polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ফলস্বৰূপে ষ্ট্ৰেট'স্ফিয়াৰ ডাৱৰ আৰু অন্যান্য ধৰণৰ বতৰৰ পৰা প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে মুক্ত।
কিন্তু বায়ুমণ্ডলৰ এই স্তৰৰ তলৰ অংশত য'ত বায়ু আটাইতকৈ ঠাণ্ডা হয়, তাত মাজে মাজে মেৰু ষ্ট্ৰেট'স্ফিয়াৰিক বা নেক্ৰিয়াছ ডাৱৰ দেখা যায়।
বায়ুমণ্ডলৰ প্ৰায় সকলো জলীয় বাষ্প বা আৰ্দ্ৰতা ট্ৰ'প'স্ফিয়াৰত পোৱা যায়, গতিকে পৃথিৱীৰ বতৰৰ বেছিভাগেই সংঘটিত হোৱা স্তৰটোৱেই হৈছে ই।
ইয়াত মূলতঃ সক্ৰিয় বতাহৰ পৰিসঞ্চালনৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা বতৰৰ লগত জড়িত সকলো ডাৱৰৰ প্ৰজাতি আছে যদিও অতি ওখ কিউমুল'নিম্বাছ বজ্ৰপাতৰ ডাৱৰে তলৰ পৰা ট্ৰ'প'প'জত সোমাই ষ্ট্ৰেট'স্ফিয়াৰৰ তলৰ অংশলৈ উঠিব পাৰে।
গতানুগতিক বিমান পৰিবহণৰ অধিকাংশ কাৰ্য্যকলাপ ট্ৰ'প'স্ফিয়াৰত সংঘটিত হয়, আৰু ই প্ৰপেলাৰ চালিত বিমানে প্ৰৱেশ কৰিব পৰা একমাত্ৰ স্তৰ।
পৃথিৱীৰ বায়ুমণ্ডল হৈছে পৃথিৱীৰ মাধ্যাকৰ্ষণ শক্তিৰ দ্বাৰা ধৰি ৰখা গেছৰ স্তৰ, যাক সামূহিকভাৱে বায়ু বুলি জনা যায়, যিয়ে পৃথিৱীক আগুৰি ধৰি ইয়াৰ গ্ৰহীয় বায়ুমণ্ডল গঠন কৰে।
পৃথিৱীৰ বায়ুমণ্ডলে চাপ সৃষ্টি কৰে, বেছিভাগ উল্কাপিণ্ড আৰু অতিবেঙুনীয়া সৌৰ বিকিৰণ শোষণ কৰে, তাপ ধৰি ৰখাৰ জৰিয়তে পৃষ্ঠভাগ উষ্ণ কৰে , যাৰ ফলত পৃথিৱীৰ পৃষ্ঠত জীৱ আৰু তৰল পানীৰ অস্তিত্ব থাকিব পাৰে আৰু দিন আৰু ৰাতিৰ মাজত উষ্ণতাৰ চৰমতা হ্ৰাস কৰে ।
বিভিন্ন কৰ্তৃপক্ষই ইয়াক প্ৰায় ১০,০০০ কিলোমিটাৰ বা প্ৰায় ১৯০,০০০ কিলোমিটাৰ —চন্দ্ৰৰ প্ৰায় আধা বাটত শেষ হোৱা বুলি গণ্য কৰে, য'ত পৃথিৱীৰ মাধ্যাকৰ্ষণ শক্তিৰ প্ৰভাৱ সূৰ্যৰ পোহৰৰ পৰা বিকিৰণৰ চাপৰ সৈতে প্ৰায় একে।
এই স্তৰটো পৃথিৱীৰ পৃষ্ঠৰ পৰা প্ৰায় ১২ কিলোমিটাৰ ওপৰত ট্ৰপ'স্ফিয়াৰৰ ওপৰৰ পৰা প্ৰায় ৫০ৰ পৰা ৫৫ কিলোমিটাৰ উচ্চতাত ষ্ট্ৰেট'পজলৈকে বিস্তৃত।
সময়ৰ লগে লগে বায়ুমণ্ডলৰ যথেষ্ট পৰিৱৰ্তন ঘটিছিল, আগ্নেয়গিৰি, জীৱন, বতৰৰ পৰিৱৰ্তন আদি বহুতো কাৰকৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল।
শেহতীয়াকৈ মানুহৰ কাৰ্যকলাপে বায়ুমণ্ডলৰ পৰিৱৰ্তন হৈছে, যেনে গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধি, অ'জন হ্ৰাস আৰু এচিড নিক্ষেপ আদিৰ ক্ষেত্ৰতো অৰিহণা যোগাইছে।
পৃথিৱীৰ বায়ুমণ্ডল আৰু ইয়াৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ অধ্যয়নক বায়ুমণ্ডল বিজ্ঞান বোলা হয়, আৰু ইয়াত জলবায়ু বিজ্ঞান আৰু বায়ুমণ্ডলীয় পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ দৰে একাধিক উপক্ষেত্ৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
এই ক্ষেত্ৰৰ প্ৰাৰম্ভিক অগ্ৰগামীসকলৰ ভিতৰত লিঅ'ন টেইচেৰেন্স ডি ব'ৰ্ট আৰু ৰিচাৰ্ড আছমেন অন্যতম।
কিন্তু থাৰ্ম'স্ফিয়াৰত মাজে মাজে অজলবতৰবিজ্ঞানসন্মত পৰিঘটনা যেনে অৰোৰা ব'ৰেলিছ আৰু অ'ৰ'ৰা অষ্ট্ৰেলিছ দেখা যায়।
কিন্তু পৃথিৱীৰ অৰোৰা— অৰোৰা ব'ৰেলিছ আৰু অৰোৰা অষ্ট্ৰেলিছ —কেতিয়াবা বহিঃমণ্ডলৰ তলৰ অংশত দেখা দিয়ে, য'ত ইহঁত তাপমণ্ডলৰ লগত ওপৰত ওপৰ সোমাই পৰে।
মেছ'স্ফিয়াৰ হৈছে পৃথিৱীৰ বায়ুমণ্ডলৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ স্তৰ, ই ষ্ট্ৰেট'স্ফিয়াৰৰ ওপৰৰ আৰু থাৰ্ম'স্ফিয়াৰৰ তলৰ অঞ্চলটো দখল কৰে।
ই প্ৰায় ৫০ কিলোমিটাৰ ষ্ট্ৰেট'পজৰ পৰা উচ্চতাত আৰু সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা ৮০–৮৫ কিলোমিটাৰ উচ্চতাত মেছ'পজলৈকে বিস্তৃত।
উচ্চতা বৃদ্ধিৰ লগে লগে তাপমাত্ৰা কমি যায় আৰু বায়ুমণ্ডলৰ এই মধ্যম স্তৰৰ ওপৰ অংশ চিহ্নিত কৰা মেছ'প'জলৈ নামি যায়।
ওপৰৰ পাঁচটা প্ৰধান স্তৰৰ ভিতৰত, যিবোৰ বহুলাংশে উষ্ণতাৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত, কেইবাটাও গৌণ স্তৰক অন্যান্য ধৰ্মৰ দ্বাৰা পৃথক কৰিব পাৰি:
অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত স্থানীয় নিয়ম মতে নাও খেল পতা হয়৷ লোকমনোৰঞ্জনৰ বাবে হ’লেও যিহেতু প্ৰতিযোগিতামূলক হয়, সেয়ে ইয়াৰ নীতি-নিয়ম আয়োজকৰ সিদ্ধান্তমতে হেৰ-ফেৰ হ’ব পাৰে৷ কিন্তু এটা কথাত সকলোতে এক যে, নাও খেলৰ বাইচাৰ সংখ্যা বেলেগ হ’লেও মাঝি বা গুৰিয়াল এজন থাকে আৰু প্ৰত্যেক দলৰ বাইচাসকলে মাঝি বা গুৰিয়ালৰ নিৰ্দেশনা মানি ল’ব লাগে৷ নাৱৰ দীঘ অনুপাতে বাইচাৰ সংখ্যা কম বেছি হয়৷ নাৱৰ বাইচাসকলৰ মাজত এজন গীত গোৱা লোক থাকে, যাক বয়াতী বোলে৷ অৱশ্যে কেৱল নাও খেলৰ সময়তেই যে গীত জোৰা হয়, এনে নহয়; মাছ মাৰিবলৈ যাওঁতে, খৰি লুৰিবলৈ যাওঁতে বা বেহা-বেপাৰৰ বাবে যাওঁতে মনৰ অৱসাদ আঁতৰাবলৈয়ো গীত গোৱা হয়৷ এই গীতবোৰ ব’ঠাৰ ছন্দত তাল মিলাই গোৱা হয়৷
গোৱালপাৰাত জমিদাৰী প্ৰথা থকাৰ সময়ত যোৰা নাও দুবিধ আছিল, সাৰেংগা আৰু কোছা সাৰেংগা৷ ব’ঠাও দুবিধ আছিল, এবিধ ৪ ফুটমান দীঘল আৰু নিম্নাংশ চেপেটা-বহল৷ ইয়ে পানী কাটি নাওখন আগলৈ লৈ যায়৷ আনবিধ ৭ ফুটমান দীঘল৷ নাৱৰ দুয়ো দাঁতিত দুহাতৰ অন্তৰে অন্তৰে দুজনকৈ বাইচা বহে৷ গুৰিয়ালজন নাৱৰ পিছফালে গুৰিত বহে বা থিয় হৈ থাকি “হাইল’’ ধৰে৷ তেওঁ এখন ভৰিপতাৰ ওপৰেদি গামোচাৰে গলাইত আঁটিলকৈ বান্ধি লয়৷ এনেকৈ বান্ধি লোৱাৰ কাৰণ হ’ল যাতে নাওখন খুন্দিয়া-খুন্দি খাই বাগৰি নপৰে৷ হাইল থিকমতে ধৰাজনেই ভাল মুখ্য গুৰিয়াল৷ প্ৰতিযোগিতাত নমাৰ আগে আগে পাঁচজনী অকুমাৰী ছোৱালী নাৱৰ গলাইত এঁৱা গাখীৰ ঢালি নাওখন সামান্য ঠেলি দিয়ে৷ প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হোৱা নৈখনৰ আঢ়ৈ কিলোমিটাৰমান নিলগত দুখন নিচান অঁৰা থাকে৷ প্ৰথম নিচানে আগজাননী আৰু দ্বিতীয় নিচানে শেষ সিদ্ধান্ত দিয়ে৷ প্ৰতিযোগী নাওবোৰ সীমাৰ মাজ অংশ পোৱাৰ লগে লগে ঝুনা আৰম্ভ হয়৷ ব’ঠাৰ চাবে চাবে গোৱা গীদালৰ গীতত বাইচাসকলৰ উৎসাহ বাঢ়ে৷ গন্তব্যস্থান পালে সকলোৱে ব’ঠা দুহাতে ওপৰলৈ তুলি “হেইও-পাপ্-পেইয়া- হে এ এ হৈ এ’’ ধ্বনি দি উল্লাসিত হয়৷ বিজয়ী নাওখনক পাৰলৈ অহাৰ পিছত বাইচাসকল নাৱৰ পৰা নমাৰ আগতে পাঁচজনী অকুমাৰী ছোৱালীয়ে সেন্দূৰৰ ফোঁট দি বেঢ়ি ধৰে৷
নাও খেল অসমৰ এক পৰম্পৰাগত পানীত খেলা খেল৷ নাৱত উঠি কেইবাজনো খেলুৱৈয়ে জাত জাত বঠা বাই নিজৰ নিজৰ নাও আগুৱাই নি লক্ষ্যস্থান প্ৰাপ্ত কৰাতেই এই খেলৰ সামৰণি৷ ভাৰতৰ কেৰালা ৰাজ্যত কৃষি উৎসৱ অ’নামৰ লগত সংগতি ৰাখি এই খেল বছৰি খেলা হয়৷ অসমত সাধাৰণতে ভাদ-আহিন মাহত বছৰেকীয়া বানপানী শুকাবলৈ ধৰোঁতে ঠায়ে ঠায়ে এই নাও খেল অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷ নাও খেলৰ লগত এবিধ লোকগীতি সাহিত্যৰো অসমত সৃষ্টি হৈছে৷ নামনি অসমৰ বৰপেটা, কলগাছিয়া, গোৱালপাৰা, শুৱালকুছি, হাজো আদি ঠাইৰ উপৰি বিভিন্ন চৰ-চাপৰি অঞ্চলত নাও খেল অনুষ্ঠিত হয়৷
নাও খেল এক উত্তেজনাময় খেল৷ ইয়াত উদ্গনি যোগায় গীতাল বা গীদালসকলে গোৱা গীতে৷ তেনে গীত লোকসাহিত্যৰ সম্পদস্বৰূপ৷ নাওখেল জাতি-ধৰ্ম-ভাষা-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সকলোৱে খেলে৷ গীতবোৰৰ মাজেৰে মানুহৰ মাজৰ সম্প্ৰীতিৰ ছবিও দেখা যায়৷ কেইটামান গীতৰ অংশ:
ও বাইচাল ভায়াৰে, ঘাৰীয়া বইঠা মাৰিয়া যাও ৰে বইঠা মাৰো বইঠা মাৰো ৰে ও বাইচাল ভাইয়াৰেঘাৰীয়া বইঠা মাৰিয়া যাওৰে৷
চতুষ্পাঠীত "শিৱনাথ বুজবৰুৱা স্মৃতিতীৰ্থদেৱৰ ওচৰত স্মৃতিশাস্ত্ৰৰ অধ্যয়ন কৰে আৰু ১৯৩৪
কাৰণে কলিকতা সংস্কৃত কলেজত গৈ নাৰায়ণচন্দ্ৰ স্মৃতিতীৰ্থৰ ওচৰত স্মৃতিশাস্ত্ৰৰ অধ্যয়ন কৰে
আৰু ১৯৩৫ চনত বঙ্গীয় সংস্কৃত পৰিষদৰ পৰীক্ষা দি স্বৰ্ণপদকৰ সৈতে প্ৰথম শ্ৰেণীত উত্তীৰ্ণ
পূৰ্ববঙ্গ সাৰস্বত সমাজৰ দ্বাৰা পৰিচালিত স্মৃতিশাস্ত্ৰৰ পৰীক্ষাত স্বৰ্ণপদকসহ প্ৰথম শ্ৰেণীত উত্তীৰ্ণ
১৯৩৭ চনত বঙ্গীয় সংস্কৃত পৰিষদৰ মীমাংসা শাস্ত্ৰৰ পৰীক্ষাত স্বৰ্ণপদকসহ প্ৰথম শ্ৰেণীত উত্তীৰ্ণ
স্মৃতি-জ্যোতিষ-সাৰ সংগ্ৰহ (সম্পাদিত, ধৰ্মশাস্ত্ৰ বিষয়ক, ১৯৬৪, ড প্ৰভাপ চন্দ্ৰ চৌধুৰীৰ যুটীয়া সম্পাদনাত)
১৯২৬ চনত তেওঁ গুৱাহাটী জিলা কংগ্ৰেছৰ সম্পাদক হৈ প্ৰায় এটা দশক তেওঁ কংগ্ৰেছৰ নেতৃত্বত আছিল৷ ১৯২৬ চনত পাণ্ডুত বহা জাতীয় কংগ্ৰেছৰ অধিৱেশনতো তেওঁ গুৰুত্বপূৰ্ণ দায়িত্ব পালন কৰিছিল৷ বোম্বেত ভাৰত ত্যাগ প্ৰস্তাৱ গৃহীত হোৱাৰ লগে লগে সমগ্ৰ দেশতে কংগ্ৰেছৰ শীৰ্ষস্থানীয় নেতাসকলক গ্ৰেপ্তাৰ কৰাৰ লগে লগে অসমতো লীলাধৰ বৰুৱা, দেবেশ্বৰ শৰ্মা, ফখৰুদ্দিন আলি আহমেদ আদি নেতাক গ্ৰেপ্তাৰ কৰাৰ লগতে বোম্বেৰ পৰা উভতি অহাৰ পথত গোপীনাথ বৰদলৈৰ লগতে সিদ্ধিনাথ শৰ্মাক গোলোকগঞ্জত পুলিচে গ্ৰেপ্তাৰ কৰে৷ তেওঁ অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ কমিটিৰ সম্পাদক হিচাপে ১৯৩৭ চনৰ পৰা ১৯৫০ চনলৈ দায়িত্ব পালন কৰি ১৯৫০-৫২ চনত অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সভাপতি হৈছিল৷ সেও একেটা সময়তে তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ ওৱৰ্কিং কমিটিৰো সদস্য আছিল৷ তেওঁ গুৱাহাটী “লোকেল বোৰ্ড’’, গুৱাহাটী মিউনিচিপাল বোৰ্ড আৰু গুৱাহাটী স্কুল বোৰ্ডৰ বিভিন্ন পদবীৰ দায়িত্ব পালন কৰিছিল৷ ১৯৫৭ চনত বিধান সভালৈ নিৰ্বাচিত হৈ তেওঁ কংগ্ৰেছ দলৰ দলীয় উপ-সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ তেওঁ বিষ্ণুৰাম মেধি মন্ত্ৰীসভাত কেবিনেট মন্ত্ৰী আছিল৷ ১৯৬২ চনত তেওঁ ৰঙিয়া বিধান সভা সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্বাচিত হৈছিল৷
সিদ্ধিনাথ শৰ্মা অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ কমিটিৰ সদস্য আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ এক সংগ্ৰামী আছিল৷ তেওঁ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ সময়ত বৃটিছ চৰকাৰক কাবু কৰিবলৈ বিভিন্ন কূটাঘাতমূলক কাম কৰিছিল৷ তেওঁৰ নেতৃত্বতে ১৯৪২-৪৩ চনত কেইবাটাও দলং ভঙা আৰু ৰে’ল বগৰোৱা কাণ্ড সংঘটিত হৈছিল৷ সিদ্ধিনাথ শৰ্মা কংগ্ৰেছৰ “মৃত্যু বাহিনী’’ৰ সদস্য আছিল৷ ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পিছত তেওঁ ১৯৫৭ আৰু ১৯৬২ চনত দুবাৰকৈ বিধানসভাৰ বিধায়ক নিৰ্বাচিত হৈছিল৷ ৰাজনীতিৰ উপৰিও তেওঁ সামাজিক উন্নয়নমূলক কামৰ সৈতেও জড়িত আছিল আৰু বিভিন্ন স্কুল, কলেজ আৰু হস্পিতাল নিৰ্মাণত আগভাগ লৈছিল৷ সিদ্ধিনাথ শৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল ৰঙিয়াত, ১৮৯১ চনৰ মে’ মাহৰ ১৮ তাৰিখে৷ পিতৃৰ নাম আছিল দণ্ডীনাথ শৰ্মা৷
সিদ্ধিনাথ শৰ্মাই গুৱাহাটীৰ কটন কলেজিয়েট স্কুলত হাইস্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত কটন কলেজৰ পৰা বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ তাৰপাছত তেওঁ গুৱাহাটীৰ আৰ্ল ল কলেজৰ পৰা বি, এল ডিগ্ৰী লাভ কৰি গুৱাহাটীত ওকালতি আৰম্ভ কৰে যদিও স্বাধীনতা আন্দোলনত যোগ দিবলৈ ওকালতি ত্যাগ কৰি আন্দোলনত জঁপিয়াই পৰে৷
তেওঁ ২০১৩ চনত ১২ বছৰ বয়সতে লখিমপুৰ জিলাৰ পথালি পাহাৰ অৱস্থিত শংকৰদেৱ মহাবিদ্যালয়ৰ শ্বুটিং ৰেঞ্জত ১০ মিটাৰ এয়াৰ ৰাইফলৰ শিক্ষা আৰম্ভ কৰিছিল।
২০১৮ চনত হৃদয় হাজৰিকাই গুৱাহাটীৰ চাউথ পইণ্ট স্কুলৰ পৰা দশম শ্ৰেণীৰ চূড়ান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
২০১৮ চনৰ জুন মাহত জাৰ্মানীত অনুষ্ঠিত হোৱা আই এছ এছ এফ জুনিয়ৰ বিশ্বকাপত অংশগ্ৰহণ কৰি তেওঁ ব্যক্তিগতভাৱে সোণৰ পদক লাভ কৰে আৰু দলীয়ভাৱে দিব্যাংশু আৰু চাহু মানেইৰ সৈতে খেলি নতুন বিশ্ব অভিলেখ গঢ়ি ১৮৭৫.৩ নম্বৰসহ সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল।
২০২৩ চনৰ মে' মাহত আজাৰবাইজানৰ বাকু চহৰত অনুষ্ঠিত আই এছ এছ এফ শ্বুটিং বিশ্বকাপৰ ১০ মিটাৰ এয়াৰ ৰাইফলৰ পুৰুষৰ শাখাত তেওঁ ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰে।
২০১৯ চনত হৃদয় হাজৰিকাই জাৰ্মানীত অনুষ্ঠিত হোৱা জুনিয়ৰ বিশ্বকাপ শ্বুটিং প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰি দলীয়ভাৱে ৰূপৰ পদক লাভ আৰু মিক্সড্‌ ডাবলছ্‌ত ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে।
মিক্সড্‌ ডাবলছ্‌ত প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত মেহলী ঘোষৰ লগত খেলি ৬২৮.১ পইণ্ট লাভ কৰি জুনিয়ৰ শাখাত বিশ্ব অভিলেখ স্থাপন কৰে।
২০১৮ চনৰ জুন মাহত জাৰ্মানীত অনুষ্ঠিত হোৱা আই এছ এছ এফ জুনিয়ৰ বিশ্বকাপত অংশগ্ৰহণ কৰি ব্যক্তিগতভাৱে সোণৰ পদক লাভ কৰে আৰু দলীয়ভাৱে দিব্যাংশু আৰু চাহু মানেই ৰ লগত খেলি নতুন বিশ্ব অভিলেখ সহ সোণৰ পদক লাভ কৰে।
একে বছৰৰে জুলাই মাহত চেক গণৰাজ্যত অনুষ্ঠিত হোৱা খেলত ব্যক্তিগতভৱে ব্ৰঞ্জ, দলীয়ভাৱে ব্ৰঞ্জ আৰু মিক্সড্‌ ডাবলছ্‌ত শ্ৰেয়া আগৰৱালৰ সৈতে খেলি ৰূপৰ পদক লাভ কৰে।
ইৰানৰ তেহৰানত অনুষ্ঠিত হোৱা নৱম এছিয়া এয়াৰ গান প্ৰতিযোগিতাত অংশ লৈ তেওঁ দলীয়ভাৱে ব্ৰঞ্জৰ পদক পাবলৈ সক্ষম হয়।
সেই বছৰতে তেওঁ ভাৰতৰ পুনেত অনুষ্ঠিত হোৱা ৰাষ্ট্ৰীয় শ্বুটিং চেম্পিয়নশ্বিপ প্ৰতিযোগিতাৰ ৬০তম জুনিয়ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়নশ্বিপত অংশগ্ৰহণ কৰে।
