polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ইয়াৰে এটা যন্ত্ৰ বাৰ্তা পঠিয়াবলৈ আৰু আনটো এটা 'শব্দ প্ৰতিৰোধী কক্ষ' ত বাৰ্তা গ্ৰহণ কৰিবৰ বাবে ব্যৱহৃত হৈছিল।
জাহাজখন কাম-কাজত ব্যৱহাৰ কৰাৰ সলনি বিশেষকৈ যাত্ৰীসকলৰ ব্যৱহাৰৰ বাবেহে এই প্ৰণালীটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
যাত্ৰীসকলৰ ৱায়াৰলেছ টেলিগ্ৰাম পঠিয়াব বা গ্ৰহণ কৰিবৰ বাবে মাৰ্কনি কোম্পানিৰ দুজন অনাতাঁৰ যন্ত্ৰচালক দিনটোৰ ২৪ ঘণ্টাই ব্যস্ত আছিল।
ইয়াত ছটাকৈ 'প্ৰসাদীয় কোঠৰী' আছিল, য'ত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ যাত্ৰী সকলৰ সুবিধাৰ্থে সমুদ্ৰৰ প্ৰমোদৰ কাৰণে ঠাই আছিল।
লা কাৰ্টে ৰেষ্টুৰেণ্ট' আৰু 'কেফে পেৰিছিয়ানে' য়ে প্ৰথম শ্ৰেণীৰ যাত্ৰীসকলৰ বাবে বিলাসী ভোজনৰ ব্যৱস্থা কৰি দিছিল।
দৈৰ্ঘ্যৰ এই খলপাটোৰ অংশটো তৃতীয় শ্ৰেণীৰ যাত্ৰীসকলে প্ৰমোদ ভ্ৰমণৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
দুয়োফালে এই সাঁকোখন মেলিব পৰা গৈছিল, যাতে বন্দৰত ৰখাই থোৱাৰ সময়তো যাতে জাহাজখন নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পৰা যায়।
প্ৰথম শ্ৰেণীত প্ৰৱেশ কৰা গ্ৰেণ্ড ষ্টেয়াৰকেছ আৰু ব্যায়ামাগাৰৰ লগতে প্ৰথম শ্ৰেণীৰ বৈঠকখানাটো জাহাজখনৰ মধ্যভাগত অৱস্থিত আছিল।
এই খলপাটোত চাৰিটাকৈ সমুদ্ৰৰ প্ৰমোদৰ ঠাই আছিল: বিষয়াসকল, প্ৰথম শ্ৰেণীৰ যাত্ৰী, অভিযন্তা আৰু দ্বিতীয় শ্ৰেণী যাত্ৰীসকলৰ বাবে।
ইয়াত 'বিষয়াসকলৰ 'আৱাসগৃহ', ব্যায়ামাগাৰ, 'ৰাজহুৱা কক্ষ', 'প্ৰথম শ্ৰেণীৰ কোঠা', 'সাঁকো' আৰু' হুইলহাউচ ' আছিল।
ইংলেণ্ডৰ চাউথএম্পটন ৰপৰা আমেৰিকাৰ নিউয়ৰ্ক চহৰলৈ ইয়াৰ প্ৰথম যাত্ৰা কৰাৰ সময়তেই এটুকুৰা আইচবাৰ্গত খুন্দা মৰাৰ ফলত জাহাজখন উত্তৰ আটলাণ্টিক মহাসাগৰত ডুব গৈছিল।
ই ইয়াকে সূচায় যে 'ৰাজকীয় ডাক' আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ডাক বিভাগৰ লগত চুক্তিবদ্ধ হৈ চিঠি সমূহ কঢ়িয়াইছিল।
'জি খলপা' ত থকা এই সামুদ্ৰিক ডাকঘৰটো পাঁচজন 'পোষ্টেল ক্লাৰ্ক' , তিনি জন আমেৰিকান আৰু দুজন ব্ৰিটেইনৰ অধিবাসীয়ে সঞ্চালন কৰিছিল।
পাৰস্পাৰিক ইঞ্জিনৰ পৰা বাহিৰ হোৱা বাষ্পখিনি জাহাজৰ পিছফালে থকা টাৰবাইন চলাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
হাৰলেণ্ড এণ্ড ৱ'ল্ফে নিজৰ কেইবাগৰাকী উল্লেখযোগ্য নক্সা বনাওতাক 'অলিম্পিক' শ্ৰেণীৰ জাহাজ কেইখনৰ নক্সা বনাবলৈ দিয়া হ'ল।
হাৰলেণ্ড এণ্ড ৱ'ল্ফ আৰু হোৱাইট ষ্টাৰ লাইনৰ সঞ্চালক, লৰ্ড পিৰী; হাৰলেণ্ড এণ্ড ৱ'ল্ফৰ ডিজাইন বিভাগৰ সঞ্চালক আৰু নৌ স্থপতিবিদ থমাছ এণ্ড্ৰিউছ; জাহাজৰ নক্সা, স্থিৰতা আৰু পৰিপাটি কৰাৰ দায়িত্বত এডৱাৰ্ড ৱিল্ডিঙ আৰু এণ্ড্ৰিউছৰ প্ৰতিনিধি; শ্বিপয়াৰ্ডৰ মুখ্য আৰু সাধাৰণ ব্যৱস্থাপক আলেকজেণ্ডাৰ কাৰলিছলিৰ তত্ত্বাৱধানত নক্সাসমূহ তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।
জাহাজখনৰ সাজ-সজ্জা, সা-সৰঞ্জাম আৰু অন্যান্য সাধাৰণ ব্যৱস্থাসমূহ, যেনে যোগ্য লাইফব'ট ডেভিট ডিজাইনৰ কাৰ্য্যকৰীকৰণ ৰ দায়িত্বত কাৰলিছলি আছিল।
চাৰিখন 'ইংগ'লহাৰ্ড 'ৰ জপাব আৰু মেলিব পৰা লাইফব'ট : প্ৰতিখনত ৪৭জন যাত্ৰী বহন কৰিব পৰা ক্ষমতা আছিল।
সেই সময়ত 'হাৰলেণ্ড আৰু ৱ'ল্ফ 'ত কাম কৰা প্ৰায় ১৫,০০০ লোকৰ সুৰক্ষা বাবে সতৰ্কতা তেনেই প্ৰাৰম্ভিক পৰ্য্যায়ৰ আছিল।
অনুমান কৰা হৈছে যে, বয়-বস্তু উঠা-নমা কৰিবলৈ, জাহাজখনত উত্তাপ আৰু বিদ্যুৎ যোগান ধৰিবৰ বাবে প্ৰায় ৪১৫ টন কয়লা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
'হোৱাইট লাইন ষ্টাৰ'ৰ বাবে জাহাজ কেইখন নিৰ্মাণ কৰোঁতে 'হাৰলেণ্ড এণ্ড ৱ'ল্ফ'ক বহুতো স্বাধীনতা দিয়া হৈছিল।
হাৰলেণ্ড এণ্ড ৱ'ল্ফক নিৰ্মাণ কাৰ্য্যত খৰচৰ ক্ষেত্ৰত কোনো সীমা বান্ধি দিয়া হোৱা নাছিল আৰু পাঁচ শতাংশ লাভ দিয়া হৈছিল।
'অলিম্পিক' শ্ৰেণীৰ প্ৰথম দুখন জাহাজৰ বাবে ৩ মিলিয়ন পাউণ্ডৰ লগতে পাঁচ শতাংশ দিয়া পাৰিশ্ৰামিক দিয়া হৈছিল।
এই খলপাত মূলতঃ তিনিটাকৈ বিশাল ৰাজহুৱা কোঠা আছিল - 'প্ৰথম শ্ৰেণীৰ অভ্যৰ্থনা কক্ষ' , 'প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ভোজন অভ্যৰ্থনা কক্ষ' আৰু 'দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ ভোজন অভ্যৰ্থনা কক্ষ' ।
প্ৰথম শ্ৰেণীৰ কোঠাসমূহত 'ইলেকট্ৰিক হিটাৰ' স্থাপন কৰি কোঠাসমূহৰ উষ্ণতা নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হৈছিল।
