polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
পুৰুষৰ মুক্তি আন্দোলন ১৯৭০ চনৰ আৰম্ভণিতে চেতনা উত্থাপনকাৰী গোট হিচাপে আৰম্ভ হৈছিল যাতে পুৰুষক যৌন ভূমিকাৰ সীমাৰ পৰা নিজকে মুক্ত কৰাত সহায় কৰে।
পুৰুষৰ মুক্তিৰ সমৰ্থকসকলে যুক্তি দিছিল যে পুৰুষৰ বন্ধন হৈছে পুৰুষৰ পৰিচয়ক একক পুৰুষত্ববোধৰ সৈতে মিলাই দিয়াৰ এক ব্যৱস্থা, যিয়ে পিতৃতন্ত্ৰক শক্তিশালী কৰে।
এনে বন্ধনৰ পৰিৱৰ্তে পুৰুষৰ মুক্তি আন্দোলনে পুৰুষত্বৰ পৰিণতিসমূহ মুকলিকৈ স্বীকাৰ কৰাৰ আহ্বান জনাইছিল য’ত পুৰুষক নিউক্লিয়াৰ পৰিয়ালৰ জীৱিকা হিচাপে নিজৰ নিৰ্দিষ্ট ভূমিকাত আবদ্ধ হোৱা আৰু পুৰুষে আৱেগ প্ৰকাশ কৰাৰ বিৰুদ্ধে নিষেধাজ্ঞাও সন্নিৱিষ্ট।
আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য কথাটো হ’ল এই আন্দোলনৰ উদ্দেশ্য আছিল পুৰুষসকলে নিজৰ পুৰুষত্ব বজাই ৰাখি নিজৰ আৱেগৰ বিষয়ে মুকলিকৈ কোৱাটোক গ্ৰহণযোগ্য কৰি তোলা।
ব্ৰিটিছ আইনী ইতিহাসবিদ ছাৰ হেনৰী মেইনে তেওঁৰ প্ৰাচীন আইন ত পিতৃতন্ত্ৰৰ অনিবাৰ্যতাক সমালোচনা কৰিছিল।
১৮৬৬ চনত দ্য ছাবজেকচন অৱ উইমেনৰ লেখক ষ্টুয়াৰ্ট মিলে ব্ৰিটিছ সংসদত মহিলাৰ আবেদন দাখিল কৰে আৰু ১৮৬৭ চনৰ সংস্কাৰ বিধেয়কৰ সংশোধনীৰ সমৰ্থন কৰে।
যদিও তেওঁৰ প্ৰচেষ্টা বিবাহিত মহিলাৰ সমস্যাৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত আছিল, তথাপিও ভিক্টোৰিয়ান মহিলাসকলৰ বাবে বিবাহ স্বাধীনতা, অধিকাৰ আৰু সম্পত্তিৰ বলিদানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল বুলিও তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাক স্বীকাৰ কৰা হৈছিল।
নাৰী আন্দোলনৰ লগত তেওঁৰ ঘনিষ্ঠতা হেৰিট টেইলৰৰ লগত হোৱা দীৰ্ঘদিনীয়া বন্ধুত্বৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছিল, যাক অৱশেষত তেওঁ বিয়া কৰাইছিল।
পুৰুষ-বৰ্জনকাৰী নাৰীবাদীসকলে বিশ্বাস কৰে যে পুৰুষ প্ৰকৃত নাৰীবাদী হ’ব নোৱাৰে কাৰণ তেওঁলোকৰ নাৰী হিচাপে জীয়াই থকাৰ অভিজ্ঞতা নাথাকে, যেনে: নাৰীয়ে মুখামুখি হোৱা বৈষম্য আৰু কু-সংস্কাৰৰ ঘটনাৰ সৈতে তেওঁলোক অপৰিচিত।
তেওঁলোকে এইটোও বিশ্বাস কৰিব পাৰে যে পুৰুষ নাৰীবাদীসকলৰ গোপন উদ্দেশ্য থাকিব পাৰে বা তেওঁলোকৰ নাৰীবাদত অনান্তৰিক হ'ব পাৰে।
১৯৮০ চনত পুৰুষৰ মুক্তি আন্দোলনৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হোৱা এটা বিভাজন হিচাপে পুৰুষৰ অধিকাৰ আন্দোলন গঠন কৰা হৈছিল, নাৰীবাদৰ প্ৰতি প্ৰতিক্ৰিয়াৰ অংশ হিচাপে।
