polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
এইটো এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ হস্তক্ষেপ আছিল কিয়নো পূৰ্বৰ কিছুমান উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ গোচৰত কোৱা হৈছিল যে অনুসূচিত জাতি আৰু অনুসূচিত জনজাতি আইন কেৱল আকৰ্ষিত হ’ব যদিহে অপৰাধটো কেৱল এই ভিত্তিত সংঘটিত হয় যে ভুক্তভোগীজন অনুসূচিত জাতি বা অনুসূচিত জনজাতি সম্প্ৰদায়ৰ।
ত তেওঁ চৰকাৰক সেনা বাহিনীৰ সকলো মহিলা অফিচাৰক কমিউনিটীত নিযুক্তি দিয়া মহিলাসকলক তেওঁলোকৰ পুৰুষ সমতুল্য ভিত্তিত স্থায়ী কমিছন প্ৰদানৰ বাবে বিবেচনা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে দাবী কৰিছিল যে "মহিলাসকলক প্ৰকৃতিত বিপদজনক কৰ্তব্যত নিয়োগ কৰা নহয়, যিটো একেই আৰ্ম/সেৱা বিভাগত তেওঁলোকৰ পুৰুষৰ তুলনাত বিপৰীত।
তদুপৰি, "মহিলাৰ আৰু মহিলাৰ মাজত থকা অন্তৰ্নিহিত শৰীৰতত্ত্বিক পাৰ্থক্যসমূহে সমান শাৰীৰিক প্ৰদৰ্শন কৰাত বাধা দিয়ে যাৰ ফলত শাৰীৰিক মানদণ্ড নিম্ন হয়" বুলি দাবী কৰা হয়।
ববিতা পুনিয়াৰ কিছু সময়ৰ পিছতে তেওঁ ৰায়দানৰ লেখক, ইউনিয়ন অৱ ইণ্ডিয়া বনাম এল.ডি. চি ডি আৰ. এনি নাগাৰাজা গোচৰ, য’ত আদালতে ভাৰতীয় নৌসেনাৰ মহিলা নাৱিকসকলকো একেধৰণৰ সকাহ দিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল।
আদালতে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ দাখিল কৰা কথা উল্লেখ কৰে যে "মহিলা বিষয়াৰ বাবে কিছুমান পথ যেনে সাগৰীয় পালতোলাৰ কৰ্তব্যৰ অনুপযোগী কাৰণ ঘাটিলৈ উভতি অহাৰ কোনো ব্যৱস্থা নাই" আৰু "আজিৰ নৌসেনাৰ জাহাজসমূহৰ গঠন নাই আৰু ইয়াৰ বাবে আন্তঃগাঁথনিও নাই আৰু এই দাখিলসমূহক "ভ্ৰম আৰু কোনো ভেটিবিহীন" বুলি নাকচ কৰে।
এই ৰায়দানে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত একেধৰণৰ মনোযোগ লাভ কৰিছিল আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমত ইয়াৰ বিষয়ে বহুলভাৱে প্ৰকাশ পাইছিল।
"পৰোক্ষ বৈষম্য কোনো ব্যৱস্থা, প্ৰথা বা কোনো মাপকাঠীৰ অন্তৰ্নিহিত প্ৰভাৱ বিবেচনা নকৰাৰ ফলত মুখৰ নিৰপেক্ষ মাপকাঠীৰ দ্বাৰা হয় . . প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষ বৈষম্যৰ সঁজুলিৰ ওপৰত একচেটিয়া নিৰ্ভৰশীলতায়ো বৈষম্যৰ একাধিক অক্ষৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা আৰ্হিৰ ফলপ্ৰসূ হিচাপ দিব নোৱাৰে।
সেয়েহে, বৈষম্যৰ এক প্ৰণালীবদ্ধ দৃষ্টিভংগী, বৈষিক অসুবিধাসমূহক এক নিৰন্তৰতা হিচাপে গ্ৰহণ কৰি, কেৱল অশুভ কাৰ্যৰ বাবে নহয়, বৰঞ্চ কাৰ্যহীন কাৰ্যৰ বাবেও দায়ী হ'ব।
সংগঠন বা অন্যৰ ৰূপত থকা গাঁথনিসমূহ তেওঁলোকে সৃষ্টি কৰা দৈনন্দিন বাৰ্তালাপ আৰু সিদ্ধান্ত গ্ৰহণৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলোৱা প্ৰণালী বা সংস্কৃতিৰ বাবে পৰীক্ষা কৰা হ'ব।
মহামাৰীৰ পিছত চন্দ্ৰচূড ন্যায়িকভাৱে গজৰাট ৰাজ্যৰ অ'পাৰ টাইম মজুৰি, কামৰ সময়, কামৰ ঘণ্টা আৰু অন্যান্য শ্ৰমিক সুৰক্ষাৰ কিছু ব্যৱস্থা স্থগিত ৰখাৰ সিদ্ধান্তৰ পৰ্যালোচনা কৰে, য'ত ১৯৪৮ চনৰ ফেক্টৰী আইনৰ ৫ নং অনুচ্ছেদক 'এটা জৰুৰীকালীন অৱস্থা' বুলি অভিহিত কৰে।
অনুচ্ছেদ ৫ৰ বিস্তাৰ কঠোৰভাৱে ব্যাখ্যা কৰি, য'ত কেৱল 'জনসাধাৰণ জৰুৰীকালীন অৱস্থাই ৰাজ্যখনৰ সুৰক্ষাৰ ওপৰত ভাবুকি কঢ়িয়াই আনিলে'ত, চন্দ্ৰচূডে "ফেক্টৰী আইন, ১৯৪৮ৰ কঠোৰভাৱে লাভ কৰা সুৰক্ষা প্ৰদান কৰা আৰু সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক গণতন্ত্ৰৰ সাংবিধানিক প্ৰতিশ্ৰুতি কাগজ-টিগাৰলৈ"ৰ বিৰুদ্ধে সতৰ্ক কৰি দিয়ে।
"পৰিৱেশ আইনৰ শাসনে আমাক বিচাৰক হিচাপে অভিলেখৰ পৰা ওলাই অহা জ্ঞানক একত্ৰিত কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে, যদিও কেতিয়াবা সীমিত হ'ব পাৰে, পৰিৱেশ আইন উলংঘাৰ প্ৰতি কঠোৰ আৰু নিৰ্ণায়কভাৱে সঁহাৰি জনাবলৈ।
পৰিৱেশ আইন উলংঘাৰ ধৰণ বা ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰভাৱৰ সম্পূৰ্ণ বিৱৰণ লাভ নকৰাৰ বাবে আমি নিষ্ক্ৰিয় হৈ পৰিব নোৱাৰো।
বৰঞ্চ, আমি বাস কৰা অসম্পূৰ্ণ পৃথিৱীখনক স্বীকাৰ কৰি কাঠামোটোৱে পৰিৱেশ আইন উলংঘাৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ এক ৰোডমেপ প্ৰদান কৰে, সত্ত্বেও পৰিণতিৰ স্পষ্ট প্ৰমাণৰ অনুপস্থিতি।
