polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ভাৰতীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনীত তেওঁৰ কেইবাটাও প্ৰকাশন আছে আৰু ক্ৰমে লিভাৰ ৰোগ আৰু সহায়ক প্ৰজননৰ কিতাপৰ অধ্যায়ত অৰিহণা যোগাইছে।
ৰাজেশে এগৰাকী চাবমেৰিনাৰ, তিনিখন চাবমেৰিন আৰু এখন ফ্ৰিগেটৰ কমাণ্ডিঙৰ উপৰিও কমোডৰ কমাণ্ডিং চাবমেৰিন হিচাপেও কাম কৰিছিল।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ মুম্বাইৰ টাটা মেম'ৰিয়েল চেণ্টাৰৰ পৰা ৰেডিয়চন অংক'লজীত ডিএনবি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ছাৰিনে বিশাখাপট্টনমৰ প্ৰতিৰক্ষা গৱেষণা আৰু উন্নয়ন সংস্থা ৰ প্ৰতিৰক্ষা পৰীক্ষাগাৰ নৌ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি পৰীক্ষাগাৰ ত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছে।
ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ প'ৰ্ট ব্লেয়াৰৰ নৌসেনা চিকিৎসালয় আইএনএইচএছ ধনবন্তৰী, বিশাখাপট্টনমৰ আইএনএইচএছ কল্যাণী, কোচিৰ আইএনএইচএছ সঞ্জীৱনী আৰু মুম্বাইৰ আইএনএইচএছ আছবিনীত সেৱা আগবঢ়াইছে।
ভাৰতীয় সেনাবাহিনীত লেফটেনেণ্টৰ পৰা কেপ্তেইনলৈকে, ভাৰতীয় নৌসেনাত চাৰ্জন লেফটেনেণ্টৰ পৰা চাৰ্জন ভাইচ এডমিৰেললৈকে আৰু ভাৰতীয় বায়ুসেনাত এয়াৰ মাৰ্শ্বাল হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল।
শতিকাজুৰি অসংখ্য শাসন ব্যৱস্থা অতিক্ৰম কৰি অহা ৰাছিয়ান সমাজত মহিলাৰ এক চহকী আৰু বৈচিত্ৰ্যময় ইতিহাস আছে।
মন কৰিবলগীয়া কথা যে ৰাছিয়া বহুসংস্কৃতিৰ সমাজ হোৱা হেতু ৰাছিয়াৰ মহিলাসকলৰ অভিজ্ঞতা জাতিগত, ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক ৰেখাৰ মাজত যথেষ্ট ভিন্ন।
এগৰাকী জনগোষ্ঠীয় ৰাছিয়ান মহিলাৰ জীৱন বাছকিৰ, চেচেন, বা ইয়াকুট মহিলাৰ লেখীয়া আন সংখ্যালঘু মহিলাৰ জীৱনৰ পৰা নাটকীয়ভাৱে পৃথক হ’ব পাৰে; ঠিক যেনেকৈ নিম্ন শ্ৰেণীৰ গ্ৰাম্য পৰিয়ালৰ মহিলাৰ জীৱন উচ্চ মধ্যবিত্তীয় নগৰীয়া পৰিয়ালৰ মহিলাৰ জীৱনৰ পৰা পৃথক হ’ব পাৰে।
তথাপিও এটা সাধাৰণ ঐতিহাসিক আৰু ৰাজনৈতিক প্ৰেক্ষাপটে ৰাছিয়াৰ মহিলা সম্পৰ্কত মন্তব্য ৰাখিবলৈ এক কাঠামো প্ৰদান কৰে।
মহিলাসকলে এতিয়া প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি ঘৰৰ বাহিৰত কাম কৰি আহিছে৷ দ্বৈত আয়ৰ পৰিয়াল আটাইতকৈ সাধাৰণ য'ত মহিলা আৰু পুৰুষৰ নিয়োগৰ হাৰ ক্ৰমে ৬৬.১% আৰু ৭৬.২% ।
তথাপিও শ্ৰম খণ্ডৰ মহিলাসকল প্ৰায়ে বৈষম্যৰ সন্মুখীন হয়৷ আইনেও মহিলাৰ বাবে নিষিদ্ধ কৰি থোৱা ১০০টা বৃত্তিৰ তালিকা প্ৰস্তুত কৰিছে কাৰণ এই বৃত্তিবোৰক মহিলাৰ স্বাস্থ্যৰ বাবে অত্যন্ত বিপজ্জনক বুলি গণ্য কৰা হয়, বিশেষকৈ প্ৰজননগত স্বাস্থ্যৰ বাবে৷ ২০১৯ চনলৈকে এইদৰে নিষিদ্ধ কৰি থোৱা বৃত্তিৰ সংখ্যা হৈছিলগৈ ৪৫৬।
শ্ৰম আইন অনুসৰি মহিলাসকলৰ প্ৰসূতিকালীন ছুটী, বেতনযুক্ত পিতৃ-মাতৃৰ ছুটী আৰু বিনা বেতনে পিতৃ-মাতৃৰ ছুটীৰ অধিকাৰ আছে৷ শিশুটিৰ বয়স ৩ বছৰ হোৱালৈকে এই ছুটীসমূহ বৃদ্ধি কৰিব পাৰি।
ৰিহাবাৰীৰ আৰ্য বিদ্যাপীঠ পাঠশালাত প্ৰাথমিক শিক্ষা শেষ কৰি গুৱাহাটীৰ ডনবস্ক' হাইস্কুলত নামভৰ্তি কৰে।
তেওঁ জ্ঞানদাভিৰাম বৰুৱা আইন মহাবিদ্যালয়ত আইনৰ শ্ৰেণীত ভৰ্তি হয় যদিও আইনৰ শিক্ষা তেওঁৰ আধৰুৱা হৈ ৰয়।
'অল এল'ন ইফ নিড বি '(শৰৎ সিংহৰ জীৱন ভিত্তিক আৰু ১৯৯৬ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰজত কমল বঁটা প্ৰাপ্ত),'ঢোলে - ডগৰে' ,' আশাৰ ৰেঙনি' ।
২০১০ চনত হিমাচল প্ৰদেশৰ বিধান সভাত এই দাবী তুলা হৈছিল যে ভাৰতৰ সংবিধানৰ অষ্ট অনুসূচীত 'পাহাড়ী ' নামেৰে এটি ভাষা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হওক, যি বিভিন্ন হিমাচলী ভাষাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব।
পিচে তাৰ পাছত এই দিশত কোনো অগ্ৰগতি দেখা হোৱা নাই, যদিও বিভিন্ন সৰু সৰু সংগঠনে এই ভাষাক সংৰক্ষিত কৰিবলৈ বিভিন্ন পদক্ষেপ হাতত লৈ আহিছে।
ৰাজনৈতিক কাৰণত পংগৱাড়ী হিন্দী ভাষাৰ উপভাষা হিচাপে নথিভুক্ত কৰা হয় যদিও এজন পংগৱাড়ী ভাষী আৰু এজন হিন্দী ভাষী লোকে ইজনে সিজনক সহজে বুজিব নোৱাৰে।
