polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
চাপচাৰকূট উছৱ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ মিজো জনগোষ্ঠীয় লোকসকলৰ এক বসন্তকালীন আনন্দ উৎসৱ৷ চাপচাৰকূট উছৱত নৃত্য-গীতে আৰু ৰং-ৰহইচেই প্ৰধান বিষয়৷ মিজোসকলৰ তিনিটা প্ৰধান উৎসৱ প’লকূট, চাপচাৰকূট আৰু মীমকূট৷ এই তিনিওটা উৎসৱ অসমৰ বিহুৰ সমসাময়িকভাৱে পালিত হৈছিল৷ প’লকূট মাঘমাহত, চাপচাৰকূট ব’হাগ মাহত আৰু মীমকূট কাতিমাহমানত পালিত হৈছিল৷ এই তিনিওটা উৎসৱৰ বৈশিষ্টও অসমৰ তিনিটা বিহুৰ দৰে একে৷ প’লকূটত চিকাৰ আৰু ভোজ প্ৰধান বিষয়, চাপচাৰকূটত নৃত্য-গীত, খেল-ধেমালি প্ৰধান বিষয় আৰু মীমকূটত পূৰ্বপুৰুষসকলৰ মংগলৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ লগতে সকলোৰে অপায়-অমঙ্গল দূৰ কৰিবলৈ পৰমেশ্বৰৰ ওচৰত মিনতি কৰা হয়৷
এদিনাখন আনন্দ বাবুৰ পত্নীৰ ভায়েক পুষ্পাক লগ ধৰিবলৈ আহে আৰু কয় যে আনন্দ বাবুৰ পত্নীয়ে তেওঁ ইয়ালৈ অহাতো নিবিচাৰে, গতিকে তাই আনন্দ বাবুক ইয়ালৈ আহিবলৈ মানা কৰিব লাগে।
পুষ্পায়ো বিনাদ্বিধাই এই কথাত মান্তি হয় আৰু আনন্দ বাবুই যেতিয়া তাইক লগ ধৰিবলৈ আহে, তেতিয়া তাই তেওঁক লগ ধৰিবলৈ অমান্তি হয় আৰু তেওঁক ঘূৰাই পঠায়।
এদিন যেতিয়া নন্দু জ্বৰত আক্ৰান্ত হয় আৰু তাৰ চিকিৎসাৰ খৰচ বহু বেছি, তেতিয়া পুষ্পাই আনন্দ বাবুৰ সহায় লয়।
যেতিয়া ডাক্টৰজনে আনন্দ বাবুক সোধে কিয় তেওঁ নন্দুক সহায় কৰিবলৈ ইমান আগ্ৰহী, তেতিয়া আনন্দ বাবুই প্ৰত্যুত্তৰ দিয়ে যে কিছুমান সম্পৰ্কৰ কোনো নাম নাই।
তথাপিও, যেতিয়া নন্দুৰ দেউতাকে ডাক্টৰজনক সোধে যে কোনে চিকিৎসাৰ খৰচ বহন কৰিছে, তেতিয়া ডাক্টৰজনে কয় যে পুষ্পাৰ মাকে কৰিছে।
তেওঁ পুষ্পাক ইয়াৰ বাবে ধন্যবাদ জনায় আৰু ঘৈণীয়েকৰ বাবে কিনি অনা শাৰী এখন পুষ্পাক উপহাৰ দিয়ে আৰু কয় যে এজনী ভনীয়েকৰ বাবে এজন ভায়েকে দিয়া উপহাৰ এয়া।
এদিনাখন নন্দুৰ নিজ পুত্ৰৰ অসুখ হোৱাত সি তাক সেই একেজন ডাক্টৰৰ ওচৰলৈ লৈ যায় যিয়ে এদিন নন্দুকো চিকিৎসা কৰিছিল।
ইফালে, পুষ্পাক লগ পোৱাৰ পিছত, আনন্দ বাবুয়ে তেওঁৰ সকলো পুৰণি বন্ধুৰ সৈতে যোগাযোগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু ডাক্টৰজনকো লগ কৰে।
কথা প্ৰসংগত তেওঁ প্ৰকাশ কৰে যে পুষ্পা এৰি যোৱাৰ পিছত তেওঁ সুৰাপান আৰু পতিতালয়লৈ যোৱাতো বন্ধ কৰিছে।
পুষ্পাক কিছু সংখ্যক লোকে দুৰ্ব্যৱহাৰ কৰা দেখি দুয়ো তাইৰ হকে মাত মাতে আৰু শেষত নন্দুৱে পুষ্পাক তাৰ লগত ঘৰলৈ লৈ যায়।
চলচ্চিত্ৰখন ১৯৭০ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত অৰবিন্দ মুখাৰ্জীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত নিশি পদ্ম শীৰ্ষক বঙালী চিনেমাখনৰ পুনৰ্নিমাণ।
বিভূতিভূষণ বন্দ্যোপাধ্যায়ৰ হিঙেৰ কছুৰী নামৰ বঙালী চুটিগল্পটোৰ আধাৰত দুয়োখন চলচ্চিত্ৰৰে চিত্ৰনাট্য লিখিছে অৰবিন্দ মুখাৰ্জীয়ে।
চলচ্চিত্ৰখনে মানৱীয় মূল্যবোধ আৰু সম্পৰ্কৰ অৱনতি চিত্ৰিত কৰিছে আৰু এজন ল'ৰাৰ এগৰাকী বেশ্যাৰ প্ৰতি থকা নিষ্পাপ প্ৰেমৰ এক সুন্দৰ উদাহৰণ উপস্থাপন কৰি ইয়াৰ বিপৰীত প্ৰতিচ্ছবি দেখুৱাইছে।
পুষ্পাৰ নতুন চুবুৰীয়াৰ ল'ৰা নন্দুৱে ঘৰত অকণো মৰম নাপায় কিয়নো তাৰ দেউতাক দিনৰ দিনটো কামৰ বাবে বাহিৰতে থাকে আৰু তাৰ সতীয়া মাকে তাক অকণো গুৰুত্ব নিদিয়ে।
তথাপিও, পুষ্পাই নন্দুক নিজৰ সন্তানৰ দৰেই মৰম কৰিবলৈ লয় যিহেতু তাক তাৰ সতীয়া মাকে অকণো মৰম নকৰে আৰু প্ৰায়েই সি ঘৰত ভোকত থাকিবলগীয়া হয়।
এদিন যেতিয়া তাই আত্মহত্যা হত্যা কৰিবলৈ ওলাই, তেতিয়াই গাঁৱৰে খুৰাক এজনে তাইক কলিকতাৰ এখান বেশ্যালয়লৈ বিক্ৰী কৰি দিয়ে।
পুষ্পাৰ লগত সাক্ষাৎ হোৱাৰে পৰা প্ৰেমৰ প্ৰয়োজনত তেওঁ নিয়মীয়াকৈ পুষ্পাৰ ওচৰলৈ আহিবলৈ ধৰে।
নন্দুৰ পৰিয়ালটো গাঁৱলৈ আকৌ উভতি যাব, গতিকে নন্দুৱে পুষ্পাৰ ঘৰত পাৰিজাত ফুলৰ এটা গছপুলি ৰোপণ কৰে আৰু পুষ্পাক এই গছপুলিটোৰ যতন ল'বলৈ কয়।
