polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
পাকিস্তান টেলিভিচনৰ পৰিচালক অধিকৰ্তা মহম্মদ মালিকে মুনিবাক পাকিস্তান টেলিভিচনত কাম কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।
মুনিবা মাজাৰি এজনী পাকিস্তানী মানৱাধিকাৰ কৰ্মী, চিত্ৰশিল্পী, টেলিভিচন উপস্থাপক, প্ৰেৰণাদায়ী বক্তা আৰু গায়িকা।
তেওঁ নিজৰ সৃষ্টিশীলতা আৰু অনন্য দৃষ্টিভংগীৰ কাৰণে আজি বিশ্বখ্যাত আৰু তেওঁ পাকিস্তানৰ লৌহমানৱী হিচাপত পৰিচিত।
মুনিবা মাজাৰি 'দিল চে পাকিস্তান' নামক অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল যিটোৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল পাকিস্তানী মানুহৰ ভিতৰত স্বদেশপ্ৰীতি মনোভাৱ জগোৱা আৰু পাকিস্তানৰ জনগণক ঐক্যবদ্ধ কৰা।
২০১৯ চনত পাকিস্তানী প্ৰধান মন্ত্ৰী ইমৰান খানে মুনিবা মাজাৰিক পাকিস্তানৰ জাতীয় যুৱ পৰিষদ -ৰ সদস্য হিচাপত নিযুক্ত দিয়ে।
আন্তৰাষ্ট্ৰীয় হেয়াৰড্ৰচিং চেলন, টনি এণ্ড গাই-এ মুনিবা মাজাৰিক এছিয়াৰ প্ৰথম হুইলচেয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰা মহিলা হিচাপত উপস্থাপন কৰে।
অসুস্থ অৱস্থাৰ পৰা অলপ সুস্থ হৈ মুনিবা হুইলচেয়াৰ ব্যৱহাৰ আৰম্ভ কৰে আৰু পিছত ৰাৱালপিণ্ডি নামৰ ঠাই এখনত বসবাস আৰম্ভ কৰে।
১৯৪০ৰ দশকৰ গুজৰাটৰ কাঠিয়াৱাড় গাঁৱত গংগুবাইৰ জন্ম হয়৷ জন্মতে তেওঁৰ নাম আছিল গংগা হৰজীৱনদাস৷ যৌৱনাৱস্থাতে গংগুবাইয়ে পিতৃৰ গাণনিক ৰামনিক লালৰ লগত মুম্বাইৰ চহৰলৈ পলাই আহে৷ ইয়াৰ আগতে দুয়োয়ে সংগোপনে বিবাহ-পাশত আবদ্ধ হয়৷ কিন্তু গিৰিয়েক ৰামনিকে গংগুবাইৰ লগত প্ৰবঞ্চনা কৰে আৰু তাইক পতিতাবৃত্তিত পাঁচশ টকাৰ বিনিময়ত বিক্ৰী কৰে৷ গংগুবাইৰ জীৱনক ৰেখাপাত কৰা হুছেইন জাইদীৰ গ্ৰন্থ 'মাফিয়া কুইনছ অৱ মুম্বাই'ত গংগুবাইৰ বিষয়ে অনেক গুৰুত্বপূৰ্ণ তথ্য সন্নিৱিষ্ট হৈছে৷ লিখক হুছেইনৰ মতে, গংগুবাইৰ উচ্চতা বৰ বেছি নহয়৷ পাঁচ ফুট পাঁচ ইঞ্চিমানহে হ'ব৷ পতিতাবৃত্তিৰ লগত অনাকাংক্ষিতভাৱে পৰিচিত হৈ গংগুবাইয়ে পূৰ্বৰ গংগা নামটো সলাই পেলায় আৰু তাৰ ঠাইত গংগু বুলি আত্মপৰিচয় দিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷
মুম্বাইৰ অনুসন্ধানমূলক সাংবাদিক আৰু লেখক এছ. হুছেইন জাইদীয়ে সাংবাদিক জন বৰ্গেছৰ সৈতে লগ হৈ লিখা মাফিয়া কুইনছ অৱ মুম্বাইত সন্নিৱিষ্ট তেৰগৰাকী মুম্বাইৰ নাৰীৰ ভিতৰত গংগুবাইৰ জীৱনকো সামৰিছে৷ এই গ্ৰন্থখন ১৫ এপ্ৰিল ২০১১ চনত 'ট্ৰেংকুবাৰ'-এ প্ৰকাশ কৰিছিল৷ গ্ৰন্থখনৰ ভাষা-ইংৰাজী৷
২০২২ চনৰ ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীত মুক্তি লাভ কৰা সঞ্জয় লীলা ভাঞ্চালীৰ দ্বাৰা নিৰ্দেশিত আৰু মুখ্য চৰিত্ৰত আলিয়া ভাটৰ দ্বাৰা অভিনীত হিন্দী ভাষাৰ আত্মজীৱনীমূলক কথাছবি 'গংগুবাই কাঠিয়াৱাড়ী'য়ে গংগুবাই হৰজীৱনদাসৰ জীৱনদ্দশাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে৷
গংগুবাই হৰজীৱনদাস পৰিচিত আৰু জনপ্ৰিয় নাম হৈছে গংগুবাই কোঠেৱালী আৰু গংগুবাই কাঠিয়াৱাড়ী৷ তেওঁ আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় পতিতা আৰু কুৰি শতিকাৰ '৭০ৰ দশকত মুম্বাইৰ কামাথিপুৰা এলেকাত গঢ় লৈ উঠা এটা পতিতালয়ৰ গৰাকীনী বা 'ম্যাডাম'৷
২০১১ চনত প্ৰকাশিত হুছেইন জাইদীৰ অকাহিনীমূলক অপৰাধভিত্তিক গ্ৰন্থ মাফিয়া কুইনচ অৱ মুম্বাইত গংগুবাইৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে৷
ৰেড লাইট এলেকাবোৰৰ সুৰক্ষাৰ অনুমোদন বিচাৰি গংগুবাইয়ে ভাৰতৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুকো সাক্ষাৎ কৰিছিল৷
১৯৬৭ চনত টকদিৰ নামৰ ছবিখনৰ জৰিয়তে ফৰিদা জালালে কেৰিয়াৰৰ পাতনি মেলে৷ '৮০ আৰু '৯০ৰ দশকত বহুকেইখন ছবিত তেখেতে শীৰ্ষ আৰু সহ-অভিনেত্ৰী হিচাপে কাম কৰে৷ ১৯৭১ চনৰ ছবি পাৰছ, ১৯৯১ চনৰ ছবি হেনা, ১৯৯৫ চনৰ ছবি দিলৱালে দুলহানীয়া লে জায়েংগে হৈছে ফৰিদা জালালৰ কেইখনমান উল্লেখযোগ্য ছবি৷ এইকেইখন ছবিত অভিনয় কৰি তেখেতে ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰে৷ কুৰি শতিকাৰ শেষৰফালে বহুকেইটা মাতৃৰ চৰিত্ৰত সবল অভিনয় কৰি তেখেতে দৰ্শক আৰু সমালোচকৰ মাজত প্ৰশংসা আৰু সমাদৰ লাভ কৰে৷ ১৯৯৪ চনত তেখেতে মেম্মো নামৰ ছবিখনত অভিনয় কৰি ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা সমালোচকৰ শ্ৰেষ্ঠ প্ৰদৰ্শনৰ বঁটা লাভ কৰে৷ ২০১২ চনৰ হাৰলেম আন্তৰ্জাতিক ছবি মহোৎসৱত তেখেতে এ গ্ৰেন প্লেন শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ সন্মান লাভ কৰে৷
