polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
কোনো কোনো পণ্ডিতৰ মতে ঋকবেদৰ দেৱী সুক্তত প্ৰতিফলিত হোৱা ধাৰণাসমূহৰ পৰৱৰ্তী কালত ৰচনা কৰা শাক্ত উপনিষদত উন্নীতকৰণ হয়।
ইয়াত দেৱীয়ে ঘোষণা কৰিছে যে তেৱেঁ‌ই ব্ৰহ্ম আৰু তেওঁৰপৰাই প্ৰকৃতি আৰু পুৰুষৰ উৎপত্তি হয়।
হিন্দুধৰ্মৰ শাস্ত্ৰ আৰু স্মৃতিসমূহত নাৰীৰ চৰিত্ৰায়ণ আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰতি ব্যৱহাৰৰ বিষয়ে বিভিন্নধৰণৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়।
পৰৱৰ্তী কালত এই পাঠ্যসমূহত নতুন অংশৰ অন্তৰ্ভুক্তিকৰণ, বিকৃতকৰণ আৰু সত্যতাৰ ওপৰত বিদ্বানসকলে প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে, কিয়নো স্মৃতিসমূহৰ অসংখ্য সংস্কৰণ পোৱা গৈছে।
অক্সফোৰ্ড ইউনিভাৰ্ছিটী প্ৰেছে ২০০৫ চনত প্ৰকাশ কৰা মনুস্মৃতিৰ সত্যতা আৰু বিশ্বাসযোগ্যতাৰ সম্পৰ্কে সংসকৰণটোৰ অনুবাদক পেট্ৰিক অলিভেলে চিন্তা ব্যক্ত কৰিছে।
অষ্টম শতিকাৰ কবি ভৱভূতিয়ে ৰচনা কৰা উত্তৰৰামচৰিতত আত্ৰেয়ী নামৰ চৰিত্ৰটিয়ে কিদৰে দক্ষিণ ভাৰতলৈ গৈ বেদ আৰু ভাৰতীয় দৰ্শনৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰিছিল ইয়াৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়।
মাধৱাচাৰ্যৰ শঙ্কৰদিগ্বিজয়ত আদি শঙ্কৰে মহিলা দাৰ্শনিক উভয়া ভাৰতীৰ সৈতে তৰ্কযুদ্ধত অৱতীৰ্ণ হৈছে আৰু স্ত্ৰোত্ৰ ৯-৬৩ত এই কথা উল্লেখ কৰা হৈছে যে তেওঁ বেদজ্ঞানত পাৰ্গত।
ইয়াৰ ভিতৰত নাৰীগৰাকীয়ে বিবাহৰ সময়ত লাভ কৰা সামগ্ৰী, বিবাহৰ পূৰ্বে প্ৰেমৰ চিনস্বৰূপে বা পলাই যাওঁ‌তে বা তেওঁক লৈ যাওঁ‌তে আৰু তেজৰ সম্পৰ্কৰ লোকে দিয়া উপহাৰ, বিবাহৰ পিছত স্বামীৰ পৰা লাভ কৰা সামগ্ৰী আৰু দেহাৱসান ঘটা আত্মীয়ৰ পৰা উত্তৰাধিকাৰসূত্ৰে লাভ কৰা সামগ্ৰী।
তথাপিও অন্য কিছু শ্লোকত এক ভুৱা বা আপত্তিজনক বিবাহৰ পৰা আঁ‌তৰি গৈ নতুনকৈ বিবাহপাশত আৱদ্ধ হ'বলৈ নাৰী বা পুৰুষগৰাকীক অনুমতি দিছে।
এডৱিন ব্ৰিয়াণ্টৰ মতে, বিশ্বৰ প্ৰধান ধৰ্মসমূহৰ ভিতৰত হিন্দুধৰ্মতেই দৈৱিক নাৰীৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী উপস্থিতি দেখা যায়।
মাতৃপ্ৰধান সমাজৰ ধাৰণাটো সংস্কৃত পৰম্পৰা আৰু গ্ৰাম্য হিন্দুধৰ্মৰ শক্তিপূজাৰ সৈতে জড়িত আৰু হিন্দুধৰ্মত বহুসংখ্যক মাতৃপ্ৰধান সমাজৰ উপস্থিতি দেখা পোৱা যায়।
ইয়াৰ লগতে কেতিয়াবা কোনো দেৱতাক লিংগ বিচাৰ অস্বীকাৰ কৰি নাৰী বা পুৰুষ দুয়োটা ৰূপতে উপস্থাপন কৰা হয়।
পুৰাণসমূহ, বিশেষকৈ মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণ আৰু দেৱী-ভাগৱত পুৰাণত পোৱা দেৱী মাহাত্ম্যত দেৱী আৰু পবিত্ৰ নাৰী শক্তিৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত হিন্দুধৰ্মৰ প্ৰাক-মধ্যযুগীয় আলোচনা পোৱা যায়।
ইয়াৰ ভিতৰত গাৰ্গী, অহল্য, মৈত্ৰেয়ী, লোপামুদ্ৰা, ঘোষা, স্বাহা, হৈমৱতী উমা, গৌতমী, হেমালেখা, সীতা ইত্যাদি উল্লেখযোগ্য।
উদাহৰণস্বৰূপে অষ্টাদশ শতিকাৰ স্ত্ৰীধৰ্মপদ্ধতি গ্ৰন্থই অনুশাসন পৰ্বৰ নিৰ্বাচিত কিছু শ্লোক আহৰণ কৰিছে।
ইয়াত মহাভাৰতৰ অন্যান্য পৰ্ব আৰু ধৰ্মগ্ৰন্থৰো নিৰ্বাচিত শ্লোক তুলি আনি সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে।
বৈদিক যুগ আৰু প্ৰাৰম্ভিক বৌদ্ধিক যুগৰ বিদ্বান, শিক্ষাগুৰু আৰু পুৰোহিতনীৰ লগতে উপনিষদসমূহৰ দাৰ্শনিক তৰ্কসমূহত নাৰীক উল্লেখ কৰা হৈছে আৰু তেওঁলোকে ইয়াত অংশগ্ৰহণো কৰিছে।
প্ৰাচীন আৰু মধ্যযুগীয় ভাৰতীয় আখ্যানসমূহত প্ৰতিগৰাকী দেৱতাৰ সৈতে এগৰাকী দেৱীক চিত্ৰায়িত কৰা হয়।
হিন্দু সমাজৰ পিতৃপ্ৰধান চৰিত্ৰটোৰ বিপৰীতে দেৱীসকলক শক্তিশালী ৰূপত উপস্থাপন কৰা হয় আৰু কোনো কোনো সময়ত তেওঁলোক উগ্ৰ বা ভয়ংকৰ হোৱাও দেখা যায়।
কৌটিল্যৰ অৰ্থশাস্ত্ৰৰ ১.২১ অধ্যায়ত সামৰিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি ৰজাজনৰ সুৰক্ষাৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰা নাৰীৰ বিষয়ে বৰ্ণনা আছে।
উদাহৰণ স্বৰূপে ঋকবেদৰ দশম অধ্যায়ৰ দেৱী সুক্তত নাৰীক ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৰ্বোচ্চ সত্তা বুলি কোৱা হৈছে।
মহাভাৰতৰ কাহিনীৰ জৰিয়তে ইয়াৰ ৰচনাকালত নাৰী সম্পৰ্কে ভাৰতীয় সমাজৰ ধাৰণাৰ বিষয়ে অনুমান কৰিব পৰা যায়।
