polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
সঙ্গীতৰ উদ্ধাৰৰ কাৰণে ভগীৰথ প্ৰবাস কৰি ১৯৩৯ খৃঃৰ ১৯ চেপ্তেম্বৰৰ গণেশ চতুৰ্থীৰ দিনা ভাতখণ্ডেৰ দেহাৱসান ঘটে।
তেওঁৰ প্ৰধান শিষ্য আছিল আহমদাবাদৰ পণ্ডিত বাদিলাল শৰ্মা, গোৱালিয়ৰ ৰাজা ভাইয়া পুচবোলে আৰু লক্ষৌৰ শ্ৰীকৃষ্ণ নাৰায়ণ ৰতনঝঙ্গাৰ।
এইদৰে সঙ্গীতৰ মহান মনিষীৰূপে পণ্ডিত বিষ্ণু নাৰায়ণ ভাতখাণ্ডে যুগ যুগ ধৰি আমাৰ মাজত অমৰ হৈ থাকিব।
পণ্ডিত বিষ্ণু নাৰায়ণ ভাটখাণ্ডেৰ জন্ম ১৮৬০ চনৰ ১০ আগষ্টত বোম্বাইৰ ৱালকেশ্বৰত এটা চিত্ৰপৱন ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত হৈছিল।
যদিও নিজে এজন পেছাদাৰী সংগীতজ্ঞ নাছিল, তেওঁৰ দেউতাকে, যি এজন ধনী ব্যৱসায়ীৰ বাবে কাম কৰিছিল, নিশ্চিত কৰিছিল যে ভাটখাণ্ডে আৰু তেওঁৰ ভাই-ভনীসকলে শাস্ত্ৰীয় সংগীতত শিক্ষা লাভ কৰিব।
“সঙ্গীত গ্ৰন্থমালা,” “প্ৰশ্নোত্তৰ ৰূপত,” অভিনৱ ৰাগ মঞ্জৰী’ হিন্দুঃস্থান সঙ্গীত পদ্ধতি’ ক্ৰমিক পুস্তকমালিকা” ইত্যাদি গ্ৰন্থ ভাতখেণ্ডেই ৰচনা কৰি ভাৰতীয় সংগীত জগতলৈ উল্লেখযোগ্য অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে।
১৯৬০ চনৰ ভাষা আন্দোলনৰ সময়ত নগাঁও জিলাৰ উপ-আৰক্ষী অধীক্ষক হিচাপে তেওঁ আইন-শৃংখলাজনিত পৰিস্থিতিৰ তদন্ত কৰি প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিছিল যদিও তদানীন্তন জিলা আৰক্ষী অধীক্ষকে সেই প্ৰতিবেদনক উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিতভাৱে প্ৰভাৱান্বিত কৰিবলৈ যত্ন কৰিছিল।
১৯৮০ চনত নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈকে ধৰি আন প্ৰতিবাদকাৰীৰ ওপৰত আৰক্ষীৰ লাঠীচালনা সম্পৰ্কীয় ঘটনাৰ পৰৱৰ্তী সময়ত কইনাধৰাৰ চৰকাৰী অতিথিশালাত তদানীন্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীৰ সৈতে হোৱা বাৰ্তালাপত ' বুলি দিয়া মন্তব্যই জোকাৰণি তুলিছিল।
ঐতিহাসিক অসম আন্দোলনলৈ উদগনি যোগোৱা, আৰু আৰক্ষী বাহিনীৰ মাজত বিদ্ৰোহৰ সূচনা কৰাৰ অভিযোগত ১৯৮১ চনৰ ২৯ জানুৱাৰীত তেওঁক ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তা আইনৰ অধীনত কাৰাৰূদ্ধ কৰা হৈছিল।
ভট্টাচাৰ্য্যই হাজাৰীবাগ চেণ্ট্ৰেল জেইল, পাতনা, কলকাতা, আলিপুৰ, শিলচৰ আৰু নগাঁৱৰ কাৰাগাৰত কাৰাবাস খাটিছিল।
ইয়াৰ বিৰুদ্ধে তেওঁ ন্যায়ালয়ৰ দ্বাৰস্থ হৈছিল আৰু এক সূদীৰ্ঘ পৰিক্ৰমাৰ অন্তত ১৯৯৫ চনত তেওঁ চৰকাৰৰ বিপক্ষে সেই গোচৰত জয়ী হয়।
ন্যায়ালয়ে তেওঁক আই.পি.এছ. ঘূৰাই দিয়াৰ লগতে সৰ্বভাৰতীয় সেৱাৰ অৱসৰকালীন সকলো সা-সুবিধা আগবঢ়াবলৈ চৰকাৰক নিৰ্দেশ দিয়ে।
১৯৫৮ চনতে হিৰণ্য কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱালৈ মনোনীত হয়।
অসমত সেইসময়ত ভৰপক লোৱা অসমীয়া ভাষা আন্দোলনৰ সৈতে জড়িত আইন-শৃংখলাজনিত পৰিস্থিতিৰ তদন্তৰ দায়িত্ব তেওঁৰ ওপৰত ন্যস্ত কৰা হৈছিল।
১৯৬০ চনৰ পৰা তেওঁ অবিভক্ত অসমৰ কাছাৰা, গাৰোপাহাৰ, নগাঁও, গোৱালপাৰা, শিৱসাগৰ, লখিমপুৰ আদি জিলাৰ আৰক্ষী অধীক্ষকৰ পদত কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
সেইসময়ত তেওঁ চৰকাৰী নিৰ্দেশ অনুসৰি পাকিস্তানী অনুপ্ৰৱেশকাৰীক চিনাক্তকৰণ, ভাৰত ত্যাগৰ জাননী প্ৰেৰণ, বিদেশী আইনৰ বিধি অনুসৰি গোলকগঞ্জ আৰু কৰিমগঞ্জ সীমান্তইদি বহিষ্কাৰকৰণ, বিদেশী ট্ৰিবুনেললৈ তথ্য প্ৰেৰণ ইত্যাদি দায়িত্ব সমাপন কৰিছিল।
বিমলা প্ৰসাদ চলিহা নেতৃত্বাধীন অসম চৰকাৰে ১৯৬৪ চনত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ আঁচনি অনুযায়ী বিদেশী বহিষ্কৰণৰ নিৰ্দেশনা জাৰি কৰোঁতে তেওঁ সুচাৰূৰূপে দায়িত্ব পালন কৰিছিল।
১৯৭৮ চনত হিৰণ্য কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য অসম আৰক্ষীৰ সীমান্ত শাখাৰ উপ-মহাপৰিদৰ্শক পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল।
তেওঁৰ পিতৃ আছিল নলবাৰীৰ সুখ্যাত সংস্কৃত পণ্ডিত মহামহোপ্যাধ্যায় প্ৰয়াত ধীৰেশ্বৰাচাৰ্য্যৰ বংশধৰ; বিশিষ্ট গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, শিক্ষাবিদ দেৱেন্দ্ৰ নাথ ভট্টাচাৰ্য্য আৰু মাতৃ আছিল চন্দ্ৰপ্ৰভা দেৱী।
