polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
পঞ্চমখন গ্ৰন্থত এই কথা প্ৰকাশ পায় যে বাছনি টুপীটোৱে হাৰমাইনিক ৰাৱেনক্ল হাউচৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰিবলৈহে বিবেচনা কৰিছিল।
শেষত, ৰাউলিঙৰ মতে, অভিধান প্ৰমাণ জ্ঞানৰ কাৰণে, এক বৰ্ণনাকাৰী চৰিত্ৰৰ বাবে এলবাছ ডাম্বলডোৰৰ পিচতে হাৰমাইনিয়েই উপযুক্ত।
হেৰী পটাৰ ব্ৰহ্মাণ্ডৰ বৰ্ণনা কৰিবলৈ তেওঁক সদায়েই এক কাহিনী কওঁতা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়।
ৰাউলিঙে এয়াও দাবী কৰে যে তেওঁৰ প্ৰথম নাৰীবাদী চেতনা হাৰমাইনিয়েই ধাৰণ কৰে, "যি উজ্জ্বলতম চৰিত্ৰ" আৰু এক "অতিশয় শক্তিশালী নাৰী চৰিত্ৰ।
তাই প্ৰায়েই নিজৰ আধিপত্য দেখুৱাই যদিও তাই বৰ কৰ্মোদ্যমী আৰু বন্ধুৰ প্ৰতি দ্বায়িত্বশীল-এজনী বিশ্বাসযোগ্য বান্ধৱী।
ৰাউলিঙে কৈছে যে হাৰমাইনি এনে এজনী ছোৱালী যিয়ে "কেতিয়াও কৰ্তব্যৰ পথৰ পৰা আঁতৰি নাযায় আৰু যিটো কৰিবলগীয়া তাত লক্ষ্যস্থিৰ কৰি ৰাখে।
" প্ৰচূৰ জ্ঞান আৰু আধিপত্য বিস্তাৰ কৰা স্বভাৱ থকাৰ সত্ত্বেও ৰাউলিঙে কয় যে তাইৰ চৰিত্ৰৰ বহুতো দুৰ্বল দিশ আছে,আছে এক নিৰাপত্তাহীনতা ভাৱ।
তাই "অপ্ৰয়োজনীয়ভাৱে বিদ্যালয়ৰ সকলো দিশতে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ হ'ব খোজে যিটোৱে তাইৰ নিজৰ মনত মিছা আত্মবিশ্বাস জগোৱাৰ উপৰিও আনকো বিৰক্ত কৰে"।
হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য প্ৰিজনাৰ অৱ আজকাবানৰ শেষৰ ফালৰ পৰীক্ষাত এবাৰ যেতিয়া এটা ব'গাৰ্টএ প্ৰফেছৰ মেকগোনাগলৰ ৰূপ লৈ তাইক কয় যে তাই সকলো বিষয়তে ফেইল কৰিছে,তাই প্ৰকাশ কৰে যে তাইৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ভয় হ'ল ব্যৰ্থতা।
ঘৰুৱা ভূত বা হাউচ এল্ফবোৰৰ ওপৰত হোৱা অত্যাচাৰ দেখি হাৰমাইনি দুঃখিত হয় আৰু সিহঁতৰ কল্যাণৰ বাবে . বা গঠন কৰে।
ত্ৰিকোণীয় যাদুকৰী প্ৰতিযোগিতাৰ য়ুল বলত তেওঁ বুলগেৰিয়ান কুইড্ডিচ খেলুৱৈ ভিক্টৰ ক্ৰামৰ লগত নৃত্য কৰে।
শেষৰ ফালে তেওঁ ৰিতা স্কিটাৰ নামৰ এজনী সাংবাদিকক ধৰা পেলাই যি এজনী অপঞ্জীয়নভুক্ত এনিমেগাছ আছিল যিয়ে হাৰমাইনি আৰু হেগৰিডৰ বিৰূদ্ধে নানান মিছা বাতৰি প্ৰকাশ কৰি আহিছিল।
হাৰমাইনিয়ে যাদুকৰী প্ৰাণীসমূহৰ সুব্যৱস্থা আৰু তত্তাৱধান বিভাগত কৰ্মজীৱনৰ শুভাৰম্ভ কৰে য'ত তেওঁ ঘৰুৱা ভূত অৰ্থাৎ হাউচ এল্ফবোৰৰ জীৱন ধাৰণৰ মান উন্নীতকৰণৰ হকে কাম কৰে আৰু পিছলৈ যাদু আইন কাৰ্যকৰী বিভাগলৈ পদোন্নতি লাভ কৰে য'ত তেওঁ পূৰ্বৰ স্বেচ্ছাচাৰী নিকা তেজৰ আইনসমূহৰ বাতিলকৰণ নিশ্চিত কৰে।
ইণ্টাৰনেটযোগে হোৱা এক বাৰ্ত্তালাপত ৰাউলিঙে জানিবলৈ দিয়ে যে হাৰমাইনিয়ে নিজ পিতৃ-মাতৃক অষ্ট্ৰেলিয়াত বিচাৰি উলিয়ায় আৰু তেওঁলোকৰ স্মৃতিৰ সংশোধন কৰি পূৰ্বৰ অৱস্থালৈ ঘূৰাই আনে।
ৰাউলিঙে দাবী কৰে যে নামটো তেওঁ অসাধাৰণ হোৱাটো বিচাৰিছিল, কিয়নো যদিহে অতি কমসংখ্যক ছোৱালীৰ নাম হাৰমাইনি হয়, তেন্তে অতি কমসংখ্যক ছোৱালীহে নামটোৰ বাবে ইতিকিংৰ বলি হ'ব লগাত পৰিব আৰু এনে বোধ হয় যে "নিজকে বুধিয়ক বুলি প্ৰমাণ কৰিব বিচৰা এহাল বৃত্তিগত দন্তচিকিৎ‍সকে.তাইক আনে সহজে উচ্চাৰণ কৰিব নোৱাৰা এটা অসাধাৰণ নাম ৰাখে।
" হাৰমাইনিৰ পূৰ্বকল্পিত শেষনাম আছিল 'পাকল', কিন্তু ৰাউলিঙে অনুভৱ কৰে যে সেই নামটোৱে "তেওঁক মুঠেই শোভা পোৱা নাছিল", আৰু সেয়ে গ্ৰন্থসমূহত কম জটিল 'গ্ৰেইঞ্জাৰ' নামটো ৰখা হয়।
হাৰমাইনি জিন গ্ৰেইঞ্জাৰ ব্ৰিটিছ লেখিকা জে. কে. ৰাউলিং ৰচিত হেৰী পটাৰ উপন্যাস-শৃংখলাৰ এক কাল্পনিক চৰিত্ৰ।
শৃংখলাৰ প্ৰথম উপন্যাস হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য ফিল'ছফাৰ্চ ষ্ট'ন ৰ পৰা পৰৱৰ্তী প্ৰতিখন উপন্যাসতে তেওঁৰ উপস্থিতি আছে।
শৃংখলাটিত হেৰী পটাৰ আৰু ৰন ৱিজলিয়ে তেওঁক ছোৱালীৰ স্নানাগাৰত এটা বৃহৎ ট্ৰ'লৰ পৰা ৰক্ষা কৰে আৰু তেতিয়াৰে পৰা তেওঁলোক অত্যন্ত ঘনিষ্ঠ বন্ধু হৈ পৰে।
তেওঁ প্ৰায়ে নিজৰ প্ৰত্যুৎপন্নমতিতা,প্ৰখৰ স্মৃতিশক্তি আৰু অভিধান প্ৰমাণ জ্ঞান ব্যৱহাৰ কৰি ভাল পায়।
পাছত হাৰমাইনিয়ে পলিজুচ ৰসায়নৰ সহায়ত বেলাট্ৰিস্কৰ ৰূপ লয় আৰু তিনিও গ্ৰীংগটৰ পৰা হাফল্পাফৰ পিয়লা চুৰ কৰে।
