polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
মাৰ্ক্সে পূৰ্বানুমান কৰাৰ দৰেই ১৮৫৭ চনত বিশ্ব অৰ্থনীতিয়ে সংকটৰ এটা নতুন পৰ্যায়ত প্ৰবেশ কৰিলে।
এংগেলছে মাৰ্ক্সলৈ লিখিলে, ‘মোৰ আকস্মিক স্ফূৰ্তি দেখি বেটাহঁতে বৰ ভয় খাইছে! ’ সংকটৰ আগমনে মাৰ্ক্স-এংগেলছৰ মনত পুনৰ আশাৰ সঞ্চাৰ কৰিলেঃ হয়তো অচিৰেই বিপ্লৱৰ পুনৰ্গমন ঘটিব।
হেগেলেৰ ৰচনাৱলীয়ে মাৰ্ক্সৰ হৃদয়ত তীব্ৰ মানসিক তথা বৌদ্ধিক অন্তৰ্দ্বন্দ্ব সৃষ্টি কৰিলে।
বন্ধু এজনলৈ লিখা চিঠি এখনত মাৰ্ক্সে ঘোষণা কৰিলে- “হেগেলৰ ৰচনাসমূহ ৰুগ্ন, বীভৎস গদ্যৰ চূড়ান্ত নিদৰ্শন”।
জাৰ্মানীৰ পৰা দেশান্তৰিত হোৱাৰ পাছত মাৰ্ক্স কিছুদিনৰ বাবে পেৰিছলৈ আহে আৰু অৱশেষত ১৮৪৯ চনত লণ্ডনলৈ যায়।
পিছে ১৮৪৯ চনৰ শেহৰ ফাললৈ প্ৰতিক্ৰিয়াশীল প্ৰুছিয়ান সেনাৰ হাতত বিপ্লৱৰ অন্তিমটো দুৰ্গ পেলেটিনেট অঞ্চলৰ পতনৰ পাছত এংগেলছৰ সমুখতো জাৰ্মানীত কৰিবলগীয়া একো বাকী নাথাকিল(পেলেটিনেটৰ প্ৰতিৰক্ষা সংগ্ৰামত এংগেলছে সোঁ-শৰীৰেৰে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল)।
মাৰ্ক্স হৈছে অফুৰন্ত শক্তিৰ অধিকাৰী; তেওঁৰ ইচ্ছা শক্তি অতিশয় দৃঢ় তথা আত্মবিশ্বাস লৰাব নোৱাৰা বিধৰ।
মূৰত এসোপা দীঘল কলা চুলি, নোমেৰে ভৰা হাত ভৰি, ভুলকৈ বুটাম লগোৱা কোটচোলা.পিছে তেওঁক দেখিয়েই অনুভৱ হয় - তেওঁ যিমানেই অপৰিপাটি নহওক কিয়, সকলোৰে সন্মান আদায় কৰিব পৰাকৈ অপাৰ ক্ষমতা আৰু যোগ্যতা তেওঁৰ আছে।
তেওঁৰএটাৰ পাছত সিটোকৈ বিভিন্ন বিষয় তথা ব্যক্তি সম্পৰ্কে তীক্ষ্ণ মন্তব্য কৰে আৰু সিবিলাকৰ সৈতে তেওঁৰ ধাতৱ কণ্ঠস্বৰ যেন সুন্দৰকৈ খাপ খাই পৰে।
এনে নৰক সদৃশ পৰিবেশতো যে মাৰ্ক্স দম্পত্তীয়ে সংসাৰৰ ঘানি টানি নিবলৈ সাহস পাইছিল - তাৰ একমাত্ৰ কাৰণ আছিল – মাৰ্ক্সৰ পৰম-মিত্ৰ ফ্ৰেডৰিক এংগেলছ আৰু তেওঁৰ জীৱন জোৰা সহায়-সাহায্য।
‘এই টকা ঘটা কাৰবাৰটো অতিশয় অপ্ৰীতিকৰ.তাতোকৈ অপ্ৰীতিকৰ এজন কাৰখানা-মালিক হোৱাটো, যাৰ অস্তিত্ব সদায়েই শ্ৰমিক স্বাৰ্থৰ পৰিপন্থী।
কিন্তু তথাপিও যে তেওঁ ‘ব্যৱসায়ৰ লেতেৰা পথ’ত নামিবলৈ বাধ্য হৈছিল – তাৰ একমাত্ৰ কাৰণ আছিল মাৰ্ক্স।
পৰিয়ালটোক পোহপাল দিবলৈ মাৰ্ক্স প্ৰায়েই অক্ষম আছিল; হয়তো দেশান্তৰী জীৱনৰ প্ৰতিকূলতাসমূহৰ মাজত অচিৰেই তেওঁ হেৰাই গল হয়।
এফালে প্ৰুচিয়ান ৰাষ্ট্ৰৰ অহৰহ হেঁচা, আনফালে পেৰিছস্থিত বিপ্লৱীসকলৰ মাজত মাৰ্ক্সৰ বাঢ়ি অহা সুনাম, এই দুয়োটা দিশৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰি ফৰাচী চৰকাৰে তেওঁক দেশান্তৰিত কৰাৰ সিদ্ধান্ত ললে।
ইতিমধ্যে এংগেলছেও ঘৰুৱা ব্যৱসায়ৰ কাম পৰিত্যাগ কৰি সম্পূৰ্ণভাৱে বৈপ্লৱিক কাৰ্যতে সময় নিয়োগ কৰিবলৈ ঠিক কৰিছিল।
প্ৰথমতে হেগেল ফৰাচী বিপ্লৱৰ উগ্ৰ সমৰ্থক আছিল, পাছলৈ নেপোলিয়নপন্থী হৈ পৰিছিল আৰু শেহান্তৰত তেওঁ প্ৰতিক্ৰিয়াশীল প্ৰুছিয়ান ৰাষ্ট্ৰৰ পদলেহনকাৰীলৈ পৰিণত হৈছিল।
এই সময়ছোৱাত ৰাষ্ট্ৰ নিয়ন্ত্ৰিত সকলো বিশ্ববিদ্যালয়তে হেগেল অনুগামী দাৰ্শনিক-অধ্যাপকসকলে বিশেষ স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল।
এই পৰিবৰ্তনৰ অন্যতম কাৰণ আছিলঃ কলনৰ পৰা পেৰিছলৈ মাৰ্ক্সৰ দেশান্তৰ আৰু পেৰিছৰ শ্ৰমিক আন্দোলনৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষ যোগাযোগ।
চেঞ্চৰছিপৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ তেওঁ বন্ধু আৰ্নল্ড ৰুজৰ সৈতে জাৰ্মানীৰ পৰা দূৰৈত পেৰিছ চহৰৰ পৰা - নামেৰে তৰুণ-হেগেলবাদী কাকত এখন ছপা কৰাৰ সিদ্ধান্ত ললে।
ত্ৰায়াৰ চহৰতেই তেওঁ পঢ়াশুনা আৰম্ভ কৰে আৰু পৰিয়ালৰ বন্ধু তথা প্ৰুছিয়ান ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰশাসনিক বিষয়া চাৰ্ভেণ্ট বেৰণ লুদৱিগ ভন ৱেষ্টফালেনৰ তত্ত্বাৱধানত তেওঁ ত্ৰায়াৰ উচ্চ বিদ্যালয়ৰ পৰা ধ্ৰুপদী শিক্ষা লাভ কৰে।
পিছে উত্তৰত বন্ধুক সহানুভূতি জনোৱাৰ পৰিবৰ্তে, দুই এটা আনুষ্ঠানিক শোকপ্ৰকাশ সূচক বাক্য লিখিয়েই মাৰ্ক্সে পুনৰ নিজৰ জীৱন সমস্যাৰ এখন দীঘল বকলা মেলিলে।
সমগ্ৰ পৰিয়ালটোৱে একেমুখে মাৰ্ক্সক ককৰ্থনা কৰি এংগেলছৰ ওচৰত কৰযোৰে ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ পাছতহে কোনোমতে বন্ধুক হেৰুওৱাৰ পৰা মহাশয় ৰক্ষা পৰিল।
