polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
মধ্যমীয়া ঘৰ্ষণকাৰী ভিন্নতাসমূহৰ ভিতৰত গ্লাছ বিড ব্লাষ্টিং আৰু গ্ৰাউণ্ড-আপ প্লাষ্টিক ষ্টক বা আখৰোটৰ খোলা আৰু কৰ্ণকবৰ সৈতে প্লাষ্টিক মিডিয়া ব্লাষ্টিং অন্তৰ্ভুক্ত।
ইয়াৰ উপৰিও এনে বিকল্প আছে যিবোৰ কষ্টেৰে ঘৰ্ষণকাৰী বা ঘৰ্ষণহীন, যেনে: বৰফ বিস্ফোৰণ আৰু শুকান-বৰফ বিস্ফোৰণ।
বিড ব্লাষ্টিং হৈছে পৃষ্ঠৰ ক্ষতি নকৰাকৈ উচ্চ চাপত মিহি কাঁচৰ গুটি প্ৰয়োগ কৰি পৃষ্ঠৰ জমা আঁতৰোৱা প্ৰক্ৰিয়া।
ইয়াক পুলৰ টাইল বা আন যিকোনো পৃষ্ঠৰ পৰা কেলচিয়ামৰ জমা হোৱা পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ, সোমাই থকা ভেঁকুৰ আঁতৰাবলৈ আৰু গ্ৰাউটৰ ৰং উজ্জ্বল কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অটো বডিৰ কামৰ বাবে ৰং আঁতৰোৱাৰ ক্ষেত্ৰত বালি ব্লাষ্টিঙতকৈ বিড ব্লাষ্টিং পছন্দ কৰা হয়, কাৰণ বালি ব্লাষ্টিঙে বিড ব্লাষ্টিঙতকৈ অধিক পৃষ্ঠৰ প্ৰফাইল সৃষ্টি কৰাৰ প্ৰৱণতা থাকে।
মেচিনেৰে নিৰ্মিত অংশত একেধৰণৰ পৃষ্ঠৰ ফিনিচিং সৃষ্টি কৰাত বিড ব্লাষ্টিং প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ইয়াক সাধাৰণতে বায়ুবিহীন ব্লাষ্টিং অপাৰেচন হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হয় কাৰণ ইয়াত কোনো প্ৰপেলেণ্ট ব্যৱহাৰ কৰা নহয়।
চকা মেচিন হৈছে পুনঃব্যৱহাৰযোগ্য এব্ৰেচিভ (সাধাৰণতে ষ্টীল বা ষ্টেইনলেছ-ষ্টীলৰ শ্বট, কাটি লোৱা তাঁৰ, গ্ৰিট বা একে আকাৰৰ পেলেট)ৰ সৈতে উচ্চ শক্তিৰ, উচ্চ-দক্ষতাসম্পন্ন ব্লাষ্টিং কাৰ্য্য।
বিশেষ চকা ব্লাষ্ট মেচিনে ক্ৰাইজেনিক চেম্বাৰত প্লাষ্টিক এব্ৰেচিভক আগুৱাই লৈ যায় আৰু সাধাৰণতে প্লাষ্টিক আৰু ৰবৰৰ উপাদানসমূহ ডিফ্লেছ কৰাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ছেণ্ডব্লাষ্টিং বা এব্ৰেচিভ ব্লাষ্টিং হৈছে ঘৰ্ষণকাৰী পদাৰ্থৰ ধাৰা এটাক উচ্চ চাপত পৃষ্ঠৰ ওপৰত বলপূৰ্বকভাৱে ঠেলি দি ৰুক্ষ পৃষ্ঠ মসৃণ কৰা, মসৃণ পৃষ্ঠ ৰুক্ষ কৰা, পৃষ্ঠৰ আকৃতি দিয়া বা পৃষ্ঠৰ দূষক আঁতৰোৱা কাৰ্য্য।
ব্লাষ্টিং পদাৰ্থটোক আগুৱাই নিবলৈ চাপযুক্ত তৰল পদাৰ্থ, সাধাৰণতে সংকোচিত বায়ু বা কেন্দ্ৰপৃথক চকা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
এই প্ৰক্ৰিয়াত নজলৰ পানীত চাপযুক্ত বায়ু যোগ কৰি তীব্ৰবেগী কুঁৱলী উৎপন্ন কৰা হয়, যাক "বাষ্প" বোলা হয়।
এই প্ৰক্ৰিয়াটো ভিজা বিস্ফোৰণতকৈও মৃদু, যাৰ ফলত সংগমৰ পৃষ্ঠভাগ পৰিষ্কাৰ কৰিব পাৰি আৰু লগতে সংগমৰ ক্ষমতাও বজাই ৰাখিব পাৰি।
এই মিশ্ৰণটোৱে হাতেৰে ধৰা ন'জলৰ মাজেৰে গৈ কণাবোৰক পৃষ্ঠ বা কামৰ টুকুৰাৰ ফালে নিৰ্দেশিত কৰে।
ব’ৰন কাৰ্বাইড নজলৰ বাবে জনপ্ৰিয় পদাৰ্থ; কাৰণ ই ঘৰ্ষণকাৰী পৰিধান ভালদৰে প্ৰতিৰোধ কৰে।
পিছৰ বছৰত চৌহানে আজা নাচলেৰ শীৰ্ষগীত আৰু "হনীমুন ট্ৰেভেলচ্ প্ৰাইভেট লিমিটেড"ৰ ‘সাজনজী ৱাৰি ৱাৰি’ বাণীবদ্ধ কৰে, যিয়ে সমালোচক আৰু ব্যৱসায়িক দিশৰ পৰাও ভাল সহাৰি পাইছিল।
সুনিধিয়ে ৰব নে বনা দি জোড়ীৰ ‘ডান্স পে ডান্স’ আৰু লাভ আজ কালৰ ‘চোৰ বজাৰী’ বাবেও ফিল্মফেয়াৰ মনোনয়ন পাইছিল।
২০১০ চনত আইটেম গীত ‘শীলা কী জৱানী’য়ে তেওঁলৈ দ্বিতীয়টো ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আনি দিয়ে আৰু গুজাৰিছৰ ‘উদি’ শীৰ্ষক গীতটো ইণ্টাৰনেচনেল ষ্টাইলড কাৰ্নিভেল চঙৰ বাবে মনোনীত হয়।
২০১০ চনত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংগীতত তেওঁ পদাৰ্পন কৰে; এনৰিক ইগলেছিয়াছৰ "হাৰ্টবিট" গীতটোৰ এটা বিকল্প সংস্কৰণত তেওঁ কণ্ঠদান কৰে।
দিল্লীত জন্মগ্ৰহণ সুনিধিয়ে ৫ বছৰ বয়সৰ পৰাই স্থানীয় অনুষ্ঠানত সংগীত পৰিবেশন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু ১৩ বছৰ বয়সত শাস্ত্ৰ ছবিৰ জৰিয়তে কৰ্মজীৱনত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
একেটা বছৰতে মেৰী আৱাজ শুনো শীৰ্ষক প্ৰথমটো গানৰ ৰিয়েলিটি শ্ব'ত জয়ী হয় আৰু মস্তৰ ‘ৰুকি ৰুকি ছি জিন্দগী’ বাণীবদ্ধ কৰি এগৰাকী বিশিষ্ট সংগীত শিল্পী হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হয়।
