polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
কিশোৰী অৱস্থাত গৌৰী মায়ে এগৰাকী যোগিনীৰ পৰা শ্ৰীকৃষ্ণৰ শিলৰ মূৰ্তি এটা লাভ কৰিছিল৷ এইগৰাকী যোগিনীয়ে তেখেতক কৈছিল-"ঈশ্বৰৰ এই ছবিখনেই মোৰ বাবে সৰ্বস্ব আৰু এই ছবিখন স্বৰ্গীয় শক্তিৰে জীৱন্ত হৈ আছে৷ তেওঁ তোমাৰ প্ৰেমত পৰিছে, আৰু সেইবাবে এইখন তোমাক দিলোঁ৷ তুমি তেওঁক পূজা কৰি থাকিবা৷ তোমাৰ ভাল হ'ব৷ " গৌৰী মায়ে এই উপহাৰটো গ্ৰহণ কৰিলে আৰু শ্ৰীকৃষ্ণকে নিজৰ স্বামী হিচাপে গণ্য কৰিলে৷ জীৱনৰ পৰৱৰ্তী সময়ছোৱাতো গৌৰী মায়ে এই শিলৰ মূৰ্তিটো কঢ়িয়াই ফুৰিছিল আৰু মূৰ্তিটোৰ পৰিচৰ্যা কৰিছিল৷ ঘোলা নামৰ ঠাইত অতি কম বয়সতে গৌৰী মায়ে শ্ৰী ৰামকৃষ্ণৰ দীক্ষা লাভ কৰিছিল৷
ৰামকৃষ্ণই গৌৰীমাক তীৰ্থযাত্ৰীৰ জীৱনৰ অৱসান ঘটাই ভাৰতীয় নাৰীৰ উৎকৰ্ষ সাধনৰ হকে কাম কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল৷ ভাৰতীয় নাৰীৰ অৱস্থা দুৰ্দশাৰে ভৰা আছিল আৰু ৰামকৃষ্ণই বিচাৰিছিল যে গৌৰীমাই তেওঁলোকৰ শিক্ষা আৰু প্ৰগতিৰ গতি প্ৰাণৱন্ত কৰিবলৈ বৌদ্ধিকভাৱে আৰু আধ্যাত্মিকভাৱে কাম কৰক৷ গৌৰীমাই ইয়াৰ প্ৰতিবাদ কৰিছিল৷ তেওঁ যুক্তি দৰ্শাইছিল যে-এনে এটা কৰ্মত জড়িত হ'বলৈ তেওঁৰ কোনো প্ৰশিক্ষণ অথবা আনুষ্ঠানিক শিক্ষা নাই৷ ৰামকৃষ্ণই উত্তৰ দিছিল, "মই জলদান কৰিছোঁ৷ তুমি বোকা মৰ্দন কৰা৷"
১৮৭৫ চনত গৌৰী মায়ে তেখেতৰ পৰিয়াল আৰু আপোনজনৰ লগত গংগাসাগৰলৈ তীৰ্থভ্ৰমণৰ উদ্দেশ্যে যাত্ৰা কৰে৷ যাত্ৰাৰ তৃতীয়টো দিনত তেখেত তীৰ্থযাত্ৰীৰ এটা বৃহৎ সমদলৰ মাজত ইচ্ছাকৃতভাৱেই লুকাই যায়৷ মানুহৰ চকুত ধৰা নিদিবলৈ তেখেতে এগৰাকী সাধ্বীৰ ভেশ ধৰে৷ ইয়াৰ পিছত তেখেতে ৰে'লযাত্ৰা আৰু পদযাত্ৰাৰে একাধিক তীৰ্থস্থান আৰু পবিত্ৰ স্থান দৰ্শন কৰে৷ তীৰ্থভ্ৰমণৰ সময়ছোৱাত গৌৰী মাই উপবাস, নিৰৱতা পালন, যোগাভ্যাসকে ধৰি হিন্দুধৰ্মৰ লিপি অধ্যয়নত মনোনিৱেশ কৰে৷
ভাৰতৰ হাওৰাস্থিত শিৱপুৰত গৌৰী মাৰ জন্ম হৈছিল৷ শিশু অৱস্থাতেই তেখেত হিন্দু ধৰ্মৰ আধ্যাত্মিকতাৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈছিল৷ তেৰ বছৰ বয়সত, গৌৰী মায়ে বিবাহবিৰোধী ধাৰণা এটা গঢ়ি তুলিলে৷ তেখেতে মাতৃক ক'লে-"মই এনে এগৰাকী মানুহৰ লগতহে বিয়া হ'ম, যি অমৰ৷" ইয়াৰ অৰ্থ আছিল এয়ে যে, তেখেতে কেৱল কৃষ্ণৰ লগতহে বিয়াত বহিব৷
গৌৰী মায়ে ৰামকৃষ্ণৰ পত্নী সাৰদা দেৱীৰ এগৰাকী সতীৰ্থ বা সংগী হিচাপে দক্ষিণেশ্বৰত থকা ভালেমান সময় অতিবাহিত কৰিছিল৷ কোনোবা সময়ত তেখেতে ৰামকৃষ্ণৰ বাবে আহাৰো প্ৰস্তুত কৰিছিল আৰু গীত পৰিৱেশন কৰিছিল৷
গৌৰী মা ৰ জন্মতে নাম ৰখা হৈছিল মৃদাণী৷ তেখেত ৰামকৃষ্ণ পৰমহংসৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ শিষ্যা, সাৰদা দেৱীৰ সতীৰ্থ আৰু কলিকতাত স্থাপিত হোৱা সাৰদেশ্বৰী আশ্ৰমৰ প্ৰতিষ্ঠাতা৷
প্ৰচলিত কিংবদন্তি অনুসৰি অসুৰ আৰু দেৱতাগণে সমুদ্ৰ মন্থন কৰাৰ সময়ত এইগৰাকী দেৱীৰ আবিৰ্ভাৱ হৈছিল আৰু বৰুণ দেৱে তেওঁক তেওঁৰ সহধৰ্মিনী হিচাপে বাছনি কৰিছিল।
যিহেতু বৰুণ সমুদ্ৰৰো দেৱতা সেয়ে সমুদ্ৰ মন্থনৰ ফলত আৱিৰ্ভাৱ হোৱা হেতু এই গৰাকী দেৱীক বৰুণ দেৱৰ কন্যা বুলি জনা যায়।
তেওঁ জল, বৰষুণ, সাগৰ আদিৰ দেৱতা বৰুণৰ সহধৰ্মিনী আৰু প্ৰায়ে তেওঁৰ স্বামীৰ সৈতে চিত্ৰিত হয়।
তেওঁ ১৯৩৩ চনত অজন্তা চিনেটোন লিমিটেডত চলচ্চিত্ৰীয় অভিনয়ৰ পাতনি মেলে; য’ত তেওঁ এম.ডি.ভাৱনানী, এ.পি. কাপুৰ আদিৰ দৰে পৰিচালকৰ সৈতে কাম কৰিছিল।
তেওঁক দেৱিকা ৰাণী, দুৰ্গা খোটে, সুলোচনা, মেহতাব, শান্তা আপ্তে, সবিতা দেৱী, লীলা দেশাই আৰু নাচিম বানুৰ সৈতে ১৯৩০-ৰ দশকৰ শীৰ্ষৰ অভিনেত্ৰী বুলি গণ্য কৰা হয়।
তেওঁৰ খ্যাতিয়ে এনে এটা পৰ্যায় পাইছিল যে গৰীৱ কে লাল নামৰ ছবি এখনৰ মিৰ্জা মুছাৰফ আৰু কমলা কৰ্ণাটকীয়ে গোৱা আৰু ছাগিৰ আছিফ আৰু ৰফি কাশ্মিৰীয়ে সংগীত দিয়া এটা গীতত বিব্বো আৰু আন এগৰাকী তাৰকা অভিনেত্ৰী সুলোচনাৰ নামৰ উদ্ধৃতি দিয়া হৈছিল।
অভিনেত্ৰী নাৰ্গিছৰ মাতৃ জদ্দানবাঈয়ে তালাছ-ই-হকৰ বাবে সংগীত ৰচনা কৰাৰ এবছৰৰ আগেয়ে ১৯৩৪ চনত আদল-ই-জাহাংগীৰৰ বাবে বিব্বোৱে সংগীত ৰচনা কৰে আৰু তেনেকৈয়ে তেওঁ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰথম মহিলা সংগীত পৰিচালক হিচাপে পৰিগণিত হয়।
সুৰেন্দ্ৰৰ সৈতে তেওঁ মনমোহন ,জাগীৰদাৰ ,গ্ৰামফোন চিংগাৰ ,ডাইনামাইট আৰু লেডিজ অনলিৰ দৰে কেইবাখনো হিট ছবি উপহাৰ দিয়ে।