তাই হেৰী আৰু ৰণৰ সৈতে হগৱাৰ্টছৰ যুদ্ধত ডাম্বলডোৰ বাহিনীৰ লগ লাগে আৰু যুদ্ধকালতেই বাচিলিস্কৰ বিহদাঁতেৰে ৰহস্যময় কোঠাত হাফল্পাফৰ পিয়লাৰূপী হ'ৰক্ৰাক্স এটা বিনষ্ট কৰে।
যুদ্ধত বৃহৎ হলঘৰটোত হাৰমাইনিয়ে জিনী ৱিজলি আৰু লুনা লাভগুডৰ লগ লাগি বেলাট্ৰিস্কৰ সৈতে যুঁজ কৰে।
চেল্ট্ৰিক কেলেণ্ডাৰ অনুসৰি হাৰমাইনিৰ কাল্পনিক জন্মমাহ ছেপ্টেম্বৰৰ পৰা আঙুৰ কাঠ সংযুক্ত কৰা হৈছে।
মাক বাপেকৰ অনুপস্থিতিত শিশুটি কান্দিলে নীবৃঙে প্ৰকৃতিৰ নানা তৰহৰ বস্তুৰ ৰিজনি দি যিয়ে কন্দুৱাইছে তাৰ উপৰত প্ৰতিশোধ লোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দি নিস্পাপ শিশুমনত শান্ত্বনা দিয়ে।
‘লত্ তা চঃমান’ শব্দৰ শব্দগত অৰ্থৰ ফালৰ পৰা বিচাৰ কৰিলে ইয়াত যি ধৰনৰ গীতৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে সি পৰিস্কাৰ নহয়।
তাকে বৰ্ণনা কৰোঁতে বাটত লগ পোৱা বাধা বিঘিনি, পৰিধান কৰা সাজ পোছাক আদিৰ বিষয়েও উল্লেখ কৰি প্ৰশ্নোত্তৰৰ ৰূপত পৰিৱেশন কৰা হয়।
২ মেঃব চৃচাং কাবান্:- অনাবিল প্ৰেম, অকৃত্ৰিম ভালপোৱাৰ মাজেদি হিয়া দিয়া হোৱাৰ পাচতো বাস্তৱৰ সংঘাতে প্ৰেমিক প্ৰেমিকাৰ সপোনৰ সাতৰঙী কাৰেং ভাঙি চুৰমাৰ কৰে।
ব্যৰ্থ প্ৰেমৰ অসহনীয় যন্ত্ৰণাত প্ৰেমিক অথৱা প্ৰেমিকাৰ স্মৃতি বিজড়িত মনটো ধাৱিত হয় সেই মধুভৰা অতীতৰ সোণালী দিনবোৰলৈ।
ৰোমন্থনৰ ছন্দে ছন্দে বিৰহী মনটো উভতি যায় সেই বালিঘৰ সজা, বালিৰ ভাত আৰু বালিৰ আপং খোৱা, প্ৰণয় আৰু যুগ্ম জীৱনৰ আখৰা কৰা, দৰা কইনা সাজি ধেমালি কৰা নিস্পাপ শৈশৱৰ মুহূৰ্তবোৰলৈ।
তুলনা হয় - সেই অনায়স সঙ্গময় হাঁহিভৰা অতীতটো জনভিৰৰ মাজতো অনুভৱ কৰা শূণ্যময় নিঃসঙ্গতাৰে ভৰা বৰ্তমানটোৰ লগত।
এক বিশেষ শৈলীত মৰ্মস্পৰ্শী সুৰত প্ৰকাশ কৰাৰ কাৰণে এইবোৰকো গীতৰ শাৰীত অৰ্ন্তভুক্ত কৰা হৈছে।
অসমীয়া হিন্দু বিবাহত গোৱা বিয়া নামত প্ৰকাশ কৰাৰ দৰে মিচিং মিদাং নিঃতম্ পবিত্ৰ মিলনৰ বিষয় বস্তু প্ৰকাশ কৰা নহয়।
তাৰ পৰিৱৰ্তে অসমীয়া যোৰা নামৰ দৰে কন্যাৰ ৰূপ মাধুৰ্য বৰ্ণনা কৰাৰ লগতে কন্যাক ব্যঙ্গাত্মক বক্ৰোক্তিহে কৰা দেখা যায়।
অৰ্থাৎ এনে ধৰণৰ গীতবোৰে বছৰৰ সকলো সময়তে গোৱা নহয়, বিশেষ এটা ঋতুত বিশেষ এক অনুষ্ঠান আৰু উত্সৱ উপলক্ষেহে গোৱা হয়।
আঃবাং সহজ সৰল জনসাধাৰণে গোৱা বাস্তৱ অভিজ্ঞতাৰ সুৰীয়া প্ৰকাশ নহয়, ই হ’ল বিশ্ব ব্ৰক্ষ্মাণ্ড সম্পৰ্কীয় মিচিং লোক বিশ্বাসৰ সুৰীয়া অভিব্যক্তি, ৰহস্যভেদ জিজ্ঞাসাত মিবুৱে অপাৰ্থিৱ জগতত বিচৰণ কৰাৰ সাৱলীল বৰ্ণনা।
সেই কাৰণে মিবুৱে দৈৱিক শক্তিৰে শক্তিবান হৈ পৰ্বত পাহাৰ, নৈৰ জলধাৰ পাৰ হৈ জন্তুৰ ৰাজ্যত জন্তু হৈ, পক্ষীৰ ৰাজ্যত পক্ষী হৈ প্ৰগত আত্মাৰ লগত কথা পাতিব পাৰে, অপায় অমঙ্গলৰ কাৰণে সুধি জানিব পাৰে আৰু তাৰ নিৰাময়ৰ পথৰো সন্ধান দিব পাৰে।
এই সামগ্ৰিক সমাজ ব্যৱস্থাৰ ফলস্বৰূপে ব্যক্তিগত জীৱনৰ আশা আকাংক্ষা স্তিমিত হয়, ব্যক্তি বিশেষে ভৱাৰ দৰে বাস্তৱ পৰিচালিত নহয়।
তেনে বিসঙ্গতি কিম্বা দুখ দাৰিদ্ৰ্য আৰু সপোন ভঙাৰ বেদনাদায়ক পৰিঘটনাৰাজি মিচিং লোক সমাজে পিতৃ-মাতৃৰ ভুল কৰ্ম নাইবা আপোন ভাগ্যৰ পৰিহাস বুলি বিশ্বাস কৰে।
তেনে বিশ্বাসৰ আধাৰতে চৰম আত্মধিক্কাৰত দুৰ্দশাৰ বৰ্ণনা দি কৰুণ সুৰেৰে গোৱা গীতবোৰেই হৈছে "দঃব কাবান্"।
গ্ৰাম্য জীৱনৰ চিৰন্তন অনুভূতি, প্ৰকৃতি স্পৃহা, চহা ভাষাৰ প্ৰাচুৰ্য, তাৰুণ্যৰ ভাৱোচ্ছাস, মিলনৰ বাসনা আদি মিচিং লোকগীতৰ বৈশিষ্ট্য।
অজান ৰচিয়তা আৰু অনামী গায়কৰ কণ্ঠৰ পৰা নিগৰি সাধাৰণ লোকৰ মুখে মুখে বাগৰি অহা যুগ যুগান্তৰৰ প্ৰাণ প্ৰাচুৰ্যৰে ভৰি আছে মিচিং লোকগীতবোৰ।
কল্পনাৰ কল্পলোকত বিচৰণ কৰা চহা জীৱনৰ সাৰুৱা হৃদয়ত সৰ্বকালে লহপহকৈ বাঢ়ি থকা লোকগীতবোৰ কল্পনা বিলাসৰ সেউজেৰে চিৰকালেই সজীৱ।
বিভিন্ন পৰিৱেশত গোৱা লোকগীতবোৰৰ বিষয়বস্তুলৈ চাই মিচিং লোক গীতবোৰক পাঁচটা প্ৰধান ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি।
দঃয়িং কাবান্‍ অৰ বাহিৰে আনবিলাক কাবান্‍ কাহিনী গীতৰ গুণগত বৈশিষ্ট্য সমূহ, যেনে- আৰম্ভণি, মধ্য আৰু পৰিণতি নাথাকে।
সেইবোৰ পৰিকাঠামোৰ দিশৰ পৰা খাণ্ডিক আৰু অতীতৰ ৰোমন্থনৰ যোগেদি একোটা অশ্ৰুসিক্ত বৰ্ণনা দিয়ে।
সাধাৰণতে সমাজৰ কোনো ব্যক্তি অথবা এহাল তৰুণ তৰুণীৰ প্ৰণয়মূলক কাহিনীক কেন্দ্ৰ কৰি একোটা কৰুণ কাহিনী ৰচিত হয় আৰু তাকে মৰ্মভেদী সুৰত সহজ সৰল ভাষাত গীতৰ আকাৰত ব্যক্ত কৰা হয়।
