polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
যিসকল মুছলমানে কিছুমান চুৰা মুখস্থ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে কিন্তু আৰবী লিপিৰ সৈতে অচিনাকি, তেওঁলোকৰ বাবে উলেমাসকলে বিভিন্ন ধৰণৰ স্পষ্টীকৰণ দিছে।
ভুল উচ্চাৰণৰ বিষয়ে উদ্বেগ, ধ্ৰুপদী আৰবী বা প্ৰাসংগিক আৰু ফলপ্ৰসূ ডায়েক্ৰিটিকৰ ঘনিষ্ঠ ব্যঞ্জন আৰু কণ্ঠৰ সমতুল্য থকা লিখা ব্যৱস্থাৰ অধিক অনুমোদন, আৰু কোৰআনৰ টিউটৰ বা কাৰিছ বা যিকোনো এটাৰ পৰা ৰেকৰ্ড কৰা আবৃত্তিৰ প্ৰতি পছন্দৰ বাবে আৰবী ভাষাৰ ৰোমানাইজেচনৰ ব্যৱহাৰৰ ওপৰত মিশ্ৰিত মতামত আছে স্পষ্ট শ্ৰৱণযোগ্য শব্দ সংৰক্ষণ প্ৰযুক্তিৰ সৈতে ডিভাইচ, যেনে চিডি বা কেছেট।
বছৰি হাজাৰ হাজাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে কোৰআন আয়ত্ত কৰি কিতাপখন ব্যাখ্যা আৰু লগতে মুখস্থ কৰি সম্পূৰ্ণ কৰে।
কোৰআন হৈছে ধৰ্মীয় বা ধৰ্মনিৰপেক্ষ একমাত্ৰ কিতাপ যিখনক লাখ লাখ লোকে সম্পূৰ্ণৰূপে মুখস্থ কৰি ৰাখিছে।
মুছলমানসকলে বিশ্বাস কৰে যে যিয়ে কোৰআন মুখস্থ কৰি তাৰ ওপৰত কাম কৰিব, তেওঁ আল্লাহৰ দ্বাৰা অতিশয় পুৰস্কাৰ আৰু সন্মান লাভ কৰিব, কিয়নো আব্দুল্লাহ ইবনে আমৰে বৰ্ণিত কৰিছে যে আল্লাহৰ ৰাছুলে “এইটো কোৱা হ’ব অৰ্থাৎ যিজনে মুখস্থ কৰাজনক ‘পাঠ, আৰু উঠি, পৃথিৱীত যিদৰে আবৃত্তি কৰিব, সেইদৰে আবৃত্তি কৰক।
কেৱল পাকিস্তানতেই দেওবন্দী পন্থাৰ আনুগত্যশীল পাকিস্তানৰ বেছিভাগ ধৰ্মীয় চেমিনাৰীৰ হিচাপ-নিকাচ কৰা কেন্দ্ৰীয় ব’ৰ্ড ৱাফাক-উল-মাদাৰিছৰ সাধাৰণ সম্পাদক ক্বাৰী হাফিজ জালন্ধাৰীয়ে কয় যে, ইয়াৰ মাদাৰীৰ নেটৱৰ্কত ১৯৮২ চনত “দহ লাখ” পৰীক্ষা প্ৰৱৰ্তনৰ পিছত, প্ৰতি বছৰে ৭৮,০০০তকৈ অধিক শিশুসকল হাফিজ-ই-কোৰআন হৈ পৰিছে", যি চৌদি আৰৱৰ বছৰি ৫,০০০ ৰ তুলনাত।
হাফিজ , আক্ষৰিক অৰ্থ "ৰক্ষক", প্ৰসংগ অনুসৰি, মুছলমানসকলে কোৰআন সম্পূৰ্ণৰূপে মুখস্থ কৰা ব্যক্তিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা এটা শব্দ।
আজিৰ পৃথিৱীত আমেৰিকাৰ দৰে দেশৰ বেছিভাগ মানুহেই শাৰীৰিক ক্লাছ নিদিয়ে কাৰণ তেওঁলোকৰ সূচী অতি ব্যস্ত গতিকে তেওঁলোকে নিজৰ ল’ৰা-ছোৱালী বা নিজৰ বাবে অনলাইন প্লেটফৰ্মৰ জৰিয়তে ইছলামিক শিক্ষা লাভ কৰে।
কোৰআন মুখস্থ কৰাৰ পদ্ধতি প্ৰায়ে ব্যক্তিভেদে বেলেগ বেলেগ হয়, কিন্তু সাধাৰণতে কিছুমান পদক্ষেপ অনুসৰণ কৰা হয়।
একেদৰে তেওঁ চেঞ্চু লক্ষ্মীত ভগৱান বিষ্ণু ভূ-কৈলাশত নাৰদ আৰু শ্ৰীকৃষ্ণাৰ্জুন যুদ্ধামুত অৰ্জুনৰ দৰে বহু পৌৰাণিক চৰিত্ৰতো অভিনয় কৰিছিল।
উল্লেখযোগ্য চৰিত্ৰত তেওঁ অভিনয় কৰা নাটক- হৰিশ্চন্দ্ৰ, কনকতাৰা, বিপ্ৰনাৰায়ণ, তেলেগু তল্লী, আশাজ্যোতি আৰু সত্যঅন্বেষণম।
এজন বিশিষ্ট চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক ঘন্টাশালা বালৰাময়াই তেওঁক বিজয়াৱাড়া ৰেলৱে ষ্টেচনত আৱিষ্কাৰ কৰিছিল আৰু ইয়ে আছিল ৰাওৰ কৰ্মজীৱনৰ এক টাৰ্ণিং পইণ্ট।
ধৰ্মপত্নীত এটা সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয়েৰে চলচ্চিত্ৰীয় জীৱন আৰম্ভ কৰা ৰাৱক শ্ৰীসীতা ৰাম জনম ছবিখনত ৰামৰ চৰিত্ৰৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰা হৈছিল।
পয়সত্তৰ বছৰীয়া কৰ্মজীৱনত তেওঁ বহুতো মহত্বপূৰ্ণ ছবিত অভিনয় কৰিছিল আৰু তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰ অন্যতম বিশিষ্ট ব্যক্তি হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
শিল্প আৰু চলচ্চিত্ৰৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁক দাদা চাহেব ফালকে বঁটা আৰু ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্ম বিভূষণ প্ৰদান কৰা হয়।
১৯৫৩ চনত ৰাৱে শৰৎচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ দেৱদাস উপন্যাসৰ আধাৰত নিৰ্মিত দেৱদাসু ছবিখনত নাম ভূমিকাত অভিনয় কৰে।
ডেক্কান হেৰাল্ডে লিখিছিল যে কেইবাজনো সমালোচকৰ মতে ৰাওৰ এই ছবিখনে সকলো ভাষাতে নিৰ্মিত সংস্কৰণৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠত্ব অৰ্জন কৰিছে।
নৱৰাত্ৰিয়ে ৰাৱক শিৱাজী গণেশনৰ পিছত একেখন ছবিতে ৯টাকৈ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা দ্বিতীয় অভিনেতা হিচাপে পৰিগণিত কৰে।
১৯২৪ চনৰ ২০ ছেপ্টেম্বৰত বৰ্তমানৰ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ কৃষ্ণা জিলাৰ ৰামপুৰমত এটা নিম্ন মধ্যবিত্ত পৰিয়ালত আক্কিনেনী নাগেশ্বৰ ৰাওৰ জন্ম হৈছিল।