অনুশাসন পৰ্বৰ ৪৭তম অধ্যায়ত যুধিষ্ঠিৰে ভীষ্মৰ পৰা ধৰ্মোপদেশ বিচাৰোঁ‌তে পুত্ৰ আৰু কন্যা সন্তানৰ তুলনা এইদৰে কৰা হৈছে:
কিতাপখনৰ আঁৰৰ কথাত লেখক প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাই কিতাপখনৰ বিষয়বস্তু সম্পৰ্কে লিখিছে,"মানুহৰ জীৱন যেন এক অনন্ত গহ্বৰ।
মনত,প্ৰাণত,চেতনাত, স্মৃতিত, সত্তাত অভিজ্ঞতাবোৰে প্ৰকাশৰ বাট বিচাৰি নিৰন্তৰ আস্ফালন কৰে, বিস্ফোৰণৰ বাবে জ্বালামুখী হৈ পৰে।
এইবোৰ কাৰ অনুভৱ? কেৱল মোৰেইনে? নে আনৰো?" কিতাপখনৰ সূচীপত্ৰ খন সূচীপত্ৰ বুলি নামাকৰণ নকৰি নাম দিয়া আছে অনুভৱৰ দিশবোৰ।
প্ৰবন্ধসমূহ হৈছে, 'জীৱন এক কৰুণ প্ৰাৰ্থনা','জীৱনত আপোন বুলিনো কি আছে', 'জীৱনক লগ পাবৰ বাবেই জীৱন জোৰা ব্যাকুলতা', 'পুৰুষৰ জীৱনত নাৰী', 'পুৰুষে নাৰীৰ বাবে কি কৰে', 'জনপ্ৰিয়তা ধ্বংসৰ কাৰণো হ'ব পাৰে', 'আদৰ্শ জীৱন-দৃষ্টি নে অন্ধতা', 'হতাশাগ্ৰস্ততাও জীৱনৰ পাথেয় হ'ব পাৰে', 'শিক্ষকতাই মোক কি দিলে', 'মানুহ কিহেৰে জীয়াই থাকে', 'যৌৱন কেৱল উন্মাদনা নহয়','কেতিয়াবা আত্মহত্যা কৰিবৰ মন যায় নেকি', 'জীৱন আত্মপ্ৰৱঞ্চনা নহয়' আৰু 'জীৱনে মোক কি দিলে'।
জীৱনে মোক কি দিলে হৈছে অসমৰ বিশিষ্ট লেখক, শিক্ষাবিদ, অধ্যাপক ড০ প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন।
অঞ্চলটোৰ সাধাৰণ জনজাতীয় লোক, যেনে গাভৰু বিধৱা ছিপলি, পাচলি বিক্ৰেতা জগদম্বা, কমলীদিদি আৰু নানীৰ দৰে বসয়ীয়া মহিলা আৰু লগতে জিলা দণ্ডাধীশ আৰু আৰক্ষী অধীক্ষক শ্ৰী পাণ্ডেৰ দৰে অঞ্চলটোৰ বিশিষ্ট লোক, উভয়ে তেওঁক ভাল পায় আৰু সন্মান কৰে।
ডাঃ মুখাৰ্জী এজন কাম ভাল পোৱা মানুহ আৰু তেওঁ গাভৰু পত্নী মনুৰ সৈতে বাস কৰে, যাৰ ক্ৰ’নিক হৃদৰোগ আছে।
হাটে বাজাৰে ১৯৬৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত, খ্যাতিমান বঙালী পৰিচালক তপন সিনহা পৰিচালিত এখন কলাত্মক চলচ্চিত্ৰ।
অন্যান্য সহযোগী অভিনেতা-অভিনেত্ৰীসকল হ’ল- অজিতেশ বন্দোপাধ্যায়, ভানু বন্দোপাধ্যায়, সমিত ভঞ্জ, ৰুদ্ৰপ্ৰসাদ সেনগুপ্ত আৰু গীতা দে।
তেওঁৰ পত্নী মনুৰ মৃত্যুৰ পিছত ডাঃ মুখাৰ্জীয়ে চৰকাৰী চাকৰি এৰি দিয়ে আৰু তেওঁৰ নিজৰ সঞ্চয় খৰত কৰি দৰিদ্ৰ লোকসকলৰ বাবে ভ্ৰাম্যমাণ ঔষধালয় আৰম্ভ কৰে।
স্থানীয় ব্যৱয়ায়ী এজনৰ পুত্ৰ, দুৰ্বৃত্ত প্ৰকৃতিৰ লকচমলালে ছিপলিৰ সৈতে কামনা চৰিতাৰ্থ কৰিবলৈ প্ৰচেষ্টা চলায়।
এদিন নিশা জনজাতীয় উৎসৱ এটা চলি থাকোঁতে লচমনলালে ছিপলিক ধৰ্ষণ কৰে আৰু ডাঃ মুখাৰ্জীয়ে বচাবলৈ যাওঁতে তেওঁক হত্যা কৰে।
যদিও দেৱতুল্য ডাক্তৰগৰাকীৰ মৃত্যু হয়, তেওঁৰ দলৰ বাকীসকলে কিন্তু তেওঁৰ মিচন কিন্তু থমকি ৰবলৈ নিদিলে।
অৰ্ধ-স্পৰ্শ খেলৰ উদ্দেশ্য হ'ল হয় প্ৰতিপক্ষক তেওঁৰ আঁঠুৰ ওপৰৰ অংশ ভূমিত স্পৰ্শ কৰা বা ৰিঙৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিয়া।
যুঁজাৰুসকলৰ বাবে মনোবল, শক্তি আৰু নমনীয়তা প্ৰাপ্ত কৰাত সহায় কৰিব পৰা যিকোনো ব্যায়াম প্ৰশিক্ষণ ব্যৱস্থাৰ অংশ।
সাধাৰণতে এয়া দুই ব্যক্তিৰ খেল কিন্তু এজন খেলৰ বিশেষজ্ঞই বিচাৰিলে দুজন কনিষ্ঠক প্ৰত্যাহ্বান জনাব পাৰে।
আকি কিটিৰ উৎপত্তি পাহাৰীয়া উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ নাগালেণ্ডৰ চুমি নাগা জনজাতিৰ মাজত এক পৰম্পৰাগত খেল হিচাপে হৈছিল।
হিংসাৰ আশ্ৰয় নোলোৱাকৈ জনজাতি আৰু জনজাতিসকলৰ মাজত ভুল শুদ্ধ বিচাৰ কৰা, সন্মান পুনৰুদ্ধাৰ কৰা বা "অংক নিষ্পত্তি" কৰাৰ উদ্দেশ্য পূৰণ কৰিবলৈ ক্ৰীড়া প্ৰতিযোগিতা হিচাপে আকি কিটি অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল।
অৰ্ধ-স্পৰ্শ যুঁজাৰু হিচাপে আকি কিটিৰ বিশেষত্ব হৈছে কেৱল ভৰিৰ তলুৱা ব্যৱহাৰ কৰি কিক বা গোৰ মাৰা আৰু অৱৰোধ কৰা।
ইয়াৰ মুখ্য উদ্দেশ্য হৈছে হয় প্ৰতিপক্ষক আঁঠুৰ ওপৰৰ অংশ বা হাতেৰে ভূমি স্পৰ্শ কৰা বা মূল ৰিঙৰ বাহিৰত ওলাই যোৱা।
২০১৪ চনত প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰ আৰু ইয়াক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ উদ্দেশ্যৰে আফুয়েমি আকিকিটি এছ'চিয়েচন গঠন কৰা হৈছিল।
তেতিয়াৰে পৰা নৱেম্বৰ মাহত অনুষ্ঠিত পুঘোবোটোত বাৰ্ষিক থুউনি উৎসৱত থুউনি আকিকিটি চেম্পিয়নশ্বিপ প্ৰতিযোগিতা প্ৰতিবছৰে অনুষ্ঠিত কৰি অহা হৈছে।
