polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
লগতে যোৱা চাৰিটা দশকত চাকৰিৰ উন্নত সম্ভাৱনা, শিক্ষাৰ সুযোগ বৃদ্ধি আৰু বাংলাদেশৰ নীতিৰ জৰিয়তে নিজৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰাৰ বাবে নতুন আইন গ্ৰহণৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছে।
তদুপৰি মহিলাসকলক সুৰক্ষা দিবলৈ নিৰ্ধাৰণ কৰা আইনৰ দুৰ্বল ৰূপায়ণৰ বাবে তেওঁলোক পুৰুষৰ সমমৰ্যাদা প্ৰাপ্তিৰ ক্ষেত্ৰত সংগ্ৰামৰ সন্মুখীন হৈছে।
যদিও এতিয়া প্ৰাথমিক আৰু নিম্ন মাধ্যমিক পৰ্যায়ত নামভৰ্তিৰ ক্ষেত্ৰত লিংগ সমতা দেখা গৈছে, তথাপিও পিছৰ মাধ্যমিকৰ বৰ্ষবোৰত ছোৱালীৰ শতকৰা হাৰ হ্ৰাস পোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে।
ইয়াৰ বাৰ্ষিক বাজেট ১ কোটি ডলাৰ, আৰু এই অৰ্থ ইয়াৰ ৱেব ক্ৰলিং সেৱা, বিভিন্ন অংশীদাৰিত্ব, অনুদান, বৰঙণি আৰু কাহলে-অষ্টিন ফাউণ্ডেশ্যনৰ পৰা পোৱা ৰাজহৰ পৰা আহৰণ কৰা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, ২০১৯ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ এটা অভিযানত ৬ মিলিয়ন ডলাৰ অনুদান লাভ কৰাৰ লক্ষ্য আছিল।
এটা সময়ত ইয়াৰ বেছিভাগ কৰ্মচাৰীয়ে ইয়াৰ কিতাপ স্কেনিং কেন্দ্ৰত কাম কৰিছিল; ২০১৯ চনলৈকে বিশ্বজুৰি ১০০জন পেইড অপাৰেটৰে স্কেনিং কৰে।
আৰ্কাইভৰ কেলিফৰ্ণিয়াৰ তিনিখন চহৰত ডাটা চেণ্টাৰো আছে: ছান ফ্ৰান্সিস্কো, ৰেডউড চিটি, আৰু ৰিচমণ্ড।
তথ্য হেৰুৱাৰ আশংকা হ্ৰাস কৰিবলৈ আৰ্কাইভে ইয়াৰ সংগ্ৰহৰ কিছু অংশৰ কপি অধিক দূৰৈৰ স্থানত সৃষ্টি কৰে, য'ত ইজিপ্তৰ বিব্লিঅ'থেকা আলেকজেণ্ড্ৰিনা আৰু আমষ্টাৰডামৰ এটা সুবিধাও অন্তৰ্ভুক্ত।
ব্ৰুষ্টাৰ কাহলে ১৯৯৬ চনৰ মে' মাহত তেওঁৰ লাভজনক ৱেব ক্ৰলিং কোম্পানী এলেক্সা ইণ্টাৰনেট আৰম্ভ কৰাৰ লগতে এই আৰ্কাইভটোৰো প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
সেই বছৰৰ অক্টোবৰ মাহত ইণ্টাৰনেট আৰ্কাইভে ৱৰ্ল্ড ৱাইড ৱেবক বৃহৎ পৰিমাণে আৰ্কাইভ আৰু সংৰক্ষণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল যদিও ই সংৰক্ষণ কৰা আটাইতকৈ প্ৰাচীন জ্ঞাত পৃষ্ঠাটো সংৰক্ষণ হৈছিল ১০ মে', ১৯৯৬ চনৰ বিয়লি ২:৪২ বজাত।
ৱেবেক যন্ত্ৰ প্ৰস্তুত হোৱাৰ পিছত আৰ্কাইভ কৰা বিষয়বস্তু প্ৰথমবাৰৰ বাবে সাধাৰণ জনতাৰ বাবে উপলব্ধ হয় ২০০১ চনত।
১৯৯৯ চনৰ শেষৰ ফালে আৰ্কাইভে প্ৰেলিংগাৰ আৰ্কাইভৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৱেব আৰ্কাইভৰ বাহিৰলৈকো নিজৰ সংগ্ৰহসমূহ সম্প্ৰসাৰণ কৰে।
ইয়াত আন কেইবাটাও প্ৰকল্পৰ আয়োজন কৰা হৈছে: নাছা ইমেজ আৰ্কাইভ, চুক্তি ক্ৰলিং সেৱা আৰ্কাইভ-ইট, আৰু ৱিকি-সম্পাদনাযোগ্য লাইব্ৰেৰী কেটেলগ আৰু কিতাপৰ ডাটা ছাইট মুক্ত লাইব্ৰেৰী।
ইয়াৰ পিছতে আৰ্কাইভে প্ৰিণ্ট-অক্ষমসকলৰ তথ্য প্ৰৱেশৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ সৈতে জড়িত বিশেষ সেৱা প্ৰদানৰ বাবে কাম আৰম্ভ কৰে; ৰাজহুৱাভাৱে সুলভ কিতাপসমূহ সুৰক্ষিত ডিজিটেল অভিগম্য তথ্য ব্যৱস্থা আৰ্হিত উপলব্ধ কৰা হৈছিল।
ইণ্টাৰনেট আৰ্কাইভ হৈছে "সকলো জ্ঞানৰ সৰ্বজনীন প্ৰৱেশ"ৰ উল্লিখিত মিছন থকা এটা আমেৰিকান ডিজিটেল লাইব্ৰেৰী।
ই ৱেবছাইট, চফ্টৱেৰ এপ্লিকেচন/খেল, সংগীত, চলচ্চিত্ৰ/ভিডিঅ', চলন্ত ছবি, আৰু লাখ লাখ কিতাপৰ বাবে বিনামূলীয়া প্ৰৱেশৰ সেৱা আগবঢ়ায়।
আৰ্কাইভিং কাৰ্য্যৰ উপৰিও আৰ্কাইভ হৈছে এটা সক্ৰিয় সংস্থা, যিয়ে বিনামূলীয়া আৰু মুক্ত ইণ্টাৰনেটৰ পোষকতা কৰে।
ইণ্টাৰনেট আৰ্কাইভে জনসাধাৰণক ইয়াৰ ডাটা ক্লাষ্টাৰত ডিজিটেল সামগ্ৰী আপলোড আৰু ডাউনলোড কৰাৰ অনুমতি দিয়ে, কিন্তু ইয়াৰ ডাটাৰ বেছিভাগেই ইয়াৰ ৱেব ক্ৰ’লাৰসমূহে স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে সংগ্ৰহ কৰে, যিয়ে ৰাজহুৱা ৱেবৰ যিমান পাৰি সংৰক্ষণ কৰাৰ কাম কৰে।
এই আৰ্কাইভটো আন্তৰ্জাতিক ইণ্টাৰনেট সংৰক্ষণ কনচৰ্টিয়ামৰ সদস্য আৰু ২০০৭ চনত কেলিফৰ্ণিয়া ৰাজ্যই ইয়াক আনুষ্ঠানিকভাৱে পুথিভঁৰাল হিচাপে নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল।
দুখীয়া মহিলাতকৈ কিছুমান অধিক অভিজাত মহিলাৰ সুযোগ বেছি আছিল, তথাপিও মানসম্পন্ন জীৱনশৈলীৰ বাবে সকলো মহিলাই কাম কৰিবলগীয়া হৈছিল।