আঠ মাহ সম্পূৰ্ণ হ’লে জেউৰা পতা হয়৷ কোনো কোনোৱে ইয়াক লাৰু জেউৰাও বোলে৷ এই সময়ত উৎসৱৰ দিনা মহিলাগৰাকীক গা ধুৱাই নতুন কাপোৰ পিন্ধাই পীৰাত বহুৱাই সেওঁতা ফালি মূৰ আঁচুৰি দিয়া হয়৷ তাৰপিছত থাপনা পাতি শৰাই সজাই নাম-কীৰ্তন কৰি মহিলাগৰাকীক শুনোৱা হয়৷ পিঠাগুৰি, মিঠৈ আৰু জালুকৰ গুৰি আৰু গাখীৰেৰে লাড়ু তৈয়াৰ কৰি এই উৎসৱত ওচৰ-চুবুৰীয়া সকলোকে বিতৰণ কৰা হয়৷ নাম-কীৰ্তন শেষ হ’লে দুটা বাতি ওভোটাই এটাৰ তলত পাণ আৰু এটাৰ তলত তামোল লুকুৱাই থৈ গৰ্ভৱতী মহিলাগৰাকীক ডাঙি চাবলৈ দিয়া হয়৷ প্ৰথমে ডাঙি চোৱা বাতিটোৰ তলত তামোল থাকিলে গৰ্ভস্থ সন্তান ল’ৰা আৰু পাণ থাকিলে গৰ্ভস্থ সন্তান ছোৱালী হয় বুলি বিশ্বাস প্ৰচলিত৷ কোনো কোনো ঠাইত পুহন বিয়াৰ দৰে জেউৰা খোৱাত মাছ অপৰিহাৰ্য৷ জেউৰা খুৱাবলৈ যোৱা মাকৰ ঘৰৰ পৰিয়ালে লগত এহালি জীয়া মাছ নিয়াটো নিয়ম৷
বৰপেটা আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে কিছুমান ঠাইত পঞ্চামৃত খুওৱাৰ সময়ত আনাকাটা বস্ত্ৰ দিয়া নিয়ম৷ এই নিয়ম এতিয়াও প্ৰচলিত৷ পঞ্চামৃত খোৱাত লগা এই আনাকাটাখন বিশেষধৰণে বোৱা হয়৷ তাঁতবাতি কাঢ়িবৰ পৰত শিপিনীয়ে দুই ভৰি বহলকৈ মেলি অৰ্থাৎ ’এক ডেং’ মাৰি যিমান ঠাই আগুৰিব পাৰে, সিমান জোখৰ দীঘল কাপোৰ হোৱাকৈ তাঁতবাতি কাঢ়ি লোৱা হয়৷ এই কাপোৰখন শুদ্ধ বগা সূতাৰে বোৱা হয়৷ উৎসৱৰ দিনা গৰ্ভৱতী নাৰীগৰাকীয়ে গা-পা ধুই এই একডেইঙা কাপোৰখন দুহাত মেলি কোচ পাতি লয় আৰু তাত পাঁচবিধ ফলৰ লগতে ভোগৰ বাতি ৰখা হয়৷ এই একডেইঙা কাপোৰখন সন্তান জন্মৰ সময়লৈ বৰ সযতনে ৰখা হয় আৰু সন্তান ভূমিষ্ঠ হ’লে পোনতে এই কাপোৰখনেৰেই আক্লি লোৱা হয়৷ সেয়ে এই কাপোৰখনক ’আক্ল’ও বোলা হয়৷
ন-কইনা প্ৰথমবাৰ গৰ্ভৱতী হওঁতে এই জেউৰা দিয়া অনুস্থান পতা হয়৷ অসমৰ বিভিন্ন লোকসংস্কৃতিৰ ভিতৰৰ পুহন বিয়া, গৰ্ভাধান আদিৰ দৰে ইও এক সংস্কাৰমূলক উৎসৱ৷ জেওৰা শব্দই স্বাভাৱিকতে বেৰা বা বন্ধন কৰা কাৰ্যক বুজায়৷ নীতি-নিয়মৰ মাজেৰে গৰ্ভস্থ সন্তানক সংৰক্ষণ কৰা ব্যৱস্থাটোৱে হ’ল জেওৰা দিয়া৷
জেউৰা দিয়া প্ৰথাটো তিনিটা ভাগত ভগোৱা আছে৷ তিনিমাহ, সাত মাহ আৰু ন মাহ৷ তিনি মাহৰ সময়ত পালিত কাৰ্যক ’গৰ্ভাধান’ বুলি কোৱা হয়৷ এই অনুষ্ঠানটো আড়ম্বৰপূৰ্ণ নহয় যদিও গাম্ভীৰ্যপূৰ্ণ৷ এই সময়ত মুগৰ গাজী, ভোগ আদি ঘৰৰ বয়সীয়াল মহিলাসকলে নীতি-নিয়মৰ মাজেৰে খুওৱাৰ দিহা কৰে৷ পাঁচ মাহত পঞ্চামৃত খুওৱা হয়৷ আঠ মাহত জেউৰা খুওৱা হয়৷
সেইময়ত সিন্ধী সকলে সিন্ধু নদীৰ পাৰৰ হিন্দু দেৱতা বৰুণ দেৱক তেওঁলোকক অত্যাচাৰী মুছলমান শাসক মিৰ্খশ্বাহৰ উৎপীড়নৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল।
বৰুণ দেৱে এজন যোদ্ধা আৰু বৃদ্ধ ব্যক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল আৰু মিৰ্খশ্বাহক গৰিহণা দি বুজাইছিল যে মুছলমান আৰু হিন্দুসকলে একে ধৰ্মীয় স্বাধীনতাৰ যোগ্য।
সমসাময়িক সময়ত সিন্ধী সম্প্ৰদায়ে চেটি চান্দ উৎসৱ মুখ্য মেলা, ৰাজহুৱা ভোজ, ঝুলেলাল আৰু অন্যান্য হিন্দু দেৱতাৰ ঝাল্কীৰ সৈতে শোভাযাত্ৰা আৰু সামাজিক নৃত্যৰ সৈতে উদযাপন কৰা হয়।
এই দিনটোতে বহুতো সিন্ধী লোকে ঝুলেলালৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰা বাহাৰানা চাহিবক ওচৰৰ নদী বা হ্ৰদলৈ লৈ যায়।
চেটি চান্দ ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ সিন্ধী হিন্দুসকলৰ এক মুখ্য উৎসৱ আৰু ইয়াক বিশ্বৰ হিন্দু সিন্ধী প্ৰবাসী সকলেও উদযাপন কৰে।
এই কথা অন্ততঃ নিশ্চিত যে, জনক নামৰ অতি কমেও দুজন প্ৰসিদ্ধ ৰজা আছিল; এজন বৈদিক সাহিত্যত উল্লিখিত দাৰ্শনিক আৰু তত্ত্বজ্ঞানী জনক, আৰু আনজন ভগৱান শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ শহুৰ জনক, যাৰ উল্লেখ বাযুপুৰাণ আৰু পদ্মপুৰাণত শীৰধ্বজ হিচাপে পোৱা যায়॥ গতিকে জনক নামেৰে আন কেইবাজনো ৰজা থকাটোও অসম্ভৱ নহয়।
তেওঁৰ তিনিজন উত্তৰসুৰীৰ পিছত দেৱব্ৰত ৰজা হৈছিল আৰু দেৱব্ৰতৰ পিছৰ পঞ্চদশ উত্তৰসুৰী আছিল হ্ৰস্বৰোমা।
ৰজা সুধন্বাই সীতাক পাবলৈ বিচাৰিছিল যদিও জনকে সেই প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখান কৰাত সুধন্বাই মিথিলা অৱৰোধ কৰে।
জনকৰ পণ আছিল যে তেওঁৰ ৰাজসভাত যিজন ব্যক্তিয়ে হৰধনুত কাড়ঁ ৰোপণ কৰি ধনু ভংগ কৰিব পাৰিব তেৱেঁই সীতাৰ পতি হ'ব।
আনহাতে কুশধ্বজৰ দুই কন্যা মাণ্ডৱী আৰু শ্ৰুতিকীৰ্তি ৰামৰেই আন দুই ভাতৃ যথাক্ৰমে ভৰত আৰু শত্ৰুঘ্নৰ সৈতে বিয়া হয়।