সেই সময়ত টাইটানিকৰ বৈদ্যুতিক প্ৰকল্পটোয়ে এখন চহৰৰ এটা শক্তি প্ৰকল্পতকৈ বেছি শক্তি উৎপাদন কৰিব পৰা ক্ষমতা আছিল।
বৈদ্যুতিক যন্ত্ৰ সমূহৰ অৱস্থান জাহাজ খনৰ পিছ অংশত হোৱা হেতু ই ডুব যোৱাৰ কেই মিনিটমান আগলৈকে কাৰ্য্যক্ষম হৈ আছিল।
ইয়াক আৱিষ্কৃত হোৱাৰ পিছত সহস্ৰাবিধ প্ৰাচীন মানৱ নিৰ্মিত সামগ্ৰী সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা হৈছে।
ইয়াত পিয়নসকলে চিঠি আৰু 'পাৰ্চেল' সমূহ ভাগ কৰিছিল যাতে জাহাজখন বন্দৰত উপস্থিত হোৱাৰ লগে-লগে বিতৰণ কৰিব পাৰি।
এই খলপাটোৰ কোনো কোনো অংশত অ'ৰলপ খলপাৰ বইলাৰ, ইঞ্জিন আৰু টাৰবাইন কোঠাসমূহৰ কিছু অংশও অৱস্থিত আছিল।
জাহাজৰ কৰ্মচাৰীসকলৰ কোঠালিসমূহ ৰ তলত আৰু তৃতীয় শ্ৰেণীৰ ৰাজহুৱা কোঠাসমূহ খলপাটোৰ তলত আছিল।
১৯০৮ চনৰ ২৯ জুলাইত, হাৰলেণ্ড এণ্ড ৱ'ল্ফ-এ জাহাজৰ নক্সাসমূহ জে. ব্ৰুচ ইচমে আৰু হোৱাইট ষ্টাৰ লাইনৰ কাৰ্য্যনিবাহকক দিয়ে।
ইয়াত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ কোঠা, প্ৰথম শ্ৰেণীৰ বৈঠকখানা , ধুমপানৰ বাবে কোঠা আৰু পঢ়া-শুনা কৰিবৰ বাবে কোঠা।
ইয়াত দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় শ্ৰেণী যাত্ৰীৰ থকাৰ বাবে বন্দবস্ত আৰু জাহাজৰ কৰ্মচাৰী সকলৰ কেইবাটাও বিভাগ আছিল।
জিয়ফ্ৰি ক্ৰাউথাৰ ৰ মতে, সাধাৰণ গ্ৰহণযোগ্যতা থকা, মূল্যৰ মাপকাঠি আৰু সঞ্চয়ৰ ভাণ্ডাৰ হিছাবে কাম কৰা বিনিময়ৰ মাধ্যমকে মুদ্ৰা বোলে।
মুদ্ৰাৰ আইনগত সংজ্ঞা : এই সজ্ঞা অনুসৰি চৰকাৰে যি বস্তুকে মুদ্ৰা বুলি আইনৰ দ্বাৰা ঘোষণা কৰে, সিয়েই মুদ্ৰা।
উদাহৰণ হিছাবে, ভাৰত বৰ্ষত প্ৰচলিত ৫০ পইচা, এটকাৰ ওপৰৰ সকলো মুদ্ৰাকে অসীম বিহিত মুদ্ৰা বোলে।
ইয়াৰ দ্বাৰা সৰ্বাধিক ২৫টকালৈকেহে মুল্য পৰিশোধ কৰিব পাৰে বা কাৰোবাক গ্ৰহণ কৰিবলৈ বাধ্য কৰিব পাৰে।
মুদ্ৰাৰ কাৰ্য্যগত সংজ্ঞা এই সংজ্ঞা মতে মুদ্ৰাৰ কাৰ্য্যৰ ওপৰত ভিত্তিকৰি মুদ্ৰাৰ সংজ্ঞা দিয়া হয়।
সাধাৰণ গ্ৰহণযোগ্যতা থকা যি বস্তু বিনিময়ৰ মাধ্যম হিছাবে আৰু ঋণ পৰিশোধৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, সিয়ে মুদ্ৰা।
মুদ্ৰাৰ সংকীৰ্ণ আৰু ব্যাপক সংজ্ঞা এই সংজ্ঞা মতে মুদ্ৰাৰ সংকীৰ্ণ অৰ্থত মানুহৰ হাতত থকা সকলোপ্ৰচলিত মুদ্ৰা আৰু বেংকৰ চাহিদা আমানতক বুজায়।
আনহাতে ব্যাপক অৰ্থত প্ৰচলিত মুদ্ৰা আৰু খুচুৰা পইচাৰ উপৰিও আৰু কিছুমান উচ্চ তাৰল্য গুণ সম্পন্ন সম্পদকো সামৰি লোৱা হয়।
কোনো সময়ত জন্তুৰ উচ্চ জন্ম-হাৰ বা মহামাৰীৰ সময়ত উচ্চ মৃত্যুৰ হাৰে জন্তুক মুদ্ৰা হিছাবে চলি থকাত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিলে।
কাগজী মুদ্ৰাৰ ভিতৰত সকলোবোৰ বেংক নোট আৰু চৰকাৰী নোটক ধৰা হয় ,যি বোৰ কোনো অসুবিধা নোহোৱাকৈ এখন অৰ্থনীতিত প্ৰচলিত হয়।
অন্যহাতে সসীম বিহিত মুদ্ৰাৰ দ্বাৰা সীমিত পৰিমাণৰ মুল্য বিনিময় কৰিব পাৰি তাকে "সসীম বিহিত মুদ্ৰা" বোলে।
অন্তৰ্নিহিত মুল্য মানে হ'ল, যি পৰিমাণৰ ধাতুৰে মুদ্ৰাটো তৈয়াৰ কৰা হৈছে সেই পৰিমাণৰ ধাতুৰ মূল্য।
যি মুদ্ৰাৰ অন্তৰ্নিহিত মুল্যতকৈ বাহ্যিক বা প্ৰদৰ্শিত মূল্য বেছি সেই মুদ্ৰাই হৈছে প্ৰতীক মুদ্ৰা।
যি সময়ত পৰিৱৰ্তনশীল বা ৰূপান্তৰশীল মুদ্ৰা প্ৰচলন আছিল তেতিয়াহে মুদ্ৰাৰ বাহ্যিক আৰু অন্তৰ্নিহিত মূল্য একে আছিল।
যি মুদ্ৰাৰ যোগেদি দেশৰ সকলো কিনা-বেচা, লেন-দেনৰ হিচাপ প্ৰকাশ কৰা হয় তাক হিচাপ নিকাচৰ মুদ্ৰা বুলি কোৱা হয়।
চৰকাৰী ঋণৰ হিচাপ, দ্ৰব্যমূল্য স্তৰৰ পৰিমাপ, মুদ্ৰাৰ ক্ৰয়ক্ষমতা নিৰ্ধাৰণ আৰু আন্তৰ্জাতিক ক্ষেত্ৰত বৈদেশিক মূল্যমান হিচাপ নিকাচৰ মুদ্ৰাৰ জৰিয়তে কৰা হয়।
অভিনয়ৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা পুতলাবোৰৰ হাত ভৰি আৰু ডিঙি দৰ্শকে দেখা নোপোৱাকৈ ক’লা সূতা এডাল বান্ধি আঁৰ কাপোৰ আঁৰত থকা এজন ব্যক্তিয়ে ভিতৰৰ পৰা পুতলাবোৰ পৰিচালনা কৰে।
আঁৰ কাপোৰ আঁৰত থকা ব্যক্তিজনে ক’লা সূতাৰ সহায়ত অৰ্থপূৰ্ণ আৰু জীৱন্ত ৰূপত পুতলাবোৰ পৰিচালনা কৰে।
পুতলা নাচ অভিনয়ৰ সময়ত নল বা খাগৰী,কলপাত, বাঁহেৰে সজা পেঁপাৰ সহায়ত অভিনয় বিশ্বাসযোগ্য কৰি তুলিবলৈ বিভিন্ন ধৰণৰ পুতলাৰ মাত উলিয়াই বচন মাতে।
গায়ন-বায়নৰ দলটিৰ কাষতে থকা মঞ্চৰ আঁৰকাপোৰৰ সিপাৰেদি পুতলাবোৰৰ প্ৰৱেশ আৰু প্ৰস্থান দেখুওৱা হয়।