গীতটোৱে তেওঁলৈ নতুন সংগীত প্ৰতিভালৈ আগবঢ়োৱা ফিল্মফেয়াৰ আৰ ডি বৰ্মন বঁটা কঢ়িয়াই আনে আৰু শ্ৰেষ্ঠ মহিলা কণ্ঠশিল্পীৰ বঁটাৰ বাবে বাবে মনোনীত হয়।
তেওঁৰ পিতৃ দুষ্যন্ত কুমাৰ চৌহান উত্তৰ প্ৰদেশৰ ব্যক্তি আছিল আৰু তেওঁ আছিল শ্ৰীৰাম ভাৰতীয় কলা কেন্দ্ৰৰ নাট্য ব্যক্তিত্ব।
তেওঁৰ মাতৃ এগৰাকী গৃহিণী, যিয়ে সুনিধিক সংগীতৰ ক্ষেত্ৰখনত কেৰিয়াৰ গঢ়িবলৈ প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
২০০০ চনত ফিজাৰ ‘মেহবুব মেৰে’ গীতটোৰ জৰিয়তে তেওঁ দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে আৰু ধূমৰ ‘ধূম মচালে’ গীতটোৰ বাবে সুনিধিয়ে তৃতীয়বাৰৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰৰ মনোনয়ন লাভ কৰে।
২০০৬ চনত ওমকাৰাৰ ‘বীদি’ গীতটোৱে প্ৰথমবাৰৰ বাবে তেওঁক শ্ৰেষ্ঠ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আনি দিয়ে।
ইয়াৰোপৰি একেটা বছৰতে আৰু দুবাৰ তেওঁ ফিল্মফেয়াৰ মনোনয়ন পাইছিল; অকসৰৰ ‘ছোনিয়ে’ আৰু ৩৬ চাইনা টাউনৰ ‘আচিকি মেঁই’ৰ বাবে।
নেপথ্য গায়নৰ উপৰিও চৌহানে কেইবাটাও টেলিভিছনৰ ৰিয়েলিটি শ্ব’ত বিচাৰক হিচাপে দায়িত্ব লোৱাৰ উপৰিও বহু কেইটা মিউজিক ভিডিঅ’ত তেওঁ অংশ লৈছে।
হৃদয় নিৰুপায় এখন অসমীয়া ভাষাৰ উপন্যাস৷ ঔপন্যাসিক ৰীতা চৌধুৰী৷ উপন্যাসখনৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ২০০৩ চনৰ মে’ মাহত৷ উপন্যাসখন পূৰ্বতে ১৯৯৬ চনত ‘জনমভূমি’ কাকতৰ পূজা সংখ্যাত ‘অন্তঃস্ৰোতা’ শীৰ্ষক নামেৰে প্ৰকাশ হৈছিল৷ ‘হৃদয় নিৰুপায়’ তাৰেই পৰিবৰ্দ্ধিত ৰূপ৷ ২০২০ চনত উপন্যাসখনৰ ষষ্ঠ প্ৰকাশ মুদ্ৰিত হৈছে৷ ‘হৃদয় নিৰুপায়’ কেম্পাছকেন্দ্ৰিক অসমীয়া উপন্যাস৷ উপন্যাসখন উচৰ্গা কৰা হৈছে চৌধুৰীৰ প্ৰিয় বন্ধু চম্পক বৰবৰাৰ হাতত৷ প্ৰকাশক জ্যোতি প্ৰকাশন৷ ষষ্ঠ প্ৰকাশৰ মূল্য ১০০ টকা৷
১৯৬১ চনৰ পৰা ১৯৬৫ চনৰ ভিতৰত জেমছ মেলাৰ্টে দক্ষিণ-আনাটোলিয়াৰ এটা উৰ্বৰ কৃষি অঞ্চলত ট'ৰাছ পৰ্বতমালাৰ উত্তৰত থকা চাটালহয়ুকত হোৱা খননত পোৱা বহুতো মূৰ্তি আকৰ্ষণীয় আছিল, এইবোৰে মেলাৰ্টে এগৰাকী মহান দেৱীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা বুলি মত প্ৰকাশ কৰিছিল, যিয়ে মূলতঃ মাতৃতন্ত্ৰবাদী সংস্কৃতিৰ প্যান্থেয়নৰ নেতৃত্ব দিছিল।
মেলাৰ্টে সিংহনী বুলি বৰ্ণনা কৰা শস্যৰ পাত্ৰত বহি থকা স্ত্ৰী মূৰ্তি পোৱা গৈছিল; তেওঁ হয়তো শস্যক সুৰক্ষা দিছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল।
তেওঁ সেই স্থানসমূহক মন্দিৰ হিচাপে গণ্য কৰিছিল, বিশেষকৈ চাটালহয়ুকৰ বহি থকা মহিলাগৰাকীয়ে কল্পনাশক্তিক আকৰ্ষণ কৰিছিল।
ইয়াৰ উপৰিও বহু সংখ্যক লিংগহীন মূৰ্তি আছিল, যিবোৰক মেলাৰ্টে নাৰীৰ আধিপত্য থকা সমাজৰ বাবে সাধাৰণ বুলি গণ্য কৰিছিল: শিল্পত যৌনতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াটো পুৰুষৰ অনুভূতি আৰু ইচ্ছাৰ সৈতে নীৰৱচ্ছিন্নভাৱে জড়িত।
মাতৃতন্ত্ৰ আৰু মাতৃদেৱীৰ পূজা হ’ব পাৰিলেহেঁতেন বুলি ধাৰণাটো পুৰাতত্ত্ববিদ মাৰিজা গিমবুটাছে সমৰ্থন কৰিছিল।
ইয়াৰ ফলত মাতৃ দেৱীৰ আধুনিক পূজাৰ জন্ম হয় আৰু সেই অঞ্চলত বাৰ্ষিক তীৰ্থযাত্ৰাৰ আয়োজন কৰা হয়।
মাতৃদেৱী হৈছে মাতৃত্ব, উৰ্বৰতা, সৃষ্টি, ধ্বংস বা পৃথিৱী বা প্ৰকৃতিৰ দান-বৰঙণিক মূৰ্ত কৰি তোলা ধৰিত্ৰী দেৱীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা দেৱী।
পৃথিৱী বা প্ৰাকৃতিক জগতৰ সৈতে সমান বুলি ধাৰণা কৰি এনে দেৱীক কেতিয়াবা প্ৰকৃতি আই বুলিও কোৱা হয়, যি বিভিন্ন জীৱবাদী বা প্যান্থেষ্টিক ধৰ্মৰ দেৱতা।
কিছুমান বহুদেৱতাবাদী সংস্কৃতিত, যেনে মহাজাগতিক কণীৰ মিথৰ বৰ্ণনা কৰা প্ৰাচীন মিচৰৰ ধৰ্মত, ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে আকাশক নূট আৰু হাথৰৰ দৰে স্বৰ্গীয় মাতৃ বা আকাশ মাতৃ হিচাপে দেখা যায় আৰু পৃথিৱী দেৱতাক সহযোগী পুৰুষ, পিতৃ আৰু স্থলজ হিচাপে গণ্য কৰা হয়, যেনে মাতৃৰ মহাজাগতিক কণী ফুটি ওলোৱা অচাইৰিছ বা গেব।
আনবোৰ হিন্দুপ্ৰথাত দেৱীক শক্তিৰ অনন্য প্ৰথাৰূপে দেখুওৱা হয় আৰু প্ৰথাসমূহত দেৱ আৰু দেৱীসকলক একেলগে দেখুওৱা হয়।
যেনে শৈৱপন্থাত পাৰ্বতী আৰু শিৱ, ব্ৰাহ্মণপন্থাত সৰস্বতী আৰু ব্ৰহ্মা আৰু বৈষ্ণৱপন্থাত লক্ষ্মী আৰু বিষ্ণু।
