polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
এটা বঙালী পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা ঘোষে উজনি অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত আৰু কলিকতাত বাস কৰিছিল৷ “দুহাততে দিছা মোক ফুল’’, “নাহৰ ফুলা বতৰতে মোৰ’’, “নীলা আকাশৰে ৰুপোৱালী’’ আদি তেওঁ গোৱা কেইটামান জনপ্ৰিয় অসমীয়া গীত৷
কলিকতাত থকা সময়ত তেওঁ “এইচ্ এম্ ভি’’ কোম্পানীৰ দৃষ্টিত ধৰা পৰিছিল আৰু তেওঁৰ গীতৰ এখন ৰেকৰ্ড নিৰ্মাণ কৰিছিল৷ তেতিয়াৰে পৰা অৰ্থাৎ ১৯৭৭ চনৰ পৰা ১৯৯৩ চনলৈ প্ৰতিবছৰে এই সংগীত কোম্পানীটোৱে ডলী ঘোষৰ গীত ৰেকৰ্ডিং কৰি আছিল৷
কৰ্মী মাৰ্ছা পি জনছন, চিলভিয়া ৰিভেৰা আৰু ষ্টৰ্মে ডিলাৰ্ভেৰীক এই প্ৰতিবাদৰ বাবে কৃতিত্ব দিয়া হয় যদিও জনছনে তেওঁৰ অংশগ্ৰহণক অস্বীকাৰ কৰে।
নিউয়ৰ্ক চহৰত "ক্ৰিষ্টোফাৰ ষ্ট্ৰীট মুক্তি দিৱস" উদযাপনৰ লক্ষ্যৰে কৰা এই সমদলটোক সমগ্ৰ আমেৰিকাত পদযাত্ৰাৰ সমান্তৰালভাৱে এলজিবিটি অধিকাৰৰ বাবে এক গুৰুত্বৰ মুহূৰ্ত বুলি গণ্য কৰা হয়।
প্ৰথম পদযাত্ৰাবোৰ উদযাপনতকৈ প্ৰতিবাদৰ সৈতে বেছি মিল আছিল যদিও ই মানুহক এলজিবিটি সম্প্ৰদায় আৰু ইয়াত কেনেকৈ এজনৰ পৰিয়াল আৰু বন্ধু-বান্ধৱীও অন্তৰ্ভুক্ত হ'ব পাৰে সেই সম্পৰ্কে সোঁৱৰাই দিয়াত সহায় কৰিছিল।
এলজিবিটি প্ৰাইড মাহ হৈছে লেচবিয়ান, গে, বাইচেক্সুৱেল আৰু ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ লোকসকলৰ গৌৰৱ উদযাপন আৰু স্মৃতিচাৰণৰ বাবে উৎসৰ্গিত এটা মাহ।
আধুনিক যুগৰ গৌৰৱ মাহে এলজিবিটি অধিকাৰৰ বাবে আন্দোলনক সন্মান জনোৱা আৰু এলজিবিটি সংস্কৃতিক উদযাপন কৰা দুয়োটাকে বুজাই।
ষ্টোনৱাল বিদ্ৰোহ আৰু প্ৰথম গৌৰৱ সমদলৰ পিছত এলজিবিটি গোটৰ সংখ্যা দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পায়, আৰু কেইবছৰমানৰ পিছত সমগ্ৰ আমেৰিকাত গৌৰৱ আন্দোলন বিয়পি পৰে।
২০২০ চনৰ হিচাপত বিশ্বৰ প্ৰধান চহৰ অঞ্চলসমূহত বেছিভাগ গৌৰৱ উদযাপন জুন মাহত অনুষ্ঠিত হয় যদিও এনে পদযাত্ৰাৰ বাবে জুন মাহ উপযুক্ত বিবেচিত নোহোৱা কিছুমান চহৰত বছৰৰ বিভিন্ন সময়ত অনুষ্ঠিত হয়।
তেওঁ শক্তিশালী অসুৰ ৰুদ্ৰক পৰাস্ত কৰিবলৈ অৱলোকিতেশ্বৰৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি হয়গ্ৰীৱলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।
হয়গ্ৰীৱ আৰু বজ্ৰবৰাহীয়ে ৰুদ্ৰক নবিধ নৃত্যৰ জৰিয়তে প্ৰত্যাহ্বান জনায় আৰু তেওঁৰ সৈতে যুদ্ধ কৰে।
পৰাজিত হৈ ৰুদ্ৰই ধৰ্মৰ ৰক্ষক হোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে আৰু তেওঁৰ শৰীৰটোক তেওঁৰ লাওখোলাৰে ঘোঁৰাৰ শিৰ লৈ ওলাই অহা হয়গ্ৰীৱে পৰিধাণ কৰে।
কিছুমান মন্দিৰত দৰ্শনাৰ্থীক এই দেৱতাৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ সন্মুখত নম্বৰ প্লেট স্থাপন কৰি তেওঁলোকৰ বাহনত দেৱতাগৰাকীৰ সুৰক্ষাৰ আহ্বান জনোৱাৰ অনুমতি দিয়া হয়।
অৱলোকিতেশ্বৰৰ মূল অৱতাৰ তেত্ৰিশটা আৰু তেওঁক প্ৰায়ে শুকুলা সিংহৰ ওপৰত আৰোহণ কৰি থকা ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হয়।
আন এটা সংস্কৰণত বজ্ৰসত্ত্বই ৰুদ্ৰৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি চলেৰে ৰুদ্ৰৰ পত্নী ৰাক্ষস ৰাণী ক্ৰোধিশ্বৰীৰ সংগ লাভ কৰে।
ফলস্বৰূপে বজ্ৰৰাক্ষস ৰূপে হয়গ্ৰীৱৰ জন্ম হয় আৰু তেওঁ খটভংগৰে খুচি ৰুদ্ৰক বশ কৰে আৰু তেওঁৰ ৰাজ্য অধিকাৰ কৰে।
বেদত দুগৰাকী পৃথক দেৱতা হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰাৰ পিছত তেওঁক প্ৰাক-সাম্প্ৰদায়িক বৌদ্ধ ধৰ্মৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰলৈ আদৰি লোৱা হয় আৰু শেষত বজ্ৰযান বৌদ্ধ ধৰ্মত জ্ঞানৰ ৰজা হিচাপে চিনাক্ত কৰা হয়।
বৌদ্ধধৰ্মত হয়গ্ৰীৱক এখন মুখ, দুখন হাত আৰু দুখন ভৰি আৰু মূৰৰ ওপৰত ঘোঁৰাৰ শিৰ লৈ চিত্ৰিত কৰা হৈছে।
তিব্বতত হয়গ্ৰীৱৰ বিষয়ে বিশেষকৈ বৌদ্ধ গুৰু আতিশাই প্ৰচাৰ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ আবিৰ্ভাৱ হৈছিল এজন লৌকিক ধৰ্মপাল হিচাপে।
খেতৰ শব্দটো ক্ষেত্ৰ বা ক্ষেত্ৰপাল শব্দৰ পৰা অহা বুলি অনুমান কৰিব পাৰি৷ খেতৰ সচৰাচৰ মুকলি পথাৰত থাকে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷ অসমলৈ এই অপশক্তিৰ জনবিশ্বাস দ্ৰাবিড়ীয় মূলৰ জনগোষ্ঠীৰ প্ৰব্ৰজনৰ সৈতে অহা বুলি অনুমান কৰিব পাৰি৷ অৱশ্যে উৰিষ্যাৰ লোকৰ সৈতে থকা অসমীয়া মানুহ, ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ সাদৃশ্যই উৰিষ্যাৰ পৰা প্ৰব্ৰজিত হৈ অহা কোনো জনগোষ্ঠীৰ সৈতে ই অসমলৈ আহিল বুলি ভাবিবৰ থল আছে।
