polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক অধ্যয়নত ঔপনিৱেশিকতাবাদ কেতিয়া আৰম্ভ হৈছিল আৰু কেতিয়া শেষ হৈছে সেই সম্পৰ্কে এক ঐক্যবদ্ধ ঐকমত্য হোৱা নাই ।
কিন্তু গৰিষ্ঠসংখ্যক পণ্ডিতে এই কথাত একমত প্ৰকাশ কৰিছে যে "উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক" শব্দটোৱে ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ অন্ত পৰাৰ "পৰৱৰ্তী" এটা যুগক বুজায়।
এই বিতৰ্কত ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ ইতিহাসৰ প্ৰভাৱ পৰিছে, যিটো সাধাৰণতে কেইবাটাও ডাঙৰ পৰ্যায়ত বিভক্ত কৰা হৈছে।
আমেৰিকাত ইউৰোপীয় উপনিৱেশিকৰণ ১৫ শতিকাত আৰম্ভ হৈছিল আৰু ১৯ শতিকালৈকে চলিছিল, আনহাতে আফ্ৰিকা আৰু এছিয়াৰ উপনিৱেশিকৰণ ১৯ শতিকাত তুংগত উঠিছিল।
২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিলৈকে অ-ইউৰোপীয় অঞ্চলসমূহৰ বিপুল সংখ্যক ইউৰোপীয় ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অধীনত আছিল।
এইটো দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পিছলৈকে চলিব যেতিয়া ঔপনিৱেশিক বিৰোধী স্বাধীনতা আন্দোলনে আফ্ৰিকা, এছিয়া আৰু আমেৰিকাৰ উপনিবেশমুক্তকৰণৰ সূচনা কৰিব।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, কানাডা, অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু নিউজিলেণ্ডৰ দৰে বসতিপ্ৰধান ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা হোৱা জাতিসমূহৰ উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক অৱস্থাৰ সন্দৰ্ভতো ইতিহাসবিদসকলে ভিন্ন মতামত প্ৰকাশ কৰিছে।
গ্লোবেল চাউথত চলি থকা নব্য-ঔপনিৱেশিকতাবাদ আৰু ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ প্ৰভাৱ (যিবোৰৰ বহুতো প্ৰত্যক্ষ প্ৰভাৱ ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অন্ত পৰাৰ পিছতো স্থায়ী হৈ আছে) এটা জাতিৰ ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অধীনত আৰু নথকাটোৱে ইয়াৰ উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক মৰ্যাদাৰ নিশ্চয়তা প্ৰদান কৰে নে নাই সেইটো নিৰ্ণয় কৰাটো কঠিন কৰি তুলিছে।
পণ্ডিতসকলৰ মাজত "উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক সাহিত্য" শব্দটোৱে প্ৰাধান্য লাভ কৰাৰ আগতে "কমনৱেলথ সাহিত্য" শব্দটোক ব্ৰিটিছ কমনৱেলথৰ অন্তৰ্গত উপনিৱেশ বা জাতিসমূহৰ পৰা ইংৰাজী ভাষাত লিখাক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
এই শব্দটোত ব্ৰিটেইনৰ পৰা অহা সাহিত্য অন্তৰ্ভুক্ত হ’লেও ব্ৰিটিছ উপনিৱেশৰ ইংৰাজীত লিখাৰ বাবে ইয়াক বেছিকৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাহিত্যৰ পণ্ডিতসকলে ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ বিষয়টোৰ ওপৰত আলোচনা কৰা ইংৰাজী ভাষাৰ লেখাটোক বুজাবলৈ এই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
তেওঁলোকে ইয়াক সাহিত্যিক পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ পোষকতা কৰিছিল, যিবোৰ এতিয়ালৈকে ব্ৰিটিছ কেননৰ আধিপত্য আছিল।
কিন্তু পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মৰ উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক সমালোচকসকলে, যাৰ বহুতেই উত্তৰ-গাঁথনিবাদী দাৰ্শনিক পৰম্পৰাৰ অন্তৰ্গত, ব্ৰিটেইনত ৰচিত "ইংৰাজী" ভাষাৰ সাহিত্যৰ পৰা অ-ব্ৰিটিছ লেখাক পৃথক কৰাৰ বাবে "কমনৱেলথ" লেবেলৰ সৈতে বিতৰ্ক কৰিছিল।
তেওঁলোকে এইটোও মত প্ৰকাশ কৰিছিল যে এই শ্ৰেণীৰ গ্ৰন্থসমূহে ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ উত্তৰাধিকাৰৰ ওপৰত সঘনাই এক অদূৰদৰ্শী দৃষ্টিভংগী উপস্থাপন কৰে।
উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক সাহিত্যই প্ৰায়ে এখন দেশৰ উপনিৱেশমুক্তকৰণৰ সমস্যা আৰু পৰিণতিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰে, বিশেষকৈ পূৰ্বতে বশৱৰ্তী হোৱা লোকসকলৰ ৰাজনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক স্বাধীনতাৰ সৈতে জড়িত প্ৰশ্ন আৰু বৰ্ণবাদ আৰু ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ দৰে বিষয়বস্তুসমূহ।
প্ৰমোদ নায়াৰে উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক সাহিত্যক এইদৰে সংজ্ঞায়িত কৰিছে-"যিটোৱে ইউৰো-আমেৰিকান মতাদৰ্শ আৰু প্ৰতিনিধিত্বৰ সৈতে আলোচনা কৰে, প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰে আৰু বিধ্বস্ত কৰে"।
