polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
গীতটো সাত খলপিয়া গড় বান্ধি ৰাজত্ব কৰা জোঙালৰ বিৰত্বৰ কথাৰে আৰম্ভ হৈ জোঙালৰ মৃত্যৰ কৰুণ কাহিনীৰে সমাপ্ত হৈছে।
সামৰিক কৌশলগত দিশৰ পৰা অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ তিনটা জলপথে এছিয় আৰু ইউৰোপীয় তুৰস্কক পৃথক কৰিছে: মাৰ্মাৰা সাগৰ, আৰু বছফৰাছ প্ৰণালী আৰু দাৰ্দানেল প্ৰণালী।
ইয়াৰ পশ্চিমে এজীয় সাগৰ আৰু গ্ৰীছ; উত্তৰ-পূৱত জৰ্জিয়া, আৰ্মেনিয়া আৰু স্বায়ত্ত্বশাসিত আজাৰবাইজানি প্ৰজাতন্ত্ৰ নাখচিভান; পূৱে ইৰাণ; দক্ষিণে ইৰাক, ছিৰিয়া আৰু ভূমধ্যসাগৰ আছে।
ইউৰোপ সঙ্গমস্থলত অৱস্থিত বাবে তুৰস্কৰ ইতিহাস আৰু সংস্কৃতিৰ বিৱৰ্তনত বিভিন্ন ধৰণৰ প্ৰভাৱ পৰিছে।
সমগ্ৰ মানৱসভ্যতাৰ ইতিহাসত তুৰস্ক এছিয়া আৰু ইউৰোপৰ লোকসকসৰ চলাচলৰ সেতু হিচাপে কাৰ্য কৰিছিল।
নানা বিচিত্ৰ প্ৰভাৱৰ স্বত্বেও তুৰস্কৰ এক নিজস্ব পৰিচয় আছে আৰু এই সমৃদ্ধ সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱ ইয়াৰ স্থাপত্য, চাৰুকলা, সংগীত আৰু সাহিত্যৰ ওপৰতো পৰিছে।
বৰ্তমান কৃষিক্ষেত্ৰত তুৰস্কৰ অৰ্থনীতিৰ এক বৃহৎ অংশ আৰু দেশৰ শ্ৰমশক্তিৰ ৩৪% এই কামত নিয়োজিত।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পাছত তুৰস্কৰ শিল্প আৰু সেৱাৰ ব্যাপক প্ৰসাৰ ঘটিছে, বিশেষকৈ অৰ্থসংস্থান, পৰিবহণ, আৰু পেশাদাৰী তথা চৰকাৰী সেৱাৰ।
একাদশ শতিকাত মধ্য এছিয়াৰ যাযাবৰ তুৰ্কি জাতিৰ লোকে দেশখন দখল কৰে আৰু ইয়াৰ ছেলজুক ৰাজবংশৰ পতন ঘটায়।
১৯২৩ চনত উচমানীয় সাম্ৰাজ্যৰ তুৰ্কিভাষী এলেকা আনাতোলিয়া আৰু পূৱ থ্ৰাছক লৈ মুস্তাফা কেমাল ৰ নেতৃত্বত আধুনিক তুৰস্ক প্ৰজাতন্ত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠা হয়।
তেওঁৰ চৰকাৰৰ মূলনীতিসমূহ কেমালবাদ নামে পৰিচিত হৈছিল আৰু এইনীতিবোৰ পৰৱৰ্তী সমস্ত তুৰস্ক চৰকাৰৰ বাবে নিৰ্দেশিকা হিচাপে কাম কৰিছিল।
কেমালেৰ অনুগামীসকলৰ মতে ব্যক্তিগত জীবনৰ বাহিৰত ধৰ্মৰ স্থান নাই আৰু ৰাজনৈতিক দলসমূহে ধৰ্মীয় বিষয় এৰি চলা উচিত।
সাধাৰণতে জুন মাহৰ পৰা আৰম্ভ হৈ ছেপ্টেম্বৰ মাহত সমাপ্ত হোৱা বাৰিষাৰ সময়ত হোৱা প্ৰচণ্ড বৰষুণেই অসমৰ বানপানীৰ মূল কাৰণ।
তিব্বতৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা আৰু চীন, ভাৰত, বাংলাদেশৰ মাজেৰে বৈ যোৱা ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীখনেই হৈছে এই বানপানীৰ প্ৰধান কাৰণ।
ভাৰত, বাংলাদেশ আৰু ম্যানমাৰত হোৱা নেৰানেপেৰা বাৰিষাৰ বৰষুণৰ বাবে ২০১২ চনত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বানপানীয়ে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী আৰু ইয়াৰ উপনৈসমূহৰ দাঁতিত এক অভূতপূৰ্ব বান পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
বানপানীৰ ফলত কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত যথেষ্ট প্ৰভাৱ পৰে আৰু ১৬টা গঁড়কে ধৰি ৫৪০টা জীৱ-জন্তুৰ মৃত্যু হয়।
২০১৭ চনৰ জুলাই মাহত অসম ৰাজ্যৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ পানী ওফন্দি উঠাৰ ফলত ভাৰতৰ চাৰিখন ৰাজ্য অসম, অৰুণাচল প্ৰদেশ, নাগালেণ্ড আৰু মণিপুৰত বানপানী হৈছিল।
২০১৬ চনৰ জুলাই মাহত উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যত হোৱা ধাৰাসাৰ বৰষুণৰ ফলত বানপানীৰ সৃষ্টি হৈ প্ৰায় ১৮ লাখ লোক ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছিল।
এই বানপানীয়ে ১৬ লাখতকৈ অধিক মানুহৰ জীৱন ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰিছে, আৰু মানুহে নিজৰ ঘৰ-বাৰী আৰু পশুধন পৰিত্যাগ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল, ৰাজ্যখনৰ বহু অঞ্চলত শক্তি সঞ্চাৰণৰ লগতে মোবাইল ফোন নেটৱৰ্ক বাধাগ্ৰস্ত হৈছিল।
বৰষুণৰ ফলত বিভিন্ন নদীয়ে বানপানীৰ সৃষ্টি কৰে আৰু ৫ জুলাইত লখিমপুৰ, ধেমাজি, নগাঁও, যোৰহাট, গোলাঘাট, মৰিগাঁও আৰু বিশ্বনাথৰ সাতখন জিলাত ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীয়ে বিপদৰ সীমাৰ স্তৰ অতিক্ৰম কৰিছিল।
সম্প্ৰতি হাবি-বন, পৰ্বত-পাহাৰ কাটি ভাঙি মানুহে বসবাস কৰিবলৈ লোৱা বাবে মৌচুমিৰ গতি অনিয়মীয়া হৈ প্ৰাৱল্য বাঢ়িছে।