১৯৪৯ চনৰ ১৪ মাৰ্চত নতুন দিল্লীত ফৰিদা জালালৰ জন্ম হয়৷ ১৯৬০ৰ দশকত ফৰিদা জালালে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে৷ ১৯৬৫ চনত ফিল্মফেয়াৰৰ উদ্যোগত আয়োজিত হোৱা ইউনাইটেড ফিল্ম প্ৰডিউছাৰছ টেলেণ্ট হাণ্ট প্ৰতিযোগিতাত তেখেতে বিজয় সাব্যস্ত কৰে৷ অভিনেতা ৰাজেশ খান্নাৰ লগত তেখেতে ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰে আৰু দুয়োগৰাকীকে একেখন মঞ্চত বিজয়ী ঘোষণা কৰা হয়৷ দৰ্শকৰ আসনত বহি থকা তাৰাচন্দ বাৰতাজ্যই ফৰিদা জালালক টকদিৰ নামৰ ছবিখনত অভিনয় কৰিবলৈ প্ৰস্তাৱ দিয়ে৷ এইখনেই হৈ পৰে ফৰিদা জালালৰ প্ৰথমখন ছবি৷
ফৰিদা জালাল হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী৷ পঞ্চাছ বছৰৰো অধিক সময় ছবি জগতৰ লগত জড়িত থকা ফৰিদা জালালে হিন্দী, তেলেগু আৰু তামিল ভাষাৰ দুইশতাধিক ছবিত অভিনয় কৰিছে৷ স্বতন্ত্ৰ ছিনেমাকে ধৰি মূলসুঁতিৰ একাধিক ছবিত অভিনয় কৰা ফৰিদা জালালে চাৰিটাকৈ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ ইয়াৰ উপৰি দুটা বংগ ছবি সাংবাদিক সন্থা বঁটা লাভ কৰিছে৷
তেওঁ ভাৰতলৈ গ্ৰীকসকলৰ দিগ্বিজয় অভিযানৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰি কয় যে তেওঁলোকেও ভাৰতীয় নাৰীক কৰায়ত্ত কৰিছিল আৰু সম্ভৱতঃ ইয়াৰপৰাই জৌহৰ প্ৰথাৰ প্ৰসাৰ ঘটে।
বীণা তালৱাৰ ওল্ডেনবাৰ্গেও মত প্ৰকাশ কৰে যে মুছলমানসকলৰ আগ্ৰাসনৰ আগেয়ে ৰাজপুত ৰাজ্যসকলৰ মাজত হোৱা যুদ্ধসমূহেই প্ৰায় নিশ্চিতভাৱে প্ৰথম জৌহৰৰ সূচনা কৰিছিল।
দক্ষিণ-পশ্চিমৰ ভৌগোলিক ৰাজনীতিৰ ফলত ৰাজস্থান এক ধাৰাবাহিক যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ পৰিণত হৈছিল আৰু এই ঠাইৰ আটাইতকৈ সন্মানীয় জাতি ব্ৰাহ্মণৰ সলনি সেই ভূমিক নিয়ন্ত্ৰণ তথা সুৰক্ষা প্ৰদান কৰা ক্ষত্ৰিয় বা ৰাজপুতসকলহে আছিল।
ৰাজস্থান আৰু বিজয়নগৰৰ খননকাৰ্যত উদ্ধাৰ হোৱা স্মৃতিশিলাসমূহে নাৰী-পুৰুষ উভয়ৰে মৃত্যুৰ কথা সূচায়।
তেওঁৰ বক্তব্য অনুসৰি এইসমূহৰ তাৰিখ পতিয়নযোগ্যভাৱে নিৰ্ধাৰণ কৰিব পাৰি আৰু ই যুদ্ধৰ কাল তথা স্থানৰ সৈতে খাপ খাই পৰে।
জৌহৰ বা জৌহাৰ বা জোহৰ ভাৰতীয় হিন্দু নাৰীয়ে নিজেই নিজৰ দেহত বা পতি, পিতৃ বা ভ্ৰাতৃৰ হতুৱাই অগ্নিসংযোগ কৰি প্ৰাণ বিসৰ্জন দিয়া কাৰ্য।
মুছলমান আক্ৰমণকাৰীসকলৰ সৈতে হোৱা যুদ্ধত নিশ্চিত পৰাজয়ৰ সন্মুখীন হ'লে তেওঁলোকৰ হাতত ধৰা পৰা, দাসত্ব আৰু ধৰ্ষণৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ এনে আত্মহননৰ কাৰ্যপন্থা হাতত লোৱা হৈছিল।
ঐতিহাসিকভাৱে শত্ৰুসৈন্যৰ সৈতে হোৱা যুদ্ধৰ সময়ত ভাৰতৰ উত্তৰ-পশ্চিম অঞ্চলৰ ৰাজস্থানৰ হিন্দু ৰাজপুত ৰাজ্যসমূহত জৌহৰ প্ৰথা পালন কৰা হৈছিল।
আনহাতে জৌহৰ প্ৰথাত সমূহীয়াভাৱে বহুকেইগৰাকী নাৰীয়ে অনুপ্ৰৱেশকাৰী বা আক্ৰমণকাৰীৰ হাতত পৰাজয় নিশ্চিত হ'লে ধৰা নপৰিবলৈ বা দাসত্ত্ব বৰণ নকৰিবলৈ আত্মজাহ দিয়ে।
আত্মহত্যাৰ অন্য উপায়তকৈ আত্মজাহক এই বাবেই বাছি লোৱা হয় যাতে তেওঁলোকৰ মৃতদেহৰ প্ৰতি কৰা অসন্মান তেওঁলোকৰ পতি, সন্তান বা অন্য লোকে দেখিবলগীয়া নহয়।
উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰতৰ আগালাছই জনজাতিৰ সমূহীয়া আত্মজাহৰ বিষয়ে খ্ৰীষ্টিয় দ্বিতীয় শতিকাৰ আলেকজেণ্ডাৰ বিষয়ক এৰিয়ানৰ সামৰিক ইতিহাস দ্য এনাবেচিছ অফ আলেকজেণ্ডাৰ শীৰ্ষক গ্ৰন্থৰ দ্বিতীয় পৰ্বত উল্লেখ কৰা হৈছে।
এৰিয়ানে উল্লেখ কৰিছে যে আলেকজেণ্ডাৰৰ সৈন্যই উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰতৰ অধিবাসীসকলক পৰাজিত কৰি দাসত পৰিণত কৰে।
জৌহৰৰ সময়ত ৰাজপুত নাৰীসকলে নিজৰ সন্তান আৰু সকলো মূল্যৱান সা-সম্পত্তি লৈ যুদ্ধোত্তৰ কালত হ'ব পৰা লাঞ্ছনাৰ পৰা আগতীয়াকৈ মুক্তি পাবলৈ অগ্নিত নিজকে জলাঞ্জলি দিছিল।
দিল্লী চুলতানেৎ আৰু মোগল সাম্ৰাজ্যৰ ইতিহাসবিদসকলে হিন্দু ৰাজ্যসমূহে পালন কৰা জৌহৰৰ ঘটনা লিপিবদ্ধ কৰিছে।
সততে উল্লেখ কৰা জৌহৰৰ ঘটনাসমূহৰ ভিতৰত ১৩০৩ চনত ৰাজস্থানৰ চিত্তোৰগড় দুৰ্গৰ মহিলাসকলে দিল্লীৰ খিলজী ৰাজবংশৰ সৈন্যৰ আগ্ৰাসনৰ সময়ত কৰা জৌহৰ উল্লেখযোগ্য।
এই প্ৰথা ভাৰতৰ অন্য কিছু অংশ যেনে কৰ্ণাটকৰ কম্পিলী ৰাজ্যতো প্ৰচলিত আছিল আৰু ১৩২৭ চনত দিল্লীৰ চুলতানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত তেওঁলোকে এই পথ বাছি লৈছিল।