প্ৰাচীন ওড়িয়া ভাষাত ৰচিত জয়দেৱৰ কেতবোৰ কবিতা উৰিষ্যাৰ সাংস্কৃতিক সঞ্চালকালয়ে প্ৰকাশ কৰিছে য'ত ৰাধা-কৃষ্ণৰ প্ৰেম বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু গীতাগোবিন্দমত ব্যৱহৃত ধাৰণাবোৰৰ সৈতে একেধৰণৰ ধাৰণা সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে।
প্ৰতি নিশা বদসিংহাৰ বা পুৰীৰ জগন্নাথ মন্দিৰৰ শেষ অনুষ্ঠানৰ সময়ত জয়দেৱৰ গীতগোবিন্দম গোৱা হয়।
কবিৰ সময়ৰ পিছত প্ৰামাণিক ওডিছি ৰাগ আৰু তাল অনুসৰি গীতগোবিন্দম গোৱাটো মন্দিৰত বাধ্যতামূলক হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল, যিটো মহৰী বা দেৱদাসীসকলে সম্পন্ন কৰিবলগীয়া হৈছিল, পদ্ধতিগতভাৱে শিলালিপিত লিপিবদ্ধ কৰা হৈছিল।
ওড়িশা, বংগ আৰু মিথিলাৰ পণ্ডিতসকলে এই ঠাইখনক নিজৰ অঞ্চলৰ এখন বৰ্তমানৰ এখন গাঁৱৰ সৈতে বিভিন্ন ধৰণে চিনাক্ত কৰিছে, য'ত ওড়িশাৰ পুৰীৰ ওচৰৰ কেন্দুলী সাসান, বীৰভূমি জিলাৰ জয়দেৱ কেন্দুলী আৰু মিথিলা ৰ ঝাংঝাৰপুৰৰ ওচৰৰ কেন্দুলী গাঁও।
জয়দেৱে যিহেতু যাযাবৰী জীৱন কটাইছিল, সম্ভৱতঃ এটা সময়ত তেওঁ পুৰীলৈ গৈছিল আৰু তাতেই পৰম্পৰা অনুসৰি তেওঁ পদ্মাৱতী নামৰ এগৰাকী নৃত্যশিল্পীক বিয়া কৰাইছিল যদিও সেই কথা আদিম ধাৰাভাষ্যকাৰ আৰু আধুনিক পণ্ডিতসকলে সমৰ্থন নকৰে।
এই খবৰটো শুনি জয়দেৱৰ পত্নী পদ্মাৱতীয়ে ৰাজ্যসভালৈ আহি স্বামীৰ লগত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা নকৰাকৈ প্ৰশংসাপত্ৰ নিদিবলৈ অনুৰোধ জনায়।
বসন্ত কালত গোপী ৰাধাৰ সৈতে কৃষ্ণৰ প্ৰেমৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি লিখা তেওঁৰ মহাকাব্য গীতা গোবিন্দমৰ বাবে তেওঁ সু-পৰিচিত।
ৰাধা কৃষ্ণতকৈ মহৎ বুলি মত উপস্থাপন কৰা এই মতাদৰ্শক হিন্দু ধৰ্মৰ ভক্তি আন্দোলনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
১৯৭৪ চনৰ ১০ মেত মুক্তিপ্ৰাপ্ত চলচ্চিত্ৰ কোৰা কাগাজত তেওঁ অভিনয় কৰে, য’ত তেওঁ সমালোচকৰ পৰা প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল।
কোৰা কাগজৰ পিছত তেওঁ কেইখনমান চলচ্চিত্ৰৰ বাবে প্ৰস্তাৱ পাইছিল, কিন্তু কোৰা কাগজত অভিনয় কৰাৰ পিছত তেওঁক সকলোৱে কৈছিল “এগৰাকী ভগ্নীৰ এক সুন্দৰ চৰিত্ৰ আছিল” ৷ ১৯৭৬ চনত অনুষ্ঠিত এক সাক্ষাৎকাৰত নাজনীনে কয়, “তেওঁলোক সকলোৱে ভাবিছিল যে মই কেৱল গুডী-গুডী চৰিত্ৰৰ বাবেহে ভাল” ৷ নাজনীনে সেই সকলোবোৰ প্ৰস্তাৱ অস্বীকাৰ কৰিছিল; আৰু তেওঁ ইতিমধ্যে কেইখনমান “বি” ক্লাচ চলচ্চিত্ৰত মুখ্য মহিলাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল৷ “বি” ক্লাচ চলচ্চিত্ৰসমূহৰ প্ৰযোজকসকলে নাজনীনক কৈছিল যে, যদি তেওঁ ভগ্নীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ সন্মত হ’লহেঁতেন তেন্তে তেওঁলোকৰ চলচ্চিত্ৰসমূহে বক্স অফিচত ক্ষতিগ্ৰস্ত হ’লহেঁতেন৷
কলিকতাত ১৯৫৮ চনৰ ২৩ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে জন্মগ্ৰহণ কৰা নাজনীনে মাক-দেউতাকৰ সৈতে মুম্বাইলৈ যোৱাৰ আগতে লক্ষ্ণৌত পঢ়িছিল।
নাজনীনে বি আৰ চোপ্ৰাৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত জনপ্ৰিয় টেলিভিছন ধাৰাবাহিক মহাভাৰতত পাণ্ডৱ ভাতৃসকলৰ মাতৃ কুন্তী দেৱী ৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল।
নাজনীনে এবাৰ তেওঁৰ এজন আত্মীয়ৰ দ্বাৰা আয়োজিত এক অনুষ্ঠানলৈ গৈছিল, য’ত তেওঁ প্ৰযোজক ইউছুফ টিন্দাৰৱাজাৱাল্লা আৰু পৰিচালক সত্যেন বসুক লগ পায়৷ ইউছুফ টিন্দাৰৱাজাৱাল্লা “মেৰে হামচফাৰ” নামৰ চলচ্চিত্ৰখনৰ নিৰ্মাতা আছিল৷ পৰিচালক সত্যেন বসুৱে নাজনীনক তেওঁ পৰিচালনা কৰা চা-ৰে-গা-মা-পা চলচ্চিত্ৰত এটা চৰিত্ৰৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিবলৈ সুযোগ দিছিল আৰু নাজনীনে তাত কাম কৰিবলৈ স্বাক্ষৰ কৰিছিল।
নাজনীনে পৰিচালক সত্যেন বসুৰ আৰু দুখন চলচ্চিত্ৰৰ বাবে স্বাক্ষৰ কৰিছিল যদিও সেইয়া কেতিয়াও নিৰ্মাণ কৰা নহ’ল।