খেতৰ মুকলি ঠাইত বা ঘৰৰ পিছফালৰ বহল বাৰীত অদৃশ্য হৈ থাকে৷ খেতৰৰ কোনো শাৰীৰীক বৰ্ণনা পাবলৈ নাই৷ ই মুকলি ঠাইত থকা সৰু ল’ৰা-ছোৱালীক কিছু সময়ৰ বাবে ধৰি বা পলুৱাই লৈ যায় আৰু কুদৃষ্টি বৰ্ষণ কৰে৷ খেতৰে ধৰা ল’ৰা-ছোৱালীৰ নানা বেমাৰ-আজাৰ হয়৷ ই গৰুৰ পোৱালিও ধৰি নিয়ে৷ খেতৰে ধৰা দামুৰীয়ে গাইজনীৰ গাখীৰ নোখোৱা হয় আৰু জলকা লাগি থাকে৷
অতীজত অসম হাবি-জংগলেৰে ভৰা ঠাই আছিল৷ স্বাভাৱিকতে হাবি-জংগলেৰে ভৰা জয়াল ঠাইত নানা অলৌকিক অপশক্তিৰ কথাই পুৰণি কালত মানুহৰ মনত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল৷ বৈজ্ঞানিক চিন্তা-চৰ্চাৰ অভাৱত বেমাৰ-আজাৰকে ধৰি নানা অপায়-অমংগলৰ কাৰণৰূপে অপশক্তিবোৰক জগৰীয়া কৰা হৈছিল৷
খেতৰে ধৰা ল’ৰা-ছোৱালী চিনাক্ত কৰিবলৈ কিছুমান লক্ষণ দেখা দিয়ে বুলি বিশ্বাস৷ যিবোৰে অনবৰতে কান্দি থাকে আৰু মাজে মাজে জিকাৰ খাই উঠে, ভয়তে ৰঙা-ক’লা পৰে আৰু গাখীৰ নোখোৱা হয় তেনে ল’ৰা-ছোৱালীক খেতৰে ধৰা বুলি কোৱা হয়৷ খেতৰে দামুৰী ধৰি লুকুৱাই থয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷
অসমীয়া ভাষাৰ মৌলিক বিচাৰ আৰু সাহিত্যৰ চিনাকি হৈছে দেবানন্দ ভৰালিৰ দ্বাৰা ৰচিত অসমীয়া ভাষাৰ ইতিহাস বিষয়ক এখন গ্ৰন্থ।
গ্ৰন্থখনত সৰ্বমুঠ চাৰিটা অধ্যায় আছে আৰু এই অধ্যায়কেইটাত অসমীয়া ভাষাৰ উদ্ভৱ, বিকাশ, প্ৰাকৃতৰ পৰিচয়, মধ্যযুগৰ ভাৰতীয় ভাষাৰ ক্ৰমবিকাশ, আধুনিক যুগত অসমীয়া ভাষা আৰু লিখকসকলৰ পৰিচয়, বুৰঞ্জীৰ ভাষা, আখৰ-জোঁটনি, মৌখিক সাহিত্য, অসমীয়া ভাষাত অনাৰ্য ভাষাৰ প্ৰভাৱ, তামৰ ফলি, শিলালিপি আদিৰ পৰিচয় সম্পৰ্কীয় বিচাৰ-বিশ্লেষণ আছে।
উষা, বাঁহী আদি আলোচনীত নিয়মীয়াকৈ প্ৰবন্ধ লিখাৰ লগতে তেখেতে ছেক্‌ছপীয়েৰৰ মেকবেথ নাটকখন অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছিল।
প্ৰাক্ বৈষ্ণৱী যুগ, ডাকৰ ৰচন, গোপী চন্দ্ৰৰ গান, দ্বাদশ খৃষ্টাব্দৰ অসমীয়া শব্দ, বৈষ্ণৱ যুগ, মাধৱ কন্দলি, আসামত বৈষ্ণৱ ধৰ্ম্ম, হেম সৰস্বতী, ৰুদ্ৰ কন্দলি, কবিৰত্ন সৰস্বতী শ্ৰীকৃষ্ণ-কীৰ্ত্তন, শঙ্কৰদেৱ, কীৰ্তন, অসমীয়া কৃষ্ণ, গীত, নাটক আৰু গদ্য ৰচনা, অন্যান্য কবিসকল, বঙালী ভাষাৰ উদয়, জোৰ
আদি প্ৰাকৃত অৱশেষ, ইণ্ডো-জাৰ্মান স্তৰ, ইৰাণী-পিশাচী স্তৰ, বহিৱৰ্ত্ত স্তৰ, পশ্চিম ফৈদৰ লগত মিল, দক্ষিণ ফৈদৰ লগত মিল, পূব ফৈদৰ মাজত মিল, অন্তৰ্বৃত্ত স্তৰ, সংস্কৃতৰ মাজেদি
পুনাখা হাইস্কুলৰ পৰা লোটে শ্বেৰিঙে প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা লাভ কৰে আৰু শ্বেৰুবছি কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ মৈমনসিঙ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে আৰু ২০০১ চনত এমবিবিএছ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ বাংলাদেশ, ঢাকাৰ বংগবন্ধু শ্বেইখ মুজিব চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে পৰৱৰ্তী সময়ত অস্ত্ৰোপচাৰত স্নাতকোত্তৰ অৰ্জন কৰে৷ ২০০৭ চনত শ্বেৰিঙে আমেৰিকাৰ উইছকনছিন মেডিকেল কলেজৰ পৰা ইউৰ'লজি অধ্যয়ন কৰে ৷ বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ পৰা লাভ কৰা ফেলোশ্বিপৰ অধীনত তেখেতে এই অধ্যয়ন গ্ৰহণ কৰিছিল৷ ভূটানলৈ ওভতি আহি তেখেতে ইউৰ'লজিৰ নিদান প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ কৰে আৰু উক্ত দিশত চিকিৎসা সেৱা আগবঢ়োৱা তেখেতেই ভূটানৰ একমাত্ৰ চিকিৎসক হিচাপে পৰিগণিত হয়৷ ২০১০ চনত ছিংগাপুৰ জেনেৰেল হাস্পতাল আৰু জাপানৰ অকহামা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এণ্ডিউৰ'ল'জিত তেখেতে ফেলোশ্বিপ লাভ কৰে৷ ২০১৪ চনত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ কানবেৰা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা লোটে শ্বেৰিঙে এমবিএ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে৷
