polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
অৱসৰৰ পাছত তেখেতে এক অভিনৱ অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল, য'ত তেখেতে শ্ৰীলংকা আৰু ভাৰতৰ স্বয়ম্ভু ঈশ্বৰ, গডমেন আৰু তথাকথিত অতিপ্ৰাকৃতিক পৰিঘটনাৰ আঁৰৰ ৰহস্য ফাদিল কৰিছিল।
আধ্যাত্মিকতাবাদী ঠগবাজ আৰু সুসংগঠিত ধৰ্মৰ বিৰুদ্ধে তেখেতে আগবঢ়োৱা পোনপটীয়া, আৰু তীক্ষ্ণ সমালোচনাই ৰাইজক আকৰ্ষিত কৰিছিল।
অটো হিলবাৰ্ট এজন বিচাৰক আছিল আৰু মাৰিয়া দৰ্শন আৰু জ্যোতিবিজ্ঞানৰ প্ৰতি আগ্ৰহী এগৰাকী বিদুষী মহিলা আছিল।
গণিত-বিজ্ঞানৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান থাকিলেও 'ইনভেৰিয়েণ্ট থিয়ৰী' আৰু 'গৰ্ডন সমস্যা' সমাধানৰ বাবে হিলবাৰ্ট বেছি প্ৰখ্যাত।
শৰদে ২০১০ চনত চীনৰ গুৱাংঝৌত এছিয়ান পেৰা গেমছত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত প্ৰথমবাৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল।
অৱশ্যে নিষিদ্ধ ঔষধৰ বাবে কৰা পৰীক্ষাত ইতিবাচক চিহ্নিত হোৱাৰ পাছত তেওঁ লণ্ডন পেৰালিম্পিকত অংশগ্ৰহণৰ পৰা বঞ্চিত হৈছিল।
তেওঁ ২০১৫ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ পৰা ৰাষ্ট্ৰীয় পেৰা এথলেটিকছ প্ৰশিক্ষক সত্যনাৰায়ণৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁ ২০১৮ চনৰ জাকাৰ্টা পেৰা এছিয়ান গেমছত ১.৯০ মিটাৰ অতিক্ৰমী এটা নতুন গেম ৰেকৰ্ড আৰু মহাদেশীয় ৰেকৰ্ড স্থাপন কৰি সোণৰ পদক জিকিছিল।
তেওঁ ভাৰতৰ চৰকাৰৰ টাৰ্গেট অলিম্পিক প'ডিয়াম আঁচনি -ৰ অধিনত ২০১৭ চনৰ পৰা ইউক্ৰেইনত প্ৰশিক্ষণ লৈছিল।
বিহাৰৰ পাটনাত জন্মগ্ৰহণ কৰা শৰদ কুমাৰে ২০১০ চনৰ এছিয়ান পেৰা গেমছত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত প্ৰথমবাৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰে।
২০১৪ চনৰ এছিয়ান পেৰা গেমছত তেওঁ ১২ বছৰীয়া এছিয়ান গেমছৰ অভিলেখ ভংগ কৰি হাই জাম্পৰ টি৪২ শাখাত স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰে বিশ্বৰ শীৰ্ষ স্থান পুনৰ দখল কৰে।
দুবছৰ বয়সত স্থানীয় পলিঅ' ৰোগ নিৰ্মূল অভিযানত নকল পলিঅ' ঔষধ গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত তেওঁৰ বাওঁ ভৰিৰ পক্ষাঘাত হয়।
শৰদে দাৰ্জিলিঙৰ চেইণ্ট পলছ স্কুলত অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু তাতেই তেওঁ সপ্তম শ্ৰেণীত হাই জাম্প খেলা আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁ শাৰীৰিকভাৱে সক্ষম খেলুৱৈসকলৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি বিদ্যালয় আৰু জিলাৰ অভিলেখ ভংগ কৰিছিল।
উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে তেওঁ দিল্লীলৈ যায় আৰু মডাৰ্ণ স্কুলত উচ্চত্তৰ মাধ্যমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি কিৰোৰী মল কলেজৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সম্পৰ্কত বিশেষজ্ঞতাৰ সৈতে ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
বতাহ শক্তি উৎপাদন-স্থলীত বহুকেইটা গাইগুটীয়া বায়ু টাৰ্বাইন থাকে৷ এই টাৰ্বাইনবোৰ বৈদ্যুতিক শক্তি সংবহন নেটৱৰ্কৰ লগত জড়িত হৈ থাকে৷ সমুদ্ৰতীৰৰ সমীপৰ বতাহ বা উপকূলৱৰ্তী বতাহ হৈছে বৈদ্যুতিক শক্তিৰ এক সুলভ উৎস৷ বহু ক্ষেত্ৰত কয়লা আৰু গেছ উৎপাদনৰ তুলনাত এই শক্তি কম মূল্যৰ৷ আনহাতে উপকূলৰ পৰা দূৰত থকা বা হৈছে অধিক স্থিৰ আৰু শক্তিশালী৷ অৱশ্যে এনেধৰণৰ উৎপাদন-স্থলী গঢ়া আৰু তাৰ পৰিচালনা-ব্যয় তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে বেছি৷ উপকূলৱৰ্তী বতাহস্থলী সমূহে গ্ৰীডলৈ কিছু শক্তিৰ যোগান ধৰিব পাৰে৷
বতাহ শক্তি সকলো সময়তে উপলব্ধ নহয়৷ সেয়েহে চাহিদা অনুসাৰে ইয়াক যোগান ধৰিব নোৱাৰি৷ স্থানীয়ভাৱে, এই শক্তি পৰিবৰ্তনশীল, যি বছৰ-বছৰ ধৰি ধাৰাবাহিক শক্তিৰ যোগান ধৰে৷ কিন্তু কম সময়ৰ ক্ষেত্ৰত এই শক্তিৰ যথেষ্ট তাৰতম্য হয়।
বতাহ শক্তি বা বায়ু শক্তি হৈছে বায়ু টাৰ্বাইনৰ যোগেৰে যান্ত্ৰিক শক্তি প্ৰদান কৰি বৈদ্যুতিক জেনেৰেটৰ ঘূৰাবলৈ কৰা বায়ুৰ ব্যৱহাৰ।
বায়ু শক্তি হৈছে এক জনপ্ৰিয় বহনক্ষম, নৱীকৰণযোগ্য উৎস যি জীৱাশ্ম ইন্ধনৰো এক উৎকৃষ্ট বিকল্প৷ কাৰণ জীৱাশ্ম ইন্ধনত প্ৰদূষণ অধিক হয়৷
২৭ মাৰ্চৰ ৰাতিপুৱা ব্ৰাহ্মণবাড়িয়াত নিয়োজিত পাকিস্তান সেনাৰ বঙালী সৈন্যৰে গঠিত ইষ্ট বেংগল ৰেজিমেণ্টে বিদ্ৰোহ কৰিছিল।
