polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
লিউকিমিয়া ৰক্ত কেন্সাৰৰ এটা গোট যি সাধাৰণতে অস্থি মজ্জাত আৰম্ভ হয় আৰু ফলস্বৰূপে অধিকসংখ্যক অস্বাভাৱিক ৰক্তকণিকা বৃহৎ পৰিমাণে বৃদ্ধি হয়।
লক্ষণসমূহৰ ভিতৰত ৰক্তক্ষৰণ, তেজ-মৰা, হাড়ৰ বিষ, অতিশয় ক্লান্তি, জ্বৰ আৰু সংক্ৰমণৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পোৱা আদি হ'ব পাৰে।
শিশুৰ ক্ষেত্ৰত ই আটাইতকৈ সচৰাচৰ হোৱা কৰ্কট ৰোগ, শিশুৰ লিউকিমিয়া ৰোগীৰ তিনি চতুৰ্থাংশই তীব্ৰ লিম্ফ'ব্লাষ্টিক ধৰণৰ।
কিন্তু সকলো লিউকিমিয়াৰ ৯০%তকৈ অধিক প্ৰাপ্তবয়স্কৰ ক্ষেত্ৰত ধৰা পৰে, প্ৰাপ্তবয়স্কৰ ক্ষেত্ৰত চিৰকলীয়া লিম্ফ'চাইটিক লিউকিমিয়া আৰু তীব্ৰ মাইল'ইড লিউকিমিয়া বেছিকৈ দেখা যায়।
১৯৪৭ চনলৈকে বষ্টনৰ পেথ'লজিষ্ট ছিডনী ফাৰ্বাৰে পূৰ্বৰ পৰীক্ষাসমূহৰ পৰা বিশ্বাস কৰিছিল যে ফলিক এচিডৰ অনুকৰণ কৰা এমিন'প্টেৰিনে শিশুৰ লিউকিমিয়া সম্ভাৱনাময়ভাৱে নিৰাময় কৰিব পাৰে।
পৰীক্ষা কৰা তীব্ৰ লিম্ফ'ব্লাষ্টিক লিউকিমিয়া ৰোগীৰ অধিকাংশ শিশুৰ অস্থি মজ্জাৰ উন্নতিৰ লক্ষণ দেখা গৈছিল যদিও প্ৰকৃততে তেওঁলোকৰ কোনোটোৱেই আৰোগ্য হোৱা নাছিল।
১৯৬২ চনত গৱেষক এমিল জে ফ্ৰেইৰেইচ জুনিয়ৰ আৰু এমিল ফ্ৰেই তৃতীয়ই কম্বিনেচন কেম'থেৰাপি ব্যৱহাৰ কৰি লিউকিমিয়া নিৰাময়ৰ প্ৰয়াস কৰিছিল।
এই হিন্দু শাস্ত্ৰত জ্ঞানযোগ, ভক্তি যোগ আৰু কৰ্ম যোগৰ লগতে অহিংসা, ধৈৰ্য্য, সততা, আত্মসংযম আৰু বিৰতি আদি গুণৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে।
গান্ধীয়ে এইবোৰৰ সৈতে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা আৰম্ভ কৰে আৰু ১৯০৬ চনত ৩৭ বছৰ বয়সত বিবাহিত আৰু পিতৃ হৈও তেওঁ যৌন সম্পৰ্কৰ পৰা বিৰত থকাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰে।
১৯১২ চনত গান্ধীয়ে গৰুৰ গাখীৰৰ পৰা বিৰত থাকিবলৈ আৰম্ভ কৰে, আৰু চিকিৎসকে গাখীৰ খোৱাৰ পৰামৰ্শ দিয়াৰ সময়তো গান্ধীয়ে গৰুৰ গাখীৰৰ পৰা বিৰত আছিল।
শংকৰ ঘোষৰ মতে, ৰবি ঠাকুৰে গান্ধীক এনে এজন ব্যক্তি বুলি অভিহিত কৰিছে যিয়ে যৌনতা বা নাৰীক ঘৃণা নকৰে, কিন্তু যৌন জীৱনক তেওঁৰ নৈতিক লক্ষ্যৰ সৈতে অসঙ্গতিপূৰ্ণ বুলি গণ্য কৰে।
তেওঁৰ জন্মভূমি গুজৰাটত মাংসক জীৱ-জন্তুৰ ওপৰত হিংসা কৰি পোৱা এক প্ৰকাৰৰ খাদ্য হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
গান্ধীয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে, যিকোনো ধৰণৰ খাদ্যই কোনো অলপ হʼলেও জীৱৰ অনিবাৰ্যভাৱে ক্ষতি কৰে, কিন্তু মানুহে যি সেৱন কৰে তাত আন জীৱৰ প্ৰতি হিংসা হ্ৰাস কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাটো উচিত কাৰণ "সকলো জীৱৰ মাজত একতা থাকিব লাগে"।
নিৰামিষ খাদ্য বাছনি কৰাৰ বাহিৰেও তেওঁ বিজ্ঞান আৰু চিকিৎসা অধ্যয়নৰ নামত জীৱিত প্ৰাণীৰ কটা-ছিঙা, অধ্যয়ন আৰু পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ বিৰুদ্ধে সক্ৰিয়ভাৱে অভিযান চলাইছিল।
এই পৰিৱেশে তেওঁৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাইছিল যদিও সেয়া কেৱল প্ৰাথমিক প্ৰভাৱহে আছিল; তেওঁ হিন্দু ধৰ্মগুৰুসকলৰ সাহিত্য-সম্ভাৰ, অদ্বৈত বেদান্ত, ইছলাম, বৌদ্ধ ধৰ্ম তথা খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ লগতে টলষ্টয়, জন ৰাস্কিন, থোৰোৰ দৰে চিন্তাবিদৰ ব্যক্তিগত প্ৰতিচ্ছবি আৰু সাহিত্যৰ দ্বাৰাও প্ৰভাৱিত হৈছিল।
৫৭ বছৰ বয়সত তেওঁ নিজকে অদ্বৈতবাদী হিন্দু বুলি ঘোষণা কৰিছিল যদিও লগতে কৈছিল যে, তেওঁ দ্বৈতবাদী দৃষ্টিভংগী আৰু ধৰ্মীয় বহুত্ববাদক সমৰ্থন কৰে।
গান্ধী তেওঁৰ বৈষ্ণৱ হিন্দু মাতৃ, আঞ্চলিক হিন্দু মন্দিৰ আৰু গুজৰাটৰ জৈন পৰম্পৰাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল।
বুৰঞ্জীবিদ আৰ.বি. ক্ৰিবে কৈছে যে গান্ধীৰ চিন্তাধাৰা সময়ৰ লগে লগে বিকশিত হৈছিল, তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক ধাৰণাবোৰ তেওঁৰ পৰিপক্ক দৰ্শনৰ মূল বা স্কেফল্ডিং হৈ পৰিছিল।
গান্ধীয়ে শ্ৰীমদ ৰাজচন্দ্ৰ নামৰ এজন কবি আৰু জৈন দাৰ্শনিকক তেওঁৰ প্ৰভাৱশালী পৰামৰ্শদাতা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে।
গান্ধীয়ে দক্ষিণ আফ্ৰিকাত থকাৰ সময়ত ৰাজচন্দ্ৰৰ সৈতে চিঠিৰ আদান-প্ৰদান কৰিছিল, তেওঁক কবি বুলি উল্লেখ কৰিছিল।