হিন্দু পৰম্পৰাত জৌহৰক শত্ৰুপক্ষৰ হাতত জাতিটোৰ নিশ্চিত পৰাজয়ৰ সময়ত এক বীৰত্বৰ কাৰ্য বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
অধ্যাপক অৰবিন্দ শৰ্মাৰ মতে আমিৰ খুছৰুৱে এই প্ৰথাক যাদুকৰী তথা কুসংস্কাৰমূলক যদিও বীৰত্বৰ কাৰ্য বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।
ৰাজস্থানৰ স্থানীয় শোকগীতি আৰু লোক-সংস্কৃতিত জৌহৰ আৰু শাকাক গৌৰৱময় আৰু বীৰত্বৰ কাৰ্য হিচাপে উপস্থাপন কৰা হৈছে।
জতুগৃহৰ অৰ্থ হৈছে লা তথা অন্যান্য দাহনশীল পদাৰ্থৰে সজা ঘৰ যাক ভিতৰত সোমাই থকা মানুহক জীৱন্তে দাহ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
প্ৰতিবছৰে চিত্তোৰগড়ত পূৰ্বপুৰুষসকলৰ স্মৃতিচাৰণৰ উদ্দেশ্যেৰে জৌহৰ মেলা নামৰ এক উদযাপনৰ আয়োজন কৰা হয়।
গুণেশ্বৰী দেৱী ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ এগৰাকী বিপ্লৱী৷ তেওঁ অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামীসকলৰ ভিতৰত কাৰাবৰণ কৰা প্ৰথম মহিলা৷ গুণেশ্বৰী দেৱীৰ স্বামী জখলাবন্ধাৰ গণেশ বৰঠাকুৰ, যি নিজেও এগৰাকী স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আছিল৷ তেওঁ তেওঁৰ দোকান তুলি দি সেই ঘৰটো “ভলণ্টিয়াৰ’’ কেম্প কৰিবলৈ সংগ্ৰামীসকলক এৰি দিছিল৷ ১৯২১ চনৰ অসহযোগ আন্দোলনৰ পৰাই উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত বৃটিছ বিৰোধী সংগ্ৰাম প্ৰবলৰূপে গঢ়ি উঠে৷ এই সময়ছোৱাৰ পৰাই অসমীয়া মহিলা স্বাধীনতা আন্দোলনত জঁপিয়াই পৰে৷ ইয়াৰ কাৰণ আছিল, গান্ধীজীৰ অসম ভ্ৰমণ৷ মহাত্মা গান্ধীয়ে অসম ভ্ৰমণ কালত অসমৰ নানা ঠাইত ঘূৰি অসমীয়া মহিলাক দেশৰ হকে জাগ্ৰত কৰিছিল৷ পৰৱৰ্তীকালত চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানী, গুণেশ্বৰী দেৱী আদি মহিলাসকলে অসমৰ মহিলাসকলক নেতৃত্ব দিছিল৷ গুণেশ্বৰী দেৱীয়ে তেজপুৰত হোৱা “বিদেশী বস্ত্ৰ ধ্বংস’’ কাৰ্যসূচীত স্বামীৰ সহযোগী হৈ গৈ ভাষণ প্ৰদান কৰি সেই সময়ৰ পৰাই আন্দোলনত জপিয়াই পৰে৷ তাৰপিছত চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানীৰ আহ্বানত ঘৰে প্ৰতি এজনকৈ হ’লেও স্বেচ্ছাসেৱক যোগ দিয়াৰ আহ্বানত গুণেশ্বৰী দেৱীয়ে নিজৰ নাম স্বেচ্ছাসেৱকৰ তালিকাত অন্তৰ্ভূক্ত কৰে৷ আন্দোলনত স্বামী-স্ত্ৰী দুয়োজনেই জেল খাটিবলগীয়া হয়৷
ছাঁয়া পুতলা ৰ জৰিয়তে সুমাত্ৰা, পশ্চিম আৰু মধ্য জাভাত বৌদ্ধ ধৰ্ম সুপ্ৰতিষ্ঠিত হোৱা সময়ত হিন্দু ধৰ্মক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ বাবে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
মহাভাৰতৰ কাহিনীবোৰো ইণ্ডোনেছিয়াৰ কিছুমান দ্বীপত প্ৰথম শতিকালৈকে অনুসন্ধান কৰা হৈছে আৰু যাৰ সংস্কৰণসমূহে ভাৰতীয় সংস্কৰণটোক প্ৰায় প্ৰতিফলিত কৰে।
এই সংস্কৰণটোৰ প্ৰথম অৰ্ধেক মূল সংস্কৃত সংস্কৰণৰ সৈতে মিল থকাৰ বিপৰীতে শেষৰ অৰ্ধেক মূল ৰামায়ণৰ ভাৰতীয় পণ্ডিতসকলে চিনিব নোৱাৰাকৈ বিচ্ছিন্ন।
এনে বৃহৎ অন্তৰৰ ভিতৰত এটা হৈছে সৰ্বশক্তিমান জাভানী থলুৱা দেৱতা ধয়ানা গাৰ্ডিয়ান গড অৱ জাভা চেমাৰ আৰু তেওঁৰ বিকৃত পুত্ৰ গাৰেং, পেট্ৰুক আৰু বাগংৰ অন্তৰ্ভুক্তি।
এই পিছৰ, মূল কাহিনীৰ পৰিৱৰ্তিত অধ্যায়টোৱেই আটাইতকৈ জনপ্ৰিয়, আৰু ইয়াক সকলো ৱায়াং পৰিবেশনতে পৰিবেশন কৰা হয়।
এই কাব্যখন মধ্য জাভাত প্ৰায় নৱম শতিকাৰ শেষৰ ফালে বা দশম শতিকাৰ আৰম্ভণিতে, মেডাং ৰাজ্যৰ যুগত ৰচনা কৰা হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
ভাৰতীয় ৰামায়ণে তেওঁৰ চৰিত্ৰক কোমল, সুন্দৰ, বিনয়ী, নিষ্ঠাবান, ধৈৰ্য্যশীল নাৰী হিচাপে চিত্ৰিত কৰাৰ বিপৰীতে কাকৱিন ৰামায়ণে সীতাক সাহসী, শক্তিশালী ৰূপত চিত্ৰিত কৰিছে আৰু ৰামে তেওঁক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ অপেক্ষা কৰাৰ পৰিৱৰ্তে ৰাৱণৰ লংকাত অসুৰৰ সৈতে যুঁজ দেখা যায়।
২০০২ চনৰ ১ জুলাইলৈকে সিনহা বিত্তমন্ত্ৰী আছিল, পিছত তেওঁ বৈদেশিক মন্ত্ৰী যশৱন্ত সিঙৰ সৈতে বিভাগৰ সালসলনি কৰে।
সিনহাই তেওঁৰ কাৰ্যকালত তেওঁৰ চৰকাৰৰ কিছুমান ডাঙৰ নীতিগত পদক্ষেপক পিছুৱাই নিবলৈ বাধ্য হৈছিল, ফলস্বৰূপে তেওঁ বহুবাৰ ৰাজনৈতিক ভাৱে সমালোচিত হৈছিল।
তথাপিও ভাৰতীয় অৰ্থনীতিক কেইবাটাও ডাঙৰ সংস্কাৰমূলক ব্যৱস্থাৰ মাজেৰে আগুৱাই নিয়াৰ বাবে সিনহাক বহুলভাৱে কৃতিত্ব দিয়া হয়।