চতুৰ্থ ইষ্ট বেংগল ৰেজিমেণ্টৰ এজন বিষয়া কৰ্ণেল শাফায়াত জামিল বীৰ বিক্ৰমে বাঙালী সৈন্যৰ সৈতে ব্ৰাহ্মণবাড়িয়া সেনা শিবিৰৰ সকলো পাকিস্তানী বিষয়া আৰু সৈনিকক আটক কৰে।
সেইদিনা আবেলি মেজৰ জেনেৰেল খালেদ মোছাৰফ মৌলৱীবাজাৰৰ শমশেৰনগৰৰ পৰা সেনাৰ সৈতে ব্ৰাহ্মণবাড়িয়ালৈ আহিছিল আৰু কৰ্ণেল শ্বাফাত জামিলে তেওঁক চতুৰ্থ ইষ্ট বেংগল ৰেজিমেণ্টৰ কোম্পানীঅৰ্পণ কৰিছিল।
১৯৭১ চনৰ ৬ ডিচেম্বৰত বিজয়নগৰ উপজিলাৰ ইছলামপুৰত এছ ফোৰ্সৰ কমাণ্ডাৰ মেজৰ কে এম সফিউল্লাহ বীৰ উত্তমৰ নেতৃত্বত মুক্তি যোদ্ধাসকলে পাকিস্তানী বাহিনীৰ সৈতে যুঁজ দিছিল।
ব্ৰাহ্মণবাড়িয়া জিলাৰ কছবা উপজিলাত মুক্তিযুদ্ধৰ স্মৃতি সংৰক্ষণৰ বাবে কুল্লাপাথাৰ শ্বহীদ স্মাৰক নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
এই সমস্যা সমাধানৰ বাবে সেন ৰাজবংশৰ ৰজা লক্ষ্মণ সেনে আদিছুৰ কন্যাকুঞ্জৰ পৰা কেইটামান ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালক অঞ্চলটোলৈ লৈ আহিছিল।
আন এক দৃষ্টিভংগী অনুসৰি, দিল্লীৰ পৰা ইছলাম ধৰ্মপ্ৰচাৰক শ্বাহ চুফী কাজী মাহমুদ শ্বাহে চহৰখনৰ ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালবোৰক এৰি যাবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল।
১৭৮১ চনত, চৰাইল পৰগণাৰ উপৰিও, বৃহত্তৰ কুমিল্লা আৰু নোৱাখালী থকা এখন জিলা ব্ৰিটিছে গঠন কৰিছিল আৰু ইয়াক টিপাৰা জিলা বা ত্ৰিপুৰা জিলা নাম দিছিল।
১৯০৫ চনত বংগ বিভাজনক লৈ ব্ৰাহ্মণবাড়িয়া জিলাত স্বদেশী আন্দোলন আৰম্ভ হোৱাৰ পিছত, বিপ্লৱী উল্লাস কাৰ দত্তৰ বোমা বিস্ফোৰণৰ অভিযোগত তেওঁক আন্দামানলৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়।
১৯৩১ চনৰ ১৪ ডিচেম্বৰত সুনীতি চৌধুৰী, শান্তি ঘোষ আৰু গোপাল দেৱে দিনৰ পোহৰত তদানীন্তন জিলা দণ্ডাধীশ চি.চি.বি ষ্টিভেনছক গুলীয়াই হত্যা কৰে।
১৮৩০ চনত ছাগলনাইয়া আৰক্ষী থানাৰ বাহিৰে বাকী বৃহত্তৰ নোৱাখালীক ত্ৰিপুৰা জিলাৰ পৰা পৃথক কৰা হয় আৰু মাইমেনসিঙৰ পৰা চৰাইল, দাউদপুৰ, হৰিপুৰ, বেজৰা আৰু সতেৰখন্দল পৰগণাক ত্ৰিপুৰাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
১৮৬০ চনৰ ব্ৰিটিছ আইনৰ অধীনত ত্ৰিপুৰাৰ তিনিটা মহকুমাৰ পৰা নাছিৰনগৰ মহকুমাৰ সৃষ্টি কৰা হৈছিল।
উপনৈসমূহৰ ভিতৰত হুৰল, সিংৰা কলাচৰা, বলুৱা, আউলিয়া জুৰি, পাগলা, দোল ভাঙা, বলভদ্ৰ, বিজনা, লংঘন, লাহুৰ, ৰোপা, সোণাই, চিনাইহানী আদি অন্যতম।
তদুপৰি আশুগঞ্জত এটা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সাগৰীয় বন্দৰ স্থাপন কৰা হৈছে আৰু ইয়াক ভাৰতৰ ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ আগৰতলালৈ মাল পৰিবহণৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
তদুপৰি, ভাৰতৰ ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ সৈতে সংযোগ স্থাপনৰ বাবে আখাউৰা হৈ কলকাতা-ঢাকা-আগৰতলা বাছ সেৱা আৰম্ভ কৰা হৈছে।
ব্ৰাহ্মণবাড়িয়াৰ আশুগঞ্জত মেঘনা নদীৰ ওপৰত থকা চৈয়দ নজৰুল ইছলাম দলঙে আশুগঞ্জ আৰু কিশোৰগঞ্জ জিলাৰ ভৈৰবক সংযোগ কৰিছে।
এই পৰিস্থিতি দূৰ কৰিবলৈ ব্ৰাহ্মণবাড়িয়া জিলা প্ৰশাসনে বিভিন্ন পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে আৰু ২০১১ চনত ব্ৰাহ্মণবাড়িয়া জিলা প্ৰশাসনে সকলো ক্ষেত্ৰতে বি-বাৰিয়াৰ পৰিৱৰ্তে 'ব্ৰাহ্মণবাড়িয়া' লিখিবলৈ এক জাননী জাৰি কৰিছে।
ব্ৰাহ্মণবাড়িয়া জিলা বা ব্ৰাহ্মণবাৰিয়া জিলা বাংলাদেশৰ দক্ষিণ-পূবৰ চিটাগং বিভাগৰ এটা প্ৰশাসনিক এলেকা।
শিক্ষা আৰু সংস্কৃতিৰ আসন হিচাপে পৰিচিত ব্ৰাহ্মণবাড়িয়া জিলাক বাংলাদেশৰ সাংস্কৃতিক ৰাজধানী বুলি কোৱা হয়।
পিছত তেওঁ অঞ্চলটোত তেওঁৰ প্ৰথম ৰাজধানী স্থাপন কৰিছিল যেতিয়া তেওঁ চৰাইল পৰগণাৰ জমিদাৰী লাভ কৰিছিল।
সেই শৃংখলাটোত তেতিয়াৰ কুমিল্লা জিলাৰ তিনিটা মহকুমা, কুমিল্লা, ব্ৰাহ্মণবাড়িয়া আৰু চাঁদপুৰক পৃথক জিলাৰ মৰ্যাদা দিয়া হৈছিল।
কিতাপখনৰ পাতনিৰ পৰিৱৰ্তে কলমত কিতাপখনৰ নামৰ সম্পৰ্কত লেখকে লিখিছে, "মোৰ চিন্তাই পূৰ্ণতাৰ কাষ চপা বুলি মই কাহিনীও ভবা নাই।
কিন্তু যুক্তিপূৰ্ণ মনোভাব আৰু অসমপ্ৰেমক সাৰথি কৰি তেনে চিন্তাবোৰক সাধ্যানুসৰি প্ৰকাশ কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰি আহিছোঁ।
প্ৰথাগত চিন্তা আৰু ধাৰণাৰ বিৰুদ্ধে যুক্তিনিষ্ঠ প্ৰশ্ন উত্থাপন, জাতিৰ ঐতিহ্যৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা আৰু ঐতিহাসিক সমলৰ সন্ধান আদি বৈশিষ্ট্যবোৰো ময়ূৰ বৰাৰ প্ৰবন্ধৰ অন্যতম শক্তি।
