polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
তেওঁলোকে সাধাৰণ জ্ঞানৰ ওচৰত নতশিৰ নহ’ব তেওঁলোকে এনে এটা চিন দেখাৰ প্ৰয়োজন যিয়ে তেওঁলোকক অশান্তিৰে মূৰ তল কৰিবলৈ বাধ্য কৰে।
যেতিয়া এই চিনটো উপযুক্ত সময়ত আবিৰ্ভাৱ হ’ব, তেতিয়া তেওঁলোকে নিজেই বুজিব যে তেওঁলোকৰ আগত যিটো পৰিচয় কৰাই দিয়া হৈছিল সেয়াই আছিল সত্য।
২৬ নং ছূৰাৰ ভেটিটো হ’ল যে মক্কাৰ কাফিৰসকলে মুহাম্মাদে দিয়া ইছলামৰ বাৰ্তাক স্বীকাৰ কৰিবলৈ অহৰহ অস্বীকাৰ কৰিছিল, তেওঁলোকে কৈছিল যে তেওঁ নবীত্বৰ দাবীৰ সমৰ্থনত প্ৰমাণ আগবঢ়োৱা নাছিল।
তেওঁলোকে তেওঁক কবি বা যাদুকৰ বুলি চিহ্নিত কৰিছিল, তেওঁৰ বাৰ্তাক উপহাস কৰিছিল আৰু তেওঁৰ মিছনক হেয়জ্ঞান কৰিছিল।
ওহাইৰ সময় আৰু প্ৰসংগভিত্তিক পটভূমিৰ সন্দৰ্ভত ই আগৰ "মক্কান ছূৰা", অৰ্থাৎ ই মক্কাত অৱতীৰ্ণ হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
বিষয় আৰু শৈলীটো দেখা যায়, আৰু পৰম্পৰাসমূহে দৃঢ়তাৰে কয় যে ইয়াক কেন্দ্ৰীয় মক্কা যুগত উন্মোচন কৰা হৈছিল।
ইবনে আব্বাছ য়ে ইংগিত দিয়াৰ দৰে, ছূৰা তা-হা প্ৰথমে উন্মোচন কৰা হৈছিল, সেই সময়ত ছুৰা আল-ৱাকিয়া, আৰু তাৰ পিছত ছুৰা আশ-শু’আৰা।
অধ্যায়টোত বিভিন্ন নবী আৰু তেওঁলোকৰ জনগোষ্ঠীৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে, আৰু কেনেকৈ কাফিৰ সকলক মৃত্যুৰ ভাবুকি দিয়াৰ পিছত ধ্বংস কৰা হৈছিল।
ছূৰাত অৱতীৰ্ণ হোৱা উল্লেখযোগ্য বিষয়, ঐশ্বৰিক নিয়ম, আৰু নিৰ্দেশনা তলত দিয়া ধৰণে তালিকাভুক্ত কৰিব পাৰি:-
কুমাৰণী পুনৰ সন্তান-সম্ভৱা হোৱাত তেওঁ‌ ভাবুকি দিলে যে এইবাৰো কন্যা সন্তান হ'লে তেওঁ‌ কুমাৰণীক নগাক বেচি দিব।
যৌৱন প্ৰাপ্তিৰ পিছত এবাৰ সদাগৰ এজনৰ সৈতে দেখাদেখি হোৱাত চিলনীয়ে তেওঁ‌ৰ সৈতে তোলনীয়া জীয়েকক বিয়া দিলে।
ৰূপৱতী চিলনীৰ জীয়েকক দেখি ঈৰ্ষান্বিত হৈ সাতগৰাকী সতিনীয়ে তেওঁ‌ক বিভিন্ন প্ৰকাৰে লঘু-লাঞ্ছনা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে।
ঘৰুৱা কাম-কাজত অপঁ‌ইতা হোৱাৰ বাবে সতিনীয়েকহঁ‌তে শলঠেকত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰিলেও প্ৰতিবাৰেই বিপদৰ সময়ত চিলনীক জীয়েকে মাতে আৰু চিলনী আহি দিহা-বুদ্ধি দি জীয়েকক উদ্ধাৰ কৰে।
এনেতে এদিন সদাগৰে বণিজৰ পৰা আহি থাকোঁতে চিলনীৰ জীয়েকক দেখা পাই গোটেই ঘটনাটো গম পালে আৰু তেওঁ‌ক পেৰা এটাৰ ভিতৰত লুকুৱাই ঘৰলৈ লৈ আহিল।
ঘৰলৈ আহি নিজৰ ঘৈণীকেইগৰাকীক চিলনীৰ জীয়েকৰ কথা সুধোঁতে তেওঁ‌লোকে মাকৰ ঘৰলৈ যোৱা বুলি আসৈ মাতিলে।
সদাগৰে তেতিয়া জেং-জাবৰেৰে পূৰ্ণ গাঁ‌ত এটাৰ ওপৰত এৱাঁসূতা বান্ধি তাৰ ওপৰেৰে পাৰ হৈ নিজৰ সততাৰ প্ৰমাণ দিবলৈ ক'লে।
সদাগৰ সম্পদশালী আৰু প্ৰতিপত্তিশালী হোৱাৰ বাবে তেওঁ‌ৰ সাতগৰাকী পত্নী হোৱাতো সেইসময়ৰ সাধাৰণ কথা আছিল।
বহুবিবাহৰ প্ৰথাই সতিনীসকলৰ মাজত বিদ্বেষৰ ভাব আনি দিছিল আৰু সেয়ে যিগৰাকী পত্নী গিৰিহঁ‌তৰ আদৰৰ তেওঁ‌ক গিৰিহঁ‌তৰ অনুপস্থিতিত ছল-বল-কৌশলেৰে নানাধৰণৰ অপকাৰ কৰা হৈছিল।
চিলনীৰ জীয়েক সদাগৰৰ আদৰৰ হোৱাৰ বাবে সতিনীয়েকহঁ‌তে তেওঁ‌ক সদাগৰৰ অনুপস্থিতিত প্ৰসাধন সামগ্ৰীৰ বিনিময়ত এজন ডোমক বেচিছিল।
সেয়েহে আৰ্থিকভাৱে সচ্ছল হোৱাৰ বাবে সাতগৰাকী পত্নীৰ স্বামী সদাগৰলৈ তোলনীয়া জীয়েকক চিলনীয়ে বিয়া দিছিল।
এই সাধুটো ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই সংকলিত কৰা অসমীয়া লোককথাৰ সংকলন বুঢ়ী আইৰ সাধুত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে।