ইয়াৰ ভিতৰত বাস্তৱ সুতৰ হাৰ হ্ৰাস কৰা, বন্ধকীৰ সুতৰ বাবে কৰ কৰ্তনৰ প্ৰৱৰ্তন, দূৰসংযোগ খণ্ডক মুক্ত কৰা, ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ কৰ্তৃপক্ষক পুঁজিৰ সহায় কৰা, পেট্ৰলিয়াম উদ্যোগৰ নিয়ন্ত্ৰণমুক্ত কৰা আদি অন্যতম।
স্থানীয় সময় অনুসৰি সন্ধিয়া ৫ বজাত ভাৰতীয় বাজেট দাখিল কৰাৰ ৫৩ বছৰীয়া পৰম্পৰা ভংগ কৰা প্ৰথমজন বিত্তমন্ত্ৰী হিচাপেও পৰিচিত সিনহা, যিটো প্ৰথা ব্ৰিটিছ শাসনৰ দিনৰ পৰা ৰখা হৈছিল যিয়ে ভাৰতৰ সংসদতকৈ ব্ৰিটিছৰ বাবে সুবিধাজনক সময়ত ভাৰতীয় বাজেট দাখিল কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
২০০৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত কে বি সহায়ৰ নাতি প্ৰশান্ত সহায়ৰ সক্ষম প্ৰচেষ্টাত হাজৰিবাগ সমষ্টিত তেওঁ পৰাজিত হয় যিয়ে পিছলৈ তেওঁৰ জীৱনকো ৰক্ষা কৰে।
২০১৮ চনত তেওঁ "দলৰ অৱস্থা" আৰু "ভাৰতত গণতন্ত্ৰ অতি বিপদত পৰিছে" বুলি উল্লেখ কৰি বিজেপি ত্যাগ কৰে।
এই ক্ষেত্ৰত সাত বছৰতকৈ অধিক সময় কাম কৰাৰ পিছত তেওঁ বৈদেশিক বাণিজ্য আৰু ইউৰোপীয় অৰ্থনৈতিক সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে ভাৰতৰ সম্পৰ্ক সম্পৰ্কীয় বিষয়সমূহৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰে।
ইয়াৰ পিছতে তেওঁ বিহাৰ ৰাজ্য চৰকাৰৰ ঔদ্যোগিক আন্তঃগাঁথনি বিভাগত আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ উদ্যোগ মন্ত্ৰালয়ত বিদেশী ঔদ্যোগিক সহযোগিতা, প্ৰযুক্তি আমদানি, বৌদ্ধিক সম্পত্তিৰ অধিকাৰ, আৰু উদ্যোগিক অনুমোদনৰ সৈতে জড়িত কাম কৰিছিল।
২০২২ চনৰ ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচনৰ বাবে বিৰোধী দলৰ সভাপতি প্ৰাৰ্থী হিচাপে সৰ্বসন্মতিক্ৰমে নিৰ্বাচিত কৰা হয়, যাৰ ফলত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ বাবে মনোনীত হোৱা প্ৰথম তৃণমূল কংগ্ৰেছ নেতা হিচাপে পৰিগণিত হয়।
১৯৬০ চনত ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱাত যোগদান কৰা সিনহাই তেওঁৰ সেৱাকালত গুৰুত্বপূৰ্ণ পদবীত ২৪ বছৰতকৈ অধিক সময় কটায়।
ইয়াৰোপৰি ২ বছৰ ধৰি বিহাৰ চৰকাৰৰ বিত্ত বিভাগত অধীনস্থ সচিব আৰু উপ-সচিব আছিল আৰু তাৰ পিছত তেওঁ বাণিজ্য মন্ত্ৰালয়ত ভাৰত চৰকাৰৰ উপ-সচিব হিচাপে কাম কৰিছিল।
১৯৮৪ চনত সিনহাই ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱাৰ পৰা পদত্যাগ কৰি জনতা পাৰ্টিৰ সদস্য হিচাপে সক্ৰিয় ৰাজনীতিত যোগদান কৰে।
পিছলৈ তেওঁ ১৯৮০ চনৰ পৰা ১৯৮৪ চনলৈ পৃষ্ঠ পৰিবহণ মন্ত্ৰালয়ত ভাৰত চৰকাৰৰ যুটীয়া সচিব আছিল, তেওঁৰ মূল দায়িত্ব আছিল পথ পৰিবহণ, বন্দৰ, আৰু জাহাজ পৰিবহণ।
সাধাৰণতে উজ্জ্বল ৰং যেনে ৰঙা, কমলা, হালধীয়া, নীলা আদি ৰঙৰ ব্লাউজ, ঘাগ্ৰা বা লেহেংগা আৰু ওৰণি বা চুৰ্ণী ইয়াৰ মুখ্য সাজ।
নৃত্যশিল্পীসকলে হান্সলি, টিমনিয়া, মগৰী, পুঞ্চি, বাংদি, গজৰা, বাজুবন্ধ, কাৰ্লি, কংকা আৰু নৱৰ নামৰ পৰম্পৰাগত ৰাজস্থানী অলংকাৰ পিন্ধে।
প্ৰত্যেকদিনা মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় পানী সংগ্ৰহ কৰিবলৈ বহু মাইল খোজ কাঢ়ে।
ৰামায়ণৰ বৰ্ণনা অনুসৰি বনবাসৰ সময়ত স্বামীৰ অনুপস্থিতিত লংকাৰ ৰজা ৰাৱণৰ হাতত সীতাৰ হৰণ হয়।
সীতাক বিচাৰি বনত ঘূৰি ফুৰা অৱস্থাত ৰাম লক্ষ্মণে হনুমান আৰু সুগ্ৰীৱৰে মিত্ৰতা কৰি সীতাৰ সন্ধানত হনুমানক লংকালৈ পঠিয়াই, কাৰণ সেতু অবিহনে সমুদ্ৰৰ সিপাৰৰ লংকালৈ যোৱাৰ ক্ষমতা কেৱল হনুমানৰহে আছিল।
যেতিয়া লঙ্কিনীয়ে তেওঁৰ পৰিচয় আৰু ভ্ৰমণৰ উদ্দেশ্যৰ বিষয়ে সুধিছিল, হনুমানে তেওঁৰ লক্ষ্য সম্পৰ্কে কোনো কথা প্ৰকাশ কৰিব নিবিচাৰিছিল আৰু চতুৰতাৰে উত্তৰ দিছিল যে তেওঁ লংকাৰ বিখ্যাত চহৰ আৰু ইয়াৰ সৌন্দৰ্য চাবলৈ আকাংক্ষা কৰি অৰণ্যৰ পৰা আহিছে।
এগৰাকী মহিলা বুলি জানি হনুমানে লংকিনীৰ সৈতে যুজঁ দিব নিবিচাৰে আৰু লাহেকৈ তেওঁৰ পিঠিত আঘাত কৰে যাতে তেওঁ পৰি যায় আৰু ৰক্তক্ষৰণ হয়।
এই আঘাতত হতভম্ব আৰু বিভ্ৰান্ত লঙ্কিনীয়ে লগে লগে অনুভৱ কৰে যে তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী কেৱল এটা সাধাৰণ বান্দৰ নহয় আৰু ব্ৰহ্মাৰ ভৱিষ্যতবাণী সঁচা হৈছে বুলি উপলব্ধি কৰি ক্ষমা বিচাৰে।
যেতিয়া তেওঁ লঙ্কিনীক এৰি লংকালৈ অন্বেষণ অব্যাহত ৰাখিবলৈ প্ৰস্তুত হয় সেই সময়তে লংকিনী তেওঁৰ অভিশাপৰ পৰা মুক্ত হৈ পৰে।