সূত্ৰধাৰ সকলে পুতলাৰ সহায়ত ধৰ্মীয় আখ্যানৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আন বিভিন্ন আখ্যান ব্যাখ্যা আৰু অভিনয় কৰি দেখুৱাই।
সাধাৰণতে কাঠ, বাঁহ, কুঁহিলা, কাপোৰ, কলথৰুৱা আদিৰে এফুট বা ডেৰফুট কৈ সাজি বিভিন্ন ৰঙৰ কাগজ-কাপোৰ আদি মেৰিয়াই ৰঙৰ প্ৰলেপ সানি সজাই পৰাই অভিনয়ৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰি তোলা হয়।
মানুহ নাইবা দেৱতা, জন্তু আদিৰ আকৃতিৰ সাজ-সজ্জা কৰি বাস্তৱ ৰূপ দিয়াৰ পিছত সূক্ষধাৰে কলা সূতাৰ দ্বাৰা অৰ্থপূৰ্ণভাবে সঞ্চালন কৰি জীৱন্ত ৰূপত পৰিচালনা কৰে।
আজিৰ দিনত পুতলা প্ৰস্তুত কৰা পদ্ধতি উন্নত হৈছে, যেনে-প্লাষ্টিক, চেলুলইড, টিন, লো আদিৰেও পুতলা তৈয়াৰ কৰা হয়।
অসমত পুতলা নাচ কিমান প্ৰাচীন তাক জনাৰ নিৰ্ভৰযোগ্য উপায় নাই৷ কিন্তু শংকৰদেৱৰ আদি-দশমত ইয়াৰ উল্লেখ থকালৈ চাই পুতলা নাচৰ প্ৰচলন শংকৰী যুগৰ আগৰ পৰাই চলি আহিছিল বুলি ভবাৰ অৱকাশ পোৱা যায়।
মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱৰ দ্বাৰ ৰচিত চিহ্নযাত্ৰা নাট খনিত পুতলা নাচৰ অভিনয় কলা অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল।
অসমত ব্যৱসায়িক ভিত্তত পুতলা নাট্যদল হিচাপে ৰাজহুৱা সভা-সমিতি, গুৰুজনাৰ জন্মোসৱ, নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ দিন আদিত পুতলা নাট প্ৰৰ্দশন কৰা হয়।
মাজে মাজে বহুৱা সদৃশ পুতলা সাজি দৰ্শকক আমোদ দিয়াৰ লগতে সমাজ-সমালোকৰ ভূমিকাত চৰিত্ৰটোক অৱত্তীৰ্ণ কৰোৱা দেখা যায়।
নলবাৰী জিলাৰ পুতলা নাচৰ এক ঐতিহ্য আছে আৰু ইয়াৰ পুতলা নাচে নলবাৰীৰ সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰখনক চহকী কৰিছে।
নলবাৰী জিলাৰ টিহু ৰ পিপালিবাৰি গাঁৱত ঁ হৰেশ্বৰ শৰ্মাৰ কামৰূপীয়া পুতলা নাচ নামৰ দল আছিল যদিও তেঁও স্বাস্হ্য্ ৰ অবনতি ঘটাত দলটি পুতলা নাচ বন্ধ কৰে ।
সন্মুখৰ ফালে অৰ্থাত্ দৰ্শকৰ ফালে এখন আঁৰ কাপোৰ লগোৱা থাকে, প্ৰথমে দৰ্শনী আৰম্ভ হোৱাৰ আগে আগে সন্মুখৰ আঁৰ কাপোৰখন ভিতৰৰ পৰা টানি মুকলি কৰি দিয়া হয়।
১৯৮০ চনত গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত হোৱা চাব-জুনিয়ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়নশ্বিপত ৰানাৰৰ্চ-আপ সন্মান লাভ কৰে।
পৰৱৰ্ত্তী কালত তেওঁ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বেডমিণ্টন চেম্পিয়নশ্বিপত তিনিবাৰকৈ বিজয়ী আৰু দুবাৰ ৰানাৰ-আপ হ'বলৈ সক্ষম হৈছিল।
বাৰ্চিলোনা তথা আটলাণ্টাত অনুষ্ঠিত অলিম্পিককে ধৰি ভালেসংখ্যক আন্তৰ্জাতিক খেল প্ৰতিযোগিতাত দীপংকৰ ভট্টাচাৰ্যই ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি অংশগ্ৰহণ কৰিছে।
দীপংকৰ ভট্টাচাৰ্যই পিতৃ ইশ্বৰ ভট্টাচাৰ্যৰ তত্ত্বাবধানত দুবছৰ বয়সৰ পৰাই বেডমিণ্টন খেলাৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে।
দীপংকৰ হৈছে ভাৰতৰ আগশাৰীৰ ব্যৱস্থাপনা শিক্ষানুষ্ঠান এছ পি জৈন ইনষ্টিটিউট অব মেনেজমেন্ট এণ্ড ৰিচাৰ্ছ ৰ এজন এম বি এ গ্ৰেজুয়েট আৰু বৰ্তমান তেওঁ মুম্বাইত অইল ইণ্ডিয়া কৰ্পৰেচনত কৰ্মৰত এগৰাকী বিষয়া।
তেওঁ বাৰ্চিলোনা তথা আটলাণ্টাত অনুষ্ঠিত অলিম্পিককে ধৰি ভালেসংখ্যক আন্তৰ্জাতিক খেল প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি অংশগ্ৰহণ কৰিছে।
তেওঁ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বেডমিণ্টন চেম্পিয়নশ্বিপত তিনিবাৰকৈ বিজয়ী আৰু দুবাৰ ৰাণাৰ-আপ হৈছিল।
২০০৪ চনত তেওঁ গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত ৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়নশ্বিপত অন্তিমবাৰৰ বাবে অংশগ্ৰহণ কৰি অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
তেওঁ মৃত্যুৰ আগতে কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ 'চেণ্টাৰ ফৰ থিওৰেটিকেল কজমলজি'ৰ গৱেষণা পৰিচালক আছিল আৰু ১৯৭৯ চনৰপৰা ২০০৯ চন পৰ্যন্ত কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ত গণিতৰ লুকাচীয় অধ্যাপক আছিল।
তেওঁ 'ৰয়েল ছ’ছাইটি অৱ আৰ্টছ'ৰ সন্মানীয় ফেল’, 'পণ্টিফিকেল একাডেমী'ৰ আজীৱন সদস্য, আৰু ২০০৯ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান 'প্ৰেচিডেন্সিয়েল মেডেল অৱ ফ্ৰীডম' সন্মানেৰে ভূষিত কৰা হৈছিল।
মটৰ নিউৰন ৰোগৰ দৰে এক মাৰাত্মক ব্যাধিৰ সৈতে সহবাস কৰিও নিজস্ব ইচ্ছাশক্তি আৰু অধ্যৱসায়েৰে বিজ্ঞান জগতত এক চমৎকাৰী সত্তা হিচাপে নিজকে তেওঁ উপস্থাপন কৰিব পাৰিছিল।
