polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ইয়াৰ ফলত কেৰালাৰ চিৰিয়ান খ্ৰীষ্টান মহিলা উত্তৰাধিকাৰৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল আৰু ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱাৰ বিষয়া ৰূপন দেওল বাজাজে কেপিএছ গিলক তেওঁৰ প্ৰতি যৌন নিৰ্যাতনৰ বাবে গোচৰ চলাইছিল।
তেওঁ গীতা হৰিহৰণ গোচৰত মাতৃ তেওঁৰ নাবলক সন্তানৰ "প্ৰাকৃতিক অভিভাৱক" হিচাপে শিশুসকলেও মাকৰ নাম বহন কৰিব পৰাৰ বিষয়ে যুক্তি দিছিল।
তেওঁ কেৰালা উচ্চ ন্যায়ালয়ত ভাৰতীয় বিবাহ বিচ্ছেদ আইনৰ বৈষম্যমূলক ব্যৱস্থাবোৰক সফলতাৰে প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল।
এনেদৰে তেওঁ খ্ৰীষ্টান মহিলাসকলক নিষ্ঠুৰতা বা পৰিহাৰৰ কাৰণত বিবাহ বিচ্ছেদ পাবলৈ সক্ষম কৰাইছিল।
আইনী কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভণিৰ পৰা তেওঁ মানৱ অধিকাৰৰ সুৰক্ষা আৰু মহিলাৰ অধিকাৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছিল।
১৯৮১ চনত তেওঁৰ স্বামী আনন্দ গ্ৰোভাৰৰ সৈতে তেওঁ নাৰীবাদী আৰু বাওঁপন্থী চিন্তাধাৰাৰ এক বেচৰকাৰী সংস্থা 'লয়াৰ্চ কালেক্টিভ' প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
১৯৮৬ চনত তেওঁ বোম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ দ্বাৰা জ্যেষ্ঠ অধিবক্তা হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰা প্ৰথম মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
তেওঁৰ নাৰীবাদ আৰু শক্তিশালী ব্যক্তিত্বে ছোনিয়া গান্ধীৰ প্ৰিয় কৰি তুলিছিল আৰু ২০০৯ চনত তেওঁ ভাৰতৰ অতিৰিক্ত চলিছিটৰ জেনেৰেল নিযুক্ত হোৱা প্ৰথম মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়।
তেওঁৰ স্বামী আনন্দ গ্ৰোভাৰ এজন প্ৰসিদ্ধ মানৱ অধিকাৰ অধিবক্তা আৰু উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মনোনীত জ্যেষ্ঠ অধিবক্তা।
২০০৫ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ৰাজহুৱা পৰিক্ৰমা শিতানত দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
২০১৬ চনত তেওঁ উচ্চতম ন্যায়ালয়ত বনাম ইন্দিৰা জয়সিংহ গোচৰত উচ্চতম ন্যায়ালয়ত জ্যেষ্ঠ অধিবক্তা মনোনীত কৰাৰ প্ৰক্ৰিয়াক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল।
বিভিন্ন অঞ্চলৰ বিশ্বাস অনুসৰি দুৰ্গা দেৱী নটা ৰূপৰ অন্যতম চামুণ্ডা দেৱী এই দিনা মা দুৰ্গাৰ কপালৰ পৰা আবিৰ্ভাৱ হৈছিল আৰু চণ্ড, মুণ্ড আৰু ৰক্তবিজ ক বিনষ্ট কৰিছিল।
অষ্ট সতী, যি আঠ শক্তি হিচাপেও পৰিচিত, ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলত ভিন্ন ৰূপত এই সকলৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়োৱা হয়।
প্ৰতিগৰাকীয়েই নাৰী শক্তিৰ বাৰ্তা বহন কৰাৰ লগতে শক্তিশালী আৰু প্ৰতিটো ৰূপে ভিন্ন ব্যক্তিত্বক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
দুৰ্গা পূজাৰ সময় পূজা কৰা অষ্ট শক্তি হ'ল ব্ৰাহ্মণি, মহেশ্বৰী, কৌমাৰী, বৈষ্ণবী, বৰাহী, নৰসিংহী, ইন্দ্ৰাণী আৰু চামুণ্ডা।
উত্তৰ ভাৰতত উৎপত্তি হোৱা দুৰ্গা অষ্টমীৰ সৈতে সম্পৰ্কিত এটি লোকবিশ্বাস হ'ল এই যে, এই উৎসৱ পালন কৰা লোক সকলে এই দিনটোত এক বিশেষ অনুষ্ঠানৰ দ্বাৰা ঋতুমতী নোহোৱা কন্যাৰ পূজা কৰে।
লোকবিশ্বাস অনুসৰি এই কন্যা সকলক পৃথিৱীত দুৰ্গা দেৱীৰ ৰূপ হিচাপে মান্যতা প্ৰদান কৰি বিভিন্ন নীতি নিয়মৰ মাজেৰে তেওঁলোকৰ পূজা অৰ্চনা কৰা হয়।
ইয়াৰ পৰৱৰ্তী অনুষ্ঠানত এই কন্যা সকলৰ পূজা অৰ্চনা কৰা হয়, মিঠা খাদ্যৰ লগতে অন্যান্য খাদ্য খাবলৈ দিয়া হয়।
সেয়ে হ'লেও অনুষ্ঠানিকতা ৰক্ষা কৰি ষষ্ঠীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি এই উৎসৱ পাঁচ দিনৰ বাবে আয়োজিত হয়।
এইবোৰ অসুবিধা নাইকিয়া কৰিবলৈ ব্ৰহ্মচাৰীয়ে কালা-আজাৰৰ চিকিৎসাৰ নিত্য-নতুন অন্বেষণ চলাই গ'ল।
সেই সময়তে প'ল এৰলিখ নামৰ জাৰ্মান চিকিৎসকজনে পেৰা-আৰচেনিলিক এচিডৰ এট'ক্সিল বা ছডিয়াম নিমখ ব্যৱহাৰ কৰি নিদ্ৰাজনিত অসুস্থতাৰ চিকিৎসা কৰাত সফল হৈছিল।
ব্ৰহ্মচাৰিয়ে এটক্সিলত থকা আৰ্চেনিকৰ পৰিৱৰ্তে এণ্টিমনি ব্যৱহাৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল'লে আৰু ক'লাজ্বৰৰ চিকিৎসাৰ বাবে ইয়াক প্ৰয়োগ কৰাৰ বিবেচনা কৰিলে।
