polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
যোৱা ইং ১৮ এপ্ৰিল ২০১২ চনত পূৰ্বৰ সত্ৰাধিকাৰ ফটিক চন্দ্ৰ দেৱ গোস্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত পূৰ্বৰ ডেকা সত্ৰাধিকাৰ লক্ষ্মীকান্ত মহন্তক সত্ৰাধিকাৰ হিচাপে অভিষেক কৰা হয়।
এদিন শঙ্কৰদেৱে ৰাজসভাত বহি ঈশ্বৰৰ গুণাণুকীৰ্ত্তন কৰি থাকোঁতে ৰজাই শঙ্কৰদেৱৰ মস্তকৰ পৰা পদ-পঙ্কজলৈ ভালকৈ নিৰীক্ষণ কৰি তেওঁৰ গাতে ঈশ্বৰ পুৰুষৰ সকলো লক্ষণ দেখা পাই দণ্ডৱতে প্ৰণাম কৰিলে আৰু শঙ্কৰদেৱৰ ওচৰত শৰণ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে।
ৰজাই বহুবাৰ অনুৰোধ কৰিলত গুৰুৱে ক’লে – ‘বাৰু কাইলৈ উপবাসে থাকক,ঈশ্বৰে কৰিলে পৰহিলৈ শৰণ দিবলৈ অহা হ’ব।
পাছত মহাৰাজ নৰনাৰায়ণে শঙ্কৰদেৱক ঈশ্বৰ জ্ঞান কৰি সত্ৰৰ নামত দুশ বিঘা মাটি ব্ৰহ্মোত্তৰ হিচাপে প্ৰদান কৰে।
বৰ্তমান পশ্চিমবংগৰ কোচবিহাৰ জিলাৰ মধুপুৰত অৱস্থিত এই এই স্থানত মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱে দেহ ত্যাগ কৰিছিল।
জীৱনৰ অন্তিম সময়চোৱা শঙ্কৰদেৱে ইয়াত থাকি ধৰ্ম চৰ্চা কৰাৰ লগতে বহুতো সাহিত্যিক আৰু সাংস্কৃতিক কৃত্তিও ৰচনা কৰিছিল।
ৰজাই তেওঁক সসন্মানে বহিবলৈ দিয়াত তেওঁ গাইছিল – ‘নাৰায়ণ কাহে ভকতি কৰু তেৰা’- ধনশ্ৰী ৰাগৰ এই গীতটি; লগতে এটি ৰাজ ভটিমা –
ৰজাই শঙ্কৰদেৱৰ পাণ্ডিত্য,ধীৰগম্ভীৰ মনোমুগ্ধকাৰী সুন্দৰ প্ৰশস্ত ৰূপ দেখি মুগ্ধ হ’ল আৰু তেওঁৰ বিৰুদ্ধে তৰা গোচৰ পৰীক্ষা কৰি চাবৰ মনেৰে ৰজাই ব্ৰাহ্মণ পণ্ডিত সকলক মাতি শঙ্কৰদেৱৰ লগত বাদ কৰিবলৈ লগাই দিয়ে।
গুৰুজনাৰ মধুৰ তত্ত্ব কথা শুনি নৰনাৰায়ণ ৰজা মুগ্ধ হৈ গুৰুজনাক স-সন্মানে বিদায় দিলে আৰু তেওঁক প্ৰতিদিনে ৰাজসভালৈ আহিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে।
এবাৰ নৰনাৰায়ণ ৰজাই বৃন্দাবনত শ্ৰীকৃষ্ণৰ লীলা-খেলা বস্ত্ৰত তুলি দেখুৱাবলৈ তেওঁক অনুৰোধ জনায়।
শঙ্কৰদেৱে এই কথাত সন্মতি জনায় আৰু পাতবাউসীলৈ আহি তাঁতীকুছিৰ তাঁতী সকলৰ হতুৱাই ‘বৃন্দাৱনী বস্ত্ৰ’ তৈয়াৰ কৰি ৰজাৰ হাতত অৰ্পণ কৰে।
ভিয়েনা বিশ্ববিদ্যালয়ত তেওঁ সেইকালৰ বিখ্যাত শৰীৰ বিজ্ঞানী আনৰ্ষ্ট ব্ৰুকৰ সান্নিধ্য লাভ কৰে।
আনৰ্ষ্ট ব্ৰুকে সেই সময়ত ভিয়েনা বিশ্ববিদ্যলয়ত শৰীৰ বিজ্ঞান বিষয়ত অধ্যাপনা কৰি থকাৰ লগতে বিষয়টোৰ ওপৰত গৱেষণাও চলাই আছিল।
কিন্তু বিজ্ঞানী ব্ৰুকৰ গৱেষণাৰ প্ৰতি ফ্ৰয়েডৰ মনোযোগ অধিক হৈ পৰাত তেওঁৰ বাকীবোৰ বিষয়ৰ পঢ়াত যথেষ্ট ব্যাঘাত জন্মে আৰু ইয়াৰ পৰিণতি হিছাপে ৫ বছৰৰ ভিতৰত শেষ কৰিবলগীয়া তেওঁ ডাক্তৰী শিক্ষা শেষ কৰোঁতে ৮ বছৰ সময় লাগে।
বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডাক্তৰ হৈ ওলোৱাৰ পিছত ফ্ৰয়েডে ’ভিয়েনা জেনেৰেল হস্পিতেল’ত ’জুনিয়ৰ ৰেচিডেণ্ট ফিজিচিয়ান’ৰ চাকৰিত যোগদান কৰে।
এই চিকিৎসালয়ত চাকৰি কৰি থকা অৱস্থাত তেওঁ প্ৰভাৱাম্বিত হয় আন এজন বিশ্ববিখ্যাত চিকিৎসা বিজ্ঞানী, মনস্তত্ত্ববিদ থিয়ড’ৰ মে’নাৰ্টৰ দ্বাৰা।
এই প্ৰখ্যাত বিজ্ঞানীজনৰ তলত ফ্ৰয়েডে মানৱ শৰীৰৰ চেণ্ট্ৰেল নাৰ্ভাচ চিষ্টেম সম্পৰ্কে অধ্যয়ন কৰিবলৈ লয়।
চিগ্‌মণ্ড ফ্ৰয়েড হৈছে অষ্ট্ৰিয়াৰ এজন স্নায়ুচিকিৎসাবিজ্ঞানী তথা মনোবিশ্লেষণৰ উদ্ভাৱক, ই হৈছে ৰোগী আৰু মনোবিশ্লেষকৰ মাজত বাৰ্তালাপৰ জৰিয়তে মানসিক ৰোগৰ মূল্যাঙ্কন আৰু চিকিৎসা কৰাৰ এক ক্লিনিকেল পদ্ধতি।
মনস্তত্ত্বক, দৰ্শনৰ পৰা এটা পৃথক বিষয় হিচাবে চিহ্নিত কৰি ইয়াক গুৰুত্বপূৰ্ণ অধ্যয়নৰ বাবে প্ৰতিষ্ঠা কৰে চিগ্‌মণ্ড ফ্ৰয়েডে।
কিন্তু ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে চিগ্‌মণ্ড ফ্ৰয়েডে মানুহৰ মন আৰু শৰীৰৰ মাজৰ কিছুমান সূক্ষ্ম সম্পৰ্কৰ ওপৰত চলোৱা গৱেষণাৰ অন্তত মনস্তত্ত্ব এটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় হিছাপে প্ৰতিষ্ঠিত হয়।
ইয়াৰ পিছত কুৰি শতিকাৰ আৰম্ভণিৰে পৰা বৰ্তমান কাললৈকে এই বিষয়টোৰ ওপৰত হোৱা বহুল চিন্তা-চৰ্চা আৰু গৱেষণা আদিৰ ফলস্বৰূপে আজি আমি দেখিবলৈ পাইছো বিশ্বৰ লক্ষ্য লক্ষ্য মানসিক ৰোগী আৰু মানসিকভাৱে অক্ষম লোকৰ ক্ষেত্ৰত এই বিষয়টোৰ কাৰ্যকাৰিতা।