উত্তৰ আমেৰিকাত কইনা ক্ৰয়ৰ প্ৰথম নথিভুক্ত উদাহৰণবোৰৰ ভিতৰত ১৬১৯ চনত ভাৰ্জিনিয়াৰ জেমচটাউন সংঘটিত হোৱা এক ঘটনাৰ বিষয়ে পোৱা যায়।
ইতিহাসবিদ আলফ জে. মেপ জুনিয়ৰৰ মত অনুসৰি এয়া “… এখন মহাদেশক বশ কৰাৰ বিকট আৰু ভয়ংকৰ কাৰ্যত নাৰীৰ কোনো স্থান নাছিল…।
” দুৰ্ভিক্ষ, ৰোগ আৰু বিভেদৰ কাহিনীৰ পৰা ইউৰোপীয় মহিলাসকলে আশংকা কৰিছিল যে ইংলেণ্ড এৰি উপনিবেশলৈ যোৱাটো যথেষ্ট বিপদসংকুল হ'ব।
এনে দলত্যাগ হ্ৰাস কৰিবলৈ কলনীৰ নেতাসকলে ইউৰোপলৈ বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰি মহিলাসকলক কলনীলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে।
যদি মুখত সোণৰ চামুচ লৈ জন্ম নহয় তেন্তে বেছিভাগ লোকেই সন্তান জন্ম দিবলৈ সক্ষম হোৱাৰ আগতে পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে সঞ্চয় কৰিব লাগিছিল।
শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ বেছিভাগ ইংৰাজ মহিলাই বিবাহৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় পুঁজি আহৰণ কৰিবলৈ ঘৰুৱা সেৱাৰ দিশে উলটি আহিছিল আৰু বৈবাহিক প্ৰব্ৰজনে সামান্য দৰমহাৰ বাবে "নিম্নশ্ৰেণীৰ" কাম কৰাৰ বিপৰীতে এক আকৰ্ষণীয় বিকল্প আগবঢ়াইছিল।
ভাৰ্জিনিয়া কোম্পানীয়ে কলনীৰ বাবে ইংলেণ্ড এৰি যোৱা মহিলাসকলক অতিৰিক্ত সা-সুবিধা যেনে লিনেন, কাপোৰ, ভূমি আৰু তেওঁলোকৰ পচন্দৰ স্বামীৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল।
এজন স্বামী বাছনি কৰাৰ পিছত স্বামীগৰাকীয়ে ভাৰ্জিনিয়া কোম্পানীক তেওঁলোকৰ কইনাক কলনীলৈ লৈ যোৱাৰ বাবদ পৰিশোধ কৰিবলৈ ১৫০ পাউণ্ড উন্নত মানৰ ধঁ‌পাত পৰিশোধ কৰিব লাগিছিল।
ভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্য যেনে হাৰিয়ানা, ঝাড়খণ্ড, আৰু পঞ্জাবত সচৰাচৰ কইনা ক্ৰয় প্ৰথাৰ প্ৰচলন দেখা যায়।
চিএনএন-আইবিএনৰ মতে, ভাৰতৰ কিছুমান অঞ্চলত মহিলাসকলক "সন্মতি অবিহনে ক্ৰয়, বিক্ৰী, সৰবৰাহ, ধৰ্ষণ আৰু বিবাহ কৰা হয়।
কন্যাৰ পৰিৱৰ্তে পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিয়াত অগ্ৰাধিকাৰ, আৰু কন্যা ভ্ৰূণ হত্যাৰ ফলত এনে সমস্যাৰ উদ্ভৱ হৈছিল।
বেছিভাগ মহিলাই "যৌন-দাসী" বা বলপূৰ্বক শ্ৰমিক হিচাপে ব্যৱহাৰৰ বাবে ক্ৰয় কৰা হয় যাক পিছত খৰচ পৰিশোধৰ বাবে পুনৰ মানৱ সৰবৰাহকাৰীৰ ওচৰত বিক্ৰী কৰা হয়
আধুনিক সময়ৰ কইনা ক্ৰয়ৰ সাধাৰণ প্ৰকাৰবোৰৰ ভিতৰত এটা হৈছে মেইল-অৰ্ডাৰ যোগে কইনা ক্ৰয়।
এই সংস্থাবোৰৰ নিজা কিছুমান ৱেবছাইট আছে য'ত স্বামী বিচৰা ২৫,০০০ মহিলাৰ ঠিকনা, ছবি, নাম আৰু জীৱনী তালিকাভুক্ত কৰা হয়।
যদিও সমগ্ৰ বিশ্বৰ পৰা এই ছাইটবোৰত মহিলা তালিকাভুক্ত আছে, ইয়াৰে বেছিভাগ মেইল-অৰ্ডাৰ কইনা ৰাছিয়া আৰু ফিলিপাইনছৰ পৰা আহে।
এই সংস্থাবোৰৰ মতে, মেইল-অৰ্ডাৰ কইনা হ'বলৈ বাছনি কৰা ১০% মহিলা সফল হয় আৰু তেওঁলোকৰ সেৱাৰ জৰিয়তে এজন প্ৰকৃত স্বামী বিচাৰি পায়।
পঞ্জাবী লেখক কিৰপাল কাজাকৰ মতে, ৰাজপুতসকলৰ আগমনৰ পিছত ঝাড়খণ্ডত কইনা বিক্ৰী প্ৰথা আৰম্ভ হৈছিল।
ভাৰতত সেউজ বিপ্লৱ, "সাক্ষৰতাৰ প্ৰসাৰ", আৰু ১৯১১ চনৰ পৰা পুৰুষ-মহিলাৰ অনুপাত উন্নত হোৱাৰ পিছত কইনা হিচাপে মহিলাৰ বিক্ৰী প্ৰথাৰ প্ৰচলন হ্ৰাস পাইছিল।
কইনা ক্ৰয়ৰ প্ৰথা সমাজৰ দৰিদ্ৰ শ্ৰেণী যেনেঃ কৃষক, অনুসূচীত জাতি আৰু জনজাতি সমূহৰ মাজত সীমাবদ্ধ হৈ পৰিছিল।
দৰিদ্ৰতাপীড়িত পৰিয়ালবোৰত, কেৱল এজন পুত্ৰই দৰিদ্ৰতাৰ বাবে আৰু "ভূমিযুক্ত সম্পত্তিৰ বিভাজন পৰিহাৰ" কৰাৰ বাবে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়।
চীন, উত্তৰ কোৰিয়া, ভিয়েটনাম আৰু আফ্ৰিকাৰ দৰে বিশ্বৰ কিছু অংশত এই প্ৰথাই দৃঢ় ভাৱে খোপনি পুতি আছে।
তৃতীয়ত্বৰ গল্প অসমীয়া গল্পকাৰ, কলা সমালোচক, অধ্যাপিকা তথা গৱেষিকা আৰু মুনীন বৰকটকী বঁ‌টা বিজয়ী মৌচুমী কন্দলীৰ এখন অসমীয়া গল্প সংকলন।
গল্প সংকলনটিত সন্নিৱিষ্ট আঠটা গল্প ২০০৪ চনৰ পৰা ২০০৯ চনৰ ভিতৰত গৰিয়সী, আজিৰ অসম, সাদিন শাৰদী, কথা গুৱাহাটী আদি বিভিন্ন কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশিত।
এগৰাকী কিশোৰীৰ ঋতুমতি হোৱাৰ পিছত যৌন সম্ভোগৰ দ্বাৰা গৰ্ভধাৰণ হয়, কিন্তু ডিম্বস্ফোটন আৰম্ভ হোৱাৰ পিছত এক কিশোৰীৰ প্ৰথম ঋতুস্ৰাৱৰ অলপদিন আগতেও গৰ্ভধাৰণ হ'ব পাৰে।