বৰ্তমানৰ এই সমৃদ্ধিৰ পৰিস্থিতিত, যেতিয়া নেকি বুৰ্জোৱা সমাজৰ উৎপাদিকা শক্তিসমূহ বুৰ্জোৱা সম্বন্ধসমূহৰ অধীনত যিমান দূৰৈলৈকে সম্ভৱ সিমান খিনিলৈকে বিকশিত হব ধৰিছে, এনে সময়ত ততালিকে বিপ্লৱৰ আশা কৰাটো বাতুলতা মাত্ৰ হব।
বিপ্লৱ সংঘটিত হবলৈ প্ৰয়োজন হয় সংকটকালীন সময়ৰ, যেতিয়া আধুনিক উৎপাদিকা শক্তি আৰু বুৰ্জোৱা উৎপাদন প্ৰণালীৰ মাজত সংঘৰ্ষৰ সৃষ্টি হয়।
এই জাতীয় চিঠিসমূহৰ পৰা গম পোৱা যায় – অন্তহীন ঘৰুৱা সংকটসমূহৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ মাৰ্ক্সে প্ৰায়েই সকলোৰে পৰা নিলগত নিৰ্বিকাৰ থাকিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
হিম-শীতল কাঠিন্যতাৰ মুখা এখন পিন্ধি তেওঁ যেন দৈনন্দিন সমস্যাসমূহৰ পৰা সাময়িক ভাৱে নিষ্কৃতি বিচাৰিছিল।
কিন্তু আনক নেদেখুৱালেও ভিতৰি ভিতৰি দুশ্চিন্তা আৰু অস্বাস্থ্যকৰ ৰুটিনৰ ফলত মাৰ্ক্স ৰুগীয়া হৈ পৰিছিল।
অনিদ্ৰা, যকৃত আৰু পিত্তকোষৰ বিষ, সমগ্ৰ শৰীৰ ব্যাপী খহু.এশ এবুৰি ৰোগৰ লগতে ঘৰুৱা দুশ্চিন্তাই বাৰে বাৰে মাৰ্ক্সৰ পঢ়া-শুনাত ব্যাঘাট জন্মাইছিল।
মোৰ গাটোও একেবাৰে ভাল নহয়; পঢ়া শুনা কৰিব বিচাৰিলেও ইটো সিটো ঘৰুৱা সমস্যাৰ দুশ্চিন্তাই মোক দেখোন এৰিবই নোখোজে।
এনে পৰিস্থিতিত নিতৌ কিমান অপমান, যন্ত্ৰণা আৰু শঙ্কাৰ মাজেৰে দিন কটাব লগা হয় সেয়া যে ভাষাৰে বুজাব নোৱাৰি।
"মাৰ্ক্সে জীৱনৰ প্ৰায় তিনিটা দশক নিপাত কৰিও কিয় ডাছ কেপিটেলখন সম্পূৰ্ণ কৰিব নোৱাৰিলে – এই লৈ আজিও আলোচনা অব্যাহত আছে।
মূলতঃ বিভিন্ন তাত্তিক সমস্যাৰ ওৰ পেলাব নোৱাৰাৰ বাবেই এই কাৰ্য অসম্পূৰ্ণ হৈ ৰল বুলি বহুতেই মন্তব্য কৰিছে।
অতিশয় প্ৰতিকূল পৰিস্থিতিৰ পাছতো যে তেওঁ ইমানখিনি লিখি থৈ যাব পাৰিলে, সেয়া সঁচাকৈয়ে বিস্ময়কৰ বুলিয়েই কব লাগিব।
ইয়াতেই তেওঁলোকে যুক্তি দৰ্শালে যে পুঁজিবাদে নিজে সৃষ্টি কৰা বস্তুনিষ্ঠ পৰিস্থিতিৰ মাজতেই সামাজিক বিপ্লৱৰ সম্ভাৱনীয়তাৰ বীজো সৃষ্টি হয়।
শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ সংগ্ৰাম সম্পৰ্কীয় মাৰ্ক্সৰ প্ৰাৰম্ভিক চিন্তা-ভাৱনাৰ এইখিনিতেই উমান পোৱা যায়।
মাৰ্ক্সৰ মতে শ্ৰমিকক নীতি-নিয়ম শিকোৱাটো তাত্ত্বিকৰ কাম নহয়, বৰঞ্চ শ্ৰমিকসকলৰ সংগ্ৰামৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্যনো কি তথা কেনেকৈনো তেওঁলোকে এই উদ্দেশ্যত উপনীত হ’ব পাৰিব এই সম্পৰ্কে বিশ্লেষণ কৰি আঙুলিয়াই দিয়াটোৱেই হৈছে তেওঁলোকৰ কৰ্তব্য।
এবছৰমান পাছত এংগেলছক উদ্দেশ্যি চিঠি এখনত মাৰ্ক্সে লিখিলে – ‘সাধাৰণ আকাংক্ষাৰ মানুহে বিয়া-বাৰু পাতি ঘৰুৱা সমস্যাত ব্যতিব্যস্ত হৈ পৰাৰ নিচিনা মুৰ্খামিৰ কাম সংসাৰত আৰু নাই’।
১৮৬২ চনলৈ পৰিস্থিতি ইমানেই বেয়ালৈ ধাল খালে যে উপায়বিহীন হৈ মাৰ্ক্সে ৰেলৱে কেৰাণীৰ চাকৰি এটাৰ বাবে আবেদন কৰিলে।
পিছে এংগেলছৰ বন্ধুত্ব আৰু সাহায্যয়ো মাৰ্ক্সৰ পৰিয়ালটোক সম্পূৰ্ণভাৱে আৰ্থিক দুৰ্গতিৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিলে।
তেওঁৰ উচ্চাৰিত প্ৰত্যেকটো বাক্যতেই একোটাহঁত ধাৰণা লুকাই থাকে আৰু প্ৰত্যেকটো ধাৰণাই তেওঁৰ মূল পাঠ্যৰ সৈতে সুন্দৰকৈ যুক্ত।
এতিয়াৰে পৰা আমি ৰাজনৈতিক প্ৰয়োজনত যাৰে তাৰে লগত হলি-গলি কৰি ন্যায়-নীতিৰ স্বাৰ্থত সিহঁতৰ অৰ্ধ-সত্য প্ৰলাপ বোৰ সহ্য কৰি, পাৰ্টিৰ কৰ্তব্যৰ খাতিৰত সিহঁতৰ লগত একেলগে মঞ্চত উঠি জনগনৰ ককৰ্থনাৰ সমুখীন হোৱাৰ বাধ্য-বাধকতাৰ পৰা হাত সাৰিব পাৰিম।
বেকনে কৰবাত লিখিছে – মহান মহান লোকসকলে হেনো হেৰুওৱাৰ বেদনা বৰকৈ অনুভৱ নকৰে; কিয়নো এই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড আৰু প্ৰকৃতিৰ সৈতে অজস্ৰ সম্পৰ্কই তেওঁলোকক সদাব্যস্ত কৰি ৰাখে।
সেয়েহে অন্তিম বাৰৰ বাবে বয়াৰ আৰু তেওঁৰ সাংগো-পাংগো ‘ফ্ৰী’সকলৰ এক নিৰ্ণায়ক সমালোচনা আগবঢ়াবলৈ দুয়োজনে ঠিক কৰিলে।
তেওঁৰ নাতিনী অৰ্থাৎ কাৰ্ল মাৰ্ক্সৰ জীয়ৰী এলেন’ৰৰ ভাষাত ‘মোৰ ককাদেউতা আছিল ১৮ শতিকাৰ এজন প্ৰকৃত ফৰাচী ভদ্ৰলোক; ৰুছো আৰু ভল্টেয়ৰ তেওঁৰ কণ্ঠস্থ আছিল’।