ইজিপ্তৰ পৌৰাণিক কাহিনীত নূটক কেতিয়াবা "মাতৃ" বুলিও কোৱা হয় কাৰণ তেওঁৰ জন্ম হৈছিল তৰা আৰু সূৰ্য্য দেৱতাৰ পৰা
থমছে যেতিয়া প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই শব্দটো সৃষ্টি কৰিছিল, তেতিয়া লোক শব্দই কেৱল গ্ৰাম্য, সাধাৰণতে দৰিদ্ৰ আৰু নিৰক্ষৰ কৃষকৰ ক্ষেত্ৰতহে প্ৰযোজ্য হৈছিল।
'লোক' শব্দটোৰ আধুনিক সংজ্ঞা হৈছে- এটা সামাজিক গোট য’ত দুজন বা তাতোধিক উমৈহতীয়া বৈশিষ্ট্য থকা ব্যক্তিক সামৰি লোৱা হয়, যিয়ে স্বকীয় পৰম্পৰাৰ জৰিয়তে নিজৰ মাজতে ভাগ-বতৰা কৰাৰ পৰিচয় প্ৰকাশ কৰে।
" লোকৰ এই বিস্তৃত সামাজিক সংজ্ঞাই লোককথাৰ শিল্পকৰ্ম বুলি গণ্য কৰা সামগ্ৰীৰ বিষয়ে এক বহল দৃষ্টিভংগীক সমৰ্থন কৰে।
এইবোৰৰ ভিতৰত বৰ্তমান সকলো ধৰণৰ "ব্যক্তিৰ মৌখিক জ্ঞান, বস্তু জ্ঞান, প্ৰথাগত জ্ঞান" অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
"নতুন গোটৰ উত্থানৰ লগে লগে নতুন লোককথাৰ সৃষ্টি হয়. চাৰ্ফাৰ, মটৰ চাইকেল আৰোহী, কম্পিউটাৰ প্ৰগ্ৰেমাৰ।
লোককথা হৈছে এক বিশেষ গোটৰ মানুহৰ সাংস্কৃতিক অংগ; ই সেই সংস্কৃতি, উপসংস্কৃতি বা গোটৰ বাবে সাধাৰণ পৰম্পৰাসমূহক সামৰি লয়।
ইয়াৰ ভিতৰত আছে কাহিনী, কিংবদন্তি, প্ৰবাদ, সাঁথৰ আৰু কৌতুক আদি মৌখিক পৰম্পৰা বা লোক সাহিত্য তথা বস্তুগত সংস্কৃতি, পৰম্পৰাগত নিৰ্মাণ শৈলীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি গোটটোৰ বাবে সাধাৰণ হাতেৰে বনোৱা খেলনালৈকে।
লোকবিশ্বাসত প্ৰথাগত জ্ঞান, লোকবিশ্বাসৰ বাবে ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা, ধৰ্মীয় উৎসৱ আৰু বিয়া আদি উদযাপনৰ ৰূপ আৰু ৰীতি-নীতি, লোকনৃত্য, দীক্ষাগ্ৰহণৰ ৰীতি-নীতি আদিও লোককথাত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।
ইয়াৰে প্ৰতিটোকে একক বা সংমিশ্ৰণত লোককথাৰ শিল্পকৰ্ম বা পৰম্পৰাগত সাংস্কৃতিক প্ৰকাশ বুলি গণ্য কৰা হয়।
ৰূপটোৰ দৰেই অপৰিহাৰ্য লোককথাই এই শিল্পকৰ্মসমূহক এটা অঞ্চলৰ পৰা আন এটা অঞ্চললৈ বা এটা প্ৰজন্মৰ পৰা আন এটা প্ৰজন্মলৈ কঢ়িয়াই লৈযোৱাৰ দিশটোকো সামৰি লৈছে।
লোককথা সাধাৰণতে আনুষ্ঠানিক বিদ্যালয়ৰ পাঠ্যক্ৰমত বা সূক্ষ্ম কলাৰ অধ্যয়নত লাভ কৰিব পৰা বস্তু নহয়।
বৰঞ্চ এই পৰম্পৰাবোৰ অনানুষ্ঠানিকভাৱে এজন ব্যক্তিৰ পৰা আন এজনলৈ হয় মৌখিক নিৰ্দেশনা বা প্ৰদৰ্শনৰ জৰিয়তে ভাগ-বতৰা কৰা হয়।
লোককথাৰ শৈক্ষিক অধ্যয়নক লোককথা অধ্যয়ন বা লোককথা বিজ্ঞান বোলা হয়, আৰু ইয়াক স্নাতক, স্নাতকোত্তৰ আৰু পি.এইচ.ডি. স্তৰলৈকে অধ্যয়ন কৰিব পাৰি।
বেছিভাগেই আত্ম-ব্যাখ্যামূলক, এই শ্ৰেণীসমূহৰ ভিতৰত আছে ভৌতিক বস্তু , সাধাৰণ কথা, প্ৰকাশভংগী, গল্প আৰু গীত , বিশ্বাস আৰু কৰ্ম পদ্ধতি ।
শিশুৰ লোককথা হিচাপে শিশুৰ সাধু, থলুৱা খেলা-ধূলা সমূহকো চতুৰ্থটো প্ৰধান উপধাৰা হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে।
এই প্ৰতিটো ধাৰা আৰু ইয়াৰ উপভাগ সমূহৰ উদ্দেশ্য হৈছে লোককথাৰ শিল্পকৰ্মসমূহক সংগঠিত আৰু শ্ৰেণীভুক্ত কৰা; এইসমূহে লোককথাবিদসকলক ইজনে সিজনৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিবলৈ সাধাৰণ শব্দভাণ্ডাৰ আৰু সামঞ্জস্যপূৰ্ণ চিন প্ৰদান কৰে।
ইংৰাজ উইলিয়াম থমছে এই শব্দটো "জনপ্ৰিয় প্ৰাচীনতা" বা "জনপ্ৰিয় সাহিত্য"ৰ সমসাময়িক পৰিভাষাৰ প্ৰতিষ্ঠাপন হিচাপে উদ্ভাৱন কৰিছিল।
বাংলাদেশৰ ৰাজশাহীত জন্মগ্ৰহণ কৰা তিছাৰ বাংলাদেশৰ নতুন কুৰী শীৰ্ষক টেলিভিছন ৰিয়েলিটি প্ৰতিযোগিতাৰ যোগেদি উত্থান হৈছিল।
২০০৯ চনত থাৰ্ড পাৰ্চন চিংগুলাৰ নাম্বাৰ নামৰ বাংলাদেশী ছবিৰ যোগেদি তেওঁ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
ছবিখনত কৰা অভিনয় বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ মেৰিল-প্ৰথম আলো বঁটাৰ বাবে মনোনীত হয় আৰু সমালোচকৰ বাচনি বঁটা লাভ কৰে।
এই ছবিখন বাংলাদেশৰ ফালৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰ শিতানত ৮৩তম অস্কাৰ বঁটাৰ বাবে দাখিল কৰা হয়।
তেওঁ ঢাকাস্থিত নৰ্থ-চাউথ বিশ্ববিদ্যালয়ত উচ্চশিক্ষা গ্ৰহণ কৰে, যিখন বাংলাদেশৰ আটাইতকৈ শীৰ্ষৰ ব্যক্তিগত বিশ্ববিদ্যালয়।