তেনে এক পৰিৱেশত কাম কৰিয়েই ব্ৰহ্মচাৰীয়ে ক'লা-জ্বৰবিনাশী কাৰ্যকৰী ঔষধটো প্ৰস্তুত কৰি উলিয়ালে।
তেওঁ তাৰ নাম ৰাখিলে-ইউৰিয়া ষ্টিবামিন, যিটো হৈছে পেৰা-এমিন'-ফিনাইল ষ্টিবানিক এছিডৰ ইউৰিয়া নিমখ, ।
উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰীয়ে জমলপুৰৰ পূৰ্ব ৰে'লৱে বালক হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষালাভ কৰে।
১৮৯৩ চনত হুগলী মহছিন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে গণিতশাস্ত্ৰ আৰু ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ অ'নাৰ্ছসহ কলা শাখাৰ স্নাতক লাভ কৰে।
ছাৰ আলেকজেণ্ডাৰ পেডলাৰ আৰু আচাৰ্য প্ৰফুল্ল চন্দ্ৰ ৰায়ে ব্ৰহ্মচাৰীক ৰসায়ন বিজ্ঞান শিকাইছিল।
১৯০০ চনত অনুষ্ঠিত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এম.বি. পৰীক্ষাত তেখেতে ঔষধ আৰু শল্যচিকিৎসাত প্ৰথম স্থান দখল কৰে।
তাৰ ঠিক দুবছৰৰ পিছতে অৰ্থাৎ ১৯০৪ চনত উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰী একেখন শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰা ডক্তৰেট ডিগ্ৰীৰে সন্মানীত হয়।
ৰোগটো নিৰ্মূলৰ হেতু বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ চিকিৎসা প্ৰচলিত আছিল যদিও সেইবোৰ পদ্ধতিয়ে মৃত্যুৰ হাৰ হ্ৰাস কৰাত সহায় কৰা নাছিল।
১৯১৩ চনত, ভিয়েন্না নামৰ এগৰাকী ব্ৰাজিলিয়ান চিকিৎসকে টাৰ্টাৰ এমেটিক অন্তঃশিৰা প্ৰয়োগৰ দ্বাৰা ব্যাধিটোৰ দক্ষিণ আমেৰিকীয় ৰূপটোৰ চিকিৎসা কৰা বুলি জনাইছিল।
১৯১৫ চনত কলিকতাত লিঅ'নাৰ্ড ৰজাৰ্ছেও অনুৰূপ পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰি কিছু পৰ্যায়লৈকে সুফল লাভ কৰিছিল।
অৱশ্যে চিকিৎসকসকলে অনুধাৱন কৰিলে যে টাৰ্টাৰ এমেটিকৰ দীৰ্ঘকালীন প্ৰয়োগৰ কেতবোৰ অসুবিধাজনক দিশ আছে।
এই কথাটো লক্ষ্য কৰি ব্ৰহ্মচাৰীয়ে টাৰ্টাৰ এমেটিকত পটাছিয়ামৰ পৰিৱৰ্তে এণ্টিমনাইল টাৰট্ৰেটৰ ছ'ডিয়াম নিমখ ব্যৱহাৰ কৰিলে।
ইয়াৰ জৰিয়তে ব্ৰহ্মচাৰীয়ে পটাছিয়ামৰ অনাকাংক্ষিত পাৰ্শ্বক্ৰিয়া প্ৰতিহত কৰিব পাৰিব বুলি ভাবিছিল।
এই অসুবিধা আঁতৰ কৰিবলৈ ব্ৰহ্মচাৰীয়ে ধাতৱীয় এণ্টিমণিৰ গুড়ি ব্যৱহাৰ কৰিলে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত কলয়ডেল এণ্টিমণি ব্যৱহাৰ কৰিলে।
ৰোগটো বালি মাখিৰ দ্বাৰা সংক্ৰমিত হয় আৰু ইয়াৰ লক্ষণসমূহ হৈছে বৰ্ধিত প্লীহা আৰু যকৃত, অনিয়মীয়া জ্বৰ, আৰু ৰক্তাল্পতা।
১৮৭৫-১৯৫০ চন পৰ্যন্ত অসম ৰাজ্যত বিশেষকৈ কামৰূপ, গাৰো পাহাৰ, গোৱালপাৰা, নগাঁও জিলাত মহামাৰীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰা এই ক'লাজ্বৰত আক্ৰান্ত হৈ ঠাইখণ্ডৰ সহস্ৰাধিক লোকে প্ৰাণ হেৰুৱাইছিল।
ৰায় বাহাদুৰ ছাৰ উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰী আছিল এগৰাকী বিজ্ঞানী, অধ্যাপক আৰু ভাৰতৰ চিকিৎসা ক্ষেত্ৰৰ এগৰাকী স্মৰণীয় চিকিৎসক।
১৯২২ চনত তেখেতে ইউৰিয়া ষ্টিবামিনৰ উদ্ভাৱন আৰু বিকাশ সাধন কৰিছিল; যাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই কালা-আজাৰ বা আজাৰ বা ক'লাজ্বৰ ৰোগটোৰ এক কাৰ্যকৰী চিকিৎসাৰ সূচনা হৈছিল।
বংগীয় শাখাৰ ছেইণ্টজন এম্বুলেঞ্চ সংস্থাৰ তেখেত উপ-অধ্যক্ষ আৰু অধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
ব্ৰহ্মচাৰী বংগৰ চেনিটাৰী ব'ৰ্ডৰো সদস্য আৰু ভাৰতীয় সংগ্ৰহালয়ৰ ট্ৰাষ্টী পৰিষদৰ উপাধ্যক্ষ আছিল।
১৯৩২ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা নিযুক্তিপ্ৰাপ্ত ক'লাজ্বৰ আয়োগৰ সঞ্চালক কৰ্ণেল এইচ. ই. চৰ্টে কৈছিল: "আমি ইউৰিয়া ষ্টিবামিনক এক বিশিষ্ট সুৰক্ষিত আৰু নিৰ্ভৰযোগ্য ঔষধ হিচাপে পাইছিলোঁ আৰু সাত বছৰত আমি ক'লাজ্বৰৰ কেবা হাজাৰ গোচৰৰ চিকিৎসা কৰিছিলো আৰু চিকিৎসা কেন্দ্ৰত সহস্ৰাধিক চিকিৎসা কৰা দেখিছিলোঁ।
উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰীয়ে মেলেৰিয়া, ক'লা-পানীৰ জ্বৰ, চেৰেব্ৰোস্পাইনেল মেনিনজাইটিছ, ডায়েবেটিছ, ইনফ্লুয়েঞ্জা, লেপ্ৰ'ছি আৰু ছিফিলিছৰ ৰোগ নিৰ্মূলৰ ক্ষেত্ৰতো অৰিহণা আগবঢ়াইছিল।
১৯২৭ চনত মেডিকেল কলেজৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰি ব্ৰহ্মচাৰীয়ে কাৰ্মাইকেল চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত বিষুৱীয় ৰোগৰ অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে।