মন্ত্ৰী পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইয়ে আহোমৰ শাসন বজাই ৰাখিবলৈ অশেষ চেষ্টা কৰি শেষত বিদ্ৰোহ দমন কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়।
প্ৰশাসন ভালদৰে চলাবলৈ বা নিজৰ প্ৰভাৱ বঢ়াবলৈ তেওঁ নিজৰ আত্মীয়-স্বজনক আহোম ৰাজ্যৰ উচ্চ পদবীত মকৰল কৰিবলৈ ধৰে।
ৰজাই পাতি থোৱা গুৱাহাটীৰ শাসক বদন চন্দ্ৰ বৰফুকন পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইৰ বৰ্ধিত শক্তিত সংশিত হয়।
সেই সূত্ৰে তেওঁ জীয়ৰী পিজৌ গাভৰুক পূৰ্ণানন্দৰ পুত্ৰ উৰেখানাথ ঢেকিয়াল ফুকনলৈ ঢেৰ যৌতুকৰ সৈতে বিয়া দিয়ে।
কিন্তু ইয়াৰ পাছত বদন চন্দ্ৰ‌ই ক্ষমতাৰ অপব্যৱহাৰ কৰা বুলি পূৰ্ণানন্দই অসন্তোষ প্ৰকাশ কৰিলে।
পূৰ্ণানন্দৰ এনে ব্যৱহাৰত খং কৰি বদন চন্দ্ৰ‌ই ৰাজধানী যোৰহাটৰ কেইজনমান ষড়যন্ত্ৰকাৰীক উচতনি দি পূৰ্ণানন্দক গোপনে হত্যা কৰিবলৈ পাচিলে।
সেই সময়তে পশ্চিম অসমৰ ৰাইজে বদন চন্দ্ৰ বৰফুকন আৰু তেওঁৰ দুই পুত্ৰৰ অত্যাচাৰৰ কথা বুঢ়াগোহাঁইক ক'লেহি।
শেহত ১৮১৫ চনত পূৰ্ণানন্দই বদন চন্দ্ৰ বৰফুকনক যোৰহাটলৈ ধৰি আনিবলৈ মহেশ্বৰ পৰ্বতীয়া ফুকনক গুৱাহাটীলৈ পঠিয়ালে।
বুঢ়াগোহাঁইৰ সৈন্যই তেওঁক বংগৰ চিলমাৰিত আটক কৰিলে, কিন্তু স্থানীয় আৰক্ষীৰ সহায়ত তেওঁ আকৌ পলাল।
তেওঁ কলিকতালৈ গৈ গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল লৰ্ড হেষ্টিংছক বুঢ়াগোহাঁইক উৎখাত কৰিবলৈ সহায় ভিক্ষা কৰে।
আন ৰাজ্যৰ ভিতৰুৱা কথাত হস্তক্ষেপ নকৰাৰ নীতি সোঁৱৰাই গৱৰ্ণৰ জেনেৰেলে তেওঁৰ অনুৰোধ খাৰিজ কৰে।
সেই সময়তে কলিকতালৈ ব্ৰহ্মদেশৰ কটকী এজন আহিছিল; বদনচন্দ্ৰই সেই কটকীজনৰ কাষ চাপি তেওঁৰ আগত তিলকে তাল কৰি অসম দেশৰ দুৰবস্থাৰ কথা জনালে।
কটকীয়ে বদনচন্দ্ৰক সহায় কৰিবলৈ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে, আৰু সৈন্য-সামন্ত যুগুত কৰি দিয়াৰ নিমিত্তে তেওঁক লগতে ব্ৰহ্মদেশলৈ লৈ যায়
১৮১৬ চনত বদন চন্দ্ৰ বৰফুকন ব্ৰহ্মদেশৰ ৰজা বদৌপায়াৰ ৰাজসভালৈ যায় আৰু পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইক পৰাস্ত কৰিবলৈ সহায় বিচাৰে।
ৰজাই মান্তি হয় আৰু ভামোৰ এজন সেনাপতিৰ অধীনত এদল সৈন্য বদন বৰফুকনৰ লগত ১৮১৭ চনৰ জানুৱাৰীত অসমত প্ৰৱেশ কৰে।
তেতিয়া আহোম বিষয়াসকলৰ মাজত খোৱা-কামোৰা আৰম্ভ হয় আৰু নতুন ৰছদ-পাতি নোপোৱা আহোম সৈন্য‌ই আত্মসমৰ্পণ কৰে।
তেতিয়া স্বৰ্গদেউ চন্দ্ৰকান্ত সিংহই বদন বৰফুকনৰ লগত গোপন বুজাবুজি কৰিছে বুলি ৰুচিনাথে সন্দেহ কৰে আৰু ৰজাক এৰি গুৱাহাটীলৈ যায়।
চন্দ্ৰকান্ত সিংহই গুৱাহাটীত চাউনী পাতি ৰুচিনাথ বা পুৰন্দৰ সিংহৰ সহায় অবিহনে মানৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ প্ৰস্তুত হয়।
পুৰন্দৰে ভূটানত ৰবাৰ্ট ব্ৰুছৰ অধীনত এদল সৈন্য গোটায় কিন্তু তেওঁলোকক চন্দ্ৰকান্তৰ সৈন্য‌ই ১৮২ চনৰ মে'ত পৰাস্ত কৰে।
ডেৰবছৰৰ পাছত অসম উপস্থিত হৈ ১৮২২ চনৰ জুলাইত তেওঁলোকে চন্দ্ৰকান্ত সিংহক পৰাস্ত কৰে আৰু ৬০০ বছৰীয়া আহোম শাসনৰ ওৰ পেলাই এজন সেনাপতিৰ অধীনত অসমক ব্ৰহ্মদেশৰ এক প্ৰদেশ ঘোষণা কৰে।
পলৰীয়া ৰজাক গটাই দিবলৈ বান্দুলাই কৰা দাবী ব্ৰিটিছে অগ্ৰাহ্য কৰে আৰু ইয়াৰ সলনি সীমান্তৰ চকীবোৰলৈ অধিক সেনা পঠিয়ায়।
১৮১৯ চনৰ ১৫ ফেব্ৰুৱাৰীত জগন্নাথ ঢেকিয়াল ফুকনৰ নেতৃত্বত এদল আহোম সেনাই জাঁজীৰ ওচৰৰ ফুলপানীছিগাত মান সেনাক বাধা দিয়ে।
বদৌপায়াক ধন্যবাদ দিবলৈ বুলি চন্দ্ৰকান্ত সিংহ‌ই এজনা কুঁৱৰী উপমা আইদেউ আৰু বহু বিষয়া, লগুৱা পঠিয়াই দিয়ে।
তিলোৱাই চন্দ্ৰকান্তক গতাই দিবলৈ ব্ৰিটিছক কয়, অন্যথা তেওঁলোকৰ ৰাজ্যত সোমাই ধৰি অনাৰ ভুমকি দিয়ে।
চন্দ্ৰকান্ত প্ৰথমে গুৱাহাটী আৰু পাছলৈ অসম চকীলৈ পিছুৱাই গৈ ১৮২২ চনৰ জুনত মিংগিমাহা তিলোৱাৰ মুখামুখি হয়।
ইয়াৰ কেইদিনমানৰ পাছতে বদন চন্দ্ৰ বৰফুকনক হত্যা কৰা হয় আৰু ৰুচিনাথে চন্দ্ৰকান্ত সিংহক আঁতৰাই পুৰন্দৰ সিংহক ৰজা পাতে।
ইয়াৰ ফলত বৰ্ম আৰু ব্ৰিটিছৰ সেনাৰ সঘনে ওখনা-ওখনি লাগে আৰু শেষত প্ৰথম ইংগো-বৰ্মী যুদ্ধৰ সূত্ৰপাত হয়।
মূলতঃ নামৰূপৰ ব্যক্তি পটলঙে মানৰ লগত সম্পৰ্ক ছিঙিবলৈ ৰজাক সৈমান কৰে আৰু জয়পুৰ ত এটা দুৰ্গ সজায়।