ৰজা জনকক বস্তুবাদী ভাৱধাৰাৰ প্ৰতি অনাসক্তিৰ এক আদৰ্শ আৰ্হি ৰূপে সশ্ৰদ্ধাৰে ডাঙি ধৰা হয়।
অষ্টবক্ৰ আৰু সুলভৰ দৰে সাধু আৰু জ্ঞানান্বেষকৰ সৈতে তেওঁৰ আধ্যাত্মিক বাৰ্তালাপসমূহ পৌৰাণিক পুথি-পাঁজিত লিপিবদ্ধ হৈ আছে।
বিদেহ বা পৌৰাণিক মিথিলা ৰাজ্য গণ্ডকী নদীৰ পূৱ প্ৰান্তত, মহানন্দ নদীৰ পশ্চিম প্ৰান্তত, গংগা নদীৰ উত্তৰ প্ৰান্তত, আৰু হিমালয় পৰ্বতৰ দক্ষিণ প্ৰান্তত অৱস্থিত আছিল।
শতপথ ব্ৰাহ্মণ আৰু বৃহদাৰনক্য উপনিষদৰ দৰে বৈদিক যুগৰ নৱ সাহিত্যসম্ভাৰত বিদেহ ৰাজ্যত জনক নামৰ এজন মহান দাৰ্শনিক ৰজাৰ উল্লেখ আছে ।
তেওঁৰ ৰাজসভা যজ্ঞবল্ক্য, উদ্দাল্ক আৰুণি আৰু গাৰ্গী বচকনৱীৰ দৰে পণ্ডিত সাধুৰ সমাৱেশেৰে বৌদ্ধিক চৰ্চাৰ থলী আছিল।
তেওঁৰ শাসনকালতেই ভাৰতীয় উপমহাদেশত বিদেহ এক শক্তিশালী ৰাজনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ হিচাপে গঢ় লৈ উঠিছিল।
হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ বৰ্ণনা অনুসৰি জনক সীতাদেৱীৰ পিতৃ আৰু সীতা আছিল ভগৱান ৰামচন্দ্ৰৰ ভাৰ্যা।
শুদ্ধভূমি বৌদ্ধধৰ্ম (চীনা: ; পিন্য়িন: ; জাপানীজ: , ৰোমান: ; কোৰিয়ান: ; ৰোমান: -, ইংৰাজীত ইয়াক আমিডিজম বুলিও কোৱা হয়), হৈছে মহাযান বৌদ্ধধৰ্মৰ এক বহল শাখা যি বুদ্ধৰ বুদ্ধ-ক্ষেত্ৰ বা বিশুদ্ধ ভূমিত পুনৰ্জন্ম লাভ কৰাত মনোনিৱেশ কৰে।
" চীনা বৌদ্ধ ধৰ্মত, এই পৰম্পৰা কেতিয়াবা প্ৰতিষ্ঠানগত অৰ্থত বুলি কোৱা হয়, কিন্তু ঐতিহাসিকভাৱে ইয়াক সাধাৰণতে "ধৰ্ম-দুৱাৰখন" বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়, ই বৌদ্ধিক অনুশীলনৰ এটা পদ্ধতিৰ কথা উল্লেখ কৰে।
তিব্বতীয় বৌদ্ধ ধৰ্মত, বৌদ্ধক্ষেত্ৰখনত পুনৰ্জীৱনৰ উদ্দেশ্যৰে প্ৰাৰ্থনা আৰু অনুশীলন এক জনপ্ৰিয় ধৰ্মীয় দিশ, বিশেষকৈ সাধাৰণ লোকৰ মাজত।
শুদ্ধভূমি হৈছে এক পৰম্পৰা য'ত মূলতঃ বুদ্ধৰ "শুদ্ধ ভূমি" বা বুদ্ধ-ক্ষেত্ৰ পুনৰ্জীৱনৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়, যি সাধাৰণতে বুদ্ধৰ প্ৰভাৱৰ ক্ষেত্ৰ।
কিছুমান বুদ্ধক্ষেত্ৰ পূৰ্ণ বুদ্ধত্বৰ বাবে আধ্যাত্মিক প্ৰশিক্ষণৰ বাবে উত্তম স্থান বুলি গণ্য কৰা হয়, কিয়নো বুদ্ধই এই উদ্দেশ্যৰ বাবে ইয়াক সহানুভূতিৰে "প্ৰীষ্কাৰ কৰিছে" আৰু যিহেতু এই ক্ষেত্ৰসমূহত, এজন ব্যক্তিয়ে মুখামুখি বুদ্ধক সাক্ষাৎ কৰিব পাৰে আৰু তেওঁলোকৰ তলত অধ্যয়ন কৰিব পাৰে।
যিহেতু এই বৌদ্ধ-ক্ষেত্ৰসমূহৰ ভিতৰত এটাত জ্ঞান লাভ কৰাটো বহুত সহজ, গতিকে বহুতো মহাযান বৌদ্ধই এনে ঠাইত পুনৰ জন্ম লাভ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
মহাযান বৌদ্ধসকলেও অন্যান্য শুদ্ধভূমিত পুনৰ জন্ম লাভৰ আকাংক্ষা কৰিব পাৰে, যেনে অক্ষোভ্য আৰু ভৈষজ্যগুৰুৰ বুদ্ধক্ষেত্ৰ ।
তিব্বতী বৌদ্ধ ধৰ্মত অনুগামীসকলে পদ্মসম্ভৱৰ দৰে অন্যান্য বিশুদ্ধ ভূমিৰ প্ৰতিও আকাংক্ষা কৰিব পাৰে।
যদিও শুদ্ধভূমি পৰম্পৰাত বুদ্ধসকলক পূজা কৰা হয় আৰু ত্ৰাণকৰ্তা হিচাপে দেখা যায়, তথাপিও এই পৰম্পৰাটোৱে নিজকে ঈশ্বৰবাদী ধৰ্মৰ পৰা স্পষ্টভাৱে পৃথক কৰে, কিয়নো ইয়াৰ শিপা বুদ্ধত্ব আৰু বোধিসত্ত্বৰ ধ্ৰুপদী মহাযান বুজাবুজিৰ লগতে বৌদ্ধ ধৰ্মৰ শূন্যতা আৰু কেৱলমন মতবাদত আছে।
শুদ্ধভূমিমুখী পদ্ধতি আৰু ধাৰণাসমূহে চীন, জাপান, কোৰিয়া, হিমালয় আৰু তিব্বতৰ দৰে অন্তৰ্গত এছিয়াৰ অঞ্চলৰ মহাযান বৌদ্ধ পৰম্পৰাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান গঠন কৰে "শুদ্ধভূমি বৌদ্ধধৰ্ম" শব্দটো পৰম্পৰাৰ অনুশীলন আৰু মুক্তিশাস্ত্ৰ দুয়োটাকে বৰ্ণনা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যিটোক "বিশুদ্ধ ভূমিৰ পৰম্পৰা" বা "বিশুদ্ধ ভূমিৰ শিক্ষা" , লগতে বিভিন্ন পৃথক বিশুদ্ধ বুলি ভালদৰে বুজিব পাৰি ভূমি পন্থা যিয়ে একান্তভাৱে বিশুদ্ধ ভূমিৰ প্ৰথাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
আগৰৱালে তেওঁৰ কোম্পানী অয়'ৰ জৰিয়তে আমেৰিকাৰ হোটেলৰ মালিকসকলৰ সৈতে চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰিছিল, য’ত মালিকসকলৰ অট্টালিকাসমূহক ক্ষতিপূৰণ আৰু নিশ্চিত ৰাজহ প্ৰদানৰ বিনিময়ত অয়’ৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা হ’ব।