সেই সময়ছোৱাত জ্ঞান-বিজ্ঞানৰ প্ৰায়বোৰ ক্ষেত্ৰতে ভালে সংখ্যক ইহুদীলোকে চূড়ান্ত সফলতা অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা সত্ত্বেও অষ্ট্ৰিয়ান সকলৰ মাজত তেওঁলোকৰ সমাদৰ নাছিল।
ডেকাকালত চিগ্‌মণ্ডৰ দেউতাক জেকবে যেনেকৈ এই ইহুদী বিৰোধী ভাবৰ চিকাৰ হৈ দুখ যাতনা ভোগ কৰিবলগীয়া হৈছিল, যুবক চিগ্‌মণ্ডো বাৰে বাৰে লাঞ্ছিত হৈছিল ইহুদী হৈ জন্ম হোৱাৰ ফলত।
চিগ্‌মণ্ডক আৰ্য-ইউৰোপীয় সকলৰ এই ইহুদী বিদ্বেষ আৰু লগতে তেওঁ নিজে ভোগ কৰা লঘু লাঞ্ছনাই তেওঁৰ সংকল্পক কঠোৰ কৰি তুলিলে।
ইহুদী হ’লেও-ইহুদী হৈও মানুহ হিছাপে তেওঁ আৰ্য-ইউৰোপীয় সকলৰ মাজত প্ৰমাণ কৰি দেখুৱাব তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠতা।
চিকিৎসক হিচাপে কাম আৰম্ভ কৰাৰ লগে লগেই চিগ্‌মণ্ড ফ্ৰয়েড পুনৰ তীব্ৰ সমালোচনাৰ পাত্ৰ হৈ পৰে।
ফ্ৰয়েডৰ চিকিৎসা পদ্ধতিত প্ৰয়োগ কৰা, তেওঁৰ শিক্ষক চাৰকত আৰু মেনাৰ্টৰ পৰা ইতিপূৰ্বে আহৰণ কৰা সন্মোহণী শক্তিৰ প্ৰয়োগৰ বাবে তেওঁক ভিয়েনা মেডিকেল চচাইটিয়ে ইনষ্টিটিউট অৱ চেৰিব্ৰেল এনাটমীৰ পৰা বহিৰ্ভূত কৰে।
স্কুলৰ প্ৰথম পৰীক্ষাতে চিগ্‌মণ্ডে নিজ শ্ৰেষ্ঠতা প্ৰমাণ কৰি শ্ৰেণীৰ ভিতৰত প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰে আৰু ইয়াৰ পিছৰ আঠোটা বছৰে সেই স্কুলত সকলোবোৰ পৰীক্ষাতে তেওঁ সেই স্থান অটুট ৰাখে।
ইহুদী হিছাপে চিগ্‌মণ্ডে বাহিৰত যিমান সতৰ্কতা অৱলম্বন কৰিব লগা হৈছিল তাতকৈও অধিক সতৰ্ক হ’ব লগা হৈছিল ঘৰৰ ভিতৰত থকা সময়তহে।
কিয়নো, এটা গোৰা ইহুদী পৰিয়ালৰ মুৰব্বীৰ ভূমিকাত দেউতাক জেকব ফ্ৰয়েডৰ কঠোৰ অনুশাসনৰ তলত চলিব লাগে পৰিয়ালৰ সকলো সদস্য।
সেইবাবে মাক আমেলীয়া ফ্ৰয়েড আৰু দেউতাক জেকব ফ্ৰয়েডৰ সৈতে থকা চিগ্‌মণ্ডৰ যি মানসিক সম্পৰ্ক সেই দুয়োটাৰে মাজত অনেক তফাত্‌ আছিল।
চিগ্‌মণ্ড ফ্ৰয়েডৰ জন্ম হয় ১৮৫৬ চনৰ মে' মাহৰ ৬ তাৰিখে অষ্ট্ৰিয়াৰ এখন সৰু চহৰ ফ্ৰেবাৰ্গত।
ডাক্তৰী পঢ়িবৰ বাবে ভিয়েনা বিশ্ববিদ্যালয়ত ভৰ্তি হোৱাৰ লগে লগেই ফ্ৰয়েড পুনৰবাৰ জাতি বিদ্বেষৰ লক্ষ্য হৈ পৰে।
অন্যান্য ইউৰোপীয় জাতিৰ শিক্ষক ছাত্ৰ সকলোৱেই ইহুদী চিগ্‌মণ্ডক নিকৃষ্ট জাতিৰ লোক বুলি গণ্য কৰি চিগ্‌মণ্ডৰ পৰা বিশেষ সন্মান দাবী কৰে।
চিগমণ্ড ফ্ৰয়েডৰ জীৱনৰ চৰম সাফল্যৰ পিছতো আছিল তেওঁৰ মাতৃ আমেলীয়া ফ্ৰয়েডৰ অপৰিসীম অৱদান।
শিশু চিগমণ্ডৰ মাত ফুটিবলৈ লোৱাৰে পৰা তেওঁৰ কাৰ্য্যকলাপলৈ লক্ষ্য কৰি মাক আমেলীয়াই এই কথা বুজি পোৱাৰ লগতে গভীৰভাৱে বিশ্বাস কৰিছিল যে তেওঁৰ সন্তান চিগ্‌মণ্ড কোনো এক অসাধাৰণ কাৰ্য্য সাধনৰ বাবেই জন্ম হৈছে।
কাপোৰ বোৱা অতি ক্ষুদ্ৰ মিল এটাৰ মালিক জেকব ফ্ৰয়েড এই সময়ত নতুনকৈ আৰম্ভ হোৱা ডাঙৰ মিল মালিকসকলৰ প্ৰতিযোগিতাৰ মাজত তিষ্ঠি থাকিব নোৱাৰিলে।
ডাক্তৰী এটা পেচা হিছাপে লৈ জন-সেৱাৰ লগতে টকা উপাৰ্জন কৰিবৰ বাবে ফ্ৰয়েডে তেতিয়ালৈকে লাভ কৰা চিকিৎসা শাস্ত্ৰৰ জ্ঞানেই নিশ্চিতভাবে যথেষ্ট আছিল।
পিছে তেওঁৰ জ্ঞানপিপাসা ইমানেই বেছি আছিল যে তেওঁ সেইখিনি শিক্ষা আহৰণতে সন্তুষ্ট নাথাকি স্নায়বিক ৰোগৰ ওপৰত অধিকতৰ জ্ঞান লভাৰ আশাৰে পেৰিচত বাস কৰা এই বিষয়ৰ বিশেষজ্ঞ জিন্‌ চাৰকতৰ ওচৰলৈ যায় ১৮৮৫ চনত।
চিকিৎসাশাস্ত্ৰত ফ্ৰয়েডে উন্মোচন কৰা নতুন দিশটোৱে দেখুৱালে যে সকলোধৰণৰ স্নায়বিক অসুখৰ জন্মস্থান হ’ল মানুহৰ অৰ্দ্ধচেতন মন।
বিশ্ববৰেণ্য ব্যক্তিসকলৰ বহুতৰে জীৱনৰ চৰম সাফল্যৰ আঁৰত একোগৰাকী মাতৃ বা কাৰোবাৰ ক্ষেত্ৰত নিজ পত্নীৰ অৱদানৰ অসীম গুৰুত্ব লক্ষ্য কৰা যায়।
মাত্ৰ তেৰ বছৰ বয়সতে চিগ্‌মণ্ড আকৃষ্ট হয় জাৰ্মান সাহিত্য আৰু চেক্সপীয়েৰৰ ৰচনা সমূহৰ প্ৰতি।
স্নায়বিক ৰোগৰ বিশেষজ্ঞ আৰু গৱেষক জিন চাৰকতৰ লগত এবছৰ কাল কটাই ফ্ৰয়েডে ১৮৮৬ চনত ভিয়েনালৈ ঘূৰি আহে আৰু নিজাববীয়াকৈ অনুশীলন চলাবলৈ লোৱাৰ লগতে গৱেষণাৰ কামো আৰম্ভ কৰে।
দুৱৰাদেৱে ৰচনা কৰা 'ওমৰ তীৰ্থ' অসমীয়া কাব্য সাহিত্যত চুফীবাদ বা চুফীতত্ত্বৰ সহজ সৰল আৰু সাৱলীল প্ৰকাশ।