২০১৫ চনত অসমৰ বানপানী আগষ্ট মাহৰ শেষৰ ফালে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী আৰু ইয়াৰ উপনৈসমূহৰ মাজেৰে চুবুৰীয়া অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যত হোৱা প্ৰচণ্ড বৰষুণৰ ফলত সংঘটিত হৈছিল।
২০১৩ চনত জুন মাহৰ শেষৰ ফালে চুবুৰীয়া ৰাজ্য অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যত হোৱা ধাৰাসাৰ বৰষুণৰ ফলত ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী আৰু ইয়াৰ উপনৈসমূহ উফন্দি পৰে আৰু কাষৰীয়া অঞ্চলসমূহত বানপানীত সৃষ্টি কৰে।
ক্ষন্তেকীয়া বানপানী: এইবোৰ হঠাৎ আৰু দ্ৰুতগতিত চলি থকা বানপানী, যিবোৰ ঠেক ভূখণ্ড বা সীমিত নিষ্কাশন ব্যৱস্থা থকা চহৰ অঞ্চলত হ’ব পাৰে।
প্ৰচণ্ড বৰষুণ, বান্ধ বা বান্ধৰ বিকলতা, বা হঠাতে বৰফ বা ধ্বংসাৱশেষৰ জামৰ ফলত ফ্লেছ ফ্লাড হয়।
অসমীয়াত বান শব্দই হু হু কৰি বৰ বেগেৰে অহা ধলক বুজায়; অৰ্থাৎ অসমীয়াত বানপানী শব্দৰ অৰ্থ হৈছে বাঢ়নী পানী বা বৰকৈ বাঢ়ি নৈৰ পাৰ বুৰোৱা পানী।
বিপৰ্যয়জনক বানপানী: এইবোৰ চৰম আৰু বিৰল বানপানীয়ে ব্যাপক ধ্বংসলীলা আৰু জীৱন হেৰুৱাৰ সৃষ্টি কৰে, প্ৰায়ে প্ৰচণ্ড বৰষুণ, বান্ধ বিকলতা, ভূমিস্খলন আদি একাধিক কাৰকৰ সংমিশ্ৰণৰ বাবে।
কাৰণ পানী নিষ্কাশন ব্যৱস্থাই অধিক পৰিমাণৰ বৰষুণ চম্ভালিব নোৱাৰে, যাৰ ফলত পানী জমা হৈ ৰাস্তা আৰু অট্টালিকাত বানপানীৰ সৃষ্টি হয়।
নদীৰ পানী বহন কৰা ক্ষমতাতকৈ বেছি পানী বহন কৰিবলগীয়া হ'লেও বানপানী হয়, বিশেষকৈ নদীপথৰ কেঁকুৰী বা চাঁপযুক্ত অঞ্চলত।
বান্ধ ভঙা বানঃ বান্ধ বা জলাশয়ৰ পৰা হঠাৎ পানী ওলাই যোৱাৰ ফলত এই বানপানীৰ সৃষ্টি হয়, যাৰ ফলত তলৰ পানীৰ মাত্ৰা দ্ৰুত আৰু ভয়াৱহভাৱে বৃদ্ধি পায়।
প্ৰতিবছৰে অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী আৰু ইয়াৰ উপনৈসমূহে নৈ কাষৰীয়া অঞ্চলসমূহত বানপানীৰ সৃষ্টি কৰে।
পায়্যন্নুৰ পৱিত্ৰ মথিৰাম ভাৰতীয় সকলে ধৰ্মীয় মূল্যবোধৰ বাবে পিন্ধা এক বিশেষ প্ৰকাৰৰ আঙঠি।
পায়্যন্নুৰৰ হিন্দুসকলৰ মতে, এই আঙঠি পিন্ধিলে হিন্দু ধৰ্মৰ তিনি দেৱতা: ব্ৰহ্মা, শিৱ আৰু বিষ্ণুৰ শক্তি জাগ্ৰত কৰে।
তেওঁ লিবেফেল্ড ফেডাৰেল ডেইৰী ইণ্ডাষ্ট্ৰী আৰু বেক্টেৰিয়ালজিকেল ইনষ্টিটিউটত মৌমাখি বিভাগত তিনি দশকৰো অধিক সময় কাম কৰিছিল, য'ত তেওঁ মৌত পৰাগৰ পৰিমাণ নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ বাবে নতুন পদ্ধতি বিকশিত কৰিছিল।
১৯২৬ - ৰবি ৰায়, ভাৰতীয় সমাজতান্ত্ৰিক ৰাজনীতিবিদ, গান্ধীবাদী নেতা, নৱম লোকসভাৰ অধ্যক্ষ আৰু প্ৰাক্তন কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী।
তেওঁ ১৯৪৮ চনত সমাজতান্ত্ৰিক দলত যোগদান কৰে আৰু পিছলৈ ক্ৰমান্বয়ে সংযুক্ত সমাজতান্ত্ৰিক দল, জনতা পাৰ্টি আৰু জনতা দলৰ সদস্য হয়।
১৯৯৮ - সন্দেহযুক্ত উগ্ৰপন্থীৰ দ্বাৰা অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত পাইপলাইন বিস্ফোৰণত কেইবা লাখ টকাৰ ক্ষতি সাধন হয়।
এই ধাৰাবাহিক সন্ত্ৰাসবাদী আক্ৰমণত পাকিস্তানৰ ইছলামবাদী সন্ত্ৰাসবাদী সংগঠন লস্কৰ-ই-তৈবাৰ ১০জন সদস্যই মুম্বাইত চাৰিদিন ধৰি ১২টা স্থানত গুলীচালনা আৰু বোমা আক্ৰমণ চলাইছিল।
বিনোদনধৰ্মী জনপ্ৰিয় আলোচনী বিস্ময়ৰ জৰিয়তে প্ৰচুৰ জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল কাৰ্টুন শিল্পীগৰাকীয়ে।
বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ মতে এছিয়া মহাদেশত বছৰি পঞ্চাছ হাজাৰজনলৈকে লোকে ভাইৰেল এনচেফেলাইটিচ ৰোগত ভোগে।
ৰোগাক্ৰান্ত হোৱা এই পঞ্চাছ হাজাৰজন লোকৰ ভিতৰৰ পোন্ধৰ হাজাৰজনৰ মৃত্যু হয় আৰু ইয়াৰে অধিকাংশই ভাৰত, চীন আদি দক্ষিণ-পূব এছিয়া মহাদেশৰ দেশসমূহৰ।
দেশৰ ডাঙৰ প্ৰদেশ উত্তৰ প্ৰদেশত ২৬৩জন আৰু বিহাৰত ৮২জন লোকৰ এই বছৰত এতিয়ালৈকে মৃত্যু হৈছে।
পোনতেই জনোৱা ভাল যে ৰোগৰ লক্ষণসমূহ সাধাৰণ পানী লগা,চৰ্দি জ্বৰৰ দৰেও হব পাৰে নাইবা অত্যন্ত গুৰুতৰো হব পাৰে।
ই বহু পৰিমাণে ৰোগাক্ৰান্ত ব্যক্তিজনৰ শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
শৰীৰত ৰোগৰ বীজাণু প্ৰবেশ কৰাৰ পৰা লক্ষণ ফুটি উঠালৈকে সময়চোৱাক ডাক্তৰী ভাষাত 'ইনকুবেচন পিৰিয়'ড' বোলে।