২০২১ চনত ববিতা পুনিয়াৰ সুবিধা লাভ কৰা মহিলাসকলে দাবী কৰিছিল যে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে স্থায়ী আয়োগৰ বাবে তেওঁলোকৰ পলমকৈ কৰা মূল্যায়নৰ বাবে মুখৰ স্নায়ুৰ মানদণ্ড প্ৰয়োগ কৰিছিল, ২৫–৩০ বছৰ বয়সত পুৰুষৰ বাবে প্ৰযোজ্য হোৱা চিকিৎসা মানদণ্ডৰ ওপৰত।
এই মহিলাসকলক সকাহ প্ৰদান কৰাৰ সময়ত তেওঁ বৈষম্যৰ দাবীসমূহৰ মূল্যায়ন আৰু প্ৰতিকাৰৰ গাঁথনি গঠনৰ বাবে প্ৰাসংগিক কাঠামো হিচাপে ব্যৱস্থাগত বৈষম্য আৰু পৰোক্ষ বৈষম্যৰ মতবাদৰ বিষয়ে বিশদভাৱে কয়।
কেৰালা ৰাজ্যত এই ৰায়ৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদৰ পিছত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ পাঁচজন ন্যায়াধীশৰ বিচাৰপীঠে ২০১৯ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত এই ৰায়ৰ বিৰুদ্ধে পুনৰীক্ষণ আবেদনৰ শুনানি গ্ৰহণ কৰি থকাৰ সময়তে বিষয়টো বৃহৎ বিচাৰপীঠলৈ প্ৰেৰণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
চন্দ্ৰচূড আৰু নৰিমান (যি দুয়োজনেই সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰ ৰায়দান কৰা মূল বিচাৰপীঠৰ অংশ আছিল) মতানৈক্য প্ৰকাশ কৰি কয় যে আদালতৰ পৰ্যালোচনাৰ অধিকাৰক্ষেত্ৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে পৰিমাপসমূহ পূৰণ কৰা হোৱা নাই।
ৰোমিলা থাপাৰ এণ্ড অদাৰ্ছ বনাম ইউনিয়ন অৱ ইণ্ডিয়া এণ্ড অদাৰ্ছ গোচৰত চন্দ্ৰচূডে ২০১৮ চনৰ ভীমা কোৰেগাঁও হিংসাৰ সৈতে জড়িত পাঁচজন কৰ্মীক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা গোচৰটোৰ তদন্তৰ বাবে বিশেষ তদন্তকাৰী দল গঠন কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰা সংখ্যাগৰিষ্ঠৰ সৈতে মতানৈক্য প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু সেইটোৰ পোহৰত ৰায় দিছিল গোচৰৰ বিশেষ পৰিস্থিতিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিয়েই ন্যায্য আৰু নিৰপেক্ষ তদন্ত নিশ্চিত কৰিবলৈ বিশেষ তদন্তকাৰী দল গঠন কৰাটো প্ৰয়োজনীয় আছিল।
ধনঞ্জয় যশৱন্ত চন্দ্ৰচূড় এগৰাকী ভাৰতীয় ন্যায়াধীশ যি ভাৰতৰ পঞ্চাশতম আৰু বৰ্তমানৰ মুখ্য ন্যায়াধীশৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে।
তেওঁ ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ জে-১ হিচাপে ৰাষ্ট্ৰীয় আইনী সেৱা কৰ্তৃপক্ষৰ প্ৰাক্তন কাৰ্যবাহী অধ্যক্ষ।
তদুপৰি তেওঁ এলাহাবাদ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ প্ৰাক্তন মুখ্য ন্যায়াধীশ আৰু বম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ প্ৰাক্তন ন্যায়াধীশ।
ন্যায়িক সেৱাৰ উপৰিও চন্দ্ৰচূড মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয় আৰু আমেৰিকাৰ ওক্লাহোমা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আইন মহাবিদ্যালয়ৰ তুলনামূলক সাংবিধানিক আইন বিভাগৰ অতিথি অধ্যাপক আছিল।
অষ্ট্ৰেলিয়ান নেচনেল ইউনিভাৰ্চিটি, ডিকিন বিশ্ববিদ্যালয়, মেল্বোৰ্ণ ল স্কুল, হাৰ্ভাৰ্ড ল স্কুল, ইয়েল ল স্কুল, হাৱাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উইলিয়াম এছ ৰিচাৰ্ড্ছন স্কুল অৱ ল আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ উইট্ৱাটাৰ্ছ্ৰেণ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত বক্তৃতা প্ৰদান কৰিছে।
এই যুক্তি প্ৰত্যাখ্যান কৰি, চন্দ্ৰচূডে লক্ষ্য কৰে যে ব্যক্তিগত স্বাধীনতা আৰু জামিন প্ৰদানৰ অধিকাৰ হৈছে নিৰ্দোষীতাৰ অনুমান য'ত এতিয়াও বিচাৰ অনুষ্ঠিত হোৱা নাই।
ব্যক্তিগত স্বাধীনতাৰ মূল্য প্ৰদান কৰা হ'লে, আইনসভাত ৪৩৮ নং অনুচ্ছেদৰ ব্যৱস্থাসমূহ কাৰ্যকৰী নোহোৱা হ'লে এনেধৰণৰ বাধা অনুমান কৰিব নোৱাৰি।
ইয়াৰোপৰি পুনৰবাৰ উল্লেখ কৰা হৈছে যে জামিনৰ বাবে সঁজুলিৰ প্ৰৱেশৰ অধিকাৰক আইনগতভাৱে বঞ্চিত কৰা হ'ব।
উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সেৱাৰ সময়ছোৱাত তেওঁ সাংবিধানিক প্ৰশ্নৰ ওপৰত বিষয় শুনানিৰ বাবে গঠিত সৰ্বাধিক সংখ্যক সংবিধান বিচাৰপীঠ ত আছে।
উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ কাৰ্যকালত তেওঁ ভাৰতীয় সাংবিধানিক আইন, তুলনামূলক সাংবিধানিক আইন, মানৱ অধিকাৰ, লিংগ ন্যায়, জনস্বাৰ্থৰ মামলা, বাণিজ্যিক আইন আৰু অপৰাধমূলক আইনৰ ওপৰত ৰায়দান কৰিছে।
তেওঁ ন্যায়াধীশ উদয় উমেশ ললিতৰ পিছত ২০২২ চনৰ ৯ নৱেম্বৰত ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে যাৰ পূৰ্বে তেওঁৰ মনোনয়নক স্বাৰ্থৰ সংঘাতৰ দোহাই দি প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা হয়।