পাকিস্তানী ছবি জহৰ-ই-ইছক্ত অভিনয় কৰি তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ চৰিত্ৰাভিনেত্ৰীৰ নিগাৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
বিবাহৰ পিছত তেওঁলোকে বম্বে এৰি লাহোৰলৈ গুচি যায় আৰু তাতেই তেওঁলোকে ৰামধেনু ফিল্মছক বেনাৰত এখন ছবি কাজ্জাক কি লড়কী নিৰ্মাণ কৰে, যিখন ছবিৰ বিব্বো সংগীত পৰিচালকো আছিল।
১৯৪৭ চনত বিভাজনৰ পিছত তেওঁ পাকিস্তানলৈ গুচি যায় আৰু তাৰ পিছৰে পৰা তেওঁ চৰিত্ৰাভিনেত্ৰী হিচাপে কাম কৰে।
চিনেপ্লটত পুনৰ প্ৰকাশিত জুলকাৰনাইন শ্বাহিদৰ দ্য উইকলি মেগৰ প্ৰবন্ধ এটাৰ মতে, বিব্বোৰ বিবাহ জুলফিকাৰ আলী ভুট্টোৰ পিতৃ শ্বাহনাৱাজ ভুট্টোৰ সৈতে হোৱা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
ফিল্ম ইণ্ডিয়াৰ ১৯৪৩ চনৰ জুন মাহৰ সংখ্যাত বাবুৰাও পেটেলে কৰা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিছিল দি বিব্বোৱে কৈছিল যে সঁচাকৈয়ে তেওঁৰ ভুট্টোৰ সৈতে বিবাহ হৈছে।
বিব্বোৰ জীৱনৰ শেষ দিনবোৰ অকলশৰীয়া তথা তেওঁৰ জীৱনটোক "দুৰ্ভগীয়া আৰু দৰিদ্ৰতাত আক্ৰান্ত" বুলি অভিহিত কৰা হয়।
অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেড ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্ববৃহৎ চৰকাৰী মালিকানাধীন হাইড্ৰ'কাৰ্বন অন্বেষণ আৰু উৎপাদন নিগম।
ই ভাৰত চৰকাৰৰ পেট্ৰ'লিয়াম আৰু প্ৰাকৃতিক গেছ মন্ত্ৰালয়ৰ মালিকানাধীন আৰু ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় অসমৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ দুলিয়াজানত অৱস্থিত।
অইল খাৰুৱা তেল আৰু প্ৰাকৃতিক গেছৰ অন্বেষণ, বিকাশ আৰু উৎপাদন, খাৰুৱা তেল পৰিবহণ আৰু তৰল পেট্ৰ'লিয়াম গেছ উৎপাদনৰ ব্যৱসায়ত নিয়োজিত হৈ আছে।
বিদেশত ৯ টাতকৈও অধিক স্থানত কাম কৰি থকা এক সম্পূৰ্ণ একত্ৰিত উৰ্ধমুখী পেট্ৰ'লিয়াম কোম্পানী হিচাপে অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেড বৰ্তমানৰ স্থিতিত বিদ্যমান।
শেহতীয়াকৈ, ই ভাৰত পেট্ৰ'লিয়াম কৰ্প'ৰেচন লিমিটেডৰ পৰা নুমলীগড় তেল শোধনাগাৰৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ শ্বেয়াৰ অধিগ্ৰহণ কৰিছে আৰু এনেদৰে এন.আৰ.এল. অইলৰ এক সহায়ক কোম্পানী হিচাপে পৰিগণিত হ'ল।
ইয়াৰ বেছিভাগ ভাৰতৰ উত্তৰ-পূব অংশত কেন্দ্ৰীভূত ইয়াৰ পৰম্পৰাগতভাৱে সমৃদ্ধ তেল আৰু গেছ ক্ষেত্ৰৰ পৰা উৎপাদিত হৈছিল আৰু অঞ্চলটোত উৎপাদিত মুঠ তেল আৰু গেছৰ ই প্ৰায় ৮০% অৰিহণা যোগায়।
নতুন ক্ষেত্ৰৰ সন্ধানত অইলে উপকূলীয় / অফশ্বৰ উৰিষ্যা আৰু আন্দামান, কাবেৰী অফশ্বৰ, তামিলনাডু, আৰৱ সাগৰ, ৰাজস্থানৰ মৰুভূমি, উপকূলীয় অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ নদীৰ তল আৰু ভাৰতৰ ৰাজ্য মিজোৰাম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলত ইয়াৰ কাৰ্যকলাপ চলাই আছে।
অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেড ভাৰতৰ অসম অৱবাহিকাত অন্বেষণ কৰিবলৈ ১৮৮৭ চনত ভাৰতত ইয়াৰ সহায়ক কোম্পানী হিচাপে বাৰ্মা অইল কোম্পানী লিমিটেডে গঠন কৰিছিল।
বাৰ্মা অইল কোম্পানী লিমিটেডৰ কৰ্মচাৰীসকলে ঔপনিৱেশিক ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় ভূতাত্ত্বিক জৰীপ বিশেষজ্ঞ থমাছ ওল্ডহামৰ বৰ্ণনা অনুসৰি ডিগবৈ গাঁৱৰ ওচৰত বোজা কঢ়িওৱা জন্তু হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হাতীৰ ভৰিত তেলৰ সম্ভেদ পোৱা বুলি গম পাইছিল।
সেই সময়ত হাইড্ৰ'কাৰ্বনৰ অন্বেষণৰ বাবে এক সফল কৌশল আছিল এণ্টিকলাইনত চিপবোৰৰ তলত ড্ৰিলিং কৰা আৰু সেয়েহে অইল ইণ্ডিয়াই ডিগবৈ চিপছৰ তলত ড্ৰিল কৰিছিল আৰু এটা বিশাল তেল ক্ষেত্ৰ বিচাৰি পাইছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেডে ভাৰতৰ প্ৰথম তেল উৎপাদনত আন কেইবাটাও তেল ক্ষেত্ৰ বিচাৰি পাইছিল।
২১২ কিলোমিটাৰ লুপিং আৰু প্ৰতি বছৰে ৬.০ নিযুত টনতকৈ অধিক পৰিবহণ কৰাৰ মুঠ ক্ষমতাৰ সৈতে ১,১৫৭ কিলোমিটাৰ দীঘল সম্পূৰ্ণ স্বয়ংক্ৰিয় টেলিমেট্ৰিক পাইপলাইন কোম্পানীটোৰ জীৱনৰেখা।
১৯৬২ চনত আৰম্ভ কৰা দ্বৈত তৰপযুক্ত খাৰুৱা তেলৰ পাইপলাইনটোৱে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীকে ধৰি ৭৮খন নদী অতিক্ৰম কৰাৰ লগতে কৰে ই ধানখেতি, বন আৰু জলাভূমিৰ মাজেৰে গৈছে।
