polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
বড়ো ভাষা আৰু সাহিত্যৰ অধ্যয়নক ১৯৯৬ চনৰ পৰা গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰম হিচাপে আগবঢ়োৱা হৈছে।
অসম চৰকাৰে ২০১৭ চনৰ এক বিধেয়ক অনুসৰী বড়ো ভাষাক জনজাতীয় অঞ্চলত দশম শ্ৰেণীলৈ এক বাধ্যতামূলক বিষয় হিচাপে শিক্ষাদান কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
বড়ো ভাষাৰ বাবে দেৱনাগৰী লিপিৰ ব্যৱহাৰ এক অপ্ৰত্যাশিত সিদ্ধান্ত আছিল আৰু ইয়াক বড়ো সম্প্ৰদায়ৰ সকলো লোকে তাৎক্ষণিকভাৱে গ্ৰহণ কৰিব পৰা নাছিল।
বড়ো সাহিত্য সভাই দেৱনাগৰী লিপিৰ ব্যৱহাৰ কাৰ্যকৰী কৰাত ব্যৰ্থ হয়, আৰু লেখকসকলে অসমীয়া–বঙালী লিপি আৰু ৰোমান লিপি ব্যৱহাৰ কৰি থাকে।
১৯৮২ চনত সদৌ বড়ো ছাত্ৰ সন্থাই ইয়াৰ দাবীৰ চাৰ্টাৰত বড়ো বিদ্যালয়সমূহত ৰোমান লিপিৰ ব্যৱহাৰৰ দাবী অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।
বড়ো সাহিত্য সভাৰ দ্বাৰা গঠন কৰা এক বিশেষজ্ঞ সমিতিৰ প্ৰতিবেদনৰ পাছত, বড়োলেণ্ড স্বায়ত্তশাসিত পৰিষদে ইয়াত অন্তৰ্ভুক্ত অঞ্চলসমূহত ৰোমান লিপি ব্যৱহাৰ কৰাৰ এক প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰে, য'ত অসম চৰকাৰেও সহমত পোষন কৰে।
বড়ো এটা চীন-তিব্বতীয় মূলৰ তিব্বত-বৰ্মা পৰিয়ালৰ ভাষা আৰু উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ আন সকলো তিব্বত-বৰ্মীয় ভাষাৰ ভিতৰত এই ভাষা কওঁতাৰ সংখ্যা বেছি।
বড়ো ভাষা বড়োলেণ্ড স্বায়ত্তশাসিত অঞ্চলৰ চৰকাৰী ভাষা আৰু ভাৰতৰ ৰাজ্য অসমৰ সহ-চৰকাৰী ভাষা।
বড়ো সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ উন্নতি আৰু প্ৰসাৰৰ বাবে ১৯৫২ চনৰ ১৬ নৱেম্বৰত কোকৰাঝাৰ জিলাৰ বসুগাঁৱত বড়ো সাহিত্য সভাৰ গঠন কৰা হয়।
সাহিত্য অকাডেমিয়ে বড়ো ভাষাত ৰচিত সাহিত্যকৰ্মক স্বীকৃতি প্ৰদান কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে ২০০৫ চনৰ পৰা এই ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰদান কৰি আহিছে।
প্ৰিয়াৰ বিয়োগত মহাদেৱ শোকত বলিয়া হ'ল আৰু সতীৰ মৃতদেহ কান্ধত তুলি লৈ বিশ্ব ভ্ৰমণ কৰি তাণ্ডব নৃত্য আৰম্ভ কৰিবলৈ ধৰিলে।
সেয়ে বিষ্ণুই বুদ্ধি কৰি মহাদেৱক শান্ত কৰিবৰ বাবে সতীৰ দেহটোক কাটিবলৈ তেওঁৰ অস্ত্ৰ সুদৰ্শন চক্ৰ পঠাই দিলে।
কামৰূপ জিলাৰ উত্তৰে ওদালগুৰি আৰু বাক্সা জিলা, পূবে দৰং আৰু কামৰূপ মহানগৰ জিলা, দক্ষিণে মেঘালয় ৰাজ্য আৰু পশ্চিমে গোৱালপাৰা আৰু নলবাৰী জিলা।
২০০৩ চনত পুৰণি কামৰূপ জিলা দুভাগত বিভক্ত হয়; বৃহত্তৰ গুৱাহাটী অঞ্চলক লৈ এখন নতুন জিলা কামৰূপ মহানগৰ জিলা গঠন কৰা হয় আৰু অন্যখনৰ নাম আগৰ কামৰূপেই থাকিল।
৩১ নং ঘাইপথ: ৰঙিয়া, বাইহাটা চাৰিআলি, আমিনগাঁৱৰ মাজেৰে গৈ জালুকবাৰীত ৩৭ নং ঘাইপথত লগ লাগিছে।
জিলাখনৰ অন্তৰ্গত অসম বিধানসভাৰ সমষ্টিকেইটা হ'ল: বকো , ছয়গাঁও , পলাশবাৰী , জালুকবাৰী , হাজো , কমলপুৰ , ৰঙিয়া ।
জিলাখনৰ আন কেইটামান প্ৰধান পথ হৈছে ৰঙিয়া-দৰঙা পথ , বাইহাটা চাৰিআলি-গোৰেশ্বৰ পথ, ৰঙিয়া-ডিমু-চেঁচা পথ, বাইহাটা-ডিমু-কমাৰকুছি পথ, চাংসাৰি-বোৰ্কা-কমলপুৰ পথ।
২০০৩ চনত পুৰণি কামৰূপ জিলাক দুভাগত বিভক্ত কৰি নতুন কামৰূপ জিলাৰ আৰু লগতে কামৰূপ মহানগৰ জিলাৰ গঠন কৰা হয়।
১৮৯৮ত দেলহী-আম্বালা ৰেলৱে কোম্পানীয়ে কালকা-চিমলা সংযোগী এটা দুই ফুট বহল নেৰ'গজ ৰেলপথৰ নিৰ্মাণ-কাৰ্য আৰম্ভ কৰে আৰু ১৯০৩ চনৰ ৯ নবেম্বৰৰ দিনা পথচোৱা ৰেল চলাচলৰ বাবে মুকলি কৰে।
অধিক পৰিমাণৰ মূলধন বিনিয়োগ আৰু তদাৰকী খৰচৰ বাবে অন্য ৰেলসেৱাবোৰতকৈ কালকা-চিমলা ৰেলৱেক উচ্চ নিৰিখৰ ভাৰা আদায় কৰিবলৈ অনুমোদন জনোৱা হৈছিল।
১৯০৫ চনত ভাৰতীয় সমৰ বিভাগৰ গাইড-লাইন অনুসৰি সমগ্ৰ ৰাজকীয় নেৰ'গজ ৰেল পদ্ধতিটোৰ সমতা আনিবলৈ ৰেলপথটো ২ ফুট ৬ ইঞ্চিৰ নেৰ'গজলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে।
২০০৭ৰ মাজভাগত হিমাচল প্ৰদেশ চৰকাৰে কালকা-চিমলা ৰেলৱেই যাতে ইউনেস্কোৰ বিশ্ব ঐতিহ্যৰ তালিকাত স্থান পোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰে, তাৰ প্ৰতি দৃষ্টি ৰাখি ইয়াক ঐতিহ্যবাহী সম্পদ ৰূপে ঘোষণা কৰে।
বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰৰ বাছনিৰ বাবে ২০০৭ চনৰ ১১ চেপ্তেম্বৰত ইউনেস্কোৰ এটা বিশেষজ্ঞ দলে এই ৰেলৱে পৰিদৰ্শন আৰু পুনৰীক্ষণ কৰে।
২০০৮ চনৰ ৭ জুলাইৰ দিনা ই বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰৰ তালিকাত ভাৰতীয় পাৰ্বত্য ৰেলৰ এটা অংশ ৰূপে অন্তৰ্ভুক্ত হয়।
যদিও জৰিমনাৰ ধন নিচেই সামান্য আছিল, তথাপি আত্মাভিমানী অভিযন্তাগৰাকীয়ে এই ঘটনাৰ বাবে প্ৰচণ্ড দুখ পাই আত্মহত্যা কৰিলে।
পিছলৈ ব্ৰিটিছ কৰ্তৃপক্ষই তেখেতৰ স্মৃতিত এই সুৰঙ্গটোৰ ওচৰৰ ষ্টেচনটোৰ নাম বাৰোগ ৰাখিলে।
বাৰোগৰ মৃত্যুৰ পিছত মুখ্য অভিযন্তা এইচ এচ হাৰ্লিংটনে ভালকু নামৰ এজন স্থানীয় সাধুৰ নিৰ্দেশনা মৰ্মে আগৰটোৰ এক কিলোমিটাৰমান আঁতৰত এটা নতুন সুৰঙ্গৰ খনন-কাৰ্য চলাই সফলতা লাভ কৰে।
আৰ্ণল্ড জাং লোকোমোটিভ ৱৰ্কচে নিৰ্মাণ কৰা -1 শ্ৰেণীৰ ইঞ্জিনেৰে কালকা-চিমলা ৰেলৱেত ১৯৫৫ চনত প্ৰথম ডিজেল ইঞ্জিনৰ প্ৰচলন হয়।
১৯৭০ চনত এই ইঞ্জিনবোৰৰ ২ ফুট নেৰ'গজলৈ পৰিবৰ্তন কৰি নতুনকৈ -1 শ্ৰেণীভূক্ত কৰা হয় আৰু মাথেৰান পৰ্বতীয়া ৰেলত ব্যৱহাৰৰ বাবে প্ৰেৰণ কৰা হয়।
একে শ্ৰেণীৰ ডুৱেল কাৱ ব'ডীৰ, সন্মুখৰ ৰেলপথ বেছি ভালকৈ দেখা পোৱাৰ সুবিধা থকা ৬টা ইঞ্জিন ২০০৮/২০০৯ চনত শেহতীয়া যন্ত্ৰাংশ ব্যৱহাৰ কৰি মুম্বাইৰ পেৰলত অৱস্থিত মধ্য ৰেলৱে ইঞ্জিন কাৰখানাত নিৰ্মাণ কৰা হয়।
কালকা-চিমলা ৰেলৰ প্ৰথম ইঞ্জিন আছিল দুটা "" শ্ৰেণীৰ 0-4-0 ইঞ্জিন, যি দুটা দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলৱেৰ পৰা অনা হৈছিল।
বহুকেইটা সৰু ষ্টেচনৰ মাহেকীয়া টিকেট বিক্ৰিৰ পৰিমাণ মাহে ৫০০ টকাতকৈয়ো কম যদিও 'জালবি' ষ্টেচনৰ লেখিয়া দুই-এটা ষ্টেচনহে বন্ধ কৰি দিয়া হৈছে।
কোটি ষ্টেচনৰ মাহেকীয়া বিক্ৰীৰ পৰিমাণ অতি সামান্য যদিও ৰেল চালনাৰ প্ৰয়োজনতহে এই ষ্টেচনটো বন্ধ কৰা হোৱা নাই।
ঐতিহাসিকভাবে "আৰ্ছ্ গেলাৰী" বুলি জনাজাত কান্দাঘাট আৰু কানোহ ষ্টেচনৰ মাজত থকা ৮৬৪ নম্বৰৰ দলংখন এখন শিলেৰে নিৰ্মিত, তিনিখলপীয়া ঘূৰণীয়া গাঁথনিৰ দলং।
সোণাৱাৰা আৰু ধৰ্মপুৰ ষ্টেচনৰ মাজত থকা ২২৬ নম্বৰ দলংখন এটা গভীৰ উপত্যাকাৰ ওপৰেৰে শিলেৰে নিৰ্মাণ কৰা বহু স্তম্ভযুক্ত পাঁচ খলপীয়া এখন ঘূৰণীয়া গাঁথনিৰ দলং।
চেমলাত স্কটলেণ্ডদেশীয় অসামৰিক সেৱাৰ বিষয়া চাৰ্লচ্ প্ৰেট কেনেডীয়ে ১৮২২ চনত প্ৰথম ব্ৰিটিছ গ্ৰীষ্ম নিবাস নিৰ্মাণ কৰে।
কালকা-চিমলা ৰেলৱে উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰতৰ কালকা আৰু চিমলাৰ মাজত পৰ্বতীয়া পথেৰে চলাচল কৰা এটা নেৰগজ ৰেলসেৱা।
ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ গ্ৰীষ্মকালীন ৰাজধানী চিমলাক ভাৰতীয় ৰেল প্ৰণালীটোৰ সৈতে সংযোগ কৰিবলৈ কালকা-চিমলা ৰেলপথ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
সমগ্ৰ পথচোৱাৰ চকু জুৰোৱা সৌন্দৰ্য আৰু আশ্চৰ্যজনক নিৰ্মাণ-কাৰ্যই ভ্ৰমণকাৰীক নিৰ্বাক কৰি ৰাখে।
আৰম্ভণিতে ইয়াত ২১কিঃগ্ৰা/মিঃ চিৰি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল যদিও পিছলৈ ৩০কিঃগ্ৰা/মিঃৰ চিৰি বহুওৱা হয়।
দৰং জিলা এটা ঠেক সমভূমিৰে আগুৰি আছে যি হিমালয় পৰ্বতমালা আৰু অসম ৰাজ্যৰ উত্তৰ পশ্চিম অংশত বৈ থকা ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ মাজত অৱস্থিত।
দৰং জিলাৰ বৰ্তমানৰ ঠাইখন পুৰণি কামৰূপৰ হিন্দু ৰাজত্বৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল মহাভাৰতত উৰ্দ্ধিত হিচাপে।
১৬ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে যেতিয়া কোঁচ ৰজা নৰনাৰায়ণে এই জিলাখন তেওঁৰ শাসনত সোমাই লয় তেতিয়াৰ পৰাই দৰং জিলাৰ পুৰনি সমল পোৱা যায়।
১৬১৬ খ্ৰীষ্টাব্দত আহোম স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপ সিংহই বিশ্ব বংশৰ বলি নাৰায়নক, ধৰ্মনাৰায়ন নাম দি কোচ ৰাজ্য দৰঙ্গৰ ৰজা পাতে।
১৭৯২ চনৰ ছেপ্তেম্বৰ মাহত দৰঙ্গৰ ৰজা কৃষ্ণ নাৰায়ণ,কেপ্তেইন ৱেলছ আৰু লেফটেনেণ্ট উইলিয়ামছৰ নেতৃত্বত যুদ্ধৰ বাবে অহা এদল ইংৰাজ সৈন্যৰ হাতত পৰাজিত হয় আৰু কোম্পানীৰ ব্যৱসায়িক প্ৰস্তাৱ মানি লবলৈ বাধ্য হয়।
কৌশলগতভাৱে ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ অবৈধ চৰ্ত প্ৰয়োগ কৰি আহোম ৰাজ্য গ্ৰাস কৰাৰ দুবছৰ পাছতে ১৮২২ খ্ৰীঃৰ মাৰ্চ মাহত ইংৰাজে দৰঙ্গ ৰাজ্য নিজৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।