পিতৃ-মাতৃৰ আৰ্থিক দুৰৱস্থাৰ বাবে তেওঁৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়তে সীমাবদ্ধ আছিল।
তেওঁৰ অলেখ ব্যৱসায়িকভাবে সফল ছবিৰ ভিতৰত আছে- মায়া বজাৰ, শামচৰণ, ব্ৰতুকু থেৰুভু, আৰাধনা, ডংগা ৰামুডু, ড চক্ৰৱৰ্তী, অৰ্ধাংগী, মাংগল্য বালম, ইল্লাৰিকাম, শান্তিনিবাসম, ভেলুগু নিদালু, দশৰা বুল্লোডু, ভৰ্য ভাৰতলু, ধৰ্মদাতা, বাতাছাৰী আৰু কলেজ বুল্লোডু।
তেওঁ অভিনয় জীৱনত প্ৰৱেশ কৰাৰ প্ৰায় ৫০ বছৰৰ পাছত ১৯৯১ চনত মুক্তি পোৱা সীতাৰময়াগৰী মানৱৰালু বক্স অফিচত সফল হৈছিল।
যদিও তেওঁ ৰাম আৰু কৃষ্ণৰ দৰে পৌৰাণিক ব্যক্তিত্বৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বাবে পৰিচিত, তেওঁ এজন নাস্তিক লোক আছিল।
তেওঁ মায়াবজাৰ , মহাকবি কালিদাসু , ভক্ত টুকাৰাম , আৰু শ্ৰী ৰামদাসু আদি ছবিত পৌৰাণিক চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰ কেন্দ্ৰবিন্দু মাদ্ৰাছৰ পৰা হায়দৰাবাদলৈ স্থানান্তৰিত কৰাত ৰাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
তেওঁৰ কাৰ্য্যৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ বাকী প্লাটুনে চাৰ্জ আৰম্ভ কৰে আৰু আক্ৰমণ কৰি এৰিয়া ফ্লেট টপ দখল কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
১৯৯৯ চনৰ ৪ জুলাইত জম্মু আৰু কাশ্মীৰ ৰাইফলছৰ ১৩ নং বেটেলিয়নৰ সদস্য হিচাপে তেওঁ কাৰ্গিল যুদ্ধৰ সময়ত এৰিয়া ফ্লেট টপ দখল কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া এটা দলৰ আগশাৰীৰ স্কাউট আছিল।
ক্লিফটোৰ দূৰত্ব অনুমান কৰি প্ৰায় ১৫০ মিটাৰ দূৰৈৰ শত্ৰুৰ বাংকাৰৰ পৰা মেচিনগানৰ গুলীৰে দলটোক পৰাস্ত কৰা হয়।
চতুৰ্থ প্ৰচেষ্টাৰ পিছত সেনাবাহিনীত যোগদানৰ বাবে নিৰ্বাচিত হোৱাৰ পূৰ্বে তেওঁ তিনিবাৰকৈ বিফল হৈছিল।
কুমাৰে সমস্যাৰ গভীৰতা আৰু এৰিয়া ফ্লেট টপ দখল কৰাত এই বাংকাৰে কি ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব সেই কথা উপলব্ধি কৰি অকলেই লেজৰ ওপৰেৰে, এটা ফ্লেংকৰ কাষেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ শত্ৰুৰ বাংকাৰৰ ফালে আক্ৰমণ কৰে।
চুবেদাৰ মেজৰ সঞ্জয় কুমাৰ পবীচ ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ এজন কনিষ্ঠ কমিচনেড অফিচাৰ, আৰু ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক বঁটা পৰম বীৰ চক্ৰ লাভ কৰা ব্যক্তি।
২০২২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত তেওঁ চুবেদাৰ মেজৰ পদবী লাভ কৰে আৰু পুনেৰ ওচৰৰ খাডাকৱাছলাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিৰক্ষা একাডেমীত নিযুক্তি লাভ কৰে।
দক্ষিণ ভাৰতৰ কেৰালা আৰু তামিলনাডু ৰাজ্যৰ সকলো পূজাত ইয়াক হিন্দু দেৱ-দেৱীৰ ওচৰত প্ৰসাদ হিচাপে অৰ্পণ কৰা হয়।
সবৰীমালাৰ তীৰ্থযাত্ৰীসকলে প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ ইৰুমুদিকেট্টুত ভগৱান অয়্যাপ্পনক উৎসৰ্গা কৰিবলৈ মুড়িৰ লগতে গুড় ব্যৱহাৰ কৰে।
ভগৱান গণেশক দিয়া পৰী আৰু গুড়ৰ প্ৰসাদ তামিল কবি অৰুণাগিৰিনাথৰৰ দ্বাৰা ৰচিত ১৫ শতিকাৰ তামিল ধৰ্মীয় গীতৰ সংকলন তিৰুপ্পুগজত উল্লেখ আছে।
গুজৰাটী খাদ্যত ইয়াক ‘মামৰা’ বুলি কোৱা হয় আৰু প্ৰায়ে মছলাৰ সৈতে তেলত লেতিয়াই ভাজি বা গুড় আৰু ঘিঁউ ব্যৱহাৰ কৰি মিঠা লাড়ু বনাই শুকান জলপান বনাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
মুড়ি বুজাবলৈ "পাফ্ড ৰাইচ" আৰু "পপড ৰাইচ" শব্দ দুটা ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও ই সঠিকভাৱে বেলেগ প্ৰক্ৰিয়া।
পাফ্ কৰা চাউলে পূৰ্ব-জেলেটিনাইজড চাউলৰ দানা ক বুজায় যিবোৰ ৰন্ধা সময়ত ভাপৰ দ্ৰুত প্ৰসাৰণৰ ফলত পাফ্ কৰা হয়।
ইয়াক প্ৰাচীন কালৰে পৰা গৰম নিমখ, বালিত ভাজিব পৰা কৌশল ব্যৱহাৰ কৰি তৈয়াৰ কৰা হয় য'ত ভাপত দি পিছত শুকুৱাই লোৱা চাউল পূৰ্বতে গৰম কৰা নিমখ বা বালিত ভাঁ‌জি ফুলোৱা হয়।
বালি বা নিমখ ভালদৰে গৰম হৈ থাকিলে চাউলবোৰৰ প্ৰায় লগে লগে পাফিং আৰম্ভ হয় আৰু এমিনিটতকৈও কম সময়ৰ ভিতৰতে প্ৰক্ৰিয়াটো সম্পূৰ্ণ হয় আৰু মুড়িখিনি চালনীৰে উলিয়াই পৃথক কৰা হয়।
চাউলক বাষ্পযুক্ত খাদ্যলৈ বা 'পাফ্' কৰাৰ পৰম্পৰাগত পদ্ধতিসমূহৰ ভিতৰত তেল বা নিমখত ভাজিব পৰা যায়।