১৯৩০ চনত গান্ধীয়ে শ্ৰীমদৰ বিষয়ে লিখিছিল - "ধৰ্মীয় বিষয়ত এই মানুহজনে মোৰ হৃদয় যিমান মোহিত কৰিছে, এতিয়ালৈকে আন কোনো মানুহে কৰা নাই।
" "মই আন ঠাইত কৈছো যে, মোৰ অন্তৰ্নিহিত জীৱনটোক গঢ় দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত টলষ্টয় আৰু ৰাস্কিনে কবিৰ সৈতে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল।
কবিৰ প্ৰভাৱ নিঃসন্দেহে গভীৰ হʼলহেঁতেন যদিহে মই তেওঁৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ ব্যক্তিগত যোগাযোগত আহিলোঁহেঁতেন"।
দক্ষিণ আফ্ৰিকাত থকাৰ সময়ছোৱাত হিন্দু ধৰ্ম আৰু অন্যান্য ভাৰতীয় ধৰ্মৰ শাস্ত্ৰ আৰু দাৰ্শনিক গ্ৰন্থৰ লগতে গান্ধীয়ে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ অনুবাদ গ্ৰন্থ বাইবেল আৰু ইছলামৰ অনুবাদ গ্ৰন্থ কোৰআন পঢ়িছিল।
গান্ধীয়ে তেওঁলোকৰ প্ৰাৰ্থনাত যোগদানো কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম-তত্ত্বৰ বিতৰ্কও কৰিছিল।
কিন্তু তাত থকা ধৰ্ম-তত্ত্বক তেওঁ গ্ৰহণ নকৰিলে আৰু খ্ৰীষ্ট ঈশ্বৰৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ বুলি ধাৰণাৰে নিজৰ ধৰ্মান্তৰকৰণক অস্বীকাৰ কৰিলে।
১৯০৮ চনত লিঅ’ টলষ্টয়এ দ্য কিংডম অৱ গড ইজ উইথিন ইউৰ লগতে এ লেটাৰ টু এ হিন্দু লিখিছিল, য’ত তেওঁ কৈছিল যে, নিষ্ক্ৰিয় প্ৰতিৰোধৰ জৰিয়তে প্ৰেমক অস্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিলেহে ভাৰতীয় জনসাধাৰণে ঔপনিৱেশিক শাসনক ওফৰাই পেলাব পাৰিব।
১৯০৯ চনত গান্ধীয়ে টলষ্টয়লৈ পত্ৰ লিখি গুজৰাটী ভাষাত ‘এ লেটাৰ টু এ হিন্দু’ পুনৰ প্ৰকাশৰ বাবে পৰামৰ্শ আৰু অনুমতি বিচাৰিছিল।
টলষ্টয়ে উত্তৰ দিছিল আৰু ১৯১০ চনত টলষ্টয়ৰ মৃত্যুৰ আগলৈকে দুয়োৰে মাজত চিঠি-পত্ৰৰ আদান প্ৰদান চলি আছিল।
মহাত্মা গান্ধীৰ অনুশীলন আৰু বিশ্বাস, মহাত্মা গান্ধীৰ বক্তব্য, চিঠি আৰু জীৱন বিষয়ক বহু ৰাজনৈতিক আৰু বিদ্যায়তনিক বিশ্লেষণ হৈছে, য’ত গান্ধীক প্ৰভাৱিত কৰা বিষয়সমূহৰ লগতে তেওঁৰ নীতি, অনুশীলন আৰু বিশ্বাসৰ বিষয়ে আলোচিত হৈছে।
কিছুমান লেখকে তেওঁক নৈতিক জীৱন-যাপন আৰু শান্তিবাদৰ আৰ্হি হিচাপে উপস্থাপন কৰাৰ বিপৰীতে কিছুমানে তেওঁক সংস্কৃতি আৰু পৰিস্থিতিৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত অধিক জটিল, বিৰোধী আৰু বিৱৰ্তনশীল চৰিত্ৰ হিচাপে উপস্থাপন কৰে।
গান্ধীয়ে ১৮৯৯ চনত ব্ৰিটিছপক্ষত বোৱেৰৰ বিৰুদ্ধে দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ যুদ্ধত ভাৰতীয় এম্বুলেন্স কৰ্পছ গঠনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
সেই সময়ত বোয়েৰ আৰু সাম্ৰাজ্যিক ব্ৰিটিছ দুয়োটা গোটেই ৰঙীন জাতিবোৰৰ প্ৰতি বৈষম্যমূলক আচৰণ দেখোৱাইছিল আৰু তেওঁলোকক নিম্নমানৰ বুলি গণ্য কৰিছিল।
কিন্তু ৰাষ্ট্ৰসংঘই অনুমান কৰিছে যে উজবেকিস্তানৰ প্ৰায় ১৩.৭% মহিলাই যিসকলে নিজৰ পৰৱৰ্তী গৰ্ভাৱস্থা প্ৰতিৰোধ কৰিব বিচাৰে বা পিছুৱাই দিব বিচাৰে, তেওঁলোকে গৰ্ভনিৰোধক ঔষধৰ সুবিধা সীমিত হোৱাৰ বাবে তেনে কৰিব নোৱাৰে।
২০১২ চনৰ ১২ এপ্ৰিলত বিবিচি ৱৰ্ল্ড চাৰ্ভিচৰ "এচাইনমেণ্ট" প্ৰতিবেদনত এনে প্ৰমাণ উন্মোচিত হৈছিল যে চৰকাৰে জনসংখ্যা নিয়ন্ত্ৰণৰ প্ৰয়াসত মহিলাসকলক প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ অজ্ঞাতে বন্ধ্যাকৰণ কৰা হৈছে।
কিন্তু উজবেকিস্তানত সৰবৰাহ এতিয়াও অব্যাহত আছে, কিয়নো উজবেকিস্তান মহিলা সৰবৰাহৰ যোগানকাৰী আৰু গ্ৰাহক দুয়োটাই।
মহিলাসকলক কেয়াৰটেকাৰ, টিউটৰ বা বেবী চিটাৰ হিচাপে নিয়োগৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দি পৰ্যটক হিচাপে পঠিওৱা হয় যদিও তেওঁলোকে প্ৰায়ে যৌন উদ্যোগত কাম কৰে।
উদাহৰণস্বৰূপে, সৰবৰাহৰ বলি হোৱা লোকৰ বাবে টেলিফোন হটলাইন উপলব্ধ, আৰু সৰবৰাহৰ ফলত পাঁচৰ পৰা আঠ বছৰৰ কাৰাদণ্ডৰ শাস্তি থাকে।
উজবেকিস্তানৰ নাৰীৰ সামাজিক আৰু আইনী পৰিস্থিতি স্থানীয় পৰম্পৰা, ধৰ্ম, পূৰ্বৰ ছোভিয়েট শাসন আৰু স্বাধীনতাৰ পিছৰে পৰা পৰিৱৰ্তিত সামাজিক নীতি-নিয়মৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছে।
২০১৩ চনত অৰুণাচল লিটাৰ্চোৰ ছ'চাইটিৰ দ্বাৰা অনুষ্ঠিত সাহিত্য অনুষ্ঠানত বিশিষ্ট অতিথি হিচাপে অংশগ্ৰহণ।
২০১৭ চনত দিল্লীত অনুষ্ঠিত উত্তৰ-পূব আৰু দক্ষিণ ভাৰতৰ সাহিত্য অকাডেমীৰ সাহিত্য সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ।
