ঠী।
তেওঁলোক বিভিন্ন জিলাত সিঁচৰতি হৈ থকা বাবে সেই জিলাবোৰৰ লোকভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱো তেওঁলোকৰ ওপৰত পৰিছে।
শৰণীয়া, ডেকা, কছাৰী, চৌধুৰী, দাস, বৰুৱা, কাকতি, শইকীয়া, বৰ্মণ, মজুমদাৰ, হাজৰিকা, লহকৰ, মহন্ত আদি উপাধিৰে পৰিচিত শৰণীয়া কছাৰীসকলে হিন্দু ধৰ্মত শৰণ লৈ অসমীয়া ভাষাক মাতৃভাষাৰূপে গ্ৰহণ কৰিলেও বিহুকেন্দ্ৰিক আৰু ধৰ্মীয় উৎসৱমূলক গীত-মাতত জনজাতীয় প্ৰভাৱ আংশিক পৰিমাণে হ’লেও ৰৈ গৈছে।
কছাৰীমূলীয় এই জনগোষ্ঠীটোৱে জনজাতীয় ধৰ্মীয় পৰম্পৰা এৰি প্ৰথমে বৈদিক বামুণীয়া পৰম্পৰা আৰু পোন্ধৰ-ষোল শতিকাত শংকৰী ধৰ্মীয় পৰম্পৰা গ্ৰহণ কৰি শৰণীয়া পৰিচিতি লাভ কৰাৰ পাছতো তেওঁলোকৰ লোকজীৱনৰ স্বকীয় সাংস্কৃতিক পৰম্পৰা অব্যাহত থাকিল।
মূলতঃ বড়ো, কোচ, ৰাভা মাদাহি আদি জনগোষ্ঠীৰ জীৱনধাৰাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত শৰণীয়া কছাৰীসকলে যি সাংস্কৃতিক পৰম্পৰা পালন কৰে তাত কৃষি আৰু ঘৰুৱা শিল্পকৰ্মৰ সৈতে বাঁহে গুৰুত্ব লাভ কৰি আহিছে।
সেয়ে শৰণীয়া কছাৰী বিহুৰ বিভিন্ন পৰম্পৰা আৰু পৰিৱেষণ পদ্ধতিৰ সৈতে সম্পৰ্ক ৰক্ষাল কৰি অহাৰ উপৰিও বাঁহক মুখ্যস্থান দি ধৰ্মীয় পৰম্পৰাভিত্তিক বাঁহ-গোসাঁই উৎসৱ পালন কৰি আহিছে।
শৰণীয়া কছাৰী গাঁওবোৰৰ জীৱনযাত্ৰা আৰু সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰ সৈতে নৈ আৰু জান-জুৰি ওতঃপ্ৰাতভাৱে জড়িত হৈ আছে।
তেওঁলোকৰ নিজস্ব দোৱানৰ আধাৰত গোৱা বিভিন্ন উৎসৱ-অনুষ্ঠান গীত-মাতত মাছ মৰা পৰম্পৰা আৰু নৈ-জানৰ উল্লেখ লক্ষ্য কৰিবলগীয়া বিষয়।
শুদ্ধ আৰু মান্য অসমীয়া ভাষাত বিহুনাম গায় যদিও শৰণীয়া ডেকা-গাভৰুসকলে তেওঁলোকৰ ঘৰুৱা দোৱানতো বিহুনাম গায়।
আন বাৰ গৰাকী হ’ল ক্ৰমে-বাথৌ বৰাই, আইলেং, আগ্ৰাং, খইলা, ৰাজখন্দ্ৰা, সংৰাজা, আলাই খুংগী, ভাণ্ডাৰী, ৰণচণ্ডী, বুল্লি-বুৰি আৰু লাওখাৰ গোসাঁই।
সেয়ে পূৰ্বতে বড়োসকলৰ দৰেই শৰণীয়া কছাৰী সকলৰ মাজতো ধৰ্মনিৰপেক্ষ লোকপৰম্পৰাৰ অনেক সমল আছিল বুলি ধাৰণা কৰিব পাৰি।
শৰণীয়া কছাৰী সমাজত ব’হাগ বিহুক কেন্দ্ৰকৰি প্ৰচলিত গীত-মাতত বৰপেটীয়া লোকভাষাৰ যথেষ্ট প্ৰভাৱ আছে।
এওঁলোকৰ সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাবোৰৰ মাজত আছে বিভিন্ন ধৰণৰ কৃষিমূলক ৰীতি-নীতিভিত্তিক উৎসৱ-অনুষ্ঠান, ধৰ্মকেন্দ্ৰিক সেৱামূলক অনুষ্ঠান, ভাদমহীয়া বাম্বোলপিটা বা হেপৰপিটা উৎসৱ, বাঁহ-গোসাঁই উৎসৱ আদি।
প্ৰতিটো জনগোষ্ঠীৰে নিজ নিজ সংস্কৃতি, লোকবিশ্বাস আৰু পৰম্পৰা, আচাৰ-ব্যৱহাৰ আৰু লোকাচাৰ আদি অতীজৰে পৰা প্ৰচলিত হৈ আহিছে।