গোটেই ৰাতি কন্দাকটা চিঞৰ বাখৰ.সিবিলাকে মোক কেতিয়াবা সম্পূৰ্ণভাৱে অস্থিৰ কৰি তোলে.ঘৰৰ মানুহজনীলৈ মোৰ বৰ পুতৌ জন্মে।
ঘৰখনৰ সমস্ত বোজা তেঁৱেইতো বহন কৰিব লগা হৈছে.তুমিতো জানাই মই মানুহটো স্বভাৱতে অলপ কঠুৱা.সেয়ে মাজে সময়ে মই ধৈৰ্য হেৰুৱাই পেলাওঁ।
এই জাৰ্মান তথা ফৰাচী কমিউনিষ্ট সংগঠনসমূহৰ যোগেদিয়েই পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে মাৰ্ক্সে সংগঠিত শ্ৰমিক আন্দোলনৰ সৈতে সংস্পৰ্শ লাভ কৰিলে।
"এই ফৰাচী শ্ৰমিকসকলৰ এনে বিপুল কৰ্মোদ্যম, এনে অপূৰ্ব শক্তি, সেয়া নেদেখিলে বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰি! আচলতে তথাকথিত সভ্য সমাজৰ পৰা দূৰৈত, এই বৰ্বৰসকলৰ মাজতেই অনাগত মানব মুক্তিৰ ঐতিহাসিক সোপান লুকাই আছে" ।
‘কমিউনিষ্ট বাৰ্তা কমিটি’ৰ কাম-কাজসমূহৰ মাজেৰে মাৰ্ক্স-এংগেলছে অনুভৱ কৰিলে-জাৰ্মান শ্ৰমিক আন্দোলনত বিয়পি থকা সমাজবাদ সম্পৰ্কীয় বেছিভাগ ধাৰণাই ভ্ৰান্তিমূলক।
মই প্ৰায়েই ভাবো – মোৰ বৈষয়িক প্ৰয়োজনৰ বাবেই যে তুমি নিজৰ সমস্ত প্ৰতিভা ব্যৱসায়ৰ চিন্তাত অবাবতে ব্যৰ্থ কৰিব লগা হৈছে।
কাৰ্ল হেনৰিখ মাৰ্ক্স এজন জাৰ্মান দাৰ্শনিক, অৰ্থনীতিবিদ, ইতিহাসবিদ, সমাজবিজ্ঞানী, ৰাজনৈতিক তত্ত্ববিদ, সাংবাদিক আৰু সমাজতান্ত্ৰিক বিপ্লৱী আছিল।
“মানব নহয় ই জানিবা অসুৰ/ ত্ৰায়াৰ চহৰ মুখী ৰঙা বকাসুৰ/ খোজত নবহে হিয়া জাপতহে মন/ উৰ্ধ মুষ্টি বাহু পিশাচ আচৰণ/ অবিন্যস্ত কেশ সজ্জা বিকট বচন/ অশান্ত দেহা মন অসুৰ বিচৰণ”!
মাৰ্ক্সৰ বন্ধু প’ল এনেনকভে এই মিটিংসমূহত মাৰ্ক্সৰ ব্যক্তিত্ব সম্পৰ্কীয় কেতবোৰ জীৱন্ত চিত্ৰ অংকন কৰি গৈছেঃ
মাৰ্ক্স দম্পতীৰ আতিথ্য লাভ কৰা এজন প্ৰুচিয়ান চোৰাংচোৱাই ১৮৫০ৰ দশকৰ মাৰ্ক্সৰ ঘৰখনৰ বৰ্ণনা এনেদৰে দিছে,
ব্ৰুন’ বয়াৰকে আদি কৰি বাৰ্লিনস্থিত এই পুৰণি বন্ধুসকলক আক্ৰমণ কৰি মাৰ্ক্সে কিছু দিনৰ পাছত লিখিলে,
জনসংখ্যা আৰু পানীৰ নাটনি বৃদ্ধি পোৱাৰ বাবে জয় সিঙে তেওঁৰ ৰাজধানী আমেৰৰ পৰা ১১ কিলোমিটাৰ দূৰৈত অৱস্থিত জয়পুৰলৈ স্থানান্তৰ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰে।
প্ৰাচীন ভাৰতীয় শিল্পশাত্ৰ আৰু বাস্তুশাত্ৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নিৰ্মিত এই চহৰখনৰ প্ৰধান স্থপিতবিদ আছিল বিদ্যাধৰ ভট্টাচাৰ্য।
চহৰখনৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য্য ১৭২৬ চনত আৰম্ভ হয় আৰু প্ৰধান পথ, কাৰ্য্যালয় আৰু ভৱনসমূহৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য্য প্ৰায় চাৰি বছৰত সম্পূৰ্ণ হয়।
১৭২৯ চনত আজমেৰৰ ৰাজপুত শাসক দ্বিতীয় জয় সিঙৰ দ্বাৰা জয়পুৰ চহৰ স্থাপন কৰা হয়, যাৰ নামত চহৰখনৰ নাম ৰখা হ'ল।
জয়পুৰ ভাৰতৰ এক জনপ্ৰিয় পৰ্যটন স্থল আৰু ই দিল্লী আৰু আগ্ৰাসহ পশ্চিমীয়া গ'ল্ডেন ট্ৰায়েংগেল টুৰিষ্ট চাৰ্কিটৰ এক অংশ।
ই ৰাজস্থানৰ অন্য পৰ্যটন স্থল যেনে- যোধপুৰ, জয়শালমেৰ, উদয়পুৰ, কোটা, আবু পৰ্বত আদিৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ হিচাপেও কাম কৰে।
২০১৯ চনৰ ৬ জুলাই তাৰিখে ইউনেস্কো ঐতিহ্যবাহী স্থান সমিতিয়ে “ভাৰতৰ গোলাপী নগৰ” জয়পুৰক বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থানসমূহৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।
১৮৭৬ চনত ৱেইল্‌চৰ ৰাজকোঁৱৰ এইচ আৰ এইচ এলবাৰ্ট এডৱাৰ্ডৰ আগমনৰ পূৰ্বে চহৰখনক আকৰ্ষণীয় কৰি তুলিবলৈ ছৱাই ৰাম সিঙে সমগ্ৰ চহৰখনক গুলপীয়া ৰং দিবলৈ আদেশ দিয়ে।
বিয়া পদ্ধতিৰ ভিতৰত'বৰবিয়া'ৰ নামো যেনে 'বৰ', তাৰ জা-যোগাৰ, আয়োজন, ভাৰ-ভেটি আৰু নীত-নিয়মবোৰ তেনে আড়ম্বৰপূৰ্ণ।
ঘৰৰ গৃহস্থই গুৱা-পাণ লৈ গাঁৱৰ প্ৰতি ঘৰ মানুহৰ ঘৰে ঘৰে গৈ ডেকা-গাভৰুহঁতক খৰি-কাঠ,ধান-চাউল,জা-জলপান উলিওৱা,মদ বা চু'জে তৈয়াৰ কৰা,বিল,নদীত মাছ ধৰা, হাবিৰ কৌ-পাত কটা আদি কামত হাত উজান দিবলৈ মাননি ধৰে।
সকলো কামৰ আৰম্ভণিতে আকৌ দুজনমান বুঢ়া-মেঠাই লগ লাগি মদ ঢালি অপায়-অমঙ্গল নহ'বৰ বাবে ইষ্ট দেৱতাক প্ৰাৰ্থনা কৰে।
বিয়অৱ বাবে পাঠৰীয়া,কাকতি,পুৰোহিত বা কানণ্ডাৰী,মেধি আৰু দৰা বা কইনাৰ বিয়া বাবে পাতিলোৱা বাপেক-মাক,সখা-সখী,নামতী,নাচনী,আয়তী,ঢুলীয়া,ৰান্ধনি,চকু ৰখা,পাঁচনি আদি বিয়াখনৰ বিষয়-ববীয়া সকলোকে বিষয় আৰু নীতি অনুসৰি গুৱা-পাণ মাননি আগবঢ়াই আগতীয়াকৈ দায়িত্ববোৰ অৰ্পণ কৰা হয়।