ৰ'জাৰ পেনৰ'জৰ সৈতে তেওঁ প্ৰমাণ কৰি দেখুৱাইছিল যে আইনষ্টাইনৰ আপেক্ষিকতাবাদৰ সূত্ৰই দৰ্শায় যে মহাকাশ আৰু সময়ৰ আৰম্ভণি বিগ বেঙৰ জৰিয়তে আৰু সমাপ্তি হয় কৃষ্ণগহ্বৰত।
তেওঁ চেণ্টাৰ ফৰ থিয়ৰিটিকেল কচম’ল’জি, কেমব্ৰিজত গৱেষণা সঞ্চালক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
১৯৬২ চনত অক্সফ'ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বি এ ডিগ্ৰী পোৱাৰ পিছত তাতে তেওঁ মহাকাশ বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰে।
তেওঁ ক্ৰমে ট্ৰিনিটি হল আৰু কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ত সিদ্ধান্তগত মহাকাশ বিজ্ঞান আৰু অন্তৰীক্ষ বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰে।
গাৰো হিলছ অঞ্চলৰ প্ৰধান নদীসমূহৰ নাম হৈছে ডৰিং , সান্দা , বান্দ্ৰা, ভোগাই, ডাৰেং , সিমসাং , নিতাই আৰু ভূপাই প্ৰধান।
মধ্য আৰু পূব মালভূমি অঞ্চলৰ প্ৰধান নদীসমূহ হৈছে উমখ্ৰি , ডিগাৰু, উমিয়াম, মাউপা , বৰাপানী, মাইনৎডু আৰু মাইঙত ।
উচ্চতা বেছি হোৱা বাবে, শ্বিলং অঞ্চলৰ উষ্ণতা সাধাৰণতে কম আৰু ইয়াৰ সৰ্বাধিক উষ্ণতা হৈছে ২৮ ডিগ্ৰী ছেলছিয়াছ ।
১৯৭০ চনৰ ২ এপ্ৰিলত অসমৰ ভিতৰতে মেঘালয়ক স্বায়ত্ত্ব শাসিত ৰাজ্য ঘোষণা কৰা হয় আৰু ৩৭খন আসনৰ সৈতে নিজাববীয়াকৈ বিধানসভা গঠিত হয়।
১৯০৫ চনৰ ১৬ অক্টোবৰত লৰ্ড কাৰ্জনে যেতিয়া বংগ ভংগ কৰিছিল, তেতিয়া মেঘালয়ক পূৰ্ব বংগ আৰু অসম ৰাজ্য ৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।
১৯১২ চনত যেতিয়া ৰাজ্যসমূ্হৰ অঞ্চলসমূহ পুনৰ সালসলনি কৰা হৈছিল, তেতিয়া মেঘালয়ক অসম ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
শ্বিলঙৰ দক্ষিণৰ খাচী হিলছত অৱস্থিত চেৰাপুঞ্জীত এটা মাহত পৃথিৱীৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেছি বৰষুণ হোৱাৰ ৰেকৰ্ড আছে।
১৯শতিকাত ব্ৰিটিছ শাসনৰ অধীনলৈ অহাৰ আগতে খাচী, গাৰো আৰু জয়ন্তীয়া জনগোষ্ঠীসকলৰ নিজৰ নিজৰ ৰাজ্য আছিল।
পশ্চিম গাৰো হিলছ জিলাৰ মুঠ মাটিকালি হৈছে ৩৭১৪ বৰ্গ কিঃমিঃ আৰু ই ৰাজ্যখনৰ পশ্চিম দিশত অৱস্থিত।
১৯৭২ চনৰ ২১ জানুৱাৰীত সেই সময়ৰ অসমৰ খাচী হিলছ আৰু জয়ন্তীয়া হিলছ আৰু গাৰো হিলছ এই দুখন জিলা কেন্দ্ৰ কৰি মেঘালয় ৰাজ্য গঠন কৰা হয়।
মেঘালয়ত বাস কৰা আন জনগোষ্ঠীসমূহ হৈছে: গাৰো, জয়ন্তীয়া, কোচ, বড়ো, হাজং, ডিমাছা, কুকি, লাখাৰ, মিকিৰ, ৰাভা, নেপালী আৰু মাৰ ।
গাৰো জনগোষ্ঠীৰ প্ৰায় ৯০% শতাংশ আৰু খাচী জনগোষ্ঠীৰ প্ৰায় ৮০% শতাংশ লোক হৈছে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মীলোক।
ভূপেন হাজৰিকাৰ পৰিচালনাত মণিৰাম দেৱান বোলছবিৰ 'সোণাৰ বৰণ পাখীৰে তোৰ ' গানত পশ্চিমবংগৰ শিল্পী শ্যামল মিত্ৰৰ লগত কণ্ঠদান কৰাৰ পাছতে জয়ন্ত হাজৰিকাৰই ভালেমান গীতত সুৰ আৰু কণ্ঠদান কৰে, লগতে বোলছবি, মঞ্চনাট আৰু তথ্যচিত্ৰৰ বাবে সংগীত পৰিচালনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
১৯৬৬ চনত ভূপেন হাজৰিকাৰ পৰিচালনা আৰু সংগীত পৰিচালনাৰে মুক্তিপ্ৰাপ্ত বোলছবি লটিঘটি আৰু চিকমিক বিজুলীত জয়ন্ত হাজৰিকাই কণ্ঠ দিয়ে।
লটিঘটিত ইলা বোসৰ সৈতে দ্বৈত কণ্ঠত 'জীৱনটো যদি অভিনয় হয়' গানত কণ্ঠদান কৰাৰ লগতে 'চিকমিক বিজুলী'ত 'মৃত্যু সাৱটি সমাধি তলিত ' শীৰ্ষক গানটোৰে জয়ন্ত হাজৰিকাই বোলছবি সংগীত পৰিচালনাৰ আৰম্ভণি কৰে।
ফণী শৰ্মাৰ 'ছিৰাজ', প্ৰফুল্ল বৰাৰ বান আদিৰ দৰে নাটকত সংগীত দিয়াৰ লগতে গুৱাহাটীৰ প্ৰগতি শিল্পী সংঘৰ দ্বাৰা নিবেদিত কেবাখনো নাটকত জয়ন্ত হাজৰিকাই সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল।
গোৱালপাৰাৰ 'লখিমী থিয়েটাৰ' নামৰ এটি ভ্ৰাম্যমান নাট্যগোষ্ঠীৰ বাবেও তেওঁ সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল।
১৯৭৭ চনত গোৱালপাৰা জিলাত প্ৰমথেশ বৰুৱাৰ সোঁৱৰণত আৰম্ভ হোৱা লখিমী থিয়েটাৰৰ বাবে জয়ন্ত হাজৰিকাই নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈৰ লগত লগ লাগি পাঁচখন নাটকৰ বাবে মুঠ সোতৰটি গীতৰ সৃষ্টি কৰে।
গোটেই গীতখিনি লিখা আৰু সুৰ দিয়াৰ কাম সম্পন্ন হৈছিল ১৩ ছেপ্তেম্বৰৰ পৰা ১৬ ছেপ্তেম্বৰৰ ভিতৰত।
আকাশবাণী গুৱাহাটী-ৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ কৈছিল যে "মঞ্চ-নাটৰ সংগীত পৰিচালনা কৰি মই বেছি ভাল পাওঁ."