সু-পুষ্টিপ্ৰাপ্ত ছোৱালীৰ ক্ষেত্ৰত, প্ৰথম ঋতুস্ৰাৱ সাধাৰণতে ১২ বা ১৩ বছৰ বয়সৰ আশে পাশে হয়।
গৰ্ভৱতী কিশোৰীসকলে আন মহিলাৰ দৰে একে গৰ্ভধাৰণ সম্পৰ্কীয় সমস্যাৰ সন্মুখীন হয় যদিও ১৫ বছৰৰ তলৰ কিশোৰীসকলৰ বাবে কিছুমান অতিৰিক্ত উদ্বেগ বা চিন্তা থাকে।
ইয়াৰ কাৰণ হʼল যে এই বয়সত কেঁচুৱাটো গৰ্ভত ধাৰণ কৰি ৰাখিবলৈ আৰু স্বাস্থ্যৱান শিশু জন্ম দিবলৈ কিশোৰীসকলৰ শাৰীৰিক বিকাশ পৰ্যাপ্ত নহয়।
অৱশে ১৫-১৯ বছৰ বয়সৰ কিশোৰীৰ ক্ষেত্ৰত, বয়সৰ জৈৱিক প্ৰভাৱতকৈ আৰ্থসামাজিক কাৰকৰ সৈতে বিপদাশংকা অধিকভাবে জড়িত।
কৈশোৰ গৰ্ভাধাৰণৰ ক্ষেত্ৰত বিপদাশংকাবোৰ হৈছে শিশুৰ জন্মৰ সময়ত কম ওজন, অকাল প্ৰসৱ, ৰক্তহীনতা, ,ইত্যাদি।
জৰীপৰ পৰা দেখা গৈছে যে ভাৰতৰ ত্ৰিপুৰা ; পশ্চিম বংগ ; অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ ; অসম ; আৰু বিহাৰত কিশোৰী গৰ্ভধাৰণৰ হাৰ অধিক।
কিশোৰী বয়সতৰ গৰ্ভধাৰণ হৈছে মাতৃৰ মৃত্যুৰ এক মুখ্য কাৰণ আৰু এক দীৰ্ঘম্যাদী স্বাস্থ্য সমস্যা।
তেওঁলোকে একলেম্পচিয়া, পুয়েৰপেৰাল এণ্ডোমেট্ৰাইটিছ আৰু প্ৰণালীগত সংক্ৰমণৰ উচ্চ বিপদাশংকাত ভোগে।
উন্নত দেশবোৰৰ ভিতৰত, আমেৰিকা যুক্তৰাজ্য, ইউকে আৰু নিউজিলেণ্ডত কিশোৰী গৰ্ভধাৰণৰ সৰ্বোচ্চ স্তৰ আছে, আনহাতে জাপান আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াৰ 2001 চনত সৰ্বনিম্ন।
লাঙামাৰা পূজা গাঁৱৰ বাহিৰৰ কোনো কাঠনিবাৰী বা নদীৰ পাৰত অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷ এই পূজাত লাঙা, ধনকুবেৰ, ঠাকুৰাণী, দুধকুমৰ, ফুলকুমৰ, খোকচী আদি দেৱ-দেৱীৰ নামত একোডোখৰ শিল স্থাপন কৰি পূজা কৰা হয়৷ প্ৰথমে ঠাকুৰাণীৰ পূজা কৰি পিছত বাকীসকলৰ পূজা আৰু শেষত খোকচী দেৱীৰ পূজা কৰা হয়৷ নৈবেদ্য বা ঠগী দিয়া ঠাইত পিঠাগুড়িৰে আল্পনা অঁকা হয়৷ তাত ঠগী, নৈবেদ্য আগবঢ়াই প্ৰথমে ঠাকুৰাণীক বলি দিয়া হয়৷ তাৰপিছত লাঙা, ধনকুবেৰ আৰু খোকচীক বলি দিয়ে৷ দুধকুমৰ আৰু ফুলকুমৰক বলি দিয়া নহয়৷ প্ৰধান পুৰোহিতৰ ঘৰত প্ৰস্তুত কৰা মদ “ঘৰী’’ নামৰ পাত্ৰত আনি অৰ্পন কৰা হয় আৰু সেই মদ ঠাকুৰাণী, দুধকুমৰ আৰু ফুলকুমৰৰ নামত অৰ্পন কৰে৷ ঠগী আৰু ভোগ আগবঢ়োৱাৰ পিছত সকলোৱে লগ হৈ মদ খায় আৰু ভোজন কৰে৷ গাঁৱৰ গৰখীয়াসকলৰ বাবে পৃথকে পূজাৰ প্ৰসাদ থৈ দিয়া নিয়ম৷ তাৰপিছত সকলোৱে লগ হৈ প্ৰতিগৰাকী দেৱ-দেৱীক সম্বোধন কৰি আৰাধনা কৰে আৰু আশীৰ্বাদ বিচাৰে৷ শেষত পূজাৰীয়ে প্ৰসাদ বিতৰণ কৰে আৰু সকলোৱে প্ৰসাদ খাই ঘৰাঘৰি যায়৷
ৰাভাসকলৰ আৰাধ্য দেৱ-দেৱীসকলক দুটা ভাগত ভাগ কৰা হয় আৰু দুই ধাৰাত পূজা কৰা হয়৷ সেই দুটা ধাৰা হ’ল, ৰাভা বায় আৰু লেমা বায়৷ ’ৰাভা বায়’ত অন্তৰ্ভূক্ত দেৱ-দেৱীক জনগোষ্ঠীটোৰ কৌলিক ধৰ্মীয় নিয়মমতে পূজা কৰা হয় আৰু ’লেমা বায়’ত অন্তৰ্ভূক্ত দেৱ-দেৱীক হিন্দু ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতিৰে পূজা কৰা হয়৷ লাঙা দেৱতা ’ৰাভা বায়’ শ্ৰেণীৰ দেৱতা৷ এনে পূজাত কোনো ব্ৰাহ্মণ বা পুৰোহিতে পূজা নকৰে৷ ৰাভাসকলৰ স্থানীয় দেউৰীয়েহে পূজা কৰে৷ পূজাৰ মূল পূজাৰীজনক দেউৰী, ওজা বা বায়ফাং বোলে আৰু সহায়কাৰীজনক পালি, পালিচা বা তাকব্ৰা বোলে৷ দেউৰী আৰু সহায়কাৰীজনে পূজাৰ এসপ্তাহ আগৰে পৰা নীতি-নিয়ম মানি ব্ৰতাচাৰে থাকিব লাগে৷ পূজাৰ সময়ত গা-পা ধুই তিতাবস্ত্ৰেৰে গাত পিঠাগুড়ি ছটিয়াই, ডিঙিত কুশবন একোছা লৈ পূজা কৰাটো নিয়ম৷
ইবছেনক প্ৰায়ে ইউৰোপীয় পৰম্পৰাৰ অন্যতম বিশিষ্ট নাট্যকাৰ হিচাপে স্থান দিয়া হয় আৰু তেওঁক ঊনবিংশ শতিকাৰ শ্ৰেষ্ঠ নাট্যকাৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
তেওঁ অন্যান্য নাট্যকাৰ আৰু ঔপন্যাসিক যেনে জৰ্জ বাৰ্ণাৰ্ড শ্ব, অস্কাৰ ৱাইল্ড, আৰ্থাৰ মিলাৰ, মাৰ্গুৰাইট য়ুৰচেনাৰ, জেমছ জয়েছ, ইউজিন অ'নিল, মিৰোস্লাভ কৰ্লেজা আদিক প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
তেওঁৰ বেছিভাগ নাটক নৰৱেৰ পটভূমিত ৰচিত আৰু প্ৰায়ে তেওঁ ডাঙৰ-দীঘল হোৱা বন্দৰ চহৰ চ্চিয়েনৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে যদিও ইবছেনে ইটালী আৰু জাৰ্মানীত ২৭ বছৰ বাস কৰিছিল আৰু তেওঁৰ আটাইতকৈ উৎপাদনশীল সময়খিনিত কাচিৎহে নৰৱে ভ্ৰমণ কৰিছিল।
ইবছেনৰ নাটকবোৰত চ্চিয়েনৰ তেওঁৰ নিজৰ ব্যৱসায়িক অভিজাত পৃষ্ঠভূমিৰ চাপ পৰিছিল আৰু তেওঁ প্ৰায়ে পৰিয়ালৰ সদস্যসকলৰ নামেৰে নাটকৰ চৰিত্ৰবোৰৰ আৰ্হি প্ৰস্তুত কৰিছিল বা নামকৰণ কৰিছিল।
পিছৰ পৰ্যায়ত ৰচনা কৰা তেওঁৰ কেইবাখনো নাটক তেওঁৰ যুগৰ বহুতে কলঙ্কজনক বুলি গণ্য কৰিছিল, যেতিয়া ইউৰোপীয় থিয়েটাৰে পাৰিবাৰিক জীৱন আৰু ঔচিত্যৰ কঠোৰ নৈতিকতাৰ আৰ্হি প্ৰস্তুত কৰিব বুলি আশা কৰা হৈছিল।
ইবছেনৰ পিছৰ কৰ্মই মুখাৰ আঁৰৰ বাস্তৱতাবোৰ পৰীক্ষা কৰিছিল আৰু তেওঁৰ সমসাময়িক কেইবাজনো লোকৰ বাবে বহুতো উদ্বেগজনক কথা প্ৰকাশ কৰিছিল।
তেওঁৰ এক সমালোচনামূলক দৃষ্টিভংগী আছিল আৰু জীৱনৰ পৰিস্থিতি আৰু নৈতিকতাৰ বিষয়বোৰৰ সম্পৰ্কত মুকলিমূৰীয়া অনুসন্ধান চলাইছিল।
বহুতো সমালোচকে ভাবে কৰে যে দ্য ৱাইল্ড ডাক আৰু ৰচমেৰ্চহল্ম নাটক দুখনে "ইবচেনৰ কৰ্মৰাজিৰ ভিতৰত শীৰ্ষ স্থান লাভৰ বাবে ইখনে সিখনৰ সৈতে প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰি আছে"; ইবছেনে নিজেই এম্পেৰৰ এণ্ড গেলিলিয়ানক তেওঁৰ উৎকৃষ্ট কৃতি বুলি গণ্য কৰিছিল।
নাটকত আধুনিকতাবাদৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাতা ইবছেনক "বাস্তৱবাদৰ পিতৃ" তথা তেওঁৰ সময়ৰ সকলোতকৈ প্ৰভাৱশালী নাট্যকাৰ হিচাপে উল্লেখ কৰা হয়।
তেওঁৰ মূল মূল সৃষ্টিৰাজি হ'ল- ব্ৰেণ্ড, পীয়েৰ জিণ্ট, এম্পেৰৰ এণ্ড গেলিলিয়ান, এ ডলচ্ হাউচ, হেড্ডা গেবলাৰ, ঘোষ্ট, দ্য ৱাইল্ড ডাক, হোৱেন উই ডেড এৱেকেন, ৰচমেৰ্চহল্ম আৰু মাষ্টাৰ বিল্ডাৰ।
উইলিয়াম শ্বেইকছপীয়েৰৰ পিছতে তেওঁৰ নাট বিশ্বত সৰ্বাধিক মঞ্চস্থ হৈছে, আৰু ২০০৬ চনত তেওঁৰ এ ডলচ্ হাউচখন বিশ্বৰ সৰ্বাধিক মঞ্চস্থ হোৱা নাটকৰ খ্যাতি লাভ কৰিছে।
" "অ" এটা নঞৰ্থক উপসৰ্গ আৰু সংস্কৃত অভিধানসমূহত "হল্যা" শব্দটিৰ সংজ্ঞা এটা নাঙল , হালকৰ্ষণ অথবা অংগবৈকল্যৰ সৈতে যুক্ত কৰা হৈছে।
ৰামায়ণৰ উত্তৰাকাণ্ডত ব্ৰহ্মাই সংস্কৃত "অহল্যা" নামটিৰ সংজ্ঞা আগবঢ়াই কৈছে যে "যি অসৌন্দৰ্যৰ অখ্যাতিৰ পৰা মুক্ত" অথবা "যি নিখুঁত সুন্দৰী।
" এই প্ৰসংগত ইন্দ্ৰক তেওঁ কি দৰে অহল্যাৰ শৰীৰৰ সকলো অংশৰ মাজেৰে সকলো সৃষ্টিৰ বিশেষ সৌন্দৰ্য প্ৰকাশ কৰিছে, সেই বিষয়ে ব্যক্ত কৰিছে।
কোনো কোনো সংস্কৃত অভিধানত যিহেতু অহল্যা শব্দটিৰ অনুবাদত "অকৰ্ষিত" অভিধাটো ব্যৱহাৰ কৰিছে, সেই হেতু কোনো কোনো আধুনিক লেখকে এই শব্দটো যৌনসংগমৰ ইংগিত সূচক বুলি দাবী কৰে।
কাৰণ, ভিন্ন ভিন্ন দৃষ্টিকোণৰ পৰা ইন্দ্ৰই ঢুকি পোৱাৰ পৰা যিকোনো প্ৰকাৰে নিলগত থকা বুলি ভবা অহল্যাৰ চৰিত্ৰ সন্দৰ্ভত এই কথা খাপ খাই পৰে।
যদিও ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে আক্ষৰিক "অকৰ্ষিত" অৰ্থটিৰ প্ৰতিয়ে গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কৈছে যে, অহল্যা হ'ল শিলৰ দৰে অনুৰ্বৰ ভূমিৰ প্ৰতীক, যি ৰামৰ স্পৰ্শত কৰ্ষণযোগ্য হৈছিল।
দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক ভাৰতী ঝাবেৰিয়ে ৰবীন্দ্ৰনাথৰ সৈতে ঐকমত্য পোষণ কৰি অহল্যাক অকৰ্ষিত ভূমি হিচাপেই ব্যাখ্যা কৰিছে।
তেওঁৰ ব্যাখ্যাৰ ভিত্তি আছিল গুজৰাটৰ প্ৰচলিত আদিবাসী ভিল ৰামায়ণ, যি প্ৰকৃতপক্ষে তাৰিখবিহীন আৰু মৌখিকভাৱে প্ৰচলিত কাহিনী।
ব্ৰহ্মাৰ দ্বাৰা সৃষ্টি হোৱা বাবে অহল্যাক প্ৰায়ে আয়োনিজাসম্ভৱা বুলি কোৱা হয়, অৰ্থাৎ যি মহিলাৰ পৰা জন্ম হোৱা নাই।
ৰামায়ণৰ বালকাণ্ডৰ উল্লেখ আছে যে ব্ৰহ্মাই তেওঁক "বিশুদ্ধ সৃষ্টিশীল শক্তিৰ বাবে যথেষ্ট পৰিশ্ৰমেৰে" গঢ়ি তুলিছিল।
ব্ৰহ্মপুৰাণ আৰু বিষ্ণুধৰ্মোত্তৰ পুৰাণেও ব্ৰহ্মাৰ দ্বাৰাই তেওঁৰ সৃষ্টি বুলি সমৰ্থন কৰে।
মাহাৰী নৃত্য পৰম্পৰা অনুসৰি, ব্ৰহ্মাই সবাতোকৈ সুন্দৰ মহিলাৰ ৰূপত অহল্যাক সৃষ্টি কৰিছিল যাতে ইয়াৰ দ্বাৰা উৰ্বশীৰ গৌৰৱ ভাঙিব পৰা যায়, যি আছিল সবাতোকৈ সুন্দৰ অপ্সৰা।
কাহিনীটোত বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি অহল্যাক সপ্তঋষিৰ যজ্ঞৰ ভস্মৰ পৰা সৃষ্টি কৰা হৈছে আৰু মহৰ্ষি গৌতমক ব্ৰহ্মাৰ দ্বাৰা উপহাৰ দিয়া হৈছে।
ইয়াৰ বিপৰীতে ভাগৱত পুৰাণ আৰু হৰিবংশয় অহল্যাক পুৰু ৰাজবংশৰ ৰাজকুমাৰী হিচাপে গণ্য কৰে, সেই অনুসৰি তেওঁ ৰজা মোদ্গলৰ কন্যা আৰু ৰজা দিবোদাসৰ ভগ্নী।
শাস্ত্ৰগ্ৰন্থ সমূহত অহল্যাৰ যি জীৱনকথা পোৱা যায়, তাৰ সকলোৰে কেন্দ্ৰীয় বিষয়বস্তু হ'ল ইন্দ্ৰ কৰ্তৃক অহল্যাক প্ৰলুব্ধকৰণ আৰু তাৰ প্ৰতিফল।
ব্ৰাহ্মণ গ্ৰন্থসমূহত প্ৰথমে ইন্দ্ৰৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্কৰ আভাস দিয়া হ'লেও হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণত প্ৰথম স্পষ্টভাবে আৰু সবিস্তাৰে তেওঁৰ পৰকীয়া সম্পৰ্কৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
সেয়ে মধ্যযুগীয় এই সাহিত্যত ৰাম কৰ্তৃক অহল্যা-উদ্ধাৰক ঈশ্বৰৰ কৃপাৰ নিদৰ্শন হিচাপে সেই কাহিনিৰ ওপৰতে অধিক গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে।
বিভিন্ন ধৰ্মগ্ৰন্থত বহুবাৰ পুনৰ্কথিত হোৱা আধুনিক যুগৰ কবিতা, চুটিগল্প আনকি নৃত্য আৰু নাট্যসাহিত্য সমূহত এই কাহিনি বহুবাৰ উপস্থাপিত হৈছে।
প্ৰাচীন উপাখ্যানসমূহত ৰামৰ মাহাত্ম্য কীৰ্তিত হ'লেও আধুনিক গল্প সমূহত অহল্যাৰ ওপৰত বিশেষভাৱে আলোকপাত কৰি তেওঁৰ দৃষ্টিকোণৰ ফালৰ পৰা ৰচিত হৈছে।
প্ৰাচীনতম পূৰ্ণাঙ্গ উপাখ্যান সমূহত কোৱা হৈছে, অহল্যাই ছদ্মবেশী ইন্দ্ৰক চিনি পালেও তেওঁক প্ৰত্যাখ্যান কৰা নাছিল।
প্ৰাচীন গ্ৰন্থ সমূহত আছে, প্ৰায়শ্চিত্তৰ বাবে অহল্যাই কঠোৰ তপস্যা কৰিছিলে আৰু ৰামক আতিথ্য দান কৰি পাপমুক্ত হয়।
কিন্তু পৰৱৰ্তীকালত প্ৰচলিত হোৱা জনপ্ৰিয় পুনৰ্কথন সমূহত দেখা যায়, ঋষিৰ অভিশাপত অহল্যা শিললৈ ৰূপান্তৰ হয় আৰু ৰামৰ পাদস্পৰ্শে পুনৰায় মানৱী ৰূপ ঘূৰাই পায়।
ৰামায়ণৰ উত্তৰাকাণ্ডত(বেছিভাগ পণ্ডিতে ইয়াক মহাকাব্যত পৰৱৰ্তী সংযোজন হিচাপে গণ্য কৰে), ব্ৰহ্মাই অহল্যাক আটাইতকৈ ধুনীয়া মহিলা হিচাপে সৃষ্টি কৰে আৰু যৌৱন প্ৰাপ্ত নোহোৱালৈকে তেওঁক মহৰ্ষি গৌতমৰ যত্নত ৰাখে।
যেতিয়া অহল্যাই যৌৱন প্ৰাপ্ত কৰে, ঋষিয়ে তেওঁক ব্ৰহ্মালৈ ঘূৰাই দিয়ে, ব্ৰহ্মা মহৰ্ষি গৌতমৰ যৌন সংযম আৰু তপস্বীত্বৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈ অহল্যাক পুনৰ মহৰ্ষি গৌতমক অৰ্পণ কৰে।
ইন্দ্ৰই, বিশ্বাস কৰিছিল যে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ মহিলাসকল কেৱল তেওঁৰ বাবে, সেয়ে তেওঁ অহল্যাৰ বনত বাস কৰা তপস্বীৰ সৈতে বিবাহৰ প্ৰতি তীব্ৰ বিৰক্তি প্ৰকাশ কৰে।
কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত নিঃশংক চিত্তে অভিশাপ গ্ৰহণৰ হেতু তেওঁক পতীব্ৰতা আৰু নাৰীত্বৰ আদৰ্শ হিচাপে প্ৰশস্তি কৰা হয়; আনহাতে অন্য ক্ষেত্ৰত ব্যভিচাৰৰ অপৰাধত তেওঁক নিন্দাও কৰা হয়।
বহুতো হিন্দু শাস্ত্ৰত উল্লেখ কৰা অনুসৰি ইন্দ্ৰই তেওঁৰ সতীত্ব নষ্ট কৰিছিল, বিশ্বাসঘাতকতাৰ বাবে তেওঁৰ স্বামীয়ে অভিশাপ দিছিল, আৰু ৰামৰ দ্বাৰা এই অভিশাপৰ পৰা মুক্ত হৈছিল।
পিছলৈ পাও ভাজি মুম্বাইৰ বস্ত্ৰ মিল কৰ্মীসকলৰ বাবে কম সময়তে দ্ৰুত মধ্যাহ্ন ভোজন গ্ৰহণৰ ব্যঞ্জন হিচাপে উদ্ভৱ হৈছিল।
এতিয়া পদপথৰ বিক্ৰেতা সকলৰ পৰা ভাৰত আৰু বিদেশৰ আনুষ্ঠানিক ৰেষ্টুৰেণ্টলৈ পাও ভাজি পৰিৱেশন কৰা হয়।
সাধাৰণতে সমতল তাৱাত পাচলিযুক্ত মছলাখিনি ৰন্ধা হয় আৰু কোমল বগা ব্ৰেড ৰোলেৰে গৰমে গৰমে পৰিৱেশন কৰা হয়।
এই ব্যঞ্জনৰ উৎসগুজৰাটৰ সৈতে বহুতে ভুলভাৱে জড়িত কৰি থকাৰ সময়ত, ইয়াক প্ৰকৃততে ১৯ শতিকাৰ মুম্বাইৰ চালৰ মহিলাসকলে এক কম সময়তে ৰান্ধিবপৰা খাদ্য হিচাপে জনপ্ৰিয় কৰিছিল।
১৯৫৩ চনত তেওঁ অসম লোকসেৱা আয়োগে অনুষ্ঠিত কৰা অসামৰিক সেৱা পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হয় আৰু ১৯৫৪ চনত তেওঁ এগৰাকী প্ৰশাসনিক বিষয়া হিচাপে অসম প্ৰশাসনিক সেৱাত যোগদান কৰে।
১৯৫৪ চনৰ ১৫ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁ গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ উপ দণ্ডাধীশ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত অসমৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত নিযুক্তি বিভিন্ন পদবীত নিযুক্তি লাভ কৰিছিল।
১৯৭৩ চনত তেওঁ খাদি আৰু গ্ৰামোন্নয়ন ব'ৰ্ডৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰিছিল।
১৯৭৭ চনৰ পৰা ১৯৮৩ চনলৈ তেওঁ ডিষ্ট্ৰিক গেজেটিয়াৰৰ সচিব আছিল লগতে আকৌ এবাৰ তেওঁক গুৱাহাটীৰ খাদি আৰু গ্ৰামোন্নয়ন ব'ৰ্ডৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰিছিল।
সুভিৰা জয়চৱালৰ ইংৰাজী গ্ৰন্থ 'অৰিজিন এণ্ড ডেভেলপমেণ্ট অফ ৱৈষ্ণৱিজম'ৰ অসমীয়া অনুবাদ 'বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ আঁতিগুৰি আৰু বিকাশ'ৰ বাবে তেওঁ ২০০১ চনত সাহিত্য অকাডেমি অনুবাদ বঁটা লাভ কৰিছিল।
চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ পৰা তেওঁ পানবজাৰ গাৰ্লছ হাই স্কুলত নামভৰ্তি কৰে আৰু এই বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৪৫ চনত তেওঁ মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
পঞ্চম শ্ৰেণীত তেওঁ তেওঁৰ বন্ধু কমলা দাসৰ সৈতে তেওঁৰ প্ৰথম হাতেৰে লিখা আলোচনী 'বন্তি' প্ৰকাশ কৰিছিল।
১৯৪৯ চনত তেওঁ একেখন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰিছিল।
১৯৬৮ চনত গুৱাহাটীৰ নাৰেংগীত শুচিব্ৰতা ৰায়চৌধুৰীৰ উদ্যোগতে প্ৰতিষ্ঠা হয় অসমৰ প্ৰথমটো 'ৱৰ্কিং ৱʼমেন হোষ্টেল'।
তেওঁৰ বিশেষ প্ৰয়াসতে গুৱাহাটীৰ পাথৰকুঁৱেৰীত প্ৰতিষ্ঠা হয় অসমৰ প্ৰথমখন বৃদ্ধাশ্ৰম 'আমাৰ ঘৰ' ।
শিশুৰ বাবে লিখা কবিতা আৰু প্ৰাপ্তবয়স্কৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত কবিতা দুয়োটাকে শিশুৱে সদায় উপভোগ কৰি আহিছে।
পশ্চিমীয়া দেশত শৈশৱৰ প্ৰতি মানুহৰ ধাৰণা সলনি হোৱাৰ লগে লগে শিশুৰ কবিতা শিক্ষাৰ আহিলা হোৱাৰ পৰা মনোৰঞ্জনৰ এক প্ৰকাৰলৈ স্থানান্তৰিত হ’ল।
কবিতাৰ দ্বাৰা শিশুক গঢ় দিয়াৰ প্ৰথম আভাস লক্ষ্য কৰিছিল প্ৰখ্যাত সংকলনবিদ আৰু সাহিত্যিক ইতিহাসবিদ দ্য অপিছে।
আজি বহু কবি মূলতঃ শিশুক লক্ষ্য কৰি কৰা কামৰ বাবে পৰিচিত; মূলতঃ প্ৰাপ্তবয়স্কৰ বাবে লিখা বহুতো কবি প্ৰিয় শিশু কবিতাৰ বাবেও পৰিচিত।
ইৰাকী পণ্ডিত আৰু অনুবাদক এন.জে. দাউদৰ মতে, কোৰআনে যীশু মেৰী মাতৃক মুছাৰ ভগ্নী মেৰীৰ সৈতে বিভ্ৰান্ত কৰে, যীশুৰ পিতৃৰ মাতৃ মেৰীক ইমৰান বুলি উল্লেখ কৰিছে, যি হৈছে আমৰামৰ আৰবী সংস্কৰণ, যাক ৬:২০ বজাত মুছাৰ পিতৃ বুলি দেখুওৱা হৈছে।
দাউদে ছূৰাহ ১৯:২৮ আয়াতত উল্লেখ কৰা এক টোকাত যীশুৰ মাতৃক "হাৰোণৰ ভগ্নী" বুলি কোৱা হয় আৰু হাৰোণ মুছাৰ মেৰী ভগ্নীৰ ভাতৃ আছিল, তেওঁ এইদৰে কৈছিল: "দেখা গৈছে যে মিৰিয়াম, হাৰোণৰ ভগ্নী আৰু যীশুৰ মাতৃ মাৰিয়াম কোৰআন অনুসৰি আছিল।
" যদিও বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ ইছলামিক অধ্যয়নবোৰে বংশানুক্ৰমিক বিসংগতিবোৰ লক্ষ্য কৰিছিল, একবিংশ শতিকাৰ অধিক শেহতীয়া ইছলামিক অধ্যয়নত সাধাৰণ সন্মতি হৈছে, এঞ্জেলিকা নিউৱিৰ্থ, নিকোলাই চিনাই আৰু মাইকেল মাৰ্ক্সৰ মতে, কোৰআনে বংশানুক্ৰমিক ত্ৰুটি নকৰে কিন্তু তাৰ পৰিৱৰ্তে টাইপ'লজী ব্যৱহাৰ কৰে।
প্ৰকাশৰ সময় আৰু প্ৰাসংগিক পৃষ্ঠভূমি সম্পৰ্কে এই অধ্যায়টো মদিনাৰ ছূৰাৰ দ্বিতীয় বা তৃতীয় আছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, কিয়নো ই বদৰ আৰু উহুদৰ দুয়োটা ঘটনাৰ কথা উল্লেখ কৰে।
ইয়াৰ প্ৰায় সকলোবোৰ হিজৰাৰ তৃতীয় বৰ্ষৰ, যদিও হিজৰাৰ প্ৰায় দশম বছৰত সংঘটিত মুবাহালাত নজৰান খ্ৰীষ্টান প্ৰতিনিধিত্বৰ ভ্ৰমণৰ সময়ত ইয়াৰ সংখ্যালঘু আয়াত প্ৰকাশ কৰা হ'ব পাৰে।
একেদৰে, ষ্টোৱাচাৰে এইদৰে কৈছে যে "মেৰীক যীশুৰ মাতৃক মেৰীৰ সৈতে তোৰাহত মুছা আৰু হাৰোণৰ ভগ্নীৰ সৈতে বিভ্ৰান্ত কৰাটো সম্পূৰ্ণভুল আৰু আমি প্ৰতিষ্ঠা কৰা ধ্বনি হাদিছ আৰু কোৰঅনিক পাঠৰ বিৰোধিতা কৰে।
১৫৯৮ চনৰ ১২ জানুৱাৰীত মহাৰাষ্ট্ৰৰ বৰ্তমানৰ বুলধানা জিলাৰ সিন্ধখেদৰ ওচৰৰ দেউলগাঁৱৰ মহালাচাবাই যাদৱ আৰু লখুজী যাদৱৰ পৰিয়ালত জিজাবাঈৰ জন্ম হৈছিল।
জিজাবাঈ কম বয়সতে নিজাম শ্বাহী চুলতানৰ অধীনত সেৱা আগবঢ়োৱা সামৰিক সেনাপতি ভেৰুল গাঁৱৰ মালোজী ভোঁচলেৰ পুত্ৰ শাহাজী ভোঁচলেৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
তেওঁৰ পুত্ৰ শিৱাজীক স্বৰাজ্যৰ বিষয়ে শিকাইছিল আৰু তেওঁক এজন মহান যোদ্ধা হিচাপে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল।
চি ভি বৈদ্যই তেওঁৰ মধ্যযুগীয় ভাৰত নামৰ কিতাপখনত কৈছে যে যাদৱসকল "নিশ্চিতভাৱে বিশুদ্ধ মাৰাঠা ক্ষত্ৰিয়।
প্ৰথম দল যাদৱৰ নেতৃত্বত আছিল আৰু দত্তজীৰাও যাদৱ লখুজী যাদৱৰ পুত্ৰ আৰু জিজাবাঈৰ ভায়েকে এই দলৰ নেতৃত্ব হৈছিল।
দ্বিতীয় দল ভোঁচলেৰ নেতৃত্বত আছিল আৰু শাহাজী ৰাজৰ ভাতৃ সম্ভাজী ভোঁচলে এই দলৰ নেতৃত্ব বহন কৰিছিল।
শহাজী ৰাজে এই কথা গম পোৱাৰ লগে লগে তেওঁৰ শহুৰেক লখুজী যাদৱৰ ওচৰলৈ আহি চামছেৰলৈ আহে আৰু তেওঁক জৰিমনা বিহে।
এই ঘটনাৰ পিছত জিজাবাঈ তেওঁৰ স্বামীৰ প্ৰতি অনুগত আছিল বাবে তেওঁৰ মাকৰ ঘৰখনৰ সৈতে সম্পৰ্ক ছিন্ন কৰিছিল।