বিয়াৰ দিনা শুভক্ষণ চাই ভকত আৰু ৰাইজৰ আৰ্শীবাদ লৈ দৰা কইনা ঘৰলৈ বুলি বৰযাত্ৰা আৰম্ভ কৰে।
ডেকাহঁতৰ হিলৈ আৰু আয়তী-নামতী, ঢুলীয়াহঁতৰ বিয়া নাম, উৰুলি আৰু ঢোলৰ মাতে ওৰে বাট ৰজন-জনাই সনয়ত বৰযাত্ৰী সকলৰে সৈতে দৰা গৈ কইনা ঘৰৰ কলগছ,আম ডালিছে বনোৱা তোৰণৰ কাষ পাইহি।
কন্যাদাতাই নিজেও গলত বস্ত্ৰ লৈ কৰ-যোৰ কৰি এই পবিত্ৰ বিবাহ উৎসৱটোৰ কথা ভকত,পুৰোহিত আৰু ৰাইজক উদ্দেশ্য কৰি আনুষ্ঠানিকভাৱে কয়।
কন্যাদাতাৰ এই কথাখিনি তিবাৰকৈ পুনৰাবৃত্তিৰে পুৰোহিতৰ দ্বাৰা হৰিধ্বনি কৰি প্ৰথমে ইষ্ট দেৱ-দেৱীৰ প্ৰতি আৰু পাছত ভকত আৰু ৰাইজক অৱগত কৰে।
"প্ৰবাদ আছে যে, এসময়ৰ মহামায়া তাম্ৰশ্বৰী গোসাঁনীয়ে তেওঁৰ মায়া ছলনাৰে শক্তি প্ৰকাশ কৰিজগতৰ কল্যাণ সাধানাৰ্থে শিলাৰূপে দিবাং নৈত ওপঙি আছিল।
তাকে দেখি ভীষ্মক ৰজাই 'হেন্দুৱান'ৰ দেশস্থ লোকক মতাই অনাই মহামায়াৰ শিলাৰূপিনী দেৱীমূৰ্তিখনি যথাস্থানলৈ নিবলৈ আদেশ কৰিলে।
শেষত নিৰুপায় হৈ তেওঁ ঢোল কোবাইসকলোকে জনাই দিয়ালে যে যেয়ে দেৱীমূৰ্তিজনাক নিব পাৰিব সেয়ে তেওঁৰ ৰাজ পুৰোহিত হৈ বিখ্যাত বুঢ়া-বুঢ়ী,বলিয়া বাবা আৰু তাম্ৰশ্বৰী মন্দিৰৰ পূজাৰী হ'ব।
এই কথা প্ৰচাৰ হোৱাৰ লগে লগে নানান জাতি বিধে বিধে মানুহ আহি মূৰ্তি নিবলৈ চেষ্টা কৰাত ই বোলে ইমান গধুৰ হৈ পৰিল যে কুৰি-পঁচিছজন মানুহেও থকা ঠাই পৰা লৰচৰ কৰিব নোৱাৰিলে।
অৱশেষত চাৰিজন চুতিয়াই গা ধুই শুচি-সংযম হৈ মাতৃক স্তুতি মিনতি কৰেহি তেওঁলোকৰ অত্যন্ত পৰিশুদ্ধ আৰু পবিত্ৰ অন্তৰৰ সমবেত প্ৰাথৰ্না বাণীয়ে দেৱীৰ অন্তৰ পৰশিলে।
কাৰণ 'সৰ্বভূতে অৱষ্ঠিতা পূণব্ৰক্ষৰূপী এই অতি প্ৰাকৃত বা অতিজাগতিতক মহাশক্তিক উপাসনা কৰোঁতাসকলেই দেউৰী।
বহাগৰ শুক্ল পক্ষৰ প্ৰথমটো বুধবাৰে প্ৰতিটো খেল বা ফৈদৰ দেৱালয়ত সমূহিয়াকৈ উৎসৱ মুখৰভাৱে এই বিহু পূজা পতা হয়।
বিহু উদযাপিত মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ প্ৰথমটো বুধবাৰত যদি ৰাইজৰ বিহু-দিন নপৰি অন্য দিনত পৰে তেন্তে সেই দিনা দেউৰী সকলে বিহুৰ শুভাৰম্ভ নকৰি সেই প্ৰথমটো বুধবাৰলৈ অপেক্ষা কৰে।
টেঙাপনীয়া,বৰগঞা আৰু দিবঙীয়া দেউৰীসকলৰ এই তিনি ভিন্ন খেল বা ফৈদৰ ডেকা-গাভৰুৰ মাজত বিয়া বাৰু হয়।
কিন্তু সামাজিক অনুমতি নিষিদ্ধ গোত্ৰ, বংশ বা পৰিয়ালৰ ডেকা-গাভৰুৰ মাজত বিয়া হোৱাতো বাদেই, আনকি অবাধ মিলা-মিচা কৰাও গুৰুতৰ সামাজিক অপৰাধ।
ছোৱালী খোজা-বঢ়া, ভোজা দিয়া: বংশ, গোত্ৰ আৰু সম্বন্ধ বিচাৰ কৰি উভয়পক্ষ সকলোৰে সন্মতি থাকিলে প্ৰথমতে দৰা-পক্ষৰ পিতৃ-মাতৃ আৰু দুই এজন দায়িত্বশীল মানুহে গুৱা-পাণৰ টোপোলা, এসাঁজ বোৱা কাপোৰ-কানি,মাছ-পুঠিসহ এটা মদৰ টেকেলি, উপঢৌকন আৰু মাননি লৈ কনাই-ঘৰলৈ মাক-বাপেকৰ ওচৰত ছোৱালী খোজেগৈ।
কইনাৰ পিতৃ-মাতৃকে ধৰি পৰিয়ালৰ সদস্যসকল সন্মত হ'লে ল'ৰাৰ পক্ষই অনা মাননি আৰু উপঢৌকন গ্ৰহণ কৰে আৰু দুয়োঘৰৰ দ্ৰব্যবস্তুৰে জা-জলপান গ্ৰহণ কৰি এই সম্বন্ধ যুগমীয়া হওক বুলি টেকেলিৰ মদ বাকি আশীৰ্বাদ কৰে।
তেতিয়াৰে পৰা আনুষ্ঠানিকভাৱে বিবাহ কাৰ্য্য হৈ নুঠালৈকে প্ৰতি মাঘ আৰু বহাগ মাহত এই কাৰ্য্যৰ পুনৰাবৃত্তি কৰি থাকে।
দেউৰী সমাজত বিবাহিত মহিলাই বুকুৰ পৰা ভৰিৰ গুৰুহাত পৰাকৈ মেথনি মাৰি দীঘল মুগা অথবা কপাহী মেখেলা পিন্ধে।
ডিবঙিয়া সমাজত মহিলাসকলে ৰঙা, সেউজীয়া, হালধীয়া আদি নানা বৰণীয়া উজ্জ্বল ৰঙৰ পোচাক পৰিধান কৰা দেখা যায়।
তেওঁলোকৰ মাজত ঘৰতে প্ৰস্তুত কৰি লোৱা কপাহী চোলা, হাত দীঘল মুগা চোলা অথবা পাটৰ কাপোৰৰ চোলাৰ প্ৰচলন দেখা যায়।
হিন্দু শাস্ত্ৰত উল্লিখিত দেৱ-দেৱতাসকলক এওঁলোকে অতি প্ৰাচীন কালৰ পৰা অতি শ্ৰদ্ধা-ভক্তি আৰু বিশ্বাসেৰে উপাসনা কৰি আহিছে।
দেউৰীসকলৰ তিনিটা খেলৰ ভিতৰত দিবঙীয়া খেলে কুণ্ডিমামাক, টেঙাপনীয়া খেলে বলিয়া বাবাক, বৰগীঞা খেলে তাম্ৰেশ্বৰী মাতৃক পূজা কৰে।
অতীজত কুণ্ডিল ৰাজ্যত দিবং নদীৰ পাৰত বাস কৰা ফৈদক দিবঙীয়া,টেঙাপনী নৈৰ পাৰত বসতি কৰা ফদৈক টেঙাপনীয়া,বৰনদীৰ পাৰত বাস কৰা ফৈদক বৰগীঞা আৰু পাট শদিয়াত বাস কৰাসকলক পাটৰ গঞা বোলা হৈছিল।