পাইপলাইনৰ কাষেৰে দৈত্য পাম্পবোৰ চলাই থকা ইঞ্জিনবোৰত দুই লাখ ঘণ্টাতকৈও অধিক সেৱা আগবঢ়াইছে আৰু বিশ্ব অভিলেখ স্থাপন কৰিছে।
১৯৫৯ চনৰ ১৮ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে ইয়াৰ পঞ্জীভুক্ত কাৰ্যালয় অসমৰ দুলিয়াজানত এটা ব্যক্তিগতভাৱে অধিষ্ঠিত তেল অন্বেষণ কোম্পানী হিচাপে অইল ইণ্ডিয়া প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
বাৰ্মা অইল কোম্পানীয়ে মূলতঃ ইয়াৰ দুই-তৃতীয়াংশ ষ্টক ৰাখিছিল আৰু ভাৰত চৰকাৰে বাকীখিনি ৰাখিছিল।
১৯৬১ চনৰ ইয়াক ৰাজহুৱাভাৱে তালিকাভুক্ত হৈছিল আৰু সেই বছৰৰ শেষৰ ফালে ভাৰত চৰকাৰে ৫০% মালিকীস্বত্বৰ আগ্ৰহ অৰ্জন কৰিছিল।
এই কোম্পানীটো উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ নাহৰকটীয়া আৰু মৰাণৰ তেল ক্ষেত্ৰৰ তেল আহৰণৰ বাবে গঠন কৰা হৈছিল।
ই এক ধাৰাবাহিকভাৱে লাভজনক আন্তৰ্জাতিক কোম্পানী হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছে আৰু লিবিয়া, গেবন, নাইজেৰিয়া, চুদান, ভেনিজুৱেলা, মোজাম্বিক, য়েমেন, ইৰান, বাংলাদেশ আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত কাৰ্যকলাপ চলাই আহিছে।
অইলে শেহতীয়াকৈ মোজাম্বিকৰ অফশ্বৰ বৃহৎ গেছক্ষেত্ৰ প্ৰকল্পৰ লগত জড়িত আৰু গেবনত অপাৰেটৰ হিচাপে তেল আৰু গেছ আৱিষ্কাৰ কৰিছে আৰু লিবিয়াক অ-অপাৰেটৰ হিচাপে আৱিষ্কাৰ কৰিছে।
শেহতীয়াকৈ অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেডে উত্তৰ-পূব ভাৰতত অন্বেষণ আৰু উৎপাদন কাৰ্যকলাপ যথেষ্ট বৃদ্ধি কৰিছে।
অইলে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ সীমান্ত অঞ্চলত ইয়াৰ অন্বেষণ কাৰ্যকলাপ তীব্ৰতৰ কৰাৰ বাবে ইয়াৰ এনইএফ প্ৰকল্প স্থাপন কৰিছে।
পৰৱৰ্তী বছৰত, গুৱাহাটীৰ পৰা বিহাৰৰ বাৰাউনিলৈ পাইপলাইনলৈ ৭৫৬ কিলোমিটাৰ আৰু ১৪ ইঞ্চি ব্যাসযুক্ত পাইপলাইনৰ সম্প্ৰসাৰণ সম্পূৰ্ণ কৰা হয়।
২০২৩ চনৰ ৩ আগষ্ট তাৰিখে কেন্দ্ৰীয় বিত্ত মন্ত্ৰীয়ে পূৰ্বৰ নৱৰত্ন শ্ৰেণীৰ পৰা অইল ইণ্ডিয়াক মহাৰত্ন শ্ৰেণীলৈ আনুষ্ঠানিকভাৱে অনুমোদন প্ৰদান কৰে।
কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ অনুমোদনৰ পাছতে অইল ইণ্ডিয়া দেশৰ উদ্যোগ প্ৰতিষ্ঠান সমূহৰ ভিতৰত ১৩ সংখ্যক মহাৰত্ন কোম্পানী হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে।
মিছ ইণ্ডিয়া বা ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া হৈছে ভাৰতৰ এক ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ৰ সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতা।
এই বাৰ্ষিক প্ৰতিযোগিতাৰ দ্বাৰা বাছনি হোৱা প্ৰতিনিধিসকলক বিশ্ব সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতা বা "মিছ ৱৰ্ল্ড"ত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ সুযোগ দিয়া হয়।
মিছ ৱৰ্ল্ড প্ৰতিযোগিতা হৈছে চাৰিটা মুখ্য আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতাৰ ভিতৰত এটা।
২০১৩ চনৰ পৰা, ফেমিনাই পৃথকে মিছ ডিভা নামৰ আন এটি প্ৰতিযোগিতা আয়োজন কৰে যি মিছ ইউনিভাৰ্ছলৈ প্ৰতিনিধি প্ৰেৰণ কৰে।
মিছ ডিভাৰ উপৰিও, সংগঠনটোৱে প্ৰতি দুবছৰত অনুষ্ঠিত হোৱা মিষ্টাৰ ৱৰ্ল্ড আৰু মিষ্টাৰ চুপ্ৰানেচনেল প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে ভাৰতীয় প্ৰতিনিধি বাছনি কৰাৰ বাবে ও এক প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰে।
বৰ্তমানৰ ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া খিতাপধাৰী হৈছে মানসা বাৰাণসী যাক বিদায়ী খিতাপধাৰী সুমন ৰাৱে ১০ ফেব্ৰুৱাৰী ২০২১ তাৰিখে মুম্বাইৰ হায়াত ৰিজেন্সিত মুকুট পিন্ধাইছিল।
১৯৫৯ চনত, ইভছ ৱিকলিয়ে মিছ ৱৰ্ল্ড প্ৰতিযোগিতালৈ ভাৰতৰ প্ৰতিনিধি প্ৰেৰণ কৰিবলৈ ইভছ ৱিকলিয়ে মিছ ইণ্ডিয়া নামেৰে প্ৰথম মিছ ইণ্ডিয়া প্ৰতিযোগিতাৰ আয়োজন কৰিছিল।
মহাৰাষ্ট্ৰৰ মেহেৰ কাষ্টেলিনো মিস্ত্ৰীক প্ৰথম ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়াৰ মুকুট পিন্ধোৱা হৈছিল।
ৰেইটা ফাৰিয়া যিকোনো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতাত বিজয়ী হোৱা প্ৰথম মিছ ইণ্ডিয়া আছিল।
একে বছৰতে ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া বিজয়ী য়াছমিন দাজীয়ে মিছ ইউনিভাৰ্ছ ১৯৬৬ত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে আৰু অনুষ্ঠানটোত তৃতীয় ৰানাৰ-আপৰ মুকুট পিন্ধে।