এই গোটটোৱে দাবী কৰিছিল যে নাৰীবাদৰ ফলত পুৰুষৰ অধিকাৰ হ্ৰাস পাইছে, পৰম্পৰাগত নাৰীসুলভ বিশেষাধিকাৰসমূহ আঁতৰাই নাৰীবাদী অগ্ৰগতিৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰা হোৱা নাই আৰু পুৰুষসকলে নিজৰ পুৰুষত্বক পুনৰ সজীৱ কৰি নিজকে শক্তিশালী কৰিব লাগে।
১৯ শতিকাৰ পৰাই নাৰীবাদী আন্দোলনৰ প্ৰতিটো “ঢৌ’’ৰ ভিতৰত নাৰীবাদৰ প্ৰতি উল্লেখযোগ্য সাংস্কৃতিক আৰু ৰাজনৈতিক সঁহাৰিত পুৰুষে অংশগ্ৰহণ কৰি আহিছে।
ইয়াৰ ভিতৰত মহিলাসকলৰ বাবে এক পৰিসৰৰ সামাজিক সম্পৰ্কত সম-সুযোগ স্থাপন কৰিব বিচৰাটোও অন্তৰ্ভুক্ত, যি সাধাৰণতে পুৰুষ বিশেষাধিকাৰৰ “কৌশলগত লাভালাভ’’ৰ লগত সম্পৰ্কিত।
দৰং কলেজত পঢ়ি থকা অৱস্থাতে তেওঁ ৰচনা কৰা বিভ্ৰাট নামৰ নাটকখন গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ হৈ দিল্লীত অনুষ্ঠিত তৃতীয় আন্তঃবিশ্ববিদ্যালয় যুৱ মহোৎসৱ প্ৰদৰ্শিত হয় আৰু শ্ৰেষ্ঠ নাট্যদলৰ সৰ্বভাৰতীয় স্বীকৃতি লাভ কৰে।
ছাত্ৰ অৱস্থাতে নাট্যকাৰ আৰু পৰিচালক ৰূপে স্বীকৃতি পোৱা কটকীয়ে ৰচনা কৰা কেইখনমান একাংকিকা হ’ল- স্বদেশী গোলা ,দ্বিতীয় চাহজাহান ,দুঃস্বপ্ন ,সংঘাত ,মাষ্টৰ বাবু ,প্ৰতিবাদ ,প্ৰতিক্ৰিয়া ,এনাজৰী ,সম্প্ৰীতি ,চেনেহৰ সোঁতা , শ্ৰদ্ধাঞ্জলি ,অমৰাৱতী ,ৰাভাৰ আভা ।
আনহাতে তেওঁ ৰচনা কৰা কিছুমান পূৰ্ণাংগ নাটক হ’ল- শৰাইঘাট, দস্যুৰাণী পুতুলীবাই, কাৰাগাৰ, সংঘাত, অপৰাধ আদি।
শিক্ষকতাৰে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰা কটকীয়ে নটৰাজ থিয়েটাৰৰ যোগে ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰত পদাৰ্পন কৰে।
চুলতানে নিজৰ পুত্ৰ ডেকা ৰাজকুমাৰক দৰবাৰৰ পৰা আঁতৰত সাতজন জ্ঞানী মাষ্টৰৰ ওচৰত সাতটা উদাৰ কলাৰ শিক্ষা দিবলৈ পঠিয়াই দিয়ে।
এই সংকট প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ তেওঁ সাতজন জ্ঞানী গুৰুৰ নেতা সিণ্ডবাদৰ পৰামৰ্শমতে এসপ্তাহৰ মৌনব্ৰত পালন কৰে।
এই সময়ছোৱাত সম্ৰাজ্ঞীয়ে তেওঁক স্বামীৰ ওচৰত অভিযোগ কৰে, আৰু সাতটা কাহিনীৰে তেওঁৰ মৃত্যু ঘটাবলৈ বিচাৰে৷ এই কাহিনীকেইটাক তেওঁ সম্ৰাটৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰে; পিছে তেওঁৰ আখ্যানক প্ৰতিবাৰেই সিন্দবাদৰ নেতৃত্বত অহা সাতজন জ্ঞানী গুৰুৰ দ্বাৰা কক্ষচ্যুত কৰা হয়।