তেখেতে ৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা প্ৰতিষ্ঠানতো বিষুৱীয় ৰোগৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত হিচাপে কৰ্মৰত হৈছিল।
কলিকতাৰ ইউনিভাৰ্ছিটি কলেজ অৱ ছায়েঞ্চত তেখেত জৈৱৰসায়নৰ মুৰব্বী আৰু বিশিষ্ট অধ্যাপকৰ পদমৰ্যাদা লাভ কৰিছিল।
১৯২৪ চনত ব্ৰহ্মচাৰীয়ে কলিকতাৰ কৰ্ণৱালিছ ষ্ট্ৰিটৰ স্বগৃহত এটা গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
ব্ৰহ্মচাৰীয়ে বিভিন্ন অনুষ্ঠান আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ সামাজিক প্ৰতিষ্ঠানলৈ প্ৰভুত পৰিমাণে বৰঙনি আগবঢ়াইছিল।
তাৰে ভিতৰত ভাৰতীয় ৰেড ক্ৰছ সমাজ, কলিকতাৰ ৰক্ত বেংক, কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়, যাদৱপুৰ টিউবাৰ কল'ছিছ ছেনেট'ৰিয়াম আদি প্ৰধান।
আন এক ব্যাখ্যা অনুসৰি দিহানামৰ দিহা শব্দটো প্ৰাচীন কামৰূপৰ বৌদ্ধ-সহজযান পন্থৰ চৰ্যাগীতৰ দোহা শব্দৰ পৰা আহিছে বুলি অনুমান কৰা হয়।
আধ্যাত্মিক আৰু নৈতিক উপদেশেৰে পৰিপূৰ্ণ এই চৰ্যাগীত বা দোহাৱলীবিলাকৰ পৰা সাম্প্ৰতিক সময়ত প্ৰচলিত দিহানাম আৰু দেহবিচাৰ গীতসমূহৰ ভাৱধাৰা আৰু বিষয়-বস্তুৰাজিৰ পাৰ্থক্য দেখা নাযায়।
দিহা নাম প্ৰধানতঃ দুবিধ- এবিধ হৈছে সত্ৰ-সৱাহৰ নিত্য-নৈমিত্তিক প্ৰসংগৰ সৈতে জড়িত নাম আৰু দ্বিতীয়বিধ হৈছে অসমৰ গাঁৱে-ভূঞে থকা নামঘৰসমূহৰ সৈতে জড়িত দিহানাম।
বিশেষ বিশেষ ধৰ্মীয় তিনিসমূহত সত্ৰ-সমাজত পালিত দিনতীয়া কাৰ্য-ক্ৰমণিকাত দিহানাম পৰিৱেশন কৰাটো এৰাব নোৱৰা নিয়ম।
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত অন্যান্য ঘোষা-কীৰ্তনৰ দৰেই দিহানামসমূহতো ভগৱানৰ গুণ-নাম-মহিমা কীৰ্তন কৰা হয়।
দিহানামৰ দিহা বা ঘোষাবোৰ নতুনকৈ ৰচনা কৰা যদিও নামৰ সংলগ্ন হিচাপে পৰিৱেশন কৰা পদবোৰ সাধাৰণতে কীৰ্তন, দশম, ঘোষা, ৰত্নাৱলী আদি গ্ৰন্থৰ পৰাই লোৱা হয়।
ই ঘাইকৈ পশ্চিম বংগ, উত্তৰ প্ৰদেশৰ বাৰাণসীত প্ৰচলিত যদিও ওড়িশা, ত্ৰিপুৰা আৰু নামনি অসমৰ কিছু অংশতো ধুনাচি নৃত্য কৰা হয়।
পাৰম্পৰিক ধূনাদানী মাটিৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল যদিও ধাতু যেনে ৰূপ, কাঁহ বা পিতলৰ সহায়টো ধূনাদানী প্ৰস্তুত কৰা হয়।
নৃত্যৰ বাবে পৰম্পৰাগত সাজ যেনে পুৰুষে ধুতি আৰু কুৰ্তা,পাঞ্জাবী আৰু মহিলা সকলে ৰঙা পাৰি থকা বগা শাৰী পিন্ধে।
এই প্ৰতিযোগিতাসমূহত কিছুমান নৃত্যশিল্পীয়ে তিনিটা ধূনাদানীৰে সৈতে - দুই হাতত দুটা আৰু তৃতীয়টো দাঁতেৰে মুখত ধৰি নৃত্য কৰে।
এই পুৰণি অনুষ্ঠানটো উৎসৱৰ বাবে এক অনিবাৰ্য নিয়মৰ ৰাজ্যৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ এক অন্তৰ্নিহিত অংশ হৈ পৰিছে।
দুৰ্গা পূজাৰ লগতে পূব ভাৰতৰ শাক্ত পন্থী সকলে কালি পূজা, মনসা পূজা, জগদ্ধাত্ৰী পূজা ইত্যাদিতো দেৱীৰ মূৰ্তিৰ সন্মুখত ধুনাচি নৃত্য কৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে সুভাষ ঘাইৰ 'খলনায়ক', মহেশ ভাটৰ 'ছাহত' আৰু ডেভিদ ধাৱানৰ কমেডি ছবি 'বড়ে মিঞা ছোটে মিঞা'ত অভিনয় কৰি বিশেষ পৰিচিতি লাভ কৰে।
১৯৯৯ চনত মুক্তি লাভ কৰা তামিল ভাষাৰ ছবি 'পাড়ায়াপ্পা'ৰ জৰিয়তে ৰামায়া কৃষ্ণন বিশেষভাৱে চৰ্চিত হয়।
ৰামায়াৰ অভিনয়ৰ প্ৰসংগত 'ৰেদিফ'ৰ সমালোচকে মন্তব্য কৰে যে, “ . , . .” উক্ত চৰিত্ৰত আগবঢ়োৱা শক্তিশালী অভিনয়ৰ বাবে তেখেতে তামিল ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু তামিলনাডু ৰাজ্যিক বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
'পাড়ায়াপ্পা' নামৰ ছবিখনত নীলাম্বৰী চৰিত্ৰটোত আগবঢ়োৱা অভিনয়ৰ বাবে তেখেতে তামিল ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ সন্মান লাভ কৰে।
২০০৯ চনৰ কমেডি-ড্ৰামা ছবি ' 'ৰ বাবে তেখেতে শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ তেলুগু ভাষাৰ ফিল্মফেয়াৰ সন্মান লাভ কৰে।
'বাহুবলী: দ্য বিগিনিং' আৰু 'বাহুবলী: দ্য কনক্লুছন' দুয়োখন ছবিয়েই ভাৰতৰ সৰ্বাধিক ধন-উপাৰ্জনকাৰী ছবিৰ তালিকাভুক্ত হৈছে।
২০১৫ চনত ৰামায়া কৃষ্ণনে এছ.এছ. ৰাজামৌলীৰ বিগবাজেটৰ ফেণ্টাছি বহুতাৰকাযুক্ত ছবি 'বাহুবলী: দ্য বিগিনিং'ত অভিনয় কৰে।