এই খেলৰ বাবে আহল-বহল মুকলি ঠাইৰ প্ৰয়োজন হয়৷ খেলস্থানত মাজতে এডাল আঁচ টানি দুভাগ কৰা হয় আৰু খেলুৱৈসকলো দুটা সমান ভাগত ভাগ হৈ ল’ব লাগে৷ কোনে আগতে খেলিব এটা পইচা ওপৰলৈ দলিয়াই দি চিত-পত চাই ঠিক কৰা হয়৷ আঁচৰ সিপাৰে প্ৰতিপক্ষৰ খেলুৱৈসকল থাকিব৷ প্ৰতিপক্ষই আঁচৰ ইপাৰৰ পৰা উশাহ এটা আৰম্ভ কৰি উশাহটো নসলোৱাৰ প্ৰমাণস্বৰূপে মুখেৰে হৈ গুদু হৈ গুদু আদি কৈ কৈ উশাহটো শেষ হোৱাৰ আগতেই আগৰ ঠাইলৈ উভতি আহিব লাগিব৷ ইয়াৰ মাজতে যদি তেওঁ প্ৰতিপক্ষৰ কাৰোবাক চুব পাৰে তেন্তে তেওঁ মৰা পৰিব বা আঁচৰ ভিতৰত থাকোঁতেই যদি তেওঁৰ উশাহ শেষ হয়, তেন্তে তেওঁ মৰা পৰিব৷ আনহাতে, ৰাণীৰ দু খেলত আঁচৰ ভিতৰত আন এটা বৃত্ত কৰা হয় য’ত ৰাণী বা দলপতি থাকে৷ তেওঁক বেৰি প্ৰতিপক্ষৰ খেলুৱৈসকল থাকে৷ আঁচৰ সিপাৰৰ পৰা ৰাণীৰ পক্ষই মুখেৰে গুদু গুদু বুলি উশাহ টানি ইপাৰে দৌৰি আহিব আৰু আন খেলুৱৈসকলক চুবলৈ চাব৷ বৃত্তৰ মাজত থকা ৰাণী নিজৰ দলৰ মাজলৈ পলাই অহাৰ চেষ্টা কৰিব, তেনে কৰোঁতে তেওঁ কাকো চুব নোৱাৰে৷ ৰাণীক বেৰি বিৰোধী দলৰ বাকী খেলুৱৈসকল থাকিব৷ তেওঁলোকে ৰাণীক আহিবলৈ নিদিয়াকৈ থাকিব৷ ৰাণীক ঘেৰি ৰখাসকলক মাৰিবলৈ ৰাণীৰ পক্ষই উশাহ আৰম্ভ কৰি দু দু দু দু বুলি খেদি যাব আৰু আঁচৰ সিপাৰে থকা খেলুৱৈক হাতেৰে চুই নিজৰ ঠাইলৈ উভতি আহিব৷ আঁচৰ ভিতৰত থাকোঁতে তেওঁ উশাহ শেষ হ’লে তেওঁ মৰা পৰিব৷
হৈ গুদু বা অঞ্চল বিশেষে ৰাণীৰ দু খেল অসমৰ এক অসমৰ পৰম্পৰাগত আৰু এসময়ৰ অতি জনপ্ৰিয় খেল৷ হৈ গুদু আৰু ৰাণীৰ দু খেল প্ৰায় একেধৰণেই খেলা হয়; মাত্ৰ সামান্য এটা পাৰ্থক্য আছে৷ সাধাৰণ হৈ গুদু খেলত আটাইবোৰ খেলুৱৈ বৃত্তৰ মাজত সোমাই থাকে আৰু প্ৰতিপক্ষই বৃত্তৰ চাৰিওকাষে ঘূৰি ঘূৰি চুবলৈ চেষ্টা কৰে৷ আনহাতে ৰাণীৰ দু খেলত আঁচৰ সিপাৰে আন এটা গোলাকাৰ বৃত্তৰ মাজত দলপতি বা ৰাণী সোমাই থাকে৷ সাধাৰণতে আদিতে এই খেল ল’ৰাৰ মাজতে খেলা হৈছিল যদিও পিছলৈ ল’ৰা-ছোৱালী উভয়েই পৃথকে পৃথকে এই খেল খেলিবলৈ লয়৷ এই খেলত আজিকালিৰ কাবাডী খেলৰ দৰে উশাহ বন্ধ কৰি হৈ গুদু হৈ গুদু বা কেৱল গুদু গুদু গুদু গুদু নাইবা হাউ গুদু নুগুদু মাগুৰ জালি, ঘোঁৰাৰ নাকে দিলোঁ তালি আদি উশাহ নেপেলোৱাকৈ গাই বৃত্তাকৰে ঘূৰে আৰু থিয় হৈ থকা বিপক্ষক হাতেৰে চুবলৈ যত্ন কৰে৷
এইখেলৰ পৰা কেইবাটাও কথা শিকিব পাৰি৷ দলীয় সহযোগিতা আৰু শাৰিৰীক শক্তি আৰ্জিত হয়৷ উশাহ দীঘলীয়া কৰি ৰখাৰ গুণ আয়ত্ব কৰিব পাৰি৷ আত্মৰক্ষাৰ বাবে সচেতনতা গুণ আয়ত্ব কৰিব পাৰি৷ সুযোগৰ অপেক্ষাত থাকি ধৈৰ্য আয়ত্ব কৰিব পাৰি৷ এই খেলত যথেষ্ট শাৰিৰীক শক্তি প্ৰয়োজন হয়, সেয়ে নিজকে সুস্থ সবল কৰি খেলৰ উপযোগী কৰি ৰাখিবলৈ শিশুসকল অনুপ্ৰাণিত হয়৷
উশাহ ধৰি ৰখাটোৱেই এই খেলৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য৷ তদুপৰি দলীয় সমন্বয় আৰু একাগ্ৰতাই খেল আকৰ্ষণীয় কৰি তোলে৷
২০১৫ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ পৰা তেওঁ দিল্লীৰ উপ-মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছে।
দিল্লীৰ এনচিটি চৰকাৰত তেওঁ শিক্ষা, উচ্চ শিক্ষা, কাৰিকৰী শিক্ষা, বিত্ত, পৰিকল্পনা, আবকাৰী, জিএছটি, ভিজিলেন্স, সেৱা, পৰ্যটন,ভূমি আৰু ভৱন,কলা,সংস্কৃতি আৰু ভাষা বিভাগৰ দ্বায়িত্বত আছে।
২০১৩ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত দিল্লীৰ বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হোৱাৰ পূৰ্বে সিসোদিয়া এগৰাকী সমাজ কৰ্মী আৰু সাংবাদিক আছিল।
তদুপৰি সিসোদিয়া আম আদমি পাৰ্টিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় কাৰ্যনিৰ্বাহক সমিতিৰ সদস্য, লগতে আম আদমি পাৰ্টীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য।
পাব্লিক স্কুলৰ শিক্ষক পিতৃৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা মনীষে গাঁৱৰে চৰকাৰী বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত সিসোদিয়া আন্না হাজাৰেৰ নেতৃত্বত দুৰ্নীতি বিৰোধী ভাৰত ২০১১ চনৰ আন্দোলন ৰ মূল অংশগ্ৰহণকাৰী হৈ পৰে ।
সেই প্ৰস্তাৱিত আইনখনৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰাত তেওঁ জড়িত আছিল আৰু প্ৰতিবাদত জড়িত থকাৰ বাবে কাৰাবাসো খাটে।
আনুষ্ঠানিকভাৱে সাংবাদিকতা ত্যাগ কৰাৰ পিছত কেজৰিৱালৰ সৈতে সিসোদিয়াই ৰাজহুৱা শুনানিৰ ব্যৱস্থা কৰা মুনাফাবিহীন সংস্থা কবীৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
প্ৰতিবাদৰ সময়ত টুইটাৰত জামিয়া মিলিয়া ইছলামিয়াৰ সমীপত হিংসাত্মক ঘটনাৰ সৈতে জড়িত ভুৱা বাতৰি প্ৰচাৰ কৰা সংক্ৰান্তত মনিষ সিসোদিয়াৰ বিৰুদ্ধে অভিযোগ অনা হৈছিল।