তথাপিও মংগোলিয়াৰ মহিলাসকলে ঘৰুৱা কাম যেনেঃ জীৱ-জন্তুৰ যত্ন লোৱা, দুগ্ধজাত সামগ্ৰী প্ৰস্তুত কৰা, ঊল কাটি লোৱা আদি কাম কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
ঘৰুৱা কামৰ জৰিয়তে সমাজৰ অভিজাত শ্ৰেণীৰ মহিলাসকলে যথেষ্ট পৰিমাণৰ ক্ষমতা লাভ কৰিছিল আৰু নিজৰ ভূমিকাক আগুৱাই নিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
মংগোল সাম্ৰাজ্যৰ পতনৰ সময়ত সমাজৰ দৰিদ্ৰ মহিলাসকলে কোনো ধৰণৰ উপযুক্ত স্বাস্থ্যসেৱা বা শিক্ষা আৰু অৱসৰৰ কোনো সুযোগ লাভ কৰিব পৰা নাছিল।
মংগোলিয়াত গৃহহীন মহিলাসকল সাধাৰণতে বাল্টিভৰ্তি পানী সংগ্ৰহ কৰা, পৰিয়ালৰ বাবে খাদ্য ৰন্ধা, পশুধনক সুস্থ কৰি ৰখা, জুইৰ বাবে কাঠ সংগ্ৰহ কৰা, শিশুক স্তনপান কৰাই দিয়া আৰু ডাঙৰ-দীঘল কৰা, কাপোৰ চিলোৱা আৰু সাধাৰণতে ঘৰুৱা সকলো কাম ক্ৰমবদ্ধ কৰি ৰখাৰ দায়িত্বত থাকে।
এছিয়াৰ আন বহু সমাজৰ মহিলাতকৈ মংগোলীয় নাৰীৰ সামাজিক মৰ্যাদা বেছি আছিল যদিও তেওঁলোকক গৰু আৰু সম্ভৱতঃ ঘোঁৰা চৰাবলৈ অক্ষম বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
২০০৭ চনত বিশিষ্ট সাহিত্যিক মামণি ৰয়ছম গোস্বামীয়ে উদ্বোধন কৰা অসমৰ গুৱাহাটীৰ ষ্টেট আৰ্ট গেলেৰীত তেওঁৰ প্ৰথম একক কাৰ্টুন প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত হয়।
এগৰাকী সামাজিকভাৱে উৎসৰ্গিত কাৰ্টুনকাৰ হিচাপে নিতুপৰ্ণই ২০০৭-২০০৮ চনত অসম আৰু উত্তৰ-পূবত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ভ্ৰাম্যমাণ কাৰ্টুন প্ৰদৰ্শনীও আৰম্ভ কৰিছিল।
বঙাইগাঁও, পাগলাদিয়া কলা বিথিকা, ; বোকাখাত, , কটন মহাবিদ্যালয় , টিহু মহাবিদ্যালয় আদিতো তেওঁৰ কাৰ্টুনৰ প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত হৈছিল৷ ২০১৪ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ৰাজ্যিক আৰ্ট গেলেৰী, ৰবীন্দ্ৰ ভৱন, অসমত অনুষ্ঠিত হোৱা তেওঁৰ “” শীৰ্ষক কাৰ্টুন প্ৰদৰ্শনীত সমসাময়িক বিষয়ৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি প্ৰায় ৫০ টা নিৰ্বাচিত কাৰ্টুন প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল ৷ নিতুপৰ্ণৰ প্ৰথম কাৰ্টুন সংকলন ২০১০ চনত জ্যোতি প্ৰকাশন,গুৱাহাটীয়ে প্ৰকাশ কৰিছিল।
তদুপৰি নিতুপৰ্ণই তেওঁৰ কাৰ্টুনৰ আধাৰত অসমৰ ছয়জন বিশিষ্ট কবিৰ এটি কবিতা সংকলনো প্ৰকাশ কৰিছিল।
নিতুপৰ্ণ ৰাজবংশীৰ “ৰেখাৰে কথাৰে” নামৰ এখন সংকলন ৰেখা প্ৰকাশনৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ পায় আৰু ডিচেম্বৰ, ২০১২ত গুৱাহাটীত শুভ উদ্ধোধন কৰা হয় ।
তেওঁৰ প্ৰথম কাৰ্টুন ১৯৯৭ চনত মাত্ৰ ১৫ বছৰ বয়সত “অবিকল” নামৰ এখন অসমীয়া ভাষাৰ হাস্য-ব্যংগ আলোচনীত প্ৰকাশ পাইছিল।
চিচিংফাঁক, পদক্ষেপ, দুণ্ডুভী, অসমীয়া জনমত, দৈনিক জনমভূমি, অসম বাণী, দৈনিক অসম, আজিৰ অসম, সংবাদ লাহৰী, অসমীয়া খবৰ, অন্য দেশ জি এন আৰ চি স্বাস্থ্য, ছেণ্টিনেল , দূৰদৰ্শন , সাদিন, গণশক্তি, ৰাইজমেল, , , , , নিউজ ব্লেজ, , আদিত তেওঁৰ কাৰ্টুন প্ৰকাশ পাইছে৷
বৰপেটাৰ সৰভোগত জন্ম লাভ কৰা নিতুপৰ্ণৰ দেউতাকৰ নাম আছিল খগেন চন্দ্ৰ ৰাজবংশী আৰু মাকৰ নাম আছিল বিনাপানী ৰাজবংশী৷
জয়কান্ত গন্ধীয়াই মুঠ ৬২ খন গ্ৰন্থ লিখিছিল৷ তাৰ ভিতৰত ৩১ খন উপন্যাস, ১৩ খন গল্প সংকলন, ২ খন শিশু গ্ৰন্থ, ১৬ খন গৱষণামূলক গ্ৰন্থৰ উপৰি বিভিন্ন কাকত আলোচনীত শতাধিক প্ৰবন্ধ লিখি থৈ গৈছে৷ তেওঁৰ লেখাসমূহত জতুৱা ঠাঁচৰ ব্যৱহাৰ লক্ষ্য কৰিবলগীয়া৷ গল্প উপন্যাস প্ৰবন্ধ সকলোতে অসমীয়া কৃষ্টি আৰু অসমীয়া কৃষক সমাজৰ ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ প্ৰতিচ্ছবি দেখা যায়৷ সমালোচনামূলক প্ৰবন্ধত ভাষাৰ তীৰ্যক সুৰ দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ তেওঁৰ বহুল সমাদৃত বিহু বিষয়ক গ্ৰন্থ কেইখন হ’ল; ’হুঁচৰি : মুকলি বিহু আৰু বিহু নাচ’, ’ৰঙালী বিহুৰ কথা’, ’বিহু : বিধি আৰু ব্যাধি’, আৰু ’বিহু : সংৰক্ষণ আৰু প্ৰত্যাহ্বান’৷ জয়কান্ত গন্ধীয়াৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পোৱা ’বিহু সংস্কৃতিৰ ৰূপৰেখা’ আন এখন উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ৷ এইবোৰৰ উপৰি “জয় ওজা’’ ছদ্মনামত তেওঁ “অসমৰ ঢোলবাদ্য’’ নামেৰে আন এখন পুথিও ৰচনা কৰে৷