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতাত স্থান পোৱা তেওঁ প্ৰথম ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া বিজয়ী আছিল।
১৯৫৪ চনত মহাৰাষ্ট্ৰৰ লীলা নাইডুক মিছ ইণ্ডিয়া ঘোষণা কৰা হয়, আৰু একে বছৰতে ভগ আলোচনীৰ বিশ্বৰ দহগৰাকী আটাইতকৈ ধুনীয়া মহিলাৰ তালিকাত স্থান লাভ কৰে।
১৯৫২ চনত, দুখন মিছ ইণ্ডিয়া প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হৈছিল যʼত ইন্দ্ৰাণী ৰহমান আৰু নূতন প্ৰতিযোগিতাখনৰ বিজয়ী হৈছিল।
১৯৫২ চনৰ এপ্ৰিল মাহত মুম্বাইৰ ব্ৰ্যাবোৰ্ন ষ্টেডিয়ামত ইন্দ্ৰাণী ৰহমানক মুকুট পিন্ধোৱা হৈছিল।
পিছত ইন্দ্ৰানীয়ে ১৯৫২ মিছ ইউনিভাৰ্ছ প্ৰতিযোগিতাত উদ্বোধনী অনুষ্ঠানত ভাৰতৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
অৱশ্যে পূৰ্বে লক্ষণ নেদেখা কিন্তু বহু পলমকৈ ধৰা দিয়া স্তনৰ কৰ্কট ৰোগ মেম'গ্ৰাফিৰ দ্বাৰাহে ধৰা পৰে।
পিণ্ডৰ বাহিৰে স্তনৰ কৰ্কট ৰোগৰ ইঙ্গিতৰ স্বৰূপ লক্ষণ সমূহ হ'ল: আন স্তন কলাতকৈ পৃথক হোৱা, এটা স্তন ডাঙৰ বা তললৈ ওলমি পৰা, স্তনবৃন্ত সলনি হোৱা বা আকৃতি সলনি হোৱা, ছালৰ বৰণ সলনি হোৱা বা ডিম্পলিং, স্তনবৃন্তৰ ওপৰত বা চাৰিওফালে চোকোৰা পৰা, স্তনবৃন্তৰ পৰা স্ৰাৱ, স্তন বা কাষৰ অংশত নিৰন্তৰ বিষ আৰু তলৰ ফালে বা কলাৰবোনৰ চাৰিওফালে ফুলি উঠা ইত্যাদি।
স্তনৰ কৰ্কট ৰোগৰ উপস্থিতি বা অনুপস্থিতি নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ বাবে স্তনত অনুভৱ হোৱা বিষ হৈছে এক অনিৰ্ভৰযোগ্য লক্ষণ, অৱশ্যে এই বিষ স্তনৰ অন্যান্য স্বাস্থ্যজনিত সমস্যাৰ পৰিচায়কো হ'ব পাৰে।
এই লক্ষণটো একজিমাৰ দৰে ছালৰ পৰিৱৰ্তন হিচাপে ধৰা দিয়ে; যেনে স্তন ৰঙা পৰা, এইদৰে ৰঙা পৰা স্তনবৃন্তৰ ছালৰ মৃদু ফ্লেকিং।
স্তনত আৰম্ভ হোৱা এই কৰ্কটৰোগ আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে, দেখা দিব পৰা লক্ষণবোৰৰ ভিতৰত জিনজিননি অনুভৱ হোৱা, খজুৱতি, বৰ্ধিত সংবেদনশীলতা, জ্বলা-পোৰা, আৰু বিষ আদি অন্যতম।
এই ৰোগৰ বিপদাশংকাৰ মুখ্য কাৰকবোৰ হৈছে স্ত্ৰী ভূমিকা, মেদবহুলতা, শাৰীৰিক ব্যায়ামৰ অভাৱ, সুৰাপান, ৰজোনিবৃত্তিৰ সময়ত হৰমন প্ৰতিষ্ঠাপন থেৰাপী, আয়নীয় বিকিৰণ, কম বয়সতে প্ৰথম ঋতুস্ৰাৱ আৰম্ভ হোৱা, বহু পলমকৈ অৰ্থাৎ বেছি বয়সত সন্তান জন্ম দিয়া বা সন্তানহীনতা, বৃদ্ধ বয়স, পৰিয়ালত স্তন কৰ্কটৰোগৰ ব্যক্তি থাকিলে বংশগত ভাৱে এই ৰোগ হোৱা।
বিআৰচিএ-১ আৰু বিআৰচিএ-২ ৰ লগতে এই ৰোগৰ প্ৰায় ৫-১০% ঘটনাই এজন ব্যক্তিৰ পিতৃ-মাতৃৰ পৰা উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে হোৱা।
প্ৰদাহজনক স্তন কৰ্কটৰোগৰ দৃশ্যমান প্ৰভাৱ বোৰ কৰ্কট কোষৰ দ্বাৰা লিম্ফ নলীবোৰ অৱৰোধ হোৱাৰ ফলস্বৰূপে দেখা দিয়ে।
এই ধৰণৰ স্তন কৰ্কট ৰোগ কম সচৰাচৰ বয়সৰ, মেদবহুল মহিলা আৰু আফ্ৰিকান আমেৰিকান মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত অধিক পৰিমাণে ধৰা পৰে।
যিহেতু প্ৰদাহজনক স্তনকৰ্কট ৰোগৰ লক্ষণত পিণ্ড চিনাক্ত নহয় সেয়েহে কেতিয়াবা ৰোগ নিৰ্ণয়ত পলম হ'ব পাৰে।
স্তনৰ কৰ্কট ৰোগৰ লক্ষণবোৰৰ ভিতৰত প্ৰধানকৈ স্তনত পিণ্ডৰ সৃষ্টি হোৱা, স্তনৰ আকৃতিৰ পৰিৱৰ্তন, ছালৰ ডিম্পলিং, স্তনবৃন্তৰ পৰা তৰল নিৰ্গমন, অতিৰিক্ত ভাৱে নতুনকৈ ওলোৱা স্তনবৃন্ত, বা ছালৰ ৰঙাপৰা ইত্যাদি দেখা যায়।
স্তনৰ ৰোগৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত স্থানৰ নমুনা বা বায়'প্সিৰ আণুবীক্ষণিক বিশ্লেষণৰ দ্বাৰা বেছিভাগ স্তন কৰ্কট ৰোগ নিৰ্ণয় কৰা সহজ হৈ পৰে।
লগতে স্তনৰ কৰ্কট ৰোগৰ এনে কিছুমান প্ৰকাৰ আছে যি সমূহ ধৰা পৰিবৰ বাবে বিশেষ পৰীক্ষাগাৰত পৰীক্ষা কৰা প্ৰয়োজন।
ৰোগবিধ স্তনৰ বহু অংশত বিয়পি পৰাৰ ফলত হাড়ৰ বিষ, লসীকা গ্ৰন্থি ফুলা, উশাহ চুটি হোৱা, ছাল হালধীয়া পৰাৰ দৰে পৰিঘটনা কিছুমান প্ৰত্যক্ষ হয়।
পুথিভঁৰাল: ইয়াত ৩০,০০০খন কিতাপ, ১২খন আলোচনী, ১৩খন দৈনিক বাতৰি কাকত, আৰু ১০খন ভিন্ন আলোচনী আছে, আৰু ইয়াত কিতাপ বেংকৰ সুবিধা, বিনামূলীয়া ইণ্টাৰনেট সেৱা, আৰু ৰচিদৰ সৈতে কম্পিউটাৰাইজড কিতাপ প্ৰৱেশৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে।
