polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
বসন্ত পঞ্চমী: বসন্ত পঞ্চমী বা সৰস্বতী পূজা হিন্দুসকলে জ্ঞান আৰু শিক্ষাৰ দেৱী সৰস্বতীৰ বন্দনা কৰিবৰ কাৰণে অনুষ্ঠিত কৰে।
সাধাৰণতে চ'তৰ শুক্ল পক্ষৰ ষষ্ঠ তম দিন তথা ষষ্ঠীৰ পৰা আৰম্ভ হৈ দশমী পৰ্যন্ত থাকে এই দুৰ্গোৎসৱ।
চ'তৰ দোমাহীৰ দিনা গৰু বিহুৰে আৰম্ভ হৈ ক্ৰমে, মানুহ বিহু, হাত বিহু, চেনেহী বিহু, মাইকী বিহু, ৰঙালী বিহু আৰু শেষৰ দিনা চেৰা বিহুৰে ব'হাগ বিহু সামৰা হয়।
ফাগুন মাহৰ শেষ ভাগৰ পৰা আৰম্ভ হৈ সম্পূৰ্ণ চ'ত আৰু ব'হাগ মাহৰ প্ৰায় শেষলৈকে বসন্ত কাল অনুভূত হয়।
গ্ৰীষ্ম মণ্ডলটো সূৰ্যৰ সমুখলৈ ঢাল খোৱা বাবে গ্ৰীষ্মমণ্ডলৰ ঠাই সমূহত এই সময়ত উত্তাপ লাহে লাহে বৃদ্ধি হয় আৰু দুই এজাক পাতলীয়াৰ পৰা মজলীয়া ধৰণৰ বৰষুণ হয়।
এই ঋতুৰ আৰম্ভণিতে দ-মাটিৰ বাবে বাওঁ ধান সিঁচা হয় আৰু শেষৰ ফালে ৰাইজে কঠীয়া সিঁচাৰ কাম আৰম্ভ কৰে।
বিশেষকৈ যিবোৰ ধানৰ কৃষি কাল দীঘলীয়া অৰ্থাৎ কঠীয়া ৰোৱাৰ পৰা চপোৱালৈকে ৫ মাহমান সময় লাগে, সেইবোৰ জাতৰ বীজ এই ঋতুৰ ভিতৰতে সিঁচিব লাগে।
দুটা সকলোতকৈ গৰম মাহ গ্ৰীষ্ম ঋতুৰ অন্তৰ্ভুক্ত, একেবাৰে শীতল দুই মাহ শীত ঋতুৰ অন্তৰ্ভুক্ত হোৱাৰ বিপৰীতে গৰম ঠাণ্ডাৰ সমতাৰ সময় খিনিতে বৰ্ষা, শৰৎ, হেমন্ত, আৰু বসন্ত ঋতু অনুভূত হয়।
চীন দেশৰ পৰম্পৰাগত কেলেণ্ডাৰত বসন্ত ঋতু লি্ চুন ৰ দিনত আৰম্ভ হয়, চুন্ ফেন ত মধ্যভাগ পাই আৰু লিচ্ য়া ত শেষ হয়।
দুপৰীয়াৰ সূৰ্যৰ পোহৰ তাপৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি কেল্টিক পৰম্পৰাত ফেব্ৰুৱাৰীৰ আগভাগত আৰম্ভ হৈ বসন্ত ঋতু মে'ৰ আগভাগলৈ চলে।
উত্তৰ গোলাৰ্ধৰ দেশ কিছুমানৰ লোকসংস্কৃতিত মহাবিষুৱৰ দিনটোক বসন্তৰ প্ৰথম দিন বুলি ধৰা হয় উত্তৰায়ণৰ দিনটোক গ্ৰীষ্মৰ প্ৰথম দিন হিচাপেধৰা হয়।
নিউজিলেণ্ড আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াত বসন্ত ঋতু পাৰম্পৰিক ৰূপত ১ ছেপ্টেম্বৰত আৰম্ভ হৈ ৩০নৱেম্বৰৰ ভিতৰত শেষ হয়।
পাৰ্চীয়ান পৰম্পৰা অনুসৰি বসন্তৰ প্ৰথম দিনটোক বছৰ আৰম্ভণিৰ প্ৰথম মাহৰ প্ৰথম দিন বুলি ধৰা হয়।
ভগবান শ্ৰীকৃষ্ণৰ অনুগ্ৰহক পঞ্চ পাণ্ডবে ইন্দ্ৰপ্ৰস্থত মহা আনন্দত ৰাজপাট ভোগ কৰি আছিল।
এনেতে এদিনাখন এগৰাকী ব্ৰাহ্মণে আহি অৰ্জুনক তেওঁৰ গৰুবোৰ চোৰে চুৰি কৰি লৈ যোৱা বুলি অভিযোগ দিয়ে আৰু গৰুবোৰ উদ্ধাৰ কৰি দিয়াৰ বাবে অৰ্জুনক অনুৰোধ জনায়।
অৰ্জুনে গৰুবোৰ উদ্ধাৰ কৰি আনি বাহ্মণক দিয়ে যদিও নাৰদ মুনিয়ে বান্ধি দিয়া গৃহবাসৰ নিয়ম উলঙ্ঘা কৰাৰ বাবে এটি বছৰ বনবাস খাটিবলৈ সাজু হ'ল।
ইফালে নাৰদে কৃষ্ণ বলোভদ্ৰৰ ভগ্নী সুভদ্ৰাৰ আগত অৰ্জুনৰ ৰূপ গুণ গাই সুভদ্ৰাৰ অন্তৰত অৰ্জুনৰ প্ৰতি প্ৰেমৰ বীজ ৰোপণ।
ইফালে বসুদেৱে সুভদ্ৰা বিবাহযোগ্যা হোৱাত সুভদ্ৰাৰ বিবাহৰ বাবে অৰ্জুনেই সুপাত্ৰ বুলি কোৱাত বলোভদ্ৰই অসন্মতি প্ৰকাশ কৰে আৰু মিত্ৰ দুৰ্যোধনৰ লগত বিবাহ দিবলৈ মত প্ৰকাশ কৰে।
দ্বাৰকাত শ্ৰীকৃষ্ণৰ সাক্ষাত হয়, অৰ্জুনে সকলো কথা বিৱৰি কোৱাত কৃষ্ণই সুভদ্ৰাক হৰণ কৰি নিয়াৰ উপায় কৈ দিয়ে।
বলোৰামে সৈন্যমুখে এই কথা জানিবলৈ পাই ক্ৰোধান্বিত হৈ অৰ্জুনক খেদি যাবলৈ উদ্যত হয় যদিও শ্ৰীকৃষ্ণৰ তত্ত্বপূৰ্ণ কথা শুনি বলোভদ্ৰই নিজ কৰ্তব্য বুজি পায় আৰু অৰ্জুনলৈ সুভদ্ৰাক বিয়া দিবলৈ মান্তি হয়।
সুভদ্ৰা হৰণৰ কাহিনীভাগ 'ভাগৱত পুৰাণ' আৰু 'মহাভাৰত'ত পোৱা যায় যদিও, শ্ৰীৰাম আতাই ইয়াৰ কাহিনীভাগ গ্ৰহণ কৰিছে অনন্ত কন্দলীৰ 'শেষ দশমৰ পৰাহে।
যদিও নাটখনিৰ মূল ভাগ 'দশম স্কন্ধ'ৰ পৰা গ্ৰহণ কৰিছে, তথাপি মূলত বৰ্ণনা নকৰা কিছু চৰিত্ৰ তথা ঘটনাংশ 'সুভদ্ৰা হৰণ'ত নিজাকৈ সংযোগ ঘটাইছে।
নাটত আশোৱাৰী, পৰিতাল, শ্ৰীগান্ধাৰ, যৌতিমান, কানৰা, পৰিতাল, শ্ৰী, পয়াৰ, মাহুৰ, সুহাই, ধনশ্ৰী, শ্ৰীগৌৰী, ৰূপকতাল, এতালী, বেলোৱাৰ, কল্যাণ আদি ৰাগত ১৫টা মান গীত আছে।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মটৰ’লা কোম্পানীত কৰ্মৰত মাৰ্টিন কুপাৰ আৰু জ’ন ফ্ৰাঞ্চিচ মিচেল নামৰ বিজ্ঞানী দুজনে ১৯৭৩ চনত প্ৰথম তাঁৰবিহীন চেলুলাৰ ফোনবিধ নিৰ্মাণ কৰি উলিয়ায়।
একেটা যন্ত্ৰৰে , -, , , , ৰ সংযোজনেৰে ডাটা ইত্যাদি অলেখ কাম কৰিব পাৰি বাবেই ইয়াক স্মাৰ্ট ফোন বুলি কোৱা হয়।
ফেচবুক ইওটিউব"ৰ দৰে জনপ্ৰিয় গণমাধ্যমৰ তীব্ৰ প্ৰচলনৰ ফলত দেশ বিদেশৰ বা-বাতৰি আৰু নানা ধৰণৰ তথ্য অতি সহজতে উপভোগ্য হৈ পৰিছে।