২০১৭ চনত থাইলেণ্ডত, থাইলেণ্ড আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা অনুষ্ঠিত ভাৰত আৰু থাইলেণ্ড উৎসৱত বক্তা হিচাপে অংশগ্ৰহণ।
২০১৭ চনত সাহিত্য অকাডেমী আৰু কলিকতাৰ ৰেডিঅ' চেণ্টাৰ দ্বাৰা আয়োজিত অনুষ্ঠানত উত্তৰ-পূবৰ কবি হিচাপে অংশগ্ৰহণ।
২০১৯ চনত ভূপালত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ বিশ্ববিদ্যালয় আৰু সাহিত্য অকাডেমী দিল্লীৰ দ্বাৰা অনুষ্ঠিত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সাহিত্য সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ।
২০১৯ চনত কলিকতাৰ শান্তিনিকেতনত হিন্দী সাহিত্য সভাৰ দ্বাৰা অনুষ্ঠিত কবি সন্মিলনত অসমৰ হৈ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
২০২০ চনত ঘানা ইউনিভাৰচিটিৰ বিজনেচ এণ্ড ইকনমিক্‌চ নামৰ ৰিচাৰ্চ ছ'চাইটিত চাৰিখন গবেষণা পত্ৰ প্ৰকাশ।
শদিয়াৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুৰে ফেৰীৰে যাত্ৰা কৰা তুলিকা চেতিয়া য়েইন অসমৰ একমাত্ৰ নাৰী।
স্বৰ্গনাৰায়ণ ৰজাৰ শাসন কালত বজ্ৰাংগীৰ সন্তান জন্ম হৈছিল৷ একে সময়তে ৰজাৰ কুঁৱৰীৰো সন্তান জন্ম হোৱাত সন্তান চোৱা-মেলাৰ বাবে ধাইৰ প্ৰয়োজন হোৱাত বিচাৰ-খোচাৰ কৰি বজ্ৰাংগীক ৰজাৰ আগলৈ লৈ যোৱা হৈছিল আৰু ধাই নিযুক্ত হৈছিল৷ নিজৰ সন্তানসহ বজ্ৰাংগীয়ে ৰাজকোঁৱৰক চোৱা-চিতা কৰিছিল৷ দুই শিশু একেলগে উমলিছিল৷ কিন্তু প্ৰায়বোৰ খেলতে বজ্ৰাংগীৰ সন্তান গোপাল জিকিছিল দেখি কোঁৱৰৰ মনত দুখ৷ বজ্ৰাংগী আই বোৱা-কটাতো পাকৈত আছিল৷ তাঁত-শালত লতা-ফুল, হাতী-ঘোঁৰা সকলো তুলিব পাৰে৷ সেইদেখি তেওঁক কুঁৱৰীয়ে বাৰকুৰি তাঁতশালৰ শিপিনীৰ মূৰব্বী পাতি দিছিল৷ কেইবছৰমান পিছত বজ্ৰাংগী আয়ে নিজৰ বহাত তাঁতৰ শাল পাতি থাকোঁতে ৰাজকোঁৱৰে হাতীত উঠি আহি তাঁতৰ বস্তুবোৰ নষ্ট কৰিব ধৰাত পুত্ৰ গোপালে লিগিৰাৰে সৈতে কোঁৱৰক মাটিত বগৰাই মাৰ-পিত কৰিলে আৰু ৰজাৰ শাস্তিৰ ভয়তে তাৰ পৰা বজ্ৰাংগী আই পুতেকক লৈ নিশাই পলায়ন কৰিলে৷ তাৰপৰা পলাই নানা ঠাই ঘূৰি বজ্ৰাংগী সুন্দৰীদিয়া সত্ৰৰ এখন গাঁৱৰ হৈতঙ্গ তালুকদাৰৰ ঘৰত থাকিবলৈ ল’লে৷
বজ্ৰাংগী আই বৰ শক্তিশালী চেহেৰাৰ অধিকাৰী আছিল৷ ওখ আৰু আটিল চেহেৰাৰ আয়ে অকলেই কঠিন কামবোৰো কৰিব পাৰিছিল৷ গৰ্ভস্থ সন্তান এৰি স্বামীৰ মৃত্যু হোৱাত সতীয়া পুত্ৰই বাপেকৰ ধন বিচাৰি ৰজাত গোচৰ দি শাস্তি দিয়াবলৈ ঠিক কৰাত বজ্ৰাংগীয়ে গৰ্ভৱতী অৱস্থাতে নানা ঠাই ঘূৰি শেষত আহোম ৰাজ্য সোমায় আৰু নাজিৰা হাটত বেপাৰ দিবৰ মানসেৰে ধন্যা দলৈৰ ঘৰত আশ্ৰয় লৈ গাঁঠিৰ ধনেৰে এখন পোহাৰ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰে৷ আই ইমানেই শক্তিমতী আছিল যে গৰ্ভাৱস্থাতো চাৰিজন মানুহেহে ডাঙিব পৰা বেপাৰৰ সামগ্ৰী ভৰ্তি ডলা অকলেই মূৰত লৈ তেও হাটলৈ গৈছিল আৰু হাট ভাঙিলে অকলেই ডলা মূৰত লৈ উভতিছিল৷ এবাৰ হাট ভঙাৰ পিছত ঘৰলৈ ওভোতাৰ পথত নদী পাৰ হ’বলৈ নাৱৰীয়াক অকণমান সময় ৰৈ তেওঁকো নিবলৈ খাটনি ধৰাত, নাৱৰীয়াই ’মানুহ বেছি হ’ব’ বুলি যাবলৈ ওলোৱাত বজ্ৰাংগীয়ে পাৰৰ পৰাই এখন ভৰি মেলি গৰ্ভৱস্থাতো ভৰিৰে নাওখন টানি ৰখাইছিল৷ নাৱৰীয়াসকলে বহু চেষ্টা কৰাতো নাও বাব নোৱাৰি “কি বজ্ৰনখী পা, উঠ’’ বুলি নাৱত তুলি লৈছিল৷
বজ্ৰাংগী আই অসমৰ শংকৰী যুগৰ এগৰাকী স্বাৱলম্বী নাৰী৷ তেওঁৰ স্বামীৰ নাম কামদেৱ বা কামেশ্বৰ৷ এওঁ মহাপুৰুষীয়া নাম-ধৰ্মৰ একনিষ্ঠ সেৱক ভবানীপুৰীয়া গোপাল আতাৰ মাতৃ আছিল৷ স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত গৰ্ভস্থ সন্তানটোৰে সৈতে আয়ে নানা দুখ-কষ্টৰ মাজেৰে দিন নিয়াই সন্তান জন্ম দি অকলেই ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল৷ তেওঁৰ পুত্ৰ গোপালে “ভবানীপুৰীয়া গোপাল আতা’’ নাম পাইছিল আৰু পিছলৈ এওঁ কাল সংহতিৰ প্ৰতিষ্ঠাতা হৈছিল৷
ইয়াতেই গোপালে মাধবদেৱৰ সাক্ষাৎ পায় আৰু নামধৰ্মৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হয়৷ মাধবদেৱক গুৰু ভজি তেওঁ নিতৌ সুন্দৰীয়ালৈ আহি গুৰু মাধবদেৱৰ লগত থাকিবলৈ লোৱা কথাটো বজ্ৰাংগী আয়ে ভাল পোৱা নাছিল আৰু পুত্ৰ গোপালৰ লগতে গুৰু মাধবদেৱকো কটু কথা শুনাইছিল৷ গুৰুনিন্দা শুনি গোপালৰ বৰ দুখ লাগিছিল৷ পিছত গুৰুজনাৰ বুদ্ধি আৰু গোপালৰ সদিচ্ছাত বজ্ৰাংগী আই নামধৰ্মৰ একনিষ্ঠ সেৱিকা হৈ জীৱন অতিবাহিত কৰিছিল৷