সাংস্কৃতিক সংগ্ৰহালয়: ইয়াত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক নিৰ্দিষ্ট ঐতিহাসিক বিষয়সমূহৰ বিষয়ে ভালদৰে জানিবলৈ আৰু জানিবলৈ সহায় কৰিবলৈ কেইবাটাও শিল্পকৰ্ম প্ৰদৰ্শিত কৰা হৈছে।
কেণ্টিন: সুলভ আৰু পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্ন, কেণ্টিনত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক বিভিন্ন ধৰণৰ খাদ্যৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।
প্ৰেক্ষাগৃহ: কেইবাখনো কৰ্মশালা, আলোচনা চক্ৰ, আৰু অন্যান্য সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ বাবে শীতাতপ নিয়ন্ত্ৰিত প্ৰেক্ষাগৃহ উপস্থিত থাকে।
আহোম শাসনৰ গৌৰৱোজ্জল ইতিহাসেৰে গৰ্বিত কলিয়াবৰৰ কেন্দ্ৰস্থল কুঁৱৰীটোলত ১৯৬৯ চনৰ ২৬ জুলাই তাৰিখে কলিয়াবৰ মহাবিদ্যালয় নামেৰে শুভাৰম্ভ হৈছিল।
বৰ্তমান গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত এই মহাবিদ্যালয়খন ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদ ৰ দ্বাৰা ২০১৫ চনত "" ৰ মহাবিদ্যালয় হিচাপে চিহ্নিত হৈছে।
আৰম্ভণিতে কলা শাখাৰে পাতনি মেলিছিল যদিও বৰ্তমান বাণিজ্য, বিজ্ঞানকে ধৰি ভকেচ'নেল শাখাৰ পাঠ্যক্ৰমও উপলব্ধ।
প্ৰতিটো ষ্ট্ৰিমৰ শীৰ্ষস্থানীয়সকলৰ বাবে বিনামূলীয়া ছাত্ৰত্ব বঁটা, যদিহে তেওঁলোকে পৰীক্ষাত ৬০% সৰ্বমুঠ নম্বৰ লাভ কৰে।
কলিয়াবৰ কলেজত কেইবাটাও সুবিধা আছে যিয়ে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ লগতে কৰ্মচাৰীসকলৰ বাবে কেম্পাছ জীৱনৰ সুবিধা বৃদ্ধি কৰে।
বৈঠকী বৰপেটা সত্ৰ আৰু আশ-পাশৰ ঠাই যেনে, সুন্দৰীদিয়া, ভবানীপুৰ, গজিয়া, বাৰাদি, পাটবাউসী আদিত প্ৰচলিত এক থলুৱা অনুষ্ঠান।
অৱশ্যে সুন্দৰীদিয়া সত্ৰত সত্ৰ পৰিচালনাৰ বাবেও সমিতিৰ সমাৰ্থক ’বৈঠকী’ গঠন কৰা হয়৷ এই বৈঠকীসমূহক সত্ৰৰ আইন প্ৰণয়ন, কাৰ্যকৰীকৰণ আৰু আইন ভংগ কৰোঁতাক শাস্তি দিয়াৰ ক্ষমতা দিয়া হয়৷ ই বৃহত্তৰ বৰপেটা অঞ্চলত বিবাহ অনুষ্ঠানৰ পৰা সম্পূৰ্ণ পৃথক৷
আৰম্ভণিতে এটা ভজন বা ভক্তিমূলক গীতেৰে ’আসৰ’ৰ পাতনি মেলি পিছত নানা ধৰণৰ গীত যেনে, বনগীত, লোকগীত, দেহবিচাৰৰ গীত, হাস্য-ব্যংগ গীত আদি গাবলৈ ধৰে।
কোনো প্ৰতিষ্ঠিত গায়কে সচৰাচৰ বৈঠকীত ভাগ লোৱা দেখা নাযায় যদিও, পৰম্পৰাৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাবশতঃ কোনো প্ৰতিষ্ঠিত গায়কেও গীত গাই মনোৰঞ্জন দিয়ে।
মজলিচ্ বা আসৰ মানে নৃত্য-গীতৰ জকমকীয়া অনুষ্ঠান যি কেৱল ৰজা, জমিদাৰ বা আন আঢ্যৱন্ত লোকৰ ঘৰত অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল।
তেনে কেইগৰাকীমান স্বনামধন্য শিল্পী হ’ল, স্বৰ্গেশ্বৰ বায়ন, ফকিৰচাঁদ, গিৰীশ বায়ন,দীন অস্তাদ, পুৰুষোত্তম দাস, গোকুল পাঠক, যোগেশ চন্দ্ৰ ভঁৰালী, প্ৰভাত শৰ্মা, সুধীৰ দাস আদি অনেক লোক বৈঠকী অনুষ্ঠানত অৱদান আগবঢ়াই গৈছে।
বৈঠকীত লোকগীত পৰিৱেশন অধিক হয়৷ দগৰ-দোতাৰা-খঞ্জৰী সংগত কৰি পৰিৱেশন কৰা লোকগীতসমূহে বিয়াৰ বৈঠকীত যথেষ্ট সমাদৰ পাইছিল৷
বাটতে এগৰাকী সন্যাসিনীৰ পৰা তেওঁ কিন্নৰ ৰাজ্যৰ সন্ধান উলিয়াবলৈ জন্তুৰ ভাষাৰ লগতে ৰাজকুমাৰী মনোহৰাক পুনৰাই ঘূৰাই পাবলৈ আৱশ্যকীয় প্ৰাৰ্থনাৰ জ্ঞান লাভ কৰে।
কিন্নৰৰ ৰজাৰ আগত তেওঁ নিয়মানুৱৰ্তিতাৰ লগতে শক্তি, দৃঢ়তা আৰু জ্ঞানৰ পৰীক্ষা দিবলগীয়া হয়।
প্ৰথম পৰীক্ষাত তেওঁক বাগিচাত এখন শিলৰ আসন দাঙিবলৈ দিয়া হয় আৰু দ্বিতীয় পৰীক্ষাত তেওঁৰ ধনুৰ্বিদ্যাৰ পৰিচয় লোৱা হয়।
অন্তিম পৰীক্ষাত তেওঁক মনোহৰাৰ সৈতে দেখিবলৈ সায়লাখ একেই সাতগৰাকী নাৰীৰ মাজৰ পৰা প্ৰকৃত মনোহৰাক চিনাক্ত কৰিবলৈ দিয়া হয়।
ইয়াতে কিন্নৰৰাজ সন্তুষ্ট হৈ তেওঁলোক দুয়োৰে বিবাহত সন্মতি প্ৰদান কৰে আৰু ইয়াৰ পিছত দুয়ো পাঞ্চাললৈ উলটি আহে।
ম্যানমাৰ, কম্বোডিয়া, থাইলেণ্ড, শ্ৰীলংকা, মালয়েছিয়া আৰু ইণ্ডোনেছিয়া আদিৰ লোককথাসমূহত এই আখ্যানটো অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।
চীনা সংস্কৰণৰ মতে এবাৰ সাতগৰাকী উৰণীয়া নাৰীয়ে স্নান কৰিবলৈ বুলি পৃথিৱীলৈ নামি আহোঁতে তেওঁলোকৰ মাজৰে আটাইতকৈ কোমল বয়সীয়া আৰু সুন্দৰী যুৱতীগৰাকীক এজন লোকে বন্দী কৰে।
তেওঁ সাতগৰাকী ৰাজকুমাৰীৰ অন্যতম আৰু তেওঁলোক গলিত তামৰ সুঁ‌তি এটাই ঘেৰি ৰখা এক ৰূপোৱালি পৰ্বতত বাস কৰে।
এই সংস্কৰণটোৰ মতে ৰাজকুমাৰীয়ে এক যাদুকৰী কমৰবন্ধনীৰ সহায়ত উৰে আৰু এক যাদুকৰী চোঁ‌চনি গাঁ‌ঠিত বন্দী হয়।
