polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
আনা আৰম্ভ হোৱাৰ পিছতে ৱাশ্বিংটন ডি০চি০ৰ ভাৰতীয় দূতাবাসৰ প্ৰতিনিধি জ্বি০ পাৰ্থসাৰথি আহি হিউষ্টনত আনাৰ বিষয়ববীয়া আৰু সদস্য কিছুমানক লগ ধৰি অসমৰ পৰিস্থতিৰ আলোচনা কৰিছিল।
১৯৮০ চনতে আগষ্ট মাহত আনাই উত্তৰ আমেৰিকাৰ হিউষ্টন চহৰত প্ৰথম অসম সভা পাতে যি সভা এতিয়ালৈ প্ৰতি বছৰে উত্তৰ আমেৰিকাৰ বিভিন্ন চহৰত হৈ আহিছে।
অসম এছ'চিয়েচন অফ নৰ্থ আমেৰিকা বা চমুকৈ আনা হৈছে কানাডা আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰকে ধৰি উত্তৰ আমেৰিকাত বাস কৰা ভাৰতৰ অসমবাসী, তেওঁলোকৰ প্ৰজন্ম তথা বৈবাহিক সুত্ৰত অনা-অসমীয়া পতি বা পত্নীৰ এক জাতীয় সংগঠন।
এই সংগঠনৰ আগতে কানাডাৰ টৰণ্টো চহৰত আৰু নিউইয়ৰ্ক চহৰত আঞ্চলিক অসমীয়া সংগঠন আছিল যদিও আনা উত্তৰ আমেৰিকাৰ প্ৰথম অসমীয়া জাতীয় সংগঠন।
এই সংগঠনৰ বিষয়ববীয়াসকল বিভিন্ন স্বেচ্ছাসেৱী কাৰ্যকলাপৰ জৰিয়তে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মঞ্চত অসমীয়া ভাষা সংস্কৃতি আৰু ঐতিহ্যৰ প্ৰচাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে আৰু লগতে অসমৰ ৰাজনৈতিক, ভাষিক, তথা সামাজিক সংকট আৰু সমস্যাৰ সময়ত মতামত আৰু সহায় আগ বঢ়ায়।
তেওঁলোক অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতিক লৈ যথেষ্ট গৌৰৱান্বিত আৰু এই সমৃদ্ধ ঐতিহ্য ভৱিষ্যত প্ৰজন্মলৈ আগবঢ়াবৰ বাবে তেওঁলোকে বহুতো কল্যাণমূলক কাৰ্যকলাপ কৰে।
১৯৮০ চনৰ ১৮ জানুৱাৰীত উত্তৰ আমেৰিকাৰ অতিকে সৰু অসমীয়া সমাজখনৰ সীমিত সংখ্যক সদস্যৰ সৈতে টেক্সাচৰ হিউষ্টন চহৰত এই সংগঠন আৰম্ভ হৈছিল।
আফনা এটি দানশীল জনহিতকৰ লাভহীন সংগঠন যি ব্যক্তিগত, সামুহিক, তথা আন উৎসৰ পৰা জনহিতকৰ কামৰ বাবে ধন সংগ্ৰহ কৰে।
উত্তৰ আমেৰিকাত অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰিবলৈ আৰু নতুন প্ৰজন্মৰ মাজত অসমীয়া ভাষা প্ৰসাৰ কৰিবলৈ আছনা হৈছে মূল অসম সাহিত্য সভাৰ ভাৰতৰ বাহিৰৰ প্ৰথম শাখা সভা।
সেই বছৰতে প্ৰবাসী অসমীয়া ৰাইজে ভাৰতীয় দূতাবাসৰ ওচৰত অসমৰ ৰাইজৰ দাবীৰ সমৰ্থনত প্ৰতিবাদ প্ৰদৰ্শন কৰে।
আন্দোলনৰ সমৰ্থনৰ উপৰিও, আনাই প্ৰবাসী ৰাইজৰ ঠিকনা ডিৰেক্টৰি, বাতৰি পত্ৰিকা , আদি প্ৰকাশ কৰিবলৈ লয়।
আমেৰিকালৈ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে অহাৰ ইচ্ছা থকা লোকৰ সহায়ৰ বাবে প্ৰবাসী ৰাইজে এখন পুস্তিকাও ছপা কৰি উলিয়ায়।
অসম, অসমীয়া জাতি-ভাষা-সংস্কৃতিৰ ৰক্ষণা-বেক্ষনত সহায়, সহযোগ, আৰু প্ৰয়োজন অনুসৰি অসম আৰু অসমীয়াৰ প্ৰতি হোৱা অন্যায়ৰ প্ৰতিবাদ
উত্তৰ আমেৰিকাৰ নতুন প্ৰজন্মক অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতিৰ আভাস দিয়া আৰু নিজৰ শিপা ৰ প্ৰতি গৌৰৱান্বিত কৰি তোলা
১৯ শতিকাৰ পৰা সাহিত্যিক পণ্ডিতত সাহিত্যিক তত্ত্ব আৰু বৌদ্ধিক ইতিহাস, নৈতিক দৰ্শন, সামাজিক ভৱিষ্যদ্বাণী আৰু মানুহে অৰ্থ কেনেকৈ ব্যাখ্যা কৰে তাৰ লগত জড়িত আন্তঃশাখা বিষয়বস্তুৰ বিবেচনাসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
ফলস্বৰূপে, তত্ত্ব শব্দটো গ্ৰন্থ পঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত পণ্ডিতসকলৰ দৃষ্টিভংগীৰ বাবে এটা সঘন-উচ্চাৰিত শব্দ হৈ পৰিল, যাৰ কিছুমানক চেমিঅ’টিক্স, সাংস্কৃতিক অধ্যয়ন, ভাষাৰ দৰ্শন, মহাদেশীয় দৰ্শনৰ ধাৰাৰে অৱগত কৰা হৈছে।
সাহিত্য তত্ত্বৰ চৰ্চা ২০ শতিকাত এটা বৃত্তিলৈ পৰিণত হৈছিল যদিও ইয়াৰ ঐতিহাসিক শিপা প্ৰাচীন গ্ৰীচ , প্ৰাচীন ভাৰত , প্ৰাচীন ৰোম আৰু মধ্যযুগীয় ইৰাক (আল-জাহিজৰ আল-বায়ান ৱা-'ল-তাবিয়ন আৰু আল-হায়াৱান, আৰু ইবনে আল-মু'তাজ্জৰ কিতাব আল-বাদি) পৰ্যন্ত ব্যপ্ত হৈ আছে৷ প্ৰাচীন দৰ্শনৰ পৰা ১৮ আৰু ১৯ শতিকালৈকে দাৰ্শনিকৰ নান্দনিক তত্ত্বৰ বৰ্তমানৰ সাহিত্য অধ্যয়নতো গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হৈছে।
যুক্তৰাজ্য আৰু আমেৰিকাৰ শৈক্ষিক জগতখনত ১৯৬০ চনৰ শেষৰ ফালে (যেতিয়া ইয়াৰ প্ৰভাৱ জনছ হপকিন্স, ইয়েল, কৰ্নেলৰ দৰে অভিজাত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বাহিৰলৈ বিয়পিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল) ১৯৮০ চনৰ ভিতৰত ( যিটো সময়লৈকে ইয়াক প্ৰায় সকলোতে কোনোবা নহয় কোনোবা ৰূপত শিকোৱা হৈছিল), সেইসময়ত সাহিত্য তত্ত্বক জনপ্ৰিয়তম অৱস্থানত দেখা গৈছিল৷ এই সময়ছোৱাত সাহিত্য তত্ত্বক শৈক্ষিকভাৱে অত্যাধুনিক হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বেছিভাগ সাহিত্য বিভাগে তত্ত্ব শিকোৱা আৰু অধ্যয়ন কৰি নিজৰ পাঠ্যক্ৰমত ইয়াক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল৷