প্ৰবোধিনী একাদশীৰ সৈতে কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাৰ নিকট সম্পৰ্ক আছে, ইয়াক সেই চাৰিমাহৰ অন্ত বুলি ধৰা হয় যি চাৰিমাহ সময় বিষ্ণু নিদ্ৰামগ্ন হৈ থাকে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাৰ দিনা শেষ হোৱা পন্ধৰপুৰ আৰু পুষ্কৰ মেলাত প্ৰবোধিনী একাদশী উৎসৱ পালন কৰা হয়।
ত্ৰিপুৰী পূৰ্ণিমা বা ত্ৰিপুৰাৰী পূৰ্ণিমাৰ নামটো ত্ৰিপুৰাৰীৰপৰা আহিছে, যি ত্ৰিপুৰাসুৰ অসুৰৰ শত্ৰু।
ত্ৰিপুৰাসুৰে দেৱতা সকলক হৰুৱাই স্বৰ্গ বিজয় কৰি অন্তৰীক্ষত তিনিখন নগৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল, যাক ত্ৰিপুৰা বুলি কোৱা হৈছিল।
শিৱৰ সহায়ত দেৱতাসকলে ত্ৰিপুৰাসুৰক বধ কৰি নগৰ তিনিখন নষ্ট কৰে আৰু এই দিনটোক পোহৰৰ উৎসৱ বুলি ঘোষনা কৰে।
কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমা হ'ল হিন্দু, শিখ আৰু জৈন ধৰ্মৰ এটি সাংস্কৃতিক উৎসৱ, যিটো পূৰ্ণিমা বা কাতিৰ পোন্ধৰতম চান্দ্ৰ দিনত অনুষ্ঠিত হয়।
কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাৰ দিনটোতে কৃষ্ণ আৰু ৰাধাই ৰাস নৃত্য কৰিছিল আৰু এই দিনটোতে কৃষ্ণই ৰাধাৰ পূজা কৰিছিল বুলি জনবিশ্বাস আছে।
ৰাজস্থানৰ পুষ্কৰত অনুষ্ঠিত পুষ্কৰ মেলাত ব্ৰহ্মাক পূজন কৰা হয় আৰু মোক্ষ প্ৰাপ্তিৰ বাবে পুস্কৰ হ্ৰদত ভক্তসকলে কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাৰ দিনা আনুষ্ঠানিক স্নান সম্পন্ন কৰে।
যেতিয়া দিনটো কৃত্তিকা নক্ষত্ৰত পৰে তেতিয়া এই উৎসৱৰ মহত্ত্ব আৰু বাঢ়ে আৰু ইয়াক মহা কাৰ্ত্তিকা বোলা হয়।
যিদৰে বৰ্তমানৰ লখৰা বাগানৰ মাজৰ শ্ৰীকলিয়া গোঁসাই থান প্ৰসিদ্ধ, সেই সময়ত যাত্ৰীৰ নানা মনোকামনা পূৰ্ণ কৰাৰ বাবে লাড়ুগোপাল থানটো যাত্ৰীৰ আগমন ঘটিছিল।
প্ৰয়াত নন্দেশ্বৰ গোস্বামী দেৱ আছিল সেইসময়ৰ তেজপুৰ কেতেকীবাৰী স্থিত শ্ৰীশ্ৰীচুপহা সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ।
শিক্ষকতাৰ বাবে তেওঁ আহি গোপাল থানৰ পৰিবেশ দেখি নিজৰ জ্ঞানৰ ভড়াল সিচৰিত কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিব ধৰিলে।
লগতে তেওঁ স্বাধিনতা আন্দোলনৰ প্ৰাচাৰৰ কামটো গাঁও গাঁও ঘূৰিছিল, সেই সূত্ৰে বৰ্তমানৰ মাজুলীগাঁওৰ নিবাসী প্ৰয়াত কাশী মেধিৰ লগত ঘনিষ্ট হৈ পৰিল।
গোস্বামীদেৱ সত্ৰাধিকাৰ বুলি জনাৰ পিছত কাশী মেধি ডাঙৰীয়াই সত্ৰীয়া সংস্কৃতি, ৰিতী-নীতি শিকাৰ বিশেষ আগ্ৰহ কৰে।
গোস্বামীদেৱে অৱসৰ লোৱাৰ পিছত মেধি ডাঙৰীয়াই খুব আগ্ৰহৰে গোপাল থনাতে সত্ৰীয়া শিক্ষাৰ প্ৰচাৰৰ ব্যৱস্থা কৰে।
সেই সময়ৰ বালিগাঁও নিবাসী প্ৰয়াত কুশ বড়া, ঘন দাস, ৰজনীকান্ত দাস, নিবাৰণ দাস, বুদ্ধিৰাম দাস, কান্দুৰা দাস, হাবিমলৌ দাস, গোপাল দাস, বেথাৰাম ভূঞা, কলিৰাম শইকীয়া আৰু মাজুলীগাঁওৰ কাশী মেধিৰ বিশেষ অৰিহণা আছিল।
থানখন আহল-বহল হোৱাত ৰাইজৰ আগ্ৰহ বৃদ্ধি পালে আৰু নন্দেশ্বৰ গোস্বামী দেৱৰ লগত বিশেষভাৱে যোগাযোগ কৰা হল।
এনে দৰে দিক্ষাৰ প্ৰসংগত ১৯২৪ চনৰ শ্ৰীশ্ৰীমাধৱদেৱ গুৰুজনৰ আবিৰ্ভাব তিথি দিনাই প্ৰয়াত নন্দেশ্বৰ গোস্বামী দেৱে লগত তেজপুৰৰ শ্ৰীশ্ৰী নিকামূল সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ ধৰ্ম ৰত্ন প্ৰয়াত গ্ৰহণ গোস্বামী দেৱক লৈ আনি এই লাড়ু গোপাল থানতে মনিকূটত সিংহাসন স্থাপন কিৰ সত্ৰ ৰূপে স্থাপন কৰে।
তেজপুৰ কেতেকীবাৰীৰ শ্ৰীশ্ৰীচুপহা সত্ৰৰ সত্ৰাধিকৰা আৰু ভকত সকলৰ নীতিৰে স্থাপন কৰা এই সত্ৰ খনৰ নামকৰাণো শ্ৰীশ্ৰীকেতেকীবাৰী সত্ৰ বুলিৱে ৰখা হয়।
তেওঁৰ বৈকুণ্ঠ গমনৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ প্ৰয়াত মুক্তেশ্বৰ গোস্বামী দেৱে ইয়াৰ খা-খবৰ লৈ আহিছিল।
সেই সময়ৰ জামুগুৰি হাটৰ শ্ৰীশ্ৰী কৰতিপাৰ সত্ৰৰ বুঢ়াসত্ৰাধিকাৰ প্ৰায়ে পদযাত্ৰা কৰি আহে আৰু এই কেতেকীবাৰী সত্ৰতে জিৰণী লয় লগতে ভক্ত সকলৰ লগত এখন্তেক ধৰ্মলোচনা কৰে।
বুঢ়াসত্ৰাধিকাৰ বিয়োগ ঘটাৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ সত্ৰাধিকাৰ প্ৰয়াত দেৱেশ্বৰ গোস্বামী তেখেতো আহি এই সত্ৰতে প্ৰায়ে বিশ্ৰাম তথা শাস্ত্ৰ অধ্যয়ণ কৰিছিল।
লাহে লাহে তেজপুৰৰ বৰালীমৰা সত্ৰ, দক্ষিণপাট সত্ৰ, বিভিন্ন সত্ৰৰ শিষ্য সমূহে ভাৰ নিব আহি এই সত্ৰত জিৰনী লয়।
বৰ্তমান এই সত্ৰ তেজপুৰৰ শ্ৰীশ্ৰীচুপহা সত্ৰ, কেতেকীবাৰীৰ সত্ৰাধিকাৰ প্ৰয়াত মুক্তেশ্বৰ গোস্বামী দেৱৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ ডেকা সত্ৰীয়া শ্ৰীযুত কৰুণা গোস্বামীদেৱে দিহা পৰামৰ্শ আগবঢ়াই।