যেতিয়া তেওঁ সৃষ্টিকৰ্তা ব্ৰহ্মাৰ ঘৰটো সুৰক্ষিত ৰাখিছিল, সেই সময়ত তেওঁ নিজৰ স্থিতি সম্পৰ্কে অহংকাৰী হৈ পৰিছিল।
তেওঁ ৰাজপ্ৰাসাদৰ আনসকলক ঘৃণাৰ দৃষ্টিৰে চাবলৈ ধৰিলে আৰু ব্যৱহাৰ আদিত কঠোৰতা অৱলম্বন কৰে।
অৱশ্যে, ব্ৰহ্মাৰ বাবে এই অভিশাপ ঘূৰাই লোৱাটো সম্ভৱ নাছিল, আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে ব্ৰহ্মাই তেওঁক এটা আশীৰ্বাদ দিছিল যে- যেতিয়া এটা বান্দৰে তেওঁক যুঁজত পৰাজিত কৰিব আৰু এনেদৰে তেওঁ ৰাক্ষস স্বৰূপক শেষ কৰিব তেতিয়াহে তেওঁ এই অভিশাপৰ পৰা মুক্ত হ'ব।
তেওঁৰ নামৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "লংকাৰ দেৱতা" কিয়নো তেওঁ চহৰখনৰ একমাত্ৰ মহিলা ব্যক্তিত্ব আছিল যি লংকাৰ দুৱাৰৰ অভিভাৱকত্ব লাভ কৰিছিল।
১৯০০ চনৰ আৰম্ভণিতে কিয়াংখান গাঁৱত ছা উ নামৰ এগৰাকী জনগোষ্ঠীয় ইন্থা মহিলাই পদুম ৰেচম আৱিষ্কাৰ কৰিছিল।
তেওঁ প্ৰথমে স্থানীয় মঠৰ বাবে প্ৰসাদ হিচাপে পলাশ আঁহ ব্যৱহাৰ কৰি বৌদ্ধ মঠৰ বাবে কাপোৰ বৈছিল, যাক ক্যা থিংগান বুলি কোৱা হয় আৰু ফাউং টাউ ঊ পেগোডাত থকা প্ৰধান বুদ্ধৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ দৰেই মঠৰ পোছাক আগবঢ়াইছিল।
ম্যানমাৰত চোলা বোৱা পৰম্পৰাৰ ইতিহাস বহু পুৰণি; তাজাউংডাইং উৎসৱৰ সময়ত বাৰ্মিজৰ প্ৰধান পেগোডাবোৰত ৰব-বয়ন প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত এই বয়ন প্ৰথা বিলুপ্ত হয়, আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁৰ আত্মীয় টুন য়ে আৰু অ'ন কিই ইয়াক পুনৰুজ্জীৱিত কৰে, যিয়ে বয়ন প্ৰথাক আধুনিক আৰু পদ্ধতিগত কৰাৰ বাবে এটা সমবায় আৰম্ভ কৰে।
বাৰ্মিজ পদুম ৰেচমত পডনমা ক্যা নামৰ এক নিৰ্দিষ্ট জাতৰ পদ্মৰ আঁহ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, এই প্ৰজাতিৰ পদুম গছত আকাৰত ডাঙৰ আৰু সুগন্ধি গোলাপী ৰঙৰ ফুল ফুলে।
পদুমৰ কাণ্ডৰ উৎস হৈছে শ্বান ৰাজ্যৰ ইনলে হ্ৰদ আৰু সমগ্ৰ ম্যানমাৰ তথা মাণ্ডালে অঞ্চল কে ধৰি; বাগো অঞ্চল ; মেগৱে অঞ্চল ; সাগাইং অঞ্চল ।
পদুম ৰেচম বা পদ্ম সূতা হৈছে সূক্ষ্ম পদুমৰ কাণ্ডৰ আঁহ ব্যৱহাৰ কৰি উৎপাদিত এক প্ৰকাৰৰ সূতা আৰু ইয়াৰে উৎপাদিত বস্ত্ৰ।
এই কাপোৰৰ উৎপত্তি প্ৰথমে ম্যানমাৰ ত হৈছিল, আৰু বৰ্তমান ভিয়েটনামৰ সৰু সৰু কুটিৰ উদ্যোগসমূহো ইয়াৰ উৎপাদন আৰু বয়নৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিছে।
পদুমৰ আঁহ বোৱাৰ জটিলতা আৰু শ্ৰমসাধ্য প্ৰকৃতিৰ বাবে পদুম ৰেচমক পৃথিৱীৰ অন্যতম দামী কাপোৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।
২০০৩ চনত আৱেন ডেলাভালৰ নেতৃত্বত সামাটোয়া টেক্সটাইলে কম্বোডিয়াৰ ছিম ৰিপত বাটামবাং হ্ৰদত নেলুম্বো নুচিফেৰা পদুমৰ উৎপাদন কৰি সূতা তৈয়াৰ কৰি সকলোবোৰ পৰম্পৰাগত পদ্ধতি অনুসৰি কাপোৰ বোৱাই এই প্ৰথাক পুনৰুজ্জীৱিত কৰে।
ভাৰতত মণিপুৰৰ বিষ্ণুপুৰ জিলাত অৱস্থিত থাংগা টংব্ৰাম গাঁৱৰ বিজিয়াশান্তি টংব্ৰামে লকটক হ্ৰদৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা পদুমৰ কাণ্ডৰ পৰা আঁহ তৈয়াৰ কৰে, তাৰ পিছত তেওঁ এই সূতা কাটি স্কাৰ্ফ, ষ্টোল, নেকটাই আৰু অন্যান্য সাজ-পোছাক তৈয়াৰ কৰে।
অমূল্য লাহিড়ী নামৰ এজন ব্যক্তিৰ লগত তেওঁৰ বিবাহ হ'লেও পৰবৰ্তীকালত সিহঁতৰ মাজত বিবাহ-বিচ্ছেদ ঘটে।
পৰবৰ্তীত চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰৱেশৰ পিছত বাংলাদেশৰ চলচ্চিত্ৰ জগতৰ অন্যতম পথিকৃৎ আৰু প্ৰখ্যাত বুদ্ধিজীৱী জহিৰ ৰায়হানৰ লগত পৰিচিত হয়।
তেওঁৰ অভিনীত উল্লেখযোগ্য চলচ্চিত্ৰবোৰ কখনো আসেনি, সোনাৰ কাজল, কাঁচেৰ দেৱাল, এই তো জীৱন, দুই দিগন্ত, বেহুলা, আগুন নিয়ে খেলা, অভিশাপ, ওৰা ১১ জন, সুজন সখী, আমাৰ জন্মভূমি ইত্যাদি।
তেওঁৰ দীৰ্ঘ অভিনয় জীৱনত বাংলাদেশ বেতাৰ , বাংলাদেশ টেলিভিচন আৰু মঞ্চ নাটকো সমান অনুসাৰে অংশগ্ৰহণ কৰিছে।
২০০০ চনত তেওঁ আশিক মোস্তফা পৰিচালিত স্বল্পদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰ ফুলকুমাৰ ছবিত সৰ্বশেষ অভিনয় কৰিছিল।
কেৰেল চাপেকৰ নাটকখনে "ৰবট" শব্দটো সমগ্ৰ বিশ্বৰ ভাষাসমূহত প্ৰৱৰ্তন কৰিলেও পিছলৈ তেওঁ অক্সফৰ্ড ইংৰাজী ডিকচনেৰী অৱ ইটিমলজিলৈ এখন পত্ৰ লিখিছিল য'ত তেওঁ নিজৰ ভাতৃ, চিত্ৰশিল্পী আৰু লেখক জোচেফ চাপেকক ইয়াৰ প্ৰকৃত উদ্ভাৱক হিচাপে নামকৰণ কৰিছিল।