সাহিত্য তত্ত্বৰ এটা মৌলিক প্ৰশ্ন হ'ল "সাহিত্য কি?"৷ যদিও বহু সমসাময়িক তত্ত্ববিদ আৰু সাহিত্য পণ্ডিতে হয় "সাহিত্য"ৰ সংজ্ঞা দিব নোৱাৰি৷ বা সাহিত্য তত্ত্বই ভাষাৰ যিকোনো ব্যৱহাৰক বুজাব পাৰে।
নিৰ্দিষ্ট তত্ত্বসমূহক কেৱল পদ্ধতি আৰু সিদ্ধান্তৰ দ্বাৰাই নহয়, আনকি "পাঠ"ত কেনেকৈ অৰ্থ সৃষ্টি কৰে তাৰ দ্বাৰাও পৃথক কৰা হয়।
কিন্তু কিছুমান তত্ত্ববিদে স্বীকাৰ কৰে যে এই গ্ৰন্থসমূহৰ কোনো একক, নিৰ্দিষ্ট অৰ্থ নাই যাক আমি "শুদ্ধ" বুলি গণ্য কৰিব পাৰোঁ।
ভাংৰাৰ এক সাধাৰণ প্ৰদৰ্শনত কেইবাজনো নৃত্যশিল্পীয়ে শৰীৰৰ জোৰদাৰ পদচালনা কৰে, জাঁপ মাৰে আৰু শৰীৰ বেঁকা কৰে।
ভাংৰা নৃত্য বলিয়ান নামৰ চুটি গীতৰ সৈতে আৰু আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণভাৱে ঢোলৰ তালে তালে নৃত্য কৰা হয়।
ভাংৰাৰ সৈতে জড়িত ঢোলৰ এটা মূৰত জোৰেৰে আঘাত কৰে আৰু আনটো মূৰত লাহেকৈ আঘাত কৰি এক বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ সংগীতক তালৰ ছন্দময় ধ্বনি প্ৰস্তুত কৰা হয়।
আনহাতে জনপ্ৰিয় সংগীত আৰু ডিজেইং, দল আধাৰিত প্ৰতিযোগিতা আৰু আনকি ব্যায়াম আৰু বিদ্যালয় আৰু ষ্টুডিঅ'ত নৃত্য কাৰ্যসূচীত একত্ৰীকৰণত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ ইয়াৰ প্ৰসাৰ বিশ্বব্যাপী কৰিছে।
ভাৰতৰ গুৰদাসপুৰ জিলাত পৰম্পৰাগত ভাংৰাৰ সামূহিক ৰূপ বজাই ৰখা হৈছে আৰু ভাৰতৰ পঞ্জাৱৰ হোচিয়াৰপুৰত বসতি স্থাপন কৰা লোকসকলে ইয়াৰ তত্ত্বাৱধান কৰিছে।
পৰম্পৰাগত ভাংৰা এটা বৃত্তত পৰিৱেশন কৰা হয় আৰু পৰম্পৰাগত নৃত্যৰ ভংগী ব্যৱহাৰ কৰি পৰিৱেশন কৰা হয়।
ভাংৰা নৃত্যক পাটিয়ালাৰ মহাৰাজই পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল আৰু তেওঁ ১৯৫৩ চনত ভাংৰাক মঞ্চত প্ৰদৰ্শনৰ বাবে অনুৰোধ কৰিছিল।
এই শৈলীৰ প্ৰথম গুৰুত্বপূৰ্ণ বিকাশক আছিল সুনামৰ দীপক পৰিয়ালৰ ভাতৃসকলৰ নেতৃত্বত এটা নৃত্য দল আৰু ঢোল বাদক ভানা ৰাম সুনামী।
এই নতুন ৰূপত পৰম্পৰাগত ভাংৰা ভংগীমা অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ লগতে লগতে অন্যান্য পাঞ্জাৱী নৃত্যৰ ক্ৰম অন্তৰ্ভুক্ত থাকে, যেনে লুড্ডি, ঝুম্মাৰ, ধামাল, আৰু ঘাম লুড্ডি।
১৯৫০ৰ দশকত পাটিয়ালাৰ মহিন্দ্ৰ মহাবিদ্যালয় জড়িত হৈ থকাৰ দৰে বহু দশক ধৰি ভাৰতৰ পঞ্জাৱত ভাংৰা নৃত্যৰ প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে।
বৰ্তমান সময়ত বহুতো নৱপ্ৰজন্মৰ পাঞ্জাৱী মহিলাসকলে ভাংৰাৰ জৰিয়তে তেওঁলোকৰ সংস্কৃতিৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিছে।
ডি জে ৰেখা দক্ষিণ এছিয়াৰ প্ৰথম মহিলা সকলৰ মাজৰ এগৰাকী যিয়ে বেচমেণ্ট ভাংৰা পাৰ্টিৰ পৰিচয় দি আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ভাংৰালৈ জনপ্ৰিয়তা আনিছিল।
ইয়াৰে বেছিভাগ দলতে বিভিন্ন পৃষ্ঠভূমিৰ পৰা অহা বিভিন্ন ধৰণৰ পুৰুষ আৰু মহিলা অন্তৰ্ভুক্ত থাকে।
বহুতে সৰু ল'ৰা-ছোৱালীক ভাংৰা শিকোৱাৰ মানসিকতাৰ সৈতে ভাংৰা ক্লাব সৃষ্টি কৰিছে লগতে এই কাৰ্যসূচীবোৰে সৰু ল'ৰা-ছোৱালীক স্বাস্থ্যৱান হৈ থকাত আৰু ভাংৰা সংস্কৃতিৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ থকাত সহায় কৰিছে।
চাৰিনা জৈন ভাংৰা ফিটনেছ ৱৰ্কআউট বা ব্যায়ামৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰু ইয়াক এতিয়া মচলা ভাংৰা ৱৰ্কআউট বুলি জনা যায়।
এই ব্যায়ামে সমগ্ৰ বিশ্বৰ বহু লোকক ভাংৰাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত মৌলিক ভংগীমা শিকাইছে আৰু ইয়াৰ ফলত তেওঁলোকে নিজৰ ঘৰৰ আৰামত ভাংৰা শিকিব পাৰিছে।
ইয়াৰে বেছিভাগ মূল্যবোধ শ্ৰম, উদ্যোগ আৰু কৃষি, আনুগত্য, স্বাধীনতা আৰু ব্যক্তিগত, ৰাজনৈতিক আৰু সামৰিক প্ৰচেষ্টাত সাহসিকতাৰ জৰিয়তে নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়।
ভাংৰাই পুৰুষৰ আনুষ্ঠানিক প্ৰদৰ্শন আৰু পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজত সাম্প্ৰদায়িক নৃত্য দুয়োটাৰ কথা উল্লেখ কৰিছিল।