নাৰীবাদী শান্তি গৱেষণাৰ ভিতৰত এই কথাত গুৰুত্ব দিয়া হয় যে শান্তি এটা শেষ বিন্দু নহয়, এক অবিৰত প্ৰক্ৰিয়াহে।
উইবেন আৰু অন্যান্যই বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি শান্তি "নিৰন্তৰ সৃষ্টি হৈ আছে,"কাৰণ ই সদায় চলি থাকে আৰু বিভিন্ন প্ৰসংগৰ ভিতৰত অনন্যভাৱে বাস্তৱায়িত হয়।
তেনেদৰে নাৰীবাদী শান্তি গৱেষণাই এই ধাৰণাটোক অবিশ্বাস কৰে যে শান্তি নিৰ্মাণৰ বিষয়ে কিবা সাৰ্বজনীন সত্য আছে, আৰু অনুধাৱন কৰে যে শান্তিৰ প্ৰয়োগ কোনো বিচ্ছিন্ন, বাহ্যিক উৎসৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত হ'লে ফলপ্ৰসূ হ'ব নোৱাৰে।
ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে, ইয়াত জোৰ দিয়া হৈছে যে শান্তি গঢ়ি তোলাৰ প্ৰক্ৰিয়াটোত সম্বোধন কৰা হিংসাৰ দ্বাৰা প্ৰত্যক্ষভাৱে প্ৰভাৱিত লোকসকল জড়িত থাকিব লাগিব।
ইতিবাচক শান্তিৰ ধাৰণাটোক বিশেষভাৱে গুৰুত্ব দিয়া হয়, য'ত কেৱল যুদ্ধৰ অনুপস্থিতিত শান্তিৰ পৰিৱৰ্তে ন্যায়নিৰ্ভৰ শান্তিক গুৰুত্ব দিয়া হয় ।
নাৰীবাদে হিংসাক বহুল পৰিসৰত বিদ্যমান আৰু আন্তঃসংযোগী বুলি ভাবে, আৰু হিংসাৰ দৈনন্দিন আৰু বৃহৎ পৰিসৰৰ "দৰ্শনীয়" অভিজ্ঞতা দুয়োটাকে সম্বোধন কৰে।
নাৰীবাদী শান্তি গৱেষণাই গতানুগতিক শান্তি গৱেষণা পদ্ধতিৰ বিস্তাৰ কৰিবলৈ নাৰীবাদী কাঠামো ব্যৱহাৰ কৰে৷ লগতে ন্যায়ৰ সৈতে শান্তিৰ ধাৰণা অধিক সক্ৰিয়ভাৱে গঢ়ি তুলিবলৈ লিংগ আৰু অন্যান্য ক্ষমতাৰ গাঁথনিৰ ভূমিকা নিৰীক্ষণ কৰে।
নাৰীবাদী শান্তি গৱেষণাই শান্তি আৰু হিংসাক বহুল পৰিসৰত সংঘটিত হোৱা আন্তঃপ্ৰৱাহিত আৰু চলন্ত প্ৰক্ৰিয়া বুলি বুজে আৰু এই মাপদণ্ডসমূহ কেনেকৈ আন্তঃসংযোগী হৈ উঠিছে- সেইয়া আঙুলিয়াই দিয়ে।
লিংগক শান্তি আৰু হিংসাৰ প্ৰক্ৰিয়াসমূহ বিশ্লেষণ কৰাৰ প্ৰধান লেন্স বুলি ভবা হৈছে যদিও এই গৱেষণাই ক্ষমতাৰ অন্যান্য ছেদক ব্যৱস্থা যেনে: জাতি, শ্ৰেণী, যৌনতা, আৰু অক্ষমতাই গতিশীলতাক জটিল কৰি তোলাৰ উপায়সমূহৰ বিষয়েও আলোচনা কৰিছে৷
নাৰীবাদী শান্তি গৱেষণাৰ শিপাডাল নাৰীবাদী বিশ্লেষণত আছে, যিয়ে ক্ষমতাৰ ব্যৱস্থাৰ ভিতৰত লিংগৰ গতিশীলতা কেনেকৈ প্ৰকাশ পায়-সেয়া শান্তি আৰু হিংসাৰ সৈতে জড়িত হোৱাৰ বাবেও পৰীক্ষা কৰে।
নাৰীবাদী গৱেষক আৰু পণ্ডিতসকলে কৰা কামৰ চূড়ান্ত লক্ষ্য হৈছে লিংগ ন্যায়, য'ত লিংগ সমতা এটা অন্তৰ্নিহিত উপাদান।
ইয়াৰ পিছত নাৰীবাদী গৱেষণাক নীতিগতভাৱে মূল্যায়ন আৰু সমালোচনা কৰা হয় আৰু একে সময়তে উন্নতিৰ বিকল্পৰ পোষকতাও কৰা হয়।
এই লক্ষ্যসমূহ অধিক ব্যাপকভাৱে শান্তি গৱেষণাৰ পৰিপূৰক, যি সকলো ধৰণৰ হিংসাক নিৰ্মূল কৰিব বিচৰাৰ বাবে নীতিগত পন্থা গ্ৰহণ কৰে।
নাৰীবাদী শান্তি গৱেষকসকলে শান্তি আৰু শান্তি নিৰ্মাণৰ সাধাৰণ লিংগভিত্তিক ভুল ধাৰণাসমূহো লক্ষ্য কৰে৷ এইবোৰক প্ৰায়ে "নাৰীসুলভ" বুলি লেবেল লগোৱা হয়৷ সেয়েহে যুদ্ধ আৰু হিংসাৰ সৈতে ইতিবাচক, পুৰুষসুলভ সম্পৰ্কৰ তুলনাত কমকৈ অপবাদ দিয়া হয়।
নাৰীবাদৰ ভিতৰত ন্যায় আৰু সমতাৰ দিশত প্ৰচেষ্টা কেৱল নাৰীৰ বাবেই নহয়; শান্তি আৰু হিংসাৰ লিংগভিত্তিক গতিশীলতাৰ পৰীক্ষাত সকলো লিংগৰ অভিজ্ঞতাক সম্বোধন কৰাটো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
জিঅ’চিনেমা হৈছে ভায়াকম১৮ৰ মালিকানাধীন ভাৰতীয় অভাৰ-দ্য-টপ মিডিয়া ষ্ট্ৰীমিং সেৱা, যিয়ে বিজ্ঞাপন আৰু চাবস্ক্ৰিপচন মডেলৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি লাইভষ্ট্ৰীমিংৰ লগতে ভিডিঅ’ অন ডিমাণ্ড সেৱা প্ৰদান কৰে।
ইয়াক প্ৰথমে ২০১৬ চনৰ ৫ ছেপ্টেম্বৰত ৰিলায়েন্সৰ মোবাইল সেৱা প্ৰদানকাৰী জিঅ’ৰ ব্যৱহাৰকাৰীসকলৰ বাবে মুকলি কৰা হৈছিল।
২০২৩ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ভায়াকম১৮-এ ৰিলায়েন্স ষ্ট’ৰেজ, বোধি ট্ৰি চিষ্টেমছ, আৰু পেৰামাউণ্ট গ্ল’বেলৰ একত্ৰীকৰণ সম্পূৰ্ণ কৰে।
আৰু, ২০২৩ চনৰ আগষ্ট মাহৰ ভিতৰত ৰ প্ৰগ্ৰেমিং জিঅ'চিনেমাৰ কণ্টেণ্ট লাইব্ৰেৰীৰ সৈতে একত্ৰিত কৰা হয়।
জিঅ’চিনেমাৰ কণ্টেণ্ট লাইব্ৰেৰীত ছবি, টেলিভিছন শ্ব’, ৱেব ছিৰিজ, মিউজিক ভিডিঅ’, তথ্যচিত্ৰ, আৰু ক্ৰীড়া ইত্যাদি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
২০২৩ চনৰ আগষ্ট মাহৰ পৰা ‘এইচ বি অ’ আৰু ‘পিকক’ হাবৰ অধীনত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিষয়বস্তু লাভ কৰিবলৈ ‘জিঅ’চিনেমা প্ৰিমিয়াম’ নামৰ চাবস্ক্ৰিপচন প্লেনৰ প্ৰয়োজন।