এগৰাকী সংগঠক হিচাপেও জয়কান্ত গন্ধীয়াই বিভিন্ন কামত জড়িত হৈ পৰিছিল৷ “বিহু সুৰক্ষা সমিতি, অসম’’ নামৰ এটা সংগঠন গঢ়ি অসমত বিহুৰ কৃষ্টি, বৈশিষ্ট অক্ষুণ্ণ ৰাখিবলৈ বিভিন্ন ঠাইত সজাগতামুলক অনুষ্ঠান কৰাৰ উপৰি “বিহুৰে বিৰিণা পাত’’ নামে এলানি ভি,ছি,ডি প্ৰস্তুত কৰিছিল৷ এই ভি,ছি,ডি লানিত হুঁচৰি, গাভৰু বিহু আৰু ৰাতি বিহুক স্বকীয় বৈশিষ্টৰে তুলি ধৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে৷ এইলানি ভি,ছি,ডি তেওঁ স্কুল-কলেজৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত বিনামূলীয়াকৈ বিতৰণ কৰিছিল৷
কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ ধলাজান মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা আৰব্ভ কৰে৷ তাৰপিছত তেওঁ তিনিচুকীয়া মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰ৷ তাৰপিছত তেওঁ চিনামৰা মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত কিছুবছৰ শিক্ষকতা কৰি পিছত ডিগবৈ অসম অইল কোম্পানীৰ চেন্ট্ৰেল আচামীজ প্ৰাইমাৰী স্কুলত যোগদান কৰে আৰু তাৰপৰাই অসম তেল সংমণ্ডলৰ সঞ্চাৰ আৰু জনসম্পৰ্কৰক্ষী বিভাগলৈ বদলি হৈ অৱসৰৰ সময়লৈ তাতেই কৰ্মৰত হৈ থাকে৷
অসমীয়া সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিলৈ নানা অৱদান আগবঢ়োৱা জয়কান্ত গন্ধীয়া বিহু সংস্কৃতিৰ গৱেষক আৰু লোকশিল্পী ৰূপে পৰিচিত৷ অসম সাহিত্য সভাৰ লগত জড়িত গন্ধীয়াই সাত বছৰ একেৰাহে অসম সাহিত্য সভাৰ কাৰ্যনিৰ্বাহক সমিতিৰ সদস্য হৈ থকাৰ উপৰি দুটা কাৰ্যকালৰ বাবে তিনিচুকীয়া জিলা সাহিত্য সভাৰ সভাপতি আছিল৷
যোৰহাট জিলাৰ কৰঙা গাঁৱত ১৯৪৪ চনৰ ২১ ফেব্ৰুৱাৰীত জয়কান্ত গন্ধীয়াৰ জন্ম হয়৷ তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল বলোৰাম গন্ধীয়া আৰু মাকৰ নাম ভলেশ্বৰী গন্ধীয়া৷ কৰঙা গাঁৱতে প্ৰাথমিক শিক্ষা লৈ তেওঁ চিনামৰা উচ্চ ইংৰাজী বিদ্যালয়, নৰ্মাল স্কুল, যোৰহাট কলেজ আদিত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে৷
১৭৯৩ চনত ছাৰ আলেকজেণ্ডাৰ মেকেঞ্জীয়ে উত্তৰ আমেৰিকা পাৰ হৈ স্থলপথেৰে প্ৰশান্ত মহাসাগৰলৈ যাত্ৰা কৰা প্ৰথমজন ইউৰোপীয় আছিল।
পৰৱৰ্ত্তী সময়ত অন্য একাধিক নোম কোম্পানীৰ অভিযাত্ৰীয়ে কানাডাৰ প্ৰেৰি আৰু প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় অঞ্চলৰ মাজৰ নদী আৰু পৰ্বতমালাৰ বিষয়ে তথ্য সংগ্ৰহ কৰে।
মেকেঞ্জী, জন ফিনলে, চাইমন ফ্ৰেজাৰ, চেমুৱেল ব্লেক আৰু ডেভিদ থম্পছন আদি অভিযাত্ৰীসকল ৰাজনৈতিক উদেশ্যৰ পৰিৱৰ্তে নোমৰ ব্যৱসায় সম্প্ৰসাৰণৰ ক্ষেত্ৰতহে আছিল।
১৭৯৪ চনত নুটকা চুক্তি ৰ দ্বাৰা স্পেইনে কেৱল প্ৰশান্ত মহাসাগৰত একচেটিয়া ৰাজত্বৰ দাবী গ্ৰহণ কৰে।
এই ৰোগ সমগ্ৰ উপকূলত বিয়পি পৰিছিল আৰু খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীৰ জনসংখ্যাৰ বিস্তৰ ক্ষতি কৰিছিল।
তাৰোপৰি ইউৰোপীয় ঔপনিৱেশিক বিষয়াসকলে এই প্ৰদেশক কেৱল ব্যৱহায়িক লাভৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰাৰ এক উপনিবেশ বুলি গণ্য কৰিছিল আৰু তাৰ বাবে এই ভূখণ্ড উপনিবেশিকসকলৰ মালিকানাধীন কৰাৰ চেষ্টাত লাগি পৰিছিল।
উপনিবেশিকসকলে এই ভূখণ্ডত বসতি স্থাপন কৰিবলৈ আৰু ভূমিৰ ব্যৱহাৰ কৰাত কোনো বাধা নোহোৱা কৰিবলৈ খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীসমূহক বলপূৰ্বকভাৱে সংৰক্ষিত বনাঞ্চল লৈ স্থানান্তৰ কৰিছিল।
কিন্তু নিচেই সৰু হোৱাৰ বাবে এই সংৰক্ষিত বনাঞ্চলত তেওঁলোকৰ জীৱনশৈলী অনুসৰণ কৰাটো প্ৰায় অসম্ভৱ হৈ পৰিছিল।
প্ৰায় ৫,০০০ বছৰ আগতে এনে গোটসমূহে স্থানীয়ভাৱে তেওঁলোকৰ বাবে উপলব্ধ সম্পদসমূহৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
উপকূলীয় ছালিছ জনগোষ্ঠীসমূহৰ পৰিৱেশ তন্ত্ৰৰ স্বাস্থ্য আৰু স্থিতিস্থাপকতাৰ সৈতে জড়িত জটিল ভূমি ব্যৱস্থাপনা পদ্ধতি আছিল।
কানাডাৰ উত্তৰ-পশ্চিম উপকূলৰ অৰণ্যত বনৰীয়া আপেল, হেজেলনাট, ক্ৰেন বেৰী, বনৰীয়া প্লাম আৰু বন্য চেৰী প্ৰজাতি পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে আছিল।
পৰৱৰ্তী ৫,০০০ বছৰত এই খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীসমূহৰ বিৱৰ্তন হৈ স্বকীয় পৰম্পৰা আৰু ৰীতি-নীতিৰ সৈতে বহুতো গোটলৈ বিকশিত হ'ল।
এই অঞ্চলৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন ব্ৰিটিছ বসতিসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম হ'ল ১৮৪৩ চনত স্থাপিত হোৱা ফ’ৰ্ট ভিক্টোৰিয়া।