এবাৰ যুদ্ধৰ বাবে ৰাজকুমাৰৰ অবৰ্তমানত ৰাজ উপদেষ্টাই মনোহৰাক নগৰখনলৈ দুৰ্ভাগ্য কঢ়িয়াই অনাৰ অভিযোগত অভিযুক্ত কৰে আৰু মৃত্যুৰ ভাবুকি দিয়ে।
মনোহৰা আৰু ৰাজকুমাৰ সুধন নামৰ আখ্যানটো সংস্কৃত গ্ৰন্থ দিব্যাৱদানৰ লগতে বৰবুদুৰ বৌদ্ধ মন্দিৰৰ প্ৰস্তৰ কাৰুকাৰ্যসমূহত চিত্ৰিত কৰা দেখা যায়।
এই কলাত ইয়াৰ লগতে মমবাতিৰ ষ্টেণ্ড, কলমৰ ষ্টেণ্ড, পেপাৰৱেট, বুকএণ্ড, লেম্পৰ বেচ আৰু শিলেৰে তৈয়াৰ কৰা বাচনৰ দৰে পাকঘৰৰ সামগ্ৰীও সৃষ্টি কৰা হয়।
শিলৰ পাত্ৰবোৰ দৈ সংৰক্ষণ কৰাৰ বাবে বিশেষকৈ ভাল কিয়নো ইয়াৰ সৈতে দৈৰ এচিডৰ প্ৰতি প্ৰতিক্ৰিয়া নকৰে।
শিলৰ পাত্ৰবোৰ পানীৰে ভৰ্তি কৰি পোক-পৰুৱা বাহিৰলৈ ৰাখিবলৈ কাঠৰ অলমাৰীৰ খুৰাত ৰাখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ওড়িশাৰ শিলৰ খোদাই শিলক খোদিত কৰি কলা আৰু উপযোগী বস্তুলৈ ৰূপান্তৰ কৰা ওড়িশাৰ প্ৰাচীন হস্তশিল্পৰ অনুশীলন।
কোণাৰ্কৰ সূৰ্য মন্দিৰ আৰু ইয়াৰ জটিল ভাস্কৰ্যসমূহে ৰঙা উজ্জ্বল বালিশিলৰ ওপৰত সূক্ষ্ম খোদাই কৰা প্ৰথাক প্ৰদৰ্শন কৰে।
উদয়গিৰি আৰু ৰত্নাগিৰিৰ স্তূপ আৰু জগন্নাথ, লিঙ্গৰাজ, মুক্তেশ্বৰ আৰু লগতে অঞ্চলটোৰ অন্যান্য মন্দিৰসমূহত এই প্ৰাচীন কলাৰ নিদৰ্শন পোৱা যায়।
কোমল শিলৰ বাবে অতিৰিক্ত অলাগতিয়াল অংশখিনি তীক্ষ্ণ সমতল ধাৰযুক্ত লোৰ সঁজুলি ৰেটিৰে উলিয়াই লোৱা হয়।
কোণাৰ্ক শিলৰ কাৰু-কাৰ্যত বালিয়া শিল, চাবোন শিল, ছাৰ্পিনাইট, মাকৰানা মাৰ্বল আৰু গ্ৰেনাইট ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
দক্ষতাপূৰ্ণ শিল্পীসকলে কোমল, বগা চাবোন শিল, খাদিপাথৰা, বা অলপ কঠিন সেউজীয়া ক্লোৰাইট বা কোচিলাপাথৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।
গোলাপী খাণ্ড'লাইট, সাহানাপাথৰ বা বাউলাপাথৰ আৰু সকলোতকৈ কঠিন শিল, ক'লা গ্ৰেনাইট আৰু মুগুনি পাথৰ সাধাৰণতে এই কলাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
উত্তৰ উৰিষ্যাৰ ছৌত নচাৰ সময়ত মুখাৰ ব্যৱহাৰ নহয়; কিন্তু আৰম্ভণীতে মঞ্চত প্ৰবেশ কৰি নৃত্য সম্পৰ্কে দৰ্শকক পৰিচিতি প্ৰদান কৰোঁতে শিল্পীসকলে মুখা পৰিধান কৰে।
ছৌত যুদ্ধৰ আখৰা , চৰাই-চিৰিকটি আৰু জীৱ-জন্তুৰ চাল-চলন আৰু গাঁৱলীয়া তিৰোতাৰ গতিবিধি কলাত্মক ৰূপত পৰিবেশিত হয়।
মোহন খোকাৰৰ মতে ছৌ নৃত্যৰ এই ৰূপটোৰ কোনো আনুষ্ঠানিক অৰ্থ নাই; ই এক প্ৰকাৰৰ সামূহিক উদযাপন আৰু মনোৰঞ্জন।
কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰবীন্দ্ৰ অধ্যাপক ডঃ আশুতোষ ভট্টাচাৰ্যই সৰ্বপ্ৰথমে এই নৃত্যক ছৌ নামেৰে অভিহীত কৰে আৰু বিদেশত এই নৃত্যৰ প্ৰদৰ্শনৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ পাছত ছৌ নৃত্য নামেৰে জনপ্ৰিয় হৈ পৰে।
বহুতৰ মতে কুড়মালী ভাষাৰ ‘ছুৱা’ বা ‘ছেলে’ৰ পৰা ছৌ শব্দটো আহিছে; এই নাচ মূলতঃ ‘ছেলে’ অৰ্থাৎ ল’ৰাবোৰৰ নাচ।
উৎপত্তি আৰু বিকাশৰ আধাৰত ছৌ নৃত্যৰ তিনিটা শৈলী দেখা যায়- পুৰুলিয়া ছৌ , ছেৰাইকেল্লা ছৌ আৰু ময়ুৰভঞ্জ ছৌ ।
ছেৰাইকেল্লা আৰু পুৰুলিয়াত ছৌত মুখাৰ ব্যৱহাৰ হোৱাৰ বিপৰীতে ময়ুৰভঞ্জ ছৌত মুখাৰ ব্যৱহাৰ নহয়।
ছৌ নাচ ঝাৰখণ্ড, পশ্চিম বংগ আৰু উৰিষ্যাত মূলতঃ উৎসৱৰ সময়ত, বিশেষকৈ বসন্তোৎসৱ চৈত্ৰ পৰ্বৰ সময়ত পৰিবেশন কৰা হয়।
কাৰ্ল' ৰ'ভেল্লীয়ে লিখিছে, "সাতোটা পাঠৰ গ্ৰন্থখন লিখি উলিওৱা হৈছে সেইসকল ব্যক্তিৰ বাবে যাৰ আধুনিক বিজ্ঞানৰ লগত তিলমানো পৰিচয় নাই বা পৰিচয় থাকিলেও সেয়া অতি সামান্য।
" অনুবাদকৰ কথা শিতানত কিতাপখন অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰাৰ উৎসাহৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰি অনুবাদকে লিখিছে, "পাঠকেইটা পঢ়ি উঠিয়েই কিতাপখন অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰাৰ সিদ্ধান্ত এটা লৈছিলোঁ।
কাৰ্ল' ৰ'ভেল্লীৰ ইটালী ভাষাত ৰচিত ছেতে ব্ৰেভি লেজ'নি দ্য ফিজিকা নামৰ গ্ৰন্থখনৰ ইংৰাজী অনুবাদ হৈছে ছেভেন ব্ৰিফ লেছনছ অ'ন ফিজিক্স নামৰ গ্ৰন্থখন।
কিতাপখনৰ বেটুপাতৰ চতুৰ্থ পৃষ্ঠাত পংকজ জ্যোতি মহন্তই লিখিছে, "কাৰ্ল' ৰ'ভেল্লীৰ 'পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ সাতটা নাতিদীৰ্ঘ পাঠ' শীৰ্ষক কিতাপখনত কুৰি শতিকাৰ কেইটামান যুগান্তকাৰী আৱিষ্কাৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