বিষয়বস্তু কোনো ব্যক্তি বিশেষৰ মাজত সীমাবদ্ধ হ'লেও ই মানৱ জীৱনৰ দুঃখ বেদনাৰ সাৰ্বজনীন অনুভূতিৰ অভিব্যক্তি।
বিয়াত কইনাক উলিয়াই দিওঁতে কইনাই শৈশৱৰে পৰা খেলি অহা ঘৰৰ ধূলি-বালি, প্ৰতিবেশীৰ স’তে কৰা ধেমালি প্ৰতিখিলা দুবৰিৰ পাত আত্মীয় স্বজনৰ মৰমৰ মাত, নিতৌ গধূলি পানী তোলা ঘাট, আবেলি সাজি কাচি দাপোন চোৱা চাং আদিত আহিব লগা সম্ভাৱ্য শূণ্যতা আদিৰ কৰুণ বৰ্ণনাৰে এক বি শেষ সুৰত বিনায়।
ফাগুনৰ পচোৱাত গছ-বিৰিখবোৰ হালিজালি থকাৰ দৰে প্ৰাণোচ্ছল ডেকা গাভৰুৱে হাতে হাতে ধৰি বৃত্তাকাৰে ঘূৰি এক বিশেষ ভঙ্গিমাত নাচি নাচি গায় বৃৰ্দুগ্নিঃতম্।
তেতিয়াই জী ৱিত নাৰীয়ে মৃত্যুক জীৱিত অৱস্থাত কৰা কাম কাজ আৰু তেওঁৰ মাত কথা, ভাৱ-ভঙ্গী, প্ৰেম-প্ৰীতি আদিৰ হৃদয়বিদাৰক বৰ্ণনাৰে এক বিশেষ সুৰত কান্দে।
এই শ্ৰেণীৰ গীত হ'ল প্ৰেমিক-প্ৰেমিকা বা গায়ক-গায়িকাৰ দলৰ মাজত গীতেৰে প্ৰকাশ কৰা প্ৰশ্নোত্তৰ।
অসমীয়া সাহিত্য আন চহকী ভাষাৰ দৰে অসংখ্য উপন্যাস, গল্প, কবিতা, প্ৰবন্ধ আৰু আন আন বিষয়ক গ্ৰন্থৰে চহকী।
অসমীয়া সাহিত্য ভাষাটোৰ বৰ্তমানৰ সাহিত্য সম্ভাৰৰ উপৰিও ইয়াৰ ক্ৰমবিৱৰ্তনৰ সময়ত সৃষ্টি হোৱা পুৰণি অসংখ্য সাহিত্যৰ সম্ভাৰেৰে চহকী, যি ধাৰাৰ আৰম্ভ ৯ম-১০ম শতিকাৰ চৰ্যাপদৰে পৰা আৰম্ভ হৈছিল বুলি কোৱা হয়।
অসমীয়া সাহিত্যিকসকলৰ মাজত বহুতো ছদ্মনামেৰে লিখা বিখ্যাত সাহিত্যিক দেখা যায় আৰু বিভিন্ন সময়ত অসমীয়া সাহিত্যিকসল বিভিন্ন উপাধিৰে বিভূষিত হৈ আহিছে।
ঊনবিংশ শতিকাৰ অষ্টম দশকত কলকাতাত অধ্যয়ন কৰি থকা অসমীয়া ছাত্ৰসকলে অসমীয়া ভাষাটোক অসমীয়া জাতীয়তাবাদ গঠনৰ মূল কাৰক বুলি চিহ্নিত কৰিছিল।
এইসকল ছাত্ৰই কলকাতাৰ ৫০, সীতাৰাম ঘোষ ষ্ট্ৰীট আৰু ৬২, সীতাৰাম ঘোষ ষ্ট্ৰীটত মেচ কৰি আছিল।
এনে এখন চাহ মেলতে ৬৭, মীৰ্জাপুৰ ষ্ট্ৰীট মেচত ১৮৮৮ চনৰ ২৫ আগষ্ট তাৰিখে অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভাৰ অঙ্কুৰণ হৈছিল আৰু চাহ মেল ৰূপান্তৰিত হৈছিল সাহিত্য বিষয়ক সংগঠনলৈ।
অশুদ্ধ ব্যাকৰণ আৰু বৰ্ণ-বিন্যাসৰ ঠাইত শুদ্ধ ব্যাকৰণ আৰু শুদ্ধ বৰ্ণ-বিন্যাসৰ প্ৰচলন
সভাৰ উদ্দেশ্যসমূহ জোনাকী আলোচনীত “অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভাৰ কাৰ্য্য বিৱৰণী” শিৰোনামৰে বিস্তাৰিত ভাবে প্ৰকাশ হৈছিল।
যদিও তেওঁলোক তেওঁলোকৰ আঞ্চলিক কনফেডাৰেচনৰ সদস্য বা সহযোগী সদস্য, এই সংহিতাসমূহ ফিফাৰ যোগাযোগত নিয়মিতভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা নহয়।
এইবোৰ কোষে শৰীৰ আক্ৰমণকাৰী বীজাণু কোষীয় গ্ৰাস বা ফেগ'চাইট'ছিছ প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা বিনাশ কৰে আৰু দেহক বীজাণুৰ আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।
এই কোষবোৰ ৰসায়ন সংবেদী অৰ্থাৎ এই কোষবোৰে দেহৰ কোনো স্থানত জীবাণুৱে উৎপন্ন কৰা অনিষ্টকাৰী দ্ৰব্যৰ উপস্থিতিৰ উমান অতি সহজে পায় আৰু সংক্ৰমিত স্থানলৈ গৈ জীবাণুবোৰ ধ্বংস কৰে।
এনে কাৰ্য কৰিবলৈ নিউট্ৰ'ফিল কোষোৰ তেজৰ কৈশিক নলীৰ বেৰৰ অতি সৃক্ষ্ম বিন্ধাবোৰেদি আকৃতিৰ পৰিবৰ্তন ঘটাই আন্তঃকোষীয় স্থানলৈ ওলাই আহে।
শৰীৰত কোনো পৰজীৱিয়ে প্ৰৱেশ কৰি থিতাপি ললে ইয়'ছিন'ফিল অপৰ্যাপ্ত পৰিমাণে উৎপন্ন হয় আৰু পৰজীৱিয়ে উৎপন্ন কৰা কলাসমূহলৈ যায়।
পৰজীৱি বোৰ অন্তঃভক্ষণ কৰিবলৈ ডাঙৰ হোৱা বাবে ইয়'ছিন'ফিলবোৰে পৰজীৱিৰ গাত লাগি ধৰি কেতবোৰ দ্ৰব্য উৎপন্ন কৰি এৰি দিয়ে আৰু এই দ্ৰব্যবোৰেই পৰজীৱিক মৃত্যু ঘটায়।
ইয়'ছিন'ফিলৰ আৰু এটা বৈশিষ্ট্য যে কোনো কলাত যদি কোনো প্ৰকাৰৰ এলাৰ্জিৰ বাবে বিক্ৰিয়া ঘটে তেন্তে সিহঁতে সেই ঠাইত জুম বান্ধেগৈ।
তেজত থকা বেছ'ফিলকণা আৰু তাৰ লগতে কেতবোৰ ৰক্তকেশিকাৰ বাহিৰফালে থকা মাষ্টকোষে হেপাৰিণ নামৰ এবিধ দ্ৰব্য প্ৰস্তুত কৰে।
যি ধৰণৰ এণ্টিবডিৰ উপস্থিতিত সেই বিশেষ এলাৰ্জি হয় তেনে এণ্টিবডিবোৰ এই দুবিধ শ্বেতকণাৰ লগত বান্ধখাই পৰাৰ প্ৰৱণতা দেখা যায়।
খৃঃ ১৯০০-ত কাৰ্ল লেণ্ডিয়াৰ নামৰ অষ্ট্ৰীয়াৰ এগৰাকী চিকৎসাবিদে তেজ সংৰচনাৰ সময়ত দেখা দিয়া আঁহোৱাহসমূহ দূৰ কৰিবৰ বাবে চলোৱা পৰীক্ষা-নীৰিক্ষাত তেজৰ গ্ৰুপসমূহ আৱিস্কৃত হয়।
