polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
২০১৮ চনৰ ডিচেম্বৰত সেই কাৰ্যসূচীখন বাস্তৱায়িত কৰি প্ৰয়োজনীয় আন্তঃগাঁঠনি তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু প্ৰত্যেকঘৰ মানুহ, উদ্যোগ, তথা বাণিজ্যিক প্ৰতিষ্ঠানসমূহে যাতে অবিৰতভাৱে বিদ্যুৎ শক্তি আহৰণ কৰিব পাৰে, তাৰ নিশ্চয়তা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।
জলবিদ্যুৎ উৎপাদনৰ কিছু বিফলতা সত্ত্বেও ২০১৫ কেলেণ্ডাৰ বৰ্ষৰ সমাপ্তি পৰ্যন্ত, ভাৰত এখন শক্তি-অতিৰিক্ত দেশ হৈ পৰে।
২০১৭ চনৰ ২৯ মাৰ্চত, কেন্দ্ৰীয় বিদ্যুৎ শক্তি কৰ্তৃপক্ষ -য়ে জনোৱা মতে, পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ভাৰত বিদ্যুৎ শক্তিৰ ৰপ্তানিকাৰী হৈ পৰিছে।
২০১৯ চনৰ ৩১ জুলাই পৰ্যন্ত বিদ্যুৎ শক্তিৰ উৎপাদনভিত্তিক বহনক্ষমতা, খণ্ড আৰু প্ৰকাৰ হিচাপে তলত দিয়া হৈছে-
সৰুতে দৰা কইনা খেলা নিৰ্ম্মল আৰু ৰূপহীৰ শৈশৱৰ ভাল লগাটো যৌৱনত ভৰি দিয়াৰ লগে লগে ভালপোৱালৈ পৰ্যবসিত হ'ল।
নিৰ্ম্মলৰ পিতাক সৰ্ব্বানন্দ মেধিয়ে দুখীয়া ঘৰৰ ছোৱালী বুলি ৰূপহীক বোৱাৰী কৰি ল'বলৈ অমান্তি হ'ল।
ভালপোৱাৰ গভীৰতাৰ বাবেই নিৰ্ম্মলে ৰূপহীক তাইৰ সন্মতি সাপেক্ষে জাজীমুখৰ সন্দিকৈ গাঁৱলৈ পলুৱাই লৈ গ'ল।
কিছুদিনৰ পিছত মাহীয়েকৰ মধ্যস্থতাত নিৰ্ম্মলৰ দেউতাক সৰ্ব্বানন্দ মেধিয়ে পো বোৱাৰীক ঘৰলৈ আনি সমাজৰ নিয়ম অনুযায়ী বিবাহ দিলে।
সুখে দুখে দাম্পত্য জীৱন আৰম্ভ কৰোঁতেই মানে অসম আক্ৰমণ কৰিলে আৰু সিহঁতৰ জীৱনলৈ দুৰ্যোগ নমাই আনিলে।
নিৰ্ম্মলে স্বদেশৰ হকে মানৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ কৰিবলৈ গৈ মানৰ হাতত বন্দী হ'ল আৰু মানে তেওঁক মানদেশলৈ লৈ গ'ল।
নিৰ্ম্মলে উভতি আহিব বুলি বাৰ বছৰতকৈ অধিক কাল নিৰ্ম্মলৰ বাবে অপেক্ষা কৰি কৰি শেষত শৈশৱৰ শুভাকাঙ্খী অনিৰামৰ লগত ৰূপহী বিবাহত আৱদ্ধ হয়।
নিজ গাঁৱত ঘূৰি আহি কাকো নেদেখি বোকাখাতৰ বুঢ়া এজনৰ মুখত ৰূপহী অনিৰামৰ বিয়াৰ কথা শুনি নিৰ্ম্মলে বৈৰাগী বেশেৰে অনিৰাম ৰূপহীক স্বামী স্ত্ৰী ৰূপে দেখি আহে আৰু বাকী জীৱন পাৰ্থিৱ প্ৰেমক ঈশ্বৰৰ ওচৰত সমৰ্পণ কৰিলে আৰু মাজুলীৰ দক্ষিণপাট সত্ৰত ভকত ৰূপে দিন নিয়াবলৈ ল'লে।
নিৰ্ম্মলৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰূপহী অনিৰামে সকলো কথা জানিব পাৰি নিৰ্ম্মলৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াত যোগদান কৰি পুত্ৰৰ হতুৱাই শ্ৰাদ্ধ পিণ্ডদান কৰালে আৰু ভক্তিৰ চিহ্নস্বৰূপে পুখুৰী খন্দাই নামঘৰ সাজি দিলে।
নিৰ্ম্মল ভকত উপন্যাসৰ চৰিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত নিৰ্ম্মলৰ চৰিত্ৰই সম্পূৰ্ণ বিকাশ লাভ কৰিছে।
জন্মভূমিলৈ আশাৰে উলটি আহি নিদৰ পত্নী ৰূপহীক অনিৰামৰ তিৰোতাৰ ৰূপত দেখি নিৰ্ম্মলৰ মনৰ অৱস্থা কেনে হৈছিল সেয়া সহজেই অনুমেয়।
সন্মুখত যি দেখিছে, যি ঘটিছে সকলো দ্বিধাহীনভাৱে মানি লৈছে, ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা বুলি সময়ৰ সোঁতত নিজকে এৰি দিছে।
ৰজনীকান্তৰ পিতৃ নৰকান্ত শৰ্মাই গুৱাহাটীত জুডিচিয়েল কমিছনাৰ অফিচত কাম কৰি কুকুৰমুতাত ঘৰ দুৱাৰ সাজে।
সোতৰ বছৰ বয়সত ১৮৮৫ চনত সুখ্যাকিৰে এঞ্চ্ৰেন্স পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ কুৰিটকীয়া ইলিয়টীয় বৃত্তি লাভ কৰে।
শান্ত শিষ্ট, লাজুকী স্বভাৱৰ অথচ পিতৃ মাতৃ, জ্যেষ্ঠজনৰ প্ৰতি ভক্তি ভাবেৰে পূৰ্ণ হৃদয়েৰে ৰূপহী আছিল এগৰাকী আদৰ্শ যুবতী।
কিন্তু নিৰ্ম্মলৰ কথাত সৰল মনা ৰূপহীয়ে মনত সংকোচ থাকিলেও নিৰ্ম্মলৰ কথা বাৰণ কৰিব নোৱাৰি কৈ পেলাইছে --
মানৰ আক্ৰমণৰ ফলত অসমীয়ালোকৰ জীৱন কিদৰে ওলট পালট হৈছিল, বিশেষকৈ শোকে তাপে দুখে হতাশাই কেনেকৈ অসমীয়া মানহক দগ্ধ কৰিছিল তাৰে এটি বুজন আভাস নিৰ্ম্মলৰ চৰিত্ৰ মাজেদি ঔপন্যাসিকে দিছে।
সুকন্যা ৰহমানে তেখেতৰ আইতাক ৰাগিনী দেৱী আৰু মাতৃ ইন্দ্ৰাণীৰ ভাৰতীয় নৃত্য পৰম্পৰা অনুসৰণ কৰে।
ইন্দ্ৰাণী ৰহমানৰ বাহিৰেও, তেখেতৰ গুৰুসকল হৈছে পাণ্ডানুলাৰ চ'কালিংগম পিল্লাই, টাঞ্জোৰ কিট্টাপ্পা পিল্লাই, দেৱ প্ৰসাদ দাস আৰু ৰাজা ৰেড্ডী।
তেখেতে জেকবছ পিলৌ নৃত্য মহোৎসৱ, লিংকন চেণ্টাৰ, এছিয়া ছ'ছাইটি, আৰু এডিনবাৰ্গ মহোৎসৱত নৃত্য পৰিৱেশন কৰিছে।
মেইন হিউমেনিটিছ সচিবৰ পৰা লাভ কৰা এটা অনুদানৰ অধীনত তেখেতে " , : 4,000 " শীৰ্ষক অনুষ্ঠানটো বিভিন্ন ঠাইত প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