২০১৮ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনতে শ্বেৰিঙে দক্ষিণ থিম্ফু সমষ্টিৰ পৰা ডিএনটি দলৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে অৱতীৰ্ণ হৈ ভূটানৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়৷ ৩,৬৬২ টা ভোট লাভ কৰি তেখেতে ডিপিটি দলৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী কিনলেই শ্বেৰিঙক পৰাভূত কৰে৷ ২০১৮ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত তেওঁলোকৰ দলে সৰ্বাধিকসংখ্যক ভোট লাভ কৰে আৰু শ্বেৰিঙে প্ৰিমিয়াৰশ্বিপ অৰ্জন কৰে৷ তেখেতৰ দল ড্ৰুক ন্যামৰূপ শগপাও পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে চৰকাৰৰ গাদীত বহে
শ্বেৰিঙে থিম্ফুত থকা নেশ্যনেল ৰেফাৰেল হাস্পতালত সাধাৰণ অস্ত্ৰোপচাৰ বিভাগত কনছালটেণ্ট ছাৰ্জন হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছে ৷ ইয়াৰোপৰি মংগাৰ আঞ্চলিক ৰেফাৰেল চিকিৎসালয়তো তেখেতে সেৱা আগবঢ়াইছে ৷ জিগমে দৰ্জী ৱাংশ্বুক ৰাষ্ট্ৰীয় ৰেফাৰেল চিকিৎসালয়ত তেখেতে কনছালটেণ্ট ইউৰ’লজিষ্ট হিচাপে ১১ বছৰ কাম কৰিছে৷
লোটে শ্বেৰিঙে চিকিৎসক উগয়েন ডেমাৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় ৷ দম্পতীহালৰ দুগৰাকী কন্যা সন্তান আছে ৷ মংগাৰ আঞ্চলিক ৰেফাৰেল চিকিৎসালয়ত থকা কালছোৱাত লোটে শ্বেৰিঙে এজন ল’ৰা আৰু এগৰাকী ছোৱালী তুলি লয়৷ শ্বেৰিঙে জংখা, শ্বামখা, বাংলা আৰু ইংৰাজীকে ধৰি কেইবাটাও ভাষাত কথা ক’ব পাৰে৷
১৯৬৯ চনৰ ১০ মে'ত এটা মাৰ্জিত পৰিয়ালত শ্বেৰিঙৰ জন্ম হয়৷ ভূটানৰ থিম্ফুৰ অন্তৰ্গত মেয়াং গিয়গৰ ডালুখা গাঁৱত তেখেতৰ জন্ম হৈছিল৷
২০১৩ চনৰ ভূটানী ৰাষ্ট্ৰীয় বিধানসভা নিৰ্বাচনত শ্বেৰিঙে অংশ লৈছিল যদিও প্ৰাৰম্ভিক ৰাউণ্ডত তেওঁলোকৰ দলটোৱে পৰাজয়বৰণ কৰে৷
বিদ্যালয়ৰ পঞ্চম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা অৱস্থাতেই তেওঁ হৃদৰোগৰ চাৰ্জন হ'ম বুলি সিদ্ধান্ত লৈছিল, যেতিয়া তেওঁ দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ চিকিৎসক ক্ৰিষ্টিয়ান বাৰ্নাডে কৰা পৃথিৱীৰ প্ৰথমটো হৃদযন্ত্ৰ প্ৰতিষ্ঠাপনৰ বিষয়ে শুনিছিল।
১৯৭৯ চনত এমবিবিএছৰ শিক্ষা সমাপ্ত কৰাৰ পাছত তেওঁমাংগালোৰস্থিত কস্তুৰবা চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত সাধাৰণ অস্ত্ৰোপচাৰ বিষয়ত পষ্ট-গ্ৰেজুৱেট কৰিছিল।
কলিকতাত মাদাৰ টেৰেছাৰ হাৰ্ট-এটেক এটা হোৱাৰ পিছত শেট্টীয়ে তেখেতৰ অস্ত্ৰোপচাৰ কৰে আৰু পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত তেখেতৰ ব্যক্তিগত চিকিৎসকৰ দায়িত্ব পালন কৰে।
কিছুদিনৰ পিছত তেখেত বাংগালোৰলৈ আহে আৰু বাংগালোৰৰ মণিপাল চিকিৎসালয়ত মণিপাল হৃদযন্ত্ৰ সংস্থা প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে স্বাস্থ্যখণ্ডত হোৱা খৰচ পৰৱৰ্তী পাঁচ-দহটা বছৰত ৫০% পৰ্যন্ত কমাব পৰা যায়, যদিহে চিকিৎসালয়সমূহ পৰিমাপৰ অৰ্থনীতি ৰ ধাৰণাটো অৱলম্বন কৰে।
শেট্টীয়ে কলিকতাত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় হৃদবিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু বাংগালোৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰৰ কাষত ৫,০০০ বিছনাযুক্ত বিশেষ চিকিৎসালয় স্থাপন কৰিবলৈ কৰ্ণাটক চৰকাৰৰ লগত এক বুজাবুজিৰ চুক্তিত স্বাক্ষৰ কৰে।
ঠিক একেদৰে আহমেদাবাদতো ৫,০০০ বিছনাযুক্ত এখন চিকিৎসালয় স্থাপন কৰিবলৈ গুজৰাট চৰকাৰৰ লগত বুজাবুজিৰ চুক্তিত স্বাক্ষৰ কৰে।
২০১৩ চনত বাংগালোৰত অনুষ্ঠিত হোৱা ৰ বাৰ্ষিক বৈজ্ঞানিক অধিৱেশনত শেট্টীক ৰ মুখ্য পৃষ্ঠপোষক নিৰ্বাচিত কৰা হয়।
মহিলাসকলে হয় এবিধ বিশেষ মাটি ব্যৱহাৰ কৰি বেৰত আহোই দেৱীৰ প্ৰতিমূৰ্তি আঁকে, নহয় কাপোৰৰ টুকুৰাত এম্ব্ৰয়ডাৰী কৰি দেৱীৰ প্ৰতিকৃতি বেৰত ওলোমাই ৰাখে।
পূজাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা আহোই মাতাৰ যিকোনো প্ৰতিমূৰ্তিত অষ্টমী তিথিৰ লগত উৎসৱৰ সম্পৰ্ক থকাৰ বাবে “অষ্ট কোষ্টক’’ অৰ্থাৎ আঠটা কোণ থাকিব লাগে।
আহোই অষ্টমী উত্তৰ ভাৰতৰ হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকে ঠায়ে ঠায়ে পালন কৰা এক উৎসৱ৷ দীপাৱলীৰ আগৰ কৃষ্ণ পক্ষৰ অষ্টমী তিথিৰ দিনা এই উৎৱস পালন কৰা হয়।
উত্তৰ ভাৰতত অনুসৰণ কৰা চান্দ্ৰমাহ পঞ্জিকা অনুসৰি ই কাতি মাহত পৰে আৰু গুজৰাট, মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু অন্যান্য দক্ষিণৰ ৰাজ্যবোৰত অনুসৰণ কৰা চান্দ্ৰ পঞ্জিকা অনুসৰি ই আহিন মাহত পৰে।