১৯৫২ চনত তেওঁ নলবাৰীৰ গৰ্ডন হাইস্কুলৰ পৰা জলপানিসহ প্ৰথম বিভাগত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ ১৯৫৪ চনত নলবাৰী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰথম বিভাগত জলপানিসহ ইণ্টাৰমে'ডিয়েট পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ ১৯৫৬ চনত এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞান বিষয়ত সৰ্বোচ্চ নম্বৰসহ প্ৰথম শ্ৰেণীৰে স্নাতক ডিগ্ৰী, আৰু ১৯৫৮ চনত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান দখল কৰি সোণৰ পদকেৰে সন্মানিত হৈ একে বিশ্ববিদ্য্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৯৭৯ চনৰ ৯ মে' তাৰিখে মঙলদৈ লোকসভা সমষ্টিৰ উপনিৰ্বাচনত ভোটাৰ তালিকাত ৪৭,৬৫৮ অবৈধ অনুপ্ৰৱেশকাৰীৰ নাম চিহ্নিত কৰি অসম আৰক্ষীৰ সীমান্ত আৰক্ষী শাখাৰ উপ-মহাপৰিদৰ্শক হিচাপে হিৰণ্য কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্যই প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিছিল।
দ্যা আছাম ট্ৰিবিউন কাকতৰ সম্পাদক প্ৰফুল্ল গোবিন্দ বৰুৱাই এই সম্পৰ্কে এটা প্ৰবন্ধত এইদৰে লিখিছিল, “মঙলদৈৰ এটা উপ-নিৰ্বাচনৰ বাবে ভোটাৰ তালিকা পুনৰীক্ষণ কৰি তেওঁ প্ৰায় ৪০ হেজাৰ ভুৱা ভোটাৰ ধৰা পেলাইছিল, যিটোৱে গোটেই অসমত খলকনি তুলিছিল আৰু আগন্তক বিপদৰ বাবে মানুহৰ মাজত গণ জাগৰণ আনিছিল।
১৯৭৭ চনত হিৰণ্য কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্যক ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ দুঃসাহসিক কীৰ্তি বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।
চাকৰি কৰি থকা অৱস্থাতে তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ অনুৰোধত বাংলাদেশৰ মুক্তি বাহিনীৰ পাঁচশ কেডাৰক গেৰিলা প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰিছিল।
তেওঁৰ অনবদ্য অৱদানৰ বাবে বাংলাদেশ চৰকাৰে ২০১৩ চনত তেওঁক দেশৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান 'ফ্ৰেণ্ডছ্ অৱ্ লিবাৰেছন ৱাৰ' বঁটাৰে সন্মানিত কৰিছিল।
হিৰণ্য কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য অসমৰ এগৰাকী অৱসৰপ্ৰাপ্ত আৰক্ষী উপ-মহাপৰিদৰ্শক আৰু সাহিত্যিক আছিল।
১৯৫৮ চনত ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাৰ বিষয়া হিচাপে নিৰ্বাচিত হোৱা হিৰণ্য কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্যৰ ঐতিহাসিক অসম আন্দোলনত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আছিল।
স্বাধীনতাৰ ৰজা বিচাৰ নামৰ গ্ৰন্থখন অনুবাদ কৰাৰ বাবে তেখেতে সাহিত্য অকাডেমি অনুবাদ বঁটা লাভ কৰে ১৯৯৮ চনত।
সদৌ অসম ছাত্ৰ ফেডাৰেচনৰ সভাপতিৰূপে সামাজিক নেতৃত্বৰ পাতনি মেলি তেওঁ নিখিল ভাৰত ছাত্ৰ ফেডাৰেচন ৰ কাৰ্যকৰী কমিটীৰ সদস্য হ’ল আৰু পিচত নিখিল ভাৰত ট্ৰেড ইউনিয়ন কংগ্ৰেছ ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিষদৰ নেতৃস্থানীয় সদস্য হ’ল, এই সকলো ক্ষেত্ৰতে তেওঁ বাওঁপন্থীৰূপে সেৱা আগবঢ়াই।
১৯৬৯ চনত তেওঁ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল পিপলছ ডেম’ক্ৰেটিক পাৰ্টি অব্ আছাম, যিটো আছিল বাওঁপন্থী মতাদৰ্শৰ ৰাজ্যৰ প্ৰথমটো আঞ্চলিক দল।
১৯৬২ চনৰ চীনা আগ্ৰাসনে সৃষ্টি কৰা প্ৰতিক্ৰিয়াৰ পৰিপ্ৰেক্ষিততে সৃষ্টি হৈছিল পি ডি পি এ দলটো।
অসম বিধানসভাত ২৬ বছৰ ধৰি প্ৰতিনিধিত্ব কৰা কালছোৱাত আৰু সদনৰ বিৰোধী দলপতিৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা সময়খিনিত ভট্টাচাৰ্যই গুৰুত্বহীন, দুখীয়া আৰু অৰ্থনৈতিকভাৱে উপেক্ষিত লোকসকলৰ প্ৰতি সেৱা আগবঢ়াইছিল।
১৭৭০ চনৰ ৭ এপ্ৰিলত উইলিয়াম ৱৰ্ডচৱৰ্থৰ জন্ম ইংলেণ্ডৰ কুম্ব্ৰিয়াৰ ককাৰমাউথত হৈছিল।
ৱৰ্ডচৱৰ্থৰ জন্ম উত্তৰ ইংলেণ্ডৰ লেক ডিষ্ট্ৰিক্টত হৈছিল, যি এজন সামান্য সমৃদ্ধ ইষ্টেট মেনেজাৰৰ পাঁচটা সন্তানৰ ভিতৰত দ্বিতীয়।
ৱৰ্ডচৱৰ্থৰ মাক আঠ বছৰ বয়সত মৃত্যুবৰণ কৰিছিল- এই অভিজ্ঞতাই তেওঁৰ পিছৰ কামৰ বেছিভাগ আকাৰ দিয়ে।
ৱৰ্ডচৱৰ্থে হক্সহেড গ্ৰামাৰ স্কুলত পঢ়িছিল, য'ত তেওঁৰ কবিতাৰ প্ৰেম দৃঢ়ভাৱে প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল আৰু বিশ্বাস কৰা হয় যে, তেওঁ শ্লোকৰ প্ৰথম প্ৰয়াস কৰিছিল।
তেওঁ ৭ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মাক আৰু ১৩ বছৰ বয়সত তেওঁৰ দেউতাকক হেৰুৱাইছিল, যাৰ ওপৰত অনাথ ল'ৰাবোৰক অভিভাৱক খুৰাকে লেক ডিষ্ট্ৰিক্টৰ মাজৰ এখন গাওঁ হক্সহেডৰ এখন ব্যাকৰণ বিদ্যালয়লৈ পঠিয়াই ছিল।