অনলাইন পেইমেণ্টৰ যোগেদি দূৰ-দূৰণিৰ বন্ধুজনলৈ, আত্মীয়জনলৈ, কোনো বিশেষ ব্যক্তিলৈ নাইবা অনলাইনত উপলব্ধ কোনো সেৱা গ্ৰহণ কৰিবলৈ অতি সহজ হৈ পৰিছে।
মোবাইল ফোনত উপলব্ধ ইণ্টাৰনেট সেৱাৰ জড়িয়তে তীব্ৰ গতিত মানুহৰ ৰুচি আৰু অনুৰাগ সলনি হ'বলৈ ধৰিছে।
মোবাইলফোনৰ অসুবিধাসমুহ১. মোবাইল ফোনৰ ব্যৱহাৰে উঠি অহা প্ৰজন্মক ভুল পথে পৰিচালিত কৰা দেখিবলৈ পোৱা যায়।
কিছুমানে জনপ্ৰিয় হ'বলৈ বা ডিজিটেল প্লেটফৰ্মত তিষ্ঠি থাকিবলৈ সস্তিয়া উপায়েৰে অৱলম্বন কৰা কৌশলৰ ফলত সমাজ বিপথে পৰিচালিত হৈছে।
এচামে যদিও অন্ধবিশ্বাস আৰু কু-সংস্কাৰৰ বিৰুদ্ধে কাম কৰি আছে এচামে আকৌ ভুৱা বাতৰি আৰু সাম্প্ৰদায়িক"' বিষবাস্প বিয়পাবলৈহে মোবাইলৰ ব্যৱহাৰ কৰা দেখিবলৈ পোৱা যায়।
পৰম্পৰাগত তাঁৰযুক্ত টেলিফোনৰ বিপৰীতে মবাইল ফোন তাঁৰবিহীন আৰু ইয়াৰ আকাৰ সৰু হোৱাৰ বাবে এঠাইৰ পৰা সিঠাইলৈ ইয়াক কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিবলৈ অতি সহজ।
মৰ্টনৰ ব্যৱসায়ত ১৮৩০-ৰ দশকত এক আমুল পৰিৱৰ্তন ঘটে যেতিয়া প্ৰযুক্তিগত অগ্ৰসৰতা আৰু চেনিৰ উপলব্ধতা সুগম হৈ পৰিছিল।
ইয়াৰ বাবে মৰ্টনৰ দোকানৰ মালিকসকলে ব্যৱহায় চলাই ৰাখিবলৈ প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে শিশুসকলক ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিছিল।
আনকি পেনি কেণ্ডিবোৰো পোনপটীয়াকৈ মেডিকেট কৰা লোজেনজৰ উত্তৰসূৰী আছিল যিবোৰ কঠিন চেনি প্ৰলেপ দিয়া তিতা ঔষধ আছিল।
শিল্প বিপ্লৱৰ আগতে, মৰ্টনক প্ৰায়ে এক প্ৰকাৰৰ ঔষধ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, হয় পাচন প্ৰণালী চফা কৰিবলৈ বা ভগা কণ্ঠ ঠিক কৰিবলৈ ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
সেই সময়ত, ই মচলা আৰু চেনিৰ সংমিশ্ৰণ হিচাপে আৰম্ভ হৈছিল যাক পাচন সমস্যাৰ সহায়ক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
এনে ধৰণৰ এটা মৰ্টনক চেম্বাৰ স্পাইচ বোলা হৈছিল আৰু ইয়াক লং, আদা, এনিচিড, জুনিপাৰ বেৰী, বাদাম আৰু পাইন কাৰ্ণেলৰ মিশ্ৰণ চেনিত ডুবাই তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠ আৰু চতুৰ্থ শতিকাৰ মাজত, গ্ৰীক আৰু পাৰ্চীসকলে ভাৰতৰ লোক আৰু তেওঁলোকৰ "মৌ-মাখি অবিহনে মৌ প্ৰস্তুত কৰা পদ্ধতি" আৱিষ্কাৰ কৰে।
প্ৰাচীন ভাৰতত কুঁহিয়াৰৰ ৰস উতলাই চেনিৰ টুকুৰা প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল আৰু 'খান্দা' হিচাপে সেৱন কৰা হৈছিল, যাক মৰ্টন মূল বুলি আখ্যা দিয়া হয়।
কেক বা ৰুটিৰ দৰে বহু লোকৰ মাজত ভাগ-বতৰা কৰিব পৰা খাদ্য বস্তুৰ বিপৰীতে মৰ্টন সাধাৰণতে সৰু টুকুৰাত তৈয়াৰ কৰা হয়।
আহাৰৰ শেষত পৰিবেশন কৰা মিঠাইৰ বিপৰীতে, মৰ্টনবোৰক সাধাৰণতে অনিয়মীয়াকৈ খোৱা হয়, প্ৰায়ে আহাৰৰ মাজত জলপান হিচাপে খোৱা হয়।
১৮৪৭ চনত, কেণ্ডি প্ৰেছৰ উদ্ভাৱনে একেবাৰে একাধিক আকৃতি আৰু আকাৰৰ মৰ্টন প্ৰস্তুত কৰা সম্ভৱ কৰি পেলাইছিল।
১৮৫১ চনত নিৰ্মণকাৰীসকলে চেনি উতলাত সহায় কৰিবলৈ ঘূৰ্ণায়মান ভাপৰ কেৰাহী ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
কেৰাহীৰ পৃষ্ঠৰ পৰা হোৱা তাপও বহু অধিক সমভাৱে বিতৰণ কৰিব পৰা হৈছিল আৰু চেনি জ্বলাৰ সম্ভাৱনা কম আছিল।
তুলনামূলকভাৱে ক্ষতিকাৰক উপাদান যেনে সস্তীয়া কৰ্ণষ্টাৰ্চ আৰু কৰ্ণ চিৰাপৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বিষাক্ত পদাৰ্থও খাদ্যত মিহলি হৈ পৰিছিল।
কিছুমান নিৰ্মাতাই বিপদজনক পদাৰ্থৰ যোগেৰে মৰ্টনত উজ্জ্বল ৰং দিছিল যাক প্ৰতিৰোধ কৰিবৰ বাবে কোনো আইনী নিয়ম নাছিল; যেনে সেউজীয়া , ৰঙা , হালধীয়া আৰু বগা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
চেনি কনফেক্সনেৰী নামৰ শ্ৰেণীত চকলেট, চুইং গাম, আৰু চেনি মৰ্টনসহ যিকোনো মিঠা কনফেক্সন অন্তৰ্ভুক্ত থাকে।
মৰ্টনক আমেৰিকান ইংৰাজী ভাষাত কেণ্ডি , ব্ৰিটিছ ইংৰাজী ভাষাত চুইট আৰু অষ্ট্ৰেলিয়ান ইংৰাজী ভাষাত ললী বোলা হয়।
সেইসময়ত কেৱল কিছু উপনিবেশবাসীহে চেনিৰ কামত দক্ষ আছিল আৰু চেনিৰে তৈয়াৰ কৰা খাদবস্তু সাধাৰণতে কেৱল সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলেহে উপভোগ কৰিব পাৰিছিল।
আনকি মৰ্টনৰ আটাইতকৈ সৰল ৰূপ – স্ফটিলিত চেনিৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা ৰক কেণ্ডি - এক বিলাসী সামগ্ৰী বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