১৯৬০-ৰ দশকত অসমীয়া সংগীতৰ জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰা জয়ন্ত হাজৰিকা মৃত্যুৰ সময়লৈকে সক্ৰিয় হৈ থাকে।
সেই সময়ত অপৰম্পৰাগত বুলি বিবেচিত বহুতো বৈশিষ্ট্য সন্নিৱিষ্ট কৰি তেখেতে বহুতো অসমীয়া গীতত সুৰাৰোপ কৰে।
তেখেতৰ সঙ্গীতত অসমীয়া লোক সঙ্গীতৰ লগতে হিন্দুস্তানী ধ্ৰুপদী সঙ্গীত, পশ্চিমীয়া ৰক্ এণ্ড ৰ'ল, জেজ, পশ্চিমীয়া ধ্ৰুপদী সঙ্গীত আদিৰ সংমিশ্ৰণ দেখা যায়।
১৯৬২ চনত কলিকতাত ৰেকৰ্ড কৰা 'আগলি বতাহে কপালে কলৰে পাত' আৰু 'কৃষ্ণচূড়া কৃষ্ণচূড়া' গানৰ ৰেকৰ্ডখন যথেষ্ট জনপ্ৰিয় হয়, আৰু জয়ন্ত হাজৰিকাই পেছাদাৰী সংগীত জগতত ভৰি দিয়ে।
অৱশ্যে জয়ন্ত হাজৰিকাই প্ৰথমে সুৰ দিয়া গীত আছিল আলিমুন্নিছা পিয়াৰৰ 'জেতুকা পাতেৰে দুহাত বোলালি, তামোলৰ পিকেৰে ওঁঠ ৰঙালী, ৰাঙলী কৰিলি হিয়া '।
একে সময়তে হীৰেণ ভট্টাচাৰ্যৰ আন এটি গীত 'ফুলৰে চাকি উৰণীয়া, মনৰে পখী জুৰণীয়া, এই ৰাতি মোহনীয়া ' শীৰ্ষক এটি গীততো ৰাণাই সুৰ দিছিল ।
প্ৰথম ৰেকৰ্ডখনৰ জনপ্ৰিয়তাৰ পাছতেই জয়ন্ত হাজৰিকাই ভূপেন হাজৰিকাৰ লগত বিভিন্ন সাংস্কৃতিক মঞ্চত গীত গাবলৈ আৰম্ভ কৰে।
১৯৬২ চনত কলিকতালৈ গৈ এইচ. এম. ভি. কোম্পানীত 'আগলি বতাহে কপালে কলৰে পাত' আৰু 'কৃষ্ণচূড়া কৃষ্ণচূড়া' নামৰ গীত দুটা বাণীবদ্ধ কৰে।
ইয়াৰ পাছৰ বছৰতে জয়ন্তই ককায়েক ভূপেন হাজৰিকাই সংগীত পৰিচালনা কৰা মণিৰাম দেৱান বোলছবিৰ গানত কণ্ঠদান কৰে।
ইয়াৰ পাছতে জয়ন্তই ভালেমান গীতত সুৰ আৰু কণ্ঠদান কৰে, লগতে বোলছবি, মঞ্চনাট আৰু তথ্যচিত্ৰৰ বাবে সংগীত পৰিচালনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
তেখেতে গীটাৰ, ডুম্‌ৰা, মেণ্ডোলিন, এক'ৰ্ডিয়ান, তবলা, মাউথ অৰ্গেনকে আদি কৰি কেইবাবিধো বাদ্যযন্ত্ৰ বজাব জানিছিল।
জয়ন্ত হাজৰিকাৰ বহুতো গীতৰ গীতিকাৰ নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈয়ে জয়ন্ত হাজৰিকাই বহু কম বয়সতে সুমধুৰভাৱে মাউথ অৰ্গেন বজোৱাৰ স্মৃতি সুঁৱৰিছিল।
একেসময়তে দুটা অক্টেভত হাৰ্মোনিয়াম বজাবলৈ সক্ষম হোৱা মুষ্টিমেয় কেইগৰাকীমান সংগীতজ্ঞৰ ভিতৰৰে এজন আছিল জয়ন্ত হাজৰিকা।
১৯৭৭ চনত গোলাঘটীয়া ৰাইজৰ সহযোগত জয়ন্ত হাজৰিকাই 'সুৰ-বাহিনী' নামে এটা অনুষ্ঠান গঠন কৰি অসমৰ বানপীড়িত লোকৰ সাহায্যাৰ্থে বাটে-পথে গান পৰিৱেশন কৰি ধন আহৰণ কৰিছিল।
'সুৰ বাহিনী'ৰ বাবে ৮টা গীত সৃষ্টি কৰা হৈছিল- "লুইতৰ বলীয়া বান", "দুৰ্যোগ লগ্নৰ দেখোঁ হাহাকাৰ", "আজি প্ৰাণৰ মেলা পাতিছোঁ", "ভয় নাই ভয় নাই", "একো নাই শূন্য হাঁয়", "এতিয়াও ৰাতি নাই", "অভিযাত্ৰী দূৰৈৰ যাত্ৰী" আৰু "এইটো প্ৰহৰ শূন্য প্ৰহৰ।
১৯৬২ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত অনুত্তীৰ্ণ হৈ জয়ন্ত হাজৰিকাই অগ্ৰজসম প্ৰণৱ বৰাৰপৰা পঁচিছ টকা লৈ ঘৰৰপৰা নিৰুদ্দেশ হৈছিল।
এসপ্তাহমান পাছত গম পোৱা গৈছিল যে জয়ন্ত গৌৰীপুৰলৈ গৈছিল আৰু তাতে প্ৰমথেশ বৰুৱাৰ ঘৰত আশ্ৰয় গ্ৰহণ কৰি এদিন ঘৰলৈ উভতি আহিছিল।
১৯৪৩ চনৰ ২০ ছেপ্টেম্বৰত মঙ্গলদৈত থকা কালত নীলকান্ত হাজৰিকাৰ পৰিয়ালৰ কনিষ্ঠ সন্তান জয়ন্তৰ জন্ম হয়।
১৯৬২ চনৰ প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত অকৃতকাৰ্য হৈ জয়ন্ত কলিকতালৈ যায় আৰু তাতে এইচ.এম.ভি. কোম্পানীত দুটা গীত বাণীবদ্ধ কৰে।
জয়ন্ত হাজৰিকাৰ সংগীত অসমীয়া লোক-সংগীত, শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ লগত পশ্চিমীয়া যন্ত্ৰসম্ভাৰৰ সংযোগেৰে এক নতুন ধ্বনি আছিল।
চলচ্চিত্ৰ, মঞ্চনাট আদিত সংগীত পৰিচালনা আৰু গায়কীৰ কামত ব্যস্ত থকাৰ উপৰিও বিভিন্ন মঞ্চত জয়ন্ত হাজৰিকাই গান গাই ফুৰিছিল।
১৯৭২ চনৰ ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীত অক্টোবৰ ক্লাবৰ আহ্‌বানত বাৰ্লিনত অনুষ্ঠিত 'ৰাজনৈতিক সংগীতৰ আন্তৰ্জাতিক সন্মিলনী'ত ভাতৃ ভূপেন হাজৰিকাৰ সৈতে জয়ন্ত হাজৰিকাইও যোগ দিছিল।
১৯৭৭ চনত নতুন আশা বোলছবিৰ গীত বাণীবদ্ধ কৰিবলৈ যাওঁতে ১৫ অক্টোবৰত কলিকতাত জয়ন্ত হাজৰিকাৰ আচম্বিত মৃত্যু হয়।
তেওঁলোকে ঘৰ এটা ভাড়া লৈ কলিকতাৰ বাটে-ঘাটে পৰি থকা, হাস্পাতাল আদিয়ে স্থান নিদিয়া ৰোগীবোৰক মাদাৰ টেৰেছাই বিচাৰি আনিলে আৰু তাত ৰাখি চিকিৎসা সেৱা দিবলৈ ধৰিলে।