প্ৰাচীনকালত ভাৰতৰ উত্তৰ পূব প্ৰান্তৰ লৌহিত্যৰ উত্তৰ ফালে থকা প্ৰাকৃতিক সীমাৰ ভিতৰৰ ভূ-ভাগক দৌৰঙ্গ বা দ্যোৰঙ্গ বুলিছিল।
স্বগীয় দীন কৰুণাময় হৰিপদ দেৱগোস্বামীদেৱে আগবঢ়োৱা ব্যাখ্যা অনুসৰি 'দ্যোৰ' শব্দৰ অৰ্থ দেৱতাৰ আৰু 'ৰঙ্গ'ৰ অৰ্থ আনন্দ বা সুখৰ ঠাই।
আনহাতে স্বৰ্গীয় দিনেশ্বৰ শৰ্মা ৰ দৰে পণ্ডিত সকলে দৰং শব্দটো সংস্কৃত শব্দ দ্বাৰম অৰ্থাত পদূলি বা দ্বাৰ'ৰ পৰা আহিছিল এনে মত পোষণ কৰে।
প্ৰাচীন কালত এই ভূ-খণ্ডৰ উত্তৰ আৰু পশ্চিম দিশত গিৰিপথৰ মাজেৰে গমনা-গমনৰ বাবে ওঁঠৰখন এনে দুৱাৰ আছিল।
আন এজন ভাষাতাত্ত্বিক গ্ৰিয়াৰ্ছন চাহাবে তেওঁৰ গ্ৰন্থ 'ডি লেংগুইষ্টিক চাৰ্ভে অৱ ইণ্ডিয়া'ত দৰং শব্দটো বড়োমূলীয় বুলি মত পোষণ কৰিছে।
অতীজৰে পৰা পৰম্পৰাগত ভাবে দৰং জিলা বিশেষকৈ মঙ্গলদৈ অঞ্চলৰ জনসাধাৰণৰ মাজত প্ৰৱৰ্তন হৈ অহা গীত আৰু কথাৰ ৰূপত মানুহৰ মুখে মুখে বাগৰি প্ৰকাশ লাভ কৰা ব্যাসৰ ওজাপালি, সুকন্নানী ওজাপালি, দেওধনী নৃত্য, বৰঢুলীয়া, ঢেপাঢুলীয়া, কালীয়া, খুলীয়া ভাউৰীয়া, বিয়া গীত, নাঙেলী গীত, মহৌখুন্দা গীত, আইনাম, অপেশ্বৰীৰ নাম, চেওঁচাপৰি নাম,থিয়ানাম, আৰু চেৰাঢেক আদিয়ে হ’ল দৰঙী কলা-কৃষ্টি ৰুপে খ্যাত।
দৰঙী কলা-কৃষ্টিত সাধাৰণতে ব্যক্তি মনৰ ভাব চিন্তা আৰু অনুভূতি আদি প্ৰকাশিত হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে লোক জীৱনৰ আশা নিৰাশা, হৰ্ষ বিষাদ, ভয় ভক্তি, প্ৰেম প্ৰণয় আনন্দ উৎসৱ, লোক বিশ্বাস, চিন্তাধাৰা আৰু সহজ সৰল জীৱন পদ্ধতি আদি লোক জীৱনৰ সমগ্ৰতা প্ৰকাশ হৈ আছে।
লগতে ঠাই লৈ যেনে - দেওমৰনৈ, দুনী,ঠেকেৰাবাৰী, মহলীয়াপাৰা, গড়গড়ী, বৈৰাগী পাৰা, ব্যাসপাৰা আদি অঞ্চলৰ লৰাসমূহৰ মাজত ঠাৰভাষা নামে একপ্ৰকাৰৰ ভাষা প্ৰচলিত আছে।
এই জিলাৰ উত্তৰে ওদালগুৰি জিলা আৰু দক্ষিণ সীমাত মহাবাহু ব্ৰহ্মপুত্ৰ বৈ গৈছে পূবে শোণিতপুৰ জিলা আৰু পশ্চিমে কামৰূপ জিলা জিলাখনৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মুখ্য উপনৈ সমূহ হ’ল- বৰনদী, নোৱানৈ, কুলশীক নৈ,মঙ্গলদৈ নৈ আৰু ধনশিৰি নৈ।
শীতকালত জিলাখনৰ উত্তৰ ভাগত অন্য অংশতকৈ বেছি শীতল হয় কিয়নো এই অংশত ওডালগুৰি জিলাৰ হাবি-বননি আৰু পাহাৰ-পৰ্বতে আগুৰা।
কালী দেৱীৰ বিভিন্ন ৰূপ যেনে "গিৰিজা", "দেৱী", "ভদ্ৰকালী", "মহামায়া" আদিৰ স্তুতি কৰা এইখন একমাত্ৰ কাব্যশৃঙ্খল।
এই গ্ৰন্থত কামৰূপ ৰাজ্যৰ পৰ্বত-পাহাৰৰ বৰ্ণনাৰ উপৰিও "কামাখ্যা" বা "কামাখ্যী" দেৱীৰ মন্দিৰৰ উল্লেখ আছে।
বিশেষকৈ শক্তি পূজাৰ ক্ষেত্ৰত কালিকা পুৰাণক কৰ্তৃত্বশীল গ্ৰন্থ বুলি পিছৰ কালৰ "নিবন্ধ" লেখকসকলে ব্যক্ত কৰিছে।
গ্ৰন্থখনৰ ৬৭ৰ পৰা ৭৮ অধ্যায়লৈকে ৰুধিৰাধ্যায় গঠিত হৈছে, য'ত বলি আৰু বামাচৰ তন্ত্ৰ ধৰ্মৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে।
গ্ৰন্থখনত কোৱা হৈছে যে দেৱীক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ মানৱ বলি দিব পাৰি, কিন্তু যুদ্ধ বা আগতীয়া বিপদৰ ক্ষেত্ৰত ৰাজকুমাৰৰ সন্মতি সাপেক্ষেহে।
গ্ৰন্থখনত আৰু কোৱা হৈছে, যি ব্যক্তি শাৰীৰিকভাৱে অক্ষম, ব্ৰাহ্মণৰ সৈতে সম্পৰ্কিত, বা যজ্ঞৰ জৰিয়তে "মৰিবলৈ ইচ্ছুক নহয়" তেওঁ এই অনুষ্ঠানৰ বাবে অযোগ্য।
গ্ৰন্থখনত যুদ্ধৰ পূৰ্বে শত্ৰুৰ বিকল্প বালি বা চাউলৰ মিশ্ৰণৰ সৈতে জড়িত আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে যদিও প্ৰকৃততে বলিদান কেনেকৈ কৰা হৈছিল সেই বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হোৱা নাই।
কামৰূপ অঞ্চলৰ ৰত্ন পাল ৰ সৈতে জড়িত স্থান আৰু পৰিঘটনাৰ উল্লেখে এই গ্ৰন্থখন দশম শতিকাৰ পিছৰ স্থানত ৰাখিছে।
ম্লেচ্ছ জনসংখ্যাৰ বাবে গ্ৰন্থখনত দিয়া ব্যাখ্যা আৰু হৰজাৰৱৰ্মনৰ হ্যুনথাল তামৰ প্লেটৰ শিলালিপিত সমান্তৰাল ব্যাখ্যাৰ ইংগিতে গ্ৰন্থখনক তেওঁৰ ৰাজত্বকালৰ ওচৰৰ বুলি ইংগিত দিয়ে।
ৰ’চাৰৰ মতে কামৰূপৰ ৰজা ধৰ্মপালৰ উল্লেখৰ ফলত কালিকা পুৰাণ একাদশ বা দ্বাদশ শতিকাৰ গ্ৰন্থ বুলি প্ৰস্তাৱ কৰা হৈছে।
গ্ৰন্থখনৰ আৰম্ভণিতে দেৱীয়ে শিৱক পুনৰ প্ৰেমত পেলাই তপস্বী জীৱনৰ পৰা গৃহস্থৰ জীৱনলৈ ঘূৰাই আনিবলৈ চেষ্টা কৰা কিংবদন্তিবোৰ লিখা হৈছে।