প্ৰাচীন চীন, মধ্যপ্ৰাচ্য, ইজিপ্ত, গ্ৰীচ আৰু ৰোমান সাম্ৰাজ্যত ফল আৰু ফুল সংৰক্ষণ কৰিবলৈ বা মৰ্টন তৈয়াৰ কৰিবলৈ মৌ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
ক'গনিজেণ্ট পৰিষদৰ অধ্যক্ষ মাইকেল পেটচোলাচ-ফক্সে বিনিতা বালীৰ যোগদানত মন্তব্য কৰে যে-বিনিতা বালীয়ে ক'গনিজেণ্ট পৰিষদত যোগদান কৰাত আমি উৎফুল্ল হৈছোঁ।
আমি আশাবাদী যে ভাৰতীয় আৰু আন্তৰ্জাতিক বহু বিশাল উদ্যোগৰ লগত কাম কৰি অহা বিনিতাৰ সফল আৰু বিস্তৃত অভিজ্ঞতাবোৰে ক'গনিজেণ্টলৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ বৰঙনি আগবঢ়াব।
২০০৫ চনত তেখেতে সেই গ্ৰুপ ত্যাগ কৰি ভাৰতীয় খাদ্য কোম্পানী ব্ৰিটানিয়াত যোগদান কৰে আৰু মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া হিচাপে দায়িত্ব চম্ভালে।
ইক'নমিক টাইমছ এৱাৰ্ডছৰ তৰফৰ পৰা বিনিতা বালীক ২০০৯ চনত "বৰ্ষটোৰ উদ্যোগী মহিলা"ৰ সন্মান প্ৰদান কৰা হয়।
২০০৯ চনত তেখেতে "ব্ৰিটানিয়া পুষ্টি সংস্থা" স্থাপন কৰে যিয়ে ভাৰতীয় শিশুৰ পুষ্টিহীনতা ৰোধ কৰিবলৈ কাম কৰে।
১৯৯৪ চনত কোকাকোলাই তেখেতেক বিপণন সঞ্চালক হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে আৰু পাছলৈ তেখেত লেটিন আমেৰিকাত বিপণনৰ উপ-অধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
১৯৭৫ চনত বিনিতা বালীয়ে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয় অধীনস্থ লেডি শ্ৰীৰাম কলেজ অৱ ৱমেনৰ পৰা অৰ্থনীতিত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত এটা জলপানি লাভ কৰি তেখেতে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মিচিগান ষ্টেট ইউনিভাৰ্চিটীত পঢ়িবলৈ যায় আৰু ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ত এগৰাকী ইণ্টাৰ্ণ হিচাপে কাম কৰে।
বিনিতা বালী হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় উদ্যোগী যি ব্ৰিটানিয়া ইণ্ড্ৰাষ্টিছ লিমিটেডৰ পৰিচালন সঞ্চালক আছিল।
কলপাতে খাদ্যত এক বিশেষ সৌৰভৰ সংযোগ ঘটাই; কলপাতত মেৰিয়াই ভাপত সিজোৱা খাদ্যত এক বিশেষ সুগন্ধ তথা সোৱাদৰ সংযোজন ঘটে।
ইয়াৰোপৰি কলাপাতে খাদ্যৰ পৰা পানী ভাগ ভাপ হৈ উৰি যোৱাত বাধা দিয়ে ফলত খাদ্যত ৰসৰ সংযোজন ঘটি থাকে।
কলপাতৰ শিৰবিন্যাস সমান্তৰাল হোৱা বাবে আৰু ইয়াৰ নমনীয় গুণৰ বাবে লিখন সঁজুলি হিচাপে ব্যৱহাৰৰ হেতু কলপাত উপযুক্ত।
কাগজৰ ব্যৱহাৰৰ পূৰ্বে, দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এচিয়াৰ লোকে লিখন সঁজুলি হিচাপে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
হিন্দু ধৰ্ম, বৌদ্ধ ধৰ্মৰ লোকে বিভিন্ন উৎসৱ পাৰ্বনত সজোৱা আৰু ৰূপকাত্মকভাৱে কলপাতৰ ব্যৱহাৰ কৰে।
ঐতিহাসিকভাৱে দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এচিয়াৰ লোকে লিখন সঁজুলি হিচাপে কলপাত কাগজৰ ৰূপত ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
এখিলা বয়স্ক কলপাতৰ গড় হিচাপত দৈঘ্য প্ৰায় ২ মিটাৰ আৰু প্ৰস্থ আধাৰ পৰা ১ মিটাৰ পৰ্যন্ত হয়।
অসমীয়া সমাজত পিতৃ-মাতৃৰ মৃত্যু হ'লে পুত্ৰ সকলে অশৌচৰ দিনকেইটা কলপাতত শোৱা, শুকান কলপাতেৰে সজা কঠত বহাৰ নিয়ম।
বাংলাদেশ, শ্ৰী লংকা তথা ভাৰতৰ কলগছ প্ৰচুৰ পৰিমাণে হোৱা অঞ্চল সমূহ যেনে দক্ষিণ ভাৰত, অসম, পশ্চিমবংগ ইত্যাদিত কলপাতৰ প্ৰচুৰ ব্যৱহাৰ হয়।
তেওঁৰ মন্ত্ৰটোত তিনিটা বৰ্ণ আছে আৰু এইবোৰ সকলো মুলধৰ চক্ৰৰ কেন্দ্ৰস্থলত এখন ওলোটা ত্ৰিভুজ সৃষ্টি কৰে।
তেখেত কামৰূপ আকাৰত মুলধৰ চক্ৰৰ স্ৰষ্ঠা, ইয়াত তিনিটা বিন্দু গঠিত যিটোৰ এখন ওলোটা ত্ৰিভুজ গঠন কৰে, যাৰ পৰা সকলো ত্ৰিদ জন্ম গ্ৰহণ কৰে, যিটো শেষ লৈকে এই মহাবিশ্বৰ সৃষ্টিত পৰিচালিত হয়।
ত্ৰিভুজৰ তিনিটা বিন্দুত তিনিটা বিজাক্ষৰৰ আৰু তিনিটা বিজাক্ষৰ ত্ৰিভুজৰ ওচৰেদি এটাই আনটোৰ লগত যুক্ত আৰু এই উভয় পক্ষৰ ইচ্ছা শক্তি, জ্ঞান শক্তি আৰু ক্ৰিয়া শক্তি বা ঐশিক ইচ্ছা, ঐশিক জ্ঞান আৰু ঐশিক ক্ৰিয়াৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে ।
ত্ৰিপুৰা ভৈৰৱীক সুপ্ত শক্তি হিচাপেও চিহ্নিত কৰা হয় য’ত ত্ৰিপুৰাৰ সুন্দৰ এই সুপ্ত শক্তিক বাস্তৱত ৰূপদান কৰি আৰু এই শক্তিটোক উচ্চতৰ চক্ৰৰ সহস্ৰৰ চক্ৰৰ ফালে লৈ যায়।
তেখেতৰ চাৰি হাত, এক হাতত গ্ৰন্থ, এটা জপমালা, এটা অভয়া মুদ্ৰা আৰু আনটো ভাৰদ মুদ্ৰা লৈ পদুমৰ উপৰত বহি আছে।