কিন্তু মাদাৰ টেৰেছাই তেওঁক হাতেৰে তুলি নি চিকিৎসা কৰা দেখি টেৰেছাৰ প্ৰতি সকলোৱে সহানুভূতিৰে চাবলৈ ললে।
যিবিলাক শিশু অভাৱ আৰু অনাশ্ৰয়ত ৰাজপথে ৰাজপথে ঘূৰি ফুৰিছিল, সেই শিশুসকলৰ মংগলৰ কাৰণেও তেওঁ চিন্তাত নিমগ্ন হৈছিল।
পোপ পলৰ গাড়ীখন মাদাৰ টেৰেছাই উপহাৰ হিচাপে লাভ কৰাত-সেই গাড়ীখনকে দেখুৱাই তেওঁ এখন লটাৰী খেল আৰম্ভ কৰিছিল।
মানৱ সেৱাৰ শ্ৰেষ্ঠ সন্মান মেগছেছে বঁটা লাভ কৰাৰ উপৰিও তেওঁ পোপ জন শান্তি বঁটা, গুড চামাৰিটান বঁটা আৰু জন কেনেডি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাও লাভ কৰিছে।
তদুপৰি তেওঁ জৱাহৰলাল নেহেৰু পুৰস্কাৰ, টেম্পলটন পুৰস্কাৰ, মেটাৰেট মেগৰষ্ট্ৰা পুৰস্কাৰ আৰু চিৰিচ মেডেল আদি সন্মানো লাভ কৰে।
এখন হাস্পাতালৰ সন্মুখত এগৰাকী মৰো মৰো হোৱা তিৰোতা বাগৰি আছিল আৰু চেষ্টা কৰিও মাদাৰ টেৰেছাই চিকিৎসালয়ৰ চিকিৎসা দিবলৈ অসমৰ্থ হৈছিল।
মিছনেৰী ব্ৰাদাৰ্ছ অৱ চেৰিটি আৰু ইণ্টাৰনেচনেল এছোচিয়েচন অৱ কোৱাৰ্কাছ অৱ মাদাৰ টেৰেছা তেওঁৰ সেৱা বাহিনী।
১৯৫০ চনৰপৰা 'মিছনেৰীজ অফ্‌ চেৰিটি'ৰ জৰিয়তে এখেতে দুখীয়া, অনাথ, ৰোগী আৰু মৃত্যমুখী মানুহৰ সহায়ৰ বাবে কাম কৰিছিল।
ভাৰতত এই কামৰ ভেঁটি স্থাপন হ'লেও পাছলৈ 'মিছনেৰীজ অফ্‌ চেৰিটি'ৰ কাম-কাজ সমগ্ৰ বিশ্বলৈ বিয়পি পৰে।
মাদাৰ টেৰেছাই জীৱন কালত বহুতো বঁটা আৰু সন্মানেৰে বিভূষিত হোৱাৰ উপৰিও ভাৰত চৰকাৰে ১৯৮০ চনত তেখেতক ভাৰতৰত্ন প্ৰদান কৰে।
কলেজীয়া শিক্ষা অসম্পূৰ্ণ অৱস্থাতেই তেখেতে মৰিয়নি মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত শিক্ষক হিচাবে ১৯৪৪-৪৫ চনত কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল।
আনন্দ চন্দ্ৰ দত্তৰ উদ্ভিদ শৰীৰবিজ্ঞানৰ প্ৰতি থকা নিষ্ঠা দেখি তেওঁ মুগ্ধ হৈছিল৷ ইয়াৰ লগতে উদ্ভিদৰ ক্ষুদ্ৰ অংশ অংকন কৰাত দত্তৰ পাৰদৰ্শিতা দেখি ৱাইটে তেওঁক পুনৰ ১৯৫২ চনত ১০ হাজাৰ প্ৰজাতিৰ গছ থকা কেন্দ্ৰটোৰ হাৰ্বেৰিয়াম ৰক্ষণাবেক্ষণৰ দায়িত্ব দিছিল।
আনন্দ চন্দ্ৰ দত্ত অসমৰ এজন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়ভাৱে জনাজাত উদ্ভিদবিদ৷ ইয়াৰ লগতে তেখেত চাহৰ শ্ৰেণীবিভাজন, চাহৰ আকৃতি, শৰীৰবিজ্ঞান আৰু কোষবিজ্ঞানৰ লগতো জড়িত আছিল।
২০১২ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তৰফৰ পৰা তেখেতক সন্মানীয় বিজ্ঞানৰ ডক্তৰেট ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰা হৈছিল।
আনন্দ চন্দ্ৰ দত্তই উদ্ভিদ-বিষয়ক কেইবাখনো গৱেষণামূলক গ্ৰন্থ লিখাৰ লগতে আনন্দ চন্দ্ৰ দত্তই ১৯৮০ চনত ফটোগ্ৰাফী বিষয়ক প্ৰথমখন অসমীয়া গ্ৰন্থ লিখি উলিয়াইছিল৷
ডাঃ ৱাইটৰ অৱসৰৰ পিছত দত্তই স্লাইড, ডায়েগ্ৰাম, ডিজাইন, লেআউট, মাইক্ৰ’ফটোগ্ৰাফী ইত্যাদি কামবোৰ আয়ত্বাধীন কৰি লৈছিল।
ৱাইট আৰু দত্তৰ মাজত সম্পৰ্কটোৰ ঘনিষ্ঠতা ইমানেই গাঢ় আছিল যে চাকৰিৰ ঠাই এৰি যোৱাৰ সময়ত ৱাইটে তেখেতক মুঠতে ১৮০০ খন কিতাপৰ চাৰিটা আলমাৰী উপহাৰ দিছিল৷ ইয়াৰ লগতে উপহাৰ দিছিল তেওঁৰ জাৰ্মান কেমেৰা, এটা জাৰ্মান দেৱালৰ ঘড়ী আৰু এটা বাইনোকুলাৰ।
১৯৮০ চনত দত্তই ফটোগ্ৰাফী বিষয়ক এখন গ্ৰন্থ লিখি উলিয়াইছিল৷ অসমীয়া ভাষাত প্ৰকাশিত এইখনেই আছিল প্ৰথমখন ফটোগ্ৰাফী-বিষয়ক গ্ৰন্থ৷
অসমত নাহৰ হিচাপে পৰিচিত দ্য ইণ্ডিয়ান ৰোজ চেষ্টনাট ট্ৰিৰ তেলেৰে বাহন চলাব পৰা যায় বুলি তেওঁ ব্যৱহাৰিক পৰীক্ষা কৰি প্ৰমাণ কৰিছিল।
আনন্দ চন্দ্ৰ দত্তই ১৯৭৭ চনত যোৰহাটত এক চাহ সংগ্ৰহালয় স্থাপনত মুখ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল৷ ইয়াৰ পূৰ্বে তেখেতে কলকাতাৰ বিৰলা টেকনিকেল মিউজিয়ামত প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰিছিল৷ সংগ্ৰহাগাৰত থকা চিত্ৰ আৰু ডায়েগ্ৰামসমূহ তেখেতৰ নিজা প্ৰয়াসৰ ফচল৷।
তেখেতে যোৰহাটৰ টোকোলাইৰ বনস্পতি সংগ্ৰহালয় অৰ বাবে ১০,০০০ গছৰ নামসমৃদ্ধ এখন তালিকা প্ৰস্তুত কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত টোকোলাই চাহ গৱেষণা কেন্দ্ৰত বনস্পতিৰ সূচী প্ৰস্তুত কৰাৰ বাবে পুনৰাই চাকৰিত নিয়োজিত কৰে।