পশ্চিমীয়া বাণিজ্যিক পাফ কৰা চাউল সাধাৰণতে ভাপৰ উপস্থিতিত ধানৰ গুটিবোৰ উচ্চ চাপত গৰম কৰি তৈয়াৰ কৰা হয় যদিও নিৰ্মাণৰ পদ্ধতি বেলেগ বেলেগ হোৱা দেখা যায়।
মুড়ি হৈছে দক্ষিণ-পূব এছিয়া, পূব এছিয়া আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ পৰম্পৰাগত খাদ্যত ব্যৱহাৰ হোৱা চাউলৰ পৰা তৈয়াৰী এক খাদ্য সামগ্ৰী।
ভাৰতত মুড়ি নামৰ উপৰি আন আন আঞ্চলিক নামসমূহৰ ভিতৰত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, তেলেংগানাত পৰমাল, পুৰী, মুধি, মুৰ্মুৰা, মুৰ্মুৰি, বৰুগুলু, মাৰামাৰলু আৰু তামিলনাডুত পৰী নামেৰে জনাযায়।
তেলেংগানাত সাধাৰণতে শিশুক দিয়া জলপান হিচাপে মুড়ি বা বৰুগুলুক গুৰ চেনিৰ চিৰাপ বা বেলাম পকামৰ সৈতে লাড়ু বনোৱা হয়।
তেওঁ মুখত হাৰলি ঘৰ পোৰা ছাই সানি ক’লা কৰি মূৰত পাগুৰি মাৰি লয় আৰু ওজাপালিৰ আৰ্হিত গীত লগাই দিয়ে আৰু বাকী মহিলাসকলে গীতৰ তালে তালে ঘূৰি ঘূৰি নৃত্য কৰে।
আজিৰে পৰা ৫০-৬০ বছৰৰ আগলৈকে কোনো লোকে গোপনে ক’লীবুঢ়ী নাচ চাবলৈ যোৱা গম পালে সমাজত বা গাঁৱৰ ৰাইজৰ আগত ন্যূনতম জৰিমণা আদায় দিব লাগিছিল।
ক’লীবুঢ়ীৰ নাচ উজনি অসমৰ ঠায়ে ঠায়ে প্ৰচলিত ক’লাবুঢ়ীৰ নাচৰ পৰাই আহিছে বুলি অনুমান কৰা হয়।
সেই পৱিত্ৰ ছাই আঁজলি পাতি মহিলাসকলেও লৈ মুখত সানি নিৰলে ৰং ৰহইচ কৰে, কাৰণ, মহিলাসকলে মুকলি ঠাইত হোৱা খেল-ধেমালিবোৰত অংশ গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰে।
ক’লীবুঢ়ী নাচ বা ক'লী বুঢ়ীৰ নাচ মাঘ বিহুৰ সৈতে জড়িত আৰু কলিয়াবৰৰ ঠাইবিশেষে অনুষ্ঠিত এক লোকানুষ্ঠান।
ক্ৰমে লুপ্ত হৈ যাব ধৰা এই নাচৰ অনুষ্ঠানে আদিম কৃষিজীৱি অসমীয়া সমাজৰ সৃষ্টিশীল মনক প্ৰকাশ কৰে।
ক’লী বুঢ়ী নাচত পুৰুষৰ অংশগ্ৰহণ বা প্ৰৱেশ নিষেধ যদিও লুপ্তপ্ৰায় অৱস্থাৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰাৰ চেষ্টাত এই নাচৰ অনুষ্ঠানক বৰ্তমান পুৰুষৰ উপস্থিতিত সাংস্কৃতিক কাৰ্যসূচী হিচাপে অনুষ্ঠিত কৰা দেখা যায়।
অসমৰ চৰ-চাপৰিত বাস কৰা মুছলমান সমাজত নাকৰ অলংকাৰৰ বিশেষ গুৰুত্ব আছে৷ বিয়াৰ সময়ত দৰাঘৰৰ পৰা নাকৰ অলংকাৰ কইনাক দিয়াটো বাধ্যতামূলক৷ স্বামীৰ মৃত্যু হ’লে বিবাহিতা মহিলাই নাকৰ অলংকাৰ খুলি পেলোৱাটো পৰম্পৰা৷ এই সমাজত নাকত অলংকাৰ পিন্ধাবলৈ ছোৱালীবোৰ সৰু কালতে কিছুমান নীতি-নিয়মৰ মাজেৰে নাকত ফুটা কৰা হয়৷ প্ৰথমে মিহি বেজী-সূতাৰে নাকত ফুটা কৰি সূতা গাঁথি থোৱা হয়৷ কিছুদিন পিছত ঘাঁ শুকালে শুকান কাঠি ভৰাই থোৱা হয়৷ পিছত শুভদিনত “বিছমিল্লাহ’’ বুলি কৈ সোণৰ বা ৰূপৰ নাকফুলি পিন্ধাই দিয়া হয়৷ এই সমাজত নাকফুলিৰ বিভিন্ন আকৃতিৰ পোৱা যায়৷ আকৃতিভেদে এইবোৰৰ নামো বেলেগ বেলেগ৷ যেনে, ডাইল- এটা গোটা মচুৰ দালিৰ আকৃতিত এটা নলী লগোৱা থাকে; তাৰাফুল-তৰাৰ আকৃতিৰ আৰু মাজত এটা পাথৰ লগোৱা থাকে; এছফুল- ইংৰাজী এছ আখৰটোৰ দৰে; সাতদানা- নাৰ্জীফুলৰ আকৃতিৰ; চিতিফুল-পখিলাৰ আকৃতিৰ; পালিশপাত-গোলাকৃতিৰ ৰিং এটাত মটৰমাহ বা চিৰাৰ আকৃতিৰ দানা ওলোমাই; নলক বা বেল্লাক- বালি বা ৰিঙৰ লগত চিৰা বা ডালিম ফুলৰ আকৃতিৰ; নাকঠশা-দুটা ডাঙৰ আকাৰৰ দালি এডাল সৰু নলীৰে সংযুক্ত কৰা৷ এটা নাকৰ বাহিৰত আৰু আনটো ভিতৰত নলীৰে সংযোগ কৰা থাকে৷
নাকফুলি হৈছে এক প্ৰকাৰৰ নাকত পিন্ধা গহণা যিটো কেইবা শতিকা আগতে সিন্ধু উপত্যকা সভ্যতাত ভাৰতৰ মহিলাৰ অলংকাৰৰ এটা প্ৰকাৰ হিচাপে উৎপত্তি হৈছিল বুলি প্ৰমাণ পোৱা যায়৷ নাকত পিন্ধা অলংকাৰৰ কেইবাটাও প্ৰকাৰ পোৱা যায়৷ অসমত প্ৰচলিত কেইবিধমান পুৰণি নাকৰ অলংকাৰ হ’ল, নথ , নাক চবি , নাকফুল , নাকবালি , আৰু নোলক ৷ নাকফুলি সোণ, ৰূপ, পিতল আদিৰ উপৰিও বৰ্তমান বিভিন্ন সংকৰ ধাতুৰে তৈয়াৰ কৰা হয়৷ প্ৰাচীন কালত সোণ আৰু ৰূপেৰেই অলংকাৰ তৈয়াৰ কৰা হৈছিল৷ কালিকা পুৰাণমতে ডিঙিৰ ওপৰত ৰূপৰ অলংকাৰ পৰিধান কৰা নহৈছিল৷ লো আৰু কাঁহৰ অলংকাৰ পিন্ধাটো নীতি-বিৰুদ্ধ আছিল৷
হিন্দু পৰম্পৰা অনুসৰি বিয়াৰ নিশা কইনাই নাকৰ শিকলিৰ দৰে অলংকাৰ পিন্ধে যিটো কাণফুলি বা চুলিৰ শিকলিৰে বান্ধি থোৱা হয়।
চৰকাৰী হিচাপকৰণ বা গভৰ্ণমেণ্ট একাউণ্টিংত বাজেটৰ উদ্দেশ্যেৰে এক বিত্তীয় বৰ্ষ নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়।
বহুক্ষেত্ৰত আইন অনুসৰি কোম্পানীৰ বিত্তীয় প্ৰতিবেদন বাৰ্ষিক ভিত্তিত প্ৰস্তুত আৰু প্ৰকাশ কৰা প্ৰয়োজন যদিও সাধাৰণতে কেলেণ্ডাৰ বৰ্ষৰ সৈতে ইয়াৰ মিল নাথাকিবও পাৰে।