১৯৩৩ চনত চেক ভাষাৰ লিডোভে নভিনীত প্ৰকাশিত এটা প্ৰবন্ধত তেওঁ এইটোও ব্যাখ্যা কৰিছে যে তেওঁ প্ৰথমে জীৱবোৰক লেটিন শব্দৰ পৰা "" বুলি ক'ব বিচাৰিছিল।
কেৰেলে এই শব্দটো কিতাপৰ দৰে বুলি বিবেচনা কৰিলে আৰু জোচেফৰ পৰা পৰামৰ্শ বিচাৰিলে যিয়ে তেওঁলোকক "ৰবট" বুলি ক'বলৈ পৰামৰ্শ দিলে।
ৰ নাটকত সদায় ডাঙৰ ডাঙৰ শব্দটো ৰবোটাৰ পৰা আহিছে যাৰ অৰ্থ চেক ভাষাত "" আৰু শ্লোভাক ভাষাত অৰ্থ "কাম"।
মানৱ সংস্কৃতিত কৃত্ৰিম মানুহ আৰু স্বায়ত্তশাসিত কৃত্ৰিম সেৱকৰ এক দীঘলীয়া ইতিহাস আছে যদিও ৰবট শব্দটো আৰু উন্নত কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰে সজ্জিত চলন্ত যন্ত্ৰ হিচাপে ইয়াৰ আধুনিক সাহিত্যিক ধাৰণাটো মোটামুটি শেহতীয়া।
কৃত্ৰিম জীৱনৰ সাহিত্যিক ভূমিকা সময়ৰ লগে লগে বিকশিত হৈছে: আদিম কল্পকথাবোৰে সজীৱ বস্তুবোৰক ঐশ্বৰিক ইচ্ছাৰ যন্ত্ৰ হিচাপে উপস্থাপন কৰে।
আনহাতে আধুনিক কাহিনীবোৰত অন্ধ প্ৰযুক্তিগত প্ৰগতিৰ বিৰুদ্ধে এপ’কেলিপ্টিক সতৰ্কবাণীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বস্তুনিষ্ঠ অন্বেষণলৈকে এনেজাতীয় মেচিনৰ সম্ভাৱনাই উত্থাপন কৰা নৈতিক প্ৰশ্নসমূহ বিস্তৃত হৈ আছে।
কৃত্ৰিম জীৱবিজ্ঞানে এটা পুৰুষ আৰু মহিলা ৰবটক প্ৰেমত পৰি পৃথিৱীৰ উত্তৰাধিকাৰী হ’বলৈ বাধ্য কৰাই দিয়াৰ দৰে নাটকখনৰ শেষত আশাবাদী, আনকি আধ্যাত্মিক টোকাও দৃশ্যমান হয়।
মানুহৰ উল্লেখযোগ্য যান্ত্ৰিক উপস্থাপনসমূহৰ ভিতৰত আছে ১৮১৬ চনত ই.টি.এ.হফমেনৰ চুটিগল্প "দ্য ছেণ্ডমেন"ত জীৱন্ত আকাৰৰ গায়ক পুতলা অলিম্পিয়া আৰু ১৮৬৮ চনত এডৱাৰ্ড এছ.এলিছৰ দ্য ষ্টিম মেন অৱ দ্য প্ৰেৰিজত এটা দ্বিপদযুক্ত নৃতাত্ত্বিক ব্যৱস্থা।
শেহতীয়াকৈ, প্ৰাচীন কালৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে এণ্ড্ৰইড, ৰবট, চাইবৰ্গ আৰু প্ৰতিলিপিকাৰীৰ ইতিহাসৰ জনপ্ৰিয় আভাস প্ৰকাশ কৰা হৈছে।
জ্ঞানৰ অন্বেষণৰ থলী হিচাপে ঘোষিত হোৱা বিষয়সমূহ হ’ল: প্ৰযুক্তিৰ ইতিহাস, চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ইতিহাস, দৰ্শন, সাহিত্য, চলচ্চিত্ৰ আৰু শিল্প ইতিহাস।
এই আয়োগ মহিলাৰ সুৰক্ষা আৰু কল্যাণ নিশ্চিত কৰা, প্ৰাসঙ্গিক আইন উলংঘন বা সুযোগ অস্বীকাৰ বা মহিলাসকলক যিকোনো অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত সময়মতে হস্তক্ষেপৰ জৰিয়তে লিংগ-আধাৰিত সমস্যাবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰা, মহিলা-আধাৰিত বিষয়ত ৰাজ্য চৰকাৰক পৰামৰ্শ দিয়া আৰু মাজে মাজে ৰাজ্যখনত মহিলা-আধাৰিত আইনসম্পৰ্কে জনসাধাৰণৰ আগত সজাগতা সৃষ্টিৰ বাবে পদক্ষেপ লোৱাৰ উদ্দেশ্যৰে গঠন কৰা হৈছিল।
অসম ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগ বা অসম ৰাজ্যিক মহিলা আয়ুক্তালয় অসম ৰাজ্যত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে অপৰাধ সম্পৰ্কীয় বিষয়বোৰৰ মোকাবিলা কৰিবলৈ গঠন কৰা এক বিধিবদ্ধ সংস্থা।
অসম ৰাজ্যৰ মহিলা সম্পৰ্কীয় বিষয়বোৰ অধ্যয়ন কৰাৰ উপৰিও মহিলা সম্পৰ্কীয় নিৰ্দিষ্ট সমস্যাৰ অনুসন্ধান কৰিবলৈ ১৯৯৩ চনত অসম ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগ গঠন কৰা হৈছিল।
এই আয়োগ মহিলাসকলৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰা আৰু তেওঁলোকে পৰিয়াল আৰু সমাজত সন্মুখীন হোৱা যিকোনো ধৰণৰ নিৰ্যাতন আৰু সমস্যাৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকৰ সুৰক্ষা আৰু সমতা নিশ্চিত কৰাৰ ক্ষমতাৰে সজ্জিত।
১৯৯২ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ভাৰতৰ সংবিধানৰ নিৰ্দেশনা মৰ্মে ভাৰতীয় সংসদে ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ, ১৯৯০ বিধেয়কৰ যোগেৰে ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
অসম ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগে ৰাজ্যখনৰ যিকোনো প্ৰকাৰৰ পৰা যিকোনো মহিলা আধাৰিত সমস্যাৰ অভিযোগ দাখিল কৰাৰ বাবে ৰাজ্যখনৰ মহিলাসকলৰ বাবে নিজা ৱেবছাইট মুকলি কৰিছে।
কোনো কোনো কামিক সমগ্ৰ ফৈদৰ পূৰ্বপুৰুষ গণ্য কৰা হয় (কোনো কোনো পূৰ্বপুৰুষ যি জীৱিত অৱস্থাত কামিৰ গুণাগুণ অৰ্জন কৰাত সক্ষম হৈছিল, মৃত্যৰ পাছত প্ৰকৃততে কামি হৈ পৰিল)।
পৰম্পৰাগত বিশ্বাস অনুযায়ী, মহান নেতা, যেনে সম্ৰাট জীৱিতাৱস্থাতে কামি হয়, বা মৃত্যুৰ পাছত কামিলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।