পৰৱৰ্তী সময়ত ফ্ৰেজাৰ অঞ্চলত সোণৰ সন্ধান কৰিবলৈ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই মূল ভূখণ্ডত কলনী অৱ ব্ৰিটিছ কলম্বিয়া প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।
যদিও গৱৰ্ণৰ জেমছ ডগলাছে ফ'ৰ্ট লেংলী উপনিবেশৰ অস্থায়ী ৰাজধানী হিচাপে বাছি লৈছিল, ৰিচাৰ্ড ক্লীমেণ্ট মুডীয়ে পিছত ফ্ৰেজাৰ নদীত নিউ ৱেষ্টমিনিষ্টাৰ নামেৰে এখন নতুন ৰাজধানী স্থাপন কৰে।
১৮৬৬ চনত ভেনকুভাৰ দ্বীপ আৰু ব্ৰিটিছ কলম্বিয়াৰ উপনিবেশসমূহ একত্ৰিত হ'ল আৰু ভিক্টোৰিয়াক সংযুক্ত উপনিবেশৰ ৰাজধানী হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
১৮৭১ চনত ব্ৰিটিছ কলম্বিয়া টাৰ্মছ অৱ ইউনিয়ন ৰ জৰিয়তে কানাডাৰ ষষ্ঠ প্ৰদেশ হিচাপে ব্ৰিটিছ কলম্বিয়া চিহ্নিত হয়।
ইয়াৰ ব্ৰিটিছ, ইউৰোপীয় আৰু এছিয়ান প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলৰ লগতে খিলঞ্জীয়া লোকৰ সাংস্কৃতিক প্ৰভাৱেৰে এই প্ৰদেশ সমৃদ্ধ।
যদিও ব্ৰিটিছমূলীয় লোকেই প্ৰদেশখনত সংখ্যাগৰিষ্ঠ, বহুতো ব্ৰিটিছ কলম্বিয়ানৰ পূৰ্বপুৰুষ মহাদেশীয় ইউৰোপ, চীন আৰু দক্ষিণ এছিয়া আদিৰ পৰাও অহাৰ তথ্য পোৱা যায়।
খ্ৰীষ্টান ধৰ্মীয় লোকেই এই প্ৰদেশত সংখ্যাগৰিষ্ঠ যদিও কানাডাৰ মানদণ্ড অনুসৰি কোনো ধৰণৰ ধৰ্মীয় সংযোগ নথকা বুলি দাবী কৰা ব্ৰিটিছ কলম্বিয়ানসকলৰ সংখ্যাও যথেষ্ঠ।
প্ৰদেশখনৰ সাধাৰণ ভাষা ইংৰাজী যদিও মেট্ৰ’ ভেনকুভাৰ অঞ্চলত পাঞ্জাবী, মেণ্ডেৰিন চাইনিজ, কেণ্টনীজ ভাষী লোকো আছে।
ফ্ৰাংকো-কলম্বিয়ান সম্প্ৰদায়টো আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ভাষিক সংখ্যালঘু আৰু প্ৰায় ৭২,০০০ ব্ৰিটিছ কলম্বিয়ান লোকে ফৰাচী ভাষাক তেওঁলোকৰ মাতৃভাষা হিচাপে দাবী কৰে।
আথাপাস্কান ভাষী জনগোষ্ঠী আৰু দক্ষিণ আলাস্কা আৰু উত্তৰ ব্ৰিটিছ কলম্বিয়াৰ দ্বীপসমূহত বাস কৰা টিংগিট সকলৰ ভাষা এই গোটৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
ব্ৰিটিছ কলম্বিয়াৰ অভ্যন্তৰীণ অংশত শ্বুছৱাপ , অ'কানাগান আৰু আথাবাস্কান ভাষাৰ দৰে ছালিছান ভাষাৰ গোট আছে।
ব্ৰিটিছ কলম্বিয়াৰ উপকূলৰ ইনলেট আৰু উপত্যকাসমূহত অন্য বহুতো স্বতন্ত্ৰ জনগোষ্ঠীয়ে আশ্ৰয় লৈছিল।
এই গোটসমূহে অঞ্চলটোত প্ৰচুৰ পৰিমাণে পোৱা ছা'মন মাছ আৰু ছেলফিছ আদি খাদ্য়ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আছিল।
প্ৰশান্ত মহাসাগৰ আৰু ৰকি পৰ্বতমালাৰ মাজত অৱস্থিত এই প্ৰদেশখন উপকূল, অৰণ্য, হ্ৰদ, পাহাৰ, অভ্যন্তৰীণ মৰুভূমি আৰু ঘাঁহনিৰে ভৰা সমভূমিৰে প্ৰাকৃতিকভাৱে বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ।
ব্ৰিটিছ কলম্বিয়াৰ পশ্চিমে প্ৰশান্ত মহাসাগৰ আৰু আমেৰিকাৰ আলাস্কা ৰাজ্য, উত্তৰে ইউকন আৰু নৰ্থৱেষ্ট টেৰিটৰী, পূবে আলবাৰ্টা প্ৰদেশ আৰু দক্ষিণে আমেৰিকাৰ ৱাশ্বিংটন, আইডাহো, আৰু মন্টানা।
১৮৪৬ চনৰ অৰেগন চুক্তিৰ দ্বাৰা ব্ৰিটিছ কলম্বিয়াৰ দক্ষিণ সীমান্ত স্থাপন কৰা হৈছিল যদিও ইয়াৰ ইতিহাস কেলিফৰ্ণিয়ালৈকে দক্ষিণৰ ভূমিৰ সৈতে জড়িত।
ব্ৰিটিছ কলম্বিয়াৰ অৰ্থনীতিৰ প্ৰধান খণ্ডসমূহৰ ভিতৰত আছে অৰণ্য, খনন, চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ আৰু ভিডিঅ’ নিৰ্মাণ, পৰ্যটন, নিৰ্মাণ, পাইকাৰী, আৰু খুচুৰা বিক্ৰী।
যদিও প্ৰদেশখনৰ ৫ শতাংশতকৈও কম ভূখণ্ড কৃষিযোগ্য ভূমি, উষ্ণ জলবায়ুৰ বাবে ফ্ৰেজাৰ উপত্যকা আৰু অ'কানাগানত উল্লেখযোগ্য কৃষি ব্যৱস্থা আছে।
১৮৫৮ চনত ব্ৰিটিছ উপনিবেশ প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ সময়ত ব্ৰিটেইনৰ ৰাণী ভিক্টোৰিয়াই এই প্ৰদেশখনৰ নাম ব্ৰিটিছ কলম্বিয়াৰ উপনিবেশ বুলি প্ৰদান কৰিছিল।
অৰেগন চুক্তিৰ পূৰ্বে হাডছনছ বে কোম্পানীৰ অধীনত থকা ব্ৰিটিছ কলম্বিয়াৰ দক্ষিণ-পূবৰ কলম্বিয়া জিলাৰ পৰা এই প্ৰদেশৰ নাম আহিছে।
সেয়ে ৰাণী ভিক্টোৰিয়াই কলম্বিয়া জিলাৰ ব্ৰিটিছ খণ্ডটো আমেৰিকাৰ পৰা পৃথক কৰিবলৈ ব্ৰিটিছ কলম্বিয়া নাম বাছি লৈছিল।
ব্ৰিটিছসকলে, ঔপনিৱেশিক কালত, ভূখণ্ড দাবী কৰি আৰু ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্য গঢ়ি তুলি সমগ্ৰ বিশ্বতে বিয়পি পৰিছিল।
১৯ শতিকাৰ সময়ছোৱাত বৰ্তমান ব্ৰিটিছ কলম্বিয়া নামেৰে জনাজাত এই প্ৰদেশ ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যত সংযোজন কৰা হৈছিল।