২০১৪ চনত তেওঁ ৫৭ তম ৰাষ্ট্ৰীয় শ্বুটিং চেম্পিয়নশ্বিপ প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰি ভাৰতীয় নিৰ্বাচন ট্ৰায়ালৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰে।
একেবছৰে তেওঁ যুৱ শাখাত নতুন ৰাষ্ট্ৰীয় অভিলেখসহ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাইফল এছ'চিয়েছনৰ কুমাৰ সুৰেন্দ্ৰ সিং সোঁৱৰণী শ্বুটিং প্ৰতিযোগিতাত সোণৰ পদক অৰ্জন কৰে।
পিয়েৰ অগ'ষ্টিনি এগৰাকী ফৰাচী পৰীক্ষামূলক পদাৰ্থবিজ্ঞানী আৰু অহাইঅ' ষ্টেট ইউনিভাৰ্চিটিৰ এমেৰিটাছ অধ্যাপক।
তেওঁ শক্তিশালী ক্ষেত্ৰ লেজাৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু এট'ছেকেণ্ড বিজ্ঞানৰ অগ্ৰণী গৱেষণাৰ বাবে বিশেষভাৱে জনাজাত।
বিশেষকৈ তেওঁ থ্ৰেছহ'ল্ডৰ ওপৰৰ আয়নীয়কৰণ পৰ্যবেক্ষণ আৰু এট'ছেকেণ্ডৰ পোহৰৰ স্পন্দনৰ বৈশিষ্ট্য নিৰ্ণয়ৰ বাবে দুটা ফ'টন পৰিৱৰ্তনৰ হস্তক্ষেপৰ দ্বাৰা এট'ছেকেণ্ডৰ স্পন্দনৰ পুনৰ্গঠন কৌশল উদ্ভাৱনৰ বাবে পৰিচিত।
২০২৩ চনত তেওঁ ফেৰেণ্টচ ক্ৰাউচ আৰু আন্ লুইলিয়েৰ সৈতে যৌথভাৱে "পদাৰ্থত ইলেক্ট্ৰন গতিবিদ্যাৰ অধ্যয়নৰ বাবে পোহৰৰ এট'ছেকেণ্ড স্পন্দন উৎপন্ন কৰা পৰীক্ষামূলক পদ্ধতিৰ বাবে" পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰে।
২০০১ চনত অগ'ষ্টিনি আৰু চি ই এ চেক্লেৰ তেওঁৰ দলটোৱে ডাচ ফাউণ্ডেশ্যন ফৰ ফাণ্ডামেণ্টেল ৰিচাৰ্চ অন মেটাৰ ৰ হাৰ্ম গেৰ্ট মুলাৰৰ সৈতে লেবৰেটৰী ডি অপটিক এপ্লিকুৱেৰ উন্নত লেজাৰ ব্যৱহাৰ কৰি স্পন্দনৰ শাৰী নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
আল্ট্ৰাশ্বৰ্ট অতিবেঙুনীয়া স্পন্দনবোৰক মূল অতি ৰঙা পোহৰৰ সৈতে পুনৰ সংযুক্ত কৰি তেওঁলোকে এটা হস্তক্ষেপ প্ৰভাৱ সৃষ্টি কৰিছিল।
ইয়াৰ ফলত তেওঁলোকে স্পন্দনবোৰৰ দৈৰ্ঘ্য আৰু পুনৰাবৃত্তিৰ হাৰৰ বৈশিষ্ট্য নিৰ্ণয় কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
তেওঁ আইক্স-মাৰ্চাইল বিশ্ববিদ্যালয়ত পদাৰ্থ বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত তেওঁ ১৯৬১ চনত পদাৰ্থ বিজ্ঞানত বি.এড. ডিগ্ৰী ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁ অতিবেঙুনীয়া ৰঙৰ বাবে বহুস্তৰীয় ডাইলেক্ট্ৰিক ফিল্টাৰৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি পিএইচডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত ১৯৬৯ চনত তেওঁ চি ই এ চেক্লেত গৱেষক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে।
তেওঁ এই পৰীক্ষাগাৰত থকা শক্তিশালী লেজাৰ ব্যৱহাৰ কৰি মাল্টিফ’টন আয়নীয়কৰণৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিছিল।
২০০৫ চনত তেওঁ অহাইঅ' ষ্টেট ইউনিভাৰ্চিটি ত পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে আৰু লুই এফ ডিমাউৰোৰ সৈতে যৌথভাৱে এটা পৰীক্ষাগাৰ পৰিচালনা কৰে।
১৯৫৯ চনত ফ্ৰান্সৰ লা ফ্লেচৰ প্ৰাইটেনিয়া নেচনেল মিলিটেয়াৰ স্কুলত তেওঁ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
ঈশ্বৰে যেতিয়া আদমক সৃষ্টি কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁ স্বৰ্গদূতসকলক তেওঁৰ আগত প্ৰণাম কৰিবলৈ আদেশ দিছিল।
ইয়াৰ পিছত ইবলীছক নৰকলৈ নিন্দা কৰা হ’ল, কিন্তু ঈশ্বৰে তেওঁক মানৱতাক বিপথে পৰিচালিত কৰাৰ অনুৰোধ মঞ্জুৰ কৰিলে, ধাৰ্মিকসকলে ইব্লিছৰ তেওঁলোকক বিপথে পৰিচালিত কৰাৰ প্ৰচেষ্টাক প্ৰতিহত কৰিব বুলি জানি।
কিছুমান দাৰ্শনিক আৰু ৰহস্যবাদীয়ে ইবলিছক ঈশ্বৰৰ ওপৰত আস্থা ৰখাৰ আদৰ্শ হিচাপে জোৰ দিছিল, কাৰণ ঈশ্বৰে ফেৰেস্তাসকলক সজ্জিত কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল, ইবলিছে ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা আৰু ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাৰ মাজৰ পৰা এটা বাছি ল’বলৈ বাধ্য হৈছিল ।
তেওঁ পৰীক্ষাত সফলতাৰে উত্তীৰ্ণ হ’ল, তথাপিও তেওঁৰ অবাধ্যতাই তেওঁৰ শাস্তি আৰু সেয়েহে দুখ-কষ্টৰ সৃষ্টি কৰিলে।
চয়তান, ইছলামত ইবলিছ নামেৰেও জনাজাত, আৰু কেতিয়াবা খ্ৰীষ্টান ধৰ্মত লুচিফাৰ বুলিও কোৱা হয়, ই আব্ৰাহাম ধৰ্মৰ এনে এক সত্তা যিয়ে মানুহক পাপ বা মিছা কথাৰ প্ৰতি প্ৰলোভিত কৰে।