শৰণীয়া কছাৰী জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলৰ মাজতো তেনে কিছুমান লোকবিশ্বাস আৰু পৰম্পৰা আদি অতীজৰে পৰা প্ৰচলিত হৈ আহিছে।
অষ্ট্ৰিকসকলৰ অসম আগমণ সম্পাদনা কৰক অষ্ট্ৰিক প্ৰজাতিৰ লোকসকল ভাৰতৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অঞ্চলৰ সাগৰ পথেদি অসমত প্ৰৱেশ কৰিছিল।
অসমৰ কেতবোৰ জাতি জনজাতি যেনে কেওঁট, চাওঁতাল, কুকি, মণিপুৰী, কছাৰী, মেঘালয়ৰ খাচী, জয়ন্তীয়া আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ৱাংচু নামেৰে এটা জনজাতিৰ মাজত অষ্ট্ৰিক প্ৰজাতিৰ লোকসকলৰ কিছু মিল দেখা যায়।
পণ্ডিতসকলৰ মতে, অষ্ট্ৰিকসকল হয়তো অসমৰ মাজেদি আহি উত্তৰ বংগ বা নেপাল আদি ঠাইলৈ গৈছিল নাইবা তেওঁলোকৰ ভালেমান লোক ইয়াতে ৰৈ গৈছিল আৰু পাছত দ্ৰাবিড়ীয়সকল আহি অসম সোমোৱাত তেওঁলোকৰ সৈতে এই লোকসকল মিলি গৈছিলআৰু আৰু এতিয়া তেওঁলোকৰ মংগোলীয় লক্ষণেই বেছি।
কোনো কোনো পণ্ডিতৰ মতে দ্ৰাবিড়ীয়সকল অসমলৈ অহাৰ আগতে মধ্যউত্তৰ ভাৰতৰ দ্ৰাবিড় জাতিৰ এচাম লোক অসমলৈ আহিছিল যেনে দুম বা নাদিয়াল, কৈৱৰ্ত আৰু তেওঁলোক ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত বাস কৰিছিল॥ দুম বা নাদিয়াল সকলকো কৈৱৰ্ত বুলি মানা হয় যদিও আচলতে কেওঁট সকল হে প্ৰকৃত কৈৱৰ্ত আৰু অষ্ট্ৰিক-দ্ৰাবিড়ীয় মুলৰ লোক।
অনাৰ্য্য আৰু অষ্ট্ৰিক-মংগোলীয় প্ৰজাতিৰ লোক এই কেওঁটসকল কৰ্ম অনুযায়ী পিছলৈ ‘জালোৱা কেওট’ আৰু ‘হালোৱা কেওট’ আদি উপগোটত বিভক্ত হৈছিল।
উদাহৰণ স্বৰূপে,খেতি বাতি কাম কৰা বা খেতি বাতিৰ বাবে সঁজুলি বনোৱা লোক সকল হালৈ কেওঁট হ'ল আৰু পুৰনি কালত জীৱিকাৰ বাবে মাছ ধৰা কামৰ বাবে যিসকলে জাল, খালৈ আদি বনাই নিজৰ জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰিছিল তেওঁলোক হ'ল জাল কেওঁট।
‘হুজুৰী’ উপাধীৰ এই লোক সকল ‘জালোৱা কেওট’ সম্প্ৰদায়ৰ লোক হয় বুলি বহুতো তথ্যৰ দ্বাৰা প্ৰমাণ পোৱা যায়।
নামনি অসমৰ কামৰুপ জিলাৰ মিৰ্জা, ডিমৌ, নলবাৰী জিলাৰ বৰগাছা, কমাৰকুছি, দৰংজিলাৰ মংগলদৈ, বাগছা জিলাৰ খাগ্ৰাবাৰী, তামুলপুৰ, বৰপেটা জিলা আদি ঠাইত হুজুৰী উপাধিৰ লোকসকলৰ বসতি দেখা যায়।
চীনদেশৰ সাৰুৱা উপত্যকা অঞ্চলেই যদিও টাই সকলৰ আদি বাসস্থান, তথাপি ভাষা আৰু সংস্কৃতি উভয় বিষয়তে আহোমসকলৰ ওপৰত চীনা সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱৰ মাত্ৰা নিচেই তাকৰ।
চীন দেশত বিভিন্ন বংশৰ ৰজাসকলে সাম্ৰাজ্য স্থাপনৰ প্ৰচেষ্টা চলোৱাৰ লগে লগে টাই সকলৰ প্ৰব্ৰজন আৰম্ভ হয়।
তথাপি দক্ষিণ চীনৰ য়ুনান প্ৰদেশত খৃষ্টীয় পঞ্চম-ষষ্ঠ শতিকামানলৈকে এওঁবিলাকে সুকীয়া ভাষা, সংস্কৃতি আৰু ৰাজ্য শাসনৰ প্ৰণালীৰে বসবাস কৰে।