১৯৬৫ চনত তেখেতে ফৰাচী চৰকাৰৰ পৰা পেৰিছত থকা "ইক'ল নেশ্যনেল ডেছ বিউক্স আৰ্টছ"ত অধ্যয়ন কৰাৰ সুবিধা লাভ কৰে।
থিয়েটাৰ পৰিচালক, প্ৰযোজক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ ফ্ৰেংক উইকছৰ লগত তেখেতৰ পৰৱৰ্তী সময়ত বৈবাহিক জীৱন আৰম্ভ হয়।
ষ্ট'ৰছৰ চিটি, দ্য আৰ্টছ কমপ্লেক্স মিউজিয়াম; এমএ আৰু দ্য ফাওলাৰ মিউজিয়াম, লছ এঞ্জেলছতো তেখেতৰ চিত্ৰকৰ্মই প্ৰদৰ্শন লাভ কৰিছে।
বিগত বছৰবোৰত ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামে নেহৰু পৰিয়াললৈ কঢ়িয়াই অনা অশান্তিৰ ফলস্বৰূপে চেহগলে ছোৱালী হিচাপে কেইবাখনো বিদ্যালয় সালসলনি কৰিছিল।
অৱশেষত, তেওঁ ১৯৪৩ চনত লেণ্ডাৰৰ হিমালয় পাহাৰ ষ্টেচনৰ উডষ্টক স্কুলৰ পৰা উৰ্ত্তীণ হয় আৰু পিছত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৱেলেছলি কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁ তেওঁৰ ভগ্নী চন্দ্ৰলেখাৰ সৈতে ইয়াত পঢ়া-শুনা কৰিছিল, যি ২ বছৰ আগতে অৰ্থাৎ১৯৪৫ চনত ইয়াৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
তেওঁ লেণ্ডাৰৰ ওচৰৰ এখন চহৰ দেৰাদুনত বহু দশক ধৰি ঘৰ কৰি আহিছে য'ত তেওঁ বৰ্ডিং স্কুলত কাম কৰে।
চেহগলৰ মাক বিজয়লক্ষ্মী পণ্ডিত মতিলাল নেহৰুৰ জীয়ৰী আৰু ভাৰতৰ প্ৰথম প্ৰধান মন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৰ ভণীয়েক।
ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামত বিজয়লক্ষ্মী পণ্ডিত এগৰাকী সক্ৰিয় কৰ্মী আছিল আৰু এই কাৰণতে ১৯৪৬ চনত কাৰাবাসলৈ গৈছিল আৰু ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত, বিজয়লক্ষ্মী পণ্ডিতে ভাৰতৰ গণসভাৰ সদস্য, কেইবাখনো ভাৰতীয় ৰাজ্যৰ ৰাজ্যপাল আৰু ছোভিয়েট ইউনিয়ন, আমেৰিকা যুক্তৰাজ্য, মেক্সিকো, চেণ্ট জেমছ, আয়াৰলেণ্ডৰ আদালত আৰু ৰাষ্ট্ৰসংঘত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰদূত হিচাপে কাম কৰিছিল।
তেওঁ এগৰাকী ধ্ৰুপদী পণ্ডিত আছিল, যি 'কলহন'ৰ 'ৰাজতৰংগিনী' সংস্কৃতৰপৰা ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছিল।
ভাৰতৰ স্বাধীনতা যুঁজলৈ আগবঢ়োৱা তেওঁৰ সমৰ্থনৰ বাবে তেওঁক আটক কৰা হয় আৰু ১৯৪৪ চনত লক্ষ্ণৌৰ এখন ফাটেকত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ পত্নী বিজয়লক্ষ্মী পণ্ডিত আৰু তিনিগৰাকী কন্যা ক্ৰমে চন্দ্ৰলেখা মেহতা, নয়নতৰা চেহগল আৰু ৰীতা ডৰক এৰি থৈ যায়।
চেহগালৰ দুবাৰ বিয়া হৈছে, তেওঁৰ প্ৰথম স্বামী গৌতম চেহগল আৰু পিছৰ স্বামী এজন পঞ্জাবী খ্ৰীষ্টান ই.এন. মংগত ৰায় এজন ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰ বিষয়া আছিল।
ইন্দিৰা গান্ধীয়ে ক্ষমতালৈ উভতি অহাৰ কিছু দিনৰ ভিতৰত ইটালীত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰদূত হিচাপে চেহগলৰ নিৰ্ধাৰিত নিযুক্তি বাতিল কৰিছিল।
সেইসময়ত জিলা প্ৰাথমিক শিক্ষা কাৰ্যসূচী আৰম্ভ কৰা হৈছিল, যাৰ উদ্দেশ্য আছিল সৰ্বজনীন প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ উদ্দেশ্য প্ৰাপ্তি।
কেন্দ্ৰীয় অংশটো বিশ্ব বেংক, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় উন্নয়ন বিভাগ আৰু ইউনিচেফকে ধৰি কেইবাটাও বাহ্যিক সংস্থাৰ দ্বাৰা পুঁজি যোগান ধৰা হৈছিল।
ডিপিইপিৰ প্ৰথম পৰ্যায়ৰ প্ৰভাৱ মূল্যায়নত, লেখকসকলে এই সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছিল যে সংখ্যালঘু শিশুৰ ওপৰত ইয়াৰ মুঠ প্ৰভাৱ আকৰ্ষণীয় আছিল, আনহাতে ছোৱালীৰ নামভৰ্তিৰ ওপৰতো প্ৰভাৱ পৰাৰ সামান্যতম প্ৰমাণ পোৱা গৈছিল।
তেওঁলোকে এই সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছিল যে ডিপিইপিত বিনিয়োগ অপচয় নহয়, কিয়নো ই ভাৰতত প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ হস্তক্ষেপৰ বাবে এক নতুন পদ্ধতি প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল।
নিৰ্দিষ্ট "সময়সীমাৰ ভিতৰত" প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ সৰ্বজনীনকৰণৰ লক্ষ্যৰে ভাৰত চৰকাৰে এই কাৰ্যসূচী গ্ৰহণ কৰিছিল।
এই আঁচনিখনৰ আধাৰত এক মৌলিক অধিকাৰ হিচাপে ভাৰতৰ সংবিধানৰ ৮৬ তম সংশোধনীয়ে ৬ ৰ পৰা ১৪ বছৰ বয়সৰ শিশুক বিনামূলীয়া আৰু বাধ্যতামূলক শিক্ষা প্ৰদান কৰিছে ।
সকলোবোৰ শিশুকে ৬ৰ পৰা ১৪ বছৰ বয়সলৈকে ২০০৩ চনৰ ভিতৰত বিদ্যালয়, শিক্ষা নিশ্চিত কেন্দ্ৰ, বিকল্প বিদ্যালয়,বিদ্যালয়ৰ প্ৰত্যাৱৰ্তন শিবিৰ আদিত সামৰি লোৱা।