দিল্লীৰ শিক্ষা সংস্কাৰৰ যাত্ৰাৰ ওপৰত তেওঁ শিক্ষাঃ শিক্ষামন্ত্ৰী হিচাপে মোৰ অভিজ্ঞতা নামৰ এখন গ্ৰন্থ প্ৰনয়ণ কৰি উলিয়াইছে আৰু শিক্ষা ৰূপান্তৰৰ ওপৰত ইয়াৰ ব্যৱহাৰিক অন্তৰ্দৃষ্টিৰ বাবে গ্ৰন্থখনে ব্যাপক প্ৰশংসা লাভ কৰিছে।
ৰাইজে দলখিনি আনি গাওঁ পোৱা পিছত পাণ্ঠাই সকলে খ্ৰাম পাংছি আৰু থুৰাং বজাই উকি মাৰি ছামাদিৰ সন্মুখৰ চোতালত নতুন ঢাৰি পাৰি দিয়ে।
ঢাৰিত বহি পোন প্ৰথমে পানী পৰা তুলি অনা দলখিনি নিদিষ্ট এটা জোখত কাটি পিছত দলখিনি চেপি তাৰ পৰা মজাখিনি উলিয়াই চেপি উলিওৱা মজাখিনিক এক-ডেৰ মিটাৰ মানৰ দীঘল বাহৰ কাঠীৰে ফুলৰ থোপা দৰে সূতাৰে বান্ধি দিয়া হয়।
ছগ্ৰা নৃত্য সময়ত খ্ৰাম পাংছি থুৰাঙৰ তালে তালে পুৰা বা বুঢ়াৰ পিছত মছ আৰু তাৰ পিছে পিছে মুঠি মছৱা আৰু মুঠি মুছলুঙে নাচে।
প্ৰতিবছৰে ফেব্ৰুৱাৰী আৰু মাৰ্চ মাহত সপ্তাহটোৰ বুধবাৰৰ পৰা দেওবাৰ-সোমাবাৰলৈকে ছগ্ৰা মিছাৱা অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
ছগ্ৰা উৎসৱ উদযাপনৰ আগত অৰ্থাৎ বুধবাৰৰ দিনা ফাদৰ নামৰ বিষয়া জনৰ সৈতে ৰাইজৰ ফালৰ পৰা হালধি, আদা, আলু, কচু আদি জমা দিয়া সময়তে ৰজাঘৰৰ চোতালত বাঁহী বজাই নাচে।
পিছদিনা ৰজাৰ পৰা আৰ্শীবাদ লৈ ৰজাৰ পাগুৰিটো আৰু তামোলৰ ঠোকটো দলৈৰ নামৰ বিষয়া জনৰ জনৰ ঘৰত জমা দিয়ে।
দলৈৰে বা দলৈ ঘৰে ৰজাৰ নামত এটা বগা মতা চৰাই কাটি ছ'গ্ৰা উৎসৱৰ সময়ত অমংগল নহ'বৰ বাবে আশীৰ্বাদ দিয়ে।
শনিবাৰৰ দিনাৰ ৰজাৰ নামত উৰ্চগা কৰী মুৰ্গীৰ মাংসখিনি বাঁহৰ খৰিচা আৰু ছামচুৰি নামৰ এবিধ বনশাকেৰে সিজোৱা হয়।
এই ৰীতি-নীতিত লোৰোৱে অতীতত সংঘটিত বিভিন্ন দেৱতা আৰু ঘটনাৰ নাম আবৃত্তি কৰে যি কেইবা ঘণ্টাধৰি চলি থাকিব পাৰে।
আমচাই গাঁৱৰ সৈতে জড়িত এটা সংস্কৰণ অনুসৰি, এই উৎসৱটো মজিবৰ ছাগ্ৰা নামৰ এজন অনাথ ল'ৰায়ে প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল।
জনশ্ৰুতি অনুসৰি এদিন মাজিবৰে পাহাৰত ঘূৰি ফুৰাৰ সময়ত তেওঁ কিছুমান অস্বাভাৱিক ধৰণৰ বৰফৰ দৰে বগা ফুল পাইছিল।
যেতিয়া গাঁৱৰ জ্যেষ্ঠসকলে ফুলবোৰৰ বিষয়ে গম পাই তেওঁলোকে ভাবিছিল এয়া দেৱতৰ পৰা এক উপহাৰ আৰু ইয়াক ধৰ্মীয় উৎসৱ হিচাপে উদযাপন কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
মাৰজং গোটৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কাহিনীটোৰ আন এটা সংস্কৰণ মতে এদিন যেতিয়া শৰিপাহাই, সৰ্বোচ্চ দেৱতা থালিয়া, থোগ্ৰিয়া আৰু পালাখোংগৰৰ দৰে আন দেৱতাৰ সৈতে এখন সভাত বহি আছিল তেতিয়া আকাশৰ পৰা পুষ্পবৃষ্টি হৈছিল।
ফুলবোৰ বৰ ধুনীয়া আছিল সেয়েহে থালিয়াই সেইবোৰ লগত লৈ গৈছিল আৰু তেওঁৰ গাঁৱৰ ডেকা ল'ৰাবোৰক দিছিল।
এই পোছাক বিশেষকৈ ভাৰতৰ ৰাজ্য ৰাজস্থান, গুজৰাট, মধ্য প্ৰদেশ, উত্তৰ প্ৰদেশ, বিহাৰ, হাৰিয়ানা, পঞ্জাৱ, হিমাচল প্ৰদেশ, উত্তৰাখণ্ড, জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ লগতে পাকিস্তানৰ পঞ্জাৱ আৰু সিন্ধু প্ৰদেশত পিন্ধা দেখা যায়॥ পঞ্জাৱত, লেহেঙ্গা পৰম্পৰাগতভাৱে কুৰ্তিৰ সৈতে পিন্ধা হয়।
অৱশ্যে সমসাময়িক আৰু আধুনিক ব্যৱহাৰত "লেহেঙ্গা চোলি" হৈছে দক্ষিণ এছিয়াৰ ফেশ্বন ডিজাইনাৰ আৰু বুটিকত অধিক জনপ্ৰিয় আৰু বহুলভাৱে স্বীকৃত শব্দ।
অন্তৰ্মুখী বা ককালত পিন্ধা পোছাক , কান্ধ বা মূৰৰ ওপৰত পিন্ধা আৱৰণ আৰু ষ্টেনাপট্টা এটা বুকু আৱৰি পিন্ধা বস্ত্ৰ ।
এই বিষয়ে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠ শতিকাৰ সময়ছোৱাত সংস্কৃত সাহিত্য আৰু বৌদ্ধ পালি সাহিত্যত উল্লেখ কৰা দেখা যায়।
ই চুটি হাতৰ আৰু ডিঙিৰ পৰা দকৈ কটা পিঠি আৰু বুকু খাপ খাই থকা চোলা॥ ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ গ্ৰীষ্মকালত পিন্ধাৰ বাবে এই চোলা বিশেষভাৱে উপযুক্ত।
লেহেঙ্গা, ঘাগ্ৰা বা চানিয়া হৈছে এক প্ৰকাৰৰ স্কাৰ্ট যি দীঘল, এম্ব্ৰইডাৰী কৰা আৰু প্লিটেড হয়।