উপকূলীয় অঞ্চলসমূহৰ পৰা আঁতৰত থকা প্ৰদেশখনৰ মূল ভূখণ্ডত প্ৰধানকৈ শুকান অৰণ্য, অৰ্ধশুষ্ক উপত্যকাৰ লগতে ব'ৰিয়েল অৰণ্য আৰু প্ৰেৰি দেখা পোৱা যায়।
অ'কানাগান সুৰাৰ এলেকা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সীমান্তলৈকে বিয়পি আছে আৰু ই কানাডাৰ সুৰা আৰু চাইডাৰ উৎপাদনকাৰী অঞ্চলসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।
১৫৭৯ চনত ছাৰ ফ্ৰান্সিছ ড্ৰেকে ব্ৰিটিছ কলম্বিয়াৰ উপকূল অঞ্চলত প্ৰথম অভিযান চলাইছিল বুলি ভবা হয়।
বৰ্তমান ব্ৰিটিছ কলম্বিয়া নামেৰে জনা এই অঞ্চলত খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠী বা ফাৰ্ষ্ট নেচনছ গোটৰ ইতিহাস বহু প্ৰাচীনি।
ইয়াৰ প্ৰমাণ এনে গোটসমূহৰ মৌখিক ইতিহাস, প্ৰত্নতাত্ত্বিক অনুসন্ধান আৰু সেই সময়ত এই অঞ্চললৈ অহা অভিযাত্ৰীসকলৰ লিখনিৰ পৰা জনা যায়।
প্ৰদেশখনৰ ৭৫ শতাংশ অংশ পাহাৰীয়া তকৈ অধিক উচ্চতা), ৬০ শতাংশ বনাঞ্চল; আৰু মাত্ৰ প্ৰায় ৫ শতাংশহে কৃষিযোগ্য।
পৰ্বতমালা আৰু দ্বীপসমূহৰ উপৰিও বহুতো ইনলেটে ব্ৰিটিছ কলম্বিয়াৰ প্ৰাকৃতিক ৰূপ সমৃদ্ধ কৰাৰ উপৰিও দুঃসাহসিক ক্ৰীড়া আৰু ইক'টুৰিজিম উদ্যোগৰ বিকাশত সহায় কৰিছে।
ফ্ৰেজাৰ নদী আৰু জৰ্জিয়া নদীৰ সংগমস্থলীত অৱস্থিত ভেনকুভাৰ হৈছে প্ৰদেশখনৰ আটাইতকৈ জনবহুল চহৰখন।
বহুতো পৰ্বতমালা আৰু ঠেক উপকূলৰ বাবে ব্ৰিটিছ কলম্বিয়াৰ জলবায়ুৰ ঠাই বিশেষে যথেষ্ট ভিন্নতা দেখা যায়।
দাসে মৃনাল সেন, আদুৰ গোপালকৃষ্ণন, শ্যাম বেনেগল, দীপা মেহতা আৰু মণি ৰত্নমৰ দৰে পৰিচালকৰ সৈতে ৪০ খনতকৈও অধিক ফিচাৰ ফিল্মত অভিনয় কৰিছে।
তেওঁ পৰিচালক দীপা মেহতাৰ চলচ্চিত্ৰ 'ফায়াৰ' আৰু 'আৰ্থ' , 'বৱাণ্ডাৰ' , আৰু 'নালু পেনুংগল' অভিনয়ৰ বাবে সৰ্বাধিক পৰিচিত।
তেওঁ সন্তোষ শিৱানৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ভাৰতীয়-ব্ৰিটিছ কালৰ ড্ৰামা চলচ্চিত্ৰ বিফ'ৰ দ্য ৰেইনছ চলচ্চিত্ৰতো অভিনয় কৰিছে।
তেওঁ দহটা ভিন্ন ভাষাৰ, যেনে ইংৰাজী, হিন্দী, বঙালী, মালায়ালম, তামিল, তেলুগু, উৰ্দু, মাৰাঠী, ওড়িয়া আৰু কন্নড় চলচ্চিত্ৰতো অভিনয় কৰিছে।
তামিল অভিনেতা সুকন্যাই তামিল ধ্ৰুপদী চলচ্চিত্ৰ 'কান্নাথিল মুথামিত্তাল'ত নন্দিতা দাসৰ ভাষিক কণ্ঠ প্ৰদান কৰিছিল।
তেওঁ 'ফায়াৰ' , 'আৰ্থ' , 'বৱান্দৰ' , 'কন্নাথিল মুথামিত্তাল' , 'আঝাগি' , 'কমলি' , আৰু 'বিফ'ৰ দ্য ৰেইনছ' আদি চলচ্চিত্ৰত কৰা অভিনয়ৰ বাবে প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল।
টৰণ্টো চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত তেওঁ পৰিচালনা কৰা প্ৰথমখন চলচ্চিত্ৰ 'ফিৰাক'ৰ প্ৰিমিয়াৰ সম্পন্ন হৈছিল।
ইয়াক ৫০ খনতকৈও অধিক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল আৰু ই ২০ টাতকৈও অধিক বঁটা লাভ কৰিছিল।
বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয়-পাকিস্তানী চুটি গল্প লেখক সদাত হাছান মাণ্টোৰ জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত এই ছবিখন 'আন চাৰ্টেইন ৰিগাৰ্ড' শাখাত কাঁ‌ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল।
২০১৯ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত নন্দিতা দাসে 'ইণ্ডিয়াজ গট কালাৰজ' শীৰ্ষক দুই মিনিটৰ পাব্লিক চাৰ্ভিছ এনাউন্সমেণ্ট মিউজিক ভিডিঅ' নিৰ্মাণ কৰে।
উক্ত ভিডিঅ'টোৰ বিষয়বস্তু হৈছে বৰ্ণ আৰু ইয়াত দৰ্শকসকলক ভাৰতৰ ছালৰ ৰঙৰ বৈচিত্ৰ্য উদযাপন কৰিবলৈ আহ্বান জনোৱা হৈছে।
তেওঁৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ 'মাণ্টো এণ্ড আই'ত চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ তেওঁৰ ৬ বছৰীয়া দীঘলীয়া যাত্ৰাৰ বৰ্ণনা আছে।
তেওঁ 'লিচেন টু হাৰ' নামৰ এখন চুটি চলচ্চিত্ৰ লিখাৰ উপৰিও ইয়াক পৰিচালনা আৰু প্ৰযোজনা কৰাৰ লগতে ইয়াত অভিনয়ো কৰিছিল।
এই ছবিখনে ঘৰুৱা হিংসা বৃদ্ধি আৰু লকডাউনৰ সময়ত মহিলাসকলে সন্মুখীন হোৱা কামৰ অত্যধিক বোজাৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে।
২০০৫ চনত তেওঁ ফাতিহ আকিন, জেভিয়েৰ বাৰ্ডেম, চালমা হায়েক, বেনট জেকোট, এমিৰ কুষ্টুৰিকা, টনি মৰিচন, এগনছ ভাৰ্ডা আৰুজন ৱুৰ সৈতে মুখ্য প্ৰতিযোগিতাৰ বিচাৰকৰ ৰূপত অৱতীৰ্ণ হয়।