হিপ হপ, হাউচ আৰু ৰেগে শৈলীৰ সংগীতৰ সৈতে মিশ্ৰিত হোৱাৰ পিছত ই জনপ্ৰিয় এছিয়ান সংস্কৃতিক চিহ্ন হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।
সময়ৰ লগে লগে কিছুমান ভাংৰা ভংগীমা অভিযোজিত আৰু পৰিৱৰ্তন কৰা হৈছে কিন্তু ইয়াৰ মূলত সাংস্কৃতিক পৰিচয় আৰু পৰম্পৰাৰ অনুভূতি হৈ আছে।
বহুলোকে বিবাহ, পাৰ্টি আৰু সকলো ধৰণৰ উদযাপনত আনন্দ আৰু মনোৰঞ্জনৰ উৎস হিচাপে ভাংৰা প্ৰদৰ্শন কৰে।
মহিলা ভাংৰা প্ৰদৰ্শনকাৰীৰ প্ৰাচুৰ্যৰ সৈতেও বহুতে এই নৃত্যৰূপক কেৱল পুৰুষসুলভ বুলি বিবেচনা কৰে।
ভাংৰা অনুষ্ঠানত প্ৰতিযোগিতা কৰা বহুতো মহিলাক পুৰুষ প্ৰদৰ্শনকাৰীসকলৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা মানদণ্ড অনুসৰি বিচাৰ কৰা হয়।
ৰাণীয়ান দি ৰৌনাকে কেৱল মহিলাৰ বাবে বা ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ বা ননবাইনেৰী হিচাপে পৰিচয় দিয়া সকলৰ বাবে এটা ভাংৰা প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰিছে।
এই প্ৰতিযোগিতাখনে মহিলাসকলৰ প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ আৰু সমানে বিচাৰ কৰাৰ ক্ষমতা থকাৰ বাবে এক সুৰক্ষিত স্থান প্ৰদান কৰিছে।
বৈশাখীৰ সময়ত তেওঁলোকৰ ঘেঁহুৰ শস্য চপোৱাৰ পিছত মানুহে ভাংৰা নাচি থাকোঁতে পিছলৈ ই সাংস্কৃতিক উৎসৱ হিচাপে পৰিগণিত হয়।
বহু বছৰ ধৰি কৃষকসকলে সফলতাৰ অনুভূতি প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আৰু শস্য চপোৱা ঋতুক আদৰণি জনোৱাৰ বাবে ভাংৰা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
পৰম্পৰাগতভাৱে, ভাংৰা পুৰুষৰ দ্বাৰা নৃত্য কৰা হয় কিন্তু বৰ্তমান পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ে এই নৃত্যত অংশগ্ৰহণ কৰে।
গীতাঞ্জলি শ্ৰী (তেখেত গীতাঞ্জলি পাণ্ডে নামেৰেও জনাজাত, আৰু তেখেতে মাকৰ প্ৰথম নাম শ্ৰীক শেষ নাম হিচাপে লৈছে।
উপন্যাসখনত উত্তৰ ভাৰতীয় মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ তিনিটা প্ৰজন্মৰ নাৰী আৰু তেওঁলোকৰ চৌপাশৰ পুৰুষসকলৰ বিভিন্ন অনুষংগ সামৰি লোৱা হৈছে।
সাহিত্য একাডেমী অনুবাদ বঁটা লাভ কৰা নীতা কুমাৰেও গ্ৰন্থখনক ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছে আৰু বছিৰ উনৱানে ইংতিজাৰ হুছেইনৰ প্ৰস্তাৱনাৰে মাইক উৰ্দু ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছে।
উপন্যাসখনৰ আন আন অনুবাদসমূহৰ ভিতৰত আছে এনি মণ্টাউটৰ ফৰাচী, আৰু ৰেইনহল্ড শ্বেইনৰ জাৰ্মান অনুবাদ।
গীতাঞ্জলি উত্তৰ প্ৰদেশৰ বিভিন্ন চহৰত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল, কাৰণ তেখেতৰ পিতৃ এজন প্ৰশাসনিক বিষয়া আছিল।
উত্তৰ প্ৰদেশৰ এই প্ৰতিপালনৰ সময়ছোৱাত তেখেতে ইংৰাজী ভাষাত লিখিত শিশু-উপযোগী গ্ৰন্থ পঢ়াৰ সুযোগ-সুবিধা নাপাইছিল।
গীতাঞ্জলি শ্ৰীৰ প্ৰথম গল্প বেলপত্ৰ সাহিত্যিক আলোচনী হান্সত প্ৰকাশ পাইছিল আৰু তাৰ পিছতে এখন চুটিগল্প সংকলন অনুগুঞ্জ প্ৰকাশ পাইছিল।
দৌলটো এক ওখ ভেঁটিত নিৰ্মান কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ ভূমিভাগ প্ৰায় ৫ ফুট ডাঠকৈ মাটিৰ ইটাৰে সজা।
ধন্দি দৌল অসমৰ বিশ্বনাথ জিলাৰ গহপুৰ মহকুমাৰ অন্তৰ্গত ধন্দিপথাৰ অঞ্চলত অৱস্থিত এটি প্ৰাচীন দৌল।
সাম্প্ৰতিক সময়ত দৌলৰ ভগ্নাৱশেষহে উপলব্ধ হোৱাৰ হেতু ই ধন্দি ভগ্নাৱশেষ হিচাপে স্বীকৃতপ্ৰাপ্ত।
এই ভগ্নাৱশেষ ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ব অনুসন্ধান বিভাগৰ ৰাষ্ট্ৰীয় গুৰুত্বৰ স্মৃতিচিহ্নৰ তালিকা -ভুক্ত।
তদুপৰি ই ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ব অনুসন্ধান বিভাগৰ অধীনত অসমৰ ৰাজ্যিক সংৰক্ষিত স্মৃতিচিহ্নসমূহ -ৰ ভিতৰত অন্যতম।
এই দৌল আৰু ভগ্নাৱশেষ হাৱাজান-কামদেৱাল-গহপুৰ পথেৰে ১৫ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ সৈতে সু-সংযোজিত।
গহপুৰ নগৰ আৰু কলাবাৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ পৰা দৌলৰ দূৰত্ব ক্ৰমে প্ৰায় ১১ কিলোমিটাৰ আৰু ৮ কিলোমিটাৰ।
ভাৰতৰ পুৰাতত্ত্ব অনুসন্ধান বিভাগৰ দ্বাৰা অসমৰ ৰাজ্যিক সংৰক্ষিত স্মৃতিচিহ্ন হিচাপে ঘোষিত বাসুদেৱ দৌল, ধন্দি দৌলৰ পৰা প্ৰায় ৭ কিলোমিটাৰ দুৰত্বত অৱস্থিত।
ধন্দি দৌলৰ পৰা নিয়া ভগ্নাৱশেষৰ এটুকুৰা শিলেৰে সমীপৱৰ্তী ডিফলুৰ চক্ৰেশ্বৰ দেৱালয় নিৰ্মান কৰা হৈছিল।
ব্যৱসায়িক বিজ্ঞাপন নিদিয়াকৈও এটা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ব্ৰেণ্ড প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ তেওঁৰ যি সফলতাৰ কাহিনী, তাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত বক্তৃতা আগবঢ়াবলৈ তেওঁক 'হাভাৰ্দ বিজনেচ স্কুলে' আমন্ত্ৰণ কৰিছিল আৰু হাৰ্ভাদ ক্ষেত্ৰ অধ্যয়ন ৰূপে ইয়াক পাঠ্যক্ৰমৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
তেওঁ 'মানচেষ্টাৰ ইনষ্টিউট অৱ টেকন'ল'জি', 'অক্সফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়' আৰু 'লণ্ডন স্কুল অৱ ইকনমিকচ্‌'তো বক্তৃতা দিবৰ বাবে আমন্ত্ৰিত হৈছিল।
উদ্যোগীসকলৰ ববে আয়োজিত ৰাষ্ট্ৰপতি বাৰাক ওবামাৰ বিশ্ব শিখৰ সন্মিলনত হুছেইনে ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
তেওঁ কাঁন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ ৰঙা দলিচাত খোজ পেলাইছে আৰু ব্ৰিটিছ সংসদৰ 'হাউচ অৱ লৰ্ড' আৰু 'হাউচ অৱ কমনচ্‌'টো নিজৰ বক্তব্য ৰাখিছে।
'হেলেনা ৰুবিনষ্টেইন', 'খ্ৰিষ্টিন ৱাল্মি', 'লেনকম' আৰু 'লিন অৱ কোপেনহেগেন' আদি পশ্চিমৰ আগশাৰীৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা তেওঁ 'কচমেটিক থেৰাপি' আৰু 'কচমেট'ল'জি' বিভাগত প্ৰশিক্ষণ লৈ ভাৰতলৈ ঘূৰি অহাৰ পিছত তেওঁ দিল্লীৰ নিজৰ ঘৰত 'ৱিইমেনচ্‌ ৱৰ্ল্ড' আৰম্ভ কৰে।
ভেষজ পদ্ধতিৰে সৌন্দৰ্য চৰ্চ্চাক আগুৱাই নিয়া আৰু ভাৰতীয় আয়ুৰ্বেদক পৃথিৱীৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিয়াৰ বাবে তেওঁ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্বীকৃতি লাভ কৰিছে।
বাণিজ্য আৰু উদ্যোগ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ২০০৬ চনত তেওঁ ভাৰত চৰকাৰে আগবঢ়োৱা চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সম্মান পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰে।
তেওঁৰ দেউতাক ন্যায়াধীশ নাছিৰ উল্লাহ বেগ এলাহাবাদ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ আছিল আৰু মাক চৈয়দা বেগম হায়দৰাবাদ সৈন্য বাহিনীৰ সেনাধ্যক্ষৰ জীয়ৰী আছিল।
পোহৰ মন্ত্ৰ, যাক অমোঘপাশ মন্ত্ৰ বুলিও কোৱা হয়, বৌদ্ধ ধৰ্মৰ শিংগন আৰু কেগন পন্থাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ মন্ত্ৰ যদিও বৌদ্ধধৰ্মৰ অন্যান্য বজ্ৰযান পন্থাত ইয়াৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হোৱা নাই।
ইয়াক আমোঘপাশকল্পৰাজ-সূত্ৰ বা বুদ্ধ বৈৰোচনৰ মহান শুদ্ধিৰ অবিফল ৰছী ফান্দৰ মন্ত্ৰৰ সূত্ৰৰ পৰা লোৱা হৈছে আৰু ইয়াক তলত দিয়া ধৰণে জপ কৰা হৈছে:
ভাৰতত ঋতুস্ৰাৱৰ সৈতে জড়িত যিকোনো বিষয়কে নিষিদ্ধ বুলি ভবা আৰু ইয়াক লজ্জাজনক, কলংকিত বিষয় বুলি বিবেচনা কৰা মনোবৃত্তিৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰাৰ বাবেই এই আন্দোলনৰ সৃষ্টি।
তেওঁ এগৰাকী নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী আছিল আৰু পাতিয়ালাৰ পাঞ্জাবী বিশ্ববিদ্যালৰ অন্তৰ্গত চৰকাৰী মহিলা কলেজৰ ইংৰাজীৰ বিভাগৰ এগৰাকী স্নাতক ছাত্ৰী আছিল।
তাত তেওঁৰ অধ্যয়নৰ বিষয় আছিল এম.এচ.টি ইন ৱুমেনছ্ ষ্টাডিজ আৰু হিষ্ট’ৰি অফ চায়েঞ্চ, মেডিচিন এণ্ড টেকনোল’জীৰ স্নাতকোত্তৰ।
২০১৫ চনৰ ১৩ নৱেম্বৰত কেৰালাৰ সবৰীমালা মন্দিৰৰ দেৱস্ব’ম প্ৰধান প্ৰয়াৰ গোপালকৃষ্ণনে কয় যে মহিলাৰ বিশুদ্ধতা স্কেন আৰু বিচাৰ কৰিব পৰা মেচিন উদ্ভাৱন কৰাৰ পিছতহে মহিলাসকলক সবৰীমালা মন্দিৰত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ দিয়া হ’ব।
তেওঁ কয়, "এটা সময় আহিব যেতিয়া মানুহে সুধিব যে গোটেই বছৰে মহিলা সকলক মন্দিৰত প্ৰৱেশৰ পৰা বঞ্চিত কৰা উচিত নেকি।
" এগৰাকী মহিলাৰ বাবে মন্দিৰত প্ৰৱেশ কৰাৰ 'সঠিক সময়' হয় নে নহয়; অৰ্থাৎ তেওঁৰ ঋতুস্ৰাৱ হৈ আছে নে নাই, সেইটো নিৰূপন কৰিবলৈ যেতিয়া সেই মেচিনটো উদ্ভাৱন হ'ব, আমি তেতিয়াহে মহিলাক ভিতৰলৈ সোমাবলৈ দিয়াৰ কথা ক'ম।
এই অভিযানৰ ফেচবুক পেজত ইয়াক "ঋতুস্ৰাৱক নিষিদ্ধ বিষয় বুলি ভবাৰ আৰু মহিলাৰ ঋতুস্ৰাৱৰ স্বাস্থ্যক পণ্যকৰণ কৰাৰ বিৰুদ্ধে অভিযান" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
তেওঁ দেৱস্ব’ম প্ৰধান গোপালকৃষ্ণনলৈ এখন মুকলি চিঠি লিখি মহিলাক সবৰীমালাত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ নিদিয়াৰ যুক্তিৰ ওপৰত প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছিল।
অপৰাধমূলক মনোবিজ্ঞানৰ আগতে চিকিৎসা বিশেষজ্ঞ আৰু আদালতৰ ন্যায়াধীশৰ মাজত গৰিষ্ঠসংখ্যক গোচৰ কেনেকৈ আগবাঢ়িব লাগে সেইটো নিৰ্ধাৰণৰ ক্ষেত্ৰত অপৰাধমূলক আইনত সংঘাত আছিল যাৰ বাবে সন্দেহযুক্ত লোকৰ ব্যক্তিগত তদন্ত আৰু মূল্যায়নৰ বাবে বিশেষ ক্ষেত্ৰৰ বিকাশৰ প্ৰয়োজন হৈছিল।
সাধাৰণতে মানি লোৱা হয় যে অপৰাধমূলক মনোবিজ্ঞান অপৰাধ বিজ্ঞানৰ বহল ক্ষেত্ৰখনৰ পূৰ্বসূৰী আছিল, য’ত অপৰাধমূলক নৃতত্ত্বৰ দৰে অন্যান্য ক্ষেত্ৰসমূহো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে যিয়ে ব্যক্তিগত সন্দেহযুক্ত আৰু আদালতৰ গোচৰৰ বিপৰীতে অপৰাধৰ অধিক ব্যৱস্থাগত দিশসমূহ অধ্যয়ন কৰে।
অপৰাধী প্ৰফাইলিং হৈছে অপৰাধমূলক তদন্তৰ এক প্ৰকাৰ, যিয়ে অপৰাধস্থলীত অপৰাধীৰ কাৰ্য্যক তেওঁলোকৰ সম্ভাৱ্য বৈশিষ্ট্যৰ সৈতে সংযোগ কৰে।
ইয়াক অপৰাধমূলক মনোবিজ্ঞানত ব্যৱহাৰ কৰা হয় যাতে আইন প্ৰয়োগকাৰী তদন্তকাৰীক সন্দেহযুক্ত লোকৰ এটা পুল সংকুচিত আৰু অগ্ৰাধিকাৰ দিয়াত সহায় হয়।
তদন্তমূলক মনোবিজ্ঞান নামৰ ফৰেনছিক মনোবিজ্ঞানৰ এটা উপ-ক্ষেত্ৰৰ অংশ, অপৰাধমূলক প্ৰফাইলিং পদ্ধতিত যথেষ্ট উন্নতি হৈছে আৰু ১৮০০ চনৰ শেষৰ ফালে ইয়াৰ ধাৰণা হোৱাৰ পৰাই জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি পাইছে।
কিন্তু অপৰাধমূলক প্ৰফাইলিঙৰ প্ৰথাক বৈধতা প্ৰদান কৰা অভিজ্ঞতাভিত্তিক গৱেষণা আৰু ফলপ্ৰসূতা মূল্যায়নৰ যথেষ্ট অভাৱ।
আইনী আদালতৰ ভিতৰত অপৰাধমূলক মনোবিজ্ঞানীসকলৰ বহু ভূমিকা আছে, বিশেষজ্ঞ সাক্ষী হিচাপে মাতি অনা আৰু মানসিক মূল্যায়ন কৰাকে ধৰি।
ৰাজহুৱা আইনৰ দ্বাৰা শাস্তিযোগ্য আচৰণ, অনৈতিক বুলি গণ্য কৰা আচৰণ, সামাজিক নীতি বা পৰম্পৰা উলংঘা কৰা আচৰণ বা গুৰুতৰ মানসিক ক্ষতিকাৰক কাৰ্য্য আদি অপৰাধমূলক আচৰণৰ বাবে কেইবাটাও সংজ্ঞা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অপৰাধমূলক প্ৰফাইলিং হৈছে এনে এক প্ৰক্ৰিয়া যিটো এতিয়া ফেডাৰেল ব্যুৰো অৱ ইনভেষ্টিগেচনত অপৰাধমূলক তদন্তমূলক বিশ্লেষণ বুলি জনা যায়।
প্ৰফাইলাৰ বা অপৰাধমূলক তদন্তকাৰী বিশ্লেষক হৈছে প্ৰশিক্ষিত আৰু অভিজ্ঞ আইন প্ৰয়োগকাৰী বিষয়া যিয়ে এটা অমীমাংসিত হিংসাত্মক অপৰাধৰ স্থানৰ প্ৰতিটো আচৰণগত দিশ আৰু সবিশেষ অধ্যয়ন কৰে, য’ত এটা নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণৰ মনোৰোগ ৰোগ স্থানত এৰি দিয়া হৈছে।
অপৰাধী মনোবিজ্ঞান ,বা অপৰাধমূলক মনোবিজ্ঞান হৈছে অপৰাধী আৰু সন্দেহযুক্ত লোকৰ মতামত, চিন্তা, উদ্দেশ্য, কাৰ্য্য আৰু প্ৰতিক্ৰিয়াৰ অধ্যয়ন।
প্ৰচুৰ পৰিমানে স্বদেশতে সোণ উৎপন্ন হোৱা বাবে আহোম ৰাজপৰিয়ালৰ সদস্য আৰু ৰজাই সোণেৰে নিৰ্মিত সাজ-পাৰ আৰু আ-অলংকাৰ পৰিধান কৰিছিল৷ সাধাৰণ পাইক শ্ৰেণীৰ লোকৰ সোণৰ অলংকাৰ পিন্ধাৰ অধিকাৰ নাছিল৷ ৰজাই সোণৰ বাখৰপতা আঙুঠি, নেপুৰ, সোণৰ গুণাৰে কাম কৰা জামা, গামখাৰু, পাচসৰী, সাতসৰী, নৱসৰী, কাণত সোণৰ গুণাৰে আঁৰি দিয়া মুকুতা আদি পিন্ধিছিল আৰু ৰাণীয়েও সোণৰ গুণাৰে বুটাবছা মেখেলা, আৰু সোণেৰে নিৰ্মিত বিভিন্ন অলংকাৰ পিন্ধিছিল৷ আন ধাতুৰ লগতে মুখ্যকৈ সোণেৰে তৈয়াৰী অসমত প্ৰচলিত অলংকাৰবোৰ হ’ল; অন্তী, আঙুধি, উন্টি, উজন্টী, কঁকালী, কঙ্কন, কণ্টক কঙ্কন, কণ্ঠহাৰ, কণ্ঠা, কণ্ঠি, কটিসূত্ৰ, কণ্ঠীমালা, কপালী, কৰ্দনী, কঁৰিয়া, কলি, কল্কী, কাঞ্চি, কাণজাপি, কাণফুল, কাণবালা, কাকৈ, কীৰিট, কাণবালি, কিংকিনী, কুণ্ডল, কেঁচুলুৰীয়া হাৰ, কেঁয়ুৰ, গলোতি, গামখাৰু, গেজেৰা, গোটা বালা, ঘুঙুৰা, চন্দ্ৰহাৰ, চাকি, চাঁপকলি, জুনুকা, জেঠীনেজীয়া আঙঠি, জোনবিৰি, ঢোলবিৰি, ঝুমকা, টিকলী, থুৰীয়া, দুল, ডুগডুগী, বিৰি, সাতসৰী, পাচলৰী, নৱলৰী, নাকচাবি, নাকফুল, মটৰমালা, মুঠিখাৰু, লংকেৰু, ঠোকা সোণ বা যুৰীয়া সোণা, লোকাপাৰ, শংখবালা, শিলিখা হাৰ, চিতিপতি, কুণ্ডল আদি অলেখ অসমীয়া গঢ়ৰ অলংকাৰ অসমৰ সোণাৰীয়ে গঢ়ে৷
সোণৰ আ-অলংকাৰ গঢ়া শিল্পীসকলক সোণাৰী বোলে৷ সোণাৰীসকলে সোণ, ৰূপ, তাম আদি ধাতুৰ অলংকাৰ তৈয়াৰ কৰিছিল৷ আহোম ৰাজত্বকালত মহাৰাজ বুদ্ধি স্বৰ্গনাৰায়ণৰ দিনত কোচবেহাৰৰ সোন্দৰ গোহাঁইৰ লগত অহা মানুহখিনিয়ে সোণৰ কাম কৰিছিল৷ তেওঁলোকে মূৰ্তি, কাঁহী, আঙঠি আদি তৈয়াৰ কৰিছিল৷ স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনত জয়পুৰ আৰু বেনাৰচলৈ অসমৰ পৰা সোণৰ কাম কৰা মানুহ পঠিয়াই অলংকাৰ গঢ়াৰ কাম শিকাই আনি থাপিছিল৷ ইয়াৰ আগতে যিসকল লোকে সোণৰ অলংকাৰ গঢ়িছিল, সেই অলংকাৰবোৰ চকুতলগা নহৈছিল৷ স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহই জয়পুৰ আৰু বেনাৰচত শিকাই অনা দুজন লোকক ’ৰাজশাল’’ পাতি দি তেওঁলোকক বৰদলৈ উপাধি দিছিল৷পূৰ্বতে সোণাৰীসকলে ছত্ৰ, লগুণ, আঙঠি আদি ৰাজেশ্বৰ সিংহই হয়গ্ৰীৱ মাধব মন্দিৰত দান কৰাৰ কথা জনা যায়৷ কালক্ৰমত সোণৰ আ-অলংকাৰ গঢ়া, মিনা কৰা, সোণ-পানী ছটিওৱা অলংকাৰ প্ৰস্তুত কৰা আদি কামৰ প্ৰসাৰ হ’বলৈ ধৰে আৰু অসমত স্বৰ্ণ শিল্প কুটীৰ উদ্যোগ হিচাপে গঢ়ি উঠে৷
অসমৰ স্বৰ্ণ শিল্পই আহোম যুগৰে পৰা অসমৰ অৰ্থনীতিত এক উল্লেখযোগ্য স্থান অধিকাৰ কৰি আহিছে৷ অসমত পুৰুষ মহিলা উভয়ৰে পৰিধেয় অলংকাৰৰ উপৰি মূৰ্তি আৰু আন আন সামগ্ৰী সোণেৰে তৈয়াৰ কৰা এক উদ্যোগ গঢ়ি উঠিছিল৷ এই শিল্পৰ ইতিহাস অতি পুৰণি৷ গ্ৰীক গ্ৰন্থ “পেৰিপ্লাছ অৱ দ্যা এৰিথ্ৰিয়ান ছি’’ৰ বৰ্ণনা অনুসৰি সেইসময়ৰ অসমৰ ভূখণ্ডৰ পৰা নিষ্কাশিত সোণ ত্ৰিপুৰা হৈ গংগা অৱবাহিকাৰ আশেপাশে থকা বিভিন্ন ব্যৱসায়িক কেন্দ্ৰলৈ গৈছিল৷ পালবংশী ৰজা জয়পালৰ সময়ৰ এখন শিলালিপি অনুসৰি ৰজাই নিজৰ দেহৰ সমান ওজনৰ স্বৰ্ণমুদ্ৰা ব্ৰাহ্মণক দান কৰাৰ কথা জনা যায়৷ ১৩শ শতিকাৰ পাৰ্ছীয়ান ইতিহাসবিদ মিনহাজ আল ছিৰাজ জুজজানিৰ “তাবাকাৎ ই নাছিৰি’’ নামৰ কিতাপমতে সেইসময়ৰ কামৰূপ ৰাজ্যৰ এটা মন্দিৰত সোণ আৰু ৰূপৰ বহুকেইটা মূৰ্তি পোৱা গৈছিল৷ কৌটিল্যৰ অৰ্থশাস্ত্ৰত প্ৰাচীন কামৰূপত হিমালয়ৰ পৰা বৈ অহা নদীৰ বালিৰ পৰা প্ৰচুৰ পৰিমাণে সোণ আহৰণ কৰাৰ কথাৰ উল্লেখ আছে৷
আহোমসকল অসমলৈ অহাৰ পিছৰ পৰা অসমৰ বহুকেইখন নদীৰ বালিৰ পৰা সোণ উৎপাদন কৰা এক উদ্যোগৰ সৃষ্টি হৈছিল৷ নদীসমূহৰ ভিতৰত সোৱণশিৰীত প্ৰচুৰ পৰিমাণে সোণ পোৱা গৈছিল৷ সংস্কৃত শব্দ “স্বৰ্ণ’’ৰ অপভ্ৰংশৰ পৰাই এই নদীৰ নাম “সোৱণশিৰী’’ হয়৷ সোৱণশিৰীৰ বাহিৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ, বুঢ়ীদিহিং, দিক্ৰং, বৰপানী, ধনশিৰি, দিহিং, দিগাৰু, জাগলু আদি নদীত সোণ পোৱা গৈছিল৷ জাগলু নদীৰ সোণ উজ্জ্বল হালধীয়া বৰণৰ আৰু এই সোণেই আটাইতকৈ নিভাঁজ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল৷ আহোম ৰাজপৰিয়ালৰ আ-অলংকাৰ এই সোণৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হৈছিল৷ সোণ কমোৱা অসমৰ আন আন নদীবোৰ হ’ল, টেঙাপানী, পৰুৱা, দিহং, দিবাং, ঢল, দিচাং, ডিবুৰু, ডিজু, কাকৈ, কদম সোমদিৰী, খৰৈ,বৰৈ, বৰগাং, বৰদিখৰী, ভৰলী, মানশিৰী, কলিজুৰি, ডেকাজুৰি, পমা, গৰুৱা, মানাহা, বুঢ়ীগঙ্গা, দিচৈ আদি বহুতো সৰু-বৰ নৈত সোণ কমোৱা হৈছিল৷
প্ৰাচীন অসমত সোণাৰীসকলে ব্যৱহাৰ কৰা সঁজুলিবোৰ হ’ল, মাঠনি , চৰাই মাঠনি , ৰেসনি, নৰনি, আফুৰি, ঘৰ, ঠিহা, কাটি, ঘুটি, ফলি, আকোৱা, ৰেতি, ঘোটনী, শান, মুহি, ঢালনা, কাকোন, চেপেনা, লেপ, সৰাহ, গোটালিমৰীয়া, ধেকা, ভাটি, ফেটী-চাতুলি, চাতুলি, আকুৰি, খন, জাৰণ, মৰপা, বিৰি মঠা, মিৰি সাকো আকোৱা, পাচৰংগি, ফুকচুঙা, চানা, কাষটি শিল, ৰোগন, খোলনী আদি৷
চিকিৎসক জন ফেৰিয়াৰে ১৮১৩ চনত "‘এন এছে টৱাৰ্ডছ এ থিয়ৰী অৱ এপেৰিছ’" ৰচনা কৰিছিল য’ত তেওঁ যুক্তি দিছিল যে ভূত দেখা পোৱাটো আলোকীয় ভ্ৰমৰ ফল।
পিছলৈ ফৰাচী চিকিৎসক আলেকজেণ্ডাৰ জেক ফ্ৰান্সোৱা ব্ৰিয়েৰ ডি ব'ইজমণ্টে ১৮৪৫ চনত অন হ্যালুচিনেচনছ: অৰ, দ্য ৰেচনেল হিষ্ট্ৰী অৱ এপেৰিচনছ, ড্ৰিমছ, এক্সটাচি, মেগনেটিজম আৰু ছমনামবুলিজম প্ৰকাশ কৰে য'ত তেওঁ ভূত দেখাটো ভ্ৰমৰ ফলত হোৱা বুলি দাবী কৰে।
উইলিয়াম বেঞ্জামিন কাৰ্পেণ্টাৰে তেওঁৰ , , : গ্ৰন্থত লিখিছে যে "স্পিৰিচুৱেলিষ্ট প্ৰথাক প্ৰৱঞ্চনা, মোহ, সম্মোহন আৰু পৰামৰ্শৰ দ্বাৰা ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি"।
ব্ৰিটিছ মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ হেনৰী ম'ডছলিয়ে নেচাৰেল ক'জছ এণ্ড ছুপাৰনেচাৰেল ছিমিংছ ত লিখিছে যে তথাকথিত অতিপ্ৰাকৃতিক অভিজ্ঞতাক মনৰ বিকাৰৰ ভিত্তিত ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি আৰু ই কেৱল "প্ৰকৃতিৰ ভুল পৰ্যবেক্ষণ আৰু ভুল ব্যাখ্যা"।
বিভিন্ন মানসিক প্ৰকাশনত বিতংভাৱে ব্যাখ্যা কৰা হৈছে যে কেনেকৈ ৰিপ’ৰ্ট কৰা অস্বাভাৱিক পৰিঘটনা যেনে: মধ্যমতা, পূৰ্বজ্ঞান, শৰীৰৰ বাহিৰৰ অভিজ্ঞতা আৰু মানসিকতা আদিক অতিপ্ৰাকৃতিকতাৰ আশ্ৰয় নোলোৱাকৈ মানসিক কাৰকৰ দ্বাৰা ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি।
বিষমতাবাদী মনোবিজ্ঞানৰ সৈতে জড়িত গৱেষকসকলে অভিজ্ঞতাভিত্তিক প্ৰমাণৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত যুক্তিযুক্ত অ-অস্বাভাৱিক বিৱৰণ দিবলৈ চেষ্টা কৰে যে মানসিক আৰু শাৰীৰিক কাৰকসমূহে কেনেকৈ একত্ৰিত হৈ অস্বাভাৱিক কাৰ্যকলাপৰ ধাৰণা দিব পাৰে।
প্ৰতাৰণা বা আত্মপ্ৰতাৰণাৰ বাহিৰেও এনে ব্যাখ্যাত জ্ঞানমূলক পক্ষপাতিত্ব, বিষম মানসিক অৱস্থা, বিচ্ছিন্ন অৱস্থা, ভ্ৰম, ব্যক্তিত্বৰ কাৰক, বিকাশৰ সমস্যা আৰু স্মৃতিশক্তিৰ প্ৰকৃতি জড়িত থাকিব পাৰে।
১৮৯০ চনত জাৰ্মান মনোবিজ্ঞানী মেক্স ডেছ’য়াৰ আৰু মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ এলবাৰ্ট মলে "ক্ৰিটিকেল অকল্টিজম" স্থিতি গঠন কৰে।
মলে লিখিছিল যে খ্ৰীষ্টান বিজ্ঞান, আধ্যাত্মিকতাবাদ আৰু অকল্টিজমৰ দৰে প্ৰথাবোৰ প্ৰৱঞ্চনা আৰু সম্মোহনমূলক পৰামৰ্শৰ ফল।
মলে যুক্তি দিছিল যে পৰামৰ্শই খ্ৰীষ্টান বিজ্ঞানৰ নিৰাময়ৰ লগতে চুম্বকীয়কৰণকাৰী আৰু তেওঁলোকৰ সোমনামবুলিষ্টৰ মাজত থকা আপাত দৃষ্টিত অতিপ্ৰাকৃতিক সম্পৰ্কৰ ব্যাখ্যা কৰে।
মনোবিজ্ঞানী ডেভিদ মাৰ্কছে লিখিছে যে অস্বাভাৱিক পৰিঘটনাক যাদুকৰী চিন্তাধাৰা, মানসিক চিত্ৰকল্প, বিষয়ভিত্তিক বৈধতা, কাকতলীয় আৰু প্ৰৱঞ্চনাৰ দ্বাৰা ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি।
ৰবাৰ্ট বেকাৰে লিখিছে যে বহুতো অস্বাভাৱিক পৰিঘটনাক মতিভ্ৰম, টোপনিৰ পক্ষাঘাত আৰু লুকাই থকা স্মৃতিৰ দৰে মানসিক প্ৰভাৱৰ জৰিয়তে ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি, যিটো পৰিঘটনাই মূলতঃ কম সচেতন ছাপ পেলোৱা অভিজ্ঞতাবোৰ মগজুত ফাইল কৰি থৈ যায় যাতে পিছত হঠাতে পৰিৱৰ্তিত ৰূপত স্মৰণ কৰা হয়।
"বিষমতাবাদী মনোবিজ্ঞান" পৰিভাষাটো আছিল মনোবিজ্ঞানী লিঅ'নাৰ্ড জুছনে আৰু ৱাৰেন জ'নে তেওঁলোকৰ গ্ৰন্থ এনোমালিষ্টিক চাইক'লজি: এ ষ্টাডি অৱ মেজিকেল থিংকিং ত প্ৰথমে প্ৰস্তাৱ কৰা এটা শব্দ যিয়ে মানৱ চেতনা আৰু আচৰণৰ পৰিঘটনাসমূহক পদ্ধতিগতভাৱে সম্বোধন কৰে যিবোৰে নিয়ম উলংঘা কৰা যেন লাগিব পাৰে,কিন্তু তেওঁলোকে আচলতে নিয়ম উলংঘা নকৰে।
বিষমতাবাদী মনোবিজ্ঞানৰ মতে, অস্বাভাৱিক পৰিঘটনাৰ মানসিক আৰু শাৰীৰিক কাৰকৰ ফলত হোৱা প্ৰাকৃতিকতাবাদী ব্যাখ্যা থাকে যিয়ে কিছুমান মানুহক অস্বাভাৱিক কাৰ্যকলাপৰ ভুৱা ধাৰণা দিছে।
মনোবিজ্ঞানত বিষমতাবাদী মনোবিজ্ঞান হৈছে মানুহৰ আচৰণ আৰু অভিজ্ঞতাৰ অধ্যয়ন যিটো প্ৰায়ে অস্বাভাৱিকৰ সৈতে জড়িত, য’ত উল্লেখ কৰা পৰিঘটনাসমূহৰ বৈধতা সম্পৰ্কে কমকৈ ধাৰণা কৰা হয়।
বিষমতাবাদী মনোবিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰা আন আন প্ৰাৰম্ভিক বিজ্ঞানীসকলৰ ভিতৰত আছে মিলেইছ কালপিন, জোচেফ জেষ্ট্ৰ’, চাৰ্লছ আৰ্থাৰ মাৰ্চিয়াৰ আৰু আইভৰ লয়ড টাকেট।
কানাডাৰ মনোবিজ্ঞানী গ্ৰেহাম ৰিডে দ্য চাইক’লজি অৱ এনোমালাছ এক্সপিৰিয়েন্স বিষয়টোত এখন প্ৰভাৱশালী গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰিছিল।
অডিচনৰ বাবে নামভৰ্তি কৰি প্যাৰ কা দৰ্দ হায় মীথা মীথা প্যাৰা প্যাৰা ধাৰাবাহিকত পাংকুৰিৰ মুখ্য চৰিত্ৰৰ বাবে দিশা নিৰ্বাচিত হয়।
২০১২ চনত অভিনয়ত আত্মপ্ৰকাশ কৰা দিশাই প্যাৰ কা দৰদ হায় মীথা মীথা প্যাৰা প্যাৰা ছবিখনত পংকুৰি গুপ্তাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি পৰিচয় লাভ কৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ দিল্লীৰ সাধু বাসৱানী ইণ্টাৰনেশ্যনেল স্কুলৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰিছিল।
উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষাৰ সময়ছোৱাত তেওঁ নৃত্য প্ৰতিযোগিতা, নাটক আৰু ফেশ্বন শ্ব'ত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
দিশাই বিজনেছ মাৰ্কেটিঙত স্নাতক শিক্ষা লাভ কৰি আছিল যদিও ধাৰাবাহিক 'প্যাৰ কা দৰ্দ হায় মীথা মীথা প্যাৰা প্যাৰা'ৰ বাবে নিৰ্বাচিত হোৱাত দিশাই স্নাতক অধ্যয়ন মাজভাগত এৰি থৈ যায়।
গায়ক ৰাহুল বৈদ্যই তেওঁৰ জন্মদিনত দিশা পৰমাৰক বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল, বিগ বছ ১৪ত তেওঁৰ অংশগ্ৰহণৰ সময়ছোৱাত।
বিজ্ঞান আৰু গণিত বিষয়ত পাৰ্গত শ্বেননে সৰুৰে পৰাই বৈদ্যুতিন আৰু যান্ত্ৰিক বস্তুৰ প্ৰতি বিশেষ আকৰ্ষণ দেখুৱাইছিল, বিমান, ৰেডিঅ'ৰে চালিত নাও, টেলিগ্ৰাফ আদিৰ আৰ্হি তৈয়াৰ কৰি।
১৯৩২ চনত মিচিগান বিশ্ববিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰা শ্বেননৰ প্ৰথম পৰিচয় হ'ল জৰ্জ বুলৰ কৰ্মৰাজিৰ সৈতে।
বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ পৰা দ্বৈত বিষয়: গণিত আৰু বৈদ্যুতিক আভিযান্ত্ৰিক বিদ্যাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল শ্বেননে।
তাৰ পাছত ১৯৩৬ চনত তেওঁ এম আই টিৰ বৈদ্যুতিক আভিযান্ত্ৰিক বিদ্যাৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীৰ পাঠ্য়ক্ৰমত নাম যোগ কৰিলে।
তেওঁ অধ্যয়ন কৰোঁতে মন কৰিলে যে কম্পিউটাৰটোৰ চাৰ্কিটবোৰ বিশেষ কামৰ বাবে বিশেষভাৱে তৈয়াৰ কৰা হৈছে।
তেওঁ জৰ্জ বুলৰ গাণিতিক কৰ্ম ব্যৱহাৰ কৰি চুইচিং চাৰ্কিট তৈয়াৰ কৰি পাছলৈ নিজৰ মাষ্টাৰ্ছ থিচিছত দেখুৱালে যে বুলিয়ান এলজেব্ৰাৰে সমাধান কৰিব পৰা সকলো সমস্যাই এনে চাৰ্কিটেৰে সমাধান কৰিব পৰা যাব।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত শ্বেননে বেল লেবছত যোগদান কৰিলে ফায়াৰ এলাৰ্ম চিষ্টেম আৰু সংকেতলিপিৰ ওপৰত কাম কৰিবলৈ, ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিৰক্ষা অনুসন্ধান সমিতিৰ তত্ত্বাৱধানত।
১৯৪৫ত যুদ্ধ সমাপ্তি ওচৰ চপাত শ্বেনন, ৰাল্ফ বিব ব্লেকমেন আৰু হেন্ৰিক ৱে'ড ব'ডে "ডেটা স্মুদিং এণ্ড প্ৰেডিক্সন ইন ফায়াৰ কন্ট্ৰল চিষ্টেমছ" নামৰ প্ৰবন্ধ লিখি উলিয়ালে, য'ত এনে সমস্যাক তুলনা কৰা হৈছে "বাৰ্তালাপৰ ব্যৱস্থাত সংকেতক আন শব্দৰ পৰা পৃথক কৰাৰ সমস্যা"ৰ সৈতে।
শ্বেননে জনোৱা মতে, সংকেতলপি আৰু বাৰ্তাৰ ধাৰণাবোৰ শ্বেননৰ মনলৈ একে সময়তে আহিছিল, যুদ্ধৰ সময়ত কাম কৰি থাকোঁতে, আৰু যে দুয়োক পৃথক কৰা কঠিন।
এই পদ্ধতিৰ সহায়ত, পূৰ্বতে বিশেষ কামৰ বাবে বিশেষ চাৰ্কিট তৈয়াৰ কৰিবলগীয়া হোৱা সমস্যা সমাধান হ'ল, যিহেতু সকলো বুলিয়ান যুক্তিৰ সমস্যা শ্বেননৰ চাৰ্কিটেৰে সমাধান কৰিব পৰা যায়।
ভানেভাৰ বুশ্বে পৰামৰ্শ দিলে যে শ্বেননে মেণ্ডেলিয়ান জেনেটিক্সৰ গাণিতিক স্বৰূপ তৈয়াৰীত কাম কৰা উচিত, ক'ল্ড স্প্ৰিং হাৰ্বাৰ গৱেষণাগাৰত।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মেচেচুচেটছ ইনষ্টিটিউট অৱ টেক্নলজিৰ স্নাতকোত্তৰ ছাত্ৰ হিচাপে অধ্যয়ন কৰি থাকোঁতে তেওঁ প্ৰমাণ কৰি দেখুৱাইছিল যে বুলিয়ান এলজেব্ৰাৰ বৈদ্যুতিন প্ৰয়োগেৰে যিকোনো সাংখ্যিক সম্বন্ধ নিৰ্মাণ কৰিব পৰা যায়।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত শ্বেননে ক্ৰিপ্টেনেলিচিছত কাম কৰিছিল, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতিৰক্ষাৰ বাবে।
তাত শ্বেননে বাধাহীনভাৱে যিকোনো বিষয়ত গৱেষণা কৰাৰ সুযোগ লভিছিল, যাৰ ফলতেই হয়টো পাছলৈ তেওঁৰ তথ্য তত্ত্বৰ কাম আগবাঢ়িছিল।
বেল লেবছত সাংখ্যিক বিশ্লেষক হিচাপে কাম কৰা বেটি মুৰক শ্বেননে লগ পাই, পাছলৈ ১৯৪৯ চনত তেওঁৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হ'ল।
হাজৰিকাৰ প্ৰবন্ধ সংকলনকেইখন হ'ল- নাট্য সমীক্ষা’, ‘প্ৰসঙ্গঃ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু ‘প্ৰসঙ্গঃ নাটক"'।
সেইসমূহ হ'ল- 'অন্য আকাশৰ তৰা', “চিন্তা বিচিত্ৰা', “চৰাইদেউ', 'শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ জনগোষ্ঠী’, ‘মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ অংকীয়া নাট আৰু ঝুমুৰা', শিৱসাগৰ দৰ্পন', 'জ্যোতিশংখ', 'ৰাধিকা', 'ৰঙ্গমঞ্চ”" ইত্যাদি।
প্ৰদীপ চন্দ্ৰ হাজৰিকাই কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণি ঘটাই ১৯৭১ চনত দৈনিক জনমভূমি কাকতৰ যোৰহাট সংস্কৰণৰ উপ-সম্পাদক হিচাপে।
হাজৰিকাই নগাঁওস্থিত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত ২০১৬ চনত মুৰব্বী অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰি ২০১৯ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
কচুমাৰি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষা জীৱন আৰম্ভ কৰা প্ৰদীপ হাজৰিকাই পৰৱৰ্তী সময়ত কচুমাৰি মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চ প্ৰাথমিক, কচুমাৰি বিদ্যালয়ৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত, মৰাণ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক, মৰাণ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক উত্তীৰ্ণ হয়।