ইহুদী ধৰ্মত চয়তানক ঈশ্বৰৰ বশৱৰ্তী এজেণ্ট হিচাপে দেখা যায়, সাধাৰণতে য়েটজেৰ হাৰা বা "দুষ্ট প্ৰৱণতা"ৰ উপমা হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
খ্ৰীষ্টান আৰু ইছলাম ধৰ্মত তেওঁক সাধাৰণতে আল্লাহৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰা এজন পতিত ফৰিষ্টা বা জিন হিচাপে দেখা যায়, যিয়ে তথাপিও তেওঁক পতিত জগত আৰু বহুতো দানৱৰ ওপৰত সাময়িক ক্ষমতাৰ অনুমতি দিয়ে।
কোৰআনত চয়তান, যাক ইবলিছ বুলিও কোৱা হয়, ই হৈছে জুইৰ পৰা নিৰ্মিত সত্তা যিটোক স্বৰ্গৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিয়া হৈছিল কাৰণ তেওঁ নতুনকৈ সৃষ্টি হোৱা আদমৰ আগত প্ৰণাম কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল আৰু মানুহৰ মনক ৱাছৱা দ্বাৰা সংক্ৰমিত কৰি পাপ কৰিবলৈ উচটনি দিছিল।
হা-চয়তান নামেৰে জনাজাত এজন ব্যক্তিত্ব প্ৰথমে হিব্ৰু বাইবেলত স্বৰ্গীয় অভিযুক্ত হিচাপে দেখা যায়, যিহোৱা অধীন, যিয়ে যিহূদা জাতিৰ বিৰুদ্ধে স্বৰ্গীয় আদালতত গোচৰ চলায় আৰু যাহোৱাৰ অনুগামীসকলৰ আনুগত্য পৰীক্ষা কৰে।
আন্তঃনিৰ্মিত যুগত সম্ভৱতঃ আংৰা মাইয়ুৰ জৰদস্তি আকৃতিৰ প্ৰভাৱৰ বাবে চয়তানে ঈশ্বৰৰ দ্বৈততাবাদী বিৰোধিতাত ঘৃণনীয় গুণ থকা এক কু-অভিপ্ৰায়ী সত্তালৈ বিকশিত হৈছিল।
এপক্ৰিফাল জয়ন্তী পুস্তকত যাহোৱাই চয়তানক পতিত স্বৰ্গদূত বা তেওঁলোকৰ সন্তানৰ এটা দলৰ ওপৰত মানুহক পাপ কৰিবলৈ প্ৰলোভিত কৰিবলৈ আৰু তেওঁলোকক শাস্তি দিবলৈ কৰ্তৃত্ব প্ৰদান কৰিছে।
পশ্চিমীয়া দৰ্শনৰ বিপৰীতে "বহুক এক হিচাপে দেখা"ৰ চুফী ধাৰণাটোৱে, আৰু ইয়াৰ সত্তাত সৃষ্টিক নিৰপেক্ষ বুলি গণ্য কৰাৰ ধাৰণাটোৱে অহংকাৰ পদাৰ্থ আৰু "বাহ্যিক" বস্তুগত বস্তুৰ মাজত যিকোনো দ্বৈতবাদৰ বিলুপ্তিৰ ধাৰণাটোলৈ লৈ যায়।
কোৰআনত উল্লেখ কৰা ঈশ্বৰৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ সেই মনোজগতৰ স্তৰত সংঘটিত হয়, যিটোক বিশুদ্ধ আত্মাৰ সৈতে মিলনৰ বাবে প্ৰশিক্ষণ আৰু অনুশাসিত কৰিব লাগিব।
যিহেতু মনোজগতই শৰীৰক পৰিচালিত কৰে, গতিকে মাংস মানুহৰ বাবে বাধা নহয় বৰঞ্চ ই এক অজ্ঞানতা যিয়ে মনোজগতৰ স্তৰত আৱেগিক শক্তিসমূহক ঈশ্বৰৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ অনুমতি দিয়ে।
তথাপিও ই শৰীৰ, মনোজগত আৰু আত্মাৰ মাজত দ্বৈততাবাদ নহয়, যিহেতু আত্মাই মানৱতাৰ মনোজগত আৰু শাৰীৰিক দুয়োটা দিশকে আঁকোৱালি লৈছে।
যিহেতু জগতখনক ঈশ্বৰৰ বৈশিষ্ট্যসমূহ প্ৰতিফলিত হোৱা দাপোন বুলি ধৰা হয়, গতিকে লৌকিক কাম-কাজত অংশগ্ৰহণ কৰাটো ঈশ্বৰৰ বিপৰীত হিচাপে দেখাটো বাধ্যতামূলক নহয়।
এইদৰে মইকেই দুষ্ট বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু ইব্লিছ আৰু ফেৰাউন দুয়োজনেই নিজৰ আচৰণত "মই" উচ্চাৰণ কৰাৰ প্ৰতীক হিচাপে উপস্থিত।
দ্বাদশ শতিকাত ইউৰোপত নষ্টিচিজমত শিপাই থকা কেথাৰসকলে দুষ্টতাৰ সমস্যাৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিছিল আৰু দ্বৈতবাদ আৰু দানৱবিজ্ঞানৰ ধাৰণা গঢ়ি তুলিছিল।
প্ৰথমটো হ’ল নিৰপেক্ষ দ্বৈতবাদ, যিয়ে বেয়া ঈশ্বৰৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে পৃথক বুলি ধৰি লৈছিল আৰু ঈশ্বৰ আৰু চয়তানৰ প্ৰত্যেকৰে ক্ষমতা আছে।
দ্বিতীয় শিবিৰটো হৈছে প্ৰশমিত দ্বৈতবাদ, যিয়ে লুচিফাৰক ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ আৰু খ্ৰীষ্টৰ ভাই বুলি গণ্য কৰে।
এই কথা বুজাবলৈ তেওঁলোকে উদং পুত্ৰৰ দৃষ্টান্ত ব্যৱহাৰ কৰিছিল, য’ত খ্ৰীষ্টক ভাল পুত্ৰ হিচাপে আৰু লুচিফাৰক দুষ্টতালৈ বিচ্যুত হোৱা পুত্ৰ হিচাপে লৈ।
১২১৫ খ্ৰীষ্টাব্দত চতুৰ্থ লেতেৰান কাউন্সিলত কেথলিক গীৰ্জাই দ্বৈতবাদৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই কয় যে ঈশ্বৰে একোৰে পৰাই সকলো সৃষ্টি কৰিছিল, আৰু চয়তান সৃষ্টি হোৱাৰ সময়ত ভাল আছিল, কিন্তু তেওঁ নিজৰ ইচ্ছামতে নিজকে বেয়া কৰি তুলিছিল।
গোপন ৰাতিৰ আহাৰ গ্ৰহণৰ শুভবাৰ্তাত লুচিফাৰে পূৰ্বৰ নষ্টিক ব্যৱস্থাৰ দৰেই এজন ডেমিউৰ্জ হিচাপে দেখা দিয়ে, যিয়ে বস্তুগত জগতখন সৃষ্টি কৰিছিল।
মধ্য এছিয়াৰ টেংগ্ৰিষ্টিক মিথসমূহৰ ভিতৰত এৰলিকে এজন চয়তানৰ দৰে ব্যক্তিক টামাগ ৰ শাসক বুলি উল্লেখ কৰিছে, যিজনো আছিল প্ৰথম মানুহ।
যেতিয়া ঈশ্বৰে পৃথিৱী সৃষ্টি কৰিবলৈ ওলাইছিল, তেতিয়া তেওঁ এৰলিকক পানীত ডুব গৈ কিছু বোকা সংগ্ৰহ কৰিবলৈ পঠিয়াইছিল।