তেজপুৰৰ পৰা প্ৰায় ২৫ কিলোমিটাৰ উত্তৰ দিশলৈ আগবাঢ়ি আহি, বানৰজাৰ ৰাজধানী ভালুকপুঙৰ দাঁতিকাষৰীয়া অঞ্চল, এসময়ত ভৰলী নদীয়ে সুঁতি সলাই এৰি যোৱা বালিচৰ।
কৰ্মজীৱি লোকৰ বসতি থকা অঞ্চল সমূহত ভক্তিৰ সঞ্চাৰ কিৰবলৈ আগতে বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা ঋষিমুনি-পণ্ডিত সকল আহি লোকবিশ্বাস অনুসৰি মন্দিৰ আদিৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
কালক্ৰমে গুৰু দুজনাৰ শিষ্য সকলে বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰচাৰৰ হেতু এই চৰ অঞ্চল সমূহত নিজৰ বাহাৰ পাতিব ধৰিলে।
সময়ে সময়ে তেওঁলোক এই অঞ্চলত পদাৰ্পন কৰি বৈষ্ণৱ ধৰ্ম আৰু সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ জ্ঞান বিতৰণ কৰিবলৈ নামঘৰ, কীৰ্ত্তনঘৰ আদিৰ নিৰ্মাণ কৰিলে।
তাৰেই প্ৰমাণ হিচাবে বালিপৰাৰ বৰ্তমানৰ ভকতগাঁওত শ্ৰীশ্ৰীদিক্ষণপাট সত্ৰৰ শাখা সত্ৰ অৱস্থিত, এৰাগাঁওত শ্ৰীশ্ৰীকমলাবাৰী সত্ৰ শাখা সত্ৰ অৱস্থিত।
সমান্তৰাল ভাৱে প্ৰতিখন গাঁৱত প্ৰাৰ্থনাৰ বাবে ৰাইজে নিজাববীয়া নামঘৰ, থপনা আদিৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি লৈছিল।
এই সময়ত অন্ধবিশ্বাসেই হওঁক বা স্বপ্ন যনিত কাৰণ অথবা ভক্তিৰ স্থল হিচাপে বহুতু ধাৰ্মীক স্থান গঢ়লৈ উঠিছিল।
ইংৰাজ শাসিত দিনতে বালিপৰা আদাবাৰি চাহ বাগিচাৰ কাষত যি অসমীয়া জনজাতি লোকৰ বাসবাস আছিল সেই গাঁও সমূহ ক্ৰমে পাটগাঁও, বালিগাঁও, বোকাগাঁও, মাজুলিগাঁও, ভেৰভাৰী গাঁও।
আলি ইটোপাৰে এৰাগাঁও, কমাৰীগাঁও আৰু কাষতে আদিবাসী লোক সকলৰ বসবাস ফুলবাৰী চাহ বাগান, বামগাঁও চাহ বাগান আছিল।
শ্ৰীশ্ৰীকেতেকীবাৰী সত্ৰখন অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাৰ তেজপুৰৰ পৰা প্ৰায় ৩০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত বালিপৰাৰ বালিগাঁও নামৰ ঠাইত অৱস্থিত।
কিন্তু বিশেষ কৰাণত ইয়াৰ স্থাপিত ইতিহাসৰ বাবে এই সত্ৰখনৰ নাম শ্ৰীশ্ৰীকেতেকীবাৰী সত্ৰ দিয়া হয় তলৰ ইতিহাসত পাব।
বালিপৰা অঞ্চলৰ আটাইতকৈ নৱতম আৰু সক্ৰিয় সত্ৰ হিচাপে এই সত্ৰখনে তথা ইয়াৰ ৰাইজে ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি আহিছে।
শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰ দেৱ আৰু মাধৱ দেৱে গুৰু দুজনাৰ নীতি আদৰ্শৰে সত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠা দিৱস হিচাপে বৰ সভা আৰু ভাওনা প্ৰদৰ্শন আদিৰে উদযাপন কৰা হয়।
বিশেষ ভাৱে অঞ্চলটিৰ নৱপ্ৰজন্ম-শিশু সকলক সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰতি আকৃষ্ট কৰাৰ বাবে এই সত্ৰই বিশেষ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰি আহিছে।
সত্ৰ হলেও ফলপষু হোৱা গোপাল থানৰ ভক্ত সকলে প্ৰতিবছৰে মাঘ মাহত সমান্তৰাল ভাৱে এই সত্ৰতে ভোগ আদি লগাবলৈ আহে।
এই সত্ৰৰ শিষ্য বুলি নহয়, বিভিন্ন সত্ৰৰ শিষ্যৰে এই সত্ৰৰ ভকত-বৈষ্ণৱ একত্ৰিত হৈ বাৰ্ষিক কৰ্ম সমূহ পালন কৰি আহিছে।
পুৰাতত্ব বা লিখিত তথ্যৰ অভাৱত বংশানোক্ৰমে বসাবাস কৰি অহা ৰাইজৰ চৰ্চা আৰু স্থাপক সত্ৰাধীকাৰৰ বংশৰ মাধ্যমে যোগোত কৰা তথ্য অনুপাতে এই সত্ৰৰ ইতিহাস দাঙি ধৰা হৈছে।
কেমব্ৰিজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰাৰ পাছত, "কনিষ্ঠ সভ্য" হিচাপে ডায়মণ্ড হাৰ্ভাৰ্ডলৈ উভতি আহে।
২০-৩০ বছৰ বয়সৰ মাজতেই ডায়মণ্ডে পক্ষীবিজ্ঞান আৰু বাস্তব্যবিদ্যাতো এক সমান্তৰাল কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ত , ডায়মণ্ডে "পাৰিপাৰ্শ্বিক ইতিহাস"ত তৃতীয়টো কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে আৰু কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত ভূগোলৰ অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মনিৰ্বাহ কৰে।
দ্যা থাৰ্ড ছিম্পাঞ্জী ; পুলিৎজাৰ বঁটাৰে সন্মানীত গানছ্, জাৰ্মছ্ এণ্ড ষ্টিল ; কলাপ্স , দ্য ৱৰ্ল্ড আনটিল য়েছটাৰডে , আৰু আপহিভেল হৈছে তেখেতে লিখা জনপ্ৰিয় গ্ৰন্থৰ নাম।
তেখেতৰ মূল ক্ষেত্ৰ দেহতত্ত্ববিদ্যা যদিও; জাৰেড ডায়মণ্ডক নৃতত্ত্ববিদ্যা, বাস্তব্যবিদ্যা, ভূগোল আৰু বিৱৰ্তনীয় জীৱবিজ্ঞান আদিৰ দৰে একাধিক ক্ষেত্ৰত দখল আছে।
তেখেতৰ পিতৃ-মাতৃ আছিল আশ্বকেঞ্জী ইহুদী পৰিয়ালৰ, যিয়ে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল।
তাৰপিছত দেহতত্ত্ব আৰু জৈৱপদাৰ্থবিজ্ঞানত কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্তৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