কোচ সম্প্ৰদায়ৰ নিৰক্ষৰ পিতৃয়ে ধান, মাহ, আলু, সৰিয়হ আদি খেতি কৰাৰ বাহিৰেও আজৰি দিনত সেই কালৰ যোৰহাট কুঁহিয়াৰ গৱেষণা কেন্দ্ৰত ছয়-অনা মজুৰিত দিন মজুৰি কৰি পৰিয়াল পোহপাল কৰিছিল।
১৯৩৪ চনত তেখেতে যোৰহাট প্ৰেক্তিছিং স্কুলৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং কৰে আৰু ১৯৪৩ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং কৰে।
১৯৪৫ চনত জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত পঢ়িবলৈ লৈছিল যদিও আৰ্থিক দূৰৱস্থাৰ বাবে কলেজীয়া শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিব নোৱাৰিলে।
শ্ৰী দত্তই দ্যা আছাম ট্ৰিবিউন, দৈনিক জনমভূমি, প্ৰান্তিক, আমাৰ অসম, আজিৰ অসম, স্বাস্থ্য চিন্তা আদি বহুতো বাতৰি কাকত আৰু আলোচনীত তিনিশতকৈও অধিক প্ৰবন্ধ, দুশমান বিভিন্ন বিষয়ৰ চিঠি লিখিছিল।
উদ্ভিদ অধ্যয়ন, ফটোগ্ৰাফীৰ উপৰিও উদ্যান সজোৱা, আপুৰুগীয়া গ্ৰন্থ আৰু সম্পদ সংগ্ৰহ, বাঁহীবাদন, পেঁপাবাদন, হাৰ্মোনিয়াম, বাঁহ কাঠৰ হস্তশিল্প নিৰ্মাণত তেখেতৰ অভিৰুচি তথা বিশেষ দক্ষতা আছিল।
উচ্চ শিক্ষাৰ আনুষ্ঠানিক ডিগ্ৰী নথকাৰ ফলত আনন্দ চন্দ্ৰ দত্তই চাকৰি জীৱনত বিশেষ পদোন্নতি লাভ কৰা নাছিল৷
কিন্তু দ্বিতীয় গৰাকী পত্নীও অকাল মৃত্যু মুখত পৰাত পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হৈ নগাঁৱৰ জিয়াৰী স্বৰ্ণলতা ভূঞাক বিয়া পাতিছিল।
১৮৯৭ চনত তেওঁ সংস্কৃত বিষয়ত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ সহ প্ৰথম বিভাগত এণ্ট্ৰেস পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হয়।
১৮৯৯ চনত এই মহাবিদ্যালয়ৰ পৰাই প্ৰথম বিভাগত এফ এ উৰ্ত্তীণ হয় আৰু তাতেই স্নাতক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
১৯০২ চনত তেখেতে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সোণৰ পদকসহ পদাৰ্থ বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ উপাধি লাভ কৰে।
ধৰ্ম, শিক্ষা, অৰ্থনৈতিক সমস্যা, সমাজ সংস্কাৰ আদিৰ ক্ষেত্ৰত কালিৰাম মেধিৰ এক মুক্ত দৃষ্টিভংগী আছিল।
কালিৰাম মেধিৰ ইয়াৰ পিছৰ গ্ৰন্থ ‘অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু ভাষাতত্ত্ব’ তেখেতৰ সাহিত্য-ব্যাকৰণৰ জ্ঞানৰ গভীৰতা আৰু কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ নিদৰ্শন।
ইয়াৰ পিছত তেখেতে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ সিঁচৰতি হৈ থকা বাণীসমূহ গোটাই ‘মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ বাণী’ নামৰ গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰে।
তেখেতৰ আন এখন উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ আছিল ‘ষ্টাডিজ ইন দা বৈষ্ণৱ লিটাৰেচাৰ এণ্ড কালচাৰ অব আছাম’ ।
তেওঁ গোৱালপাৰাত থকা সময়ত চৰকাৰী কামতকৈও কলা-কৃষ্টি-সাহিত্যৰ কামতহে নিজকে বেছিকৈ নিয়োগ কৰিছিল আৰু ১৯৩৫ চনত উপায়ুক্ত হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে যদিও পাছৰ দুবছৰ কালত বিশেষ ভাবে তেওঁ নিযুক্তি পাইছিল।
তদুপৰি ১৯৩৪ চনত মঙ্গলদৈত আনন্দচন্দ্ৰ আগৰৱালাৰ সভাপতিত্বত হোৱা অধিবেশনৰো প্ৰধান উদ্যোগী পুৰুষ আছিল মেধিদেৱ।
দি অ'ল্ড মেন এণ্ড দা ছী-ত এগৰাকী বৃদ্ধ, অভিজ্ঞতাপুষ্ট কিউবান মাছমৰীয়া আৰু এক বৃহদাকায় মাৰ্লিন মাছৰ মাজত এক সংগ্ৰামৰ কাহিনী।
ছাণ্টিয়াগো নামৰ মাছমৰীয়াজনে ৮৪ দিন ধৰি মাছ ধৰিব নোৱাৰাকৈ কটোৱাৰ বৰ্ণনাৰে উপন্যাসখনৰ আৰম্ভণি ঘটিছে।
তেওঁ ইমানেই দুৰ্ভগীয়া যে তেওঁৰ কম বয়সীয়া সংগী মেন'লিনক তাৰ পিতৃ-মাতৃয়ে বৃদ্ধ ছাণ্টিয়াগোৰ সৈতে মাছ মাৰিবলৈ যোৱাত বাধা দিয়ে আৰু আন সফল মাছমৰীয়াৰ লগত যাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
অৱশ্যে সেই ল'ৰাটোৱে প্ৰতিৰাতি ছাণ্টিয়াগোৰ তালৈ আহে, তেওঁৰ মাছমৰীয়া গুৰিবঁঠা টানে, তেওঁলৈ আহাৰ আনে আৰু আমেৰিকান বেছবল তথা তাৰ প্ৰিয় খেলুৱৈ জ' ডি'মেগিঅ'ৰ কথা আলোচনা কৰে।
ছাণ্টিয়াগোৱে তেওঁৰ দুৰ্ভাগ্যৰ দিন অচিৰেই শেষ হ'ব বুলি আত্মপ্ৰত্যয়েৰে মেন'লিনক কয় যে পিছদিনা তেওঁ মাছ মাৰিবলৈ উত্তৰ কিউবাৰ ফ্ল'ৰিডা প্ৰণালীৰ উপসাগৰীয় সোঁতলৈ বুলি ওলাব।