কৰ আইন অনুসৰি সাধাৰণতে হিচাপকৰণৰ নথি-পত্ৰ প্ৰস্তুত কৰিব লাগে আৰু বাৰ্ষিক ভিত্তিত কৰ গণনা কৰিব লাগে।
বহুতো বাৰ্ষিক চৰকাৰী মাচুল যেনে পৰিষদৰ কৰ আৰু অনুজ্ঞা মাচুল, বিত্তীয় বৰ্ষৰ আধাৰত আৰোপ কৰা হয়।
ব্যক্তি আৰু প্ৰতিষ্ঠানবোৰে আয়কৰ প্ৰতিবেদন দাখিল আৰু পৰিশোধ কৰাৰ বাবে বিত্তীয় বৰ্ষক প্ৰায়ে কৰদাতাৰ কৰ বৰ্ষ বা কৰযোগ্য বৰ্ষ বুলি কোৱা হয়।
কিছুমান দেশ যেনে কানাডা আৰু ছুইজাৰলেণ্ডত ফেডাৰেল বৰ্ষৰ সৈতে সংগতি ৰাখিবলৈ প্ৰাদেশিক কৰ বৰ্ষৰ প্ৰয়োজন।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ফেডাৰেল চৰকাৰে ১৯৭৬ চনত বিত্তীয় বৰ্ষৰ শেষৰ তাৰিখ ৩০ ছেপ্টেম্বৰলৈ সলনি কৰোঁতে বেছিভাগ ৰাজ্যই ৩০ জুনক বিত্তীয় বৰ্ষৰ শেষৰ তাৰিখ হিচাপে নিৰ্বাচন কৰিছিল।
কিছুমান কোম্পানী, যেনে চিচকো চিষ্টেমচেপ্ৰতি বছৰে সপ্তাহৰ একেটা দিনতে তেওঁলোকৰ বিত্তীয় বৰ্ষ সমাপ্ত কৰে।
কেলেণ্ডাৰ বৰ্ষটো আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰায় ৬৫% ৰাজহুৱা ভাৱে ব্যৱসায় কৰা কোম্পানী আৰু যুক্তৰাজ্যৰ বেছিভাগ বৃহৎ নিগমৰ দ্বাৰা বিত্তীয় বৰ্ষ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অষ্ট্ৰেলিয়া, নিউজিলেণ্ড আৰু জাপানৰ দৰে কিছু ব্যতিক্ৰমৰ বাহিৰে পৃথিৱীৰ বহুতো দেশত এনে কৰা হয়।
ক্ষমতা হস্তান্তৰৰ পূৰ্বে লৰ্ড মাউণ্টবেটেনে নেহৰুক প্ৰশ্ন কৰিছিল যে ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰিলে ক্ষমতা হস্তান্তৰৰ প্ৰতীক কি হোৱা উচিত।
নেহৰুৱে এই বিষয়ে ভাৰতৰ শেষ গভৰ্ণৰ জেনেৰেল চক্ৰৱৰ্তী ৰাজাগোপালাচাৰীৰ পৰামৰ্শ বিচাৰে।
ৰাজগোপালাচাৰী তামিল পৰিয়ালৰ হোৱাৰ বাবে তেওঁ নেহৰুক তামিলনাডুৰ ৰাজপৰিয়ালৰ পৰম্পৰাৰ বিষয়ে কয়।
পৰম্পৰা অনুসৰি ৰাজ অভিষেকৰ অনুষ্ঠানত এডাল ৰাজদণ্ড ৰাজ পৰিয়ালৰ নতুন ৰজাৰ হাতত গতাই দিয়া হয়।
ৰাজগোপালাচাৰীয়ে নেহৰুক ব্ৰিটিছৰ শাসনৰ হস্তান্তৰৰ প্ৰতীক হিচাপে মাউণ্টবেটেনৰ পৰা ৰাজদণ্ড ল'বলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।
ৰাজগোপালাচাৰীয়ে দায়িত্ব লৈ তামিলনাডুৰ তিৰুৱদুথুৰাই আধীনম মঠৰ কাষ চাপি ৰাজদণ্ড তৈয়াৰ কৰাৰ নিৰ্দেশ দিয়ে।
তেতিয়াৰ মঠৰ মুৰব্বীয়ে সেই সময়ৰ মাদ্ৰাজৰ গহনা বিক্ৰেতা ৱুম্মিডি বাংগাৰু চেট্টীক সোণৰ চেংগোল নিৰ্মাণৰ দায়িত্ব প্ৰদান কৰে।
স্বাধীনতা দিৱসৰ চৰকাৰী অনুষ্ঠানৰ পূৰ্বে জৱাহৰলাল নেহৰুক ব্ৰিটিছ ৰাজৰ পৰা ক্ষমতা হস্তান্তৰৰ প্ৰতীক হিচাপে শ্ৰী অম্বলাৱন দেশীগাৰৰ দূতসকলে চেংগোল উপহাৰ দিছিল।
ভাৰতৰ প্ৰথম প্ৰধানমন্ত্ৰী পণ্ডিত জৱাহৰলাল নেহৰুৰ হাতত স্বাধীনতাৰ প্ৰাকক্ষণত ১৯৪৭ চনৰ ১৪ আগষ্টত শ্ৰী অম্বলাৱন দেশীগৰৰ দুগৰাকী পৱিত্ৰ ব্যক্তিয়ে ক্ষমতা আৰু গুণৰ প্ৰতীক হিচাপে চেংগোলক গতাই দিছিল।
চেংগোল ব্ৰিটিছ ৰাজৰ পৰা মুক্তি আৰু স্বাধীন ভাৰতৰ ক্ষমতাৰ হস্তান্তৰৰ প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহৃত হৈছিল।
যদিও তামিল ভাষাত চেংগোল মানে ৰাজদণ্ড, ভাৰত চৰকাৰে ২০২৩ চনৰ নতুন সংসদ ভৱনত ৰাজদণ্ড স্থাপন কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ পিছত এই শব্দটোৱে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত অধিক প্ৰচাৰ লাভ কৰে।
২০২৩ চনৰ ২৮ মে’ তাৰিখে নৱনিৰ্মিত নতুন সংসদ ভৱন উদ্বোধনৰ সময়ত প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে লোকসভাৰ অধ্যক্ষৰ আসনৰ ওচৰত চেংগোল স্থাপন কৰে।
সংসদ ভৱনৰ উদ্বোধনৰ সময়ত চেংগোল সম্পৰ্কীয় ভাৰত চৰকাৰৰ শেহতীয়া নতুন ব্যাখ্যা বহুতো আগশাৰীৰ বাতৰি কাকত আৰু গণমাধ্যমত প্ৰকাশিত হয়।
চোল ৰাজবংশৰ পৰম্পৰা অনুসৰি তামিল ভাষাত চেংগোল নামৰ এটা ৰাজদণ্ড তেওঁলোকৰ ৰাজ অভিষেকৰ সময়ত ৰাজপৰিয়ালৰ নতুন ৰজাৰ হাতত গতাই দিয়া হৈছিল।
তামিল ভাষাৰ প্ৰাচীন মহাকাব্য চিলাপতিকাৰমকে ধৰি তামিল সাহিত্যত চেংগোলৰ লগত চোল ৰাজবংশৰ লগত সম্পৰ্কৰ বিষয়ে উল্লেখ পোৱা গৈছে।
কথিত ভাষাত ভাৰতত ইয়াক প্ৰাচীন কালৰে পৰা বিভিন্ন নামেৰে যেনে ৰাজদণ্ড, ধৰ্মদণ্ড ইত্যাদিৰে উল্লেখ কৰা হৈছিল।
বিভিন্ন ঠাইত গ্ৰামোফ’নত সহজে গান বজোৱা দেখি, দাসে গ্ৰামোফ’নৰ জৰিয়তে গীতৰ জনপ্ৰিয়তা সৃষ্টি কৰিবলৈ তেওঁৰ চাৰিটা গান ৰেকৰ্ড কৰিবলৈ গৈছিল।