গুডঅলৰ সদায়েই জীৱ-জন্তু আৰু আফ্ৰিকাৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ আছিল৷ সেই আকৰ্ষণৰ সূত্ৰেই তেখেতে ১৯৫৭ চনত কেনিয়াত থকা বন্ধু এগৰাকীৰ কৃষিক্ষেত্ৰলৈ লৈ আহিছিল৷ ইয়াৰে পৰা জেন গুডঅলে ছেক্ৰেটাৰী হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰিলে আৰু বন্ধুৰ পৰামৰ্শ অনুযায়ী তেখেতে লুইছ লিকীক টেলিফোন কৰিলে৷ লুইছ লিকী আছিল কেনিয়াৰ প্ৰত্নতত্ত্ববিদ আৰু জীৱাশ্মবিদ৷ জেন গুডঅলে ফোনযোগে কথা পাতি লুইছ লিকীৰ সৈতে জন্তুৰ সম্পৰ্কে কথাবাৰ্তা পাতিবলৈ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিলে৷ লিকীয়ে ভাবিছিল যে বৰ্তমান সময়ৰ কপিকুলৰ অধ্যয়নে প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ৰ হমিনয়ডসকলৰ আচৰণৰ বিষয়ে কেতবোৰ কথা জনাত সহায় কৰিব৷ লিকীয়ে সেইসময়ত বিচাৰি আছিল এগৰাকী চিম্পাঞ্জীৰ গৱেষকক৷ অৱশ্যে সেই চিন্তাটো তেওঁ নিজৰ মাজতে ৰাখিছিল৷ ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে লিকীয়ে গুডঅলক নিজৰ ছেক্ৰেটাৰী হিচাপে কাম কৰিবলৈ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ালে৷ নিজৰ পত্নী আৰু সহ-গৱেষিকা পত্নী ব্ৰিটিছ জীৱাশ্মবিদ মেৰি লিকীৰ পৰা অনুমোদন লাভ কৰাৰ পাছত লুইছে গুডঅলক বৰ্তমান সময়ৰ টাঞ্জানিয়া আৰু তেতিয়া টাঞ্জানিয়াকৰ অলদুভাই গৰ্জেলৈ প্ৰেৰণ কৰিলে৷ ইয়াতেই তেওঁ নিজৰ পৰিকল্পনাসমূহ সাজু কৰিলে৷
প্ৰাইমেটৰ আচৰণৰ বিষয়ে উইলিয়াম চালৰ্ছ হিলৰ লগত আৰু প্ৰাইমেটৰ দেহতত্ত্বৰ বিষয়ে জন নেপিয়াৰৰ সৈতে অধ্যয়ন কৰিবলৈ লুইছ লিকীয়ে ১৯৫৮ চনত গুডঅলক লণ্ডনলৈ পঠায়৷ এই উদ্দেশ্যে লিকীয়ে পুঁজি সংগ্ৰহ কৰিলে আৰু ১৯৬০ চনৰ ১৪ জুলাইত গুডঅল গোম্বে ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানলৈ ৰাওনা হয়৷ যাক পৰৱৰ্তী সময়ত বিশ্ববাসীয়ে ট্ৰাইমেটৰ প্ৰথমগৰাকী (ট্ৰাইমেট তিনিগৰাকী হৈছে-জেন গুডঅল,ডায়ান ফচি আৰু বায়ৰুট গালডিকাছ৷ তেওঁলোকে লিকীৰ যথাক্ৰমে চিম্পাঞ্জী, গৰিলা আৰু ওৰাংওটাং অধ্যয়ন কৰিবলৈ গোম্বলৈ ৰাওনা হৈছিল) বুলি অভিহিত কৰে৷ . জেন গুডঅলৰ সংগী হৈছিল তেখেতৰ মাতৃ৷ মাতৃয়ে মুখ্য ৱাৰ্ডেন ডেভিড এণ্টছিৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰাত সহায়ক হৈছিল৷ প্ৰাইমেটলোজীক কেৰিয়াৰ হিচাপে নিৰ্বাচন কৰিবলৈ অনুপ্ৰেৰণা যোগোৱাৰ কৃতিত্ব গুডঅলে তেখেতৰ মাতৃক দিছে৷ কাৰণ, এইখন ক্ষেত্ৰ সেইসময়ত পুৰুষ-কেন্দ্ৰিক আছিল৷ গুডঅল কৈছে যে, ১৯৫০ৰ দশকত, তেখেতে এই ক্ষেত্ৰখনত প্ৰৱেশ কৰা সময়ত মহিলাক গ্ৰহণ কৰা নহৈছিল৷ বৰ্তমান এই ক্ষেত্ৰখনত পুৰুষ আৰু মহিলাক সমানেই দেখিবলৈ পোৱা গৈছে৷ তাৰ আংশিক কৃতিত্ব গুডঅলক দিয়া হয়৷
ডেম জেন মৰিছ গুডঅল , পূৰ্বতে বেৰোনেছ জেন ভেন লাৱিক-গুডঅল, হৈছে এগৰাকী ইংৰাজ প্ৰাইমেটোলজিষ্ট আৰু নৃতত্ত্ববিদ৷ সাধাৰণ চিম্পাঞ্জীৰ এগৰাকী নেতৃস্থানীয় বিশেষজ্ঞ হিচাপে গুডঅল পৰিচিত৷ বনৰীয়া চিম্পাঞ্জীৰ সামাজিক আৰু পাৰিবাৰিক দিশৰ অধ্যয়নৰ লগত তেখেত ৬০ বছৰৰ জড়িত হৈ আছিল৷ টাঞ্জানিয়াত থকা গম্বে ষ্ট্ৰিম ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানলৈ গুডঅল ১৯৬০ চনতে পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে গৈছিল আৰু চিম্পাঞ্জীৰ মাজত মানৱ-সদৃশ আচৰণ প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল৷ ইয়াৰ লগতে তেখেতে গম্বে চিম্পাঞ্জীৰ মাজত সশস্ত সংঘাতো দেখা পাইছিল৷
১৯৭৭ চনত, গুডঅলে জেন গুডঅল প্ৰতিষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে৷ এই প্ৰতিষ্ঠানে গম্বে ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ গৱেষণাক সহযোগিতা কৰে৷ এইক্ষেত্ৰত গুডঅলে চিম্পাঞ্জী আৰু তেওঁলোকৰ বাসস্থানসমূহ ৰক্ষা কৰাৰ বাবে গোলকীয় নেত্ৰী হিচাপে কাম কৰি আছে৷ বৰ্তমান এই প্ৰতিষ্ঠানৰ সমগ্ৰ বিশ্বতে মুঠ ঊনৈশটা কাৰ্যালয় আছে৷ তেওঁলোকৰ বিশ্বজনীন যুৱ কাৰ্যসূচী ৰুটছ এণ্ড শ্বুটছ্ ১৯৯১ চনত আৰম্ভ হয়, যেতিয়া ১৬গৰাকী স্থানীয় কিশোৰ-কিশোৰীয়ে টাঞ্জানিয়াত লগ কৰিছিল৷ পৃথিৱীৰ এশখন দেশত প্ৰতিষ্ঠানটোৰ বৰ্তমান দহ হাজাৰতকৈও অধিক গোট আছে৷
তেখেত "জেন গুডঅল প্ৰতিষ্ঠান" আৰু "ৰুটছ এণ্ড শ্বুটছ" কাৰ্যসূচীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক৷ বন্যপ্ৰাণীৰ কল্যাণ-সম্বন্ধীয় আৰু সংৰক্ষণৰ লগত জড়িত দিশত তেখেতে ব্যাপকভাৱে কাম কৰিছে৷ ১৯৯৬ চনত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা "ননহিউমেন ৰাইটছ্ প্ৰজেক্ট"ৰ পৰিষদত তেখেতে ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাকালৰ পৰাই কাম কৰি আছে৷ ২০০২ চনৰ এপ্ৰিলত জেন গুডঅলক ৰাষ্ট্ৰসংঘই শান্তিৰ দূত আখ্যা দিয়ে৷ গুডঅল বিশ্ব ভৱিষ্যত পৰিষদৰ এগৰাকী সন্মানীয় সদস্য৷
