polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
এক চমু বিফলতাৰ পিছত ২০০২ চনত তেওঁ যশ ৰাজ ফিল্মছৰ সাথিয়াত নায়িকাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰে, যিখন ছবি তেওঁৰ কেৰিয়াৰৰ টাৰ্ণিং পইণ্ট সাব্যস্ত হৈছিল।
তেওঁ অভিনয় কৰা ভূমিকাবোৰক ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত পূৰ্বে কৰা নাৰী চৰিত্ৰৰ চিত্ৰায়ণৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰস্থান হিচাপে প্ৰচাৰমাধ্যমত উল্লেখ কৰা হয়।
মুখাৰ্জীয়ে একবিংশ শতিকাৰ প্ৰথমটো দশকৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় আৰু সৰ্বাধিক উপাৰ্জন কৰা অভিনেত্ৰীৰ তালিকাত স্থান পাইছে।
মুখাৰ্জীয়ে জুহুৰ মানেকজী কুপাৰ হাইস্কুলৰ পৰা মাধ্যমিত পৰ্যায়ৰ শিক্ষা আৰু এছ.এন.ডি.টি. মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গৃহ-বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
পাৰিবাৰিক পৰম্পৰাৰ অংশ হিচাপে মুখাৰ্জী পৰিয়ালে প্ৰতি বছৰে ছাণ্টাক্ৰুজৰ উপনগৰীয় চুবুৰীয়া অঞ্চলত দুৰ্গা পূজা উৎসৱ উদযাপন কৰে।
তেওঁ বহুতো মঞ্চ অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিছে আৰু ২০০৯ চনৰ ৰিয়েলিটি শ্বো ডান্স প্ৰিমিয়াৰ লীগৰ বিচাৰকৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁৰ দেউতাক ৰাম মুখাৰ্জী এগৰাকী প্ৰাক্তন চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু ফিল্মালয় ষ্টুডিঅ'ৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক।
মুখাৰ্জীয়ে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আদিত্য চোপ্ৰাৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়, যাৰ সৈতে তেওঁৰ এজনী জীয়ৰী আছে।
এইখন ছবিত শ্বেতাই এটা দ্বৈত চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে যাৰ বাবে তেখেতে 'শ্ৰেষ্ঠ শিশু অভিনেত্ৰী'ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা অৰ্জন কৰে।
ৰূপালী পৰ্দাত আহৰণ কৰা এই সফলতাৰ বলত শ্বেতাই "কাহানী ঘৰ ঘৰ কী" আৰু "কৰিশ্মা কা কৰীশ্মা"ৰ দৰে টেলিভিছন ছিৰিজত অভিনয়ৰ প্ৰস্তাৱ লাভ কৰে।
ছবিখনৰ বাবে তেখেতে পঞ্চম কৰাচী আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰে।
শিক্ষা সমাপ্ত কৰাৰ পাছত তেখেতে ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী সংগীতক বিষয় হিচাপে লৈ এখনি তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰে।
তথ্যচিত্ৰখনত তেখেতে সংগীত উদ্যোগৰ বহুকেইগৰাকী প্ৰসিদ্ধ শিল্পীৰ জীৱন আৰু কৰ্ম সন্নিৱিষ্ট কৰে।
তথ্যচিত্ৰখন শোভা মোদগল, এ. আৰ. ৰহমান, পণ্ডিত শিৱ কুমাৰ শৰ্মা, হৰিপ্ৰসাদ চৌৰাচিয়া, বিশাল ভাৰদ্বাজ, অমিত ত্ৰিবেদী, আমজাদ আলী খানকে ধৰি একাধিক গণ্য-মান্য শিল্পীয়ে সমৃদ্ধ কৰে।
শ্বেতাই "দ্য টাছখেণ্ট ফাইলছ্" নামৰ এখন উৎকণ্ঠাপূৰ্ণ ড্ৰামা থ্ৰিলাৰ ছবিত এগৰাকী উদীয়মান সাংবাদিকৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে।
ভাৰতৰ দ্বিতীয়গৰাকী প্ৰধানমন্ত্ৰী লাল বাহাদুৰ শাস্ত্ৰীৰ দেহাৱসানৰ ওপৰত আধাৰিত এই ছবিখনত শ্বেতাই কেন্দ্ৰীয় প্ৰটাগনিষ্টৰ ভূমিকা পালন কৰে।
কিয়নো বিবাহৰ পৰৱৰ্তী বৰ্ষটোতেই অৰ্থাৎ ২০১৯ চনৰ ১০ ডিচেম্বৰ তাৰিখে তেওঁলোকে ইনষ্টাগ্ৰামত বিচ্ছেদ ঘোষণা কৰে।
শ্বেতাই তেলুগু, তামিল, আৰু হিন্দী ছবিৰ উদ্যোগত নিজকে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছে আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাও অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
মুম্বাইস্থিত ছাণ্টাক্ৰুজত থকা আৰ.এন.পোড্ডাৰ হাইস্কুলত শ্বেতাই বাণিজ্য শাখাত অধ্যয়ন কৰে আৰু গণমাধ্যম আৰু সাংবাদিকতাত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
অমিয় চক্ৰৱৰ্তীয়ে গৌণ ছবিৰে তেওঁৰ হিন্দী দৰ্শকৰ সৈতে পৰিচিত কৰাই দিয়ে, য’ত তেওঁৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিছিল ৱাস্তিয়ে।
তেওঁ অসংখ্য জনপ্ৰিয় হিন্দী ছবি, যেনে- নজৰানা ,বাদবান ,কাবুলিৱালা , মিলি ,বাৱৰ্চী ,চুপকে চুপকে আদিত অভিনয় কৰিছে।
বানবানৰ অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ ১৯৫৫ চনৰ শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে।
পুত্ৰ অদ্বৈত পুৰ্বে ম়ডেল আছিল আৰু বৰ্তমান পত্নী, ১৯৮২ৰ ‘ফেমিনা মিচ ইণ্ডিয়া’ উত্তৰা মাত্ৰে খেৰৰ সৈতে নাচিকত বসতি স্থাপন কৰি আছে।