তাৰে এটা শাখাই উত্তৰ ব্ৰহ্মত ছশ বছৰমান ৰাজত্ব কৰাৰ পিছত চুকাফাৰ নেতৃত্বত পাটকাই পৰ্ব্বত পাৰ হৈ আহি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত ৰাজ্য স্থাপন কৰেহি।
ৰাজনৈতিক উচ্চাকাংক্ষাই চুকাফা নামৰ য়ুন্নানৰ এজন টাই কোঁৱৰক পশ্চিমৰ ফালে আগুৱাই আহি এখন নতুন দেশৰ শাসনকৰ্তা হ'বলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।
মিত্ৰতা আৰু চুবুৰীয়া জাতিৰ সৈতে বৈবাহিক সম্পৰ্ক স্থাপনেৰে তেওঁলোকে সফল ভাৱে এখন শক্তিশালী ৰাজ্যৰ ভেঁটি গঢ়িলে।
মিচিংসকল আদিতে অসমৰ উত্তৰ-পূব ফালৰ পাহাৰত আছিল আৰু বৰ্তমান অৰুণাচলৰ চিয়াং জিলাত থকা "মিয়ং" আৰু "দাম্ ৰ" নামৰ দুই জাতিৰ পৰাই ফাটি আহিছে।
অসমৰ লখিমপুৰ, ডিব্ৰুগড়, ধেমাজি,মাজুলি,গোলাঘাত,শিৱসাগৰ,যোৰহাট,দৰং, শোণিতপুৰ জিলাত মিচিংসকলে প্ৰধানকৈ বাস কৰিছে।
আহোম সকলৰ ৰাজত্ব কালত এইসকল কছাৰীয়ে নদীৰ বালিৰ পৰা সোণ বুটলা কামত নিযুক্তি পাইছিল কাৰণেই এওঁলোকে সোণোৱালকছাৰী নাম পোৱা বুলি কিছুমানে ক’ব খোজে।
সোণোৱালসকলৰ মাজত মুখ বাগৰি অহা এক লোক কথাৰ মতে, আহোম স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহৰ দিনত উজনি অসমত থকা কেইঘৰমান সোণোৱালকছাৰীয়ে আউনিআটীয় গোসাঁই কেশৱ দেৱগোস্বামীক অলৌকিক গুণসম্পন্ন লোক জ্ঞান কৰি বাঁহ চুঙাৰে এচুঙা সোণ দক্ষিণা দি তেওঁৰ ওচৰত শৰণ লোৱা বাবে এই সকল কছাৰী সোণোৱালকছাৰী হ’ল বুলি কিছুমানে ক’ব বিচাৰে।
মঙ্গোলীয় প্ৰজাতিৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা এই সম্প্ৰদায়টিৰ সাংস্কৃতিক জীৱন অসমীয়া জাতীয় সাংস্কৃতিক জীৱনৰ লগত ওতপ্ৰোত ভাৱে সাঙোৰ খাই আছে।
ড॰ সুনীতি কুমাৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ মতে খৃ:পূ: ১০০০ বছৰৰ পূৰ্বে তেওঁলোকে এই অঞ্চলত প্ৰ্ৱেশ কৰিছিল।
সোণোৱাল কছাৰীসকল তিব্বত-বৰ্মী ভাষাভাষী বড়ো-কছাৰী মূলৰ এটা ঠাল আৰু অসমৰ ধেমাজি, লক্ষ্মীমপুৰ, তিনিচুকীয়া আৰু ডিব্ৰুগড় জিলাত বিস্তাৰিতভাৱে বসবাস কৰে।
শিৱসাগৰ, যোৰহাট, গোলাঘাট, মাজুলী, শোণিতপুৰ আৰু পূৰ্বভাৰতৰ নগাভূমি আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ কিছুমান ঠাইতো বিক্ষিপ্তভাবে বসবাস কৰা দেখা যায়।
কিম্বদন্তিমতে, ৰজাই কছাৰী সাহসী আৰু যুদ্ধ বিদ্যাত পাকৈত সকলক যুদ্ধৰ বাবে সৈনিক হিচাপে ৰাখিছিল আৰু যুদ্ধৰ বাবে তেওঁলোকক ঠেঙা পিন্ধিবলৈ দিছিল।
বুৰঞ্জীবিদ আৰু পণ্ডিত সকলৰ মতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত পৰ্বতৰ দাঁতি-কাষৰীয়া ঠাইত প্ৰথমে বাস কৰা মংগোলীয় বা কিৰাত সকলেই এসময়ত কছাৰী নাম পায় আৰু ' কছাৰী ' নামকৰণ অসমৰ হিন্দু ওচৰ-চুবুৰীয়া সকলৰ সৃষ্টি।