মহাবিদ্যাসকলে বিশ্বত আদিপৰিশক্তিৰ ভূমিকাক উপস্থাপন কৰে, ত্ৰিপুৰা সুন্দৰী সৃষ্টিৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, ভুৱনেশ্বৰী সৃষ্টি মহাবিশ্বৰ স্থায়িত্বৰ প্ৰতীক আৰু কমল সমৃদ্ধি তথা বিবৰ্তনৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
সৃষ্টি আৰু ধ্বংসৰ এই অবিচ্ছিন্ন চক্ৰত, ভৈৰৱীৰ জ্ঞান আৰু সভ্যতাৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, তেখেত মানৱজাতিৰ দ্বাৰা মহাবিশ্বৰ পৰিবৰ্তনসমূহ, মানুহৰ অগ্ৰগতি আৰু বিস্তৃত অধ্যয়নৰ প্ৰতীক।
তেওঁক শুভঙ্কৰী নামেও মাতা হয়, যাৰ অৰ্থ হ’ল যে তেখেত তেওঁৰ ভক্তসকলক যিসকল তেওঁৰ সন্তান, তেওঁলকক শুভকৰ্মৰ কৰ্তা, যিবোৰৰ অৰ্থ তেখেত এগৰাকী ভাল মা।
যিসকল অযৌক্তিক তথা নিষ্ঠুৰ তেওঁলকৰ প্ৰতি সহিংসতা, শাস্তি আৰু ৰক্তপাতৰ পক্ষত তেখেত কৈছিল, যিটোৰ অৰ্থ এই যে তেখেত তেওঁলকৰ পৰা সকলো সহিংসতাৰ জনক।
গতিকে যিয়ে ভৈৰৱীৰ ৰাজ্য অৰ্জন কৰিছে, তেখেত মৃত্যুৰ ভয়ৰ বাহিৰত আৰু অধিক ভয়ঙ্কৰ মঙলকো তেওঁ শাসন কৰে।
" কৌৰ আৰু সোধি একেলগে তেওঁৰ বাবে বিচাৰিছিল “'চান কিথে গুজাৰি আই ৰত, লেথে দি চাদৰ, শোঙ্কন মেলা দি, আৰু গৰি দিয়ান ঝাঁজৰান আৰু চাৰ্কে-চাৰ্কে জানতিয়ে মুতিয়াৰৰ' নিচিনা পঞ্জাবী লোকশাস্ত্ৰ গোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল।
এই দম্পতী পূৱ পঞ্জাবৰ প্ৰত্যন্ত প্ৰত্যন্ত গাঁৱসমূহঁত শান্তি তথা প্ৰেমৰ বাৰ্তা বিয়োপাই দিয়াৰ বাবে পঞ্জাবৰ ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টীৰ এটা বাহিনী ইণ্ডিয়ান পিপলচ থিয়েটাৰ এচচিয়েচনেৰ জনসাধাৰণৰ মুখ হিচাপেও কাম কৰিছিল।
তেওঁ পঞ্জাবী লোকসংগীত পৰিৱেশন কৰি বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত ভ্ৰমণ কৰিছিল, দ্ৰুত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল।
তেওঁৰ জীৱনৰ শেষ সময়চোৱাত, তেওঁৰ মিট্টি ৰ ওচৰত যাব বিচাৰিলে সুৰিন্দৰ কৌৰ ২০০৪ চনত 'পাঁচকুলাত' স্থায়ী হয়, চণ্ডীগড়ৰ ওচৰত জিৰাকপুৰত এখন বাস-ভৱন নিৰ্মাণৰ পৰিকল্পনা কৰে।
ইয়াৰ পিছত, ২০০২ চনৰ ২২ ডিচেম্বৰ তেওঁ হাৰ্ট এটাক চিকাৰ হয় আৰু তেওঁক পাঁচকুলাৰ জেনাৰেল চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰা হয়।
পাছপাকত, তেওঁ সুস্থ হৈ উঠে আৰু ব্যক্তিগতভাবে ২০০৬ চনৰ জানুৱাৰীত লালিত পদ্মশ্ৰী বটাঁ পোৱাৰ বাবে দিল্লীলৈ গৈছিল।
এখন বেলেগ এটা বিষয় যে পঞ্জাবী সংগীতত অতুলনীয় অৱদান থকা সত্ত্বেও তেওঁ ইমান দিন যি সম্মানটো বিলম্ব কৰিছিল, সেই সম্পৰ্কত তেওঁ বেদনাত আছিলেন।
আনকি তেওঁ যেতিয়া এই বটাঁটো লাভ কৰিছিল তেতিয়াও তেওঁ অনুতাপ কৰিছিল যে একেই বাবে মনোনয়নৰ আবেদন হাৰিয়ানাৰ পৰা আহিছিল, পঞ্জাব, ভাৰত নহয়, যিটোৰ বাবে তেওঁ পাঁচ দহকৰো বেছি সময় ধৰি দেহে-কেহে খাটিছিল কৰিছিল।
১৯৪৮ চনত তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পঞ্জাবী সাহিত্যৰ উপদেষ্টা অধ্যাপক 'জোগিন্দাৰ সিং সোধিক' বিবাহ কৰিছিল।
তেওঁৰ প্ৰতিভা স্বীকৃতি হিচাপে, কৌৰৰ স্বামী তেওঁৰ সমৰ্থন হৈ উঠে, আৰু অতি সোনকালে তেওঁ মুম্বাইৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ প্লেব্যাক গায়ক হিচাপে কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল, সংগীত পৰিচালক 'গোলাম হায়দাৰৰ' দ্বাৰা প্ৰবৰ্তিত।
তেওঁৰ অধীনত তেওঁ ১৯৮৮ চনত '‘শ্বহীদ'’ ছবিত তিনিটা গীত গাইছিল, যিবিলাকৰ মাজত ‘'বাদাম ন হো যায়ে মহাব্বত কা ফাসানা', 'আনা হ্যা তো আজাঔ' আৰু 'তকদীৰ কি আঁধি… হম কহাঁন আঔৰ থম কাহাঁ।
' তেওঁৰ প্ৰকৃত আগ্ৰহ কিন্তু মঞ্চত অভিনয় আৰু পঞ্জাবী লোক সংগীতক পুনৰুদ্ধাৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল আৰু শেষ লৈকে ১৯৫২ চনত তেওঁ দিল্লীত উভতি আহে।
সকলোবোৰ মিলি কৌৰে 'আসা সিং মাস্তানা', 'কৰ্ণাইল গিল', 'হৰচৰণ গ্ৰেৱাল', 'ৰঙ্গিলা জট' আৰু 'দিদাৰ সন্ধু'ৰ লগত সংগীত সহ হেজাৰতকৈ বেছি গীত ৰিকোৰ্ড কৰিছে।
যদিও ১৯৭৬ চনত শিক্ষিকাৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ জীৱনৰ তথা সহযোগীৰ লগত সম্পৰ্ক বিছিন্ন কৰা হৈছিল, তথাপি তেওঁ সিহঁতৰ জীয়েক আৰু অন্যান্য শিষ্যসকলোৰ লগত দ্বৈতৰ মাধ্যমত পৰিয়ালৰ সৃজনশীল ঐতিহ্যক জীয়াই ৰাখিছিল।
তেওঁৰ জীয়েক 'ৰুপিন্দৰ কৌৰ গুলেৰিয়া', 'ডলী গুলেৰিয়া' আৰু নাতনী 'সুনাইনি' নামত সুপৰিচিত, ১৯৯৫ চনত এলপিত 'সুৰিন্দৰ কৌৰ - 'দ্য থ্ৰি জেনাৰেচনচ-ৰ সমাপ্তি ঘটে।