তেওঁৰ প্ৰখ্যাত মাৰাঠী ছবিৰ ভিতৰত আছে- শিকলেলি বায়কো, জসছ তছে, পোষ্টালি মুলগি, দুধ ভাকৰ, স্ত্ৰী জন্ম হী তুজি কাহানী, কন্যাদান, গৰীব গাৰ্চি লেক আৰু কাঞ্চনজংঘা।
তেওঁ ৰাজ কাপুৰ, অশোক কুমাৰ, ৰাজেন্দ্ৰ কুমাৰ, ৰাজেশ খান্না, ধৰ্মেন্দ্ৰ, অমিতাভ বচ্চন আদি তাৰকা অভিনেতাৰ সৈতে অভিনয় কৰিছে।
বাসুদেৱ দৌল গহপুৰ মহকুমাৰ দক্ষিণ-পূৱ কোণস্থিত দক্ষিণ-কলাবাৰীৰ খাটৰ ৰাজহ গাঁৱৰ অন্তৰ্গত বৰাচুকত অৱস্থিত।
ই গহপুৰ নগৰৰ পৰা প্ৰায় ২০ কিলোমিটাৰ আৰু কলাবাৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ পৰা ৬ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত।
দৌলৰ ভিতৰত ধাতৱনিৰ্মিত ভগৱান বিষ্ণুৰ বাসুদেৱ ৰূপৰ বিগ্ৰহক পূজা-অৰ্চনা আগবঢ়োৱা হয়।
লোকশ্ৰুতি অনুসৰি বাসুদেৱ দৌলৰ শীৰ্ষভাগত এটা সোণৰ কলচী আছিল যিটো মানৰ অসম আক্ৰমণৰ সময়ত ইয়াক মানে লুট কৰি লৈ যায়।
ইয়াৰ শেষত গায়ন-বায়নৰ সহিতে মাংগলিক বাদ্যসমূহেৰে হৰ্ষোল্লাসৰ মাজেৰে শোভাযাত্ৰা কৰি বিগ্ৰহক দৌলৰ পৰা গোঁসাই ফুৰাবলৈ অনা হয়।
বাসুদেৱ দৌল অসমৰ বিশ্বনাথ জিলাৰ গহপুৰ মহকুমাৰ অন্তৰ্গত কলাবাৰী অঞ্চলত অৱস্থিত এটি প্ৰাচীন দৌল ।
এই দৌলটো ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ব অনুসন্ধান বিভাগৰ অধীনত অসমৰ ৰাজ্যিক সংৰক্ষিত স্মৃতিচিহ্নসমূহ -ৰ ভিতৰত অন্যতম।
ভাৰতৰ পুৰাতত্ত্ব অনুসন্ধান বিভাগৰ দ্বাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় গুৰুত্বৰ স্মৃতিচিহ্ন হিচাপে ঘোষিত ধন্দি দৌল আৰু ভগ্নাৱশেষ, বাসুদেৱ দৌলৰ পৰা প্ৰায় ৭ কিলোমিটাৰ দুৰত্বত অৱস্থিত।
তেওঁ জয়পুৰত দৃশ্যগ্ৰহণ কৰা এখন জাৰ্মান তথ্যচিত্ৰ "ৰেইন মেকাৰ"ত বেইজু বাৱৰাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল লগতে একেখন ছবিতে তেওঁ মূল গায়ক আছিল।
যিহেতু ওস্তাদ গোলাম মুস্তাফা খানৰ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁক গায়ক হোৱাটো বিচাৰিছিল, সেয়ে সৰুকালৰ পৰা সংগীতত তেওঁৰ প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ হৈছিল।
ৰামপুৰ, গুৱালিয়ৰ আৰু সহসৱান ঘৰানাৰ পাৰম্পৰিক সংগীতৰ শৈলীবোৰ সেয়েহে তেওঁৰ প্ৰদৰ্শনৰ অংশ।
ওস্তাদ গোলাম মুস্তাফা খান এগৰাকী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীত পৰম্পৰাৰ সংগীতজ্ঞ।
১৯৩১ চনৰ ৩ মাৰ্চ তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্ভুক্ত ইউনাইটেড প্ৰভিন্সেছ অফ আগ্ৰা এণ্ড অৱধৰ বাদায়ুনত জন্ম হৈছিল।
সেই সময়ত প্ৰতিখন চহৰত ভিক্টোৰিয়া গাৰ্ডেন আছিল আৰু ই এক স্বনিৰ্বাচিত নিয়ম আছিল যে জন্মাষ্টমীত ইয়াত সংগীতৰ আগ্ৰহীসকলে প্ৰথম ৰাজহুৱা প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
পৌৰসভাৰ অধ্যক্ষ আলি মকচুদে জন্মাষ্টমীৰ বছৰেকীয়া কাৰ্য্যসূচী ৰূপায়ণৰ বাবে ৮ বছৰ বয়সত গোলাম মুস্তাফা খানক ৰাজহুৱাকৈ সংগীত পৰিবেশন কৰিবলৈ নিমন্ত্ৰণ জনাইছিল।
কোক ষ্টুডিঅ'ত সুৰকাৰ এ. আৰ. ৰহমানে তেওঁৰ ৮২ বছৰীয়া গুৰুৰ সৈতে একেখন মঞ্চত পদৰ্পন কৰিছিল।
ইয়াত তেওঁৰ চাৰিজন পুত্ৰ- মুৰ্তুজা, কাদিৰ, ৰবৱানী আৰু হাছান- আৰু তেওঁৰ ১২ বছৰীয়া নাতি ফৈজ আছিল।
সকলো পাঁচজন সংগীতশিল্পী আৰু ৰহমানে দুটা সংখ্যাত সহযোগিতা কৰিছিল যিটো গোলাম মুস্তাফা খানৰ ৩ প্ৰজন্মৰ প্ৰদৰ্শনৰ অংশ আছিল।
তেওঁ আশা ভোঁচলে, মান্না দে, কমল বাৰত, ৱাহিদা ৰহমান, ৰানু মুখাৰ্জী, গীতা দত্ত, এ. আৰ. ৰহমান হৰিহৰণ, শ্বান, চনু নিগম, চনাহ মইদুতী, সাগৰিকা, আলিশ্বা চিনয়,
কম বয়সৰপৰাই ওডিছী নৃত্য প্ৰদৰ্শন আৰু প্ৰচাৰৰ বাবে তেওঁ ভাৰতৰ আৰু পৃথিৱীৰ বিভিন্ন স্থান ভ্ৰমণ কৰিছে।
হংকং, ইউ এছ এছ আৰ, ইণ্ডোনেছিয়া, থাইলেণ্ড, ছিংগাপুৰ, উত্তৰ কোৰিয়া আৰু চীন আদি বিশ্বৰ বহুতো দেশত পট্টানাইকে ওডিছী নৃত্যৰ কৰ্মশালা অনুষ্ঠিত কৰিছে।
সমগ্ৰ ভাৰত আৰু বিশ্বৰ চাৰিশতকৈও অধিক ছাত্ৰক তেওঁ ওডিছী নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ দিছে, যাৰ সৰহভাগেই প্ৰশংসিত প্ৰদৰ্শক বা প্ৰশিক্ষক ৰূপে নিজকে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছে।
নাটিকাসমূহত তেওঁ ধ্ৰুপদী নৃত্য, উৰিষ্যাৰ লোক পৰম্পৰা আৰু অখিল ভাৰতীয় পৌৰাণিক কাহিনীসমূহৰ সংমিশ্ৰণ ঘটায়।
এগৰাকী দক্ষ ওডিছী সংগীতকাৰ হোৱাৰ বাবে, পট্টানাইকে ওডিছী নৃত্যত, ওডিছী সংগীতক তেওঁৰ অভিনৱ আৰু কল্পনাত্মক ৰচনা আৰু কোৰিঅগ্ৰাফীৰে প্ৰকৃত আৰু অপৰিৱৰ্তিত বিন্যাসত একত্ৰিত কৰিছে।
