polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
তাকে শুনি ৰামেশ্বৰ ভট্ট নামৰ এজন কন্নড় ব্ৰাহ্মণে এই বুলি অভিযোগ তুলিলে যে তুকাৰামে শূদ্ৰ হৈ শ্ৰুতিৰ ব্যাখ্যা কৰি অপৰাধ কৰিছে।
হুকুম শুনি তুকাৰামৰ বৰ দুখ লাগিল আৰু ঢাপলি মেলি ৰামেশ্বৰ ভট্টৰ ঘৰলৈ গল আৰু ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা মাগিলে।
তেতিয়া তেতিয়া ৰামেশ্বৰ ভট্টই উত্তৰ দিলে—যদিহে ইতিমধ্যে ৰচা অভঙ্গবোৰ নৈত উটাই দিয়া আৰু ভৱিষ্যতলৈ অভঙ্গৰ ৰচনা নকৰা তেন্তে মই মোৰ পূৰ্বৰ হুকুম তুলি লম।
তাকে দেখি তেওঁৰ পত্নীয়ে তিৰস্কাৰ কৰি কলে ধাৰৰ কাকতপত্ৰবোৰ উটাই দি তুমি স্বাৰ্থক ডুবালা, এতিয়া আকৌ অভঙ্গবোৰ পেলাই দি পৰমাৰ্থকো ডুবালা অৰ্থাৎ তোমাৰ ইহকাল আৰু পৰকাল দুয়োটাই নষ্ট হল।
প্ৰবাদ মতে তেৰ দিনৰ পিচত ভগৱন্তই তেওঁক দৰ্শন দিলে আৰু দেখিবলৈ পালে যে নৈত তেওঁৰ অভঙ্গৰ টোপোলাটো ওপঙি আছে।
সেয়ে এবাৰ মনত বেজাৰত তুকাৰাম ঘৰৰ পৰা ওলাই গ'ল আৰু ইন্দ্ৰায়নী নৈৰ উত্তৰ পিনে মামনাথ পাহাৰত ঈশ্বৰ চিন্তাত নিমগ্ন হয়।
ঘৰৰ কামত তেওঁক লগাই ৰখাৰ উদ্দেশ্যে তেওঁলোকৰ ঘৰুৱা ব্যৱসায়ত যিসমূহ বাকী মানুহৰ পৰা আদায় কৰিবলগীয়া আছিল সেইবোৰ তুলি অনাৰ ভাৰ তেওঁৰ ওপৰত দিয়া হয়।
তুকাৰমৰ সোনকালে এই কামতো তেওঁৰ বিৰাগ জন্মি এদিনাখন তেওঁ ধাৰৰ আধাখিনি কাকত পত্ৰ ভায়েকক দিলে আৰু নিজৰ পাপ্যৰ ভাগৰ কাকতখিনি পানীত উটাই দিলে।
নৃতত্ত্ববিদ ক্ৰিছ ফুলাৰৰ মতে, "নায়াৰ সকলৰ বিবাহ পদ্ধতিয়ে তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ নৃতাত্ত্বিক বৃত্তৰ সকলো সম্প্ৰদায়ৰ মাজত সবাতোকৈ বিখ্যাত কৰিছে"।
থমাছ নছিটাৰৰ মতে, তেওঁলোকৰ সমাজত প্ৰাক-বয়ঃসন্ধিৰ সময়ত প্ৰচলিত প্ৰাক-বয়ঃসন্ধিতে থালিকেট্টু কল্যাণম অনুষ্ঠান আৰু সমান পৰিয়াল অথবা উচ্চ শ্ৰেণী বা জাতিৰ মাজৰ বিবাহ আৰু একধৰণৰ উভয়ে অনুমোদিত বহুপতি প্ৰথা, "আদি ইমান শিথিল ভাবে সংগঠিত ব্যৱস্থা আছিল যে তেওঁলোকৰ মাজত 'বিবাহ'ৰ অস্তিত্ব বিষয়ে সন্দেহ হয়।
ইয়াৰ মুখ্য কাৰণ হল এনে সম্পৰ্কৰ গোচৰ উভয় পক্ষৰ দ্বাৰা সহজতে মীমাংসিত হয় আৰু ইয়াৰ লগত কোনো সম্পত্তিৰ অধিকাৰৰ কথা জড়িত নাথাকে।
এই সম্প্ৰদায়ৰ বাহিৰে আন মানুহৰ মতে নিম্ন সম্প্ৰদায়ৰ নায়াৰ মহিলা সকলৰ ওপৰত যৌন প্ৰৱেশাধিকাৰ লাভৰ বাবে নাম্বুদিৰি পুৰুষে এই প্ৰভাৱৰ অপব্যৱহাৰ কৰিছিল।
এই আইনে মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সীৰ অন্তৰ্ভুক্ত মালাবাৰ জিলাৰ মৰুমাক্কাতায়ম বা মাতৃতান্ত্ৰিক পদ্ধতি অৱলম্বন কৰা যিকোনো সম্প্ৰদায়ৰ লোক সকলৰ সম্বন্ধমক বিবাহৰ স্বীকৃতি প্ৰদান কৰে।
পানিক্কৰে লক্ষ্য কৰিছিল যে এই আইন প্ৰৱৰ্তনৰ ২০ বছৰ পিছতো কেৱল ছয়টা সম্পৰ্ক সেই আইনৰ অধীনত পঞ্জীভূক্ত হৈছিল।
৪৫০ বছৰতকৈ অধিক কাল আৰৱ সাগৰৰ উপকূলীয় দমন আৰু দিউ অঞ্চল, গোৱা আৰু দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী পৰ্তুগীজ ভাৰতৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
২০১৯ চনত ভাৰত চৰকাৰে দমন আৰু দিউক দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলীৰ লগত একত্ৰীকৰণ কৰি এখন কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল গঠন কৰাৰ আঁচনি গ্ৰহণ কৰিছে।
এই জিলাৰ প্ৰশাসনৰ মূল কেন্দ্ৰ চান্দেল নগৰ৷ মণিপুৰ আৰু ম্যানমাৰৰ মাজৰ বেহা-বেপাৰৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কেন্দ্ৰ ম’ৰে নগৰ জিলাখনৰ দক্ষিণ দিশত অৱস্থিত৷ জিলাখনৰ বাণিজ্যৰ অন্য এক উল্লেখযোগ্য কেন্দ্ৰস্থলী হৈছে চ’কপিকাৰং নগৰ ৷ এই নগৰৰ মাজেদি চ’কপি নদী বৈ গৈছে৷
২০০৬ চনত পঞ্চায়তী ৰাজ মন্ত্ৰালয়ে ভাৰতৰ আটাইতকৈ অনগ্ৰসৰ ২৫০ খন জিলাৰ ভিতৰত চান্দেল জিলাকো অন্তৰ্ভুক্ত কৰে৷ ভাৰতৰ ৰ পৰা পুঁজি লাভ কৰা মণিপুৰৰ তিনিখন জিলাৰ ভিতৰত চান্দেল জিলা অন্যতম৷
চান্দেল জিলা উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ মণিপুৰ ৰাজ্যৰ এখন অন্যতম জিলা৷ ২০১১ নচৰ লোকপিয়ল অনুসৰি তামেংলং জিলাৰ পিছতেই চান্দেল মণিপুৰৰ আটাইতকৈ জনবসতিপূৰ্ণ জিলা৷
কৃষ্ণ বৰুৱা শিৱসাগৰ জিলাৰ বকতা মৌজাৰ বৃহত্তৰ পাৰিজাত অঞ্চলটোৰ এজন সব্যসাচী ব্যক্তি, একাধাৰে কবি, গীতিকাৰ, সুৰকাৰ, ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ, সমাজ সংগঠক।