সংস্কৃতত ইয়াৰ অনুৰূপ সংকলন পোৱা যায়, যাক খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰথম শতিকাৰ ভাৰতীয় দাৰ্শনিক চিন্টিপাছৰ বুলি কোৱা হয়৷ অৱশ্যে যদিও ভাৰতীয় মূল সাধুটো অজ্ঞাত।
এইবোৰত সাধাৰণতে পোন্ধৰটা কাহিনী থাকে৷ প্ৰতিজন ঋষিৰ বাবে এটাকৈ, মাহীমাকৰ পৰা সাতটা আৰু ৰাজকুমাৰৰ পৰা এটা ৷ কাঠামোটো সংৰক্ষিত হৈ আছে যদিও ইউৰোপৰ সাধাৰণ কাহিনীবোৰৰ মাত্ৰ চাৰিটাহে পূব সংস্কৰণৰ সৈতে সাদৃশ্য হিচাপে পোৱা যায়।
এনেকৈ, একাধিক সংখ্যা বা পৰিমাণ বুজোৱা পদবোৰ বহুবচনৰ পদ; অৰ্থাৎ আমাৰ, তোমালোকে, কাপোৰবোৰ আৰু গৰুবিলাক পদৰ বহুবচন হৈছে।
ছাতিৰ ইতিহাস বহু পুৰণি৷ সংস্কৃত “ছত্ৰ’’ শব্দৰ পৰা অসমীয়া ছাতি শব্দটো অহিছে৷ ছত্ৰ বা ছাতি পুৰণিকালত সম্ভ্ৰান্ত মানুহেহে ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ চীন, জাপান, কোৰিয়া আদি দেশৰ ৰজাসকলে ছাতি ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু তেতিয়া ই ৰাজকীয় প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল৷ ইজিপ্ত আৰু ফ্ৰান্সৰ মানুহে নামৰ এক বিশেষ ধৰণৰ আহিলা ৰ’দৰ পৰা বাচিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ বৰষুণ বা ৰ’দে পোৰাৰ পৰা এজন ব্যক্তিক ৰক্ষা কৰিবলৈ ছাতি বা ’পেৰাচল’ তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।
বৰষুণৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰাৰ সময়ত পৰম্পৰাগতভাৱে ছাতি শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়, সূৰ্য্যৰ পোহৰৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰাৰ সময়ত পেৰাছল ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যদিও এই শব্দবোৰ ইটো আনটোৰ পৰিপূৰক৷ পাৰ্থক্যটো হ’ল কেৱল চালিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা সামগ্ৰীৰ৷ কিছুমান পেৰাছল পানী নোসোমাব পৰা নহয়, আৰু কিছুমান ছাতি স্বচ্ছ।
ছাতিৰ আৱিষ্কাৰ আনুমানিক ৩০০০ বছৰ আগতেই হোৱা বুলি কোৱা হয় যদিও ছাতি সাধাৰণ মানুহৰ ব্যৱহাৰ্য বস্তু নাছিল৷ ই আছিল আভিজাত্যৰ প্ৰতীক; সেয়ে ৰজা, মহাৰজা, ৰজাঘৰীয়া লোক আৰু জমিদাৰ শ্ৰেণীৰ লোকেহে ছাতি ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ ওঠৰ শতিকাৰ পৰাহে পশ্চিমীয়া দেশবোৰত লাহে লাহে সাধাৰণ মানুহে ছাতি ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ধৰে৷