কোৰিঅ'গ্ৰাফাৰ হিচাপে ওডিছী গৱেষণা কেন্দ্ৰত তেওঁৰ কাৰ্যকালৰ পিছত; তেওঁ নতুন দিল্লীত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় নডেল সাংস্কৃতিক সংগঠন 'সংকল্প'ত ইয়াৰ কাৰ্যসূচী পৰিচালক আৰু সৃষ্টিশীল মুৰব্বী হিচাপে যোগদান কৰে।
ভাৰতীয় কলা আৰু সংস্কৃতিক আগুৱাই লৈ যোৱাৰ তেওঁৰ মূল উদ্দেশ্যৰ বাহিৰেও 'সংকল্প'ত তেওঁ শিক্ষা, গৱেষণা আৰু নীতি কৌশলক আগবঢ়াই লৈ যোৱাৰ আখৰা কৰিছিল।
কটক, উৰিষ্যাৰ প্ৰতিষ্ঠিত শৈলবালা মহিলা মহাবিদ্যালয়ৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লোৱাৰ পাছত পট্টানাইকে ওডিছী নৃত্যত উচ্চশিক্ষা লাভৰ বাবে ভুৱনেশ্বৰৰ ওডিছী গৱেষণা কেন্দ্ৰত যোগদান কৰে।
কস্তুৰী পট্টানাইকে ৰচনা আৰু পৰিচালনা কৰা ওডিছী নৃত্যসমূহ ইয়াৰ মৌলিকতা আৰু সৃষ্টিশীলতাৰ বাবে উচ্চ প্ৰশংসিত।
ওডিছী নৃত্য প্ৰদৰ্শনত তেওঁ নতুন প্ৰতীতি, নতুন ধাৰণা, নতুন কৌশল, নতুন সমন্বয় আৰু নতুন থীম আৰু নতুন সংযোগ প্ৰৱৰ্তন কৰিছে।
পট্টানাইকৰ ৰঘুনাথ দত্ত, পদ্মবিভূষণ কেলুচৰণ মহাপাত্ৰ, পদ্মশ্ৰী গংগাধৰ প্ৰধান, ৰমনী ৰঞ্জন জেনা, দয়ানিধি দাসৰ দৰে ওডিছী নৃত্যৰ উচ্চস্তৰীয় গুৰু তথা ওস্তাদসকলৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ আৰু প্ৰদৰ্শনৰ বিৰল সৌভাগ্য ঘটিছিল।
কস্তুৰী পট্টানাইক হৈছে এগৰাকী অগ্ৰণী ওডিছী নৃত্য শিল্পী, প্ৰদৰ্শক, নৃত্য পৰিচালক, শিক্ষক, প্ৰশিক্ষক আৰু সংগীত ব্যৱস্থাপক।
প্ৰথম অধ্যায়ত গান্ধীয়ে তেওঁৰ শৈশৱৰ ঘটনা, মাংস খোৱা, ধূমপান, সুৰাপান, চুৰি আৰু পৰৱৰ্তী প্ৰায়শ্চিত্তৰ সৈতে তেওঁৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে।
তেওঁ জন্ম আৰু পিতৃ-মাতৃৰ পৰা আৰম্ভ কৰে, তাৰ পিছত শৈশৱ আৰু বাল্যবিবাহৰ অভিজ্ঞতাৰ বিৱৰণ দিয়ে।
গান্ধীয়ে চুৰি আৰু প্ৰায়শ্চিত্তৰ খণ্ডবোৰৰ ওপৰত চিন্তা কৰে আৰু পিতৃৰ মৃত্যুৰ যন্ত্ৰণা আৰু তেওঁৰ দুগুণ লাজৰ ভাৱৰ অংশীদাৰ।
আখ্যানটোৱে ধৰ্মৰ সৈতে তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক মুখামুখি আৰু ইংলেণ্ডত পঢ়াৰ প্ৰস্তুতিৰ বিষয়ে অন্বেষণ কৰে, য’ত তেওঁ এজন বহিষ্কৃত হোৱাৰ প্ৰত্যাহ্বানসমূহ নেভিগেট কৰে আৰু ইংৰাজ ভদ্ৰলোকৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ শিকে।
গান্ধীয়ে ডায়েটেটিক্সৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা আৰু লাজ-লাজক ঢাল হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ বিষয়েও আলোচনা কৰা হৈছে।
আত্মজীৱনীৰ এই শিতানত পাঠকে গান্ধীৰ ব্যক্তিগত সংগ্ৰাম, নৈতিক বিকাশ, সত্য আৰু ধৰ্মৰ বিৱৰ্তনশীল বুজাবুজিৰ বিষয়ে অন্তৰ্দৃষ্টি লাভ কৰে, যাৰ ফলত তেওঁৰ মহাত্মা হোৱাৰ উল্লেখযোগ্য যাত্ৰা আৰম্ভ হয়।
আত্মজীৱনীৰ এই শিতানত পাঠকে গান্ধীৰ ব্যক্তিগত সংগ্ৰাম, নৈতিক বিকাশ, সত্য আৰু ধৰ্মৰ বিৱৰ্তনশীল বুজাবুজিৰ বিষয়ে অন্তৰ্দৃষ্টি লাভ কৰিব পাৰে।
তেওঁৰ কথাত, "তেৰ বছৰ বয়সত মোৰ বিবাহ ইয়াত লিপিবদ্ধ কৰাটো মোৰ বেদনাদায়ক কৰ্তব্য. এনে ধৰণৰ কম-বয়সীয়া বিবাহৰ সমৰ্থনত মই কোনো নৈতিক যুক্তি দেখিবলৈ নাপাওঁ।
বিদ্যালয়ত শাৰীৰিক প্ৰশিক্ষণৰ প্ৰতি তেওঁৰ ঘৃণা, বিশেষকৈ জিমনাষ্টিকৰ বিষয়েও এই অংশত লিখা হৈছে।
কিতাপখনৰ দ্বিতীয় খণ্ডত তেওঁ কেপ কলনী অঞ্চলৰ বিভিন্ন জাতিৰ লোকৰ মাজত উত্তেজনাৰ অভিজ্ঞতাৰ বিৱৰণ দিয়ে।
ডাচ্চ বংশোদ্ভূত শ্বেতাংগ সকলে ১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে কেপ কলনিৰ পৰা উত্তৰলৈ প্ৰব্ৰজন কৰি দুটা স্বাধীন গণৰাজ্য স্থাপন কৰিছিল।
গান্ধীয়ে আফ্ৰিকাত থাকোতে বৰ্ণবৈষম্যৰ সন্মুখীন হোৱাৰ অভিজ্ঞতাৰ লগতে আফ্ৰিকা গণৰাজ্য আৰু কেপ কলনিৰ মাজৰ বিৰোধী সম্পৰ্কৰ বিৱৰণ দিছিল।
ভাৰতীয়সকলে কেইবা দশক ধৰি দক্ষিণ আফ্ৰিকালৈ কফি আৰু চেনী খেতিৰ কাম কৰিবলৈ প্ৰব্ৰজন কৰি আহিছিল, আৰু যদিও তেওঁলোকে কৃষ্ণাঙ্গ জনসংখ্যাৰ দৰে বৈষম্যৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰা নাছিল, বহুতো বৈষম্যমূলক আইন প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল, যাৰ ফলত ভাৰতীয় প্ৰব্ৰজনকাৰীসকল দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ নাগৰিকলৈ কাৰ্যকৰীভাৱে ৰূপান্তৰিত হৈছিল।
নীতিগতভাৱে গান্ধীয়ে যেতিয়া প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ডবাটোৰ পৰা ওলাই যাবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে, তেতিয়া তেওঁক ৰেলৰ পৰা ওলিয়াই দিয়া হৈছিল।
স্বামী আনন্দ আৰু গান্ধীৰ অন্য ঘনিষ্ঠ সহযোগী সকলে যেতিয়া তেওঁৰ সমজুৱা কাম-কাজসমূহৰ আঁৰৰ কাহিনী ব্যক্ত কৰিবলৈ জোৰ কৰিলে, তেতিয়া গান্ধীজীয়ে আত্মজীৱনী লিখা আৰম্ভ কৰিলে।