‘এজাক ধুমুহাৰ প্ৰয়োজন’, ‘মৰহা ফুলৰ পাপৰি’ৰ দৰে বিখ্যাত উপন্যাসৰ স্ৰষ্টা বৰুৱাই অৰ্ধশতাধিক গীত ৰচনা কৰাৰ লগতে সুৰো কৰিছে।
ডেকাকালত বন্বুূ-বৰ্গৰ সৈতে অঞ্চলটোত সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ বিকাশৰ বাবে বিভিন্নধৰণৰ কাম কৰা বৰুৱাই শিক্ষক হিচাপেও তেওঁ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত জনপ্ৰিয়।
শিৱসাগৰ জিলাৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ সংঘ পাৰিজাত পূৰ্বজ্যোতি সংঘৰ সভাপতি হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা বৰুৱাই একালত সমগ্ৰ অসমতে জনপ্ৰিয় হোৱা ‘গদাপাণি থিয়েটাৰ’ত সাংস্কৃতিকভাৱে জড়িত হৈছিল।
১৯৭৭ চনত বকতা ন-নাথ গাঁৱত এখন মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ৰ অভাৱ অনুভৱ কৰি বকতা ন-নাথ গাঁও মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয় নামেৰে এখন বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
সেইসময়ত বিশিষ্ট সাংস্কৃতিক কৰ্মী শ্ৰীযুত পবিত্ৰ মহন ফুকনৰ নেতৃত্বত গঢ়ি উঠা ‘গদাপাণি থিয়েটাৰ’ত কণ্ঠশিল্পী হিচাবে তিনি-চাৰি বছৰ থাকি কণ্ঠদান কৰিলে।
পাৰিজাত মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত মাধ্যমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি পাৰিজাত উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত হাইস্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ অন্তত গড়গাঁও মহাবিদ্যালয়ত কলেজীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
১৯৫৬ চনৰ ১ নৱেম্বৰ তাৰিখে শিৱসাগৰ জিলাৰ বকতা মৌজাৰ বৰদেওধাই ৰাজহ গাঁৱৰ অন্তৰ্গত বকতা ন-গাঁৱত তেখেতৰ জন্ম হৈছিল।
নাৰ্ভ-ৰিং বা স্নায়ু-আঙুঠিৰ দ্বাৰা অন্ত্ৰ ঘেৰি থাকে আৰু ইয়াৰ পৰা স্নায়ু সন্মুখ আৰু পিছৰ ফালে সৰবৰাহ হয়।
শিক্ষা সমাপ্ত কৰি তেওঁ ১৯৭৩ চনত ডিব্ৰুগড়ৰ বাগ্মীবৰ নীলমণি ফুকন উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত অস্থায়ী শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰিছিল।
ইয়াত শিক্ষকতা কৰি থাকোঁতে তেওঁ "জমিৰা সাহিত্য সভা" গঠন কৰিছিল আৰু তেওঁ ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল।
অস্থায়ী পদৰ ম্যাদ শেষ হোৱাৰ পিছত তেওঁ জমিৰা চাহ বাগিচা নিম্ন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত পাঁচ বছৰ কাল চাকৰি কৰে।
সুদীৰ্ঘ ২৭ বছৰ কাল শিক্ষা বিভাগত চাকৰি কৰাৰ পিছত তেওঁ ২০১২ চনত ব্লক প্ৰাথমিক শিক্ষা বিষয়া পদত থাকি অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
তাৰে ভিতৰত অসমৰ চাহ বাগিচাৰ শ্ৰমিকসকলৰ জীৱনৰ ওপৰত ৰচনা কৰা "অসমৰ চাহ জনগোষ্ঠী" বিশেষ ভাবে উল্লেখযোগ্য।
২০১৬ চনত ভাৰত চৰকাৰে সাহিত্য আৰু শিক্ষা জগতত তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
তাৰপিছত তেওঁ গাছেমৰা হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা উত্তীৰ্ণ হৈ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
কুবেৰানত অভিনয় কৰাৰ ১১ বছৰৰ পাছত, প্ৰিয়দৰ্শনৰ হৰৰ ছবি গীতাঞ্জলীত প্ৰথমবাৰৰ বাবে মুখ্য অভিনেত্ৰীৰ ৰূপত কীৰ্তিয়ে প্ৰদৰ্শ আগবঢ়ায়।
শ্বুটিঙৰ সময়তো তেখেতে অধ্যয়ন কৰি আছিল, আৰু চেমিষ্টাৰ ব্ৰেকৰ সময়ত তেখেতে দৃশ্যগ্ৰহণত অংশ লয়।
কম সময়ৰ ভিতৰতে তেখেতে ক্ৰমাগতভাৱে দুখন ছবিত অভিনয় কৰে-ৰজিনি মুৰুগান আৰু ৰেমো, একেটা সময়তে প্ৰভু চলন্তৰ থোদাৰিত অভিনেতা ধনুষৰ সৈতে মুখ্য ভূমিকা ৰূপায়ণ কৰে।
কীৰ্তিৰ পিতৃ মালায়ালম ছবিৰ প্ৰযোজক আৰু পৰিচালক জি. সুৰেশ কুমাৰ আৰু মাতৃ এগৰাকী তামিল অভিনেত্ৰী মেনকা।
চেন্নাইৰ পাৰ্ল একাডেমিত যোগ দিয়াৰ পূৰ্বতে কীৰ্তিয়ে থিৰুৱনন্তপুৰমৰ পট্টোমৰ কেন্দ্ৰীয় বিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিছিল।
স্কটলেণ্ডৰ এটা বিনিময়-কাৰ্যসূচীত অংশ লৈ কীৰ্তিয়ে চাৰি মাহ অতিবাহিত কৰে আৰু লণ্ডনত দুমহীয়া ইণ্টাৰ্ণশ্বিপ সম্পূৰ্ণ কৰে।
অভিনয় জগতত কেৰিয়াৰ গঢ়া কীৰ্তিয়ে কয় যে- তেওঁ "ডিজাইনিঙতো এটা কেৰিয়াৰ গঢ়াৰ কথা" গভীৰভাৱে বিবেচনা কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত কীৰ্তিয়ে "ৰিংগ মাষ্টাৰ" , "ইধু এন্না মায়াম" , "ৰজিনী মুৰুগান" , "ৰেমো" , "নেনো শৈলজা" , "ভৈৰৱা" , "নেনো লোকেল" , "মহানতী" , "ছান্দকোঝী ২" আৰু "ছৰকাৰ" আদি ছবিত অভিনয় কৰে।