প্ৰায় ছয় দহক লৈকে এটা কেৰিয়াৰত তেওঁৰ গ্ৰন্থখনত 'বুলিহ শাহৰ' পঞ্জাবী 'চুফি কাফিছ' আৰু 'নন্দলাল নূৰপুৰী', 'অমৃতা প্ৰীতম', 'মোহন সিং' আৰু 'শিৱ কুমাৰ বাতলভীৰ' নিচিনা সমসাময়িক কবিসকলোৰ কবিতা, "'মাৱান' 'তে ধীয়ান'", "'জুট্টিৰ' নিচিনা স্মৰণীয় গীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল।
কালক্ৰমত তেওঁৰ বিবাহৰ গীতসমূহ, উল্লেখযোগ্যভাবে "'লেথে দি চাদৰ'", "'সুহে ভেৰি চিলে ৱালিয়া'" আৰু "'কালা দোৰিয়া'" পঞ্জাবী সংস্কৃতিৰ এটা অনিবাৰ্য অঙ্গ হৈ পৰিছে।
তেওঁ মুলত পঞ্জাবী লোকসংগীত গাইছিল, য'ত তেওঁৰ সোঁতক অগ্ৰগামী আৰু জনপ্ৰিয় কৰিবলৈ কৃতিত্ব দিয়া হৈছিল, কৌৰ ১৯৪৮-ৰ পৰা ১৯৫২ চনৰ মাজৰ সময়চোৱাত হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে গীত ৰিকোৰ্ড কৰিছিল।
পঞ্জাবী সংগীতত তেওঁৰ অবদানৰ বাবে, তেওঁ 'পঞ্জাবৰ নাইটিঙ্গেল' উপাধি অৰ্জন কৰিছিল, ১৯৮৪ চনত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা আৰু ২০০৬ চনত পদ্মশ্ৰী বটাঁ লাভ কৰিছিল।
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীত, নৃত্য তথা থিয়েটাৰ, সংগীত নাটক একাদেমী, ১৯৮৪ চনত তেওঁক পঞ্জাবী লোক সংগীতৰ বাবে সংগীত নাটক আকাদেমী পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল, 'মিলেনিয়াম পঞ্জাবী চিঙ্গাৰ পুৰস্কাৰ', আৰ্টচ -ত তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে ২০০৬ চনত পদ্মশ্ৰী বটাঁ।
সুৰিন্দৰ কৌৰ ১৯৪৩ চনৰ আগভাগত লাহোৰ ৰেডিঅ'ত লাইভ পাৰফৰ্মেঞ্চৰ মাধ্যমেত তেওঁৰ পেচাগত আত্মপ্ৰকাশ পায় আৰু পিছত সেই বছৰৰ ৩১ আগষ্টত তেওঁ আৰু তেওঁৰ ডাঙৰ ভনী, 'প্ৰকাশ কৌৰ' তেওঁৰ প্ৰথম দ্বৈতসংগীত "'মাওয়ান তে ধীণ ৰাল ৱাইথিয়ান'" গাইছিল।
সু্ৰিন্দৰ কৌৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ পঞ্জাবৰ ৰাজধানী লাহোৰত এখন পঞ্জাবী শিখ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
দীৰ্ঘ এখন অসুস্থতাৰ পিছত ২০০৬ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নিউ জাৰ্চিত সুৰিন্দৰ কৌৰৰ মৃত্যু হয়।
কোনো এক নিৰ্দিষ্ট ব্যক্তিয়ে আন এক নিৰ্দিষ্ট ব্যক্তিক বা পত্ৰৰ বাহকক চাহিদামতে টকা আদায় দিয়া হ’ব লাগিব।
সৎ বিশ্বাসত, নিৰ্দিষ্ট আৰ্হিত, ম্যাদ পূৰ্ণ হোৱাৰ আগেয়ে আৰু মূল্যৰ বিনিময়ত গ্ৰহণ কৰা ব্যক্তিকে যথাবিহিত ধাৰক বুলি কোৱা হয়।
ভাৰতত, খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩য় শতিকাত মোৱামৰীয়া সময়ছোৱাত আদেশ নামৰ এখন নথি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যিটো এজন বেংকাৰৰ ওপৰত এক আদেশ আছিল যে তেওঁ নোটৰ ধন তৃতীয় ব্যক্তিক পৰিশোধ কৰিব বিচাৰে, যাক আজি বুজি পোৱাৰ দৰে বিনিময় বিলৰ সংজ্ঞাৰ সৈতে সংযোজন কৰা হয়।
বিনিময় পত্ৰ আৰু প্ৰতিশ্ৰুতি পত্ৰৰ সাধাৰণ প্ৰ’টোটাইপচ্‌ চীনত উদ্ভৱ হৈছিল, য’ত ৮ম শতিকাত টাং ৰাজবংশৰ শাসনৰ সময়ত দীৰ্ঘ দূৰত্বত ধন সুৰক্ষিতভাৱে স্থানান্তৰ কৰিবলৈ ফেইটশ্যান নামৰ বিশেষ সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
ন্যায়াধীশ উইলচ ৰ মতে, হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰ বৈধভাৱে লাভ কৰা দলিল বা নথি, যাক গ্ৰহীতা বা প্ৰাপকে হস্তান্তৰকাৰী ত্ৰুটিপূৰ্ণ গৰাকীস্বত্বও ইয়াৰ উল্লেখ থকা সম্পত্তিৰ ওপৰত উচিত অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিব পাৰি।
হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰ আইন ১৮৮১ ৰ ধাৰা ১৩ অনুযায়ী পত্ৰৰ বাহকক বা বাহকৰ নিৰ্দেশ ক্ৰমে পৰিশোধ কৰিব লগা প্ৰতিশ্ৰুতি পত্ৰ, বিনিময় পত্ৰ আৰু চেকক হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰ বোলা হয়।
হস্তান্তৰযোগ্য শব্দটিৰ অৰ্থ হ’ল হস্তান্তৰ কৰিব পৰা আৰু পত্ৰ শব্দটিৰ অৰ্থ হ’ল লিখিত দলিল বা নথি।
প্ৰাচীন ৰোমানসকলে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১ম শতিকাত প্ৰেস্ক্ৰিপ্টেচন বুলি জনা এক প্ৰাৰম্ভিক প্ৰকাৰৰ চেক ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু ২০০০ বছৰীয়া ৰোমান প্ৰতিশ্ৰুতি পত্ৰ পোৱা গৈছে।
উত্তম পুৰুষৰ বাবে ~, ~, ~, ~ অনুসৰ্গ, মধ্যম পুৰুষৰ বাবে ~, ~, ~, ~ অনুসৰ্গ আৰু অন্য পুৰুষৰ বাবে ~, ~, ~, ~ অনুসৰ্গ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
~, ~, ~-এ নিৰন্তৰ বৰ্তমান কাল, ~, ~, ~-এ পূৰ্ণ বৰ্তমান কাল, ~, ~, ~-এ ভূত কাল আৰু ~, ~, ~-এ ভৱিষ্যত কাল বুজায়।