প্ৰথমতে ইটালী আৰু পাছলৈ ইংৰাজী ভাষাত অনূদিত হোৱা অতি সহজবোধ্য কিতাপখন লিখাৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য হ'ল বিজ্ঞানৰ সৈতে সবিশেষ পৰিচয় নথকাজনকো সেইসমূহৰ পৰিচয় কৰাই দিয়া, যিখন কিতাপ স্কুলীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েও পঢ়িব পাৰে।
ইটালী আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণি কৰা কাৰ্ল' ৰ'ভেল্লীয়ে ২০০০ চনৰ পৰা ফ্ৰান্সত কাম কৰি আহিছে।
উল্লেখযোগ্য যে সূচীপত্ৰৰ আগতে ৰ'ভেল্লীৰ বিষয়ে অধিক জানিবলৈ কাৰ্ল' ৰ'ভেল্লীৰ ৱেবপৃষ্ঠাৰ লিংক আৰু তেখেতৰ পৰিচয় আৰু কৰ্মসূচক বৃত্তান্তৰ লিংক সন্নিৱিষ্ট কৰা আছে।
২০০৮ চনত তেওঁক ফেচবুকত চি অ' অ' হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয় আৰু কোম্পানীটোৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ ৰেংকিঙৰ বিষয়া হিচাপে পৰিগণিত হয়।
২০১২ চনৰ জুন মাহত তেওঁ ফেচবুকৰ পৰিচালনা সমিতিলৈ নিৰ্বাচিত হয়, আৰু ফেচবুকৰ ব’ৰ্ডত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়।
কোম্পানীটোৰ বিজ্ঞাপন ব্যৱসায়ৰ মুৰব্বী হিচাপে ছেণ্ডবাৰ্গক কোম্পানীটোক লাভজনক কৰি তোলাৰ বাবে কৃতিত্ব দিয়া হৈছিল।
ফেচবুকৰ হিচাপে যোগদান কৰাৰ পূৰ্বে ছেণ্ডবাৰ্গ গুগলৰ গ্ল’বেল অনলাইন বিক্ৰী আৰু পৰিচালনাৰ উপ-সভাপতি আছিল আৰু ইয়াৰ দানশীল শাখা . ৰ সৈতে জড়িত আছিল।
ইয়াৰ পূৰ্বে ছেণ্ডবাৰ্গে আমেৰিকাৰ ট্ৰেজাৰীৰ সচিব লৰেন্স ছামাৰ্ছৰ মুখ্য কৰ্মচাৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
২০১২ চনত টাইমে যুগুত কৰা বিশ্বৰ আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী লোকসকলৰ বাৰ্ষিক তালিকাত ছেণ্ডবাৰ্গৰ নাম অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
ফৰ্বছ মেগাজিনৰ ২০২১ চনৰ বিলিয়নাৰ তালিকাত ছেণ্ডবাৰ্গৰ সম্পত্তিৰ পৰিমাণ ১.৭ বিলিয়ন মাৰ্কিন ডলাৰ বুলি কোৱা হৈছে, কাৰণ ফেচবুক আৰু অন্যান্য কোম্পানীত তেওঁৰ ষ্টক আছে।
২০২২ চনত তেওঁ ঘোষণা কৰে যে তেওঁ মেটা চিঅ'অ' হিচাপে পদত্যাগ কৰিব কিন্তু তেওঁ ইয়াৰ ব'ৰ্ডত থাকিব।
তেওঁ নৰ্থ মিয়ামি বিচ হাইস্কুলত পঢ়ে, য'ৰ পৰা তেওঁ ১৯৮৭ চনত তেওঁৰ শ্ৰেণীত নৱম স্থান লাভ কৰি স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁ দ্বিতীয় বৰ্ষৰ শ্ৰেণীৰ সভানেত্ৰী আছিল, নেচনেল অনাৰ ছ'চাইটিৰ সদস্য হৈছিল আৰু জ্যেষ্ঠ শ্ৰেণীৰ কাৰ্যবাহী ব'ৰ্ডত আছিল।
১৯৬৯ চনত ৱাশ্বিংটন ডি.চি.ত এটা ইহুদী পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা ছেণ্ডবাৰ্গে এডেল আৰু জোৱেল ছেণ্ডবাৰ্গৰ কন্যা আৰু তিনিটা সন্তানৰ ভিতৰত জ্যেষ্ঠ।
প্ৰথম কাণ্ডটোৰ আৰম্ভণিতে নলৰ বিশদ বৰ্ণনা, তেওঁৰ শাৰীৰিক সৌন্দৰ্য, শৌৰ্য আৰু অন্যান্য গুণৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে।
নলৰ দৰবাৰ ভ্ৰমণ কৰা অমাত্যসকলে ৰজা ভীমনৰ কন্যা দময়ন্তীৰ খবৰ আনে, এগৰাকী নিপুণ আৰু মনোমোহা ৰাজকুমাৰী হিচাপে।
সেই অনুভৱ সহ্য কৰিব নোৱাৰি তেওঁ নিজৰ ৰাজপ্ৰসাদৰ এখন বাগিচালৈ গ’ল য’ত তেওঁ এটা ধুনীয়া হাঁহ দেখা পালে আৰু সেইটো বন্দী কৰিলে।
হাঁহটোৱে তাইক নলৰ বিষয়ে ভাল বৰ্ণনা দি তাই আৰু নলৰ মাজত পাৰস্পৰিক মৰম গঢ়ি তোলাত সেৱাৰ আশ্বাস দিলে।
দময়ন্তীৰ নিৰীহ আৰু অনভিজ্ঞ সংগীসকলৰ পৰা ৰজা ভীমকে তেওঁৰ কন্যাৰ অসুস্থতাৰ বিষয়ে অৱগত হৈছিল, যিটো কাৰ্যতঃ প্ৰেম-ৰোগ আছিল৷ তাৰ পিছত ভীমে নিজৰ কন্যাৰ স্বয়ম্বৰ (প্ৰাচীন ভাৰতীয় প্ৰথা, য'ত ছোৱালীয়ে প্ৰেমিকৰ তালিকাৰ পৰা স্বামী বাছি লয়)ৰ ব্যৱস্থা কৰিলে।
চাৰিওজন দেৱতাই নলৰ সৈতে একে ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল আৰু নলৰ সৈতে তাত আছিল, কাৰ্যতঃ পাঁচজন নল উপস্থাপন কৰিছিল।
তাই ৰাজকুমাৰীক ৰজাসকলৰ ওচৰলৈ লৈ গৈ প্ৰত্যেকৰে গুণ-গৰিমাৰ কথা উচ্চস্বৰে ক’লে, কিন্তু তেওঁলোক সকলোকে দময়ন্তীয়ে নাকচ কৰিলে।
সৰস্বতীয়ে প্ৰতিজন দেৱতাক এনেদৰে বৰ্ণনা কৰিছিল যে তেওঁৰ সেই দেৱতাৰ বাবে আৰোপ কৰিব পৰা কথাবোৰো তেওঁৰ বৰ্ণনাত সন্নিবিষ্ট হৈছিল।
তাই অনুভৱ কৰিছিল যে নল বহুতো জ্ঞানত পাকৈত আৰু আনকি তেওঁ ঘোঁৰাৰ উদ্দেশ্যও বুজিব পাৰে আৰু সেয়েহে তেওঁ তাত নিজকে পাঁচটা ৰূপত উপস্থাপন কৰি আছিল।
তাই প্ৰকৃত নলক চিনিব নোৱাৰিলে আৰু যন্ত্ৰণাৰ মাজত দেৱতাসকলক তেওঁলোকৰ পৰিচয় প্ৰকাশ কৰি নলক বাছি ল’বলৈ সক্ষম কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে।