সকলোবোৰ শিশুক ২০০৭ চনৰ ভিতৰত, প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত পাঁচ বছৰীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰাৰ সুযোগ দিয়া।
প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ মানদণ্ড ৰক্ষা কৰিবৰ বাবে ৰাজ্যসমূহৰ অনুষ্ঠানসমূহৰ সংস্কাৰ সাধন কৰা।
কিছুমান শিক্ষাবিদ আৰু নীতি নিৰ্মাতাই বিশ্বাস কৰে যে, এই আইনখন গৃহীত হোৱাৰ লগে লগে, এছ.এছ.এ.-য়ে ইয়াৰ কাৰ্যকৰীকৰণৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় আইনী শক্তি অধিগ্ৰহণ কৰিছে।
তেওঁ তীৰ্থযাত্ৰীসকলৰ বাবে সুবৰ্ণৰেখা নদীৰ পৰা পুৰীলৈ এটা পথ নিৰ্মাণৰ পৰ্যৱেক্ষণ কৰিছিল।
তেওঁ গংগাত দৈনিক স্নান কৰা সকলৰ বাবে তেওঁৰ স্বামীৰ স্মৃতিত বাবুঘাট, আহিৰিটোলা ঘাট আৰু নিমতলা ঘাটৰ দৰে ঘাট নিৰ্মাণৰ বাবে পুঁজি দিছিল।
ৰাজকুমাৰ দ্বাৰকানাথ ঠাকুৰে তেওঁৰ জমিনদাৰীৰ এটা অংশ এতিয়াৰ দক্ষিণ ২৪ পৰগণা জিলাৰ বৰ্তমানৰ সন্তোষপুৰ আৰু সংলগ্ন অঞ্চলৰ অংশ ৰাণী ৰাসমণিক ইংলেণ্ডলৈ যোৱাৰ বাবে বন্ধক ৰাখিছিল।
ৰাণীয়ে এই ইয়াৰ পৰিয়ালবোৰক প্ৰেৰিত কৰিছিল আৰু তেওঁলোকক চাৰিওফালৰ জলাশয়ত মৎস্য পালন কৰাত সহায় কৰিছিল যি পিছত বৃহৎ ধনী ভৰিলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল।
তেওঁলোকে লাহে লাহে তেওঁলোকৰ ঠগ বৃত্তি এৰি দিছিল আৰু মাছমৰীয়াসকলৰ সম্প্ৰদায়লৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল।
তেওঁ কলকাতাৰ দক্ষিণেশ্বৰ কালী মন্দিৰৰ প্ৰতিষ্ঠাতা আছিল আৰু তেওঁ মন্দিৰৰ পুৰোহিত হিচাপে নিযুক্ত কৰাৰ পিছত শ্ৰী ৰামকৃষ্ণ পৰমহংস সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত আছিল।
তেওঁৰ অন্যান্য নিৰ্মাণ কামবোৰৰ ভিতৰত আছে তীৰ্থযাত্ৰীসকলৰ বাবে সুবৰ্ণৰেখা নদীৰ পৰা পুৰীলৈ এখন পথ নিৰ্মাণ, বাবুঘাট , গংগাত দৈনন্দিন স্নান কৰা সকলৰ বাবে আহিৰিটোলা ঘাট আৰু নিমতলা ঘাট।
অসাধাৰণভাৱে ধুনীয়া ৰাসমণিৰ এঘাৰ বছৰ বয়সত এজন ধনী ৰাজণ্য কায়াস্থ জমিদাৰ পৰিয়ালৰ সদস্য কলকাতাৰ জানবজাৰৰ বাবু ৰাজচন্দ্ৰ দাস ৰ সৈতে বিয়া হৈছিল।
কুমাৰীৰ পিয়াৰীমোহন চৌধুৰীৰ সৈতে বিয়া হৈছিল আৰু ১৮৩৭ চনত তেওঁৰ কম বয়সতে মৃত্যুবৰণ কৰিছিল।
ৰাণী আৰু ভাৰতত ব্ৰিটিছৰ সৈতে তেওঁৰ সংঘৰ্ষৰ কাহিনী সেই সময়ত মানুহৰ ঘৰে ঘৰে প্ৰচলিত আছিল।
গংগাৰ এটা অংশত জাহাজৰ বাণিজ্য অৱৰোধ কৰি তেওঁ ব্ৰিটিছসকলক নদীত মাছ ধৰাৰ ওপৰত আৰোপ কৰা কৰ বাতিল কৰিবলৈ বাধ্য কৰিছিল।
তেওঁ সমাজৰ অন্ধবিশ্বাসৰ বিৰুদ্ধে বিধবা মহিলাসকলৰ বাবে যুঁজ কৰিছিল যাতে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ প্ৰথম স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত পুনৰ বিয়া কৰিব পাৰে।
শান্তি বিচলিত কৰাৰ অভিযোগত ব্ৰিটিছসকলে পূজাৰ শোভাযাত্ৰা বন্ধ কৰা আদেশবোৰ ৰাণীয়ে অগ্ৰাহ্য কৰিছিল।
ব্ৰিটিছসকলে ৰাজহুৱা বিৰোধিতাৰ সন্মুখীন হৈ আৰু তেওঁৰ সমৰ্থনত আন্দোলনৰ সন্মুখীন হৈ তেওঁৰ ওপৰত আৰোপ কৰা জৰিমনা প্ৰত্যাহাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।
তেওঁ শৈশৱকালৰ পৰা অতি ধাৰ্মিক আছিল আৰু বঙালী হিন্দু সমাজত এগৰাকী বিধবাৰ সৈতে উপযুক্ত ধৰ্মীয় ৰীতি আৰু কঠোৰ জীৱন যাপন কৰিছিল।
ৰাণী ৰাসমণিৰ জীৱনৰ ভিত্তিত বঙালী ভাষাৰ এখন জীৱনীমূলক ছবি 'ৰাণী ৰাসমণি' ১৯৫৫ চনত মুক্তি লাভ কৰিছিল।
ছবিখন কালিপ্ৰসাদ ঘোষৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু বিখ্যাত থিয়েটাৰ ব্যক্তিত্ব আৰু অভিনেত্ৰী মলিনা দেৱীয়ে ইয়াত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
এক ঐশ্বৰিক প্ৰকাশে তেওঁক উত্তৰ ২৪ পৰগণাৰ দক্ষিণেশ্বৰত গংগাৰ পাৰত বিখ্যাত মন্দিৰ দক্ষিণেশ্বৰ কালী মন্দিৰটো বিচাৰি পাইছিল।
চাচি-কৈৱৰ্ত পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰা আৰু মধ্যজাতিৰ শূদ্ৰ বংশৰ হোৱাৰ বাবে কোনো ব্ৰাহ্মণ তেওঁৰ মন্দিৰত পুৰোহিত হ'বলৈ সাজু নাছিল।
উৰিষ্যীৰ লগতে কেলুচৰণ মহাপাত্ৰৰ প্ৰভাৱত ভাৰতীয় লোকনৃত্যৰ প্ৰতি দেৱশ্ৰীৰ গভীৰ আসক্তিৰ জন্ম হয়।
নটৰাজৰ অন্যতম প্ৰযোজনা 'স্বপ্নেৰ সন্ধানে' আছিল বঙালীৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ লোকনৃত্যৰ সমন্বয়ত এক মঞ্চ-উপস্থাপনা যি দৰ্শকমহলত প্ৰসংশিত হয়।
ইয়াৰ পিছত তৰুণ মজুমদাৰৰ 'কুহেলী' ছবিত ৰাণুৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ পিছত তেওঁৰ পৰিচিতিৰ বিস্তাৰ হয়।