এই সাধুটোত প্ৰকৃত মাতৃয়ে গিৰিয়েকৰ ভয়ত ছোৱালী হোৱাৰ বাবেই পৰিত্যাগ কৰা কন্যা সন্তানক তুলি-তালি ডাঙৰ-দীঘল কৰা এজনী ছোৱালীৰ কাহিনী কোৱা হৈছে।
চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধুৰ আধাৰত ২০০৪ চনত গৌতম বৰুৱাৰ পৰিচালনাত একেই নামৰ এখন ভিচিডি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
হেৰ'ড'টাছ আৰু ঊনবিংশ শতিকাৰ পণ্ডিতসকলে ফিনিক্সৰ উৎপত্তি প্ৰাচীন ইজিপ্ত বা মিচৰত হোৱা বুলি কয় যদিও আন পণ্ডিতসকলে প্ৰাচীন ইজিপ্তৰ গ্ৰন্থসমূহ ধ্ৰুপদী লোককথাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হ’ব পাৰে বুলি মত পোষণ কৰে।
হেৰ'ড'টাছ, লুকান, প্লিনি দ্য এলডাৰ, ১ম পোপ ক্লেমেণ্ট, লেক্টেণ্টিয়াছ, অভিড, আৰু চেভিলৰ ইছিড'ৰ আদি ব্যক্তি ফিনিক্সৰ ধাৰণাটোৰ পুনৰ্কথন আৰু সম্প্ৰসাৰণত অৰিহণা যোগোৱা লোকসকলৰ ভিতৰত অন্যতম।
সময়ৰ লগে লগে ফিনিক্সে ইয়াৰ মূলৰ বাহিৰলৈ বিস্তৃতি লাভ কৰি বিভিন্ন ধৰণে সাধাৰণ নবীকৰণৰ লগতে সূৰ্য্য, সময়, সাম্ৰাজ্য, অভিষেক, পুনৰুত্থান, স্বৰ্গীয় জীৱন, যীশুখ্ৰীষ্ট, মেৰী, কুমাৰীত্ব, ব্যতিক্ৰমী মানুহ, আৰু খ্ৰীষ্টান জীৱনৰ কিছুমান দিশক প্ৰতীকি ৰূপত বুজাব পাৰে।
কিছুমান পণ্ডিতে দাবী কৰে যে কবিতাটোৱে ফিনিক্সৰ পৌৰাণিক ধাৰণাক যীশুখ্ৰীষ্টৰ পুনৰুত্থানৰ প্ৰতীক হিচাপে উপস্থাপন কৰিব পাৰে।
সাধাৰণতে ফিনিক্সক ৰঙীন বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল যদিও ইয়াৰ ৰঙৰ বিষয়ে সূত্ৰসমূহে কোনো স্পষ্ট ঐকমত প্ৰকাশ কৰা নাই।
ৰোমান ইতিহাসবিদ আৰু ৰাজনীতিক টেচিটাছে মত প্ৰকাশ কৰিছিল যে ইয়াৰ ৰঙে ইয়াক আন সকলো পক্ষীৰ পৰা পৃথক কৰি তুলিছিল।
অৱশ্যে হেৰ'ড'টাছে ফিনিক্সৰ ৰঙা আৰু হালধীয়া বুলি কৰা দাবী কৰা ৰূপটো আখ্যানসমূহৰ বহুকেইটা সংস্কৰণত জনপ্ৰিয়।
কিন্তু ৰোমান লেখক লেক্টেণ্টিয়াছে কয় যে ইয়াৰ চকু দুটা নীলা ৰঙৰ আৰু ইয়াৰ ঠেং দুখন গোলাপী ৰঙৰ নখেৰে সৈতে হালধীয়া-সোণালী বাকলিৰে আৱৰা।
ফিনিক্স সূৰ্যৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আৰু ইয়াৰ পূৰ্বৱৰ্তী ফিনিক্সৰ ভষ্মৰ পৰা ই নতুন জীৱন লাভ কৰে।
লোকসংস্কৃতিৰ অধ্যয়ন কৰা লোকসকলে ব্যৱহাৰ কৰা এক সঁজুলি 'লোক সাহিত্যৰ ম'টিফ-ইণ্ডেস্ক'ত ফিনিক্সক 32 হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হৈছে।
কেতিয়াবা প্ৰাচীন আৰু মধ্যযুগীয় সাহিত্য আৰু মধ্যযুগীয় শিল্পত ফিনিক্সক এক প্ৰভামণ্ডলেৰে সজ্জিত হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়।
লেটিন ফিনিক্সৰ পৰা পুৰণি ইংৰাজী শব্দটো ধাৰলৈ লোৱাৰ জৰিয়তে এই শব্দটোৰ প্ৰথমে ইংৰাজী ভাষালৈ প্ৰৱেশ ঘটে।
উদাহৰণস্বৰূপে, ফিনিক্স শব্দটোৱে এজন "উৎকৃষ্ট ব্যক্তি" , বিভিন্ন ধৰণৰ হেৰাল্ডিক প্ৰতীক , আৰু এটা নক্ষত্ৰমণ্ডলৰ নামকো বুজাব পাৰে।
তেওঁৰ মাৰাঠী ভাষী মাকে পুনেৰ ঘৰৰ নিজাকৈ আচাৰৰ ব্যৱসায় চলাইছিল আৰু ভালকৈ ইংৰাজী ক’ব নোৱাৰিছিল; যিটো কথাই সৰুতে শিন্দেক লাজ দিছিল।
প্ৰথম ছবিৰ শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ উপৰিও তেওঁক ‘লিংগ সংবেদনশীলতাৰ বাবে লাদলী ৰাষ্ট্ৰীয় মিডিয়া বঁটা’ প্ৰদান কৰা হয়।
২০১২ চনৰ ফাইনেন্সিয়েল টাইমছৰ “টুৱেণ্টি ফাইভ ইণ্ডিয়ানছ টু ৱাচ্ছ” তালিকাত শিন্দেই স্থান লাভ কৰে।
পিছলৈ আই বি ডব্লিউ, বেটছ ক্লেৰিয়ন আৰু ল’ৱে লিন্টাছৰ দৰে বিজ্ঞাপন সংস্থাৰ সৈতে কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, য’ত আৰ বাল্কি সৃষ্টিশীল পৰিচালক আছিল।
পিছৰ বছৰবোৰত তেওঁ ১০০ খনতকৈও অধিক বিজ্ঞাপনমূলক ছবি আৰু চুটি ছবি নিৰ্মাণ কৰে; তেওঁৰ চুটি ছবি অ’হ মেন!