তেওঁ মোস্তাফা চাৰৱাৰ ফাৰুকীয়ে পৰিচালনা কৰা কেইবাখনো চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰি নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰে; যাৰ ভিতৰত আছে টেলিভিছন ,ডুব: নো বেড অফ ৰোজেছ ।
তিছাই নৱাজুদ্দিন ছিদ্দিকী অভিনীত আৰু মোস্তাফা চাৰৱাৰ ফাৰুকী পৰিচালিত আহিবলগীয়া মাৰ্কিন-ভাৰতীয়-বাংলাদেশী চলচ্চিত্ৰ নো লেণ্ডছ মেনত প্ৰযোজক হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
নুচৰাত ইমৰোজ তিছা এগৰাকী বাংলাদেশী অভিনেত্ৰী, মডেল আৰু প্ৰযোজক যি মুখ্যতঃ বঙালী দূৰদৰ্শন আৰু চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।
সাক্ষীৰ পিতৃ ৰাজেন্দ্ৰ সিং তানৱাৰে ভাৰতীয় কেন্দ্ৰীয় অনুসন্ধান সংস্থাৰ এগৰাকী বিষয়া হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
নতুন দিল্লীত থকা লেডি শ্ৰীৰাম কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰাৰ আগতে তেখেতে ভাৰতৰ কেইবাখনো কেন্দ্ৰীয় বিদ্যালয়ত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে।
প্ৰাক্-বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পাঠ্যক্ৰম শেষ কৰাৰ পাছত, ১৯৯০ চনৰ ঠিক আগে আগে সাক্ষীয়ে এখন পঞ্চতাৰকা হোটেলত ছেলছ ট্ৰেইনি হিচাপে কাম কৰে।
স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰাৰ পাছত প্ৰশাসনিক সেৱা আৰু গণমাধ্যমৰৰ বাছনি পৰীক্ষাৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলাই থাকোঁতে সাক্ষীয়ে দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰৰ বাবে এটা অডিশ্যন দিয়ে।
ছবিখনত পিতৃ মহাবীৰ সিঙে নিজৰ কন্যা দুগৰাকীক সামাজিক নীতিৰ বাধা নেওচি বিশ্বৰ আগশাৰীৰ মল্লযুঁজাৰু হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ কাহিনীটো উপস্থাপন কৰা হয়।
১৯৯৮ চনত 'আলবেলা সুৰ মেলা' নামৰ গীত অনুষ্ঠানটোৰ জৰিয়তে টেলিভিছনৰ জগতত ভৰি দিয়া সাক্ষীয়ে ইয়াৰ পিছত 'কাহানী ঘৰ ঘৰ কী'ত অভিনয় কৰে।
'কাহানী ঘৰ ঘৰ কী', 'বড়ে অচ্চে লগতে হ্যেয়'ৰ দৰে ধাৰাবাহিক আৰু আমিৰ খান অভিনীত হিন্দী চলচ্চিত্ৰ দংগলত কৰা অভিনয়ৰ বাবে সাক্ষী পৰিচিত।
হাবুঙৰ টাই ভেটিক তি মুন বা চেংলগা ঠাই বুলি জনবিশ্বাস আছে সেয়ে বহুবছৰ ধৰি ঠাইডোখৰ কোনো বেদখলকাৰীৰ হাতলৈ অহা নাছিল।
টাইভেটিটোক চাৰিটা গড়ে আগুৰি আছে আৰু তাৰো বাহিৰত ষাঠি বিঘা মাটি অইন এটা বাহিৰৰ গড়ে আগুৰি আছে যিটো চুকাফাৰ দিনৰ নিৰ্মাণৰ সময়ত দহৰ পৰা বাৰ ফুট ওখ আছিল।
বৰ্তমান টাইভেটি বা ৰজা ভেটিৰ ওচৰতে দুটা মৈদাম আৰু শ ধোঁৱা পুখুৰীও,দক্ষিণ দিশত দুটা সেনাবাহিনীৰ কোঠ, এটা পাটনাদ যত এটা মানুহ পঠালিকৈ শুব পৰাকৈ বহল আছিল আৰু কুঁৱৰীয়ে গা ধোঁৱা পুখুৰী আদি দেখিবলৈ পোৱা যায়।
ঐতিহাসিক বুৰঞ্জীপ্ৰসিদ্ধ হাবুংৰ ঐতিহ্য স্মৃতি ৰক্ষাৰ কাৰণে ১৯৯০ চনৰ ১৭ জুন তাৰিখে স্থানীয় ফুৰালুং সংঘ আৰু সেইসময়ৰ ধেমাজি জিলাৰ অতিৰিক্ত উপায়ুক্ত নগেন হাজৰিকাৰ সহযোগত আহোম ধৰ্মৰ নিয়ম অনুসৰি আহোমসকলৰ প্ৰাচীন পূজা কৰা গৃহ হলুং হ'ফিৰ নিৰ্মাণৰ কাৰণে আধাৰশিলা স্থাপন কৰে।
পাছত ৯জন শুভাকাংক্ষীৰ দ্বাৰা ৮টা খুটা প্ৰদান কৰা হয় যাৰ ফলত স্থায়ী ভাবে হ'ফিটো নিৰ্মাণ কৰি উলিওৱা হৈছিল।
সেই ঠাইৰ ঐতিহ্য ৰক্ষা কৰি পৰম্পৰাগত ফুৰালুংবানফি ধৰ্মৰ নীতিনিয়মতে টাইভেটিৰ ভিতৰত থকা হফি টোত ম'-লুং টাইপণ্ডিত সকলে আৰু বিশেষকৈ স্থানীয় ম'-চাম পণ্ডিত সকল আৰু স্থানীয় পঞ ফুৰালুং সংঘৰ সদস্য সকলে টাইআহোম ভাষাতে সেৱা অৰ্চনা কৰে।
হাবুংৰ মহিমা ইমানেই অধিক যে তালৈ দূৰ দূৰণিৰ পৰাও বহুত লোক আৰু বহুতো অনা আহোম লোকেও হফিলৈ গৈ আহোমৰ নীতি নিয়মত জনমিং অৰ্থাৎ আশিস লবলৈ আহে।
হাবুংত তাই-চি পৰম্পৰা কৰাটো বাধ্যতামূলক আৰু তাত কক বান ফাই , আই চিংলাও গোৱা আদি নিয়ম কৰা হয়, তালৈ কাই অৰ্থাত কুকুৰা নিয়ম মতে নিয়া হয়।
তালৈ যাওঁতে নিয়ম অনুসৰি বিভিন্ন ৰঙৰ কুকুৰা, লাও বা সাজপানী, নিয়াৰ উপৰিও বানফাই অৰ্থাৎ চাকি নিব লাগে।
সন্তানৰ আশাত বগা মতা কুকুৰা দিব লাগে, অসুখ বা বিপদৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ কলা মতা কুকুৰা দিয়া হয় আৰু অইন বিশেষ মনোকামনা নাথাকিলে যিকোনো ৰঙৰ বা পখৰা মতা বা মাইকী কুকুৰা তাই-চি নিয়ম কৰা হয়।