১৯৮২ চনত, গৌতম মুখোপাধ্যায়ৰ বঙালী ছবি 'ত্ৰয়ী'-ৰ বিপুল বাণিজ্যিক সাফল্যত দেৱশ্ৰী টালিগঞ্জৰ প্ৰথম শাৰীত উঠি আহে।
আশীৰ দশকৰ মধ্যভাগৰ পৰা নব্বৈ দশকৰ মধ্যভাগ লৈকে বাণিজ্যিক বঙালী ছবিৰ সৰ্বপ্ৰধান অভিনেত্ৰী আছিল তেওঁ।
পৰৱৰ্তী কালত 'চিনেমায় যেমন হয়' , 'উনিশে এপ্ৰিল' , 'অসুখ' , 'দেখা' , 'শিল্পান্তৰ' , 'প্ৰহৰ' - এই সকলো ছবিত তেওঁৰ অভিনয় প্ৰতিভা উচ্চপ্ৰশংসিত হয়।
মুম্বাইৰ মিডিয়া মহলে সেই সময় এই ছবিটোক আগুৰি তুমুল চৰ্চা আৰম্ভ হয়, বিশেষত 'গীত মেৰে হোঠোকো দে গয়া কোই' গানৰ দৃশ্যত দেৱশ্ৰীৰ অপূৰ্ব আবেদনশীল অভিব্যক্তি প্ৰচাৰ মাধ্যমত উত্তেজনা সৃষ্টি কৰে।
দেৱশ্ৰীৰ বায়েক পূৰ্ণিমা লাহিড়ী টালিগঞ্জ ইণ্ডাষ্ট্ৰিৰ এজন প্ৰাক্তন কেশ-বিন‍্যাসকাৰী।
দক্ষিণী ছবিৰ চিত্ৰগ্ৰাহক ৰামেন্দ্ৰ কিশোৰ ৰায় আৰু বঙালী ছবিৰ কাৰ্যনিৰ্বাহী প্ৰযোজক মৃগেন ৰায় তেওঁৰ দুই ভাই।
তেওঁৰ কনিষ্ঠ ভগিনী তনুশ্ৰী ভট্টাচাৰ্য এজন প্ৰাক্তন সঙ্গীত শিল্পী যিয়ে এটা সময়ত ঝুমকী ৰায় নামত জনপ্ৰিয় হৈছিল।
তেওঁ কলিকাতাৰ এ পি জে, পাৰ্ক ষ্ট্ৰীট শাখাৰ স্কুলৰ ছাত্ৰী আছিল, যদিও নৃত্যৰ প্ৰতি অত্যধিক ইচ্ছা থকাৰ বাবে বেছিদূৰলৈ যাব পৰা নাই।
দেৱশ্ৰী ৰায় এগৰাকী ভাৰতীয় বঙালী অভিনেত্ৰী, নৃত্যশিল্পী, নৃত‍্য পৰিকল্পক, ৰাজনীতিবিদ আৰু পশু-অধিকাৰ সংৰক্ষক।
তেওঁ ভাৰতীয় লোকনৃত্যক পাশ্চাত্য মঞ্চত উপস্থাপনা কৰে আৰু ধ্ৰুপদী আৰু লোকনৃত্যৰ সংমিশ্ৰণত এক অপূৰ্ব নৃত্যকৌশলী ৰচনা কৰে।
তিনি দশকৰ বেছি সময় ধৰি দেৱশ্ৰী ৰায় বঙালী ছবিত অভিনয় কৰিছিল আৰু দুই দশকব্যাপী তেওঁৰ বাণিজ্যিক সাফল্য ধৰি ৰাখে।
১৯৮০ চনত তৰুণ মজুমদাৰৰ 'দাদাৰ কীৰ্তি' ছবিত মহুৱা ৰায়চৌধুৰীৰ সৰু ভনীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
১৯৮১ চনত মনু সেনেৰ 'সুবৰ্ণগোলক' ছবিতো তেওঁ মহুৱা ৰায়চৌধুৰীৰ সৰু ভনীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
ইয়াৰ পিছত কণক মিশ্ৰৰ পৰিচালনাযত জিও তো আ্যয়চে জিও ছবিত অভিনয়ৰ মাধ্যমত তেওঁৰ হিন্দি ছবিৰ জগতত অভিষেক হয়।
পৰৱৰ্তীকালত 'অৰ্পণ' , 'শঙ্খচূড়' , 'সুৰেৰ' 'সাথী' , 'সুৰেৰ' 'আকাশে' , 'নয়নমণি' , 'চোখেৰ আলোয়' , 'শুভ' 'কামনা' , 'মায়াবিনী' , 'ফিৰে' 'পাওয়া' , 'তবু মনে ৰেখো' , 'পুত্ৰবধূ' — ইয়াৰ নিচিনা বাণিজ্যিক সফল ছবিত দেৱশ্ৰী তাপস পালৰ বিপৰীতত অভিনয় কৰে।
তেওঁৰ অভিনীত দ্বিতীয় ছবি হিৰণ্ময় সেনৰ 'বালক গদাধৰ' যত আকৌ তেওঁক ৰামকৃষ্ণ পৰমহংস দেৱৰ বাল‍্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা দেখিবলৈ পোৱা যায়।
দেৱশ্ৰী যেতিয়া কৈশৰ বয়সত ভৰি ৰাখিছিল পৰিচালক সুশীল মুখোপাধ্যায় তেতিয়া তেওঁক 'সুদূৰ নীহাৰিকা' ছবিত নায়িকাৰ কিশোৰী কালৰ চৰিত্ৰত অভিনয়েৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।
ইয়াৰ পিছত অৰবিন্দ মুখোপাধ্যায়ৰ 'নদী থেকে সাগৰে' ছবিত মিঠুন চক্ৰৱৰ্তীৰ বিপৰীতে তেওঁ প্ৰথম বাৰৰ বাবে সাবালিকাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
লগতে তেওঁ কূলদীপ পাণ্ডৰ হিন্দি ছবি 'ঘটা' আৰু এন শঙ্কৰণ নায়াৰৰ মালায়লাম ছবি 'ই গনম মাৰাক্কুমোতে' অভিনয় কৰে।
দীৰ্ঘদিন সম্পৰ্কৰ পিছত ১৯৯২ চনত তেওঁ বিবাহ হয় বঙালী ছবিৰ খ্যাতিমান অভিনেতা প্ৰসেনজিৎ চেটাৰ্জীৰ সৈতে।
২০১১ চনত তেওঁ ৰায়দিঘিৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্ব্ব্বীতা কৰিছিল চিপিএম ৰ শক্তিশালী প্ৰাৰ্থী প্ৰাক্তন মন্ত্ৰী কান্তি গাঙ্গুলিৰ লগত আৰু জয়ী হয়।
১৯৮৮ চনত বালাজি ৰাজ চোপড়াৰ পৰিচালনাযত ভাৰতৰ বিখ্যাত পুৰাণকাহিনী মহাভাৰত অৱলম্বনত দূৰদৰ্শন সম্প্ৰচাৰিত 'মহাভাৰত' ধাৰাবাহিক সত্যৱতীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
১৮৫৭ চনৰ ভাৰতীয় বিদ্ৰোহৰ সময়ত তেওঁ ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰিছিল।
অৱশেষত তেওঁ নেপাল হাল্লাউৰত শৰণাৰ্থী হিচাপে আশ্ৰয় পাইছিল আৰু ১৮৭৯ চনত নেপালৰ কাঠমাণ্ডুত তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল।
তেওঁৰ স্বামীক কলিকতালৈ নিৰ্বাসিত কৰাৰ পিছত তেওঁ অৱধ ৰাজ্যৰ দায়িত্ব লৈছিল আৰু লক্ষ্ণৌৰ নিয়ন্ত্ৰণ জব্দ কৰিছিল।
সৰুতে হজৰত মহলৰ নাম আছিল মুহাম্মদী খানুম আৰু তেওঁৰ জন্ম ১৮২০ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অৱধৰ ফৈজাবাদত হৈছিল।
তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁক ৰাজকীয় প্ৰতিনিধিলৈ বিক্ৰী কৰাৰ পিছত ৰাজকীয় হেৰেমলৈ লৈ যোৱা হৈছিল আৰু পিছলৈ এওঁ 'পৰী'ৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল।
তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰাণী ভিক্টোৰিয়াৰ জয়ন্তী উপলক্ষে ব্ৰিটিছ চৰকাৰে বিৰজিছ কাদৰক ক্ষমা কৰে আৰু তেওঁক ঘৰলৈ উভতি আহিবলৈ অনুমতি দিয়া হয়।
ব্ৰিটিছসকলে ১৮৫৬ চনত অৱধক নিজৰ সাম্ৰাজ্যত অন্তৰ্গত কৰিছিল আৰু ৱাজিদ আলি শ্বাহক কলিকতালৈ নিৰ্বাসিত কৰিছিল।
তেওঁৰ স্বামীক কলিকতালৈ নিৰ্বাসিত কৰাৰ পিছত তেওঁ নৱাবৰ লগত বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱাৰ পিছতো অৱধ ৰাজ্যৰ দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।
পিছত তেওঁলোকে লক্ষ্ণৌৰ নিয়ন্ত্ৰণ জব্দ কৰে আৰু বেগম হজৰত মহলৰ পুত্ৰ বিৰজিছ কাদৰক আৱাধৰ শাসক হিচাপে ঘোষণা কৰিছিল।
যেতিয়া ব্ৰিটিছৰ আদেশত বাহিনীয়ে লক্ষ্ণৌ আৰু বেছিভাগ অৱধক পুনৰ দখল কৰিছিল তেওঁ পশ্চাদপসৰণ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।
বেগম হজৰত মহলৰ এটা মুখ্য অভিযোগ আছিল যে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে কেৱল ৰাস্তাৰ পথ তৈয়াৰ কৰিবলৈ নৈমিত্তিকভাৱে মন্দিৰ আৰু মছজিদ ধ্বংস কৰিছিল।
বিদ্ৰোহৰ অন্তিম কালত জাৰী কৰা এক ঘোষণাত তেওঁ উপাসনাৰ স্বাধীনতা বাহাল ৰখাৰ বাবে ব্ৰিটিছৰ দাবীক উপহাস কৰিছিল:
ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সংস্থান কামৰূপ অনুসন্ধান সমিতি আছিল ১৯১২ চনত এদল স্বেস্বাসেৱকৰ দ্বাৰা গঠিত হোৱা এক সংস্থান।
কামৰূপ অনুসন্ধান সমিতিয়ে অঞ্চলটোত শিচৰিত হৈ থকা বহুতো ঐতিহাসিক সম্পদ আহৰণ কৰি নিজাকৈ সংগ্ৰহ কৰিছিল।
কামৰূপ অনুসন্ধান সমিতিৰ স্বেস্বাসেৱকসকলে আহৰণ কৰা সম্পদসমূহকলৈ নিজাকৈয়ে সংগ্ৰহালয় সাজি উলিয়াইছিল য'ত আছিলে শিলাচিত্ৰ আৰু ভিন ভিন সামগ্ৰী।
সংগ্ৰহালয়টোৰ প্ৰথমে নাম আছিলে অসম প্ৰাদেশিক সংগ্ৰহালয় আৰু মুকলি কৰিছিলে অবিভক্ত অসমৰ গৱৰ্ণৰ ছাৰ ৰবাৰ্ট নেইল ৰেইডে ১৯৪০ চনৰ ২১এপ্ৰিলত।
যদিও সংগ্ৰহালয়টোক এক সাংস্কৃতিক সংগ্ৰহালয় হিচাপে গঠন কৰাৰ ইচ্ছা কৰা হৈছিল যদিও ই এটা মূলতঃ এটা পুৰাতাত্বিক সংগ্ৰহালয় আছিল।
অসম ৰাজ্যিক সংগ্ৰহালয়টো কামৰূপ অনুসন্ধান সমিতিয়ে স্থাপন কৰিছিল আৰু ১৯৪০ চনৰ ২১ এপ্ৰিলত তেতিয়াৰ অবিভক্ত অসমৰ গৱৰ্ণৰ ছাৰ ৰবাৰ্ট ৰেইডৰ দ্বাৰা মুকলি কৰা হৈছিল।
অসম ৰাজ্যিক সংগ্ৰহালয়টোৰ দ্বায়িত্ত্ব ১৯৫৩ চনত অসম চৰকাৰে লয় আৰু ইয়াক শৈক্ষিক বিভাগৰ সংগ্ৰহালয় আৰু পুৰাতত্ত্বৰ অধীনত ৰাখে।
অসম ৰাজ্যিক সংগ্ৰহালয়ত অসম আৰু উত্তৰ পূৱ ভাৰতৰ সমাজ সংস্কৃতিৰ লগত জড়িত বহুটো অমূল্যসম্পদ সংগ্ৰহ কৰি থোৱা হৈছে।
মহালক্ষ্মী মেনন তামিল আৰু মালয়ালম ছবিত অভিনয় কৰা এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যাৰ জনপ্ৰিয় বৃত্তিগত নাম আছিল শোভা।
মাত্ৰ ১৭ বছৰ বয়সতে তামিল ভাষাৰ ‘পাচি’ ছবিৰে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আজুৰি আনিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ কেৰালা ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা , শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ বঁটা আৰু শ্ৰেষ্ঠ শিশুশিল্পীৰ বঁটা আৰু কন্নড় আৰু তামিল ভাষাৰ ছবিত অভিনয়ৰ বাবে দুটা দক্ষিণ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
এগৰাকী অতি প্ৰতিভাৱান শিল্পীৰূপে পৰিগণিত হোৱা শোভাই ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতত চাপ পেলাবলৈ সক্ষম হৈছিল।
প্ৰভুত জনপ্ৰিয়তাৰ অধিকাৰী শোভাৰ মৃত্যুৱে জনসাধাৰণৰ মাজত চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰু বহুতো ষড়যন্ত্ৰমূলক তত্ত্বৰ জন্ম দিছিল।
১৯৮৩ চনত মুক্তি পোৱা মালায়ালম ছবি ‘লেখায়ুডে মৰণম ওৰু ফ্লাচবেক’ তেওঁৰ জীৱন আৰু মৃত্যুৰ কাহিনীৰ ভিত্তিত নিৰ্মাণ কৰা বুলি ভবা হয়।
মাক-দেউতাক উভয়ে মালায়লী আছিল যদিও এজনী শিশুশিল্পীৰ ৰূপে ‘থাট্টুংগল থিৰক্কপ্পদুম’ নামৰ তামিল ছবিৰ যোগে তেওঁ কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণি কৰিছিল।
১৯৬৬ চনত শোভাই জে.পি. চন্দ্ৰবাবুই পৰিচালনা কৰা, যি এগৰাকী অভিনেতাও আছিল, তামিল ছবি ‘থাট্টুংগল থিৰক্কপ্পদুম’ ৰ চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰে।
সাবিত্ৰী, কে.আৰ. বিজয়, আৰ.এচ. মনোহৰ আৰু চন্দ্ৰবাবু আদি শিল্পীৰ সৈতে তেওঁ লক্ষ্মী নামৰ চৰিত্ৰ এটাত অভিনয় কৰিছিল।