ৰাজমাতা শিৱাগামীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি ৰামায়া কৃষ্ণনে বিপুল পৰিমাণৰ খ্যাতি আৰ্জিবলৈ সক্ষম হয়।
সমালোচকৰ দ্বাৰা বহুল প্ৰশংসিত দুয়োখন ছবিয়েই ভাৰতবৰ্ষৰ সৰ্বাধিক ধন-উপাৰ্জনকাৰী ছবিৰ তালিকাভুক্ত হয়।
ৰামায়াই চাৰিটাকৈ ফিল্মফেয়াৰ দক্ষিণ বঁটা, তিনিটাকৈ নন্দী বঁটা, আৰু এটা তামিলনাডু ৰাজ্যিক ছবি বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
এই উদ্যানখন ত্ৰিকূট পৰ্বত প্ৰবত নামেৰে জনাজাত তিনিটা চূড়াৰ প্ৰবতত আছিল, আৰু গজেন্দ্ৰই তাত আন আন হাতীসমূহক শাসন কৰিছিল।
সচৰাচৰ দিনবোৰৰ দৰেই এদিনাখন গজেন্দ্ৰ ভগৱান বিষ্ণুৰ উপাসনাত আগবঢ়োৱাৰ উদ্দেশ্যে পদুম ফুল ছিঙিবলৈ ওচৰৰে এটা হ্ৰদলৈ গৈছিল।
সেই হ্ৰদতে বাস কৰা এটা ঘঁৰিয়ালে হঠাতে গজেন্দ্ৰক আক্ৰমণ কৰিলে আৰু তাৰ ঠেঙত ধৰি টানিবলৈ ধৰিলে।
গজেন্দ্ৰৰ পৰিয়ালৰ সকলো সদস্য, আত্মীয়-কুটুম্ব আৰু বন্ধু-বান্ধৱ গোট খাই সহায় কৰিবলৈ চেষ্টা চলাইও ব্যৰ্থ হ'ল, ঘঁৰিয়ালটোৱে গজেন্দ্ৰক কোনোধৰণেই এৰি নিদিয়ে।
দেহৰ শেষ বিন্দু শক্তিও নোহোৱা হোৱাত গজেন্দ্ৰই এপাহ পদুম ফুল বায়ুতে উৰ্ধমুখী কৰি উতসৰ্গা কৰি ভগৱান বিষ্ণুলৈ আগবঢ়াই তাক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আহ্বান জনালে।
এই কথাত অগয্ত্য মুনি ৰুস্ত হ'ল আৰু তেওঁ উপলব্ধি কৰিলে যে, ৰজা ইন্দ্ৰদ্যুম্ন নিজৰ সতকৰ্মৰ জৰিয়তে মহানতাৰ পৰিচয় দিছিল যদিও তেওঁৰ মাজত অহংকাৰ বা অহস্মমতাৰ বীজ তেতিয়াও ৰোপিত আছিল।
মুনিয়ে তেতিয়া ৰজা ইন্দ্ৰদ্যুম্নক শাও দিলে যে, পিছৰ জনমত তেওঁ এটা হাতী হিচাপে জন্ম ল'ব, আৰু সেই জন্মতেই তেওঁ কঠিন বাস্তৱৰ সৈতে মুখামুখি হৈ আত্ম-অহংকাৰ ত্যাগ কৰি ভগৱন্তৰ ওচৰত নিজকে সঁপি দিব।
বিষ্ণুয়ে গজেন্দ্ৰক ক'লে যে, পূৰ্বৰ এক জন্মত গজেন্দ্ৰ প্ৰখ্যাত ৰজা ইন্দ্ৰদ্যুম্ন আছিল।
ইন্দ্ৰদ্যুম্ন বিষ্ণুৰ মহান সেৱক আছিল যদিও, এবাৰ মহাঋষি অগস্ত্যৰ প্ৰতি দেখুওৱা অসন্মানৰ বাবে মুনিৰ কোপত পৰিল।
তেওঁ আৰু ঋষিয়ে স্নান কৰি থকা অৱস্থাত ঋষিয়ে সূৰ্য দেৱতাক স্তুতি-অৰ্চনা কৰি থাকোঁতে ৰজাই ধেমালি কৰিবৰ নিমিত্তে ঋষিৰ ভৰিত ধৰি টানিছিল।
এই কথাত ক্ৰোদ্ধান্বিত হৈ ঋষিয়ে গন্ধৰ্ৱ ৰাজক পিছৰ জন্মত ঘঁৰিয়ালৰ ৰূপ লৈ জন্ম ল'বলৈ শাও দিলে।
তথাপিও তেওঁক এইবুলি আশিস প্ৰদান কৰিলে যে, ভগৱান বিষ্ণুৱে সেই ঘঁৰিয়ালক নিধন কৰি তেওঁঅ জন্ম আৰু মৃত্যুৰ চক্ৰৰ পৰা মুক্তি প্ৰদান কৰিব।
গজেন্দ্ৰ মোক্ষ অথবা গজেন্দ্ৰৰ মুক্তি হিন্দু ধৰ্মৰ পৱিত্ৰ ধৰ্মশাস্ত্ৰ ভাগৱত পুৰাণৰ অষ্টম স্কন্ধত বৰ্ণিত এক আখ্যান।
এই খণ্ডটিত, ভগৱান বিষ্ণুৱে গজেন্দ্ৰ নামৰ হাতীটোক এটা ঘঁৰিয়ালৰ হাঁতোৰাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ মৰ্ত্যলৈ নামি আহিছিল।
যিহেতু ইন্দ্ৰদ্যুম্ন বিষ্ণুৰ উপাসক আছিল, ভগৱানে তেওঁক গজেন্দ্ৰ হিচাপে জন্ম দিয়ালে আৰু অনুধাৱন কৰোৱালে যে, স্বৰ্গ আৰু উৰ্ধ্বলোকৰ উপৰিও কৈৱল্য নামৰ এক দেৱতাসকলৰ পৰিধিৰ এক মনোজগত আছে।
ইন্দ্ৰদ্যুম্নই যেতিয়া তেওঁৰ গজেন্দ্ৰ ৰূপৰ জৰিয়তে নিজৰ সকলো অহংকাৰ, শংকা, আৰু সন্দেহ পৰিত্যাগ কৰি বিষ্ণুৰ চৰণক নিজকে সমৰ্পন কৰিলে, তেতিয়া তেওঁ মোক্ষ লাভ কৰিবলৈ সমৰ্থ হ'ল।
মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে মূল পুৰাণৰ আধাৰত এই কাহিনীটো অসমীয়াত গজেন্দ্ৰ উপাখ্যান শীৰ্ষক গ্ৰন্থত লিপিবদ্ধ কৰিছিল।
এই উপলক্ষত গজেন্দ্ৰই বিষ্ণুৰ উপাসনাৰ বাবে আগবঢ়োৱা প্ৰাৰ্থনাভাগ "গজেন্দ স্তুতি" নামেৰে এক প্ৰখ্যাত স্তুতিত পৰিণত হ'ল।
সেন শৰ্মাই এজনী শিশুশিল্পী হিচাপে বঙালী ছবি ‘ইন্দিৰা’ত অভিনয়ৰ যোগে চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰথম ভূমুকি মাৰে।
২০০২ত কৰে ঋতুপৰ্ণ ঘোষৰ প্ৰশংসিত ছবি ‘তিথি’, যিখন ছবিত মিথুন আৰু তেওঁৰ মাতৃ অপৰ্ণা সেনেও অভিনয় কৰিছিল।
২০০১ত কৰে অপৰ্ণা সেন পৰিচালিত ইংৰাজী ভাষাৰ ছবি ‘মিষ্টাৰ এণ্ড মিছেচ আয়াৰ’, যিখন ছবিৰ অভিয়নৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
তেওঁ মীৰা নায়াৰৰ হলীউডী ছবি ‘দ্য নেমচেক’ৰ মুখ্য ভূমিকাৰ বাবে আমন্ত্ৰণ পাইছিল যদিও তাৰিখ মিলাব নোৱাৰাত ছবিখনত অভিনয় কৰিব নোৱাৰিলে।
সেন শৰ্মা মাতৃপক্ষীয় ককাক চিদানন্দ দাশগুপ্ত এজন ছবি সমালোচক, পণ্ডিত, অধ্যাপক, লেখক আৰু ‘কলকাতা ফিল্ম ছোচাইটি’ৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।