এই কিতাপখন অন্যান্য ভাষাৰ লগতে অসমীয়া ভাষাতো অনূদিত হৈছে৷ অমিয় কুমাৰ দাসৰ দ্বাৰা অনূদিত “মোৰ সত্য অন্বেষণৰ কাহিনী’’ নামৰ কিতাপখন প্ৰকাশ কৰিছে অসম প্ৰকাশন পৰিষদে৷
কিতাপখন আৰম্ভ হৈছে- তেওঁৰ জন্ম আৰু মাক-দেউতাক, বাল্যকাল, শৈশৱ, পত্নী আৰু মাক-দেউতাকৰ সৈতে সম্পৰ্ক, স্কুলৰ অভিজ্ঞতা, লণ্ডনত তেওঁৰ পঢ়া-শুনা আৰু ভ্ৰমণ, ইংৰাজ ভদ্ৰলোকৰ দৰে হোৱাৰ চেষ্টা, দক্ষিণ আফ্ৰিকালৈ তেওঁৰ যাত্ৰা, বৰ্ণবাদৰ কুসংস্কাৰৰ অভিজ্ঞতা, ধৰ্ম সম্পৰ্কে তেওঁৰ সন্ধান, আফ্ৰিকাত সমজুৱা কাম, ভাৰতলৈ ঘূৰি অহা আৰু ৰাজনৈতিক জাগৰণ আৰু সামাজিক উন্নতিৰ বাবে তেওঁৰ অবিচলিত কৰ্ম আদিৰে।
১৯৯৮ চনৰ এটি সাক্ষাৎকাৰত, গুজৰাটী লেখক হৰিবল্লভ ভায়ানীয়ে এই আত্মজীৱনীখনক গোৱৰ্ধনাৰাম ত্ৰিপাঠীৰ সৰস্বতীচন্দ্ৰ উপন্যাসখনৰ সৈতে যোৱা ৫০ বছৰত গুজৰাটত সৃষ্ট সাহিত্যকৰ্মৰ ভিতৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি উল্লেখ কৰিছে।
গান্ধীৰ জীৱন আৰু বিচাৰধাৰা সম্পৰ্কে ব্যাখ্যা কৰিবলৈ এই আত্মজীৱনীখন এক মহত্ত্বপূৰ্ণ দস্তাবেজ।
গান্ধীয়ে নিজৰ আত্মজীৱনীত উল্লেখ কৰিছে যে লিও টলষ্টয়ৰ দ্য কিংডম অব গড ইজ ৱিদিন ইউ, জন ৰাস্কিনৰ আনটু ডিজ লাষ্ট আৰু কবি শ্ৰীমদ ৰাজচন্দ্ৰই তেওঁক প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
ভট্টাচাৰ্যই কলকাতাৰ প্ৰেচিডেন্সি কলেজৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয় চৌহদৰ পৰা . ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁ ১৯৯১ চনত পিএইচডি ডিগ্ৰী লাভ কৰি কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জৈৱপদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু আণৱিক জীৱবিজ্ঞান বিভাগত গৱেষণা কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে।
তেওঁ বৈজ্ঞানিক আৰু ঔদ্যোগিক গৱেষণা পৰিষদত গৱেষণা সহযোগী হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু ১৯৯৪ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ত সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰিছিল।
পিছত, তেওঁক জৈৱ প্ৰযুক্তি বিভাগৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা হয় আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চান ডিয়েগোৰ কেলিফৰ্নিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত হিচাপে কাম কৰে।
বিশ্ব ঐতিহ্যক্ষেত্ৰ সুন্দৰবনত উপকূলীয় আৰু এষ্টুৱেৰিন পানী আৰু মাটিৰ পলসত জীৱাণুগত বৈচিত্ৰ্যৰ অধ্যয়ন।
এই এষ্টুৱেৰিন পৰিস্থিতিতন্ত্ৰৰ ভৌতিক, ৰাসায়নিক আৰু জৈৱিক ক্ষেত্ৰৰ মাজত গতিশীল পাৰস্পৰিক সম্পৰ্কৰ অন্বেষণ।
ডায়েবেটিচ সম্পৰ্কিত কাৰ্ডিওভাস্কুলাৰ ৰোগ আৰু ডিচলিপিডেমিয়াৰ ৰোগৰ গতিশীলতাত বিপদাশংকাৰ কাৰক আৰু বায়োমাৰ্কাৰ চিনাক্ত কৰণ
ঔদ্যোগিক বৰ্জিত, নেনোপাৰ্টিকেলৰ সেউজীয়া সংশ্লেষণত জৈৱ-প্ৰতিকাৰ আৰু গধুৰ ধাতুৰ বিষাক্ততাৰ জৈৱ ৰূপান্তৰত সেউজৰ ৰসায়নৰ প্ৰয়োগ
মৈত্ৰেয়ী ভট্টাচাৰ্য এগৰাকী ভাৰতীয় পদাৰ্থবিজ্ঞানী তেওঁ জগদীশ বসু ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান প্ৰতিভা অনুসন্ধান, কলকাতাৰ অধ্যাপক আৰু সঞ্চালক
সংস্কৃত ভাষাত, 'অগ্নি ঈশ্বৰৰ কন্যা' আৰু লগতে 'অগ্নি ঈশ্বৰৰ সন্তান ' বুজায়, পুৰণি সংস্কৃত গ্ৰন্থ আৰু হিন্দু শাস্ত্ৰৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা।
ভগৱান অগ্নিক ভাৰতৰ হিন্দুসকলে যথেষ্ট শ্ৰদ্ধা কৰে যিয়ে বৈদিক যুগৰ পৰা আৰু আনকি বৰ্তমানলৈকে তেওঁক উপাসনা কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও, 'অগ্নেয়া' নামটোৱে 'অগ্নিৰ দেৱী' বুজায় আনহাতে ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে সংস্কৃতৰ ভাষা অনুসৰি 'জুইৰ পৰা পবিত্ৰ' বা 'জুইৰ পৰা জন্ম'।
হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনী অনুসৰি অগ্নিৰ জীয়ৰী হিচাপে অগ্নেয়াক চিত্ৰিত কৰা হৈছিল আৰু তেওঁৰ পত্নী বা সহধৰ্মিনীক সন্মান সহকাৰে 'স্বহা' বা 'অগ্নয়ী' অৰ্থাৎ অগ্নিৰ পত্নী বুলি কোৱা হৈছিল।
অগ্নেয়া পুৰাণ ১৮টা পৱিত্ৰ হিন্দু পুৰাণৰ ভিতৰত আছে আৰু প্ৰায়ে অগ্নি পুৰাণৰ সৈতে বিভ্ৰান্ত হয় যিটো উনবিংশ শতিকাত দেশৰ বিভিন্ন অংশত ৰচনা কৰা হৈছিল।
এই ভাৰতীয় পুৰাণটো এটা নিৰ্দিষ্ট সম্প্ৰদায়ৰ মতবাদৰ কথা মনত ৰাখি 'তান্ত্ৰিক'সকলে লিখিছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