কিন্তু অয়'ই কেলিফ'ৰ্ণিয়া ৰাজ্যত কৰ্তৃত্বশীল ব্যৱসায় চলাবলৈ অনুমোদন নোপোৱাৰ কথাটো জনা নাছিল, যাৰ বাবে ২০১৯ চনৰ মাৰ্চ মাহত কেলিফৰ্ণিয়াৰ নিয়ন্ত্ৰকসকলে অয়'ক ২ লাখ ডলাৰ জৰিমনা বিহে।
ৱাশ্বিংটনৰ নিয়ন্ত্ৰকসকলেও তাত সঠিক পঞ্জীয়ন নকৰাকৈ বহুতো হোটেলৰ মালিক আৰু পৰিচালকক অয়'ই তেওঁলোকৰ সেৱা আগবঢ়াবলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা বুলি জানিবলৈ পোৱাত কোম্পানীটোক ৱাশ্বিংটনত তেওঁলোকৰ ব্যৱসায় বন্ধ কৰাৰ নিৰ্দেশ দিছিল।
ছেইণ্ট জনছ্ ছিনিয়ৰ ছেকেণ্ডাৰী স্কুলৰ পৰা উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ৰিতেশে কলেজীয়া শিক্ষা লাভ কৰিবলৈ ২০১১ চনত দিল্লীলৈ যায়।
আগৰৱালে কমখৰচী হোটেল আৰক্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰিবলৈ "অৰেভেল ষ্টেইজ" নামৰ এটা মিতব্যয়ী বাসস্থান পৰ্টেল আৰম্ভ কৰিছিল।
২০১২ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত ভেঞ্চৰ নাৰ্চাৰীয়ে ইয়াক 'এক্সিলাৰেটৰ প্ৰগ্ৰেম'ত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে, আৰু পিছলৈ ২০১৩ চনৰ থিয়েল ফেল'শ্বিপ প্ৰগ্ৰেমৰ অন্যতম বিজয়ী হিচাপে ই এক লাখ ডলাৰৰ অনুদান লাভ কৰে।
২০২০ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহলৈকে তেওঁ কাইলী জেনাৰৰ পিছতে বিশ্বৰ দ্বিতীয় কনিষ্ঠ স্ব-নিৰ্মিত বিলিয়নাৰ।
২০১৯ চনৰ জুলাই মাহত আগৰৱালে কোম্পানীটোৰ ২ বিলিয়ন ডলাৰৰ শ্বেয়াৰ ক্ৰয় কৰাৰ খবৰ ওলাইছিল, যাৰ ফলত তেওঁৰ অংশীদাৰিত্ব তিনিগুণ বৃদ্ধি পাইছিল।
আগৰৱালে কোম্পানীটোৰ প্ৰাৰম্ভিক সময়ছোৱাত অয়'ৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক মনীষ সিনহাক প্ৰতাৰণা কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন হৈছে।
ফ'ৰ্বছে প্ৰকাশ কৰা এছিয়া মহাদেশৰ ৩০ৰ অনূৰ্ধ্বৰ ৩০ গৰাকী ব্যক্তিৰ তালিকাত তেওঁৰ নামো সন্নিৱিষ্ট হৈছে।
বাণীকান্ত কাকতি অসমৰ এগৰাকী গৱেষক, ভাষাবিদ, সম্পাদক আৰু বিশিষ্ট সমালোচক৷ অসমীয়া ভাষাৰ ভাষাতাত্ত্বিক অধ্যয়ন বিষয়ত তেওঁ যথেষ্ট অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে।
কটন কলেজত অধ্যাপকৰ পদ পোৱা প্ৰথমগৰাকী অসমীয়া আছিল ড সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা আৰু দ্বিতীয়গৰাকী আছিল বাণীকান্ত কাকতি৷ ইয়াৰ মাজতে তেওঁ অসম চৰকাৰৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে ইণ্ডিয়ান হিষ্টৰিকেল ৰেকৰ্ডছ্ কমিছনৰ পেছোৱাত অনুষ্ঠিত দ্বাবিংশতিতম অধিৱেশনত যোগদান কৰে আৰু প্ৰায় এবছৰ এই কমিছনৰ সদস্য ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে ৷ ১৯৪৭ চনত তেখেত কটন কলেজৰ অধ্যক্ষ ৰূপে পদোন্নতি লাভ কৰেআৰু ১৯৪৯ চনৰ জানুৱাৰী মাহলৈকে কটন কলেজৰ অধ্যক্ষ হিচাপে সেৱা আগবঢ়াই চৰকাৰী চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
৷ সেই বছৰতে তেওঁ নতুনকৈ স্থাপিত হোৱা অসমৰ প্ৰথমখন বিশ্ববিদ্যালয় গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত প্ৰাধ্যাপক হিচাপে পুনৰ কামত যোগদান কৰে আৰু মৃত্যুৰ সময়লৈকে সেই পদতে থাকি সেৱা আগবঢ়ায়।
কাকতি অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰথমগৰাকী ‘কলাগুৰু’ ৰূপে নিৰ্বাচিত হৈছিল ৷ তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ক’ৰ্ট সভাৰো সদস্য আছিল৷
মহেশ্বৰ নেওগ অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী ভাষাবিদ, বুৰঞ্জীবিদ, লোকসংস্কৃতিৰ গৱেষক, কবি, প্ৰাচ্যতত্ত্ববিদ, সম্পাদক তথা শিক্ষাবিদ।
১৯৪৮ চনত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ তেওঁ প্ৰথমগৰাকী প্ৰবক্তা আছিল।
তেওঁৰ ককাকে এটা পানীয় প্ৰস্তুতকৰণ কোম্পানী প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল যাৰ ধাৰা তেওঁৰ পিতৃ জিয়াকোমোৱেও অব্যাহত ৰাখিছিল।
পিছলৈ তেওঁ তেওঁৰ ভাতৃ আগষ্টিনো আৰু খুলশালীয়েক গাৰিগ্লিঅ'ৰ সৈতে সুপৰিচিত চকলেট কোম্পানী "মৰিঅণ্ডো এণ্ড গাৰিগ্লিঅ'" প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