দাক্ষিণাত্যৰ অভিনেত্ৰী সাৱিত্ৰীৰ জীৱন-আধাৰিত ছবি মহানতী ত কৰা অভিনয়ৰ বাবে কীৰ্তিয়ে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
যথেষ্ট পৰিমাণৰ শ্বেতসাৰৰ উপস্থিতিয়ে বাঁহক দাগ কাৰক ভেঁকুৰ আৰু ঘুন পোকৰ আক্ৰমণৰ প্ৰতি সংবেদনশীল কৰি তোলে।
এনেবোৰ কাৰণতেই বাঁহ আৰু বাঁহৰ সামগ্ৰীৰ ব্যৱহাৰিক স্থায়িত্ব বৃদ্ধিৰ বাবে বিশেষ উপাচাৰ গ্ৰহণ কৰা হয়।
প্ৰসাৰণ বা পৰিব্যাপ্তি প্ৰক্ৰিয়াৰ প্ৰয়োগ কৰিও কেঁচা বাঁহৰ স্থায়িত্ব বৰ্দ্ধন কৰা হয়।
এই প্ৰক্ৰিয়াত উচ্চ জলীয়কণাযুক্ত নতুনকৈ কটা বাঁহকাণ্ড জল-বাহিত সংৰক্ষক দ্ৰৱণত কিছুদিনৰ কাৰণে ডুবাই ৰখা হয়।
বাঁহ কটাৰ পাছতেই ডাল-পাতেসহ ৫-১০% জল বাহিত ৰাসায়নিক সংৰক্ষক থকা পাত্ৰত গুৰি অংশ ডুবাই থিয়কৈ ৰাখি থোৱা হয়।
বাঁহৰ পাতত হোৱা বাষ্পমোচনৰ ফলত হোৱা সোঁতৰ টানে পাত্ৰৰ থকা ৰাসায়নিক সংৰক্ষক বাঁহৰ ভিতৰলৈ শুহি নিয়ে।
সংৰক্ষক যেতিয়া সম্পূৰ্ণকৈ বাঁহৰ কোষ কলাৰ মাজলৈ সোমাই যায় তেতিয়া সাধাৰণতে গাঁঠি আৰু কটা অংশত সংৰক্ষক দ্ৰৱণৰ টোপাল দেখিবলৈ পোৱা যায়।
পৰম্পৰাগত পদ্ধতি চিদ্ৰকাৰী পোকৰ বিপক্ষে যদিও উপযোগী হ’লেও ই উঁই পৰুৱা আৰু ভেঁকুৰৰ আক্ৰমণ ৰোধ কৰাত সক্ষম নহয়।
বাঁহৰ বহি: ভাগত পানী বিৰোধী তৰপ থাকে আৰু অন্ত: ভাগত চুবেৰিণ থাকে যাৰ ফলত তৰলৰ অন্তৰ্গমন অসম্ভৱ।
এই পদ্ধতিত সতেজ গোটা বা ফলা বাঁহ ১০% জলীয় জলবাহিত কাঠ সংৰক্ষক থকা পাত্ৰত ২৫ চেণ্টিমিটাৰ ডুবাই থিয়কৈ ৰখা হয়।
নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ মূৰেমূৰে পাত্ৰত নতুন পৰিমাণৰ সংৰক্ষক দ্ৰৱণ দি সংৰক্ষকৰ সমতা নিয়ন্ত্ৰণ ৰখা হয়।
যদিহে বাঁহৰ টুকুৰাটো দীঘলীয়া হয় তেতিয়া উপাচাৰৰ কাৰণে তুলনামূলক ভাৱে দীঘলীয়া সময়ৰ প্ৰয়োজন হয়।
আল্‌কাত্‌ৰা, চূণ, আল্‌কাত্‌ৰা আৰু চূণ, আল্‌কাত্‌ৰা আৰু বালি আদিৰ প্ৰলেপ প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি।
বাঁহৰ যিফালেদি জৈৱ ক্ষৰণ কাৰক সোমাই যোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে তাতেই এই প্ৰলেপ লগাই অভেদ্য আৱৰণ সৃষ্টি কৰা হয়।
সাধাৰণতে বাঁহৰ কটা অংশত, মুক্ত পাবত, ঘঁহনি খাই যোৱা অংশত, ফটা আৰু কটা মূৰত এই প্ৰলেপসমূহ একেৰাহে প্ৰয়োগ কৰা হয়।
পৰম্পৰাগত পদ্ধতি উপাচাৰ বিষাক্ত নহয় আৰু এই উপাচাৰে কিছু পৰিমাণে বাঁহক প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা প্ৰদান কৰে।
পৰম্পৰাগত পদ্ধতি উপাচাৰে ভেঁকুৰ, উঁই পৰুৱা আদি প্ৰাকৃতিক কাৰকৰ বিপক্ষে সিমান ভাল সমাধান দিব নোৱাৰে।
উপাচাৰৰ পৰম্পৰাগত পদ্ধতিসমূহ হ’ল শ্বেতসাৰ পৰিমাণ নিয়ন্ত্ৰণ কৰা, ধুমায়িতকৰণ, জুইত সেকা, প্ৰ্লেপ লগোৱা আদি।
বাঁহ কটাৰ পাছত বাঁহবো ডাল-পাতৰ সৈতে হেলনীয়াকৈ ৰখা হয় যাতে কটাৰ পাছত কেইবাদিনলৈও জীয়াই থকা প্যাৰেনক্যাইমা কোষবোৰে বাঁহত সঞ্চয়িত খাদ্য সম্ভাৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।
বাঁহবোৰ কেইবা সপ্তাহো পুখুৰী, নদী আদিৰ পানীত নিমজ্জিত কৰি ৰাখি সম্পূৰ্ণ এসপ্তাহ মাহ ছাঁত শুকোৱা হয়।
পূৰ্ণ সিক্তকৰণ উপাচাৰ পদ্ধতিত ফলা আৰু সৰু সৰুকৈ ফলা বা চটা কৰা বাঁহৰ টুকুৰা চৰিয়া আকৃতিৰ পাত্ৰ বা জলাধাৰত ৰখা সংৰক্ষক দ্ৰৱণত নিমজ্জিত কৰি ৰখা হয়।
সাংবাদিক হিচাপে কাম কৰাৰ সময়ত তেওঁ দ্যা টেলিগ্ৰাফ, হিন্দুস্থান টাইমচ আৰু দ্যা ছেণ্টিনেলৰ বাবে অবদান আগবঢ়ায়।
তেওঁ ৱৰ্ল্ড ৱাইড ফাণ্ড ফৰ নেচাৰ চমুকৈ ''ত পূৰ্ব হিমালয় জৈৱ বৈচিত্ৰ্য হটস্পট প্ৰগ্ৰেমত কাম কৰিছিল।
২০০৬ চনত তেওঁ তেওঁৰ প্ৰথম উপন্যাস দ্যা লেজেণ্ডচ অফ পেনচাম প্ৰকাশ কৰে, ইয়াৰ পিছত প্ৰকাশ পায় ষ্টুপিড কিউপিড আৰু দ্যা ব্লেক হিল ।
ৰিভাৰ পয়েমচ , দ্যা বাল্ম অফ টাইম , হেম্ব্ৰেলাইচ লুম আৰু মিডচামাৰ চাৰভাইভেল লিৰিক্স তেওঁৰ কবিতা সংগ্ৰহ।
তেওঁৰ অ-কাল্পনিক ৰচনাৱলীসমূহ হৈছে অৰুণাচল প্ৰদেশ: দ্যা হিডেন লেণ্ড আৰু মাউণ্টেইন হাৰভেষ্ট: দ্যা ফুড অফ অৰুণাচল প্ৰদেশ ।
পিছলৈ তেওঁ বাস্তৱ জীৱনক স্পষ্ট ৰূপত প্ৰকাশ কৰিবলৈ বাস্তৱ জগতখনৰ সৈতে ৰজিতা খুৱাই বিভিন্ন বিষয়ত লিখা আৰম্ভ কৰে।
তেওঁ আওহতীয়া চহৰ আৰু গ্ৰামাঞ্চলত বসবাস কৰা তেওঁৰ ঘনিষ্ঠ সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলৰ ভাৱ অনুভূতিৰ প্ৰতিফলন কৰিব পৰাকৈ লিখিবলৈ লয়।