সম্পৰ্ক, আৱেগ আৰু তেওঁৰ কৰ্তব্যৰ কোনো দোষ এৰি নিদিয়াকৈ সাহস আৰু দৃঢ়তাৰে পৰিস্থিতিৰ সৈতে মোকাবিলা কৰাৰ জিজাবাঈৰ ভূমিকা অতুলনীয় আছিল।
সুদক্ষিণা শৰ্মা গায়ক, সুৰকাৰ, গীতিকাৰ, সংগীত তথা চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ভূপেন হাজৰিকাৰ ভগ্নী আৰু গীতিকাৰ, সুৰকাৰ আৰু সংগীতশিল্পী দিলীপ শৰ্মাৰ পত্নী।
তেওঁ গুৱাহাটীৰ পাণ্ডু মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ অধ্যাপক আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন অধ্যাপক ৰঞ্জিৎ কুমাৰ দেৱগোস্বামীৰ সহধৰ্মিণী।
২০১১ চনত তেওঁ ‘নেপথ্যৰ সংগীত’ শীৰ্ষক উপন্যাসৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাৰ নিৰ্মল চন্দ্ৰ বৰা স্মাৰক, শ্ৰেষ্ঠ উপন্যাস বঁটা লাভ কৰিছিল।
আৰু এটা কাহিনী মতে, কদ্ৰুৱে বিনতা আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ গৰুড়ক নাগ পুত্ৰসকলক সাগৰৰ মাজত থকা সৰ্পৰ বাসস্থান ৰমণ্যক নামৰ এটা সুন্দৰ দ্বীপলৈ লৈ যাবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল।
গন্তব্যস্থানত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত নাগসকলে যাতে সূৰ্য্য দেৱতাক প্ৰণাম কৰিব পাৰে তাৰ বাবে কদ্ৰুৱে গৰুড়ক সূৰ্য্যৰ ওচৰলৈ নাগসকলক লৈ যাবলৈ কৈছিল।
কিন্তু সূৰ্য্যৰ ওচৰ পোৱাৰ লগে লগে নাগসকলে গৰম সহ্য কৰিব নোৱাৰি আকাশৰ পৰা বিৰান দ্বীপত সৰি পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
নাগ পুত্ৰসকলৰ কান্দোন শুনি, কদ্ৰু গভীৰভাৱে দুখিত হৈছিল আৰু তাইৰ সন্তানৰ সৈতে হোৱা ঘটনাৰ বাবে গৰুড়ক দোষাৰোপ কৰিছিল।
বিনাতাও কদ্ৰুৰ পুত্ৰগণৰ দুৰ্দশাত দুখিত হৈছিল আৰু কদ্ৰুৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি গৰুড়ক পাতালৰ পৰা গঙ্গাৰ পানী আনিবলৈ কৈছিল।
তাত কোৱা হৈছে যে যেতিয়া সূৰ্য্যৰ তীব্ৰ গৰমৰ বাবে নাগসকল মূৰ্ছা গৈ মাটিত পৰি গৈছিল, তেতিয়া কদ্ৰুৱে তাইৰ সন্তানসকলৰ উদ্ধাৰৰ বাবে ইন্দ্ৰক প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল।
ইন্দ্ৰই তৎক্ষণাৎ বৰষুণৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰু তেওঁলোকক দগ্ধ অৱস্থাৰ পৰা পুনৰুদ্ধাৰ কৰিছিল।
ঐশ্বৰিক বগা ঘোঁৰা উচ্ছৈশ্ৰৱাৰ নেজৰ ৰং কেনেকুৱা তাক ক’বলৈ আৰু যদি ক’ব নোৱাৰে তেতিয়া বিনতা কদ্ৰুৰ দাসী হ’ব লাগিব বুলি কদ্ৰুৱে বিনতাক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল।
বিনতাই নেজৰ ৰং বগা বুলি কোৱাৰ পিছত, কদ্ৰুৱে চল কৰি তেওঁৰ নাগ পুত্ৰসকলক ঘোঁৰাৰ নেজৰ চাৰিওফালে কুণ্ডলী মাৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল, ফলত নেজডাল দেখাত ক’লা বৰণৰ যেন হৈ পৰিছিল।
অন্য এক কাহিনী মতে, ঋষি কাশ্যপৰ আন এগৰাকী পত্নী সুপৰ্ণা আৰু কদ্ৰুয়ে এবাৰ কাশ্যপক অমান্য কৰে আৰু গঙ্গাৰ পাৰত পূজা পালন কৰি থকা কেইজনমান ঋষিক তেওঁলোকৰ কাৰ্য্যত ব্যাঘাত জন্মায়।
ঋষিসকলক আপ্যায়ন কৰাৰ পিছত, যেতিয়া কাশ্যপে তেওঁৰ পত্নীসকলৰ সৈতে সন্মান সহকাৰে তেওঁলোকৰ বিদায় দিছিল, তেতিয়া কদ্ৰুৱে ঋষিসকললৈ তাইৰ এটা চকুৰে কুটিল দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিছিল।
সাধাৰণতে কদ্ৰু দক্ষৰ কন্যা আছিল বুলি কোৱা হয় যদিও পৌৰাণিক সাহিত্যত এইটো কথা প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পৰাকৈ কোনো সমল পোৱা নাযায়।
তেওঁলোকৰ ভিতৰত তেওঁ অদিতি, দিতি, দনু, কালিকা, তাম্ৰা, ক্ৰোধাৱাচা, মুনি আৰু সুৰাছাক কাশ্যপলৈ বিয়া দিয়া হৈছিল।
মহাভাৰতৰ বন পৰ্বত কোৱা হৈছে যে কদ্ৰুৱে “স্কন্দ গ্ৰহ” নামৰ এটা অতি ক্ষুদ্ৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি গৰ্ভৱতী মহিলাৰ গৰ্ভত প্ৰৱেশ কৰি মহিলাৰ ভ্ৰূণ ধ্বংশ কৰে।
সৰুতেই পিতৃ-মাতৃহাৰা হোৱা পিয়াৰৰ পঢ়া-শুনাৰ দায়িত্ব লৈছিল যোৰহাটৰ ৰবীন বৰুৱা নামৰ এগৰাকী সৰবৰহী ব্যক্তিয়ে।
প্ৰাথমিক স্কুলৰ পৰীক্ষাত শিৱসাগৰ জিলাৰ ভিতৰত প্ৰথম হৈ তেওঁ তিনিটকীয়া ছাত্ৰ-বৃত্তি লাভ কৰিছিল।
দ্য আসাম ট্ৰিবিউন প্ৰতিষ্ঠানৰ ‘সাহিত্য প্ৰকাশ’ৰ মেনেজাৰ ৰূপে পিয়াৰৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ হয়।
সপ্তম শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতে পিয়াৰে তেওঁৰ প্ৰথমখন কাব্য সংকলন আৰু নৱম শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতে তেওঁৰ প্ৰথমখন উপন্যাস ‘প্ৰীতি-উপহাৰ’ লিখি উলিয়াইছিল।