কিছুমান স্থানীয় বিষয়বস্তুৰ শিৰোনাম চাবস্ক্ৰিপচন বা পঞ্জীয়ন অবিহনে উপলব্ধ আৰু বিজ্ঞাপনৰ সৈতে অভিগমযোগ্য।
লেফটেনেণ্ট কৰ্ণেল তাৰাপৰেৰ অধীনস্থ ৰেজিমেণ্টটোৰ অংশই চাৱিণ্ডাৰ পৰা ফিলোৰাক আক্ৰমণ কৰি থকাৰ সময়তে ই ৱাজিৰৱালিৰ পৰা আগবাঢ়ি অহা পাকিস্তানী বাহিনীৰ সন্মুখীন হয়।
১৬ তাৰিখে তেওঁলোকে ৯ জন ডোগ্ৰা আৰু ৮ গড়হৱালৰ সহায়ত বুটুৰ-ডোগ্ৰাণ্ডি দখল কৰিবলৈ আগবাঢ়ি যায়।
তাৰাপৰে এই যুদ্ধতে মৃত্যুমুখত পৰে৷ তেওঁৰ নেতৃত্বত ৰেজিমেণ্টে ষাঠিখন পাকিস্তানী টেংক ধ্বংস কৰিছিল, আনহাতে ভাৰতীয়সকলে নটা টেংক হেৰুৱায়।
জনপ্ৰিয়ভাৱে "আদি" নামেৰে পৰিচিত,আৰ্দেশীৰ তাৰাপৰে পদাতিক বাহিনীত যোগদান কৰাত বৰ সুখী হোৱা নাছিল, কাৰণ তেওঁ এটা সাজসজ্জিত ৰেজিমেণ্টত যোগদান কৰিব বিচাৰিছিল।
যেতিয়া তেওঁৰ বেটেলিয়নটো তেতিয়াৰ হায়দৰাবাদ ৰাজ্যিক বাহিনীৰ মুখ্য সেনাধ্যক্ষ মেজৰ জেনেৰেল চৈয়দ আহমেদ এল এড্ৰ’ছে পৰিদৰ্শন কৰি আছিল, তেতিয়া সক্ৰিয় গোলা-বাৰুদৰ প্ৰশিক্ষণ অনুশীলনৰ সময়ত ভুলবশতঃ এটা উপসাগৰীয় এলেকাত এটা সজীৱ গ্ৰেনেড পৰিল।
১৯৬৫ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ পৰা ভাৰত আৰু পাকিস্তানে নিয়ন্ত্ৰণ ৰেখা পাৰ হৈ ধাৰাবাহিকভাৱে সংঘৰ্ষত লিপ্ত হয়।
৫ আগষ্টত পাকিস্তানী সৈন্যই কাশ্মীৰী স্থানীয় লোকৰ সাজ-পোছাক পিন্ধি এল অ' চি পাৰ হৈ কাশ্মীৰৰ ভিতৰৰ বিভিন্ন অঞ্চললৈ ৰাওনা হয়।
স্থানীয় লোকে পাকিস্তানী সৈন্যৰ উপস্থিতিৰ খবৰ দিয়াৰ পিছত ভাৰতীয় সেনাই কেইবাজনো ছদ্মবেশ পিন্ধা পাকিস্তানী সৈনিকক বন্দী কৰি তেওঁলোকৰ অনুপ্ৰৱেশ অভিযান বিফল কৰে।
১ ছেপ্টেম্বৰত পাকিস্তানে ভাৰতীয় সৈন্যৰ যোগানৰ পথ বিচ্ছিন্ন কৰিব পৰা গুৰুত্বপূৰ্ণ ঠাইসমূহ দখল কৰিবলৈ অপাৰেচন গ্ৰেণ্ড শ্লেম নামেৰে প্ৰতিৰোধী আক্ৰমণ আৰম্ভ কৰে।
পিছলৈ ৬ ছেপ্টেম্বৰত ভাৰতীয় বাহিনীয়ে ৰেডক্লিফ লাইন অতিক্ৰম কৰি ১৯৬৫ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তানী যুদ্ধৰ আনুষ্ঠানিক আৰম্ভণি ঘটায়।
১৯৪৮ চনত অপাৰেচন প’লোৰ ফলস্বৰূপে হায়দৰাবাদ ভাৰতীয় সংঘৰ লগত একত্ৰিত হয়, আৰু অৱশেষত ইয়াৰ বাহিনী ভাৰতীয় সেনাবাহিনীত একত্ৰিত হয়।
তাৰাপৰেক ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হয় আৰু ১৯৫১ চনৰ ১ এপ্ৰিলত কেপ্তেইন হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়।
প্ৰথমে তেওঁক ১৭ নং বেটেলিয়নৰ পুনা হৰ্চ ৰেজিমেণ্টৰ 'বি' স্কোয়াড্ৰনত দুবছৰৰ বাবে পৰীক্ষামূলকভাৱে নিযুক্তি দিয়া হয় আৰু পিছলৈ 'এ' স্কোয়াড্ৰনৰ দ্বিতীয় কমাণ্ড হিচাপে বদলি কৰা হয়।
১৯৬০ চনৰ আৰম্ভণিতে ভাৰতে চেঞ্চুৰিয়ান টেংক লাভ কৰে আৰু তাৰাপৰেক যুক্তৰাজ্যত প্ৰশিক্ষণ পাঠ্যক্ৰমত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ নিৰ্বাচিত কৰা হয়।
১৯৪৮ চনত হায়দৰাবাদ ৰাজ্য ভাৰতে নিজৰ অধীনলৈ অনাৰ পিছত তাৰাপৰেক ভাৰতীয় সেনাবাহিনীত যোগদান কৰিবলৈ নিৰ্বাচিত কৰা হয়।
১৯৬৫ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তান যুদ্ধৰ সময়ত ১৭ হৰ্ছে শিয়ালকোট খণ্ডত আক্ৰমণ-প্ৰত্যাক্ৰমণ প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল।
১১ৰ পৰা ১৬ ছেপ্টেম্বৰৰ ভিতৰত কেইবাখনো টেংক যুদ্ধত তাৰাপৰেয়ে ৰেজিমেণ্টৰ নেতৃত্ব দিছিল আৰু ১৬ ছেপ্টেম্বৰত বুটুৰ-ডোগ্ৰাণ্ডিত এনে এখন যুদ্ধত তেওঁ নিহত হৈছিল।
তেওঁৰ নেতৃত্বত ৰেজিমেণ্টে ষাঠিখন পাকিস্তানী টেংক ধ্বংস কৰাৰ বিপৰীতে ভাৰতীয়সকলে ৯টা টেংক হেৰুৱাবলগীয়া হয়।
তেওঁ অফিচাৰ্ছ ট্ৰেইনিং স্কুল গোলকণ্ডা আৰু বাংগালোৰত প্ৰাৰম্ভিক প্ৰশিক্ষণ সম্পূৰ্ণ কৰে।
১৯৪২ চনৰ ১ জানুৱাৰীত তেওঁক সপ্তম হায়দৰাবাদ পদাতিক বাহিনীত দ্বিতীয় লেফটেনেণ্ট হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়।
পিছলৈ তাৰাপৰৰ ককাক হায়দৰাবাদলৈ স্থানান্তৰিত হয় আৰু হায়দৰাবাদৰ নিজামৰ শুল্ক আৰু আবকাৰী বিভাগত কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
তেওঁৰ পিতৃ বি পি টাৰাপৰেপাৰ্চী আৰু উৰ্দু ভাষাৰ পণ্ডিত আছিল৷ তেওঁ একেটা শুল্ক আৰু আবকাৰী বিভাগতে কাম কৰিছিল।
লেফটেনেণ্ট কৰ্ণেল আৰ্দেশিৰ বুৰ্জোৰজী তাৰাপৰে, ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ এজন বিষয়া আৰু ভাৰতীয় বীৰত্বৰ সৰ্বোচ্চ বঁটা পৰম বীৰ চক্ৰৰে সন্মানীত।