হক্সহেড ৱৰ্ডচৱৰ্থত ক্লাছিক, সাহিত্য আৰু গণিতত এক উৎকৃষ্ট শিক্ষা লাভ কৰিছিল, কিন্তু তেওঁৰ বাবে মুখ্য সুবিধা আছিল বাহিৰত বাস কৰা আৰু খেলি থকাৰ বাল্যকালৰ আনন্দত লিপ্ত হোৱাৰ সুযোগ।
১৭৯৫ চনত কোলৰিজক লগ পোৱাৰ পিছত আৰু তেওঁলোক দুয়োজনৰ সন্মিলিত প্ৰখ্যাত কাব্য গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পায়।
উইলিয়াম ৱৰ্ডচৱৰ্থ এজন ইংৰাজী ৰোমাণ্টিক কবি আছিল যিয়ে চেমুৱেল টেইলৰ কোলৰিজৰ সৈতে তেওঁলোকৰ যুটীয়া প্ৰকাশন লিৰিকেল বালাডছৰ জৰিয়তে ইংৰাজী সাহিত্যত ৰোমাণ্টিক যুগ আৰম্ভ কৰাত সহায় কৰিছিল।
সৰুৰে পৰা এজন ক্ৰীড়াপ্ৰেমী হিচাপে ভাগ্যৱতীৰ বক্সিঙৰ সৈতে মুখামুখি হোৱাটো পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত পৰিকল্পনা আছিল।
বিদ্যালয়ত উচ্চ মাধ্যমিক পৰ্যায়লৈ উৰ্ত্তীণ হোৱাৰ লগে লগে তেওঁ ভলীবল আৰু কাবাডীৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰে।
প্ৰথম অৱস্থাত এই সম্পৰ্কে মাক-দেউতাক কিছু চিন্তাত পৰে যদিও ভাগ্যৱতীৰ খুৰাকে তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ ছোৱালীক নিজৰ সপোন অনুসৰণ কৰিবলৈ দিবলৈ সৈমান কৰাই।
২০০৯ চনত, ভাগ্যৱতীয়ে কোকৰাঝাৰত ত যোগদান কৰিছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰা তেওঁ এই দিশত ক্ৰমান্বয়ে নিজৰ দক্ষতা বৃদ্ধি কৰে।
ইয়াৰোপৰি গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত দ্বিতীয় ইণ্ডিয়া অপেন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বক্সিং টুৰ্ণামেণ্টত সোণৰ পদক, বেংককত অনুষ্ঠিত থাইলেণ্ড অপেন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বক্সিং টুৰ্ণামেণ্টত ব্ৰঞ্জৰ পদক আৰু কেৰালাৰ কান্নুৰত অনুষ্ঠিত চতুৰ্থ এলিট মহিলা ৰাষ্ট্ৰীয় বক্সিং চেম্পিয়নশ্বিপত তেওঁ সোণৰ পদক অৰ্জন কৰে।
২০০৯ চনত মিজোৰামৰ আইজলৰ ৰামলাম স্পৰ্টচ কমপ্লেক্সত অনুষ্ঠিত পঞ্চম যুৱ মহিলা ৰাষ্ট্ৰীয় বক্সিং চেম্পিয়নশ্বিপত কছাৰীয়ে ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিছিল।
২০১১ চনত, তেওঁ উত্তৰাখণ্ডত এছ.এইচ.এন.চি. শৰ্মা মেম'ৰিয়েল ফেডাৰেচন কাপ মহিলা বক্সিং চেম্পিয়নশ্বিপ ২০১০-১১ আৰু ভূপালত অনুষ্ঠিত দ্বাদশ ছিনিয়ৰ মহিলা ৰাষ্ট্ৰীয় বক্সিং চেম্পিয়নশ্বিপত দুটাকৈ ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
২০১৫ চনত, তেওঁ গুৱাহাটীৰ নিউ বঙাইগাঁৱত অনুষ্ঠিত ১৬ তম ছিনিয়ৰ মহিলা ৰাষ্ট্ৰীয় বক্সিং চেম্পিয়নশ্বিপত ৰূপৰ পদক লাভ কৰে।
২০১৫ চনত, তেওঁ গুৱাহাটীৰ ওচৰৰ নিউ বঙাইগাঁৱত অনুষ্ঠিত ১৬ তম ছিনিয়ৰ মহিলা ৰাষ্ট্ৰীয় বক্সিং চেম্পিয়নশ্বিপত ৰূপৰ পদক লাভ কৰে।
২০১৮ চনত তেওঁ ৮১ কিলোগ্ৰাম শাখাত তুৰস্কৰ ইস্তানবুলত অনুষ্ঠিত আহমেদ কোমাৰ্ট আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বক্সিং টুৰ্ণামেণ্টত স্বৰ্ণ জয় কৰে।
২০১২ চনত তেওঁ গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত ত্ৰিছতম ছিনিয়ৰ মহিলা ৰাষ্ট্ৰীয় বক্সিং চেম্পিয়নশ্বিপ আৰু মংগোলিয়াৰ উলানবাটাৰত অনুষ্ঠিত এছিয়ান মহিলা বক্সিং চেম্পিয়নশ্বিপত ক্ৰমে ৰূপৰ পদক আৰু ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে।
গুৱাহাটীৰ পাণবজাৰৰ ছোৱালী হাইস্কুলত অষ্টম শ্ৰেণীৰ বাৰ্ষিক পৰীক্ষা দিয়াৰ পিছতে হিৰণ্ময়ী দেৱীৰ বিয়া হয়।
তেওঁ গুৱাহাটীৰ উজানবজাৰৰ সেই সময়ৰ বিখ্যাত গোস্বামী পৰিয়ালৰ তত্ত্বাৱধানত থাকি হাইস্কুলীয়া তথা কলেজীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি চাকৰিত সোমাইছিল।
বিবাহৰ পিছৰ ছাত্ৰী তথা সাংসাৰিক জীৱনৰ বিষয়ে হিৰণ্ময়ী দেৱীয়ে লিখা কিছু কথা এনেধৰণৰ-“ বিয়াৰ পিছদিনা দোকমোকালিতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী ফেৰীৰে পাৰ কৰাই সিপাৰত ৰৈ থকা ছৈ দিয়া ম'হৰ গাড়ীত তুলি শহুৰৰ ঘৰ গছকাবলৈ নিয়া কথাটো আজিও মনত পৰে।
সৰুতে বিয়া দিয়া হৈছিল যদিও ঈশ্বৰৰ একপ্ৰকাৰ অনুগ্ৰহ বুলিয়েই ক'ব লাগিব যে দশম শ্ৰেণীলৈ প্ৰমোচন পোৱাৰ পিছতহে মই সংসাৰ কৰাৰ বাবে উপযুক্ত হৈছিলো।
১৯৪৮ চনত গুৱাহাটীত নকৈ স্থাপিত হোৱা উচ্চ ন্যায়ালয়ত কমিছৰ অফিচৰ কিছুসংখ্যক কৰ্মচাৰীক নিযুক্তি দিয়া হৈছিল।
সেইসকলৰ এজন হিচাপে মোৰ স্বামীয়েও হাইকোৰ্টত নিযুক্তি লাভ কৰি প্ৰশিক্ষণৰ বাবে কলিকতালৈ যাবলগীয়া হোৱাত মই মেট্ৰিক পৰীক্ষা দিয়াৰ সময়লৈকে পিতৃগৃহতে থকাৰ সুবিধা পাইছিলো।