হাবুংলৈ তৎক্ষণাত যাব যদি কোনো ব্যক্তিয়ে নোৱাৰে তেতিয়া "মু-বাই তাম-বাই" নামৰ পৰম্পৰাৰে টোপোলা এটা বান্ধি কুকুৰা আগ বঢ়াই ৰখাৰ নিয়ম আছে।
চাওফা স্বৰ্গদেউৰ দিনৰ হাবুংৰ পুখুৰীত বহুতো কাঁহী বাতি বা বান ওলাইছিল বুলি হাবুঙৰ টাই ভেটিৰ ওচৰৰ জ্যেষ্ঠ সকলে কয়।
অসমৰ বিত্ত মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই হাবুঙৰ হ-ফিত উদযাপিত মে-দাম-মে-ফি অনুষ্ঠানত উপস্থিত হৈ হাবুঙৰ টাই ভেটিক পৰ্যটনৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে গঢ়ি তুলিবলৈ ২৫ কোটি টকা প্ৰদানৰ ঘোষণা কৰে।
গড়ে আৱৰা বিস্তীৰ্ণ অঞ্চলটোক টাই ভেটি বুলি কোৱা হৈছিল কাৰণ এই ঠাইত আৰু ইয়াৰ ওচৰৰ গাঁও সমূহত যথেষ্ট টাই আহোম ভাষাৰ সাঁচিপতিয়া পুথি পোৱা গৈছে।
আহোম বুৰঞ্জী অনুসৰি চাওলুং জনাই এই ঠাইত আহি আহোম চন্দ্ৰ বৰ্ষ গণনা লাক নি তাও চি ঙা মতে এই ঠাইত বাস কৰিছিল।
চাওলুং চুকাফাই হাবুং স্থাপন কৰিলে যদিও বুঙ খনত বানপানী হোৱাৰ বাবে ৰাজধানী চহৰ হিচাপে অনুপযুক্ত বুলি জানি তাতে কিছু সংখ্যক টাইমানুহক থৈ চে-ৰাই-দয়ৰ পিনে গতি কৰে।
চন্দ্ৰ বৰ্ষ লাক নি দাপ প্লাওত দিহিং নদীৰ পাৰৰ লাখেম আৰু চেলছা নামৰ গাঁও দুখনৰ পাৰত গৈ পায় আৰু তাত তিনি চন্দ্ৰ বৰ্ষ বাস কৰে।
তাতে তেওঁ চুম ফা ৰৌঙ চ্যেঙ মৌঙ বা চোমদেও দেৱতাক স্থাপন কৰিছিল স্থানীয় মানুহে এতিয়াও গড়ৰ ভিতৰত চোমদেও দেৱতা বাস কৰে বুলি বিশ্বাস কৰে।
এই গড়ৰ ওচৰতে এটা শ ধোঁৱা পুখুৰী আৰু এটা মৈদাম আছে যত আহোমসকলৰ লগত অহা এজন পণ্ডিতৰ মৃত্যুত সজোৱা হৈছিল বুলি জনা যায়।
এতিয়াও কাষৰ অজুহা গাঁৱৰ পৰা হাবুং সম্বন্ধে টাই আহোম ভাষাতত লিখা কেইবাখনো সাঁচিপতিয়া পুথি উদ্ধাৰ কৰা হৈছিল।
সেই পুথিখনত চাওলুং জনাৰ লগত আহি হাবুংৰ টাই ভেটিত বসবাস কৰা সোঁতৰ ঘৰ আহোম ৰাজপৰিয়ালৰ নাম লিপিবদ্ধ আছে।
টাই ভেটি হ'ল অসম ৰাজ্যৰ দ্বিতীয় ৰাজধানী যি হাবুং অঞ্চলত চাওলুং চুকাফাই ১২৪০ খ্ৰীষ্টাব্দত স্থাপন কৰিছিল।
চাৰিওফালে ওখ গড়ে আবৃত এটা বিস্তীৰ্ণ ভূখণ্ড যি আহোমসকলে ১২৪০ খ্ৰীষ্টাব্দত দ্বিতীয়খন অস্থায়ী ৰাজধানী আছিল।
মুখ্য পৰ্যটনৰ আকৰ্ষণ হল স্থানীয় ম'চাম আৰু ফুৰালুং সংঘৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হাবুং হ'ফি বা ৰু'এন চাও ছেঙখন।
গৰীয়া নৃত্য বা গৰিয়া নৃত্য হৈছে ভাৰতৰ পূব প্ৰান্তত থকা ৰাজ্য ত্ৰিপুৰাৰ ত্ৰিপুৰী জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত লোকনৃত্য।
এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰা হয় গৰীয়া পূজাৰ সময়ত৷ গৰীয়া পূজা নতুন শস্যৰ বীজ সিঁচাৰ আনন্দ উৎসৱ আৰু ব’হাগ মাহত ভাল শস্যৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা উৎসৱ।
ত্ৰিপুৰী জনগোষ্ঠীৰ লগতে এই নৃত্য ত্ৰিপুৰীৰ চুবুৰীয়া জনগোষ্ঠী যেনে জামাটিয়া, ৰিয়াং আৰু নাওচিয়াসকলৰ মাজতো প্ৰচলিত৷ এই নৃত্যত নাৰী পুৰুষ উভয়ে ঢোল আৰু বাঁহী বাদ্যৰ সৈতে অংশগ্ৰহণ কৰে।
নৃত্যৰ আৰম্ভণি ধীৰে ধীৰে হ’বলৈ ধৰে, লাহে লাহে নৃত্যৰ গতি খৰ হ’বলৈ ধৰে আৰু ইখন গাঁৱৰ পৰা আন এখন গাঁৱলৈ নৃত্য পৰিৱেশনকাৰী আগবাঢ়ি যায়৷ এই নৃত্যৰ লগত হাতৰ বহুতো মুদ্ৰা আৰু হাতৰ কৌশল জড়িত হৈ থাকে।
নৃত্যত প্ৰা দুই ডজনতকৈও অধিক মুদ্ৰা আছে যিবোৰৰ বহুতেই জীৱ-জন্তু আৰু চৰাইৰ গতি বা প্ৰকৃতিৰ অন্যান্য বৈশিষ্ট্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
মহাবিষু সংক্ৰান্তিত এই পূজাৰ বোধন হয়৷ ব’হাগৰ প্ৰথম সাতদিন ধৰি এই পূজা চলে৷ ত্ৰিপুৰীসকলে প্ৰত্যেকেই এই উৎসৱত যোগ দিয়ে আৰু নৃত্য গীত পৰিৱেশন কৰে৷ গৰীয়া পূজাৰ শেষত গৰীয়া দেৱতাৰ প্ৰতীক বাঁহডালৰ পৰা “ৰিচা’’ বা “ৰিয়া’’ খুলি এটি “কল’’ বা “বৰ্শা’’ৰ মাজত ওলোমাই দেৱভক্তিত মতলীয়া যুৱক-যুৱতীসকলে “খাম’’ বাদ্যৰ তালে তালে গান গাই নাচিবলৈ লয়৷ এইদৰে তেওঁলোকে প্ৰত্যেক ঘৰে ঘৰে গৈ চোতালত গৰীয়া দেৱতাৰ প্ৰতীক থৈ নৃত্য কৰে৷ প্ৰাচীন অৱস্থাত এই নৃত্যৰ মুঠ ১০৮টি মুদ্ৰা আছিল৷ কিন্তু চৰ্চাৰ অভাৱত সকলোবোৰ আয়ত্তাধীন হৈ নাথাকিল৷ বৰ্তমান সৰ্বাধিক ২৪ বা ২৫টি