ইফালে দেৱতাৰ ৰজা ইন্দ্ৰই নাৰদৰ পৰা দময়ন্তীৰ স্বয়ম্বৰৰ খবৰ আৰু নলৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ অটল প্ৰেমৰ খবৰ জানিব পাৰিলে।
তেওঁ অগ্নি, যম, বৰুণ আৰু শনি দেৱতাৰ সৈতে পৃথিৱীলৈ নামি আহিল আৰু বাটত নলক লগ পালে, তেৱোঁ স্বয়ম্বৰত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আগবাঢ়িছিল।
নলৰ মোহনীয় ৰূপটো লক্ষ্য কৰি তেওঁ নিজৰ ঈৰ্ষা নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰিলে আৰু সেয়েহে নলক দেৱতাৰ দূত হ’বলৈ আৰু তেওঁলোকৰ অতুলনীয় যোগ্যতাৰ কথা দময়ন্তীৰ ওপৰত কৈ হেঁচা দিবলৈ অনুৰোধ কৰি এটা কৌশলৰ আশ্ৰয় ল’লে।
তেওঁ কৰা কামৰ বাবে পৰম্পৰাগতভাৱে যি পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰা হ’ব, সেই পুৰস্কাৰসমূহ ইন্দ্ৰই নলৰ দৃষ্টিগোচৰ কৰিছিল, নল এই সম্পৰ্কে অনিচ্ছুকতা প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু একে সময়তে ঐশ্বৰিক সত্তাৰ অনুৰোধ নাকচ কৰাৰ সুখ অনুভৱো কৰিছিল।
অৱশেষত তেওঁ মান্তি হ'ল আৰু আনৰ বাবে অদৃশ্য হৈ থাকি দময়ন্তীৰ হাৰেমলৈ পঠিওৱা হ'ল — দেৱতাসকলে তেওঁক প্ৰদান কৰা এক আশীৰ্বাদ।
তাই নলৰ ডিঙিত মালা দিব লাগে কিন্তু তেনে কৰিবলৈ তাইৰ আঙুলিবোৰ অলপো লৰচৰ নহ’ল, সংযম আৰু লাজ-লজ্জাই তাইক স্তব্ধ কৰিছিল।
কইনাধৰাজনীয়ে ৰাজকুমাৰীক নলৰ আগলৈ লৈ গৈ দেৱতাক সম্বোধন কৰি ক’লে যে সতী দময়ন্তীয়ে তেওঁলোকৰ কোনো এজনকো বাছি নল’লে আৰু এতিয়া ৰাজকুমাৰীৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ অনুগ্ৰহৰ বৃষ্টি বৰষিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে।
’নৈষধ চৰিত’ত নলৰ জীৱনৰ কাহিনী উপস্থাপন কৰা হৈছে; দময়ন্তীৰ প্ৰেমত পৰা, তেওঁলোকৰ বিবাহ আৰু মধুচন্দ্ৰিকাৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
মাঘৰ শিশুপাল বধ আৰু শ্ৰীহৰ্ষৰ নৈষধ চৰিতক পণ্ডিতসকলৰ বাবে এক পৰীক্ষা বুলি গণ্য কৰা হয়; নৈষধৰ বিষয়ে এইদৰে কোৱা হয় যে “নৈষধম বিদ্বাদ-ঔষধম’’, অৰ্থাৎ ই "পণ্ডিতসকলৰ টনিক"।
নিজৰ পৰিচয় দময়ন্তীৰ বাবে অজ্ঞাত কৰি ৰাখি নলে দেৱতাৰ বাৰ্তা তাইৰ ওচৰলৈ পঠিয়াবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যদিও দেৱতাৰ হৈ তেওঁ দিয়া উপযুক্ত যুক্তি দময়ন্তীৰ বাবে গ্ৰহণযোগ্য নাছিল, তেওঁ দেৱতাৰ অনুগ্ৰহ নিবিচৰা এজন মানুহৰ সন্ধানত আছিল।
নলে সতৰ্কবাণী কৰিছিল যে দেৱতাই তাইৰ বিবাহিত জীৱনত সমস্যা আৰু বাধাৰ সৃষ্টি কৰিব৷ যদি তাই আন কাৰোবাক বাছি লয়, তেন্তে তাইৰ নলৰ প্ৰতি থকা অটল প্ৰেমৰ পৰা আঁতৰি নাযায়।
নৈষধ চৰিত এখন সংস্কৃত ভাষাত লিখা কবিতা পুথি যিখন সংস্কৃতত লিখা পাঁচখন মহাকাব্যৰ এখন বুলি স্বীকৃত৷ কাব্যখনিত নিষাদ ৰজা নলৰ জীৱনী বৰ্ণনা কৰা আছে৷ গ্ৰন্থখন ৰচনা কৰিছিল জয়চন্দ্ৰৰ ৰাজসভাৰ কবি শ্ৰীহৰ্ষই৷ শ্ৰীহৰ্ষ ১২শ শতিকাৰ ভাৰতৰ সংস্কৃত কবি আছিল৷ নৈষধ চৰিত কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈয়ে প্ৰথম ১৯৩৪ চনত ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰে৷
নৈষধ চৰিতৰ কাহিনীত থকা চৰিত্ৰসমূহ হ’ল:- নল, দময়ন্তী, সৰস্বতী, ইন্দ্ৰ আৰু দময়ন্তীৰ প্ৰেমিক দেৱতা৷
আহাৰত সাধাৰণতে শুকান বা ভজা মাছৰ সৈতে ৰন্ধা এনচাং বা আথংবা নামৰ এবিধ পাচলিৰ তৰকাৰী; কাংহৌ নামৰ লৰাই লৰাই ভজা পাচলি; আৰু এক জলা সামগ্ৰী থাকে।
বেছিভাগ তৰকাৰীত কম পৰিমাণৰ তেল ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও কাংহৌ আৰু বড়াৰ বাবে সৰহকৈ তেলৰ প্ৰয়োজন হয়।
মেইটিছ, পাংগল আৰু মেইটেই খ্ৰীষ্টানসকলে মণিপুৰৰ উপত্যকাত বাস কৰে য'ত হ্ৰদ, নদী আৰু পুখুৰীৰ মিঠা পানীৰ মাছৰ প্ৰাচুৰ্য দেখা যায়।
পাচলিৰ উৎপাদন ঘৰতেই কৰা হয় বা স্থানীয় বজাৰৰ পৰা কিনি অনা হয় বাবে মণিপুৰী ৰন্ধনপ্ৰণালীসমূহ ঋতুৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকা।
বিভিন্ন সুগন্ধি শাক-পাত আৰু শিপাৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে সোৱাদ আন ভাৰতীয় ৰন্ধনপ্ৰণালীতকৈ মণিপুৰী ৰন্ধনপ্ৰণালী ভিন্ন।
মণিপুৰী ৰন্ধনশৈলীত নহৰুৰ নলা, মানধনিয়া, মছন্দৰি, পদিনা, ভিয়েটনামী ধনিয়া, বিভিন্নধৰণৰ কাঠফুলা আদি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।