দেউৰী জনগোষ্ঠীৰ এই চাৰিটা প্ৰধান খেল বা মুখ্যফৈদৰ সংশ্লিষ্ট লোকসকল পূনৰ কেইবাটাও উপফৈদ বা উপখেলত বা উপগোত্ৰত বিভক্ত হৈ আছে।
প্ৰাচীন কালৰে পৰা কুণ্ডিল ৰাজ্যত চলি অহা চিৰাচৰিত প্ৰথা বা ৰীতি অনুসৰি দেউৰীসকলে মাঘ মাহৰ শুক্লপক্ষৰ প্ৰথমটো বুধবাৰে তেওঁলোকৰ দেৱালয় বা গোসাঁনীশালত বছৰি একোটা ডাঙৰ পূজা উৎসৱ পতাৰ নিয়ম আছে।
সেয়েহে আদি স্ৰষ্টা গিৰা-গিৰাচিৰ শুভাগমনৰ আদৰ-সম্ভাষণ জনাবলৈকে দেৱালয়ত এই পূজা আৰু সমাজত বিহু-উৎসৱ পালন কৰা ৰীতি-নীতি চলি আহিছে।
বেতৰ এক বিশেষ পদ্ধতিৰে নিৰ্মিত 'মেহেঙা' নামৰ সঁজুলিৰ ওপৰত ভাতৰ কাঁহী থৈ ভাত খোৱাৰ নিয়ম।
ৰঙালী বিহুৰ উৎসৱ হ'লেও তেওঁলোকৰ বাবে ই কেৱল ৰং ৰহইচৰ উৎসৱ নহয়, ই অতি প্ৰাচীন কালৰে পৱা চলি অহা সাংস্কৃতিক মহোৎসৱ।
বিশেষকৈ ধান, মাহ, সৰিয়হ, আলু, কচু, শাক-পাচলি আদি খেতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিয়েই তেওঁলোকে জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰে।
দেউৰীসকলৰ বিশ্বাস যে গাঁৱৰ প্ৰতিঘৰ গৃহস্থই সুৱচনী বা ঘৰদেও পূজা নপতাকৈ দেৱালয়ত বিহু পূজা পাতিলে বিহুত দেওধনি আবিৰ্ভাৱ নহয়।
সুৱচনী পূজা যিহেতু ঘৰদেও পূজা,গতিকে ঘৰৰ ভিতৰতে এক আচুতীয়া ঠাইত বহাগৰ শুক্ল পক্ষৰ প্ৰথমটো বুধ বাৰত পুৱা ভাগত এই পূজা পতা হয়।
১৯৯৩ চনতেই ইণ্টাৰনেচনেল বটেনিকেল কংগ্ৰেছে পৰ্ব পদটো গ্ৰহণ কৰা স্বত্বেও, পৰম্মৰাগতভাৱে, উদ্ভিদবিজ্ঞানত পৰ্বৰ সলনি বিভাগ পদটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
পৰিবহণ তাপ সঞ্চালন প্ৰক্ৰিয়াত কোনো পদাৰ্থৰ অন্তৰ্ভুক্ত উচ্চ উষ্ণতাৰ অঞ্চলৰ পৰা নিম্ন উষ্ণতাৰ অঞ্চললৈ বা উচ্চ উষ্ণতাৰ কোনো এক পদাৰ্থৰ সংস্পৰ্শত থকা নিম্ন উষ্ণতাৰ পদাৰ্থলৈ অণুবোৰৰ কোনোধৰণৰ স্থান পৰিবৰ্তন নোহোৱাকৈয়ে তাপৰ পৰিবহণ হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, লোৰ দণ্ড এডালৰ এটা মূৰ জুইত সোমোৱালে আনটো মূৰলৈ পৰিবহণ পদ্ধতিৰে তাপৰ সঞ্চালন হয়।
এই পদ্ধতিৰে তাপ সঞ্চালনত তৰল পদাৰ্থৰ অণুবোৰৰ চলাচলৰ জৰিয়তে উচ্চ উষ্ণতাৰ অঞ্চলৰ পৰা নিম্ন উষ্ণতাৰ অঞ্চললৈ তাপৰ পৰিচলন হয়।
সেয়েহে উষ্ণতা বঢ়াৰ লগে লগে কম ঘনত্বৰ তৰল ওপৰলৈ গতি কৰে আৰু ওপৰৰ বেছি ঘনত্বৰ তৰল তললৈ আহিবলৈ ধৰে।
উদাহৰণস্বৰূপে, এটা পাত্ৰত পানী লৈ তাপ প্ৰয়োগ কৰিলে পৰিচলন প্ৰক্ৰিয়াৰে পানীখিনিৰ উষ্ণতা বৃদ্ধি হয়।
উষ্ণতা বিভেদৰ ফলস্বৰূপে উচ্চ উষ্ণতা সম্পন্ন অঞ্চলৰ পৰা নিম্ন উষ্ণতাৰ অঞ্চললৈ তাপ শক্তিৰ পৰিবহণকে তাপ সঞ্চালন বোলা হয়।
কোকৰাঝাৰ চহৰৰপৰা ৬ কিলোমিটাৰ নিলগৰ গেন্দ্ৰাবিল নামৰ এখন সৰু গাঁৱত জন্ম আৰু ডাঙৰ-দীঘল হয়।
তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ ৰাজেন্দ্ৰ বড়োৱে তিনিবাৰকৈ সুব্ৰত কাপ খেলাৰ লগতে ভগ্নী প্ৰতিমা বড়োৱেও ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত আৰ্চাৰীত যথেষ্ট সুনাম অৰ্জন কৰিছে।
২০১২ চনৰ জুলাইত দুৰ্গা বড়ো মুম্বাইৰ নৱগঠিত ফুটবল ক্লাব মুম্বাই টাইগাৰ্ছ এফ চিৰ লগত চুক্তিবদ্ধ হয়।
২০১৩ চনৰ ২৪ এপ্ৰিল তাৰিখে আই-লীগৰ দ্বিতীয় ডিভিজনৰ অন্তিম ৰাউণ্ডত লাংচনিং এফ চিৰ বিৰুদ্ধে টাইগাৰ্ছ ১-৩ ব্যৱধানত পৰাস্ত হয়, য'ত টাইগাৰ্ছৰ হৈ একমাত্ৰ গ'লটো আছিল দুৰ্গা বড়োৰ।
২৭ এপ্ৰিলত অন্তিমখন খেলত তেওঁ ভৱানীপুৰ এফ চিৰ বিৰুদ্ধে ইনজুৰী-টাইমত গ'ল দিয়ে আৰু টাইগাৰ্ছ ৩-৫ ব্যৱধানত পৰাস্ত হয়।
সৰু অৱস্থাতেই তেওঁ ফুটবল খেলা আৰম্ভ কৰে, কিন্তু তেওঁৰ প্ৰথম ডাঙৰ প্ৰতিযোগিতাখন আছিল ১৯৯৯ চনৰ সুব্ৰত কাপ, য'ত তেওঁ ১৪-অনূৰ্ধ্ব শাখাত কোকৰাঝাৰ স্কুলৰ হৈ অংশগ্ৰহণ কৰে।
২০০৪ চনত, দুৰ্গা বড়োৱে দুলিয়াজানস্থিত অইল ইণ্ডিয়া এফ চিৰ সৈতে চুক্তিবদ্ধ হয় আৰু দলৰ হৈ আই-লীগ দ্বিতীয় ডিভিজনত অংশগ্ৰহণ কৰে।
ই আচলতে জাপানী ভাষাৰ পাঁচটা শব্দৰ পৰা আহিছে ,”ছেইৰি” , ছেইটন ,”ছেইছ'” , ছেইকেট্‌ছু আৰু ছিট্‌ছুকে ।
সাধাৰণতে কৰ্মীসকলৰ মাজত এক আৰ্হি স্বৰূপ নিৰ্ধাৰণ কৰি, সেই আৰ্হিৰ জৰিয়তে সকলো কৰ্মী সহমতত আহি সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়া সম্পূৰ্ণ কৰা হয়।