পৰীক্ষা শেষ হোৱাৰ কেইদিনমান পিছতে মোক গাঁৱলৈ নি শহুৰৰ ঘৰত ধৰ্মীয় আনুষ্ঠানিকতা পালন কৰাৰ অন্তত মোক তাতে থৈ অহা হ'ল।
গাঁৱৰ ভাষা, নীতি-নিয়ম আদি নজনাৰ বাবে পোনতে কিছু অসুবিধা হৈছিল যদিও পিছলৈ কথাবোৰ মোৰ বাবে সহজ হৈ পৰিছিল।
গাঁৱলীয়া গৃহস্থীৰ কামবোৰ শিকি-বুজি লৈ সকলোৰে লগত মিলিজুলি, হাঁহি-মাতি চলিছিলো বাবে পৰিয়ালৰ আটাইৰে মৰম-চেনেহ পাবলৈ সক্ষম হৈছিলো।
চহৰত ডাঙৰ হোৱা ছোৱালী বুলিয়েই গাঁৱলীয়া গৃহস্থীৰ বেছি কষ্টকৰ কামবোৰৰ পৰা মোক ৰেহাই দিয়া হৈছিল।
বি.এ. পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত হিৰণ্ময়ী দেৱীয়ে গুৱাহাটীৰ তাৰিণী চৌধুৰী ছোৱালী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত ১৯৫৬ চনত ইংৰাজী আৰু সংস্কৃতৰ শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে যোগদান কৰে।
১৯৫৯ চনত স্কুলৰ তৰফৰ পৰা দৰমহাসহ ছুটি দি হিৰন্ময়ী দেৱীক গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত বি.টি. পঢ়িবলৈ পঠোৱা হৈছিল।
১৯৬১ চনত এহাল যমজ সন্তানৰ মাতৃ হোৱা হিৰন্ময়ী দেৱীয়ে এম.এ. পঢ়িবৰ বাবে চৰকাৰৰ সুবিধা এটা লাভ কৰে য’ত দুব‍ছৰীয়া পাঠ্যক্ৰমৰ এবছৰৰ খৰচ চৰকাৰে বহন কৰিব আৰু আনটো বছৰ শিক্ষাৰ্থীয়ে নিজে বহন কৰিব লাগে।
ইতিমধ্যে সন্তান জন্ম দিয়াৰ বাবে বিনা বেতনে লোৱা দীঘলীয়া ছুটিৰ পিছত স্কুলত যোগদান কৰা হিৰণ্ময়ী দেৱীয়ে এম.এ. পঢ়িবলৈ ইচ্ছা কৰা নাছিল যদিও সকলোৰে বুজনি আৰু সাহসত তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয়ত ইংৰাজী বিষয়ত এম.এ.ত নামভৰ্তি কৰে।
কেঁচুৱাৰ বাবে বি.এ. ৰ ক্লাছ কৰিবলৈ যোৱাত বাধা আহি পৰাত তেওঁ সন্দিকৈ কলেজ কৰ্তৃপক্ষৰ ওচৰ চাপে আৰু তেখেতসকলে তেওঁক কয়,”কলেজত নামটো লগাই থোৱা; সম্ভৱ হ’লে ক্লাছ কৰিবা; নোৱাৰিলে ঘৰতে পঢ়ি বি.এ. পৰীক্ষা দিবা।
“ সেইমতে কলেজত নাম লগাই হিৰণ্ময়ী দেৱীয়ে চতুৰ্থ বাৰ্ষিক শ্ৰেণীত ইংৰাজী আৰু দৰ্শনৰ ক্লাছ কেইটামান কৰি বাকী দুটা বিষয় সংস্কৃত আৰু অসমীয়া ঘৰতে পঢ়িলে।
১৯৫৩ চনত বি.এ. ফাইনেল পৰীক্ষা দিয়াৰ কথা চিন্তা কৰিছিল যদিও তেওঁ দ্বিতীয় সন্তানৰ মাতৃ হোৱাত সেই বছৰ পৰীক্ষা দিব নোৱাৰিলে।
১৯৫৪ চনত আইতাকৰ হাতত ল’ৰা ছোৱালী থৈ ৰিহাবাৰীৰ পিতৃগৃহৰ পৰা বি.এ. ফাইনেল পৰীক্ষা দিয়েগৈ।
মেট্ৰিক পৰীক্ষাত দুটা বিষয়ত লেটাৰ নম্বৰ পাই প্ৰথম বিভাগত উত্তীৰ্ণ হোৱা হিৰন্ময়ী দেৱীয়ে সমূহ ছাত্ৰীৰ মাজত দ্বিতীয় স্থান লাভ কৰিছিল আৰু মাহে কুৰিটকীয়া বৃত্তি লাভৰ যোগ্যতা অৰ্জন কৰিছিল।
১৯৫১ চনত আই.এ. পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হোৱা হিৰণ্ময়ী দেৱীয়ে শাৰীৰিক অসুস্থতাৰ বাবে ওপৰঞ্চি বিষয় উদ্ভিদবিদ্যাৰ পৰীক্ষা দিব নোৱাৰিলে।
১৯৩৯ চনত চাকৰিসূত্ৰে পিতৃ গুৱাহাটীলৈ বদলি হোৱাত হিৰণ্ময়ী দেৱীও ছয় বছৰ বয়সৰ পৰাই গুৱাহাটীৰ বাসিন্দা হয়।
তেওঁ ‘’মাটিৰ চাকিৰ শিখা’’, ‘’হৃদয়ৰ অৰণ্যত’’ আদি কবিতাপুথিৰ লগতে কেইবাখনো শিশু সাহিত্য, জীৱনী সাহিত্য়, প্ৰবন্ধ পুথি, অনুবাদ পুথি ৰচনা কৰি গৈছে।
১৯৭২ চনত তাৰিণী চৌধুৰী স্কুলত দ্বাদশ শ্ৰেণী আৰম্ভ হোৱাত তেওঁ ইংৰাজী বিভাগৰ বিষয়-শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে পদোন্নতি লাভ কৰে।
অসমীয়া বা অধিক উপযুক্তভাৱে পুৰণি কামৰূপী উপভাষা কামৰূপ বা পশ্চিম অসমত প্ৰৱেশ কৰিছিল আৰু এই ভাষাক প্ৰথমে অসমীয়া বুলি চিহ্নিত কৰা হৈছিল।
গোলোকচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে তেওঁৰ এক পৰিচয়ত লিখিছে, "প্ৰাৰম্ভিক অসমীয়া ভাষাত সমগ্ৰ অঞ্চলজুৰি পশ্চিমীয়া অসমীয়া উপভাষা হিচাপে এটা প্ৰভাৱশালী উপভাষা বিৰাজ কৰা দেখা যায়।
" একেদৰে উপেন্দ্ৰনাথ গোস্বামীয়ে কয়, "অসমীয়া কামৰূপ বা পশ্চিম অসমত প্ৰৱেশ কৰিছিল আৰু এই ভাষাক প্ৰথমে অসমীয়া বুলি চিহ্নিত কৰা হৈছিল।
এয়া হিউয়েন চাঙৰ মন্তব্যৰ পৰা স্পষ্ট হয় যিয়ে ভাস্কৰবৰ্মনৰ শাসনকালত সপ্তম শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধত কামৰূপ ৰাজ্য ভ্ৰমণ কৰিছিল৷"
এই ভাষা বিভিন্ন নামেৰে জনা যায় য'ত সাধাৰণতে দুটা শব্দ থাকে - উপসৰ্গ যেনে 'কামৰূপী' বা 'কামৰূপ' আৰু প্ৰত্যয় 'উপভাষা', 'অপভ্ৰংশ' আৰু 'প্ৰাকৃত'।
সুনীতি কুমাৰ চট্টোপাধ্যায়ে ইয়াক কামৰূপ উপভাষা হিচাপে মগধীৰ উপভাষা বুলি নামকৰণ কৰিছিল আৰু এই ভাষা কামৰূপ ৰাজ্যত কোৱা হৈছিল।