তেওঁ অধিষ্ঠিত কৰা পদসমূহৰ মাজত অৰুণাচল প্ৰদেশ লিটাৰেৰি চচাইটিৰ সাধাৰণ সম্পাদক, উত্তৰ-পূব লেখক ফোৰামৰ সদস্য আৰু সাহিত্য আৰু সংগীত নাটক অকাডেমিৰ সাধাৰণ পৰিষদৰ সদস্য পদ উল্লেখযোগ্য।
তেখেত হৈছে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণিতশাস্ত্ৰত সোণৰ পদকসহ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থানপ্ৰাপ্ত প্ৰথম অসমীয়া স্নাতকোত্তৰ।
ঘৰুৱা আৰ্থিক দৈনতাত বিদ্যালয়লৈ যাব নোৱাৰা কামেশ্বৰ দাসে পথাৰত গৰু চৰাই থাকোতে কাষৰ বিদ্যালয়ৰ শ্ৰেণীকোঠাৰ পৰা অহা পাঠদান শুনি শুনিয়েই যথেষ্ট পাঠ আয়ত্ত কৰিছিল।
পিছলৈ শিক্ষাৰ প্ৰতি থকা আগ্ৰহ আৰু গণিতত থকা প্ৰচুৰ মেধাশক্তিৰ বাবে বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক কেইজনমানৰ প্ৰচেষ্টাত কামেশ্বৰে আনুষ্ঠানিক শিক্ষা লাভ কৰে।
মেধাৰ বলত দৰিদ্ৰতাকো নেওচি তেওঁ ১৯১১ চনত হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত সদৌ অসম উপত্যকাৰ ভিতৰতে দ্বিতীয়স্থান অধিকাৰ কৰিছিল।
ব্যৱসায়,অসম বিধানসভাৰ সদস্য,বৰপেটাৰ এম ছি মহাবিদ্যালয় আৰু পাঠশালাৰ বজালী মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষপদ আৰু অসম লোকসেৱা আয়োগৰ অধ্যক্ষৰ দৰে দায়িত্বপূৰ্ণ পদবীয়ে তেখেতক প্ৰশাসনিক দিশত আত্মনিয়োগ কৰাইছিল।
পিছলৈ গণিত শাস্ত্ৰক চাহ-এৰা দিয়াৰ বাবে অসমে কামেশ্বৰ দাসৰ মাজত থকা সম্ভাব্য গণিত বিজ্ঞানীজনক হেৰুৱায়।
১৯০১ চনৰ কোনো এটা মাহৰ কোনো এটা দিনত শিক্ষকজনে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলক আগদিনাৰ পাঠদানৰ পৰা এটা গণিতৰ প্ৰশ্ন কৰে।
ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলৰ পৰা কোনো উত্তৰ নোপোৱাত শিক্ষকজনে সদায় লক্ষ্য কৰি থকা গৰখীয়া ল'ৰাটোক অৰ্থাৎ কামোক সুধিলে।
চৌধুৰীয়ে কামোক পঢ়িবলৈ ইচ্ছা থকা-নথকাৰ বিষয়ে সুধিলত কামোৱে ইচ্ছা থাকিলেও অভাৱ অনাটনে এথুঁতৰীয়া কৰা ঘৰখনৰ কাৰণে মাক ৰতিপ্ৰিয়াই পঢ়িবলৈ নিদিব বুলি জনায়।
বহু বুজনিৰ অন্তত মাকে এটা চৰ্তত সন্মতি দিয়ে যে ল'ৰাটোৰ পাৰিশ্ৰামিক খিনি পাই থাকিলে বিদ্যালয়লৈ পঢ়িবলৈ যাবলৈ দিব।
চৌখুটি এম ভি স্কুলৰ পৰা শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত কামেশ্বৰ দাসে বৰপেটা মহকুমাৰ ভিতৰত প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰে।
প্ৰধান শিক্ষক সন্তৰাম চৌধুৰী,চৌখুটি এম ভি স্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষক পৰমানন্দ দত্তচৌধুৰী, বিজনী মৌজাৰ মৌজাদাৰ পুষ্পৰাম চৌধুৰী এইসকল আছিল কামেশ্বৰ দাসৰ শিক্ষাজীৱনৰ আৰ্থিক তথা মানসিক সাৰথি।
ফলত ১৯১১ চনত কামেশ্বৰ দাসে হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত সদৌ অসম উপত্যাকাৰ ভিতৰতে দ্বিতীয় স্থান অধিকাৰ কৰি উত্তীৰ্ণ হৈছিল।
১৯১১ চনতে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়এ পূৰ্বৰ এণ্ট্ৰেন্স পৰীক্ষা ৰদ কৰি প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল আৰু সেই‌ সময়ত একমাত্ৰ পৰীক্ষাকেন্দ্ৰ আছিল গুৱাহাটী।
কেইদিনমান পিছতে পিতৃ বাণহুৰ মৃত্যু হয় আৰু তাৰ কেইমাহমান পিছতে ঘৰৰ ডাঙৰ ল'ৰা দুটাও টান নৰিয়াত পৰি মৃত্যুমুখত পৰে।
সাংগীতিক লয়ত পাঠ কৰা গণিতৰ পাঠসমূহ যেনে-একত একে এঘাৰ এক দহ এক,একত দুই বাৰ, দুয়ে তিনিয়ে পাঁচ,পাঁচৰ দুই গ'ল থাকিল তিনি আদি গীতসমূহ বিদ্যালয়খনৰ পৰা ভাঁহি আহিছিল।
পথাৰৰ নৰাবোৰৰ মাজত গৰু-ম'হজাক চৰিবলৈ এৰি দি কামোৱে বিদ্যালয়খনৰ পৰা ওফৰি অহা সাংখ্যিক গীতবোৰ পিছফালে কাণি-দুৱৰীকৈ মেলখোৱা খিৰিকীখনৰ কাষত থিয় হৈ একাণপতীয়াকৈ শুনি থাকিছিল।
প্ৰতিদিনে গৰুৰখীয়া ল'ৰা এটাই খিৰিকী খনৰ কাষত থিয় হৈ একান্তমনে পাঠদান শুনি থকা ঘটনাটো শিক্ষকজনৰ চকুত পৰিছিল।
কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়োঁতে দাস গণিত শাস্ত্ৰৰ পণ্ডিত তথা বেংগল কেশৰী ছাৰ আশুতোষ মুখোপাধ্যায়ৰ প্ৰিয় ছাত্ৰ আছিল।
তেখেতৰ অনুমোদন ক্ৰমে অসম চৰকাৰৰ পৰা এবছৰীয়া জলপানি লৈ দাসে চি ই কুলিছ নামৰ এজন গণিতৰ অধ্যাপকৰ অধীনত গৱেষণা কৰিছিল।
গৱেষণা কৰি থকা সময়তে তেখেতে নিৰ্ণায়ক তত্ত্ব বা . নামৰ আলোচনী এখনত গৱেষণা পত্ৰ প্ৰকাশ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