ড॰ ভুবনমোহন দাসে এই বিভীজনক অসমত প্ৰব্ৰজন অনুসৰি দুটা ভাগত ভাগ কৰিছে: পশ্চিম গোষ্ঠী আৰু পূব গোষ্ঠী।
বৰ্ত্তমান ঠেঙাল কছাৰী সকল যোৰহাট, গোলাঘাট, শিৱসাগৰ, ডিব্ৰুগড়, লক্ষ্মীমপুৰ, দৰং, শোণিতপুৰ, কাৰ্বি আংলং আদি জিলাত আৰু ডিমাপুৰত সিঁচৰতি হৈ আছে।
অসমলৈ প্ৰথম আহে অষ্ট্ৰিক প্ৰজাতিৰ লোক, তাৰপাছত আহে দ্ৰাবিড়, তাৰ পাছত আহে মংগোলীয়সকল আৰু তাৰ পাছত আহে আৰ্যসকল।
বিজ্ঞানসন্মত ভাবে দেখা গৈছে -আভাকাডোয়ে মুখৰ, বক্ষৰ, প্ৰষ্টেটৰ কৰ্কট ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰে- 'গ্লুটাথিয়ন' নামৰ এটা লাগতিয়াল এন্টিঅস্কিডেন্ট আভাকাডোত আছে।
চকুৰ বাবে উপকাৰী-ইয়াত থকা 'লুটিন' নামৰ তত্বই কেটেৰেক্ট ৰোধ কৰে আৰু চকুৰ ৰেটিনাক সুৰক্ষা দিয়ে।
আজিকালি আভাকাডো বনোৱাৰ ম্যেনুৰ বিজ্ঞাপন ইন্টাৰনেটত ওলোৱাটোৱেই বুজায় ইয়াৰ প্ৰতি মানুহৰ বৰ্দ্ধিত আকৰ্ষণ।
নাচিকত স্থাপিত "অল ইণ্ডিয়া আভাকাডো প্ৰডিউচাৰ এচচিয়েচনৰ" তথ্যমতে ভাৰতবৰ্ষত যোৱা বছৰ জুলাই মাহত আভাকাডো গছৰ সংখ্যা আছিল ১৫০০ জোপা আৰু ইয়াৰ পৰা বাৰ্ষিক ৩ লাখ ফল প্ৰাপ্তি হয়।
বুৰঞ্জীমূলক তথ্য মতে আভাকাডোৰ প্ৰথম প্ৰথম উৎপত্তিৰ স্থল হ'ল খৃষ্টপূৰ্ব ১০০০০ চনতেই আমেৰিকাৰ মেস্কিকো দেশত।
ক্ৰমে আভাকাডোৰ গছ মধ্য আমেৰিকা,দক্ষিণ আমেৰিকা, জামেইকা দ্বীপ আৰু আমেৰিকা মহাদেশৰ আন আন অঞ্চললৈও সিঁচৰিত হৈ পৰিল।
উনৈশ শতিকাৰ শেষলৈ ভাৰত, শ্ৰীলংকা, অষ্ট্ৰেলিয়া, নিউজিলেণ্ড, ফিলিপাইন, দক্ষিণ আফ্ৰিকা, স্পেইন, মৰেক্কো, পৰ্টুগাল, পেৰু, কলম্বিয়া, ভিয়েটনাম, ইজৰাইল, কেনিয়া, ৱেষ্টইণ্ডিজ, ইথিয়োপিয়া আদি নানান দেশতো আভকাডোৰ গছ উপলদ্ধ হৈ পৰিল।
১৬৯৬ চনত হংচ স্ল'য়ানি নামৰ প্ৰকৃতিবিদ এজনে আভাকাডোৰ নাম "ইণ্ডেস্ক অৱ জামেইকান প্লান্টত" পোন প্ৰথম বাৰৰ বাবে উল্লেখ কৰিলে।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰপতি জৰ্জ ৱাচিংটনেও নিজৰ অভিজ্ঞতা কথা বৰ্ণনা কৰোঁতে আভাকাডো গছৰ খেতিৰ কথা উল্লেখ কৰিছে।
আভাকাডোত আছে কেলচিয়াম, লৌহতত্ব, ফচফৰাচ, পটাচিয়াম, ভিটামিন-এ, ভিটামিন-বি কম্পেস্ক, ভিটামিন-চি, ভিটামিন-ডি, ভিটামিন-ই, ভিটামিন-কে আৰু অমেগা-৩।
এই বিধ ফলৰ আকৃতি দেখাত অণ্ডকোষৰ নিচিনা আৰু ই পুৰুষৰ উৰ্বৰা শক্তি বঢ়ায় বুলি এটা ধাৰণা প্ৰাচীন কালৰ পৰা চলি আহিছে।
প্ৰধানকৈ থলুৱা চৰাইৰ প্ৰজাতি যদিও গাং শালিকাই খাদ্য আৰু বতৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কিছু প্ৰব্ৰজনো কৰে।