তাৰে ছেইণ্ট জোচেফ হাইস্কুলত তেওঁ অধ্যয়ন কৰে আৰু পিছলৈ পুনেৰ চিম্বায়'ছিছ ইনষ্টিটিউট অফ মাছ কমিউনিকেচনৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁৰ কিছুমান উল্লেখযোগ্য ৰচনা হ’ল- দ্য মুণ্ডাছ এণ্ড দেয়াৰ কাণ্ট্ৰী , দ্য অৰাওনছ অৱ ছোটা নাগপুৰ , দ্য বীৰহৰ্ছ , ওৰাওঁ ৰিলিজিয়ন এণ্ড কাষ্টমছ , দ্য হিল ভূইয়াছ অৱ উৰিষ্যা , দ্য খৰিয়াছ ভল .১ , আৰু দ্য খাৰিয়াছ ভল.২ ।
তেওঁ অসুৰ, সিংভূমৰ হো জনগোষ্ঠী, ছোটা নাগপুৰৰ পাহিৰা, আৰু বাৰ্মাৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মাজত টোটেমবাদৰ বিষয়েও বিস্তৃতভাৱে লিখিছিল।
ভাৰতীয় বিজ্ঞান কংগ্ৰেছৰ নৃতত্ত্ব বিভাগৰ সভাপতি, ১৯৩২ চনত সৰ্বভাৰতীয় প্ৰাচ্য সন্মিলনৰ নৃতত্ত্ব বিভাগৰ সভাপতি আৰু ১৯৩৩ চনত সৰ্বভাৰতীয় প্ৰাচ্য সন্মিলনৰ লোককথা বিভাগৰ সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হয় আন্তৰ্জাতিক নৃতাত্ত্বিক বিজ্ঞান কংগ্ৰেছৰ ডি অনাৰ।
"জনজাতীয়" লোকসকলৰ দুৰ্দশাৰ প্ৰতি তেওঁৰ আগ্ৰহ উকীল হিচাপে ভ্ৰমণৰ কালছোৱাত, ছোটা নাগপুৰ সংমণ্ডলৰ অভ্যন্তৰীণ অঞ্চলত গঢ় লৈ উঠিছিল।
এটা উদাসীন ঔপনিৱেশিক প্ৰশাসনৰ অবিৰত অত্যাচাৰৰ বলি হোৱা মুণ্ডা, অৰাওন আদি জনজাতীয় গোটৰ দুৰ্দশাই তেওঁক গভীৰভাৱে আপ্লুত কৰিছিল।
এই সকলোবোৰ দৃষ্টিকোণত ৰাখি তেওঁ জনজাতীয় লোকসকলৰ মাজত বছৰ বছৰ ধৰি কটাবলৈ সিদ্ধান্ত লয় যাতে তেওঁলোকৰ ভাষা অধ্যয়ন, নৃতাত্ত্বিকতা আৰু তেওঁলোকৰ ৰীতি-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, ধৰ্ম আৰু আইনসমূহৰ ব্যাখ্যা মানৱতাৰ সুবিধাৰ বাবে, আৰু লগতে ঔপনিৱেশিক নাগৰিকৰ প্ৰতিষ্ঠিত ব্যৱস্থাৰ বাবেও ন্যায়বিজ্ঞান।
একেখন প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰাই ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে, আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত ৰিপন কলেজত আইন অধ্যয়ন কৰে।
তেওঁ ‘ভাৰতীয় নৃতাত্ত্বিকতাৰ পিতৃ’, ‘প্ৰথম ভাৰতীয় নৃতাত্ত্বিক’, আৰু ‘প্ৰথম ভাৰতীয় নৃতত্ত্ববিদ’ হিচাপে পৰিচিত।
১৮৭১ চনৰ ৪ নৱেম্বৰত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ বংগ প্ৰেচিডেন্সিৰ কাৰাপাৰাত বংগ ন্যায়িক সেৱাৰ সদস্য পূৰ্ণচন্দ্ৰ ৰায়ৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰে।
তাৰে কিছুমান উল্লেখযোগ্য ছবি হ’ল- অনুৰাধা ,ছায়া ,আচলি-নকলি , অনুপমা , আশীৰ্বাদ , সত্যকাম , গুড্ডি , আনন্দ , বাৱৰ্চি , অভিমান , নমকহাৰাম , মিলি , চুপকে চুপকে , আলাপ , গোলমাল , খুবছুৰত আৰু বেমিছাল ।
তেওঁ ধৰ্মেন্দ্ৰক চুপকে চুপকেৰ জৰিয়তে প্ৰথমবাৰৰ বাবে কমেডী চৰিত্ৰত চিনাকি কৰাই দিছিল আৰু ১৯৭০ চনত অমিতাভ বচ্চনক আনন্দৰ যোগেদি তেওঁক এটা ডাঙৰ সুযোগ দিছিল।
গুড্ডিৰ যোগেদি জয়া ভাদুৰীকো হিন্দী চলচ্চিত্ৰলৈ লৈ আনিছিল, য’ত ভাদুৰীয়ে ৰাজেশ খান্নাৰ নায়িকা হৈছিল।
তেওঁৰ গুৰু বিমল ৰায়ৰ মধুমতীৰ দৰে ছবিত সম্পাদক হিচাপে কাম কৰাৰ বাবে সম্পাদক হিচাপেও তেওঁক বহুতে বিচাৰিছিল।
জনপ্ৰিয়ভাৱে হৃষিদা নামেৰে পৰিচিত মুখাৰ্জীয়ে চাৰি দশকৰো অধিক সময়ৰ কৰ্মজীৱনত ৪২খন ছবি পৰিচালনা কৰিছিল।
পৰিৱৰ্তনশীল মধ্যবিত্তীয় জীৱন-ধাৰাক প্ৰতিফলিত কৰা সামাজিক ছবিৰ বাবে বিখ্যাত মুখাৰ্জীয়ে "মূলসুঁতিৰ চলচ্চিত্ৰ"ৰ অতিৰিক্ততা বা অবাস্তৱতা আৰু সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰৰ তীব্ৰ বাস্তৱবাদৰ মাজত এটা মধ্যম পথ খোদিত কৰিছিল"।
মুখাৰ্জীয়ে ১৯৪০-ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে কলিকতাৰ বি এন চিৰকাৰৰ নিউ থিয়েটাৰত কেমেৰামেন হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে।
তেওঁ কেন্দ্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ প্ৰমাণীকৰণ ব'ৰ্ড আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ উন্নয়ন নিগমৰ অধ্যক্ষৰ দায়িত্বত আছিল।
২০০১ চনত তেওঁ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ চৰকাৰে প্ৰদান কৰা এন টি আৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰাৰ লগতে আঠটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটাও লাভ কৰে।
আনাড়ীৰ বাবে অৱশ্যে মুখাৰ্জীয়ে শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ ফিল্মফেয়াৰ মনোনয়ন পাইছিল যদিও তেওঁৰ গুৰু বিমল ৰায়ৰ ওচৰত পৰাজিত হয়।
আনাৰী, সত্যকাম, চুপকে চুপকে, অনুপমা, অনুৰাধা, আনন্দ, অভিমান, গুড্ডি, গোলমাল, মঝলি দিদি, চৈতালী, আশীৰ্বাদ, বাৱৰ্চী, খুবচুৰত, কিছি সে না কেহনা, নমকহৰাম আদি তেওঁৰ কেইখনমান উল্লেখযোগ্য ছবি।
তেখেতৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ হয় কলিকতাৰ অক্সফোৰ্ড ইউনিভাৰ্ছিটি প্ৰেছ নামৰ প্ৰকাশন প্ৰতিষ্ঠানটোত।
পৰৱৰ্তী সময়ত বিভিন্ন শিক্ষানুষ্ঠানত শিক্ষকতা কৰাৰ পিছত কেইমাহমানৰ কাৰণে কটন কলেজৰ ইংৰাজী বিভাগত সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্ত হয়।
আধুনিক গল্প সাহিত্য, নন্দনতত্ত্ব: প্ৰাচ্য আৰু পাশ্চাত্য, সাহিত্যকলা আৰু তাৰ বিচাৰ, চিন্তা তৰংগ আদি তেখেতৰ উল্লেখযোগ্য সাহিত্যকৰ্ম।
এই অধ্যায়ত গদ্য আৰু পদ্য, জীৱনৰ ওপৰত কবিতাৰ প্ৰভাৱ, কলা,কবিতা আৰু ধৰ্ম সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছে।
এই অধ্যায়ত নাটক, নাট্যৰস, ট্ৰেজেডী,আধুনিক পাশ্চাত্য নাট্য সাহিত্য, এবছাৰ্ড নাটক আৰু অস্তিত্ববাদ সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছে।
এই অধ্যায়ত সমালোচনা, প্ৰাচীন আৰু আধুনিক সাহিত্য, আধুনিক সাহিত্যৰ দৃষ্টিভংগী আদি বিষয় সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছে।
গ্ৰন্থখনৰ লেখক ত্ৰৈলোক্য নাথ গোস্বামী সাহিত্যৰ লগত জড়িত বিভিন্ন বিভিন্ন বিষয় সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছে।
ৰস, অলংকাৰ, দৰ্শন, ট্ৰেজেডী, অস্তিত্ববাদ ইত্যাদি সম্পৰ্কে গ্ৰন্থখনত ৬টা অধ্যায়ত আলোচনা কৰিছে।
তেওঁ কলিযুগৰ আটাইতকৈ অন্ধকাৰ, অৱক্ষয়ী, আৰু বিশৃংখল পৰ্যায়ৰ অন্ত পেলাই অধৰ্ম দূৰ কৰি সত্যযুগৰ সূচনা কৰে।
পুৰাণত কল্কিক হাতত অগ্নিৰে সজ্জিত তৰোৱাল লৈ শুকুলা ঘোঁৰাত উঠি অধৰ্ম দূৰ কৰিবলৈ আটাইতকৈ অন্ধকাৰ আৰু ধ্বংসাত্মক সময়ছোৱাৰ অন্ত পেলাই সত্যযুগৰ সূচনা কৰি অস্তিত্বক সজীৱ কৰি তোলা অৱতাৰ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
বৈষ্ণৱ ব্ৰহ্মাণ্ডতত্ত্ব অনুযায়ী অন্তহীন অস্তিত্ব চক্ৰৰ চাৰিটা সময়ৰ ভিতৰত অন্যতম কলিযুগৰ অন্ত পেলাবলৈ তেওঁৰ আবিৰ্ভাৱ হোৱা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
গীৰ্জা আৰু ৰাজ্যত তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যত প্ৰশাসক হিচাপে কাম কৰিবলৈ কাৰ্য্যকৰীসকলক যোগান ধৰাৰ ক্ষেত্ৰত শৈক্ষিক আকাংক্ষা বৃদ্ধি পাইছিল আৰু ক্ৰমান্বয়ে সেয়া প্ৰতিষ্ঠানিক হৈ পৰিছিল।
কেতিয়াবা তেওঁলোকক বিশ্ববিদ্যালয়লৈও পঠিওৱা হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ ভনীয়েকক সুযোগ-সুবিধা অথবা ভাগ্য মিলিলে তেন্তে কনভেণ্টত ব’ৰ্ডলৈ পঠিওৱা হৈছিল।
বোধোদয়ৰ সময়ত এই আৰ্হিটোক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা হৈছিল যদিও নাৰী শিক্ষাৰ বাবে কোনো প্ৰকৃত বিকল্পৰ উপস্থাপন সেইসময়ত কৰা হোৱা নাছিল।
ফৰাচী সমাজত মহিলাৰ পৰম্পৰাগত ভূমিকাত ঘৰুৱা কৰ্তব্য যেনেঃ গৃহ পৰিচালনা,প্ৰথাগতভাৱে খাদ্য প্ৰস্তুত কৰা, শিশু লালন-পালন, শস্য চপোৱা,খেতি কৰা,আৰু জীৱ-জন্তুৰ যত্ন লোৱা আদি কাম জড়িত হৈ থাকে।
ফ্ৰান্সত ঔদ্যোগিক বিপ্লৱৰ আৰম্ভণিৰ লগে লগে মহিলাসকলৰ ভূমিকা সলনি হৈ গ’ল আৰু তেওঁলোক ঘৰুৱা সহায়ক, কাৰখানাৰ শ্ৰমিক আৰু ধুবুনী হৈ পৰে।
ইয়াত সাধাৰণতে "বুৰ্জোৱা" মৰ্যাদা থকা মহিলাসকলক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হোৱা নাছিল, কাৰণ এই মহিলাসকল প্ৰায়ে স্বামীৰ আৰ্থিক সহায়ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হৈ পৰিছিল।
উচ্চ শ্ৰেণীৰ মৰ্যাদাসম্পন্ন মহিলাসকলৰো সন্তানক গাখীৰ এৰালৈকে ভিজা নাৰ্ছৰ ওচৰলৈ পঠোৱাৰ প্ৰৱণতা আছিল।
১৯ শতিকাত লুইজ মিচেল, ৰাছিয়াত জন্মগ্ৰহণ কৰা এলিজাবেথ ডিমিট্ৰিফ আৰু নাথালি লেমেলকে ধৰি কেইগৰাকীমান বিখ্যাত ব্যক্তি উল্লেখযোগ্য আছিল।
এংলোফোন নাৰীবাদৰ তুলনাত এই ফৰাচী নাৰীবাদী তত্ত্বটোক ব্যৱহাৰিক বিষয়ৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াতকৈ অধিক দাৰ্শনিক আৰু সাহিত্যিক দৃষ্টিভংগীৰে পৃথক কৰা হৈছে।
ফৰাচী বিপ্লৱৰ পৰাই উৎপত্তি হোৱা ফৰাচী নাৰীবাদে বিমূৰ্ত মতাদৰ্শৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষকৈ ছিমন ডি ব’ভ’ৰৰ লেখাৰ জৰিয়তে সমসাময়িক ঘটনাপ্ৰৱাহত যথেষ্ট প্ৰভাৱ পেলাইছে।
পৰীক্ষাগাৰৰ প্ৰাৰম্ভিক চাৰ্টাৰ আছিল উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ প্ৰচলিত গৰম আৰু আৰ্দ্ৰ বতৰৰ অধীনত সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ বাবে বিকশিত সামগ্ৰীৰ বাবে সঞ্চয় আৰু বাহিৰৰ প্ৰভাৱ পৰীক্ষণ প্ৰদান কৰা।
পৰৱৰ্তী সময়ত পৰীক্ষাগাৰৰ গৱেষণা আৰু উন্নয়নশীল কাৰ্যকলাপে এই কৌশলগতভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ অঞ্চলটোত নিয়োজিত সৈন্যসকলৰ সুবিধাৰ বাবে স্বতন্ত্ৰ দায়িত্বৰ সৈতে গতি লাভ কৰে।