২০১৩ চনত তেওঁ জেন কেম্পিয়ন, মাজি-দা আবদি, নিকোলেটা ব্ৰাচি আৰু চেমিহ কেপলান'গ্লুৰ সৈতে চিনেফণ্ডেচন আৰু চুটি চলচ্চিত্ৰৰ বিচাৰক হিচাপে সেৱা আগবঢ়ায়।
২০১১ চনত ফ্ৰান্স চৰকাৰে তেওঁক সেই দেশৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম 'চেভালিয়াৰ ডি ল'ৰ্ড্ৰে ডেছ আৰ্টছ এট ডেচ লেট্ৰেছ' সন্মান প্ৰদান কৰে।
২০০৯ চনত ফ্ৰান্সে শিল্পী টিটুৱান লামাজৌৰ প্ৰকল্প "ৱমেন অৱ দ্য ৱৰ্ল্ড"ৰ পৰা নন্দিতা দাসক লৈ এক ডাকটিকট মুকলি কৰে।
দাস আছিল ৱাশ্বিংটন ডিচিত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা মঞ্চৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় হল অফ ফেমত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয়।
তেওঁক ২০১১ চনত "কলা আৰু বিশ্বলৈ তেওঁৰ নিৰন্তৰ অৱদানৰ বাবে আমাৰ সময়ৰ আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় চলচ্চিত্ৰ শিল্প নেতা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল।
১৯৯৯ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত ইষ্ট টিমৰৰ সংকটৰ সময়ত ইষ্ট টিমৰৰ সংহতি সমৰ্থক মিলিচীয়াসকলে ধৰ্ষণৰ গোচৰ আৰু যৌন দাসত্ব সংঘটিত কৰা বুলি অভিযোগ উঠিছে।
পূব টিমৰৰ মহিলাসকলৰ বাবে সৱলীকৰণ আৰু লিংগ সমতাক লালন-পালন কৰা সংস্থাসমূহৰ ভিতৰত এটা হৈছে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলা উন্নয়ন পুঁজি ।
২০১০ চনত ঘৰুৱা হিংসাক ৰাজহুৱা অপৰাধ হিচাপে গঢ়ি তোলা আইন প্ৰণয়ন কৰা হৈছিল যদিও তথাপিও এই প্ৰথা প্ৰচলিত হৈয়েই আছিল।
২০০৯–১০ চনৰ জনগাঁথনি আৰু স্বাস্থ্য সমীক্ষাত ৩৬% বিবাহিতা মহিলাই স্বামী বা সংগীৰ পৰা শাৰীৰিক, মানসিক বা যৌন হিংসাৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰা বুলি কয়, কিন্তু মাত্ৰ ২৪% মহিলাইহে এই বিষয়ে যিকোনো ব্যক্তিৰ সৈতে আলোচনা কৰা বুলি কয় আৰু মাত্ৰ ৪% মহিলাইহে আৰক্ষীৰ পৰা সহায় বিচৰা বুলি কয়।
একেটা সমীক্ষা অনুসৰি ৭১% পুৰুষে বিশ্বাস কৰে যে পত্নীয়ে সন্তানক অৱহেলা কৰাটোৱে স্বামীয়ে তেওঁক প্ৰহাৰ কৰাটো ন্যায্যতা প্ৰদান কৰে, আনহাতে ৭২% মহিলাৰ মতে স্বামীয়ে পত্নীক অৱগত নকৰাকৈ ওলাই গ’লে তেওঁক প্ৰহাৰ কৰাটো ন্যায্য।
ৰ দৰে বেচৰকাৰী সংস্থাৰ কৰ্মীসকলৰ মতে ঘৰুৱা হিংসাৰ ৰিপৰ্ট গুৰুতৰভাৱে কম আৰু শাস্তিও প্ৰতিৰোধক নহয়: এটা ক্ষেত্ৰত এজন ব্যক্তিয়ে "নিজৰ পত্নীৰ মূৰৰ পিছফালে ছুৰীৰে আঘাত কৰি আঘাত কৰিছিল।
" তেখেতে বাৰে বাৰে কাঠৰ টুকুৰা এটাৰ সৈতে, তেওঁলোকৰ সন্তানক খুৱাই দিয়াৰ বিষয়ে তৰ্কৰ পিছত" মাত্ৰ সাত মাহৰ নিলম্বিত কাৰাদণ্ড লাভ কৰে।
ইষ্ট টিমৰৰ মহিলাসকলে যৌন নিৰ্যাতনৰ বলি নহ'বলৈ সাৱধানতাৰ বাবে বহু নিয়ম পালন কৰে যেনে: খালী বাহু দেখুৱাব নোৱাৰা, লো কাট টপ, চুটি স্কাৰ্ট বা বিকিনি পিন্ধিব নোৱাৰা।
টিমৰ মহিলাসকলকো নিজৰ বাসস্থানৰ বাহিৰলৈ অকলে যাবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল, আৰু যদি তেওঁলোক অবিবাহিত হয় তেন্তে তেওঁলোকৰ সৈতে সম্পৰ্ক নথকা পুৰুষৰ সৈতে অকলে দেখা পোৱা নাযায়।
ইষ্ট টিমোৰৰ মহিলাসকলো ঘৰতে থকা মাতৃ হোৱাৰ আশা কৰা হৈছে আৰু তেওঁলোকে নিজৰ সম্পত্তি উত্তৰাধিকাৰী বা মালিক হ’ব নোৱাৰে।
২০১০ চনত অৱশেষত চৰকাৰে এটা নতুন নীতি গ্ৰহণ কৰিলে যিয়ে কণমানি মাতৃসকলক স্কুলত পঢ়োৱা আৰু ৰখাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিব।
ইয়াৰ আৰম্ভণি হৈছিল যৌন শিক্ষাৰ শ্ৰেণী আৰু জুনিয়ৰ হাইস্কুলৰ পাঠ্যক্ৰমৰ সম্পূৰ্ণ পৰিৱৰ্তনৰ পৰা।
ইষ্ট টিমৰ মহিলাসকলৰ সাধাৰণতে গড়ে ৬ৰ পৰা ৭টা সন্তান হয় আৰু ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ এক অধ্যয়নৰ ভিত্তিত দেখা গৈছে যে ২০ৰ পৰা ২৪ বছৰৰ ভিতৰত যিসকল মহিলাৰ ভিতৰত প্ৰায় আধাতকৈ অধিক লোকৰ অন্ততঃ এটা সন্তান আছিল, আৰু তেওঁলোকৰ ভিতৰত, ৬০ শতাংশই ১৯ বছৰ বয়সৰ আগতেই প্ৰথম সন্তান জন্ম দিছিল।
সমগ্ৰ দেশৰ বেশ্যালয়, হোটেল, ঘৰ আৰু অন্যান্য স্থানত তেওঁলোকক ধৰ্ষণ আৰু শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰা হয়।
ঘাইকৈ, অলমোৰা আৰু উত্তত নৈনিতালত কলি কুমাঊঁনী কথিত, পিথোৰগড়ত উত্তৰ-পূব কুমাঊঁনী কথিত, দক্ষিণ-পূব নৈনিতালত দক্ষিণ-পূব কুমাঊঁনী কথিত আৰু অলমোৰা আৰু নৈনিতালত পশ্চিম কুমাঊঁনী কথিত।