কংকনা সেন শৰ্মা এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, লেখক আৰু পৰিচালক, যিয়ে মূলতঃ হিন্দী আৰু বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে জড়িত।
ছবি নিৰ্মাতা অপৰ্ণা সেনৰ জীয়ৰী সেন শৰ্মাই কলাত্মক আৰু স্বাধীন দুয়োবিধ চলচ্চিত্ৰতে অৱতীৰ্ণ হৈছে।
এই ধাৰাৰ ছবিত তেওঁৰ উপলব্ধিয়ে তেওঁক সমান্তৰাল ধাৰাৰ ছবিৰ শীৰ্ষস্থানীয় অভিনেত্ৰী ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে।
টাইমচ্ অফ ইণ্ডিয়াৰ খবৰ অনুসৰি সেন শৰ্মাই ২০১১ৰ ১৫ মাৰ্চত দক্ষিণ মুম্বাইৰ এখন হাস্পাতালত প্ৰথম সন্তান হাৰুণক জন্ম দিয়ে।
২০১৭ৰ ২ জুনত মুক্তি পোৱা ‘এ ডেথ ইন গুঞ্জ’ ছবিৰ যোগে সেন শৰ্মাই পৰিচালনাৰ ক্ষেত্ৰখনত ভৰি থয়।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেত চিকাগোলৈ ৰাওনা হয় আৰু পদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু মেনেজমেণ্ট ইনফৰমেছন ছিষ্টেম ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
অ'কিয়াম বায়' চলিউছন্যছ আৰু মেপমাইজিনম নামৰ প্ৰতিষ্ঠান দুটাৰ তেখেত প্ৰতিষ্ঠাতা আৰু মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া।
উল্লেখযোগ্য যে শত্ৰুৰ মূৰ কাটি যুঁজাৰুৱে পিতল বা কাঠৰ খোদিত কৃত্ৰিম মূৰ ডিঙিত ওলোমাই পিন্ধিব লাগিছিল।
শত্ৰুৰ হাত কাটি অনা বীৰে কাঠৰ তৈয়াৰী কৃত্ৰিম হাত এখন ডিঙিত ওলোমাই লৈ ফুৰিছিল আৰু ভৰি কটা বীৰে অবিকল কাঠৰ ভৰি এখন খাওত ভৰাই লোৱাৰ প্ৰথা আছিল।
শত্ৰুৰ মূৰবোৰ গাঁৱলৈ আনি গাঁও-প্ৰধানজনৰ গৃহৰ সন্মুখত দীঘল বাঁহ এডাল পুতি মুণ্ডবোৰ থিয় কৰি ৰাখিছিল।
চিকাৰ অভিযন সমাপ্তিৰ পাঁচদিনৰ পাছত সৰ্বসাধাৰণ লোকৰপৰা পৃথক কৰি ৰাখিবৰ বাবে যুঁজাৰুসকলক গাৰ বিশিষ্ট অংশত উল্কি দি শশাভাবৰ্ধন কৰিছিল।
গাঁও-প্ৰধানে বিজয়ৰ বাৰ্তা পাই পুৰোহিত ‘গামপা’ক মতাই আনি বিজয়ৰ মুকুটখিনিৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰিছিল, যি মুকুটখিনি চাফা কৰি ৰ'দত শুকুৱাই ‘পানু সংৰক্ষিত কৰিছিল।
মূৰ, হাত, ভৰি আদিৰ মঙহ কিছুদিনৰ পাছত পচি উৱলি গলে, পুৰোহিত গামপাই মলিয়ন বস্তুবোৰ এৰুৱাই গাহৰিক খুৱাইছিল।
গাঁৱৰ মুখিয়াল বা গাঁও প্ৰধানৰ বাদে আন গাঁৱৰপৰা বিবাহিতা নাৰী হৰণ কৰিলে, দুয়োখন গাঁৱৰ মাজত অহা-যোৱা আৰু বিনিময় পথ যুদ্ধ হৈছিল।
সেয়েহে শত্ৰুৰদ্বাৰা আক্ৰান্ত গাক ওচৰ-চুবুৰীয়াই শস্য, গৰু, মেঠোন আৰু অন্যান্য প্ৰয়োজনীয় বস্তুৰে সাহায্য আগবঢ়াইছিল।
গাঁও-প্ৰধানে নতুনকৈ খাজনা লগাব, জৰিমনা কৰিব, গুৰুতৰ অপৰাধত কঠোৰ শাস্তি বিহিব, বহু কন্যা বিবাহ কৰাব আৰু দোষীক গাঁৱৰপৰা বহিষ্কাৰ কৰিব পাৰিছিল।
গাঁওপ্ৰধানজন অবিবেচক হলে বা অন্য গাঁও আক্ৰমণ কৰাত হস্তক্ষেপ কৰিলে; গাঁওবাসী আৰু গাঁও-প্ৰধানৰ মাজত মতদ্বৈত হৈ ৰণ-বিগ্ৰহলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল; যাৰ ফলত সবল বা দুৰ্বল গৱে অশেষ নিকাৰ ভুঞ্জিব লগা হৈছিল।
এবাৰ আক্ৰমণত প্ৰবৃত্ত হোৱা গাঁৱৰ লোকসকল ৰণকৌশলত বিভজ্ঞ হৈছিল আৰু হঠাৎ হোৱা আক্ৰমণ কম সময়ৰ ভিতৰতে বাধাগ্ৰস্ত কৰিব পাৰিছিল।
ভাংচুৰ বয়োজ্যেষ্ঠসকলেৰে গঠিত মন্ত্ৰণা সভাৰআলোচনাক্ৰমে গাঁও-প্ৰধানে নমুণ্ড চিকাৰৰ পাতনি মেলিছিল।
ৱাংচুসকলৰ মৰাং আছিল আবিয়ৈসকলৰ ৰাতিৰ আৱাসস্থল, কলা-কৃষ্টিৰ প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ, য’ত যুদ্ধ বিদ্যাৰ আখৰা কৰা হৈছিল, সু-গৃহস্থী হোৱাৰ অভিজ্ঞতা পাইছিল, ৰাতি গাঁৱৰক্ষী বাহিনী কৰ্তব্য পালন কৰি গাঁও শান্তিত ৰাখিছিল, কৃষিকৰ্মৰ প্ৰশিক্ষণ পাইছিল, লোক সাহিত্যৰ চৰ্চা কৰিছিল আৰু আন্তঃগাঁৱৰ মাজত সংহতি স্থাপন কৰিছিল।
পুৰোহিতে কলপাত এখন, কেইবাডোখৰ কৰি গাঁঠি দিছিল আৰু ইয়াৰদ্বাৰা ৰণযাত্ৰাৰ পৰিণতিৰ শুভাশুভ ইঙ্গিত দিছিল।
এনে ধৰণৰ চিয়াৰত ক্ৰিয়াকাণ্ডকাৰীজন নিশ্চিত হলেই আক্ৰমণত জয়ী হ'ব বুলি দৃঢ় বিশ্বাস কৰিছিল।
বন্দুকটো কান্ধত দুয়োফালে সমানে ৰাখি, দাৰ নালত খামুচি ধৰি নিঃশব্দে কেইবাটাও শাৰী হৈ যুঁজলৈ আগবঢ়াৰ প্ৰথা আছিল।
তেওঁলোকেজোপোহাৰ আঁৰ লৈ শত্ৰুৰ আলেখ-লেখ চাই আছিল আৰু সময় উপস্থিত হলেই, প্ৰথমজনে দ্বিতীয়জনলৈ এখিলা গছপাত ছিঙি দিয়াৰ ৰীতি আছিল।
ইয়াৰ লগে লগে ৰণ আহ্বান ধ্বনি দি শত্ৰুলৈ গুলী নিক্ষেপ কৰে, দাৰে নৰমুণ্ড কাটে,আৰু যাঠিৰে খোঁচে।
আক্ৰমণৰ শেষত খাঙত ভৰাই শত্ৰুৰ মূৰ, হাত, ভৰি আদি হৰ্ষোক্কাসে নৃত্য-গীতেৰে দশোদিশ কঁপাই তুলিছিল।
অজ্ঞাতে কোনো বীৰে এনে ভুল কৰিলে গালি-শপনি পাৰিছিল আৰু জীৱিত কালত ৰাহ,কুকুৰা, ছাগলী আদি খোৱাৰপৰা বঞ্চিত হৈছিল।
ভাৰত আৰু ব্ৰহ্মদেশৰ মাজত থকা আন্তৰ্জাতিক সীমা বেখাৰ ওচৰত খাচা আৰু নাইচিচা, কামকা আৰু জাংগন নামে গাঁওকেইখনৰ মাজত ১৯৫২ চনত সংঘৰ্ষিত হোৱা অভিযানেই শেষ নৰমুণ্ড চিকাৰ অভিযান, যাৰ ফলত মাত্ৰ তিনিটা নৰমুণ্ডহে আনিব পাৰিছিল।
অতীতত টিপ আৰু টুৱেনচাং জিলাৰ মাজত ৰাজনৈতিক আৰু ভৌগোলিক সীমা নিৰ্ধাৰণ নোহোৱাত দুয়ো অঞ্চলৰ অধিবাসীসকলৰ মাজত প্ৰায়েই অন্তৰ্দ্বন্দ্ব হৈ ৰণত পৰিণত হৈছিল।
এখন গাঁৱে কেতিয়াবা এটা বা একাধিক মূৰ হেৰুৱাব লগা হ'লে,শত্ৰুৰ গাঁৱৰপৰা সেই পৰিমাণে মূৰ ফিৰাই আনিবলৈ বদ্ধপৰিকৰ হৈ পৰিছিল।
এনে ক্ষেত্ৰত যেতিয়া দুয়োপক্ষই সিদ্ধান্তলৈ আহিব নোৱাৰে; তেতিয়া মধ্যস্থতাকাৰী গাঁৱৰ আশ্ৰয় ল’বলগীয়া হৈছিল।
দুৰ্বলতা আৰু সুবিধা লৈ এটা পক্ষই আন এটা পক্ষক আক্ৰমণ কৰি নৰহত্যা কৰি নৰমুণ্ড হাতত লৈ ৰণনৃত্য কৰিলেও; আনহাতেদি নৰমুণ্ড হেৰুৱাই শোকাক্লিষ্টও হৈছিল।
অসমৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত বাস কৰা ৱাংচুসকলে অতীজত নৰমুণ্ড চিকাৰৰ পাতনি মেলিছিল আৰু নমুণ্ডবোৰ মুৰাঙত সজাই যাদুঘৰৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
মূৰ চিকাৰ অভিযানৰ মাধ্যমেদি প্ৰকাশ পাইছিল পুৰুষৰ পুৰুষত্ব, ৰণকৌশলৰ পৰিপক্বতা আৰু বীৰত্বৰ চূড়ান্ত নিদৰ্শন; যাৰ অবিহনে বীৰসকলে সমাজৰ পৰা পুৰস্কাৰ স্বৰূপে পাইছিল ঘৃণা আৰু তেনে ব্যক্তিক কাপুৰুষ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
শত্ৰুৰ প্ৰবল আক্ৰমণৰপৰা গাঁও ৰক্ষা কৰিবলৈ, শস্যতলি সাৰুৱা কৰিবলৈ আৰু সবল গাঁওবোৰ দুৰ্বল গাঁওবোৰৰ ওপৰত কৰা উৎপীড়নৰপৰা ৰক্ষা পাবলৈ ভাংচুৱে এনে ধৰণৰ দুৰ্ধৰ্ষ অভিযান কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।
চুলিবোৰ এহাতে মস্তকাভৰণ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু আনহাতেদি কাণৰ লতিত পিন্ধা ভূষণৰ লগত নানা ধৰণেৰে খাঁজি সৌন্দৰ্য বৃদ্ধি কৰিছিল।
নৰমুণ্ড চিকাৰ অভিযান হৈছে লোককৃষ্টিৰ অন্তৰ্ভুক্ত এটি তাৎপৰ্যপূৰ্ণ পৰম্পৰা, য'ত মানুহৰ সৈতে যুদ্ধ কৰি পৰাজিতসকলৰ মূৰ কাটি সন্মান বা ট্ৰফীৰ নিচিনাকৈ গৌৰৱত লৈ যোৱা হয়।
পোনপ্ৰথমে চাৰ্ণ গৱেষকসকলোৰ মাজত দস্তাবেজ শ্বেয়াৰ কৰাৰ কাৰণে নামৰ এটি -ৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।
১৯৮৯ চনত টিম বাৰ্নাৰ্ছ লীয়ে ব্ৰাউজাৰ তথা চাৰভাৰৰ চফ্টৱেৰ এইচ টি এম এল -ৰ কথা উল্লেখ কৰে।
এবছৰতেই চাৰ্ণৰ তথ্য চিষ্টেম ইঞ্জিনীয়াৰ -ৰ সৈতে যৌথভাৱে চাৰ্ণৰ ই প্ৰকল্পৰ বাবে অনুৰোধ কৰে, যদিও প্ৰকল্পটো আনুষ্ঠানিকভাৱে চাৰ্ণৰ দ্বাৰা গৃহীত নহয়।
ই প্ৰগ্ৰামিং লেংগুৱেজ নহয় যদিও, তাৰ দৰেই এই মাৰ্কআপ লেংগুৱেজসমূহো, টেগসমূহৰ সহায়ত ৱেবপেজৰ তথ্যসমূহৰ বিভিন্নধৰণৰ আকৃতিৰ সাধাৰণ পৰিকাঠামোবোৰ সজোৱাত সহায় কৰে।
যিসকলে এই প্ৰথাৰ ওপৰত প্ৰশ্ন কৰে তেওঁলোকে ন্যায়, লিঙ্গ সমতা, মানৱ অধিকাৰ আৰু ধৰ্মনিৰপেক্ষতা বিষয়ক প্ৰসংগও ইয়াৰ লগত উত্থাপন কৰে।
এই প্ৰসংগটো ভাৰত চৰকাৰ আৰু ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ও জড়িত, আৰু ভাৰতৰ অভিন্ন অসামৰিক বিধি সম্পৰ্কে তৰ্কৰ সৈতে সংযোজিত হৈ আছে।
ভাৰতৰ তিনিখন চুবুৰীয়া দেশ পাকিস্তান, বাংলাদেশ আৰু শ্ৰীলংকাকে ধৰি ২৩খন দেশে তিনি তালাক নিষিদ্ধ কৰে।
কোৰান শাস্ত্ৰৰ মতে বিবাহ বিচ্ছেদ চূড়ান্ত হোৱাৰ আগতে তিনি মাহৰ দুটা অপেক্ষাৰ সময় নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়।
তেতিয়াৰ পৰা যিকোনো প্ৰকাৰৰ তাৎক্ষণিক তিনি তালাক যেনে কোৱা, লিখা, ইমেইল বা এছএমএছৰ দৰে ইলেক্ট্ৰনিক উপায়ৰ দ্বাৰা কৰা বিবাহ বিচ্ছেদ অবৈধ হৈ পৰিল।
এনে ক্ষেত্ৰত এগৰাকী পীড়িত মহিলাই তেওঁৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল সন্তানৰ বাবে তত্ত্বাৱধানৰ দাবী কৰাৰ অধিকাৰ প্ৰাপ্ত কৰে।
ভাৰতত তিনি তালাক , যাক তালাক-ই-বিদ্দাত, তাৎক্ষণিক বিবাহ বিচ্ছেদ বা তালাক-ই-মোগললাজা বুলিও কোৱা হয়, হৈছে এক প্ৰকাৰৰ বিবাহ বিচ্ছেদৰ প্ৰথা যি ভাৰতৰ মুছলমানসকলৰ মাজত প্ৰচলিত হৈ আহিছে।
এই প্ৰথাই যিকোনো মুছলমান পুৰুষক মৌখিক, লিখিত বা অধিক শেহতীয়াকৈ ইলেক্ট্ৰনিক ৰূপত তিনিবাৰ ‘তালাকʼ শব্দটো উচ্চাৰণ কৰি আইনীভাৱে তেওঁৰ পত্নীৰ সৈতে বিবাহ বিচ্ছেদ কৰিবলৈ সক্ষম কৰিছিল।
ৰাষ্ট্ৰীয় জনতা দল, সৰ্বভাৰতীয় মাজলিছ-ই-ইত্তাহাডুল মুছলমান, বিজু জনতা দল, সৰ্বভাৰতীয় অন্ন দ্ৰাবিড় মুন্নেত্ৰ কাঝাগাম, ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ আৰু সৰ্বভাৰতীয় মুছলিম লীগৰ সাংসদসকলে বিধেয়কখনৰ বিৰোধিতা কৰিছিল।
ইয়াক ২৮ ডিচেম্বৰ ২০১৭ তাৰিখে লোকসভা, বা ভাৰতীয় সংসদৰ নিম্ন গৃহৰ দ্বাৰা গৃহীত কৰা হৈছিল, য'ত বেছিভাগ আসন শাসকদল বিজেপিৰ অধিনত আছিল।
নৰেন্দ্ৰ মোদী চৰকাৰ, ৰাজ্যসভাৰ বাবে এক ডাঙৰ ৰাজনৈতিক জয়, য'ত শাসনাধিষ্ঠ ৰাষ্ট্ৰীয় গণতান্ত্ৰিক মিত্ৰজোট -ৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা নাছিল।
খ্ৰীষ্টান ধৰ্মলৈ সলনি হোৱা কলিকতাৰ এটা বঙালী পৰিয়ালত ১৮৫৬ চনৰ ৪ মাৰ্চ তাৰিখে তৰু দত্তৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁৰ দেউতাক গোৱিন্দ চন্দ্ৰ দত্ত এজন লেখক আৰু মাক ক্ষেত্ৰমণি দত্ত ৰামবাগান দত্ত পৰিয়ালৰ জীয়ৰী।
দত্ত পৰিয়াল হৈছে খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী সকলৰ দ্বাৰা গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত হোৱা কলিকতাৰ প্ৰথম পৰিয়ালবোৰৰ ভিতৰৰ এটা।
তৰু দত্তৰ ককাক ৰসময় দত্ত আৰু দেউতাক গোৱিন্দ দত্ত, দুয়োজনেই ঔপনিৱেশিক চৰকাৰৰ অধীনত গুৰুত্বপূৰ্ণ পদবীত মকৰল আছিল।
তেওঁৰ মাকে প্ৰথমে ধৰ্ম পৰিৱৰ্তনৰ বিষয়ত বিৰোধ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল যদিও পিছলৈ তেৱোঁ এই ধৰ্মৰ অনুশীলন কৰে।
হেনৰী লুই ভিভিয়ান ডেৰোজিঅ , মনমোহন ঘোষ আৰু সৰোজিনী নাইডু ৰ সৈতে তৰু দত্ত 'ভাৰত-এংলিয়ান' সাহিত্যৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক ব্যক্তি।
দত্তক ইংৰাজী ভাষাত প্ৰকাশিত তেওঁৰ কবিতাৰ সংকলন 'আ শ্বেফ গ্লেনেড ইন ফ্ৰেঞ্চ ফিল্ডচ্‌' আৰু 'এন্‌চিয়েণ্ট বেলাডছ এণ্ড লিজেণ্ডছ অৱ হিন্দুস্তান' আৰু ফৰাচী ভাষাত প্ৰকাশিত তেওঁৰ উপন্যাসৰ 'লা জাৰ্নেল ডি মাডেমোইচেল ডি'আৰভাৰ্ছ' বাবে জনা যায়।
তৰু আৰু তেওঁৰ ভাই-ভনীসকলে তেওঁলোকৰ শৈশৱৰ বেছিভাগ সময় কলিকতাত অতিবাহিত কৰিছিল, মহানগৰীৰ এখন ঘৰ আৰু মহানগৰীৰ উপকণ্ঠ অঞ্চলত অৱস্থিত বাউগমাৰীৰ এটা বাগিচা ঘৰৰ মাজত তেওঁলোকৰ সময়বোৰ পাৰ হৈছিল।
তেওঁ ফৰাছী আৰু ইংৰাজী ভাষা শিকিছিল আৰু পিছলৈ তেওঁৰ মাতৃভাষা বঙালীৰ সমান্তৰালকৈ সংস্কৃত ভাষাও শিকিছিল।
১৮৭২ চনত কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ে 'হায়াৰ লেকচাৰ ফ'ৰ ৱমেন' নামেৰে এলানি বক্তৃতামালা আগবঢ়াইছিল, য'ত তৰু দত্ত তেওঁৰ ভগ্নী অৰুৰ সৈতে উপস্থিত আছিল।
তেওঁ লগতে জীৱবিজ্ঞান পঢ়াৰ কথাও ভাবিছিল, পিচে তেওঁ চকুৰে ভিন্ন ৰঙৰ মাজত পাৰ্থক্য নুবুজিছিল আৰু লেবৰেটৰীত কাম কৰাও ভাল নাপাইছিল বাবে সেই চিন্তা ত্যাগ কৰিছিল।
ৰ বাবেই ছাইমনে সৰুৰে পৰাই বুজি উঠিছিল যে বাহ্যিক জগৎ আৰু মানুহৰ মস্তিষ্কৰ ভিতৰৰ জগৎ পৃথক হ'ব পাৰে।
ইকনমেত্ৰিচিয়ান আৰু অৰ্থনীতিবিদ হেনৰী শ্বাল্টজ আছিল ছাইমনৰ বাবে এক অতিকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষক আৰু প্ৰভাৱ।
"পৌৰসভাৰ আকাৰ নিৰ্ণয়" ৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰিবলৈ লৈ তেওঁ ক্লেৰেন্স ৰিডলে'ৰ ৰিচাৰ্চ এচিষ্টেণ্ট হৈ পৰিল।
এনে অধ্যয়নে ছাইমনক সাংগঠনিক নিৰ্ণয় গ্ৰহণৰ অধ্যয়নৰ দিশলৈ লৈ গ'ল, যি তেওঁৰ পি এইচ ডিৰ বিষয়ো হ'ল আৰু যাৰ বাবে পাছলৈ তেওঁ অৰ্থনীতিৰ নোবেল বঁটাৰে সন্মানিত হ'ল।
হাৰ্বাৰ্ট এলেকজেণ্ডাৰ ছাইমন এগৰাকী আমেৰিকান অৰ্থনীতিবিদ, ৰাজনীতি বিজ্ঞানী আৰু মনোবিজ্ঞানী।
"অৰ্থনৈতিক সংগঠনৰ ভিতৰত নিৰ্ণয় গ্ৰহণৰ অধ্যয়নৰ বাবে" তেওঁক ১৯৭৮ত অৰ্থনীতিৰ নোবেল বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।
১৯৭৫ত তেওঁক কম্পিউটাৰ বিজ্ঞানৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান ৰূপে খ্যাত টিউৰিং বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল "কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা, মানৱ চিন্তাৰ মনোবিজ্ঞান আৰু তালিকা প্ৰক্ৰিয়াজাতকৰণ "ৰ অধ্যয়নলৈ অৱদানৰ বাবে।
সৰুৰে পৰাই ছাইমনক এই শিক্ষা দিয়া হ'ল যে মানুহৰ ব্যৱহাৰ আৰু চিন্তাকো বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিৰে অধ্যয়ন কৰিব পৰা যায়।
তেওঁৰ মোমায়েক হেৰল্ড মাৰ্কেল আছিল ৱিস্কন্সিন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অৰ্থনীতি বিভাগৰ ছাত্ৰ- হেৰল্ডৰ অৰ্থনীতি আৰু মনোবিজ্ঞান বিষয়ক পাঠ্যপুথি পঢ়িয়েই ছাইমনৰ প্ৰথম পৰিচয় হ'ল সমাজ বিজ্ঞানৰ জগতৰ সৈতে।
নৰমান এংগেলৰ গ্ৰন্থ "দ্য গ্ৰে'ট ইলিউজন" আৰু হেনৰী জৰ্জৰ গ্ৰন্থ "প্ৰগ্ৰেছ এণ্ড পভাৰ্টি"য়ে তেওঁক বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
উচ্চ-মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰি থাকোঁতে তেওঁ জৰ্জৰ "এক কৰ" ধাৰণাৰ হৈ তৰ্ক প্ৰতিযোগিতাত মাত মাতিছিল।
ছাইমনৰ গৱেষণাই কেইবাটাও বিষয় সামৰি লৈছিল, বিশেষকৈ, মানসিক প্ৰক্ৰিয়াৰ অধ্যয়ন , কম্পিউটাৰ বিজ্ঞান, ৰাজহুৱা প্ৰশাসন, ৰাজনীতি বিজ্ঞান আদি।
১৯৪৯ৰ পৰা ২০০১লৈ তেওঁ কাৰ্ণেগি মেলন বিশ্ববিদ্যালয়ত অতিবাহিত কৰিছিল প্ৰশাসন বিষয়ৰ অধ্যাপক হিচাপে আৰু কাৰ্ণেগি প্ৰযুক্তি প্ৰতিষ্ঠানত ঔদ্যোগিক পৰিচালনৰ অধ্যক্ষ হিচাপে।
কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা আৰু মনোবিজ্ঞান বিষয়ত ছাইমন ২০১৯লৈকে সৰ্বাধিক উদ্ধৃত গৱেষক, গুগল স্কলাৰত প্ৰায় ১০০০ অতিকৈ উদ্ধৃত প্ৰকাশনেৰে, তেওঁ আছিল বিংশ শতিকাৰ সৰ্বাধিক জনপ্ৰিয় সমাজ বিজ্ঞানীৰ অন্যতম।
উল্লেখনীয়ভাৱে, ছাইমনে কেইবাটাও আধুনিক প্ৰযুক্তিৰ বিকাশত অগ্ৰণী ভূমিকা পালন কৰিছিল, যেনে কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা, তথ্য প্ৰক্ৰিয়াজাতকৰণ, নিৰ্ণয় গ্ৰহণ, সমস্যা সমাধান, সংগঠন তত্ত্ব আৰু জটিল ব্যৱস্থা।
বিধ্যালয়ত পঢ়ি থাকোতেই তেওঁ নিজকে নাস্তিক ঘোষণা কৰিলে আৰু "মিলৱাউকী জাৰ্ণাল"লৈ চিঠি লিখি নাস্তিকসকলৰ ৰাজহুৱা অধিকাৰৰ বিষয়ে যুক্তি দাঙি ধৰিলে।
লেখিকাই উল্লেখ কৰিছে যে এই গ্ৰন্থখনৰ প্ৰেৰণা লাভ কৰিছে তেওঁৰ স্বামী হেমন্ত নাৰ্জাৰী শৈশৱৰ পৰা।
এখন বড়ো গাঁৱৰ পটভূমিৰ অকৃত্ৰিমতা বজাই ৰাখিবলৈ লেখিকাই বড়ো ভাষাৰ শব্দও গ্ৰন্থখনত ব্যৱহাৰ কৰিছে।
নাৰ্জাৰীয়ে এজন স্বতন্ত্ৰ সম্পাদকৰূপে ইউনিছেফ, অসম চৰকাৰৰ লগতে ব্যক্তিগত প্ৰতিষ্ঠানৰ সৈতে বিভিন্ন প্ৰকল্পত কাম কৰিছে।
তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য অনুবাদ কৰ্মৰ ভিতৰত আছে ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ 'শৃংখল'কে ধৰি আন কেইবাটাও চুটিগল্পক 'দ্য চেইন এণ্ড আদাৰ ষ্টৰিচ্‌' নামেৰে কৰা ইংৰাজী অনুবাদ আৰু 'শান্ত-শিষ্ট হৃষ্ট-পুষ্ট মহাদুষ্ট'ৰ 'কাম এণ্ড কুৱাইট, ফেট এণ্ড ৰ’বাষ্ট, ভেৰি মিচচিভিয়াচ্‌' নামৰ ইংৰাজী অনুবাদ।
এই নাটকখন যি সময়ত লিখা হৈছিল তেতিয়া অসমত ভাস্কৰ্য আৰু চিত্ৰকলাৰ অনুশীলন আৰু মূল্যবোধ সম্পৰ্কে অসমীয়া সমাজ সচেতন নাছিল।
এনে প্ৰতিকূল সময়ত অসমীয়া শিক্ষিত সমাজক সুকুমাৰ কলাৰ চৰ্চা সম্পৰ্কে সজাগ কৰিবলৈ জ্যোতিপ্ৰসাদে খনিকৰ নাটখন ৰচনা কৰিছিল বুলি ভবা হয়।
চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ মাজুপুত্ৰ অৰুণকুমাৰে পিতৃৰ ইচ্ছাৰ বিৰূদ্ধে বিলাতলৈ যাবলৈ মন কৰিছিল।
বিলাতলৈ যোৱাৰ সুবিধা পোৱাৰ আশাত তেওঁ কলিকতাৰ বন্দৰলৈ গৈ নাৱিকৰ সৈতে চিনাকি হৈছিল, ইটালীৰ জাহাজ এখনৰ চাফাই কৰ্মী এজনৰ সৈতে বন্ধুত্ব স্থাপন কৰিছিল।
এটা গোৱানিছ ছেইলৰ, ওৱেটাৰ আৰু ওৱেট্ৰিছ, কলিকতাৰ বঙালী বাটৰুৱা, ফেৰিৱালা, জাহাজৰ নাবিকবোৰ, পেৰিছত অৰিয়েণ্টেল একজিভিশ্যনৰ ফৰাচী মুনিহ-তিৰোতা, পেৰিচৰ হোটেলত বলডেন্স কৰা ডেকা-ডেকেৰীবোৰ ইত্যাদি।
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ আন আন পুৰুষ চৰিত্ৰবোৰৰ দৰে নবীন সৌন্দৰ্য-পিয়াসী, কলাপ্ৰিয়, কিছু মইমতীয়া আৰু কল্পনাপ্ৰিয় যুৱক।
খনিকৰ নাটত নবীনক প্ৰতিকূল পৰিৱেশৰ লগত যুঁজ দি শিল্পসাধনাত নিজক উছৰ্গা কৰা এক প্ৰতিষ্ঠাপ্ৰয়াসী চৰিত্ৰ হিচাপে অংকন কৰা হৈছে।
এই চৰিত্ৰৰ মাজেৰে নাট্যকাৰে মিছা চাহাবী ঢং দেখুওৱা মানুহৰ নিন্দা কৰিছে যদিও চৰিত্ৰটি বিশেষ সহানুভূতিৰে চৰিত্ৰাংকণ কৰিছে।
তেৱেঁই একমাত্ৰ ঘৰুৱা মানুহ যিয়ে নবীনক বিলাতলৈ যাবলৈ প্ৰেৰিত কৰে, নবীনৰ সন্ধানত ফ্ৰান্সলৈ যায় আৰু নবীনৰ কৃতকাৰ্যতাত অভিনন্দন জ্ঞাপন কৰে।