উৎসৱৰ দিনা বা উপবাসৰ দিনা ৰাতিপুৱা স্নান কৰাৰ পিছত মহিলাসকলে সন্তানৰ মংগলৰ বাবে ব্ৰত ৰাখিবলৈ “সংকল্প’’ নামৰ এক পৰ্বৰ দ্বাৰা প্ৰতিজ্ঞা লয়।
সংকল্পৰ সময়ত এইখিনি কোৱা হয় যে উপবাসৰ সময়ত কোনো খাদ্য বা পানী নোখোৱাকৈ কৰা হ’ব আৰু তেওঁলোকৰ পাৰিবাৰিক পৰম্পৰা অনুসৰি তৰা বা চন্দ্ৰ দেখাৰ পিছতহে উপবাস ভংগ কৰা হ’ব।
এই দিনটোক “আহোই আথে’’ বুলিও কোৱা হয় কাৰণ আহোই অষ্টমীৰ বাবে উপবাস অষ্টমী তিথিত কৰা হয় যিটো চন্দ্ৰ মাহৰ অষ্টম দিন।
পূজা ঠাইৰ মজিয়াৰ ওপৰত ঘেঁহু মেলি দিয়াৰ পিছত এখন কাঠৰ টুলত পূজাস্থলী মাজত এটা পানীৰে ভৰা “কলহ’’ ৰখা হয়।
১৯৪৭ চনত সমগ্ৰ ভাৰততে দাঙ্গা সংঘটিত হোৱাৰ লগে লগে গান্ধীয়ে বংগ ভ্ৰমণ কৰি খং শান্ত কৰাৰ চেষ্টা কৰে।
সেই ভ্ৰমণত আমতুছ চালামে তেওঁৰ লগত গৈছিল আৰু তাত শান্তি আনিবলৈ তেওঁৰ লগত ২১ দিন নোয়াখালিত উপবাসে ৰাখিছিল।
গান্ধীয়ে তাইক তাতেই এৰি থৈ নোয়াখালিত গৈছিল সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতি পুনৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ প্ৰচেষ্টা অব্যাহত ৰাখিবলৈ আৰু পিছলৈ কৈছিল যে "নোয়াখালিত যি শান্তি অৰ্জন হৈছে তাৰ আঁৰৰ চলন্ত মনোভাৱ আপুনি।
মৌলানা আজাদে তেওঁৰ ইণ্ডিয়া উইন্স ফ্ৰিডমত উল্লেখ কৰিছে যে মহম্মদ আলী জিন্নাৰ কোৱাইদ-ই-আজম উপাধিটো প্ৰথমে গান্ধীয়ে জনপ্ৰিয় কৰিছিল, যিয়ে আমতুছ চালামৰ পৰামৰ্শ অনুসৰণ কৰি তেওঁ জিন্নাক এইদৰে সম্বোধন কৰিছিল কাৰণ উৰ্দু প্ৰেছে তেওঁক সেই উপাধিৰে উল্লেখ কৰিছিল।
আজাদে লিখিছে যে বাতৰি কাকতত প্ৰকাশিত তেওঁৰ চিঠিখনৰ পৰিণতিৰ কথা বিবেচনা নকৰাকৈ চালামৰ পৰামৰ্শ পালন কৰি গান্ধীয়ে শেষত ভাৰতীয় মুছলমানৰ আগত জিন্নাৰ কোৱাইদ বুলি ভাবমূৰ্তিক বৈধতা প্ৰদান কৰিছিল।
আমতুছ চালামে বিভাজন আৰু ইয়াৰ লগত জড়িত হিংসাৰ সময়ত পাটিয়ালাত থাকিব বিচাৰিছিল, এগৰাকী যুৱতী আৰু অবিবাহিত মুছলমান মহিলা হিচাপে, সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতিৰ কাৰ্য্যক আগুৱাই নিবলৈ।
ভাতৃ আৰু বহল পৰিয়ালৰ বেছিভাগেই পাকিস্তানলৈ যাবলৈ বাছি লোৱাৰ সময়তো তাই ভাৰতত থাকিবলৈ বাছি লৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ এই কাৰ্য্যই তাইক হতাশ আৰু ক্ষুব্ধ কৰি তুলিছিল।
১৯৩৪ চনত গান্ধীয়ে চৰ্দাৰ পেটেললৈ লিখিছিল যে, দুৰ্বল চালামৰ "হৃদয় সোণ, কিন্তু তেওঁৰ শৰীৰ পিতলৰ"।
চালাম হিন্দু-মুছলমান মিত্ৰতাৰ সমৰ্থক আছিল আৰু সেই লক্ষ্যত উপনীত হোৱাৰ বাবে তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাক সমৰ্থন কৰিছিল।
বিবি আমতুছ চালাম এগৰাকী সমাজ কৰ্মী আৰু মহাত্মা গান্ধীৰ শিষ্য আছিল, যিয়ে ভাৰত বিভাজনৰ পিছত সাম্প্ৰদায়িক হিংসাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়াত আৰু বিভাজনৰ পিছত ভাৰতলৈ অহা শৰণাৰ্থীসকলৰ পুনৰ সংস্থাপনৰ ক্ষেত্ৰত সক্ৰিয় ভূমিকা পালন কৰিছিল।
আব্দুল মজিদ খানৰ কন্যা হিচাপে জন্মগ্ৰহণ কৰা বিবি আমতুছ চালাম পাটিয়ালাৰ এটা ৰক্ষণশীল কিন্তু অভিজাত মুছলমান পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত আছিল।
তেওঁ সমসাময়িক সামাজিক বিষয়সমূহৰ ওপৰত সজাগতা গঢ়ি তোলা কেইবাটাও কুচিপুড়ি নৃত্যৰ ৰূপ বিকশিত কৰি পৰিবেশন কৰিছিল, ইয়াৰে কিছুমান হ’ল- বেলে ব্ৰুন হত্যালু, জাগ্ৰুতি, বজ্ৰ ভাৰতী, নমস্তে ইণ্ডিয়া, ছিজন অৱ ফ্লাৱাৰছ।
ব্ৰুন হত্যালুত কন্যা ভ্ৰুণহত্যাক গৰিহণা দিয়া হয়, জাগ্ৰুতীয়ে এইচ আই ভি/এইডছ সম্পৰ্কীয় বিষয়সমূহ সামৰি লৈছে আৰু বজ্ৰ ভাৰতীয়ে মানুহৰ মাজত জাতীয় অখণ্ডতাৰ আগ্ৰহ জগাই তুলিবলৈ চেষ্টা কৰিছে।
তেওঁৰ কিছুমান পৌৰাণিক কৰ্মৰ ভিতৰত আছে- ভামকলপম, মহিষাসুৰ মৰ্দিনী, নৱদুৰ্গালু আৰু কাকতীয়ম আদি অন্যতম।
ৰেড্ডীয়ে এক সাক্ষাৎকাৰত কৈছিল যে তেওঁ তেলেংগানাৰ সংস্কৃতিৰ আধাৰত এটা শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ ৰূপ গঢ়ি তুলিব বিচাৰে।
কাকতীয় বংশৰ সময়ছোৱাত ৰামাপ্পা মন্দিৰৰ ইতিহাস আৰু বিষয়বস্তু, ভাস্কৰ্য্য আৰু নৃত্যৰ ৰূপৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি দুটা খণ্ডৰ কুচিপুড়ি নৃত্যৰ এটা ৰূপ কাকতিয়ম বিকশিত কৰে।
নৃত্যৰ ৰূপটোৰ গঠনৰ ক্ষেত্ৰত ৰামাপ্পা মন্দিৰ, সহস্ৰ স্তম্ভ মন্দিৰ আৰু ৱাৰংগল দুৰ্গৰ ওপৰত কৰা গৱেষণাৰ ভিত্তিত ধাৰণাটো লোৱা হৈছে বুলিও তেওঁ কৈছিল।