হিন্দু ধৰ্মৰ পুৰণি পুথিবোৰত বিষ্ণুৰ দশ অৱতাৰৰ এটা বামন অৱতাৰত বামনৰ কাল্পনিক ছবিত ছাতিৰ প্ৰয়োগ কৰালৈ চাই ভাৰতত ইয়াৰ প্ৰয়োগ বহু আগৰে পৰা আছিল বুলি অনুমান কৰা হয়৷ শংকৰদেৱ আৰু তেওঁৰ সমসাময়িক কবিসকলৰ কবিতাতো ’ছত্ৰ’ শব্দৰ প্ৰয়োগ দেখা যায়৷ “পৰিচাসকলে, ঠাকুৰৰ মাথে, শ্বেতছত্ৰ ধৰি যায়৷’’
পুৰণি কালত ৰজা-মহাৰজাসকলক “ছত্ৰভঙ্গ যোগ’’ বুলি জ্যোতিষীসকলে দেশৰ সাম্ভাৱ্য বিপদৰ বিষয়ে আগজাননী দিছিল৷ আহোমৰ বৰৰজা ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীৰ ছত্ৰভঙ্গ যোগৰ কথা ইতিহাসত লিপিৱদ্ধ আছে৷
ছাতিক দুটা ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি; সম্পূৰ্ণ ভাঙিব পৰা ছাতি, য’ত চালিটোক সমৰ্থন কৰা ধাতুৰ খুঁটাটো পিছুৱাই যায়, যাৰ ফলত ছাতিটো হেণ্ডবেগত সোমাব পৰাকৈ সৰু হৈ পৰে, আৰু ভাঙিব নোৱাৰা ছাতি, য’ত সহায়ক খুঁটাটো পিছুৱাই যাব নোৱাৰে আৰু কেৱল চালিখনহে কোঁচাই পেলাব পাৰি।
হাতেৰে চলোৱা ছাতি আৰু স্প্ৰিং লোড কৰা স্বয়ংক্ৰিয় ছাতিৰ মাজত আন এটা প্ৰভেদ আছে, স্বয়ংক্ৰিয় ছাতি, যিবোৰ বুটাম টিপিলেই স্প্ৰিং খোল খাই ছাতিবোৰ মেল খাই যায়।
হাতেৰে ধৰিব পৰা ছাতিৰ এক ধৰণৰ হেণ্ডেল থাকে যিটো কাঠ, প্লাষ্টিকৰ চিলিণ্ডাৰ বা বেঁকা "ক্ৰুক" হেণ্ডেল ৰ পৰা তৈয়াৰ কৰিব পাৰি।
ছাতিসমূহ বিভিন্ন মূল্য আৰু মানদণ্ডৰ পৰিসৰত উপলব্ধ, ৰেহাইৰ দোকানত বিক্ৰী কৰা সস্তা, সামান্য মানদণ্ডৰ মডেলৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দামী, মিহিকৈ নিৰ্মিত, ডিজাইনাৰৰ লেবেলযুক্ত মডেললৈকে।
কেইবাজনো লোকৰ বাবে সূৰ্য্য বন্ধ কৰিব পৰা ডাঙৰ ’পেৰাছল’বোৰ প্ৰায়ে স্থিৰ বা অৰ্ধ-স্থিৰ আহিলা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, পেটিঅ' টেবুল বা অন্যান্য বাগিচাৰ আচবাবৰ সৈতে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, বা ৰ'দঘাই বিলৰ পাৰত ছাঁ ল’বলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ছাতি ৰ’দ আৰু বৰষুণৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ কাপোৰ, প্লাষ্টিক আদিৰে তৈয়াৰ কৰা এক আহিলা৷ পৃথিৱীৰ সকলো ঠাইতে ছাতি ব্যৱহাৰ কৰা হয়, কাৰণ ই মানুহৰ ’সুবিধাজনক জীৱন যাপন’ৰ বাবে আৱশ্যকীয় সম্পদ৷
“চাৰি সপ্তাহ ধৰি ৰেকৰ্ড ব্যৱসায় কৰা ফ্লেছ এণ্ড দ্য ডেভিল ছবিখনৰ সৈতে মিলালে এনে লাগে যেন এই সপ্তাহতে দ্য জেনেৰেল-এ অনাহাৰত মৃত্যুবৰণ কৰিব।