আৰু সৰ্বনিম্ন ৮ বা ৯টি মুদ্ৰাৰে এই নৃত্য কৰা দেখা যায়৷ ত্ৰিপুৰাৰ আন এক উপজাতি নোৱাটিয়াসকলেও গৰীয়া পূজা পালন কৰে আৰু গৰীয়া নৃত্য পৰিৱেশন কৰে যদিও এওঁলোকে সম্পূৰ্ণ পৃথক ৰীতিৰে কৰে৷ ত্ৰিপুৰাৰ হালাম উপজাতিৰ এটি প্ৰশাখা ৰূপিনীসকলৰ মাজতো গৰীয়া নৃত্যই প্ৰধান নৃত্য৷ এওঁলোকৰ মাজত কেৱল ছোৱালীসকলেহে এই নৃত্য কৰে; পুৰুষসকলৰ এজনে কেৱল “অচাই’’ৰ ভূমিকা পালন কৰি নৃত্যৰ মাজে মাজে চিঞৰি চিঞৰি নাচৰ নিৰ্দেশ দিয়ে৷ নৃত্যৰ আৰম্ভণিত অচাইয়ে হাতযোৰ কৰি সম্মুখত বহে আৰু ছোৱালীবোৰ দুই শাৰী কৰি অচাইৰ পিছফালে বহি বন্দনা কৰে৷ বন্দনা শেষ হ’লে উঠি নাচ আৰম্ভ কৰে আৰু গৰীয়া দেৱতাৰ প্ৰতীক বাঁহক ঘূৰি প্ৰদক্ষিণ কৰে৷
১৯৮৮ চনত ভাৰতীয়ে নৱম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকাৰ সময়ত ছবিনিৰ্মাতা নন্দু টোলানিয়ে তেখেতক ছবি এখনৰ বাবে চুক্তিবদ্ধ কৰে৷ ১৯৯০ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত গুনাহো কা দেৱতা নামৰ এই ছবিখনৰ বাবে দিব্যাক তেতিয়া বন্দোৱস্ত কৰা হৈছিল যদিও ছবিখনত শেষপৰ্যায়ত সংগীতা বিজলানীয়েহে অভিনয় কৰে৷ দিব্যা ভাৰতীৰ চৰিত্ৰটো বাতিল কৰা হয়৷ অভিনেতা গোবিন্দাৰ ভায়েক কীৰ্তি কুমাৰে দিব্যাক এটা ভিডিঅ লাইব্ৰেৰীত দেখা পায় আৰু তেখেতৰ নিজা চিনেমা ৰাধা কা সংগমত গোবিন্দাৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰাবলৈ উদ্বীগ্ন হৈ পৰে৷ কুমাৰে পৰিচালক দিলীপ শংকৰৰ লগত কথা পাতে আৰু ভাৰতীক চুক্তিপত্ৰৰ পৰা মুকলি কৰাৰ সফল হয়৷ চৰিত্ৰটোৰ বাবে ভাৰতীয়ে কেইবামাহৰ বাবে নৃত্য আৰু অভিনয়ৰ প্ৰশিক্ষণ লয়৷ পিছে শেষমুহূৰ্তত দিব্যাক চৰিত্ৰটোৰ পৰা বাতিল কৰা হয় আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে জুহি চাওলাক চিনেমাখনৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰা হয়৷ ধাৰণা কৰা হয় যে, ভাৰতী আৰু ভাৰতীৰ শিশুসুলভ আচৰণৰ প্ৰতি কীৰ্তি কুমাৰৰ কতৃত্বশীল মনোভাৱৰ বাবেই ভাৰতীক ছবিখনৰ পৰা আঁতৰোৱা হয়৷
কিশোৰী অৱস্থাতেই ছবিজগতত খোপনি পুতিবলৈ সমৰ্থৱান হোৱা প্ৰতিভাশালী অভিনেত্ৰী দিব্যা ভাৰতীয়ে প্ৰথমাৱস্থাত কিছুমান মডেলিঙৰ কৰ্মত জড়িত হৈ আছিল৷ তেখেতে অভিনয় কৰা প্ৰথমখন ছবি আছিল তেলেগু ভাষাৰ৷ ১৯৯০ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এইখন ছবিৰ নাম আছিল ববিলি ৰাজা আৰু ছবিখনত ভাৰতীৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিছিল ভেংকটেশে৷ সেইটো বছৰতে ভাৰতীয়ে তামিল ভাষাৰ সমাদৃত আৰু ব্যৱসায়িকভাৱে সফল ছবি নীলা পেনিত অভিনয় কৰে৷ তেলেগু আৰু তামিল ভাষাৰ ছবিত অভিনয় কৰি উঠি ভাৰতীয়ে ১৯৯২ চনত বলিউডত ভৰি দিয়ে আৰু সেইবছৰৰে একছন-থ্ৰিলাৰ ছবি বিশ্বাত্মাত অভিষেক কৰে৷ ১৯৯২ চনৰ একছন-কমেডি ছবি শোলা অঔৰ শ্ববনমতো তেখেতক দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ ছবিখনৰ বক্স অফিচত সফল হয় আৰু ভাৰতীৰ কেৰিয়াৰৰ টাৰ্ণিং পইণ্ট হিচাপে বিবেচিত হয়৷ সেই বছৰৰে আন এখন উল্লেখনীয় ছবি দিৱানাত অভিনয় কৰি দিব্যাই ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ নৱাগতা সন্মান লাভ কৰে৷
১৯৯৩ চনৰ ৫ এপ্ৰিলৰ শেষ সন্ধ্যাত, ভাৰতী নিজৰ পাঁচমহলীয়া এপাৰ্টমেণ্টৰ বেলকনিৰ খিড়িকীৰ পৰা পৰে৷ তুলসী বিল্ডিঙৰ এই এপাৰ্টমেণ্টটো মুম্বাইৰ পশ্চিম আন্ধেৰীৰ ভাৰছোভাত আছিল৷ভাৰতীৰ অতিথি নীতা লুল্লা, নীতাৰ স্বামী শ্যাম, বনকৰা মহিলা অমৃতা আৰু প্ৰতিৱেশীসকলে এই দুৰ্ঘটনাৰ বিষয়ে যেতিয়া জানিব পাৰিছিল, তেতিয়া ভাৰতীক এখন এম্বুলেঞ্চত কুপাৰ হাস্পতালত জৰুৰীকালীন বিভাগত ভৰ্তি কৰোৱা হৈছিল৷ এইখন হাস্পতালতেই তেখেতে মৃত্যুক সাবটি লয়৷ সেইসময়ত তেখেতৰ বয়স আছিল ঊনৈশ৷ তেখেতৰ মৃত্যুৰ আনুষ্ঠানিক কাৰণ হিচাপে একাধিক মূৰৰ আঘাত আৰু আভ্যন্তৰীণ ৰক্তক্ষৰণ বুলি কোৱা হয়৷ ১৯৯৩ চনৰ ৭ এপ্ৰিলত মুম্বাইৰ বিলে পাৰ্লে স্মশানস্থলীত তেখেতৰ দেহ সৎকাৰ কৰা হয়৷
তেলেগু ভাষাৰ ছবি পৰিচালক ডি.ৰামাইনাডুৰ ছবি ববিলি ৰাজাৰ জৰিয়তে দিব্যা ভাৰতীয়ে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে৷ ছবিখনত পৰিচালকজনৰ পুত্ৰ ডাগ্গুবাটি ভেংকটেশৰ অভিষেক ঘটিছিল৷ ছবিখন ১৯৯০ চনৰ গ্ৰীষ্মত মুক্তি হয় আৰু এখন হিট হিচাপে বিবেচিত হয়৷ ছবিখনত তেলেগু ভাষাৰ জনপ্ৰিয় ছবি হিচাপে পৰিগণিত হয়৷