কিছুমান পণ্ডিতে ইয়াক কামৰূপী অপভ্ৰংশ বুলি অভিহিত কৰে আৰু আন কিছুমানে কামৰূপী ভাষা বা প্ৰাক্-কামৰূপ ভাষা বুলিও কয়।
কামৰূপী প্ৰাকৃত প্ৰাচীন কামৰূপ ৰাজ্যত পঞ্চমৰ পৰা ত্ৰয়োদশ শতিকাত ব্যৱহৃত মধ্য ভাৰত-আৰ্য ভাষা পৰিয়ালৰ প্ৰাকৃত ভাষা।
যদিও যথেষ্ট পৰিমাণৰ উৎসৰ সহায়ত প্ৰমাণিত নহয় তথাপি কমতাপুৰী ভাষাসমূহ আৰু আধুনিক অসমীয়া ভাষাৰ পূৰ্বৰ ভাষা হিচাপে কামৰূপী প্ৰাকৃতক ব্যাপকভাৱে বিশ্বাস কৰা হয়।
কিছুমান ভাষাবিদে দাবী কৰে যে মগধী অপভ্ৰংশৰ সলনি কামৰূপী অপভ্ৰংশৰ পৰা অসমীয়া ভাষা, বাংলা ভাষা, ওড়িয়া ভাষা আৰু মৈথিলী ভাষা সৃষ্টি হৈছিল।
কামৰূপ এই অঞ্চলৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী আৰু দুৰ্ধৰ্ষ ৰাজ্য আছিল যিয়ে কামৰূপী অপভ্ৰংশৰ বিকাশৰ বাবে ৰাজনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰভাৱ প্ৰদান কৰিছিল।
ভাষাবিদসকলে দাবী কৰে যে এই অপভ্ৰংশবোৰৰ পৰা আধুনিক অসমীয়া আৰু কমতাপুৰীৰ দৰে বিভিন্ন পূৱ ইণ্ডো-ইউৰোপীয় ভাষাৰ জন্ম হৈছিল।
৬৪৩ খ্ৰীষ্টাব্দত কামৰূপ ভ্ৰমণ কৰাৰ সময়ত হিউৱেন চাঙে উল্লেখ কৰিছিল যে কামৰূপত প্ৰচলিত ভাষাটো মধ্য ভাৰতত কোৱা ভাষাতকৈ 'অলপ বেলেগ' আছিল।
আনহাতে আন কিছুমানে কয় যে শূৰ্পনখাৰ অনুপস্থিতিত বিদ্যুৎজিহ্বই ৰাৱণক আক্ৰমণ কৰিছিল আৰু সেয়ে আত্মৰক্ষাৰ বাবে ৰাৱণে তেওঁক হত্যা কৰিছিল।
ইয়াৰ ফলত শূৰ্পনখা যথেষ্ট অসন্তুষ্ট হয় আৰু ভনীয়েকৰ দুখ দেখি ৰাৱণে তেওঁক চৌদিশে বিচৰণ কৰি ফুৰাৰ অনুমতি দি আন এজন স্বামীক বিচাৰি ল'বলৈ কয়।
যেতিয়া শূৰ্পনখাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰামক অৰণ্যত দেখে বাল্মীকিয়ে তেওঁৰ চেহেৰা অপ্ৰিয়, পেট ওলোৱা, অসুন্দৰ চকু, তামবৰণীয়া চুলি, কুৎসিত বৈশিষ্ট্যযুক্ত, টেংটেঙীয়া কণ্ঠস্বৰ, কুটিল কথা কোৱা, অসভ্য, অসৎ আৰু ঘৃণনীয় ৰূপৰ বুলি বৰ্ণনা কৰে।
ইয়াৰ বিপৰীতে, আন বিভিন্ন বিৱৰণ, বিশেষকৈ কম্পনৰ ইৰামাৱতাৰমে ৰামক প্ৰলোভিত কৰিবলৈ তেওঁ এক আকৰ্ষণীয় ৰূপ লোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে।
এই বিৱৰণ অনুসৰি শূৰ্পণখাই দেৱী শ্ৰীৰ বিষয়ে ভাবিছিল আৰু মন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ কৰি তেওঁৰ দৰে একে ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল।
শূৰ্পনখাৰ বিবাহৰ জনপ্ৰিয় কাহিনীটো এটা তামিল লোককাহিনীৰ পৰা উদ্ভৱ হৈ ৰামায়ণত অন্তৰ্ভুক্ত হয়।
কাহিনী অনুসৰি, প্ৰাপ্তবয়স্ক হৈ শূৰ্পনখাই গোপনে কালকেয় দানৱ গোত্ৰৰ দানৱ ৰাজকুমাৰ বিদ্যুৎজিহ্বক বিয়া কৰাইছিল।
দানৱসকল ৰাক্ষসসকলৰ শত্ৰু আছিল আৰু ৰাৱণে শূৰ্পনখাক শাস্তি দিবলৈ লওঁতে মন্দোদৰীয়ে তেওঁক ভনীয়েকৰ ইচ্ছাক সন্মান কৰিবলৈ সৈমান কৰিছিল।
তেওঁক জন্মৰ সময়ত দীক্ষা মিনাক্ষী নাম দিয়া হৈছিল আৰু কিছু লোক্ব তেওঁক "চন্দ্ৰনখা" বুলিও অভিহিত কৰিছিল।
ইয়াত পৰিকল্পিত বিক্ৰী-পৰিমাণ আৰু ৰাজহ, সম্পদৰ পৰিমাণ, খৰচ আৰু ব্যয়, সম্পত্তি, দায়বদ্ধতা বা লায়েবিলিটি আৰু নগদ প্ৰবাহ অন্তৰ্ভুক্ত থাকিব পাৰে।
কোম্পানী, চৰকাৰ, পৰিয়াল আৰু অন্যান্য সংগঠনে ইয়াক পৰিমাপযোগ্য পৰিভাষা অৰ্থাৎ হিচাপ কৰিব পৰা ভাষাত বিভিন্ন কাৰ্যকলাপ বা ঘটনাৰ কৌশলগত পৰিকল্পনা প্ৰকাশ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰে।
বাজেট হৈছে এক নিৰ্দিষ্ট উদ্দেশ্যৰ বাবে আৱণ্টন কৰা বিত্তীয় যোগফল আৰু সেইবোৰ কেনেদৰে পূৰণ কৰিব লাগে তাৰ প্ৰস্তাৱৰ সৈতে অভিপ্ৰেত ব্যয়ৰ সাৰাংশ।
ইয়াত ৰাহি বাজেট অৰ্থাৎ ভৱিষ্যতৰ সময়ত ব্যৱহাৰৰ বাবে অতিৰিক্ত ধন প্ৰদান, বা এক ঘাটি বাজেট য'ত ব্যয় উপাৰ্জনতকৈ অধিক, এই দুয়োবিধ অন্তৰ্ভুক্ত থাকিব পাৰে।
বিত্তীয় পৰিকল্পনাৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ প্ৰথম ব্যৱহাৰ উইলিয়াম পুলটেনিৰ দ্বাৰা মুকলি কৰা বাজেট পত্ৰিকাৰ পৰা আহিছে যি সুৰা আৰু ধঁপাতৰ ওপৰত চৰকাৰৰ বিত্তীয় নীতি বৰ্ণনা আৰু সমালোচনা কৰিবলৈ বাজেট শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰে।
"বাজেট" শব্দটোৰ সচৰাচৰ ব্যৱহাৰে ব্যক্তি বা সংগঠন এটাৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ প্ৰক্ষেপিত উপাৰ্জন আৰু ব্যয়ৰ ওপৰত আধাৰিত এক বিত্তীয় পৰিকল্পনাকে বুজায়।
সাধাৰণতে ই হ্ৰস্বম্যাদী ভৱিষ্যতৰ বাবে এক পৰিকল্পনা হিচাপে কাম কৰে যি বিভিন্ন বিভাগক চূড়ান্ত বাজেটত তেওঁলোকৰ প্ৰত্যাশিত ৰাজহ আৰু ব্যয় তালিকাভুক্ত কৰিবলৈ অনুমতি দিয়ে।