কিন্তু যেতিয়া ঈশ্বৰে পৃথিৱীখনক সম্প্ৰসাৰণ কৰিবলৈ আদেশ দিলে, তেতিয়া এৰলিকে মুখৰ বোকাত অশান্তি দিলে।
তেওঁ উলগেনৰ দৰেই এজন মানুহ সৃষ্টি কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিছিল, তাৰ পিছত আলগেনে এৰলিকক শাস্তি দি প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছিল, তেওঁক পাতাললৈ পেলাই দিছিল য'ত তেওঁ ইয়াৰ শাসক হৈ পৰিছিল।
ইছলামৰ চালাফী সূতাসমূহে সাধাৰণতে বিশ্বাসী আৰু অবিশ্বাসীসকলৰ বিপৰীতমুখী দ্বৈততাবাদী বিশ্বদৃষ্টিভংগীৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে, আৰু চয়তানক বিশ্বাসীসকলৰ শত্ৰু হিচাপে চিত্ৰিত কৰে যিয়ে তেওঁলোকক ঈশ্বৰৰ পথৰ পৰা বিপথে পৰিচালিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
যদিও চয়তানক অৱশেষত ঈশ্বৰৰ দ্বাৰা পৰাস্ত কৰা হ’ব, তথাপিও তেওঁ মানুহৰ গুৰুতৰ আৰু বিপজ্জনক বিৰোধী হৈয়েই আছে।
ধ্ৰুপদী হাদীছত অশুদ্ধিৰ বাবে দানৱ আৰু জিন দায়ী আৰু মানুহৰ আত্মাক বিপদত পেলাবলৈ সক্ষম হোৱাৰ বিপৰীতে চালাফী চিন্তাধাৰাত চয়তান নিজেই, যিয়ে মুমিনসকলৰ বাবে অপেক্ষাত থাকে, সদায় তেওঁলোকক ঈশ্বৰৰ পৰা আঁতৰাই নিবলৈ চেষ্টা কৰে।
চয়তানক সৰ্বব্যাপী সত্তা হিচাপে গণ্য কৰা হয়, যিয়ে মানুহক স্থায়ীভাৱে পাপত উচটনি দিয়ে, কিন্তু ঈশ্বৰ নামটো মনত ৰাখিলে ইয়াক আঁতৰাই পেলাব পাৰি।
চয়তানক বাহ্যিক সত্তা হিচাপে গণ্য কৰা হয়, যিয়ে বিশ্বাসীৰ দৈনন্দিন জীৱনলৈ ভাবুকি কঢ়িয়াই আনে, আনকি জীৱনৰ সামাজিক দিশতো।
কিন্তু আচেমেনিড সাম্ৰাজ্যৰ সময়ত জৰদস্তি ধৰ্মৰ প্ৰভাৱে ইহুদী বিশ্বাস ব্যৱস্থাত দুষ্টতাক এক সুকীয়া নীতি হিচাপে প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল, যিয়ে ক্ৰমান্বয়ে বিৰোধীক বাহ্যিক কৰি তুলিছিল যেতিয়ালৈকে হিব্ৰু শব্দ চয়তান এটা নিৰ্দিষ্ট ধৰণৰ অতিপ্ৰাকৃতিক সত্তালৈ বিকশিত হোৱালৈকে ইহুদী ধৰ্মৰ একবাদী দৃষ্টিভংগীক দ্বৈতবাদীলৈ পৰিৱৰ্তিত কৰিছিল এক. পিছলৈ ৰাব্বি ইহুদী ধৰ্মই ইনোচিয়ান গ্ৰন্থসমূহ নাকচ কৰিছিল, য’ত চয়তানক ঈশ্বৰৰ বাহিৰেও দুষ্টতাৰ এক স্বাধীন শক্তি হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।
চয়তানৰ ৰূপৰ বিষয়ে বাইবেলত কেতিয়াও বৰ্ণনা কৰা হোৱা নাই, কিন্তু, নৱম শতিকাৰ পৰাই তেওঁক খ্ৰীষ্টান শিল্পত প্ৰায়ে শিং, ফাটি যোৱা খুৰা, অস্বাভাৱিকভাৱে লোমশ ভৰি আৰু ঠেং, প্ৰায়ে উলংগ আৰু পিটচফৰ্ক ধৰি দেখুওৱা হৈছে।
এইবোৰ হৈছে পান, প’ছাইডন, বেছকে ধৰি বিভিন্ন পৌত্তলিক দেৱতাৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা বৈশিষ্ট্যৰ মিশ্ৰণ।
খ্ৰীষ্টান সাহিত্যত চয়তান সঘনাই দেখা যায়, বিশেষকৈ ডাণ্টে আলিঘিয়েৰীৰ ইনফাৰ্নো, ক্লাছিক ফাউষ্ট কাহিনীৰ সকলো ভিন্নতা,জন মিল্টনৰ পেৰাডাইজ লষ্ট এণ্ড পেৰাডাইজ ৰিগেইনড আৰু উইলিয়াম ব্লেকৰ কবিতা।
মাণ্ডিয়ান পৌৰাণিক কাহিনীত ৰুহা পোহৰৰ জগতৰ পৰা আঁতৰি আহি আন্ধাৰৰ জগতৰ ৰাণী হৈ পৰে, যাক শ্বিয়ল বুলিও কোৱা হয়।
তেওঁক বৃহৎ, হিংস্ৰ অজগৰ বা সাপ হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে আৰু তেওঁক আন্ধাৰৰ জগতৰ ৰজা বুলি গণ্য কৰা হয়।
আন্ধাৰৰ জগতত পোৱা বিশিষ্ট নৰকীয় সত্তাসমূহৰ ভিতৰত লিলিথ, নালাই , নিউলি , লতাবি , গডালটা , চয়তানী আৰু অন্যান্য বিভিন্ন দানৱ আৰু দুষ্ট আত্মা আদি উল্লেখযোগ্য।
মানুহৰ স্বাধীন ইচ্ছা থকা দেখা যায়, আৰু এইদৰে ঈশ্বৰৰ ফালে ঘূৰি আধ্যাত্মিক গুণ গঢ়ি তুলিবলৈ বা ঈশ্বৰৰ পৰা আঁতৰি আহি নিজৰ আত্মকেন্দ্ৰিক কামনাত নিমগ্ন হ’বলৈ সক্ষম হয়।
যিসকল ব্যক্তিয়ে আত্মাৰ প্ৰলোভন অনুসৰণ কৰে আৰু আধ্যাত্মিক গুণ বিকশিত নকৰে, তেওঁলোকক প্ৰায়ে বাহাই লিখনিত চয়তানী শব্দৰে বৰ্ণনা কৰা হয়।
বাহাই লিখনিত এইটোও কোৱা হৈছে যে চয়তান হৈছে "আকৰ্ষণকাৰী আত্মা" বা "নিম্ন আত্মা"ৰ উপমা যিটো প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ ভিতৰত স্বাৰ্থপৰ প্ৰৱণতা।
মিথ’ছত চয়তান থকা প্ৰতিটো পৰম্পৰা, সংস্কৃতি আৰু ধৰ্মই বেয়াৰ প্ৰকাশৰ ওপৰত এক বেলেগ লেন্স আগবঢ়ায়।
এই দৃষ্টিভংগীসমূহৰ ইতিহাস ধৰ্মতত্ত্ব, পৌৰাণিক কাহিনী, মনোৰোগ, শিল্প আৰু সাহিত্যৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে যিবোৰ পৰম্পৰাৰ প্ৰতিটোৰ ভিতৰতে স্বতন্ত্ৰভাৱে বিকশিত হৈছে।