তেওঁৰ মতে, ই এজন কাকতীয় সেনাপতি জয়পা সেনানীৰ গ্ৰন্থ নৃত্য ৰত্নাৱলীৰ আধাৰত ৰচনা কৰা হৈছে, য'ত ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ নৃত্যৰ ৰূপসমূহ নথিভুক্ত কৰা হৈছে।
১৯৬৭ চনৰ ১ জানুৱাৰীত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ কৃষ্ণা জিলাৰ পামাৰুত এটা ৰেড্ডী পৰিয়ালত তেওঁৰ জন্ম হয়।
তেওঁ প্ৰথমে চেণ্ট থেৰেছা স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ আৰু তাৰ পিছত ৰেড্ডী কলেজৰ পৰা কলা শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লয়।
চুলিৰ তিনিটা স্তৰৰ ভিতৰত প্ৰথমটো “ক’ৰ্টেক্স’’ যি শক্তিশালী আৰু সুসংগঠিত আৰু দ্বিতীয়টো যান্ত্ৰিক শক্তি আৰু পানী গ্ৰহণৰ প্ৰধান উৎস।
কৰ্টেক্সত “মেলানিন’’ থাকে, যিয়ে “মেলানিন’’ দানাসমূহৰ সংখ্যা, বিতৰণ আৰু প্ৰকাৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি চুলিৰ আঁহসমূহৰ ৰং স্থিৰ কৰে।
ফ’লিকলৰ আকৃতিয়ে কৰ্টেক্সৰ আকৃতি নিৰ্ধাৰণ কৰে আৰু ফাইবাৰৰ আকৃতিয়ে চুলি কিমান পোন বা ডাঠ, সেইটো নিৰ্ধাৰণ কৰে।
ইয়াৰ জটিল গঠন চুলি গজি উঠাৰ লগে লগে বিয়পি যায় আৰু “লিপিড’’ৰ একক আণৱিক স্তৰেৰে আবৃত হয় যিয়ে চুলিক পানীৰ পৰা নিবৃত কৰে।
মানুহৰ মূৰৰ চুলিৰ এই বৈশিষ্ট্যসমূহ কিছুমান জাতি অনুসৰি বেলেগ বেলেগ হয়: বেছিভাগে আফ্ৰিকান বংশৰ লোকৰ প্ৰৱণতা থাকে ৬০-৯০ ব্যাস আৰু সমতল ক্ৰছ-ছেকচনৰ চুলি থকা, আনহাতে বেছিভাগেই ইউৰোপীয় বা মধ্যপ্ৰাচ্যৰ বংশৰ লোকৰ ব্যাস ৭০-১০০ আৰু অণ্ডাকাৰ চুলিৰ প্ৰৱণতা থাকে।
ক্ৰছ-ছেকচন, আৰু বেছিভাগেই এছিয়ান বা নেটিভ আমেৰিকান বংশৰ লোকৰ চুলি ৯০-১২০ ব্যাসৰ আৰু ঘূৰণীয়া ক্ৰছ-ছেকচনৰ প্ৰৱণতা থাকে।
প্ৰায় ২০ লাখ সৰু, নলীকা গ্ৰন্থি আৰু “ঘৰ্মগ্ৰন্থি’’, যিয়ে পানীৰ দৰে তৰল পদাৰ্থ উৎপন্ন কৰে যিয়ে বাষ্পীভৱনৰ দ্বাৰা শৰীৰক ঠাণ্ডা কৰে।
দেখা পোৱা চুলি অংশ হৈছে চুলিৰ গুৰি, যিয়ে কোনো জৈৱ-ৰাসায়নিক কাৰ্যকলাপ প্ৰদৰ্শন নকৰে আৰু ইয়াক “মৃত’’ বুলি গণ্য কৰা হয়।
চুলিৰ গুৰিৰ অন্যান্য গঠনসমূহৰ ভিতৰত আছে তেল উৎপন্ন কৰা “চেবাচিয়াছ গ্ৰন্থি’’ যিয়ে চুলি আৰু পেশীক তেল যোগান ধৰে, যাৰ সহায়ত চুলি থিয় হৈ গজি উঠিব পাৰে।
চুলিৰ প্ৰতি অধিকাংশ আগ্ৰহ চুলিৰ বৃদ্ধি, চুলিৰ প্ৰকাৰ, আৰু চুলিৰ যত্নৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত।
মানুহৰ শৰীৰৰ মূৰত গজা এই প্ৰটিন ফিলামেণ্টবোৰ চুলি বুলি জনা যায়, কিন্তু শৰীৰৰ বাকী অংশৰ আৰু জন্তুৰ শৰীৰৰ চুলিক নোম বুলি জনা যায়।
চুলিৰে সৈতে যুগ যুগৰে পৰা নানা সংস্কৃতি জড়িত হৈ আছে, বিশেষকৈ ইয়াৰ প্ৰতিপালন, চুলি আঁতৰোৱা, চুলি বন্ধন আদিৰ সৈতে ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক বিশ্বাসো সাঙোৰ খাই আছে।
ছালৰ তলৰ অংশ, যাক চুলিৰ গুৰি বোলা হয় ই ছালৰ ভিতৰলৈকে সোমাই থাকে আৰু ই ষ্টেম চেলসমূহ ৰক্ষা কৰাৰ লগতে চুলি সৰি পৰাৰ পিছত চুলি পুনৰ গজোৱাৰ উপৰি নোমকূপৰ ঘাঁ নিৰাময় কৰি পিছত পুনৰ চুলি গজোৱাত সহায় কৰে।
এই দুয়োবিধ ৰঞ্জক পদাৰ্থ মেলানিন প্ৰকাৰৰ, চুলিৰ গুৰিৰ ভিতৰত উৎপন্ন হয় আৰু চুলিৰ আঁহত পোৱা দানাত বান্ধ খাই থাকে।
“ইউমেলানিন’’, বাদামী ৰঙৰ চুলি আৰু ক’লা চুলিৰ প্ৰধান ৰঞ্জক পদাৰ্থ, আনহাতে “ফিঅ'মেলেনিন’’, ৰঙা চুলিৰ প্ৰধান ৰঞ্জক পদাৰ্থ।
ধূসৰ ৰঙৰ চুলি, ছালত মেলানিন উৎপাদন হ্ৰাস বা বন্ধ হ’লে দেখা যায়, আনহাতে “পলিঅ’চিছ’’ হৈছে বগা চুলি , সাধাৰণতে এনে ছালত যিবোৰত কেতিয়াও মেলানিন নাছিল, বা প্ৰাকৃতিকভাৱে বন্ধ হৈ গৈছিল, দেখা যায়।
চুলিৰ গুৰিটো ৰ ৰং বগা আৰু তাৰ বিন্যাস মূল ঠাৰিতকৈ কোমল আৰু ই ছালত থাকে যাক “চুলিৰ গুৰি’’ বুলি কোৱা হয়।
চুলিৰ গুৰি আঁহযুক্ত সংযোগী কলা, কাঁচৰ দৰে পৰ্দা, বাহ্যিক শিপাৰ আৱৰণ, এপিথেলিয়াম স্তৰ আৰু দানাদাৰ স্তৰেৰে অভ্যন্তৰীণ শিপাৰ কুটিল আৱৰণ, কৰ্টেক্স আৰু মেডুলাৰে গঠিত।
আংশিক প্ৰতিৰোধ হাতদুখন চাবোন আৰু ছেনিটাইজাৰেৰে সঘনাই পৰিষ্কাৰ কৰা, চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ অনুসৰিহে ঔষধ গ্ৰহণ কৰা, চকুমুনি হাতেৰে মোহাৰি থকা বা স্পৰ্শ কৰাৰ পৰা বিৰত থকা, পৰিষ্কাৰ পানী বা আই বাইপেৰে চকুজুৰি পৰিষ্কাৰ কৰা, সুৰক্ষামূলক তথা ডাঠ লেন্সযুক্ত চছমা পৰিধান কৰা, আক্ৰান্ত ব্যক্তিগৰাকীয়ে ব্যৱহাৰ কৰা ৰুমাল, গামোছা, বেডশ্বীট আদি ব্যৱহাৰ নকৰা, নিজাববীয়াকৈ ঔষধ বা ঘৰুৱা চিকিৎসা পদ্ধতি অবলম্বনৰ পৰা বিৰত থকা, আৰোগ্য নোহোৱা পৰ্যন্ত জনসমাগম পৰিহাৰ কৰাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