তেওঁৰ কবিতাত টেনিশ্যন, শ্যেলী, গ্ৰে’, ৰুছো, খৈয়াম, আইভান, টুৰ্গেনিভ, হাফিজ আদি কবিতাৰ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয় যদিও দুৱৰাই নিজস্ব শব্দ, ব্যঞ্জনা, উপস্থাপন ৰীতিৰে কবিতাসমূহক চুঁচি-মাজি ইমান নিমজ কৰি তুলিছে যে তাত সেই প্ৰভাৱৰ চিন বিচৰাটো কঠিন হৈ পৰে।
ব্যক্তিগত হা-হুমুনিয়াহ, ব্যৰ্থতা, কৰুণ স্মৃতি, সাংসাৰিক দুখ, স্মৃতিকাতৰতা, নিসংগতা আদি তেওঁৰ কবিতাৰ বিষয়বস্তু, কিছুমান কবিতাত আধ্যাত্মিক ভাৱৰ প্ৰকাশো দেখা যায়।
শব্দবোৰক "বুকুৰ তেজৰ ওমনিৰে সজীৱ কৰি" কবিতাৰ সৃষ্টিৰে অসমীয়া কাব্য সাহিত্যলৈ অপৰিসীম বৰঙণি আগবঢ়োৱা কবি যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰাৰ অতীতক যোৱাহে পাহৰি, নাযাবা পাহৰি, শূন্য পৰিচয়, তোমালৈ, সপোনৰ সুৰ, বাটৰুৱা, নাৱৰীয়া" আদি জনপ্ৰিয় কবিতাসমূহৰ অন্যতম।
সৰল আৰু নিৰলঙ্কাৰ ভাষাৰে কবিতা ৰচনা কৰি প্ৰতীকৰ সহায়েৰে সুন্দৰ ভাৱে উপস্থাপন কৰিব পৰাটো আছিল তেওঁৰ কাব্য ৰচনাৰ যোগাত্মক দিশ।
কিন্তু তেওঁৰ এই অৱস্থাটোৰ বাবে তেওঁ সৰ্ম্পূণৰূপে জগৰীয়া নাছিল, তেওঁৰ আত্মীয়-স্বজনো ইয়াৰ বাবে জগৰীয়া আছিল।
দুৱৰাদেৱে চাহপাতৰ তিনি কোৱাৰ্টাৰ পাউণ্ড অসমৰ চাহ আৰু দুই কোৱাৰ্টাৰ পাউণ্ড দাৰ্জিলিঙৰ চাহৰ মিশ্ৰণ কৰি খাইছিল।
ৰন্ধা-বঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত ৰসৰাজৰ পত্নী প্ৰজ্ঞাসুন্দৰী দেৱীয়ে বহুতো কিটিপ তেওঁক শিকাই থৈ গৈছিল।
ৰমন্যাসিক যুগৰ শ্ৰেষ্ঠ গীতিকবি হিচাপে অভিহিত যতীন্দ্ৰ নাথ দূৱৰাই ডিব্ৰুগড়ৰ হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ কলেজত বাৰ বছৰ ধৰি কৰ্মৰত আছিল, তেখেতে ১৯৪৮ চনৰ পৰা ১৯৬০ চনলৈ কানৈ কলেজৰ অসমীয়া বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপকৰ দ্বায়িত্ব বহন কৰিছিল।
শাৰীৰিক অসুস্থতাৰ হেতু তেওঁ কলিকতাৰ চাকৰি এৰি আহি উপাধ্যক্ষ লক্ষ্মীনাথ দত্তৰ উদ্যোগত ১৯৪৮ চনত তেতিয়াৰ ডিব্ৰুগড় কলেজ আৰু বৰ্তমানৰ কানৈ কলেজত যোগদান কৰেহি।
শ্যামসুন্দৰ দুৱৰাৰ পাঁচজন পুত্ৰ আৰু দুগৰাকী জীয়ৰীৰ মাজত যতীন্দ্ৰ নাথ সবাতোকৈ কনিষ্ঠ পুত্ৰ আছিল।
তেওঁ শিৱসাগৰতে প্ৰাথমিক আৰু মাধ্যমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি ১৯০৯ চনত শিৱসাগৰ চৰকাৰী উচ্চমাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ কিছুদিন কটন কলেজত পঢ়াৰ পিছত কলিকতালৈ যায়গৈ।
স্নাতকোত্তৰ আৰু বি এল অধ্যয়ন কৰি থকা সময়তে ডিব্ৰুগড়ৰ জৰ্জ ইনষ্টিটিউছন, কলিকতাৰ স্কটিছ চাৰ্চ কলেজিয়েট আৰু কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এম এ শ্ৰেণীত অসমীয়াৰ অধ্যাপনা কৰিছিল।
কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনা , ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা আৰু তাৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ।
১৯৫৫ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ বাৰ্ষিক অধিবেশনৰ তেওঁ সভাপতিত্ব কৰিছিল।
ইংৰাজ সাহিত্যৰ ৰোমাণ্টিক কবিসকল, পাৰস্যৰ বিখ্যাত কবি ওমৰ খৈয়াম, জাৰ্মান কবি হেইনৰিখ, আদি কবিসকলৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল।
তেখেতৰ স্বভাৱ বৰ লাজকুৰীয়া আছিল, তেখেতে নিজে লিখি থৈ গৈছে- "মোৰ লাজকুৰীয়া স্বভাৱৰ বাবে মই মানুহৰ আগত নিজৰ সম্পৰ্কে একো ক’ব নোৱাৰোঁ।
প্ৰথমে সাঁচিগছৰ বাকলিবোৰ চাৰি-পাছহাতমান ওখকৈ কাটি আনি বাকলিৰ ভিতৰৰ বগা ফালটো বাহিৰলৈ দি নুৰিয়াই বান্ধি সাদিনৰপৰা দহ বাৰদিনমানলৈ ৰ'দত শুকাবলৈ দিয়া হৈছিল।
বাকলিবোৰ শুকাই পোন হোৱাৰ পাছত বাহিৰ ফালটো শিলেৰে ঘঁহি ঘঁহি নিমজ কৰি এৰাতিমান নিয়ৰত থৈ দিয়া হৈছিল।
এই এখন এখনকৈ কাটি লোৱা সাঁচিপাতবোৰ বহু সময় ফটফটীয়া চেঁচা পানীত তিয়াই পিছত ৰ'দত ভালকৈ শুকুৱাই লৈ আকৌ শিলেৰে ঘঁহি ঘঁহি নিমজ কৰা হৈছিল।
ঐতিহাসিক দৃষ্টিকোণৰে অসমত সাঁচিপাতৰ ব্যৱহাৰ প্ৰায় সপ্তম-অষ্টম খ্ৰীষ্টীয় শতিকাৰপৰাই আৰম্ভ হৈছিল বুলি অনুমান কৰা হৈছে।
পৰৱৰ্তী সময়ত খ্ৰীষ্টীয় ১৫-১৬ শতিকাত মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ-মাধৱদেৱ আৰু তেওঁলোকৰ অনুগামীসকলৰ তত্ত্বাৱধানত অসমৰ চুকে কোণে সিঁচৰিত হৈ থা সত্ৰসমূত বিভিন্ন ধৰ্মপুথি, চৰিতপুথি আদি সাঁচিপাতত লিখিত হ'বলৈ ধৰে।