শিশু অৱস্থাত পিতৃ মৰ্টিমাৰ হাৰ্বাৰ্টে জেনক পুতলা ভালুকৰ পৰিৱৰ্তে "জুবিলী" নামৰ এটি চিম্পাঞ্জী উপহাৰ দিয়ে৷ গুডঅলে কয় যে-এই পুতলাটোৰ জৰিয়তেই জন্তুৰ প্ৰতি থকা ভালপোৱাৰ বিকাশ সাধন হৈছিল৷ তেখেতৰ ভাষাত-"মোৰ মাতৃৰ বন্ধুমহলে পুতলাটো দেখি আতংকিত হৈছিল আৰু ভাবিছিল যে পুতলাটো মোৰ বাবে দুস্বপ্নৰ কাৰণ হৈ উঠিব৷" পিছে "জুবিলী" আজিও গুডঅলৰ লণ্ডনত থকা ড্ৰেছাৰ ৰূমত অক্ষত অৱস্থাত আছে৷
লণ্ডনৰ হেম্পষ্টেডত, ১৯৩৪ চনত জেন গুডঅলৰ জন্ম হৈছিল৷জেন গুডঅলৰ পিতৃ মৰ্টিমাৰ হাৰ্বাৰ্ট মৰিছ-গুডঅল আছিল এগৰাকী ব্যৱসায়ী৷ আনহাতে মাতৃ মাৰ্গাৰেট মাইফানৱে জোছেফ আছিল এগৰাকী ঔপন্যাসিকা৷ তেখেতৰ ঘৰ আছিল পেমব্ৰুকশ্বায়াৰৰ মিলফৰ্ড হাভেনত৷ মাৰ্গাৰেটে ভান্নে মৰিছ-গুডঅল নামেৰে লিখা-মেলা কৰিছিল৷
পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁলোকৰ পৰিলায়টো বাৰ্ণেমাউথলৈ স্থানান্তিৰত হয়৷ ইয়াত গুডঅলে আপলেণ্ডছ্ স্কুলত নামভৰ্তি কৰে৷
আন এখন নদী চিলাম্বুৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কীয় কাহিনী অনুসৰিও যেতিয়া ব্ৰহ্মাই বমনৰ ভৰিখন তেওঁৰ কামন্দালুৰ পানীৰে ধুইছিল, পৃথিৱীত বমনৰ ভৰিৰপৰা পৰা এটা টোপাল নদীলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল আৰু এই নদীখনেই চিলাম্বু নদী বুলি জনা গৈছিল।
তীৰ্থস্থান দৰ্শ পুষ্কৰিনীৰ বিষয়ে আন এটা পৌৰাণিক কাহিনীত বৰ্ণনা কৰা হৈছে যে যেতিয়া কাবেৰী নদীক ঋষি অগস্ত্যই
ইয়াৰ ফলত নৈপৰীয়া অঞ্চলটো দুৰ্ভিক্ষৰ সন্মুখীন হয় আৰু এই কথা লক্ষ্য কৰি কাবেৰী কমণ্ডলুৰ পৰা পলাই যায় কিন্তু ঋষিৰ অভিশাপ লৈ শেষত দৰ্শা পুষ্কৰিনীত শুদ্ধ হয়।
আন এক ব্যাখ্যা অনুসৰি কাবেৰীক বন্দী কৰি ৰখাৰ বাবে খং উঠি দেৱতা গণেশে কাউৰীৰ ৰূপত অগষ্ট্যৰ কামণ্ডলুটো তললৈ ঠেলি পেলাই দি কাবেৰীক উদ্ধাৰ কৰে আৰু পূৰ্বৰ নদীৰ ৰূপলৈ উভতি যায়।
কমণ্ডলুৰ পানীয়ে অমৃতাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে - জীৱনৰ অমৃত- এনেদৰে উৰ্বৰতা, জীৱন আৰু সম্পদৰ প্ৰতীক।
শিৱ আৰু ব্ৰহ্মাৰ দৰে তপস্বীৰ লগতে বৰুণ, গংগা আৰু সৰস্বতীৰ দৰে নদীৰ দেৱী সকলৰ সৈতেও সম্পৰ্কিত।
দেৱী মাহাত্ম্যা নামৰ পাঠ্যত উল্লেখ থকা অনুসৰি দেৱী ব্ৰহ্মচাৰিণীয়ে ৰাক্ষসবোৰক তেওঁৰ কমণ্ডলুৰ পৰা পবিত্ৰ পানী ছটিয়াই বধ কৰিছিল।
কমণ্ডলু ধাতু, মাটি, কাঠ, নাৰিকলৰ খোলা আৰু শুকান ৰঙালাওকে ধৰি বিভিন্ন সামগ্ৰীৰে নিৰ্মিত হ'ব পাৰে।
ৰঙালাওৰ কমণ্ডলু তৈয়াৰ কৰাৰ বাবে, এটা পকা ৰঙালাও নিৰ্বাচন কৰা হয় আৰু ভিতৰৰ মঙহ আৰু বীজ বোৰ পৰিষ্কাৰ কৰি কেৱল বাহিৰৰ খোলাটো ৰখা হয়।
অৰ্থাৎ উকা কমণ্ডলু এটাই আত্ম-উপলব্ধি স্বীকাৰ কৰিবলৈ উপযুক্ত এজন পৰিষ্কাৰ ব্যক্তিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
শুকান ৰঙালাও বা নাৰিকলৰ খোলা, ধাতু, কমণ্ডলতৰু গছৰ কাঠ, বা মাটিৰ সহায়ত সাধাৰণতে হেণ্ডেল আৰু পানী ওলাই আহিব পৰা এডাল নলী সহ নিৰ্মিত।
তপস্বীসকলে বহন কৰা পানীভৰ্তি কমণ্ডলুৱে এক সৰল আৰু স্বয়ংসম্পূৰ্ণ জীৱনক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে বুলি কোৱা হয়।
পৌৰাণিক সৰস্বতী নদীৰ সৃষ্টি সম্পৰ্কীয় কিংবদন্তীত সৃষ্টিকৰ্তা-দেৱতা ব্ৰহ্মাৰ কমণ্ডলুৰ পৰা নিৰ্গত পানীৰ কথা উল্লেখ আছে।
গঙ্গাৰ জন্মসম্পৰ্কে এটা কিংবদন্তীত উল্লেখ থকা অনুসৰি ব্ৰহ্মাই বামনৰ ভৰিৰ আঙুলি ধুই তেওঁৰ কমণ্ডলুত সেই পানী সংগ্ৰহ কৰিছিল আৰু এই পানীয়েই গংগা নদীলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।
১৯২৯ চনত নগেন্দ্ৰ নাৰায়ণ চৌধুৰী আৰু তেখেতৰ বন্ধু ডাঃ দীননাথ শৰ্মা এই দুগৰাকী ব্যক্তিৰ প্ৰচেষ্টাত আৱাহন আলোচনীৰ জন্ম হয়।
প্ৰথম বাৰৰ বাবে ডাঃ দীননাথ শৰ্মাৰ সম্পাদনাত কলিকতাৰ পৰা এই 'আৱাহন' আলোচনীখনৰ প্ৰথম সংখ্যা প্ৰকাশিত হয়।
আজি সাহিত্য ফুলনিৰ ভক্তি চন্দন ফুলৰ আধা ফুলা ফুলৰ আঁজলি লৈ জননী চৰণ বন্দনাৰ অৰ্থে আৱাহন প্ৰতিজ্ঞা কৰি আমি আগবাঢ়িলোঁ।
আৱাহনে অসমকে মুখ্য কৰি ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰতিটো জাতিৰ কলাকৃষ্টিৰ মুক্ত প্ৰকাশত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি প্ৰবন্ধপাতি প্ৰকাশ কৰিছিল।