পাঁচজনকৈ শীৰ্ষস্থানীয় তাৰকাই অভিনয় কৰা এই ছবিখনক প্ৰথম বহু তাৰকাযুক্ত মালয়ালম ছবিৰ আখ্যা দিয়া হয়।
১৯৭৯ চনত ললিতাই প্ৰযোজনা কৰা, তামিল ভাষাৰ ছবি ‘পাচী’ৰ অভিনয়ৰ যোগেদি শোভাই শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা তথা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আজুৰি আনে।
১৯৭৭ চনত ‘ওৰমাকল মৰিক্কুমো’ ছবিৰ বাবে কেৰালা চৰকাৰে তেওঁক দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা প্ৰদান কৰে।
অনু হাচানৰ ‘কফী ৱিথ অনু’ নামৰ সাক্ষাৎকাৰভিত্তিক টেলিভিচন কাৰ্যসূচীত বালু মহেন্দ্ৰই কেনেকৈ শোভাক আকস্মিক ভাবে তেওঁৰ জীৱনৰ পৰা নিয়তি কাঢ়ি লৈ গৈছিল, তাৰ বৰ্ণনা কৰিছিল।
বালু মহেন্দ্ৰৰ পৰৱৰ্তী ছবি ‘মুনদ্ৰম পিৰাই’ শোভা আৰু তেওঁৰ চমু সম্পৰ্কৰ আধাৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
১৯৮৩ চনত শোভাৰ জীৱন আৰু মৃত্যুৰ ঘটনাৱলীৰ ছাঁত নিৰ্মিত কে.জি. জৰ্জে পৰিচালনা কৰা ‘লেখায়ুডে মৰণম ওৰু ফ্লাচবেক’ নামেৰে ছবি এখনে মুক্তি পাইছিল।
ভাৰতৰ উপৰাষ্ট্ৰপতিৰ নিৰ্বাচন পৰোক্ষ পদ্ধতিৰে লোকসভা আৰু ৰাজ্যসভাৰ সমূহ সাংসদেৰে গঠিত নিৰ্বাচন মণ্ডলীয়ে ভোটৰ জৰিয়তে নিৰ্বাচন কৰে।
উপৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ বাবে প্ৰাৰ্থীগৰাকীয়ে ন্যূনতম ২০ গৰাকী প্ৰস্তাৱক আৰু ২০ গৰাকী সমৰ্থকৰ সৈতে মনোনয়ন দাখিল কৰিব লাগে।
তেওঁ নিৰ্বাচনৰ ৰাজহুৱা জাননী জাৰি কৰে আৰু প্ৰাৰ্থী সকলক মনোনয়ন আগবঢ়াবলৈ নিমন্ত্ৰণ জনায়।
নিৰ্বাচনী বিষয়া গৰাকীয়ে মনোনয়ন পত্ৰ সমূহ পৰীক্ষা কৰে আৰু উপযুক্ত প্ৰাৰ্থী সকলৰ নাম বেলেট কাগজত সন্নিবিষ্ট কৰে।
তেওঁ ৰাজ্যসভাত উত্থাপিত কোনো বিধেয়ক ধন বিধেয়ক হিচাপে বিবেচনা কৰিলে তেওঁ উক্ত বিধেয়ক লোকসভাৰ অধ্যক্ষলৈ বিবেচনাৰ বাবে পঠায়।
সংবিধানৰ অনুচ্ছেদ ৬৬ৰ মতে লোকসভা আৰু ৰাজ্যসভাৰ সকলো সাংসদেৰে গঠিত নিৰ্বাচন মণ্ডলীয়ে অনুপাতিক প্ৰতিনিধিত্ব পদ্ধতিৰে একক সংক্ৰমনশীল ভোটৰ দ্বাৰা উপৰাষ্ট্ৰপতিক নিৰ্বাচিত কৰে।
ভাৰতৰ নিৰ্বাচন আয়োগে উপৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচন পৰিচালনা কৰে আৰু নিৰ্বাচিত উপৰাষ্ট্ৰপতিক ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে শপত পাঠ কৰায়।
নিৰ্বাচন অনুপাতীয় প্ৰতিনিধিত্ব পদ্ধতিৰে পৰোক্ষ ভাবে একক বদলিকৰণ ভোটৰ সহায়ত গোপনীয় বেলেট কাগজত অনুষ্ঠিত হয়।
যদি কোনো প্ৰাৰ্থীয়ে বিজয়ী হবলৈ নিৰ্ধাৰিত ভোট নাপায় তেন্তে আটাইতকৈ কম পছন্দৰ প্ৰাৰ্থীজনৰ ভোট বাদ দিয়া আৰু দ্বিতীয় পছন্দৰ ভোট সমূহ গণনা কৰা হয়।
ভাৰতৰ সংবিধানৰ মতে ৰাজ্য সভাৰ নিৰংকুশ সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰে গৃহীত হোৱা উপৰাষ্ট্ৰপতিৰ অপসাৰণৰ প্ৰস্তাৱ লোকসভাৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰ দ্বাৰা সন্মতি লাভ কৰিলে তেওঁক পদৰ পৰা অপসাৰিত কৰিব পাৰি।
উচ্চতম ন্যায়ালয়ে নিৰ্বাচনত কোনো অনিয়ম দেখা পালে আৰু ভাৰতীয় সংবিধানক অৱমাননা কৰিলে উপৰাষ্ট্ৰপতিক অপসাৰিত কৰিব পাৰে।
২০২২ চনৰ উপৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচনত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় গণতান্ত্ৰিক মিত্ৰজোঁটৰ সমৰ্থিত প্ৰাৰ্থী আছিল।
তেওঁ তেওঁৰ নিকতম প্ৰতিদ্বন্দ্বী সংযুক্ত গণতান্ত্ৰিক মৰ্চাৰ সমৰ্থিত প্ৰাৰ্থী মাৰ্গাৰেট আলভাক পৰাজিত কৰি তেওঁ ভাৰতৰ ১৪তম উপৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়।
ভাৰতৰ উপৰাষ্ট্ৰপতি হৈছে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পিছত ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ সাংবিধানিক পদবী।
ভাৰতীয় সংবিধানৰ অনুচ্ছেদ ৬৩ৰ মতে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ অনুপস্থিতিত ভাৰতৰ উপৰাষ্ট্ৰপতিয়ে তেওঁৰ কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে।
ৰাষ্ট্ৰপতিৰ মৃত্যু, পদৰ পৰা অব্যাহতি ললে, মহাভিযোগৰ দ্বাৰা অপসাৰিত হলে অথবা অন্যান্য কাৰণত ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পদ খালী হলে উপৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ সকলো ক্ষমতা লাভ কৰে।
মৃত্যু, পদত্যাগ বা অপসাৰণৰ ফলত উপৰাষ্ট্ৰপতিৰ পদ শূন্য হ’লে পুনৰ নিৰ্বাচনৰ বাহিৰে তেওঁৰ দায়িত্বভাৰ আনে লাভ নকৰে।