১৯৭৪ চনৰ ২৫ ফেব্ৰুৱাৰিত দিব্যা ভাৰতীয়ে মুম্বাইত জন্মগ্ৰহণ কৰে৷ তেখেতৰ পিতৃ হৈছে ওম প্ৰকাশ ভাৰতী আৰু মাতৃ হৈছে মীতা ভাৰতী৷ ভাৰতীৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃ হৈছে কুনাল আৰু অৰ্ধ-ভগ্নী হৈছে পুনম৷ পুনম হৈছে ওম প্ৰকাশ ভাৰতীৰ প্ৰথমগৰাকী পত্নীৰ সন্তান৷
দিব্যা ভাৰতী আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী৷ তেখেতে ১৯৯০ৰ দশকত হিন্দী, তামিল আৰু তেলেগু ভাষাৰ ছবিত অভিনয় কৰিছিল৷ অভিনয়-বিচক্ষণতা আৰু সৌন্দৰ্যৰ বাবে জনাজাত দিব্যা ভাৰতী আছিল সেইসময়ত সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী অভিনেত্ৰীসকলৰ অন্যতম৷
ভাৰতীৰ হিন্দী, ইংৰাজী আৰু মাৰাঠী ভাষাত দখল আছিল৷ দিব্যাই মুম্বাইস্থিত জুহুৰ মানেকজী কুপাৰ হাইস্কুলত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে৷ বিদ্যালয়ত ভাৰতী এগৰাকী অস্থিৰ ছাত্ৰী আছিল৷ অভিনয়ৰ জগতত প্ৰৱেশ কৰাৰ পূৰ্বে ভাৰতীয়ে নৱম শ্ৰেণীলৈকে পঢ়িছিল৷
তেনেই কম সময়ৰ কেৰিয়াৰত দিব্যা ভাৰতীয়ে ২০খনতকৈও অধিকসংখ্যক ছবিত অভিনয় কৰে৷ এগৰাকী নৱাগতা অভিনেতা হিচাপে গঢ়া এই অভিলেখ আজিলৈকে কোনেও স্পৰ্শ কৰিব পৰা নাই৷
১৯৯৩ চনত, মাত্ৰ ঊনৈশ বছৰ বয়সত দিব্যা ভাৰতীয়ে সকৰুণ মৃত্যুক সাবটি লয়৷ তেখেতৰ মৃত্যু এক ৰহস্যজনক পৰিৱেশ আৰু পৰিস্থিতিত হৈছিল৷
বহুতো কিংবদন্তি অনিশ্চয়তাৰ ক্ষেত্ৰখনৰ ভিতৰতে কাম কৰে, অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে কেতিয়াও সম্পূৰ্ণৰূপে বিশ্বাস নকৰে, কিন্তু কেতিয়াও দৃঢ়ভাৱে সন্দেহ কৰা নহয়।
কিংবদন্তিবোৰক কেতিয়াবা মিথৰ পৰা পৃথক কৰা হয় কাৰণ ইয়াত দেৱতাৰ পৰিৱৰ্তে মানুহক মূল চৰিত্ৰ হিচাপেহে চিন্তা কৰা হয় আৰু কেতিয়াবা ইয়াৰ কোনো ধৰণৰ ঐতিহাসিক ভিত্তি থাকে আনহাতে মিথৰ সাধাৰণতে নহয়।
"মানুহৰ প্ৰতি উদ্বেগ"ৰ এটা উপ-উৎপাদন হৈছে কিংবদন্তি জীৱৰ দীঘলীয়া তালিকা, যাৰ ফলত কিংবদন্তিসমূহ "ঐতিহাসিকভাৱে ভিত্তি কৰি" বুলি কোনো "দৃঢ় সন্দেহ" নাথাকে।
কিংবদন্তি হৈছে লোককথাৰ এনে এক ধাৰা যিটো মানৱ ইতিহাসত সংঘটিত হোৱা বুলি কথক বা শ্ৰোতা উভয়ে বিশ্বাস কৰা বা অনুভৱ কৰা মানুহৰ কাৰ্য্যক চিত্ৰিত কৰা আখ্যানৰে গঠিত।
এই ধাৰাটোৰ আখ্যানে মানৱীয় মূল্যবোধ প্ৰদৰ্শন কৰিব পাৰে, আৰু কিছুমান গুণৰ অধিকাৰী হ'ব পাৰে যিয়ে কাহিনীটোক সত্যতা প্ৰদান কৰে।
কিংবদন্তি, ইয়াৰ সক্ৰিয় আৰু নিষ্ক্ৰিয় অংশগ্ৰহণকাৰীসকলৰ বাবে অলৌকিকতাও অন্তৰ্ভুক্ত হ’ব পাৰে।
লিজেণ্ড হৈছে পুৰণি ফৰাচী ভাষাৰ পৰা এটা ঋণ শব্দ যিয়ে ইংৰাজী ব্যৱহাৰত প্ৰৱেশ কৰিছিল প্ৰায় ১৩৪০ চনত।
কিংবদন্তি, সাধাৰণতে, এটা চুটি এপিচ'ডিক, পৰম্পৰাগত, অতি ইক'টাইপিফাইড ঐতিহাসিক আখ্যান যিটো কথোপকথন পদ্ধতিত পৰিবেশন কৰা হয়, যিয়ে মানসিক পৰ্যায়ত লোকবিশ্বাস আৰু সামূহিক অভিজ্ঞতাৰ প্ৰতীকী উপস্থাপন প্ৰতিফলিত কৰে আৰু সাধাৰণতে ৰখাৰ পুনৰ দৃঢ়তা হিচাপে কাম কৰে যিটো গোটৰ পৰম্পৰাৰ অন্তৰ্গত সেই গোটৰ মূল্যবোধ।
এজন আধুনিক লোককথাবিদৰ কিংবদন্তিৰ পেছাদাৰী সংজ্ঞা ১৯৯০ চনত টিমোথি আৰ টাংহেৰলিনিয়ে প্ৰস্তাৱ কৰিছিল:
শৈক্ষিক ডিগ্ৰী লাভ কৰাটো মহিলাসকলে প্ৰায়ে এনে এটা পদ্ধতি বুলি ধৰি লয় যাতে বিবাহ বিচ্ছেদৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকে আৰ্থিক আত্মনিৰ্ভৰশীলতা অৰ্জন কৰিব পাৰে।
আন এটা কাৰণ হ’ল কাটাৰৰ মহিলাসকলে শিক্ষাক মহিলা সৱলীকৰণৰ এক প্ৰকাৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰাৰ ক্ৰমবৰ্ধমান ধাৰণা।
এই ধাৰণাটোক তেওঁলোকৰ গুৰুত্ব প্ৰমাণ কৰা আৰু নিজৰ বাবে প্ৰকৃত স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ সুযোগ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
ৰাজহুৱা স্থানত কাটাৰী মহিলাসকলে পৰম্পৰাগত কাপোৰ পিন্ধিব বুলি বহুলাংশে আশা কৰা হয়-যি পৰিধান সাধাৰণতে আবায়া আৰু শ্বায়লাৰে সমৃদ্ধ।
মনোবিজ্ঞানী মৌজা আল মালকিয়ে দাবী কৰে যে লিংগ পৃথকীকৰণ ধৰ্মীয় কাৰকতকৈ সাংস্কৃতিক কাৰকৰ দ্বাৰা বেছি প্ৰভাৱিত হয়।