ৰহিঙীয়া বা ৰুহিংগ্যা হৈছে ম্যানমাৰৰ ৰাখাইন ৰাজ্যত বাস কৰা ৰহিঙীয়া জনগোষ্ঠীৰ লোকে কোৱা এটা ভাষা।
ই প্ৰাচ্য ভাৰত-আৰ্য ভাষা পৰিয়ালৰ অসমীয়া-বঙালী ভাষাগোষ্ঠীৰ এটা ভাষা আৰু চুবুৰীয়া দেশ বাংলাদেশত কোৱা চট্টগ্ৰামীয়া ভাষাৰ সৈতে ইয়াৰ সম্বন্ধ আছে।
ৰহিঙীয়া ভাষাত দুটা স্বৰবৰ্ণ একেলগে লিখি দীৰ্ঘ স্বৰধ্বনি আৰু উচ্চাৰণযুক্ত স্বৰবৰ্ণৰে চাপযুক্ত ধ্বনি বুজোৱা হয়।
সাধাৰণতে ঘূৰণীয়া/শকত বস্তুৰ ক্ষেত্ৰত আৰু ক্ষীণ/চেপেটা বস্তুৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
যদি কোনো বিশেষ্য স্বৰবৰ্ণৰে শেষ হয় তেন্তে শব্দটোৰ পাছত উপপদ হিচাপে একবচন হ'লে বা নাইবা অগণ্য বিশেষ্য হ'লে যোগ কৰা হয়।
যদি কোনো বিশেষ্য ব্যঞ্জনবৰ্ণৰে শেষ হয় তেন্তে শব্দটোৰ পাছত উপপদ হিচাপে শেষৰ বৰ্ণৰ লগতে একবচন হ'লে বা নাইবা বহুবচন হ'লে যোগ কৰা হয়।
সাধাৰণতে ঘূৰণীয়া/শকট বস্তুৰ ক্ষেত্ৰত আৰু চেপেটা/ক্ষীণ বস্তুৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
নীলকমল ব্ৰহ্মৰ ১৯৮৫ চনত প্ৰকাশ পোৱা গল্প সংকলন ‘চিৰিনাই মান্দাৰ’ত প্ৰকাশিক শীৰ্ষক চুটিগল্প এটাৰ আধাৰত ছবিৰ চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰা হৈছিল।
গোমবৰ নামৰ ডেকা এজন ধনী মহাজন মনবৰোৰ ঘৰত বন্ধা শ্ৰমিক হৈ থাকে; কিয়নো তাৰ দেউতাকে মহাজনৰ পৰা ধন ধাৰে লৈছিল।
এই কাণ্ড দেখি মহাজনে খঙত গোমবৰক ঘৰৰ পৰা খেদি দিয়ে আৰু কয় যে দেউতাকে লোৱা ধাৰ যদি পাঁচবছৰৰ ভিতৰত পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰে তেন্তে সিহঁতৰ মাটিবাৰী জব্দ কৰি ল’ব।
চহৰত সি খৰি ফলা, বোজা কঢ়িওৱা, ৰিক্সা চলোৱা, গাড়ী চলোৱা আদি বিভিন্ন কাম কৰে আৰু অৱশেষত এখন হোটেলত কাম পায়।
তেওঁ কলকাতাত অৱস্থিত কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ বঙ্গবাসী কলেজৰ পৰা স্নাতক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় আৰু তেনে সময়তেই তেওঁ সংগীত কলাত পৰিপক্বতা লাভ কৰে আৰু সমসামায়িক ভাৱে ৰাজনীতিৰ লগতো জড়িত হৈ পৰে।
১৯৪৪ চনত স্নাতক পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণৰ বাবে কলকাতালৈ আহে, তেতিয়া ভাৰতৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সাংস্কৃতিক দল ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘ বা আইপিটিএ’ ত যোগদান কৰে।
ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ সাংস্কৃতিক দলটোৱে বিভিন্ন চহৰ আৰু গাঁও ভ্ৰমণ কৰি, এই গানসমূহক সাধাৰণ মানুহৰ কাষলৈ লৈ আনে যিবোৰে কিছুদিন পাছত ব্যাপক জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে।
১৯৫৩ চনত বিমল ৰায় পৰিচালিত “দো বিঘা জমিন” চলচ্চিত্ৰত সংগীত পৰিচালক হিচাপে সলিল চৌধুৰীৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতত অভিষেক ঘটে।
এই চলচ্চিত্ৰখনে তেওঁৰ কৰ্মজীৱনকে নতুন মাত্ৰা যোগ কৰে কিয়নো এইখনে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ সেৱা চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু কান চলচ্চিত্ৰ উৎসৱত আন্তৰ্জাতিক বঁটা লাভ কৰে।
গাঁয়েৰ বধূ ৰ দৰে গান তেতিয়াৰ বঙালী সংগীতত এটা নতুন ধাৰা তৈয়াৰ কৰিছিল, যিবোৰ সলিল চৌধুৰীয়ে মাত্ৰ ২০ বছৰ বয়সতে সুৰ কৰিছিল।
ইয়াৰ মাজত হেমন্ত মুখোপাধ্যায়, শ্যামল মিত্ৰ, মানবেন্দ্ৰ মুখোপাধ্যায়, প্ৰতিমা বন্দ্যোপাধ্যায় আদিৰ নাম উল্লেখযোগ্য।
তেওঁ মূলতঃ বঙালী, হিন্দী আৰু মালয়ালম চলচ্চিত্ৰত আদিকে ধৰি অন্যান্য আঞ্চলিক ভাষাৰ কথাছবি সমূহতো সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল।
তেওঁ প্ৰায় ৭৫খনৰ অধিক হিন্দী চলচ্চিত্ৰ, ৪০ খনৰ অধিক বঙালী চলচ্চিত্ৰ, প্ৰায় ২৬খন মালয়ালম চলচ্চিত্ৰ লগতে কিছুসংখ্যক মাৰাঠী, তামিল, তেলেগু, কান্নাডা, গুজৰাটি, ওড়িয়া আৰু অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত সংগীত পৰিচালনা কৰে।
বঙালী আৰু হিন্দী চলচ্চিত্ৰত ২০ বছৰ কাম কৰাৰ পাছত সলিল চৌধুৰীয়ে ১৯৬৪ চনত “চিম্মিন” চলচ্চিত্ৰৰ যোগেদি মালয়ালম চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰৱেশ কৰে।
2015 চনত, মেননে জোহান্সবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয়ত শৈক্ষিক পৰিকল্পনা, গুণগত প্ৰসাৰ আৰু শৈক্ষিক কৰ্মচাৰী বিকাশৰ জ্যেষ্ঠ নিৰ্দেশক হিচাপে যোগদান কৰিছিল।