যদি প্ৰকৃত পৰিসংখ্যা বাজেটৰ পৰিসংখ্যাৰ ওচৰে-পাজৰে থাকে তেন্তে ই সূচায় যে মেনেজাৰ বা প্ৰবন্ধকসকলে তেওঁলোকৰ ব্যৱসায়ৰ বিষয়ে বুজি পাইছে আৰু ইয়াক সফলতাৰে অভিপ্ৰেত দিশত চলাই আহিছে।
আনহাতে যদি পৰিসংখ্যাবোৰ বাজেটৰ পৰা বহু পৰিমাণে আঁতৰি যায় তেন্তে ই পৰিস্থিতি 'নিয়ন্ত্ৰণৰ বাহিৰত' থকাৰ এক সংকেত প্ৰেৰণ কৰে আৰু ইয়াৰ ফলত শ্বেয়াৰৰ মূল্য ক্ষতিগ্ৰস্ত হ'ব পাৰে।
প্ৰচাৰ পৰিকল্পনাকাৰীসকলে যিকোনো প্ৰচাৰত দুই প্ৰকাৰৰ ব্যয় বহন কৰে: প্ৰথমটো হ'ল অভিযানটোৰ পৰিকল্পনা আৰু কাৰ্যকৰী কৰাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় মানৱ সম্পদৰ ব্যয়।
বাজেট সম্পৰ্কীয় বিশেষ বিত্তীয় বিশ্লেষকৰ ভূমিকাত নিয়োজিত পেছাদাৰীসকলক প্ৰায়ে "বাজেট বিশ্লেষক" হিচাপে মনোনীত কৰা হয়।
ব্যক্তিগত বাজেট বা গৃহ বা পৰিয়াল বাজেট হৈছে এক বিত্তীয় পৰিকল্পনা যি ভৱিষ্যতৰ ব্যক্তিগত উপাৰ্জন, ব্যয়, সঞ্চয় আৰু ঋণ পৰিশোধৰ বাবে উৎসৰ্গিত।
তিনি প্ৰকাৰৰ চৰকাৰী বাজেট হৈছে ক্ৰমে পৰিচালনা বা চলিত বাজেট, মূলধন বা বিনিয়োগ বাজেট, আৰু নগদ ধন বা নগদ প্ৰবাহ বাজেট।
বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰা গুজৰাটৰ প্ৰথম দুগৰাকী মহিলাৰ ভিতৰত বিদ্যাগৌৰী অন্তৰ্ভুক্ত।
তেখেতৰ আইতাকো আছিল এগৰাকী সমাজ সংস্কাৰক, যিয়ে নিজৰ স্বামীৰ সংস্কাৰমূলক কৰ্মবোৰত সহযোগিতা আগবঢ়াইছিল।
পিতৃ-মাতৃৰ উপৰি বিনোদিনীৰ ভগ্নী সৰোজিনী মেহতায়ো কেইখনমান গ্ৰন্থ ৰচনা কৰি লেখিকাৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল।
মহালক্ষ্মী ট্ৰেইনিং কলেজস্থিত প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা বিনোদিনীয়ে প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিষয়ৰ সাহিত্য শাখাত প্ৰথম শ্ৰেণী লাভ কৰা প্ৰথমগৰাকী ছাত্ৰী।
ড মহেশ্বৰ নেওগৰ অধীনত গৱেষণা কৰি ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰা অণিমা দত্তই শিৱসাগৰ মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰবক্তা ৰূপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰি পাছত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰবক্তাৰূপে ২০০১ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
তিতাবৰ সাহিত্য সভাই অসমৰ বৈষ্ণৱ সাহিত্য আৰু দৰ্শন গ্ৰন্থৰ বাবে অণিমা দত্তক চন্দকান্ত আৰু হীৰাপ্ৰভা বঁটা প্ৰদান কৰিছিল।
২০১০ চনত সদৌ অসম লেখিকা সমাৰোহে যোৰহাট অধিৱেশনত অণিমা দত্তক শ্ৰেষ্ঠ লেখিকাৰ বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
তেওঁ শিৱসাগৰ জিলাৰ ফুলেশ্বৰী গাৰ্লছ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৫৫ চনত মেট্ৰিকুলেশ্যন পৰীক্ষাত প্ৰতিভা বৃত্তিসহ প্ৰথম বিভাগত উত্তীৰ্ণ হয়।
সেই মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৫৭ চনত তেওঁ প্ৰথম বিভাগত ইণ্টাৰমিডিয়েট পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত একেখন কলেজৰ পৰাই প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান সহ অসমীয়া বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৯৬১ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া বিষয়ত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান সহ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া বিষয়ৰ সাহিত্য শাখাত প্ৰথম শ্ৰেণী লাভ কৰা অণিমা দত্ত হৈছে প্ৰথমগৰাকী ছাত্ৰী।
পাছত ১৯৬৬ চনৰ জানুৱাৰী মাহত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰবক্তাৰূপে যোগদান কৰে আৰু ১৯৯৬ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত প্ৰফেছৰ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে।
অণিমা দত্তই মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ সৃষ্টিৰাজিৰ গৱেষণা কৰি নিজস্ব সৃষ্টিৰে বৈষ্ণৱ সাহিত্য চৰ্চা কৰিছিল।
গৱেষণাৰ বিষয় আছিল লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাঃ হিজ কনট্ৰিবিউছন টু দ্য ষ্টাডি অব ৰিলিজন এণ্ড ফিলোছোফি।
১৯৬৬ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়তে ইংৰাজী বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত শিক্ষাবিদ, কবি, সমালোচক হীৰেন্দ্ৰনাথ দত্তৰ সৈতে অণিমা দত্তৰ বিবাহ হয়।