কেঁচা শিলিখা, চৰুছাই, বৰা চাউলৰ ছাই, আমলখি ছাল, থেৰেজু ছাল, পাণ, কেহাৰাজ, লোৱাচুৰ, মাটিৰ চাকিৰ এঙেৰুৱা, আমছাল আৰু গৰুমুত।
চামগুৰি সত্ৰ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে সৃষ্টি কৰা বৰগীত, মাটি আখৰা সত্ৰীয়া নৃত্য, নতুবা নৃত্য, নন্দী তুংগী সূত্ৰধাৰী, ওজাপালি, অপ্সৰা নৃতা, কৃষ্ণ নৃত্য আৰু দশাৱতাৰ নৃত্য আদিৰ বাবে প্ৰখ্যাত।
মাজুলীত উৎপাদন হোৱা বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ধান, মৎস্য-পালন, দুগ্ধ উৎপাদন, মৃৎশিল্প, হস্ততাঁত, নাওশিল্প ইত্যাদি হৈছে মাজুলীবাসীৰ অৰ্থব্যৱস্থাৰ মূলভেটি।
মাজুলীৰ প্ৰতিখন গাঁৱৰে প্ৰাণকেন্দ্ৰস্বৰূপ নামঘৰত নাম-কীৰ্তন কৰাৰ উপৰি বিভিন্ন সামাজিক আলোচনা, মেল-মিটিং আদি কৰে।
মাজুলীৰ সত্ৰসমূহত অনুষ্ঠিত কৰা ৰাস মহোৎসৱত জাতি, ধৰ্ম, বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহ জড়িত হৈ পৰে।
চামগুৰি সত্ৰ, ভোগপুৰ, বিহিমপুৰ, কমলাবাৰী, দক্ষিণপাট সত্ৰ, আউনীআটী সত্ৰ, গড়মূৰ সত্ৰ, উত্তৰ কমলাবাৰী আদি সত্ৰসমূহৰ লগতে ৬০খনৰো অধিক মঞ্চত ৰাসলীলা উদযাপন কৰা হয়।
দক্ষিণপাট সত্ৰত উদয়াস্ত পালনাম, গড়মূৰ সত্ৰত সম্পূৰ্ণ নামঘোষা'ৰ এহেজাৰ ঘোষা পাঠেৰে এদিনীয়াকৈ, কমলাবাৰী সত্ৰত উদয়াস্ত এদিনীয়া পালনাম, আউনীআটী সত্ৰত পাঁচদিনীয়াকৈ আৰু কুৰুৱাবাহী সত্ৰত উদয়াস্ত পালনাম অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
পালনামৰ উপৰি মিচিং, কছাৰী, দেউৰীসকলৰ উৎসৱ, পূজা-পাৰ্বণৰ লগতে আন আন সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানবোৰো উদযাপন কৰা হয়।
পঞ্চদশ শতিকাতে মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে মাজুলীৰ ধূঁৱাহাট-বেলগুৰিত প্ৰথম সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি অসমীয়া সংস্কৃতি তথা ভক্তিধৰ্মক সুকীয়া মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছিল।
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে কছাৰীসকলৰ লগত বাৰভূঞাসকলৰ সংঘৰ্ষ হোৱাত বৰদোৱা এৰি আহি বিশ্বনাথত কিছুদিন আশ্ৰয় লয়।
তাৰপিছত বিশ্বনাথৰ পৰা উজাই আহি কেইবাঠাইতো ৰৈ অৱশেষত মাজুলীৰ ধূঁৱাহাট-বেলগুৰিত সত্ৰ স্থাপন কৰে।
১৮৩৭ শকৰ বাৰিষা ব্ৰহ্মপুত্ৰই মহাপুৰুষজনাৰ ঐতিহাসিক বেলগুৰি সত্ৰ খহাই নিয়াত পিছত এই সত্ৰখন লখিমপুৰ কাচিকটালৈ উঠি যায়।
সত্ৰ শব্দটো বিভিন্ন অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰিলেও মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে ভিক্তধৰ্ম প্ৰৱৰ্তন, ইয়াৰ প্ৰসাৰ আৰু প্ৰচাৰৰ বাবে সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
মাজুলীয়ে নদীদ্বীপৰ আকাৰ লোৱাৰ আগতেই দিহিং আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মাজৰ ঠাইখণ্ডক মজালি বা মাজালি বোলা হৈছিল।
" এসময়ত শস্যে- মৎস্যে নদন-বদন অৱস্থাৰ হোৱাৰ বাবেই মাজুলীক মা লক্ষ্মীৰ জোলোঙা বা ভঁৰাল বুলি অভিহিত কৰা যেন ধাৰণা হয়।
নকুল চন্দ্ৰ ভূঞাই বাৰ ভূঞাৰ চমু বুৰঞ্জীত স্বৰ্গদউ জয়ধ্বজ সিংহৰ দিনতেই উপদ্বীপ মাজুলীয়ে নদী দ্বীপৰ আকাৰ লয় বুলি উল্লেখ কৰিছে।
যোৰহাটৰ পৰা যাবৰ বাবে নগৰখনৰ উপকণ্ঠৰ নিমাতী ঘাটৰ পৰা ফেৰীৰে মহাবাহু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুৱেদি এক আমোদজনক যাত্ৰা কৰিব লগা হয়।
নিমাতীৰ পৰা মাজুলীৰ কমলাবাৰী, দক্ষিণপাট, চুমৈমাৰী, অফলামুখ, শালমৰা, ফুলনি আদি পাৰ ঘাটলৈ যাব পৰা যায়।
বগীবিল দলং সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ধেমাজী ঢকুৱাখনা হৈ সকলো বতৰৰ উপযোগী এটা বিকল্প পথো বৰ্তমান ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
২৭ জুন ২০১৬ চনত মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালে মাজুলীক জিলা ঘোষণা কৰাত মাজুলী ভাৰতৰ প্ৰথমখন নদীদ্বীপ জিলা হৈ পৰে আৰু সেই সময়ৰ অসমৰ মুঠ জিলাৰ সংখ্যা ৩৩খন হয়।
মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ উদ্যোগৰ সত্ৰসমূহ লৈ ই মহাপুৰুষীয়া বৈষ্ণৱ ধৰ্ম আৰু সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ পীঠ কেন্দ্ৰ।
মাজুলী নামটোৰ অৰ্থ হ'ল নৈৰ মাজৰ ডাঙৰ চাপৰি বা দ্বীপ, অৰ্থাৎ বৈ যোৱা নদীৰ মাজৰ ভূখণ্ড।
ইয়াৰে এটা সুঁতি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মূলপথেৰে আৰু আনটো বুঢ়ীদিহিং নদীৰ সুঁতিৰে বৈ যাবলৈ ধৰাত মাজুলী নদীদ্বীপৰ উৎপত্তি হয়।
ইয়াৰ পূৰ্বে শিৱসাগৰ জিলা, উত্তৰে লখিমপুৰ জিলা, দক্ষিণে যোৰহাট চহৰ আৰু দক্ষিণ পশ্চিমাংশত গোলাঘাট জিলা অবস্থিত।
অনবৰেত সত্ৰীয়া গীত-মাত, খোল-তাল, নাচ-গান, ভাওনা-সবাহ, অদূৰৰ মিচিং গাঁৱৰ পৰা ভাহি অহা মিচিং গাভৰুৰ ঐনিতমৰ সুৰ আদিয়ে মাজুলীৰ জন-জীৱন মুখৰিত কৰি ৰাখে।
মৃৎশিল্প,মুখাশিল্প,বাঁহ-বেতৰ শিল্প,গোগোল গছ আৰু কুঁহিলা গছৰ পৰা নিৰ্মিত বিভিন্ন সামগ্ৰীৰ বাবেও মাজুলী জনাজাত।
ইয়াৰ উত্তৰ দিশত লখিমপুৰ জিলা আৰু ধেমাজি জিলা, দক্ষিণে যোৰহাট, পূবে শিৱসাগৰ জিলা আৰু পশ্চিমে গোলাঘাট জিলা আৰু শোণিতপুৰ জিলা।
নিমাতীঘাটৰ পৰা মাজুলীৰ বিভিন্ন স্থানলৈ থকা ফেৰীঘাটসমূহ হ'ল—কমলাবাৰী, অফলামুখ, শালমৰা, ফুলনি, দক্ষিণপাট, চুমৈবাৰী আদি।
বৰ্তমান গুৱাহাটীৰ পৰা মাজুলীলৈ লখিমপুৰ-ঢকুৱাখনা পথ হৈ পোনপটীয়া নৈশ বাছসেৱাৰ ব্যৱস্থা আছে।
গিনিজ বুক অৱ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডত মাজুলীক বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ জনবসতিপূৰ্ণ নদীৰ পাৰৰ দ্বীপ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে।
মাজুলীক সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ পীঠস্থান বুলি কোৱা হয়, কাৰণ মাজুলীত থকা সত্ৰসমূহৰ জৰিয়তে এক সাংস্কৃতিক পৰিবেশ বিৰাজমান হৈ আছে।
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে ধৰ্ম তথা সংস্কৃতিৰ প্ৰচাৰৰ বাবে বেলগুৰিত প্ৰতিষ্ঠা কৰা সত্ৰত ১৫২২ চনত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ সৈতে মাধৱদেৱৰ প্ৰথম সাক্ষাৎ হৈছিল।
মিচিং জনগোষ্ঠীৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠটা থাকিলেও যথেষ্ট সাধাৰণ শ্ৰেণী, অনুসুচীত জাতি, সোণোৱাল কছাৰী আৰু দেউৰী সম্প্ৰদায়ৰ লগতে আৰু কিছুসংখ্যক বঙালী হিন্দু আৰু নেপালী সম্প্ৰদায়ৰ লোকে বাস কৰে।
এই মহোৎসৱত পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশৰ পৰা অহা লোকসকলৰ সমুখত মাজুলীৰ লগতে অসমৰ কলা-সংস্কৃতি প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
দক্ষিণে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী আৰু উত্তৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ সুঁতি খেৰকুটীয়াৰ লগত সোৱণশিৰি নদী লগ লাগি নদীদ্বীপটোৰ গঠন কৰিছে।
এই সত্ৰত বিশেষকৈ বৰগীত, মাটি আখৰা, সূত্ৰধাৰ, ওজাপালি, সত্ৰীয়া নৃত্য, অথবা নৃত্য আদি চৰ্চা কৰা হয়।
স্কুলৰ নাটসমূহত তেওঁৰ অভিনয় দেখি মুগ্ধ হৈ তেওঁৰ অ'ক্সফ'ৰ্ড থিয়েটাৰৰ শিক্ষকে তেওঁৰ নামটো ফিল'ছ'ফাৰ্চ ষ্টোনৰ অভিনেতা নিৰ্বাচনকাৰীৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিয়ে।
যেতিয়া ৰাউলিঙক সোধা হৈছিল যে তেওঁ অভিনেতা সকলে চৰিত্ৰসমূহৰ দাবী পূৰণ কৰিব পাৰিছে বুলি তেওঁ ভাবেনে,তেওঁ কয় "হয়,মই ভাবিছিলোঁ।
আই.জি.এনে. আনকি কয় "আত্মপ্ৰকাশৰে পৰা শেষ দৃশ্যটোলৈ হাৰমাইনিৰ চৰিত্ৰত ৱাটছনৰ অভিনয় মই ভবাতকৈ বহুত বেছি সুন্দৰ।
" আই.জি.এন.এ এয়াও কয় যে "হাৰমাইনিৰ নিখুঁত চিত্ৰৰূপে ইতিমধ্যেই অনুৰাগীসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা পাইছে।
কিন্তু অৱশেষত 'ধনাত্মকবোৰ ঋণাত্মকবোৰক প্ৰতিহত কৰে' আৰু তেওঁ নিৰ্ণয় কৰে যে আন কাকোৱেই তেওঁ হাৰমাইনিৰ ভূমিকাত চাব নোৱাৰে।
ৱাটছনৰ মতে হাৰমাইনিয়ে "সৌন্দৰ্য্য নহয় মগজ হে শীতল কৰে" আৰু তাই "কিছু অসামাজিক" হ'লেও "তাই লাজকুৰীয়া নহয়।
" চেম্বাৰ অৱ ছিক্ৰেটছৰ কাম চলি থাকোঁতে ৱাটছনে ভাবে যে তেওঁ সম্পূৰ্ণ হাৰমাইনিৰ দৰে আছিল কিন্তু তেওঁ কয় "মই যেতিয়া ডাঙৰ হৈ আহিলোঁ মই বুজিলো যে এজনী ছোৱালীৰ বাবে তাই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ আদৰ্শ।
যেতিয়া মই ন-দহ বছৰীয়া আছিলো তেতিয়া মোক কিমাকাৰৰ দৰে সজালে মোৰ দুখ লাগিছিল কিন্তু এতিয়া মই সেয়া ভাল পাওঁ।
" চিত্ৰনাট্য লিখক ষ্টিভ ক্ল'ভছে ২০০৩ ত হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰত এয়া প্ৰকাশ কৰে যে হাৰমাইনি তেওঁৰ প্ৰিয় চৰিত্ৰ আছিল।
"তাইৰ কঠিনতা তথা মেধাশক্তি আৰু আনৰ ওপৰত যে তাই কিমান প্ৰভাৱ পেলাই সেইবিষয়ে অজ্ঞতাই মোক মোহিত কৰে আৰু মই লিখিবলৈ বাধ্য হঁও"।
সপ্তম আৰু অন্তিম গ্ৰন্থখনত হাৰমাইনি ভলডেম'ৰ্টৰ বাকী থকা হ'ৰক্ৰাক্সসমূহৰ ধ্বংস অভিযানৰ হেৰীৰ সহযাত্ৰী হয়।
এই অভিযানলৈ যোৱাৰ আগতে সুৰক্ষাজনিত কাৰণত হাৰমাইনিয়ে যাদুৰে নিজৰ পিতৃ-মাতৃৰ স্মৃতিৰ সালসলনি ঘটায় যাৰ ফলত তেওঁলোকে নিজৰ আচল পৰিচয় পাহৰি নিজকে ক্ৰমে ৱেণ্ডেল আৰু মণিকা ৱিলকিনছ জ্ঞান কৰে আৰু অষ্ট্ৰেলিয়ালৈ উঠি যোৱাটো তেওঁলোকৰ জীৱনৰ উচ্চাকাংক্ষা বুলি ভাবিবৰৈ লয়।
হাৰমাইনিয়ে প্ৰয়াত ডাম্বলডোৰৰ ব্যক্তিগত পুস্তিকা দ্য টেলছ অফ বিডল দ্য বাৰ্ড উত্তৰাধিকাৰসূত্ৰে লাভ কৰে যি মৃত্যুৰ উপহাৰসমূহৰ কিছু ৰহস্য উন্মোচন কৰিবলৈ তাইক সহায় কৰে।
তাই নিজৰ লগতে হেৰী আৰু ৰণৰ প্ৰস্থানৰ কাৰণে জা-যোগাৰ কৰে আৰু এক অনিৰ্ণেয় প্ৰসাৰণ যাদুৰে যাৱতীয় সকলো সামগ্ৰী সৰু বেগ এটাতে সুমুৱাই লয়।
গডৰিকছ হ'ল'ত হাৰমাইনিৰ যাদুৱে হেৰীৰ যাদুদণ্ডদাল দুৰ্ঘটনাক্ৰমে দুডোখৰ কৰি পেলায় যদিও ভলডেম'ৰ্টৰ সাপ নাগিনীৰ পৰা নিজৰ লগতে হেৰীৰো জীৱন ৰক্ষা কৰে।
যেতিয়া মন্ত্ৰালয়ৰ নিৰ্দেশত মাগোলৰ ঘৰত জন্মলাভ কৰা যাদুকৰক ধৰি মন্ত্ৰালয়ক গটাই ফুৰা চৰহঁতৰ হাতত তিনিও ধৰা পৰে তেতিয়া হাৰমাইনিয়ে হেৰীক বচাবলৈ এক মৌ-বিন্ধা যাদুৰ সহায়ত সাময়িকভাৱে তাক ছদ্মৱেশত সজায়।
তাই নিজেও নিজকে অৰ্ধতেজৰ পেনিল'প ক্লিয়েৰৱাটাৰ বুলি পৰিচয় দি সাৰি যোৱাৰ চেষ্টা কৰে যদিও পিচত চিনাক্ত হয়।
তিনিওটাকে মেলফয় ভৱনলৈ লৈ যোৱা হয় য'ত বেলাট্ৰিস্ক লেষ্ট্ৰেঞ্জে পীড়িতক অভিশাপৰদ্বাৰা তাইৰ ওপৰত নিৰ্যাতন চলাই গডৰিক গ্ৰীফিন্দৰৰ তৰোৱালখন (যিখন গ্ৰীংগট ধনগুলৈ বেংকৰ বেলাট্ৰিস্ক লেষ্ট্ৰেঞ্জৰ ভ'ল্টত নিৰাপদে আছে বুলি ভবা হৈছিল) সিহঁতে কেনেকৈ পালে সেই বিষয়ে প্ৰশ্ন কৰে।
তেতিয়ালৈ হেৰী আৰু ৰণ সিহঁতক বন্দী কৰি ৰখা কোঠালিৰ পৰা ওলাবলৈ সক্ষম হয় আৰু তাকে দেখি বেলাট্ৰিস্কে হাৰমায়নিৰ ডিঙি কাটি দিয়াৰ ভাবুকি দিয়ে।
হাৰমাইনি ৰণৰ সৈতে গ্ৰীফিন্দৰ শ্ৰেণীপ্ৰমুখ নিৰ্বাচিত হয় আৰু লুনা লাভগুডৰ সৈতে তেওঁৰ বন্ধুত্ব গঢ় লৈ উঠে।
পিছে হাৰমাইনিয়ে লুনাৰ দেউতাকৰদ্বাৰা প্ৰকাশিত দ্য কুইব্লাৰ আলোচনীৰ উপহাস কৰাত তেওঁলোকৰ বন্ধুত্বৰ এক কঠিন আৰম্ভণি হয়।
ডেইলী প্ৰ'ফেট নামৰ কাকতখনে হেৰীয়ে ভলডেম'ৰ্টৰ প্ৰত্যাৱৰ্ত্তনক লৈ মিছা কাহিনীৰ সৃষ্টি কৰা বুলি প্ৰকাশ কৰা বাতৰিত বিশ্বাস কৰাৰ বাবে গ্ৰীফিন্দৰ সহপাঠী লেভেণ্ডাৰ ব্ৰাউনকো সমালোচনা কৰে।
ৰণ আৰু হাৰমাইনিয়ে দুয়োৰে মাজত গঢ় লৈ উঠা প্ৰেমজনিত ভাৱনাৰ বাবে সৰু সৰু কথাতেই তৰ্ক কৰিবলৈ লয়, কিন্তু একে সময়তে হেৰীৰ প্ৰতি আনুগত্য অক্ষুণ্ণ ৰাখে।
পিছত, লুনাৰ সহযোগত হাৰমাইনিয়ে ৰীতা স্কিটাৰক চতুৰালিৰে ভয় দেখুৱাই কুইব্লাৰৰ বাবে হেৰীৰ এটা সাক্ষাৎকাৰ ল'বলৈ সন্মত কৰে।
ইয়াৰ জৰিয়তে ভলডেম'ৰ্টৰ প্ৰত্যাৱৰ্ত্তনৰ প্ৰকৃত ঘটনা ততালিকে সৰ্বত্ৰ বিয়পি পৰে আৰু হগৱাৰ্টছত কুইব্লাৰ নিষিদ্ধ কৰা কাৰ্যই ফল নধৰে।
যাদু মন্ত্ৰালয় মন্ত্ৰণা অনুসৰি যেতিয়া বিদ্যাৰ্থীসকলক প্ৰায়োগিক অনুশীলন অবিহনেই এখন পাঠ্যপুথিৰ পৰা কেৱলমাত্ৰ প্ৰতিৰক্ষামূলক যাদুৰ মূল নীতিসমূহৰ শিক্ষা দিবলৈ থিৰাং কৰা হয় তেতিয়াই হাৰমায়নিয়ে হেৰীৰ হতুৱাই বিদ্যাৰ্থীৰ এটা সৰু গোটক প্ৰতিৰক্ষাত্মক যাদুৰ পাঠ দিয়াৰ ধাৰণা পোষণ কৰে আৰু ইয়াতেই কাহিনীয়ে নতুন গতি লাভ কৰে।
হাৰমাইনিয়ে মন্ত্ৰালয়ৰ ৰহস্য বিভাগত হোৱা যুদ্ধতো ভাগ লয় আৰু এণ্টনিয়' ডল'হভৰ যাদুৰ দ্বাৰা গুৰতৰভাৱে আহত হয়।
হাৰমাইনিৰ প্ৰথম আৱিৰ্ভাৱ হয় হেৰী পটাৰ এণ্ড দা ফিল'ছফাৰ্চ ষ্ট'নত য'ত তেওঁ ভৱিষ্যতৰ বন্ধু হেৰী আৰু ৰণক হগৱাৰ্টছ এক্সপ্ৰেছত লগ পায়।
প্ৰথমাৱস্থাত হাৰমাইনিয়ে অনবৰতে নিজৰ জ্ঞানৰ কথা জহাই ফুৰি সকলোকে বিৰিক্ত কৰে বাবে হেৰী আৰু ৰণ তাইৰ পৰা আঁতৰি আছিল,বিশেষকৈ তেতিয়াৰ পৰা যেতিয়া তাই ৰণৰ লেভিটেচন যাদুৰ মন্ত্ৰৰ উচ্চাৰণ সঠিক নহয় বুলি কৈছিল।
কিন্তু এবাৰ দুয়োৱে হাৰমাইনিক বৃহদাকায় ট্ৰ'ল ৰ পৰা ৰক্ষা কৰে আৰু তাই ইমানেই কৃতজ্ঞ হয় যে সিহঁত দুয়োকে শাস্তিৰ পৰা বচাবলৈ তাই নিজে মিছা মাতে আৰু তেতিয়াৰে পৰা তিনিও অভিন্ন বন্ধু হৈ পৰে।
হাৰমাইনিৰ যুক্তিপূৰ্ণ চিন্তাৰ দ্বাৰা তিনিও ফিল'ছফাৰ্চ ষ্ট'ন উদ্ধাৰ কৰিবলৈ যাঁওতে এটা বৃহৎ‍ সাথঁৰ সমাধান কৰে আৰু 'ব্লুবেল জুই' ৰ সহায়ত এজোপা 'ডেভিলছ স্নেয়াৰ'কো পৰাস্ত কৰে যিটো মন্ত্ৰ তাই আগতে প্ৰফেছৰ স্নেইপৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
প্ৰফেছৰ চেভেৰাছ স্নেইপৰ প্ৰতি থকা হেৰীৰ সন্দেহক তাই সমৰ্থন জনাইছিল আৰু নিজেও এই সন্দেহ পুহি ৰাখিছিল।
তাই পুথিভঁৰালত বহুখিনি অধ্যয়ন কৰিছিল যিয়ে তাইক 'ডেভিলছ স্নেয়াৰ' জোপাক পৰাস্ত কৰাত সহায় কৰিছিল আৰু ৰসায়ন সম্বন্ধীয় সাঁথৰটো সমাধা কৰাঁতেও বহুখিনি সহায় কৰিছিল।
ৰাউলিঙে নিজৰ ৱেবচাইটত কৈছে যে তেওঁৰ সম্পাদকে তেওঁক ট্ৰ'ল সম্বন্ধীয় দৃশ্যটি গুচাবলৈ অনুৰোধ কৰাত তেওঁ এই বুলি কৈ নাকচ কৰিছিল যে"ফিল'ছফাৰ্চ ষ্ট'নৰ প্ৰথমভাগত হাৰমাইনি ইমানেই বিৰক্তিকৰ যে মই সঁচাকৈয়ে ভাবিছিলো যে হেৰী আৰু ৰণৰ লগত তাইক লগ লগাবলৈ দৰাচলতেই কিবা ডাঙৰ এটাৰ দৰকাৰ"।
তেওঁ হেৰীৰ বৰ্ষটোৰ শ্ৰেষ্ঠ বিদ্যাৰ্থী আছিল আৰু শ্ৰেণীত শিকোৱা প্ৰতিটো যাদু ওপৰ শ্ৰেণীৰ হ'লেও সকলোতকৈ আগেয়ে ততালিকে আয়ত্ত কৰিছিল।
প্ৰমাণস্বৰূপে তেওঁৰ ভুৱা গেলিয়ন মুদ্ৰাৰ ওপৰত এক প্ৰটিন যাদু কৰিবলৈও সক্ষম যি প্ৰকৃততে এন. ই. ডব্লিউ. টি. পৰ্যায়ৰ যাদুহে।
হাৰমাইনি এগৰাকী অসাধাৰণ দ্বন্দ্ব্বযোদ্ধাও যি মন্ত্ৰালয়ৰ ৰহস্য বিভাগ, জেন'ফিলিয়াছ লাভগুডৰ বাসগৃহ আৰু হগৱাৰ্টছ যুদ্ধত দেখুওৱা মতে ডেথ্ ইটাৰবোৰৰো মোকাবিলা কৰিবলৈ সক্ষম।
অৱশ্যে ৰাউলিঙৰ বক্তব্য অনুসাৰে প্ৰথম তিনিখন গ্ৰন্থত হাৰমাইনিয়ে হেৰীক যাদু-যুদ্ধ এখনত পৰাস্ত কৰিলেহেঁতেন, কিন্তু চতুৰ্থ গ্ৰন্থখনত হেৰী গুপ্ত কলাৰ বিপক্ষে প্ৰতিৰক্ষা বিষয়ক ইমানেই পাকৈত হৈ উঠে যে তেওঁ হাৰমাইনিকহে পৰাজিত কৰিলেহেঁতেন।
ইয়াৰোপৰি ভৱিষ্যৎ কথন বিষয়ৰ প্ৰতি তেওঁ কোনো আসক্তি দেখুওৱা নাছিল আৰু তৃতীয় বৰ্ষতে বিষয়টো এৰি দিছিল।
হাৰমাইনিয়ে ক্ৰুকশ্বেংকছ নামৰ মেকুৰী এটা কিনে যিয়ে সুযোগ পালেই ৰণৰ পোহনীয়া এন্দুৰ স্কেবাৰ্জ ক খেদি ফুৰে।
শ্ৰেণীসমূহ আৰম্ভ হোৱাৰ আগতেই প্ৰফেছৰ মেকগোনাগলে হাৰমাইনিক এটা সময়-পৰিৱৰ্তক দিয়ে যিয়ে তাইক আগৰ সময়লৈ উভতি গৈ অতিব্যস্ত শ্ৰেণী-সূচীখনৰ শ্ৰেণীসমূহত উপস্থিত থকাত সহায় কৰে যদিও শেষ অধ্যায়লৈ এয়া গম পোৱা নাযায়।
পিছলৈ হেৰী হাৰমাইনিৰ ওপৰত খঙত অগ্নিশৰ্মা হৈ পৰে কাৰণ তাই মেকগোনাগলক হেৰীয়ে নতুনকৈ লাভ কৰা ফায়াৰবোল্ট ঝাড়ু পাতত ক'লা যাদু লুকাই থকা বুলি পৰীক্ষা কৰি চাবলৈ কৈ দিয়ে।
ইপিনে ৰণেও তাইৰ ওপৰত খং উজাৰে কাৰণ সি ভাবে যে স্কেবাৰ্জ নিৰূদ্দেশ হোৱাৰ আঁৰত ক্ৰুকশ্বেংকছৰ হাত আছে য'ত হাৰমাইনি নিজৰ স্থিতিত অটল থাকে যে ক্ৰুকশ্বেংকছ নিৰ্দোষী।
এবাৰ ৰিমাছ লুপিনৰ অনুপস্থিতিত প্ৰফেছৰ স্নেইপে গুপ্ত কলাৰ বিৰূদ্ধে প্ৰতিৰক্ষাৰ পাঠদান কৰে আৰু গ্ৰীফিন্দৰ গৃহৰ পৰা নম্বৰ কাটে কাৰণ হাৰমাইনিয়ে তাইক নৌসুধোতেই কুকুৰনেচীয়া-মানুহ ৰ বিষয়ে কৰা এটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়ে।
ইপিনে ক্ৰুকশ্বেংকছে স্কেবাৰ্জৰ ৰহস্য ভেদ কৰিবলৈ সমৰ্থ হয় যে সি প্ৰকৃততে পিটাৰ পেটিগ্ৰিউহে যিয়ে জেমছ আৰু লিলি পটাৰৰ লুকাই থকা স্থানটো ভলডেমৰ্টক কৈ দিয়ে আৰু ছিৰিয়াছ ব্লেকক সকলোৰে চকুত অপৰাধী সজাই দিয়ে।
শেষত হেৰী আৰু হাৰমাইনিয়ে সময় পৰিৱৰ্তকটোৰ সহায়ত ছিৰিয়াছ আৰু বাকবিক নামৰ গৰুড় অশ্বটোক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
হাৰমাইনিয়ে ক'লা যাদুৰ পৰা প্ৰতিৰক্ষা বিষয়ৰ শিক্ষক গিল্ডেৰয় লকহাৰ্টক খুব ভাল পাই যিয়ে বিষয়টোৰ সকলো প্ৰয়োজনীয় কিতাপ নিজেই লিখে।
এবাৰ কুইড্ডিছ অনুশীলনৰ সময়ত এবাৰ গ্ৰীফিন্দৰ আৰু শ্লিদেৰিণ ছাত্ৰসকল মুখামুখি হঁওতে ড্ৰেকো মেলফয়ে হাৰমাইনিক 'লেতেৰা তেজ' বুলি গালি পাৰে যিটো মাগলৰ ঘৰত জন্ম লোৱা যাদুকৰ সকলৰ কাৰণে এক অপমানজনক গালি।