এঞ্জেলোৱে চহৰৰ মাজমজিয়াত থকা পিয়াজা কাৰ্লো ফেলিচৰ গ্ৰেণ্ড-হোটেল লিগুৰে আৰু ভিয়া ৰোমাৰ গেলেৰিয়া নেচনেলত থকা আমেৰিকান বাৰ ক্ৰয় কৰিছিল।
১৮৮৪ চনত টুৰিনৰ জেনেৰেল এক্সপ’ত মৰিঅণ্ডোৱে তেওঁৰ উদ্ভাৱন উপস্থাপন কৰে, য’ত তেওঁক ব্ৰঞ্জৰ পদক প্ৰদান কৰা হয়।
১৮৮৪ চনৰ ১৬ মে'ত ছয় বছৰৰ বাবে এই পেটেণ্টটো "কফি পানীয়ৰ অৰ্থনৈতিক আৰু তৎক্ষণাত মিঠাই প্ৰস্তুত কৰাৰ নতুন ভাপ যন্ত্ৰ, পদ্ধতি ‘এ. মৰিঅণ্ডো’" শীৰ্ষক শিৰোনামেৰে প্ৰদান কৰা হয়।
এই মেচিনটো নিৰ্মাণ কৰিছিল মাৰ্টিনা নামৰ এগৰাকী মিস্ত্ৰীয়ে, যিয়ে উদ্ভাৱকজনৰ প্ৰত্যক্ষ তত্বাৱধানত কাম কৰিছিল।
তাৰ পিছত ১৮৮৫ চনৰ ২৩ অক্টোবৰত পেৰিছত পঞ্জীয়ন কৰাৰ পিছত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পেটেণ্ট আবেদনৰ জৰিয়তে এই উদ্ভাৱনটো নিশ্চিত কৰা হয়।
পৰৱৰ্তী বছৰবোৰত মৰিয়ণ্ডোৱে নিজৰ উদ্ভাৱনৰ ক্ষীপ্ৰ উন্নতি সাধন কৰি থাকে, আৰু প্ৰতিটো উন্নতিৰ বাবে পেটেণ্ট লাভ কৰে।
সাধাৰণতে ১৮৮৪ চনত আটাইতকৈ প্ৰাচীন এস্প্ৰেছ' মেচিনটোৰ পেটেণ্টৰ বাবে এঞ্জেলো মৰিঅণ্ডোক কৃতিত্ব দিয়া হৈছিল।
এইবোৰ তেওঁ নিজৰ প্ৰতিষ্ঠানত সংৰক্ষণ কৰিছিল, আৰু নিশ্চিত হৈছিল যে এইটো তেওঁলোকৰ বাবে এক উল্লেখযোগ্য বিজ্ঞাপন।
সাধনা মহিলা সংঘৰ সম্পাদিকা এম গীতাই কয় যে উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ দ্বাৰা ২০০৯ চনত এটা ৰায় দিয়া হৈছিল, যি এই কৰ্মী সকলৰ কাম-কাজক বিশেষভাৱে অবৈধ কৰি তোলে।
তেওঁলোকৰ বহুতে ইতিমধ্যে তেওঁলোকৰ স্বামী আৰু পৰিয়াল হেৰুৱাইছে, আনকি সাধাৰণ সময়তো তেওঁলোকে এইচআইভিৰ দৰে বিপদাশংকাৰ ওপৰত মানসিক সমস্যাৰ সন্মুখীন হয়।
তেওঁলোকে তেওঁলোকক কণ্ডম ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰু এনে নকৰাৰ নৈতিক সমস্যাবোৰ উপলব্ধি কৰাটো নিশ্চিত কৰিবলৈ পৰামৰ্শ আগবঢ়াই।
এইদৰে এইচআইভি পজিটিভ কৰ্মী সকলৰ লগতে ঘৰৰ পৰা ত্যাগ কৰা এই দুই ধৰণৰ যৌন কৰ্মী মহিলা সকলক মূলতঃ সংগঠনটোৱে এইচআইভি অৰিয়েণ্টেছন আৰু খাদ্যবস্তু যোগানৰ দ্বাৰা সহায় আগবঢ়াই আহিছে।
কৰ'নাভাইৰাছ ৰোগ ২০১৯ মহামাৰীৰ সময়ত তেওঁলোকে গ্ৰাহকৰ অভাৱত ভোগা যৌন কৰ্মীসকলৰ মাজত খাদ্য সামগ্ৰীৰ যোগান ধৰিছিল।
ইফালে পৰিয়ালটোৰ লগত কোনো যোগাযোগ নোহোৱাত নামনি অসমৰ আৰক্ষীৰ পশ্চিম অসমৰ উপ মহাপৰিদৰ্শন ৰূপে কৰ্মৰত ৰাজখোৱাৰ আত্মীয় বৰদা শৰ্মাৰ সন্দেহ উপজিল।
অৱশেষত ২৫ জুলাই তাৰিখে ধুবুৰীৰ থানাৰ উপ পৰিদৰ্শক এজন, পুতুলী ৰাজখোৱাৰ ভাতৃ অপূৰ্ব বৰুৱাক লৈ বৰদা শৰ্মা ৰাজখোৱাই আত্মগোপন কৰি থকা শিলিগুৰিৰ চেভয় হোটেল ওলালগৈ।
তেওঁ কয় যে বাৰা্ন্দাত পিছল পতুলীৰ মৃত্যু হয় আৰু মাকৰ মৃত্যু হোৱাত মনৰ বেজাৰত ডাঙৰ জীয়েক নিৰ্মালীয়ে শ্লিপিং টেবলেট খাই আত্মহত্যা কৰে।
আৰক্ষীৰ অনুসন্ধানত উদ্ধাৰ হোৱা এটা টোকাত ৰাজখোৱাই লিখিছিল, …মোৰ পত্নী পুতুলী আৰু জীয়ৰী লিনু, লুনা আৰু ভণ্টুৰ ইতিমধ্যে মৃত্যু হৈছে।
তেওঁৰ সন্দেহজনক নিৰৱতাৰ বাবে গোৱালপাৰা জিলাৰ চিভিল চাৰ্জনে তেওঁৰ মাজত দেখা অস্বাভাৱিতকা কিছুমানৰ পৰীক্ষণৰ বাবে তেজপুৰ মানসিক চিকিৎসালয়লৈ পঠোৱাৰ পোষকতা কৰিছিল।
কিন্তু ৰাজখোৱাই আদালতৰ কাঠগঢ়াত ঠিয় হৈ বিচাৰকক কৈছিল যে তেওঁ শাৰিৰীক আৰু মানসিকভাবে সম্পূৰ্ণ সুস্থ।
১৪ ফেব্ৰুৱাৰীত ৰাজখোৱাই গুৱাহাটীত থকা মাজু জীয়েক জোনালী আৰু সৰু জীয়েক ৰূপালীক ধুবুৰীলৈ মাতি পঠিয়ায়।
ইতিমধ্যে তেওঁ মাজু আৰু সৰু জীয়েকৰ লগতে আৰু কাৰোবাক কাৰোবাক জনায় যে পত্নী আৰু বৰজীয়ৰী গুৱাহাটীৰ সলনি ৰুগীয়া আত্মীয় এজনৰ খবৰ কৰিবলৈ কোকৰাঝাৰলৈ গৈছে।
ধুবুৰীলৈ অহাৰ পিছত ৰাজখোৱাই জীয়েক দুজনীৰ লগত হাঁহি-মাতি কথা পাতি থাকে; একেলগে বেডমিণ্টন খেলে আৰু একেলগতে চিনেমাহললৈ গৈ চিনেমাও চায়।
ৰাজখোৱাই তেওঁক কয় যে জীয়েক দুজনীৰ পৰীক্ষা ওচৰচপা বাবে বন্ধু এজনৰ গাড়ীতে আকৌ গুৱাহাটীলৈ পঠিয়াই দিলে।
গোৱালপাৰা জিলাৰ সদ্য অৱসৰপ্ৰাপ্ত জিলা আৰু সত্ৰ ন্যায়াধীশ উপেন্দ্ৰ নাথ ৰাজখোৱাই তেওঁৰ চৰকাৰী বাসভৱনত ১৯৭০ চনৰ ১০ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰীত তেওঁৰ পত্নী আৰু বৰজীয়ৰীক হত্যা কৰি গাঁতত পুতি থয়।