গাং শালিকাক কুৱেইটত নতুনকৈ সংস্থাপিত কৰা হৈছে আৰু ইতিমধ্যেই তাৰ বনাঞ্চল সমূহত নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সক্ষম হৈ উঠিছে।
লক্ষ্মীনন্দন বৰাৰ উপন্যাস 'গঙা চিলনীৰ পাখি'ৰ কাহিনীৰ আধাৰত এই চলচ্চিত্ৰখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
সোণাই নৈৰ পাৰৰ ভোগৰামে ঘৈণীয়েক, ল'ৰা-ছোৱালী দুটা, মাক আৰু ভনীয়েক বাসন্তীক লৈ কোনোমতে জীৱন-নিৰ্বাহ কৰি আছিল।
দূৰণিৰ কোনোবা গাঁৱৰ পৰা আহি সেই গাঁৱতে থিতাপি লোৱা হোমিওপেথিক ডাক্তৰ ধনঞ্জয়ৰ ভোগৰামৰ ঘৰখনলৈ আহ-যাহ কৰোঁতে বাসন্তীৰ লগত ভালপোৱাৰ সম্পৰ্কই গঢ় ল'লে।
ধনঞ্জয়ে তাইক পলুৱাই নিবলৈ জা-যোগাৰ কৰিছিল যদিও ঘৰখনৰ কথা ভাবি অৱশেষত তাই কানুনগোৰ পুতেক মথুৰাৰ সৈতে হোমৰ গুৰিত বহিল।
গঙা চিলনীৰ পৰিচালক পদুম বৰুৱা কৈশোৰ কালতে প্ৰথম অসমীয়া ছবি জয়মতী চাই চলচ্চিত্ৰ শিল্পৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈছিল।
স্কুলীয়া জীৱনত তেখেত কলকাতাৰ নিউ থিয়েটাৰ আৰু পুণেৰ প্ৰভাত কোম্পানীয়ে নিৰ্মাণ কৰা কিছু সংখ্যক ছবি চোৱাৰ সৌভাগ্য হৈছিল।
প্ৰমথেশ বৰুৱা, দেৱকী বসু আৰু ভি শান্তাৰামৰ কেমেৰাৰ কাম, শব্দৰ নাটকীয় প্ৰয়োগ আৰু আকৰ্ষণীয় সম্পাদনাই তেখেতক অতিশয় আনন্দ আৰু সম্তুষ্টি প্ৰদান কৰিছিল।
জয়মতীয়ে তেখেতৰ মনত চলচ্চিত্ৰৰ বীজ অংকুৰিত কৰিছিল যদিও জয়মতী নিৰ্মাণৰ চাৰি দশকৰ পাছত আঠ বছৰৰ কঠোৰ সংগ্ৰামৰ অন্তত তেখেতে তেখেতৰ প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ ছবি 'গঙা চিলনীৰ পাখি' নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
ছবিখনত কোনো চলচ্চিত্ৰীয় গীতৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হোৱা নাছিল যদিও ইয়াত বৰগীত, নাম-প্ৰসংগ, বিয়া নাম, টোকাৰী গীত, মহগোৱালৰ গীতৰ সম্পূৰ্ণ নতুবা অংশবিশেষৰ প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল।
২০১২ চনৰ জুলাই মাহত ড এলিচ ষ্ট'ৰি য়ে ঘোষণা কৰে যে তেওঁ আৰু গৱেষকৰ দলটোৱে মাইটকণ্ড্ৰিয়েল ডি এন এৰ সহায়ত কৰা এটা গৱেষণাত ইউৰোপ, থাইলেণ্ড, ফ্লৰিডাৰ পৰা আহৰণ কৰা ৩০০০ বছৰীয়া পুৰণি নমুনা ৰ পৰা প্ৰমাণ হৈছে যে বনকুকুৰাক পোহনীয়া কৰিয়ে বৰ্তমানৰ মানুহৰ খাদ্য কুকুৰাৰ উৎপত্তি হৈছে৷ এই পোহনীয়াকৰণ প্ৰক্ৰিয়া কমেও ৫,৪০০ বছৰ পূৰ্বে আৰম্ভ হৈছিল বুলি জনা যায়৷
বনকুকুৰা পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত আৰু ইয়াক প্ৰধানত: বিষুৱীয় অঞ্চলত পোৱা যায়৷ ইয়াক বৰ্তমান পোহনীয়া কুকুৰা চৰাইৰ পূৰ্বপূৰুষ বুলি গণ্য কৰা হয়৷ বনকুকুৰা পোনপ্ৰথমে প্ৰায় পাঁচ হাজাৰ বছৰ পূৰ্বে এছিয়াত পোহনীয়া কৰাৰ প্ৰচেষ্টা চলিছিল৷ পৰৱৰ্ত্তী কালত ই সমগ্ৰ বিশ্বতে জনপ্ৰিয় হৈ পৰে আৰু বৰ্তমান মাংস আৰু কণীৰ বাবে ইয়াক মুল উৎস বুলি গণ্য কৰে হয়৷