ৰক্ত সংৰচনাৰ মূল ভেটি এয়ে যে একে এণ্টিজেন-এণ্টিবডি একেলগে থাকিব নোৱাৰে অৰ্থাৎ এণ্টিজেন আৰু এণ্টিবডি , এণ্টিজেন আৰু এণ্টিবডি একেলগে থাকিব নোৱাৰে।
ৰক্ত সংৰচনাৰ সময়ত দাতা আৰু গ্ৰহীতাৰ মাজত এনে ধৰণৰ বিসংগতি যাতে নহয় তাক চোৱাটোৱেই ৰক্তদলৰ মূল উদ্দেশ্য।
অৰ্থাৎ গ্ৰুপে কেৱল গ্ৰুপৰ, গ্ৰুপে আৰু গ্ৰুপৰ আৰু গ্ৰুপে আৰু গ্ৰুপৰ, গ্ৰুপে , , আৰু গ্ৰুপৰ তেজ গ্ৰহণ কৰিৰ পাৰে।
ৰক্ত ৰক্তকণিকাবোৰত হিম’গ্ল’বিন নামৰ এবিধ ৰঙা শ্বাসৰঞ্জক থাকে আৰু ইয়াৰ বাবেই তেজৰ ৰং ৰঙা হয়।
লোহিত ৰক্তকণিকাৰ মুখ্য কাৰ্য হ'ল- ইয়াত থকা হিম’গ্ল’বিনৰ দ্বাৰা হাঁওফাঁওৰ পৰা অক্সিজেন কঢ়িয়াই বিভিন্ন কলাসমূহক যোগান ধৰা।
অজৈৱিক উপাদানসমূহ হ'ল: ছডিয়াম, পটাছিয়াম, মেগনেছিয়াম, আইৰণ ক্ল'ৰাইড, বাইকাৰ্বনেট, ছালফেট, ফছফেট, অক্সিজেন, কাৰ্বন ডাই অক্সাইড, নাইট্ৰ'জেন ইত্যাদি।
জৈৱিক উপাদানসমূহ হ'ল: প্ৰটিন, কাৰ্বহাইড্ৰেট, লিপিড, হৰম'ন, এনমিয়া, ইউৰিয়া, ইউৰিক এচিড, এণ্টিবডি ইত্যাদি।
দেহৰ পৰা উলিয়াই দিয়াৰ উদেশ্যে প্লাজমাই এইবোৰক উৎপন্ন হোৱা স্থানৰ পৰা ৰেচন অংগসমূহলৈ কঢ়িয়াই নিয়ে।
ইয়াত অক্সিজেনৰ প্ৰতি অতি আসক্তি থকা হিম’গ্ল’বিন যৌগই অক্সিজেনৰ লগত অক্সিহিম’গ্ল’বিন নামৰ অস্থায়ী যৌগৰ সৃষ্টি কৰি ইয়াক হাঁওফাঁওৰ পৰা কলা-কোষবোৰলৈ কঢ়িয়াই লৈ যায়।
কলাকোষৰপৰা ওলোৱা কাৰ্বন ডাই অক্সাইড, বাইকাৰ্বনেট হিচাবে হাঁওফাঁওলৈ কঢ়িয়াই অনাত লোহিত ৰক্তকণিকাবোৰে সহায় কৰে।
লোহিত ৰক্তকণিকাই প্ৰটিন খাদ্যৰপৰা ওলোৱা এমিন' এচিদবোৰ শোষণ স্থানৰপৰা কঢ়িয়াই নি দেহৰ কোষবোৰক যোগান ধৰে।
তেজৰ ৰোগ, যাক ৰক্তজনিত বিকাৰ বুলিও কোৱা হয়, ই বহুতো অৱস্থা সামৰি লয় যিয়ে তেজৰ উপাদানৰ গঠন, কাৰ্য্য বা উৎপাদনত প্ৰভাৱ পেলায়।
ৰক্তহীনতা: ৰক্তহীনতা হৈছে লোহিত ৰক্তকণিকা ৰ অভাৱ বা অক্সিজেন কঢ়িয়াই নিয়াৰ বাবে দায়বদ্ধ আইৰণ সমৃদ্ধ প্ৰ'টিন হিম’গ্লবিনৰ মাত্ৰা কম হোৱা এটা প্ৰচলিত তেজৰ বিকাৰ।
চিকিৎসা অন্তৰ্নিহিত কাৰণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে আৰু ইয়াৰ ভিতৰত খাদ্য পৰিৱৰ্তন, আইৰণৰ পৰিপূৰক বা তেজ দিয়া আদি থাকিব পাৰে।
কোষৰ শ্বসন কাৰ্যৰ ফলত কোষবোৰত যি কাৰ্বন ডাই অক্সাইড উৎপন্ন হয় তাক বাইকাৰ্বনেট আয়ন হিচাবে কলাসমূহৰপৰা আনি হাঁওফাঁওৰ বায়ুত এৰি দিয়ে।
খোৱা খাদ্য খাদ্যনলীত পচন হোৱাৰ পাছত পুষ্টিকৰ দ্ৰৱ্য সমূহ শৰীৰৰ সকলো অংশৰ কলাসমূহলৈ লৈ যায়।
শৰীৰৰ গঠন, বৰ্ধন আৰু কিছুমান জৈৱিক ক্ৰিয়া নিয়ন্ত্ৰণকাৰী হৰম'নহীন গ্ৰন্থিৰপৰা বিভিন্ন কাৰ্যকৰ অংগলৈ কঢ়িয়াই নিয়ে।
প্লাজমাত দ্ৰৱিতহৈ থকা ফাইব্ৰিন'জেন আৰু প্ৰ'থ্ৰমবিন নামৰ দুবিধ প্ৰটিনে কোনো ঠাইত আঘাত পাই তেজ ওলালে তেজ গোট মৰাট অংশগ্ৰহণ কৰে।
বেক্টেৰিয়া বা আন কোনো ধৰণৰ বীজাণু তেজত প্ৰৱেশ কৰিলে মন'চাইট বোৰ কৌশিক নলীৰপৰা ওলাই গৈ কলাত সুমুৱাই আৰু ফেগ'ছাইটিছৰ দ্বাৰা বীজাণুবোৰ গ্ৰাস কৰি সংক্ৰমণৰ পৰা দেহক ৰক্ষা কৰে।
ই ৰক্তবাহিকাইদি খাদ্য, শ্বসন গেছ, ৰেচন দ্ৰব্য, হৰম'ন, এনজাইম আদি দ্ৰব্যবোৰ বিভিন্ন কলাসমূহলৈ প্ৰেৰণ কৰে আৰু কলাকোষসমূহত উৎপন্ন হোৱা কাৰ্বন ডাই অক্সাইড গেছ আৰু অন্যান্য বিপাকীয় অলাগতিয়াল দ্ৰব্যসমূহ সংগ্ৰহ কৰি নিৰ্দিষ্ট স্থানলৈ কঢ়িয়াই নিয়ে।
তেজৰ ৰক্তকণিকাসমূহ প্লাজমাত ওপঙি থাকে আৰু তেজৰ সোঁতত ইহঁত প্ৰবহমান হৈ থাকে এজন সুস্থ মানুহৰ দেহত শৰীৰৰ ওজনৰ ৮% তেজ থাকে।
কোষকেন্দ্ৰ নাথাকিলেও অনুচক্ৰিকাবোৰত কোষপ্ৰৰসৰ ভালেমান অংগিকা থাকে বাবে কম সময়ৰ কাৰণে হ'লেও সিহঁতে গুৰুত্বপূৰ্ণ কাম কৰিব পাৰে।
অনুচক্ৰিকাৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কাম হ'ল ৰক্তবাহিকাৰপৰা হোৱা ৰক্তপাত বন্ধ কৰি শৰীৰত তেজৰ পৰিমাণ সংৰক্ষণ কৰা।
হিম’ফিলিয়া: হিম’ফিলিয়া হৈছে এক জিনীয় বিকাৰ যিয়ে তেজ সঠিকভাৱে জমা হোৱাৰ ক্ষমতাত ব্যাঘাত জন্মায়।
লিউকেমিয়া: লিউকেমিয়া হৈছে হাড়ৰ মজ্জা আৰু তেজ গঠন কৰা কলাবোৰক প্ৰভাৱিত কৰা এক প্ৰকাৰৰ কৰ্কট ৰোগ।
ইয়াৰ ফলত অপৰিপক্ক শ্বেত ৰক্তকণিকা অতিমাত্ৰা উৎপাদন হয়, যিয়ে সুস্থ ৰক্তকণিকাক ভিৰ কৰি পেলায়।
ইয়াৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি শ্বেতৰক্তকণিকাসমূহক 'দানাযুক্ত শ্বেত ৰক্তকণিকা' আৰু 'দানাবিহীন শ্বেত ৰক্তকণিকা' এই দুটা ভাগত ভগোৱা হৈছে।
তাৰ পিছতে প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্তৰ নেতৃত্বত অসম গণ পৰিষদ নামেৰে এটা নতুন ৰাজনৈতিক দলৰ জন্ম হয় আৰু ১৯৮৫ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত এই দলে চৰকাৰ গঠন কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
কিন্তু প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্তৰ লগত মনোমালিন্য হোৱাৰ বাবে ১৯৮৯ চনত তেওঁ সেই পদ তথা দল ত্যাগ কৰে আৰু বৃন্দাবন গোস্বামীৰ লগ হৈ ১৯৯১ চনত নতুন অসম গণ পৰিষদ নামেৰে এটা নতুন ৰাজনৈতিক দল গঠন কৰে।
১৯৯৮ চনত ফুকন পুনৰবাৰ অগপ ৰ পৰা আঁতৰি যায় আৰু অসম জাতীয় সন্মিলনী নামেৰে আন এটা ৰাজনৈতিক দল গঠন কৰে।
১৯৮৫ চনৰ ১৫ আগষ্টত ছাত্ৰসন্থাৰ নেতৃবৃন্দ আৰু ৰাজীৱ গান্ধী নেতৃত্বাধীন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ মাজত নতুন দিল্লীত অসম চুক্তি স্বাক্ষৰিত হয়।
২০০৫ চনৰ নিৰ্বাচনৰ বাবে তেওঁক অসম গণ পৰিষদৰ প্ৰাৰ্থীৰূপে প্ৰক্ষেপ কৰা হৈছিল যদিও তেওঁ নিজৰ শাৰীৰিক অসুবিধাৰ বাবে মনোনয়ন পত্ৰ দাখিল কৰিব নোৱাৰিলে।
কিন্তু ২০০১ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছ প্ৰাৰ্থী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ হাতত পৰাজিত হ’বলগীয়া হয়।
অসমত বসবাস কৰা মিচিং ,ৰাভা, বড়ো আদি সকলো জনগোষ্ঠীৰ সংগীতত বাঁহীৰ ব্যৱহাৰ হয় যদিও নিৰ্মাণ প্ৰণালী তথা ব্যৱহাৰৰ বিভিন্নতা আছে।
বাঁহী অসমৰ বৰগীত, বিহুগীত , কামৰূপীয়া লোকগীত, আদিৰ উপৰিও ভাওনা বা ৰাসত বাঁহীৰ প্ৰয়োগ অপৰিহাৰ্য্য।
বাঁহী এবিধ স্থিৰ সুৰৰ বাদ্য হোৱা বাবে বিভিন্ন উদেশ্যত ব্যৱহাৰ হোৱা বাঁহীৰ আকাৰ তথা নিৰ্মাণ প্ৰণালীৰ প্ৰভেদ দেখা পোৱা যায়।
বিশেষকৈ ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ বাদ্য হিচাপে অসমৰ পৰম্পৰাগত বৈষ্ণৱ সমাজত বাঁহীৰ ব্যৱহাৰ শ্ৰদ্ধেয় আৰু পৱিত্ৰ।
এই খলপাটোৰ কাৰণে বাঁহী ফুঁ দিয়াৰ সময়ত বায়ুখিনি অলপ বেছি সময়ৰ বাবে থাকি যায় সেয়ে বাঁহীৰ মাত দীঘলীয়া হয়।
বাঁহীৰ দৈৰ্ঘ্য, ৰ পৰা সোপাটোৰ দূৰত্ব , বাঁহীৰ ব্যাস আদি চলক বিলাকৰ ওপৰত বাঁহীৰ সুৰ আৰু মাত্ৰা নিৰ্ভৰ কৰে।
তেওঁলোকে দুৰ্নীতিৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰাৰ লগতে লোকপাল বিলৰ ব্যৱস্থা কৰিবলৈ ভাৰত চৰকাৰক দাবী কৰি আহিছে।
বাৰ দিন প্ৰতিবাদ কৰাৰ পিছত আৰু ভাৰত চৰকাৰ আৰু সদস্য সকলৰ মাজত হোৱা আলোচনাৰ পাছত লোকপাল বিল খচৰা প্ৰস্তুত কৰোঁতে তিনিটা চৰ্ত মানি ল’বলৈ সংসদে মান্তি হয়।
অমৃতসৰৰ চেক্ৰেদ হাৰ্ট কনভেন্ট স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি থকা সময়ত এখেতে ৰাষ্ট্ৰীয় কেডেট কৰ্পচ )ত যোগদান কৰে।
টেনিচ খেলি ভাল পোৱা বেদীয়ে একেৰাহে জুনিয়ৰ নেচনেল ল'ন টেনিচ চেম্পিয়নশ্বিপ , এচিয়ান ল'ন টেনিচ চেম্পিয়নচীপ আৰু অল ইণ্ডিয়া ইন্টাৰ ষ্টেট অ'মেনচ ল'ন টেনিচ চেম্পিয়নশ্বিপ ত বিজয়ী হ'বলৈ সক্ষম হয়।
কিৰণ বেদী ভাৰতবৰ্ষৰ এগৰাকী সমাজ সংস্কাৰক আৰু ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাৰ এগৰাকী অৱসৰপ্ৰাপ্ত বিষয়া।
১৯৭২ চনত ভাৰতৰ আৰক্ষী বাহিনীত যোগদান কৰা কিৰণ বেদী হৈছে ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা বিষয়া।
ভাৰতীয় আৰক্ষী অনুসন্ধান আৰু বিকাশ দপ্তৰৰ প্ৰধান আয়ুক্ত হিচাপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰি থকা কালতে ২০০৭ চনত এখেতে ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাৰ পৰা স্বেচ্ছাকৃতভাৱে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
১৯৯৯ চনত ইণ্ডিয়ান ইনস্টিটিউট অফ টেকনল'জি, দিল্লী ৰ পৰা সমাজ বিজ্ঞান বিভাগত পি. এইচ. ডি উপাধি লাভ কৰে।
১৯৪৯ চনৰ ৯ জুনত ভাৰতৰ পঞ্জাব ৰাজ্যৰ অমৃতসৰত প্ৰকাশ পেশৱাৰিয়া আৰু প্ৰেম পেশৱাৰিয়াৰ দ্বিতীয় গৰাকী কন্যা সন্তান হিচাপে কিৰণ বেদীৰ জন্ম হয়।
১৯৭৮ চনত অমৃতসৰৰ গভৰ্ণমেন্ট কলেজ ফ'ৰ অ'মেন ৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতক হৈ এখেতে ১৯৭০ চনত চণ্ডীগড়ৰ পঞ্জাব বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ উপাধি লাভ কৰে
লগে লগে তেওঁ ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰো এগৰাকী নিষ্ঠাবান সৈনিক হিচাপে কাম কৰা প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হয়।
১৯১৬ চনৰ ৭ জুনত মহাত্মা গান্ধীক কচাৰাব আশ্ৰমত দেখা কৰে আৰু আশ্ৰমৰ বিষয়ে ভালেখিনি কথা আলচ কৰাৰ সুবিধা পায়।
১৯২১ চনৰ ৪ জানুৱাৰীত চেঠ যমুনালাল বাজাজৰ পৰামৰ্শত স্থাপন কৰা ওৱাৰ্দ্ধাৰ সত্যাগ্ৰহ আশ্ৰমৰে তেওঁ অন্যতম কৰ্মী হৈ পৰে।
মহাত্মা গান্ধীৰ প্ৰধান শিষ্য ভাবেৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা জনাই ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ১৯৮৩ চনত ভাৰতৰ সৰ্ব্বোচ্চ সন্মান ভাৰত-ৰত্ন প্ৰদান কৰিছিল।
"অসমীয়াক এটা কথা ক’বা-যেতিয়ালৈকে অসমীয়া‍ই শঙ্কৰ-মাধৱক অনুকৰণ কৰি তেৰাসৱে দেখুৱাই দিয়া পথেদি চলি থাকিব তেতিয়ালৈকে জগতৰ কোনো শক্তিয়েই অসমীয়াক অনিষ্ট কৰিব নোৱাৰিব।
কিন্তু যিদিনাই অসমীয়াই নিজেই শঙ্কৰ-মাধৱক পাহৰিব সেইদিনা আৰু জগতৰ কোনো শক্তিয়ে অসমীয়াক নিঃশেষ হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিব।
বিশ্ৰাম বেদেকাৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত সামাজিক-সংস্কাৰকৰ ওপৰত এখন তথ্যচিত্ৰ 'বিনোবা ভাৱে, দ্য মেন' ১৯৬৩ চনত মুক্তি লাভ কৰে।
ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক সৰ্বোত্তম বদামীয়ে ইয়াৰ পূৰ্বে ১৯৫১ চনত বিনোবা ভাৱেআন এখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
কম বয়সতে অভিনেতা হিচাপে সুখ্যাতি অৰ্জন কৰা লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীয়ে ছাত্ৰাৱস্থাতেই কামাখ্যানাথ ঠাকুৰ, জলতিৰাম লহকৰ আদিৰ দৰে নাট্যকাৰৰ সান্নিধ্য লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
তেওঁৰ ৰচিত উল্লেখযোগ্য নাটকবোৰ হ'ল 'ৰক্ষা কুমাৰ', 'আলিবাবা', 'ওমলা ঘৰ', 'নিমিলা অংক', 'যৱনিকাৰ আঁৰে আঁৰে' ইত্যাদি।
তেওঁৰ গল্পসমূহ চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়া সম্পাদিত মাহেকীয়া অসমীয়া আলোচনী 'প্ৰকাশ'ত নিয়মিয়াকৈ প্ৰকাশিত হৈছিল।
স্বাধীনতা লাভৰ পাছত অনুষ্ঠিত ১৯৫২ চনৰ প্ৰথম নিৰ্বাচনত লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীয়ে সমাজবাদী দলৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে প্ৰতিদ্বন্দ্ব্বিতা কৰি ৰোহিনী কুমাৰ চৌধুৰীৰ হাতত পৰাজিত হয়।
১৯৫৭ চনৰ অসম বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত কমলপুৰ সমষ্টিত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি তেওঁ পুনৰ বিফলতাৰ মুখ দেখিব লগা হয়।
সেই কালছোৱাত তেওঁ ভূপেন হাজৰিকা, বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভা আদিৰ সতে লগলাগি অসমত এক সাংস্কৃতিক গনজাগৰণৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
১৯৭৮ চনৰ গোলাপ বৰবৰা নেতৃত্বাধীন অসম মন্ত্ৰীসভাত জালুকবাৰী সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্বাচিত হৈ লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীয়ে শিক্ষা আৰু সাংস্কৃতিক পৰিক্ৰমা দপ্তৰৰ মন্ত্ৰিত্ব লাভ কৰে।
লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীয়ে ১৯৩৯ চনত উত্তৰ গুৱাহাটীৰ আউনিআটী কমলদেৱ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত এজন শিক্ষক হিচাপে নিজৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে।
ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ সময়ত তেওঁ সক্ৰিয়ভাৱে আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু তাৰ ফলস্বৰূপে বহুবাৰ আত্মগোপনো কৰিব লগা হয়।
আন্দোলনৰ সময়চোৱাত লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীয়ে জয় প্ৰকাশ নাৰায়ন, অৰুণা আছফ আলী, অচ্যুত পটৱৰ্দ্ধন, ৰাম মনোহৰ লোহিয়া আদিৰ দৰে বিখ্যাত ব্যক্তিৰ সান্নিধ্যলৈ আহে আৰু সমাজবাদৰ প্ৰতি গভীৰভাবে আকৃষ্ট হয়।
ৰাজনীতিতো দখল থকা লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীয়ে একালত জনসাধাৰণৰ প্ৰতিনিধি ৰূপে অসম বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হোৱাৰ উপৰিও শিক্ষা আৰু সাংস্কৃতিক পৰিক্ৰমা দপ্তৰৰ মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ গোৰেশ্বৰ অধিবেশনৰ সভাপতিত্ব কৰাৰ উপৰিও অসম নাট্য সন্মিলনৰো নলবাৰী অধিবেশনৰ সভাপতিত্ব কৰিছিল।
নিজৰ বৰ্ণময় জীৱন পৰিক্ৰমাত লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীয়ে প্ৰজা চছিয়েলিষ্ট পাৰ্টীৰ সভাপতিৰ আসন সূশোভিত কৰাৰ উপৰিও ৰাধাগোবিন্দ স্মৃতি ৰক্ষা সমিতি তথা লতাশিল প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ সভাপতিৰ পদো অলংকৃত কৰি থৈ গৈছে।
চছিয়েলিষ্ট দলত যোগদান কৰি চৌধুৰীদেৱে তিনি বছৰ কাল আত্মগোপন কৰি থকা কালত জয়প্ৰকাশ নাৰায়ণ,ৰামমোহন লোহিয়া, অচ্যুত পাট্টবদ্ধন, অৰুণা আশ্ৰফ আলি, আচাৰ্য নৰেন্দ্ৰদেৱৰও সানিধ্য লাভ কৰিছিল।
চৌধুৰী দম্পতীৰ পাঁচটি সন্তান ক্ৰমে অমৰজ্যোতি চৌধুৰী, অঞ্জনজ্যোতি চৌধুৰী, অৰুপজ্যোতি চৌধুৰী, অনুপজ্যোতি চৌধুৰী আৰু অনুৰাধা দাস।
অসমৰ নাট তথা বোলছবি জগতৰ পিতামহ স্বৰূপ এইজনা শিল্পীৰ ২০০০ চনৰ ১৮ আগষ্টত কৰ্মময় জীৱনৰ পৰিসমাপ্তি ঘটে।
ৰংমহল প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত স্বৰ্গীয় দীন শ‍ইকীয়াৰ ওচৰত শিক্ষালাভ কৰা চৌধুৰীয়ে ১৯২৪ চনৰে পৰা গুৱাহাটীৰ লতাশীলত খুড়ায়েকৰ ঘৰত থাকে।
১৯৩৭ চনত কটন কলেজৰ পৰা তেওঁ অঙ্ক, ৰসায়ন আৰু পদাৰ্থবিজ্ঞান বিষয় লৈ সুখ্যাতিৰে স্নাতক উপাধি লাভ কৰে।
অসম সাহিত্যসভাৰ সভাপতি হিচপে নিৰ্বাচিত হৈ লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীয়ে কয় যে সাহিত্য সভা সম্পৰ্কত তেওঁ কয় যে অসম সাহিত্য সভা অসমৰ মাতৃ স্বৰূপ।
গোৰেশ্বৰৰ ৰাংছিনা ভৱনত অসম সাহিত্য সভাৰ সভানেত্ৰী নিৰ্মল প্ৰভা বৰদলৈৰ সভানেত্ৰিত্বত অনুষ্ঠিত ১৯৯১-৯২ বৰ্ষৰ তৃতীয় পূৰ্ণাঙ্গ কেন্দ্ৰীয় কাৰ্য্যনিৰ্বাহকৰ সভাত চৌধুৰী নিৰ্বাচিত হোৱাৰ কথা ঘোষণা কৰা হয়।
লক্ষ্যধৰ চৌধুৰী ১৯৭৫ চনত প্ৰয়াত ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাৰ পাছত গুৱাহাটী পৌৰ নিগমৰ দ্বিতীয় গৰাকী মেয়ৰ হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়।
বিশিষ্ট বিহু গৱেষক ভৰত সন্দিকৈৰ মতে, বৰ্তমান ঢকুৱাখনালৈ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিলে সহজে অনুমান কৰিব পাৰি যে অতীততে চাৰিকড়ীয়া নৈৰ পাৰত, য’ত ফাট বিহু অনুষ্ঠিত হৈছিল; তাত জনবসতি বিশেষ নাছিল।
ধান-মাহৰ খেতি পথাৰৰ লগতে ছন পৰি থকা চাপৰিবোৰত থকা গছৰ তলত আৰু মুকলি পথাৰত বিহু মাৰিবলৈ বহু দুৰ-দুৰণীৰ পৰা ডেকা-গাভৰুৰ দল আহিছিল।
শত সহস্ৰ ঢোল-তাল, পেঁপা-গগনাৰ মাতত আৰু বিহুনামৰ ধ্বনিত মুখৰিত হৈ পৰিছিল আকাশ আৰু চাৰিকড়ীয়া নৈৰ দুয়োপাৰ।
বিহুৰ এনে অনুপম আকৰ্ষণ বা জনপ্ৰিয়তাৰ কাৰণ হ’ল- মানুহৰ আদিম প্ৰবৃত্তি ৰক্ষা আৰু বংশবৃদ্ধিৰ আকাংক্ষা নিবিড়ভাৱে জড়িত হৈ থকা।
বিহুগীতসমূহ নাৰীদেহৰ ইন্দ্ৰিয়গ্ৰাহ্য আৰু ইন্দ্ৰিয়ভোগ্যৰ ৰূপৰ বৰ্ণনাৰে ভৰপূৰ নাৰী দেহৰ বন্দনাৰ এটি মাধ্যম।
ক্ষেত্ৰভিত্তিক অধ্যয়নৰ পৰা জনা যায় যে ফাট বিহু ১৬ শতিকাৰ পৰাই হাৰ্হি দেৱালয়ত উৎযাপন কৰি অহা হৈছিল।
ধাৰ্মিক বিশ্বাস জড়িত থকা বাবে ওচৰৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ দল আহি হাৰ্হি দেৱালয়ৰ বাকৰিত বিহু নাচ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
আজিৰ দিনত হাৰ্হি দেৱালয়ত "ফাট বিহু" উৎযাদন কৰে যদিও আগৰ দৰে বিভিন্ন দলে হুঁচৰি মাৰিবলৈ অহা দেখা নাযায়।
দেৱালয়ৰ ওচৰৰ লোক সকলৰ মতে সেই দেৱালয়টো শদিয়াৰ পৰা ফাটি অহা লোক কিছুমানে ঢকুৱাখনা লৈ আহি স্থাপন কৰিছিল।
ওচৰৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ লোকে নিজৰ নিজ গাঁৱত বিহু শেষ কৰি ৭ বহাগৰ দিনাখন হাৰ্হি দেৱালয়ত ফাট বিহু মাৰিছিল।
আন কিছু লোকৰ মতে আকৌ ফাট শব্দটো তাই ভাষাৰ শব্দ হয়, যাৰ অৰ্থ হৈছে "নৈ বা গভীৰ পানী থকা ঠাইৰ দাঁতিত বেহা-বেপাৰ, কৰ-কাটল সংগ্ৰহ আদি কামৰ বাবে সমবেত হোৱা ঠাই।
ড॰ চন্দ্ৰধৰ চমুৱাই ফাট বিহু সম্পৰ্কীয় এখন আলেখ্যত প্ৰকাশ কৰি ফাট বিহুৰ সম্পৰ্কত কৈছে যে, “লুইতপৰীয়া মিছিং ডেকা গাভৰুসকলে ৰং বিৰংৰ পোচাকেৰে ফাট বিহুলৈ ভাগি-ভুঁহৰি আহিছিল বুলি প্ৰকাশ কৰি কৈছে যে, দিনৰ ভাগত বাটৰ কাষত কিম্বা বৰচাপৰি-ম’হঘূলি চাপৰিৰ গছৰ তলত এই বিহু কৰিছিল।
পশ্চিমীয়া, বিশেষকৈ বঙ্গীয় সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱত আঢ্যৱন্ত বা সম্ভ্ৰান্ত পৰিয়ালৰ জ্যেষ্ঠ লোকে বিহুৰ নৃত্য গীতক অৱজ্ঞাৰ চকুৰে চাইছিল।
পিছে অনুন্নত সম্প্ৰদায়ৰ ডেকা-গাভৰুৰ মাজত আছিল বিহুৰ প্ৰকৃত প্ৰাণ-প্ৰাচুৰ্য আৰু ঢকুৱাখনাৰ ফাট বিহুৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰই আছিল চুতীয়া আৰু মিচিং সম্প্ৰদায়ৰ লোক”।
ঔপন্যাসিক হোমেন বৰগোহাঞিয়ে তেখেতৰ ‘গৰখীয়া’ শীৰ্ষক গল্পটোত ফাট বিহু তলিৰ নামটো ম'হঘূলি চাপৰি হিচাপে নামকৰণ কৰিছিল।
তেখেতে চাৰিকড়ীয়া নৈৰ উত্তৰ দিশত থকা বৰ্তমান চাৰিকড়ীয়া নৈৰ পকা দলংখনৰ পশ্চিমৰ এটি অৰণ্যময় চাপৰিৰ নাম ম'হ ঘূলি চাপৰি বুলি উল্লেখ কৰিছিল।
১৯৯৬ চনৰ পৰা চাৰিকড়ীয়া নৈৰ পাৰৰ ম'হঘূলি চাপৰিৰ শিশু গছৰ বাগিছাৰ মাজত স্থায়ীভাৱে মঞ্চ সাজি ফাট বিহু অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে।
ঢকুৱাখনা মহকুমা বৰ্তমান লখিমপুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত যদিও ১৯৮৯ চনলৈকে ধেমাজি মহকুমাৰ অন্তৰ্গত এটা বিস্তৃত অঞ্চল আছিল।
পূৰ্বতে ব'হাগৰ সাতবিহু যোৱাৰ পিছত ঢকুৱাখনাৰ হাৰ্হি দেৱালয়ত কেইবাটাও জনগোষ্ঠীয় লোকে একেলগ হৈ এই বিহু মাৰিছিল।
ঢকুৱাখনাৰ ফাট বিহুৰ বৈশিষ্ট্য আৰু ঐতিহাসিক দৃষ্টিকোণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ফাট বিহুৰ উৎপত্তি বাখ্য সন্দৰ্ভত বিভিন্নজনে বিভিন্ন মত আগবঢ়াইছে-
দুয়োখন মহাবিদ্যালয়ৰ দুৰ্যোগৰ সময়তে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ে যোৰহাটৰ নৱগঠিত মহাবিদ্যালয় দুখনৰ অৱস্থা বুজি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মহাবিদ্যালয় পৰিদৰ্শক ড॰ প্ৰসন্ন কুমাৰ গোস্বামীক মহাবিদ্যালয় দুখন পৰিদৰ্শন কৰি প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিবৰ বাবে পৰামৰ্শ দিছিল।
ড॰ গোস্বামীয়ে দুয়োখন মহাবিদ্যালয় পৰিদৰ্শন কৰি মহাবিদ্যালয় আৰু শিক্ষকসকলৰ কল্যাণৰ অৰ্থে একত্ৰীকৰণৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছিল।
যোৰহাট কলেজৰ শিক্ষকৰ এটা সঁজাতী দলে মহাবিদ্যালয়খনক ঘাটি মঞ্জুৰী অনুদানৰ আওতালৈ নিবৰ বাবে, সেই সময়ৰ অসমৰ শিক্ষাধিকাৰ গোপাল শৰ্মা বৰুৱাক সাক্ষাৎ কৰি স্মাৰক-পত্ৰ প্ৰদান কৰিছিল।
শিক্ষামন্ত্ৰীজনাই দুয়োখন মহাবিদ্যালয়ে একত্ৰীকৰণ কৰাত গুৰুত্ব দি সোনকালে দুয়োখন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা উত্তৰ বিচাৰিছিল।
এই আলোচনাৰ পিছতে প্ৰথমে দুয়োখন মহাবিদ্যালয়ে শিক্ষক গোত্ৰ একত্ৰে আলোচনা কৰি শিক্ষামন্ত্ৰীৰ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ, শিক্ষকসকলে পৰিচালনা সমিতিৰ পৰাও ইতিবাচক সমৰ্থন বিচাৰিছিল।
শেষত দুয়োখন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰিচালনা সমিতিয়েও যুগ্ম সভা অনুষ্ঠিত কৰি মহাবিদ্যালয়ৰ একত্ৰীকৰণৰ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰি যোৰহাট মহাবিদ্যালয় নামকৰণ কৰি সেই প্ৰস্তাৱ চৰকাৰলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল।
নতুন ভৱন, কাৰ্যালয় আৰু পাঠদানৰ বাবে উপযুক্ত হৈ নুঠা পৰ্যন্ত মহাবিদ্যালয়খনৰ কাম-কাজ সুৰেন্দ্ৰ ভৱনতে আৰম্ভ কৰাৰো সিদ্ধানত লোৱা হৈছিল।
যোৰহাট মহাবিদ্যালয় ৰ অধ্যক্ষ হিচাপে বিদ্যাকান্ত বৰুৱা আৰু উপাধ্যক্ষা হিচাপে শ্ৰীমতী সাৰদা বেজবৰুৱাক নিযুক্তি দিয়া হৈছিল।
শেষত যোৰহাট চৰকাৰী হাইস্কুলৰ সমীপতে থকা, পৰিচালনা সমিতিৰ উপ-সভাপতি দেৱানন্দ ভৰালীৰ ‘ভকেশ্যনেল কলেজিয়েট হাইস্কুল’তে মহাবিদ্যালয়ৰ পাঠদানৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল।
কেইগৰাকীমান ছাত্ৰৰে আৰম্ভ কৰা মহাবিদ্যালয়খনত ইংৰাজী, অসমীয়া, অসমীয়া , অৰ্থনীতি বুৰঞ্জী, শিক্ষা, ৰাজনীতি বিজ্ঞান আৰু তৰ্ক শাস্ত্ৰ বা দৰ্শন বিষয় অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।
নৈশ মহাবিদ্যালয়ত চাকৰিয়াল শিক্ষাৰ্থীৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাত, ১৯৬৪ চনত বেজবৰুৱা হাইস্কুললৈ স্থানান্তৰিত কৰা হয়।
প্ৰসংগক্ৰমে উল্লেখ কৰা হ’ল যে মহাবিদ্যালয়খনত বিভিন্ন বিষয়ত পাঠদান কৰিবলৈ স্ব-ইচ্ছাৰে আগবাঢ়ি আহিছিল কেইজনমান স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীধাৰী যুৱক।