পাৰ্চিভালৰ বিধৱা পত্নী কন্সটেন্স লৱেলে তেওঁৰ স্বামীৰ উত্তৰাধিকাৰীক লৈ লৱেল অবজাৰ্ভেটৰীৰ সৈতে দহ বছৰীয়া আইনী যুঁজত লিপ্ত হৈছিল আৰু ফলত ১৯২৯ চনলৈকে “প্লেনেট এক্সৰ” সন্ধান পুনৰ আৰম্ভ হোৱা নাছিল।
অৱজাৰ্ভেটৰী ডাইৰেক্টৰ ভেষ্টো মেলভিন স্লিফাৰে প্লেনেট এক্স ৰ সন্ধানৰ কাম 23 বছৰীয়া ক্লাইড টমবাউগক দিছিল, যি স্লিফাৰৰ পিছতে পৰ্যৱেক্ষণালয়ত উপস্থিত হৈছিল, তেওঁ স্লিফাৰৰ জ্যোতিৰ্বৈজ্ঞানিক অংকনৰ নমুনাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল।
টমবাউগৰ কাম আছিল ৰাতিৰ আকাশক প্ৰণালীবদ্ধভাৱে যোৰাত ফটোগ্ৰাফৰ কৰা, তাৰ পিছত প্ৰতিটোযোৰ পৰীক্ষা কৰা আৰু কোনো বস্তুৰ অৱস্থান সলনি হৈছে নে নাই নিৰ্ধাৰণ কৰা।
ব্লিঙ্ক কম্পেৰেতৰ ব্যৱহাৰ কৰি, তেওঁ ফটোগ্ৰাফৰ মাজত অৱস্থান বা অবয়ব সলনি কৰা যিকোনো বস্তুৰ চলাচলৰ ভ্ৰম সৃষ্টি কৰিবলৈ প্ৰতিখন প্লেটৰ দৃশ্যবোৰ অগা-পিছা কৰি মিলাই চাইছিল।
অৱজাৰ্ভেটৰীয়ে অধিক নিশ্চিত আলোকচিত্ৰ পোৱাৰ পিছত, ১৯৩০ চনৰ ১৩ মাৰ্চত হাৰ্ভাৰ্ড কলেজ অবজাৰ্ভেটৰীলৈ আৱিষ্কাৰৰ বাতৰি টেলিগ্ৰাফ কৰা হৈছিল।
১৮৪০ ৰ দশকত, উৰবাইন লে ভেৰিয়াৰে ইউৰেনাছৰ কক্ষপথত বিচলিততা বিশ্লেষণ কৰাৰ পিছত তেতিয়াৰ আৱিষ্কৃত গ্ৰহ নেপচুনৰ অৱস্থানৰ পূৰ্বানুমান কৰিবলৈ নিউটনীয় বলবিজ্ঞান ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
উনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে নেপচুনৰ পৰৱৰ্তী পৰ্যৱেক্ষণৰ ফলত জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানীসকলে অনুমান কৰিছিল যে নেপচুনৰ উপৰিও আন এটা গ্ৰহৰ দ্বাৰা ইউৰেনাছৰ কক্ষপথ বিচলিত হৈ আছে।
১৯০৬ চনত এৰিজোনাৰ ফ্লেগষ্টাফত লৱেল অবজাৰ্ভেটৰী প্ৰতিষ্ঠা কৰা এজন ধনী বষ্টনিয়ান পাৰ্চিভাল লৱেলে ১৮৯৪ চনত এটা সম্ভাৱ্য নৱম গ্ৰহৰ সন্ধানত এক বিস্তৃত প্ৰকল্প আৰম্ভ কৰিছিল, যাক তেওঁ "প্লেনেট এক্স" বুলি অভিহিত কৰিছিল।
১৯০৯ চনৰ ভিতৰত, লৱেল আৰু উইলিয়াম এইচ. পিকাৰিংয়ে এনে এটা গ্ৰহৰ বাবে কেইবাটাও সম্ভাব্য মহাকাশীয় স্থানাংকৰ পৰামৰ্শ দিছিল।
লৱেল আৰু তেওঁৰ পৰ্যৱেক্ষণালয়ে ১৯১৬ চনত তেওঁৰ মৃত্যুলৈকে সন্ধান চলাইছিল, কিন্তু সফল হোৱা নাছিল।
লৱেলে অজানিতে তেওঁৰ পৰ্যৱেক্ষণাবোৰত ১৯১৫ চনৰ ১৯ মাৰ্চ আৰু ৭ এপ্ৰিলত প্লুটোৰ দুটা ক্ষীণ ছবি বন্দী কৰিছিল, কিন্তু সেইবোৰ কি আছিল তাৰ বাবে তেওঁলোকে চিনাক্ত কৰিব পৰা নাছিল।
আন চৈধ্যটা জ্ঞাত পুনৰুদ্ধাৰ পৰ্যৱেক্ষণ আছে, যাৰ ভিতৰত আগষ্ট ২০, ১৯০৯ তাৰিখে য়াৰ্কেছ অবজাৰ্ভেটৰীয়ে কৰা পৰ্যৱেক্ষণটো আটাইতকৈ পুৰণি।
প্লুটো আৰু চেৰনক কেতিয়াবা বাইনাৰী প্ৰণালী বুলি গণ্য কৰা হয় কিয়নো তেওঁলোকৰ কক্ষপথৰ বেৰিচেণ্টাৰ কোনো এটাৰে কক্ষপথৰ ভিতৰত নপৰে।
নিউ হৰাইজনছ মহাকাশযানে ১৪ জুলাই, ২০১৫ তাৰিখে প্লুটোৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গৈছিল, যি এনে কৰা প্ৰথম আৰু আজিলৈকে একমাত্ৰ মহাকাশযান হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।
ইয়াৰ সংক্ষিপ্ত ফ্লাইবাইৰ সময়ত, নিউ হৰাইজনছে প্লুটো আৰু ইয়াৰ উপগ্ৰহৰ বিতং জোখ আৰু পৰ্যৱেক্ষণ কৰিছিল।
২০১৬ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানীসকলে ঘোষণা কৰিছিল যে চেৰনৰ উত্তৰ মেৰুৰ ৰঙা-মুগা টুপীটো থোলিন , জৈৱিক মেক্ৰোমলিকিউলৰ দ্বাৰা গঠিত যি জীৱনৰ উদ্ভৱৰ উপাদান হ'ব পাৰে, আৰু ই প্লুটোৰ বায়ুমণ্ডলৰ পৰা নিৰ্গত মিথেন, নাইট্ৰজেন আৰু অন্যান্য গেছৰ পৰা উৎপন্ন হৈ ১৯,০০০ কিমি দূৰৰ কক্ষপথত থকা উপগ্ৰহটোলৈ স্থানান্তৰিত হয়।
১৯৯০-ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে, কুইপাৰ বেল্ট আৰু বাওনা গ্ৰহ এৰিছকে ধৰি একে আকাৰৰ কেইবাটাও বস্তু আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ পিছত গ্ৰহ হিচাপে ইয়াৰ স্থিতি ৰখাৰ ওপৰত প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ ফলত ২০০৬ চনত আন্তৰ্জাতিক জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান সংঘই আনুষ্ঠানিকভাৱে "গ্ৰহ" শব্দটোৰ সংজ্ঞা নিৰ্ধাৰণ কৰে - প্লুটোক বাদ দিয়ে আৰু ইয়াক বাওনা গ্ৰহ হিচাপে শ্ৰেণীবদ্ধ কৰে।