পিয়াৰে তেওঁৰ জীৱনকালত তিনিখন কাব্য-সংকলন, আঠখন উপন্যাস, ৰাজনীতি আৰু ধৰ্ম বিষয়ক কেইবাখনো গ্ৰন্থৰ উপৰি অনুবাদ গ্ৰন্থও লিখিছে।
যোৰহাট চৰকাৰী হাইস্কুলত পঢ়ি থকা সময়তে স্কুলৰ বাৰ্ষিক আলোচনী ‘জেউতি’ত তেওঁ ‘কুলি’ নামৰ এটি কবিতা লিখিছিল।
নৱম/দশম শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতে ‘প্ৰীতি-উপহাৰ’ নাম দি পিয়াৰে জীৱনৰ প্ৰথমখন উপন্যাস লিখি উলিয়াইছিল।
দুয়ো ভগ্নীয়ে তেওঁলোকৰ স্বামী কাশ্যপৰ বৰ যত্ন লৈছিল আৰু তেওঁৰ সকলো সুবিধা-অসুবিধাৰ প্ৰতি মনোযোগ দিছিল।
কদ্ৰুৱে এহেজাৰ সাহসী আৰু পৰাক্ৰমী নাগ বা সৰ্প পুত্ৰ বিচাৰিছিল আৰু বিনতাই কদ্ৰুৰ সন্তানসকলতকৈ অধিক শক্তিশালী আৰু পৰাক্ৰমী কেৱল দুজন পুত্ৰ বিচাৰিছিল।
কদ্ৰু আৰু বিনতা গৰ্ভৱতী হোৱাৰ পিছত, তেওঁ তেওঁলোকক গৰ্ভস্থ সন্তানসকলৰ যত্ন ল'বলৈ পৰামৰ্শ দি ঘোৰ অৰণ্যত তপস্যা কৰিবলৈ গুচি গৈছিল।
পাঁচশ বছৰ অতিক্ৰম কৰাৰ পিছত, কদ্ৰুৱে প্ৰসৱ কৰা কণীবোৰৰ পৰা এহেজাৰ নাগ পুত্ৰৰ জন্ম হৈছিল; এই এহেজাৰ নাগ পুত্ৰৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য নাগ আছিল শেষ নাগ, বাসুকী আৰু তক্ষক।
বিনতা প্ৰজাপতি দক্ষৰ তেৰগৰাকী কন্যাৰ মাজৰ এগৰাকী আছিল আৰু ১২ গৰাকী ভগ্নীৰ সৈতে কাশ্যপৰ লগত বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
'অৰো কোপ্ৰাচিধা পায়ান' আৰু 'চোলা' নামৰ ছবি দুখনত আগবঢ়োৱা প্ৰদৰ্শনৰ বাবে নিমিষা ছাজায়নলৈ ২০১৮ চনত কেৰালা ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা আগবঢ়োৱা হয়।
'অৰো কোপ্ৰাচিধা পায়ান' আৰু 'চোলা' নামৰ ছবি দুখনৰ বাবে নিমিষাই ২০১৯ চনত অনুষ্ঠিত হোৱা ৪৯সংখ্যক কেৰালা ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটাত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ সন্মান লাভ কৰে।
আন আন আলোচনীৰ তুলনাত গল্পসমূহ হাতী মাৰি ভূৰুকাত ভৰোৱাৰ দৰে সৰু কলেৱৰৰ যদিও এইবোৰ উদ্দেশ্য সংস্কাৰধৰ্মী আৰু সংবেদনশীল।
ছপাখানা সম্বন্ধে প্ৰথম শিক্ষা লাভ কৰা লোক বুলি জনাজাত প্ৰতাপচন্দ্ৰ তালুকদাৰৰ দ্বাৰা যোহাটৰ এছিয়াটিক প্ৰিণ্টিং ৱৰ্কছত ’গল্প চিৰিজ’ ছপা কৰা হৈছিল।
প্ৰতি বছৰে প্ৰতিটো সংখ্যাত প্ৰকাশিত গল্পৰ লগত সংগতি ৰাখি সম্পাদকে দুখনকৈ মুঠ ২৪খন ছবি প্ৰকাশ কৰিছিল।
অসমীয়া সংবাদপত্ৰ আলোচনী আদিৰ মাজত স্বাধীনতাপূৰ্বৰ সময়ত গল্প চিৰিজ নামে এখন অসমীয়া ভাষাৰ মাহেকীয়া আলোচনী প্ৰকাশ পাইছিল।
১৯৩০ চনত যোৰহাটৰ অন্নদা সাহিত্য মন্দিৰৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা আলোচনীখনৰ সম্পাদক আছিল, বিপিন চন্দ্ৰ বৰুৱা।
নিজ অৰ্থ ব্যয় কৰি বিপিন চন্দ্ৰ বৰুৱাই উক্ত আলোচনীখন উলিয়াইছিল আৰু সেই সময়ত বাঁহী আৰু আৱাহন নামৰ আলোচনী দুখন জনপ্ৰিয়তাৰ শিখৰত থকা সময়তে কেৱল গল্পৰ আলোচনী এখন প্ৰকাশ পোৱাটো উল্লেখযোগ্য বিষয় আছিল।
তেওঁক বিভিন্ন কামত সহায় কৰিছিল, প্ৰভাতৰ সম্পাদক শৰৎ চন্দ্ৰ গোস্বামী, পইচাৰ সম্পাদক মৌলবী পজিৰুদ্দিন আহমেদ, মিলনৰ সম্পাদক বিনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱা, মিত্ৰদেৱ মহন্ত, জীৱেশ্বৰ বৰুৱা, মৌলবী কেৰামত আলি আদি লোকে।
তাৰ পিছত অসমৰ সামাজিক, সাংস্কৃতিক আৰু বৌদ্ধিক ঐতিহ্য আৰু পৰম্পৰাৰ প্ৰেক্ষাপটত তেওঁ যথেষ্ট আলোচনা আৰু সমালোচনা আগবঢ়াইছে।
দেৱ গোস্বামীৰ দুখন গ্ৰন্থ ‘বাণীকান্ত কাকতি আৰু অসমৰ বৌদ্ধিক ইতিহাস’ আৰু ‘ৰিডিং শংকৰদেৱ : মাৰজিনেলিটি এণ্ড ইণ্ডিয়াননেছ’ ক্ৰমে ১৯৯৫ আৰু ২০০৫ চনত প্ৰকাশ পায়।
গোস্বামী আধুনিক দৃষ্টিভংগীৰে শংকৰদেৱ চৰ্চাৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠান ‘শংকৰদেৱ অধ্যয়ন ক্ষেত্ৰৰ’ সভাপতি।
তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপক আছিলআৰু এই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ পুথিভঁৰালৰ গ্ৰন্থাগাৰিক ৰূপেও কাৰ্যবিৰ্বাহ কৰিছিল।
ৰঞ্জিৎ কুমাৰ দেৱ গোস্বামীয়ে তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সন্মানীয় শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আসন অলংকৃত কৰিছিল।
১৯৬৮ চনত গোস্বামীয়ে নগাঁও চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞান শাখাত হাইস্কুল শেহান্ত পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হৈছিল।