পুণেত স্কুলীয়া শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তাৰাপৰেয়ে হায়দৰাবাদ সেনাবাহিনীত যোগদান কৰে আৰু ১৯৪২ চনৰ জানুৱাৰী মাহত কমিচন লাভ কৰে।
প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁ পদাতিক বাহিনীত যোগদান কৰে, কিন্তু পিছলৈ তেওঁক প্ৰথম হায়দৰাবাদ ইম্পেৰিয়েল চাৰ্ভিচ লেন্সাৰ নামৰ এটা সজ্জিত ৰেজিমেণ্টলৈ বদলি কৰা হয়।
আঘাতপ্ৰাপ্ত অৱস্থাত ৰেজিমেণ্টৰ নেতৃত্ব দিয়াৰ বাবে আৰু পাকিস্তানী পক্ষৰ টেংকৰ যথেষ্ট ক্ষতিসাধন কৰাৰ বাবে তাৰাপৰেক মৰণোত্তৰভাৱে পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰদান কৰা হয়৷ এই সন্মানৰ কাৰ্যকৰী তাৰিখ আছিল ১৯৬৫ চনৰ ১১ ছেপ্টেম্বৰ।
ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক পৰিষদে চৌদি আৰবক ২০১৮ চনৰ পৰা ২০২২ চনলৈ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলাৰ অৱস্থা আয়োগলৈ নিৰ্বাচিত কৰে, যিটো আন্তৰ্জাতিক সম্প্ৰদায়ে ব্যাপক সমালোচনা কৰে।
বিশ্ব বেংকৰ মতে, ছৌদি আৰবে ২০১৭ চনৰ পৰা মহিলাসকলৰ কৰ্ম পৰিস্থিতিত যথেষ্ট উন্নতি সাধন কৰি আহিছে, য'ত গতিশীলতা, যৌন নিৰ্যাতন, পেঞ্চন, আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰৰ অধিকাৰৰ বিষয়সমূহৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে, য'ত নিয়োগ-বৈষম্যৰ সুৰক্ষাও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
চৌদি সংস্কৃতিত শ্বৰীয়তৰ ব্যাখ্যা এটা কঠোৰ চুন্নী ইছলাম ৰূপ অনুসৰি কৰা হয় যিটোক চালাফ বা ৱাহাবীবাদৰ পথ বুলি জনা যায়।
এই আইনখন বেছিভাগেই অলিখিত, যাৰ ফলত বিচাৰকসকলৰ হাতত উল্লেখযোগ্য বিবেচনাধীন ক্ষমতা থাকে, যিটো তেওঁলোকে সাধাৰণতে জনজাতীয় পৰম্পৰাৰ সপক্ষে ব্যৱহাৰ কৰে।
দ্য ইকনমিষ্টৰ মতে ২০০৬ চনত চৌদি চৰকাৰৰ এক সমীক্ষাত দেখা গৈছে যে ৮৯% ছৌদি মহিলাই তেওঁলোকে গাড়ী চলাব নালাগে বুলি নাভাবে, আৰু ৮৬% মহিলাই মহিলাক পুৰুষৰ সৈতে কাম কৰা উচিত বুলি নাভাবে; অৱশ্যে ২০০৭ চনৰ গ্যালাপৰ সমীক্ষাই ইয়াৰ প্ৰত্যক্ষ বিৰোধিতা কৰিছিল , য'ত দেখা গৈছে যে ৬৬% চৌদি মহিলা আৰু ৫৫% ছৌদি পুৰুষে মহিলাক গাড়ী চলাবলৈ দিয়া উচিত বুলি সন্মত হৈছে।
তদুপৰি সেই একেটা সমীক্ষাতে দেখা গৈছে যে ১০ গৰাকী ছৌদি মহিলাৰ ভিতৰত ৮ গৰাকীতকৈ অধিক আৰু তিনি চতুৰ্থাংশ ছৌদি পুৰুষ এই কথাত সন্মত হৈছে যে মহিলাক যিকোনো চাকৰিৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰিবলৈ দিয়া উচিত।
হিউমেন ৰাইটছ ৱাচ আৰু এম্নেষ্টী ইণ্টাৰনেশ্যনেলৰ মতে, সংস্কাৰৰ সত্ত্বেও চৌদি আৰৱৰ মহিলাসকলে এতিয়াও বিবাহ, পৰিয়াল আৰু বিবাহ বিচ্ছেদৰ সম্পৰ্কত বৈষম্যৰ সন্মুখীন হয়, আৰু চৌদি চৰকাৰে মহিলা অধিকাৰ কৰ্মী আৰু আন্দোলনসমূহক লক্ষ্য কৰি দমন কৰিয়েই আছে . বিশিষ্ট নাৰীবাদী অভিযানসমূহৰ ভিতৰত আছে মহিলাক ড্ৰাইভ কৰিবলৈ আন্দোলন আৰু পুৰুষ-অভিভাৱিকা বিৰোধী অভিযান, যাৰ ফলত মহিলাৰ অধিকাৰৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট অগ্ৰগতি হৈছে।
চৌদি আৰৱত মহিলাৰ সমাজৰ ভূমিকা আৰব উপদ্বীপৰ ইছলামিক আৰু স্থানীয় পৰম্পৰাৰ দ্বাৰা যথেষ্ট প্ৰভাৱিত।
চুন্নী ইছলামৰ হানবালি আৰু ৱাহাবী বিদ্যালয়ৰ লগতে আৰব উপদ্বীপৰ পৰম্পৰা আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু স্থানীয় আইনসমূহে ছৌদি আৰৱত মহিলাৰ অধিকাৰত প্ৰভাৱ পেলায়।
এই বঁটা আন্তৰ্জাতিক শান্তি আৰু সদিচ্ছাৰ প্ৰচাৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ব্যক্তিসকলক প্ৰদান কৰা হয়।
এই পুৰস্কাৰটো ১৯৬০ চনৰ পৰা প্ৰমোটিং এণ্ডুৰিং পিছ নামৰ সংস্থাৰ ফালৰ পৰা প্ৰতি বছৰে আমেৰিকাৰ কনেক্টিকাট ৰাজ্যত প্ৰদান কৰা হয়।
এই বঁটা মোহনদাস কৰমচান্দ গান্ধীৰ সন্মানত নামাকৰণ কৰা হৈছে যদিও গান্ধী বা গান্ধীৰ পৰিয়ালৰ কোনো সদস্যৰ সৈতে অনুষ্ঠানৰ বঁটা প্ৰদানৰ কোনো ব্যক্তিগত সম্পৰ্ক নাই।
১৯৬০ চনত যেতিয়া প্ৰথমটো বঁটা এলিন’ৰ ৰুজভেল্টে গ্ৰহণ কৰিছিল, তেতিয়াৰ পৰাই এই বঁটা "শান্তি নায়কসকল"ক ব্যক্তিগতভাৱে প্ৰদান কৰা হয় যিয়ে নিম্নলিখিত ক্ষেত্ৰত স্থায়ী শান্তি ৰক্ষাৰ উদাহৰণ দেখুৱায়: অপব্যৱহাৰকাৰী ক্ষমতা, সশস্ত্ৰ সংঘাত, অহিংসা আৰু পৰিৱেশৰ অৱহেলাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ।