বেক্টেৰিয়াৰ সংক্ৰমণৰ বাবে হোৱা বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতো চিকিৎসা অবিহনে ভাল হয়; কিন্তু এণ্টিবায়টিক ঔষধে ৰোগৰ সময় সীমিত কৰিব পাৰে।
যিসকল লোকে কনটেক্ট লেন্স পিন্ধে আৰু যিসকলৰ সংক্ৰমণ গনোৰিয়া বা ক্ল'মাইডিয়াৰ ফলত হয় তেওঁলোকৰ ক্ষেত্ৰত উন্নত চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজন হয়।
কন্‌জাংটিভাইটিছ বা পিংক আই হৈছে চকুৰ বগা অংশৰ বাহিৰৰ স্তৰ আৰু চকুৰ পতাৰ ভিতৰ পৃষ্ঠত হোৱা প্ৰদাহ।
পিছত এই স্থানতে এখন হাইস্কুল স্থাপন হ’ব লাগে বুলি সচেতন ৰাইজে মতপোষণ কৰাত বিদ্যালয়খনিৰ বাবে গঠন কৰা কাৰ্যনিৰ্বাহক সমিতিয়ে ২৮-০৩-১৯৫৭ তাৰিখৰ সভাত বিদ্যালয়খনিৰ নাম গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ নামত হ’ব লাগে বুলি স্থিৰ কৰিছিল।
১৯৬২ চনৰ ৫ আগষ্টত জোনাৰাম বৰাৰ মৃত্যু হোৱাত বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান শিক্ষকৰূপে দায়িত্ব দিয়া হয় শশীপ্ৰভা বৰাক।
১৯৬৫ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত বিজয়া দাসক প্ৰধান শিক্ষয়িত্ৰী নিয়োগ কৰা হয় আৰু গৃহৰ অভাৱত “মহেন্দ্ৰ বৰা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়’’ত শ্ৰেণীসমূহৰ পাঠদান কৰিবলৈ লয়।
১৯৬৫ চনৰ মাৰ্চ মাহত বিদ্যালয়ৰ কাৰ্যনিৰ্বাহক সভাই বিদ্যালয়খন উচ্চ মাধ্যমিকলৈ উন্নীত কৰাৰ যাৱতীয় কাম আৰম্ভ কৰে আৰু ৰজনীকান্ত বৰাক প্ৰধান শিক্ষক নিযুক্ত কৰে।
ৰজনীকান্ত বৰাৰ আকস্মিক মৃত্যু হোৱাত ১৯৬৬ চনৰ ৯ মাৰ্চত নুৰমহল বেগমক প্ৰধান শিক্ষকৰ দায়িত্বভাৰ দিয়া হয়।
১৯৬৬ চনৰ ২৪ অক্টোবৰত সভাৰ সিদ্ধান্তমৰ্মে গুণাভিৰাম এম.ই. স্কুলক মতিৰাম বৰা উচ্চ মাধ্যমিক বালিকা বিদ্যাপীঠ নামকৰণেৰে একেলগ কৰা হয়।
১৯৮৫ চনৰ ১৪ নৱেম্বৰত বিদ্যালয়খনি উচ্চতৰ মাধ্যমিকলৈ উন্নীত কৰাত ই বৰ্তমানৰ “মতিৰাম বৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালিকা বিদ্যাপীঠ’’ নামেৰে পৰিচিত হৈ আছে।
সোণালী জয়ন্তী বৰ্ষৰ পৰাই বিদ্যালয়ে বছৰে একোখন আলোচনী উলিয়াই আছিল যদিও অদৃশ্য কাৰণত বৰ্তমান তাৰ প্ৰকাশ বন্ধ হৈ আছে।
২০১৫ চনৰ পৰা বিদ্যালয়ৰ প্ৰতিটো শ্ৰেণীৰ প্ৰত্যেক শাখাৰ পৰা ভিন্ন ভিন্ন নামেৰে একোখনি তিনিমহীয়া প্ৰাচীৰ প্ৰত্ৰিকাও প্ৰকাশ কৰা হৈছিল।
সৰ্বশিক্ষা অভিযানে “জ্ঞান সাগৰ’’ নামৰ ৩২ পৃষ্ঠাৰ আলোচনী প্ৰকাশৰ বাবে দিয়া ১৫০০টকীয়া অনুদানেৰে এটা সংখ্যা “জ্ঞানসাগৰ’’ প্ৰকাশ পোৱাৰ পিছত সিয়ো বন্ধ হৈ আছে।
মতিৰাম বৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালিকা বিদ্যাপীঠ নগাঁও চহৰৰ মাজ-মজিয়াত প্ৰতিষ্ঠিত এটি শিক্ষানুষ্ঠান।
উচ্চতৰ শাখাত কলা বিভাগৰ দুটা শ্ৰেণী আৰু ষষ্ঠ শ্ৰেণীৰ পৰা দশম শ্ৰেণীলৈ দুটাকৈ শাখাৰে বৰ্তমান প্ৰায় ৮৫০ গৰাকী ছাত্ৰী এই বিদ্যালয়ত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰি আছে।
তেতিয়াৰ অসম বিধান সভাৰ বিৰোধী দলপতি লক্ষ্মীপ্ৰসাদ গোস্বামী ফৌজদাৰীপট্টিৰ বাসিন্দা হোৱা হেতুকে ঠাইখনৰ উন্নতিৰ বাবে এই এলেকাটোত এখনি ছোৱালী হাইস্কুল হ’ব লাগে বুলি দৃঢ় মত পোষণ কৰি সেই সময়ৰ মুখ্যমন্ত্ৰী বিমলাপ্ৰসাদ চলিহাক অৱগত কৰিছিল আৰু তেওঁৰ সন্মতিত স্কুল স্থাপনৰ বাবে আগবঢ়া হৈছিল।
মতিৰাম বৰাই যিহেতু অঞ্চলটোত বহু জনহিতকৰ কাম কৰি থৈ গৈছে, গতিকে তেওঁৰ স্মৃতিতে বিদ্যালয়খনি হ’ব লাগে বুলি সকলোৱে সহমত প্ৰকাশ কৰে।
বিদ্যালয়ৰ সোণালী জয়ন্তীত মিত্ৰদেৱ মহন্তৰ জীয়াৰী ৰেণু মহন্তই বিদ্যালয়ৰ বাবে এটি সংগীত ৰচনা কৰে।
এজন সাধুৰ জীৱন কেৱল পূৰ্ণ ব্ৰহ্মৰ ধ্যান আৰু চিন্তাৰ জৰিয়তে চতুৰ্থ আৰু অন্তিম আশ্ৰম মোক্ষ লাভৰ বাবে উৎসৰ্গিত।
মনিয়েৰ মনিয়েৰ-উইলিয়ামছৰ মতে, সাধু শব্দটো ঋগবেদ আৰু অথৰ্ববেদত দেখা যায় য'ত ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে "পোন, সোঁ, পোনে পোনে লক্ষ্যলৈ যোৱা।
" বৈদিক সাহিত্যৰ ব্ৰাহ্মণ স্তৰত এই শব্দটোৱে প্ৰসংগ অনুসৰি "সুস্বাস্থ্য, দয়ালু, ইচ্ছুক, ফলপ্ৰসূ বা কাৰ্যক্ষম, শান্তিপূৰ্ণ, নিৰাপদ, ভাল, গুণী, সন্মানীয়, ধাৰ্মিক, উচ্চবৰ্ণৰ" ব্যক্তিক বুজায়।
সন্যাস ঘৰ ত্যাগ কৰি নহয় মানুহৰ ভিতৰৰ বিকাৰসমূহ- কাম, ক্ৰোধ, লোভ, মোহ, মদ ও মাৎসৰ্য এইবোৰ ত্যাগ কৰিব পাৰিলে হে সম্ভৱ হব।
কবীৰ চাহাবৰ নীতি আদৰ্শ মানি চলিলেহে সাধুতাৰ প্ৰকৃত নিদৰ্শন পোৱা যাব আৰু পৃথীৱী স্বৰ্গতকৈও অধিক সুখময় হব।
ो ो ा ा, ़ा ो ्ा॥"" অৰ্থাৎ কবীৰ চাহাবে কৈছে, সাধুৰ জাতি সুধিব নালাগে, তেওঁৰ পৰা জ্ঞান হে লব লাগে।
১৯৮৭ চনৰ ২৩ জুনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মেজৰ ভাৰিন্দৰ সিঙৰ টাস্ক ফ’ৰ্চে এই পদ দখল কৰিবলৈ একাধিক আক্ৰমণ চলায়।
বানা সিং আৰু চুনী লালকে ধৰি তেওঁৰ সতীৰ্থ সৈনিকসকলে ৪৫৭ মিটাৰ উচ্চতাৰ ঠেক বৰফৰ দেৱালত আৰোহণ কৰে।
দলটোৱে অপ্ৰত্যাশিত দিশৰ পৰা কোৱাইড পোষ্টৰ কাষ চাপিছিল, তেওঁলোকে আন দলতকৈ দীঘলীয়া আৰু কঠিন পন্থা ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
১৯৮৭ চনৰ ১৮ এপ্ৰিলত কোৱাইড পোষ্টৰ পৰা পাকিস্তানীসকলে পইণ্ট সোণম ত ভাৰতীয় সৈন্যৰ ওপৰত গুলীচালনা কৰে আৰু দুজন সৈনিকৰ মৃত্যু হয়।
১৯৮৭ চনৰ ২০ এপ্ৰিলত নাইব চুবেদাৰ বানা সিঙক ৮ম জে কে এল আই ৰেজিমেণ্টৰ অংশ হিচাপে চিয়াচেনত নিযুক্তি দিয়া হৈছিল আৰু কোৱাইড পোষ্ট দখল কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল।
২৯ মে’ত ছেকেণ্ড লেফটেনেণ্ট ৰাজীৱ পাণ্ডেৰ নেতৃত্বত জে কে এল আই টহলদাৰী দলে এই পদ দখল কৰাৰ প্ৰচেষ্টাত ব্যৰ্থ হৈছিল, যাৰ ফলত ১০জন ভাৰতীয় সৈনিকৰ মৃত্যু হৈছিল।
দ্বিতীয় লেফটেনেণ্ট ৰাজীৱ পাণ্ডেৰ সন্মানত "অপাৰেচন ৰাজীৱ" নামৰ এই অভিযানৰ নেতৃত্ব দিছিল মেজৰ ভাৰিন্দৰ সিঙে।
পাকিস্তানীসকলে এই অঞ্চলৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ দখল কৰিছিল, যাক তেওঁলোকে "কোৱাইড পোষ্ট" বুলি অভিহিত কৰিছিল।
চিয়াচেন হিমবাহ অঞ্চলৰ সৰ্বোচ্চ শৃংগটোত ৬৫০০ মিটাৰ উচ্চতাত এই পোষ্টটো অৱস্থিত (পিছলৈ ভাৰতীয়সকলে বানা সিঙৰ সন্মানত এই শৃংগটোৰ নাম সলনি কৰি "বানা টপ" ৰাখিছিল)।
এই বৈশিষ্ট্যৰ পৰা পাকিস্তানীসকলে ভাৰতীয় সেনাৰ স্থানত দৃষ্টি ৰাখিব কৰিব পাৰিছিল কাৰণ এই উচ্চতাৰ পৰা সমগ্ৰ ছালটোৰো ৰেঞ্জ আৰু চিয়াচেন হিমবাহৰ স্পষ্ট দৃশ্য দেখা গৈছিল।
শত্ৰুৰ চকীটো কাৰ্যতঃ এটা অদৃশ্য হিমবাহৰ দুৰ্গ আছিল আৰু ইয়াৰ দুয়োফালে ৪৫৭ মিটাৰ উচ্চতাৰ বৰফৰ দেৱাল আছিল।
কেপ্তেইন বানা সিং পি.ভি.চি. এজন ভাৰতীয় সৈনিক আৰু দেশৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক বীৰত্ব বঁটা পৰম বীৰ চক্ৰ লাভ কৰা ব্যক্তি।
ভাৰতীয় সেনাবাহিনীত নাইব চুবেদাৰ হিচাপে তেওঁ অপাৰেচন ৰাজীৱৰ অংশ হিচাপে কাশ্মীৰৰ চিয়াচেন হিমবাহৰ সৰ্বোচ্চ শৃংগটোৰ নিয়ন্ত্ৰণ পাকিস্তানী বাহিনীৰ কবলৰ উদ্ধাৰ কৰা ভাৰতীয় দলটোক নেতৃত্ব দিছিল।
১৯৬৯ চনৰ ৬ জানুৱাৰীত তেওঁ ভাৰতীয় সেনাবাহিনীত যোগদান কৰে, আৰু জম্মু-কাশ্মীৰ লাইট ইনফেণ্ট্ৰিৰ ৮ম বেটেলিয়নত সেৱা আৰম্ভ কৰে।
১৯৮৫ চনৰ ১৬ অক্টোবৰত তেওঁ হাবিলদাৰৰ পৰা নাইব চুবেদাৰ পদবীলৈ পদোন্নতি লাভ কৰে, ইয়াৰ দুবছৰ নৌহওঁতেই তেওঁ অপাৰেচন ৰাজীৱৰ সফল দলটোৰ নেতৃত্ব দিয়ে।
১৯৪৯ চনৰ ৬ জানুৱাৰীত জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ কাডিয়ালৰ এটা শিখ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা সিঙৰ পিতৃ এজন কৃষক আৰু খুৰাক-বৰদেউতাকসকল ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ সৈনিক আছিল।
মহাত্মা গান্ধী: সম্ভৱতঃ ২০ শতিকাৰ আইন অমান্যৰ অন্যতম প্ৰভাৱশালী সমৰ্থক মহাত্মা গান্ধীৰ ভাৰতীয় স্বাধীনতাৰ অহিংস সংগ্ৰামত আইন অমান্যৰ চিহ্নিত হৈছিল।
তেওঁ গণ প্ৰতিবাদ, বৰ্জন, ব্ৰিটিছ কৰ্তৃপক্ষৰ সৈতে সহযোগিতা নকৰাকে ধৰি বহুতো কৌশল ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
তেওঁৰ সত্যাগ্ৰহ দৰ্শন অৰ্থাৎ "সত্য শক্তি" বা "আত্মা শক্তি"ৰ প্ৰভাৱ কেৱল ভাৰততে নহয়, মাৰ্টিন লুথাৰ কিং জুনিয়ৰৰ নেতৃত্বত চলি থকা নাগৰিক অধিকাৰ আন্দোলনসমূহকে ধৰি বিশ্বজুৰি নাগৰিক অধিকাৰ আন্দোলনসমূহৰ বাবেও প্ৰেৰণা হিচাপে কাম কৰিছিল।
হেনৰী ডেভিদ থোৰো: "আইন অমান্য" শব্দটো আমেৰিকান লেখক আৰু দাৰ্শনিক হেনৰী ডেভিদ থোৰোই ১৮৪৯ চনত একে নামেৰে লিখা ৰচনাখনত জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল।
থোৰোৰ কামত ব্যক্তিগত বিবেক আৰু অন্যায় চৰকাৰী কাৰ্য্যৰ প্ৰতিৰোধৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছিল।