শিৱসাগৰ জিলাৰ বিখ্যাত ভৰালী পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা তেওঁৰ পিতৃৰ নাম হৈছে সহজানন্দ ভৰালী আৰু মাতৃৰ নাম জিউতৰা ভৰালী।
১৮৮০ চনৰ হাৰ্ভাদৰ বৌদ্ধিক পৰিমণ্ডলত এক আন্দোলিত হিল্লোল তোলা বিষয়বস্তু আছিল " পিউৰিটানিজম' বা শুচিবায়ুগ্ৰস্ত ধৰ্মীয় সংস্কাৰ বাদৰ বিপৰীতে এক উদৰ আৰু বৈজ্ঞানিক "প্ৰগেমেটিজম" সৃষ্টি কৰা।
ইয়াৰ আগতে তেওঁ চাৰ্লচ আগষ্টাছ ষ্টঙৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে "ৱাকৰ বৃত্তি" লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
এজন আধা আমেৰিকান বুলি খ্যাত ছান্তায়ানাই কিন্তু জীৱনৰ শেষ দিনলৈ স্পেইন দেশীয় নাগৰিকত্বৰ চিনাকি কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল।
মাকৰ ফালৰ ককাক স্পেইন পৰা ক্ৰমশ স্কটলেণ্ড হৈ আহি আমেৰিকাৰ ভাৰ্জিনিয়াত নিগাজিকৈ থাকিবলৈ লৈছিল।
জৰ্জে বোষ্টেনতে প্ৰথমে বোষ্টেন লেটিন স্কুলত তেওঁ ইংলিছ ভাষাবেছ আয়ত্ত কৰিলে আৰু উচ্চ নম্বৰ লৈ হাভাৰ্ডত ভৰ্তি হয়।
কিন্তু বুষ্টেন চহৰে তেওঁক খুব ভয় খুৱাইছিল, অকলশৰীয়া কৰি তুলিছিল আৰু নিৰাপত্তহীনতাত ভোগাইছিল, অভিজাত মানুহখিনিৰ মাজত নিজক কিবা এক ভুচুং পহু বুলি অনুভৱ কৰিব ধৰিলে।
এই অবিমিশ্ৰ প্ৰতিক্ৰিয়াশীল তেওঁৰ লিখনিত ধৰা দিলে- ধৰ্মীয় সংস্কাৰ বাদৰ,উদাৰতাৰ আৰু বাণিজ্য বাদ,ভদ্ৰ ঐতিহ্যবাদ আৰু নৈতিকতা বাদ বিৰুদ্ধে সুতীব্ৰ প্ৰগতিবাদী ওকালতি হিচাপে।
ন-চাউলৰ ভাত ৰান্ধি এখন আগলতি কলপাতত গোহালিত নি তাত নিজ পথাৰৰ পৰা কেঁচা ধান এমুঠি দি এডোখৰ ঠাই পৰিষ্কাৰ কৰি পানীৰে গোহালিৰ মুখ্য গৰুটোৰ ঠেং চাৰিখন ধোৱাই দি সকলো গৰুকে সেৱা কৰি ভাতখিনি খোৱাৰ পিছত সিহঁতক আদৰ সন্মানেৰে গোহালিত বান্ধি থোৱা হয়।
আঘোণমাহত ধান কাটি মৰণা মৰাৰ পাছত নতুন ধানৰ নতুন চাউলেৰে সমূহীয়াকৈ ভোজ-ভাত খোৱা কাৰ্যকে ন-খোৱা বুলি কোৱা হয়।
এটা সময়ত জীৱ-জন্তুৰ পৰা শস্য ৰক্ষা কৰিব লগা হৈছিল আৰু কৃষি কাৰ্যত ইজনে-সিজনক সহায়-সহযোগিতা কৰাটো অপৰিহাৰ্য আছিল।
আঘোণ মাহত পথাৰৰ ধান কাটি আজৰি হোৱাৰ পাছত নতুন চাউলেৰে সমূহীয়াকৈ ভোজ-ভাত খোৱা পৰম্পৰাগত নিয়মটোৱে কৃষিকাৰ্যত জড়িত সকলোৰেই সহযোগিতাৰ কথাকেই বুজায়।
নামঘৰত ন-খোৱাৰ পাছত গাঁ‌ৱৰ ৰাইজে ওচৰ-চুবুৰীয়া, মিটিৰ-কুটুম্বৰ সৈতে মিলি ঘৰে ঘৰে ন খায়।
নামনি অসমত বিশেষকৈ নলবাৰী জিলাত প্ৰচলিত নিয়ম অনসৰি ন-খোৱাৰ দিনা গৃহস্থৰ ভাগিন-ভাগিনী উপস্থিত থকাটো একপ্ৰকাৰ বাধ্যতামূলক।
চিত্ৰকলাৰ উপৰিও ভূৰি বাঈ পাৰম্পৰিক ভীল সকলে ব্যৱহাৰ কৰা কুটিৰ নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰটো দক্ষ।
তেওঁ ভূপালৰ ইন্দিৰা গান্ধী ৰাষ্ট্ৰীয় মানৱ সংগ্ৰাহালয় বা চমুকৈ মানৱ সংগ্ৰহালয়ত ভীল কুটিৰ নিৰ্মাণত অৰিহণা আগবঢ়াইছিল।
যেতিয়া ভূৰি বাঈ প্ৰথমে ভূপালত উপস্থিত হৈছিল তেওঁ ভাৰত ভৱনত নিৰ্মাণ শ্ৰমিক হিচাপে নিযুক্ত আছিল।
বিশেষকৈ বহুৰঙী বিন্দুবোৰ চিত্ৰ ভৰ্তি কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা নিদৰ্শন অষ্ট্ৰেলিয়াৰ আদিবাসী চিত্ৰকলাত পোৱা গৈছে।
ভূৰী বাঈ তেওঁৰ সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰথম শিল্পী আছিল যিয়ে কাগজত চিত্ৰকলা পাৰম্পৰিক ভীল চিত্ৰ আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁৰ ৰঙীন চিত্ৰসমূহে সাধাৰণতে পৌৰাণিক বিষয়, গাঁৱলীয়া দৃশ্য আৰু মানৱ আৰু জীৱ-জন্তুৰ ক্ৰিয়া চিত্ৰিত কৰে।
তেওঁ মধ্য প্ৰদেশ চৰকাৰৰ দ্বাৰা শিল্পীসকলক প্ৰদান কৰা সৰ্বোচ্চ ৰাজ্যিক সন্মান 'শিখৰ সন্মান'কে ধৰি বহুতো পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছে।
পিথোৰা হৈছে মধ্য মধ্য প্ৰদেশত বসবাস কৰা ৰাথৱা আৰু ভীলালা জনজাতিৰ দ্বাৰা বেৰত অঁকা পাৰম্পৰিক চিত্ৰ।
এই চিত্ৰবোৰ তেওঁলোকৰ জীৱনত অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু তেওঁলোকৰ ঘৰত পিথোৰা চিত্ৰসমূহ আঁকিলে শান্তি, সমৃদ্ধি আৰু সুখ আহে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
তেওঁৰ সমসাময়িক জনগড় সিং শ্যামৰ দৰে ভূৰী বাঈক ভূপালৰ ভাৰত ভৱনৰ জে স্বামীনাথনে চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ বাবে এক্ৰিলিক ৰং আৰু কাগজ ব্যৱহাৰ কৰা আৰম্ভ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।