গান্ধী শান্তি বঁটাৰ লক্ষ্য হৈছে এনে ব্যক্তিক পুৰস্কৃত কৰা, যিয়ে গান্ধীৰ মনোভাৱেৰে সহযোগিতামূলক আৰু অহিংস পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰি, স্থায়ী আন্তৰ্জাতিক শান্তি আৰু বিশ্ব সভ্যতা প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ প্ৰচেষ্টাৰ দিশত যথেষ্ট অৱদান আগবঢ়ায়।
একবিংশ শতিকাত এই বঁটা বিশেষকৈ ইয়াৰ উপস্থাপকসকলৰ দ্বাৰা তেওঁলোকক সন্মান জনোৱাৰ উদ্দেশ্যে প্ৰদান কৰা হৈছে যাৰ জীৱন আৰু কামে এই নীতি প্ৰদৰ্শন কৰে যে আন্তৰ্জাতিক শান্তি, সাৰ্বজনীন আৰ্থসামাজিক ন্যায়, আৰু গ্ৰহীয় পৰিৱেশসম্প্ৰীতি পৰস্পৰনিৰ্ভৰশীল।
গান্ধী শান্তি বঁটাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল প্ৰমোটিং এণ্ডুৰিং পিছৰ প্ৰতিষ্ঠাপক য়েল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক জেৰম ডেভিছে।
১৯৫৯ চনৰ ১৩ মাৰ্চত জেৰম ডেভিছে আনুষ্ঠানিকভাৱে প্ৰস্তাৱ দিছিল যে "আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় শান্তি আৰু সদিচ্ছাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে" বছৰি বঁটা প্ৰদান কৰা হ'ব।
ইয়াত এখন প্ৰমাণপত্ৰ, এটা আনুষ্ঠানিক স্বীকৃতি আৰু গান্ধীৰ উদ্ধৃতিৰে লিখা ব্ৰঞ্জৰ পদক প্ৰদান কৰা হয়।
শেহতীয়া বঁটা বিজয়ীসকলৰ ভিতৰত আছে ৰাব্বিছ আৰিক আশ্চাৰমেন আৰু ৰাব্বিৰ এহুদ বান্দেল, মানৱ অধিকাৰৰ বাবে , এমি গুডমেন অফ ডেমক্ৰেচী নাও!
বিল মেককিবেন , কোড পিংকৰ মেডিয়া বেঞ্জামিন , টম বি কে গোল্ডটুথ , ভইচেছ ফৰ ক্ৰিয়েটিভ ননভায়োলেন্স , ওমৰ বৰঘৌটি , ৰাল্ফ নাডাৰ , আৰু ব্ৰাউন জেকচন ।
বিগথুকুমাৰনৰ মুক্তিৰ পাছত এগৰাকী দলিত মহিলা হৈ নায়াৰৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা দেখি নায়াৰ সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকল ক্ষুব্ধ হৈ পৰিছিল।
সেই সময়ত চলচ্চিত্ৰ জগতৰ বহু বিশিষ্ট লোকে নিৰ্বাক ছবিবিগথুকুমাৰনৰ অনুষ্ঠান উদ্বোধন কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল যদিহে তাত ৰোজী উপস্থিত থাকে।
পৰিচালক ডেনিয়েলে ত্ৰিবান্দ্ৰমৰ কেপিটেল থিয়েটাৰত ছবিখনৰ মুকলি অনুষ্ঠানলৈ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ আশংকাত ৰোজীক আমন্ত্ৰণ কৰা নাছিল।
পৰিচালক ডেনিয়েলে নিজেই তাইক তিৰুৱনন্তপুৰমৰ কেপিটেল থিয়েটাৰত মুকলি অনুষ্ঠানলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰা নাছিল, প্ৰতিক্ৰিয়াৰ আশংকাত।
কিন্তু ৰোজীয়ে যিকোনো প্ৰকাৰে হ’লেও তাত উপস্থিত আছিল আৰু অনুষ্ঠানটো বৰ্জন কৰাসকলেও দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে শ্ব' চাবলৈ বাধ্য হৈছিল।
নায়াৰৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ "অপৰাধ"ৰ বাবেই তেওঁৰ ঘৰটো উচ্চবৰ্ণ লোকে জ্বলাই দিয়া বুলি কোৱা হয়।
কলাৰ প্ৰতিও তেওঁৰ আগ্ৰহ আছিল আৰু এই বিষয়ত তেওঁৰ খুৰাকে উৎসাহিত কৰিছিল, যিয়ে ৰোজীৰ বাবে সংগীত আৰু অভিনয় শিকাবলৈ এজন শিক্ষক ঠিক কৰি দিছিল।
তেওঁ নিয়মিতভাৱে স্থানীয় পৰিবেশ্য কলাৰ বিদ্যালয়লৈ গৈ তামিল লোকনাট্যৰ এক শৈলী কাক্কিৰাসী নাটকম অধ্যয়ন কৰিছিল।
তেওঁৰ জীৱিত আত্মীয়ই নিশ্চিত কৰিছে যে সৰুতেই তেওঁৰ পিতৃৰ মৃত্যু হোৱাত পৰিয়ালটো প্ৰবল দাৰিদ্ৰৰ কবলত পৰিছিল।
তেওঁৰ নাম "ৰোজী"ৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে বহুতে দাবী কৰে যে তেওঁৰ পৰিয়ালে খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ নাম ৰাজম্মাৰ পৰা ৰোজাম্মালৈ সলনি কৰিছিল।
সেই সময়ত মহিলাই সাধাৰণতে অভিনয় কৰা নাছিল আৰু অভিনয়ক গুৰুত্বপূৰ্ণ পেছা হিচাপে বিবেচনা কৰা মহিলাসকলক তৰল বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল।
প্ৰথম এংলো-বাৰ্মিজ যুদ্ধত ব্ৰিটিছে ইয়াংগুন দখল কৰিছিল যদিও যুদ্ধৰ পিছত ইয়াক বাৰ্মিজ প্ৰশাসনলৈ ঘূৰাই দিছিল।
১৮৫২ চনৰ দ্বিতীয় এংলো-বাৰ্মা যুদ্ধত ব্ৰিটিছে ইয়াংগুন আৰু সমগ্ৰ নিম্ন বাৰ্মা দখল কৰে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত ইয়াংগুনক ব্ৰিটিছ বাৰ্মাৰ বাণিজ্যিক আৰু ৰাজনৈতিক কেন্দ্ৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে।
ইয়াংগুন আছিল ব্ৰিটিছ বাৰ্মা আৰু হান্থাৱাডী প্ৰদেশৰ ৰাজধানী, যিয়ে আজিৰ ইয়াংগুন আৰু বাগো বিভাগক সামৰি লৈছিল।
১৯৩০ চনৰ ভিতৰত ভাৰতীয়সকলে ইয়াংগুন চহৰৰ আধা অংশ গঠন কৰিছিল আৰু যʼত মাত্ৰ এক তৃতীয়াংশ হে বাৰ্মিজ আছিল।