লুডো ৰ'চাৰৰ মতে, ব্ৰহ্ম, শিৱ আৰু বিষ্ণু কেনেকৈ "এক আৰু একে" আৰু সকলো দেৱী কিদৰে একে নাৰী শক্তিৰ প্ৰকাশ-সেয়া মাৰ্কেণ্ডয়ত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
ইয়াত কামাখ্যা বা কামাক্ষী দেৱীক মহিমামণ্ডিত কৰা হৈছে আৰু তেওঁৰ পূজাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ বিষয়ে বিতংভাৱে উল্লেখ কৰা হৈছে।
ইয়াত কামৰূপ তীৰ্থৰ নদী আৰু পৰ্বতৰ বিশদ বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী আৰু কামাখ্যা মন্দিৰৰ কথাও উল্লেখ কৰা হৈছে।
তেওঁ দাবী কৰে যে হাজৰাই পূৰ্বৰ গ্ৰন্থৰ বাবে প্ৰদান কৰা প্ৰমাণসমূহ অন্য উপায়েৰে ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি,পুৰণি গ্ৰন্থৰ আমন্ত্ৰণ নকৰাকৈ।
শাস্ত্ৰীৰ মতে স্থানীয় বৰ্ণনা; কামৰূপৰ সকলো বংশই নিজৰ বংশ আহৰণ কৰা নৰকৰ কল্পকথাৰ বৰ্ণনা; ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ কল্পকথাৰ বৰ্ণনা; আৰু গ্ৰন্থখনত কামৰূপ আনকি বাৰাণসীতকৈও পবিত্ৰ আছিল বুলি কৰা দাবীটোৱে এই গ্ৰন্থখন কামৰূপত ৰচিত হোৱাৰ কথা সূচায়।
এই গ্ৰন্থখনৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন ছপা সংস্কৰণ ১৮২৯ চনত বম্বেৰ ভেংকটেশ্বৰ প্ৰেছত প্ৰকাশ পাইছিল।
কাৰেঙৰ ঘাই লিগিৰী সেউতীয়ে পিয়লি বৰুৱাক প্ৰেম নিবেদন কৰি বিফল হৈ প্ৰতিশোধৰ বাবে ছেগ বিচাৰি আছিল।
সেই সময়তে ৰাজনীতি বিশাৰদ, ৰাষ্ট্ৰজ্ঞানী, স্পষ্টবাদী মণিৰাম বৰভাণ্ডাৰ বৰুৱাই জৰ্জ এণ্ড্ৰিউ মোফাট মিলছ্‌ক লগ ধৰি ৰাইজৰ প্ৰতিক্ৰিয়াশীল মনৰ কথা প্ৰকাশ কৰি দুখন দৰ্খাস্ত লিখে।
এই গণ আন্দোলনত পিয়লি বৰুৱাৰ লগতে বাহাদুৰ গাঁওবুঢ়া, ফৰমুদ আলী, ঘৰফলীয়া বৰুৱা, মৰংগীখোৱা গোহাঁই, ৰাম চিৰস্তাদাৰ বৰুৱা ইত্যাদি বহুজনে যোগ দিয়ে।
পুৰুষ নিয়ন্ত্ৰিত এক বৃত্তিত তিনিগৰাকী মহিলা চিকিত্সকে নিজকে প্ৰমাণ কৰাৰ এক কাহিনী ইয়াত বৰ্ণিত হৈছে।
কিন্তু হঠাত্ সকলো ওলট-পালট হৈ যায় ; এগৰাকীৰ মৃত্যু হয়,এগৰাকীৰ কাৰণে হস্পিতাল খন বন্ধ হোৱাৰ উপক্ৰম হয় আৰু আন গৰাকী হত্যাৰ অভিযোগত অভিযুক্ত হয়।
ডা পেইজ টেইলৰ : যন্ত্ৰণাত ভূগি থকা এজন কোটিপতিক টেইলৰে তেওঁৰ ইচ্ছাতেই মৃত্যুবৰণত সহায় কৰে আৰু তেওঁৰ সকলো সম্পত্তিৰ গৰাকী হৈ পৰে।
বিচাৰৰ শেষ মুহুৰ্তলৈকে হতাশাগ্ৰস্ত হৈ থকা টেইলৰে তেতিয়াহে সকাহ পায় যেতিয়া তাই শত্ৰু জ্ঞান কৰি অহা জ্যেষ্ঠ চিকিত্সক এজনে তাইৰ সপক্ষে মিছা সাক্ষী দি তাইক ৰক্ষাকৰে।
তিনিগৰাকী কমবয়সীয়া মহিলা চিকিত্সকে ছান-ফ্ৰান্সিছকোৰ এম্বাৰ্কেডাৰো কাউন্টী হস্পিতালত পাঁচ বছৰীয়া প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে।
ডা কেট হাণ্টাৰ : এক দুখগ্ৰস্ত শৈশৱৰ ফলশ্ৰুতিত “কেতিয়াও কোনো পুৰুষক কাষ চাপিব নিদিওঁ” বুলি কেটে শপত খায়।
কিন্তু এক প্ৰাণঘাতী বাজীৰ পৰিণতিত কেটে প্ৰাণ হেৰুৱাব লগা হয় আৰু অসম্ভৱক সম্ভৱ কৰি পেইজ টেইলৰে হত্যাকাৰীক কৰায়ত্ত কৰাত সহায় কৰে।
কিন্তু হানীয়ে এয়াও জানে যে কেৱল মগজতকৈ তাইক ভগৱানে বহুত কিবাকিবি দিছে আৰু এগৰাকী চিকিত্সক হোৱাৰ সপোন পূৰণ কৰিবলৈ তাই নিজৰ সকলো ব্যৱহাৰ কৰে।
ৰামায়ন বা সভা গোৱা ওজাই সুকনানি ওজাৰ দৰে সাপকন চোলা পিন্ধে যদিও কপালত দীঘল ৰঙা-হালধীয়া বৰণৰ গামোচা বান্ধে।
পুৰণিকালত সুকনানি ওজাজনে তিৰোতাৰ নিচিনাকৈ দীঘল চুলি ৰাখিছিল আৰু খোপা বান্ধিছিল যদিও বৰ্তমান ই লোপ পাইছে বুলিব পাৰি।
সভা গোৱা ওজাই আখ্যানৰ লগত ৰিজাই কিছুমান খুহুতীয়া কথাৰ মাজেৰে বৰ্ণনা দি দৰ্শকক হাঁহিৰ খোৰাক যোগায় আৰু সেইদৰেই নৃত্যটোক আমোদজনক কৰি তোলে।
নৃত্য-গীতৰ দ্বাৰা ওজাই প্ৰথমে স্বস্তি মুদ্ৰা আৰু তাৰ পাচত সংহাৰী মুদ্ৰাৰে অনুষ্ঠান আৰম্ভ কৰে।
দাইনা পালি আৰু অন্য পালিৰ দ্বাৰা ওজাই পৰিবেশন কৰা গীতবোৰ কথিত গদ্যত ৰসালভাবে অথবা অভিনয়ভংগীত দৰ্শকক বুজাই দিয়ে।
মুখ্যতঃ ধৰ্মীয় দিশৰ সৈতে সংপৃক্ত হোৱা বাবে ওজাপালিসকলে শুভ্ৰ পোছাক পিন্ধে বুলি জনশ্ৰোতিয়ে কয়।
দেওধনী নৃত্যৰ পোচাক সাধাৰণতে ৰঙা বৰণৰ হয় আৰু বুকুত মৰা নীলা বৰণৰ মেথনিয়ে চুলিমেলি নচা নৰ্তকীক এক অনন্য মাত্ৰা প্ৰদান কৰে।