তেওঁৰ ৰচনাখন আংশিকভাৱে মেক্সিকান-আমেৰিকান যুদ্ধ আৰু আমেৰিকাত দাসত্বৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰতি সঁহাৰি আছিল, যিটো তেওঁ অনৈতিক বুলি গণ্য কৰিছিল।
আইন অমান্য হৈছে এক প্ৰকাৰৰ অহিংস প্ৰতিবাদ আৰু ৰাজনৈতিক কাৰ্য্য য'ত ব্যক্তি বা গোটে সচেতনভাৱে আৰু ইচ্ছাকৃতভাৱে আইন, নিয়ম বা প্ৰতিষ্ঠিত আদেশ উলংঘা কৰি অনুভূত অন্যায়, বৈষম্য বা অন্যায় চৰকাৰী নীতিৰ প্ৰতি নিজৰ মতানৈক্য বা প্ৰতিৰোধ প্ৰকাশ কৰাৰ উপায় হিচাপে লয়।
আসৰাৰ-উল-হাছান খান নামেৰে উত্তৰ প্ৰদেশৰ চুলতানপুৰত এটা ৰাজপুত মুছলমান পৰিয়ালত মজৰূহ চুলতানপুৰীৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁৰ পিতৃ এজন আৰক্ষী বিষয়া আছিল যদিও তেওঁৰ পুত্ৰই ইংৰাজী শিক্ষা গ্ৰহণৰ প্ৰতি বিশেষ আগ্ৰহী নাছিল আৰু সেয়েহে মজৰূহক পৰম্পৰাগত ‘মাদ্ৰাছা শিক্ষা’ৰ বাবে পঠিওৱা হৈছিল।
সাত বছৰীয়া ধৰ্মীয় আৰু আৰবী, পাৰ্চী ভাষাৰ পাঠ্যক্ৰমৰ অন্তত প্ৰথমে তেওঁ দাৰ্চ-ই-নিজামী উপাধি লাভ কৰে।
এজন হেকিম হিচাপে কৰ্ম-নিৰ্বাহ কৰি থকাৰ সময়তে চুলতানপুৰৰ এখন মুছায়াৰাত গজল আবৃত্তি কৰি দৰ্শকৰ প্ৰভুত সঁহাৰি লাভ কৰে আৰু হেকিমী বাদ দি গুৰুত্বসহকাৰে কবিতা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
অতি সোনকালেই তেওঁ মুছায়ৰাত 'নিয়মীয়া'কৈ অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ লয় আৰু উৰ্দু মুছায়েৰ জিগাৰ মোৰাদাবাদীৰ "শাগিৰ্ড" অৰ্থাৎ শিষ্য হৈ পৰে।
১৯৪৫ চনত মজৰূহে ছাবু ছিদ্দিক ইনষ্টিটিউটত অনুষ্ঠিত হোৱা এক মুছায়ৰাত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ বোম্বাইলৈ যায়।
কিন্তু মজৰূহে চলচ্চিত্ৰৰ বাবে গীত লিখিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে; কাৰণ চলচ্চিত্ৰৰ বিষয়ে তেওঁ বৰ বেছি উচ্চভাব পোষণ কৰা নাছিল।
কিন্তু জিগৰ মোৰাদাবাদীয়ে তেওঁক বুজালে যে ছবিৰ বাবে গীত লিখিলে তেওঁক ভাল পাৰিশ্ৰমিক দিয়া হ’ব আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালটো পোহপাল দিয়াত সহায়ক হ’ব।
তেওঁ মজৰূহক সুৰ এটা দি তাৰ আধাৰত কিবা এটা লিখিবলৈ ক’লে; আৰু মজৰূহে লিখিলে “জব উছনে গেছু বিখৰায়ে, বাদল আয়ে ঝুম কে.”।
ছাহজাহানৰ পিছত এছ ফাজিলৰ মেহেন্দী, দোলী , মেহবুবৰ আন্দাজ আৰু শ্বহীদ লতিফৰ আৰ্জুৰে মজৰূহে যেতিয়া নিজকে এজন স্বনামধন্য গীতিকাৰ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰি আছিল, তেতিয়াই বাওঁপন্থী প্ৰৱণতাই তেওঁক বিপদত পেলায়।
তেওঁৰ প্ৰতিষ্ঠান বিৰোধী কবিতাবোৰে চৰকাৰক অস্বস্তিত পেলাইছিল আৰু ১৯৪৯ চনত বলৰাজ সাহনীৰ দৰে আন বাওঁপন্থীসকলৰ সৈতে তেওঁকো কাৰাগাৰত ভৰোৱা হৈছিল।
১৯৪৮ চনত ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ দ্বিতীয় কংগ্ৰেছৰ পিছত দেশজুৰি কমিউনিষ্টক গ্ৰেপ্তাৰ কৰাৰ কুচ-কাৱাজ চলিছিল।
নতুনকৈ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিব লগা হোৱাৰ পিছত, মজৰূহে অৱশেষত গুৰু দত্তৰ ছবি বাজ ৰ যোগেদি চলচ্চিত্ৰ জগতত পুনৰ প্ৰবেশ কৰে।
তেওঁলৈ ১৯৬৫ চনত দোস্তী ছবিৰ ‘চাহুংগা মই তুঝে’ শীৰ্ষক গীতটোৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ গীতিকাৰ বঁটা আৰু ১৯৯৩ চনত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা জীৱনজোৰা অৱদানৰ বাবে সৰ্বোচ্চ দাদা চাহেব ফালকে বঁটা আগবঢ়োৱা হয়।
এই সংগীত যুঁটিটোৰ গীত ৰচনা কৰা তেওঁৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য ছবি আছিল- কয়ামত ছে কয়ামত তক, লাল দুপাট্টা মলমল কা, লাভ আৰু দহেক।
মজৰূহ চুলতানপুৰীয়ে অনিল বিশ্বাস, নৌশাদ, মদন মোহন, অ' পি নায়াৰ, ৰোশন, সলিল চৌধুৰী, চিত্ৰগুপ্ত, এন দত্ত, কল্যাণজী-আনন্দজী আৰু লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলাল আৰু আৰ ডি বৰ্মনৰ দৰে বহু সংগীত পৰিচালকৰ সৈতে কাম কৰিছিল।
গীতিকাৰ হিচাপে তেওঁৰ শেষৰখন ছবি আছিল ৱান টু কা ফ’ৰ, যিখন ছবি ২০০১ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত মুক্তি পাইছিল।
১৯৫০-ৰ দশক আৰু ১৯৬০-ৰ দশকৰ আৰম্ভণি কালচোৱাত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ অন্যতম প্ৰতিপত্তিশীল সংগীত শক্তি আছিল আৰু প্ৰগতিশীল লেখক আন্দোলনৰ এজন গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্যক্তি আছিল।