যদিও তেওঁৰ অনুপস্থিতিত ৰাজ্যসভাৰ অধ্যক্ষৰ দায়িত্ব ৰাজ্যসভাৰ উপাধ্যক্ষ গৰাকীয়ে পালন কৰে।
ভাৰতৰ উপৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচনৰ সম্পৰ্কীয় সকলো বিবাদত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ কাষ চপাৰ বিধান আছে।
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ প্ৰাৰ্থী লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হোৱাৰ যোগ্যতা সমূহ তেওঁৰ থাকিব লাগে।
আনহাতে উপৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ প্ৰাৰ্থী ৰাজ্যসভালৈ নিৰ্বাচিত হোৱাৰ যোগ্যতা সমূহ তেওঁৰ থাকিব লাগে।
জৱাহৰলাল নেহৰু প্ৰধানমন্ত্ৰী হোৱাৰ পৰা তেওঁ কংগ্ৰেছ দলৰ সৈতে জড়িত আছিল আৰু তেওঁ প্ৰাক্তন ভাৰতীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধী আৰু ৰাজীৱ গান্ধীৰ ঘনিষ্ঠ আছিল।
কিন্তু তেওঁ কংগ্ৰেছ বিৰোধীক পৰাজিত কৰি অকালি দলৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে মোগা সমষ্টিৰ পৰা ভাৰতীয় সংসদলৈ প্ৰথমবাৰৰ বাবে নিৰ্বাচিত হৈছিল।
১৯৬৭ চনত তেওঁ ৰোপাৰ সমষ্টিৰ পৰা কংগ্ৰেছপ্ৰাৰ্থী হিচাপে দ্বিতীয়বাৰ নিৰ্বাচনত জয়ী হয়।
তেওঁ সৰ্ব ভাৰতীয় কংগ্ৰেছ সমিতিৰ সাধাৰণ সম্পাদক , ভাৰতৰ গৃহমন্ত্ৰী আৰু পিছৰ বিহাৰৰ ৰাজ্যপাল পদবীৰ দায়িত্বত আছিল।
তেওঁ ৰে'ল, বাণিজ্য, সংসদীয় বিষয়, ক্ৰীড়া, জাহাজ পৰিবহণ, কৃষি, যোগাযোগ আৰু গৃহ বিভাগৰ মন্ত্ৰী আছিল।
বিহাৰৰ ৰাজ্যপাল হিচাপে ২০০৫ চনত বিহাৰ বিধানসভা ভংগৰ পৰামৰ্শ দিয়াৰ বাবে সিঙৰ সিদ্ধান্তক ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ দ্বাৰা তীব্ৰ সমালোচনা কৰা হৈছিল।
আদালতে ৰায় দিছিল যে সিঙে খৰ-খেদাকৈ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু কেন্দ্ৰীয় কেবিনেটক বিপথে পৰিচালিত কৰিছিল।
সিঙে অৱশ্যে দাবী কৰিছিল যে দলে চৰকাৰ গঠনৰ বাবে সমৰ্থন সুৰক্ষিত কৰিবলৈ অন্যায় উপায়ৰ আশ্ৰয় লৈছে।
২০০৬ চনৰ ২৬ জানুৱাৰী তাৰিখে তেওঁ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি এ পি জে আব্দুল কালামলৈ তেওঁৰ পদৰ পৰা পদত্যাগ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দি এখন ফেক্স প্ৰেৰণ কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী দিনা তেওঁ কাৰ্যালয় এৰিছিল আৰু পশ্চিম বংগৰ ৰাজ্যপাল গোপালকৃষ্ণ গান্ধীয়ে অস্থায়ীভাৱে বিহাৰৰ ৰাজ্যপালৰ ভাৰ লাভ কৰিছিল।
তেওঁ পঞ্জাবী স্পিকিং ষ্টেট – এ ক্ৰিটিকেল এনালাইচিছ আৰু পঞ্জাবী সাহিত্য আৰু শিখ ইতিহাসৰ ওপৰত প্ৰবন্ধসংকলন এখন লিখিছিল।
তেওঁ অপাৰেচন ব্লু ষ্টাৰত তেওঁৰ সৈতে অতি ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত আছিল আৰু এগৰাকী মন্ত্ৰী হিচাপে তেওঁ সেই অনুশীলনৰ পিছত অমৃতসৰৰ স্বৰ্ণমন্দিৰৰ পুনৰনিৰ্মাণৰ কাম-কাজ পৰ্যৱেক্ষণ কৰিছিল।
ইন্দিৰা যুগত জেইল সিঙৰ সৈতে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ বাবে তেওঁৰ নাম চূড়ান্ত পৰ্যায়লৈ আগবাঢ়িছিল।
১৯৮২ চনত এছিয়ান গেমছ ভাৰতত অনুষ্ঠিত হোৱাৰ সময়ত তেওঁ এছিয়ান গেমছৰ আয়োজন সমিতিৰ অধ্যক্ষও আছিল।
তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ বিভিন্ন পদবী যেনে কেন্দ্ৰীয় গৃহমন্ত্ৰী, কৃষি মন্ত্ৰী, গ্ৰামোন্নয়ন মন্ত্ৰী, সংসদীয় পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰী,
ক্ৰীড়া মন্ত্ৰী, যোগান, গ্ৰাহক পৰিক্ৰমা আৰু ৰাজহুৱা বিতৰণ মন্ত্ৰীৰ লগতে বিহাৰৰ ৰাজ্যপাল আছিল।
১৯৩৪ চনৰ ২১ মাৰ্চ তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্ভুক্ত পঞ্জাব প্ৰদেশৰ জলন্ধৰ জিলাৰ মুস্তাফাপুৰৰ মাঝহবি শিখ পৰিয়ালত বুটা সিঙৰ জন্ম হৈছিল।
তাৰপিছত তেওঁ বোম্বেৰ গুৰু নানক খালচা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা কলাৰ স্নাতকোত্তৰ আৰু বুন্দেলখণ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পিএইচডি ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
তেওঁ অকালি দলৰ সদস্য হিচাপে তেওঁৰ প্ৰথম নিৰ্বাচনত যুঁজ দিছিল আৰু সেই দল বিভক্ত হোৱাৰ সময়ত ১৯৬০ৰ শেষভাগত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছত যোগদান কৰে।
তেওঁ ২০১৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত জালোৰ লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা এক নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থী হিচাপে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল।