আনহাতে এই নৃত্যৰ যোগেদি ভগৱানৰ আগত সতী বেউলাই নিজৰ স্বামী লক্ষীণ্দাৰক জীয়াই তুলিবলৈ নাচিছিল বাবে সমাজে তেনে নৃত্য কৰা ছোৱালীক অসতী আৰু সতীৰ শ্ৰেণীতে ধৰিছিল আৰু হেয় জ্ঞান কৰাৰ লগতে বিবাহৰ অযোগ্য বুলি ভাবিছিল।
সময়ৰ পৰিৱৰ্তনশীল ধাৰাটোৱে এই আহুকলিয়া চিন্তনত কিছু শিথিলতা আনে যদিও আজিও দেওধনী নচা ছোৱালীৰ সংখ্যা তেনেই নগণ্য বুলিব পাৰি।
ওড্ৰ মাগধী শৈলীৰ চৰিত্ৰৰ লগত ভালেখিনি খাপখোৱা ওজাপালি অনুষ্ঠান ভাৰতীয় মাৰ্গী সংগীত পৰম্পৰাৰ পৰা জন্ম।
এই দৈৱিক মতবাদ অনুসৰি বৃহন্নলাৰূপী অৰ্জুনৰ দ্বাৰা এইবিধ কলা স্বৰ্গৰ পৰা মৰ্ত্যত প্ৰচলিত হয়।
পাৰিজাত নামৰ এগৰাকী মহিলাই স্বপ্নৰ দ্বাৰা এই কলা আয়ত্ত কৰি শিষ্যসকলক শিকাই বুলিও বিয়াহৰ ওজাপালিসকলে বিশ্বাস কৰে।
খ্ৰীষ্টিয় ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ বিশিষ্ট পণ্ডিত বেদাচাৰ্যৰ স্মৃতি-ৰত্নাকৰ, অসমৰ তাম্ৰ শাসন, গুৰু-চৰিত কথা আৰু বৈষ্ণৱ যুগৰ বিভিন্ন সাহিত্যত এই ওজাপালি প্ৰাচীন কালৰে পৰা প্ৰচলন থকাৰ তথ্য দেখা পোৱা যায়।
এইধৰণৰ শ্ৰেণীবিভাজন তথ্যসমৃদ্ধ হ’লেও আধুনিক সময়ত ওজাপালিক জীৱিত ৰূপত যি দুইধৰণেৰে পোৱা যায় সেয়া হ’ল—সুকনান্নী ওজাপালি আৰু ৰামায়ণ বা সভাগোৱা ওজাপালি।
কিন্তু সমাজৰ পৰিৱৰ্তনশীল ধাৰাটোৰ বাবেই হওক বা আধুনিকতাৰ প্ৰভাৱতেই হওক এইবিধ ওজাপালি এতিয়ালৈ কামৰূপ আৰু বৰপেটাৰ প্ৰায় দুই এঠাইতহে দেখিবলৈ পোৱা যায়।
ইয়াৰে আকৌ ওজাপালিয়ে গোৱা গীত-পদৰ বিষয় বস্তু, গীত-পদবোৰলৈ লক্ষ্য কৰি মহাকাব্য আসৃত ওজাপালিক বৈষ্ণৱ পৰিৱেষ্য কলা আৰু মহাকাব্য অনাসৃত ওজাপালিক সাক্ত পৰিৱেশ্য কলা বুলিও আখ্যা দিব পাৰি।
ব্যাসৰ ওজাপালিয়ে ৰামায়ণ, মহাভাৰত আৰু পুৰাণৰ গীতপদসমূহ গাই যদিও সুকনানি ওজাপালী শাক্ত দেৱীপূজাৰ সৈতে জঢ়িত হয় আৰু ইয়াত মনসাদেৱীক আৰাধনা কৰি পদ্মপুৰাণৰ গীতপদেৰে মনসাদেৱীৰ বন্দনা কৰা হয়।
সৰ্বভাৰতীয় কথকতা পৰম্পৰাৰ প্ৰত্যক্ষ ধাৰক আৰু বাহক ওজাপালি প্ৰাচীন কালৰে পৰা অসমত এক জনপ্ৰিয় কলা হিচাপে প্ৰচলিত হৈ আহিছে।
১৯৭৪ চনত অসম চৰকাৰৰ জনসংযোগ বিভাগৰ সঞ্চালক লুইতকোঁৱৰ ৰুদ্ৰ বৰুৱা আৰু আনন্দমোহন ভাগৱতীৰ সহযোগত ওজাপালি ৰাস্ত্ৰীয় কাৰ্য্যসূচীত অন্তৰ্ভুক্ত হয়।
এই গৱেষণামূলক গ্ৰন্থখনৰ দ্বাৰাই তেওঁ অসমীয়া ভাষাৰ স্বতন্ত্ৰতা প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷ এই অধ্যয়নত তেওঁ ভাষাবিদ ড সুনীতি কুমাৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ গ্ৰন্থই আদৰ্শ দেখুৱাইছিল৷ সেইসময়ৰ অসমত ভাষা অধ্যয়নৰ দৰে কঠিন বিষয় এটা অধ্যয়নৰ কোনো পৰিৱেশ নথকাতো বাণীকান্ত কাকতিয়ে এনে দুঃসাধ্য কৰ্ম কৰি অসমীয়া ভাষাক স্বতন্তৰীয়া ভাষা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা দেখি, তেওঁৰ পৰীক্ষক পেৰিছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক জুল ব্লখে প্ৰশংসা কৰিছিল৷ তেওঁ কৈছিল, . , . বাণীকান্ত কাকতিৰ গদ্যৰ এক সুকীয়া বৈশিষ্ট আছে৷ ভাব আৰু বিষয়ৰ সৈতে সংগতি ৰাখি বাণীকান্তই গদ্য ৰচনা কৰিছিল৷ শব্দচয়নত সংযমতা, বাক্য গঠনত হ্ৰস্ব, দীৰ্ঘ আৰু মিশ্ৰ বাক্যৰ প্ৰয়োগ আছিল মনকৰিবলগীয়া৷ আকৰ্ষণীয় ৰচনাভংগী, বিবিধ শব্দৰ সুপ্ৰয়োগ, বিচিত্ৰ বাক্য-ৰচনা, যথোচিত অলংকাৰৰ প্ৰয়োগ আদিৰে অনুকৰণীয় গদ্য ৰচনা কৰি অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰি গৈছে৷
১৯১৬ চনৰ ৬ মে’ত বি.এ পাছ কৰিয়েই বৰপেটাৰ গায়নহাটীৰ চিৰস্তাদাৰ উমাকান্ত দাসৰ জীয়েক কনকলতা দাসক তেখেতে বিয়া কৰায়।
ঘৰখন চলোৱাৰ সকলো দায়িত্ব পত্নীয়ে গ্ৰহণ কৰি তেওঁক অধয়য়নৰ বাবে সময় উলিয়াই দিছিল৷ সেই বাবে পত্নীৰ আকস্মিক বিয়োগত মৰ্মাহত হৈ থাকি তেওঁ আক্ষেো কৰি কৈছিল, “ধুমুহাৰ দৰে তেওঁ আহিল, আৰু গোটেইখন তেনেই খেলিমেলি লগাই থৈ গুচি গ’ল৷ কেতিয়াবা সঁচাকৈয়ে বৰ বেয়া লাগে’’৷ বাণীকান্ত কাকতি আৰু কনকলতা কাকতিৰ তিনিজন পুত্ৰ আৰু তিনিজনী জীয়েক আছিল।
কাকতি ব্যক্তিগত জীৱনত বৰ সাধাৰণভাবে দিন কটাইছিল৷ সাজ-পাৰ আছিল তেনেই সাধাৰণ৷ পিন্ধনত সদায় ধুতী-চোলা আৰু গাত সূতাৰ চাদৰ মেৰিয়াই লৈছিল৷ তেওঁক ছাত্ৰাৱস্থাত যিসকল লোকে অৰ্থসাহায্য দি সহায় কৰিছিল, সেইসকলৰ নাম তেওঁ লিখি ৰাখিছিল আৰু পিছত চাকৰিত সোমায়েই তেওঁ সেই অৰ্থসাহায্যৰ ধন ওভোতাই দিছিল৷ বাণীকান্ত কাকতি নিজেও বহু দুখীয়া ছাত্ৰক অৰ্থসাহাযয় দি পঢ়িবলৈ উৎসাহ যোগাইছিল৷
কটন কলেজত অধ্যাপকৰ পদ পোৱা প্ৰথম অসমীয়া আছিল ড সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা আৰু দ্বিতীয় আছিল বাণীকান্ত কাকতি৷ ইয়াৰ মাজতে তেওঁ অসম চৰকাৰৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে ইণ্ডিয়ান হিষ্টৰিকেল ৰেকৰ্ডছ্ কমিছনৰ পেছোৱাত অনুষ্ঠিত দ্বাবিংশতিতম অধিৱেশনত যোগদান কৰে আৰু এবছৰ কালৰ বাবে এই কমিছনৰ সদস্য মনোনীত হয়৷ ১৯৪৭ চনত তেখেতে ঔ কটন কলেজৰ অধ্যক্ষ ৰূপে পদোন্নতি লাভ কৰে।
১৯৪৯ চনৰ জানুৱাৰী মাহলৈকে বাণীকান্ত কাকতিয়ে কটন কলেজৰ অধ্যক্ষ হিচাপে সেৱা আগবঢ়াই চৰকাৰী চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
৷ সেই বছৰতে তেখেতে নতুনকৈ স্থাপিত হোৱা অসমৰ প্ৰথম বিশ্ববিদ্যালয় গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত প্ৰাধ্যাপক হিচাপে পুনৰ কামত যোগদান কৰে মৃত্যুৰ সময়লৈকে তেওঁ সেই পদতে থাকি সেৱা আগবঢ়াইছিল।
কাকতি আছিল অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰথমজন ‘কলাগুৰু’ ৰূপে নিৰ্বাচিত হৈছিল৷ তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ক’ৰ্ট সভাৰো সদস্য আছিল৷
প্ৰাইমাৰী বিদ্যালয়ৰ পৰা শেষ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ইংৰাজী ১৯০৫ চনত বাণীকান্তই বৰপেটা হাইস্কুলত নাম লগায়।
বাণীকান্তৰ বছৰেকীয়া পৰীক্ষাৰ সংস্কৃতৰ বহীত এশ পাঁচ নম্বৰ দিয়া দেখি সংস্কৃতৰ শিক্ষক লক্ষ্মীনাৰায়ণ গোস্বামীক মাতি তেওঁৰ ভুল হৈছে বুলি চাবলৈ দিছিল৷ কিন্তু সংস্কৃত শিক্ষকগৰাকীয়ে উত্তৰত কৈছিল, বহীখনত ’বাছা’ই ইমান সুন্দৰকৈ শুদ্ধ উত্তৰ লিখিছে যে মই তাক পাঁচ নম্বৰ বেছিকৈ নিদি নোৱাৰিলোঁ৷ প্ৰধান শিক্ষক কালীমোহন গুপ্তই বহীখন পৰীক্ষা কৰি সত্যতাৰ প্ৰমাণ পাইছিল৷ স্কুলখন তেতিয়া চৰকাৰী হোৱা নাছিল।
এবাৰ স্কুলৰ বছৰেকীয়া পৰীক্ষাত প্ৰথম হোৱা বাবে ইংৰাজ লেখক চেমুৱেল স্মাইলছৰ "চেলফ্ হেল্প" আৰু জাৰ্মান পণ্ডিত ""মেক্সমুলাৰৰ জীৱনী"নামৰ কিতাপ দুখন বাণীকান্ত কাকতিয়ে পুৰস্কাৰ হিচাপে লাভ কৰিছিল আৰু এই কিতাপ দুখনে বাণীকান্ত কাকতিৰ মনৰ দ-সাঁচ বহুৱাইছিল।
নতুন অসমীয়া সাহিত্য (এই নামত গ্ৰন্থ প্ৰকাশ হোৱা নাই যদিও ১৯৯১ চনত প্ৰকাশিত বাণীকান্ত ৰচনাৱলীত ঠাই দিয়া হৈছে)
বি.এ. পাছ কৰাৰ পাছত ইংৰাজী ১৯১৫ চনত বাণীকান্তই কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ মহলাত ইংৰাজী বিভাগত নাম লগায়।
তেতিয়াৰ অসমৰ শিক্ষা বিষয়া কানিংহাম চাহাবলৈ তেওঁ ইংৰাজীত এখন চিঠি লিখিছিল৷ চিঠিৰ ভাষা এনে মৰ্মস্পৰ্শী আছিল আৰু তাৰ প্ৰকাশৰ আকৰ্ষণীয় ভংগী দেখি কানিংহাম চাহাবে নিজৰ জেপৰ পৰাই মাহিলী এক নিৰ্ধাৰিত নিৰিখৰ টকা দিবলৈ গাত লৈছিল৷ অৱশ্যে, অসুস্থতাৰ কাৰণে তেওঁ ইংৰাজী ১৯১৭ চনত এম.এ. পৰীক্ষাত বহিব নোৱাৰিলে।
ইংৰাজী ১৯১৮ চনত তেওঁ এম.এ.পৰীক্ষাত বহে আৰু ইংৰাজী সাহিত্যৰ 'এ' গ্ৰুপত দ্বিতীয় শ্ৰেণীত উত্তীৰ্ণ হয়।
ইয়াৰ পাঁচ বছৰ পিছত ইংৰাজী ১৯২৩ চনত তেওঁ ইংৰাজী সাহিত্যৰ 'বি' গ্ৰুপৰ পৰীক্ষাত পুনৰ বহে আৰু প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান লাভ কৰি উত্তীৰ্ণ হয়।
বাণীকান্ত কাকতি একাধাৰে গৱেষক, ভাষাবিদ, সম্পাদক, সমালোচক৷ অসমীয়া ভাষাৰ ভাষাতাত্ত্বিক অধ্যয়ন বিষয়ত তেখেতে যথেষ্ট অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে।
তেওঁ প্ৰথম বাৰলৈ ১৯১৮ চনত কলিকতাৰ প্ৰেচিডেন্সি কলেজৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত এম.এ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তাৰ পাছত তেওঁ কটন কলেজত ইংৰাজী বিষয়ৰ অধ্যাপনা কৰিবলৈ লয়৷ অধ্যাপনা কৰি থাকোঁতেই পুনৰ ১৯২৩ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী ভাষাৰ আনটো গ্ৰুপত পৰীক্ষা দি প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম হৈ এম.এ পাছ কৰে।
তেওঁ কটন কলেজৰ অধ্যাপক আছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰথমজন অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ তেখেতৰ গৱেষণা গ্ৰন্থখনৰ নাম হ’ল-‘ : .