কামেশ্বৰ দাসৰ সৰুকালতেই পিতৃ বিয়োগ হোৱাত তেওঁ আনৰ ঘৰৰ গৰু-ম’হ চৰোৱা কাম কৰি ধন উপাৰ্জন কৰিবলগীয়া হৈছিল৷
প্ৰিয় ছাত্ৰ আছিল বাবে ছাৰ আশুতোষ মুখোপাধ্যায়ে গণিত বিষয়ত অধ্যাপকৰ পদ খালী হওঁতে কামেশ্বৰ দাসলৈ ডাকযোগে নিযুক্তি পত্ৰ প্ৰেৰণ কৰিছিল।
১৯১৫ চনত গণিত বিষয়ত সোণৰ পদকসহ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰি স্নাতকোত্তৰ উপাধি লাভ কৰে।
এবাৰ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পঞ্জীয়ক চিদানন্দ দাস আৰু কেইজনমান বৰেণ্য লোকে তেখেতক বয়সৰ কথা সোঁধোতে কৈছিল- "এওঁলোকে একো নাজানেহে।
১৯০৪ চনত কামো বৃত্তিসহ বামখাটা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা উত্তীৰ্ণ হয় আৰু চৌখুটি এম ভি স্কুলত নামভৰ্তি কৰে।
ধন উপাৰ্জনৰ পথ বিচাৰি ৰতিপ্ৰিয়াই আনৰ ঘৰত ধান বনা,তাঁত বোৱা, ভূঁই ৰোৱা, কাপোৰ ধোৱা,বাচন বৰ্তন ধোৱা ইত্যাদি কাম কৰিছিল।
কামোৱেও ন্যূনতম পাৰিশ্ৰমিকৰ বিনিময়ত বন্ধা হৈ আনৰ ঘৰৰ গৰু-ম'হ চৰাবলৈ হাতত লেকেচি তুলি লৈছিল।
সাৰস্বত সাধক সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা ; নবেম্বৰ ২০১৬ চন, আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য অধ্যয়ন বিভাগ, গুৱাহাটী
পৰৱৰ্তী সময়ত ২০০৭ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য অধ্যয়ন বিভাগত যোগদান কৰে।
তেখেতৰ বৰ্তমানলৈকে ১৪খন প্ৰবন্ধ সংকলন, ৭খন সম্পাদিত গ্ৰন্থ, ৭খন উপন্যাস, ১খন উপন্যাসিকাৰ সংকলন, ৪খন নাটক প্ৰকাশ পাইছে।
অনুৰাধা শৰ্মাই ২০০২ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত অধ্যাপনা কৰিছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত ২০০৭ চনৰ এপ্ৰিল মাহত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য অধ্যয়ন বিভাগত যোগদান কৰে।
সকলো মেৰুদণ্ডী প্ৰাণীয়ে পূণৰাবৃত্তিমূলক শ্বাসকাৰ্যৰ বাবে শ্বাসনলী নামৰ এডাল নলীৰে বায়ু নাকৰ পৰা এবাৰ হাঁওফাঁওলৈ আনে আৰু আনবাৰ বাহিৰ কৰি দিয়ে।
প্ৰতি মিনিটত শ্বাসযন্ত্ৰ চক্ৰ সংখ্যা শ্বাস বা শ্বাসক্ৰিয়াৰ হাৰ হৈছে জীৱনৰ চাৰটা প্ৰাথমিক গুৰুত্বপূৰ্ণ লক্ষণবোৰৰ মাজৰ এটা।
স্বাভাবিক অবস্থাত শ্বাস গভীৰতাৰ হাৰ স্বয়ংক্ৰিয়ভাবে আৰু অবচেতনভাবে, কেইবাটাও হ'মষ্টেটিক প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত হৈ থাকে।
বিভিন্ন ধৰণৰ শাৰীৰিক পৰিস্থিতিত ৰক্তৰ কাৰ্বন ডাই অক্সাইডৰ আংশিক চাপ ৰখা, অতিৰিক্ত বাহ্যিক তৰলৰ পিএইচ আদি নিয়ন্ত্ৰণত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
উচ্চ-শ্বাস আৰু নিম্ন-শ্বাস , যি ক্ৰমশ কাৰ্বন ডাই অক্সাইডৰ ধমনীৰ আংশিক চাপক হ্ৰাস কৰে আৰু বৃদ্ধি কৰে, প্ৰথম ক্ষেত্ৰত ৰ পিএইচপি বৃদ্ধি পায় আৰু দ্বিতীয় ক্ষেত্ৰত পিএইচ হ্ৰাস পায়।
সকলো বায়ুজীৱি প্ৰাণীকেই কোষীয় শ্বসনৰ বাবে অক্সিজেনৰ প্ৰয়োজন, যি খাদ্যবস্তুক ভাঙি শক্তি উৎপাদনত সহায় কৰে আৰু অপদ্ৰব্য হিচাপে কাৰ্বন ডাই-অক্সাইড উৎপন্ন কৰে।
শ্বাসক্ৰিয়া বা "বহিৰাগত শ্বসন"ত হাঁওফাঁওৰ যোগেদি বায়ুৰ সৈতে বিনিময় হৈ ক্ষুদ্ৰ ৰন্ধ্ৰৰ মাধ্যমেৰে সঞ্চালিত হয়।
পশুপখীৰ দেহৰ ঘৰ্ম গ্ৰন্থিৰ সংখ্যা কম বাবে, শ্বাস কাৰ্যৰ মাধ্যমত বাষ্পীভৱনৰ দ্বাৰা দেহৰ তাপ বাহিৰ কৰিব পাৰে।
শ্বাসক্ৰিয়া বা উশাহ লোৱা হৈছে বায়ুমণ্ডলৰ পৰা হাঁওফাঁওলৈ বায়ু বিনিময়ৰ প্ৰক্ৰিয়া, যত মূলত: অক্সিজেন গ্ৰহণ কৰি কাৰ্বন ডাই-অক্সাইড উলিয়াই দিয়া হয়।
তেওঁৰ পিতৃ জাট শিখ সম্প্ৰদায়ৰ উমৰাও সিং শ্বেৰগিল সংস্কৃত আৰু পাৰ্চী ভাষাৰ পণ্ডিত আৰু মাতৃ হাংগেৰীৰ ইহুদী সম্প্ৰদায়ৰ মেৰী এণ্টনীয়েট গোটছমেন এগৰাকী অপেৰা গায়িকা আছিল।
১৯২৬ চনত আৰৱিন বাকটে চিমলালৈ আহোঁতে অমৃতাৰ কলাত্মক প্ৰতিভাৰ উমান পায় আৰু তেওঁ অমৃতাক কলা শিক্ষাৰ বাবে প্ৰেৰণা যোগায়।
সৰুতে তেওঁ প্ৰথমে নিজৰ ঘৰৰ লগুৱা সকলৰ ছবি আঁকিবলৈ লয় আৰু তেওঁলোকক ছবিৰ মাধ্যম হিচাপে গ্ৰহণ কৰে।
পাঁচ বছৰ বয়সৰ পৰায়ে তেওঁ ছবি আঁকি আহিছিল যদিও চিত্ৰকলাৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা তেওঁ আঠ বছৰ বয়সত আৰম্ভ কৰিলে।
প্ৰথমে তেওঁ চিত্ৰবিদ মেজৰ হুইটমাৰ্চৰ পৰা চিত্ৰবিদ্যা শিকিছিল আৰু পিছলৈ তেওঁ বেভেন পিটাৰমেনৰ পৰা শিক্ষা লাভ কৰে।
তেওঁক বিংশ শতিকাৰ এগৰাকী গুৰুত্বপূৰ্ণ চিত্ৰশিল্পী হিচাপে গণ্য কৰা হয় আৰু তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰ বংগ নৱজাগৰণৰৰ অগ্ৰগামী সকলৰ সমপৰ্যায়ৰ বুলি ধৰা হয়।
বৰ্তমান তেওঁৰ ছবি সমূহ ভাৰতীয় মহিলা চিত্ৰশিল্পী সকলৰ ভিতৰত সবাতোকৈ বেছি চৰ্চিত আৰু ব্যয়বহুল।
তেওঁক "বিংশ শতিকাৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ মহিলা চিত্ৰশিল্পী" আৰু "ভাৰতীয় শিল্পৰ অগ্ৰগামী" বুলি অভিহিত কৰা হয়।
১৯৩১ চনত তেওঁ ইউচুফ আলি খানক আঙঠি পিন্ধায় যদিও পিছলৈ তেওঁ নিজৰ সম্পৰ্কীয় ভাই ভিক্টৰ এগানৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
তাৰ পিছত তেওঁ পেৰিছত গ্ৰাণ্ডে চৌমিয়াৰ আৰু ইকল ডেছ বিআস্ক আৰ্টছত চিত্ৰবিদ্যাৰ প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰে।
ঊনৈশ শতিকাৰ শেহৰ পিনে যি অৰ্থনৈতিক সংকট আৰু অশান্ত অৱস্থাই বিৰাজ কৰিছিল তাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ভাৰতত সমবায় আন্দোলনে গা কৰি উঠিছিল।
শিল্পবিপ্লৱে ভাৰতৰ গৰিষ্ঠসংখ্যক মানুহৰ জীৱিকাৰ উপায় কুটীৰশিল্প আৰু কষিখণ্ডত মোক্ষম আঘাত হানিছিল।
১৯৫২ চনত প্ৰকাশিত হিতেশ ডেকাৰ প্ৰথম উপন্যাস “আজিৰ মানুহ”ত সমবায় আন্দোলনটোৱে মানুহৰ মনলৈ যি উৎসাহ আনিছিল, যি নতুন সপোন দেখুৱাইছিল, তাৰ প্ৰতিফলন ঘটিছে।
কাৰণ উমাৰামে উচ্চহাৰৰ সুদত মাটি বন্ধকী লৈ গাঁওবাসীক টকা ধাৰে দিছিল আৰু যদি বেংকৰ পৰা ৰাইজে ঋণ ল’বলৈ আৰম্ভ কৰে, তেওঁৰ সান্দহ খোৱা বালি তল যাব।
হেমন্তৰ বাপেকে তেওঁৰ ওচৰত বন্ধকী থোৱা দুই পুৰা মাটিত চহৰৰ এজন চহকী মানুহ নিৰ্মল হাজৰিকাক এটা কাৰখানা খুলিবলৈ প্ৰৰোচিত কৰিবলৈ ধৰিলে।
বাপেকে পঙ্কজক ঘৰৰ পৰা উলিয়াই দিয়াত এখন ট্ৰেক্টৰ লৈ হেমন্তক সহায়ৰ হাত আগবঢ়াবলৈ তেওঁ কদমণি পালেহি৷
ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিছিল মেচাৰ্চ প্ৰগতি চিনে প্ৰ’ডাকচন লিমিটিডে, সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছিল ৰমেন বৰুৱাই আৰু চিত্ৰগ্ৰহণ কৰিছিল নলীন দুৱৰাই।
ইয়াৰ ভিতৰত অন্যতম হ'ল, লাইফবোট , স্পেলবাউণ্ড , নট'ৰিয়াচ , ৰোপ , ষ্টেঞ্জাৰচ্ অন এ ট্ৰেইন , ডায়েল এম ফৰ মাৰ্ডাৰ আৰু ৰিয়াৰ উইণ্ডো ।
দ্য লেডী ভেনিচেচ্ আৰু জামাইকা ইনৰ দৰে ছবি নিৰ্মাণ কৰাৰ পিছত তেওঁৰ খ্যাতি যুক্তৰাষ্ট্ৰতো বিয়পি পৰে।
ইয়াৰ প্ৰথম সংখ্যাতে তেওঁৰ এগৰাকী কম বয়সীয়া নাৰীক কেন্দ্ৰ কৰি লিখা গেচ শীৰ্ষক ৰচনা প্ৰকাশিত হয়।
হিচককে ৫০ বছৰতকৈও অধিক চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনা জীৱনত পৰিচালনাৰ এক সম্পূৰ্ণ স্বতন্ত্ৰ আৰু জনপ্ৰিয় ধাৰাৰ সৃষ্টি কৰিছে, যিটো হিচককিয়ান বুলি উল্লেখ হয়।
ঊদ্বেগ, ভয়, কল্পনা অথবা সহানুভূতিৰ অভিব্যক্তিক গাঢ় কৰি তেওঁ শ্বটবোৰক এনেকৈ দৃশ্যগ্ৰহণ আৰু সম্পাদনা কৰে যে ইয়ে ছবিখনক এক অন্যন্য মাত্ৰা প্ৰদান কৰে।
যুক্তৰাজ্যৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত তেওঁ নিৰ্বাক আৰু সবাক দুই ধৰণৰ ছবি নিৰ্মাণ কৰি তেওঁ সফলতা অৰ্জন কৰিছিল।
প্ৰায় পাঁচবছৰ বয়সত বেয়া ব্যৱহাৰৰ বাবে তেওঁক দেউতাকে ওচৰৰ পুলিচ থানালৈ পাঁচমিনিট সময় বন্দী কৰি ৰখাৰ বাবে পঠিয়াইছিল আৰু এই সৰু বয়সৰ ভয়ঙ্কৰ অভিজ্ঞতাই পিছলৈ তেওঁ ভয়, আতঙ্ক, চাচপেঞ্চ আদি বিষয়ক ছবিৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ পৰিছিল।
১৫ বছৰ বয়সত দেউতাৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ ইগনাটিচ কলেজ এৰি কাউণ্টি স্কুল অফ ইঞ্জিনিয়াৰি এণ্ড নেভিগেচনলৈ যায়।
সিক্ষাজীৱনৰ সমাপ্তিত তেওঁ ড্ৰাফচমেন আৰু এডভাৰ্টাইজিং ডিজানাইৰ হিচাপে কেব'ল কোম্পানী হেনলিত আংশগ্ৰহণ কৰে।
লগতে ইয়াত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আৰু -ৰ অধীনত কেবাটাও বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা লাভৰো সুবিধা আছে।
এই মহাবিদ্যালয়ত থকা আন আন সা-সুবিধাসমূহ হ'ল- এটা স্থায়ী পুথিভঁৰাল, এটা ছাত্ৰীনিবাস, জিম, কম্পিউটাৰ প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ, স্মাৰ্ট ক্লাচৰুম, অত্যাধুনিক কনফাৰেন্স ৰুম, বাস্কেটবল ফিল্ড, মহাবিদ্যালয় কেণ্টিন আদি।
অসম চৰকাৰৰ প্ৰাক্তন মন্ত্ৰী প্ৰয়াত জেহিৰুল ইছলামৰ লগতে মানকাচৰ অঞ্চলৰ কিছু উদ্যমী লোকৰ প্ৰচেষ্টাত এই মহাবিদ্যালয়খন ১৯৭১ চনত প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল।
বৰ্তমান গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত এই মহাবিদ্যালয়খন ২০১৬ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদ -ৰ দ্বাৰা '+' শ্ৰেণীৰ মহাবিদ্যালয় হিচাপে চিহ্নিত হৈছে৷
চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়াৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশিত কাকত নতুন দৈনিকৰ জৰিয়তে তেওঁ ১৯৮৬ চনত সাংবাদিকতা বৃত্তিৰ আৰম্ভণি কৰে।
ইয়াৰ পাছত তেওঁৰ আজিৰ বাতৰি, আমাৰ অসম, জনসাধাৰণ আদি কাকতসমূহৰ লগত সম্পাদক আৰু কাৰ্যবাহী সম্পাদকৰূপে জড়িত হৈ পৰে।
ইয়াৰ মাজতে গোস্বামীয়ে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত কনফ্লিক্ট ৰিজলিউছনত সংবাদ মাধ্যমৰ ভূমিকা সন্দৰ্ভত প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰাৰ লগতে ৰাছিয়ান টেলিভিছন নেটৱৰ্কতো এটা পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰে।
তেখেতে নিৰ্মাণ কৰা আন্‌ছু — এভাৰেষ্ট কলিং নামৰ তথ্যচিত্ৰখন একাধিক আন্তৰ্জাতিক ছবি মহোৎসৱত সমাদৃত হৈছে।
নগাঁও মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পদাৰ্থবিজ্ঞান বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
‘সমীৰণ বৰুৱা আহি আছে’ গল্পৰ যোগেদি বিশেষ জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰা গোস্বামীয়ে আশীৰ দশকৰপৰা বৰ্তমানলৈ অসমীয়া গল্প জগতলৈ বিশেষ অৱদান আগবঢ়াইছে।
ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ গৰাকী ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য বিচাৰপতি তথা ন্যায় বিষয়ক মুখ্য প্ৰশাসনিক বিষয়া।
তেওঁ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ হিচাপে উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ অন্যান্য ন্যায়াধীশ সকলক বিচাৰাধীন গোচৰ সমূহ ভগাই দিয়ে।
ভাৰতৰ সংবিধানৰ অনুচ্ছেদ ১৪৫ৰ মতে আৰু ১৯৬৬ চনৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ নীতিনিৰ্দেশনা অনুসৰি তেওঁ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ অন্যান্য ন্যায়াধীশক গোচৰৰ বিতৰণ কৰে আৰু ন্যায়াধীশ সকলেও প্ৰয়োজন অনুভৱ কৰিলে বিচাৰপীঠৰ সম্প্ৰসাৰণ বা বেলেগ উচ্চ পীঠলৈ স্থানান্তৰ কৰিবলৈ তেওঁৰ কাষ চাপে।
প্ৰশাসনিক ফালৰ পৰা তেওঁ ৰষ্টাৰ পদ্ধতি নিৰীক্ষণ কৰে, ন্যায়ালয়ৰ বিষয়া সমূহক নিযুক্তি দিয়ে আৰু উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সাধাৰণ আৰু বিশেষ বিষয় আৰু ইয়াৰ কাৰ্য প্ৰণালীৰ নিৰীক্ষণ কৰে।
'ৰাষ্ট্ৰপতি আইন, ১৯৬৯' অনুসৰি ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি আৰু উপৰাষ্ট্ৰপতিৰ দুয়ো গৰাকীৰ পদখালি হ'লে ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশে কাৰ্যকৰী ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি জাকিৰ হুছেইনৰ কাৰ্যকালত মৃত্যু হোৱাত উপৰাষ্ট্ৰপতি বৰাহগিৰি ভেংকট গিৰিয়ে কাৰ্যকৰী ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।
পিছলৈ ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ নিৰ্বাচনৰ বাবে ভি. ভি. গিৰিয়ে উপৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ পৰা পদত্যাগ কৰে আৰু তেতিয়া উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ মহম্মদ হিদয়াতুল্লাহয়ে কাৰ্যকৰী ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পদভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।
ইয়াৰ লগতে উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সেৱাৰ ফালৰ পৰা জ্যেষ্ঠ ন্যায়াধীশ গৰাকীয়ে কাৰ্যকৰী মুখ্য ন্যায়াধীশ পদ লাভ কৰে।
নৱনিৰ্বাচিত ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত মহম্মদ হিদয়াতুল্লাহ পুনৰ মুখ্য ন্যায়াধীশৰ পদলৈ ঘূৰি আহে।
সাধাৰণতে উচ্চতম ন্যায়াধীশৰ সেৱাৰ ফালৰ পৰা আটাইতকৈ জ্যেষ্ঠ ন্যায়াধীশ গৰাকীক মুখ্য ন্যায়াধীশ হিচাপে বাছনি কৰা হয় যদিও এই নিয়ম দুবাৰকৈ ১৯৭৩ আৰু ১৯৭৫ চনত ভংগ কৰা হৈছে।
উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সেৱাৰ ফালৰ পৰা জেষ্ঠ্য ন্যায়াধীশেৰে গঠিত কলেজিয়ামে ভাৰত চৰকাৰৰ আইন মন্ত্ৰালয়লৈ পৰৱৰ্তী মুখ্য ন্যায়াধীশৰ নাম পঠিয়ায় আৰু আইন মন্ত্ৰালয়ে সেই নাম ৰাষ্ট্ৰপতিলৈ দাখিল কৰে।
বৰ্তমান নীতি অনুসৰি আইন মন্ত্ৰালয়ে নাম পুনৰ বিবেচনাৰ বাবে কলেজিয়ামলৈ পঠিয়াব পাৰে যদিও কলেজিয়ামৰ নিৰ্ণয় অন্তিম নিৰ্ণয়।
সংবিধানে ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশে লাভ কৰা সা-সুবিধাসমূহ নিৰ্ণয় কৰা অধিকাৰ ভাৰতীয় সংসদক প্ৰদান কৰিছে।
উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশে 'ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশসকল আইন, ১৯৫৮' ৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰণ কৰা মতে সা-সুবিধাসমূহ লাভ কৰে।
সংবিধানৰ অনুচ্ছেদ ১২৪ ৰ মতে উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশৰ অপসাৰণৰ নিয়ম তেওঁৰ ওপৰতো প্ৰযোজ্য।
১৯৩০ চনৰ ডিচেম্বৰৰ আশে-পাশে মানৱ প্ৰকৃতিৰ পৰিৱৰ্তন ঘটি আধুনকিতাবাদী আন্দোলনৰ সূচনা হোৱাৰ কথা ভাৰ্জিনিয়া উল্ফে ক'ব বিচাৰিছে৷ কিন্তু জোচেফ কনৰাড -ৰ -ৰ দৰে গ্ৰন্থত ১৯০২ চনতে আধুনিকতাবাদী দৃষ্টিভংগীৰ উপস্থিতি লক্ষ্যণীয়৷ এবচাৰ্ড নাটক আদি ইয়াৰ পূৰ্বতে আৰম্ভ হৈছিল৷ সাহিত্যত জেমচ্ জয়চ -ৰ চেতনাস্ৰোত -ৰ ধাৰণাটো আধুনিকতাবাদৰ সূচনাত এটা মাইলৰ খুঁটি৷ ইন্টিৰিয়ৰ মন'লগ শৈলিত তেওঁ ইউলিছিছ খন লিখিছিল৷ যুদ্ধোত্তৰ যুগৰ হতাশা, অৱক্ষয় আৰু মোহভংগৰ শক্তিশালী উপস্থাপনেৰে লিখা টি এছ ইলিয়টৰ 'দ্য ৱেষ্টলেণ্ড' -ৰ দৰে কবিতাৰ জৰি‍য়তে আধুনিকতাবাদী কবিতাৰ সূচনা হয়৷ উইলিয়াম ফকনাৰ , অ'নীল , জন ষ্টেইনবকে , বাৰ্টুল ব্ৰেখট , চেমুৱেল বেকেট আদি এই যুগৰ প্ৰতিনিধি৷ বিশ্বসাহিত্যক ঢৌৱাই যোৱা এই আধুনিকতাবাদী আন্দোলন প্ৰতীতিবাদতেই আৰম্ভ হৈ অস্তিত্ববাদতে সামৰণি বুলিব পাৰি৷
আধুনিকতাবাদ হৈছে বিংশ শতিকাৰ প্ৰথম দশকৰ পৰা ষষ্ঠ দশকৰ সময়ছোৱাত পশ্চিমৰ শিল্প আৰু সাহিত্যত এক বিশিষ্ট ৰাজনৈতিক, সামাজিক আৰু বৌদ্ধিক পটভূমিত ঐতিহ্যৰ পৰা বিছিন্ন হৈ গঢ় লৈ উঠা এটা অন্তৰ্মুখী, ব্যক্তিনিষ্ঠ আন্দোলন৷ এই আন্দোলনে জীৱন সম্পৰ্কীয় কিছু মৌলিক প্ৰশ্ন আৰু সন্দেহ উত্থাপন কৰিছিল৷ ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰফালে সাহিত্যত এটা ঐতিহ্য বিছিন্ন নতুন ধাৰাৰ আৰম্ভ হৈ বিংশ শতিকাত পূৰ্ণ বিকাশ ঘটিল৷ ভাৱ, বিষয়, ৰূপ, আবেদনৰ ঐতিহ্যনুগ সকলো ধাৰণা আৰু মূল্যৰ পৰা বিছিন্ন হৈ বিকশিত এই ধাৰাটো এটা সাহিত্য আন্দোলনত পৰিণত হ'ল আৰু ই পাছত আধুনিকতাবাদী ধাৰা হিচাপে পৰিগণিত হ'ল৷ ইউৰোপৰ পৰা এই ধাৰা সমাজবাদী ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ বাহিৰে বিংশ শতিকাৰ সমগ্ৰ বিশ্বলৈ বিয়পি পৰিছিল৷
আধুনিকতাবাদৰ জন্ম হৈছিল চিত্ৰশিল্পৰ যোগেদি৷ চিত্ৰশিল্পৰ প্ৰতীতিবাদ, উত্তৰ প্ৰতীতিবাদ, অভিব্যক্তিবাদ, কিউবিকবাদ আদিৰ মাজেদি প্ৰকাশিত মানুহৰ মনোজগতৰ দ্বন্দ্ব, নৈৰাশ্য, অনুশাসনহীনতা, ব্যক্তিকেন্দ্ৰিকতা, অসহায়তা কেৱল চিত্ৰশিল্পৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নাথাকি জ্ঞানৰ সকলো ক্ষেত্ৰলৈ সম্প্ৰসাৰিত হ'ল৷ যাময়াতিনে লিখা , , , -ত আধুনিকতাবাদৰ বীজ ৰোমান্টিক আন্দোলনৰ ভেটিতেই প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল বুলি বহুতে ক'ব খোজে৷
হৱে আধুনিকতাবাদৰ কেইটামান লক্ষণ নিৰ্দেশ কৰিছে: এক বিশেষ সম্প্ৰদায় হিচাপে আভা গাৰ্ডৰ বিকাশ, বিশ্বাসৰ সংকট, সাহিত্যকৰ্মৰ আত্মপৰ্যাপ্তিৰ ওপৰত দিয়া গুৰুত্ব, নন্দনতাত্বিত ক শৃংখলত পৰিৱৰ্তন, সাহিত্যৰ পৰা প্ৰকৃতিৰ অপসাৰণ কৰাৰ পৰিচয়, আকস্মিকতা, অভিঘাত, উত্তেজনা, সন্ত্ৰাসৰ লগত মুখামুখি, আদিমতাৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ, উপন্যাসত চৰিত্ৰ আৰু গঠনশৈলীক সম্পূৰ্ণ ঐতিহ্য বিছিন্ন কৰি তোলা, নৈৰাজ্যবাদ কেন্দ্ৰীয় শক্তিত পৰিণত হোৱাৰ লক্ষণ৷
দৰাচলতে আধুনিকতাবাদ উল্লিখিত পটভূমিত জন্ম হোৱা বিভিন্ন মতবাদৰ সমষ্টি স্বৰূপ৷ আধুনিকতাবাদৰ সৈতে জডি়ত আন কিছুমান ধাৰণা বা মতবাদ হৈছে প্ৰকৃতিবাদ , প্ৰতীকবাদ , বাস্তৱবাদ , প্ৰতীতিবাদ , চিত্ৰকল্পবাদ , অভিব্যক্তিবাদ , অধিবাস্তৱবাদ আদি৷
তেজপুৰৰ বাণ থিয়েটাৰত শোণিত কুঁৱৰী মঞ্চস্থ হোৱাৰ আগে আগে জ্যোতিপ্ৰসাদে আন অনুবাদ নাটক সমূহত অভিনয় কৰিছিল আৰু কলিকতাত সেই নাটকবোৰৰ অভিনয় চাই সুৰ সংগ্ৰহ কৰি আনিছিল।
কিন্তু জাতীয় আবেগৰ সোঁতত তেওঁ গানসমূহত নিজে সুৰ দিয়াৰ কথা চিন্তা কৰে আৰু হিন্দুঃস্থানী সংগীতৰ সুৰৰ বাহিৰে অন্য সুৰৰ সন্ধান কৰে।