যদিও কামিক সাধাৰণতে আৰাধ্য বুলি অনুবাদ কৰা হয়, কোনো কোনো শ্বিণ্ট' গৱেষকৰ মতে এনে অনুবাদে ভ্ৰান্তিৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।
কামি শব্দৰ ব্যৱহাৰ সংস্কৃত ভাষাত "দেৱ" শব্দৰ ব্যৱহাৰ, বা হিব্ৰিউ ভাষাত "ইল'হিম" শব্দৰ ব্যৱহাৰৰ দৰে, যাৰ্ক ঈশ্বৰ, দেৱতা, দেৱদূত বা আত্মাক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
এই শব্দৰ প্ৰয়োগ মন , ঈশ্বৰ , পৰমেশ্বৰ , কোনো বিশেষ শ্বিণ্ট' দেৱতা, কোনো মূৰ্ত্তি, কোনো নীতি বা যিকোনো পূজিত বস্তুক বুজাবলৈ কৰা হয়।
তেখেতৰ মতে, ভাৰতৰ ইতিহাস-লেখাক "ঔপনিৱেশিক, নেহৰুবাদী আৰু মাৰ্ক্সবাদী" পক্ষপাতিত্বৰে বিকৃত কৰা হৈছে।
সেয়েহে সান্যালৰ মতে প্ৰাথমিক উৎসসমূহ "সঠিকভাৱে পুনৰ বিবেচনা" কৰি ইতিহাসৰ "পুনৰ্লিখন"ৰ প্ৰয়োজন হৈছে।
দ্য অ'চেন অৱ চুৰ্ণত সান্যালে যুক্তি আগবঢ়াইছে যে অশোকৰ মানৱীয় প্ৰতিচ্ছবি অংকন কৰাত ব্যৱহৃত প্ৰাথমিক উৎসসমূহকো গণহত্যাকাৰী অত্যাচাৰী হিচাপে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি।
সান্যালৰ মতে অশোকে কলিংগ যুদ্ধত হোৱা বিলাপৰ বাবে বৌদ্ধ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা নাছিল বৰঞ্চ জৈনসকলৰ ৰাজনৈতিক হেঁচাতহে বৌদ্ধ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।
অশোকক "আধুনিক মৌলবাদী"ৰ সৈতে তুলনা কৰিবলৈ আন বহুতো উৎসৰ বিচৰা হৈছে, যাৰ ধৰ্ম মহামাতাসকল আছিল "ধৰ্মীয় আৰক্ষী"।
সান্যালে অশোকক "মহান ৰজা" হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ বাবে নেহৰুবাদী প্ৰকল্পটোক দোষাৰোপ কৰে আৰু ইতিহাসৰ উত্তৰ-সমাজবাদী পঠনৰ জৰুৰী প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
সান্যালৰ এই পঠনৰ সংস্কৰণত কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰটো হৈছে চাণক্য, যি "তক্ষশীলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰাজনৈতিক অৰ্থনীতিৰ অধ্যাপক" আৰু যিয়ে চন্দ্ৰগুপ্ত মৌৰ্যক সৰ্বভাৰতীয় সাম্ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰাত সহায় কৰিছিল আৰু যিয়ে তাৰ পিছত কেন্দ্ৰীভূত মৌৰ্য অৰ্থনীতিৰ বিষয়ে অৰ্থশাস্ত্ৰ লিখিছিল।
সান্যালে বিশ্বাস কৰে যে, আমি ভাৰতৰ "সোণালী যুগ"লৈ ঘূৰি আহিব পাৰোঁ যিয়ে "যোগ, বীজগণিত, শূন্যৰ ধাৰণা, ডাবা, প্লাষ্টিক চাৰ্জাৰী, ধাতুবিদ্যা, হিন্দু ধৰ্ম, আৰু বৌদ্ধ ধৰ্ম"ৰ জন্ম দিছিল
তেখেত ছিংগাপুৰৰ নেচনেল ইউনিভাৰ্চিটিৰ ইনষ্টিটিউট অৱ পলিচি ষ্টাডিজৰ এডজাণ্ট সভ্য, আইডিএফচি ইনষ্টিটিউট ৰ সভ্য আৰু জ্যেষ্ঠ সভ্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছে।
ৰয়েল জিঅ'গ্ৰাফিক ছ'চাইটি, লণ্ডনৰ ফেলো, অক্সফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিজিটিং স্কোলাৰ, ইনষ্টিটিউট অৱ পলিচি ষ্টাডিজ ৰ এডজাণ্ট ফেলো, আৰু ৱৰ্ল্ড ৱাইড ফাণ্ড ফৰ নেচাৰ ৰ তেখেত জ্যেষ্ঠ সভ্য।
তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ অৰ্থনৈতিক পৰামৰ্শদাতা পৰিষদৰ সদস্য, আৰু ২০১৭ চনৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা ভাৰতৰ অৰ্থনৈতিক জৰীপৰ ছটা সংস্কৰণ প্ৰস্তুত কৰাত তেখেতে সহায় কৰিছে।
সান্যাল নেহৰুৰ সমাজবাদৰ সমালোচক যি তেওঁ "আভ্যন্তৰীণভাৱে চোৱা সাংস্কৃতিক মনোভাৱ"ৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা বুলি গণ্য কৰে।
নেহৰু আৰু পি. সান্যালে ১৯৯১ চনৰ উদাৰীকৰণ সংস্কাৰক ভাৰতীয় নৱজাগৰণৰ আগজাননী হিচাপে প্ৰশংসা কৰে, আৰু অৰ্থনৈতিক বিষয়সমূহত জটিল অভিযোজিত ব্যৱস্থাৰ কাঠামো প্ৰয়োগৰ বাবে যুক্তি আগবঢ়ায়।
কলকাতাত জন্মগ্ৰহণ কৰা সঞ্জীৱ সান্যালে ছেইণ্ট জেভিয়াৰ স্কুল আৰু ছেইণ্ট জেমছ স্কুলত অধ্যয়ন কৰিছিল।
তেওঁ শ্ৰী ৰাম কলেজ অৱ কমাৰ্চৰ পৰা অৰ্থনীতিত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত সান্যালে ছেইণ্ট জন কলেজৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে , য'ত তেওঁ ৰোডছ স্কোলাৰ আছিল।
২০১৭ চনত তেখেতে ভাৰতীয় বিত্ত মন্ত্ৰালয়ৰ প্ৰধান অৰ্থনৈতিক উপদেষ্টা হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে আৰু সেই চাকৰিটোত ভাৰতৰ অৰ্থনৈতিক জৰীপৰ ছটা সংস্কৰণ প্ৰস্তুত কৰাত সহায় কৰে।
২০২২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত তেখেত প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ অৰ্থনৈতিক পৰামৰ্শদাতা পৰিষদৰ সদস্য হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে।