অন্যান্য কুইপাৰ বেল্ট বস্তুৰ দৰে, প্লুটো মুখ্যতঃ বৰফ আৰু শিলেৰে নিৰ্মিত আৰু তুলনামূলকভাৱে সৰু – চন্দ্ৰৰ ভৰৰ এক-ষষ্ঠাংশ আৰু ইয়াৰ আয়তনৰ এক-তৃতীয়াংশ।
ইয়াৰ এক মধ্যমীয়া বৃত্তকাৰ আৰু হেলনীয়া কক্ষপথ আছে য'ত ই সূৰ্যৰ পৰা ৩০ ৰ পৰা ৪৯ জ্যোতিৰ্বৈজ্ঞানিক একক বা এ.ইউ. ৰ ভিতৰত থাকে।
ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে যে প্লুটো সময়ে সময়ে নেপচুনতকৈ সূৰ্যৰ ওচৰলৈ আহে, কিন্তু নেপচুনৰ সৈতে এক স্থিৰ কক্ষীয় অনুৰণ কৰা বাবে ইহঁত দুটাৰ মাজত সংঘৰ্ষ নহয়।
প্লুটোৱে আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ পিছত এতিয়াও সূৰ্যৰ সম্পূৰ্ণ কক্ষপথ সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰা নাই, কিয়নো এটা প্লুটোনিয়ান বছৰ ২৪৭.৬৮ বছৰ দীঘল।
তেওঁক বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ এগৰাকী মহান মহিলা শিল্পী আৰু আধুনিক ভাৰতীয় চিত্ৰকলাৰ অগ্ৰগামী বুলি কোৱা হয়।
সৰুৰে পৰা চিত্ৰাংকনৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ শ্বেৰগিলে আঠ বছৰ বয়সত চিত্ৰকলাৰ আনুষ্ঠানিক পাঠ আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯ বছৰ বয়সত তেওঁৰ তৈলচিত্ৰ ইয়ং-গাৰ্লছ ৰ বাবে স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল।
তেওঁ ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক শাসনৰ পৰা স্বাধীনতাৰ বাবে ভাৰতীয় আন্দোলনত যোগদান কৰিছিল, ১৯১০ চনলৈকে এই আন্দোলনৰ এজন প্ৰভাৱশালী নেতা আছিল।
১৯৫১ - অৱনীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ, ইণ্ডিয়ান চছাইটি অফ অৰিয়েণ্টেল আৰ্টৰ মুখ্য শিল্পী আৰু প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।
বিশেষকৈ তেওঁ বেংগল স্কুল অৱ আৰ্ট প্ৰতিষ্ঠা কৰে, যাৰ ফলত আধুনিক ভাৰতীয় চিত্ৰকলাৰ বিকাশ ঘটে।
অবান ঠাকুৰ নামেৰে জনাজাত তেওঁৰ কিতাপ ৰাজকাহিনী, বুৰো আংলা, নলক আৰু খিৰেৰ পুতুল বাংলা ভাষাৰ শিশু সাহিত্য আৰু কলাৰ চিহ্ন আছিল।
তেওঁ ইংৰাজী আৰু হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ উপৰিও ১৪০ খনতকৈও অধিক তামিল, তেলেগু আৰু কানাড়া চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।
জয়ললিতাৰ মাতৃয়ে তেওঁক ১৫ বছৰ বয়সৰ পৰাই চলচ্চিত্ৰত কাম কৰিবলৈ প্ৰেৰণা যোগাইছিল তাৰ ফলত তেওঁ ইংৰাজী চলচ্চিত্ৰ এপিষ্টল ত আত্মপ্ৰকাশ কৰে আৰু কানাড়া চলচ্চিত্ৰ চিন্নাদা গোম্বে ত মুখ্য অভিনেত্ৰী হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
২০১৯ - ব্ৰজেন্দ্ৰ কুমাৰ ব্ৰহ্ম, বড়ো সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি , কবি, সাহিত্যিক আৰু শিক্ষাবিদ।
১৯৫০ - চীনা সৈন্যই উত্তৰ কোৰিয়াৰ ৰাজধানী প্যংয়াংৰ পৰা ৰাষ্ট্ৰ সংঘৰ বাহিনীক খেদি পঠিয়াই।
১৯৬৯ - অসমবাসীয়ে কৰা আন্দোলনৰ ফলস্বৰূপে অসমৰ তৃতীয়টো শোধনাগাৰ ভাৰত চৰকাৰে বঙাইগাঁও তেল শোধনাগাৰ আৰু পেট্ৰ’ৰাসায়নিক প্ৰকল্প স্থাপন কৰিবলৈ লোৱাৰ কথা ঘোষণা কৰিছিল।
অসমীয়া ভাষাত কাইলৈৰ দিনটো আমাৰ হ'ব কবিতা পুথিৰ বাবে কবি সনন্ত তাঁতীলৈ আৰু বড়ো ভাষাৰ ছুটি গল্পৰ সংকলন দৌংছে লামা গ্ৰন্থৰ বাবে ঋতুৰাজ বসুমতাৰীলৈ এই বঁটা আগবঢ়োৱা হয়।
এনে এছ চি চনৰ সন্দেহত চলোৱা এই গুলীচালনাত তীব্ৰ প্ৰতিক্ৰিয়া, গাওঁবাসীৰ প্ৰত্যাক্ৰমণত দুজনকৈ সেনা জোৱান নিহত, জ্বলাই দিয়া হ'ল ম'ন জিলাস্থিত অসম ৰাইফলছৰ শিবিৰ।
সমগ্ৰ নাগালেণ্ডৰ পৰিস্থিতি অধিক অৱনতি যাৰ ফলত গোটেই ৰাজ্যখনতে ইন্টাৰনেট আৰু এছ এছ এছ সেৱা সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ কৰি দিয়া হয়।
১৯০১ - ৱাল্ট ডিজনী, আমেৰিকান চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক, পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ, কণ্ঠ অভিনেতা, এনিমেটৰ, উদ্যোগী, সাংস্কৃতিক প্ৰতীক
১৯০১ - হাইজেনবাৰ্গ, ন'বেল বটা প্ৰাপ্ত এজন জাৰ্মান ত্বাত্তিক পদাৰ্থবিজ্ঞানী আৰু বিজ্ঞানৰ কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞান ভাগটোৰ এজন গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদনকাৰী তথা সৃষ্টকৰ্তা