ইউনেস্ক'ৰ মতে এই ভাষা বিষমভাৱে লুপ্তপ্ৰায়, যাৰ অৰ্থ এইয়া যে পংগৱাড়ী কোৱা আতাইতকৈ কম বয়সীয়া লোক বৰ্তমানে ককাক বা আইতাকহে, আৰু তেওঁলোকেও এই ভাষা কেতিয়াবা কেতিয়াবাহে বা আংশিকভাৱেহে কয়।
এই ভাষা মুখ্যতঃ উত্তৰ ভাৰতৰ হিমাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ চম্বা জিলাৰ পংগী অঞ্চলত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ভাষাবিদ জৰ্জ আব্ৰাহম গ্ৰিয়েৰ্ছনে নিজৰ "লিংগুইষ্টিক চাৰ্ভে' অৱ ইণ্ডিয়া"ত পংগৱাড়ীক চম্বয়ালীৰ উপভাষা হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল।
বৰ্তমানে ভাষাবিদসকলে পংগৱাড়ীক এটি সুকীয়া ভাষা জ্ঞান কৰে যি পশ্চিম পাহাড়ী গোটৰ চমিয়ালী উপোগোটৰ অন্তৰ্গত, চম্বয়ালী, বিলাসপুৰী, ভদৰৱাহী আদি ভাষাৰ সৈতে।
পংগৱাড়ী ভাষাই স্বৰ সমন্বয়ৰ এটি অৱশেষীকৃত প্ৰণালী ব্যৱহাৰ কৰে, সেই অঞ্চলৰ অন্যান্য কিছু ভাষাৰ দৰে ।
প্ৰথমে যি স্বৰধ্বনিৰ চৰ্তত সেই সমন্বয় সৃষ্টি কৰা হৈছিল, সেই ধ্বনিসমূহ বৰ্তমানে উপস্থিত নহয়, সেয়ে এই প্ৰণালী বৰ্তমান ফলপ্ৰসু নহয়।
গ্ৰিয়েৰ্ছনৰ পংগৱাড়ী ভাষাৰ ব্যাখ্যাৰ পাছত প্ৰথমবাৰৰ বাবে শেহতীয়াকৈহে বিনয় সুন্দৰ নায়কে পংগৱাড়ীৰ এখন ব্যাকৰণ হিন্দী ভাষাত লিখি উলিয়াইছে।
যদিও ট্ৰেন্সনিষ্ট্ৰিয়া এতিয়াও আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত সীমিত স্বীকৃতি পোৱা দেশ, আৰু যদিও ফ্ৰিডম ইন দ্য ৱৰ্ল্ড ২০১২ চনত বৰ্ণনা কৰিছিল যে " ", বৰ্তমানৰ ট্ৰেন্সনিষ্ট্ৰিয়ান চৰকাৰত ৮ গৰাকী মহিলা আৰু ৬ গৰাকী পুৰুষ অন্তৰ্ভুক্ত।
ট্ৰেন্সনিষ্ট্ৰিয়াৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু ৪ জনৰ ভিতৰত ৩ গৰাকী উপ-প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে মহিলা ।
ট্ৰেন্সনিষ্ট্ৰিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰপতি প্ৰশাসনত মহিলাক ব্যাপকভাৱে উপস্থাপন কৰা হয়৷ উদাহৰণ দিবলৈ গ'লে প্ৰশাসনৰ মুৰব্বী আৰু ৫ জন ৰাষ্ট্ৰপতিৰ উপদেষ্টা (আলয়না ক্লাইউছ, নাডেজ্ডা জাবলটস্কায়া, নাটালিয়া গাৰ্বাৰ, আন্না ইয়ানচুক আৰু গালিনা ছাণ্ডুছা) ৰ কথা ক'ব পাৰি।
ট্ৰেন্সনিষ্ট্ৰিয়াৰ মহিলাসকল হৈছে ট্ৰেন্সনিষ্ট্ৰিয়াত বাস কৰা বা তাৰ পৰা অহা মহিলা (ট্ৰেন্সনিষ্ট্ৰিয়া বুলিও বানানটো লিখা হ'ব পাৰে; আৰু ইয়াক প্ৰিডনেষ্ট্ৰ'ভিয়ান মল্ডাভিয়ান ৰিপাব্লিক বুলিও কোৱা হয়, আৰু সংক্ষিপ্তভাৱে কোৱা হয় পিএমআৰ)।
খ্ৰীষ্টীয় দ্বিতীয় শতিকাৰ সময়ছোৱাত ভাৰতত, আৰু পিছলৈ চীনত, প্ৰতিটো চুকত সৰু সৰু বতাহৰ ঘণ্টা ওলমি থকা অতি বৃহৎ পেগোডাবোৰ জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল; ব্ৰঞ্জ আদিৰে নিৰ্মিত ক্লাপাৰটো দোল খাই থাকিছিল, যাৰ ফলত এটা সুৰীয়া টিংটিং শব্দ হৈছিল।
কোৱা হয় যে এই ঘণ্টাবোৰৰ মূল উদ্দেশ্য কেৱল চৰাই আদি খেদি দিয়াই নহয়, যিকোনো আত্মগোপন কৰা দুষ্ট আত্মাকো ভয় খুৱাই পঠিয়োৱাৰ বাবে ব্যৱহাৰ হৈছিল।
মন্দিৰ, ৰাজপ্ৰসাদ আৰু ঘৰৰ চালৰ চুকত ৱিণ্ড বেল ওলোমাই থোৱা থাকে; এইবোৰ কেৱল পেগোডাতে সীমাবদ্ধ নহয়।
এচিয়াৰ কোনো কোনো ঠাইত ৱিণ্ড চাইমে শুভ বাৰ্তা কঢ়িয়াই আনে বুলি ভবা হয় আৰু ফেং ছুইতো ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ৱিণ্ড চাইমচ হৈছে ওলমি থকা নলীযুক্ত ৰড, ঘণ্টা বা অন্যান্য বস্তুৰ পৰা নিৰ্মিত এক প্ৰকাৰৰ পাৰ্কাচন বাদ্যযন্ত্ৰ।
নলীযুক্ত ৰডবোৰ কোনো ধৰণৰ ওজন বা পৃষ্ঠৰ সৈতে ওলমি থাকে আৰু শূন্যত বতাহৰ স্বাভাৱিক গতিৰ প্ৰভাৱত নলীযুক্ত ৰডবোৰে এডালে আনডালৰ সৈতে খুন্দা খাই কোমল শব্দৰ সৃষ্টি কৰে।
সাধাৰণতে কোনো অট্টালিকাত বা বাসগৃহৰ দুৱাৰমুখত, বাৰাণ্ডাত, বাহিৰৰ বাগিচাত আলংকাৰিক সামগ্ৰী হিচাপে ওলোমাই থোৱা হয়।
যিহেতু পাৰ্কাচন বাদ্যযন্ত্ৰবোৰ বতাহে জোকাৰণিৰে উৰুৱাই দিয়া যাদৃচ্ছিক প্ৰভাৱ অনুসৰি আঘাত প্ৰাপ্ত হয়, গতিকে ইয়াত বতাহৰ ঝুলনক আকস্মিক সংগীতৰ উদাহৰণ হিচাপে গণ্য কৰা হৈছে।
সাধাৰণতে ব্ৰঞ্জৰ পৰা তৈয়াৰী ৰোমান ৱিণ্ড চাইমক টিণ্টিন্নাবুলাম বুলি কোৱা হৈছিল আৰু ইয়াক বাগিচা, বাৰাণ্ডা আৰু আলহী বহা কোঠাত ওলোমাই থোৱা হৈছিল য'ত বতাহৰ গতিৰ ফলত টিংটিং শব্দ হৈছিল।