তেওঁ জোহান্সবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰিচালনা সমিতিৰ জ্ঞান আৰু পাঠক্ৰম সংস্কাৰৰ ডিকোলনাইজৰ দলৰো সদস্য।
১৯৮০ চনৰ প্ৰথমাৰ্ধত ভিষ্টা মহাবিদ্যালয়,ইষ্ট ৰেণ্ড, আৰু ইউ ডি ডব্লিউত ইংৰাজী শিক্ষণৰ জৰিয়তে মেননে শৈক্ষিক কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে।
তেওঁ ২০০৬ চনত দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ উচ্চ শিক্ষা সমিতিৰ উচ্চ শিক্ষা মানদণ্ড সমিতিত ৰাষ্ট্ৰীয় সমীক্ষাৰ নিৰ্দেশক হিচাপে নিৰ্ধাৰিত হৈছিল।
মেননে ২০০৭ চনৰ পৰা ২০০৮ চনলৈ ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষাৰ্থী বিত্তীয় সাহায্য আঁচনিৰ ডাইৰেক্টৰেট পদবীত আছিল আৰু বোৰ্ড সদস্য হিচাপে নিযুক্ত হৈছিল আৰু মিনিষ্টেৰিয়েল সমিতিত সেৱা আগবঢ়াইছিল।
তেওঁ জোহান্সবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জ্যেষ্ঠ নিৰ্দেশক আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ গান্ধী চেনটেনেৰি সমিতি -ৰ চেয়াৰমেন।
২০১৪ চনত জোহান্সবাৰ্গৰ উইটৱাটাৰচেণ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁ পি এইচ ডি ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে।
পোষ্টমৰ্টেম ৰিপ’ৰ্টত ডিঙি তথা দেহৰ বিভিন্ন ঠাইত হোৱা আঘাতৰ বাবে মৃত্যু হোৱা বুলি নিশ্চিত কৰে।
যেতিয়া এই খৱৰ সামাজিক মাধ্যমত বিয়পি পৰিছিল, আগ্ৰা পুলিচ, হাথৰস জিলা দণ্ডাধীশ আৰু উত্তৰ প্ৰদেশ চৰকাৰৰ তথ্য আৰু জনসংযোগ বিভাগে ইয়াক ভুৱা খবৰ বুলি আখ্যা দিছিল।
পিছলৈ ৰাজ্যখনৰ এজন জ্যেষ্ঠ পুলিচ বিষয়াই ফৰেনচিক ৰিপ’ৰ্টত শুক্ৰাণুৰ অৱস্থিতি ধৰা নপৰা বাবে এইটো বলাৎকাৰৰ ঘটনা নহয় তথা কিছুমান মানুহে জাতিভিত্তিক উত্তেজনাৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰা বুলি দাবী কৰে।
হত্যাৰ প্ৰচেষ্টা আৰু সামূহিক বলাৎকাৰৰ অভিযোগত, লগতে হাথৰস আৰক্ষীয়ে সন্দীপ, ৰামু, লৱকুশ আৰু ৰবি নামৰ চাৰিজন অভিযুক্তক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে।
পীড়িতাৰ ভাতৃয়ে অভিযোগ কৰে যে ঘটনা সংঘটিত হোৱাৰ ১০দিনলৈকে অভিযুক্তসকলক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হোৱা নাছিল।
চৰকাৰে পীড়িতাৰ পৰিয়ালক ২৫লাখ টকাৰ ক্ষতিপূৰণ আৰু নিম্নবৰ্গ সহায়কৰ চাকৰি দিব বুলি ঘোষণা কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও পৰিয়ালটোলৈ ষ্টেট আৰবান ডেভেলপমেণ্ট এজেঞ্চিৰ আঁচনিৰ অধীনত এটা গৃহ অনুমোদনৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে।
পীড়িতাৰ ভাতৃয়ে দাবী কৰে যে ঘটনা সংঘটিত হোৱাৰ দহদিন পিছলৈকে অপৰাধীক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হোৱা নাছিল।
এই মামলা আৰু তাৰ পৰৱৰ্তী ঘটনাক্ৰমে প্ৰচাৰ মাধ্যমত বহুল প্ৰচাৰ পায় আৰু সমগ্ৰ দেশবাসীকে ইয়াক গৰিহণা দিয়ে।
বিভিন্ন সংগঠন আৰু বিৰোধীসকলে উত্তৰ প্ৰদেশৰ যোগী আদিত্যনাথৰ চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে।
সেইদিনা উত্তৰ প্ৰদেশৰ হাথৰস জিলাত চাৰিজন উচ্চবৰ্ণৰ যুৱকে এজনী দলিত সম্প্ৰদায়ৰ ছোৱালীক বলাত্‍কাৰ কৰে।
এলি আহমেদ অসম, ভাৰতৰ এগৰাকী লেখিকা, চিত্ৰনাট্যকাৰ, নিৰ্দেশক, গীতিকাৰ, কষ্টিউম ডিজাইনাৰ, অভিনেত্ৰী আৰু সমাজ কৰ্মী।
তদুপৰি তেওঁ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথমখন মহিলাৰ বাবে প্ৰকাশিত আলোচনী ওৰণি ৰ প্ৰকাশক,সম্পাদিকা আৰু স্বত্বাধিকাৰী।
সাহিত্য আৰু শিক্ষা ক্ষেত্ৰখনলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০১৭ চনত পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
অসমীয়া শিশু সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা সামগ্ৰিক অৱদানৰ বাবে ২০১৫ চনত তেখেতক সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়৷
তেওঁৰ পিতৃ 'আব্দুল ৰছিদ' পেছাত এজন শৈল চিকিৎসক আছিল আৰু মাতৃ আছিল হামিদা ৰছিদ৷ নিচেই কম বয়সত এলি মাতৃহাৰা হয়।
তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষ মেদিনী মোহন চৌধুৰীৰ গ্ৰন্থ 'লুইত, বৰাক আৰু ইছলাম'ত উল্লিখিত ৫ পাৰ্চী পৰিয়ালৰ লগত সম্পৰ্কিত৷
১৯৬৭ চনত তেওঁ "ৰং চ'ৰা" নামৰ এটি শিশুৰ সাংস্কৃতিক দল গঠন কৰি অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান পৰিবেশন কৰিছিল।
তেওঁৰ প্ৰথম সংগীতানুষ্ঠান "ভাগ্যৰ চকৰি ঘূৰে" ১৯৬২ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ নাজিৰা অধিৱেশনত পৰিবেশিত হৈছিল।