ইয়াক ঐতিহাসিকভাৱে বহু প্ৰসংগ আৰু সংস্কৃতিত দেখা যায়, আৰু ইয়াক বহুতো ভিন্ন নাম দিয়া হৈছে—চয়তান, লুচিফাৰ, বেলজেবুব, মেফিষ্টোফিলিছ, ইব্লিছ—আৰু বৈশিষ্ট্যসমূহ: ইয়াক নীলা, ক'লা বা ৰঙা হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে; ইয়াক মূৰত শিং থকা, আৰু শিংবিহীন ইত্যাদি বুলি চিত্ৰিত কৰা হৈছে।
চয়তানৰ চিত্ৰণক সাধাৰণতে গুৰুত্বসহকাৰে লোৱা হয় যদিও এনেকুৱা সময়ো আছে যেতিয়া ইয়াক কম গুৰুত্বসহকাৰে লোৱা হয়; যেতিয়া, উদাহৰণস্বৰূপে, বিজ্ঞাপনত আৰু কেণ্ডি ৰেপাৰত চয়তানৰ আকৃতি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
যদিও খ্ৰীষ্টান ধৰ্মতত্ত্বত ইবলিছক প্ৰায়ে চয়তানৰ সৈতে তুলনা কৰা হয়, ইছলামে চয়তান ঈশ্বৰৰ বিৰোধী বুলি ধাৰণা আৰু ঈশ্বৰ আৰু চয়তানৰ মাজৰ অন্তৰ্নিহিত সংগ্ৰামক নাকচ কৰে।
ইবলিছক হয় আটাইতকৈ একশ্বৰবাদী বা আটাইতকৈ ডাঙৰ পাপী বুলি গণ্য কৰা হ’ব পাৰে, কিন্তু তেওঁ কেৱল ঈশ্বৰৰ সৃষ্টি হৈয়েই আছে।
ইবলিছ অবাধ্যতাৰ বাবে কাফিৰ হোৱা নাছিল, বৰঞ্চ ঈশ্বৰৰ ওপৰত অন্যায়ৰ আৰোপ কৰাৰ বাবেই কাফিৰ হৈছিল; অৰ্থাৎ আদমৰ আগত প্ৰণাম কৰাৰ আজ্ঞা অনুচিত আছিল বুলি দাবী কৰি।
কোৰআনত ফেৰেস্তাৰ বিদ্ৰোহৰ কোনো চিন নাই আৰু ইব্লিছে ঈশ্বৰৰ সিংহাসন ল’বলৈ চেষ্টা কৰা আৰু ইবলিছৰ পাপ ঈশ্বৰৰ দ্বাৰা যিকোনো সময়তে ক্ষমা কৰিব পৰা নাছিল।
কোৰআনৰ মতে ইবলিছৰ অবাধ্যতাৰ কাৰণ আছিল তেওঁৰ মানৱতাৰ প্ৰতি অৱজ্ঞা, যিটো আখ্যান ইতিমধ্যে নতুন নিয়মৰ আৰম্ভণিৰ এপ’ক্ৰিফাত ঘটিছিল।
খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ দৰেই ইবলিছ এসময়ত ঈশ্বৰৰ ধৰ্মপৰায়ণ প্ৰাণী আছিল যদিও পিছলৈ তেওঁৰ অহংকাৰৰ বাবে স্বৰ্গৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিয়া হৈছিল।
কিন্তু ঈশ্বৰৰ নিৰপেক্ষ সাৰ্বভৌমত্ব বজাই ৰাখিবলৈ, ইছলামে পিছৰ খ্ৰীষ্টানসকলৰ সহমতৰ পৰিৱৰ্তে আইৰেনিয়াছে লোৱা ৰেখাৰ সৈতে মিল খায় যে চয়তানে ঈশ্বৰৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰা নাছিল বৰঞ্চ মানৱতাৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰিছিল।
তদুপৰি, যদিও ইবলিছক সাধাৰণতে প্ৰকৃত শাৰীৰিক সত্তা হিচাপে গণ্য কৰা হয়, তথাপিও খ্ৰীষ্টান ধৰ্মতকৈ বেয়াৰ ব্যক্তিত্ব হিচাপে তেওঁৰ ভূমিকা কম উল্লেখযোগ্য।
ইব্লিছ কেৱল এজন প্ৰলোভনকাৰী, মানুহৰ মনত ফুচফুচাই মানুহক পাপত উচটনি দিয়াৰ বাবে উল্লেখযোগ্য , ইহুদীসকলৰ চয়তানক য়েৎজাৰ হাৰা বুলি ধাৰণা কৰা ধাৰণাটোৰ সৈতে মিল আছে।
কাৰণ চয়তানৰ ওপৰত খ্ৰীষ্টান বিশ্বাসসমূহ পোনপটীয়াকৈ দ্বিতীয় মন্দিৰ ইহুদী ধৰ্মৰ প্ৰধান দৃষ্টিভংগীৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত , যিদৰে যীচুৱে প্ৰকাশ/অভ্যাস কৰিছিল, আৰু কিছুমান সৰু সৰু তাৰতম্যৰ সৈতে।
কিছুমান আধুনিক খ্ৰীষ্টানে চয়তানক এনে এজন স্বৰ্গদূত বুলি গণ্য কৰে যিয়ে স্বৰ্গদূতৰ সৈন্যৰ এক তৃতীয়াংশ ৰ সৈতে ঈশ্বৰৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰিছিল আৰু ফলস্বৰূপে তেওঁক অগ্নি হ্ৰদলৈ নিন্দা কৰা হৈছে।
তেওঁক সকলো মানৱতাক , ঈশ্বৰৰ বিৰোধিতা কৰা, মিছা প্ৰচাৰ কৰা আৰু তেওঁলোকৰ আত্মাৰ ওপৰত বিধ্বংসী ৰূপ দিয়া বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
জেফ্ৰি বাৰ্টন ৰাছেলে তেওঁৰ গ্ৰন্থ দ্য ডেভিল: পাৰ্চেপচনছ অৱ ইভিল ফ্ৰম এণ্টিকিউটি টু প্ৰিমিটিভ খ্ৰীষ্টানিটিত ডেভিল শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰাৰ সময়ত সন্মুখীন হোৱা বিভিন্ন অৰ্থ আৰু অসুবিধাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছে।
তেওঁ শব্দটোক সাধাৰণ অৰ্থত সংজ্ঞায়িত কৰা বুলি দাবী কৰা নাই, কিন্তু তেওঁৰ কিতাপখনত শব্দটোৰ বাবে যি সীমিত ব্যৱহাৰৰ উদ্দেশ্য আছে, সেই সীমিত ব্যৱহাৰৰ বৰ্ণনা কৰিছে— "এই অসুবিধাটো কম কৰিবলৈ" আৰু "স্পষ্টতাৰ খাতিৰত" সীমিত।
এই গ্ৰন্থখনত ৰাছেলে চয়তান শব্দটোক "বিভিন্ন সংস্কৃতিত পোৱা দুষ্টতাৰ ব্যক্তিত্ব" হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছে, যিটো চয়তান শব্দৰ বিপৰীতে, যিটো তেওঁ বিশেষভাৱে অব্ৰাহামৰ ধৰ্মসমূহৰ মূৰ্তিটোৰ বাবে সংৰক্ষণ কৰিছে।
মুছলমান সংস্কৃতিত চয়তানক নৰক-জুইৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা হাৰ্মেফ্ৰডাইট জীৱ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, যাৰ এটা মতা আৰু এটা মাইকী উৰু থাকে।
ফুচফুচাই মানুহক পাপ কৰিবলৈ প্ৰলোভিত কৰাৰ বিপৰীতে চয়তানবোৰে হয়তো কোনো ব্যক্তিৰ অগ্নিকুণ্ড ত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে।
যদি চয়তানে কোনো ব্যক্তিৰ আত্মাক নিজৰ দখললৈ লৈ যায়, তেন্তে ইয়াৰ ফলত তেওঁ আক্ৰমণাত্মক বা উন্মাদ হৈ পৰিব।
চৰম ক্ষেত্ৰত আত্মাৰ পৰিৱৰ্তনে শৰীৰৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলায়, ইয়াৰ আধ্যাত্মিক গুণৰ সৈতে মিল খায় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
জন এৰেণ্ডজেনে কেথলিক বিশ্বকোষত উল্লেখ কৰিছে যে ইউজেবিয়াছে খ্ৰীষ্টীয় দ্বিতীয় শতিকাৰ নষ্টিক এপেলছক পুৰণি নিয়মৰ ভৱিষ্যদ্বাণীৰ প্ৰেৰণাদাতাক দেৱতা নহয়, বৰঞ্চ দুষ্ট দূত বুলি গণ্য কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল।
কিছুমান গ্ৰন্থ যেনে এপক্ৰিফন অৱ যোহন আৰু অন দ্য অৰিজিন অৱ দ্য ৱৰ্ল্ডত সৃষ্টিকৰ্তা ঈশ্বৰক দানৱীকৰণ কৰাই নহয়, কিছুমান ইহুদী লিখনিত তেওঁক চয়তানৰ নামেৰেও অভিহিত কৰা হৈছে, চমাইল।
যদিও আদিপুস্তকত তেওঁৰ উল্লেখ নাই, তথাপিও খ্ৰীষ্টানসকলে প্ৰায়ে এদন বাগিচাত থকা সাপটোক চয়তান বুলি চিনাক্ত কৰে।
ছিনপটিক গছপলছত চয়তানে মৰুভূমিত যীশুক পৰীক্ষা কৰে আৰু তেওঁক অসুস্থতা আৰু প্ৰলোভনৰ কাৰণ হিচাপে চিনাক্ত কৰা হৈছে।
প্ৰকাশিত বাক্যৰ পুস্তকত চয়তানে এজন মহান ৰঙা অজগৰ হিচাপে দেখা দিয়ে, যাক মাইকেল প্ৰধান স্বৰ্গদূতৰ দ্বাৰা পৰাস্ত কৰি স্বৰ্গৰ পৰা পেলাই দিয়া হয়।
পিছলৈ তেওঁক এহাজাৰ বছৰৰ বাবে বান্ধ খাই থাকে, কিন্তু অৱশেষত পৰাজিত হৈ অগ্নিৰ হ্ৰদত পেলোৱাৰ আগতে তেওঁক কিছু সময়ৰ বাবে মুক্ত কৰা হয়।
ঈশ্বৰে ভাল সৃষ্টি কৰিছিল আৰু পোহৰৰ ৰাজ্যত বাস কৰে, আনহাতে চয়তানে বেয়া সৃষ্টি কৰিছিল আৰু আন্ধাৰৰ ৰাজ্যত বাস কৰে।
সমসাময়িক জগতখন অস্তিত্বলৈ আহিছিল, যেতিয়া আন্ধাৰৰ ৰাজ্যই পোহৰৰ ৰাজ্যক আক্ৰমণ কৰিছিল আৰু তাৰ লগত মিলি গৈছিল আধ্যাত্মিক জগত।
শেষত চয়তান আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলক চিৰদিনৰ বাবে ছীল কৰা হ’ব আৰু পোহৰৰ ৰাজ্য আৰু আন্ধাৰৰ ৰাজ্য চিৰকালৰ বাবে সহ-অস্তিত্বত থাকিব, আৰু কেতিয়াও মিহলি নহ’ব।
শৈতন মানুহৰ মানসিক স্বভাৱৰ সৈতেও জড়িত, সপোনত দেখা দিয়া, খংৰ সৃষ্টি কৰা বা নামাজৰ বাবে মানসিক প্ৰস্তুতিত বাধা দিয়া।
তদুপৰি শৈতনৰ নীতি বহু দিশত আধ্যাত্মিক অশুদ্ধিৰ প্ৰতীক, মানুহৰ নিজৰ ঘাটিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, ইয়াৰ বিপৰীতে এজন "প্ৰকৃত মুছলমান", যি ক্ৰোধ, কামনা আৰু অন্যান্য চয়তানী কামনাৰ পৰা মুক্ত।
মধ্যযুগত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মতত্ত্বত চয়তানে ন্যূনতম ভূমিকা পালন কৰিছিল আৰু ৰহস্য নাটকত ইয়াক কমিক ৰিলিফ ফিগাৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
আধুনিক যুগৰ আৰম্ভণিতে আসুৰিক আধিপত্য আৰু ডাইনী আদি বিশ্বাস অধিক প্ৰচলিত হোৱাৰ লগে লগে চয়তানৰ তাৎপৰ্য্য বহু পৰিমাণে বৃদ্ধি পালে।
আধুনিক ইংৰাজী শব্দ মধ্য ইংৰাজী ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, পুৰণি ইংৰাজী ৰ পৰা, যিয়ে পাছলৈ লেটিন ৰ প্ৰাৰম্ভিক জাৰ্মাণিক ধাৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
ৰ পৰা, "নিন্দা কৰা" , "পাৰে, মাধ্যমেৰে" আৰু , "", সম্ভৱতঃ সংস্কৃত ৰ সৈতে মিল থকা, "তেওঁ ওপৰলৈ তুলি।
বিভিন্ন সংস্কৃতি আৰু ধৰ্মীয় পৰম্পৰাত যিদৰে বেয়াৰ ধাৰণা কৰা হৈছে, সেইদৰে বেয়াৰ ব্যক্তিত্ব হৈছে চয়তান।
জেফ্ৰি বাৰ্টন ৰাছেলে কৈছে যে চয়তানৰ বিভিন্ন ধাৰণাক সামৰি ল’ব পাৰি যে ১) ঈশ্বৰৰ পৰা স্বাধীন দুষ্টতাৰ নীতি, ২) ঈশ্বৰৰ এটা দিশ, ৩) দুষ্টলৈ ঘূৰি যোৱা এটা সৃষ্টি সত্তা , আৰু ৪) ক মানুহৰ দুষ্টতাৰ প্ৰতীক।
ইচহাকৰ বলিদানৰ দ্বাৰা অব্ৰাহামক পৰীক্ষা কৰিবলৈ ঈশ্বৰক প্ৰৰোচিত কৰা মাষ্টেমা নাম আৰু প্ৰকৃতি দুয়োটা দিশতে চয়তানৰ সৈতে একে।
একেধৰণৰ বানানবোৰে তেওঁৰ স্বৰ্গৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰাৰ আগৰ তেওঁৰ স্বৰ্গদূত ভাই মাইকেল, ৰাফেল, উৰিয়েল আৰু গেব্ৰিয়েলৰ বানানক প্ৰতিফলিত কৰে।