এই শব্দই কু-অভিপ্ৰায়ক আঁতৰাই পেলায় বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল আৰু ইয়াক প্ৰায়ে ফেলাছৰ সৈতে সংযুক্ত কৰা হৈছিল, যিটো সৌভাগ্যৰ প্ৰতীক আৰু দুষ্ট চকুৰ বিৰুদ্ধেও এক কৱচ স্বৰূপ আছিল।
এই সত্যকেইটাৰ মহত্ব মহাযানত তুলনামূলকভাৱে কম, য'ত প্ৰজ্ঞাৰ উচ্চতৰ উদ্দেশ্যা শূন্যতা আৰু বোধিসত্ত্ব মাৰ্গ এই যাত্ৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
মহাযানত এই চাৰি সত্যৰ পুনৰ্ব্যাখ্যা প্ৰদান কৰা হ'ল, এই কথা বুজাবলৈ যে কিদৰে মুক্ত জীৱো "এই জগতত ব্যাপকভাৱে কাৰ্যক্ষম হ'ব পাৰে"।
ঊনবিংশ শতিকাত পশ্চিমীয়া ঔপনিৱেশিকতাবাদীসকলৰ বৌদ্ধ ধৰ্ম আৱিষ্কাৰ আৰু বৌদ্ধ আধুনিকতাবাদৰ উত্থানৰ লগতে পাশ্চাত্যত এই চাৰি সত্যক বৌদ্ধ ধৰ্মৰ মূল শিক্ষা হিচাপে প্ৰচাৰ কৰা হ'ল।
কেতিয়াবা কেতিয়াবা এই সত্যকেইটাৰ নতুন ব্যাখ্যা পাশ্চাত্যত দেখা যায়, যি পৰম্পৰাগতভাৱে এছিয়াত পোৱা ব্যাখ্যাতকৈ পৃথক।
ই বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰাথমিক অভিমুখীতা প্ৰকাশ কৰে: অনাৰক্ষিত সংবেদনশীল সংস্পৰ্শ টান আৰু অস্থায়ী অৱস্থা তথা বস্তু ধৰি ৰখাৰ কাৰণ, যি দুঃখ।
ই জীৱন আৰু মৃত্যুৰ অন্তহীন চক্ৰক বুজায়, কিন্তু লগতে আকৰ্ষণ আৰু প্ৰত্যাখ্যানৰ চক্ৰকো বুজায় যিয়ে অহং-মনক বৰ্তাই ৰাখে।
এই চক্ৰক শেষ কৰাৰ এটি উপায় আছে: নিৰ্বাণ প্ৰাপ্তি, টানৰ অন্ত, যাৰ পাছত পুনৰ্জন্ম আৰু তাৰ লগত অহা দুঃখৰ আৰু কেতিয়াও উদয় নহয়।
ইয়াক লাভ কৰিবলৈ অষ্টাংগিক আৰ্য মাৰ্গ অনুসৰণ কৰিব লাগিব: সংবেদনশীল সংস্পৰ্শেৰে হোৱা স্বয়ংক্ৰিয় প্ৰতিক্ৰিয়াক বাধিত কৰি, অনুশাসন বৃদ্ধি কৰি আৰু ধ্যান কৰি।
বৌদ্ধ ধৰ্মৰ আতাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা বুলি দাবী কৰা হোৱা এই সত্যসমূহৰ প্ৰতীকী আৰু প্ৰস্তাৱনামূলক ভূমিকা আছে।
প্ৰতীকী ৰূপত এই সত্যই বুদ্ধৰ জাগৰণ আৰু মুক্তি সূচায়, আৰু এই কথা সূচায় যে বুদ্ধৰ অনুগামীসকলেও একেধৰণৰ আধ্যাত্মিক অনুভৱ লাভ কৰিব পাৰিব।
প্ৰস্তাৱনাৰ ৰূপত, এই চাৰি সত্যই পালি ধৰ্মানুশাসন আৰু আগৰ মিশ্ৰিত সংস্কৃত বৌদ্ধ শাস্ত্ৰৰ ধাৰণাগত ৰূপৰেখা বুজায়।
ই এটি ধাৰণাগত কাঠামো প্ৰদান কৰে বৌদ্ধ চিন্তা প্ৰকাশ কৰিবলৈ, যাক ব্যক্ৰিগতভাৱে বুজিব বা "অনুভৱ" কৰিব লাগিব।
চতুৰাৰ্য সত্যৰ ভূমিকা আৰু গুৰুত্ব সময়ৰ সৈতে বিকশিত হ'ল, আৰু ইয়াক লাহে লাহে বুদ্ধৰ প্ৰথম শিক্ষা হিচাপে মান্যতা প্ৰদান কৰা হ'ল।
এনে হ'ল যেতিয়া প্ৰজ্ঞা, বা "মুক্তিদায়ী অন্তৰ্দৃষ্টি"ক নিজতেই মুক্তিদায়ী জ্ঞান কৰিবলৈ লোৱা হ'ল ধ্যানৰ লগত বা ধ্যানৰ স্থানত।
প্ৰজ্ঞাই সূত্ৰসমূহত বিশেষ স্থান লাভ কৰিলে, আৰু এই চতুৰাৰ্য সত্যই তাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, বুদ্ধৰ প্ৰবোধনৰ কাহিনীৰ অংশ হিচাপে।
ই দুঃখৰ কাৰণেই নহয়, আমাক দুঃখৰ সৈতে বান্ধি ৰখা কাৰকো হ'ব পাৰে, বা দুঃখৰ পৰা মুক্তিৰ প্ৰচেষ্টাৰ ফলো হ'ব পাৰে।
আচাৰ্যৰ সভাপতিত্বত কৰা কামৰ বাবে ৰেচকিউ ফাউণ্ডেচনে বহুকেইটা ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছে।
টাইৱানৰ ৰাষ্ট্ৰপতি মা ইং-জেউৱে আচাৰ্যলৈ টাইৱান ফাউণ্ডেশ্যন ফৰ ডেমক্ৰেচিৰ ‘এচিয়ান ডেমক্ৰেচি এণ্ড হিউমেন ৰাইটচ্ এৱাৰ্ড’ বঁটা প্ৰদান কৰাৰ লগতে ১,০০,০০০ আমেৰিকান ডলাৰৰ নগদ অনুদান আগবঢ়ায়।
এই বঁটাৰ বাবে এজন প্ৰাক্তন ভুক্তভোগীয়ে ৰেচকিউ ফাউণ্ডেচনৰ নাম মনোনীত কৰিছিল, যাক সংগঠনটোৱে মানৱ সৰবৰাহকাৰীৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল।
যৌন সৰবৰাহ, ঘৰুৱা হিংসা আৰু শিশু পৰ্ণগ্ৰাফীৰ বিৰূদ্ধে কাম কৰা মেক্সিকান সাংবাদিক লিডিয়া কেচ’ ৰিবেৰ’ৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে আচাৰ্যক এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
২০১৩ চনত, ৰেচিকিউ ফাউণ্ডেচনৰ সৈতে একেলগে কৰা কামৰ বাবে ত্ৰিবেণীক ‘ৱৰ্ল্ড অৱ চিলড্ৰেন হিউমেনিটেৰিয়ান এৱাৰ্ডেৰে’ সন্মানিত কৰা হয়।
ৰেচকিউ ফাউণ্ডেচন নামৰ সেচ্ছাসেৱী সংস্থাটো ত্ৰিবেণীৰ স্বামী বালকৃষ্ণ আচাৰ্যই প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, কিন্তু ২০০৫ চনত এক মটৰ দুৰ্ঘটনাত তেওঁৰ মৃত্যু হোৱাত ত্ৰিবেণীয়ে ইয়াৰ সভাপতিৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে।