হেমিঙৱেই ছাণ্টিয়াগো নামৰ বুঢ়াজনৰ কাহিনীটো সংগ্ৰামৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আৰু আধুনিক পৃথিৱীত বাইবেলীয় জীৱনৰ এক সমান্তৰাল চিত্ৰ অঁকাত ব্যৱহাৰ কৰিব বিচাৰিছিল।
প্ৰথমাৱস্থাত হেমিঙৱেই সম্ভৱতঃ গ্ৰেগ'ৰিঅ' ফোৱেণ্টিছ চৰিত্ৰটোৰ আধাৰত ছাণ্টিয়াগোৰ কাহিনীটো ব্যৱহাৰৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল, যি মাতৃ আৰু পুত্ৰৰ অন্তৰংগতাৰ একাংশ হিচাপে আৰু কিতাপখনৰ অধিকাংশ জুৰি থকা সম্বন্ধৰ সত্যতাসমূহৰ সৈতে বাইবেলৰ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে, যাক তেওঁ "গ্ৰন্থ সাগৰ" হিচাপে অভিহিত কৰিছে।
হেমিঙৱেই অন দ্য ব্লু ৱাটাৰ: এ গাল্ফ ষ্ট্ৰীম লেটাৰত ছাণ্টিয়াগো আৰু মাৰ্লিন মাছটোৰ সৈতে সাদৃশ্য থকা এক বৃদ্ধ মাছমৰীয়াৰ জীৱন অভিজ্ঞতা উল্লেখ কৰিছে।
হেমিঙৱেৰ সাহিত্য সম্পাদক মেক্সৱেল পাৰ্কিনছৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এই গ্ৰন্থখনত লাইফ আলোচনীয়ে ১৯৫২ চনৰ ১ ছেপ্টেম্বৰত আলোকপাত কৰে আৰু দুদিনতে আলোচনীখনৰ ৫ মিলিয়ন কপিৰ বিক্ৰী হয়।
তেওঁৰ বিখ্যাত সাহিত্যকৰ্মসমূহৰ অন্যতম এই উপন্যাসখন এজন বৃদ্ধ মাছমৰীয়া লোকৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত য'ত তেওঁ উপসাগৰৰ মাজত এক বৃহদাকায় মাৰ্লিন মাছ এটা লৈ সংগ্ৰাম কৰে।
সাহিত্যিক বিশেষত্ব আৰু সমালোচনাদ্য অ'ল্ড মেন এণ্ড দ্য ছী উপন্যাসখনে হেমিঙৱেৰ সাহিত্যিক পৰিচিতি পুনৰবাৰ সবল কৰি তোলাৰ লগতে তেওঁৰ সমগ্ৰ ৰচনাৱলী পুনৰীক্ষনৰ হকে সোঁৱৰাই দিয়ে।
প্ৰথমাৱস্থাতে উপন্যাসখনে যথেষ্ট জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে; ই লেখক হিচাপে হেমিঙৱেৰ সক্ষমতা সম্পৰ্কে পঢ়ুৱৈৰ আস্থা পুনৰবাৰ জগাই তোলে।
ইয়াৰ প্ৰকাশক স্ক্ৰীবনাৰ্ছে গ্ৰন্থখনক এক "নতুন ক্লাছিক" হিচাপে অভিহিত কৰে, আৰু বহুকেইজন সমালোচকে ইয়াক উইলিয়াম ফ'কনাৰৰ দ্য বিয়েৰ আৰু হাৰ্মেন মেলভিলৰ মবি ডিকৰ সৈতে তুলনা কৰে।
ছাণ্টিয়াগো সাগৰৰ পাৰলৈ উলটি আহি থাকোঁতে মাৰ্লিনটোৰ গাৰপৰা ওলোৱা তেজে হাঙৰবোৰক আকৰ্ষিত কৰে।
মাছটোৱে তেওঁলৈ কিমান বেছি পৰিমাণৰ ধন কঢ়িয়াই আনিব আৰু কিমান মানুহে মাছটো খাব পাৰিব তাকে ভাবি মাৰ্লিন মাছটো নাওৰ দাঁতিত বান্ধি লৈ ছাণ্টিয়াগো ঘৰমুৱা হয়।
পাইক প্ৰথাৰ নিয়ম অনুসৰি আহোম ৰাজ্যৰ ৰাজবংশীয় লোক, পুৰোহিত, ডা-ডাঙৰীয়া আৰু তেওঁলোকৰ লগুৱা-লিকচৌক বাদ দি পোন্ধৰৰপৰা পঞ্চাশ বছৰ বয়সৰ সকলো পুৰুষে ৰণুৱা আৰু বনুৱা ৰূপত কাম কৰাতো বাধ্যতামূলক আছিল।
সাধাৰণতে এটা গোটৰ এজন পাইকে বছৰেকত তিনিমাহকৈ ৰাজাঘৰীয়া কামত বিনা পাৰিশ্ৰমিকেৰে শ্ৰমদান দিব লাগিছিল।
যিকোনো এজন পাইক অক্ষম হোৱাৰ পাছত তেওঁৰ মাটি নিজৰ খেলক গতাই দিয়াৰ নিয়ম আছিল যদিও বাপেকৰ পাছত পুতেকেই সেই মাটি লাভ কৰিছিল।
আনহাতে পাইকসকলৰ পৰিচালনা কৰাৰ বাবে চাৰিজন পাইকৰ ওপৰত এজন বৰা, এশজন পাইকৰ ওপৰত এজন শইকীয়া, এহেজাৰ পাইকৰ ওপৰত এজন হাজৰিকা আৰু ছহেজাৰ পাইকৰ ওপৰত ফুকন নিয়োগ কৰা হৈছিল।
আহোম ৰাজ্যৰ ৰাজবংশীয় লোক, পুৰোহিত, উচ্চ বৰ্গৰ জাতি অথবা দাস সকলক বাদ দি পোন্ধৰৰ পৰা পঞ্চাশ বছৰ বয়সীয়া সকলো পুৰুষকেই পাইক বোলা হৈছিল।
স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহৰ দিনত প্ৰায় ১৭১৪ খ্ৰীষ্টাব্দত মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৯০% শতাংশ লোক এই শ্ৰেণীৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
ৰাজ্যখনৰ আলি পদূলি বন্ধা,মঠ-মন্দিৰ নিৰ্মাণ,পুখুৰী খন্দা আদি কামবোৰো তেওঁলোকৰ দ্বাৰা কৰোৱা হৈছিল।
গতিকে তেওঁলোকে সামৰিক শিক্ষা ল'ব লাগিছিল আৰু নিজৰ বিভাগীয় বিষয়াৰ তলত কাড়ীসকলৰ যুদ্ধৰ আখৰা কৰি থাকিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল।
গতিকে প্ৰতিজন কৰ্মঠ পুৰুষেই বিদ্যাৰ শিক্ষা ল'ব লাগিছিল আৰু প্ৰয়োজন সাপেক্ষে দেশ ৰক্ষাৰ বাবে হাঁহি মুখে ওলাই আহিছিল।
আহোম সৈন্যবাহিনীৰ যুদ্ধক্ষেত্ৰত দেখুওৱা পাৰদৰ্শিতা শত্ৰু শিবিৰেও অকপটে ভূয়সী প্ৰশংসা কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।