যেনে, নলিনীবালা দেৱীয়ে “পখিলা’’, ড॰ নিৰ্মল প্ৰভা বৰদলৈয়ে “বেলি’’, বোলছবি নিৰ্মাতা ব্ৰজেন বৰুৱায়ে “গীত’’, আৰু সুধাকণ্ঠ ড॰ ভূপেন হাজৰিকায়ে “ৰং’’ বুলি মাতিছিল।
ব্ৰজেন বৰুৱাৰ "ডক্তৰ বেজবৰুৱা" বোলছবি খনৰ দ্বীপেন বৰুৱাৰ কণ্ঠৰ "ফুল ফুল ফুল" গীতৰ যোগেৰে এলি আহমেদে গীতিকাৰ হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল।
১৯৬৫ চনত তেওঁ সমাজ কল্যাণ বিভাগৰ "বালক সেৱিকা প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ"ৰ গুৱাহাটীত হোৱা এটি সাক্ষাৎকাৰত যোগ দিছিল।
কিন্তু গান্ধীয়ে ভয় খাইছিল যে ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰক সেৱা কৰাৰ উপযুক্ত আহিলালৈ ৰূপান্তৰ কৰাৰ অচিলাত, ৰাষ্ট্ৰই নাগৰিকসকলৰ অধিকাৰ খৰ্ব কৰিব আৰু মহাৰক্ষাকৰ্তাৰ ভূমিকাত নিজকে বহুৱাই তেওঁলোকৰ পৰা শোচনীয় নীৰৱতা দাবী কৰিব।
ই এক বিপৰ্যয়ৰ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰিব য'ত নাগৰিকসকলক ৰাষ্ট্ৰৰ পৰা বিচ্ছিন্ন কৰা হ'ব আৰু একে সময়তে ইয়াক বন্ধ কৰি ৰখা হ'ব, যি গান্ধীৰ মতে, নিৰাশাজনক আৰু বিপদজনক আছিল।
গান্ধীয়ে, জনসাধাৰণ আৰু ৰাষ্ট্ৰৰ উৎকৰ্ষ, এই দ্বৈত উদ্দেশ্য সিদ্ধিৰ বাবে, এক ব্যৱস্থাৰ প্ৰচলন কৰাটো প্ৰয়োজনীয় বুলি চিন্তা কৰিছিল।
স্বৰাজ বুলিলে সাধাৰণতে স্বায়ত্ত্বশাসন বুজায় আৰু মহৰ্ষি দয়ানন্দ স্বৰস্বতীয়ে "গৃহ-শাসন"ৰ সমাৰ্থক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল যি পিছলৈ মহাত্মা গান্ধীয়ে ব্যৱহাৰ কৰিছিল কিন্তু শব্দটোৱে প্ৰকৃততে বিদেশী দমনৰ পৰা ভাৰতৰ স্বাধীন,গান্ধীৰ ধাৰণাক বুজাইছিল।
স্বৰাজে শাসনৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে, পদানুক্ৰমিক চৰকাৰৰ দ্বাৰা নহয়, ব্যক্তি আৰু সমাজ নিৰ্মাণৰ যোগেৰে আত্মশাসনৰ দ্বাৰা।
যিহেতু এয়া ব্ৰিটেইনে অনুসৰণ কৰা ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক প্ৰণালীৰ বিপৰীত, গান্ধীৰ স্বৰাজৰ ধাৰণাটোৱে ব্ৰিটিছ ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক, আমোলা তান্ত্ৰিক, আইনী, সামৰিক আৰু শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান বৰ্জনত ভাৰতৰ সপক্ষে আছিল।
এছ সত্যমূৰ্তি, চিত্তৰঞ্জন দাস আৰু মতিলাল নেহৰু আদি ভিন্ন আদৰ্শৰ স্বৰাজ-অনুগামী আছিল,যিসকলে ভাৰতৰ সংসদীয় গণতন্ত্ৰৰ মূল ভেটি স্থাপন কৰিছিল।
তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে পৰ্যাপ্ত ব্যক্তি আৰু সম্প্ৰদায়ৰ ৰূপান্তৰ কৰিব পাৰিলে সমাজ ৰপৰিৱৰ্তন হ'ব।
তেওঁ কৈছিল- "এইটো, এয়া সকলো কাল্পনিক বুলি উপহাস কৰা হ'ব পাৰে আৰু সেয়া ভাবিবলগীয়া চিন্তা নহয়. ভাৰতক সঁচা ছবিৰে জীয়াই থাকিবলৈ দিয়ক, যদিও ইয়াৰ সম্পূৰ্ণতা কেতিয়াও অনুভৱ কৰা নাছিল।
আৰ্য সমাজৰ প্ৰতিষ্ঠাতা আৰু হিন্দু সংস্কাৰক, স্বামী দয়ানন্দ সৰস্বতী,যি "নৰি-সুন্দ্ৰ-ভেডধাৰক মহাৰাষ্ট্ৰ দেব দয়ানন্দ সৰস্বতী" বুলিও জনাজাত, স্বৰাজক "স্বৈৰপ্ৰশাসন" বা "গণতন্ত্ৰ" বুলি নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল।
স্বীকাৰ কৰা স্বকীয় দয়ানন্দ সৰস্বতীয়ে, ঈশ্বৰে মানুহক তেওঁলোকে নিৰ্বাচন কৰি লোৱা যিকোনো কাম মুক্ত ভাৱে কৰিবলৈ সৃষ্টি কৰিছিল, এই ধাৰণা লৈ বিদেশী ব্ৰিটিছ চাকৰিৰ বৈধতা সম্পৰ্কে প্ৰশ্ন কৰিছিল যে এই চাকৰিয়ে নিজৰ ভূমিতে ভাৰতীয় দেশক দাস হিচাপে গঢ়ি তোলা নাইনে ?
যদিও গান্ধীৰ স্বৰাজৰ পূৰ্ণ-কাৰ্যকৰীকৰণৰ লক্ষ্য প্ৰাপ্ত হোৱা নাছিল, ইয়াৰ বাবে তেওঁ স্থাপন কৰা স্বেচ্ছামূলক কৰ্ম সংগঠনবোৰে মানুহৰ আন্দোলন, ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত গঢ়ি উঠা স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন আৰু কিছুমান বেচৰকাৰী সংস্থাৰ বাবে পূৰ্ববৰ্ধিত আৰু আদৰ্শ আৰ্হি বা মডেল হিচাপে কাম কৰিছিল।
জয়প্ৰকাশ নাৰায়ণ, উদিত স্বৰাজ আৰু ভূদান আন্দোলনৰ নেতৃত্বত অত্যাচাৰী স্থানীয় আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে হোৱা শিক্ষাৰ্থী আন্দোলনো স্বৰাজৰ ধাৰণাৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল,যি গোটেই ভাৰতত ভূমি সংস্কাৰ আইনৰ দাবী পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত কৰিছিল, আৰু যাৰ ফলত ভাৰতে ভূমি কাৰ্যভাৰ আৰু সামাজিক সংগঠনৰ জমিদাৰী প্ৰণালী বৰ্জন কৰিছিল।