সংগঠনটোৱে বলপূৰ্বক পতিতাবৃত্তিৰ বাবে বিক্ৰী কৰা আৰু ভাৰত, নেপাল আৰু বাংলাদেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ মানৱ সৰবৰাহৰ চিকাৰ হোৱা ভুক্তভোগীসকলক উদ্ধাৰ, পুনৰ সংস্থাপন আৰু প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ বাবে কাম কৰে।
সংগঠনটোৱে বছৰি মোটামুটি তিনিশজনী ছোৱালীক মুক্ত কৰে, আৰু লগতে সিহঁতক দিহা-পৰামৰ্শ , চাকৰিৰ প্ৰশিক্ষণ আৰু এইচ.আই.ভি. পৰীক্ষাৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে।
যিহেতু এই অভিযানৰ ফলত প্ৰায়ে যৌন সৰবৰাহকাৰীসকলৰ গুৰুতৰ আৰ্থিক ক্ষতি বা কাৰাবাস হয়, সেয়ে তেওঁৰ কামৰ ফলস্বৰূপে ত্ৰিবেণী আচাৰ্যই ইতিমধ্যে কেইবাটাও মৃত্যুৰ ভাবুকি লাভ কৰিছে।
বিশ বছৰৰো অধিক সময় ধৰি ত্ৰিবেণী আচাৰ্যই বাধ্য হৈ যৌন ব্যৱসায়ত লিপ্ত হোৱা আৰু সৰবৰাহ কৰা যুৱতী আৰু মহিলাসকলক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ অক্লান্ত ভাৱে কাম কৰি আহিছে আৰু তেওঁলোকক সেই জীৱন ঘূৰাই দিয়াৰ চেষ্টা কৰিছে আহিছে, যি জীৱন প্ৰকৃততে তেওঁলোকৰ প্ৰাপ্য।
এতিয়ালৈকে তেওঁ তেওঁৰ সংগঠনৰ জৰিয়তে প্ৰায় চাৰি হাজাৰ ভুক্তভোগীক উদ্ধাৰ কৰিছে আৰু এটি নতুন জীৱন দিছে।
২০২১ চনৰ মে’ মাহত এম্নেষ্টী ইণ্টাৰনেশ্যনেলে আজাৰবাইজানত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে লিংগভিত্তিক প্ৰতিশোধৰ ওপৰত এক প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ কৰিছিল; য’ত মহিলা কৰ্মী আৰু তেওঁলোকৰ সংগীসকলক স্মিয়ৰ অভিযান, অভিযোগৰ লগতে তেওঁলোকৰ ছ’চিয়েল নেটৱৰ্ক একাউণ্ট আৰু প্ৰকাশন হেক কৰি ব্লেকমেইলিঙৰ জৰিয়তে বদনাম আৰু নিস্তব্ধ কৰাৰ পদ্ধতিগত প্ৰচেষ্টাৰ নথিভুক্ত কৰা হৈছিল,য'ত যৌন প্ৰকৃতিৰ সামগ্ৰীকে ধৰি ব্যক্তিগত তথ্যও সন্নিৱিষ্ট আছিল।
এম্নেষ্টী ইণ্টাৰনেশ্যনেলৰ দক্ষিণ ককেছাছৰ গৱেষক নাটালিয়া নোজাজজে কয় যে: “এই লিংগভিত্তিক প্ৰত্যাধিকাৰৰ আৰ্হি-পদ্ধতি আৰু লক্ষ্য হিচাপে লোৱা হৈছে এনে মহিলা যিয়ে মানৱ অধিকাৰ উলংঘাৰ উন্মোচন কৰিছে বা কৰ্তৃপক্ষক সমালোচনা কৰিছে৷ ইয়াৰ পৰা দৃঢ়ভাৱে ইংগিত পোৱা যায় যে আজাৰবাইজান কৰ্তৃপক্ষ এই অপৰাধসমূহৰ বাবে প্ৰত্যক্ষভাৱে দায়ী বা সহযোগী।
ধৰ্মনিৰপেক্ষ দেশ যদিও আজাৰবাইজান ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান পালন কৰা লোকসকলৰ বাবে প্ৰমাণপত্ৰ আৰু পঞ্জীয়নৰ প্ৰয়োজন।
আজাৰবাইজানৰ মুছলমান মহিলাসকলে প্ৰমাণিত মোল্লা হ'বলৈ অধ্যয়ন কৰিব পাৰে আৰু কেৱল মহিলাৰ বাবে সমাৱেশৰ নেতৃত্ব দিব পাৰে, যিটো শতিকা আগৰ এক অনন্য স্থানীয় পৰম্পৰা।
আজাৰবাইজানৰ মহিলাসকলে পুৰুষৰ দৰেই আইনী অধিকাৰ লাভ কৰে; কিন্তু সমাজৰ বৈষম্য এতিয়াও এটা সমস্যা হৈয়ে আছে।
বাকু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানে ৰিপ'ৰ্ট কৰিছে যে: "ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক সম্পৰ্কত গোপনীয়তা উলংঘা, যেনে:ব্যক্তিগত জীৱনত হস্তক্ষেপ, ব্যক্তিগত তথ্য বিনিময় আৰু ব্যক্তিগত স্থানত অকৰ্তৃত্বশীল প্ৰৱেশ, আজাৰবাইজানত ব্যাপকভাৱে বিয়পি পৰিছে।
২০২১ চনৰ জুলাই মাহত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে শেহতীয়াকৈ বৃদ্ধি পোৱা ঘৰুৱা হিংসাৰ প্ৰতিবাদ আৰু সজাগতা সৃষ্টিৰ বাবে মহিলা অধিকাৰ কৰ্মীসকলে স্বৰাজ মন্ত্ৰালয়লৈ এটা কফিন লৈ আহিছিল।
২০১৭ চনত মেহৰিবান আলিয়েভা ক আজাৰবাইজানৰ উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়, যিটো ১৯৯৪ চনত লালা শ্ব’ভকাটে শেহতীয়াকৈ দখল কৰা বিদেশ সচিবৰ কাৰ্যালয় বিলুপ্ত কৰাৰ পিছত আজাৰবাইজানত এগৰাকী মহিলাই দখল কৰা সৰ্বোচ্চ পদ।
২০২১ চনত নৰৱেৰ হেলচিংকি কমিটীৰ প্ৰতিবেদন অনুসৰি আজাৰবাইজানত ঘৰুৱা হিংসাৰ সংখ্যা বৃদ্ধিয়ে মহিলাৰ জীৱন বিপন্ন কৰিছে।
অশৰীৰিৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকাৰ বাবে মানুহে ঘৰৰ ওচৰত এই কলগছসমূহ থকাটো পছন্দ নকৰে আৰু গাঁৱৰ চৌহদৰ ভিতৰতো ইয়াক পোৱা নাযায়।
কিন্তু এই কলগছৰ জোপাসমূহ বসতিপ্ৰধান অঞ্চলৰ পৰা অলপ দূৰত, প্ৰায়ে গাঁৱৰ বাহিৰত বা পথৰ কাষত খেতি কৰা পথাৰবোৰৰ দাঁতিত পোৱা যায়।