২০১৫ চনত ডয়চে বেংকৰ পৰা পদত্যাগ কৰাৰ সময়ত তেখেত বেঙ্কৰ এজন পৰিচালন সঞ্চালক আৰু গোলকীয় কৌশলবিদ আছিল।
স্বামীনাথনে আলু, ঘেঁহু আৰু ধানৰ সৈতে জড়িত চাইট'জেনেটিক্স, আয়নীয় বিকিৰণ আৰু ৰেডিঅ'সংবেদনশীলতাৰ দৰে ক্ষেত্ৰত মৌলিক গৱেষণাৰে অৰিহণা যোগাইছিল।
তেওঁ পুগৱাছ সন্মিলন আৰু আন্তৰ্জাতিক প্ৰকৃতি সংৰক্ষণ সংঘৰ সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছে।
১৯৯৯ চনত তেওঁ গান্ধী আৰু ঠাকুৰৰ সৈতে টাইম আলোচনীৰ 'কুৰি শতিকাৰ ২০ গৰাকী আটাইতকৈ প্ৰভাৱশীল এছিয়ান লোক'ৰ তালিকাত স্থান লাভ কৰা তিনিগৰাকী ভাৰতীয়ৰ মাজৰ এজন আছিল, য'ত ইজি টয়োদা, দালাই লামা আৰু মাও জেদঙৰ দৰে ব্যক্তিও আছিল।
স্বামীনাথনে শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা, ৰমন মেগছেছে বঁটা আৰু আলবাৰ্ট আইনষ্টাইন বিশ্ব বিজ্ঞান বঁটাকে ধৰি বহুতো বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে।
তেওঁ ২০০৪ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় কৃষক আয়োগৰ অধ্যক্ষতা কৰিছিল যিয়ে ভাৰতৰ কৃষি ব্যৱস্থা উন্নত কৰাৰ বাবে সুদূৰপ্ৰসাৰী উপায়ৰ পৰামৰ্শ দিছিল।
পৰিৱেশ বিনষ্ট নকৰাকৈ চিৰস্থায়ী উৎপাদনৰ বাবে থকা তেওঁৰ স্বপ্নক বৰ্ণনা কৰিবলৈ ১৯৯০ চনত তেওঁ 'চিৰসেউজ বিপ্লৱ' শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল ।
তেওঁৰ কাৰ্যকালত তেওঁ ভাৰতত মহিলা কৃষকৰ স্বীকৃতিৰ বাবে এখন বিধেয়ক দাখিল কৰিছিল, অৱশ্যে ই বৈধতা পোৱা নাছিল।
উচ্চ উৎপাদনক্ষম ঘেঁহু আৰু ধানৰ প্ৰজাতিৰ প্ৰচলন আৰু অধিক বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ নেতৃত্ব আৰু ভূমিকাৰ বাবে তেওঁক ভাৰতৰ সেউজ বিপ্লৱৰ মূল স্থপতি বুলি অভিহিত কৰা হয়।
স্বামীনাথনে নৰ্মান বৰলাগৰ সৈতে কৰা সহযোগিতামূলক বৈজ্ঞানিক প্ৰচেষ্টাই কৃষক আৰু অন্যান্য বিজ্ঞানীসকলৰ জৰিয়তে এক গণ আন্দোলনৰ সূচনা কৰিছিল আৰু ই ৰাজহুৱা নীতিৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত হৈছিল।
এই গণ আন্দোলনেই ১৯৬০ৰ দশকত ভাৰত আৰু পাকিস্তানক নিশ্চিত দুৰ্ভিক্ষসদৃশ পৰিস্থিতিৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল।
ফিলিপাইনছৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ধান গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ সঞ্চালক প্ৰধান হিচাপে আগবঢ়োৱা তেওঁৰ নেতৃত্বই ১৯৮৭ চনত তেওঁক প্ৰথম বিশ্ব খাদ্য বঁটা লাভ কৰাত সহায় কৰিছিল, যিটো নোবেল বা কৃষিৰ ক্ষেত্ৰত সৰ্বোচ্চ সন্মান হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ পৰিৱেশ কাৰ্যসূচীয়ে তেওঁক ‘অৰ্থনৈতিক পৰিৱেশ বিজ্ঞানৰ পিতৃ’ বুলি অভিহিত কৰিছে।
নেদাৰলেণ্ডৰ ইনষ্টিটিউট অৱ জেনেটিক্সৰ ৱেগেনিংগেন কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ত তেওঁ আঠ মাহ ধৰি ইউনেস্কোৰ ফেলো আছিল।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত আলুৰ চাহিদাৰ ফলত যুগ যুগ ধৰি চলি অহা আৱৰ্তনভিত্তিক শস্য উৎপাদনত ব্যাঘাত জন্মিছিল।
ইয়াৰ ফলত কিছুমান বিশেষ অঞ্চল, যেনে পুনৰুদ্ধাৰ কৰা কৃষিভূমিত গ'ল্ডেন নেমাটোডৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ সৃষ্টি হৈছিল।
আদৰ্শগতভাৱে বিশ্ববিদ্যালয়খনে খাদ্য উৎপাদনৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতত তেওঁৰ পৰৱৰ্তী বৈজ্ঞানিক সাধনাক প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
এই সময়ছোৱাত তেওঁ যুদ্ধবিধ্বস্ত জাৰ্মানীৰ মেক্স প্লেংক ইনষ্টিটিউট ফৰ প্লাণ্ট ব্ৰীডিং ৰিচাৰ্চো ভ্ৰমণ কৰে; এইটোৱে পিছলৈ তেওঁক গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত কৰিলে কাৰণ এটা দশকৰ পিছত তেওঁৰ পৰৱৰ্তী ভ্ৰমণৰ সময়ত তেওঁ দেখিছিল যে জাৰ্মানসকলে আন্তঃগাঁথনি আৰু শক্তিক্ষেত্ৰ - দুয়োটা দিশতে জাৰ্মানীক ৰূপান্তৰিত কৰিছে।
১৯৪৭ চনত তেওঁ বংশগতি তত্ত্ব আৰু উদ্ভিদ প্ৰজননৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰিবলৈ নতুন দিল্লীস্থিত ভাৰতীয় কৃষি গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান লৈ যায়।
সামাজিক হেঁচাত পৰি তেওঁ অসামৰিক সেৱাৰ পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হৈছিল যাৰ জৰিয়তে তেওঁ ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল।