polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
সকলো গেছ মেণ্টেল লেম্পৰ দৰে, বাৰ্ণাৰৰ একমাত্ৰ উদ্দেশ্য হৈছে মেণ্টেল গৰম কৰা শিখাটো ধৰি ৰখা, যি বাতিৰ ততোধিক উজ্জ্বল ৪-৫ গুণ।
আফ্ৰিকা আৰু এছিয়াৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত পোহৰৰ বাবে কেৰাচিনৰ চাকি বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, য'ত বিদ্যুৎ বিতৰণ কৰা নহয় বা অত্যাধিক ব্যয়বহুল হয়।
২০০৫ চনলৈকে, কেৰাচিন আৰু অন্যান্য ইন্ধন-আধাৰিত আলোকসজ্জা পদ্ধতিবোৰে প্ৰতি বছৰে আনুমানিক ৭৭ বিলিয়ন লিটাৰ ইন্ধন ব্যৱহাৰ কৰে, যি প্ৰতিদিনে ৮.০ নিযুত গিগাজুল ৰ সমান।
ই প্ৰতি বছৰে ৭৬ বিলিয়ন লিটাৰ বাৰ্ষিক আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ জেট-ইন্ধন ব্যৱহাৰৰ সৈতে তুলনীয়।
চাপযুক্ত কেৰাচিন ৰচালেমত গেছ মেণ্টেল ব্যৱহাৰ কৰা হয়; এইবোৰক অন্যান্য নিৰ্মাতাসকলৰ ভিতৰত পেট্ৰোমেক্স, টিলি লেম্প বা কোলমেন লেম্প বুলি কোৱা হয়।
এইবোৰে ৱিক-প্ৰকাৰৰ চাকিতকৈ প্ৰতি ইউনিট ইন্ধনত অধিক পাতল উৎপাদন কৰে, কিন্তু নিৰ্মাণত অধিক জটিল আৰু ব্যয়বহুল আৰু কাম কৰিবলৈ অধিক জটিল।
১৮৪৬ চনত আব্ৰাহাম পাইনো গেছনাৰে কয়লাৰ পৰা ডিষ্টিল কৰা পোহৰৰ বাবে তিমি তেলৰ বিকল্প উদ্ভাৱন কৰে।
কেৰাচিন লেম্পৰ আধুনিক আৰু আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় সংস্কৰণবোৰ পিছলৈ পোলেণ্ডৰ উদ্ভাৱক আৰু ফাৰ্মাচিষ্ট ইগনেচি য়ে ১৮৫৩ চনত লভিভত নিৰ্মাণ কৰিছিল।
১৮৫০ আৰু ১৮৬০-ৰ দশকৰ আটাইতকৈ পুৰণি পোৰ্টেবল কেৰাচিন "গ্লাছ গ্লোব" লণ্ঠনবোৰ ডেড-ফ্লেম প্ৰকাৰৰ আছিল, অৰ্থাৎ ইয়াত এটা খোলা বাতি আছিল, কিন্তু বাৰ্ণাৰৰ তলত ভেণ্টৰ সংমিশ্ৰণ আৰু ওপৰৰ চিমনিৰ সৈতে ওপৰলৈ প্ৰবাহ কঠোৰভাৱে নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ ফলত কাষৰ পৰা কাষৰ ড্ৰাফ্টবোৰ আঁতৰ কৰাৰ প্ৰভাৱ পৰিছিল আৰু এনেদৰে উন্মুক্ত শিখাএটাৰ সৈতে হ'ব পৰা ফ্লিকাৰিং যথেষ্ট হ্ৰাস বা আনকি আঁতৰ কৰা হৈছিল।
সকলো চাপবিহীন মেণ্টেল লেম্প আৰ্গেণ্ড লেম্পৰ ওপৰত আধাৰিত যাক ক্লেমণ্ড বাস্কেট মেণ্টেলৰ দ্বাৰা উন্নত কৰা হৈছিল।
এই চাকিবোৰ ১৮৮২ চনৰ পৰা ডব্লিউডব্লিউআইআইৰ অলপ পিছতজনপ্ৰিয় আছিল, যেতিয়া গ্ৰাম্য বৈদ্যুতিকৰণে সেইবোৰঅপ্ৰচলিত কৰি তুলিছিল।
এই প্ৰকাৰৰ লেম্প ৰেলৱেৰ দ্বাৰা বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, ৰেলৰ সন্মুখ আৰু পিছফালে আৰু হাতৰ সংকেতৰ বাবে, ইয়াৰ নিৰ্ভৰযোগ্যতাৰ বাবে।
যি সময়ত মুখ্য চহৰবোৰৰ বাহিৰত নিশা কিছুমান প্ৰতিযোগিতামূলক পোহৰৰ উৎস আছিল, এই চাকিবোৰৰ সীমিত উজ্জ্বলতা পৰ্যাপ্ত আছিল আৰু সতৰ্কবাণী বা সংকেত হিচাপে কাম কৰিবলৈ পৰ্যাপ্ত দূৰত্বত দেখা গৈছিল।
ভাৰত চৰকাৰ আইন ১৯৩৫ প্ৰণয়নৰ লগে লগে ৰচুল দম্পতীহালে মুছলিম লীগত যোগদান কৰে আৰু নিৰ্বাচনী ৰাজনীতিত প্ৰৱেশ কৰে।
১৯৩৭ চনৰ নিৰ্বাচনত তেওঁ কেইগৰাকীমান মহিলাৰ ভিতৰত এগৰাকী আছিল যিয়ে সফলতাৰে অসংৰক্ষিত আসনৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল আৰু ইউনাইটেড প্ৰভিন্স বিধানসভালৈ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল।
পাৰিবাৰিক পটভূমি হোৱাৰ স্বত্বেও তেওঁ জামীদাৰী বিলোপৰ প্ৰতি তেওঁৰ শক্তিশালী সমৰ্থনৰ বাবে জনাজাত আছিল।
মুছলমান নেতৃত্বৰ মাজত ধৰ্মীয় সংখ্যালঘুসকলৰ বাবে সংৰক্ষিত আসনৰ দাবী স্বেচ্ছায় ত্যাগ কৰিবলৈ সহমত সৃষ্টি কৰাত বেগম ঐজাজ ৰচুলে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
খচৰা সমিতিৰ সংবিধানসভাত সংখ্যালঘুসকলৰ অধিকাৰ সম্পৰ্কীয় আলোচনাৰ সময়ত তেওঁ মুছলমানসকলৰ বাবে পৃথক নিৰ্বাচন ক্ষেত্ৰৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰিছিল।
তেওঁ এই ধাৰণাক 'এক আত্ম-ধ্বংসাত্মক অস্ত্ৰ' বুলি উদ্ধৃত কৰিছিল আৰু সংখ্যালঘুসকলক সকলো সময়ৰ বাবে সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰ পৰা পৃথক কৰে বুলি উল্লেখ কৰিছিল।
১৯২৯ চনত হাৰদৈ জিলাৰ সণ্ডিলাৰ তালুকদাৰ নৱাব ঐজাজ ৰচুল সৈতে বেগম ঐজাজ ৰচুলৰ বিবাহ সম্পন্ন হৈছিল।
তেওঁৰ স্বামীৰ নামৰ পিছত "বেগম ঐজাজ ৰচুল" বুলি সম্বোধন কৰা হৈছিল আৰু পিছলৈ এই নামৰ দ্বাৰা তেওঁ সকলো ৰাজহুৱা ৰেকৰ্ডত জনাজাত হয়।
১৯০৯ চনৰ ২ এপ্ৰিল তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্ভুক্ত পঞ্জাব প্ৰদেশৰ লাহোৰত বেগম চাহিবা কোডছিয়া হিচাপে বেগম ঐজাজ ৰচুলৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁৰ দেউতাক ছাৰ জুল্ফিকাৰ পঞ্জাব মালেৰকোটলা ৰাজকীয় ৰাজ্যৰ শাসক পৰিয়ালৰ সমক্ষৰ শাখাৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
মুছলিম লীগ দলৰ নেতা চৌধুৰী খালিকুজমান পাকিস্তানলৈ ৰাওনা হোৱাৰ পিছত বেগমে তেওঁৰ পদবী লাভ কৰে আৰু সংখ্যালঘু অধিকাৰ খচৰা উপকমিটিৰ সদস্য হৈছিল।
১৯৪৬ চনত তেওঁ ভাৰতৰ গণসভালৈ নিৰ্বাচিত হয় আৰু অৱশেষত যোগদান কৰা ২৮ গৰাকী মুছলিম লীগৰ সদস্যৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল।
পৰিৱেশবিদসকলে তুলসী গৌড়াক "বনানিৰ বিশ্বকোষ" বুলি অভিহিত কৰিছে ৷ আনহাতে জনজাতীয় লোকৰ মাজত তুলসী "বৃক্ষ দেৱী" হিচাপে পৰিচিত ৷ বনাঞ্চল আৰু বনাঞ্চলত বিকশিত হোৱা বৃক্ষ সম্বন্ধে তুলসীৰ বিস্তৃত জ্ঞান আছে ৷ তাৰবাবেই তেখেতক এই দুয়োটা নাম দিয়া হৈছে ৷ গছৰ প্ৰতিটো প্ৰজাতিৰেই মাতৃ বৃক্ষজোপা চিনাক্ত কৰাৰ এক বিশেষ দক্ষতাৰ অধিকাৰিনী তুলসী গৌড়া; লাগিলে গছজোপাৰ স্থান য'তেই নহওক কিয় ৷ অৰণ্যত থকা মাতৃ বৃক্ষজোপাই ইয়াৰ আকাৰ আৰু বয়সৰ বাবে বিশিষ্টতা লাভ কৰে আৰু ইয়াৰ লগতেই অৰণ্যৰ সৰ্বাধিকসংখ্যক বৃক্ষবিন্দু সংযুক্ত হৈ থাকে ৷ মাটিৰ তলত থকা এই বিন্দু বোৰৰ জৰিয়তে মাতৃবৃক্ষৰ লগত পুলিবোৰে সংযোগ স্থাপন কৰে আৰু নাইট্ৰ'জেন আৰু অন্যান্য পৰিপুষ্টিৰ যোগান ধৰে ৷ বীজ সংগ্ৰহৰ ক্ষেত্ৰত তুলসী গৌড়াই উৎকৃষ্টতা অৰ্জন কৰিছে ৷ বৃক্ষৰ প্ৰজাতিৰ পুনৰ সৃষ্টি আৰু পুনৰ বৃদ্ধি কৰিবলৈ মাতৃবৃক্ষৰ পৰা বীজ আহৰণ কৰাটোৱেই হৈছে বীজ সংগ্ৰহৰ উদ্দেশ্য৷ এইটো এটা অতি কঠিন প্ৰক্ৰিয়া৷ কিয়নো পুলিবোৰ জীয়াই থকাটো নিশ্চিত কৰিবলৈ মাতৃবৃক্ষৰ পৰা গজালি ওলাবলৈ ধৰা শীৰ্ষতম সময়তে বীজ সংগ্ৰহ কৰিব লাগিব, আৰু গৌড়াই এই সময়ৰ আগমন সম্বন্ধে সম্পূৰ্ণ জ্ঞাত৷
তুলসী গৌড়া হৈছে কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত উত্তৰ কানাড়া জিলাৰ হোন্নালী গাঁৱৰ এগৰাকী ভাৰতীয় পৰিৱেশকৰ্মী৷ তেখেতে ১০,০০০ জোপাতকৈও অধিক বৃক্ষপুলি ৰোপণৰ লগতে বন বিভাগৰ নাৰ্ছাৰীসমূহ প্ৰতিপালনৰ দায়িত্বও পালন কৰিছে ৷ কোনোধৰণৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা নোহোৱাকৈ তুলসী গৌড়াই পৰিৱেশৰ সুৰক্ষালৈ অনবদ্য বৰঙণি আগবঢ়াবলৈ সক্ষম হৈছে৷ ভাৰত চৰকাৰৰ উপৰি অন্যান্য সংস্থাই তেখেতৰ এই কৰ্মক সন্মান জনাই বিভিন্ন সময়ত স্বীকৃতি প্ৰদান কৰিছে ৷ তুলসী গৌড়া 'বননিৰ বিশ্বকোষ' বা 'এনচাইক্লোপেডিয়া অৱ ফৰেষ্ট' হিচাপে পৰিচিত৷
অৰণ্য সম্বন্ধে এনে বিস্তৃত জ্ঞান তুলসী গৌড়াই কিদৰে আহৰণ কৰিলে-সেইটো এটা কৌতূহলোদ্দীপক প্ৰশ্ন ৷ ইয়াৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়োৱাটো তেখেতৰ পক্ষে সম্ভৱ নহ'ব বুলি জানিবলৈ দিয়ে৷ তেখেতৰ মতে, তেখেত বোধহয় অৰণ্যৰ ভাষা বুজি পোৱাকৈ সক্ষম৷ উল্লেখনীয় যে, তুলসী গৌড়াৰ 'হাল্লাকী ভোক্কালিগা' জনজাতিৰ এটা বৰ গভীৰ ঐতিহ্য আছে৷ তেওঁলোকে মাতৃত্ব আৰু প্ৰকৃতিৰ মাজত এক ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক বজাই ৰাখে আৰু ভূপৃষ্ঠৰ পৰিচৰ্যাকাৰীৰ দায়িত্ব পালন কৰে
১৯৪৪ চনত হাক্কালী নামৰ এটি জনজাতীয় পৰিয়ালত তুলসী গৌড়াৰ জন্ম হয়৷ কৰ্ণাটকৰ উত্তৰ কানাড়া জিলাত অৱস্থিত গ্ৰাম্য আৰু নগৰীয়া ক্ষেত্ৰৰ মধ্যবিন্দুত থকা হোন্নালী গাঁৱৰ এক আৱাসস্থলী আছিল তেখেতৰ জন্মস্থান ৷কৰ্ণাটক হৈছে দক্ষিণ ভাৰতৰ এখন ৰাজ্য, যি পৰিৱেশ-পৰ্যটনৰ বাবে জনাজাত৷ কৰ্ণাটকত পাঁচখন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু পছিশখনতকৈও অধিক বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য আছে
তুলসী গৌড়াই কৰ্ণাটকত নিজা উদ্যোগত এক লাখ বৃক্ষৰ পুলি ৰোপন কৰিছে ৷ এই অৱদানসমূহে তেখেতৰ সমূদায়তো প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ উত্তৰ কানাড়া জিলাৰ নাগৰাজা গৌড়াই হালাক্কী জনজাতিৰ হকে কাম কৰে ৷ তেখেতৰ মতে,তুলসী তেওঁলোকৰ বাবে গৌৰৱ৷
পৰিৱেশ-কৰ্মৰ লগতে তুলসী গৌড়াই নিজৰ গাঁৱত নাৰীৰ অধিকাৰ সম্বন্ধে মাত মাতি আহিছে৷ এগৰাকী হালাক্কি মহিলাক যেতিয়া বিবাদৰ পিছত বন্দুকৰে ভাবুকি দিয়া হৈছিল, তেতিয়া গৌড়াই তেওঁক সহায় কৰিবলৈ গৈ কৈছিল যে-"অপৰাধীক শাস্তি নিদিলে তীব্ৰ প্ৰতিবাদ কৰিম।
য়েলাপ্পা ৰেড্ডী হৈছে এগৰাকী অৱসৰপ্ৰাপ্ত বিষয়া৷ তেখেতেও তুলসী গৌড়াৰ অতুলনীয় কৰ্মক প্ৰশংসা কৰি মন্তব্য কৰিছে যে-তুলসী গৌড়াই তিনিশতাধিক ঔষধী গছ চিনাক্ত কৰিছে আৰু ৰোপন কৰিছে যাৰ জৰিয়তে গাঁৱৰ ব্যাধিগ্ৰস্ত লোকৰ চিকিৎসা কৰাত সুবিধা হৈছে
তুলসী গৌড়াৰ নামৰ প্ৰথমটো শব্দ প্ৰকৃতিৰ লগত প্ৰত্যক্ষভাৱে সম্পৰ্কিত আৰু শব্দটো তুলসী নাইবা তুল্‌সী নামৰ কানাড়া শব্দৰ পৰা লোৱা হৈছে ৷ ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ পবিত্ৰ তুলসী গছ
কৰ্ণাটক বন বিভাগৰ পৰা অৱসৰ লৈছে যদিও তুলসী গৌড়াই জীৱনৰ অৱশিষ্ট সময়খিনি গাঁৱৰ শিশু-কিশোৰক বনানিৰ গুৰুত্ব বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছে ৷ ইয়াৰ লগতে পুলি আহৰণ আৰু পৰিচৰ্যাকৰণো তেখেতে শিশুহঁতক শিকাইছে
২০২১ বৰ্ষৰ ৮ নৱেম্বৰ তাৰিখে ভাৰত চৰকাৰে তেখেতক দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে
আইনষ্টাইন আৰু পদাৰ্থ জগত (প্ৰথম সংস্কৰণৰ পিছত আইনষ্টাইন আৰু পদাৰ্থ বিজ্ঞান নামেৰ গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ হয়)]
১৯৫৯ চনত নাজিৰাৰ ল'ৰাৰ হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ তেওঁ গুৱাহাটীৰ কটন কলেজত নাম ভৰ্তি কৰে।
১৯৬৩ চনত পদাৰ্থ বিজ্ঞানত সম্মানসহ স্নাতক পৰীক্ষা পাছ কৰি তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত নাম লগায় আৰু দুবছৰ পিচত একেটা বিষয়তে স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাতো উত্তীৰ্ণ হয়।
চৰকাৰী চাকৰিত মুক্ত চিন্তাৰ সুযোগ নাপাব বুলি এই চাকৰি এৰি দি গুৱাহাটীৰ আৰ্য্য বিদ্যাপীঠ মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিবলৈ লয়।
অৱসৰৰ পিছতো গুৱাহাটীৰে এখন ব্যক্তিগত জুনিয়ৰ কলেজত ৰেক্টৰ হিচাপে দুবছৰমান থকাৰ পিচত তেওঁ সেই চাকৰিও ত্যাগ কৰে।
২০২২ বৰ্ষত তেখেতৰ জীৱনযোৰা সাহিত্যিক অৱদানৰ বাবে ‘ওজা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা ভাষা-সাহিত্য সাধনা বঁটা’ প্ৰদান কৰা হয়।
ইয়াৰ ভিতৰত উচ্চ বিপদাশংকা থকা মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত এছপিৰিনৰ ব্যৱহাৰ, পৰিপুষ্টি লাভ নকৰা মহিলাক গৰ্ভাৱস্থাত থকা সময়ছোৱাত কেলচিয়াম চাপ্লিমেণ্টৰ যোগান ধৰা আৰু ঔষধৰ সহায়ত আগতীয়া উচ্চ ৰক্তচাপৰ চিকিৎসা কৰা আদি অন্যতম।
সন্তান প্ৰসৱ কেতিয়া উপযোগী হ'ব সেয়া নিৰ্ভৰ কৰে প্ৰি-এক্লাম্পছিয়া কিমান গুৰুতৰ হৈছে আৰু মহিলা গৰাকীয়ে গৰ্ভধাৰণৰ কোনখিনি সময়ত উপস্থিত হৈছে তাৰ ওপৰত।
সন্তান প্ৰসৱৰ আগত মহিলাগৰাকীৰ অৱস্থা উন্নত কৰিবলৈ উচ্চ ৰক্তচাপৰ ঔষধ, যেনে লাবিটাল'ল আৰু মিথাইলড'পা, ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়।
প্ৰি-এক্লাম্পছিয়াত গুৰুতৰভাৱে আক্ৰান্ত মহিলাসকলক এক্লাম্পছিয়াৰ পৰা প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ মেগনেছিয়াম ছালফেট ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়।
অত্যধিক বিশ্ৰাম, লৱণযুক্ত খাদ্যৰ সীমিত ব্যৱহাৰ আদি প্ৰি-এক্লাম্পছিয়াৰ চিকিৎসাৰ বাবে উপযোগী নহয় আৰু প্ৰতিৰোধৰ ক্ষেত্ৰতো ই বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ নকৰে।
প্ৰি-এক্লাম্পছিয়াৰ বিপদাশংকাৰ কাৰকসমূহ হৈছে মেদবহুলতা, আগতীয়া উচ্চ ৰক্তচাপ, বৃদ্ধ বয়স আৰু মধুমেহ।
সাধাৰণতে এগৰাকী মহিলাৰ প্ৰথম গৰ্ভধাৰণত আৰু যদিহে তেওঁ গৰ্ভত যমজ সন্তান কঢ়িয়াইছে, তেনে ক্ষেত্ৰতো সচৰাচৰ প্ৰি-এক্লাম্পছিয়া হোৱা দেখা যায়।
সাধাৰণতে প্ৰি-এক্লাম্পছিয়া প্ৰসৱোত্তৰ ঋতুশ্ৰাৱলৈ অব্যাহত থাকে আৰু তাৰ পাছতো অব্যাহত থাকিলে ইয়াক প্ৰসৱোত্তৰ প্ৰি-এক্লাম্পছিয়া বুলি কোৱা হয়।
ৰোগ নিৰ্ণয় কৰিবলৈ উচ্চ ৰক্তচাপ আৰু প্ৰস্ৰাৱত বুজন পৰিমাণৰ প্ৰ'টিন থকাটো প্ৰয়োজনীয় যদিও কিছুমান উৎস অনুসৰি উচ্চ ৰক্তচাপৰ লগতে শৰীৰৰ অন্য অংগ বিকল হোৱা লোকো প্ৰি-এক্লাম্পছিয়াৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হ'ব পাৰে।
দুটা ভিন্ন সময়ত এজন মানুহৰ শৰীৰৰ ৰক্তচাপ ১৪০ ছিষ্ট'লিক বা ৯০ ডায়াষ্ট'লিকতকৈ বৃদ্ধি হ'লে তাক উচ্চ ৰক্তচাপ বুলি সংজ্ঞাবদ্ধ কৰা হয়।
উচ্চ ৰক্তচাপৰ আৰম্ভণি আৰু প্ৰস্ৰাৱত বুজন পৰিমাণৰ প্ৰ'টিনৰ উপস্থিতিৰ দ্বাৰা ইয়াৰ চৰিত্ৰাংকণ কৰা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, হিম'লাইছিছ , থ্ৰম্ব'চাইট'পেনিয়া , যকৃতৰ কাৰ্যক্ষমতা দুৰ্বল হোৱা, বৃক্ক বিকল হোৱা, এডিমা , পালম'নাৰি এডিমা আৰু দৃষ্টি সম্বন্ধীয় বিভ্ৰান্তি।
গৰ্ভধাৰণৰ হাইপাৰটেনছিভ বিকাৰ গৰ্ভধাৰণৰ ফলত হোৱা মৃত্যুৰ অতি সাধাৰণ কাৰণসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।
অৱশ্যে যদি ইয়াৰ আগতে কোনো মহিলাই প্ৰি-এক্লাম্পছিয়াত আক্ৰান্ত হয়, তেন্তে ইয়াৰ ফলাফল বেছিকৈ বেয়াৰ ফালে ঢাল খায়।
প্ৰি-এক্লাম্পছিয়া হৈ যোৱা মহিলাসকলৰ জীৱনৰ পৰৱৰ্তী সময়ছোৱাত হৃদপিণ্ডৰ অসুখ অথবা ষ্ট্ৰ'ক হোৱাৰ বিপদাশংকা বৃদ্ধি হয়।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব পঞ্চম শতিকাত হিপ'ক্ৰেটিছে প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰি-এক্লাম্পছিয়াৰ বৰ্ণনা আগবঢ়াইছিল বুলি জনা যায়।
১৯৮৩ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত তামিল ভাষাৰ ছবি 'মেল্লা পেছুংগাল'ৰ জৰিয়তে তেখেতে অভিনয়ৰ জগতত পদাৰ্পণ কৰে।
তাৰ পিছত তেখেতে তেলুগু ভাষাৰ হিট ছবি 'ছিটাৰা'ত কাম কৰে, যিখন ছবিয়ে তেলুগু ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা পাবলৈ সক্ষম হয়।
১৯৮৫ চনত মুক্তিলাভ কৰা ৰহস্যধৰ্মী ছবি 'অন্বেষণা'ত তেখেতে এগৰাকী পক্ষীবিদৰ ভূমিকা ৰূপায়ণ কৰে।
সেইখন ছবিয়ে ১৯৮৮ চনৰ আন্তৰ্জাতিক ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ ভাৰতীয় পেনোৰামা শাখাত প্ৰদৰ্শিত হয়।
ছবিখনত আগবঢ়োৱা প্ৰদৰ্শনৰ বাবে ভানুপ্ৰিয়াই ১৯৮৮ চনত 'শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছ বঁটা' লাভ কৰে।
ইয়াৰ লগতে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ নন্দী বঁটা আৰু তেলুগু ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাও অৰ্জন কৰে।
ছবিসমূহত অভিনয় কৰি তেখেতে তিনিটাকৈ ৰাজ্যিক নন্দী বঁটা, তিনিটাকৈ তামিলনাডু ৰাজ্যিক ছবি বঁটা, দুটা চিনেমা এক্সপ্ৰেছ বঁটা, দুটাকৈ ফিল্মফেয়াৰ দাক্ষিণাত্য বঁটা আৰু দক্ষিণ ভাৰতীয় জেএফডব্লিউ দিৱস বঁটা লাভ কৰে।
ভাৰতীয় ছবিজগতলৈ আগবঢ়োৱা অনবদ্য অৱদানৰ বাবে তেখেতে জেমিনি টিভিৰ তৰফৰ পৰা জীৱনজোৰা সাধনাৰ বঁটা লাভ কৰে।
দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় দিনাখন ছোৱালীসকলে তেওঁলোকে কুটুম্বৰ ঘৰলৈ গৈ 'নাকাথেং' সংগ্ৰহ কৰে আৰু ৰছী টানি পথ বন্ধ কৰি ধন সংগ্ৰহ কৰে।
য়াওচাং উৎসৱ ঠিক সূৰ্যাস্তৰ পিছতে প্ৰতিখন গাঁৱত ‘য়াওচাং মেই থাবা’ বা খেৰেৰে নিৰ্মিত পঁজা দহনেৰে আৰম্ভ হয়।
দ্বিতীয় দিনা মণিপুৰৰ পূব ই্ম্ফল জিলাত অৱস্থিত গোবিন্দজী মন্দিৰত স্থানীয় শিল্পীসকলে সংকীৰ্তন পৰিবেশন কৰে।
দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় দিনা ছোৱালীহঁতে সম্পৰ্কীয়ৰ ঘৰত বৰঙণি বিচাৰি যায় আৰু ধন সংগ্ৰহ কৰিবলৈ ৰাস্তাত হেঙাৰ ধৰে।
শেহতীয়াকৈ উৎসৱৰ সময়ত কিছুমান ক্ৰীড়ানুষ্ঠান আয়োজন কৰি মেইটেইসকলৰ প্ৰতিভা চিনাক্তকৰণৰ দিহা কৰা হৈছে।
মেইটেই কেলেণ্ডাৰৰ ‘লমটা’ মাহৰ পূৰ্ণিমাৰ দিনাৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা যাওচাং মেইটেই জনগোষ্ঠীৰ এক পৰম্পৰাগত উৎসৱ।
বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা পুৰুষসকল উৎসৱলৈ আহে আৰু মহিলাসকলৰ লগত এক বৃত্তত ৰৈ, হাত ধৰা-ধৰিকৈ নৃত্য কৰে।
ট্ৰাফ ৰ পৰা পাতবোৰ নামৰ যন্ত্ৰত ঢলা হয় যাতে ট্ৰাফত দিয়াৰ পাছতো পাতত ৰৈ যোৱা পানী সম্পূৰ্ণ শুকাই যায়।
নামৰ যন্ত্ৰত প্ৰস্তুত কৰা চাহবোৰ বিভিন্ন আকাৰৰ চালনিৰ মাজেৰে চলা হয়, যাৰ ফলত আমি বজাৰত উপলব্ধ সৰু বৰ আকাৰৰ চাহ দেখিবলৈ পাওঁ।
জনা যায় যে, ১৮২৩ চনত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ এজেন্ট মেজৰ ৰবাৰ্ট ব্ৰুচ চাহাবক চিংফৌৰ কোনোবা এজন ৰজাই দুটা চাহৰ পুলি উপহাৰ দিয়ে।
অসমৰ ভৌগোলিক অৱস্থানৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা বায়ুমণ্ডলৰ উচ্চ তাপমাত্ৰা আৰু বতাহৰ স্তিমিত গতিৰ বাবে অসমৰ চাহ খেতিত ছাঁ-গছ ৰোপন কৰা হয়।
ছাঁ-গছবোৰে চাহ গছৰ পাতৰ উষ্ণতা হ্ৰাস কৰে, মাটিত জৈৱিক পদাৰ্থ আৰু আন মৌলৰ যোগান ধৰে, পানী সংৰক্ষণ কৰাৰ উপৰি চাহ গছবোৰত কিছুমান কীট-পতংগৰ উপদ্ৰৱ হ্ৰাস কৰে।
চাহ পুলি ৰোপন কৰাৰ আগেয়ে মাটিডৰাৰ ভৌতিক আৰু ৰাসায়নিক গুণাগুণসমূহৰ পৰীক্ষা কৰি মাটিডৰা চাহ খেতিৰ বাবে উপযুক্ত হয়নে নহয় থিৰাং কৰে।
মাটিডৰাত থকা ডাঙৰ গছ-গছনিবোৰ উভলা, হালবোৱা, মৈয়াই মাটিডৰা সমান কৰা ইত্যাদি কাম নিৰ্দিষ্ট নিয়ম অনুসৰি কৰা হয়।
পাত তোলাৰ পাছত কলঘৰলৈ প্ৰেৰণ কৰাৰ আগেয়ে তোলা পাতবোৰ ভালদৰে বতাহ চলাচল কৰিব পৰা খেৰীঘৰত অথবা গছৰ ছাঁত বাঁহৰ চাঙৰ ওপৰত পাতলীয়াকৈ মেলি থয়।
কলঘৰলৈ কেঁচাপাত পৰিবহন কৰা বাহনবোৰত টুকুৰী বা বেগত পাত কঢ়িয়াই নিয়ে;‌ কাৰণ বাহনবোৰত হেঁচি হেঁচি পাত পৰিবহন কৰিলে পাতৰ গুণাগুণ হ্ৰাস পায়।
মাটিৰ উপৰিভাগ তথা গছৰ শিপা অঞ্চলৰপৰা অতিৰিক্ত পানীভাগ যাতে বাধাহীনভাৱে ওলাই যাব পাৰে তাৰ বাবে সু নলাৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।
ইয়াৰোপৰি বৈজ্ঞানিকসকলৰ মতে,‌ চাহে মানুহৰ হাওঁফাওঁৰ ৰোগ, কেন্সাৰ,‌ হাইজা, টাইফয়ড আদি ৰোগ হোৱাৰ সম্ভাৱনা কম কৰে।
পাত তুলি থাকিলেহে গছজোপাৰ পৰা নতুনকৈ পোখা মেলে আৰু এক নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ অন্তৰত পুনৰ সেই পোখাবোৰ চিঙা হয়, যাক পাততোলা বোলে।
টাই তিৰোতাই কঁকালত বন্ধা তাঁতশালতে ফা-চিন বৈ উলিয়ায়৷ মেখেলাখনৰ দীঘ ক’লা সূতাৰে কৰি তাত হালধীয়া, উজ্জ্বল বেঙুনীয়া ক’লা সেউজীয়া ৰঙেৰে বাণি বয়৷ বাণিত বিভিন্ন ৰঙেৰে একোটা নক্সা সৃষ্টি কৰে৷ লতাজাতীয় ফুলতকৈ সৰু সৰু বুটা থকা ডায়মণ্ড নক্সা বছা হয়৷ গাভৰুসকলে ক’লা মেখেলাত ফুল, ফুলৰ কলি আৰু পাতেৰে সৈতে গোলাপ ফুল হাতেৰে এম্ব্ৰইডাৰী কৰি লোৱা দেখা যায়৷ মেখেলাখনৰ পাতলিত বা একেবাৰে তলৰ অংশত আধা ইঞ্চি সেউজীয়া আৰু আধা ইঞ্চি বেঙুনীয়া-এনেদৰে ছয় ইঞ্চিমান বৈ হালধীয়া বয়৷ তাৰপাছত পুনৰ ছয় ইঞ্চি বহল কৰি বেঙুনীয়া সূতাৰে বোৱা হয়৷ ইয়াৰ পাছত বিভিন্ন ৰঙৰ সূতাৰে সৰু সৰু আঁচ দি কঁকালৰ ওচৰৰ অংশত ক’লা, হালধীয়া আৰু বেঙুনীয়াৰে ঘন ঘন আঁচ দি মেখেলাখন শেষ কৰে৷
টাই তিৰোতাই ক’লা ৰং ঘৰতে প্ৰস্তুত কৰি লয়৷ ’ৰম’ গছৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা নীলা ৰঙৰ পানীত বৰাচিয়াকৰা লতাৰ বাকলি দি সিজাই নীলা ৰঙক ক’লালৈ ৰূপান্তৰ কৰে৷ উতলোৱাৰ পিছত মাটিৰ বা ধাতুৰ পাত্ৰত শীতল হ’বলৈ দি পিছত ইয়াতে ৰং কৰিবলগীয়া কাপোৰখন জুবুৰিয়াই থয়৷ তাৰপাছত উলিয়াই ৰ’দত শুকাবলৈ দিয়া হয়৷ ৰং ডাঠ কৰিবলৈ একেখন কাপোৰকে বাৰে বাৰে জুবুৰিয়াই তিয়াই পুনৰ শুকুৱায়৷ আজিকালি অৱশ্যে বহুতেই বজাৰৰ পৰা নিয়া ৰঙীন সূতা ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়৷
ফা-চিন বা আহোম মেখেলা হল টাই জাতিৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মহিলাসকলে পৰিধান কৰা মেখেলা৷ অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ আহোম আইতন, খাময়াং, ফাকে, টাই তুৰুং আদি৷ তুৰুংসকলে মহিলাই পিন্ধা মেখেলাখনক ’ন্বাপু’ বোলে৷ এওঁলোকৰ বেছিভাগ ফৈদৰে মেখেলা ক’লা ৰঙৰ বা ক’লাৰ লগত আন ৰঙ মিহলাই প্ৰস্তুত কৰা হয়৷ মেখেলা প্ৰস্তুত কৰোঁতে ক’লা ৰং থাকিবই৷ ক’লা ৰং এই জনগোষ্ঠীয় লোকৰ বৰ প্ৰিয়৷
প্ৰথমটো হ’ল- জয় আৰু বিজয় নামেৰে শ্ৰীবিষ্ণুৰ বৈকুণ্ঠৰ দুজন দ্বাৰপাল বা দুৱৰী আছিল আৰু চাৰি কুমাৰে অভিশাপ দিয়াৰ ফলত তেওঁলোক অসুৰ হিৰণ্যকশিপু আৰু হিৰণ্যাক্ষ হিচাপে জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।
অন্তিম অংশত তেওঁৰ পুত্ৰ প্ৰহ্লাদক হত্যা কৰাৰ প্ৰচেষ্টা কৰাৰ কথা আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত নৰসিংহৰ হাতত মৃত্যু হোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে।
ব্ৰহ্মাই হিৰণ্যকশিপুৰ তপস্যাত মুগ্ধ হয় আৰু হিৰণ্যকশিপুৰ আগত উপস্থিত হৈ তেওঁৰ পছন্দৰ এক বৰ খুজিবলৈ কয়।
কিন্তু যেতিয়া হিৰণ্যকশিপুৱে অমৰত্ব বিচাৰিলে, বহ্মা অস্বীকাৰ কৰে, তেতিয়া হিৰণ্যকশিপু নিম্নলিখিতসমূহৰ বাবে অনুৰোধ কৰে :
হে প্ৰভু, হে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ দাতা, যদি আপুনি মোক মই বিচৰা বৰ প্ৰদান কৰে, অনুগ্ৰহ কৰি আপোনাৰ দ্বাৰা সৃষ্টি কৰা যিকোনো জীৱিত সত্তাৰ পৰা মোৰ যেন মৃত্যু নহয়।
হিৰণ্যকশিপুৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ হিৰণ্যাক্ষ বিষ্ণুৰ বৰাহ অৱতাৰৰ হাত মৃত্যু হোৱাৰ পাছত, হিৰণ্যকশিপু বিষ্ণুক ঘৃণা কৰিবলৈ লয়।
তেওঁ এক চমৎকাৰী শক্তি প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ দেৱসকলৰ মাজৰ ব্ৰহ্মাক তপস্যা কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লয় আৰু বিশ্বাস কৰে যে, তেওঁ বহু বছৰ ধৰি মহান তপস্যা কৰিলে তেওঁক বৰ প্ৰদান কৰিব, যেনেদৰে তেওঁ ৰাক্ষকসকলক শক্তি প্ৰদান কৰিছিল।
ভাগৱত পুৰাণ অনুসৰি, হিৰণ্যকশিপু আৰু হিৰণ্যাক্ষ; জয় আৰু বিজয় নামেৰে ভগৱান শ্ৰীবিষ্ণুৰ বৈকুণ্ঠৰ দ্বাৰপাল বা দুৱৰী আছিল।
ইয়াৰ দ্বাৰা ক্ষোভিত হৈ, হিৰণ্যকশিপুৱে ঘোৰ তপস্বী কৰি ভগৱান ব্ৰহ্মাৰ পৰা বৰ প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লয়।
তেওঁ ঋষি কাশ্যপ আৰু দিতিৰ পুত্ৰ আছিল আৰু বিষ্ণুভক্ত প্ৰহ্লাদৰ পিতৃ আছিল৷ হিৰণ্যাক্ষ তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ আৰু হোলিকা ভনী আছিল।
এইদৰে ঠাই আৰু মুখ বাগৰি এটা নতুন ৰূপ লয় আৰু শেষত জনসাধাৰণৰ সামূহিক উচ্ছ্বাসৰ পৰিণতি হিচাপে পৰিগণিত হয়।
ব্ৰিটিছ আইনৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখি আৰু ব্ৰিটিছ বিষয়াসকলৰ শত্ৰুতা সৃষ্টি কৰিব নিবিচাৰি 'ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন' অতি মাৰ্জিত ভাষাৰে আৰম্ভ হৈছিল।
অৱশ্যে, 'ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন'ত বিশেষকৈ আমদানিকৃত শ্ৰমিকসকলে কাম কৰা কদৰ্য পৰিস্থিতিৰ ওপৰত আলোকপাত কৰা হৈছিল।
সম্পাদনাত এনে বৈষম্যমূলক আৰু কঠোৰ পৰিস্থিতিৰ মোকাবিলা কৰা হৈছিল য'ত আমদানিকৃত ভাৰতীয়সকলক নিয়োগ কৰা হৈছিল।
নিয়োজনকাৰীসকলে কৰা কঠোৰ দমনৰ ঘটনাবোৰ ৰাজহুৱা কৰা হৈছিল আৰু আচৰিতভাৱে উচ্চ হাৰত ভাৰতীয়সকলৰ আত্মহত্যাৰ খবৰ ফঁহিয়াই দেখুৱাইছিল।
ব্যৱস্থাটো শেষ কৰাৰ বাবে এক অভিযান আৰম্ভ কৰা হৈছিল আৰু গান্ধীৰ বন্ধু সম্পাদক হেনৰী পোলাকে সমৰ্থনৰ বাবে ভাৰতলৈ গৈছিল।
১৯০৬ চনৰ পৰা ই ৰাজ্যিক আইনক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱাৰ এক বাহন হৈ পৰিছিল আৰু স্পষ্টভাৱে অন্যায় হৈ থাকোঁতে ইয়াত এইবোৰৰ প্ৰতি অবাধ্য হ'বলৈ তৰ্ক কৰা হৈছিল।
১৯০৬ চনৰ পৰা ১৯১৩ চনৰ ভিতৰত সত্যাগ্ৰহ অভিযানৰ সময়ত এই পৰম্পৰা আৰম্ভ হৈছিল, ট্ৰান্সভালত ভাৰতীয়সকলৰ ওপৰত প্ৰবেশ পত্ৰ জাৰী কৰাৰ প্ৰচেষ্টাৰ হেতু।
কাকতখনে স্থানীয় পঞ্জীয়ক আৰু নাটালৰ এজন আৰম্ভণিৰ ভাৰতীয় ফটোগ্ৰাফাৰ, ব্ৰায়ান গেব্ৰিলক দৃশ্যাৱলীৰ বাবে কৃতজ্ঞতা প্ৰদান কৰিছিল।
নাটাল ভাৰতীয় কংগ্ৰেছ, তেওঁৰ গ্ৰাহক আৰু অন্যান্য উল্লেখযোগ্য ভাৰতীয়সকলৰ সমৰ্থনেৰে গান্ধীয়ে এটা সৰু কৰ্মচাৰী গোট আৰু প্ৰিণ্টিং প্ৰেছ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
আন্তৰ্জাতিক ছপাশালৰ স্বত্বাধিকাৰী মদনজিত ভিয়াভাহাৰিক, আৰু প্ৰথম সংখ্যাটো ৪ জুন আৰু ৫ জুনৰ ভিতৰত প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল, আৰু ১৯০৩ চনৰ ৬ জুন তাৰিখে মুক্তি দিয়া হৈছিল।
নাটাল কংগ্ৰেছৰ সম্পাদক মানসুকলাল নাজাৰে ইয়াৰ সম্পাদক আৰু এজন মুখ্য আয়োজক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
১৯০৪ চনত গান্ধীয়ে প্ৰকাশন কাৰ্য্যালয়টো ডৰবানৰ ওচৰত অৱস্থিত ফিনিক্সত তেওঁৰ বসতিলৈ স্থানান্তৰ কৰে।
ফিনিক্সত, প্ৰেছ কৰ্মীসকল এক নতুন কৰ্মনীতিৰে নিয়ন্ত্ৰিত হৈছিল - তেওঁলোকৰ সকলোৰে ভূমিত অংশ থাকিব, ফলত তেওঁলোকে শস্য উৎপাদন কৰিব পাৰিব আৰু তেওঁলোকে ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন প্ৰস্তুত কৰিবলৈ দলীয়ভাৱে কাম কৰিব।
কাকতৰ সম্পাদকসকলৰ ভিতৰত আছিল হেবাৰ্ট কিটচিন, হেনৰী পোলাক, এলবাৰ্ট ৱেষ্ট, মণিলাল গান্ধী, কাকতৰ দীৰ্ঘসময়ৰ সম্পাদক , আৰু তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰা মণিলালৰ পত্নী সুশীলা গান্ধী।
'ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন' আছিল ভাৰতৰ জনসাধাৰণৰ আগত উপনিৱেশসমূহৰ ভাৰতীয়ৰ বিষয়ে বাতৰি প্ৰকাশ কৰাৰ এক আহিলা।
'ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন'ৰ পৃষ্ঠাবোৰে অক্ষমতাৰ ভুক্তভোগী ভাৰতীয়সকলৰ এক মূল্যৱান ঐতিহাসিক ৰেকৰ্ড প্ৰদান কৰে।
প্ৰকাশন আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ৰাজনৈতিক সংগ্ৰামৰ সৈতে গান্ধীৰ অভিজ্ঞতা তেওঁৰ বাবে মূল্যবান প্ৰমাণিত হৈছিল যি ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত তেওঁৰ কামত সহায়ক হৈছিল।
'ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন' বহু দশক ধৰি প্ৰকাশ হৈ আছিল আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ বিস্তৃত নাগৰিক অধিকাৰ সংগ্ৰামত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
কিন্তু ই মাত্ৰ সামাজিক সেৱাতে দায়বদ্ধ হোৱাৰ বাবে আৰু বাণিজ্যিক উদ্যোগ নোহোৱাত অসুবিধাৰো সন্মুখীন হৈছিল।
১৯ শতিকাৰ সময়ত ব্ৰিটিছ ৰাজপ্ৰধানৰ দ্বাৰা, যি দক্ষিণ আফ্ৰিকা আৰু ভাৰত দুয়োটা পৰিচালনা কৰিছিল, ভাৰতীয়সকলক আমদানিকৃত শ্ৰমিক হিচাপে দক্ষিণ আফ্ৰিকালৈ অনা হৈছিল।
বিভিন্ন বহুজাতিক সম্প্ৰদায়ৰ কাষত, ভাৰতীয় সম্প্ৰদায়টো বৰ্ণবৈষম্য নীতিৰ দ্বাৰা প্ৰয়োগ কৰা গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক বৈষম্যত ভুগিছিল।
ব'ৰ যুদ্ধৰ পিছত, গৱৰ্ণৰ জেনেৰেলজন স্মটছে ভাৰতীয় অনুপ্ৰৱেশকাৰী সম্প্ৰদায়ৰ অসামৰিক অধিকাৰৰ ওপৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ নিষেধাজ্ঞা প্ৰৱৰ্তন কৰে, যাৰ দ্বাৰা আৰক্ষীক পৰোৱানা অবিহনে অনুসন্ধান, আক্ৰমণ আৰু আটক কৰাৰ ক্ষমতা প্ৰদান কৰা হয়।
নাটাল প্ৰদেশত উকীল হিচাপে কাম কৰি, গান্ধীয়ে ১৯০৪ চনত দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ইউৰোপীয় সম্প্ৰদায়সমূহক ভাৰতীয় প্ৰয়োজনীয়তা আৰু বিষয়ৰ বিষয়ে শিক্ষিত কৰাৰ লক্ষ্যৰে প্ৰকাশনৰ আয়োজন কৰিছিল।
এই প্ৰকাশনটো গান্ধী আৰু ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ নেতৃত্বত ৰাজনৈতিক আন্দোলনৰ বাবে আৰু বৰ্ণ বৈষম্যৰ সৈতে যুঁজ দিবলৈ আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ভাৰতীয় অনুপ্ৰৱেশকাৰী সম্প্ৰদায়ৰ বাবে অসামৰিক অধিকাৰ লাভ কৰিবলৈ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সঁজুলি আছিল।
কিশোৰীসকলৰ আত্ম-বিকাশ আৰু সবলীকৰণ সক্ষম কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ পুষ্টি আৰু স্বাস্থ্যৰ স্থিতি উন্নত কৰা।
স্বাস্থ্য, পৰিচ্ছন্নতা, পুষ্টি, কৈশোৰ প্ৰজনন আৰু যৌন স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল আৰু শিশুযত্নৰ বিষয়ে সজাগতা বৃদ্ধি কৰা।
ঘৰ-আধাৰিত দক্ষতা, জীৱন দক্ষতা উন্নত কৰা আৰু বৃত্তিগত দক্ষতাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় দক্ষতা বিকাশ কাৰ্যসূচীৰ সৈতে একত্ৰিত কৰা
বিদ্যমান ৰাজহুৱা সেৱা যেনে প্ৰাথমিক স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ, সম্প্ৰদায় স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ, ডাকঘৰ, বেংক, আৰক্ষী থানা আদিৰ বিষয়ে তথ্য/নিৰ্দেশনা প্ৰদান কৰা।
ইয়াৰ উপৰি কিশোৰীসকলক স্বাস্থ্য পৰীক্ষা, সংমোদন সেৱা, পুষ্টি আৰু স্বাস্থ্য শিক্ষা, পৰিয়াল কল্যাণ পৰামৰ্শদান, দক্ষতা বিকাশ শিক্ষা, ৰাজহুৱা সেৱা লাভৰ শিক্ষা আৰু বৃত্তিগত প্ৰশিক্ষণ আদিৰ সুবিধসমূহ প্ৰদান কৰা হয়।
পৰিয়াল কল্যাণ, কৈশোৰ প্ৰজনন আৰু যৌন স্বাস্থ্য, শিশু যত্ন পদ্ধতি আৰু গৃহ ব্যৱস্থাপনা ৰ ওপৰত পৰামৰ্শ/নিৰ্দেশনা
ৰাষ্ট্ৰীয় দক্ষতা বিকাশ নীতিৰ অধীনত ১৬ বছৰ বা তাতকৈ অধিক বয়সৰ ছোৱালীৰ বাবে বৃত্তিমূলক প্ৰশিক্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰা।
ৰাজীৱ গান্ধী কিশোৰী সবলীকৰণ আঁচনি চমুকৈ সবলা আঁচনি ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা পৰিচালনা কৰা কিশোৰী সবলীকৰণ বাবে আঁচনি।
১১ৰ পৰা ১৮ বছৰ বয়সৰ কিশোৰীসকলক পুষ্টি, স্বাস্থ্যৰ যতন আৰু দক্ষতা প্ৰদানৰ জৰিয়তে সবলীকৰণ কৰাই ‘সবলা’ আঁচনিখনৰ মুখ্য উদ্দেশ্য।
মহিলা আৰু শিশু বিকাশ মন্ত্ৰালয়ৰ সৌজন্যত ২০১১ চনৰ ১ এপ্ৰিল তাৰিখৰ পৰা সবলা নামেৰে সমগ্ৰ দেশতে একেটা আঁচনি ৰূপায়ণ কৰা হৈছিল।
আঁচনিখন ১১ৰ পৰা ১৪ বছৰ বয়সৰ ছোৱালীৰ বাবে মধ্যাহ্ন ভোজন আঁচনিৰ দ্বাৰা আৰু ১৫ৰ পৰা ১৮ বছৰ বয়সৰ কিশোৰীসকলৰ বাবে অংগনৱাড়ী কেন্দ্ৰৰ পৰা ৰূপায়ণ কৰা হয়।
পুৰণি চিত্ৰ আৰু মূৰ্তিৰ পৰা জানিব পৰা যায় যে, পুৰুষে ধূতী নাভিৰ তলত পিন্ধিছিল আৰু তলফালে সাধাৰণতে আঁঠুৰ ওপৰত পেলাই পিন্ধিছিল।
মৰ্যাদা অনুসৰি পুৰুষৰ সাজ-পাৰ: অসমৰ পুৰুষ সমাজত সামাজিক মৰ্যাদা অনুসৰি সাজ-পাৰ পৰিধান কৰা হৈছিল।
এই বস্ত্ৰ পৰিধান কৰা উচ্চ মৰ্যাদাসম্পন্ন পুৰুষে ধূতী পিন্ধোতে ভৰিৰ সৰু গাঁথি পৰ্যন্ত চুইছিল।
একবস্ত্ৰ পৰিধান কৰা পুৰুষে সাধাৰণতে একাঁচলেৰে পোন্ধ মাৰে আৰু আন একাঁচলেৰে কঁকালত টানকৈ মেৰাই কমৰ বান্ধে।
আমাৰ প্ৰাক্‌-বৈষ্ণৱ যুগৰ সাহিত্যৰ অনেক ঠাইত নাৰীৰ সাজপাৰৰ প্ৰসংগত শাড়ীৰ প্ৰচলনৰ উল্লেখ আছে।
প্ৰাচীন কালত অসমীয়া নাৰীৰ সাজপাৰৰ প্ৰসংগত শাড়ীৰ উল্লেখ থাকিলেও পৰৱৰ্তী কালত মেখেলা, ৰিহা বা মেখেলা - চাদৰহে অসমীয়া নাৰীৰ প্ৰধান সাজপাৰ হৈ পৰিল ।
উদাহৰণস্বৰূপে - অজন্তাৰ নাৰী চৰিত্ৰবোৰৰ বুকুত মেথনি মৰা আৰু মেখেলা ঠিক আঁঠুৰ ওপৰত পৰাকৈ পিন্ধা দেখা যায়।
কোনো ব্যক্তিৰ সাজ-পাৰ যিদৰে ব্যক্তিজনৰ স্বভাৱ- চৰিত্ৰ অথবা ব্যক্তিত্বৰ পৰিচায়ক, সেইদৰে জাতীয় সাজ-পাৰ জাতিৰ সংস্কৃতিৰ পৰিচায়ক।
শ্ৰীহৰ্ষচৰিত আৰু কালিকা পুৰাণৰ পৰাও প্ৰাচীন অসমৰ সাজ-পাৰৰ বিষয়ে নিৰ্ভৰযোগ্য তথ্য পোৱা যায়।
আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ দিনৰ পৰাই অসমীয়া সাজ-পাৰত দেশী-বিদেশী সাজ-পাৰৰ অধিক সংমিশ্ৰণ ঘটিবলৈ ধৰে ।
দিল্লীত ডাঙৰ দীঘল হৈ আৰু ৰ পৰা হাইস্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত ছেইণ্ট ষ্টিফেন কলেজ, দিল্লী-ৰ পৰা ২০০১ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লয়।
পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত ২০০৩ চনত অক্সফ'ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা "ইতিহাস" বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
২০০৬ চনত ভূপালৰ এখন সৰু গাঁৱত তেওঁ জৈৱিক পদ্ধতিৰ খেতি আৰু শিক্ষাৰ বিকাশৰ কামত জড়িত হৈ পৰিছিল।
২০১১ চনত যেতিয়া আম আদমি পাৰ্টী- এ যেতিয়া ৰাজধানী দিল্লীত দুৰ্নীতি বিৰোধী অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল, তেতিয়া আতিশী আম আদমি পাৰ্টীৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয়।
২০১৩ চনত তেওঁ বৰ্তমানৰ দিল্লীৰ মুখ্যমন্ত্ৰী অৰবিন্দ কেজৰিৱালৰ নেতৃত্বত পাৰ্টীৰ বিভিন্ন নীতি প্ৰস্তুত কৰিছিল আৰু একে বছৰতে তেওঁক দলৰ মুখপাত্ৰ হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল।
মাৰ্লিনা মধ্য প্ৰদেশৰ খাণ্ডৱা জিলাৰ জল সত্যাগ্ৰহৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত আছিল আৰু ঐতিহাসিক প্ৰতিবাদৰ সময়ত অলক আগৰৱালাৰ অভিযানৰ নেতৃত্ব দিয়া আপ নেতা আৰু কৰ্মীসকলক, লগতে ইয়াৰ পিছত হোৱা আইনী যুঁজৰ সময়ত সমৰ্থন আগবঢ়াইছিল।
কোনো মানুহেই তেওঁৰ মৰমলগা আৰু প্ৰতিভাশালী জীয়েকক বিয়া কৰাবলৈ যথেষ্ট নহয় বুলি অনুভৱ কৰি কাকুদ্মীয়ে ৰেৱতীক লগত লৈ ব্ৰহ্মলোকলৈ গৈছিল।
তেওঁলোক গৈ পোৱাৰ সময়ত, ব্ৰহ্মাই গন্ধৰ্বসকলৰ এটা সংগীত অনুষ্ঠান উপভোগ কৰি আছিল, সেয়েহে তেওঁলোকে প্ৰদৰ্শন শেষ নোহোৱালৈকে ধৈৰ্য্যসহকাৰে অপেক্ষা কৰিছিল।
তাৰ পিছত, কাকুদ্মীয়ে নম্ৰতাৰে প্ৰণাম জনাই, ব্ৰহ্মাক তেওঁ জীয়েকৰ পাণি গ্ৰহণ কৰিব পৰা যোগ্য প্ৰাৰ্থীৰ তালিকা উপস্থাপন কৰিলে।
তেওঁলোকে ব্ৰহ্মাৰ বাবে অপেক্ষা কৰা এই চমু সময়ছোৱাতেই পৃথিৱীত, ২৭টা চতুৰ্যুগ পাৰ হৈ গৈছিল আৰু সেই সকলো প্ৰাৰ্থী বহু আগতেই মৃত্যুবৰণ কৰিছিল।
কিয়নো এই সময়ছোৱাতেই তেওঁৰ বন্ধু, মন্ত্ৰী, সেৱক, পত্নী, আত্মীয়, সৈন্য আৰু ধন-ভাণ্ডাৰ এতিয়া পৃথিৱীৰ পৰা নোহোৱা হৈ গৈছে আৰু তেওঁ সোনকালেই তেওঁৰ জীয়েকক এজন পাত্ৰৰ হাতত গতাই দিয়া উচিত কিয়নো কলি যুগৰ সময় সমাগত আছিল।
অৱশ্যে ব্ৰহ্মাই তেওঁক সান্তনা দিয়ে আৰু লগতে কয় যে ঈশ্বৰ বিষ্ণু বৰ্তমান কৃষ্ণ আৰু বালোৰামৰ ৰূপত পৃথিৱীত আছে আৰু তেওঁ ৰেৱতীৰ বাবে যোগ্য স্বামী হিচাপে বলৰামক নিৰ্দেশ কৰে।
ইয়াৰ পিছতেই কাকুদ্মী আৰু ৰেৱতী পৃথিৱীলৈ ঘূৰি আহিছিল, যাক তেওঁলোকে মাত্ৰ অলপ আগতে এৰি যোৱা বুলি গণ্য কৰিছিল, সেই সময়ত হোৱা পৰিৱৰ্তন দেখি তেওঁলোক হতবাক হৈ পৰিছিল।
কেৱল দৃশ্যপট আৰু পৰিৱেশ সলনি হোৱাই নহয়, মধ্যৱৰ্তী ২৭ চতুৰ্যুগৰ ওপৰত, মানৱ আধ্যাত্মিক আৰু সাংস্কৃতিক বিৱৰ্তনৰ চক্ৰত, মানৱজাতিৰ বিকাশ তেওঁলোকৰ নিজৰ সময়তকৈ নিম্ন স্তৰৰ আছিল।
ভাগৱত পুৰাণত বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি তেওঁলোকে দেখিছিল যে পুৰুষ জাতিৰ "উচ্চতা হ্ৰাস পাইছে, বল-শক্তি হ্ৰাস পাইছে আৰু বুদ্ধিত দুৰ্বল হৈ পৰিছে।
যিহেতু তেওঁ আগৰ যুগৰ আছিল, সেয়ে ৰেৱতী তেওঁৰ স্বামীতকৈ বহুত ওখ আৰু ডাঙৰ আছিল, কিন্তু বলোৰামে তেওঁৰ নাঙলটিৰে ৰেৱতীৰ মূৰত টঙনিয়াই দিয়া মাত্ৰকে তেওঁ বলোৰামৰ বয়স আৰু মানুহৰ স্বাভাৱিক উচ্চতালৈ সংকুচিত হৈ পৰিছিল আৰু ইয়াৰ পিছতেই তেওঁলোকৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়।