কুমাঊঁনী এটি ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি ২ নিযুততকৈ অধিক লোকৰ দ্বাৰা ভাৰতৰ উত্তৰাখণ্ড ৰাজ্যৰ কুমাঊঁ অঞ্চল আৰু পশ্চিম নেপালৰ ডোটী অঞ্চলত ঘাইকৈ কথিত।
২০১০ চনত ভাৰতৰ সংসদত ব্যক্তিগত সদস্যৰ এখন বিল উপস্থাপন হৈছিল কুমাঊঁনী আৰু গঢ়ৱালীক অষ্টম অনুসূচীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ।
কুমাঊঁনী এটি বিপন্ন ভাষা নহয়, কিন্তু ইউনেস্ক'ৰ আটলাছ অৱ দ্য ৱৰ্ল্ডছ লেংগুৱেজেছ ইন ডেঞ্জাৰত এই ভাষাক অসুৰক্ষিত আখ্যা দিয়া হৈছে, যাৰ অৰ্থ হ'ল এই ভাষাৰ অস্তিত্ব বৰ্তাই ৰাখিবলৈ নিৰন্তৰ সংৰক্ষণৰ প্ৰচেষ্টা চলাই থাকিব লাগিব।
উত্তৰাখণ্ডৰ খিলঞ্জীয়া ভাষাৰ প্ৰসাৰ আৰু সগ্ৰক্ষণৰ উদ্দেশ্যেৰে ২০১৯ চনৰ ডিচেম্বৰত চৰকাৰে আনুষ্ঠানিক কুমাঊঁনী পাঠ্যপুথি মুকলি কৰিছিল কুমাঊঁ অঞ্চলৰ বিদ্যালয়সমূহত প্ৰথমৰ পৰা পঞ্চম শ্ৰেণীলৈকে পঢ়াবলৈ।
ল'ৰা হিচাপে বাস কৰা ছোৱালী এজনীয়ে পুৰুষৰ বিশেষ পোছাক পিন্ধিব লগা হোৱাৰ উপৰি, চুলি চুটি কৰি কাটিব লাগে, তথা পুৰুষৰ নাম ব্যৱহাৰ কৰিব লগা হয়।
তেওঁৰ পৰিয়ালত, তেওঁ এক মধ্যৱৰ্তী মৰ্যাদা লাভ কৰিব য'ত তেওঁক কন্যা বা সম্পূৰ্ণৰূপে পুত্ৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰা নহয়, কিন্তু তেওঁ আন ছোৱালীৰ দৰে ৰান্ধিব বা যিকোনো ধোৱা-পখলা কাম কৰাৰ প্ৰয়োজন নহয়।
বাচ্ছা পোছ হিচাপে, ছোৱালী এজনীয়ে অধিক সহজে বিদ্যালয়ত পঢ়িবলৈ, কাম-কাজ চলাবলৈ, ৰাজহুৱাভাৱে মুক্তভাৱে চলাচল কৰিবলৈ, ভগ্নীসকলক সামাজিক ভাৱে সুৰক্ষা দিবলৈ বা ক্ৰীড়া আদিত অংশগ্ৰহণ কৰিব লগাত পৰে।
বাচ্ছা পোছ হৈছে আফগানিস্তান আৰু পাকিস্তানৰ কিছু অংশত প্ৰচলিত এক প্ৰথা য'ত পুত্ৰহীন কিছুমান পৰিয়ালে তেওঁলোকৰ এজনী ছোৱালীক ল'ৰাৰ দৰে জীৱন যাপন কৰিবলৈ আৰু ল'ৰাৰ দৰে আচৰণ কৰিবলৈ নিৰ্বাচন কৰে।
এই প্ৰথা অনুসৰি নিৰ্বাচিত কন্যা সন্তান গৰাকীয়ে এইদৰেই ল'ৰাৰ দৰে মুক্তভাৱে আচৰণ কৰিব লাগিব, যেনেঃ বিদ্যালয়লৈ যোৱা, নিজৰ ভগ্নীক সুৰক্ষা দিয়া আৰু সামাজিক কাম আদিত অংশগ্ৰহণ কৰা আদি।
বুৰঞ্জীবিদ নেন্সি ডুপ্ৰিয়ে দ্য নিউয়ৰ্ক টাইমছৰ এজন সাংবাদিকক কৈছিল যে তেওঁ ১৯০০ ৰ দশকৰ আৰম্ভণিৰ হাবিবুল্লা হনৰ শাসনকালৰ এখন আলোকচিত্ৰ দেখিছিল য'ত পুৰুষৰ পোছাক পৰিধান কৰা মহিলাসকলে ৰজাৰ হাৰেম ৰক্ষা কৰিছিল।
তেওঁ কৈছিল, "পৃথক্কৰণ সৃষ্টিশীলতাৰ বাবে আৱশ্যক," "এই লোকসকলৰ আশ্চৰ্যজনক ভাৱে পৰিস্থিতিৰ মোকাবিলা কৰাৰ ক্ষমতা আছে।
আফগানিস্তানত পৰিয়ালবোৰৰ বাবে পৰিয়ালৰ নাম কঢ়িয়াই লৈ যাবলৈ আৰু পিতৃৰ সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰী হ'বলৈ পুত্ৰ এজন থকাটো একপ্ৰকাৰৰ সামাজিক চাপ স্বৰূপ।
পুত্ৰৰ অনুপস্থিতিত, পৰিয়ালবোৰে তেওঁলোকৰ এজনী ছোৱালীক পুৰুষ হিচাপে পোছাক পিন্ধখব পাৰে, কোনো কোনোৱে বিশ্বাস কৰে যে বাচ্ছা পোছ থাকিলে পৰৱৰ্তী গৰ্ভধাৰণত এগৰাকী মাতৃয়ে পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিয়াৰ সম্ভাৱনা অধিক হ'য়।
আনুমানিক এক শতিকাৰ আগৰ বুলি নথিভুক্ত হৈছে যদিও এই প্ৰথাটি অধিক পুৰণি হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে, আৰু ই আজিও প্ৰচলিত।
যুদ্ধৰ সময়ছোৱাত মহিলাসকলে যুঁজিবলৈ, বা সুৰক্ষাৰ হেতু নিজকে পুৰুষবুলি প্ৰৱঞ্চনা কৰিছিল আৰু এনেকৈয়ে এই প্ৰথাৰ আৰম্ভ হোৱা বুলি অনুমান কৰা হয়।
মাৰুনী নৃত্য অসমত বসবাস কৰা গোৰ্খা নেপালীসকলৰ এক লোকনৃত্য৷ এই নৃত্য অসমৰ উপৰি নেপাল, দাৰ্জিলিং, ভূটান, ম্যানমাৰ আদিত যথেষ্ট জনপ্ৰিয়৷ মাৰুণী নৃত্য আদিতে মগৰ সম্প্ৰদায়ৰ নৃত্য আছিল, কিন্তু পাছলৈ নেপালী জনগোষ্ঠীৰ বেলেগ বেলেগ সম্প্ৰদায়ৰ লোকেও ইয়াক গ্ৰহণ কৰে৷ নেপালী সংস্কৃতিৰ প্ৰায়বোৰতে বৈদিক সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱ পৰা দেখা যায় যদিও জাতীয় স্বকীয়তা বৰ্তি থকা মাৰুণী নৃত্যৰ নেপালী লোকসংস্কৃতিত এক বিশেষ স্থান আছে৷ এই নৃত্য আঁউসীত আৰম্ভ কৰি একাদশীত শেষ কৰা হয়৷ ’দশৈ’ বা দুৰ্গাপূজা আৰু তিহাৰ বা দীপাৱলীৰ সন্ধিক্ষণত এই নৃত্য অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷ এই সময়ত মাদলে নৃত্য আৰু সোৰঠী নৃত্য আদিও অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷
মাৰুনী নৃত্যৰ লুপ্তপ্ৰায় অৱস্থালৈ চাই এই নৃত্য বৰ্তমান বিভিন্ন পৰিৱেশত পৰিৱেশন কৰা হয়৷ মাৰুণী নৃত্য পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ বাবে বিভিন্ন প্ৰশিক্ষণ কাৰ্যসূচী নানা ঠাইত অনুস্থিত কৰা হয়৷ এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰাৰ আগতে বহুৱা ওলোৱা নিয়ম৷ বহুৱাই নানা হাস্যকৰ অংগীভংগীৰে নাচটোক অধিক আকৰ্ষণীয় কৰি তোলে৷ এই নৃত্য তিনিটা প্ৰধান চৰিত্ৰ হ’ল, মাদল বাদক, বহুৱা আৰু মাৰুণী৷ বাকী সহযোগী নৃত্য শিল্পীয়ে নৃত্যটিৰ ভাৱ প্ৰকাশত সহযোগ কৰে৷
মাৰুনী নৃত্যৰ বিশেষ বৈশিষ্ট হ’ল, আদিতে মহিলাৰ সাজ পিন্ধি পুৰুষসকলেহে নৃত্য কৰিছিল৷ অৱশ্যে বৰ্তমান এই নৃত্যত পুৰুষ, মহিলা উভয়েই অংশ গ্ৰহণ কৰে৷ আন এক বৈশিষ্ট হ’ল, এই নৃত্য আৰম্ভণি এটা গীতেৰে, নৃত্যৰে বস্ত্ৰ পৰিধান কৰোঁতে এটা গীতেৰে আৰু সামৰণী আন এটা গীতেৰে কৰা হয়৷ বহুৱাৰ লগতে ঢুলীয়া আৰু নৃত্যশিল্পীসকল আঁতৰি যাওঁতে বেলেগ বেলেগ গীত গাই আঁতৰি যায়৷ মাদল বাদকৰ নিৰ্দেশ অনুসাৰে নৃত্যশিল্পীসকলে বৃত্তাকাৰে নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ নেপালীসকলৰ জনপ্ৰিয় ’শোৰঠী’ নৃত্য-গীতো এই মাৰুনী নৃত্যৰে ভিতৰুৱা৷
মাৰুণী নৃত্যৰ শিল্পীসকলে কেৱল সোঁভৰিত ঘুংগৰু পিন্ধাৰ নিয়ম৷ নৃত্যশিল্পীসকলে কপালত পিন্ধা অলংকাৰ ’শিৰবন্ধী’, কাণৰ অলংকাৰ ’ঢুংৰী’, ডিঙিৰ অলংকাৰ ’কণ্ঠচূৰা’, ভৰিত পিন্ধা ’কল্লী’, নাকৰ অলংকাৰ ’বুলাকী’ পিন্ধি মহিলাৰ বিভিন্ন সাজো পৰিধান কৰে৷ এই নৃত্যত ’ঢোলী’ , ’ঘাগ্ৰা’ আৰু মূৰত এডোখৰ ৰঙীন কাপোৰ মাৰে৷
১৫৯৯ চনত শ্ৰাফ-উদ-দিন মিৰ্জাৰ কৰ্মচাৰী আহমাদ-উল-উমৰি তুৰ্কোমানে পাৰ্চীত ৰাণী ৰূপমতীৰ কাহিনী লিখিছিল।
মূল পাণ্ডুলিপিখন তেওঁৰ নাতি ফুনাদ খানৰ ওচৰত আছিল আৰু তেওঁৰ বন্ধু মীৰ জাফৰ আলীয়ে ১৬৫৩ চনত পাণ্ডুলিপিটোৰ এটা প্ৰতিলিপি তৈয়াৰ কৰিছিল।
মীৰ জাফৰ আলীৰ প্ৰতিলিপি অৱশেষত দিল্লীৰ মেহবুব আলীৰ হাতলৈ গৈছিল আৰু ১৮৩১ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত দিল্লীৰ এগৰাকী মহিলাৰ ওচৰলৈ গৈছিল।
লুৱাৰ্ডে পোৱাৰ পিছত ১৯২৬ চনত এল.এম ক্ৰম্পে ইয়াক 'লেডি অফ দা লটাছ: ৰূপমতী, কুইন অফ মাণ্ডু: এ ষ্ট্ৰেঞ্জ টেল অফ ফেথফুলনেছ' শীৰ্ষক শিৰোনামৰে ইয়াক ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰে।
ৰূপমতীৰ প্ৰাসাদলৈ পানী যোগান ধৰাৰ বাবে কৃত্ৰিম পানী প্ৰণালীৰ বাবে বাজ বাহাদুৰে এয়া তৈয়াৰ কৰিছিল।
ইয়াৰ বিশাল দৰবাৰ আৰু হলৰ সৈতে উচ্চ অট্টালিকাবোৰৰ বাবে বিখ্যাত যি মনোৰম পৰিৱেশৰ এক ভয়ংকৰ দৃশ্য প্ৰদান কৰে।
পাহাৰৰ ওপৰৰ এই সুন্দৰ মণ্ডপৰ পৰা ৰাণীয়ে তেওঁৰ মৰমৰ প্ৰাসাদ আৰু প্ৰিয় নৰ্মদা নদীৰ প্ৰবাহিত গতি চাব পাৰিছিল।
এনেদৰে সংগীত, কবিতা, ৰোমাণ্টিক উপন্যাস, যুদ্ধ আৰু মৃত্যুৰ মাজত বিয়পি পৰা প্ৰেম কাহিনীৰ সমাপ্তি ঘটে।
তেওঁৰ যাদুকৰী সৌন্দৰ্য আৰু স্বৰ মাধুৰ্যৰ শৰত বিন্ধ হৈ চুলতানে ৰূপমতীক তেওঁৰ সৈতে ৰাজধানীলৈ যাবলৈ অনুৰোধ জনাইছিল।
ৰূপমতীয়ে এটা চৰ্তত মাণ্ডুলৈ যাবলৈ সন্মত হৈছিল যে তেওঁৰ প্ৰিয় আৰু পূজনীয় নদী নৰ্মদা তেওঁ বাস কৰা প্ৰাসাদৰ পৰা দেখা পোৱা যাব লাগিব।
মহান মোগল সম্ৰাট আকবৰে মাণ্ডু আক্ৰমণ কৰিছিল আৰু ৰূপমতী আৰু বাজ বাহাদুৰক ধৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
আকবৰে আদম খানক মাণ্ডুক ধৰিবলৈ পঠিয়েছিল আৰু বাজ বাহাদুৰে তেওঁৰ তাকৰিয়া সেনাবাহিনী লৈ তেওঁক প্ৰত্যাহ্বান জনায়।
ৰাণী ৰূপমতীয়ে মোগল বাহিনীৰ দ্বাৰা গ্ৰেপ্তাৰ পৰিহাৰ কৰিবলৈ নিৰ্ভীকভাৱে বিষ খাই আত্মহত্যা কৰিছিল আৰু এনেদৰে তেওঁলোকৰ প্ৰেম কাহিনী শেষ হয়।
ৰাষ্ট্ৰীয় ট্ৰেন্সজেণ্ডাৰ বৈষম্য জৰীপৰ তথ্য অনুসৰি, প্ৰায় ১৩ শতাংশ ট্ৰেন্সজেণ্ডাৰ সম্প্ৰদায়ে যৌন উদ্যোগত অংশগ্ৰহণ কৰা প্ৰতিবেদন পোৱা গৈছে।
ট্ৰেন্সজেণ্ডাৰ মহিলা আৰু অন্যান্য ট্ৰেন্স-স্ত্ৰীলিঙ্গ ব্যক্তিসকলে ট্ৰেন্স-পুলিঙ্গ লোকৰ তুলনাত যৌন ব্যৱসায়ত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সম্ভাৱনা দুগুণ, কিন্তু ট্ৰেন্সজেণ্ডাৰ পুৰুষ আৰু ট্ৰেন্সপুংলিঙ্গ লোক সকলো ট্ৰেন্সজেণ্ডাৰ যৌন কৰ্মীৰ প্ৰায় এক চতুৰ্থাংশ।
এই পৰিসংখ্যাই প্ৰকাশ কৰে যে পূৰ্বৰকৈ অধিক ট্ৰেন্সজেণ্ডাৰ পুৰুষে যৌন উদ্যোগত অংশগ্ৰহণ কৰে।
কিন্তু ট্ৰেন্সজেণ্ডাৰ যৌন কৰ্মীসকলৰ বিষয়ে বেছিভাগ লিখনী আৰু আলোচনাই মুখ্যতঃ ট্ৰেন্সজেণ্ডাৰ মহিলাৰ ওপৰতহে গুৰুত্ব দিয়ে।