২০২১ চনৰ ২ জানুৱাৰী তাৰিখে ষ্ট্ৰোকৰ জটিলতাৰ বাবে ৮৬ বছৰ বয়সত বুটা সিঙৰ নতুন দিল্লীত অৱস্থিত সৰ্বভাৰতীয় চিকিৎসাবিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত মৃত্যু হয়।
১৯৯৮ চনত যোগাযোগ মন্ত্ৰী হিচাপে তেওঁক জেএমএম উৎকোচৰ গোচৰত অভিযুক্ত কৰা হৈছিল আৰু পদত্যাগ কৰিবলৈ বাধ্য কৰা হৈছিল।
ভাৰত, নেপাল, শ্ৰীলংকা, চীন, পাকিস্তান,টাইৱান, ভিযেটনাম, আফ্ৰিকাৰ ভূমধ্য সাগৰীয় আৰু দক্ষিণ অঞ্চল, মাডাগাস্কাৰ, অষ্ট্ৰেলিয়া, কেৰিবিয়ান, লগতে মধ্য আৰু দক্ষিণা আমেৰিকাৰ কিছু সেমেকা অঞ্চলত পোৱা যায়।
ব্ৰাহ্মী হৈছে পূৱ ভাৰত, অষ্ট্ৰেলিয়া, ইউৰোপ, আফ্ৰিকা, এছিয়া, আৰু উত্তৰ আৰু দক্ষিণ আমেৰিকাৰ সেমেকা অঞ্চলত পোৱা এবিধ অধিবৰ্ষজীৱি, লতাজাতীয় শাক।
ইয়াৰ সাধাৰণ নামসমূহ হৈছে ৱাটাৰ হাইছপ , ৱাটাৰহাইছপ , থেমিলিফ্‌ড গ্ৰেচলা , হাৰ্ব অৱ গ্ৰীছ , আৰু ইণ্ডিয়ান পেনীৱৰ্ট ।
২০১৯ চনত “ফুড এণ্ড ড্ৰাগ এডমিনিষ্ট্ৰেছন” নামৰ সংস্থাই ব্ৰাহ্মী শাকযুক্ত খাদ্য সামগ্ৰীয়ে বিভিন্ন ৰোগ প্ৰতিৰোধ আৰু উপশম কৰে বুলি দাবী কৰি এনে সামগ্ৰী উৎপাদন আৰু বিক্ৰী কৰা অসত্যাপিত আৰু অবৈধ বুলি সতৰ্ক পত্ৰ জাৰি কৰে।
স্মৃতি শক্তি বৃদ্ধি কৰাৰ লগতে অন্য বহুত চালৰ ৰোগৰ আয়ুৰ্বেদক ঔষধ হিচাপে ব্ৰাহ্মীৰ ব্যৱহাৰ পৰা হয়।
শ্বিলঙৰ ছেই্ণ্ট এডমাণ্ডছ কলেজত বি.এচ.চিৰ প্ৰথম বাৰ্ষিকলৈ পঢ়াৰ পিছত ৰয়ে পুণেৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানলৈ শব্দযন্ত্ৰীৰ পাঠ্যক্ৰম লবলৈ যায়।
শব্দযন্ত্ৰীৰ পাঠ্যক্ৰম শেষ কৰি ৰয়ে ৰাজ কাপুৰৰ ষ্টুডিঅ’ত শব্দযন্ত্ৰী আলাউদ্দিনৰ সহযোগী হয়।
তাতেই শব্দগ্ৰহণৰ কামত দক্ষতা অৰ্জনৰ পিছত ৰাজ কাপুৰৰ ষ্টুডিঅ’ৰ চাকৰি এৰি তেওঁ ফ্ৰিলাঞ্চ সহকাৰী শব্দযন্ত্ৰী হয়।
‘চালিয়া’, ‘ৰেশম কী ডোৰী’ আদি হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ শব্দযন্ত্ৰী ৰয়ে কেইখনমান অসমীয়া ছবিত কাম কৰাৰ উপৰিও বিজয় চৌধুৰীৰ সৈতে তেওঁ কাঁচঘৰ নামৰ অসমীয়া ছবি এখন পৰিচালনা কৰিছিল।
তেওঁ লেখ টেণ্ডনৰ বহুকেইখন ছবি, টি.চি. দেৱানৰ ‘ৰেচমকী ডোৰী’, বাসু ভট্টাচাৰ্যৰ ‘আবিষ্কাৰ’ আদি ছবিত শব্দগ্ৰহণৰ কাম কৰে।
পিছলৈ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ এজন আগশাৰীৰ পৰিচালক হোৱা শিৱ ঠাকুৰে ছবিখনৰ খলনায়কৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ উপৰিও সহকাৰী পৰিচালকৰ দায়িত্বও পালন কৰিছিল।
মুম্বাইৰ চেণ্ট জেভিয়াৰ্চ টেকনিকেল ইন্সটিটিউটৰ পৰা চিনেমেট’গ্ৰাফীত স্নাতক ডিগ্ৰী লোৱা ছবিখনৰ অন্যতম প্ৰযোজক নলীন দুৱৰাই বহুকেইখন বাংলা আৰু অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত চিত্ৰগ্ৰহণৰ কাম কৰিছিল।
বাপেকে পুতেকৰ এই কাম ভাল নাপালে যদিও পুতেকৰ মুখৰ পৰা মাকৰ যে বাপেকৰ প্ৰতি টান আছে আৰু ঘৰুৱা কামবন সম্পৰ্কে যে বিভিন্ন দিহা-পৰামৰ্শ দিয়ে, সেই কথা জানিব পাৰি মহেশ্বৰৰ ঘৈণীয়েকৰ প্ৰতি মনোভাব সলনি হ’ল।
১৯৭৩ৰ ২১তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা অনুষ্ঠানত শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শিতানত মমতাই ৰজত পদক লাভ কৰে।
মহেশ্বৰৰ স্পষ্টবাদী আৰু সোনকালে খং উঠা স্বভাৱৰ বিপৰীতে গোলাপী শীতমস্তিষ্কৰ আৰু গিৰিয়েকে সৃষ্টি কৰা সকলো অবাঞ্চিত পৰিবেশ-পৰিস্থিতিক সহি-সামৰি থোৱাবিধৰ।
খলনায়ক সৎৰাম আৰু দেৱেনৰ কাৰ্য-কলাপে গাওঁবাসীক ভীষণ অসন্তুষ্ট কৰিলে আৰু সিহঁতক শাস্তি দিয়াৰ কথা পাঙিলে।
তেওঁ কৃষকসকলৰ ভূ-সম্পত্তিৰ অধিকাৰত জমিদাৰসকলৰ হস্তক্ষেপৰ বিৰূদ্ধে কৃষকসকলৰ অভিযোগ তুলি ধৰাৰ লক্ষ্যৰে ১৯২৯ চনত বিহাৰ প্ৰাদেশিক কৃষক সভা গঠন কৰিছিল।
তেতিয়া ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টি নিষিদ্ধ থকাত; ১৯৩৪ চনত কংগ্ৰেছ চ’চিয়েলিষ্ট পাৰ্টি গঠনে কমিউনিষ্টসকলক ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ লগত একলগ হৈ কাম কৰাত সহায় কৰিছিল।
তাৰবাবে ১৯৩৩ চনৰ এপ্ৰিল মাহত দক্ষিণ ভাৰতীয় কৃষক আৰু কৃষিশ্ৰমিক ফেডাৰেচনৰ যথাক্ৰমে সম্পাদক আৰু যুগ্ম-সম্পাদক এন.জি. ৰাঙ্গা আৰু ই.এম.এচ. নাম্বুদিৰিপাদ প্ৰমুখে কৃষক নেতৃবৃন্দই এক সৰ্বভাৰতীয় কৃষক সংস্থা গঠনৰ পৰামৰ্শ দিছিল।
এই পৰামৰ্শ অনুসৰিয়েই ১৯৩৬ চনৰ ১১ এপ্ৰিলত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ লক্ষ্ণৌ অধিবেশনত সৰ্বভাৰতীয় কৃষক সভা গঠনৰ ঘোষণা কৰা হয়।