কাটাৰৰ মহিলাসকলে পুৰুষ অভিভাৱকৰ পৰা বিবাহ, চৰকাৰী বৃত্তিত বিদেশত অধ্যয়ন, চৰকাৰী চাকৰিত কাম কৰা, নিৰ্দিষ্ট বয়সলৈকে বিদেশ ভ্ৰমণ, প্ৰজননগত স্বাস্থ্যৰ যত্ন পাবলৈ আৰু শিশুৰ প্ৰাথমিক অভিভাৱক হিচাপে কাম কৰিবলৈ অনুমতি ল'ব লাগে।
১৯৫১ চনত কাটাৰ চৰকাৰে খালিদ বিন এল ৱালিদ বয়ছ স্কুল প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ সময়ত আমনা মাহমুদ আল-জৈদা নামৰ এগৰাকী মহিলাই চৰকাৰক ছোৱালীৰ বাবে আন এখন স্কুল খুলিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল।
অসুবিধা থকাৰ পিছতো আমনা মাহমুদে নিজৰ ঘৰৰ ভিতৰতে নিজাকৈ আকস্মিক বিদ্যালয়ৰ সৃষ্টি কৰি পঢ়িবলগীয়া ছোৱালীকেইজনীক পঢ়াই দিলে।
১৯৫৩ চনত কাটাৰ চৰকাৰে আমনা মাহমুদৰ বিদ্যালয়খনক আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বীকৃতি দিয়ে, যাৰ ফলত তেওঁ ছোৱালীৰ বাবে কাটাৰী বিদ্যালয়ৰ কাটাৰী শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে কাম কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়।
কাটাৰী মহিলাসকলৰ শ্ৰমিক শক্তিত অংশগ্ৰহণৰ হাৰ বিশ্বৰ গড়তকৈ উচ্চ আৰু আৰবীয় ক্ষেত্ৰসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।
শৈক্ষিক ডিগ্ৰী লাভ কৰা কাটাৰী মহিলাৰ ক্ৰমবৰ্ধমান সংখ্যাৰ ফলতেই এনে হৈছে বুলি ঠাৱৰ কৰিব পাৰি।
অৱশ্যে কিছুমান গ্ৰন্থত ইয়াৰ বৰ্ণনা পৃথককৈ পোৱা যায়, মহাভাগৱত পুৰাণৰ সংস্কৰণ অনুসৰি, দক্ষই সতীৰ স্বয়ংবৰ আয়োজন কৰে, য’ত শিৱৰ বাহিৰে সকলোকে আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয় যেতিয়া সতীয়ে শিৱক বিচাৰি নাপায়, তেওঁ তেওঁৰ স্বামীক বাছনি কৰিবলৈ বতাহত মালাডাল দলিয়াই দিয়ে আৰু শিৱ তাত আৱিৰ্ভূত হয় আৰু মালাডাল তেওঁৰ ওপৰত পৰে, এনেদৰে তেওঁলোকৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়।
অষ্টাদশ শতিকাৰ স্বথানি কথাত, যেতিয়া শিৱই বিবাহৰ বাবে সতীৰ হাত মাগে তেতিয়া দক্ষই তেওঁক অনুপযুক্ত বুলি সেই প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰিছিল।
বহুতো সংস্কৰণত যদিও দক্ষৰ বিবাহৰ ওপৰত আপত্তিৰ কথা উল্লেখ কৰা হয়, শিৱ পুৰাণত তাৰ কোনো কঠোৰ বিৰোধিতাৰ কথা উল্লেখ কৰা হোৱা নাই, যদিও বিয়াৰ পিছত তেওঁ শিৱক ঘৃণা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ কথা বৰ্ণিত আছে৷
দক্ষ আৰু প্ৰসূতিৰ বহু কেইগৰাকী কন্যা আছিল তাৰ ভিতৰত সতী আছিল দক্ষৰ আটাইতকৈ কনিষ্ঠ আৰু প্ৰিয় কন্যা।
প্ৰসূতিক সতীৰ মাক বুলি উল্লেখ কৰিলেও ইয়াৰ বিপৰীতে শিৱ পুৰাণ, মৎস্য পুৰাণ আৰু কালিকা পুৰাণৰ দৰে গ্ৰন্থত সতীৰ মাক অসিক্নী বুলিহে উল্লেখ কৰিছে।
দেৱী ভাগৱত আৰু মহাভাগৱত পুৰাণকে আদি কৰি শাক্ত গ্ৰন্থ অনুসৰি, ব্ৰহ্মাই তেওঁৰ পুত্ৰ দক্ষক মহান দেৱী আদি পৰাশক্তিক ধ্যান কৰি তেওঁক তেওঁলোকৰ জীয়েক হিচাপে অৱতাৰ ল'বলৈ সৈমান কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল।
দেৱীয়ে তেওঁৰ সন্তানৰূপে অৱতাৰ ল’বলৈ সন্মত হয় যদিও চৰ্ত এটা দিয়ে যে, যদি তেওঁক দক্ষই দুৰ্ব্যৱহাৰ কৰে তেন্তে তেওঁ সেই শৰীৰটো ত্যাগ কৰিব।
সতীৰ বিষয়ে ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতত উল্লেখ থাকিলেও তেওঁৰ বিষয়ে পুৰাণসমূহতহে বিস্তাৰিতভাৱে উল্লেখ পোৱা যায়।
ব্ৰহ্মাৰ পুত্ৰ দক্ষ বিষ্ণুভক্ত আছিল আৰু তেওঁ শিৱক সমূলি পচন্দ কৰা নাছিল; তৎস্বত্বেও সতীয়ে তেওঁৰ পিতৃ দক্ষৰ ইচ্ছাৰ বিৰূদ্ধে দেৱাদিদেৱ মহাদেৱৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়।
দক্ষযজ্ঞৰ সময়ত দক্ষই তেওঁৰ কন্যা সতীক অপমান কৰাৰ পিছত, সতীয়ে তেওঁৰ পিতৃৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰে আৰু তেওঁৰ স্বামী মহাদেৱৰ সন্মান ৰক্ষাৰ্থে নিজ প্ৰাণ ত্যাগ কৰে।
মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ হিমালয়ৰ গৃহত পাৰ্বতী নামেৰে জন্মগ্ৰহণ কৰে আৰু কঠোৰ তপস্যা কৰি শিৱক পতিৰূপে বৰণ কৰে।
হিন্দু ধৰ্মত, সতী আৰু পাৰ্বতী দুয়োগৰাকীয়ে তপস্বী শিৱক বিচ্ছিন্নতাৰ পৰা আঁতৰাই বিশ্বৰ সৃষ্টিশীল দিশলৈ লৈ অনাত বিশেষ ভূমিকা পালন কৰে।