যদিও নতুন প্ৰযুক্তিটো কেৱল কলিকতাত কাৰ্যকৰী আছিল, চাহিদা অনুসৰি সুলভ শ্বেলাক ৰেকৰ্ডৰ প্ৰতিলিপিবোৰ দ্ৰুততাৰে বিতৰণ কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ ফলত সংগীতৰ প্ৰসাৰত বিপ্লৱ ঘটিছিল, আৰু ই আনন্দিৰাম দাসক উদীয়মান অসমীয়া ল'ৰা আৰু ছোৱালীসকলক প্ৰশিক্ষণ দিয়া আৰু তেওঁৰ ৰচনাসমূহ ৰেকৰ্ড কৰিবলৈ কলিকতালৈ লৈ যোৱাৰ অভিযান আৰম্ভ কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।
ইয়াৰ উপৰি, ১৯৪৬ চনৰ পৰা তেওঁ তেওঁৰ শিক্ষাৰ্থীসকলক অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ' , কলিকতা আৰু ১৯৪৮ চনৰ পৰা এ আই আৰৰ শ্বিলং-গুৱাহাটী ষ্টেচনত গান গোৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু অসমীয়া গীতৰ ক্ষেত্ৰত এক জাগৰণৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
তেওঁ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ ‘বদন বৰফুকন’, ‘পাৰঘাট’, ‘লাচিত বৰফুকন’, ‘ভক্ত প্ৰহ্লাদ’ আদিৰ বাবে গীত লিখিছিল।
১৯৫৪ চনত গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত ‘ভাৰতীয় গণনাট্য সন্মিলন’ৰ বাৰ্ষিক অধিৱেশনত দাসে সাংস্কৃতিক বিভাগৰ সভাপতিত্ব কৰিছিল।
গুৱাহাটীৰ ‘প্ৰগতি শিল্পী সংঘ’ই তেওঁক ১৯৫৯ ‘বন কোঁৱৰ’ আৰু ‘নিউ আৰ্ট প্লেয়াৰ্চে’ ‘বন গীতৰ ওজা'’ উপাধি প্ৰদান কৰিছিল।
ত্ৰিছ আৰু চল্লিশৰ দশকত আনন্দিৰাম দাসে ৰচনা কৰা আৰু সুৰ কৰা গীত সমূহ চাৰু বৰদলৈ, অনুকুল নাথ, তাৰিণী বৰুৱা, বলোৰাম দাস, নিৰ্মলেন্দু মজুমদাৰ, ভূপেন হাজৰিকা আদি শিল্পীৰ কণ্ঠত জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছিল।
সেইসময়ৰ অসমীয়া সমাজক বঙালী গীত আৰু সংগীতৰ প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্ত কৰি থলুৱা অসমীয়া গীতৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ সৃষ্টি কৰাত আনন্দিৰাম দাসৰ গীতসমূহে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল।
চাৰি দশকৰো অধিক বিস্তৃত তেওঁৰ সাংগীতিক জীৱনত পৌডৱালে গুজৰাটী, হিন্দী, কানাড়া, মাৰাঠী, সংস্কৃত, বঙালী, তামিল, তেলেগু, উৰিয়া, অসমীয়া, পাঞ্জাবী, ভোজপুৰী, নেপালী আৰু মৈথিলিকে ধৰি কেইবাটাও ভাষাত ৯,০০০ৰো অধিক গীত আৰু ১৫০০ৰো অধিক ভজন বাণীবদ্ধ কৰিছে।
নিউয়ৰ্কত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ দ্বাৰা ভাৰতীয় ভক্তিমূলক সাংস্কৃতিক ৰাষ্ট্ৰদূত হিচাপে তেওঁক সন্মানিত কৰা হৈছে।
শচীন দেৱ বৰ্মনে সুৰাৰোপ কৰা ১৯৭৩ চনত মুক্তি পোৱা হিন্দী ছবি অভিমানৰ এটা সংস্কৃত শ্লোক আবৃতিৰে অনুৰাধাই চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰে।
১৯৭০ৰ দশকত তেওঁ কিছু সংখ্যক জনপ্ৰিয় গীত গাইছিল, যিবোৰে সংগীত পৰিচালক আৰু শ্ৰোতা উভয়ৰে সমাদৰ পাইছিল।
তাৰ পিছতে আশীৰ দশকৰ মাজভাগৰ পৰা তেওঁ মহম্মদ আজিজৰ সৈতে গীত গাই এটাৰ পিছত আন এটা হিট গান উপহাৰ দিয়ে আৰু চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত নিজৰ খোপনি শক্তিশালী কৰি তোলে।
প্ৰচাৰ মাধ্যমত তেওঁক এগৰাকী শীৰ্ষস্থানীয় ভজন গায়িকা আৰু আৰু আশী আৰু নব্বৈৰ দশকৰ বলীউডৰ অন্যতম সফল নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে অভিহিত কৰা হয়।
এটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, চাৰিটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা, দুটা উৰিষ্যা ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটাকে ধৰি তেওঁ বহুতো বঁটা-বাহন লাভ কৰিছে।
কলাৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰীৰে ভূষিত কৰিছে।
আনকি কম্বৰে খ্ৰীষ্টীয় ১২ শতিকাত তামিল ভাষাত ৰামাৱতাৰম ৰচনা কৰাৰ আগতেই ৰামায়ণৰ কাহিনীৰ বহুতো প্ৰাচীন উল্লেখ পোৱা যায়, যাৰ পৰা বুজা যায় যে সাধাৰণ যুগৰ আগতেই তামিল দেশসমূহত এই কাহিনীটো চিনাকি আছিল।
এই দুখন সীলপ্পাটিকৰামৰ যমজ মহাকাব্য আৰু মণিমেকালাই, আৰু কুলাচেখৰা আলভাৰ, থিৰুমংগাই আলভাৰ, আন্দাল আৰু নামমালভাৰৰ আলভাৰ সাহিত্য ।
বাল্মিকীৰ সংস্কৃত ৰামায়ণৰ আধাৰত এই কাহিনীটোত অযোধ্যাৰ ৰজা ৰামৰ জীৱনৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
এই ঐতিহাসিক গ্ৰন্থখনক তামিল পণ্ডিত আৰু সাধাৰণ জনতা উভয়ে তামিল সাহিত্যৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ সাহিত্যিক গ্ৰন্থ হিচাপে গণ্য কৰে।