তথ্যগধুৰ প্ৰবন্ধ, পুৰাতত্ত্ব আৰু ভাস্কৰ্য, বুৰঞ্জীমূলক লেখা, ভ্ৰমণ কাহিনী, সমসাময়িক বিশ্বৰ ঘটনাৱলী, জীৱন বৃত্তান্ত, চিত্ৰ, পুথিচিত্ৰ, বিশ্ব সাহিত্যৰ অনুবাদ, নাট্য সাহিত্য, চিত্ৰশিল্প, নাটকৰ ধাৰাবাহিক প্ৰকাশ, সংগীত, গৱেষণামূলক পুথি পৰিচয়, কাহিনী, নাট্যশিল্পী পৰিচয়, মহিলা জগতৰ বতৰা, নৃত্য, সমসাময়িক ভাৰতবৰ্ষ, দৃশ্যকাব্য, কথাছবি, বিভিন্ন প্ৰবন্ধ আৰু ভাষণাৱলী, আন দেশৰ বিৱৰণ, ধাৰাবাহিক উপন্যাস, চিকাৰ কাহিনী, যৌন চিকিৎসা সম্বন্ধীয়।
বিবিধ শিতান, বিচিত্ৰা শিতান, কবিতা, গল্প, আদি অলেখ বিষয় সামৰি আৱাহনৰ প্ৰতিটো সংখ্যা প্ৰস্তুত কৰি প্ৰকাশ কৰা হৈছিল।
আৱাহনৰ সম্পাদকীয় শিতানত দেশৰ বিভিন্ন সমস্যাৰ লগতে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিষয়ৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি লেখা হৈছিল।
অসমত বিদেশী সমস্যা, শ্বিলং ৰাজধানী হোৱাৰ পৰা অসমৰ ক্ষতি, বিদেশী কাকত বৰ্জন, ৰে’লৱে বিভাগত অসমীয়া কৰ্মচাৰী, ভাৰতৰ জাতীয় ফৌজ, মহাত্মাজী আৰু বৰলাট, নিবনুৱা সমস্যা, প্ৰাদেশিক কৰ্তৃত্ব, ৰাউণ্ড টেবুল কনফাৰেন্সৰ পৰিণতি আৰু ভাৰতৰ ভৱিষ্যত, ভাৰতীয় ছাত্ৰৰ সামাজিক শিক্ষা, মহাসমৰৰ আশংকা, ইউৰোপৰ নতুন ৰয়েলিষ্ট দলৰ কীৰ্তি, আয়াৰলেণ্ডৰ নতুন সমস্যা আদি গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়ত সম্পাদকীয় লেখা প্ৰকাশ কৰা হৈছিল।
১৯২৯ চনত প্ৰথম সংখ্যাটো কামৰূপ প্ৰেছত অপূৰ্ব কুমাৰ ভূঞাৰ দ্বাৰা ছপা হৈ ডাঃ দীননাথ শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৪২ নং বাদুৰ বাগান ষ্ট্ৰীট, কলিকতাৰ পৰা প্ৰকাশিত হৈ কিছু বছৰলৈ এনেকৈয়ে চলে।
তাৰপাছত, ১৪ নং জগন্নাথ দত্ত লেন, লক্ষ্মীবিলাস প্ৰেছ কলিকতা, গণশক্তি প্ৰিণ্টাৰ্ছ প্ৰাঃ লিঃ কলিকতা, মনোহৰ পুকুৰ ৰোড আৱাহন আৰ্ট প্ৰিণ্টাৰ্ছত মুদ্ৰিত হৈছিল।
সবিতা বেহেনৰ জন্ম হৈছিল ১৯১৯ চনৰ ২৩ জানুৱাৰীত পূৰ্বৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ ঝিলাম জিলাৰ ৰোহতাচত, বৰ্তমান পাকিস্তানৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
পিছলৈ দিল্লীত তেওঁ মহিলাসকলৰ বাবে হৰিজন প্ৰাপ্তবয়স্ক শিক্ষা কেন্দ্ৰ আৰু টেইলাৰিং আৰু ঔদ্যোগিক কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছিল।
সবিতা বেহেন শৰণাৰ্থী বিধৱা সুৰক্ষা সমিতিৰ অধ্যক্ষ আছিল আৰু শৰণাৰ্থী মহিলাসকলৰ বাবে দুটা ঔদ্যোগিক আৰু শিক্ষা কেন্দ্ৰ স্থাপনত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
তেওঁ সৰ্বভাৰতীয় মহিলা পৰিষদ, দিল্লীৰ মহিলা কল্যাণ সংস্থা আৰু নতুন দিল্লীৰ চুপাৰ বজাৰ কোঅপাৰেটিভ ষ্ট'ৰছ লিমিটেডৰ সভাপতিত্বত আছিল আৰু দিল্লী পৌৰ সমিতিৰ প্ৰথম মহিলা উপ-সভাপতি নিৰ্বাচিত হৈছিল।
তেওঁ ভাৰতীয় সংসদৰ কেন্দ্ৰীয় হোমিঅ'পেথি পৰিষদ স্থাপনৰ বাবে গঠন কৰা ভাৰতীয় সংসদৰ যুটীয়া সমিতিৰ ১৫জন মনোনীত সদস্যৰ ভিতৰত এগৰাকী আছিল।
তেওঁ মহিলা সৱলীকৰণ আৰু লিংগ সমতাৰ অধিবক্তা হিচাপে পৰিচিত আছিল আৰু ১৯৯০ চনত সমতা গণতন্ত্ৰ পৰিষদে তেওঁক বিশ্বৰ ৩৩০০ বিশিষ্ট জীৱিত মহিলাৰ ভিতৰত তালিকাভুক্ত কৰিছিল।
সবিতা বেহেন এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ, সমাজকৰ্মী, শিক্ষাবিদ আৰু দ্বিকক্ষীয় ভাৰতীয় সংসদৰ উচ্চ সদন ৰাজ্যসভাৰ প্ৰাক্তন সদস্য আছিল।
তেওঁৰ লেখা-মেলা বা আন সম্পাদকীয় তথা প্ৰকাশনৰ কাৰ্যসমূহত মুখ্যতঃ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বিষয়টোৱে গুৰুত্ব লাভ কৰে।
উদ্দীপনা গোস্বামীয়ে উত্তৰ-পূৱৰ বিষয়ত কয় যে এই ভূ-ৰাজনৈতিক পৰিধিটোৱে ভাৰতৰ মূল ভূখণ্ডত বহুতো নতুন আলোচনাত দ্ৰুতগতিত এক কেন্দ্ৰীয় স্থান অৰ্জন কৰিছে, কিন্তু বেছিভাগ ভুল কাৰণত।
বিশ্বব্যাপী দৰ্শকৰ বাবে এক সন্তুলিত আৰু উদ্দেশ্যপূৰ্ণ দৃষ্টিভংগী প্ৰদান নকৰিলে, অঞ্চলটোৰ বিষয়ে পৌৰাণিক কাহিনী আৰু ধাৰণাবোৰে কেৱল নতুন ৰূপ ল'ব।
জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰা উদ্দীপনা গোস্বামীয়ে বিভিন্ন বিষয়ত লেখা-মেলা কৰে।
তেওঁ ২০১০ চনত উই কল্ড দ্য ৰিভাৰ ৰেডপয়েট্ৰী ফ্ৰম এ ভায়লেণ্ট হোমলেণ্ড শীৰ্ষক এখন কবিতা-সংকলন প্ৰকাশ কৰে।