চন্দ্ৰচূডৰ শপত গ্ৰহণৰ এসপ্তাহ পূৰ্বে ন্যায়াধীশ উদয় উমেশ ললিতৰ নেতৃত্বত গঠিত বিচাৰপীঠে এই আবেদন খাৰিজ কৰিছিল।
যশৱন্ত বিষ্ণু চন্দ্ৰচূডৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা তেখেতে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয় আৰু হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পূৰ্বে চুলিভান এণ্ড ক্ৰমৱেলৰ বাবে আৰু বম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়ত প্ৰেকটিছ কৰিছিল।
তেওঁ বম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশ আৰু তাৰ পিছত এলাহাবাদ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ হয়।
তদুপৰি, ৰাষ্ট্ৰীয় ন্যায়িক ডাটা গ্ৰিডত ৰাজহুৱাভাৱে উপলব্ধ তথ্য ব্যৱহাৰ কৰি, সমগ্ৰ দেশতে অপেক্ষা কৰা জামিনৰ সংখ্যাও আলোকপাত কৰে আৰু উচ্চ ন্যায়ালয় আৰু নিম্ন ন্যায়ালয়সমূহক তেওঁলোকৰ হাতত থকা সকলো সঁজুলি, য'ত প্ৰযুক্তিও অন্তৰ্ভুক্ত আছে, যাতে এই এপ্লিকেচনবোৰ দ্ৰুতভাৱে বিলোপ কৰা হয়।
তেওঁৰ মাতৃ প্ৰভা আছিল এগৰাকী শাস্ত্ৰীয় সংগীতজ্ঞ যিয়ে অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ বাবে গীত গাইছিল।
এই ৰায়ৰ আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ আছিল আদালতৰ দৃঢ়তাৰে যে এজন অক্ষম সাক্ষীৰ সাক্ষ্যক তেওঁলোকৰ সক্ষম সমকক্ষৰ তুলনাত দুৰ্বল বা নিম্ন বুলি গণ্য কৰিব নোৱাৰি।
তেওঁ স্পষ্টভাৱে অগ্ৰাহ্য কৰাৰ বাবেও পৰিচিত, এডিএম জবলপুৰ বনাম শিৱ কান্ত শুক্লা গোচৰ, য’ত মুখ্য মতামত লিখিছিল তেওঁৰ পিতৃ - যি ভাৰতৰ প্ৰাক্তন মুখ্য ন্যায়াধীশ শ্ৰীযুত যশৱন্ত বিষ্ণু চন্দ্ৰচূড আছিল।
এজন উদাৰ ন্যায়াধীশ, তেওঁ গোপনীয়তা ৰায়দান আৰু সবৰীমালা গোচৰৰ দৰে যুগীয় ৰায়দান কৰা বিচাৰপীঠৰ অংশ হৈ আহিছে।
শ্ৰমিক আইনৰ ওপৰত অৱদান আৰু ৰাজ্যিক নীতিৰ নিৰ্দেশনা নীতিৰ অনুবাদৰ উপৰিও, এই বিচাৰক সমালোচকীয়ভাৱে কাৰ্যকৰী কাৰ্যকলাপৰ বাবে প্ৰশংসা কৰা হৈছিল, যিটো ক'ভিড-১৯ মহামাৰীৰ সময়ত ব্যাপক স্বাধীনতা দিয়া হৈছিল।
ভাৰতীয় সংবিধানৰ ১৪ আৰু ১৫-১ অনুচ্ছেদত ভাৰতীয় আইনৰ দৃষ্টিভংগী বিস্তাৰ কৰাৰ বাবে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়, ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু পণ্ডিতসকলে এই ৰায়ৰ প্ৰশংসা কৰিছিল।
ৰামচৰিতমানসৰ কাব্যসমূহ স্থানীয় অৱধি ভাষাত ৰচনা কৰা হৈছে, গ্ৰন্থখনৰ মূল অংশক একাংশই সংস্কৃত মহাকাব্য বাল্মিকী ৰামায়ণৰ ঘটনাৰ কাব্যিক পুনৰাবৃত্তি বুলি গণ্য কৰে।
সূৰ্য্যবংশৰ ৰঘু ৰজাৰ বংশবৃক্ষৰ বংশধৰ ৰামৰ আখ্যানক কেন্দ্ৰ কৰি বাল্মিকী ৰামায়ণ ৰচনা কৰা হৈছে।
ৰাম অযোধ্যাৰ ৰাজকুমাৰ আছিল আৰু হিন্দু পৰম্পৰাত তেওঁক বিষ্ণুৰ সপ্তম অৱতাৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
ৰামচৰিতমানসত সংস্কৃতত পূৰ্বতে ৰচিত আন বহুতো ৰামায়ণৰ উপাদান আছে, আৰু অন্যান্য ভাৰতীয় উপভাষাৰ লগতে পুৰাণৰ গল্পও আছে।
তুলসীদাসৰ ত্ৰেতাযুগলৈকে ঘটা ঘটনাবোৰ চাবলৈ কিছুমান আধ্যাত্মিক শক্তি আছিল বুলি কোৱা হয় যিটো তেওঁ ৰামচৰিতমানসত বৰ্ণনা কৰিছিল।
তেওঁ মহাকাব্য ৰামচৰিতমানসক ৰামৰ কাহিনী বুলি কয়, যিটো তেওঁ পত্নী পাৰ্বতীক একেখিনি কথা কোৱাৰ আগতে শিৱৰ মনত সংৰক্ষিত আছিল বুলি উল্লেখ কৰিছে।
কিছুমানে ৰামচৰিতমানসৰ এই অংশটোৰ অৰ্থ এই বুলি উল্লেখ কৰে যে তুলসীদাস এজন সৰু ল’ৰা হোৱাৰ বাবে প্ৰথমতে কাহিনীটো সম্পূৰ্ণৰূপে ধৰিব পৰা নাছিল।
কিন্তু তেওঁ বিচাৰিছিল যে ৰামৰ কাহিনীটো সাধাৰণ জনতাৰ বাবে সুলভ হওক, কিয়নো সংস্কৃতৰ পৰা বহুতো অপভ্ৰংশ ভাষাৰ বিকাশ ঘটিছিল আৰু সেই সময়ত সংস্কৃত ভাষা কম সংখ্যক লোকেহে বুজিব পাৰিছিল।
ৰামৰ কাহিনীটো পণ্ডিত সকলে জনাৰ দৰেই সাধাৰণ মানুহৰ বাবে সুলভ কৰি তুলিবলৈ তুলসীদাসে আৱাধিত লিখিবলৈ বাছি লৈছিল।
পৰম্পৰা অনুসৰি তুলসীদাস ভাষা কবি হোৱাৰ বাবে বাৰাণসীৰ সংস্কৃত পণ্ডিতসকলৰ বহু সমালোচনাৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছিল।
কিন্তু বেদ, উপনিষদ আৰু পুৰাণত সন্নিৱিষ্ট জ্ঞান সাধাৰণ জনতাৰ বাবে সৰল কৰাৰ বাবে তুলসীদাসে নিজৰ সংকল্পত অটল হৈ থাকিল।
ৰামচৰিতমানস ১৬ শতিকাৰ ভাৰতীয় ভক্তি কবি তুলসীদাস দ্বাৰা ৰচনা কৰা অৱধি ভাষাৰ এক মহাকাব্যিক সংস্কৰণ।
"ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ জীৱন্ত সমষ্টি", "মধ্যযুগীয় ভাৰতীয় কবিতাৰ যাদুকৰী বাগিচাৰ আটাইতকৈ ওখ গছ", "সকলো ভক্তিমূলক সাহিত্যৰ ভিতৰত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ গ্ৰন্থ" আৰু "জনপ্ৰিয়ৰ শ্ৰেষ্ঠ আৰু বিশ্বাসযোগ্য পথ প্ৰদৰ্শক", "ভাৰতীয় জনসাধাৰণৰ জীৱন্ত বিশ্বাস" ইত্যাদি বিভিন্ন ধৰণে এই গ্ৰন্থখন প্ৰশংসিত হৈছে।
ৰামচৰিতমানসৰ লেখাই বহুতো সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰো আগজাননী দিছিল, আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য কথাটো হ'ল ৰামলীলাৰ পৰম্পৰা, গ্ৰন্থখনৰ নাটকীয় অভিনয়।
ৰামচৰিতমানসক বহুতে হিন্দী সাহিত্যত ভক্তি আন্দোলনৰ স-গুণ বিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত গ্ৰন্থ হিচাপে গণ্য কৰে।
কোনোকোনোৱে এই কাব্যক উচ্চ শ্ৰেণীৰ ব্ৰাহ্মণীয় সংস্কৃতৰ আধিপত্যৰ প্ৰতি প্ৰত্যাহ্বানক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে বুলি বিশ্বাস কৰে, কিন্তু বহু পণ্ডিতৰ মতে তেওঁ অৱধিত এই কাৰণেই লিখিছিল, তেওঁ বিচাৰিছিল যে প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে ৰামৰ মূল্যবোধ শিকিব লাগে।
তুলসীদাসে মহাকাব্যখনৰ সাতটা কাণ্ডক মানস সৰোবৰৰ পবিত্ৰ জললৈ যোৱা সাতটা খোজৰ সৈতে তুলনা কৰিছিল "যিটোৱে দেহ আৰু আত্মাক একেলগে শুদ্ধ কৰে।
যদি তোৰ ডাক শুনে কেউ না আসে তবে একলা চলো ৰে আক্ষৰিকভাবে- 'যদি কোনেও আপোনাৰ আহ্বানৰ প্ৰতি সঁহাৰি নিদিয়ে, তেন্তে অকলে আপোনাৰ নিজৰ পথলৈ আগুৱাই যাওক', ১৯০৫ চনত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে লিখা এটা বঙালী দেশপ্ৰেমমূলক গীত।
মূলতঃ "একা" শীৰ্ষকৰে এই গীতটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯০৫ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত ভাণ্ডাৰ আলোচনীখনৰ সংখ্যাত প্ৰকাশিত হৈছিল।
এই গীত 'হৰিনাম দিয়ে জগত মাতালে আমাৰ একলা নিতাই ৰে' ধাপকীৰ্তনৰ এটা জনপ্ৰিয় বঙালী কীৰ্তন গীত বা মনোহৰশাহী ঘৰানাৰ চৈতন্য মহাপ্ৰভুৰ শিষ্য নিত্যানন্দৰ প্ৰশংসা কৰি গোৱা গীতৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল।
এই গীতে শ্ৰোতাক আনৰ পৰা পৰিত্যাগ বা সমৰ্থনৰ অভাৱ স্বত্বেও তেওঁলোকৰ যাত্ৰা অব্যাহত ৰাখিবলৈ অনুৰোধ জনায়।
এই গীতটোৰ দ্বাৰা গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত হোৱা মহাত্মা গান্ধীয়ে ইয়াক তেওঁৰ প্ৰিয় গীতসমূহৰ এটা বুলি উল্লেখ কৰিছিল।
প্ৰযোজকৰ দুৱাৰে দুৱাৰে ঘূৰি ফুৰে আৰু তেনেকুৱা সময়তে তেওঁৰ সম্পৰ্ক হয় চণ্ডীগড় বিশ্ববিদ্যালয়তে সামান্য চিনা-জনা থকা অনুপম খেৰৰ সৈতে।
অনুপম খেৰে সাৰাংশ নামৰ চলচ্চিত্ৰখনত সফলতা পোৱাৰ পিছত কিৰণৰ প্ৰথম স্বামীৰ সৈতে বিবাহ-বিচ্ছেদ হয়।
তাৰপিছতে তেওঁ অভিনয় কৰে ঋতুপৰ্ণ ঘোষৰ বঙালী ছবি বাৰীৱালীত ; যিখন ছবিয়ে সমালোচকৰ দৃষ্টি কাঢ়িবলৈ সক্ষম হয়।
যেতিয়া তেওঁ এই ছবিখনত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা পায়, বঙালী অভিনেত্ৰী ৰীতা কৈৰালে দাবী কৰে যে কিৰণৰ চৰিত্ৰটো তেওঁহে ডাব কৰিছিল।
২০০২ চনত কিৰণে দেৱদাসত ভূমুকি মাৰে আৰু শ্ৰেষ্ঠ পাৰ্শ্ব অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ মনোনয়ন লাভ কৰে।
১৯৯৬ চনলৈ তেওঁ মাত্ৰ পেষ্টনজী নামৰ এখন ছবিতহে অভিনয় কৰে; য’ত তেওঁ দ্বিতীয় স্বামী অনুপম খেৰৰ সৈতে এটা সৰু চৰিত্ৰত ভূমুকি মাৰিছিল।
১৯৯০ দশকৰ মাজভাগত তেওঁ জাভেদ চিদ্দিকি ৰচিত আৰু ফিৰোজ আব্বাচ খান পৰিচালিত চালগিৰা নামৰ মঞ্চনাটখনৰ যোগেদি অভিনয় জগতলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰে।
ইয়াৰ পিছতে তেওঁ জি-টিভিৰ কম সময়ৰ বাবে সম্প্ৰচাৰ হোৱা পুৰুষক্ষেত্ৰৰে আৰম্ভ কৰি তিনিটা টেলিভিচন শ্বো হোষ্ট কৰে।
কিন্তু নিউমাৰ’ল’জীত তেওঁৰ গভীৰ আস্থা আছিল আৰু সেয়ে ২০০৩ চনত নিজৰ নামটো ইংৰাজীত লৈ পৰিবৰ্তন কৰি লয়।
কিৰণ অনুপম খেৰ এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনৈতিক নেতা; মঞ্চ, চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিচনৰ অভিনেত্ৰী; টেলিভিচন ব্যক্তিত্ব; গায়িকা; বিনোদক; প্ৰযোজক আৰু ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সদস্য।
য়াচিংফা হৈছে তাঈ আহোমসকলৰ বাবে এগৰাকী পূজনীয় পূৰ্বপুৰুষ যাক জ্ঞান, ব্যাকৰণ প্ৰণেতা , শিল্পী আৰু সাহিত্যৰ প্ৰণেতা বুলি ধৰা হয়।
তেখেতে ফা তু চিং ফ্ৰঙ হমক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আৰম্ভণি বুলি উল্লেখ কৰিছিল আৰু সেই প্ৰথা অনুসৰিয়ে আজিও ফ্ৰালুং ধৰ্মৰ পন্থী সকলে ফা তু চিং ফ্ৰঙ হমক বিশ্বাস কৰে।
য়াচিংফা চেং খাম নামেৰে আহোমসকলৰ প্ৰাচীন পূৰ্বপুৰুষসকলকো বুজোৱা হয় যি আছিল উল্লিখিত ক্ষেত্ৰসমূহত সুনিপুণ।
মুঙ-ফিৰ শাসক লেংডনেও কোনো গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ আগতে য়াচিংফাৰ মতামত লৈছিল বুলি আখ্যানসমূহত পোৱা যায়।
গোলাপ চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ আহোম বুৰঞ্জীত উল্লেখ আছে যে লেংডনে নিজৰ বংশধৰসকলক পৃথিৱীত ৰাজত্ব কৰিবলৈ স্থাপন কৰাৰ আগতে য়াচিংফাৰ পৰামৰ্শ গ্ৰহণ কৰিছিল।
আহোমসকলৰ সৃষ্টি পুনৰ্নিৰ্মাণ তত্ত্ব লাইতোত লেংডনে পৃথিৱীত মহাপ্ৰলয়ৰ সূচনা কৰাৰ আগতে অন্যান্য দেৱ-দেৱীৰ লগতে য়াচিংফাৰ মতামত লোৱাৰ কথা পোৱা যায়।
আহোম ৰজা আৰু সাধাৰণ লোক উভয়ে য়াচিংফাক সন্মান কৰিছিল আৰু আহোম স্বৰ্গদেউসকলে কোনো গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰ্য যেনে যুদ্ধ ঘোষণা, সন্ধি বা সম্ভাৱ্য বিপদৰ সন্মুখীন হোৱাৰ আগতে য়াচিংফাৰ উপাসনা কৰিছিল।
আহোম পুৰোহিত অৰ্থাৎ দেওধাই-বাইলুংসকলে বান-চেং কৰোঁতে আৰু যুদ্ধ-বিগ্ৰহৰ সময়ত কুকুৰা ঠেঙেৰে মঙ্গল চোৱাৰ আগতে য়াচিংফালৈ এখন শৰাই আগবঢ়াইছিল।
বুৰঞ্জীত আহোম ৰজা প্ৰতাপ সিংহ, চক্ৰধ্বজ সিংহ আৰু প্ৰমত্ত সিংহই ক্ষেক য়াচিংফা কৰাৰ বিষয়ে পোৱা যায়।
স্বৰ্গদেৱ চুহুংমুঙে চুতীয়াসকলৰ সৈতে হোৱা যুদ্ধৰ আগেয়ে য়াচিংফাৰ পূজা কৰি ভৱিষ্যকথনৰ সহায় লৈছিল আৰু যুদ্ধত বিজয়ী হৈছিল।
যেতিয়া আহোমৰ পূৰ্বপুৰুষ খুনলুং আৰু খুনলাইয়ে মৌঙ ফি এৰি মৌঙ ৰি নামি আহিছিল তেতিয়া য়া-চিং-ফাই উপদেশ দিছিল -
এইদৰে কৈ য়ে চেং ফাই বৰ ৰাজকোঁৱৰ খুনলুঙক চুম ফা ৰৌঙ চেং মৌঙক লেংডনৰ পৰা আনি দিছিল যিটো বংশক্ৰমে চাওলুং চুকাফাই পায় আৰু আনি অসমত স্থাপন কৰে।
য়াচিংফাৰ উদ্দেশ্যে কুমলীয়া বাঁহৰ সৰু চাল এখন সাজি কলপাতত থুৰীয়া তামোল, মিঠাতেলৰ সৈতে চাউল আৰু আদা, এখন মাইহাঙত তিনিভাগ ৰহি, তিনিটা কুকুৰাৰ কণী আৰু এগছি মাটিৰ চাকি আগবঢ়োৱা হয়।
আহোমসকলৰ পৰম্পৰাগত বিবাহ পদ্ধতিতো দৰাৰ ঘৰলৈ কইনা গৈ পোৱাৰ পিছত দেৱতা লাংকুৰি, লাৰেং, জান চাই হুং আৰু লেংডনৰ লগতে য়াচিংফাক এখন শৰাইত পাণ তামোল আৰু এগছি বান-ফাইৰে সেৱা জনোৱা হয়।
কৃত্তিবাসী ৰামায়ণক বাল্মিকীৰ ৰামায়ণ নামেৰে জনাজাত সংস্কৃত গ্ৰন্থৰ এটা বা অধিক পুনৰীক্ষণৰ পৰা বাংলালৈ অনুবাদ কৰা যেন লাগে।
কৃত্তিবাস ওঝাৰ সৈতে কৃত্তিবাসী ৰামায়ণৰ জনপ্ৰিয় সংযোগ আৰু তেওঁৰ বিষয়ে উপলব্ধ জীৱনীমূলক তথ্য যদি সঠিক হয়, তেন্তে কৃত্তিবাসী ৰামায়ণ ৰচনা হৈছিল খ্ৰীষ্টীয় পোন্ধৰ শতিকাত।
কিন্তু বৰ্তমান উপলব্ধ সংস্কৰণ আৰু পূৰ্বতে ৰচিত অৰ্থাৎ পোন্ধৰ শতিকাৰ মূল সংস্কৰণৰ মাজত কিমান মিল আছে সেয়া স্পষ্ট নহয়, কাৰণ ঊনবিংশ শতিকাৰ পণ্ডিতসকলে আজিৰ প্ৰধান ছপা সংস্কৰণসমূহৰ বিষয়বস্তু নিৰ্ণয় কৰাত প্ৰভাৱশালী ভূমিকা পালন কৰিছিল।
গতিকে বৰ্তমান উপলব্ধ এই ৰামায়ণৰ সংস্কৰণটিত পিছলৈ অন্যান্য পণ্ডিতৰ প্ৰভাৱ পৰা বুলি গৱেষক সকলে অনুমান কৰিছে।
এই সংস্কৰণটোৰ ১৫০০ খনতকৈও অধিক পাণ্ডুলিপি বিদ্যমান, কিন্তু বেছিভাগেই অষ্টাদশ শতিকাৰ শেষৰ চতুৰ্থাংশ বা তাৰ পিছৰ, আৰু সেইবোৰ অতি বৈচিত্ৰ্যময় ; আনকি আদিম পাণ্ডুলিপিৰ খণ্ডবোৰো কল্পিত লেখকৰ আনুমানিক সময়সীমাৰ তুলনাত কমেও দুটা শতিকাৰ পিছৰ।
গৱেষক সকলৰ দ্বাৰা এই কাব্যৰ এটা নতুন সংস্কৰণ প্ৰস্তুত কৰাৰ কিছুমান প্ৰচেষ্টা কৰা হৈছে, কিন্তু ফিলিপ বেন'ইটৰ মতে, ' ' ; এই পৰিস্থিতিত তেওঁ এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয় যে ' ' ।
কৃত্তিবাসী ৰামায়ণ বা শ্ৰীৰামপাঁচালী হৈছে পোন্ধৰ শতিকাৰ বাংলা কবি কৃত্তিবাস ওঝাই ৰচনা কৰা ৰামায়ণৰ এক সংস্কৰণ।
মধ্য বাংলা সাহিত্যৰ পৰম্পৰাগত ৰামায়ণ পাঁচালী ৰূপত ৰচিত কৃতীবাসী ৰামায়ণ কেৱল মূল ভাৰতীয় মহাকাব্যৰ পুনৰ শব্দায়ন নহয়, ইয়াৰ প্ৰচলনৰ সময়ছোৱাত, মধ্যযুগৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বংগৰ সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ এক প্ৰতিফলনো ইয়াত দেখা যায়।
১৯১১ চনত দীনেশ চন্দ্ৰ সেনে ইয়াক ‘বংগৰ বহু দূৰলৈকে আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় গ্ৰন্থ’ আৰু ‘গংগা উপত্যকাৰ মানুহৰ বাইবেল’ হিচাপে চিহ্নিত কৰিছিল।
বৰ্তমান পশ্চিমবংগৰ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়, বিশ্বভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়, ৰবীন্দ্ৰ ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়, জাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়, বুঢ়ৱান বিশ্ববিদ্যালয়, উত্তৰবংগ বিশ্ববিদ্যালয় আদি বিশ্ববিদ্যালয়ত বৰ্তমানে বিদ্যমান পাণ্ডুলিপিসমূহ সংৰক্ষিত হৈ আছে।
অসমৰ ছিলচৰ নৰ্মেল স্কুল লাইব্ৰেৰী, জাহাংগীৰনগৰ বিশ্ববিদ্যালয় আৰু বাংলাদেশৰ ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়; ব্ৰিটিছ লাইব্ৰেৰী আৰু যুক্তৰাজ্যৰ স্কুল অৱ অৰিয়েণ্টেল এণ্ড আফ্ৰিকান ষ্টাডিজ; আৰু বিবলিওথেক নেচনেল ডি ফ্ৰান্স ইত্যাদিটো সংৰক্ষিত হৈ আছে।
মূল বাল্মিকীৰ ৰামায়ণৰ দৰেই এই গ্ৰন্থখনো সাতটা খণ্ডত ভাগ কৰা হৈছে, এই ক্ষেত্ৰত আদিকাণ্ড, অযোধ্যাকাণ্ড, অৰণ্যকাণ্ড, কিষ্কিন্ধাকাণ্ড, সুন্দৰকাণ্ড, লংকাকাণ্ড, আৰু উত্তৰাকাণ্ড।
ই ইয়াৰ উৎসৰ গঠন বা সামগ্ৰিক প্লটৰ বিশেষ পৰিৱৰ্তন কৰা নাই যদিও, যদিও ইয়াত স্থানীয় পৰিৱৰ্তন হোৱা দেখা যায়।
দ্বিতীয় এংলো-শিখ যুদ্ধৰ পিছত ১৯ শতিকাৰ মাজভাগত ভাৰতৰ নতুন ব্ৰিটিছ প্ৰশাসকসকলে এই শিল্পকলা নিষিদ্ধ কৰে।
এই সহায়ৰ ফলস্বৰূপে যুদ্ধৰ প্ৰথাৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা শিথিল কৰা হয় যদিও ১৮৫৭ চনৰ পিছত পুনৰ উত্থাপিত হোৱা পাঞ্জাবী যুদ্ধ কলাৰ যথেষ্ট পৰিৱৰ্তন ঘটিছিল।
১৮৬০ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় সেনাই প্ৰধানকৈ গটকাক হাতে হাতে যুদ্ধৰ অনুশীলন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
ভাৰত চৰকাৰৰ ক্ৰীড়া আৰু যুৱ পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয়ে হাৰিয়ানাত অনুষ্ঠিত হ’বলগীয়া পৰিকল্পিত খেলো ইণ্ডিয়া যুৱ গেমছ ২০২১ৰ অংশ হিচাপে গটকাক, আন তিনিখন থলুৱা খেল ক্ৰমে কলাৰিপায়াট্টু, থাং-তা আৰু মল্লাখাম্বাক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে. এইটো ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া অনুষ্ঠান।
ধৰ্ম ৰক্ষা কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ পৰা ইয়াৰ উৎপত্তি হয়, কিন্তু ই আত্মা আৰু শৰীৰৰ একত্ৰীকৰণৰ ওপৰতো ভিত্তি কৰি গঢ় লৈ উঠে: মিৰি পিৰি)।
খেল হৈছে গটকাৰ আধুনিক প্ৰতিযোগিতামূলক দিশ, মূলতঃ মধ্যযুগীয় যুগত তৰোৱাল-প্ৰশিক্ষণ বা লাঠি-যুদ্ধ ৰ পদ্ধতি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
গাটকা খেল আজি বেছিকৈ শিখৰ লগত জড়িত হ’লেও আন নৃগোষ্ঠী-সাংস্কৃতিক গোটৰ যুদ্ধ কলাত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ সদায় হৈ আহিছে।
গতকা হৈছে মূলতঃ পাঞ্জাৱৰ শিখ আৰু অন্যান্য আনুষংগিক জনগোষ্ঠী, যেনে হিন্দকোৱানৰ সৈতে জড়িত যুদ্ধ কলাৰ এক প্ৰকাৰৰ খেল।
পাঞ্জাবী নাম, গটকা, ব্যৱহৃত কাঠৰ লাঠিডালক বুজায় আৰু এই শব্দটোৰ উৎপত্তি হয়তো সংস্কৃত শব্দ "গদা"ৰ ক্ষুদ্ৰ ৰূপ হিচাপে হ'ব পাৰে।
২০ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ইয়াৰ পুনৰুজ্জীৱন ঘটিছিল, ১৯৮২ চনত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় গটকা ফেডাৰেচন প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল আৰু ১৯৮৭ চনত আনুষ্ঠানিকতা প্ৰদান কৰা হৈছিল আৰু এতিয়া গাটকা খেল বা তৰোৱাল নৃত্য প্ৰদৰ্শন কলা হিচাপে জনপ্ৰিয় আৰু প্ৰায়ে শিখ উৎসৱৰ সময়ত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
প্ৰতিপক্ষই সম্পূৰ্ণ সংস্পৰ্শত আঘাত কৰিলে খেলুৱৈৰ হাতখন সুৰক্ষিত কৰিবলৈ ইয়াত কপাহ বা শুকান ঘাঁহ ভৰাই দিয়া হয়।
ইয়াৰ লগত ৬–৭ ইঞ্চিৰ ফিট কৰা চামৰাৰ হিল্ট, আৰু ইয়াক প্ৰায়ে পাঞ্জাবী শৈলীৰ বহুৰঙী সূতাৰে সজাই তোলা হয়।
সৰহখিনি অসমীয়া অলংকাৰ আহোম শাসন কালতে গঢ় লৈ উঠে৷৷ আগৰ দিনত ভাৰতৰ আন ঠাইৰ দৰে কাঁচ বা পিতলৰ অলংকাৰ পিন্ধা নহৈছিলেই৷ দৈনন্দিন ব্যৱহাৰত মধ্যবিত্ত অসমীয়া নাৰীয়ে বগা বা ৰঙা পোৱালমণিৰে গঁথা বেনা, ডুগডুগী, চিতিপতি, গলপতা আদি নানাপ্ৰকাৰৰ অলংকাৰ পিন্ধিছিল৷ তাৰ ভিতৰত সাতসৰী অন্যতম৷ প্ৰাচীন কালত অসমত ইয়াৰ প্ৰচলন অধিক আছিল।
শঙ্কৰদেৱ বিৰচিত কীৰ্তন ঘোষাৰ “ধ্যান বৰ্ণন’’ অধ্যায়ৰ শ্ৰীকৃষ্ণৰ শাৰীৰিক বৰ্ণনাত শ্ৰীকৃষ্ণৰ ডিঙিত সাতসৰী নামৰ কণ্ঠহাৰ থকাৰ কথা উল্লেখ আছে৷ ইয়ালৈ চাই এইটো ক’ব পাৰি যে, এসময়ত সাতসৰী পুৰুষৰো অলংকাৰ আছিল৷ আনহাতে, মাধবদেৱ বিৰচিত “চোৰধৰা’’ নাটত যশোদাই গোৱালীসকলে কানাইক চোৰ বোলা অপবাদৰ পৰা মুক্তি দিবলৈ গৈ কৃষ্ণক “গলাৰ সাতসৰী’’ বোলালৈ চাই এই অলংকাৰবিধ নাৰীসকলৰ বৰ হেঁপাহৰ আৰু ই অসমীয়া সমাজত কেইবাশতিকা আগৰে পৰা প্ৰচলিত আছিল বুলি অনুমান কৰা হয়।
অতি প্ৰাচীন কালত ৰাজ-নৰ্তকী, দেৱদাসী আৰু ওজাপলিসমূহত নানা অলংকাৰ পিন্ধাৰ প্ৰমাণ আমাৰ পুৰণি শাস্ত্ৰসমূহত আছে যদিও এইবোৰে কেৱল অসমীয়া ঐতিহ্য বহন কৰিছিল বুলি ক’ব নোৱাৰি৷ অসমীয়া ঐতিহ্যবহনকাৰী পৰিধেয় অলংকাৰ আহোমৰ শাসন কালত ক্ৰমান্বয়ে অসমত সৃষ্টি হ’বলৈ ধৰে।
তেনেকৈয়ে ডুগডুগী, গলপতা, চন্দ্ৰহাৰ আদিৰ লগতে আভিজাত্যৰ প্ৰতীকস্বৰূপ সাতসৰী নামৰ কণ্ঠালংকাৰবিধৰ সৃষ্টি হয়৷ সাতসৰীত অন্য অসমীয়া অলংকাৰৰ দৰে বগা বা ৰঙা পোৱালমণি ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে কেৱল সোণেৰে বা পিছলৈ আন ধাতু যেনে ৰূপ বা তামৰ ওপৰত সোণ গলাই বা সোণপানী চৰাই গঢ়া হৈছিল৷
সাতসৰীৰ হাৰ গোটাকৈ তৈয়াৰ কৰা হয়৷ এপতীয়া বা কেইবাপতীয়া শিকলিৰ দৰে গাঁঠনি দি হাৰ প্ৰস্তুত কৰা হয়।
আহোম ৰজা আৰু ৰাণী উভয়ে ৰাজকীয় অলঙ্কাৰ হিচাপে পাঁচসৰী, সাতসৰী, নৱসৰী পিন্ধিছিল৷ প্ৰত্যেক লহৰৰ মাজে মাজে ডিঙিৰ পৰা লটকন দিয়া হৈছিল৷
আদিতে সাতসৰী সোণেৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল৷ অৱশ্যে পিছলৈ সোণৰ মূল্য বাঢ়িবলৈ ধৰাত, সৰ্বসাধাৰণ লোকেও ব্যৱহাৰ কৰিব পৰাকৈ ইয়াক ৰূপ আৰু তামৰ বা এই দুবিধ ধাতুৰ ওপৰত ওপৰত সোণ গলাই বা সোণপানী চৰাই প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল।
ঐতিহাসিকভাৱে, জাপানৰ সম্ৰাটৰ দায়িত্ব কোনো কোনো কালত ঔপচাৰিক আৰু কোনো কোনো কালত বাস্তৱিকভাৱে ঔপনিৱেশিক ক্ষমতাধাৰী।
এই ব্যৱস্থাৰ উদয়ৰ পাছৰ পৰা জাপানৰ সম্ৰাটসকলে কদাচিৎহে যুদ্ধত সক্ৰিয় ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে।
উদাহৰণস্বৰূপে, ১১৯২ চনৰ পৰা ১৮৬৭ চনলৈ যদিও সম্ৰাট আনুষ্ঠানিকভাৱে জাপানৰ শাসক আছিল, বাস্তৱিক ৰাজনৈতিক আৰু শাসন ক্ষমতা আছিল শ্বগুন আৰু তেওঁলোকৰ শ্বিক্কেনৰ হাততহে।
কিন্তু পৰম্পৰাগত ক'জিকিৰ মতে আৰু নিহন শ্বকিৰ মতে , জাপানী ৰাজপৰিয়ালৰ আৰম্ভ হৈছিল সম্ৰাট জিম্মুৰ পৰা।
জাপানৰ সংবিধানৰ মতে, তেওঁ "ৰাজ্য আৰু জনতাৰ মাজৰ ঐক্যৰ চিহ্ন" আৰু তেওঁৰ পদৱীৰ উৎস "জনতাৰ ইচ্ছা, যি সাৰ্বভৌম"।
ৰেণুকা মহাৰ/ৰেণু মহাৰ বা য়েল্লাম্মা দেৱী মহাৰ বা একবিৰা বা এলাই আম্মা মহাৰ (মাৰাঠী: ्ी. ेुा ा/ े्ु ा , কন্নড়: ್ೀ ್್ ೇುಾ, তামিল: ேு/ /ேுை ்், তেলেগু : ్ీ ేు/ ్్) -ক এগৰাকী হিন্দু দেৱী হিচাপে পূজা কৰা হয়।
ইয়েল্লাম্মা কৰ্ণাটক, মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু দক্ষিণ ভাৰতৰ ৰাজ্য তামিলনাডু, তেলেংগানা আৰু অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ এগৰাকী পূজিত হিন্দু দেৱী।
ৰেণুকা মহাৰ হৈছে কৰ্ণাটক, মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু দক্ষিণ ভাৰতৰ ৰাজ্য, তামিলনাডু, তেলেংগানা আৰু অন্ধ্ৰ প্ৰদেশত পূজা কৰা এগৰাকী হিন্দু দেৱী৷ তেওঁক ৰেণুগা মহাৰ আৰু ৰেণুমাতা মহাৰ নামেৰেও জনা যায়৷ প্ৰাচীন ৰেণুকা মহাৰ/য়েল্লাম্মা দেৱীৰ মন্দিৰ হৈছে কৰ্ণাটকৰ শক্তিপীঠসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম, মহাৰ ৰেণুকাৰ মন্দিৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ মাহুৰত থকা শক্তিপীঠসমূহৰ ভিতৰত এটা৷
তেওঁ সেই যজ্ঞৰ জুইৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা এগৰাকী কন্যা সন্তান লাভ কৰিছিল আৰু আশীৰ্বাদপ্ৰাপ্ত হৈছিল।
ৰেণুকা এগৰাকী উজ্জ্বল আৰু সক্ৰিয় শিশু আছিল লগতে তেওঁ পিতৃ-মাতৃৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় সন্তান হৈ পৰিছিল।
বোকাখাতৰ এটি শ্ৰমিক পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা পদুমী গাজলুৱে পৰৱৰ্তী সময়ত কলিকতাৰ বিশ্বভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শান্তিনিকেতনৰ পৰা বাতিক শিল্পত প্ৰশিক্ষণ লৈছিল আৰু এনে প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰা তেখেতেই আছিল চাহ জনগোষ্ঠীৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা।
শিক্ষকতাৰ লগতে সাহিত্য-চৰ্চাতো সমপৰিমাণে মনোনিৱেশ কৰা পদুমী গাজুলুৱে 'সেউজীয়া সোণ', 'কাঁচা ঘামেৰ ভিজা আঁচেল' আদিৰ দৰে প্ৰবন্ধ-সংকলন লিখি উলিওৱাৰ লগতে 'কাঁশীফুল', 'নৱোদয়'ৰ দৰে একুৰিমান গ্ৰন্থৰ সম্পাদনা কৰিছে।
অসমৰ ভাষা-সাহিত্য আৰু বিশেষকৈ চাহ-জনগোষ্ঠীক নিজৰ অৱদানেৰে সমৃদ্ধ কৰাৰ বাবে গাজলুক সাহিত্যিক পেঞ্চনাৰ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়াৰ লগতে এপিপিএল টাটা আইকন বঁটাৰ দৰে একাধিক বঁটা-সন্মানেৰে সন্মানীত কৰা হৈছে।
শান্তিনিকেতনৰ পৰা শিক্ষালাভ কৰি অসমলৈ উভতি অহা পদুমী গাজলুয়ে অসমৰ চাহ জনগোষ্ঠীৰ পৰা অনেক সমল সংগ্ৰহ কৰে।
তেখেতে বেণু মিশ্ৰ, পুলক গগৈ আদি বিশিষ্ট অসমীয়া চিত্ৰশিল্পীৰ দিক্-দৰ্শন আৰু অনুপ্ৰেৰণা লাভ কৰে আৰু বাতিক চিত্ৰত চাহ জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত আৰ্হি বা ডিজাইনবোৰক তুলি ধৰিবৰ প্ৰয়াস কৰে।
বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰি থকাৰ লগতে পদুমী গাজলুৱে চাহ জনগোষ্ঠীৰ কিশোৰ-কিশোৰী আৰু মহিলাসকলক সংগঠিত কৰি ক্ৰাফট ডিজাইন, বাটিক আৰ্ট, আল্পনা ডিজাইন আদি শিকায়।
ৰাজ্যৰ বিভিন্ন কাকত-আলোচনী, স্মৃতিগ্ৰন্থত তেখেতে লিখা শতাধিক প্ৰবন্ধ-ৰচনা আৰু কবিতা প্ৰকাশিত হৈছে।
পদুমী গাজলুৰ এই লেখাসমূহ দৈনিক জনমভূমি, নীলাচল, অসম বাণী, আজিৰ অসম, অগ্ৰদূত আদি অসমীয়া কাকতত প্ৰকাশিত হৈছিল।
১৯৭৬ চনত স্নাতক চূড়ান্ত বৰ্ষৰ শিক্ষাগ্ৰহণ কৰি থকাৰ কালতেই পদুমী গাজলুৱে কলিকতাৰ বিশ্বভাৰতী শান্তি নিকেতনত ৰূপাংকৰ কলাৰ দুবছৰীয়া পাঠ্যক্ৰম সফলতাৰে শেষ কৰিছিল।
১৯৮১ চনত গাজলুৱে বোকাখাতৰ ৰজাবাৰী হাইস্কুলত 'ক্ৰাফট্ ডিজাইন' বিষয়ৰ শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে কৰ্ম-জীৱনৰ পাতনি মেলিছিল।
১৯৬৯ চনত সদৌ অসম ভিত্তিত আয়োজন কৰা 'মহাত্মা গান্ধী' শীৰ্ষক ৰচনা প্ৰতিযোগিতাত প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰে।
আকাশবাণী ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰৰ পৰা প্ৰচাৰিত হোৱা চাহ বনুৱাৰ অনুষ্ঠানত তেখেতৰ চাহ বনুৱা শ্ৰমিকৰ জীৱন ধাৰা শীৰ্ষক এই কথিকাখন প্ৰচাৰিত হৈছিল।
পদুমী গাজলু অসম সাহিত্য সভা, চাহ জনগোষ্ঠী সাহিত্য সভা, লেখিকা সমাৰোহ সমিতি, প্ৰয়াস অধ্যয়ন চক্ৰ আদি একাধিক অনুষ্ঠানৰ লগত জড়িত হৈছিল।
এই ছবিখনত অভিনয় কৰি তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৬৪তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা অধিকাৰী হয়।
২০১৬ চনত এই ছবিখনৰ বাবেই দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ মালয়ালম ফিল্ম ক্ৰিটিক এৱাৰ্ডো লাভ কৰে।
সুবৰ্ণ থিয়েটাৰৰ ‘য়ক্ষিকথাকুলুম নাট্টুৱৰ্থমনঙ্গলুম’ত নাটকত অভিনয় কৰি ২০১০ চনত তেওঁ কেৰালা সাহিত্য নাটক একাডেমীৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা পায়।
২০১৭ চনত অতিথি স্কুল অফ পাৰ্ফৰমেঞ্চে কে. বিনোদকুমাৰ পৰিচালিত নাটক বোম্বে টেইলচৰৰ অভিনৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটাৰ তেওঁক সন্মানিত কৰে।
২০১২ চনত তেওঁ কে.কে. ৰাজবীৰ পৰিচালিত টেলিভিচন ধাৰাবাহিক 'কান্ধাইলে ৰাজকুমাৰী'ত এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
২০১৬ চনত মুক্তি পোৱা মালয়ালম চলচ্চিত্ৰ ‘মিন্নামিনুঙ্গু’ত তেওঁ এগৰাকী সংগ্ৰামী মধ্যবয়সীয়া মাতৃৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
‘মেডিয়া ৱান টিভি’ত সম্প্ৰচাৰ কৰা কৌতুক ধৰ্মী ধাৰাবাহিক ‘এম৮০ মুচা’ত পাথু নামৰ চৰিত্ৰত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ প্ৰখ্যাত।
কেৰালাৰ কোঝিকোড জিলাৰ নাৰিক্কুনিৰ নিবাসী লক্ষ্মীৰ মাক-দেউতাকৰ নাম আছিল ক্ৰমে ৰাধা আৰু এণ্ডি।
তেওঁ শ্ৰী শঙ্কৰাচাৰ্য সংস্কৃত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ শ্ৰী শঙ্কৰাচাৰ্য কলেজ, কালাদীৰ পৰা ভাৰতনাট্যমত প্ৰথম বিভাগত স্নাতক আৰু একে কলেজৰ পৰাই কেৰালা সঙ্গীত নাটক একাডেমীৰ বৃত্তি লৈ নাট্যকলাত স্নানকোত্তৰ উপাধি লয়।
দাতি কাষৰীয়া দেশৰ, মূলতঃ বাংলাদেশৰ অবৈধ অনুপ্ৰবেশকাৰীৰ সোঁতত অসমীয়া জাতি নিজৰ জন্মস্থানতে সংখ্যালঘু হৈ অস্তিত্ব হেৰুৱাৰ শংকা তথা ঐকিক ভাষা আৰু সংস্কৃতি লোপ পোৱাৰ শংকাত স্বতঃস্ফুত ভাৱে এই ৰাইজৰ আন্দোলন ছয় বছৰ চলাৰ পিছত আৰু ৮৬০ জন লোক শ্বহীদ হোৱাৰ পিছত ভাৰত চৰকাৰে ৰাইজৰ শংকা দূৰ কৰিবলৈ এক অসম চুক্তি চাক্ষৰ কৰিছিল।
আন্দোলনৰ এই সময় চোৱাত আনাই আন্দোলনৰ সম্পূৰ্ণ সমৰ্থনত ভাৰত আৰু অসম চৰকাৰলৈ অসমৰ ৰক্ষণা-বেক্ষনৰ বাবে স্মাৰকপত্ৰ দিছিল, এমনেষ্টি ইন্টাৰনেশ্যনলৈ আৰু নানান বাতৰি কাকত, বৈদ্যুতিক মাধ্যমলৈ লিখা-লিখি কৰিছিল।