লাহে লাহে সময় ৰৈ যোৱাৰ লগে লগে আৰু 'তান্ত্ৰিকতা'ৰ দৰ্শনৰ বৰ্ধিত জনপ্ৰিয়তাৰ লগে লগে অগ্নিপুৰাণে গুৰুত্ব লাভ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
সেয়েহে, মূল অগ্নেয়া পুৰাণৰ নাম অৱশেষত 'বহ্নি পুৰাণ'লৈ সলনি কৰা হৈছিল আৰু ইয়াক পশ্চিম বংগৰ কলকাতাৰ এছিয়াটিক চছাইটিৰ ভিতৰত লক্ষ্য কৰিব পাৰি।
কিছুমান হিন্দু গ্ৰন্থত, অগ্নেয়াক এতিয়ালৈকে সৃষ্টি হোৱা "পবিত্ৰ শক্তি"ৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী ৰূপ বুলি গণ্য কৰা হয়।
"অগ্নেয়া অস্ত্ৰ" প্ৰাচীন পাৰমাণৱিক শক্তিৰ ভিতৰত আটাইতকৈ শক্তিশালী আছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু প্ৰায়ে ঈশ্বৰৰ আটাইতকৈ অভিজাত সকলে ভাল শক্তিৰ বিজয় নিশ্চিত কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল।
হিন্দু গ্ৰন্থসমূহে অগ্নেয়া অস্ত্ৰক সূৰ্যতকৈ অধিক শক্তি, উজ্জ্বলতা, তাপ আৰু পোহৰৰ সৈতে প্ৰায় অসীম শক্তিৰ উৎস হিচাপে সংযুক্ত কৰে।
সংস্কৃতত অগ্নেয়াৰ আক্ষৰিক ৰচনাৰ অৰ্থ হৈছে "জুইৰ পৰা জন্ম" বা "জুইৰ পৰা পবিত্ৰ" আৰু নামটোৱে ইয়াৰ উৎপত্তি প্ৰাচীন বৈদিক সাহিত্যৰ পৰা বিচাৰি উলিয়াইছে য'ত অগ্নিয়াক এক ঐশ্বৰিক আৰু শক্তিশালী দেৱী হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে।
হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনী আৰু আধ্যাত্মিক গ্ৰন্থত অগ্নি আৰু তেওঁৰ সহধৰ্মিনী স্বহাৰ জন্ম হোৱা কন্যা হিচাপে গণ্য কৰা হৈছে।
শব্দটোৰ পুৰুষসুলভ নিৰ্মাণক সাধাৰণ বিশেষণ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে যাৰ অৰ্থ হৈছে জ্বলনশীল, জ্বলন্ত, অগ্নিলৈ পবিত্ৰ, অগ্নি আদিৰ দ্বাৰা শাসিত।
ইয়াক অগ্নি পুৰাণ, অস্ত্ৰ,আৰু দক্ষিণ পূৱৰ মুখ্য দিশ ৰ সঠিক বিশেষণ হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
অগ্নেয়া বিষ্ণু পুৰাণত পত্নী আৰু ৰজা অঙ্গ, সুমান, খ্যাতি, ক্ৰাতু আৰু চিবিৰ মাতৃ উল্লেখ কৰা হৈছে।
তেওঁৰ পিতৃ অগ্নি হৈছে হিন্দু অগ্নি দেৱতা আৰু বৈদিক সময়ৰ পৰা আধুনিক যুগলৈকে সমগ্ৰ ভাৰতীয় উপমহাদেশত তেওঁক শ্ৰদ্ধা আৰু পূজা কৰা হৈছে।
অগ্নেয়া অৰ্থ হৈছে "অগ্নি ঈশ্বৰৰ কন্যা" বা "অগ্নি ঈশ্বৰৰ সন্তান" আৰু প্ৰাচীন হিন্দু শাস্ত্ৰ আৰু সংস্কৃত গ্ৰন্থৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে।
অগ্নি হৈছে হিন্দু অগ্নি দেৱতা আৰু বৈদিক সময়ৰ পৰা আধুনিক যুগলৈকে সমগ্ৰ ভাৰতীয় উপমহাদেশত ইয়াক শ্ৰদ্ধা আৰু উপাসনা কৰা হৈছে।
ৰিণিকি ভূঞা শৰ্মা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ সৰ্ববৃহৎ মিডিয়া হাউচ আৰু হোল্ডিং কোম্পানী প্ৰাইড ইষ্ট এণ্টাৰটেইনমেণ্টছৰ অধ্যক্ষ।
ইয়াৰ অধীনত দুটা বাতৰি চেনেল নিউজ লাইভ আৰু নৰ্ট ইষ্ট লাইভ , এটা মনোৰঞ্জন চেনেলৰ ৰং, এটা গীতৰ চেনেল ৰামধেনু, এটা চলচ্চিত্ৰৰ চেনেল ইন্দ্ৰধনু, এটা অসম সংবাদ কাকত নিয়মীয়া বাৰ্তা আৰু এটা আলোচনী 'আইনা' আছে।
তেওঁ গুৱাহাটীত অৱস্থিত ছেইণ্ট মেৰী হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰাথমিক আৰু মাধ্যমিক শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।
ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ গুৱাহাটীৰ চৰকাৰী আইন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আইনৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁ উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ মিডিয়া হাউচ প্ৰাইড ইষ্ট এণ্টাৰটেইনমেণ্টৰ পৰিচালনা সঞ্চালক।
কণ্ডেন্সড মেটাৰ ফিজিক্সত চুম্বকত্বৰ সৈতে প্ৰাসংগিক, নিম্ন মাত্ৰাত মডেল হেমিল্টনিয়ানসকলৰ সঠিক সমাধানৰ বাবে তেওঁক পুৰস্কৃত কৰা হয়।
তেওঁৰ আৰ্হি আৰু সেইবোৰৰ সমাধানবোৰত কেৱল গাণিতিক কঠোৰতা নাই, কিন্তু শেহতীয়া বছৰবোৰত এই মডেলবোৰ আৰু সেইবোৰৰ সমাধানবোৰ পৰীক্ষামূলক সম্প্ৰদায়ৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ প্ৰভাৱৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি ই গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ পৰিছে।
প্ৰযুক্তিৰ উন্নতিৰ বাবে আৰু নিম্ন মাত্ৰিক সামগ্ৰীৰ বাবে তত্ত্বটোৰ ভৱিষ্যতবাণী পৰীক্ষা কৰিবলৈ এক অত্যন্ত নিম্ন তাপমাত্ৰাত উপনীত হোৱাটো সম্ভৱ হৈছে।
ইন্দ্ৰাণী বসু এগৰাকী ভাৰতীয় পদাৰ্থবিজ্ঞানী, কলকাতাৰ বসু ইনষ্টিটিউটৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগৰ জ্যেষ্ঠ অধ্যাপক।