বনকুকুৰাৰ মতা আৰু মাইকী চৰাই দেখিবলৈ বেলগ বেলেগ হয়৷ মতা চৰাইটো মাইকীজনীতকৈ যথেষ্ট ডাঙৰ আৰু ইহঁতৰ মূৰত ডাঙৰকৈ ৰঙা বৰণৰ মূকূট থাকে৷ ইয়াৰ নেজত ক'লা বৰণৰ ডাং খাই থকা পাখি থাকে৷ আনহাতে মাইকীজনীৰ দেহ পাতল মটিয়া ধৰণৰ আৰু চাৰিওকাষৰ পৰিৱেশৰ স'তে মিলিও থাকে৷ মাইকী বনকুকুৰাৰ মূৰত কোনোধৰণৰ মুকূট নাথাকে৷
মাইকী জনীৰ উপস্থিতিত খাদ্য বিচাৰি পালে মতা বনকুকুৰাই এবিধ বিশেষ ধৰণৰ মাত উলিয়ায় আৰু প্ৰদৰ্শন কৰে৷ ইয়াক '' বুলি কোৱা হয়৷ তথ্য অনুসৰি যিবোৰ মতা বনকুকুৰাই ভক্ষকৰ আগমণ সম্পৰ্কত সতৰ্কমূলক মাত মাতে, সেইবোৰক মাইকী বনকুকুৰাই বেছিকৈ পছন্দ কৰে৷
প্ৰজননৰ সময়ত মতা বনকুকুৰাই খুবেই পৰিচিত 'কু-কু-ৰুক.কু ধৰণে মাতি নিজৰ অৱস্থিতিৰ বিষয়ে জনায়৷ ই মাইকী জনীক আকৰ্ষিত কৰা আৰু অন্য মতা বনকুকুৰাক সাৱধান কৰি দিয়াত সহায় কৰে৷
বনকুকুৰা ভাৰতৰ তামিলনাডু ৰ পৰা সমগ্ৰ উত্তৰ-পূব ভাৰত, চীন, মালয়েছিয়া, ফিলিপাইনছ আৰু ইণ্ডোনেছিয়া পৰ্যন্ত বিস্তৃত হৈ আছে৷
ইহঁতে খুউব কমকৈ উৰে৷ সাধাৰণতে গছৰ কিছু ওপৰত থকা জিৰণি লোৱাৰ ঠাইলৈ যাবলৈ উৰাৰ বাহিৰে অন্য সময়ত উৰা দেখা নাযায়৷
ঠাইবিশেষে বনচিৰিকা বাহ্যক গঠনৰ কিছু ভিন্নতা দেখা যায় আৰু তাৰ ভিত্তিতেই কমেও পোন্ধৰবিধ উপপ্ৰজাতি চিনক্ত কৰা হৈছে৷
বনচিৰিকা ঘৰচিৰিকা গোত্ৰৰ এবিধ সৰু আকাৰৰ চৰাইৰ প্ৰজাতি৷ ইয়াৰ মূৰৰ ওপৰ অংশ গাঢ় ৰঙা-মটিয়া বৰণৰ৷ মতা-মাইকী দুয়োৰে বাহ্যক গঠন একে হয়৷ পোৱালিৰ বৰণ পূৰ্ণবয়স্ক চৰাইতকৈ পাতল হোৱা দেখা যায়৷ ইহঁতে গছৰ খোৰোং বা প্ৰাকৃতিক সুৰঙা আদিত বাহ সাজে৷ এবাৰত পাঁচ-ছটা কণী পাৰে৷ বনচিৰিকাৰ বহুল বিস্তৃতিৰ বাবে ইয়াক বিপদমুক্ত বুলি গণ্য কৰা হয় যদিও ঠাইবিশেষে ইয়াৰ জনসংখ্যা হ্ৰাস হোৱা বুলি তথ্য পোৱা গৈছে৷
বনচিৰিকাই জন্মৰ এবছৰৰ ভিতৰতে পূৰ্ণবয়স্ক হৈ উঠে৷ ইহঁতে গছৰ খোৰোং বা শিলৰ ফাঁকত বাহ সাজে৷ তদুপৰি ঘৰৰ মুধচৰ ফাঁকতো হহঁতে বাহ সাজিব পাৰে৷
মতা বনচিৰিকাৰ মাত উত্তেজিত চ্চিপ " ধৰণৰ হোৱা দেখা যায়৷ ৷ মতা বনচিৰিকাই সাধাৰণতে নিজৰ আধিপত্য প্ৰকাশ কৰিবলৈ বা মাইকী বনচিৰিকাক আকৰ্ষন কৰিবলৈ মাতে৷
বনচিৰিকাৰ দেহৰ দৈৰ্ঘ্য ১২.৫-১৪ ছে:মি:, আৰু ওজন প্ৰায় ২৪ গ্ৰাম হয়৷৷ গতিকে ঘৰচিৰিকাৰ তুলনাত ই আকাৰত ১০% সৰু হয়৷ পূৰ্নবয়স্ক বনচিৰিকাৰ মূৰৰ ওপৰ অংশ গাঢ় ৰঙা-মটিয়া বৰণৰ৷ ইয়াৰ ঠেং শেঁতা মটিয়া বৰণৰ আৰু ঠোঁট গ্ৰীষ্মকালত নীলা আৰু শীতকালত ক’লা বৰণৰ হোৱা দেখা যায়৷