নিউয়ৰ্ক টাইমছৰ পৰ্যালোচক মৰ্ড’ণ্ট হলৰ মতে, “সুনিৰ্মিত যদিও ছবিখনে প্ৰচুৰ আমোদ দিব পৰা নাই", আৰু “এইটো কোনো কাৰণতে কিটনৰ পূৰ্বৰ প্ৰয়াসবোৰৰ সম পৰ্যায়ৰ হোৱা নাই।
” লছ এঞ্জেলছ টাইমছৰ বাতৰি অনুসৰি এই ছবিখন “পোনপটীয়া কমেডী নহয় বা ই সম্পূৰ্ণ ৰোমাঞ্চকৰ নাটকও নহয়". “দুটা ইঞ্জিনৰ খেদাখেদিৰ দীঘলীয়া আৰু ক্লান্তিকৰ বিৱৰণ”।
মোচন পিকচাৰ ক্লাছিকৰ এটা পৰ্যালোচনাত ইয়াক “এটা মৃদু গৃহযুদ্ধৰ কমেডী, কিটনৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ মানৰ সমপৰ্যায়ৰ নহয়” বুলি অভিহিত কৰা হৈছে।
নিউয়ৰ্ক হেৰাল্ড ট্ৰিবিউনৰ এটা পৰ্যালোচনাত ছবিখনক “দীঘলীয়া আৰু বিৰক্তিকৰ—বাষ্টাৰ কিটনে এতিয়ালৈকে নিৰ্মাণ কৰা ছবিবোৰৰ ভিতৰত কম আমোদজনক” বুলি উল্লেখ কৰিছে।
লেখক ৰবাৰ্ট ই শ্বেৰউডে লিখিছে, “কোনোবাই বাষ্টাৰ কিটনক ক'ব লাগিছিল যে যুদ্ধত মানুহৰ হত্যা হয় আৰু ইয়াৰ পৰা হাস্যৰস আহৰণ কৰাটো কঠিন।
১৯২৭ চনৰ ২২ জানুৱাৰীত নিউয়ৰ্ক মহানগৰৰ আগশাৰীৰ ছবিগৃহ কেপিটেল থিয়েটাৰত ইয়াৰ প্ৰিমিয়াৰ হোৱাৰ কথা আছিল; কিন্তু ছবিগৃহটোত চলি থকা চুপাৰ হিট ছবি ফ্লেছ এণ্ড দ্য ডেভিলৰ বাবে দুসপ্তাহমান পলম হৈছিল।
ছবিখনৰ প্ৰচাৰৰ অংশ হিচাপে লবীত প্ৰকৃত জেনেৰেল নামৰ ইঞ্জিনটোৰ ঘণ্টা প্ৰদৰ্শনৰ বাবে ৰখা হৈছিল।
ই কেপিটেল থিয়েটাৰত মাত্ৰ এসপ্তাহ চলিছিল আৰু ৫০,৯৯২ ডলাৰ উপাৰ্জন কৰিছিল; যিটো সাধাৰণতে বক্স-অফিচৰ গড় আয় বুলি গণ্য কৰা হয়।
প্ৰথম মুক্তিৰ সময়ত, নিৰ্বাক যুগৰ শেষৰ ফালে নিৰ্মিত একচন-এডভেঞ্চাৰ-কমেডী দ্য জেনেৰেলে সমালোচক আৰু দৰ্শকৰ পৰা ভাল সঁহাৰি পোৱা নাছিল, যাৰ ফলত বক্স অফিচৰ আয় মধ্যমীয়া ধৰণৰ আছিল৷ তেতিয়াৰ দিনৰ এক বিশাল বাজেট ৭.৫০ হাজাৰ ডলাৰ যোগান ধৰিছিল জোচেফ শ্বেংকে৷ উল্লেখনীয় লাভ উপাৰ্জন কৰিব নোৱাৰাৰ দোষত কিটনে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা হিচাপে স্বাধীনতা হেৰুৱাই পেলাইছিল আৰ পেট্ৰ’-গল্ডৱিন-মেয়াৰ ষ্টুডিঅ'ৰ সৈতে সীমিত চুক্তি কৰিবলৈ বাধ্য হৈ পৰিছিল।
আমেৰিকাৰ গৃহযুদ্ধৰ সময়ত সংঘটিত হোৱা এটা সত্য কাহিনীৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ ছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
১৮৮৯ চনত প্ৰকাশ পোৱা উইলিয়াম পিটেংগাৰৰ স্মৃতিচাৰণ গ্ৰন্থ দ্য গ্ৰেট ইঞ্জিন চেজৰ আধাৰত দ্য জেনেৰেলৰ কাহিনীটো সজোৱা হৈছে।