বহুতো ঐতিহাসিক সংকলনৰ দৰেই মূলৰ সৈতে কিছু সময়ৰ ভিতৰত যোগ কৰা আন্তঃপ্ৰক্ষেপণ আৰু পৰিশিষ্টবোৰ বাতিল কৰাটো অতি কঠিন আছিল।
কম্বনে বিভিন্ন শ্লোকত বিৰুথম আৰু সন্থাম ব্যৱহাৰ কৰি গল্প কোৱাৰ আৱেগ আৰু মেজাজ উন্মোচন কৰাত ফলপ্ৰসূ ভূমিকা পালন কৰে।
পান্নাই কুলা প্ৰধান তিৰুভেন্নাই নল্লুৰ সদয়াপ্পা বল্লালৰ পৃষ্ঠপোষকতাত কম্বৰে এই মহাকাব্যখন ৰচনা কৰিছিল।
নিজৰ পৃষ্ঠপোষকৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰি কাম্বনে ১০০০ অধ্যায়ৰ প্ৰতিটোৰ অন্তত এবাৰ তেওঁৰ নাম উল্লেখ কৰিছে।
মহিলাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন পুঁজি ১৯৭৬ চনৰ ডিচেম্বৰত আন্তৰ্জাতিক মহিলা বৰ্ষত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলাৰ বাবে দশকৰ বাবে স্বেচ্ছামূলক পুঁজি হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
এই পুঁজিয়ে মহিলাৰ মানৱ অধিকাৰ, ৰাজনৈতিক অংশগ্ৰহণ আৰু অৰ্থনৈতিক সুৰক্ষাক প্ৰচাৰ কৰা উদ্ভাৱনী কাৰ্যসূচী আৰু ৰণনীতিত বিত্তীয় আৰু কাৰিকৰী সহায় আগবঢ়াইছিল।
১৯৭৬ চনৰ পৰা ই ইয়াৰ কাৰ্যসূচী কাৰ্যালয় আৰু বিশ্বৰ মুখ্য অঞ্চলসমূহৰ মহিলা সংগঠনসমূহৰ সৈতে সম্পৰ্কৰ জৰিয়তে মহিলাৰ সৱলীকৰণ আৰু লিংগ সমতাক আৰ্থিক সাহায্য আগবঢ়াইছিল।
লিংগ প্ৰতিক্ৰিয়াশীল বাজেটৰ ওপৰত ইয়াৰ কাম ১৯৯৬ চনত দক্ষিণ আফ্ৰিকাত আৰম্ভ হৈছিল আৰু পূৱ আফ্ৰিকা, দক্ষিণ-পূব এছিয়া, দক্ষিণ এছিয়া, মধ্য আমেৰিকা আৰু এণ্ডিয়ান অঞ্চল অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ সম্প্ৰসাৰিত হৈছিল।
ই সকলো দেশতে অৰ্থনৈতিক শাসন শক্তিশালী কৰাৰ এক সঁজুলি হিচাপে লিংগ প্ৰতিক্ৰিয়াশীল বাজেটৰ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সমগ্ৰ প্ৰণালীত সজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে কাম কৰিছিল।
মহিলাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন পুঁজি ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন কাৰ্যসূচীৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে কাম কৰা এক স্বায়ত্তশাসিত সংগঠন।
অৱশ্যে গৃহীত প্ৰস্তাৱটোত এইটোও উল্লেখ কৰা হৈছিল যে পুঁজিৰ সম্পদবোৰে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ অন্যান্য উন্নয়ন সহযোগিতা সংস্থাৰ দায়িত্বৰ পৰিপূৰক হ'ব লাগে কিন্তু বিকল্প নহয়।
ই মহিলাসকলক তেওঁলোকৰ "দান প্ৰাপ্তকৰ্তাৰ সলনি পৰিৱৰ্তনৰ বাবে নিজৰ এজেণ্ট" হোৱাত সহায় কৰাৰ এক কৌশল বিকশিত কৰিছিল।
ইয়াৰ লগতে ই মহিলাৰ বিৰুদ্ধে সকলো ধৰণৰ বৈষম্য দূৰীকৰণৰ সন্মিলনৰ দ্বাৰা বিকশিত নিৰ্দেশনা অনুসৰণ কৰাটো নিশ্চিত কৰাত সহায় কৰিছিল।
তদুপৰি মহিলাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন পুঁজিয়ে মহিলাৰ অধিকাৰক শান্তি আৰু নিৰাপত্তাৰ বিষয় হিচাপেও উপস্থাপন কৰিছিল।
সংগঠনটোৱে "মহিলাৰ অধিকাৰক মানৱ অধিকাৰ" হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰিবলৈ এটা অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল আৰু মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসাও অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ বিষয় হিচাপে উপস্থাপন কৰিছিল।
ইউএনআইএফইএমএ ৰক্সানা কেৰিলোৰ দৰে গৱেষকসকলক মহিলাৰ বিৰুদ্ধে সংঘটিত হোৱা হিংসাৰ সৈতে মহিলাৰ অৰ্থনৈতিক সুযোগৰ অভাৱৰ সৈতে কেনেদৰে সম্পৰ্কিত তাক প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ নিয়োগ কৰিছিল।
ইউএনআইএফইএমে লিংগ ভিত্তিক হিংসা হ্ৰাস কৰিবলৈ আৰু সমস্যাটোৰ বিষয়ে সজাগতা বৃদ্ধি কৰাৰ বাবে প্ৰকল্পত কাম কৰা আৰম্ভ কৰে।
ইউএনভিএফডিডব্লিউক ১৯৮৫ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত সাধাৰণ সভাৰ দ্বাৰা সম্প্ৰসাৰিত আদেশ প্ৰদান কৰা হৈছিল আৰু মহিলাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন পুঁজি গঠন কৰা হৈছিল।
সংকল্প ৩৯/১২৫ৰ অধীনত, উন্নয়নশীল বিশ্বৰ মহিলাসকলক অভিব্যক্তি আৰু দৃশ্যমানতা প্ৰদান কৰা উদ্ভাৱনী মূলক আৰু অনুঘটক কাৰ্যকলাপৰ বাবে সমৰ্থন আৰু ওকালতি কৰিবলৈ নতুন পুঁজিৰ আহ্বান জনোৱা হৈছিল।
বিশ্বৰ বিভিন্ন চৰকাৰসমূহে প্ৰথম সন্মিলনৰ পিছত মহিলাৰ সমস্যাৰ মোকাবিলা কৰিবলৈ পুঁজি গঠনৰ প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিছিল।