আকৌ গুৱাহাটীত পঢ়ি থকা মাজু আৰু সৰু জীয়ৰীকো মাতি আনি সেই মাহৰে ২৫ তাৰিখে তেওঁলোককো হত্যা কৰে আৰু আগৰ বাৰৰ দৰেই গাঁতত পুতি থয়।
মৃতদেহকেইটা ক’ত পেলাইছে, দেখুৱাই দিবলৈ আৰু তেওঁৰ এই ভাষ্য দন্দাধীশৰ ওচৰত লিপিবদ্ধ কৰাবলৈ তেওঁক লৈ আহিব বিচৰাত পেটত চুৰিকাঘাত কৰি আত্মহত্যাৰ প্ৰচেষ্টা চলায়।
আৰক্ষীৰ আগত তেওঁ জনায় যে তেওঁৰ অৰ্ডালী উমেশ বৈশ্যৰ সহযোগত তেওঁ পত্নী আৰু তিনিওজনী জীয়েকক হত্যা কৰি তেওঁৰ বাসভৱনৰ চৌহদতে পুতি থৈছে।
পিছদিনা ৰাজখোৱাই তেওঁৰ কৰ্মচাৰীকেইজনক জনায় যে শ্ৰীমতী ৰাজখোৱা আৰু জীয়ৰী নিৰ্মালী পুৱাতে গুৱাহাটীলৈ গুছি গ’ল।
১৯৬৯ চনৰ পূজাৰ বন্ধত গুৱাহাটীৰ ভাৰাঘৰৰ পৰা পত্নী পুতুলী ৰাজখোৱা, বৰজীয়ৰী নিৰ্মালী , মাজু জীয়ৰী জোনালী আৰু সৰু জীয়ৰী ৰূপালী ধুবুৰীলৈ আহে।
বন্ধ খোলাৰ পিছত সন্দিকৈ কলেজত পঢ়ি থকা মাজু জীয়ৰী জোনালী আৰু সৰু জীয়ৰী ৰূপালী পুনৰ গুৱাহাটীলৈ উভতি যায়।
পিছদিনা তেওঁ শালপতি, আৰক্ষী বিষয়া বৰদা শৰ্মাক গুৱাহাটীত থকা তেওঁলোকৰ ভাৰাঘৰটো ফোন কৰি খালী কৰাবলৈ জনায়।
তাৰপিছত নিশাৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰি জুই পুৱাই থকা ৰাজখোৱাই পত্নী আৰু জীয়ৰী নিৰ্মালীৰ সৈতে জুই পুৱাই থকা কৰ্মচাৰীকেইজনে প্ৰত্যক্ষ কৰে।
১৯৭০ চনৰ মাঘৰ বিহুৰ পূৰ্বে জিলা ন্যায়াধীশৰ আদালতৰ তিনিজন চতুৰ্থবৰ্গৰ কৰ্মচাৰীয়ে ৰাজখোৱাৰ বাসভৱনৰ ওচৰত থকা গছৰ মূঢ়া এটা উভালে।
মূঢ়াটো উভালোঁতে সৃষ্টি হোৱা গাঁতটো কিন্তু ফুলৰ পুলি ৰোৱাৰ অজুহাতত পুতিবলৈ কৰ্মচাৰীকেইজনক বাৰণ কৰিলে।
উজনি অসমত আহোমসকলে পূজা দুইধৰণে পালন কৰে, এটা হ’ল, সৃষ্টি শক্তি সত্তা আৰু আনটো বৌদ্ধিক সত্তা৷ সৃষ্টি শক্তি সত্তাত কল্পিত দেৱ-দেৱীৰ সন্তুষ্টিৰ বাবে জীৱ বলি দিয়া হয়৷ আনহাতে বৌদ্ধিক সত্তাৰ পূজাত কেৱল ফলাহাৰ দিয়ে৷ সুবচনী পূজাত বলি দিয়া হয় এই পূজাৰ বাবে চোতাল বা ঘৰৰ ভিতৰ কোঠালিত কাপোৰেৰে বেঢ়ি বেদী স্থাপন কৰে৷ চোঁৱৰ আবৃত চন্দ্ৰতাপ, চাৰিটা খুঁটিত চাৰিটা কলপুলি, চাৰিজোপা কুঁহিয়াৰ পুলি, চাৰিজোপা বাঁহপুলি পুতি চাৰিওকাষে আমপাত ওলোমাই দিয়া হয়৷ মূল বেদীৰ চৌপাশে চাৰিটা বাঁহৰ ঘট, এঁৱা টেকেলিৰ ঘট আৰু চৰু স্থাপন কৰে৷ দেৱীৰ সাজ এখন শৰাইত সজাই থোৱা হয়৷ পূজাৰ সামগ্ৰী হিচাপে গৃহস্থই টংলতি, তুলসী, কল দহ আষি, কুকুৰাচৰাই, বুঢ়া মহাদেউৰ বাবে হাঁহ, জীয়া মাছ, কেঁচা পিঠাগুড়ি তামোল-পাণ, সোণ-ৰূপৰ অলংকাৰ, পইচা, পানী, চাকি-ধূপ-ধূনা, কলপাত আদি সকলো বস্তু পুৰোহিতক গতাই দিয়ে৷ পুৰোহিতে মন্ত্ৰোচ্চাৰণ কৰি বলি দিয়ে৷ সুবচনী পূজাত বলি একেঘাপে কাটিব লাগে৷ বলিৰ অন্তত প্ৰসাদসমূহ চাৰিটা ভাগত থোৱা হয়৷ এভাগ গৃহস্থৰ, এভাগ পুৰোহিতৰ আৰু বাকী দুভাগ ৰাইজৰ বাবে৷ ইয়াৰ পিছত আন এটা অনুষ্ঠান “কনাই বৰশী বোৱা’’ কাৰ্য কৰে৷ কনাই বৰশী বাই মাছ উঠিল বুলি উচ্চাৰণ কৰাৰ লগে লগে গৃহস্থই ধন, সোণ, ফুল ছটিয়াই বেদী ওপচাই দিয়ে৷ ইয়াৰ পিছত দেৱীক নিজস্থানলৈ যাবলৈ দি পুৰোহিতে স্তুতি কৰি পুনৰ পুনৰ সেৱা কৰে৷
সুবচনী পূজা অসম, পশ্চিমবংগ আদি ভালেমান ঠাইত পালন কৰা হয়৷ বিঘিনিনাশক এই পূজা হিন্দু সমাজৰ মহিলাকেন্দ্ৰিক অনুষ্ঠান যদিও অসমৰ কোনো কোনো ঠাইত বুঢ়া মহাদেউৰ বাবেও পূজা-অৰ্চনা কৰা হয়৷ বাঙালী হিন্দু মহিলাসকলে ঘৰত নৱবিবাহিত দম্পতীৰ মঙ্গলকামনাত এই পূজা পাতে৷ বছৰৰ সকলো সময়তে এই পূজা কৰা যায়৷ অসমৰ নামনি অঞ্চলৰ কোনো কোনো ঠাইত সু-পতি পাবৰ বাবে ঘৰৰ চোতালত সুবচনী পূজা পাতে৷ কেতিয়াবা এই পূজা আই থানতো পতা দেখা যায়৷ এই পূজাত প্ৰসাদ হিচাপে পৰমান্ন আৰু তামোল-পাণ দিয়া হয়৷ অসমত আহোমসকলে দুৰ্গাদেৱীৰ পূজা সুবচনী নামেৰে কৰিছিল আৰু আহোম আৰু অসমীয়া স্তুতি মন্ত্ৰেৰে এই পূজা লৌকিক ৰূপত কৰিছিল৷ ৰজাঘৰতো সুবচনী পূজা অনুষ্ঠিত হৈছিল৷ অসমৰ ৰাজবংশী সম্প্ৰদায়ৰ মাজত সুবচনী পূজা কৰাটো স্ত্ৰী আচাৰৰ ভিতৰত পৰে৷ এই পূজা কৰিলে কোনো ধৰণৰ বিপদ-আপদ নহয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷ ৰাজবংশীসকলে সুবচনী পূজা মনোকামনা অনুসৰি দুই ধৰণে পালন কৰে৷ “সুৰাপূজা’’ বা “খাৰাপূজা’’ আৰু “পূৰ্ণপূজা’’৷ সুৰাপূজাত কেৱল “গুৱা-পাণ’’ নৈবেদ্য হিচাপে আগবঢ়োৱা হয়৷ ইয়াত আন প্ৰসাদ বা নৈবেদ্য বস্তু একো নালাগে৷ পূৰ্ণপূজাত মাটিৰ দেৱীমূৰ্তি সাজি পৰম্পৰাগত নিয়মেৰে পূজা কৰা হয়৷