১৯৮০ চনৰ অক্টোবৰ মাহত এই ক্ষেত্ৰত গৱেষণাগাৰখন এক সম্পূৰ্ণ গৱেষণা আৰু বিকাশ গৱেষণাগাৰ হিচাপে পৰিণত হয় আৰু ইয়াৰ নাম সলনি কৰি প্ৰতিৰক্ষা গৱেষণাগাৰ , তেজপুৰ কৰা হয়।
প্ৰতিৰক্ষা গৱেষণাগাৰৰ মূল দক্ষতা ৰোগৰ বাহক নিৰীক্ষণ আৰু বাহক ব্যৱস্থাপনা ক্ষেত্ৰত উল্লেখযোগ্য।
ইয়াৰ লগতে পানীৰ মানদণ্ড উন্নত কৰাৰ বাবে পানীৰ মানদণ্ড নিৰীক্ষণ আৰু প্ৰযুক্তিগত বিকাশ, জৈৱিক আৱৰ্জনা ব্যৱস্থাপনাৰ বাবে পৰিৱেশ-অনুকূল প্ৰযুক্তি যেনে মানৱ আৱৰ্জনাৰ উপয়োগ, জীৱাণুজনিত বীজাণুৰ আণৱিক চিনাক্তকৰণ, বৈজ্ঞানিক চিনাক্তকৰণ আৰু চৰিত্ৰায়ন, প্ৰতিৰক্ষা প্ৰয়োগৰ বাবে স্থানীয় সম্পদৰ পৰা ভেষজ সমাধান আৰু সুৰক্ষিত খেতি, কাঠফুলাৰ খেতি সহ উচ্চ-উচ্চতাৰ উদ্যানশস্য ইয়াৰ গৱেষণাৰ মূল বিষয়।
প্ৰতিৰক্ষা গৱেষণাগাৰ, তেজপুৰ অসমৰ তেজপুৰ চহৰত অৱস্থিত প্ৰতিৰক্ষা গৱেষণা আৰু বিকাশ সংগঠনৰ প্ৰতিৰক্ষা গৱেষণাগাৰ।
প্ৰতিৰক্ষা গৱেষণা গৱেষণাগাৰে বাহক সৃষ্ট ৰোগৰ ওপৰত গৱেষণা আৰু উন্নয়নশীল অধ্যয়ন, খোৱা পানীৰ মানদণ্ড উন্নত কৰা, আৱৰ্জনা জৈৱঅৱক্ষয় আৰু ব্যৱস্থাপনা, পাহাৰীয়া আৰু সীমান্ত অঞ্চলৰ বাবে উচ্চ উচ্চতাৰ উদ্যান শস্য আৰু সুৰক্ষামূলক খেতি আৰু প্ৰতিৰক্ষা বাহিনীৰ দ্বাৰা ব্যৱহাৰৰ বাবে বিভিন্ন সামগ্ৰীৰ বিকাশৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে।
২০২০ চনত প্ৰতিৰক্ষা গৱেষণা আৰু বিকাশ সংগঠনক অধিক কাৰ্যকৰী কৰাৰ উদ্দেশ্যৰে প্ৰতিৰক্ষা জৈৱ-শক্তি গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান, প্ৰতিৰক্ষা উচ্চ উচ্চতা গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান আৰু প্ৰতিৰক্ষা গৱেষণাগাৰ একত্ৰিত কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছিল।
ইয়াৰ লগতে প্ৰতিৰক্ষা খাদ্য গৱেষণা গৱেষণাগাৰ আৰু বৈজ্ঞানিক আৰু ঔদ্যোগিক গৱেষণা পৰিষদৰ কেন্দ্ৰীয় খাদ্য প্ৰযুক্তিগত গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ সৈতে সহযোগিতা বৃদ্ধি কৰা হ'ব।
প্ৰাচীন ইজিপ্তৰ ধৰ্ম অনুসৰি তেওঁ এগৰাকী প্ৰধান দেৱী আছিল আৰু গ্ৰীক-ৰোমান সভ্যতাৰ সময়ত তেওঁৰ উপাসনাই প্ৰসাৰ লাভ কৰিছিল।
'প্ৰাচীন ৰাজ্য'ৰ সময়ত অচাইৰিছৰ আখ্যানত ইয়াৰ এক অন্যতম চৰিত্ৰ হিচাপে আইচিছৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
এই আখ্যান অনুসৰি আইচিছে হত্যাৰ বলি হোৱা নিজৰ ভ্ৰাতৃ তথা স্বামী অচাইৰিছক পুনৰাই জীৱনদান দিয়াৰ লগতে তেওঁলোকৰ বংশধৰ হ'ৰাছৰ জন্ম দিয়ে।
অচাইৰিছক সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱাৰ বাবেই মিচৰত মৃতকৰ আত্মা পৰলোকত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ আইচিছে সহায় কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ বিপৰীতে মৃতকৰ সৎকাৰ সম্পৰ্কীয় কাম-কাজ আৰু যাদুবিদ্যাৰ পুথি-পাঁ‌জিত তেওঁৰ গুৰুত্ব আছিল অধিক।
সাধাৰণতে কলাকৃতিসমূহত আইচিছক শিৰত সিংহাসনৰ আকৃতিৰ এক মুকুট পৰিধান কৰা নাৰী এগৰাকীৰ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।
'নতুন ৰাজ্য'ৰ সময়ত প্ৰাচীন ৰাজ্যৰ সময়ৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ দেৱতা হেথ'ৰৰ বৈশিষ্ট্যসমূহ আইচিছৰ তাত ন্যস্ত হ'বলৈ ধৰে।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰথম সহস্ৰাব্দত অচাইৰিছ আৰু আইচিছ সবাতোকৈ পূজিত মিচৰীয় দেৱ-দেৱীত পৰিণত হয়।
ইজিপ্তৰ লগতে ইয়াৰ দক্ষিণৰ চুবুৰীয়া দেশ যেনে নুবিয়াৰ শাসকসকলে আইচিছৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰোৱায়।
কিছুসংখ্যক মিচৰীয় দেৱ-দেৱীৰ আবিৰ্ভাৱ প্ৰাক-সাম্ৰাজ্য কালত হৈছিল যদিও আইচিছ আৰু তেওঁ‌ৰ স্বামী অচাইৰিছৰ নামৰ উল্লেখ পঞ্চম ৰাজ্যৰ আগলৈকে পোৱা নাযায়।
এই লেখনিসমূহে আইচিছৰ সৈতে ইজিপ্তৰ বেহবেইট এল-হাগৰ আৰু ছেবেনিট'ছৰ ওচৰৰ নাইল নদীৰ ব-দ্বীপৰ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে।
আন কিছুমান পৰম্পৰাত নূটৰ পুত্ৰৰূপী হ'ৰাছৰ এক জ্যেষ্ঠ ৰূপৰ কথা কোৱা হয় আৰু তেওঁ সেইক্ষেত্ৰত আইচিছ আৰু অচাইৰিছৰ সহোদৰ।
পুৰণি ৰাজ্যৰ সময়ছোৱাত অচাইৰিছৰ আখ্যানটো উদ্ভৱ হোৱাৰ পৰাই আইচিছ হ'ৰাছৰ মাতৃ হিচাপে পৰিচিত হয়।
টুইটাৰ উপন্যাস হৈছে আন এক প্ৰকাৰৰ কল্পকাহিনী যিটো কেইবাশ টুইটৰ ওপৰত বিস্তৃত কৰি দীঘলীয়া কাহিনী এটাক বৰ্ণনা কৰিব পাৰে।
টুইটাৰ উপন্যাস এখনৰ লেখকজন প্ৰায়ে পাঠকৰ বাবে অচিনাকি হৈ থাকে, কিয়নো একাউণ্টৰ নামটো এটা ছদ্মনাম বা আনকি কাহিনীটোৰ এটা চৰিত্ৰও হ’ব পাৰে।
টুইটাৰ উপন্যাসসমূহ দৈনিক এটা বা ততোধিক টুইটৰ সৈতে মাহৰ পিছত মাহ ধৰি চলি থাকিব পাৰে আৰু প্ৰসংগটো সাধাৰণতে এটা অনন্য হেচটেগৰ দ্বাৰা বৰ্তাই ৰখা হয়।
কিছুমান ধাৰাবাহিক চুটি আপডেটত পোষ্ট কৰা হয় যিয়ে পাঠকক অনুসৰণ কৰিবলৈ আৰু পৰৱৰ্তী অংশৰ বিষয়ে অনুমান কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰে।
টুইটাৰ উপন্যাসখনৰ এটা উদাহৰণ হৈছে নিক বেলাৰ্ডেছৰ সৰু ঠাই , যিটো ২০০৮ চনৰ ২৫ এপ্ৰিলত সোঁফালে দেখুওৱাৰ দৰে টুইটটোৰে আৰম্ভ হৈছিল।
ধাৰাবাহিকখনৰ প্ৰথম প্ৰৱেশ আছিল এক্সিকিউটিভ ছেভাৰেন্স, যিটো হ'ব প্ৰথম লাইভ-টুইট কৰা টুইটাৰ কমিক মিষ্ট্ৰী , ২০০৯ চনৰ ৬ মে'ৰ পৰা এই টুইট আৰম্ভ হৈছিল।
ধাৰাবাহিকখনৰ দ্বিতীয়খন টুইটাৰ উপন্যাস দ্য গোল্ডেন পেৰাচুট ২০১৬ চনত কিণ্ডল ই-বুক হিচাপে প্ৰকাশ পাইছিল; আৰু তৃতীয়খন আৰু সামৰণিৰ উপন্যাস আছিল আই টুইট, দেয়াৰফৰ আই এম, ২০১৭ চনৰ আৰম্ভণিতে এই কিতাপখনে মুক্তি পাইছিল।
নিউ ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছে ইয়াক “সকলো মহাকাব্যৰ মাতৃ মহাভাৰতক মাইক্ৰ’ব্লগিং চাইট টুইটাৰত প্ৰকাশ কৰাৰ এক সাহসী প্ৰচেষ্টা” বুলি অভিহিত কৰিছে।
টাইমৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰত শ্ৰীধৰণে কয় যে ই দীঘলীয়া মহাকাব্যখন সৰল কৰি নতুন প্ৰজন্মৰ বাবে সুলভ কৰি তোলাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে—ভাৰত আৰু বিদেশ উভয়তে।
টুইটাৰত সাহিত্যিক ক্লাছিক আৰু কিংবদন্তিসমূহ পুনৰ কোৱা হয়, এই প্ৰক্ৰিয়াটো হয় পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া-কলাপৰ দ্বাৰা চৰিত্ৰসমূহৰ টুইট নতুবা টুইট ফৰ্মেটত প্ৰায়ে আধুনিক ভাষাত প্ৰতীকী শব্দৰ ব্যৱহাৰ কৰি টুইট কৰা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, ২০১০ চনত ৰাব্বিৰ এটা দলে # হেচটেগৰে এক্সোডাছ আৰু ২০১১ চনত ৰয়েল শ্বেক্সপীয়েৰ কোম্পানী আৰু ইংৰাজী গেম কোম্পানী মাডলাৰ্কে ৰোমিঅ' আৰু জুলিয়েটৰ কাহিনী টুইট কৰিছিল।
২০০৯ চনত আলেকজেণ্ডাৰ এচিমেন আৰু এমেট ৰেনচিনে টুইটাৰেচাৰ: দ্য ৱৰ্ল্ডছ গ্ৰেটেষ্ট বুকছ ৰিটল্ড থ্ৰু টুইটাৰ প্ৰকাশ কৰে।
২০১৩ চনত দ্য গাৰ্ডিয়ানে জেফ্ৰি আৰ্চাৰ আৰু ইয়ান ৰেংকিনৰ দৰে পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰকাশিত লেখকসকলক তেওঁলোকৰ ১৪০টা চৰিত্ৰৰ গল্প লিখিবলৈ প্ৰত্যাহ্বান জনায়, আৰু তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ প্ৰচেষ্টাসমূহ প্ৰদৰ্শন কৰে।
অন্য ধৰণৰ কবিতা আন হেচটেগৰ অধীনত বা জাৰ্নেল বা কবিতাৰ বাবে নিজৰ টুইটাৰ একাউণ্ট ব্যৱহাৰ কৰা লোকসকলক "ফ'ল' কৰি" বিচাৰি পাব পাৰি।
উদাহৰণস্বৰূপে, ছুইডেনৰ কবি আৰু সাংবাদিক গ’ৰান গ্ৰেইডাৰে সোঁফালে থকা উদাহৰণটোত দেখুওৱাৰ দৰে টুইটাৰ হেণ্ডেল @ ব্যৱহাৰ কৰি পৰ্যবেক্ষণ আৰু কবিতা টুইট কৰে।
ইয়াত ব্যক্তিগতভাৱে বা সহযোগিতামূলকভাৱে লিখা এফোৰিজম, কবিতা, আৰু কল্পকাহিনী কে ধৰি বিভিন্ন ধাৰা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
মানুহে প্ৰায়ে টুইটাৰত সুপৰিচিত ক্লাছিক এফোৰিজম শ্বেয়াৰ কৰে, কিন্তু কিছুমানে প্ৰতিটো ধাৰণাযোগ্য বিষয়ৰ ওপৰত নিজৰ চমু অন্তৰ্দৃষ্টিও তৈয়াৰ কৰিবলৈ আৰু শ্বেয়াৰ কৰিবলৈ বিচাৰে।
বয়িং বয়িঙে এৰন হাস্পেলৰ নতুন এফোৰিজমৰ উদ্ধৃতি দি টুইটাৰক "এফোৰিজমৰ নতুন যুগ"ক উৎসাহিত কৰা বুলি অভিহিত কৰিছে।
টুইটাৰ কল্পকাহিনী ১৪০টা শব্দৰ গল্প, ফেন ফিকচন, ক্লাছিক আৰু কিংবদন্তিৰ পুনৰ কথন, টুইটাৰ উপন্যাস, আৰু সহযোগিতামূলক ৰচনা আদি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
টুইটাৰ কল্পকাহিনী বিশেষ ধাৰাসমূহক বৰ্ণনা কৰিবলৈ "টুইটিং" আৰু "টুইট ফিক" , "টুইলাৰ" , আৰু "ফ্ৱিটিং" শব্দ দুটাও আছে।
ফেন ফিকচন: টুইটাৰ একাউণ্ট যিবোৰ ছবি, টিভি ধাৰাবাহিক, আৰু কিতাপৰ চৰিত্ৰৰ বাবে তৈয়াৰ কৰা হৈছে।
এই বিৱৰণীবোৰৰ কিছুমানে মূল ৰচনাবোৰৰ পৰিঘটনাবোৰক আৰম্ভণিৰ বিন্দু হিচাপে লয়, আনহাতে আন কিছুমানে ফেন ফিকচন হিচাপে বিভাজন কৰে।
আধুনিক সাহিত্যত মনস্তত্ত্বৰ বিষয়টো যথেষ্ট গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ এই মনস্তত্ত্বৰ ধাৰণাটো সাধুকথাত প্ৰথম উন্মেষ হৈছিল৷ হয়তোবা সাধুত সন্নিৱিষ্ট মনস্তাত্ত্বিক ধাৰণাবোৰেই আধুনিক মনস্তসত্ত্বিক ধাৰণাক জন্ম দিছে৷ সাধুত ৰাজতন্ত্ৰ, সমাজতন্ত্ৰ, মানুহৰ স্বাভাৱিক প্ৰবৃত্তি আদিৰ চিত্ৰণ থাকে৷ এইবোৰে জনসমাজৰ মনত চেতনা জাগ্ৰত কৰে৷ সাধু হয়তো শিশুৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবেই আদিতে জন্ম হৈছিল; কিন্তু ইবোৰৰ মাজত অংকিত চৰিত্ৰ, সামাজিক চিত্ৰণ আদিয়ে পৰৱৰ্তীকালত মানুহক জীৱন সম্বন্ধে অধিক সচেতন কৰি তুলিলে৷ মানুহে পৰিস্থিতি সাপেক্ষে সাধুকথাৰ চৰিত্ৰসমূহ বিশ্লেষণ কৰি নিজক জীৱন যুঁজৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰিব পৰা হ’ল৷ মানৱশিশুৰ সাহিত্যৰ প্ৰথম স্তৰ সাধুকথা৷ কিন্তু সাধুকথা তেওলোকে শুনেহে৷ শুনি মনেৰে কল্পনা কৰি শিশু আকাশতো উৰে, পানীত বুৰ যায়৷ গতিকে সাধুকথা গুণমানবিশিষ্ট হ’ব লাগে যাতে ই শিশুৰ মন আকৰ্ষিত কৰিব পাৰে৷
সাধুকথা পৃথিৱীৰ লোকসাহিত্যৰ এটি ভাগ৷ লোকসাহিত্যৰ অন্যান্য বিভাগৰ দৰে সাধুকথাৰো সৃষ্টি কেতিয়াৰ পৰা হ’ল ঠাৱৰ কৰা অসম্ভৱ৷ তথাপি অনুমান কৰা হয় সাধূকথা প্ৰাগৈতিহাসিক দিনৰ পৰাই মানুহৰ মুখে মুখে চলি আহিছে আৰু ই জনসমাজত যুগ যুগ ধৰি বৰ্তি আছে৷ লোকমুখত পৰি পৃথিৱীৰ একোটা সাধুৱে ভাৱ-ভাষা আৰু বৰ্ণনাত কিছু নতুনত্ব লৈ আন একোটা সাধুুৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ সেয়ে পৃথিৱীৰ সকলো সাধুৰে একোটা মিল দেখা যায়৷ সাধুকথাবোৰে প্ৰাগৈতিহাসিক যুগৰ সমাজ জীৱন অধ্যয়নৰ সমল দিয়ে৷ মানুহৰ বুৰঞ্জী জানিবৰ বাবে “ফাইল’লজী’’ আৰু ভাষাতত্ব জানিবলৈ যিদৰে “মাইথ’লজী’’ জনাৰ প্ৰয়োজন; সেইদৰে, সাধুকথাও জনা দৰকাৰ৷ কাৰণ, সাধুকথাত একোটা জাতিৰ সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰ, ৰীতি-নীতি, চিন্তা-চৰ্চা আদিৰ সুন্দৰ প্ৰতিফলন ঘটে৷
ইয়াৰ ভিতৰত মধ্যযুগীয় গহনাবোৰৰ দৰে সজ্জাগত ৰূপও আছিল, কেতিয়াবা অংগ-প্ৰত্যংগবোৰ জটিলভাৱে আন্তঃসংলগ্ন আছিল।
খ্ৰীষ্টান শিল্পত জীৱ-জন্তুৱে প্ৰতীকী অৰ্থ বহন কৰিছিল, য'ত উদাহৰণস্বৰূপে মেৰ পোৱালিটোৱে খ্ৰীষ্টক প্ৰতীকিত কৰিছিল, কপৌৱে পবিত্ৰ আত্মাক সূচাইছিল আৰু ধ্ৰুপদী গ্ৰীফিনে মৃতকৰ ৰক্ষকক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
মধ্যযুগীয় পশুপালনত জৈৱিক বাস্তৱতাক নিৰ্বিশেষে জীৱ-জন্তু অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল; বেচিলিস্কে চয়তানক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল, আনহাতে মেণ্টিক'ৰে প্ৰলোভনৰ প্ৰতীক আছিল।
আন আন জীৱ যেনে ইউনিকৰ্ণ আদি প্ৰাচীন কালৰ বিভিন্ন পণ্ডিতে প্ৰাকৃতিক ইতিহাসৰ বিৱৰণীত দাবী কৰিছিল।
কিছুমান কিংবদন্তি জীৱৰ উৎপত্তি পৰম্পৰাগত পৌৰাণিক কাহিনীৰ পৰাই হৈছে আৰু ইয়াক প্ৰকৃত জীৱ বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল, যেনে ড্ৰেগন, গ্ৰীফিন আৰু ইউনিকৰ্ণ।
আন কিছুমান বাস্তৱ মুখামুখিৰ ওপৰত আধাৰিত আছিল, যাৰ উৎপত্তি ভ্ৰমণকাৰীৰ কাহিনীৰ বিকৃত বিৱৰণৰ পৰা হৈছিল, যেনে টাৰটাৰীৰ শাক-পাচলিৰ মেৰ পোৱালি, যিটো কথিতভাৱে পৃথিৱীত বান্ধ খাই গ'ল।
উদাহৰণস্বৰূপে, অডিচিত নায়ক অডিচিয়াছৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া দানৱীয় জীৱৰ ভিতৰত চাইক্ল’পছ, স্কাইলা আৰু চেৰিবডিছ আদি অন্তৰ্ভুক্ত।
আন আন কাহিনীসমূহৰ ভিতৰত মেডুছাক পাৰ্চিয়াছে পৰাস্ত কৰা, থিছিয়াছে ধ্বংস কৰা মাইনোটাৰ আৰু হেৰাক্লিছে হত্যা কৰা হাইড্ৰাক, আনহাতে ইনিয়াছে হাৰ্পিৰ সৈতে যুদ্ধ কৰে।
কিংবদন্তিমূলক জীৱ হৈছে এক প্ৰকাৰৰ কাল্পনিক সত্তা, সাধাৰণতে সংকৰ, যিটো প্ৰমাণিত হোৱা নাই আৰু যিটো লোককথাত বৰ্ণনা কৰা হৈছে, কিন্তু আধুনিকতাৰ আগৰ ঐতিহাসিক বিৱৰণীত ইয়াক বৈশিষ্ট্যযুক্ত হ'ব পাৰে।
ধ্ৰুপদী যুগৰ কিছুমান জীৱ, যেনে চেণ্টাৰ, চিমাইৰা, ট্ৰাইটন আৰু উৰণীয়া ঘোঁৰা পেগাছাছ ভাৰতীয় শিল্পতো পোৱা যায়।
ঘিলা গছৰ গুটিৰ পৰা পোৱা ঘিলাগুটিৰে বিভিন্ন ধৰণে খেল খেলা হয়৷ প্ৰায় সকলোবোৰ খেলতে খেলুৱৈসকল দুটা ফৈদত ভাগ হয়৷ এবিধ খেলত এটা দলে ঘিলাগুটিবোৰ মাটিত আঁচ টানি শাৰী শাৰীকৈ পাতি দিয়ে আৰু প্ৰতিপক্ষই কিছু আঁতৰত নিৰ্দিষ্ট কৰি থোৱা ঠাইৰ পৰা আন এটা ঘিলা দলিয়াই শাৰী পাতি থোৱা ঘিলাবোৰ ওফৰাবলৈ যত্ন কৰে৷ তেনেদৰে শাৰীত পাতি থোৱা ঘিলা ওফৰাব পাৰিলে প্ৰতিপক্ষ জিকে৷ আন এটা খেলত, পৰৱৰ্তীকালৰ মাৰ্বল গুটি খেলৰ দৰে এটা গাঁত কৰি লোৱা হয় আৰু নিৰ্দিষ্ট দুৰত্বৰ পৰা খেলুৱৈয়ে ঘিলাগটি দলিয়াই গাঁতটিত পেলাবলৈ যত্ন কৰে৷ এনেদৰে দলিয়াওঁতে ঘিলা গাঁতত পৰিলে সংখ্যা হিচাপ কৰি পিছত হৰা-জিকা নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়৷
ঘিলা খেল অসমৰ অতি প্ৰাচীন আৰু জনপ্ৰিয় খেল৷ মধ্যযুগৰ অসমৰ বহু পুথিত আৰু লোকগীতি সাহিত্যত ঘিলা খেলৰ বিৱৰণ পোৱা যায়৷ ফুলকোঁৱৰ আৰু মণিকোঁৱৰৰ গীতত ঘিলা খেলিবলৈ যোৱা আৰু ঘিলা খেলৰ অন্তত নৈত গা ধোৱাৰ উল্লেখ পোৱা যায়৷ শ্ৰীকৃষ্ণৰ শিশুকালৰ ক্ৰীড়া বৰ্ণনাতো ঘিলা খেলৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা আছে৷ অসমৰ জনজাতীয় লোকসকলৰ মাজতো ঘিলাখেল অতি জনপ্ৰিয়৷ ডিমা হাচাও জিলাৰ ডিমাছা, কুকি লোকসকলৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাজত ঘিলাখেলৰ প্ৰচলন আছে৷ কুকিসকলৰ মাজত ইয়াক পৰম্পৰাগতভাবে খেলা হয়৷ তেওঁলোকে ঘিলাৰ দ্বাৰা তৈয়াৰী টাকুৰীত সূতা মেৰিয়াই মাটিলৈ দলিয়াই ’লাটুম’ খেল খেলে৷
ঘিলা খেলৰ ঘিলাটো প্ৰকৃততে এটা গছৰ গুটি৷ এই গছ অসমৰ হাবিত পোৱা যায়৷ ঘিলাগছ দুবিধ৷ এবিধ কাঁইটীয়া লতাজাতীয় আৰু আনবিধ বৃক্ষ৷ লতাজাতীয় ঘিলাৰ নাম লতাঘিলা বা মাকৰি ঘিলা৷ লতাজাতীয় ঘিলাৰ বৈজ্ঞানিক নাম, . এইবিধ হোলোং গছত বগায়৷ ঘিলাগছ সাধাৰণতে পাহাৰীয়া ঠাইত হয় আৰু ইয়াৰ ফল হিচাপে ডালত দীঘল ছেঁই হয়৷ ছেঁইত পাঁছ-ছটামানকৈ গুটি থাকে৷ ছেঁইবোৰ পুৰঠ হ’লে গুটিবোৰ টান হয় ডাঠ মটীয়া বা ৰঙা-ক’লা ৰঙৰ হয় আৰু ছিৰা ফাটি পৰা গুটিবোৰ সংগ্ৰহ কৰি ঘিলা খেলা হয়৷ ঘিলাগছৰ গুটিৰে খেলা হয় বাবে এই খেলৰ নাম ঘিলাখেল৷
ঘিলাগছ যিহেতু অসমৰ হাবিতেই প্ৰচুৰ পৰিমাণে পোৱা গৈছিল, এই খেলৰ প্ৰচলনো অসমতেই আছিল বুলি ধৰিব পাৰি৷ সাধাৰণতে পথাৰত গৰু চাৰিবলৈ যোৱা গৰখীয়া ল’ৰাবোৰৰ মাজতেই ঘিলাখেল বেছিকৈ জনপ্ৰিয় আছিল৷ সেয়ে এই খেলক গৰখীয়া ল’ৰাৰে খেল বুলি অনুমান কৰিব পাৰি৷ হ’লেও ঘিলাখেল ঘৰুৱাভাৱেও ল’ৰা-ছোৱালী উভয়ে খেলে৷ ঘিলাগুটিৰ নিমজ আৰু আকৰ্ষণীয় আকাৰে গুটিটোৰ প্ৰতি এক সন্মোহন আনি দিয়ে, যাৰ ফলত অকল ল’ৰা-ছোৱালীয়ে নহয়, জিয়ৰী-বোৱাৰী আনকি প্ৰাপ্তবয়স্ক পুৰুষেও এই খেল নেখেলাকৈ থাকিব নোৱাৰে৷
২০০৯ চনত কানাড়া ভাষাৰ উল্লাছা উৎসাহ নামৰ ছবিখনত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ পিছত গৌতমে শ্বুজিত ছিৰকাৰৰ ৰোমাণ্টিক কমেডী ছবি ভিকি ড’নাৰ ত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি বলিউডত অভিষেক ঘটায়।
অভিষেক ঘটোৱা আয়ুষ্মান খুৰানা, অনু কাপুৰ আৰু ডলী আহলুৱালিয়াৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰা আছিমা ৰয় নামৰ এগৰাকী বাঙালী মহিলাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে যি শীৰ্ষ চৰিত্ৰটোৰ প্ৰেমত পৰে৷ তেওঁৰ প্ৰেমিক আছিল অৰোৰা পৰিয়ালৰ এজন পাঞ্জাবী ল’ৰা৷ পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁলোকৰ বিয়া হয় আৰু বিবাহৰ পাছত তেওঁ ল'ৰাজনৰ অতীতৰ বিষয়ে জানিব পাৰে৷ বলীউডৰ অভিনেতা জন আব্ৰাহামৰ প্ৰযোজনাত আত্মপ্ৰকাশ কৰা ছবিখনে সমালোচকৰ পৰা ইতিবাচক সমালোচনা লাভ কৰাৰ লগতে বিশ্বজুৰি ৬৪৫ মিলিয়ন উপাৰ্জন কৰি বছৰৰ অন্যতম সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী ছবি হিচাপে পৰিগণিত হয়।
অভিষেককাৰী অভিনয়ৰ বাবে গৌতমে সমালোচকৰ প্ৰশংসাৰ লগতে কেইবাটাও বঁটা আৰু মনোনয়ন লাভ কৰে, যাৰ ভিতৰত জি চিনে বঁটাৰ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নৱাগতৰ বঁটা আৰু একেটা শ্ৰেণীৰ অধীনত তেওঁ ৫৮ সংখ্যক ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ মনোনয়ন লাভ কৰে।
হিমাচল প্ৰদেশৰ বিলাসপুৰ হিন্দু ব্ৰাহ্মণপৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা য়ামী গৌতম ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল চণ্ডীগড়ত।
তেওঁৰ এগৰাকী কনিষ্ঠ ভগ্নী চুৰিলি গৌতমে পাঞ্জাবী ছবি পাৱাৰ কাটৰ জৰিয়তে ডাঙৰ পৰ্দাত অভিষেক ঘটায়।
য়ামী গৌতমে নিয়মীয়া স্কুলীয়া শিক্ষা লাভ কৰিছিল, আৰু পিছলৈ আইনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিবলৈ কলেজত ভৰ্তি হৈছিল।
তেওঁ সৰুতে ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱা ত যোগদান কৰাৰ আকাংক্ষা প্ৰকাশ কৰিছিল যদিও ২০ বছৰ বয়সত তেওঁ অভিনয়ৰ জগতত যোগদান কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
শেহতীয়াকৈ তেওঁ মুম্বাইত অংশকালীন স্নাতক ডিগ্ৰীৰ বাবে পঢ়া-শুনা কৰি আছে৷ তেওঁ অধ্যয়ন, অভ্যন্তৰীণ সজ্জা আৰু সংগীত শুনি ভাল পায়।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ টেলিভিছনত তেওঁৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰে, য়েহ পিয়াৰ না হোগা কামত যিখন সম্প্ৰচাৰিত হৈছিল কালাৰছত৷ ইয়াৰ উপৰি তেওঁ ৰিয়েলিটি শ্ব' মীথি চৌৰী নং ১ আৰু কিচেন চেম্পিয়ন ছিজন ১ত অংশগ্ৰহণ কৰিছে।
তেওঁ মডেল হিচাপে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে, আৰু টেলিভিছনৰ ছ'প অপেৰা যেনে: চান্দ কে পাৰ চালো আৰু য়েহ প্যাৰ না হোগা কাম ত অভিনয় কৰে।