ছবিখনৰ মূল চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে বাষ্টাৰ কিটনে, যিয়ে ক্লাইড ব্ৰুকমেনৰ সৈতে ছবিখন যুটীয়াভাবে পৰিচালনাও কৰিছে৷
পিছলৈ ছবিখনক পুনৰ্মূল্যায়ণ কৰা হয় আৰু বৰ্তমান প্ৰায়ে ইয়াক এতিয়ালৈকে নিৰ্মিত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ আমেৰিকান ছবিসমূহৰ ভিতৰত স্থান দিয়া হয়।
১৯৮৯ চনত ইয়াক "সাংস্কৃতিক, ঐতিহাসিক বা নান্দনিকভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ" হোৱাৰ বাবে লাইব্ৰেৰী অফ কংগ্ৰেছে যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নেচনেল ফিল্ম ৰেজিষ্ট্ৰীত সংৰক্ষণৰ হেতু প্ৰথম শ্ৰেণীত অন্তৰ্ভূক্ত কৰিবলৈ বাচনি কৰে৷
ছবিখনৰ দাবীদাৰসকলে ইয়াৰ কপিৰাইট পুনৰ নবীকৰন নকৰাত মুক্তিৰ ২৮ বছৰ পিছত, ১৯৫৪ চনত দ্য জেনেৰেল আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পাব্লিক ড'মেইনৰ অন্তৰ্ভূক্ত হয়৷
শুক্ৰাণু উৎপন্ন কৰা একাংশ দাতাই মানৱীয়তাৰ বাবে নিজৰ শুক্ৰাণু দান কৰে, আন কিছুৱে অৰ্থৰ বাবে বা কিছুৱে দুয়োটাৰে বাবে নিজৰ শুক্ৰাণু দান কৰে।
আন্তৰ্জাতিকভাৱে তুলি লোৱা ক্ষেত্ৰত, বৰ্তমান কোনো দেশেই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় গ্ৰহণৰ সৈতে সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত নহয় মুকলিকৈ চিনাক্ত কৰা লেচবিয়ান আৰু গে লোকসকলক গ্ৰহণ কৰাৰ অনুমতি দিয়ে।
বৈজ্ঞানিক গৱেষণাই ধাৰাবাহিকভাৱে দেখুৱাইছে যে সমকামী পিতৃ-মাতৃসকল বিষমকামী পিতৃ-মাতৃৰ দৰেই সুস্থ তথা সক্ষম, আৰু তেওঁলোকৰ সন্তানসকল বিষমকামীসকলে ডাঙৰ-দীঘল কৰা সন্তানৰ দৰে মানসিকভাৱে সুস্থ আৰু ভালদৰে সমন্বিত।
এগৰাকী চেৰ’গেট হ’ল গৰ্ভ থকা এগৰাকী মহিলা যি দাতাই দিয়া বা সংগীয়ে দিয়া শুক্ৰাণুৰ দ্বাৰা নিষিক্ত কৰা কণীলৈ গৰ্ভধাৰণ কৰে।
ইন ভিট্ৰ’ ফৰ্টিলাইজেচন ব্যৱহাৰ কৰি এগৰাকী সংগীৰ কণীৰ পৰা ভ্ৰূণ তৈয়াৰ কৰি আনগৰাকী সংগীক গৰ্ভধাৰণ কৰোৱা হয়।
হাস্পাতাললৈ যোৱাৰ পিছত স্বামী আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালে খুৰানাক গৰ্ভপাত কৰাবলৈ হেঁচা দিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
কিন্তু পিছত এটা স্পষ্ট হৈ পৰিছিল যে মোৰ স্বামী আৰু শহুৰৰ ঘৰৰ লোকসকলে জানিছিল যে মই গৰ্ভত কন্যা সন্তান ধাৰণ কৰিছো।