হগৱাৰ্টছৰ ৰহস্যময় গোপন কোঠা খোলা শ্লিদেৰিণৰ বংশধৰণো কোনজন তাক জানিবলৈ তিনিও মেলফয়ৰ সংগীকেইজনমানৰ ছদ্মবেশ ধাৰণ কৰিবলৈ থিৰ কৰে আৰু ইয়াৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় পলীজুইচ ৰসায়নটো হাৰমাইনিয়ে তৈয়াৰ কৰে।
কিন্তু দুৰ্ভাগ্যবশতঃ তাই নিজৰ ছদ্মবেশৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা চুলিডাল মানুহৰ পৰিৱৰ্তে মেকুৰীৰ হে আছিল।
হাৰমাইনিয়ে অধ্যয়ন কৰি বাচিলিস্কৰ ৰহস্য গম পাই পিছে তাৰ বিষদৃষ্টি পৰাত হাৰমাইনিও জড়ভৰত হৈ পৰে।
বাচিলিস্ক নিধনৰ পিছত হাৰমাইনি সূস্থ হৈ পৰে যদিও সেই বছৰ বছৰেকীয়া পৰীক্ষা অনুষ্ঠিত নহয় বুলি জানি দুঃখিত হৈ পৰে।
ৰসায়নৰ নতুন শিক্ষক হোৰাচ স্লাগহৰ্ণে হাৰমাইনিক 'স্লাগ ক্লাব' ৰ অন্তৰ্ভুক্ত হবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাই আৰু তাই কুইড্ডিছ অনুশীলনৰ সময়ত কৰমেক মেকলাগেন ওপৰত এটা মন্ত্ৰ মাতি দিয়াত সি এটা বল ধৰিবলৈ অসমৰ্থ হয় আৰু কুইড্ডিছ দলত ৰণৰ স্থান সুনিশ্চিত হয়।
ইপিনে ৰণৰ প্ৰতি হাৰমাইনিৰ মনত অনুভূতিৰ উদ্ৰেক হয় আৰু তাই ৰণকো স্লাগহৰ্ণৰ খ্ৰীছমাৰ্চ পাৰ্টীলৈ আমন্ত্ৰণ কৰে।
ইপিনে ৰণ-হাৰমাইনিৰ আকৌ কাজিয়া লাগে আৰু সি লেভেণ্ডাৰক চুমা খোৱা দেখি তাই তাৰ ওপৰত চৰাইৰ দ্বাৰা আক্ৰমণ কৰে বাবে ৰণ দুঃখিত হয়।
দুয়োৰে মাজৰ কাজিয়া তেতিয়াহে ভাঙে যেতিয়া এবাৰ বিষাক্ত মৌ-মদ খাই ৰণ মৃত্যুমুখৰ পৰা কথমপি ৰক্ষা পৰে।
আকৌ এবাৰ এটা বিশেষ ৰসায়নৰ নিৰ্মাণত হেৰীয়ে তাৰ কিতাপখনত আগতে কোনোবাই লিখি থোৱা নিৰ্দেশনা অনুসৰি কাম কৰাত হাৰমাইনিতকৈও ভাল ফলাফল দেখুৱাই আৰু ইয়াত হাৰমাইনি ক্ষুদ্ধ হয়।
হাৰমাইনি গ্ৰেইঞ্জাৰ মাগোলৰ ঘৰত জন্মলাভ কৰা হগৱাৰ্টছ বিদ্যালয়ৰ গ্ৰীফিন্দৰ হাউচৰ ছাত্ৰী।
শৃংখলাটোৰ স্ৰষ্টা জে. কে. ৰাউলিংৰ বক্তব্য অনুসৰি হাৰমাইনিৰ জন্ম হয় ১৯৭৯ চনৰ ১৯ ছেপ্টেম্বৰত আৰু হগৱাৰ্টছত ভৰ্ত্তি হওঁতে তেওঁৰ বয়স ১২ বছৰৰ ওচৰা-ওচৰি আছিল।
তেওঁ বিদ্যাশিক্ষাত মেধাৱী তথা আগৰণুৱা আৰু ৰাউলিঙৰ বৰ্ণনা অনুসৰি "এক যুক্তিবাদী, স্পষ্টবাদী আৰু সৎ" চৰিত্ৰ।
ৰাউলিঙে লগতে কয় যে হাৰমাইনিৰ দন্ত চিকিৎ‍সক পিতৃ-মাতৃ নিজৰ বিষম কন্যাক লৈ বিমূঢ় যদিও একে সময়তে যথেষ্ট গৌৰৱাম্বিতও।
তেওঁলোক দুয়োজনেই যাদু জগতৰ বিষয়ে ভালদৰে অৱগত আৰু তেওঁলোকে হাৰমাইনিৰ সৈতে ডায়েগন এলিতো পদাৰ্পণ কৰিছে।
হগৱাৰ্টছত হাৰমাইনিৰ প্ৰতিদ্বন্দ্ব্বী হৈছে পেন্সি পাৰ্কিনছন নামৰ দুৰ্বল লোকৰ মনত ভয় জন্মাই ভাল পোৱা এক চৰিত্ৰ যি ৰাউলিঙে বিদ্যালয়ত পঢ়ি থাকোঁতেই সন্মুখীন হোৱা এজনী ছোৱালীৰ ওপৰত আধাৰিত।
হাৰমাইনিৰ ব্যক্তিত্বৰ আন এক উল্লেখযোগ্য দিশ হ'ল আনক সহায় কৰাটো,বিশেষকৈ প্ৰতিৰক্ষাবিহীনসকলক যেনে নেভেইল লংবটম,প্ৰথম বৰ্ষীয়ানসকল,ঘৰুৱা-ভূতবোৰ,অন্যান্য মাগলৰ ঘৰত জন্ম লভাসকল,হেগৰিডৰ দৰে অৰ্ধদৈত্য বা লুপিনৰ দৰে কুকুৰনেচীয়া-মানুহক।
শেষ কিতাপখন প্ৰকাশৰ পিছত ৰাউলিঙে প্ৰকাশ কৰে যে যাদু মন্ত্ৰালয়ত হাৰমাইনিৰ কাম আছিল নিৰ্বলী ৰ অধিকাৰৰ হকে যুঁজ দিয়াটো।
হাৰমাইনিয়ে তাইৰ বন্ধুসকলৰ সুৰক্ষাৰ কথা ইমান চিন্তা কৰিছিল আৰু তেওঁলোকক ইমান গুৰুত্ব দিছিল যে ৰাউলিঙৰ মতে যদি তাই হেঁপাহ জিলিকা আইনাত নিজকে চালেহেতেন,হেৰী,ৰণ আৰু নিজকে অক্ষত অৱস্থাত আৰু ভ'লডেম'টক ধ্বংসপ্ৰাপ্ত অৱস্থাত দেখিলেহেতেন।
তাই প্ৰায়ে মেলফয়ৰ দৰে দুষ্ট ল'ৰাবোৰে কি কয় তাত মন নিদিছিল আৰু হেৰী আৰু ৰণকো মেলফয়ক হেয় প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ কৰা চিন্তা ভাৱনাবোৰক বাদ দিবলৈ কৈছিল।
তাই এই কথাটি স্বীকাৰ কৰিছিল যে তাইৰ জন্ম মাগলৰ ঘৰত হৈছিল আৰু ডেডলী হেলোজত কয় যে তাই এজনী লেতেৰা তেজৰ ছোৱালী আৰু ইয়াক লৈ তাই গৌৰৱান্বিত।
তেওঁ কয়, "মই হাৰমায়নিক মোৰ দৰে অংকন কৰিবলৈ ওলোৱা নাছিলো কিন্তু তাই.তাই ছোৱালীকালত মই যেনে আছিলোঁ তাৰ এক পৰিবৰ্দ্ধিত ৰূপ"।
ইয়াৰোপৰি লেখিকাগৰাকীয়ে কয় যে তেওঁৰ দৰেই হাৰমাইনিৰ অধ্যয়নশীলতাৰ মাজতো "এক সুৰক্ষাবিহীন যেন ভাৱ আৰু বিফলতাৰ ভয় সোমাই আছে"।