এই কামটো পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁৰ বিশেষ অনুৰাগলৈ পৰ্যবসিত হয় আৰু পক্ষীবিজ্ঞানত সম্পন্ন কৰা কিছুমান বিশেষ কৰ্মত সহায়ক হিচাপে পৰিগণিত হয়।
২০০৫ চনত প্ৰছপেক্ট আলোচনী আৰু ফৰেইন পলিচি আলোচনীয়ে ভোটিঙ যোগে যুগুতোৱা "বিশ্বৰ শীৰ্ষস্থানীয় এশগৰাকী বুদ্ধিজীৱী"ৰ তালিকাত জাৰেড ডায়মণ্ডে নৱম স্থান অধিকাৰ কৰে।
বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিকৰ্তা আৰু জীৱনদাতা হিচাপে সূৰ্য অৰ্থাৎ ৰায়ে জীৱন, উষ্ণতা আৰু বিকাশক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
যিহেতু মানুহে ৰাক এজন প্ৰধান দেৱতা, বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিকৰ্তা আৰু জীৱনৰ উৎস হিচাপে গণ্য কৰিছিল, তেওঁ মানৱ সমাজৰ ওপৰত এক শক্তিশালী প্ৰভাৱ পেলাইছিল যাৰ ফলত তেওঁক সকলো মিছৰীয় দেৱতাৰ ভিতৰতে আটাইতকৈ বেছি উপাসনা কৰা হৈছিল আৰু আনকি তেওঁক ঈশ্বৰৰ ৰজা বুলিও গণ্য কৰা হৈছিল।
ইজিপ্টৰ ইতিহাসৰ প্ৰাৰম্ভিক সময়ত তেওঁৰ প্ৰভাৱ সমগ্ৰ দেশতে বিয়পি পৰিছিল আৰু ইয়াৰ ফলত একাধিক ৰূপ আৰু নামেৰে ৰাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হৈছিল।
সাধাৰণতে তেওঁ যি ৰূপত দেখা যায় সেয়া হৈছে শেন চৰাইৰ শিৰ থকা এজন মানুহৰ যি আকাশৰ দেৱতাসমূহৰ অন্যতম হোৰাছৰ সৈতে তেওঁৰ এক সংমিশ্ৰিত ৰূপ।
তেওঁ মূৰৰ ওপৰত এটা ফেঁ‌টীসাপৰ সৈতে সৌৰচক্ৰ ধাৰণ কৰে যি বহুতো কিংবদন্তিত ৰাৰ চকুটোক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
সময়ৰ আদিতে যেতিয়া বিশৃংখলতাৰ বাহিৰে আন একো নাছিল তেতিয়া জলমগ্ন বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত কেৱল সূৰ্য-দেৱতা ৰা বিদ্যমান আছিল।
আটুমে মানৱ ৰূপত বিশৃংখলতাৰ পৰা সকলো সৃষ্টি কৰে আৰু ৰায়ে তাৰ পিছত পৃথিৱী শাসন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
ইয়াৰ ভিতৰত অন্যতম হৈছে ছেট যি এপ'ফিছ নামৰ সৰ্পক পৰাভূত কৰে, আৰু মেহেন, যি পাতালপুৰীৰ দানৱবোৰৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিৰক্ষা কৰে।
এপ'ফিছ আছিল এক বিশাল সৰ্পৰূপী বিশৃংখলতাৰ দেৱতা যি প্ৰতি নিশা সৌৰ নাৱৰ যাত্ৰা সম্মোহনী দৃষ্টিৰে ৰখাই বা ইয়াক ভক্ষণ কৰি বন্ধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
ৰাৰ এই কিংবদন্তিসমূহে আকাশৰ দেৱী নাটৰ দ্বাৰা সূৰ্যৰ পুনৰ্জন্ম হিচাপে প্ৰতিটো পুৱা নতুনকৈ উদীয়মান সূৰ্যটোক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
এনেদৰে পুনৰ্জন্ম আৰু নৱীকৰণৰ ধাৰণাটোৱে সৃষ্টিকৰ্তা দেৱতা হিচাপে ৰাৰ ভূমিকাক শক্তিশালী কৰে।
মহাজাগতিক গৰুৰ আখ্যানত মানৱজাতিয়ে কেনেকৈ ৰাৰ বিৰুদ্ধে ষড়যন্ত্ৰ কৰিছিল আৰু কেনেকৈ তেওঁ মানৱ জাতিক শাস্তি দিবলৈ তেওঁ নিজৰ চকুহালক দেৱী চেখমেট হিচাপে প্ৰেৰণ কৰিছিল তাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৫ আৰু ২৪ শতিকাত পঞ্চম ৰাজবংশৰ দ্বাৰা তেওঁ প্ৰাচীন ইজিপ্টীয় ধৰ্মৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ দেৱতা হৈ পৰিছিল।
ৰাই সৃষ্টি হোৱা বিশ্বৰ সকলো অংশতে অৰ্থাৎ আকাশ, পৃথিৱী আৰু পাতালপুৰী শাসন কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
মহাজাগতিক গৰুৰ আখ্যানত (এই আখ্যানত আকাশক এক বিশালাকায় গৰু অৰ্থাৎ দেৱী মেহত-উৰ্ট বুলি ভবা হৈছিল) এই কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে যে কেনেদৰে মানৱজাতিয়ে ৰাৰ বিৰুদ্ধে ষড়যন্ত্ৰ কৰিছিল আৰু কেনেকৈ তেওঁলোকক শাস্তি দিবলৈ তেওঁ দেৱী চেখমেট হিচাপে তেওঁৰ নিজৰ চকু প্ৰেৰণ কৰিছিল।
ৰাক শেন চৰাই হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয় আৰু আকাশৰ দেৱতা হ'ৰাছৰ সৈতে তেওঁৰ বৈশিষ্ট্যগত সাদৃশ্য দেখা যায়।
কোনো কোনো সময়ত দুয়োজন দেৱতাকে ৰা-হোৰাখটি অৰ্থাৎ "ৰা, যি দুই দিগন্তৰ হ'ৰাছ" হিচাপে একত্ৰিতভাৱে উপস্থাপন কৰা হয়।
নতুন ৰাজ্য বা নিউ কিংডমত দেৱতা আমুনে খ্যাতি লাভ কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁক ৰাৰ সৈতে একত্ৰিত কৰি আমুন-ৰা বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল।
লক্ষ্মীয়ে এক আইনী সংস্থাৰ সৈতে সকলো নথিপত্ৰত তৃতীয় শ্ৰেণী হিচাপে চিনাক্ত কৰিবলৈ আদালতত আবেদন কৰিছিল।