তেওঁৰ বিশেষত্বৰ ক্ষেত্ৰবোৰ হৈছে তাত্ত্বিক ঘনীভূত পদাৰ্থ, কোৱাণ্টাম তথ্য তত্ত্ব, পৰিসাংখ্যিক পদাৰ্থ বিজ্ঞান, জৈৱিক পদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু প্ৰণালী।
বিজ্ঞানৰ গৱেষণা আৰু শিক্ষা জগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁক ২০০০ চনত 'স্ত্ৰী শাক্তবিজ্ঞান সন্মান বঁটা'ৰে সন্মানিত কৰা হয়।
বসুৱে গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত আগ্ৰহ প্ৰদৰ্শন কৰা বিষয় সমূহৰ ভিতৰত আছে কোৱাণ্টাম মেনি বডী চিষ্টেম, কোৱাণ্টাম তথ্য তত্ত্ব, পৰিসাংখ্যিক বলবিজ্ঞান আৰু প্ৰণালীগত জীৱবিজ্ঞান।
ইন্দ্ৰানী বসুৱে ১৯৮১ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰাজাবাজাৰ বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা পিএইচডি লাভ কৰিছিল।
বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে চীনত নীলৰ বাণিজ্য অবৈধ কৰা হৈছিল আৰু ১৯১০ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত সীমাবদ্ধ কৰা হৈছিল।
নীল ব্যৱসায়ীসকলে উৎপাদন বৃদ্ধি কৰিবলৈ নীল ৰোপণকাৰীৰ ওপৰত হেঁচা প্ৰয়োগ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
বহুতো আধিত খেতি কৰা ভাড়াতিয়া কৃষকে অভিযোগ কৰিছিল যে তেওঁলোকৰ মাটিৰ মালিকসকলে অবৈধ উপকৰসমূহ সঠিক কৰিবলৈ আৰু আন উপায়েৰে তেওঁলোকক জব্দ কৰিবলৈ শক্তিশালী কৌশল ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
গণেশ শংকৰ বিদ্যাৰ্থী আৰু পীৰ মুনীশে তেওঁলোকৰ প্ৰকাশনত চম্পাৰণৰ অৱস্থা প্ৰকাশ কৰিছিল যাৰ বাবে তেওঁলোকে চাকৰি হেৰুৱাইছিল।
ৰাজ কুমাৰ শুক্লা আৰু সন্ত ৰাউত নামৰ ধনী ব্যক্তিয়ে গান্ধীক চম্পাৰণলৈ যাবলৈ প্ৰেৰিত কৰিছিল আৰু এনেদৰে চম্পাৰণ সত্যাগ্ৰহ আৰম্ভ হৈছিল।
গান্ধী ১৯১৭ চনৰ ১০ এপ্ৰিলত চম্পাৰণত উপস্থিত হৈছিল আৰু বিশিষ্ট উকীলৰ এটা দলৰ সৈতে আমোলৱা গাঁৱৰ সন্ত ৰাউতৰ ঘৰত থাকিছিল।
গান্ধীৰ দলত ব্ৰজকিশোৰ প্ৰসাদ, ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদ, মৌলানা মাজহাৰুল হক, অনুগ্ৰহ নাৰায়ণ সিনহা, বাবু গয়া প্ৰসাদ সিং, ৰামনৱমী প্ৰসাদ, আৰু জে.বি. কৃপালানীকে ধৰি অন্যান্য সকল আছিল।
বিহাৰ আৰু উৰিষ্যা চৰকাৰৰ কাৰ্যবাহী পৰিষদৰ সদস্য ডব্লিউ মাউদে 'চম্পাৰণ কৃষি বিধেয়ক' প্ৰৱৰ্তনৰ সৈতে চম্পাৰণ আন্দোলনৰ সমাপ্তি ঘটিছিল।
এই আন্দোলনে ঔপনিবেশিক কালত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ভাৰতত আইন অমান্যৰ ফলত ব্ৰিটিছসকলে তেওঁলোকৰ "আকোঁৰগোজ মনোভাৱ" সলনি কৰিছিল।
ব্ৰিটিছ চৰকাৰে ১৮৫৭ চনৰ ভাৰতীয় বিদ্ৰোহ দমন কৰাৰ পিছত সত্যাগ্ৰহে ইয়াৰ অহিংস পন্থাৰ দ্বাৰা ঔপনিৱেশিক চৰকাৰক বিভ্ৰান্ত কৰিছিল যে এই আন্দোলন অসফল হ'ব।
গান্ধীৰ এজন জীৱনীকাৰ ডেভিদ আৰ্নল্ডে লিখিছে যে গান্ধীয়ে "বিভ্ৰান্ত, খং আৰু ব্ৰিটিছসকলক প্ৰায় সমান পৰিমাণে বিভক্ত কৰিছিল"; সেয়েহে ব্ৰিটিছসকলে "তেওঁলোকৰ ভাষাত তেওঁ এজন অনুগত নে বিদ্ৰোহী আছিল সেয়া নিশ্চিত নাছিল।
" সত্যাগ্ৰহৰ সফলতা আৰু গান্ধীৰ ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ অন্তিম অভিযানত গান্ধীৰ "নৈতিক শ্ৰেষ্ঠতা" আছিল যি এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
তাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকে দৈনিক প্ৰয়োজনীয় শস্য যেনে চাউল আৰু মাহজাতীয় শস্য খেতি কৰাত অগ্ৰাধিকাৰ দিছিল।
প্ৰায়ে ঋণ প্ৰদানৰ চৰ্ত কৰি আৰু স্থানীয় ৰজা, নৱাব আৰু জমিদাৰৰ সৈতে মিত্ৰতাৰ জৰিয়তে তেওঁলোকক নীল খেতি কৰিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল।
এই ব্যৱসায় লাভজনক আছিল আৰু ইয়াৰ ফলত জাৰ্ডাইন মেথেচন, ই. পাবানে, চাচুন, ৱাদিয়াছ আৰু চুয়াৰকে ধৰি কেইবাজনো এছিয়ান আৰু ইউৰোপীয় ব্যৱসায়ী আৰু কোম্পানীৰ আয় বৃদ্ধি পাইছিল।
ঔপনিৱেশিক যুগৰ আইনৰ অধীনত বহুতো ভাড়াতীয়া আধিত খেতি কৰা কৃষকে তেওঁলোকৰ ভাড়াতীয়াৰ চৰ্ত হিচাপে তেওঁলোকৰ মাটিৰ এক অংশত কিছু নীল খেতি কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।
বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে জাৰ্মানসকলে একপ্ৰকাৰৰ সস্তীয়া কৃত্ৰিম ৰং উদ্ভাৱন কৰিছিল সেয়েহে নীলৰ চাহিদা যথেষ্ট হ্ৰাস পাইছিল।
অৱশ্যে প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত জাৰ্মান কৃত্ৰিম নীল উপলব্ধ হোৱা বন্ধ হৈছিল আৰু সেয়েহে প্ৰাকৃতিক নীলৰ ব্যৱসায় পুনৰ লাভজনক হৈ পৰিছিল।
পূৰ্বৰ চুক্তি অনুসৰি এনেদৰে বহুতো কৃষকে আকৌ এবাৰ তেওঁলোকৰ মাটিৰ এক অংশত ইয়াক ৰোপণ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।
গান্ধীয়ে ১৯১৭ চনৰ ১৩ নৱেম্বৰত পূব চম্পাৰণৰ ঢাকাত জিলা সদৰৰ পৰা ৩০ কিলোমিটাৰ পূবত বৰহাৰৱা লাখানছেন গাঁৱত প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰাথমিক বিদ্যালয় স্থাপন কৰে আৰু অঞ্চলটোৰ পৰা তেওঁৰ বহুসংখ্যক প্ৰবীণ সমৰ্থক আৰু নতুন স্বেচ্ছাসেৱকক সংগঠিত কৰে।
ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদ, অনুগ্ৰহ নাৰায়ণ সিনহা আৰু বাবু ব্ৰজকিশোৰ প্ৰসাদক লৈ গঠিত বিশিষ্ট উকীলৰ দলে গাওঁসমূহৰ এক বিতং অধ্যয়ন আৰু জৰীপৰ আয়োজন কৰিছিল।
এই জৰীপত নীল কৃষক সকলৰ অধঃপতিত জীৱনধাৰণৰ সাধাৰণ অৱস্থাকে ধৰি অত্যাচাৰ আৰু ভয়ংকৰ দুখ-কষ্টৰ ঘটনাবোৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
তেওঁলোকে ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ নিৰ্দেশনাত অঞ্চলটোৰ দৰিদ্ৰ কৃষকসকলৰ বাবে কৃষিৰ ওপৰত অধিক ক্ষতিপূৰণ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ প্ৰদান কৰা আৰু দুৰ্ভিক্ষ সমাপ্ত নোহোৱালৈকে ৰাজহ বৃদ্ধি আৰু সংগ্ৰহ বাতিল কৰাৰ চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰিছিল।
চম্পাৰণ সত্যাগ্ৰহ ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক কালত ভাৰতৰ বিহাৰৰ চম্পাৰণ জিলাত সংঘটিত হোৱা কৃষকৰ বিদ্ৰোহ আছিল।
১৯১৬ চনৰ সংঘটিত হোৱা চম্পাৰণ সত্যাগ্ৰহ ভাৰতত মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বত প্ৰথম সত্যাগ্ৰহ আন্দোলন আছিল।
এই আন্দোলনত কৃষকসকলে কোনো পাৰিশ্ৰমিক নোপোৱাকৈ নীল খেতি কৰিব লগা হোৱাৰ বাবে ব্ৰিটিছ ৰাজৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰিছিল।
১৬ এপ্ৰিলত আৰক্ষীয়ে গান্ধীক অস্থিৰতা সৃষ্টিকৰাৰ অভিযোগত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল আৰু প্ৰদেশ এৰি যাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল।
১৮ এপ্ৰিলত মতিহাৰী জিলা আদালতত দণ্ডাধীশ জৰ্জ চন্দৰে ১০০ টকাৰ জৰিমনা পৰিশোধ কৰিবলৈ কোৱাত গান্ধীয়ে নম্ৰতাৰে এই আদেশক অমান্য কৰিছিল।
এই আন্দোলনে ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক ব্যৱস্থাৰ ভিতৰত ভাৰতীয়সকলৰ অংশগ্ৰহণৰ নিৰ্দেশ দিয়াৰ লগতে বংগৰ উগ্ৰপন্থীসকলৰ মাজত যিসকলে ভাৰতত ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিকসকলক উৎখাত কৰিবলৈ হিংসাত্মক পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰাৰ পোষকতা কৰিছিল তেওঁলোকৰ মাজত মধ্যস্থতা কৰিছিল।
গাওঁবাসীৰ আত্মবিশ্বাসৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি গান্ধীয়ে গাওঁসমূহৰ পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা, বিদ্যালয় আৰু চিকিৎসালয় নিৰ্মাণ আৰু গাঁৱৰ নেতাসকলক পৰ্দা, অস্পৃশ্যতা আৰু মহিলাৰ দমন ৰোধ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
গান্ধীয়ে পশ্চিম চম্পাৰণৰ সন্ত ৰাউত আৰু এই জিলাৰ মধুবনৰ সহায়ত ভিটিহাৰৱাত আৰু দুখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয় স্থাপন কৰিছিল।
তেওঁ উত্তৰ ভাৰতৰ কৃষকসকলক নীল ৰোপণকাৰীৰ দ্বাৰা নিপীড়িত হোৱা দেখি তেওঁ দক্ষিণ আফ্ৰিকাত অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ মানুহৰ দ্বাৰা গণ বিদ্ৰোহ সংগঠিত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা একে পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
তেওঁ বেথচাদা, মেৰিলেণ্ডত অৱস্থিত ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠানৰ ৱাৰেন গ্ৰাণ্ট মেগনাছন ক্লিনিকেল চেণ্টাৰৰ পূৰ্বৰ প্ৰধান আৰু সংক্ৰামক ৰোগ অধ্যয়ন বিভাগৰ গৱেষণাৰ বাবে সহযোগী পৰিচালক আছিল।
১৯৭০ৰ মাজভাগত অল্টাৰ আৰু তেওঁৰ গৱেষণা দলে প্ৰদৰ্শন কৰিছিল যে বেছিভাগ সঞ্চাৰৰ পিছৰ হেপাটাইটিছ কেতবোৰ হেপাটাইটিছ এ বা হেপাটাইটিছ বি ভাইৰাছৰ বাবে হোৱা নাছিল।
স্বতন্ত্ৰভাৱে কাম কৰি আমেৰিকাৰ খাদ্য আৰু ঔষধ প্ৰশাসনৰ বিজ্ঞানী অল্টাৰ আৰু এৱাৰ্ড টেবৰে চিমপাঞ্জীৰ দেহত সঞ্চাৰণ অধ্যয়নৰ যোগেৰে প্ৰমাণ কৰিছিল যে আৰম্ভণিতে "নন-এ, নন-বি হেপাটাইটিছ" নামৰ এক নতুন প্ৰকাৰৰ হেপাটাইটিছৰ ফলত সংক্ৰমণ হৈছিল আৰু সৃষ্টিকাৰী এজেণ্টটো সম্ভৱতঃ ভাইৰাছ আছিল।
২০২০ চনত তেওঁক চাৰ্লছ এম. ৰাইচ আৰু মাইকেল হাউটনৰ সৈতে "হেপাটাইটিছ চি ভাইৰাছৰ আৱিষ্কাৰৰ বাবে" চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
১৯৩৫ চনৰ ১২ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নিউয়ৰ্কৰ ইহুদী পৰিয়ালত হাৰ্ভি জেমছ অল্টাৰৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁ নিউয়ৰ্কৰ ৰচেষ্টাৰত অৱস্থিত ৰছচেষ্টাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ১৯৫৬ চনত কলাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
অল্টাৰৰ স্নাতকোত্তৰ প্ৰশিক্ষণত ১৯৬১ চনৰ ডিচেম্বৰৰ পৰা ১৯৬৪ চনৰ জুন মাহলৈ মেৰিলেণ্ডৰ ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠানত নিদানিক সহযোগী হিচাপে কাম কৰিছিল।
তেওঁ ১৯৬৫ চনৰৰ জুলাই মাহৰ পৰা পৰা ১৯৬৬ চনৰ জুন মাহলৈ ৱাছিংটন ডি.চি.ত অৱস্থিত জৰ্জটাউন বিশ্ববিদ্যালয় চিকিৎসালয় হিমাট'লজি বিভাগৰ সহযোগী হিচাপে কাম কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ আমেৰিকান ব'ৰ্ড অফ পেথ'লজিৰ পৰা ৰক্ত সঞ্চাৰণৰ প্ৰমাণপত্ৰ প্ৰাপ্ত কৰে।
তেওঁৰ অন্যান্য নিযুক্তিসমূহ হ'ল: ১৯৬৬ চনৰ জুলাইৰ পৰা ১৯৬৯ চনৰ জুনলৈ জৰ্জটাউন বিশ্ববিদ্যালয় চিকিৎসালয়ৰ হিমাট'লজি গৱেষণাৰ সঞ্চালক, ১৯৬৯ চনৰ জুলাই মাহৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠানৰ ক্লিনিকেল চেণ্টাৰত সঞ্চাৰ ঔষধ বিভাগৰ সংক্ৰামক ৰোগ শাখাৰ জ্যেষ্ঠ অনুসন্ধানকাৰী, ১৯৭২ চনৰ ডিচেম্বৰৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠানৰ ক্লিনিকেল চেণ্টাৰত সঞ্চাৰ ঔষধ বিভাগৰ সংক্ৰামক ৰোগ শাখাৰ প্ৰধান আৰু ১৯৮৭ চনৰ জানুৱাৰীৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠানৰ ক্লিনিকেল চেণ্টাৰত সঞ্চাৰ ঔষধ বিভাগৰ সংক্ৰামক ৰোগ গৱেষণা শাখাৰ সহযোগী সঞ্চালক প্ৰধান।
১৯৭০ৰ মাজভাগত অল্টাৰ আৰু তেওঁৰ গৱেষণা দলে প্ৰদৰ্শন কৰিছিল যে বেছিভাগ সঞ্চাৰৰ পিছৰ হেপাটাইটিছ ৰোগ হেপাটাইটিছ এ আৰু হেপাটাইটিছ বি ভাইৰাছৰ বাবে হোৱা নাছিল।
অল্টাৰে বব পাৰ্ছেলৰ সহযোগত আৰু আন এটা গৱেষণাগাৰৰ এৱাৰ্ড টাবৰ সৈতে একেলগে কাম কৰি চিমপাঞ্জীৰ দেহত সঞ্চাৰণ অধ্যয়নৰ যোগেৰে প্ৰমাণিত কৰে যে এয়া হেপাটাইটিছৰ এক নতুন প্ৰকাৰ।
১৯৮৮ চনত অল্টাৰৰ গোটৰ দ্বাৰা এনএএনবিএচ নমুনাৰ সংৰক্ষিত পেনেলত ইয়াৰ উপস্থিতি নিৰূপণ কৰি নতুন হেপাটাইটিছ ভাইৰাছ নিশ্চিত কৰা হৈছিল।
১৯৮৯ চনৰ এপ্ৰিল মাহত নন-এ, নন-বি ভাইৰাছৰ নাম সলনি কৰি হেপাটাইটিছ চি ভাইৰাছৰ আৱিষ্কাৰ 'চাইন্স' আলোচনীৰ দুটা নিবন্ধত প্ৰকাশিত হৈছিল।
২০০০ চনত অল্টাৰ আৰু মাইকেল হাউটনক হেপাটাইটিছ চি আৱিষ্কাৰৰ বাবে আৰু ৰক্ত স্ক্ৰীণিং পদ্ধতিৰ বিকাশৰ বাবে এলবাৰ্ট লাস্কাৰ নিদানিক চিকিৎসা গৱেষণা বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
তেওঁৰ চিকিৎসা গৱেষণাৰ বাবে অন্যান্য সন্মানৰ ভিতৰত আছে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চৰকাৰৰ জনস্বাস্থ্য সেৱাত প্ৰদান কৰা সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা বিশেষ সেৱা পদক।
তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমী আৰু ঔষধ প্ৰতিষ্ঠানৰ দুয়োৰে সভ্য নিৰ্বাচিত হৈছিল।
২০০২ চনত তেওঁ ইণ্টাৰনেচনেল ছ'চাইটি অফ ব্লাড ট্ৰেন্সফিউজন প্ৰেচিডেন্সীয়েল এৱাৰ্ড লাভ কৰিছিল।
২০০৫ চনত তেওঁ আমেৰিকান কলেজ অফ ফিজিচিয়ান মেডিচিনৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বিজ্ঞানত উৎকৃষ্ট কামৰ বাবে বঁটা আৰু ইনছেৰমৰ প্ৰথম আন্তৰ্জাতিক পুৰস্কাৰ লাভ কৰে।
১৯৬৪ চনত এজন যুৱ গৱেষণা কৰ্মী হিচাপে, অল্টাৰে বাৰাউক ব্লুমবাৰ্গৰ সৈতে অষ্ট্ৰেলিয়ান এণ্টিজেন সহ-আৱিষ্কাৰ কৰে।
পিছত অল্টাৰে সঞ্চাৰ-সম্পৰ্কিত হেপাটাইটিছৰ বিপদাশংকা হ্ৰাস কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা তেজৰ নমুনা সংৰক্ষণ কৰিবলৈ এটা ক্লিনিকেল চেণ্টাৰ প্ৰকল্পৰ নেতৃত্ব দিছিল।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰয়ে তেওঁৰ কামৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি তেজ আৰু দাতাৰ পৰীক্ষণ কাৰ্য্যসূচী আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ ফলত হেপাটাইটিছৰ অৱস্থিতি ১৯৭০ চনত ৩০ শতাংশৰ পৰা প্ৰায় ০ লৈ হ্ৰাস হৈছিল।
তেওঁৰ শৈক্ষিক নিযুক্তি সমূহ হৈছে: জৰ্জটাউন বিশ্ববিদ্যালয় হস্পিটেলত ঔষধৰ নিদানিক সহযোগী অধ্যাপক, টেক্সাচৰ চান এণ্টেনিঅ'ৰ চাউথৱেষ্ট ফাউণ্ডেচন ফৰ বায়মেডিকেল ৰিচাৰ্ছত সহযোগী অধ্যাপক, জৰ্জটাউন বিশ্ববিদ্যালয় হস্পিটেলত ঔষধৰ নিদানিক অধ্যাপক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠানৰ নিদানিক গৱেষণা প্ৰশিক্ষণ কাৰ্য্যসূচীত শিক্ষক।
হেপাটাইটিছ চিৰ সৃষ্টি কৰা ভাইৰাছটো আৱিষ্কাৰ কৰাৰ বাবে অল্টাৰে গৱেষণাৰ বাবে স্বীকৃতি লাভ কৰে।