বনচিৰিকা প্ৰাকৃতিক ভাৱে ইউৰোপ আৰু এছিয়া মহাদেশত বহুলভাৱে বিস্তৃত ৷ তদুপৰি ইয়াক মানুহে ইণ্ডোনেছিয়া, ফিলিপাইনছ আদিত সফলতাৰে সংযোজন কৰিছে৷
২০০৪ চনত প্ৰকাশ হোৱা 'ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নন্দিনী' জুৰী বৰা বৰগোহাঞিৰ প্ৰথম উপন্যাস।
মহীয়সী নাৰী জয়মতীৰ জীৱনগাঁথাৰে লিখা উপন্যাস 'নাং-ফা'ৰ যোগে তেখেতে অসমৰ সাহিত্য জগতত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান দখল কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
ঐতিহাসিক ষ্টিলৱেল ৰোড নিৰ্মাণৰ আঁৰৰ কাহিনীৰে লিখা উপন্যাস ‘লিড’লাম’ তেখেতৰ আন এক কালজয়ী সৃষ্টি।
এতিয়ালৈকে ৭খন উপন্যাস, ১খন উদ্ভিদ বিষয়ক গ্ৰন্থ, ১খন সম্পাদিত গ্ৰন্থ প্ৰকাশ হোৱা জুৰী বৰা বৰগোহাঞিৰ ১৯খন উপন্যাসিকা, অৰ্ধ শতাধিক গল্প, ভ্ৰমণ সাহিত্য, প্ৰবন্ধ তথা অন্যান্য লেখা বিভিন্ন কাকত আলোচনীত প্ৰকাশ পোৱাৰ লগতে দূৰদৰ্শন, অনাতাঁৰ যোগে বিভিন্ন বিষয়ৰ তথ্যচিত্ৰ, প্ৰবন্ধ, কথিকা আদি প্ৰচাৰিত হোৱা জুৰী বৰা বৰগোহাঞি অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এক চিনাকি নাম।
সাহিত্য অকাডেমি, নেশ্যনেল বুক ট্ৰাষ্ট , বিশ্ববিদ্যালয়, কলেজকে ধৰি ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু ৰাজ্যিক বহু অনুষ্ঠান-সন্মিলনলৈ সমল ব্যক্তি, মুখ্য অতিথি, বিশিষ্ট অতিথি, নিৰ্দিষ্ট বক্তা, উন্মোচক হিচাপে আমন্ত্ৰিত হৈ সন্মানিত হৈছে।
সাহিত্যিক গৰাকীৰ উপন্যাসক গৱেষণাৰ মূল বিষয় হিচাপে লৈ গৱেষণা ডিগ্ৰী ল'বলৈ গৱেষকে বিশ্ববিদ্যালয়ত গৱেষণা কৰিছে।
ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত আয়োজিত আন্তৰাষ্ট্ৰীয় আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনা চক্ৰত তেখেতৰ শেহতীয়া উপন্যাস কেইখন বিশ্ববিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয়ৰ পণ্ডিত-অধ্যাপক, সমল ব্যক্তি, গৱেষকৰ আলোচনা পত্ৰৰ বিষয় হোৱাৰ লগতে প্ৰসঙ্গ-গ্ৰন্থ হৈ পৰিছে
তাৰ পাছত ২০০৩ চনত শিৱসাগৰ জুনিয়ৰ কলেজত প্ৰবক্তা আৰু ২০০৯ চনত ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ মহাবিদ্যালয়ত অংশকালীন প্ৰবক্তা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও সাহিত্যিক গৰাকীয়ে অবৈধ মানৱ সৰবৰাহ, আন্তঃৰাজ্যিক সীমা সমস্যা, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত মাজুলী আৰু যোৰহাট সংযোগী দলং নিৰ্মাণ আদি গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় কিছুমানৰ ওপৰত কাম কৰি সামাজিক দায়বদ্ধতা প্ৰকাশ কৰি আহিছে।
বৰ্তমান শিৱসাগৰৰ বোৱাৰী জুৰী বৰা বৰগোহাঞিয়ে জন্মস্থান মাজুলীৰ কাণকুৰিকা উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষাজীৱন আৰম্ভ কৰি, আউনিআটি উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয় আৰু তাৰ পাছত মাজুলী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক হয় আৰু পৰবৰ্তী সময়ত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ স্নাতকোত্তৰ আৰু এম ফিল ডিগ্ৰী আহৰণ কৰে।
ইয়াৰ লগে লগে তেখেতে শ্লেট, নেট পৰীক্ষাতো উত্তীৰ্ণ হয় আৰু বৰ্তমান ৰাজনীতি বিজ্ঞান ৰ গৱেষণাত ব্ৰতী হৈ আছে।
কিছুদিন সংবাদ মাধ্যমৰ লগত জড়িত হৈ থকাৰ পাছত তেখেতে বৰ্তমান স্বাধীনভাৱে সাহিত্যৰচনাত মনোনিৱেশ কৰিছে আৰু লগতে পঢ়াশুনাও চলাই আহিছে।
লিঅ'নাৰ্ড' দি চেৰ পিয়েৰ' দা ভিন্সি আছিল ইটালীয়ান নৱজাগৰণ যুগৰ এজন বহুমুখী প্ৰতিভাৰ ব্যক্তি: একাধাৰে চিত্ৰশিল্পী, ভাস্কৰ্যবিদ, স্থপতিবিদ, সঙ্গীতজ্ঞ, বিজ্ঞানী, গণিতজ্ঞ, অভিযন্তা, উদ্ভাৱক, শৰীৰবিজ্ঞানী, ভূবিজ্ঞানী, উদ্ভিদ বিশেষজ্ঞ আৰু লেখক।
"জিনিয়াছ" আখ্যা দিয়া এইজন ব্যক্তিয়ে সম্ভৱ সমসাময়িক আন সকলো ব্যক্তিতকৈ বেছি নৱজাগৰণৰ মানৱতাবাদী আদৰ্শক দাঙি ধৰিছিল।
লিঅ'নাৰ্ড'ক প্ৰায়েই "অদম্য অনুসন্ধিৎসু মন" আৰু "অসম্ভৱ কল্পনাশক্তি" সমৃদ্ধ বহুমুখী দক্ষতাৰ প্ৰতিভূৰূপে অভিহিত কৰা হয়।
তেওঁক সৰ্বকালৰ এজন মহান চিত্ৰশিল্পী হিছাপে আৰু সম্ভৱতঃ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত অৱদান আগবঢ়োৱা সকলোতকৈ প্ৰতিভাশালী ব্যক্তি হিছাপে গণ্য কৰা হয়।
চিত্ৰ ইতিহাসবিদ হেলেন গাৰ্ডনাৰৰ মতে তেওঁৰ আগ্ৰহৰ পৰিসীমা আছিল নজিৰবিহীন আৰু "তেওঁৰ মন আৰু ব্যক্তিত্ব আমাৰ বাবে অতিমানৱীয় যেন লাগে।
" মাৰ্ক' ৰচিয়ে অৱশ্যে আঙুলিয়াই দিছে যে লিঅ'নাৰ্ডক লৈ অতি চৰ্চা হ'লেও তেওঁৰ বিশ্বদৰ্শন ৰহস্যজনক হোৱাৰ বিপৰীতে যুক্তিসম্পন্ন আছিল, আৰু তেওঁ অৱলম্বন কৰা পৰীক্ষা-লব্ধ পদ্ধতিবোৰ সেই সময়ৰ হিছাপত অসাধাৰণ আছিল।
তেওঁৰ চিত্ৰকৰ্মৰ ভিতৰত "ম'না লিছা" হৈছে সকলোতকৈ বিখ্যাত আৰু দা লাষ্ট চাপাৰ হৈছে সকলোতকৈ বেছি পুনঃঅঙ্কিত ধৰ্মীয় চিত্ৰ।
লিঅ'নাৰ্ড'ৰ দা ভিট্ৰুভিয়ান মেনৰ অংকনকো এক সাংস্কৃতিক প্ৰতীক হিছাপে গণ্য কৰা হয়, ইউৰ', পাঠ্যপুথি আৰু টি-ছাৰ্টৰ দৰে সামগ্ৰীত ই স্থান পাইছে।
তেওঁৰ পোন্ধৰখন ছবি এতিয়া পোৱা যায়; সম্ভৱ তেওঁৰ নিৰন্তৰ নতুন কৌশলৰ পৰীক্ষা আৰু কাম পিছলৈ পেলাই থোৱা অভ্যাস এই কম সংখ্যাৰ বাবে দায়ী।
এইখিনি আৰু তেওঁৰ নক্সা, বৈজ্ঞানিক চিত্ৰ, ছবি সম্পৰ্কে তেওঁৰ ধাৰণা সম্বিলিত টোকাবহীবোৰে পিছৰ প্ৰজন্মৰ শিল্পীসকলক বাৰুকৈ প্ৰভাৱিত কৰিছে যাৰ প্ৰতিদ্বন্দ্ব্বিতা কেৱল তেওঁৰ সমসাময়িক মাইকেলেঞ্জেল'ইহে কৰিব পাৰিছে।