মধ্য ম্যানমাৰত অৱস্থিত এই বিভাগটোৰ উত্তৰ আৰু পূবে বাগো অঞ্চল, দক্ষিণে মাৰ্টাবান উপসাগৰ আৰু পশ্চিমে আয়েয়াৰৱাডী অঞ্চল।
ইয়াংগুন অঞ্চলত ইয়াৰ পূৰ্বৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানী আৰু দেশৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ চহৰ ইয়াংগুন অৱস্থিত।
ৰাজনৈতিকভাৱে এই অঞ্চলটো ১০৫৭ চনৰ আগতে মান ৰাজ্যৰ দ্বাৰা আৰু ১০৫৭ চনৰ পিছত কিছু ব্যতিক্ৰম বাদ দি উত্তৰৰ পৰা অহা বৰ্মন ৰাজ্যৰ নিয়ন্ত্ৰণত আছিল।
এই অঞ্চলৰ নিয়ন্ত্ৰণ ত্ৰয়োদশৰ পৰা ১৬ শতিকাত আৰু ১৮ শতিকাত পেগু ভিত্তিক মান ৰাজ্যলৈ ঘূৰি আহে।
১৯৪৮ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ম্যানমাৰে ব্ৰিটেইনৰ পৰা স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত হান্থাৱাডী প্ৰদেশৰ নাম সলনি কৰি পেগু বিভাগ কৰা হয় আৰু ইয়াৰ ৰাজধানী হিচাপে ইয়াংগুনক নিৰ্বাচন কৰা হয়।
১৯৭৪ চনৰ জুন মাহত হান্থাৱাডী আৰু হমাৱবি টাউনশ্বিপ পেগু সংমণ্ডলৰ পৰা ৰেংগুন সংমণ্ডললৈ বদলি কৰা হয়।
প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ পৰা দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ মাজত ইয়াংগুন বাৰ্মিজ জাতীয়তাবাদী আন্দোলনৰ কেন্দ্ৰবিন্দু আছিল।
ভৱিষ্যতৰ বহু বাৰ্মিজ ৰাজনৈতিক ব্যক্তি যেনে আং ছান, ইউ নু, উ থাণ্ট আৰু নে উইন আটাইকেইজনেই একালৰ ৰেংগুন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ আছিল।
শতিকাজুৰি ১৮ শতিকাৰ মাজভাগলৈকে থানলিন নিম্ন ম্যানমাৰৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ বন্দৰ চহৰ আছিল, যেতিয়ালৈকে ৰজা আলাউংপায়াই নদীৰ সিপাৰে ডাগন নামৰ মহান শ্বেডাগন পেগোডাৰ ওচৰত এখন সৰু গাঁও বৃদ্ধি কৰিবলৈ বাছি লোৱা নাছিলে।
শ্ৰেষ্ঠ ঐতিহাসিক পুনৰ্গঠন/সংকলন চলচ্চিত্ৰৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা- নেহৰু
ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতিৰ শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ বাবে নাৰ্গিছ দত্ত বঁটা- নেতাজী সুভাষ চন্দ্ৰ বোস: দ্য ফৰগটেন হিৰো
২০০৯, ৫৭তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা: অন্যান্য সামাজিক বিষয়ৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা- ৱেলডান আব্বা
১৯৭০-ৰ দশক আৰু ১৯৮০-ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে নতুন ধাৰাৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰই যি সফলতা অৰ্জন কৰিছিল, তাত শ্যাম বেনেগালৰ চাৰিখন ছবি- অংকুৰ , নিশান্ত , মন্থন আৰু ভূমিকাৰ বহুলাংশে অংশীদাৰিত্ব আছিল।
বেনেগালে মূলতঃ এফ টি আই আই আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ ওলোৱা নতুন অভিনেতাক, যেনে নাছিৰুদ্দিন শ্বাহ, ওম পুৰী, স্মিতা পাটিল, শ্বাবানা আজমী, কুলভূষণ খাৰবান্দা আৰু অমৰীশ পুৰী সুযোগ দিছিল।
বেনেগালৰ পৰৱৰ্তী ছবি নিশান্তত এগৰাকী শিক্ষকৰ পত্নীক চাৰিজন জমিদাৰে অপহৰণ কৰি দলবদ্ধ ধৰ্ষণ কৰে; কিন্তু প্ৰশাসনযন্ত্ৰই স্বামীৰ কোনো আৰ্জি নুশুনে।
গ্ৰামীণ নিস্পেষণৰ এই ত্ৰিলজীৰ পিছত বেনেগালে ১৯৪০ চনৰ এক আড়ম্বৰপূৰ্ণ আৰু অগতানুগতিক জীৱন কটোৱা, সুপৰিচিত মাৰাঠী মঞ্চ আৰু চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী হন্সা ৱাডকাৰৰ জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত এখন বায়’পিক ছবি ভূমিকা নিৰ্মাণ কৰে।
স্মিতা পাটিলে অভিনয় কৰা মূল চৰিত্ৰটোৱে আত্মপৰিচয় আৰু পৰিপূৰ্ণতাৰ সন্ধান কৰিছে, লগতে পুৰুষৰ শোষণৰ সৈতেও যুঁজিছে।
ফটোগ্ৰাফীৰ ক্ষেত্ৰখনৰ বিশিষ্ট ব্যক্তিত্ব শ্ৰীধৰ বি বেনেগালৰ হায়দৰাবাদৰ ঘৰত শ্যাম বেনেগালৰ জন্ম হৈছিল।
কপিৰাইটাৰ হিচাপে নিজৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰা বেনেগালে ১৯৬২ চনত গুজৰাটী ভাষাত ঘেৰ বেঠা গংগা নামেৰে প্ৰথমখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
বেনেগালৰ প্ৰথম চাৰিখন পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবি অংকুৰ , নিশান্ত , মন্থন আৰু ভূমিকাই তেওঁক সেই সময়ৰ নতুন ঢৌৰ চলচ্চিত্ৰ আন্দোলনৰ পথ প্ৰদৰ্শক কৰি তুলিছিল।
বেনেগালৰ মুছলমান মহিলা ত্ৰিল’জী ছবি- মাম্মো , চৰ্দাৰী বেগম আৰু জুবেইদাই হিন্দী ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।