সন্মিলনৰ ঠিক পিছতে ১৯৭৬ চনৰ ডিচেম্বৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ সভাই মহিলাৰ দশকৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ স্বেচ্ছামূলক পুঁজি গঠন কৰিছিল।
লগতে ১৯৯০ৰ দশকত আফ্ৰিকান ৱমেন ইন ক্ৰাইছিছ ইউএনআইএফইএম-ৰ দ্বাৰা আফ্ৰিকাৰ লোকসকলৰ সন্মুখীন হোৱা সমস্যাবোৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিবলৈ সৃষ্টি কৰা হৈছিল।
এএফডব্লিউআইচিয়ে তেওঁলোকৰ নিজৰ দেশত হিংসা বা জৰুৰী কালীন অৱস্থাৰ বাবে স্থানচ্যুত হোৱা মহিলাসকলক সহায় কৰিছিল।
কানাডিয়ান ৰাজনীতিবিদ ষ্টিফেন লুইছৰ মতে ইউএনআইএফইএম ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সৰু সংস্থাসমূহৰ ভিতৰত এটা আছিল আৰু ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ পদানুক্ৰমত নিম্ন স্থানত অৱস্থিত আছিল।
ইউএনআইএফইএমৰ কামে ১৯৯৫ চনত মহিলাৰ বিষয়ে চতুৰ্থ বিশ্ব সন্মিলনত সম্বোধন কৰা সমস্যাবোৰক আকাৰ দিয়াত সহায় কৰিছিল।
সন্মিলনত মহিলাসকলে সিদ্ধান্ত লয় যে তেওঁলোকে "ৰাজহুৱা নীতিক পোনপটীয়াকৈ গঢ় দিয়াৰ আনুষ্ঠানিক ক্ষমতা দাবী কৰাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।
বাল্যকালত তেওঁক সংস্কৃত টোলত শিক্ষা গ্ৰহণৰ বাবে নামভৰ্তি কৰি দিছিল৷ তেওঁ বুদ্ধিত বৰ বিচক্ষণ আছিল৷ পঢ়া-শুনাৰ উপৰি ঘৰুৱা কাম আৰু খেল-ধেমালিতো আগৰণুৱা আছিল৷ গৰু চৰোৱাৰ কামো কৰিছিল৷ সমনীয়াৰ সৈতে খেল-ধেমালি কৰোঁতে কেতিয়াবা বিবাদ হ’লে তেওঁ সেই বিবাদ মীমাংসা কৰি দিছিল বাবে সমনীয়াসকলে তেওঁক “বৰদলৈ’’ উপাধি দিছিল৷ কম বয়সতে পিতৃ-মাতৃহাৰা হৈ তেওঁ খুৰাক চৈতন্য আতৈৰ আশ্ৰয়ত থাকিবলৈ লয়৷ এবাৰ আহাৰমহীয়া বাওধান কাটি নাওত বোজাই দি সহযোগীসকলৰে সৈতে আহি থাকোঁতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈত নাও ডুব যোৱাত সকলোৰে মৃত্যু হয় কেৱল ভবানন্দ আৰু চৈতন্য আতৈ কোনোমতে প্ৰাণ বচাই পাৰলৈ আহে৷ ইয়াৰ পিছত নানা ঠাই ঘূৰি শেষত গোৱালপাৰা জিলাৰ ’নামানগৰ’ নামে ঠাই পাই তাতে বসতি কৰিবলৈ লয়৷ ইয়াতেই তেওঁ খুৰাকৰ সহযোগত ব্যৱসায় কৰিবলৈ মন মেলে৷ প্ৰথমে তামোল-পাণৰ ব্যৱসায় কৰে৷ তাৰপিছত তেওঁলোক ডিঙানগৰত বসতি কৰিবলৈ লয়৷ ইয়াতো তেওঁ নানা অসুবিধা পোৱাত তাৰপৰা উঠি আহি হালধীয়া গ্ৰামত বসতি কৰিবলৈ লয়৷ ইয়াৰ পৰাই তেওঁ ব্যৱসায় বিস্তাৰ কৰি নাৱেৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰইদি উজাই গৈ দৰং, নগাঁও, শিৱসাগৰ আদিত ব্যৱসায় কৰি শেষত মাজুলীৰ ভাণ্ডাৰী ডুবি বা ভৰালী ডুবি গাঁও পায়গৈ৷
ভাস্কৰ গুৰুৰ মুখে শংকৰদেৱৰ গুণ-গৰিমা শুনি নাৱেৰে চূণপোৰালৈ আহি থাকোঁতে ভবানন্দই “মন মেৰি ৰাম চৰণহি লাগু’’ শীৰ্ষক বৰগীত গাই খৰি কাটি থকা খৰিকটীয়াক শংকৰদেৱ কোন ঠাইত আছে জানিব খোজাত, তেওঁৰ বাসস্থান দেখুৱাই দিলে৷ ভবানন্দ ঘাটত নাও চপাই সভক্তিৰে শংকৰদেৱৰ ওচৰলৈ গ’ল৷ চোতালত বহি ভকতে বাৰীৰ বন গুচোৱা চাই বহি থকা শংকৰদেৱৰ ভৰিত ভবানন্দৰ ছাঁটো পৰিলগৈ, লগে লগে শংকৰদেৱে মুখেৰে “নাৰায়ণ’’ উচ্চাৰণ কৰিলে৷ প্ৰথম সাক্ষাততে “নাৰায়ণ’’ নাম মুখেৰে উচ্চাৰিত হোৱা, বাবে শৰণ দিয়াৰ পিছত ভবানন্দৰ নাম নাৰায়ণ নাম ৰাখি মাধবদেৱৰ সৈতে সখি পাতিবলৈ কোৱাত, তেওঁ মাধবদেৱৰ সমকক্ষ নহয় বুলি কৈ দাস হিচাপেহে থাকিব বুলি জনালে৷ সেইমতে, তেতিয়াৰ পৰাই ভবানন্দ নাৰায়ণ দাস নামে জনাজাত হ’ল৷ শংকৰদেৱে “গোপী-উদ্ধৱ সংবাদ’’ নামৰ পুথিখন দি নাৰায়ণ দাসক ধৰ্মপ্ৰচাৰক নিযুক্ত কৰিছিল৷ শংকৰদেৱত শৰণ লোৱাৰ পিছত হালধীয়া গ্ৰাম পৰা উঠি আহি নাৰায়ণ দাস মনথৈ নামে এখনি ঠাইত বাস কৰিছিল৷ ১৮৯৭ চনৰ ভূমিকম্পত মনথৈ সম্পূৰ্ণৰূপে ধ্বংস হৈছিল৷ শংকৰদেৱ পাটবাউসী সত্ৰৰ পৰা দ্বিতীয় বাৰ তীৰ্থ ভ্ৰমণলৈ যাওঁতে নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতা লগত গৈছিল৷
পাটবাউসী সত্ৰত থাকোঁতে এবাৰ শংকৰদেৱৰ ওচৰত তৰ্কত হাৰি কেইজনমান লোকে নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ ওচৰত গোচৰ দিয়াত, ৰজাই শংকৰদেৱক ধৰি নিবলৈ মানুহ পঠিয়ায়৷ দূতে আহি শংকৰদেৱক নাপাই গোকুল চান্দ আৰু নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতাক ধৰি নিয়ে আৰু দুয়োকে এটা অন্ধকাৰ কোঠালিত ৰাজবন্দী কৰি ৰাখে৷ শংকৰদেৱৰ সন্ধানত ৰজাৰ গৰমলিয়ে দুয়োকে অকথ্য নিৰ্যাতন দিছিল৷ সেই সময়ত নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতাৰ পত্নী গৰ্ভৱতী আছিল আৰু স্বামীৰ পিছে পিছে তেঁৱো কোচ ৰাজ্যলৈ গৈছিল৷ ৰজাৰ গৰমলি সহিহৰিয়ে তেওঁক আশ্ৰয় দি ৰাখিছিল৷ বহু শাস্তিৰ পিছতো নিজ ধৰ্মত অবিচল থকা নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতাক শেষত মুক্ত কৰি দি হেমা আৰু পেমা নামৰ দুটা ভোট মানুহৰ হাতত বিক্ৰী কৰি দিছিল৷ কিন্তু হেমা-পেমাই নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতাক “দেওলগা মানুহ’’ বুলি এৰি দিছিল৷ নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতাক পিছত সহিহৰি গৰমলিয়ে নিজ গৃহলৈ নি পত্নী বাৰবাসীৰ সৈতে লগ লগাই দিছিল৷
ভৰালী ডুবিত ব্যৱসায়ত তেওঁৰ উন্নতি দেখি হিংসাকুৰীয়া লোকে তেওঁ এজন চোৰাংচোৱা বুলি ৰাজপ্ৰতিনিধিৰ ওচৰত গোচৰ দিলে৷ ৰাজপ্ৰতিনিধি দড়ীয়া কোঁৱৰে তেওঁক ধৰিবলৈ মানুহ পঠিয়ালে, কিন্তু ভবানন্দই ফাকি দি পলাই আহিল৷ পিছত ফাকি দিয়া বাবে অনুতপ্ত হৈ নিজেই দড়ীয়া কোঁৱৰৰ ওচৰত ধৰা দিলে আৰু সততা আৰু বিচক্ষণতাৰ বলত কোঁৱৰৰ মন জিনিবলৈ সক্ষম হ’ল৷ কোঁৱৰে তেওঁক “বৰ সদাগৰ’’ উপাধি দি বিনাকৰে ব্যৱসায় কৰাৰ অনুমতি দিলে৷
বৰ্তমানৰ উত্তৰ গুৱাহাটীৰ দুই পৰ্বতৰ মাজৰ মালৌ নামে গাঁৱত নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতাৰ জন্ম হৈছিল, ১৪১৭ শকৰ মাঘ মাহৰ শুক্লা একাদশী তিথিত জন্ম হয়্ তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল, ধৰ্ম আৰু মাতৃৰ নাম হৰিপ্ৰিয়া৷ চৰিত পুথিত পোৱা তেওঁৰ উপৰিপুৰুষসকলৰ নামবোৰ হ’ল, হৰি, নৰক, ভগদত, শিশিৰ, ঋষিৰ, সুপাৰ্শ, সুবাহু, মিহিৰ, শশধৰ, জশধৰ, ৰূপধৰ, সগৰ আৰু ধৰম অৰ্থাৎ ধৰ্ম৷ জন্মৰ পিছতে পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁৰ নাম ৰাখিছিল ভবানন্দ৷
ৰাজ অনুগ্ৰহ লাভ কৰি ভবানন্দই অন্য সহযোগীসকলৰ সৈতে কামৰূপ, গোৱালপাৰাত ব্যৱসায় কৰিবলৈ আহে৷ কামৰূপৰ চাউলখোৱা নৈয়েদি উজাই আহি তেওঁ ভাস্কৰ গুৰু নামৰ এক বিপ্ৰৰ সাক্ষাৎ পায়৷ তেওঁৰ পৰাই শংকৰদেৱৰ বিষয়ে জানিব পাৰি তেওঁক লগ পাবলৈ শংকৰদেৱ থকা ঠাইলৈ আহিল৷ তেতিয়া শংকৰদেৱ চূণপোৰাত আছিল৷
নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতা মহাপুৰুষীয়া নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ এগৰাকী একনিষ্ঠ সেৱক আৰু শংকৰদেৱৰ শিষ্য৷ তেওঁ মাধবদেৱৰ প্ৰিয়তম মিত্ৰ হৈ ধৰ্ম প্ৰচাৰত মন-প্ৰাণ সঁপি দিছিল৷ সংসাৰী হৈও ঘোৰ উদাসীন নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতাই ৰাজদণ্ড ভোগ কৰিবলগীয়াও হৈছিল৷ তেওঁৰ পূৰ্বৰ নাম আছিল ভবানন্দ৷
নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতাই গোকুল চান্দ আতৈক প্ৰথম শৰণ দিছিল৷ তাৰপিছত তেওঁ গাৰো পাহাৰৰ পৰা অহা এজন গাৰো লোকক পাই শংকৰদেৱৰ ওচৰলৈ নি শৰণ দিয়ায়৷ শংকৰদেৱে এইজনাক শৰণ দি নাম ৰাখে গোবিন্দ আতৈ৷
সজ আচৰণ আৰু বিচক্ষণতাৰ বাবে আকৃষ্ট হৈ ভৰালীডুবিৰে দীঘলা কায়থ নামৰ এগৰাকী লোকে তেওঁ কন্যাৰ সৈতে ভবানন্দৰ বিয়া পাতি দিয়ে, কন্যাগৰাকীৰ নাম আছিল বাৰবাসী৷
১৯৬২ চনৰ ১৯ অক্টোবৰত, চীনা পোষ্টলৈ যথেষ্ট সংখ্যক অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰেৰে গঠিত পদাতিক সৈন্যৰ আগমনৰ লগে লগে চিৰিজাপ ১ ৰ চাৰিওফালে চীনা বাহিনীৰ শক্তি যথেষ্ট বৃদ্ধি পায়।
মেজৰ থাপাই অতি শীঘ্ৰে চীনা আক্ৰমণৰ আশংকা কৰিছিল; আৰু আশংকা কৰাৰ ধৰণেৰে, ২০ অক্টোবৰৰ পুৱা চাৰি বাজি ৩০ মিনিটত আৰ্টিলাৰী আৰু মৰ্টাৰ ফায়াৰেৰে চীনাসকলৰ প্ৰথমটো আক্ৰমণ আৰম্ভ হৈছিল।
এই আক্ৰমণ আঢ়ৈ ঘণ্টা ধৰি চলিছিল আৰু ই তেওঁলোকৰ পদাতিক বাহিনীৰ বাবে প্ৰতিৰক্ষা বেষ্টনী গঢ়ি তুলিছিল।
এই গুলীবৰ্ষণৰ ফলত বৃহৎ সংখ্যক চীনা লোক নিহত হয় আৰু পোষ্টলৈ প্ৰায় ১০০ গজ দূৰত্ব থাকোঁতে আক্ৰমণটোৰ অন্ত পৰে যদিও চীনাসকলে বহুতো ভাৰতীয় সৈনিক হতাহত কৰে।
মেজৰ থাপাই তেওঁৰ ছেকেণ্ড-ইন-কমাণ্ড চুবেদাৰ মিন বাহাদুৰ গুৰুঙৰ সৈতে নিৰন্তৰ ভাৱে ইঠাইৰ পৰা সিঠাইলৈ গৈ শত্ৰুৰ মোকাবিলা কৰিছিল আৰু সৈনিকসকলৰ মনোবল বৃদ্ধি কৰিছিল।
কিন্তু তেওঁ নিজকে ধ্বংসাৱশেষৰ পৰা উলিয়াই আনি এল এম জি আক্ৰমণ পুনৰ আৰম্ভ কৰে, নিহত নোহোৱালৈকে বীৰত্বৰে যুঁজি তেওঁ চীনাসকলৰ বিস্তৰ লোকচান সাধে।
মেজৰ থাপাৰ বাংকাৰত এটা বোমা পৰিছিল, কিন্তু তেওঁ জুইৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ সক্ষম হৈছিল আৰু বাহিৰলৈ ওলাই আহিছিল।