আমেৰিকাই দক্ষিণ পূৱ এছিয়া ভ্ৰমণলৈ আহিব খোজা লোকসকলক আৰু সৈন্যবাহিনীৰ লোকসকলক এই ভেকচিন লবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।
কেঁচুৱাৰ ক্ষেত্ৰত দেখা যায় ডাঙি কোলাত ললে কান্দে, মাতৃদুগ্ধ বা আন খাদ্যলৈ অনীহা, বমি কৰা, অস্থিৰতা, মূৰ-গাৰ জঠৰতা, কপালখন ফুলি উঠা আৰু জ্বৰ থকা।
জ্বৰ,শৰীৰ অবশ হোৱা, ডিঙি আৰু পিঠিৰ জঠৰতা, মূৰৰ বিষ,বমি, ডিঙিৰ বিষ, মুখত ঘা হোৱা, মানসিক অস্থিৰতা, মানসিক ভ্ৰম, নিদ্ৰাচ্ছন্ন হোৱা, পোহৰ সহ্য কৰিব নোৱৰা হোৱা, কথা পাহৰি যোৱা, মানুহ চিনিব নোৱৰা হোৱা, খোজৰ অস্থিৰতা,ভুল নিৰ্ণয় লোৱা আদিৰ উপৰিও পেৰালাইচিচ, ফিট হোৱা, হেলুচিনেচন আদি হব পাৰে।
১৮৭০ চনত জাপানত "গ্ৰীষ্মকালীন এনচেফেলাইটিচ" নামৰ খ্যাতিৰে এক মহামাৰীৰূপে এই ৰোগ পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে বিশ্বৰ দৃষ্টিগোচৰ হয়।
ৰোগী যিহেতু পোহৰ আৰু ধ্বনিৰ প্ৰতি বেচি সংবেদনশীল হয় সেয়ে এনে ৰোগীক কিছু কম পোহৰৰ শান্ত পৰিষ্কাৰ পৰিবেশত ৰাখিব লাগে।
অসুখৰ ফলত ৰোগী যদি পিছলৈ কোনো ত্ৰুতিৰ চিকাৰ হয় যেনে পেৰালাইচিচ,কাণেৰে নুশুনা হোৱা বা বাক শক্তি হেৰুৱা - তেতিয়া তাৰ উপযুক্ত ব্যৱস্থা লব লাগে।
এনচেফেলাইটিচৰ কৰিব পৰা পেৰাচাইটসমূহৰ নাম হ'ল - টস্কপ্লাজমা, নেইগেলেৰিয়া, ৰাউণ্ডৱৰ্ম, চিষ্টিচাৰক'চিচ, এণ্টামিবা হিষ্টলাইটিকা আদি।
টি বি, বাৰ্টনেলা হেনচলিই,চিফিলিচ,লাইম ডিজিজ বা আন কোনো বেক্টেৰিয়াৰ সংক্ৰমনেও এনচেফেলাইটিচ কৰিব পাৰে।
ইনফ্লেমেচনৰ অৰ্থ হ'ল- জীৱিত কোষত হোৱা কোনো প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ফলত এই চাৰিটা গুণৰ মিশ্ৰণ ঘটা : বিষ হোৱা, উত্তাপ হোৱা, ফুলি উঠা আৰু ৰঙা পৰা।
চেৰিব্ৰ স্পাইনেল ফ্লুইডত সাধাৰণতে শ্বেতৰক্ত কণিকা আৰু প্ৰটিনৰ মাত্ৰা বাঢ়ে, গ্লুকজ লেভেলৰ পৰিবৰ্তন নহয়।
জাপানিজ-বি ভাইৰাচ, হাৰপিজ চিম্প্লেস্ক ভাইৰাচ, মিজলচ, মাম্পচ, পলিঅ', চিকেন পস্ক, ৰুবেলা, কস্কচেকি, চাইট'মেগাল' ভাইৰাচ, ৱেষ্ট-নীল, ইক' ভাইৰাচ, ভেনেজুৱেলান ইকুইন এনচেফেলাইটিচ ভাইৰাচ, ইষ্টাৰ্ণ ইকুইন এনচেফেলাইটিচ ভাইৰাচ আদিৰ দ্বাৰা এনচেফেলাইটিচ উৎপন্ন হ’ব পাৰে।
কিন্তু এতিয়াও মাজে মাজে মহামাৰী হৈ থকা এই দেশসমূহ হ'ল- ভাৰতবৰ্ষ, নেপাল, বাংলাদেশ, ভিয়েটনাম, কম্বোডিয়া, শ্ৰীলংকা, মালেয়েচিয়া আৰু ম্যানমাৰ।
ৰোগীৰ উপযুক্ত বিশ্ৰাম, খাদ্য বা চেলাইন যোগে পৰিপুষ্টি সাধন, জ্বৰৰ নিয়ন্ত্ৰণ, লক্ষণসমূহৰ প্ৰতিকাৰ, মানসিক দিশত সহায়ক হোৱা আদি দিশত চকু দিব লাগে।
পাৰ্বতীয়ে দাৰুকীৰ প্ৰতি সন্ত্তষ্ট হৈ তেওঁলোকে ৰাজত্ব কৰা অৰণ্য খনৰ নাম দাৰুকবন আখ্যা দিয়ে।
পৰৱৰ্তী সময়ত দেৱতাসকলে দাৰুকৰ ৰাজ্যত আক্ৰমণ কৰাত দাৰুকে নিজ পত্নীক পাৰ্বতীৰ বৰদান সুপ্ৰয়োগ কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে।
সুপ্ৰিয়ৰ প্ৰাৰ্থনাত সন্ত্তষ্ট হৈ মহাদেৱে দৰ্শন দিয়ে আৰু দাৰুকক বধ কৰিবলৈ সুপ্ৰিয়ক অস্ত্ৰ প্ৰদান কৰে।
ইয়াৰ পিছত সুপ্ৰিয়ই মহাদেৱক সেই স্থানতে বিৰাজমান হৈ থাকিবলৈ অনুৰোধ কৰাত মহাদেৱে নিজ জ্যোতিৰে জ্যোতিৰ্লিংগ স্থাপন কৰি নিজ ভক্তৰ মনোকামনা পূৰণ কৰে।
একাংশই নাগেশ্বৰ মন্দিৰৰ বৰ্তমান স্থান গুজৰাটৰ বিৰোধ কৰি কব খোজে যে মহাকাব্যত বৰ্ণিত দ্বাৰকাবণকে একাংশই দাৰুকবণ আখ্যাদি নাগেশ্বৰ মন্দিৰৰ স্থান গুজৰাট বুলি বিভ্ৰান্ত কৰিছে।
পৌৰাণিক আখ্যান সমূহত দ্বাৰকাধিপতি শ্ৰীকৃষ্ণই সোমনাথ মন্দিৰৰ উপাসনা কৰাৰ কথা জনা যায় যদিও নাগেশ্বৰ মন্দিৰৰ দ্বাৰকা অৱস্থিতি সম্পৰ্কে কোনো বৰ্ণিত আখ্যান নাই।
দেৱদাৰু গছৰে পৰিপূৰ্ণ দাৰুকবনৰ ভিত্তিত তেওঁলোকে নাগেশ্বৰ জ্যোতিৰ্লিংগৰ প্ৰকৃত অৱস্থান হিমালয়ৰ পাদদেশৰ উত্তৰাঞ্চলত বুলিহে মতপোষণ কৰে।
উত্তৰাঞ্চলত অৱস্থিত যোগেশ্বৰ মন্দিৰহে প্ৰকৃত নাগেশ্বৰ জ্যোতিৰ্লিংগ বুলি একাংশই দাবী উত্থাপন কৰি আহিছে।
গুজৰাটৰ জামনগৰত অৱস্থিত এই মন্দিৰৰ শিৱলিংগক সমগ্ৰ ভাৰতৰ বিভিন্ন স্থানত অৱস্থিত দ্বাদশ জ্যোতিৰ্লিংগৰ অন্যতম বুলি বিবেচনা কৰা হয়।
গীষ্মকালত ইয়াৰ উষ্ণতা অত্যধিক বাঢ়ি যায়; পিছবেলা প্ৰায় ৪০ ছেলছিয়াছ পৰ্যন্ত হয়, সন্ধিয়া ৩০ ছেলছিয়াছ লৈ নামি আহে।
মক্কাৰ পাৰম্পৰিক ঘৰবোৰ স্থানীয় শিল ব্যৱহাৰ কৰি নিৰ্মাণ কৰা হয় আৰু ঘৰবোৰ সাধাৰণতে দুইৰ পৰা তিনি মহলীয়া হোৱা দেখা যায়।
মুহাম্মাদ ৰ জন্মস্থান তথা কোৰআনৰ প্ৰথম ৰহস্য উৎঘটনৰ স্থান হিচাপে, মক্কা হৈছে ইছলাম ধৰ্মৰ আটাইতকৈ পবিত্ৰতম নগৰ।
দশৰথ মাঝিয়ে ধানবাদৰ কয়লা খনিৰ শ্ৰমিক হিচাপে কাম কৰিছিল৷ মাজে মাজে তেওঁ ঘৰলৈ আহে আৰু এটা পথ নিৰ্মাণৰ বাবে ১১০ মিটাৰ দীঘল, ৭.৭ মিটাৰ গভীৰ আৰু ৯.১ মিটাৰ বহল গেহল'ৰ পাহাৰটোৰ শিল কাটে৷ তেওঁ কৈছিল, "মই যেতিয়া শিল কটা আৰম্ভ কৰিছিলো, মানুহে মোক পাগল বুলি কৈছিল, কিন্তু মই মনোবল হেৰুওৱা নাছিলো৷" সুদীৰ্ঘ ২২ বছৰৰ অন্তত তেওঁৰ এই কাম সমাপ্ত হয়৷ আট্ৰি আৰু ৱাজিৰগঞ্জৰ মাজৰ দুৰত্ব ৫৫ কিলো মিটাৰৰ পৰা ১৫ কিলো মিটাৰ কৰি তেওঁ সমগ্ৰ গেহলুৰৰ গাওঁবাসীৰ জীৱন সহজ কৰি তোলে৷ মাঝিয়ে লগতে কৈছিল, "যদিও বহুত লোকে মোৰ এই কামক উপলুঙা কৰিছিল, বহুতো গাওঁবাসীয়ে মোক মানসিক ভাৱে তথা কটাৰ সঁজুলীবোৰ কিনাত বা খাদ্য যোগান ধৰি সহায় কৰিছিল৷"মৃত্যু
২০০৭ চনৰ ১৭ আগষ্টত ৭৩ বছৰ বয়সত মাঝিৰ মৃত্যু হয়৷ মৃত্যুৰ সময়ত মাঝি গলব্লাডাৰৰ কৰ্কটৰোগত আক্ৰান্ত হৈ এইমচ,নতুন দিল্লীত চিকিৎসাধীন হৈ আছিল৷ তেওঁক বিহাৰ চৰকাৰে ৰাজ্যিক সন্মানেৰে অন্তিম সন্মান জনায়৷
২০১২ চনৰ জুলাইত চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক কেটান মেহতা ই দশৰথ মাঝিৰ জীৱনৰ আধাৰত মাঝি " নামৰ এখন চলচ্চিত্ৰৰ কথা ঘোষণা কৰে৷ এই চলচ্চিত্ৰখনে ২০১৫ চনৰ ২১ আগষ্টত মুক্তি লাভ কৰে৷ মৃত্যুশয্যাৰ পৰাই দশৰথ মাঝিয়ে তেওঁৰ জীৱনৰ আধাৰত এই চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ অনুমতি প্ৰদান কৰে বুলি জনা যায়৷ নৱাজুদ্দিন চিদ্দিকি -য়ে মাঝি আৰু ৰাধিকা আপ্টেই তেওঁৰ পত্নী ফাল্গুণী দেৱীৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হ’ব৷
১৯৫৯ চনত দশৰথৰ পত্নীৰ চিকিৎসাৰ অভাৱত মৃত্যু হৈছিল৷ ৭০ কি মি দূৰত থকা চহৰলৈ যাতায়তৰ সূচল ব্যৱস্থা নথকাৰ বাবেই পত্নীৰ মৃত্যু হোৱাত দশৰথে সেই পথত থকা পাহাৰটো কাটি এটা চমু পথ উলিওৱাৰ পণ কৰিলে আৰু অকলে কেৱল এটা হাতুৰী আৰু বটালী লৈ সুদীৰ্ঘ ২২ বছৰ জোৰা কামৰ অন্তত ৫৫ কিঃমিঃ দৈঘ্যৰ পথটো মাথো ১৫ কিঃ মিঃ ত পৰিণত কৰিলে যাতে গাঁৱৰ অন্য সকলে তেওঁৰ দৰেই ভুগিব লগা নহয়৷
দশৰথ মাঝি , বিহাৰৰ গয়াৰ সমীপৰ গেহলুৰ নামৰ এখন গাঁৱৰ এজন দুখীয়া শ্ৰমিক, যি কেৱল এটা হাতুৰী আৰু বটালী লৈ এটা পাহাৰ কাটি তাৰ মাজেদি ৰাস্তা উলিয়াইছিল৷ সুদীৰ্ঘ ২২ বছৰৰ অন্তত গয়াৰ আট্ৰি আৰু ৱাজিগাওৰ মাজৰ ৫৫ কিমি দৈঘ্যৰ পথটো তেওঁ পাহাৰৰ মাজেৰে বাট কাটি ১৫ কি মি ত পৰিণত কৰিলে৷
বিহাৰ চৰকাৰে ২০০৬ চনত মাউন্টেইন মেন হিচাপে খ্যাত মাঝিৰ নাম পদ্মশ্ৰী বটাৰ প্ৰস্তাব কৰিছিল৷ সেই সময়ৰ বিহাৰৰ মুখ্যমন্ত্ৰী নীতিশ কুমাৰে মাঝিৰ নামত গেহলুৰৰ পৰা এটা ৩ কিলো মিটাৰ দৈঘ্যৰ ৰাস্তা নিৰ্মান কৰা তথা গাওঁখনত তেওঁৰ নামত এখন চিকিৎসালয় খোলাৰ প্ৰস্তাব দিছিল৷
আমিৰ খান দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক সত্যমেয় জয়তেৰ দ্বিতীয় ভাগত ২০১৪ ৰ মাৰ্চ মাহত প্ৰচাৰিত খণ্ডটো দশৰথ মাঝিৰ নামত উৎসৰ্গা কৰা হয়৷
এম. টি. ভি. আচাৰ্য, টি. বীৰা ৰাঘৱন , ভদ্দাড়ী পাপিয়া , কেশৱ ৰাও , এম. গোখলে, ১৯৫১ চনতে যোগদান কৰা কে চি শিৱশংকৰণ ওৰফে শংকৰ আদি শিল্পীয়ে এক অভিন্ন গোট হিচাপে ছটা দশকজুৰি চান্দমামাৰ চিত্ৰাংকণ কৰি আহিছিল।
প্ৰথমাৱস্থাত বেটুপাতখন চাৰিটা ৰঙেৰে ছপা কৰা হৈছিল আৰু অভ্যন্তৰীণ ছবিসমূহত ৰেখাচিত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
২০০৮ চনৰ নৱেম্বৰত আলোচনীখনক ন-ৰূপ দিয়া হৈছিল আৰু ভাষা, উপস্থাপন, চিত্ৰ তথা ইয়াত সন্নিৱিষ্ট বিষয়সমূহৰ সালসলনি ঘটিছিল।
বিক্ৰম-বেতাল আৰু পৌৰাণিক আখ্যান আদি জনপ্ৰিয় শিতানসমূহৰ প্ৰকাশ অব্যাহত ৰখাৰ লগতে সমসাময়িক সাধুসমূহ, অভিযান বিশেষ, ক্ৰীড়া, প্ৰযুক্তি, বা-বাতৰিকে আদি কৰি ভালেসংখ্যক নতুন শিতান যোগ দিয়া হৈছিল।
শিশু সাহিত্যৰ নতুন ধাৰা আৰু শিক্ষাৰ বৰ্দ্ধমান গুৰুত্ব তথা এই বিষয়ক লৈ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি চান্দমামাই সম্পাদকীয় নীতিসমূহ সময়ানুপযোগী কৰি ৰাখিবলৈ যত্ন কৰি আহিছে।
তেলুগু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা বি নাগী ৰেড্ডী আৰু লেখক এ. চক্ৰপাণিয়ে সৰ্বপ্ৰথমে তেলুগু আৰু তামিল ভাষাত চান্দমামাৰ আৰম্ভণি কৰিছিল।
তেলুগু সাহিত্যৰ এজন পণ্ডিত তথা চক্ৰপাণিৰ এজন বৰ অন্তৰংগ বন্ধু ক'ডাভাটিগাণ্টি কুটুম্বা ৰাৱে ১৯৮০ চনৰ আগষ্ট লৈকে মৃত্যু পৰ্যন্ত ২৮ বছৰ আলোচনীখনৰ সম্পাদনা কৰিছিল।
তেওঁ তেলুগু ভাষাৰ যুৱ লেখকসকলক উত্‍সাহিত কৰিছিল আৰু তেওঁলোকক অন্ধ্ৰ তথা তেলুগুভাষী লোকসকলৰ মাজত দশকজুৰি জনপ্ৰিয় কৰি তোলা তেওঁৰ তেলুগু লেখনশৈলীত অভ্যস্ত কৰি তুলিছিল।
বৰ্তমানৰ প্ৰকাশক বি. বিশ্বনাথ ৰেড্ডীয়ে পিতৃৰ পৰা আলোচনীখনৰ দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰি এই পৰম্পৰা অব্যাহত ৰাখে।
১৯৯৯ চনত চান্দমামা কোম্পানীটো এক পাব্লিক লিমিটেড প্ৰতিষ্ঠানলৈ ৰূপান্তৰিত হয় আৰু মৰগান ষ্টেনলিয়ে ইয়াৰ এক বুজন অংশ অধিগ্ৰহণ কৰে।
এক পৌৰাণিক সংস্কৃত সাহিত্য বৈতাল পাঁচিছিৰ আধাৰত ৰচনা কৰা ৰজা বিক্ৰমাদিত্য আৰু বেতালৰ সাধুসমূহে আলোচনীখনলৈ যথেষ্ট সুনাম কঢ়িয়াই আনে।
জ্বালাদ্বীপ, কাঁহৰ কিল্লা, ৰূপধৰৰ যাত্ৰা আদি অন্যান্য ধাৰাবাহিকসমূহো অলৌকিকতা আৰু এডভেঞ্চাৰধৰ্মীতাৰে সমৃদ্ধ আছিল।
সঞ্চালক বি. নাগিৰেড্ডীয়ে পিছলৈ দক্ষিণ ভাৰতৰ এজন আগশাৰীৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক হিচাপে খ্যাতি লাভ কৰে।
চান্দমামাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক, ৰেড্ডীৰ বন্ধু চক্ৰপাণিয়ে আলোচনীখনে নিৰ্ধাৰিত পঢ়ুৱৈৰ সংখ্যা লাভ কৰাত মুখ্য অৰিহণা যোগাইছিল।
প্ৰযুক্তি প্ৰতিষ্ঠানটোৰদ্বাৰা অধিগ্ৰহণৰ পিছত চান্দমামাই ঘোষণা কৰে যে আলোচনীখনক ডিজিটেল ৰূপ দিয়াৰ লগতে ইয়াৰ বেছিভাগ লেখনি ডিজিটেল পুথিভঁৰাল আৰু ইণ্টাৰনেটত উপলব্ধ হ'ব।
চান্দমামাই ইয়াত সন্নিৱিষ্ট সাধুসমূহ ভাৰত তথা অন্যান্য দেশৰ বিভিন্ন ঐতিহাসিক আৰু আধুনিক সাহিত্যৰ পৰা লৈ আহিছে।
আলোচনীখনে সাধু কোৱাৰ এক অনন্য ধাৰাৰ আৰম্ভণি কৰিছিল, যি নীতিকথাৰ সমৃদ্ধ এই সাধুবোৰ ককাদেউতা-আইতাকে নাতিহঁতক সাধু কোৱাৰ দৰে নমনীয় তৃতীয় পুৰুষত বৰ্ণনা কৰে।
বৰ্তমান ইংৰাজীকে ধৰি ১৩টা ভাষাত চান্দমামা প্ৰকাশ পায় আৰু ইয়াৰ পঢ়ুৱৈৰ সংখ্যা প্ৰায় ২লাখ।
২০০৭ - ছাহজাহানৰ মৰমৰ পত্নী মমতাজৰ স্মৃতিত নিৰ্মিত তাজমহলে বিশ্বৰ সপ্ত আশ্চৰ্যৰ তালিকাৰ শীৰ্ষত স্থান লাভ কৰে।
২০১১ - পশ্চিমবংগৰ মুখ্যমন্ত্ৰী মমতা বেনাৰ্জীয়ে পশ্চিমবংগৰ নাম সলনি কৰাৰ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰে।
২০১৩ - এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ ৰঞ্জিৎ শেখৰ মুছাহাৰীদেৱে মেঘালয়ৰ ৰাজ্যপাল হিচাপে কাৰ্যকাল সামৰে।
২০২১ - অসম চৰকাৰে দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকনৰ মৃত্যু তিথি ২৮ জুলাই ‘দেশভক্তি দিৱস’ আৰু গোপীনাথ বৰদলৈৰ মৃত্যু তিথি ৫ আগষ্ট ‘কৰ্মচাৰী দিৱস’ হিচাপে কেবিনেটত সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে।
২০২১ - অসম চৰকাৰে কেবিনেটত সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে যে সকলো চৰকাৰী কাৰ্যসূচী জাতীয় সংগীতেৰে আৰম্ভ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীতেৰে সমাপ্ত কৰা হ’ব।
১৯৮১ - মহেন্দ্ৰ সিং ধোনি, ভাৰতীয় ক্ৰিকেট দলৰ প্ৰাক্তন অধিনায়ক, মিড্‌ল-অৰ্ডাৰ বেট্‌ছমেন আৰু উইকেটৰক্ষক।
২০২১ - ট্ৰেজেদী কিং দিলীপ কুমাৰ , পদ্মভূষণ , দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা আৰু পদ্মবিভূষণ আদিৰে বিভূষিত বলিউডৰ অভিনেতা।
প্ৰতিযোগিতাৰ মাত্ৰা, অৰ্থনৈতিক হস্তক্ষেপ আৰু নিয়ন্ত্ৰণৰ ভূমিকা আৰু মালিকীস্বত্ব পুঁজিবাদৰ ভাগ অনুসৰি ভিন্ন হ’ব পাৰে।
অৰ্থনীতিবিদ, ৰাজনৈতিক অৰ্থনীতিবিদ আৰু ইতিহাসবিদসকলে বিশ্লেষণ কৰি পুঁজিবাদৰ বিভিন্ন ভাগ চিনাক্ত কৰিছে।
ইয়াৰ ভিতৰত লেইছেজ ফেয়াৰ বা মুক্ত বজাৰ পুঁজিবাদ, কল্যাণকামী পুঁজিবাদ, ক্ৰ’নি পুঁজিবাদ, ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানমুলক পুঁজিবাদ, তৃতীয় পন্থাৰ সামাজিক গণতন্ত্ৰ আৰু ৰাষ্ট্ৰ পুঁজিবাদ।
ইয়াৰে প্ৰতিটো ভাগত মুক্ত বজাৰ, মুক্ত মালিকীস্বত্ব, মুক্ত প্ৰতিযোগিতাৰ প্ৰতিৰোধক আৰু সামাজিক নীতিৰ অন্তৰ্ভুক্তিৰ মাত্ৰা ভিন্ন হ’ব পাৰে।
মুক্ত বজাৰৰ মাত্ৰা আৰু ব্যক্তিগত সম্পত্তি ধাৰণৰ নিয়ম ৰাজনৈতিক আৰু চৰকাৰী নীতিগত বিষয় হৈ পৰে।
বহু দেশত মিশ্ৰ অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থা দেখা যায় য’ত পুঁজিবাদ আৰু পৰিকল্পিত অৰ্থনীতিৰ উপাদানসমূহ মিহলি হৈ পৰে।
বিভিন্ন সময়ত, বিভিন্ন ঠাইত, বিভিন্ন সংস্কৃতিত আৰু বিভিন্ন ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থাত পুঁজিবাদৰ উপস্থিতি পৰিলক্ষিত হৈ আহিছে।
বণিজবাদৰ পতনৰ পিছেৰে পৰা পাশ্চাত্যৰ দেশসমূহত পুঁজিবাদী অৰ্থ ব্যৱস্থাই প্ৰধান ঠাই দখল কৰি আহিছে।
পুঁজিবাদ বা ধনতন্ত্ৰ হৈছে এক প্ৰকাৰৰ অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থা আৰু উৎপাদন পদ্ধতি য’ত ব্যৱসায়, উদ্যোগ আৰু উৎপাদনৰ কাৰক বা উপাদানসমূহ সম্পূৰ্ণৰূপে নাইবা অধিকাংশই ব্যক্তিগত মালিকাধীন।
ব্যক্তিগত প্ৰতিষ্ঠান বা মালিকীস্বত্বৰ উদ্দেশ্যে সাধাৰণতে লাভ আহৰণ কৰা যদিও কোনো অলাভকাৰী প্ৰতিষ্ঠানৰো মালিকীস্বত্ব ব্যক্তিগত হ’ব পাৰে।
পুঁজিবাদৰ বৈশিষ্ট্যসমূহৰ ভিতৰত ব্যক্তিগত সম্পত্তি, মূলধন আহৰণ, মজুৰিপ্ৰাপ্ত বনুৱা আৰু কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত পূৰ্ণ প্ৰতিযোগিতা সম্বলিত বজাৰেই প্ৰধান।
পুঁজিবাদী অৰ্থব্যৱস্থাৰ লেনদেন একোটাত মুক্ত বজাৰত হোৱা প্ৰতিযোগিতাৰ ভিত্তিত মূল্যসমূহ নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়।
এক অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থা বা উৎপাদনৰ এক পদ্ধতি হিচাপে পুঁজিবাদত তলত দিয়া বৈশিষ্ট্যসমূহ পৰিলক্ষিত হয়:
চেনি গোটৰ সংখ্যা অনুহৰি শৰ্কৰাবোৰ, একশৰ্কৰা , দ্বিশৰ্কৰা , অল্পশৰ্কৰা, আৰু বহুশৰ্কৰা হিচাপে শ্ৰেণীকৰণ কৰা হৈছে।
পাচন ক্ৰিয়াত প্ৰ'টেইজ নামৰ উৎসেচকৰ প্ৰভাৱত প্ৰ'টিনবোৰ ভাগি পুনৰ এমিন' এচিডলৈ ৰূপান্তৰ ঘটে।
চৰ্বীবোৰ হ'ল শাখাহীন হাইড্ৰ'কাৰ্বন শৃংখল; একক বন্ধনী, দ্বি-বন্ধনী বা ত্ৰি-বন্ধনীৰ দ্বাৰা সংযুক্ত হৈ থাকে।
কোষাৱৰণৰ সঠিক কাৰ্যক্ষমতা, বিদ্যুত শ্বকৰ পৰা সুৰক্ষা, দেহৰ উষ্ণতাৰ স্থিৰতা, আৰু চাল আৰু নোমৰ সুস্বাস্যৰ বাবে চৰ্বীৰ প্ৰয়োজন।
পুষ্টিকাৰক বা পুষ্টি দ্ৰব্য হৈছে জীৱন ধাৰণ আৰু বৃদ্ধিৰ বাবে জীৱই গ্ৰহণ কৰা কিছুমান অতি প্ৰয়োজনীয় খাদ্যৰ উপাদান।
স্থূলপোষকবোৰে জীৱৰ পৰিপাক ক্ৰিয়াৰ বাবে শক্তি প্ৰদান কৰে, আনহাতে সূক্ষ্মপোষকবোৰে পৰিপাক ক্ৰিয়াত কাৰক হিচাপে কাম কৰে।
কলাৰ গঠন আৰু পুনৰ নিৰ্মাণ, শৰীৰৰ ক্ৰিয়াসমূহৰ নিয়ন্ত্ৰণ, আৰু শক্তিৰ পৰিবৰ্তন তথা ব্যৱহাৰৰ বাবে পুষ্টিদ্ৰব্যৰ প্ৰয়োজন।
প্ৰাণী আৰু প্ৰটিষ্ট বোৰৰ বিশেষ পাচন তন্ত্ৰই স্থূলপোষকবোৰ ভাঙি শক্তি আহৰণ কৰে আৰু পৰিপাক বা শৰীৰৰ গাঠনিক সংশ্লেষণৰ বাবে সূক্ষ্মপোষকবোৰ ব্যৱহাৰ কৰে।
মানুহে অধিক মাত্ৰাত গ্ৰহণ কৰা ৰাসায়নিক মৌলবোৰ হৈছে কাৰ্বন, হাইড্ৰ'জেন, নাইট্ৰ'জেন, অক্সিজেন, ফছফৰাছ, আৰু ছালফাৰ, বা ।
মানুহে শক্তি আহৰণৰ বাবে অধিক মাত্ৰাত গ্ৰহণ কৰা ৰাসায়নিক যৌগবোৰ হৈছে শৰ্কৰা, প্ৰ'টিন, আৰু চৰ্বী।
পানী আৰু বায়ুমণ্ডলীয় অক্সিজেন অধিক মাত্ৰাত গ্ৰহণ কৰা হয় যদিও এইবোৰক সদায়ে "খাদ্য" বা "পুষ্টিকাৰক" হিচাপে গণ্য কৰা নহয়।
অন্য ভিটামিন আৰু লৱণৰ তুলনাত অধিক পৰিমাণে প্ৰয়োজনীয় কেলছিয়াম, নিমখ , মেগনেছিয়াম, আৰু পটেছিয়াম বোৰকো কেতিয়াবা স্থূলপোষকদ্ৰব্যৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
ইয়াৰোপৰি উদ্ভিদে তুলনামূলক ভাৱে অধিক হাৰত আহৰণ কৰা মৌলবোৰ হৈছে নাইট্ৰ'জেন, ফছফৰাছ, আৰু ছালফাৰ।
খাদ্য হিচাপে ব্যৱহৃত লৱণ, পানী, আৰু অক্সিজেন আদি অজৈৱিক ৰসায়নসমূহকো কেতিয়াবা পুষ্টিদ্ৰব্য হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
জীৱই নিজে সংশ্লেষণ কৰিব নোৱাৰা বা অতি কমকৈ উৎপাদন কৰা বাবে বাহ্যক উৎসৰ পৰা আহৰণ কৰিব লগা হোৱা দ্ৰব্যবোৰেই হ'ল অত্যাৱশ্যকীয় পুষ্টিদ্ৰব্য।
অতি কম মাত্ৰাত প্ৰয়োজন হোৱা পুষ্টিকাৰকবোৰক সূক্ষ্মপোষক আৰু অধিক মাত্ৰাত প্ৰয়োজন হোৱা পুষ্টিকাৰকবোৰক স্থূলপোষক বুলি কোৱা হয়।
পুষ্টিকাৰকৰ ক্ৰিয়াবোৰ ইহঁতৰ মাত্ৰাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে আৰু ইহঁতৰ অভাৱক পুষ্টিহীনতা বোলে।
ভিনেগাৰত দ্ৰৱীভূত এছিটিক এচিডেও সম পৰিমাণৰ শক্তিৰ যোগান ধৰিব পাৰে আৰু উপৰুক্ত একেই কাৰণত ইয়াকো পুষ্টিকাৰকৰ শাৰীত ধৰা নহয়।
মৰাপাটৰ কাপোৰক তিয়াই, সৰুকৈ টুকুৰা বনাই, শুকাই গুড়ি কৰি কাঠৰ গুড়ি আৰু তেতেলী গুটিৰ পিটিকাৰ লগত মিহলাই কিট্টা প্ৰস্তুত কৰা হয়।
আকৃতিৰ সকলো অংশ ঠিক কৰাৰ পিছত ইয়াৰ গোটেই গাত কিট্টা সানি দিয়া হয় আৰু কপাহৰ সৰু টুকুৰা তেতেলীৰ পিটিকাৰে লগাই দিয়া হয়।
পাম্পাটেশ্বৰ মন্দিৰৰ মূৰাল চিত্ৰ আৰু হাম্পিৰ কাঠৰ ৰথৰ জটিল কাৰুকাৰ্য্য বৰ্তমানৰ কিন্নাল শিল্পৰ পূৰ্বপূৰুষ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
২০০৭ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ গ্লাছগ' বিশ্ববিদ্যালয় আৰু গ্লাছগ' কলা বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰসকলে কৰ্ণাটকৰ কাৰুকাৰ্য্য পৰিষদৰ সহযোগত স্থানীয় ছাত্ৰ আৰু শিল্পীসকলক কিন্নাল শিল্পৰ পূৰ্ণোদ্ধাৰৰ বাবে এটা প্ৰকল্পৰ জৰিয়তে সম্বৰ্ধনা জনাইছিল।
কিন্নাল কাৰুশিল্প বা কিন্হাল কাৰুশিল্প , ভাৰতৰ কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ এখন চহৰ কিন্নাল বা কিন্হালৰ স্থানীয় পাৰম্পাৰিক কাঠৰ কাৰুশিল্প।
সংগীত ১৯৯৭ চনত শংকৰ-এহছান-লয়ে সংগীত পৰিচালনা কৰা প্ৰথম খন বোলছবি দছৰ হিন্দুস্তানী শীৰ্ষক গীতটিত কণ্ঠ দি মহালক্ষ্মীয়ে বলিউডৰ কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভণি কৰে।
তাৰ পাছতেই তেওঁ মণি ৰত্নমৰ পৰিচালনাৰ আৰু এ আৰ ৰহমানৰ সংগীত পৰিচালনাৰ দিল চে বোলছবিৰ এ আজনবী শীৰ্ষক গীতটিত উদিত নাৰায়ণৰ সৈতে কণ্ঠদান কৰে।
তেওঁ মুম্বাইত ডাঙৰ-দীঘল হয় আৰু মুম্বাইৰ আৰ এ প'দ্দাৰ কলেজ অৱ ইক'ন'মিক্সৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তাৰ পাছৰেপৰা তেওঁ বহুকেইখন চলচ্চিত্ৰ, ধাৰাবাহিক, শ্ৰব্য এলবাম আৰু বিজ্ঞাপনৰ গীতত কণ্ঠদান কৰে।
এ আৰ ৰহমান, শংকৰ-এহছান-লয়, অনু মালিক, যতীন-ললিত আদি খ্যাতনামা সংগীত পৰিচালকৰ লগত তেওঁ কাম কৰাৰ সুযোগ পায়।
সুৰ - দ্য মেলডী অৱ লাইফ বোলছবিৰ কভী শ্বাম ঢলে, ৰিস্তে' বোলছবিৰ হৰ তৰফ, বাণ্টী ঔৰ বাবলি বোলছবিৰ চুপ চুপ কে, ডন - দ্য চেজ বিগিন্‌ছ এগেইন বোলছবিৰ আজ কি ৰাত, ঝুম বৰাবৰ ঝুম বোলছবিৰ ব'ল না হল্কে হল্কে ইত্যাদি জনপ্ৰিয় গীত গাই তেওঁ খ্যাতি লাভ কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ বহুকেইটা ৰিমিক্স এলবাম যেনে আজা পিয়া তোহে প্যাৰ, বাহো মে' চলি আও আদিত গান গায় য'ত তেওঁ লতা মংগেশকাৰৰ বহু পুৰণি গীতৰ ৰিমিক্সত কণ্ঠদান কৰে।
তেওঁ হিন্দী, তামিল, তেলেগু, মাৰাঠী, বঙালী, গুজৰাটী, কান্নাড়া আৰু অসমীয়া আদি ভাৰতৰ বিভিন্ন ভাষাৰ গানত কণ্ঠদান কৰিছে।
শ্লামডগ মিলিয়নেয়াৰ বোলছবিত এ আৰ ৰহমানে সংগীত পৰিচালনা কৰা একাডেমী বঁটাপ্ৰাপ্ত গীত জয় হোতো তেওঁ সুখৱিন্দৰ সিঙৰ সহশিল্পী হিচাপে কণ্ঠদান কৰে।
বৰ্মন বংশৰ পিছত কামৰূপত শালস্তম্ভ নামৰ এজন বিষয়াই সিংহাসন অধিকাৰ কৰে আৰু নিজৰ নাম অনুসৰি "শালস্তম্ভ" নামেৰে এটি নতুন ৰাজবংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
শালস্তম্ভ বংশৰ শেষ ৰজা ত্যাগ সিংহ অপুত্ৰক হোৱা বাবে শালস্তম্ভ বংশৰে ব্ৰহ্মপাল কামৰূপৰ ৰজা হয় আৰু পালবংশৰ পাতনি মেলে।
বৃদ্ধকালত ব্ৰহ্মপালে সন্যাস গ্ৰহণ কৰে আৰু পিতাকৰ ইচ্ছামতে তেওঁৰ পুত্ৰ ৰত্নপাল কামৰূপৰ ৰজা হয়।
ধৰ্মপালৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ জয়পাল কামৰূপৰ ৰজা হয় আৰু জয়পালৰ মৃত্যুৰ পিছতে পালবংশৰ যৱনিকা পৰে।
১৯৭৫ চনত এক সাম্যবাদী বিপ্লৱে দেশখনৰ ছয় শতাব্দী প্ৰাচীন ৰাজতন্ত্ৰৰ পতন ঘটায় আৰু এক গণতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰ হিচাপে দেশখনে পুনঃপ্ৰতিষ্ঠিত হয়।
ইয়াৰ উত্তৰে চীন, পূবে ভিয়েটনাম, দক্ষিণে কম্বোডিয়া, আৰু পশ্চিম আৰু উত্তৰ-পশ্চিমে থাইলেণ্ড আৰু ম্যানমাৰ অৱস্থিত।
ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে সংসদৰ পৰামৰ্শমতে প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু অন্যান্য মন্ত্ৰীসকলক ৫ বছৰৰ বাবে নিয়োগ কৰে।
হিন্দু দিব্য মাতৃকা শক্তি বা দেৱী পৰম আৰু সৰ্বোচ্চ ঈশ্বৰ – এই মতবাদৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই শাক্তধৰ্মৰ উদ্ভৱ হৈছে।
ৰাজ্য পুনৰ্গঠন আয়োগৰ অনুমোদন অনুসৰি নতুন অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ গঠিত হয় আৰু হায়দৰাবাদ ইয়াৰ ৰাজধানী হয়।
লাক্ষাদ্বীপ, মিনিকয় আৰু আমিন ডিভিক একেলগে লাক্ষাদ্বীপ কৰি কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰা হয়।
১৯৩৩ - সমীৰ ৰায়চৌধুৰী, হাংৰি আন্দোলনৰ ভাৰতীয় কবি, চুটিগল্পকাৰ, প্ৰৱন্ধকাৰ, ঔপন্যাসিক আৰু সম্পাদক।
ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণৰ ৪৪ সংখ্যক অধ্যায়ৰ বৰ্ণনা অনুসৰি এবাৰ ব্ৰহ্মা আৰু শিৱৰ কোনো এক কথাত মনোমালিন্য হয়।
নিজৰ ক্ৰোধাগ্নিৰ ফলত সৃষ্টি হ’ব পৰা অথন্তৰৰ কথা চিন্তা কৰি মহাদেৱে সেয়া বৰ্জন কৰিবলৈ সন্মত হয় আৰু ঋষি অত্ৰিৰ পত্নী অনসুয়াৰ গৰ্ভত নিজৰ তপোগ্নি স্থাপন কৰে।
যিহেতু মহাদেৱৰ ক্ৰোধৰ ফলতে তেওঁৰ জন্ম হৈছিল, সেয়ে ঋষি দুৰ্বাসা সামান্য কথাতে ক্ষুণ্ণ হৈ ক্ৰোধিত হৈ উঠিছিল বুলি জনা যায়।
বৰ্তমানৰ আজমগড় অঞ্চলত থকা জনবিশ্বাস অনুসৰি তোন নদী আৰু মাজুয়ী নদীৰ সংগম অঞ্চলত ঋষি দুৰ্বাসাই আশ্ৰম স্থাপন কৰিছিল।
ফুলপুৰ অঞ্চলৰ পৰা ৬ কিলোমিটাৰ উত্তৰে অৱস্থিত এই আশ্ৰমতে দুৰ্বাসাৰ শিষ্যসকলে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল বুলি জনা যায়।
এইগৰাকী ঋষি সামান্য কথাতে ক্ষুণ্ণ হয় বুলি জনা যায় আৰু সেয়েহে এইজনা ঋষি জড়িত বহুতো উপাখ্যান প্ৰাচীন ভাৰতীয় ধৰ্মগ্ৰন্থসমূহত পোৱা যায়।
অন্যান্য সমগোত্ৰীয় সম্প্ৰদায়ৰ সমন্বিতে সোণোৱালসকলে প্ৰাচীন কালৰে পৰা পালন কৰি অহা ধৰ্মটোৰ নাম হৈছে ‘কিৰাত’ বা ‘কৈৰাত’।
এওঁলোকৰ লোক-সমাজ জীৱন-প্ৰণালীৰ সাংস্কৃতিক ধাৰা আৰু লোকাচাৰসমূহ অধিকাংশই কিৰাত অৰ্থাৎ শিৱকেন্দ্ৰিক।
ইয়াত 'খ্ৰীং' শব্দই পৃথিৱীৰ উৰণ, বুৰণ, গজন আৰু ভ্ৰমণ - এই চাৰিশ্ৰেণী জীৱ অৰ্থাৎ খ - উৰণ + ৰ - বুৰণ + ঈ - গজন + ঙ - ভ্ৰমণক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে আৰু এই চাৰিশ্ৰেণী জীৱৰ ত্ৰাণকৰ্তা 'বাইথ' দেৱতাৰ উদ্দেশ্যে সমস্ত জীৱকুলৰ কল্যাণাৰ্থে সম্পাদন কৰা উপাসনা পদ্ধতিটোক 'বাইথ' পূজা' বোলা হয়।
এই ধৰ্মীয় আদৰ্শৰ প্ৰধান উপাস্য দেৱতা 'কিৰাত' বা 'শিৱ' হোৱাৰ বাবেই এওঁলোকৰ ধৰ্মটোৰো নাম হয় ‘কিৰাত’ বা ‘কৈৰাত’।
কিৰাত দেৱতাক বড়ো ভাষাত 'বাথৌ' বুলি কোৱা হয় আৰু সেই বড়োমূলীয় জনগোষ্ঠীৰে অন্যতম ঠাল হোৱাৰ সূত্ৰে অপভ্ৰংশৰূপত সোণোৱালসকলে ইয়াক 'বাইথ' বুলি উচ্চাৰণ কৰে।
এই বাইথ'উপাসনাত পৰিৱেশিত তেওঁলোকৰ প্ৰাচীনতম স্তুতিগীত ‘হায়দাং গীত’ত ‘হা ইয়হ নমো নাৰায়ণ’.বুলি নাৰায়ণৰূপী ব্ৰহ্মাক প্ৰণাম জনাই সৃষ্টিতত্ত্বৰ ৰহস্য ব্যাখ্যা কৰা হয়।
শিৱ সৃষ্টিৰ দেৱতা, আৰু সেয়ে, সৃষ্টিৰ প্ৰতীক 'শিৱলিংগ'ক পৰমব্ৰহ্মৰ ৰূপ জ্ঞান কৰি তেওঁলোকে ইয়াক উপাসনা কৰে।
এই উপাসনা শিৱৰাত্ৰিৰ পাছৰ দ্বিতীয় সোমবাৰক মুখ্য কৰি চাৰিদিনীয়াকৈ শিৱলিংগৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা ক'ল-ডিল আকাৰৰ গন্ধসৰৈ গছৰ খুটাবিশিষ্ট তেওঁলোকৰ মূল মন্দিৰ প্ৰাংগনত ব্যাপক মন্ত্ৰোচ্চাৰণ, বন্তি প্ৰজ্জ্বলন আৰু গীত-বাদ্য-নৃত্যৰ সমন্বয়ত মহাসমাৰোহেৰে সম্পাদিত হয়।
ইয়াত তান্ত্ৰিক প্ৰথাৰে সৃষ্টি-তত্ত্বৰ 'পুৰুষ' আৰু 'প্ৰকৃতি'ক 'শিৱ' আৰু 'পাৰ্ৱতী' অৰ্থাৎ 'বাইথ' আৰু 'ভূৰুলী হাবুকী'ৰূপে উপাসনা কৰি তেওঁলোকে স্মৰণাতীত কালৰে পৰা ইয়াক 'বিহু নমোৱা' উৎসৱৰূপেও পালন কৰি আহিছে, য'ত প্ৰজননৰ প্ৰতীকৰূপে ময়ূৰ চৰাইৰ নৃত্যভংগিক প্ৰতীকীৰূপত উপস্থাপনেৰে ময়ূৰ পাখিৰ লয়লাস ভংগিমা আৰু মুদ্ৰাসমন্বিত 'হায়দাং গীত-নৃত্য'ৰ মাধ্যমেৰে সেই সৃষ্টিতত্ত্বক স্তুতি জনোৱা হয়।
এই বাইথ'-স্তুতি পৰ্ব সমাপ্তিৰ পাছত "হাইঠা হেমেলু লেং ঠাই ঠাই, জামুকৰ খুটাতে দিছং ঠাই." বুলি মন্ত্ৰোচ্চাৰণ কৰি পূজাৰীৰ বৰঘৰত প্ৰতিষ্ঠিত জামুগছৰ খুটাৰ কাষত হায়দাং সামৰা হয়।
তাৰপাছত মাটিৰ উৰ্বৰতা কামনাৰে ডেকা-গাভৰুৰ স্বতঃস্ফূৰ্ট উল্লাসভৰা মাদকতাৰে বৰদৈচিলাক আমন্ত্ৰণ জনাই বিহু-নৃত্য আৰু বুঢ়া-মেথাৰ হুঁচৰিৰে বিহুনমোৱা পৰ্ব সম্পাদিত হয়।