চৰকাৰসমূহক উচ্চন্যায়ালয়ে তৃতীয় লিংগৰ বাবে প্ৰসাধন কোঠা নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আৰু ৰূপান্তৰকামী চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ যত্ন ল'বলৈ স্বাস্থ্য বিভাগ সৃষ্টি কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল।
তেওঁলোকে শিশুক তুলি লোৱাৰ অধিকাৰ প্ৰাপ্ত কৰিব আৰু তেওঁলোকৰ নিজৰ পছন্দৰ লিংগৰ সৈতে চিনাক্ত কৰিব পাৰিব।
লক্ষ্মী নাৰায়ণ ত্ৰিপাঠী এগৰাকী ভাৰতীয় ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ আৰু হিজৰা অধিকাৰ কৰ্মী, বলিউড অভিনেত্ৰী, ভাৰতনাট্যম নৃত্যশিল্পী, কোৰিঅ'গ্ৰাফাৰ আৰু প্ৰেৰণামূলক বক্তা।
তেওঁ ২০০৮ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘত এছিয়া প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় অঞ্চলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা প্ৰথম গৰাকী ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ ব্যক্তি।
তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাই প্ৰথম কিন্নৰ দলটোক ২০২০ চনত হিমালয়ৰ শৃংগ ফ্ৰেণ্ডশ্বিপ পিক আৰোহণ কৰাত সহায় কৰিছিল।
সংবাদ মাধ্যম আৰু জি টিভিৰ সৈতে এক সংবাদমেলৰ সময়ত তেওঁ সম্পূৰ্ণ মেকআপ আৰু মহিলাৰ কাপোৰত দেখা গৈছিল।
বি বি চিৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰত তেওঁৰ দেউতাকক তেওঁৰ সন্তানৰ যৌনতাৰ বিষয়ে তেওঁৰ চিন্তাৰ বিষয়ে সোধা হৈছিল, "যদি মোৰ সন্তান বিকলাঙ্গ হয় তেন্তে আপুনি মোক সুধিব নেকি যে মই তেওঁক ঘৰ এৰি যাবলৈ ক'ম নেকি? আৰু কেৱল তেওঁৰ যৌন অভিমুখীতা বেলেগ হোৱাৰ বাবে?"
লক্ষ্মীয়ে সঘনাই সাক্ষাৎকাৰ দিয়ে আৰু জনপ্ৰিয় মাধ্যমত এলজিবিটিকিউআইএ+ সম্প্ৰদায়ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
তেওঁক ৰাজীৱ খাণ্ডেলৱালৰ সৈতে 'চ'ছ কা চামনা'ত অভিনয় কৰিছিল, 'দছ কা দম'ত চলমান খানৰ সৈতে আৰু 'ৰাজ পিচলে জনম কা'তো দেখা গৈছিল।
'চ'ছ কা চামনা'ত ভাৰতে প্ৰথমবাৰৰ বাবে এজন ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ ব্যক্তিক তেওঁলোকৰ পিতৃ-মাতৃৰ সৈতে টিভিত দেখিছিল।
প্ৰজেক্ট ব'ল'ৰ বাবে এটা ভিডিঅ'ত তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰথম পিএইচডি ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ শিক্ষাৰ্থী শাবিৰাক লগ পাইছিল।
তেওঁ শাবিৰাৰ জৰিয়তে হিজৰা সম্প্ৰদায়ক লগ পাইছিল আৰু তাৰ পিছতেই তেওঁ এগৰাকী বাৰ নৃত্যশিল্পী হৈছিল।
অৱশ্যে মহাৰাষ্ট্ৰৰ গৃহ মন্ত্ৰী আৰ আৰ পাটিলে চহৰখনৰ ডান্স বাৰ বন্ধ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ বাবে তেওঁ অতি কম সময়ৰ বাবে ইয়াৰ লগত জড়িত আছিল।
তেওঁ থানেৰ কোপৰিত অৱস্থিত বিমচ পেৰাডাইছৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত মুম্বাইৰ মিথিবাঈ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা কলা ডিগ্ৰী আৰু ভাৰতনাট্যমত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁ কেইবাটাও কেন ঘোষৰ নৃত্য ভিডিঅ'ত কাম কৰিছিল আৰু নিজেই এজন কোৰিঅ'গ্ৰাফাৰ হ'বলৈ বিচাৰিছিল।
২০০২ চনত তেওঁ দক্ষিণ এছিয়াৰ নপুংসকসকলৰ বাবে প্ৰথম পঞ্জীভুক্ত আৰু কৰ্মী সংগঠন এনজিঅ' ডিএআই ৱেলফেয়াৰ ছচাইটিৰ সভাপতি হৈছিল।
তেওঁ বৰ্তমান ভাৰতীয় ট্ৰান্সমেন বডীবিল্ডাৰ আৰ্য়ান পাশাৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে আৰু দুয়োজনে তেওঁলোকৰ একত্ৰিততাৰ কাহিনী গোটেই ছচিয়েল মিডিয়াত গৌৰৱেৰে বৰ্ণনা কৰি আহিছে।
তেওঁ প্ৰজেক্ট ব'ল'ৰ জৰিয়তে কৈছিল যে তেওঁ স্তন বৃদ্ধি কৰা চিকিৎসা গ্ৰহণ কৰিছিল যদিও কোনো হৰমন চিকিৎসা কৰা নাছিল।
প্ৰথমবাৰৰ বাবে ভাৰতৰ বাহিৰলৈ যোৱা লক্ষ্মীৰ পাছপোৰ্টত তেওঁক এগৰাকী মহিলা, ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ আৰু নপুংসক হিচাপে উল্লেখ কৰে।
তেওঁ তেওঁৰ প্ৰাক্তন স্বামীৰ মৃত্যুৰ পাছত নিজৰ গৃহচহৰ ৰাণাঘাটলৈ উভতি আহিছিল আৰু তাত অকলে দৰিদ্ৰতাৰ মাজেৰে জীৱন পাৰ কৰিছিল।
তেওঁ "এক প্যাৰ কা নাগমা হে" গানটো পৰিৱেশন কৰা এটা ভিডিঅ’ ছ’চিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হোৱাৰ পিছত চৰ্চালৈ আহে।
মাত্ৰ ছমাহ বয়সতে তেওঁৰ মাক-দেউতাকৰ মৃত্যু হোৱাত তেওঁ শৈশৱৰ বেছিভাগ সময় পশ্চিমবংগৰ ৰাণাঘাটত থকা তেওঁৰ খুৰীয়েক ঘৰত অতিবাহিত কৰিছিল।
ৰানু মণ্ডলৰ সৰুৰে পৰা সংগীতৰ প্ৰতি আগ্ৰহ আছিল আৰু তেওঁ মহম্মদ ৰফি, মুকেশ আৰু লতা মংগেশকাৰৰ দৰে ভাৰতীয় কিংবদন্তিমূলক গায়কসকলৰ গান শুনি তেওঁলোকক অনুকৰণ কৰি আহিছে।
১৯ বছৰ বয়সত মণ্ডল বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হোৱা ৰানু কামৰ সন্ধানত স্বামীৰ সৈতে মুম্বাইলৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল।
বাবলু মণ্ডলৰ ২০০৯ চনত মৃত্যু হোৱাত ৰানু দ্বিতীয় বাৰলৈ বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয় আৰু তেওঁৰ দ্বিতীয় স্বামীৰ ফালৰ পৰা এজন পুত্ৰ আৰু এগৰাকী কন্যা সন্তান জন্ম হয়।
তেওঁৰ সংগীত পৰিৱেশনৰ এটা ভিডিঅ’ (য’ত তেওঁ "এক প্যাৰ কা নাগমা হে" শীৰ্ষক হিন্দী গীত গাই থকা দেখা গৈছিল) ছ’চিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হোৱাৰ পাছত তেওঁ ৰাতিটোৰ ভিতৰতে ইণ্টাৰনেট-তাৰকা হৈ পৰিছিল।
তেওঁৰ পিতৃ আছিল শিৱসাগৰ কলেজৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ, বিশিষ্ট শিক্ষাবিদ, মুক্তিযুঁজাৰু, অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি তথা ফুলনিৰ কবি ৰূপে প্ৰখ্যাত পদ্মধৰ চলিহা আৰু মাতৃ ডিব্ৰুগড়ৰ বিখ্যাত দুৱৰা পৰিয়ালৰ সুপ্ৰভা চলিহা পৰাগ চলিহাৰ আজোককাক ফণীধৰ চলিহা বৰুৱা কায়স্থ বংশৰ ব্যক্তি আছিল।
এইগৰাকীৰ পুত্ৰ হ'ল পদ্মধৰ চলিহা, পুণ্যধৰ চলিহা, পুষ্পধৰ চলিহা, বুদ্ধধৰ চলিহা আৰু বিদ্যাধৰ চলিহা।
উল্লেখযোগ্য যে এখেতসকলৰ মাতৃ গুণদা চলিহা আছিল শ্বহীদ মণিৰাম দেৱানৰ জীয়েকৰ জীয়েক, অৰ্থাৎ নাতিনীয়েক।
শিৱসাগৰৰ বিখ্যাত চলিহা পৰিয়ালৰ সন্তান ফণীধৰ চলিহাই ঊনবিংশ শতিকাত শিৱসাগৰত শিক্ষা আৰু জ্ঞানৰ পোহৰ বিলোৱাত অগ্ৰণী ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
গতিকে, পিতা-পুত্ৰ আৰু স্থানীয় শিক্ষানুৰাগী ব্যক্তিসকলৰ সবল প্ৰচেষ্টাত ১৯৪৭ চনৰ ২ নৱেম্বৰত শিৱসাগৰ -চহৰৰ মাজমজিয়াৰ 'কালীপ্ৰসাদ স্মৃতিভৱন ত শিৱসাগৰ কলেজ প্ৰতিষ্ঠা হ'ল।
১০৫ বিঘা মাটিৰে আগুৰা ঠাইখিনিত তেতিয়া মাৰ ছাত্ৰ যাত্ৰী বাবে দুটা নিবাস, অধ দুজনৰ বাবে দুটা আবাসগৃহ আৰু কলা শাখাৰ মূল এটা নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
নেতিবাচক চিন্তাৰ এচামে উপলুতা কৰি মন্তব্য কৰিলে— আগতে জয়সাগৰলৈ গৰু বিচাৰি যাওঁ, এতিয়া পোহৰ বিচাৰি যাব লাগে।
উল্লেখযোগ্য যে এইজনা কৃতবিদ্য কাণ্ডাৰীয়ে নিজে আগভাগ লৈ সজাই তোলা শিৱসাগৰৰ মাজমজিয়াত স্থাপিত শিৱসাগৰ নাট্য মন্দিৰটিৰ নিৰ্মাণকাৰ্য ১৯৯৬ চনত সম্পূৰ্ণ হয়।
সেউজ কোঁৱৰ উপাধিটোৰ আঁৰৰ মানুহজন হ'ল অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি পদ্মশ্ৰী, কথাশিল্পী ইমৰান শ্বাহ একালৰ পৰাগ চলিহাৰ ছাত্ৰ আৰু পাছলৈ সহকৰ্মী।
শিৱসাগৰ নাট্য মন্দিৰ আৰু অন্যান্য অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানে একগোট হৈ পৰাগ চলিহাক এটা উপাধি দিবৰ বাবে থিৰাং কৰিলে।
তদুপৰি, ‘সেউজীয়া সমাজ সংগীত বিদ্যালয়' তেওঁৰে সৃষ্টি দেখাত কঠোৰ মানুহজনৰ মনৰ মাজত অনেক সেউজীয়া ৰং।
গতিকে, ইমৰান শ্বাহৰ সেই 'সেউজ কোঁৱৰ নামকৰণ যথাযথ বুলি গৃহীত কৰা হ'ল আনুষ্ঠানিকভাৱে চলিহাক প্ৰদান কৰা হ'ল ‘সেউজ কোঁৱৰ' উপাধি।
চলিহা একাধাৰে কবি, গীতিকাৰ, সংগীতজ্ঞ, নাট্যকাৰ, সাহিত্যিক, অভিনেতা পৰিচালক, সমাজ সংগঠক, সাংবাদিক, ক্ৰীড়াবিদ, ক্ৰীড়া সংগঠক, প্ৰশাসক তথা ৰাজনীতিবিদ।
তেওঁ পিয়লি ফুকন, সোণ-ৰূপ নেওচি, শোণিত কুঁৱৰী আদি মঞ্চ নাটত অভিনয় কৰাৰ উপৰিও অপৰাজেয়, এণ্টনি মোৰ নাম, ছিৰাজ আদি বোলছবিত অভিনয় কৰি সুনাম আৰ্জিছিল।
কলেজখনত লাগি থাকোঁতেই ১৯৬৮ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া পৰা বিভাগৰ মুৰব্বীৰ দায়িত্বৰ বাবে আহ্বান আহিছিল।
১৯৬৮ চনত তেখেতে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত বিভাগীয় প্ৰধান হিচাপে যোগদান কৰিলে আৰু 'সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা অধ্যাপক' আসনত অধিষ্ঠিত হ'ল।
তেখেতৰ জীৱনৰ আন এক অৱদান - হ'ল অ' এন জি চিৰ অনা-অসমীয়া মানুহখিনিক লৈ অসমীয়া, বঙালী, হিন্দী কবিতা ৰচনা আৰু চৰ্চাৰ উদ্দেশ্যে ‘অভিব্যক্তি' নামৰ এটি মনোমোহা অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰা।
২০২০ চনৰ দিল্লী সংঘৰ্ষৰ সময়ত তোলা হিন্দু জনতাৰ দ্বাৰা এজন মুছলমান লোকক গণহত্যা কৰা নথিভুক্ত এখন আলোকচিত্ৰ ৰয়টাৰ্ছে সেই বৰ্ষৰ নিৰ্ধাৰিত আলোকচিত্ৰ হিচাপে দেখুৱাইছিল।
বিবিচি নিউজ, নেচনেল পাব্লিক ৰেডিঅ' আৰু দ্য কাৰাভানে ইয়াক সংঘৰ্ষৰ নিৰ্ধাৰিত প্ৰতিচ্ছবি বুলি উল্লেখ কৰে।