তেওঁৰ স্বামী আৰু স্বামীৰ পৰিয়ালে আল্ট্ৰাচাউণ্ডৰ সহায়ত খুৰানাৰ গৰ্ভস্থ সন্তানৰ লিংগ পৰীক্ষা কৰি এহাল যমজ কন্যা সন্তান থকা বুলি নিশ্চিত হোৱাত তেওঁৰ সন্মতি অবিহনেই গৰ্ভপাত কৰাবলৈ জোৰ দিয়ে।
তেওঁ সন্মুখীন হোৱা গাৰ্হস্থ্য হিংসাৰ বিৰুদ্ধে তেওঁ আদালতৰ ওচৰ চাপে আৰু তেনেকৈয়ে তেওঁৰ বিষয়টো বিশেষভাবে চৰ্চিত হৈ পৰে।
খুৰানাই দাবী কৰে যে তেওঁৰ তৎকালীন স্বামী ড. কমল খুৰানাই তেওঁৰ সন্মতি অবিহনেই তেওঁৰ গৰ্ভস্থ সন্তানৰ কৰে।
২০০৫ চনত পেটৰ বিষৰ বাবে স্বামী আৰু স্বামীৰ পৰিয়ালে তেওঁক দিল্লীৰ জয়পুৰ গোল্ডেন হাস্পাতাললৈ লৈ যায়।
তেতিয়াই তাত স্বামী আৰু স্বামীৰ পৰিয়ালে তেওঁৰ সন্মতি অবিহনে হাস্পাতালৰ ডাক্তৰ-কৰ্মীৰ সৈতে কথা পাতি আলট্ৰাচাউণ্ডৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।
তেতিয়াই স্বামীৰ পৰিয়ালবৰ্গই তেওঁৰ গৰ্ভত এহাল কন্যা সন্তান থকাটো নিশ্চিত হৈ তেওঁৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে লিঙ্গ ভিত্তিক গৰ্ভপাত কৰাবলৈ হেঁচা দিয়ে।
অৱশেষত খুৰানা তেওঁৰ স্বামী আৰু স্বামীৰ পৰিয়ালৰ পৰা পলাই যায় আৰু নিজৰ মাক-দেউতাকৰ সৈতে বাস কৰিবলৈ লয়।
খুৰানাই প্ৰথম মূল সুঁতিৰ প্ৰচাৰ মাধ্যমত স্থান পায়, যেতিয়াই তেওঁৰ প্ৰাক্তন স্বামীৰ বিৰুদ্ধে ২০০৮ চনত এক যুগান্তকাৰী আইনী ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰে।
চোৰবোৰে মৃতদেহটো নোহোৱা হোৱা দেখি উপলব্ধি কৰে যে তেওঁলোকৰ গোপন কথা আন কোনো ব্যক্তিয়ে নিশ্চয় জানে আৰু তেওঁলোকে সেই ব্যক্তিক বিচাৰি উলিয়াবলৈ ৰাওনা হয়।
দৰ্জীজনক আকৌ চকু বান্ধি দিয়া হয়, আৰু এই অৱস্থাত তেওঁ নিজৰ খোজবোৰ অনুসৰণ কৰি ঘৰটো বিচাৰি উলিয়াবলৈ সক্ষম হয়।
কিন্তু চোৰটোক মৰ্জিয়ানাই দেখা পায় আৰু নিজৰ গৰাকীৰ প্ৰতি আনুগত্যশীল হৈ চুবুৰীটোৰ সকলো ঘৰতে একেদৰে চিহ্নিত কৰি চোৰৰ পৰিকল্পনা বিফল কৰে।
সেই নিশা যেতিয়া চোৰকেইটা ঘূৰি আহি সঠিক ঘৰটো চিনাক্ত কৰিব নোৱাৰে তেতিয়া তেওঁলোকৰ দলপতিজনে খঙত উক্ত চোৰটোক হত্যা কৰে।
পিছদিনা আন এটা চোৰে বাবা মুস্তাফাক পুনৰ লগ কৰি ঘৰটো উলিওৱাৰ চেষ্টা কৰে যদিও মৰ্জিয়ানাই এই পৰিকল্পনাটোকো বিফল কৰে।
তেওঁলোকৰ অজ্ঞাতে কাছিমৰ পত্নীয়ে আলি বাবাই কি কামত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰিছে সেয়া জানিবলৈ পাল্লাত মমৰ টোপাল এটা লগাই দিয়ে।
যিমান পাৰি সিমান ধন লৈ আনিবলৈ গাধ এটা লগত লৈ কাছিম গুহাটোলৈ যায় যদিও ধনৰ লোভ আৰু উত্তেজনাত তেওