polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ৰমাবাঈৰ প্ৰমাণে এক সংবেদনৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰু ৰাণী ভিক্টোৰিয়ালৈ তেওঁৰ ব্যক্তব্য প্ৰচাৰ হৈছিল।
মহিলাৰ শিক্ষাৰ উপায় বৃদ্ধি কৰা আৰু বাল্য বিবাহৰ অত্যাচাৰৰ মুক্ত কৰা এই সমাজৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল।
১৮৮২ চনত ভাৰত চৰকাৰে শিক্ষাৰ বাবে এটা আয়োগ গঠন কৰিছিল আৰু ৰামাবাঈয়ে ইয়াৰ আগত নাৰী শিক্ষাৰ বাবে কিছুমান প্ৰমাণ দাখিল কৰিছিল।
১৮৯৬ চনত তীব্ৰ দুৰ্ভিক্ষৰ সময়ত ৰমাবাঈ গৰুগাড়ীৰে মহাৰাষ্ট্ৰৰ গাওঁবোৰ ভ্ৰমণ কৰে আৰু হাজাৰ হাজাৰ শিশু, বিধবা, অনাথ আৰু অন্যান্য অৱহেলিত মহিলাক উদ্ধাৰ কৰে আৰু তেওঁলোকক সহায়ৰ বাবে শাৰদা সদনৰ আশ্ৰয়লৈ লৈ আহে।
তেওঁ সাতটা ভাষা জানিছিল বাইবেলটো মূল হিব্ৰু আৰু গ্ৰীকৰ পৰা তেওঁৰ মাতৃভাষা মাৰাঠীলৈ অনুবাদ কৰিছিল।
পণ্ডিতা ৰমাবাঈ মুক্তি মিছন বৰ্তমানেও সক্ৰিয় হৈ আছে আৰু বিধৱা, অনাথ আৰু অন্ধকে ধৰি বহুতো অভাৱী গোটৰ বাবে গৃহ, শিক্ষা, বৃত্তিমূলক প্ৰশিক্ষণ আদি প্ৰদান কৰি আহিছে।
১৯৫৪ চনত তেওঁ বোম্বেত মহিলাসকলৰ সাংস্কৃতিক, শাৰীৰিক আৰু আধ্যাত্মিক শিক্ষাৰ বাবে এক প্ৰতিষ্ঠান শক্তিদল আৰম্ভ কৰে।
পিছত ১৯৭৪ চনত তেওঁ ৰিতমভাৰা বিশ্ব বিদ্যাপীঠ স্থাপন কৰে আৰু ইযাক এখন আৱাসিক বিদ্যালয় হিচাপে গঢ়ি তোলে।
মহাত্মা গান্ধীয়ে এই কাৰ্যৰ প্ৰশংসা কৰিছিল আৰু শিক্ষাৰ পথত অব্যাহত ৰাখিবলৈ তেওঁৰ আশীৰ্বাদ দিছিল।
১৯১৩ চনৰ ৫ অক্টোবৰ তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত সৌৰাষ্ট্ৰৰ লিম্‌ডি ৰাজ্যৰ ওচৰৰ ৰণপুৰত পূৰ্ণিমা পাকভাসাৰ জন্ম হৈছিল।
২০০৪ চনত তেওঁক সমাজলৈ তেওঁৰ সেৱাৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে।
সন্ন্যাসিনী হিচাপে যোগদান কৰাৰ পিছত বামাই গম পালে যে দলিত কেথলিকসকলৰ বাবে এটা পৃথক প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ আছে।
দলিত কেথলিক প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰৰ দুৰ্বল পৰিস্থিতিৰ বাবে ক্ষুব্ধ হৈ তেওঁ সাত বছৰৰ পিছত সন্ন্যাসিনী ত্যাগ কৰে।
শিক্ষাদানৰ অভিজ্ঞতাৰ সময়ত তেওঁ জানিব পাৰিছিল যে কেথলিক সন্ন্যাসীসকলে দলিত শিশু আৰু শিক্ষকসকলৰ ওপৰত অত্যাচাৰ কৰিছিল।
তেওঁ কৈছিল যে উচ্চ বৰ্ণৰ সদস্যসকলৰ পৰা তেওঁৰ এই ভাষা বাছনি সন্দৰ্ভত সমালোচনাৰ সন্মুখীন হৈছিল।
উপন্যাসখন প্ৰকাশ হোৱাৰ সময়ত বামাক দুৰ্বল পোহৰত চিত্ৰিত কৰাৰ বাবে তেওঁৰ গাঁৱৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তী সাত মাহৰ বাবে গাঁৱত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া হোৱা নাছিল।
ইয়াৰ পিছত ই বিভিন্ন বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰান্তিক সাহিত্য, অনুবাদত সাহিত্য, আত্মজীৱনী, নাৰীবাদী সাহিত্য, সুবল্টাৰ্ণ সাহিত্য আৰু দলিত সাহিত্যৰ দৰে বিভিন্ন পাঠ্যক্ৰমত পাঠ্যপুথি হিচাপে পৰিণত হৈছে।
বামাৰ 'কাৰুক্কু' ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰা হৈছে আৰু 'কুচুম্বুক্কৰণ' আৰু 'সংগতি' ফৰাচীলৈ অনুবাদ কৰা হৈছে।
যি হৈছে ভাৰতৰ অবিবাহিত মহিলাসকলৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ অবিবাহিতত্ত্বৰ বিষয়ে প্ৰকাশ কৰা ১৩টা প্ৰবন্ধৰ সংকলন।
যদিও তেওঁ এজন পুৰুষক বিয়া কৰা আৰু এগৰাকী ছোৱালী সন্তান জন্ম দিয়াৰ সপোনদেখি ডাঙৰ হৈছিল, তেওঁ লাহে লাহে এগৰাকী অবিবাহিত মহিলা হোৱাটো বাছি লৈছিল কিয়নো তাইৰ মতে "বিবাহ আৰু পৰিয়ালৰ প্ৰতিষ্ঠান আৰু গাঁথনি আজিৰ দৰে, একেবাৰে মহিলা-অনুকূল নহয়।
" তেওঁ লগতে কয়, "মই নিজৰ হিচাপে থাকি ভাল পাইছিলোঁ; মই কাৰো বাবে মোৰ আত্মা, মোৰ সত্তা, মোৰ স্বাধীনতা আৰু পৰিচয় হেৰুৱাব নিবিচাৰিছিলোঁ।
১৯৫৮ চনত মাদ্ৰাজ ৰাজ্যৰ পুথুপট্টিৰ পৰায়াৰ সম্প্ৰদায়ৰ এক ৰোমান কেথলিক পৰিয়ালত ফাউষ্টিনা মেৰী ফাতিমা ৰাণীৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক সাহিত্যিক প্ৰভাৱৰ ভিতৰত আছে জয়কান্তন, অখিলন, মণি আৰু পাৰ্থসাৰথিৰ দৰে তামিল লেখক।
স্নাতক পৰ্যায়ত তেওঁ অতি দৰিদ্ৰ ছোৱালীৰ বাবে স্কুল শিক্ষক হৈছিল যাৰ পিছত তেওঁ সাত বছৰ সন্ন্যাসিনী হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল।
তেওঁ জাতি-ভিত্তিক বৈষম্যৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ পৱিত্ৰ আদেশ গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰু দৰিদ্ৰ দলিত ছোৱালীৰ উন্নতিত সহায় কৰাৰ লক্ষ্যক আগবঢ়াই নিয়াৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
বামাৰ ৰচনাত দলিত নাৰীবাদক মূৰ্ত কৰা হিচাপে দেখা যায় আৰু চাবলটাৰ্ণ মহিলাগৰাকীৰ অভ্যন্তৰীণ শক্তি উদযাপন কৰাৰ বাবে বিখ্যাত।
এক সাক্ষাৎকাৰত বামাই কৈছে যে তেওঁ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ মূল কাৰণ হ'ল তেওঁ তেওঁৰ সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলৰ অভিজ্ঞতা ভাগ বতৰা কৰাটো তেওঁৰ কৰ্তব্য আৰু দায়িত্ব বুলি বিবেচনা কৰে।
তেওঁৰ বাবে, "লিখাটো এক ৰাজনৈতিক কাৰ্য্য", আৰু এক "অস্ত্ৰ" যাক তেওঁ নিৰন্তৰভাৱে অমানৱীয় জাতি প্ৰথাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰে।
ফাউষ্টিনা মেৰী ফাতিমা ৰাণী জনপ্ৰিয় ভাবে বামা আৰু বামা ফাউষ্টিনা চুছাইৰাজ এগৰাকী তামিল দলিত নাৰীবাদী, শিক্ষয়ত্ৰী আৰু ঔপন্যাসিক।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ 'সংগতি' আৰু 'ভানমাম' নামৰ দুখন চুটি গল্পৰ সংকলনৰ সৈতে আৰু দুখন উপন্যাস 'কুচুম্বুক্কৰণ' আৰু অৰু টাটভম 'এৰুমাইয়ুম' ৰচনা কৰিছিল।
সত্যনাৰায়ণ, কে আৰু থাৰু, চুচি কোনো বৰ্ণমালা দৃষ্টিগোচৰ নহয়: দক্ষিণ এছিয়াৰ পৰা নতুন দলিত লিখনি, ডচিয়েৰ ১: তামিল আৰু মালায়ালম, নতুন দিল্লী: পেংগুইন বুকচ।
এইসমূহৰ ভিতৰত মনোগত যন্ত্ৰণা, বিবাহ, বিচ্ছেদ, গুৰুতৰ ক্ষতি, কোনো আপোনজনৰ বিয়োগ, কোনো জীৱন সংকটদায়িনী ঘটনা, নতুন প্ৰেমসংগী, মানসিক উত্তেজনাকাৰী ঔষধ বা ড্ৰাগৰ ব্যৱহাৰ, প্ৰাপ্তবয়স্ক কিশোৰ-কিশোৰীৰ গৃহত্যাগ, জীৱনৰ কিছুমান বিশেষ বয়সৰ প্ৰাপ্তি উল্লেখনীয়।
অস্তিত্বৰ সংকটে জীৱনৰ নশ্বৰতা সম্পৰ্কে সচৰাচৰভাৱেই ভুক্তভোগীৰ অন্তৰ্দৃষ্টিৰ উদ্ৰেক কৰে আৰু এইদৰে ই মনস্তাত্বিক অৱদমন -ৰ সূচনা কৰে।
অস্তিত্বৰ সংকট ব্যক্তিবিশেষৰ জীৱনৰ কিছুমান মুহূৰ্ত যেতিয়া তেওঁ নিজৰ জীৱনৰ অৰ্থ, উদ্দেশ্য আৰু মূল্য সম্পৰ্কে সন্দিগ্ধ হৈ উঠে আৰু এই মননসমূহৰ যোগেদি ঋণাত্মকভাৱে প্ৰভাৱান্বিত হয়।
সৰ্বসাধাৰণতে এনেধৰণৰ চিন্তা হতাশগ্ৰস্ততাৰ বা অৱধাৰিতভাৱে জীৱনৰ অভীষ্ট সম্পৰ্কে ঋণাত্মক জল্পনা, যেনে জীৱনৰ সমস্ত প্ৰয়াসৰ সাৰশূন্যতা (উদাহৰণস্বৰূপে, "এদিনাখন যদি মই বিস্মৃত হৈ যাওঁ, এই সকলোবোৰ কামৰ প্ৰয়োজন কি?")-ৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ থাকে; অৱশ্যে ই আৱশ্যিক নহয়।
মানৱ জীৱনৰ অস্তিত্বৰ অৰ্থ আৰু উদ্দেশ্য সম্পৰ্কীয় এই আস্পদ "অস্তিত্ববাদ"ৰ দৰ্শনমূলক পৰম্পৰাৰ এক মুখ্য আলোচ্য বিষয়।
ব্যক্তিবিশেষৰ জীৱনৰ সংকটবিশেষত যেতিয়া তেওঁ‌ অনুধাৱন কৰে যে তেওঁ নিজে বাছি লোৱা বিকল্পৰ মাজেদিয়েই সদায় নিজৰ জীৱনক সংজ্ঞায়িত কৰিব লাগিব, সেই পৰিস্থিতিক অস্তিত্ববাদী দৰ্শনৰ ব্যাখ্যাত "অস্তিত্বৰ সংকট" হিচাপে আখ্যায়িত কৰা হয়।
যেতিয়া ব্যক্তিবিশেষে স্বীকাৰ কৰি লয় যে আনকি কোনো বিশেষ কৰ্মৰ পৰা আঁতৰি থকা বা কোনো বিকল্পৰ প্ৰতি সন্মতি নিবৃত্তিৰ সিদ্ধান্তও যে একধৰণৰ জীৱন বিকল্পই, তেতিয়া অস্তিত্বৰ সংকটৰ উদ্ৰেক হয়।
নামৰ নৰ'ৱেৰ দাৰ্শনিক আৰু নাস্তিবাদ আৰু অ-নশ্বৰতাৰ প্ৰবক্তাগৰাকীয়ে তেওঁৰ শীৰ্ষক নিৱন্ধৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ কৰিছিল যে, তেওঁৰ বিশ্বাস অনুসৰি সকলো সচেতন জীৱই অস্তিত্বৰ সম্পৰ্কে উদাসীনতা আৰু অসংগতাৰ সংশয়ৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ চাৰিধৰণৰ উপায় অৱলম্বন কৰে।
জয়পুৰ শাসন কৰা ৰাজপুতসকলৰ কচ্ছৱা ফৈদে ভিলসকলক পৰাজিত কৰিছিল আৰু পিছত এক শান্তিপূৰ্ণভাবে একেলগে থাকিবলৈ লৈছিল।
এই নৃত্যত সাধাৰণতে প্ৰদৰ্শকসকলে এক বিস্তৃত বৃত্তৰ ভিতৰত আৰু বাহিৰলৈ যোৱাৰ সময়ত টাকুৰী ঘুৰাৰ দৰে ঘূৰি নৃত্য কৰে।
হিন্দীৰ 'ঘুমনা' শব্দটোৱে নৃত্যশিল্পীসকলৰ ঘূৰি ঘূৰি নৃত্য কৰা অৱস্থাক বৰ্ণনা কৰে আৰু ই হৈছে ঘুমৰ শব্দটোৰ আধাৰ।
ঘুমৰ প্ৰদৰ্শন কৰা নৃত্যশিল্পীসকলে ঘড়ী কাঁটাৰ দিশত আৰু বিপৰীত দিশত পদছচালনাৰ সৈতে আৰু প্ৰদৰ্শকসকলৰ মাজত কেতিয়াবা তেওঁলোকৰ হাত একত্ৰিত কৰে আৰু আনকি চাপৰি মাৰি ওলোৱাৰ সৈতে এটা বৃত্তাকাৰ দিশত আগবাঢ়ে।
গীতবোৰৰ স্পন্দনৰ সৈতে পদচালনা একঁকালবৰ্তীকৰণ গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু নৃত্যৰ লয় বৃদ্ধি হোৱাৰ লগে লগে নৃত্যশিল্পীসকলেৰ নৃত্যৰ গতি বৃদ্ধি পায়।
পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতি অনুসৰি নৱ বিবাহিত কইনাই তেওঁৰ নতুন বৈবাহিক জীৱনৰ আৰম্ভণিত আদৰণি জনোৱা পৰ্বত ঘুমৰ নৃত্য কৰিব লাগে।
প্ৰায়ে বিশেষ অনুষ্ঠান যেনে বিবাহ, উৎসৱ আৰু ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানত ঘুমাৰ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
১৯৮৬ চনত সন্তৰামপুৰৰ মহাৰাণী ৰাজমাতা গোবৰ্ধন কুমাৰীয়ে ঘুমাৰ লোকনৃত্য সংৰক্ষণ আৰু প্ৰচাৰৰ বাবে 'গংগৌৰ ঘুমৰ নৃত্য একাডেমী' স্থাপন কৰিছিল।
ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ২০০৭ চনত দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
তেওঁ ঔপনিৱেশিকতাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়া প্ৰাচীনতম ভাৰতীয়সকলৰ মাজৰ এগৰাকী আছিল আৰু সেয়ে কেতিয়াবা তেওঁক 'ভাৰতৰ প্ৰথম মহিলা স্বাধীনতা সংগ্ৰামী' বুলি গণ্য কৰা হয়।
কৰ্ণাটক ৰাজ্যত তেওঁক ৰাণী কিট্টুৰ চেন্নাম্মা, কেলাদি চেন্নাম্মা, ৰাণী চেন্নাভাইৰাদেৱী আৰু ওনাকে ওবাভাৰ সৈতে বীৰাংগনা, মহিলা যোদ্ধা আৰু দেশপ্ৰেমী হিচাপে স্মৰণ কৰা হয়।
পৰম্পৰাগত বিৱৰণ অনুসৰি তেওঁ এগৰাকী অত্যন্ত জনপ্ৰিয় ৰাণী আছিল আৰু তেওঁ কেইবাটাও লোককাহিনীৰ অংশ।
ৰাণীৰ কাহিনী লোকগীত আৰু উপকূলীয় কৰ্ণাটকৰ জনপ্ৰিয় লোক থিয়েটাৰ যক্ষগানৰ জৰিয়তে প্ৰজন্মৰ পৰা প্ৰজন্মলৈ মৌখিক সাহিত্য হিচাপে প্ৰচলিত।
দৈভা কোলা নামৰ এক স্থানীয় ৰীতিৰ নৃত্যত ব্যক্তিত্বজনে আব্বাক্কা মহাদেৱীৰ মহান কাৰ্য্যবোৰ বৰ্ণনা কৰে।
লোককথা সমূহত তেওঁক এগৰাকী যত্নশীল ৰাণী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে যিয়ে নিশা লৈকে ন্যায় প্ৰদান কৰি কাম কৰিছিল।
কিংবদন্তি সমূহে লগতে দাবী কৰে যে আব্বাক্কা পৰ্তুগীজসকলৰ বিৰুদ্ধে যুঁজত অগ্নিবাণ বা অগ্নি প্ৰজ্বলিত কাড় ব্যৱহাৰ কৰা অন্তিমজন ব্যক্তি আছিল।
কিছুমান বিৱৰণে এইটোও দাবী কৰে যে তেওঁৰ দুগৰাকী সমানে বীৰাংগনা ছোৱালী আছিল যিয়ে পৰ্তুগীজসকলৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধত তেওঁৰ সৈতে যুঁজিছিল।
১৫৬৮ চনত তেওঁলোকে উল্লালৰ প্ৰতি আকৌ মনোযোগ দিছিল কিন্তু আব্বাক্কা ৰাণীয়ে তেওঁলোকক পুনৰ প্ৰতিৰোধ কৰিছিল।
তাৰপিছত পৰ্তুগীজ ভাইচৰয় এণ্টেনিঅ' নৰোনহাৰে জৱাঅ' পেইক্সোটো নামৰ এজন পৰ্তুগীজ জেনেৰেল আৰু সৈনিকৰ এটা দল সমুদ্ৰিক পথেৰে প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল।
পৰৱৰ্তী আক্ৰমণত আব্বাক্কা ৰাণী আৰু তেওঁৰ সমৰ্থকসকলে এডমিৰেল মাস্কাৰেনহাছক হত্যা কৰে আৰু পৰ্তুগীজসকলেও মাংগালোৰ দুৰ্গ এৰি দিবলৈ বাধ্য হয়।
জামোৰিনৰ সেনাপতি কুট্টি পোকাৰ মাৰ্কাৰে আব্বাক্কাৰ হৈ যুঁজ দিছিল আৰু মাংগালোৰত পৰ্তুগীজ দুৰ্গ ধ্বংস কৰিছিল কিন্তু ঘূৰি অহাৰ সময়ত তেওঁক পৰ্তুগীজসকলে হত্যা কৰিছিল।
ঐতিহাসিক গৱেষণাই এয়া প্ৰকাশ কৰে যে ষোড়শ শতিকাত তেওঁৰ শাসনকালত বেৰী সম্প্ৰদায়ৰ পুৰুষসকলে নৌ বাহিনীত নাবিক হিচাপে কাম কৰিছিল।
ৰাণী আব্বাক্কাই ব্যক্তিগতভাৱে মালালীত বান্ধ নিৰ্মাণৰ তদাৰক কৰিছিল আৰু তেওঁ বোল্ডাৰৰ কামৰ বাবে বেৰীসকলক নিযুক্ত কৰিছিল।
তেওঁ বিদনুৰৰ শক্তিশালী ৰজা ভেংকটাপ্পানায়কাৰ পৰাও সমৰ্থন লাভ কৰিছিল আৰু পৰ্তুগীজ বাহিনীৰ ভাবুকিক উপেক্ষা কৰিছিল।
চৌটাসকলে দিগম্বৰ জৈন বাণ্ট সম্প্ৰদায়ৰ মাতৃতান্ত্ৰিক উত্তৰাধিকাৰ বা আলিয়াসাণ্টানা প্ৰণালী অনুসৰণ কৰিছিল।
তেওঁ মাংগালোৰৰ বংগ ৰাজ্যৰ ৰজা লক্ষ্মণপ্পা আৰাছা বংগৰাজা দ্বিতীয়ৰ সৈতে আব্বাক্কাৰ বৈবাহিক সম্বন্ধ গঢ়ি তুলিছিল।
তেওঁৰ স্বামীয়ে এনেদৰে আব্বাক্কাৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিশোধ ল'বলৈ আকাংক্ষা কৰিছিল আৰু পিছত আব্বাক্কাৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকৰ যুঁজত পৰ্তুগীজসকলৰ সৈতে যোগ দিছিল।
কৰ্ণাটক ইতিহাস একাডেমীয়ে ৰাজ্যৰ ৰাজধানীত কুইনছ ৰোড পথটোক 'ৰাণী আব্বাক্কা দেৱী পথ' হিচাপে নামকৰণ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে।
গোৱাক অতিক্ৰম কৰি ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণলৈ অনাৰ পিছত পৰ্তুগীজসকলে ইয়াৰ দক্ষিণদিশে আৰু উপকূল অঞ্চলত মনোযোগ দিছিল।
লাভজনক বাণিজ্য কেন্দ্ৰ হোৱাৰ বাবে পৰ্তুগীজ, ডাচ্চ আৰু ব্ৰিটিছে অঞ্চলটোৰ লগতে বাণিজ্য পথৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে ইজনে সিজনৰ সৈতে প্ৰতিযোগিতাত মিলিত হৈছিল।
আব্বাক্কাৰ কৌশলৰ দ্বাৰা স্পষ্টভাৱে বিচলিত পৰ্তুগীজসকলে চৌটাক বৈশ্যতা স্বীকাৰ কৰি তেওঁলোকক কৰ দিবলৈ দাবী কৰিছিল কিন্তু আব্বাক্কাই তেওঁলোকক কৰ পৰিশোধ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল।
১৫৫৫ চনত পৰ্তুগীজসকলে এডমিৰেল ডম এলভাৰ' দা চিলভেইৰাক কৰ পৰিশোধ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাৰ পিছত চৌটা ৰাজ্যৰ সৈতে যুঁজিবলৈ পঠিয়াইছিল।
এই যুদ্ধত ৰাণী আব্বাক্কাই আকৌ এবাৰ চৌটাক নিজৰ ক্ষমতাত ধৰি ৰাখিবলৈ সক্ষম হয় আৰু সফলতাৰে তেওঁলোকৰ আক্ৰমণক প্ৰতিহত কৰে।
হিন্দুস্তান শ্বিপয়াৰ্ড লিমিটেডত নিৰ্মাণ কৰা পাঁচখন ইনশ্বৰ পেট্ৰ'ল জাহাজৰ শৃংখলাৰ প্ৰথমখন ভাৰতীয় উপকূলৰক্ষী বাহিনীৰ জাহাজ আইচিজিএছ ৰাণী আব্বাক্কাক ২০১২ চনৰ ২০ জানুৱাৰী তাৰিখে বিশাখাপট্টনমত কমিচন কৰা হৈছিল।
২০০৫ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় গ্ৰাম্য স্বাস্থ্য মিছন আৰম্ভ হোৱাৰ আগতে প্ৰতিটো উপ-কেন্দ্ৰত এগৰাকী এএনএম ব্যৱস্থা আছিল।
পিছত দেখা গৈছিল যে এখন গাঁৱৰ স্বাস্থ্য সেৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰিবলৈ এগৰাকী এএনএম পৰ্যাপ্ত নহয়।
২০০৫ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় গ্ৰাম্য স্বাস্থ্য মিছনে প্ৰতিটো উপ-কেন্দ্ৰৰ বাবে দুগৰাকী এএনএমৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল।
১৯৮৬ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা নীতিয়ে এএনএম কাৰ্যসূচীক বৃত্তিমূলক শিক্ষাৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰে।
এই সিদ্ধান্তৰ পিছত আইএনচিয়ে পুনৰ ইয়াৰ নীতি পৰ্যালোচনা কৰে আৰু স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ মন্ত্ৰালয়ে এএনএম পাঠ্যক্ৰমটো +২ স্তৰত অৰ্থাৎ দশম শ্ৰেণী/উচ্চতৰ মাধ্যমিক স্তৰৰ পিছত বৃত্তিমূলক শিক্ষা হিচাপে গ্ৰহণ কৰা পৰামৰ্শ দিয়ে।
অৱশ্যে ভাৰতৰ কেৱল কেইখনমান ৰাজ্যই এএনএম পাঠ্যক্ৰমক উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰ্যায়ৰ স্কুলীয়া শিক্ষাৰ এক বৃত্তিমূলক পাঠ্যক্ৰম হিচাপে গঢ়ি তুলিছে।
আইএনচিৰ শেহতীয়া নিৰ্দেশনা অনুসৰি এএনএম পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্তিৰ বাবে নিম্নতম বয়স ১৭ বছৰ হ'ব লাগে আনহাতে সৰ্বাধিক বয়সৰ সীমা হৈছে ৩৫ বছৰ।
মুখাৰ্জী সমিতিয়ে ১৯৬৬ চনত লক্ষ্য আৰু উদগনিৰ এক প্ৰণালী নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল আৰু স্বাস্থ্য কাৰ্যসূচীবোৰ জনপ্ৰিয় কৰাৰ বাবে এএনএম আৰু অন্যান্য গাওঁ পৰ্যায়ৰ কৰ্মীসকলক এজেণ্ট হিচাপে চিনাক্ত কৰিছিল।
১৯৭৩ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ কৰতাৰ সিং সমিতিয়ে স্বাস্থ্য সেৱাৰ কাম-কাজ একত্ৰিত কৰে আৰু এএনএমৰ ভূমিকা সলনি কৰে।
গাঁও অঞ্চলৰ সম্প্ৰদায়সমূহক সুৰক্ষিত আৰু কাৰ্যকৰী যত্ন প্ৰদান কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ সেৱা গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি বিবেচনা কৰা হয়।
ৰাষ্ট্ৰীয় গ্ৰাম্য স্বাস্থ্য মিছনৰ অধীনত প্ৰতিটো উপ-কেন্দ্ৰই ব্যয়ৰ বাবে ১০,০০০ টকাৰ এক নিৰ্দিষ্ট পুঁজি লাভ কৰে।
এনে ধৰণৰ পুঁজি প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ এএনএমৰ গাওঁখনৰ পঞ্চায়ত সভাপতিৰ সৈতে এক যুটীয়া বেংক একাউণ্ট থাকে।
এগৰাকী এএনএময়ে উপ-কেন্দ্ৰৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰাৰ বাবে মুক্ত পুঁজি ব্যৱহাৰ কৰে।
ইয়াৰ জৰিয়তে নিৰ্দিষ্ট পুঁজি প্ৰদান কৰাৰ পিছত উপ-কেন্দ্ৰ পৰ্যায়ত বিতৰণৰ হাৰ বৃদ্ধি কৰা হৈছে।
প্ৰসূতি যত্নৰ লগতে সমিতিয়ে পৰামৰ্শ দিছিল যে এএনএমৰ কামত অন্তৰ্ভুক্ত থাকিব শিশুৰ স্বাস্থ্য আৰু গাওঁবাসীৰ প্ৰাথমিক স্বাস্থ্যৰ যত্ন।
ভাৰতীয় ধাত্ৰী পৰিষদে সমিতিৰ পৰামৰ্শ গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু সেইবোৰক ১৯৭৭ চনত পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল।
আনহাতে প্ৰতিটো উপ-কেন্দ্ৰৰ বাবে আৱণ্টন কৰা জনজাতীয় আৰু পাহাৰীয়া এলেকাৰ জনসংখ্যা হৈছে ৩,০০০ জন।
এএনএম সম্পৰ্কীয় কামৰ ভিতৰত আছে পৰিয়াল পৰিকল্পনা সেৱা, স্বাস্থ্য আৰু পুষ্টি শিক্ষা, পৰিৱেশ অনাময় বজাই ৰখাৰ প্ৰচেষ্টা, সংক্ৰামক ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে টীকাকৰণ, সামান্য আঘাতৰ চিকিৎসা আৰু জৰুৰীকালীন আৰু দুৰ্যোগত প্ৰাথমিক চিকিৎসা।
এই মিছনে গাঁওসমূহত প্ৰাথমিক স্বাস্থ্য সেৱা উন্নত কৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছিল আৰু স্বাস্থ্য সেৱা আৰু সম্প্ৰদায়ৰ মাজত সংযোগ হিচাপে এএনএমৰ গুৰুত্ব অধিক বৃদ্ধি কৰিছিল।
১৯৭২ চনত বিন্দুৱে দাস্তান নামৰ ছবিখনত মালাৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হয় আৰু তৃতীয়টো ফিল্মফেয়াৰৰ মনোনয়ন লাভ কৰে।
এইখন ছবিকে ধৰি পৰৱৰ্তী সময়ত বিন্দুৱে 'হাৱাছ' আৰু 'ইমতিহান'ত অভিনয় কৰি ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ মনোনয়ন লাভ কৰে।
১৯৭৬ চনত 'অৰ্জুন পণ্ডিত' নামৰ ছবিখনত তেখেতে সৰলা চৰিত্ৰটোত অভিনয় কৰে আৰু ফিল্মফেয়াৰৰ সপ্তমটো মনোনয়ন লাভ কৰে।
আশীৰ দশকত জনপ্ৰিয়তাৰ এক সুকীয়া স্থানত আৰোহণ কৰা বিন্দুৱে চাৰিটা দশক ব্যাপি থকা নিজৰ সুদীৰ্ঘ কেৰিয়াৰত প্ৰায় ডেৰ শতাধিক ছবিত অভিনয় কৰিছে।
হিন্দী ছবি জগতৰ আন এগৰাকী জনপ্ৰিয় অভিনেতা প্ৰেম চোপ্ৰাৰ বিপৰীতে তেখেতে একাধিক চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।
১৯৬৯ চনত মুক্তিলাভ কৰা হিন্দী ছবি 'ইট্টেফাক' আৰু 'দো ৰাস্তে'ৰ জৰিয়তে বিন্দুৱে প্ৰাৰম্ভিক সফলতা লাভ কৰে।
ৰামায়ণৰ কেইবাটাও পাণ্ডুলিপিত এটা কাহিনী উল্লেখ কৰা হৈছে য'ত অংগদে ৰাৱণৰ উপস্থিতিতে সীতাৰ প্ৰতি কৰা ৰাৱণৰ অশুভ আচৰণৰ শাস্তি হিচাপে মন্দোদৰীক চুলিত ধৰি টানিছিল।
এই কাহিনী অনুসৰিঃ ৰাৱণৰ সকলো পুত্ৰ আৰু যোদ্ধাৰ মৃত্যু হোৱাত ৰাৱণে তেওঁৰ বিজয় নিশ্চিত কৰিবলৈ এক যজ্ঞৰ আয়োজন কৰে।
ৰামে এই যজ্ঞ ধ্বংস কৰিবলৈ হনুমান আৰু বান্দৰ ৰাজকুমাৰ অঙ্গদৰ নেতৃত্বত বান্দৰৰ এটা দল প্ৰেৰণ কৰে।
মন্দোদাৰীয়ে ৰাৱণক তেওঁক বচাবলৈ অনুৰোধ কৰে আৰু ৰামে তেওঁৰ পত্নীৰ বাবে কৰি থকা কাৰ্যসমূহৰ বিষয়ে স্মৰণ কৰায়।
মন্দোদৰীয়ে পুনৰ ৰাৱণক সীতাক ৰামৰ ওচৰত সমৰ্পণ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে, কিন্তু তেওঁ এই কথা অস্বীকাৰ কৰে।
কৃত্তিবাসী ৰামায়ণে বৰ্ণনা কৰিছে যে বান্দৰবোৰে মন্দোদৰীক টানি নিয়ে আৰু বস্ত্ৰসমূহ ফালি-ছিৰি পেলায়।
থাই অভিযোজন ৰামাকিয়েনৰ বৰ্ণনা অনুসৰি হনুমানে ৰাৱণৰ ৰূপত ৰাৱণৰ জীৱন সুৰক্ষিত কৰি ৰখা মন্দোদৰীৰ সতীত্ব নষ্ট কৰে।
তেওঁলোকৰ মায়াৱী আৰু দুণ্ডুভি নামৰ দুটা পুত্ৰৰ জন্ম হয় কিন্তু এজনী ছোৱালীৰ বাবে তেওঁলোকে শিৱৰ অনুগ্ৰহ বিচাৰি তপস্যা কৰা আৰম্ভ কৰে।
উত্তেজিত হৈ পাৰ্বতীয়ে মধুৰাক অভিশাপ দিয়ে যে মধুৰা বাৰ বছৰৰ বাবে এটা কুঁৱাৰ ভিতৰযত ভেকুলী হৈ থাকিব।
শিৱই মধুৰাক কৈছিল যে পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ এগৰাকী ধুনীয়া নাৰীৰ ৰূপ পাব হ'ব আৰু এজন মহান বীৰ পুৰুষৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হ'ব।
বাৰ বছৰৰ পিছত মধুৰাই পুনৰ এগৰাকী সুন্দৰী কুমাৰীৰ ৰূপ পায় আৰু কুঁৱাৰ ভিতৰত সজোৰে কান্দিবলৈ ধৰে।
এই সংস্কৰণত ৰাক্ষসৰাজ ৰাৱণ আৰু মন্দোদৰীৰ পুত্ৰ মেঘনাদৰ জন্ম মন্দোদৰীৰ শৰীৰত সোমাই থকা শিৱৰ বীৰ্য্যৰ পৰা হোৱা বুলি কোৱা হয়।
যেতিয়া ৰামৰ বাৰ্তাবাহক হনুমান সীতাৰ সন্ধানত লংকালৈ আহে তেতিয়া তেওঁ ৰাৱণৰ শোৱনি কোঠাত প্ৰৱেশ কৰাৰ সময়ত মন্দোদৰীৰ সৌন্দৰ্যৰ দ্বাৰা বিস্মিত হয় আৰু মন্দোদৰীকে সীতা বুলি ভুল কৰে।
তেওঁ ৰাৱণক তেওঁৰ আন পত্নীসকলৰ যোগেদি নিজৰ মনোৰঞ্জন কৰিবলৈ আৰু সীতাক তেওঁৰ পত্নী কৰি লোৱাৰ কামনা ত্যাগ কৰিবলৈ কয়।
যদিও মন্দোদৰীয়ে সীতাক সৌন্দৰ্য আৰু বংশমৰ্যাদাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ তুলনাত নিম্নমানৰ বুলি গণ্য কৰিছিল, তেওঁ সীতাৰ ৰামৰ প্ৰতি থকা ভক্তিক স্বীকাৰ কৰাৰ লগতে আৰু সীতাক শচী আৰু ৰোহিণীৰ দৰে দেৱীৰ সৈতে তুলনা কৰিছিল।
ওড়িয়া ধৰ্ম পুৰাণত বৰ্ণনা কৰা হৈছে যে পৃথিৱীয়ে তেওঁৰ পুত্ৰ মণিনাগক তেওঁক গাখীৰৰ ভাগ দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰা মন্দৰ আৰু উদৰ নামৰ ঋষি দুজনৰ গাইসমূহৰ গাখীৰ বিষাক্ত কৰিবলৈ প্ৰেৰণ কৰে।
এনেতে প্ৰকৃত বালি অহাত ৰাৱণ আৰু বালিয়ে তেওঁক দুয়োফালৰ পৰা টানিবলৈ ধৰে যাৰ ফলত ভেঙ্গাৱতী দুফাল হয়।
মৃত্যুৰ দেৱতা যম আৰু বায়ু দেৱতাই তেওঁক পুনৰ্জীৱিত কৰে আৰু দুয়োজন ঋষিৰ নামেৰে মন্দোদৰী নামেৰে নামকৰণ কৰে।
মাহাৰী নৃত্য পৰম্পৰাত একে ধৰণৰ এক কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে য'ত এটা সাপে ঋষিসকলৰ গাখীৰ বিষাক্ত কৰে।
ৰাৱণৰ মৃত্যুৰ পিছত বাল্মীকিৰ ৰামায়ণ মন্দোদৰীৰ ভাগ্যৰ বিষয়ে নীৰৱ হৈ থকাৰ বিপৰীতে ৰামায়ণৰ বহুকেইটা সংস্কৰণত কোৱা হৈছে যে ৰাৱণৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰামে বিভীষণক তেওঁৰ নিজৰ পত্নী থকা স্বত্বেও মন্দোদৰীক তেওঁৰ পত্নী হিচাপে গ্ৰহণ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।
এটা তত্ত্বৰ মতে যে ৰাৱণৰ গোত্ৰত মাতৃপ্ৰধান পৰিয়ালো থাকিব পাৰে আৰু সেয়েহে ৰাৱণৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰাজ্যৰ শৃংখলা পুনৰুদ্ধাৰ কৰিবলৈ আৰু বিভীষণে শাসনৰ অধিকাৰ লাভ কৰিবলৈ ৰাজৰাণীক বিয়া কৰোৱাটো প্ৰয়োজনীয় আছিল।
মন্দোদৰী আৰু বিভীষণৰ মাজত বিবাহ তেওঁলোকৰ "পাৰস্পৰিক যৌন হস্তক্ষেপ"ৰ ওপৰত আধাৰিত বিবাহৰ পৰিৱৰ্তে সম্পূৰ্ণৰূপে "ৰাজনীতি সম্পৰ্কীয় কাৰ্য্য"হে।
হয়তো ৰাজ্যখনক ৰামৰাজ্য অযোধ্যাৰ সহযোগী হিচাপে সমৃদ্ধি আৰু স্থিৰতালৈ লৈ যাবৰ বাবে আৰু শাসনত তেওঁৰ নিজস্ব মতাধিকাৰ বাহাল ৰাখিবৰ বাবে মন্দোদৰীয়ে দেওৰেক বিভীষণক বিয়া কৰাবলৈ সন্মত হৈছিল।
স্বামীহাৰা মন্দোদৰীক আত্মহত্যাৰ পৰা আঁ‌তৰাই ৰাখিবলৈও ৰামে বিভীষণৰ সৈতে বিবাহৰ পৰামৰ্শ দিয়ে।
ৰামে ৰাৱণক তেওঁৰ সাধাৰণ তীৰেৰে হত্যা কৰাত ব্যৰ্থ হয় যদিও অৱশেষত যাদুকৰী তীৰৰ সহায়ত হত্যা কৰে।
যদিও বাল্মীকিৰ ৰামায়ণে বৰ্ণনা কৰিছে যে যাদুকৰী তীৰপাট ইন্দ্ৰই ৰামক দিছিল, কিন্তু আন সংস্কৰণত ইয়াক মন্দোদৰীৰ শোৱাকোঠাত বা পালেঙৰ তলত লুকুৱাই ৰখা হৈছিল।
মন্দোদৰীয়ে ৰাৱণৰ সুস্থতাৰ বাবে দেৱী পাৰ্বতীক উপাসনা কৰাত মগ্ন হৈ থাকোঁ‌তেই হনুমানে ব্ৰাহ্মণৰ ছদ্মবেশত তেওঁৰ ওচৰলৈ আহে।
তেওঁৰ আত্মবিশ্বাস জয় কৰাৰ পিছত হনুমানে সেই তীৰপাটৰ গোপন অৱস্থান প্ৰকাশ কৰিবলৈ মন্দোদৰীক প্ৰৱঞ্চনাৰে বাধ্য কৰে।
মন্দোদৰী ৰাৱণৰ মৃত্যুস্থলীত অবিন্যস্ত অৱস্থাত আহি উপস্থিত হয় আৰু তেওঁৰ মৃত্যুৰ বাবে গভীৰ দুখ প্ৰকাশ কৰে।
তেওঁ দৰ্ভ বনৰ দুগ্ধ সংৰক্ষণ কৰি ইয়াক এটা পাত্ৰত মন্ত্ৰেৰে বিশুদ্ধ কৰি ৰাখিছিল যাতে লক্ষ্মীয়ে ইয়াত বাস কৰিব পাৰে।
ৰাৱণৰ এই দুষ্কাৰ্য্য দেখি মন্দোদৰী হতাশ হৈ পৰে আৰু সেয়েহে তেওঁ অতি বিষাক্ত বুলি ভবা তেজৰ পাত্ৰৰ পানীয় পান কৰি আত্মহত্যা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
কিন্তু মৃত্যুৰ পৰিৱৰ্তে, গৃৎসমদে সংগ্ৰহ কৰি ৰখা দুগ্ধৰ বাবে মন্দোদৰী লক্ষ্মীৰ অৱতাৰৰ সৈতে গৰ্ভৱতী হয়।
মন্দোদৰীয়ে এই ভ্ৰূণটো কুৰুক্ষেত্ৰত সমাধিস্থ কৰে য'ত ইয়াক ৰজা জনকে আৱিষ্কাৰ কৰে আৰু সেই কন্যাৰ নাম সীতা ৰাখে।
শিৱই তেওঁক এটা ভেকুলীলৈ পৰিণত কৰে আৰু ইয়াক পিছত মানুহৰ ৰূপলৈ ঘূৰাই আনি মায়াসুৰক কন্যা হিচাপে প্ৰদান কৰা হয়।
আনন্দ ৰামায়ণত বিষ্ণুৱে তেওঁৰ শৰীৰত লেপন কৰা চন্দনকাঠৰ প্ৰলেপৰ পৰা মন্দোদৰীৰ সৃষ্টি কৰে আৰু মন্দোদৰীক ৰাৱণক গতাই দি প্ৰকৃত পাৰ্বতীক উদ্ধাৰ কৰে।
দেৱী ভাগৱত পুৰাণৰ মতে যেতিয়া ৰাৱণে মন্দোদৰীক বিয়া কৰাব বিচাৰে, তেতিয়া মায়াই তেওঁক সতৰ্ক কৰি দিয়ে যে তেওঁৰ ৰাশিফলে সূচায় যে তেওঁৰ প্ৰথম সন্তানে তেওঁৰ বংশ ধ্বংস কৰিব আৰু সেয়ে এই সন্তানক হত্যা কৰা উচিত।
মায়াৰ পৰামৰ্শ উপেক্ষা কৰি ৰাৱণে তেওঁৰ প্ৰথম সন্তানক জনকৰ নগৰীত এটা বাকচত ভৰাই থৈ আহে য'ত এই সন্তানটি সীতা হিচাপে ডাঙৰ-দীঘল হয়।
ৰামায়ণৰ জৈন অভিযোজন যেনে বসুদেৱানন্দী, উত্তৰ-পুৰাণ, আৰু অন্যান্য আদিৰ মতেও সীতা ৰাৱণ আৰু মন্দোদৰীৰ কন্যা আৰু যেতিয়া তেওঁ ৰাৱণ আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সমাপ্তিৰ কাৰণ হ'ব বুলি ভৱিষ্যতবাণী কৰা হয় তেতিয়া তেওঁক পৰিত্যাগ কৰা হয়।
যোধপুৰৰ পৰা ৯ কিলোমিটাৰ উত্তৰে অৱস্থিত মন্দোৰ নামৰ চহৰখন মন্দোদৰীৰ জন্মস্থান বুলি ধাৰণা কৰা হয়।
ৰাৱণক কিছু স্থানীয় ব্ৰাহ্মণৰ মাজত জোঁ‌ৱাই হিচাপে গণ্য কৰা হয় আৰু ইয়াত তেওঁৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এটা মন্দিৰ আছে।
ৰাৱণে কৰা ভুলবোৰ দেখিও মন্দোদৰীয়ে তেওঁক ভাল পাইছিল আৰু ধৰ্মৰ পথ অনুসৰণ কৰিবলৈ তেওঁক পৰামৰ্শ দিছিল।
এগৰাকী ধাৰ্ম্মিক নাৰী হিচাপে মন্দোদৰীয়ে ৰাৱণক ধাৰ্ম্মিকতাৰ দিশে লৈ যাবলৈ চেষ্টা কৰে যদিও ৰাৱণে সদায় তেওঁৰ পৰামৰ্শক উপেক্ষা কৰে।
তেওঁ বেদৱতীক প্ৰলোভিত নকৰাৰো পৰামৰ্শ দিয়ে যাৰ সীতা হিচাপে পুনৰ জন্ম হ'ব আৰু ৰাৱণৰ ধ্বংসৰ কাৰণ হ'ব।
যেতিয়া সীতাৰ শান্তিপূৰ্ণ প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ সকলো প্ৰচেষ্টা বিফল হয় ৰামে তেতিয়া ৰাৱণৰ লংকাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘোষণা কৰে।
ৰামৰ বিৰুদ্ধে যুঁজখনৰ আগমুহূৰ্তত মন্দোদৰীয়ে ৰাৱণক বাধা দিবলৈ শেষ প্ৰয়াস কৰে যদিও কোনো ফল নধৰে।
যদিও পুত্ৰ মেঘনাদ ওৰফে ইন্দ্ৰজিৎ আৰু ৰাৱণক ৰামৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ নকৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল, মন্দোদৰীয়ে শেষ যুঁজখনত এগৰাকী অনুগত আৰু বিশ্বাসী পত্নীৰ দৰে তেওঁৰ স্বামীৰ কাষত থিয় দিয়ে।
ৰামায়ণৰ উত্তৰা কাণ্ডত উল্লেখ কৰা হৈছে যে মায়াসুৰে স্বৰ্গ ভ্ৰমণ কৰোঁ‌তে দেৱতাসকলে তেওঁক অপ্সৰা হেমাক প্ৰদান কৰে।
ৰামায়ণৰ এক সংস্কৰণৰ মতে ৰামে ৰাৱণক বধ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা তীৰপাত ক'ত আছে সেই কথা হনুমানে ছলেৰে মন্দোদৰীৰ পৰা গম পাইছিল।
বিভিন্ন সংস্কৰণত কোৱা হৈছে যে লংকা যুদ্ধৰ শেষত ৰাৱণৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ ভ্ৰাতৃ বিভীষণে ৰামৰ পৰামৰ্শ অনুযায়ী মন্দোদৰীক বিয়া কৰাইছিল।
যদিও বাল্মীকিৰ ৰামায়ণত মন্দোদৰীক সীতাৰ মাতৃ বুলি লিপিবদ্ধ কৰা হোৱা নাই, ৰামায়ণৰ কিছুমান পৰৱৰ্তী অভিযোজনত মন্দোদৰীক সীতাৰ মাতৃ হিচাপে বা অন্ততঃ তেওঁৰ জন্মৰ কাৰক হিচাপে বৰ্ণোৱা হৈছে।
তেওঁ হিন্দী চলচ্চিত্ৰত মাতৃৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা শীৰ্ষৰ দহগৰাকী অভিনেত্ৰীৰ ভিতৰত স্থান লাভ কৰিছে।
ইয়াৰ ভিতৰত আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য আছিল কে আচিফৰ মোগল-ই-আজমত যোধাবাই হিচাপে আৰু বিজয় ভাটৰ কালজয়ী ভাৰত মিলাপত কৈকেয়ী হিচাপে।
ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত আগবঢ়োৱা জীৱনজোৰা অৱদানৰ বাবে তেওঁক ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্বোচ্চ বঁটা – দাদাচাহেব ফালকে বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়।
খোটেই প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯৩১ চনত প্ৰভাত কোম্পানীৰ নিৰ্বাক ছবি ফৰেবি জালত এটা সৰু চৰিত্ৰত ভুমুকি মাৰিছিল।
অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে তেওঁ হিন্দী আৰু মাৰাঠী দুটা ভাষাত নিৰ্মিত প্ৰভাত কোম্পানীৰ অন্য এখন ছবি অযোধ্যাচা ৰাজাত নায়িকাৰ চৰিত্ৰ লাভ কৰে।
আলোচনীখনে উল্লেখ কৰিছিল: "দুৰ্গা খোটে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ মহিলাসলৰ আৰম্ভণীকালৰ পৰ্যায় চিহ্নিত কৰে।
" কিয়নো তেওঁ সন্মানীয় পৰিয়ালৰ প্ৰথম মহিলাসকলৰ ভিতৰত এগৰাকী আছিল, যি চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত প্ৰৱেশ কৰিছিল আৰু এনেদৰে এক সামাজিক নিষিদ্ধ পৰম্পৰা ভংগ কৰিছিল।
ই ভাৰতৰ উৎকৃষ্ট শাৰীবোৰৰ অন্যতম আৰু ইয়াক সোণালী আৰু ৰূপালী কিংখাপ বা জৰি, উৎকৃষ্ট ৰেচম আৰু সমৃদ্ধ এমব্ৰয়দাৰীৰ বাবে জনা যায়।
এই শাৰীৰ বৈশিষ্ট্য মেৰোৱা ফুল আৰু পাতৰ নক্সা- 'কলকা' আৰু 'বেল', বাহিৰৰ অংশত ওপৰলৈ আগবাঢ়ি যোৱা পাতৰ লানি, যাক 'ঝালাৰ' বোলা হয়।
নক্সা আৰু বিন্যাসৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি একোখন বেনাৰসী শাৰী বৈ উলিয়াবলৈ পোন্ধৰৰ পৰা এমাহ পৰ্যন্ত সময় লাগে।
১৬০৩ চনৰ দুৰ্ভিক্ষৰ সময়ত গুজৰাটৰ পৰা ৰেচম শিপিনীসকলে স্থানন্তৰিত হোৱাৰ পিছত, সম্ভৱতঃ সপ্তদশ শতিকাৰ ভিতৰত বাৰাণসীত ৰেচম কিংখাপৰ বয়ন আৰম্ভ হৈছিল আৰু অষ্টাদশ আৰু ঊনবিংশ শতিকাৰ সময়ত উৎকৃষ্টতাৰ সৈতে বিকশিত হৈছিল।
মোগল যুগত চতুৰ্দশ শতিকাত, সোণ আৰু ৰূপৰ সূতা ব্যৱহাৰ কৰি জটিল নক্সাৰ কিংখাপ বয়ন বাৰণসীৰ বিশেষত্ব হৈ উঠে।
বহু বছৰ ধৰি যান্ত্ৰিক তাঁতৰ গোটবোৰৰ সৈতে কৰা প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে বেনাৰসী ৰেচম তাঁত উদ্যোগটো দ্ৰুত হাৰত ব্যাপকভাৱে ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈ আহিছে।
২০০৯ চনত, দুবছৰীয়া অপেক্ষাৰ পিছত, উত্তৰ প্ৰদেশৰ তাঁত সংগঠনবোৰে 'বেনাৰস কিংখাপ আৰু শাৰী'ৰ বাবে ভৌগোলিক স্বীকৃতি অধিকাৰ অৰ্জন কৰে।
যোৱা কেইবছৰমানত 'একায়া', 'টিলফি' বেনাৰছকে ধৰি বিভিন্ন বাৰাণসী ভিত্তিক ব্ৰেণ্ডে বেনাৰসী শাৰীৰ শ্ৰী পুনৰুদ্ধাৰ কৰাত জড়িত হৈ আচে আৰু ইয়াক পোনপটীয়াকৈ গ্ৰাহকৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱাৰ প্ৰচেষ্টা অব্যাহত ৰাখিছে।
গোৰখপুৰ, চান্দৌলী, ভাডোহি, জৌনপুৰ আৰু আজমগড় জিলাৰ চৌপাশৰ অঞ্চলটোৰ পৰম্পৰাগত বেনাৰসী শাৰী হস্ততাঁত ৰেচম উদ্যোগৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে প্ৰায় ১.২ নিযুত লোক জড়িত হৈ আছে।
মাতৃয়ে বিয়াৰ পিছত চেন্নাইৰ ষ্টেলা মাৰিচ কলেজত কৰি থকা পদাৰ্থবিজ্ঞান গৱেষণাগাৰৰ সহায়কাৰীৰ চাকৰিটো বাদ দিছিল।
গীতা ভেংকটৰমণৰ পিতৃ বায়ুসেনাবাহিনীৰ শিক্ষা গোটৰ এগৰাকী বিষয়া আছিল আৰু তেওঁৰ চাকৰিটো স্থানান্তৰী আছিল।
১৯৫০ ৰ দশকত চেন্নাইৰ বিবেকানন্দ কলেজৰ পৰা গণিতত অনাৰ্ছসহ বি এ ডিগ্ৰী লাভ কৰা পিতৃয়ে প্ৰথমে কইম্বাটোৰৰ গভৰ্নমেণ্ট কলেজ অৱ টেকন'ল'জিত প্ৰবক্তাৰূপে অস্থায়ী চাকৰি কৰিছিল।
কৈশোৰ কালত দিল্লীত সন্মুখীন হোৱা নিৰ্লজ্জ আঞ্চলিকতাবাদৰ ফলত গীতা কঠোৰ হৈছিল আৰু সংগ্ৰাম কৰিবলৈ শিকিছিল।
বেয়া অভিজ্ঞতাৰ বাবে ৰাজহুৱা স্থানত মাতৃভাষা উচ্চাৰণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল আৰু এগৰাকী উপাধিবিহীন মাদ্ৰাছী হিচাপে পৰিচিত হোৱাৰ চিন্তাটোক ঘৃণা কৰিছিল।
ব'ৰ্ডৰ পৰীক্ষাৰ প্ৰ-পত্ৰ পূৰণৰ সময়ত নিজৰ উপাধি এটা লগাই দি 'ভি. গীতা'ৰ সলনি 'গীতা ভেংকটৰমণ' কৰিছিল।
তদুপৰি মাকক মূৰত তেল সানিবলৈ বা বেণী গাঁঠি দিবলৈ মানা কৰিছিল, ফোঁট নলগোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল, নিজকে খাপ খুওৱাৰ চেষ্টা কৰিছিল।
যেতিয়াই দ্ৰাবিড়িয়ানসকলৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছিল, গোটেই শ্ৰেণীটোৱে তেওঁৰ ফালে ঘূৰি চাইছিল যেন দক্ষিণৰ পৰা তেওঁৱেই দ্ৰাবিড়িয়ানসকলৰ প্ৰতিনিধি।
মাধ্যমিক স্কুলত পঢ়া দিনত আভিযান্ত্ৰিক বিদ্যা পঢ়িবলৈ ইচ্ছা থকা গীতাৰ পিতৃৰ ইচ্ছা আছিল তেওঁক চিকিৎসক হিচাপে গঢ়া।
কিন্তু পদাৰ্থবিজ্ঞানত ভাল নোহোৱাৰ বাবে পিছলৈ গীতাই স্কুলীয়া দিনৰ প্ৰিয় বিষয় গণিতত স্নাতক শ্ৰেণীত অন্তৰ্ভুক্ত হয়, দিল্লীৰ চেইণ্ট ষ্টিফেন্স কলেজত।
তিনিবছৰীয়া স্নাতক শিক্ষাৰ সময়ছোৱাৰ দ্বিতীয় বছৰত তেওঁ বিমূৰ্ত গণিতৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ পৰে।
তাৰ পিছত দেউতাকৰ চাকৰি মধ্যপ্ৰদেশৰ পাচমাৰ্হি নামৰ পাহাৰীয়া অঞ্চল এটালৈ সলনি হোৱাত গীতাই বিন্ধ্যা পৰ্বতৰ উত্তৰে থকা নতুন কেন্দ্ৰীয় বিদ্যালয়ত নাম অন্তৰ্ভুক্তি কৰে।
উল্লেখযোগ্য, পিতৃৰ ঠাই সলাবলগীয়া চাকৰিটোৰ বাবে ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইৰ স্কুলত তিষ্ঠি থাকিবলৈ হিন্দী জনাটো প্ৰয়োজন আছিল।
দিল্লীত কটোৱা কৈশোৰ কালছোৱাত সমাজত পুত্ৰ সন্তানক কন্যা সন্তানতকৈ পৃথক ব্যৱহাৰ কৰাটোৱে গীতাৰ মনত বিদ্ৰোহৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
সমাজ অধ্যয়নতকৈ বিজ্ঞানক ওপৰত ৰখাৰ মনোভাৱৰ ফলত এনে সিদ্ধান্ত লোৱাৰ কথাটোক গীতাই "ভাৰতত চলি থকা বিজ্ঞান বনাম সমাজ অধ্যয়নৰ 'জাতিভেদ প্ৰথা'ক আকোঁৱালি লৈছিলো" বুলি এক আত্মজীৱনীমূলক প্ৰবন্ধত গীতাই উল্লেখ কৰিছে।
'ইনলেকছ বৃত্তি' আৰু 'বাৰ্টন জেষ্ঠ্য বৃত্তি' লাভ কৰি তেওঁ অক্সফ'ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চশিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
গীতা ভেংকটৰমণে মাদ্ৰাজৰ খ্ৰীষ্ট কনভেণ্ট স্কুলকে ধৰি ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।
অৱদিত কেন্দ্ৰীয় বিদ্যালয়খনত তৃতীয় শ্ৰেণীৰ প্ৰৱেশ পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হওঁতে চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ বাবে পৰীক্ষা দি থকা শিশু এটাৰ গণিতৰ সমস্যা এটা সমাধানত সহায় কৰিছিল।
গীতা ভেংকটৰমণ বৰ্তমান দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ "স্কুল অব লিবাৰেল ষ্টাডিজ"ৰ এগৰাকী গণিতৰ অধ্যাপক।
সঙ্গীতৰ প্ৰতি তেওঁৰ প্ৰবল অনুৰাগ ১৯২৯ চনৰ ফালে লক্ষ্য কৰা যায়, যিটো পৰিয়ালৰ মানুহে মানি লব পৰা নাছিল।