বাণীকান্ত কাকতিয়ে প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ইংৰাজী ১৯১১ চনত কটন কলেজত আই.এ. মহলাত নাম ভৰ্তি কৰিছিল।
ইংৰাজী ১৯১৩ চনত সেই কলেজৰ পৰাই কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত হোৱা আই.এ. পৰীক্ষাত বাণীকান্ত কাকতিয়ে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰতে প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰিছিল।
ইংৰাজী ১৯১৩ চনত বাণীকান্ত কাকতিয়ে উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে কলিকতা চহৰলৈ যায় আৰু তাত বিখ্যাত প্ৰেচিডেন্সি কলেজত বি.এ.মহলাত নামভৰ্তি কৰে।
ইংৰাজী ১৯১৫ চনত বাণীকান্ত বি.এ. পৰীক্ষাত বহে আৰু ইংৰাজীত অনাৰ্চ লৈ দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ চতুৰ্থ স্থান লাভ কৰি স্নাতক হয়।
প্ৰেছিডেন্সি কলেজৰপৰা অৱতীৰ্ণ হোৱা শিক্ষাৰ্থীসকলৰ ভিতৰত সৰ্বোচ্চ স্থান লাভ কৰা বাবে তেখেতে ‘টনী স্মৃতি বঁটা’ লাভ কৰে৷
বাণীকান্ত কাকতিয়ে তেওঁৰ ককায়েক পৰমানন্দ কাকতিয়ে শিক্ষকতা কৰি থকা বাটিকুৰিহা নিম্ন প্ৰাইমেৰী বিদ্যালয়ত ১৯০০ চনত প্ৰথম শিক্ষা আৰম্ভ কৰিছিল।
ককায়েকৰ তত্ত্বাৱধানত পঢ়া-শুনা কৰা বাণীকান্ত কাকতিয়ে প্ৰাইমাৰী বিদ্যালয়ৰ শেষ পৰীক্ষাত ভালদৰে উত্তীৰ্ণ হৈছিল আৰু চৰকাৰী ঘৰৰ পৰা বৃত্তি বা জলপানী লাভ কৰিছিল।
বৈষ্ণৱ পৰিৱেশত ডাঙৰ হোৱাৰ বাবেই তেওঁ বৈষ্ণৱ সাহিত্যৰ প্ৰতিও সৰুৰেপৰাই আগ্ৰহী হৈছিল৷
১৯১১ চনত বাণীকান্ত কাকতিয়ে বৰপেটা হাইস্কুলৰপৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা দি সমগ্ৰ অসম উপত্যকাৰ ভিতৰত প্ৰথম বিভাগত উত্তীৰ্ণ হয়।
বাণীকান্তই প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত এই পৰীক্ষাত গোটেই অসমৰ ভিতৰত ইংৰাজীত সৰ্ব্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰি বাণীকান্তই সোণৰ আৰু ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰিছিল।
গাঁওখনৰ পূৰ্বৰ নাম আছিল খৰাৰভিঠা৷ তেখেতৰ পিতৃৰ নাম আছিল ললিতৰাম কাকতি আৰু মাতৃৰ নাম লহোবালা কাকতি।
বাণীকান্ত কাকতি মাতৃগৰ্ভত থাকোঁতেই পিতৃৰ মৃত্যু হয়৷ তেওঁলোকৰ সৰ্বমুঠ পাঁচজন ককায়ে-ভায়েক আছিল৷ বাণীকান্ত আছিল সৰ্বকনিষ্ঠ৷ জেষ্ঠ্য ভাতৃ পৰমানন্দ কাকতিৰ ছত্ৰছায়াত থাকিহে তেখেত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল৷
কটন কলেজত কাম কৰি থাকোঁতে তেওঁ ভাষাবিজ্ঞানী সুনীতিকুমাৰ চেটাৰ্জীৰ তত্ত্বাৱধানত অসমীয়া ভাষাৰ উদ্ভৱ আৰু বিকাশ সম্পৰ্কত গৱেষণা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ তেখেতৰ গৱেষণা গ্ৰন্থখনৰ নাম হ’ল- ‘ : .’ ১৯৩৫ চনত এই গৱেষণাৰ বাবে তেওঁ ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ উল্লেখ্য যে ভাৰতীয় বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা ডক্টৰেট পোৱা প্ৰথমগৰাকী অসমীয়া হৈছে বাণীকান্ত কাকতি৷
বাণীকান্ত কাকতিয়ে সময়ে সময়ে বাতৰি কাকত, আলোচনী আদিত পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থ আৰু আধুনিক অসমীয়া গ্ৰন্থ সম্পৰ্কে বিভিন্ন সমালোচনামূলক প্ৰবন্ধ লিখিছিল৷ এই সকলো প্ৰবন্ধ ‘বাণী-প্ৰতিভা’ ত সংকলন কৰা হৈছে৷ তদুপৰি, কাকতিয়ে নিজে সম্পাদনা কৰা “ ’’ গ্ৰন্থখন অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰাচীন যুগৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি লিখা এখন মূল্যবান গ্ৰন্থ৷
বাণীকান্ত কাকতিৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ সাহিত্য কৃতি হ’ল তেওঁ গৱেষণা গ্ৰন্থ- : . ইয়াৰ বাহিৰে তেওঁ ইংৰাজী ভাষাত আন তিনিখন গৱেষণালব্ধ সাহিত্য পুথি ৰচনা কৰে৷
যেতিয়া জীনতে বহুৰূপীয়াৰ আগত নিজৰ উদ্দেশ্যৰ কথা ব্যাখ্যা কৰে তেতিয়া সহানুভূতিশীল হৈ সি তেওঁক সহায় কৰিব খোজে।
দুয়ো লগ হৈ সিঙ হাউলীটো বিচাৰি উলিয়ায় আৰু শংকৰৰ পৰিয়ালক আমীৰৰ ভুলৰ বাবে ক্ষমা কৰি দিবলৈ অনুৰোধ জনায়।
এক মুখ্য চৰিত্ৰ মীৰাৰ ভূমিকাত আয়েশা টাকিয়া, এক ৰক্ষণশীল ৰাজপুত পৰিয়ালৰ বোৱাৰী যি এক আনন্দবিহীন জীৱন যাপন কৰিছে।
আনটো মুখ্য চৰিত্ৰ জীনতৰ ভূমিকাত গুল পানাগ, এক দৃঢ়মনা নাৰী যি মনত কিছু জটিল পৰিস্থিতিত পৰা নিজৰ পতিৰ জীৱন ৰক্ষা কৰাৰ আশা লৈ ফুৰিছে আৰু অৱশেষত মীৰাক লগ পাইছে।
তেওঁ মীৰাৰ বিনিময়ত ৰণধীৰ সিঙৰ পৈতৃক ঘৰটোৰ ওপৰত তেওঁৰ পাওনাস্বত্ব উঠাই লোৱাৰ প্ৰস্তাৱ দিছে।
২০০৫ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত নাগেশ কুকুনুৰে ভাৰত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত উপস্থিত থকাৰ সময়ৰে পৰাই ড'ৰৰ আৰম্ভণি ঘটে।
এই ছবিখনৰ কাহিনীভাগ বাতৰি কাকতত প্ৰকাশিত এক লেখাৰ ওপৰত আধাৰিত আছিল আৰু পেৰুমাঝক্কালমৰ পৰিচালক কমলৰ পৰা কাহিনীস্বত্ব ক্ৰয় কৰাৰ পিছত কুকুনুৰে ইয়াক এক নিজাববীয়া ৰূপ দিবলৈ সিদ্ধান্ত লয়।
পূৰ্বতে কুকুনুৰৰ ইকবাল বোলছবিত কাম কৰা তালপাড়েই ৰাজস্থানৰ বহুৰূপীয়াবোৰক নিৰীক্ষণ কৰি তেওঁলোকৰ ভাষা, উচ্চাৰণ আৰু শৰীৰি ভাষা আয়ত্ত কৰে।
কুকুনুৰৰ বিষয়ে তেওঁ কয় যে নাগেশে এজন পৰিচালক হিচাপে অভিনেতাজনৰ মনলৈ এই ভাব আনি দিয়ে যে এই চৰিত্ৰটো ফুটাই তোলাতো তেওঁৰ বাবে তেনেই সহজ।
মহাবিদ্যালয়ত পঢ়ি থাকোঁতে তালপাড়ে এই ক্ষেত্ৰত ভাল আছিল আৰু ইকবালৰ দৃশ্যগ্ৰহণৰ সময়ত কুকুনুৰে এই কথা লক্ষ্য কৰাত ড'ৰ তালপাড়েৰ হাতলৈ আহে।
সহশিল্পীসকলৰ বিষয়ে তেওঁ কয় যে পানাগ আৰু টাকিয়াৰ সৈতে অভিনয় কৰাৰ কামটো ৰাজস্থানত ৪৫ছে তাপমাত্ৰা হোৱা স্বত্বেও মধুৰ আছিল।
জীনতক স্বাৰ্থান্বেষী বুলি ভাবি মীৰাই ক্ষমাদান পত্ৰত চহী কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে আৰু এই কথা স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে এয়া এক দুৰ্ঘটনা হ'লেও স্বামীৰ হত্যাকাৰীক তেওঁ দণ্ড দিবলৈ বিচাৰে।
পিছত সিঙ পৰিয়ালে তাইক চোপ্ৰাক 'বিক্ৰী' কৰিব খোজা কথাত মীৰাৰ মন সলনি হয় আৰু শাহু-আইতাকৰ উৎসাহত ৰেলৱে ষ্টেচনলৈ গৈ জীনতৰ হাতত হস্তাক্ষৰিত ক্ষমাদান পত্ৰখন তুলি দিয়ে।
শেষ মুহূৰ্ত্তত জীনতে হাত আগবঢ়াই দিয়াত মীৰা ৰেলত উঠি পৰে আৰু পৰম্পৰাৰ গণ্ডীৰ মাজত জীৱনটো এৰি থৈ গুচি যায়।
দুগৰাকী ভিন্ন মেৰুৰ নাৰীৰ অটুট হৈ পৰা বন্ধুত্ব আৰু তেওঁলোকক একেলগ কৰা পৰিস্থিতিবোৰে আপোনাৰ বুকুত খুন্দিয়াই থাকিব।
শ্ৰেয়াস তালপাড়েই এই কথা প্ৰমাণ কৰে যে ইকবাল এক দুৰ্ঘটনা নাছিল আৰু গুল পানাগেও তেওঁৰ কেৰিয়াৰৰ এক অন্যতম পতিয়নযোগ্য প্ৰদৰ্শন দাঙি ধৰে।
পতিৰ আগত নৃত্য কৰা আৰু পতিৰ আত্মীয়হঁতৰ আজ্ঞাধীন হৈ থাকিবলৈ হাঁহিমুখে স্বীকাৰ কৰি লোৱাৰপৰা নীৰৱ মুক্তিলৈকে তেওঁৰ যাত্ৰা নিশ্চিতভাৱে মোহনীয়।
আৱহ সংগীতৰ বিষয়ে কুকুনুৰে কয় যে "জীৱনতকৈ বিশাল এখন ছবিৰ ৰূপ দিবলৈ উচ্চ সংগীত দিয়াটো কিছু কঠিন।
সংগীত উন্মোচনৰ সময়ত কুকুনুৰে কয় যে তেওঁ আৰু চেলিম-চুলেইমানে এনে কিছু গীত সৃষ্টি কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল যি "হুলস্থূলীয়া চিঞৰ-বাখৰবোৰৰ পৰা আঁতৰি থাকে আৰু আইটেম নাম্বাৰ আৰু বিৰক্তিকৰ প্ৰেমগীতসমূহতকৈ ভিন্ন হয়"।
মীৰা হৈছে এগৰাকী যুৱতী যি বিয়াৰ কিছুদিনৰ পিছতে স্বামীহাৰা হৈছে আৰু পৰম্পৰাৰ গোড়ামিত আৱদ্ধ হৈ পৰিছে।
পানাগ পূৰ্বতে ৰাজস্থানলৈ যোৱা নাছিল আৰু কোনো কোনো সময়ত তেওঁ গ্ৰীষ্মৰ প্ৰচণ্ড উত্তাপক অসহ্য বোধ কৰিছিল।
এক পাৰম্পৰিক ৰাজস্থানী পৰিয়াললৈ বিয়া হৈ আহি তেওঁৰ জীৱনৰ গঠনশীল সময়ছোৱা সমাজৰ নীতি-নিয়ম আৰু প্ৰথাৰ মাজেৰে হাউলীৰ চাৰিবেৰৰ মাজতে আৱদ্ধ হৈ পৰিছে।
তেনেতে এদিন মীৰাই খবৰ পাইছে যে তেওঁৰ কোঠাৰ লগৰীয়াজনৰ হাতত অসাৱধানবঃশত এক দুৰ্ঘটনাত শংকৰৰ মৃত্যু হৈছে।
মূল মালয়ালম চলচ্চিত্ৰ পেৰুমাঝক্কালমৰ পুনৰ্নিৰ্মাণ এই চলচ্চিত্ৰখনে ২০০৬ চনৰ ২২ ছেপ্টেম্বৰত মুক্তি পোৱাৰ পিছতেই সমালোচকৰ ইতিবাচক সঁহাৰি লাভ কৰে।
দৃশ্যগ্ৰহণ শেষ হোৱাৰ পিছত কুকুনুৰে কয় যে এইখন তেওঁৰ আটাইতকৈ প্ৰত্যহ্বানমূলক ছবি কিয়নো ই সঁচা কাহিনী এটা অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে।
এক সমালোচনাত দ্য টেলিগ্ৰাফে কয়, "মনোমোহাকৈ দৃশ্যগ্ৰহণ কৰা নাগেশ কুকুনুৰৰ ড'ৰ প্ৰথমবাৰ চাওঁতে এখন ভাল চলচ্চিত্ৰ বুলি আপোনাৰ হাততালি দিবলৈ মন যাব।
আয়েশাৰ বঁটা পাবলগীয়া অভিনয়েই হওক বা শ্ৰেয়াসৰ আমোদজনক মুহূৰ্ত্তবোৰেই হওক ইয়াৰ সুনাম পৰিচালকজনলৈকে যাব যি আপ্লুত কৰি ৰখা বোলছবি নিৰ্মাণ কৰিছে।