সিন্ধু সভ্যতাৰ খনন কাৰ্যত উদ্ধাৰ হোৱা বাওঁ কান্ধত চাদৰেৰে আবৃত ৰজা-পুৰোহিতৰ ভাস্কৰ্যৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে দুপাট্টাৰ ব্যৱহাৰ এই প্ৰাচীন ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল।
প্ৰাচীন সংস্কৃত সাহিত্যত প্ৰাচীন কালত মহিলাসকলে ব্যৱহাৰ কৰা ওৰণি আৰু গা-ঢকা বস্ত্ৰ বুজোৱা বিস্তৃত শব্দভাণ্ডাৰ আছে, যেনে- অবগুন্থন , উত্তৰীয়া , শিৰোবস্ত্ৰ , আৰু মুখপট ।
দুপাট্টা বা দোপাট্টা ভাৰতীয় উপমহাদেশত নাৰীসকলৰ মূৰ আৰু বুকু ঢাকিবলৈ ব্যৱহৃত এবিধ পৰম্পৰাগত বস্ত্ৰ; যাক হিন্দু সংস্কৃতিৰ এক অংশ হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়।
১৭শ বা ১৮শ শতিকাৰ শেষৰ ফালে লালজী গান্ধী পোৰবন্দৰলৈ গুচি আহে আৰু ইয়াৰ শাসক ৰানাৰ সেৱাত প্ৰবিষ্ট হয়।
পৰম্পৰাগতভাৱে পিছৰ প্ৰজন্মই আগৰে পৰাই ৰাজ্য প্ৰশাসনৰ অসামৰিক কৰ্মচাৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছিল।
ফলস্বৰূপে ৰানাৰ বিধৱা পত্নী ৰাণী ৰূপালীবাইয়ে তেওঁৰ পুত্ৰৰ শাসকীয় ৰাজমাওৰ পদত অধিষ্ঠিত হয়।
অচিৰেই উত্তমচান্দৰ সৈতে মতানৈক্যৰ ফলত তেওঁ উত্তমচান্দক জুনাগড়ৰ পৈতৃক গাঁ‌ৱলৈ উলটি আহিবলৈ বাধ্য কৰায়।
জুনাগড়ত উত্তমচান্দ নৱাবৰ সন্মুখলৈ আহে আৰু তেওঁক সোঁ‌হাতৰ সলনি বাওঁ‌হাতেৰে চালামি দি এই প্ৰত্যুত্তৰ দিয়ে যে তেওঁৰ সোঁ‌হাত পোৰবন্দৰৰ সেৱাত উৎসৰ্গিত।
কৰমচান্দৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা অতি কম আছিল, কিন্তু তেওঁৰ জ্ঞান আৰু অভিজ্ঞতাই তেওঁক এজন ভাল প্ৰশাসক হিচাপে গঢ়ি তোলে।
অৱশ্যে, কিছুমান বিশেষ ক্ষেত্ৰত তেওঁ কেতিয়াও বিশেষ জ্ঞান আহৰণ কৰিব পৰা নাছিল, যাৰ ভিতৰত আছে ভূগোল আৰু ইতিহাস।
খোৱাৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট খাবলৈ আছিল, এক সন্মানীয় সংখ্যক ঘৰুৱা বনুৱা আছিল আৰু ভাল ঘৰুৱা আচবাব কিছুমান আছিল, কিন্তু তেওঁলোকৰ ধন-ধান উভৈনদী নাছিল।
তেওঁৰ প্ৰথম তিনিওখন বিবাহ তেওঁৰ স্ত্ৰী-ৰ মৃত্যুৰ সৈতে সমাপ্ত হৈছিল; যাৰ ভিতৰত দুগৰাকীৰ দুটি কন্যা সন্তান জন্মৰ লগে লগে মৃত্যু হয়।
এই বিবাহৰ পৰিণতিত তেওঁলোকৰ চাৰিটাকৈ সন্তানৰ জন্ম হৈছিল - তিনিজন পুত্ৰসন্তানৰ ভিতৰত আছে লক্ষ্মীদাস গান্ধী , কৰ্ষণদাস গান্ধী আৰু মহাত্মা গান্ধী আৰু এগৰাকী কন্যা সন্তান ৰালিয়টবেহন ।
কৰমচান্দ উত্তমচান্দ গান্ধী বা কাবা গান্ধী আছিল পোৰবন্দৰ ৰাজ্যৰ এগৰাকী ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি।
তেওঁৰ পিতৃ উত্তমমচান্দ গান্ধীৰ দৰে কৰমচান্দ পোৰবন্দৰৰ ৰাজ আদালতৰ বিষয়া বা মুখ্য মন্ত্ৰী হৈছিল।
কৰমচান্দৰ দায়িত্বত আছিল পোৰবন্দৰৰ ৰাজপৰিয়ালৰ কোঁৱৰক পৰামৰ্শ দিয়া আৰু অন্যান্য চৰকাৰী বিষয়াসকলক নিয়োজিত কৰা।
ভৌগোলিক ভাৱে অন্য অঞ্চলৰপৰা পৃথকী কৰণ আৰু সেই অঞ্চলৰ লোকৰ শিক্ষাৰ অনগ্ৰসৰতাৰ বাবে এজন উচ্চ শিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠান আৰম্ভ কৰাটো জৰুৰী হৈ পৰিছিল।
সভাখনৰ একমাত্ৰ উদ্দেশ্য আছিল মাজুলিয়ানসকলক উচ্চ শিক্ষা প্ৰদানৰ বাবে এখন মহাবিদ্যালয় স্থাপনৰ ওপৰত আলোচনা কৰা।
স্বৰ্গীয় কেশৱৰাম বৰাক পৰিচালনা সমিতিৰ সভাপতি আৰু স্বৰ্গীয় কৃষ্ণ কান্ত গোস্বামীক সম্পাদক নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল।
সেই সময়ত প্ৰলয়ংকৰী বানপানীয়ে তেওঁলোকৰ ঐতিহাসিক প্ৰচেষ্টাত প্ৰত্যাহ্বান সৃষ্টি কৰিছিল; কিন্তু তেওঁলোকে কেইজনমান নিষ্ঠাৱান ব্যক্তিৰ সৈতে পদব্ৰজেই প্ৰতিটো প্ৰান্ত ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু জনমত সংগ্ৰহ কৰিছিল, প্ৰস্তাৱিত মহাবিদ্যালয়খনৰ বাবে অনুদান সংগ্ৰহ কৰিছিল।
মাজুলীৰ আন এজন ব্যক্তি অতুল চন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে তেতিয়া উত্তৰ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ত ইতিহাসৰ প্ৰবক্তা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছিল।