বোলছবিৰ উপৰিও, তেওঁ দুৰদৰ্শনত প্ৰচাৰিত দুখন টেলিভিছন ধাৰাবাহিক- লহৰ আৰু নামঘৰীয়াত সংগীত পৰিচালকৰ হিচাপে কাম কৰিছিলে।
মেলোডিকা অসমৰ প্ৰথম লাইভ প্ৰদৰ্শন কৰা বেণ্ডৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল আৰু ইয়াত ৰমেন চৌধুৰী, ৰমেন বৰকটকী, পদ্ম বৰুৱা, প্ৰভাত শৰ্মা, শিব গগৈ আৰু উৎপল বৰুৱাৰ দৰে বিশিষ্ট শিল্পীসকল অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
দলটোৱে প্ৰয়াত ভূপেন হাজৰিকা, খগেন মহন্ত আৰু জয়ন্ত হাজৰিকাৰ দৰে কিংবদন্তী শিল্পীসকলৰ সৈতেও জড়িত আছিল।
কুল বৰুৱা স্কুলত পঢ়ি থকা কালতে আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ অকণিৰ চ’ৰা আৰু চেমনীয়া চ’ৰাত গীত পৰিবেশন কৰিছিল।
তেওঁ সেন্দূৰ, সাদৰী, বৃষ্টি, প্ৰভাতী পখীৰ গান আদিৰ চলচ্চিত্ৰত নেপথ্য গায়ক ৰূপেও কণ্ঠদান কৰিছে।
অসম চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক সঞ্চালকালয়ে বিশিষ্ট সংগীত শিল্পী অণিমা বৰঠাকুৰ আৰু কুল বৰুৱালৈ ২০১৮ বৰ্ষৰ শিল্পী বঁটা আগবঢ়াইছে।
তেখেতে একাধিক অসমীয়া গান জয়ন্তীকা হাজাৰিকাৰ সৈতে গাইছিল আৰু গীটাৰ, মেণ্ডোলিন, আফ্ৰিকাৰ ড্ৰামৰ দৰে পশ্চিমীয়া সঁজুলি অন্তৰ্ভুক্ত থকা গানবোৰ গাই সেই সময়ত অসমীয়া সমাজত আধুনিক সংগীতৰ নতুন ঢৌৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
উদাহৰণ স্বৰূপে, পশ্চিমত জীৱন ধাৰণৰ ব্যৱস্থাৰ পৰা আঁতৰি যোৱাৰ এক প্ৰৱণতা আছে য'ত কেৱল মৌলিক পৰিয়ালৰটোহে অন্তৰ্ভুক্ত।
বিবাহ নোহোৱাকৈয়ে সম্পৰ্কত থকা প্ৰেমিকযুগলে সন্তান জন্ম দিয়া বা অবিবাহিত মহিলাই একক অভিভাৱকৰ দায়িত্ব পালনেৰে সন্তান জন্ম দিব পাৰে।
অৱশ্যে আন কিছুমান ঠাইত এই ধাৰণাটো সামাজিক নিয়মৰ আধাৰত ধৰা নহয় আৰু অত্যন্ত কলঙ্কিত বিষয় বুলি মান্যতা প্ৰদান কৰা হয়।
এনে অঞ্চলত অবিবাহিত মাতৃসকলে এই ক্ষেত্ৰত সামাজিক বৰ্জনৰ সন্মুখীন হয়, ইয়াৰ ভিতৰত পৰিয়ালৰ সদস্যৰ দ্বাৰা হিংসা, আনকি চৰম পৰ্যায়ত সন্মান ৰক্ষাৰ্থে হত্যা পৰ্যন্ত হোৱা দেখা যায়।
সেই সমূহৰ ভিতৰত আছে: চৌদি আৰৱ, পাকিস্তান, আফগানিস্তান, ইৰাণ, কুৱেইট, মালদ্বীপ, মৰক্কো, ওমান, মৌৰিতানিয়া, সংযুক্ত আৰৱ আমিৰাত, চুদান, আৰু ইয়েমেন ।
নাৰীৰ যৌৱন প্ৰাপ্তিৰ ফলত শাৰীৰিক পৰিৱৰ্তন হয় যি নিষিক্তকৰণৰ জৰিয়তে যৌন প্ৰজনন ক্ষমতাক সক্ষম কৰে।
মগজুৰ পিটুইটাৰি গ্ৰন্থিৰ পৰা ৰাসায়নিক সংকেতৰ সঁহাৰি স্বৰূপে, ডিম্বাশয়ে এষ্ট্ৰোজেন প্ৰস্তুত কৰে যি শৰীৰৰ পৰিপক্বতা উদ্দীপিত কৰে, এই সমূহৰ ভিতৰত উচ্চতা আৰু ওজন বৃদ্ধি, শৰীৰৰ চুলিৰ বিকাশ, স্তনৰ বিকাশ আৰু ঋতুস্ৰাৱৰ আৰম্ভণি আদি পৰিৱৰ্তন সমূহ সাধাৰণতে ১২-১৩ বছৰ বয়সৰ ভিতৰত আৰম্ভ হয়।
ডিম্বাশয়ে হৰমন প্ৰস্তুতৰ নিয়ন্ত্ৰক কাৰ্যৰ উপৰিও, স্ত্ৰী গেমেট প্ৰস্তুত কৰে যি পুৰুষ গেমেটৰ দ্বাৰা নিষিক্ত হ'লে, নতুন আনুবংশিক ব্যক্তি গঠন কৰে।
জৰায়ু হৈছে বিকাশশীল ভ্ৰূণ আৰু পেশীৰ সুৰক্ষা আৰু প্ৰতিপালনৰ বাবে কোষকলা থকা এক অঙ্গ যাতে সন্তান জন্ম দিয়াৰ সময়ত ইয়াক নিষ্কাশন কৰিব পাৰি।
যৌনসঙ্গম আৰু জন্মৰ সময়ত যোনিৰ ব্যৱহাৰ হয়, যদিও যোনি শব্দটো প্ৰায়ে মৌখিক ভাৱে ইংৰাজী ভাষাৰ ভালভাক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয় য'ত লেবিয়া, ভগাঙ্কুৰ আৰু স্ত্ৰী মূত্ৰনলী থাকে।
পৃথিৱীৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ মহিলাসকলে বিভিন্ন ধৰণে পোছাক পৰিধান কৰে, তেওঁলোকৰ পোছাকৰ পছন্দবোৰ স্থানীয় সংস্কৃতি, ধৰ্মীয় নীতি, পৰম্পৰা, সামাজিক নিয়ম আৰু ফেশ্বনৰ প্ৰৱণতাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হয়।
যদিও কিছুমান অধিকাৰ ক্ষেত্ৰই আইনীভাৱে এনে সম্পূৰ্ণ আবুৰতা প্ৰদান কৰা পোছাক বাধ্যতামূলক কৰে, আন কিছুমান দেশত ৰাজহুৱা স্থানত হিজাব জাতীয় পোছাক পিন্ধাৰ ক্ষেত্ৰত নিষেধাজ্ঞা আছে।
স্বাস্থ্য-যত্ন প্ৰদানকাৰীসকলৰ বিবেকবান আপত্তি জনক পৰামৰ্শ, বিভ্ৰান্তিকৰ তথ্যৰ ব্যৱস্থা, তৃতীয় পক্ষৰ অনুমোদন, আৰু চিকিৎসাগতভাৱে অপ্ৰয়োজনীয় পৰীক্ষা।
বিশ্বৰ প্ৰায় সৰহ সংখ্যক নাৰীৰ সাধাৰণ কাম হৈছে পৰিয়াল পৰিচালনাত ঘৰুৱা কাম আদি কৰা, খাদ্য ৰন্ধা, কেঁচুৱা জন্মদিয়া আৰু প্ৰতিপাল কৰা আদি।
ব্যক্তিৰ আৱেগ, কৰ্মক্ষেত্ৰ, ঘৰ, দৈহিক উপস্থাপন, ইত্যাদিৰ ক্ষেত্ৰত সমাজত প্ৰায়ে কিছুমান দৃঢ়বদ্ধতা প্ৰচলিত হৈ আছে।