থাইলেণ্ডত ইয়াৰ পাত সাধাৰণতে স্থানীয়ভাৱে উৎপাদিত মিঠাইত মেৰিয়াই লোৱা হয় আৰু পৰম্পৰাগত চিকিৎসাত আলচাৰৰ চিকিৎসাৰ বাবে ফুলসমূহ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
নং টানিয়ে বনৰীয়া কল গছৰ জোপাসমূহত বাস কৰে আৰু জনপ্ৰিয় চিত্ৰণত তেওঁক সেউজীয়া পৰম্পৰাগত থাই সাজ-পোছাক পিন্ধা এগৰাকী ধুনীয়া যুৱতী হিচাপে উপস্থাপন কৰা হয়।
পৰৱৰ্তী সময়ত নাং টানি টানি থি ৰাক, মন ৰাক নাং ফ্ৰাই পঠা নাং টানি আৰু ফ্ৰাই টানি কেইবাখনো চলচ্চিত্ৰত নাং টানিয়ে মূল ভূমিকা পালন কৰিছে।
ইয়াৰ উপৰিও তেওঁক আন আন ছবি যেনে নাং ফ্ৰাই খানং ৰাক আদিতো গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকাত অৱতাৰণা কৰা হৈছে।
প্ৰথমবাৰ ১৯২১ চনৰ আগষ্ট মাহত , অসহযোগ আন্দোলনৰ সময়ত অসমলৈ আহোঁতে গান্ধীয়ে গুৱাহাটী, তেজপুৰ, নগাঁও, যোৰহাট, ডিব্ৰুগড়, শিলচৰ ভ্ৰমণ কৰি ছিলেট হৈ কলিকতালৈ গৈছিল।
১৯৩৪ চনত হৰিজন ছফৰলৈ ওলাওঁতে গান্ধীয়ে অসমকো ভ্ৰমণ তালিকাৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল আৰু এই ভ্ৰমণ কালত গান্ধীয়ে যোৰহাটৰ গান্ধীবাদী নেতা কৃষ্ণনাথ শৰ্মাৰ পৰিয়ালৰ ব্যক্তিগত নামঘৰটি হৰিজনসকলৰ বাবে মুকলি কৰিছিল।
সেই সময়ত গান্ধী যোৰহাটৰ উপৰিও ধুবুৰী, বৰপেটা, তেজপুৰ, গুৱাহাটী, নগাঁও, গোলাঘাট, শিৱসাগৰ, ডিব্ৰুগড়, তিনিচুকীয়া আদি ঠাইলৈ গৈছিল।
তাৰোপৰি বিভিন্ন সংস্থা-সংগঠনে তেওঁক স্বাগতম তথা অভিনন্দন জনাই বিভিন্ন পত্ৰ প্ৰেৰণ কৰিছিল আৰু গান্ধীয়েও বিভিন্ন ৰাজহুৱা সভাত বক্তৃতা প্ৰদান কৰাৰ লগতে অসম তথা অন্য ৰাজ্যৰ তেওঁৰ সুহৃদলৈ এই ভ্ৰমণকালতে অসমৰ পৰা পত্ৰাদি প্ৰেৰণ কৰিছিল।
সেয়ে অসমৰ বিভিন্ন জিলাৰ ভিন ভিন ঠাইলৈ গৈ অমিয়কুমাৰ দাস আৰু লীলাধৰ বৰুৱাই এই তথ্য-পাতিবোৰ সংগ্ৰহ কৰি একো বাদ নপৰাকৈ কিতাপখনত ইয়াক সন্নিৱিষ্ট কৰিছিল।
অসম ৰাজ্যিক গান্ধী জন্ম-শতবাৰ্ষিকী উদযাপন সমিতিৰ সিদ্ধান্ত মতে অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ তৰফৰ পৰা প্ৰকাশ কৰা পাঁচখন কিতাপৰ ভিতৰত অসমত মহাত্মা অন্যতম।
তেওঁ অসম চৰকাৰৰ কেবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ বিভাগ যেনে শিক্ষা, শ্ৰম আৰু অসামৰিক যোগান দপ্তৰৰ মন্ত্ৰীও আছিল।
দেশৰ প্ৰতি আগবঢ়োৱা সেৱাৰ প্ৰতি সন্মান জনাই ভাৰত চৰকাৰে ১৯৬৩ চনত তেওঁক দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰিছিল।
এই ঐতিহাসিক ভ্ৰমণ কাহিনীৰ বিভিন্ন তথ্য অসমৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰি অমিয়কুমাৰ দাস আৰু লীলাধৰ বৰুৱাই অসমত মহাত্মা শীৰ্ষক সংকলনটি যুগুতাই উলিয়াইছিল।
হাতীদাঁত বা ম'হৰ শিঙৰ ফণি মূল্যবান হোৱাৰ লগতে এনে সামগ্ৰীৰে নিৰ্মিত কাকৈৰ যথেষ্ট গুণ আছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
জনবিশ্বাস আছে যে ম'হৰ শিঙৰে নিৰ্মিত কাকৈৰে মূৰ আঁচুৰিলে মূৰৰ বিষ বা মূৰঘূৰণি নহয় আৰু সোনকালে চুলি নপকে বা নসৰে।
সহজে উপলব্ধ হোৱা সামগ্ৰী হিচাপে সাধাৰণতে ভলুকা বাঁ‌হ নামেৰে জনাজাত অসমত স্থানীয়ভাৱে উপলব্ধ বাঁহৰ পৰা কাকৈ ফণি তৈয়াৰ কৰা হয়।
ইয়াৰ ওপৰৰ অংশটো ধুনীয়াকৈ ম'ৰা চৰাই সদৃশকৈ বনোৱা হয় আৰু তলৰ ফালে শলা সদৃশ দীঘল দাঁ‌তবোৰ থাকে।
বৰ্তমানৰ প্ৰেক্ষাপটত ডিচেম্বৰৰ পৰা মে’ মাহলৈকে বিহুৰ সময়চোৱাত চাহিদা অধিক হোৱা ই এবিধ ঋতুভিত্তিক সামগ্ৰী।
কাকৈ হৈছে সাধাৰণতে বিহু নৃত্যশিল্পীসকলে পিন্ধা মহৰ শিং, কাঠ, বাঁহ আদিৰে তৈয়াৰী পৰম্পৰাগত চুলিৰ বেন পিন বা চুলি ফণিয়াবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা একপ্ৰকাৰৰ বাঁ‌হৰে নিৰ্মিত ফণি।
ইয়াৰ এটা মূৰত সাধাৰণ ফণিৰ দৰে দীঘল শলা সদৃশ দাঁ‌ত থাকে যাৰ ফলত চুলিত ইয়াক পিন্ধিব পৰা যায় বা চুলি ফণিয়াব পৰা যায়।
চুলি পৰিষ্কাৰ, বা ষ্টাইল কৰিবলৈ চুলিৰ মাজেৰে টানিব পৰাকৈ দাঁতৰ শাৰী থকা এটা খাদৰে গঠিত সঁজুলি বিধকে ফণি বোলে।
প্ৰাগঐতিহাসিক যুগৰ পৰাই ফণি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে, পাৰস্যত ৫,০০০ বছৰ আগৰ বসতিস্থলৰ পৰা অতি পৰিশোধিত ৰূপত এনে ফণি আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছে।
ৰহাৰ ৰহদৈ নামে পৰিচিত ৰহদৈ নামৰ নাৰীগৰাকী নগাঁও জিলাৰ ৰহাৰ বাসিন্দা আছিল বাবে তেওঁক “ৰহাৰ ৰহদৈ’’ নামে জনা যায়৷ এওঁ আহোম ৰজা গদাধৰ সিংহৰ সময়ৰ আছিল৷ ল’ৰাৰজাৰ অত্যাচাৰৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ আহোম ৰাজকোঁৱৰ গদাপাণি নানা ঠাইত আত্মগোপন কৰি থাকিবলগীয়া হৈছিল৷ ইয়াৰ বাবেই নগা পৰ্ব্বতত কিছুদিন থাকি কামৰূপৰ ফালে গৈছিল।
ইয়াত ৰহদৈ নামেৰে পোহাৰী এজনীৰ ঘৰত দিনদিয়েক থাকে৷ ৰহদৈৰ ঘৰত কিছুদিন থাকি গদাপাণি টিপামলৈ যায় আৰু তাত ভাদৈ নামৰ মানুহ এজনীৰ ঘৰত কিছুদিন লুকাই থাকি শলগুৰিৰ আঘোণী নামৰ আন এজনী মানুহৰ ঘৰতো আশ্ৰয় লৈ আছিল৷ এই তিনিওৰে নামত তেতিয়াৰে পৰা এটা ফকৰা যোজনা প্ৰচলিত হৈ আছে; “ৰহাৰ ৰহদৈ টিপামৰ ভাদৈ শলগুৰিৰ আঘোণী বাই৷ তিনিৰো ডিঙিত ধৰি তিনিও কান্দিলে সমন্ধত একোটি নাই’’৷
গদাপাণিয়ে পিছত গদাধৰ সিংহ নাম লৈ ৰাজপাটত উঠে৷ ৰজা হৈ তেওঁ আত্মগোপন কৰি থকা কালত সহায় কৰা লোকসকলৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতাবশতঃ নানা পুৰস্কাৰ সন্মান আদি দিবলৈ ধৰে৷ সেইবাবে ৰহদৈ, ভাদৈ আৰু আঘোণী বাইক একেলগে ৰাজসভালৈ মাতি লৈ যায়৷ তিনিও অজনিতে ৰাজ-অপৰাধ কৰাৰ ভয়তে আৰু শাস্তি পাব বুলি ডিঙিত ধৰাধৰিকৈ কান্দিবলৈ ধৰে৷ কিন্তু গদাধৰ সিংহই তিনিওকে পূৰ্বৰ উপকাৰৰ কথা সুঁৱৰি সন্মান যাচে আৰু বৰপোহাৰীৰ বিষয় দি বিদায় দিয়ে৷ ৰহদৈৰ সন্মানাৰ্থে গদাধৰ সিংহই ৰহাৰ ৰহণ পথাৰত এটা বৃহৎ পুখুৰী খন্দাই পাৰত এটা দ’ল নিৰ্মাণ কৰায়৷ এই পুখুৰী আৰু দ’ল ৰহদৈ পুখুৰী আৰু ৰহদৈ দ’ল নাম দিয়ে৷ ৰহদৈ পুখুৰী পাৰত দ’লৰ ভগ্নাৱশেষ এতিয়াও আছে৷ পাৰে সৈতে পুৰা ১৮ পুৰা, ২ বিঘা, ৩ কঠা, ১৮ লেচা মাটিৰ পুখুৰীটোৰ মুঠ মাটিকালি৷
গদাপাণি পলাই আহি ৰহাৰ ৰহদৈ নামৰ সৰবৰহী মানুহগৰাকীৰ ওচৰত নিশ্চিন্তমনে কিছুদিন আছিল৷ ৰহদৈ কেৱল ৰহাৰেই নহয়, ৰহাৰ দাঁতিকাষৰীয়া ঠাইবোৰতো তেওঁৰ গুণৰ বাবে জনাজাত আছিল৷ মানুহৰ মাজত প্ৰচলিত যে, তেওঁ নিৰক্ষৰ আছিল যদিও মুখে মুখে ৰুক্মিণী হৰণ, স্যামন্ত হৰণ আদি গাব পাৰিছিল৷ বিয়ানাম, কীৰ্তন আদিতো তেওঁ পাকৈত আছিল বুলি এতিয়াও জনসমাজে স্বীকাৰ কৰে৷
এছিয়াৰ শংকু আকৃতিৰ শিৰোধান বা টুপী হৈছে পূব, দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়া আৰু বিশেষকৈ ভিয়েটনামৰ হিউত উদ্ভৱ হোৱা শংকু আকৃতিৰ এক সৰল শৈলীৰ শিৰোধান।
ইয়াক সাধাৰণতে এছিয়াৰ ধানৰ টুপী, বা কেৱল ধানৰ টুপী , কুলি টুপী , প্ৰাচ্যৰ টুপী, বা কৃষকৰ টুপী নামেৰেও জনা যায়।
ইয়াৰ পৰা এই কথা অনুমান কৰিব পৰা যায় যে এই শিৰোধান সম্ভৱতঃ কেইবা সহস্ৰাব্দ ধৰি কোনো কোনো ৰূপত পিন্ধি অহা হৈছে।
আধুনিক কালৰ বাংলাদেশ, ভূটান, চীন, কম্বোডিয়া, ভাৰত, ইণ্ডোনেছিয়া, জাপান, কোৰিয়া, লাওছ, মালয়েছিয়া, ম্যানমাৰ, ফিলিপাইনছ, মাঞ্চুৰিয়াৰ কোনো কোনো অঞ্চল, টাইৱান, নেপাল, তিব্বত, থাইলেণ্ড আৰু ভিয়েটনামৰ কিছু অংশত ইয়াৰ উল্লেখযোগ্য ব্যৱহাৰ দেখা যায়।
ফিলিপাইনছৰ ছালাকোট সাধাৰণতে শংকুৰ পৰিৱৰ্তে এক জোঙা আকৃতিৰ ফিনিয়াল বা শীৰ্ষৰ সৈতে একপ্ৰকাৰৰ শিৰোধান।
মূলভূমিৰ অধিকাংশ এছিয়ান শংকু শিৰোধানত থকা থুঁ‌তৰিত লগোৱা ফিতাৰ উপৰিও ভিতৰফালে এক শিৰাধাৰৰ দ্বাৰা ছালাকোটত সংযুক্ত হৈ থাকে।
ইয়াক বাঁহ, বেত, নিটো বা জাপানী কপৌ ঢেঁকীয়া, জাতিলাও, তালজাতীয় গছৰ পাত, মেংগ্ৰোভজাতীয় গছৰ পাত, জহাকেতেকীৰ পাত, আৰু কাৰাবাওৰ শিঙকে ধৰি বিভিন্ন সামগ্ৰীৰ পৰা তৈয়াৰ কৰিব পাৰি।
কিন্তু প্ৰাক-ঔপনিৱেশিক যুগত অভিজাত লোকসকলে গহনা, মূল্যৱান ধাতু বা কাছৰ চলঙৰ সৈতে অলংকৃত শিৰোধান নিৰ্মাণ কৰিছিল।
এছিয়াৰ শংকু আকৃতিৰ শিৰোধানসমূহ সমগ্ৰ এছিয়াতে মূলতঃ ৰ'দ-বৰষুণৰ পৰা সুৰক্ষা লাভৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
যিসমূহ শিৰোধান ধানখেৰ, নৰা বা অন্যান্য বোৱা সামগ্ৰীৰে তৈয়াৰ কৰা হয় সেইসমূহক পানীত ডুবাই ৰাখিব পাৰি আৰু এক শীতলীকৰণ সঁজুলি হিচাপে পৰিধান কৰিব পাৰি।
পৰম্পৰাগতভাৱে ভিক্ষাৰ সন্ধানত তীৰ্থযাত্ৰী আৰু বৌদ্ধ ভিক্ষুসকলে এই শিৰোধান পিন্ধে বাবে ই পূব এছিয়াত, বিশেষকৈ জাপানত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰতীক হিচাপেও বহুলভাৱে জনাজাত।
এনে শিৰোধান পৰিধান কৰাসকলৰ ভিতৰত জাপানৰ ছামুৰাইসকল আছিল অন্যতম আৰু ইয়াক জিংগাছা অৰ্থাৎ ভ্ৰমণকাৰী টুপী বা কাছা বুলি জনা গৈছিল।
অষ্টাদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে স্পেনিছ সৈন্যই তেওঁলোকৰ দিগ্বিজয়ৰ ইউনিফৰ্মৰ অংশ হিচাপে ইয়াক গ্ৰহণ কৰিছিল।
আনহাতে অসমত ইয়াক সজ্জা হিচাপে চ'ৰাঘৰত আঁ‌ৰি দিয়া হয় বা বিশেষ অনুষ্ঠানত উচ্চ শ্ৰেণীৰ লোকসকলক পিন্ধোৱা হয়।
দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ ভিতৰত কম্বোডিয়াত ইয়াক ডুউন, ইণ্ডোনেছিয়াত কেপিং, লাওছত কুপ, মালয়েছিয়াত টেৰেণ্ডাক, ম্যানমাৰত খামাউক, ফিলিপাইনছত ছালাকোট, চাৰোক, চাডোক, চ'লাং, হলিডুং, কাল্লুগং আৰু টাবুংগাৱ; আৰু ভিয়েটনামত নন লা বুলি কোৱা হয়।
এছিয়াৰ শংকু আকৃতিৰ শিৰোধানক ইংৰাজীত চেজ হেট, ৰাইচ হেট, পেডী হেট, বেম্বো হেট আৰু কেতিয়াবা কুলি হেট বুলি কোৱা হয়।
নাথান ব্ৰাউন, মাইলছ ব্ৰঞ্চন,অলিভাৰ টি.কাট্টৰ আদি খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী সকলে বাইবেলৰ বিভিন্ন গল্পৰ উপৰি দেশ বিদেশৰ নিতিমূলক সধুও প্ৰকাশ কৰিছিল।
সেইদৰে পঢ়শালিত প্ৰবৰ্তনৰ বাবে অসমীয়া পাঠ্যপুথি ৰচনা কৰা কেইজনমান সাহিত্যিক হল আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ অসমীয়া লৰাৰ মিত্ৰ,বলদেৱ মহন্তৰ উজু পাঠ, দুৰ্গপ্ৰশাদ মজিন্দাৰ বৰুৱাৰ ফুল, লৰা ইত্যাদি।
এককথাত শিশু সকলৰ বাবে যি সাহিত্য অৰ্থাৎ গল্প,কবিতা,পদ্য,সাধু,উপন্যাস,কাহিনী,নাটক,প্ৰবন্ধ পাতি ৰচনা কৰা হয় সেয়াই শিশু সাহিত্য।
শিশু সাহিত্যই শিশুক সজ চিন্তা চৰ্চা আৰু মানসিকতাৰ অধিকাৰী কৰাৰ লগতে প্ৰাচীন ঐতিহ্যৰ প্ৰতি আস্থাশীল কৰি তুলিব পাৰে।
১৯৪০ চনৰ পৰা অসমীয়া সাহিত্যৰ বিভিন্ন দিশত পৰিবৰ্তন ঘটিছে এই ৰ"কোম্পুৰ সপোন","অকণমান লৰা",অকনিৰ" সপোন",ৰঘুনাথ চৌধুৰীৰ "আমাৰ গাওঁ" আৰু "ঈশ্বৰ" লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীৰ"মোৰ লক্ষ্য" প্ৰভুতি কবিতা অসমীয়া কবিতাৰ উল্লেখযোগ্য কবিতা।
ঢোপ খেল খেলিবলৈ খেলপথাৰখনত খেলুৱৈসকল দুটা ভাগত ভাগ কৰা হয়, এটা দলৰ খেলুৱৈয়ে বলটো এনেদৰে নিক্ষেপ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে যাতে ই কঁকালৰ তলৰ অংশত নিৰ্দিষ্ট প্ৰতিদ্বন্দ্বীক খুন্দা মাৰে।
যদি এই কাৰ্যত সফল হয়, তেন্তে নিৰ্দিষ্ট প্ৰতিদ্বন্দ্বীয়ে বলটো তেওঁলোকৰ পৰা বলটো উভতি অহাৰ পিছত ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগিব , আৰু তাৰ পিছত কোনোৱে স্পৰ্শ নকৰাকৈ নিজৰ দলৰ আধা অংশলৈ উভতি দৌৰিব লাগিব প্ৰথম দলৰ খেলুৱৈসকলৰ ভিতৰত, সফল হ’বলৈ।
ধৰা হ’ল, ১ নম্বৰ খেলুৱৈয়ে ঢোপটোৰ নেজত ধৰি ৫ নম্বৰ খেলুৱৈলৈ মাৰি পঠিয়াব৷ ৫ নম্বৰে যদি ধৰিব পাৰে, তেওঁ যিকোনো এজন খেলুৱৈলে ঢোপটো দলিয়াব৷ যদি দলিয়াওতে লক্ষ্যস্থান অৰ্থাৎ খেলুৱৈজনৰ গাত লাগে, তেন্তে খেলুৱৈজন মৰা পৰিব৷ যদি গাত লগাৰ আগতে ধৰিব পাৰে, তেন্তে তেওঁ আন এজনলৈ দলিয়াব৷ এনেকৈ কৰোঁতে শেষত যিজন ৰ’বগৈ তেৱেঁই খেলখনত জিকিব৷ আন কোনো ঠাইত ই কেৱল ছোৱালীৰ মাজতহে খেলা হয় আৰু প্ৰতি দলত ১০ বা ১২ জনী খেলুৱৈ থাকে৷ কাপোৰেৰে সজা ঢোপ বা বল এটা লৈ এটা দলৰ এজনীয়ে আনটো দলৰ মাজলৈ দলিয়াই দিয়ে৷ তেওঁলোকে ঢোপটো ধৰিবলৈ সকলোৱে একেলগে চেষ্টা কৰে৷ কোনোজনীয়ে ধৰিব পাৰিলে বিপক্ষলৈ ঢোপটো দলিয়াই দিয়ে৷ বিপক্ষইয়ো ঢোপটো ধৰিবলৈ খৰখেদা কৰে৷ যিটো দলে ধৰিব নোৱাৰে, সেইটো দল হাৰিল বুলি ধৰা হয়৷
ঢোপ খেল অসমৰ এবিধ পৰম্পৰাগত খেল৷ এই খেল খেলিবলৈ খেলুৱৈসকল দুটি দলত বিভক্ত হ’ব লাগে৷ দুইটি দলত এঘাৰ জনকৈ মুঠ বাইছজন খেলুৱৈ থাকে৷ চাৰিখন পতাকাৰ দ্বাৰা সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰা এটা ক্ষেত্ৰত খেল খেলখন খেলা হয়৷ খেল ক্ষেত্ৰখনৰ নিৰ্দিষ্ট জোখ আছে৷ খেলুৱৈসকলে পাল পাতি প্ৰতিপক্ষৰ ফালে বল দলিয়ায়৷ প্ৰতিপক্ষই এই বলটো ধৰিব লাগে৷ এই খেলত ক্ষিপ্ৰ সিদ্ধান্ত, অংগ সঞ্চালন আৰু মানসিক শক্তিৰ প্ৰয়োজন হয়৷ অৱশ্যে অসমৰ ঠাই বিশেষে এই খেল কিছু বেলেগ নিয়মেৰেও খেলা হয়৷ সাধাৰণতে এই খেল ছোৱালীবোৰৰ মাজত বেছি জনপ্ৰিয়৷
ঢোপ খেলৰ বাবে বলটো বিশেষধৰণে তৈয়াৰী৷ আক মিটাৰমান কাপোৰ মেৰিয়াই বল এটা সজা হয়৷ বলটোৰ এফুটমান দীঘল নেজ এডাল থাকে৷
ঘৰত মাতৃসকলে প্ৰভাৱশালী হোৱাৰ প্ৰৱণতা থাকে৷ তেওঁলোকে বৰ্তমানৰ বেছিভাগ খৰচ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে আৰু শিশুৰ স্বাৰ্থৰ যত্ন লয়।
পুৰুষৰ উপাৰ্জন ক্ষমতাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ, কিন্তু তেওঁলোকৰ ঘৰুৱা ভূমিকা তুলনামূলকভাৱে পৰিসীমাত আবদ্ধ।
বয়সস্থ মহিলাসকলে সাধাৰণতে ঘৰত থকা পৰিয়ালৰ সদস্যৰ পৰা আৰ্থিক সহায় বা ডাঙৰ ল'ৰা-ছোৱালীৰ উপাৰ্জনৰ পৰা পোৱা অৱদানৰ ওপৰত ভৰসা কৰিব পাৰে।
১৯৯৪ চনলৈকে দ্বীপসমূহৰ উচ্চতম শিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠিত ছিচেলছ পলিটেকনিকত নামভৰ্তিৰ প্ৰায় আধাসংখ্যক মহিলাই আছিল ।
২০০৭ চনলৈকে ৩৪খন আসনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিধানসভাত ১০ গৰাকী মহিলা আছিল৷ সাতগৰাকী প্ৰত্যক্ষ নিৰ্বাচনৰ দ্বাৰা আৰু তিনিগৰাকী আনুপাতিক প্ৰতিনিধিত্বৰ দ্বাৰা নিৰ্বাচিত হৈছিল।
ঘৰুৱা বিবাদত আৰক্ষীয়ে খুব কমেইহে হস্তক্ষেপ কৰিছিল যদিহে ইয়াৰ লগত কোনো অস্ত্ৰ বা গুৰুতৰ আক্ৰমণ জড়িত নাছিল।
অভিযুক্তৰ ওচৰলৈ যোৱা কেইটামান গোচৰ কৰ্তৃপক্ষই প্ৰায়ে খাৰিজ কৰিছিল বা আদালতে অপৰাধীক লঘু শাস্তি দিছিল।
ঘৰুৱা হিংসাৰ প্ৰতি সমাজৰ চিন্তা ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পাইছিল আৰু ইয়াৰ সৈতে মোকাবিলা কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ স্বীকৃতিও সমান্তৰালভাৱে বৃদ্ধি পাইছিল।
ধৰ্ষণ, পত্নীৰ ধৰ্ষণ আৰু ঘৰুৱা নিৰ্যাতন হৈছে দণ্ডনীয় অপৰাধ যাৰ শাস্তি সৰ্বাধিক ২০ বছৰৰ কাৰাদণ্ড।
স্বাস্থ্য আৰু সামাজিক উন্নয়ন মন্ত্ৰালয়ৰ সমাজ পৰিক্ৰমা বিভাগ আৰু স্থানীয় বেচৰকাৰী সংস্থা মহিলা কৰ্ম আৰু সংহতি সংস্থাই ধৰ্ষণৰ বলি হোৱা লোকসকলক পৰামৰ্শ সেৱা আগবঢ়ায়।
নাগাৰা নামৰ আজীৱন শিল্পী ৰামচৰণ ভড়ালীৰ মতে, সাধাৰণতে, নাগাৰা নাম পৰিৱেশন কৰোঁতে এটা বা এযোৰ বৰ নাগাৰা বজায়৷ ডাঙৰ নাগাৰটোক ধুমধুমী বোলা হয় আৰু সৰুটোক কুৰকুৰী বোলে৷ পালিসকলৰ কেইজনমানে সৰু তাল বজায় আৰু বাকী পালিসকলে অৰ্ধবৃত্তাকাৰে বহি হাতেৰে চাপৰি বাই ঘোষা দোহাৰে৷ নামৰ আৰম্ভণিতে খৰগতিত নাগাৰ, তাল আৰু চাপৰি বজাই আৰম্ভ কৰে৷ ইয়াক জাগৰণ বোলে৷ ইয়াৰ পিছত ভগৱানক উদ্দেশ্যি স্তুতিগীত গোৱা হয়৷ তাৰ পিছত মূল পাঠকজনে মাজত থিয় হৈ “শুনা শুনা সভাসদ, কৰোঁ নমস্কাৰ’’ বুলি কাহিনী আৰম্ভ কৰিবলৈ লয় আৰু লগে লগে ঘোষা-পদ সুৰ লগাই, বিভিন্ন ৰস অভিনয়ৰ মাজেদি ফুটাই তুলি কাহিনী আগবঢ়াই নিয়ে৷ কাহিনীৰ সৈতে সংগতি ৰাখি বিভিন্ন ৰস পাঠকজনে অভিনয়ৰ যোগেৰে প্ৰকাশ কৰে আৰু পালিসকলে সেইমতে হালি-জালি নাম গাই তেওঁক অনুসৰণ কৰে৷ শেষত আকৌ খৰগতিত তাল-নাগাৰা-চাপৰিৰে নামৰ সামৰণি পেলোৱা হয়৷
নাগাৰা নাম “নাগাৰা বা নেগেৰা’’ বাদ্যক মূল বাদ্য হিচাপে লৈ পৰিৱেশন কৰা এক লোক-পৰিৱেশ্য কলা৷ অসমৰ ধৰ্মীয় সমাজত প্ৰচলিত বিভিন্ন নাম, যেনে; থিয় নাম, দিহা নাম, ঝুনা নাম, বহা নাম আদিৰ দৰে নাগাৰা নামো এক আধ্যাত্মিক ভাবাপন্ন নাম৷ নামনি অসমৰ নলবাৰী, দৰং আদি ঠাইত এই নামৰ প্ৰচলন আছে৷ নাগাৰা নামত ব্যৱহৃত গীত-পদ আৰু সংলাপ নামনিৰ কথিত ভাষাত ৰচিত হোৱা বাবে ই উজনি অসমত বহুল প্ৰচাৰিত নহয়৷
নাগাৰ নামৰ পদসমূহৰ একোটা কাহিনী থাকে৷ হাস্যৰস, বীৰৰস, কৰুণৰস আৰু ভক্তিৰসকে আদি কৰি নৱৰসৰ সমাহাৰ হোৱা এই কাহিনীবোৰ ৰামায়ণ, মহাভাৰত, পুৰাণ আৰু ভাগৱতৰ পৰা লোৱাৰ উপৰি যিকোনো ধৰ্মীয় শাস্ত্ৰৰ পৰা লৈ পাঠকে ৰচনা কৰাৰ উপৰি সমাজৰ সাম্প্ৰতিক ঘটনাৰাজিৰ বিষয়েও পদ ৰচনা কৰি গোৱা হয়৷
নাগাৰা নামৰ কাহিনী বা আখ্যানসমূহৰ পৰা দৰ্শকে বিভিন্ন বিষয়ৰ শিক্ষা লাভ কৰিব পাৰে৷ অহংকাৰৰ পতন, ধৰ্মৰ জয় অধৰ্মৰ পৰাজয়, সৎ কৰ্মৰ সজ ফল, অসৎ কৰ্মৰ কু ফল আদিৰ শিকনি পোৱা যায় কাৰণ নাগাৰা নামৰ প্ৰতিটো কাহিনীতে আদৰ্শমূলক কথা থাকে৷
বাংগালোৰত থকা বান্নেৰঘাট্টা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানক বিষয়বস্তু হিচাপে লৈ তেখেতে তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।