তদুপৰি সময়ে সময়ে কেৰিয়াৰ কাউন্সেলিং, আলোচনাচক্ৰ,অনুপ্ৰেৰণামূলক আলোচনা আয়োজন কৰে আৰু শিক্ষাৰ্থীসকলক কেৰিয়াৰ গঢ়াত সহায় কৰাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা চাকৰি-মুখী বহু ডিপ্লোমা আৰু প্ৰমাণপত্ৰ পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ কৰিছে।
মহাবিদ্যালয়খনে কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ ৰাজ্যিক মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৈতে দূৰ শিক্ষণৰ জৰিয়তে স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ শিক্ষাৰ সুবিধাও প্ৰদান কৰে।
১৯৬২ চনত স্থাপিত মহাবিদ্যালয়খন অসম উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা সংসদ আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ থকাৰ লগতে ভাৰতৰ বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ দ্বাৰা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত।
২০১২ চনত মহাবিদ্যালয়খনৰ পুথিভঁৰালটো প্ৰথমগৰাকী অধ্যক্ষৰ সোঁৱৰণত " শিক্ষা ৰত্ন অতুল চন্দ্ৰ গোস্বামী গ্ৰন্থাগাৰ" হিচাপে নামকৰণ কৰা হয়।
দেৱীয়ে ওপৰৰ দুয়োখন হাতৰে দুটা পদুম ধাৰণ কৰে, আৰু তলৰ হাত দুখন সাধাৰণতে অভয় আৰু বৰদা মুদ্ৰা ভঙ্গীত পৰিৱেশিত হয়।
আদি লক্ষ্মী হৈছে সম্পদ হিচাপে ঐশ্বৰিক নীতি যি এজন সন্ধানকাৰীক তেওঁলোকৰ উৎস অৰ্থাৎ 'আত্মা' বা চেতনাত উপনীত হোৱাত সহায় কৰে।
যদি এজন ব্যক্তিয়ে আদি লক্ষ্মীক পূজে, তেওঁ অনায়াসে ধ্যানৰ গভীৰতালৈ যাব পাৰে আৰু পৰম নীৰৱতা, আনন্দ আৰু শান্তিৰ অৱস্থা উপলব্ধি কৰিব পাৰে।
বীৰ লক্ষ্মী বা ধৈৰ্য লক্ষ্মী হৈছে সেই গৰাকী দেৱী যি যুদ্ধৰ সময়ত বীৰত্ব প্ৰদান কৰে আৰু জীৱনৰ অসুবিধাবোৰ অতিক্ৰম কৰাৰ বাবে সাহস আৰু শক্তি প্ৰদান কৰে।
ৰঙা পোছাকৰে দেৱীয়ে তেওঁৰ হাতত চক্ৰ, শংখ, ধনু, তীৰ, ত্ৰিশূল , তাল পাতৰ শাস্ত্ৰ ধাৰণ কৰে, আন দুখন হাত অভয় মুদ্ৰা আৰু বৰদামুদ্ৰা ভঙ্গীমাত থকা দেখুওৱা হয়।
দেৱীৰ হাতত থকা তৰোৱাল আৰু ঢালে এগৰাকী মাতৃৰ নিজৰ সন্তানক বচাবলৈ কাৰোবাক হত্যা কৰাৰ সামৰ্থ্যৰ প্ৰতীক।
সেউজীয়া বস্ত্ৰ পৰিহিতা দেৱীৰ দুখন হাতত দুটা পদুম, আৰু আনকেইখন হাতত গদা, ধানৰ থোক, কুঁহিয়াৰ, কল থাকে আৰু দুখন হাত অভয় মুদ্ৰা আৰু বৰদা মুদ্ৰা ভঙ্গীত থাকে।
তেওঁৰ চাৰিখন হাতত সুদৰ্শন চক্ৰ, শংখ, কলহ বা অমৃত কলহ, ধনু-কাড়, এপাহ পদুম আৰু এখন হাত অভয় মুদ্ৰাত থাকে আৰু ইয়াৰ পৰা সোণৰ মুদ্ৰা সৰি থাকে।
অষ্ট লক্ষ্মীৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত "সম্পদ"ৰ অৰ্থ হৈছে সমৃদ্ধি, উৰ্বৰতা, সৌভাগ্য, সুস্বাস্থ্য, জ্ঞান, ধৈৰ্য, সন্তান আৰু শক্তি।
"শ্ৰী অষ্ট লক্ষ্মী স্ত্ৰোতম" শীৰ্ষক প্ৰাৰ্থনাত অষ্ট লক্ষ্মীৰ প্ৰতিগৰাকীৰে বৰ্ণনা আছে য'ত আটাইকেইগৰাকী অষ্ট লক্ষ্মীক পদুমত বহি থকা বুলি দেখুওৱা হৈছে।
সেই কথা বদন বৰফুকনৰ জীয়েক আৰু পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইৰ বোৱাৰীয়েক পিজৌ গাভৰুৰ জৰিয়তে বদন বৰফুকনৰ কাণত পৰিলগৈ।
কলিয়াবৰৰ ওচৰত হোৱা মান আৰু ইংৰাজৰ যুদ্ধত মান সৈন্যৰ পৰাজয় ঘটিল আৰু ইংৰাজে মানক খেদি অসমৰ শাসনভাৰ গ্ৰহণ কৰে।
বদন বৰফুকনে আত্মীয় পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইৰ ওপৰত পোতক তুলিবলৈ মানসেনাক লৈ অসমলৈ অহা আৰু তাৰে পৰিণতিত অসম ইংৰাজৰ হাতলৈ যোৱাৰ সমগ্ৰ কাহিনীটো গীতটোত বৰ্ণিত হৈছে।
সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাই এই গীতটি লখিমপুৰৰ দুলীয়া গাঁৱৰ ভকতৰাম মিস্ত্ৰীৰ পৰা শুনি ১৯২৪ চনত গ্ৰন্থকাৰে প্ৰকাশ কৰে।
১৩৫ আল্লাহে মুহাম্মাদক তেওঁলোকৰ মাজত হোৱা বিতৰ্কৰ অন্তিম বিষয়টোলৈ অপেক্ষা কৰিবলৈ প্ৰস্তুতি ঘোষণা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে
ছূৰা ২০-এ এটা বিষয়বস্তুৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে, আৰু এনেদৰে গঠন কৰা হয় যাতে এই বিষয়টো বাৰে বাৰে শক্তিশালী হয়।
ছূৰাৰ শৰীৰত, দুটা পৃথক কাহিনী আছে, এটা মুছাৰ বিষয়ে আৰু এটা আদমৰ বিষয়ে, যাৰ প্ৰতিটো সৰু সৰু ভাগত বিভক্ত।
দুয়োটা কাহিনী আল্লাহৰ পৰা মুহাম্মাদলৈ নিৰ্দেশনাৰ দ্বাৰা প্ৰকট কৰা হৈছে, আৰু তাৰ পিছত বিচাৰৰ দিন আৰু অবিশ্বাসীসকলৰ শাস্তিৰ আলোচনা কৰা হৈছে।