অসমীয়া প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক বেণুধৰ ৰাজখোৱাৰ জীয়ৰী আৰু ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ পত্নী আজলীতৰা নেওগে ৰচনা কৰা শিশু গ্ৰন্থসমূহ হ'ল— ‘আলিবাবা আৰু দুকুৰি ডকাইত’, ‘সিন্দবাদ আৰু সাতোটি জলযাত্ৰা’, ‘আলাউদ্দিন আৰু এটি আচৰিত চাকি’, ‘আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন’, ‘গুণাভিৰাম বৰুৱা’।
১৯২৪ - নেক চান্দ চে'নি, ভাৰতীয় শিল্পী যাক চণ্ডীগড়ৰ ১৮ একৰ মাটি আৱৰি ৰখা বিখ্যাত ৰক গাৰ্ডেনৰ নিৰ্মাতা হিচাপে জনা যায়।
এই সঁজুলিত ব্যৱহাৰকাৰীয়ে পানীৰ তাপমাত্ৰা, দিশ আৰু গতি সলাব পাৰে আৰু মলদ্বাৰ শুকুৱাবৰ বাবে বতাহ মাৰিব পাৰে।
ক'লা বা ৰঙা অন্ত্ৰত বহুত সময় লোহিত ৰক্ত কণিকা থাকিলে পাচক উৎসেচকে সেয়া ভাঙি পেলায় আৰু তাৰ ফলত বিষ্ঠা ক'লা ৰঙৰ হয়।
পাচন তন্ত্ৰৰ অৱস্থা, খাদ্য আৰু স্বাস্থ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ইয়াৰ গুণাগুণ বেলেগ বেলেগ হ'ব পাৰে।
পাচন গতি নোহোৱা হোৱাৰ পিছত মলভাণ্ডৰ পৰা বিষ্ঠা অন্ত্ৰলৈ উভতি গ'লে পানীখিনিৰ শোষণ হৈ সাধাৰণতে এনে হয়।
চিকিৎসা বিজ্ঞানত মানৱ বিষ্ঠাক প্ৰকৃতি অনুসৰি শ্ৰেণীকৰণ কৰিবৰ বাবে এই স্কে'ল ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
সংযুক্ত ৰাজ্যত " " বুলিও কোৱা এই পদ্ধতিটো .এ ব্ৰিষ্টল বিশ্ববিদ্যালয়ত উদ্ভাৱন কৰিছিল আৰু প্ৰথমে ১৯৯৭ চনত ত প্ৰকাশিত হৈছিল।
যিহেতু ইয়াক লিকুঅ'ৰিছ হাৰ্বৰ বিপৰীতে এনিছ তেলৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু ইয়াত বেছিকৈ শৰ্কৰা থাকে, অধিক শৰ্কৰা গ্ৰহণ কৰিলে এনিছ তেলৰ প্ৰতি সংবেদনশীলতা বেছি হ'লে ঢিলা, সেউজীয়া ৰঙৰ শৌচ হ'ব পাৰে।
ৰূপালী পিত্তনলীত বাধা থাকিলে উৎপন্ন হোৱা পাতলীয়া বা বগা ৰঙৰ মল আৰু পাচনতন্ত্ৰৰ ৰক্তক্ষৰণ লগ হ'লে ৰূপালী বা এলুমিনিয়ামৰ ৰঙৰ দৰে বিষ্ঠা দেখা পোৱা যায়।
এনে ৰঙে ৱাটাৰৰ এম্পুলাৰ কৰ্কট ৰোগো বুজাব পাৰে যাৰ ফলত পাচননলীৰ ৰক্তক্ষৰণ আৰু পিত্তনলীৰ বহনত বাধা হয়।
হালধীয়া পৰজীৱী হিচাপে মানুহৰ পেটত থিতাপি লোৱা প্ৰ'ট'জ'ৱা "জিয়াৰ্ডিয়া"ৰ ফলত বিষ্ঠাৰ ৰং হালধীয়া হ'ব পাৰে।
উদাহৰণস্বৰূপে- ফিকেল কেল্‌প্ৰটেক্টিনৰ উচ্চ মাত্ৰাই প্ৰদাহ প্ৰক্ৰিয়া যেনে ক্ৰ'নৰ ৰোগ, আলচাৰেটিভ ক'লাইটিছ আৰু কৰ্কট ৰোগলৈ আঙুলিয়াব পাৰে।
সক্ৰিয় এঙাৰ (এই অধ্যয়নটোত পোৱা গ'ল যে দিনে চৰিবাৰকৈ ০.৫২ গ্ৰাম সক্ৰিয় এঙাৰে বিষ্ঠাৰ গেছৰ উপাদনত বিশেষ প্ৰভাৱ নেপেলায়)।
বিষ্ঠা আৰু পাদৰ দুৰ্গন্ধ কমাবলৈ কিছুমান চেষ্টা কৰা হৈছে; বেছিভাগেই ঔদ্যোগিক প্ৰয়োগৰ সৈতে জন্তুৰ ওপৰত কৰা গৱেষণা, যেনে- গাহৰিৰ পালনৰ পৰিবেশৰ প্ৰভাৱ কমোৱা।
নীলা বিকিৰণ, চিজিয়াম আৰু থালিয়াম বিষক্ৰিয়াৰ চিকিৎসাত ব্যৱহাৰ হোৱা প্ৰুছিয়ান ব্লুয়ে বিষ্ঠাৰ ৰং নীলা কৰিব পাৰে।
প্ৰথম আৰু দ্বিতীয়টো প্ৰকাৰে বিশেষকৈ দ্বিতীয়টোৱে কন্‌ষ্টিপেছন বুজায় কাৰণ সেইবোৰ মলদ্বাৰেদি ওলাই যাবলৈ টান হয়।
নেৰানেপেৰা জ্বৰ: দেহৰ উত্তাপ গোটেই দিনটো বাঢ়ি থাকে আৰু ২৪ ঘণ্টাৰ ভিতৰত ১ তকৈ বেছি পৰিবৰ্তন নহয়, যেনে নিউমনিয়া, টাইফ'ইড, মুত্ৰ নলীৰ সংক্ৰমণ, ব্ৰাঞ্চেলছিছ, বা টাইফাছৰ বাবে হোৱা জ্বৰ।
টাইফ'ইড জ্বৰত এক বিশেষ ধৰণ দেখা পোৱা যায় , দেহৰ উত্তাপ অতি লাহে লাহে এঢাপ এঢাপকৈ বাঢ়ি যায় আৰু উচ্চ তাপমাত্ৰা বহু সময় থাকে।
দীৰ্ঘ বিৰতিৰ জ্বৰ: দেহৰ উষ্ণতা নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ কাৰণেহে বাঢ়ি থাকে, পুনৰ সামান্য অৱস্থালৈ ঘূৰি আহে, যেনে মেলেৰিয়া, কালা জ্বৰ, পায়েমিয়া, বা চেপ্টিচেমিয়া।
দৈনিক জ্বৰ , সাধাৰণতে প্লাছমডিয়াম ফেলচিপেৰাম বা প্লাছমডিয়াম নৌলেছিৰ পৰা হোৱা মেলেৰিয়াৰ বাবে এনে জ্বৰ হয়,
এদিন এৰি এদিন হোৱা জ্বৰ , সাধাৰণতে প্লাছমডিয়াম ভাইভেক্স বা প্লাছমডিয়াম অভেলৰ পৰা হোৱা মেলেৰিয়াৰ বাবে এনে জ্বৰ হয়,
৩ দিনৰ অন্তৰালত হোৱা জ্বৰ , সাধাৰণতে প্লাছমডিয়াম মেলেৰিৰ পৰা হোৱা মেলেৰিয়াৰ বাবে এনে জ্বৰ হয়।
অল্প বিৰতিৰ জ্বৰ: দেহৰ উত্তাপ গোটেই দিনটো বাঢ়ি থাকে আৰু ২৪ ঘণ্টাৰ ভিতৰত ১ তকৈও বেছি পৰিবৰ্তন হয়, যেনে, হৃদ্ যন্ত্ৰৰ সংক্ৰমণৰ বাবে হোৱা জ্বৰ।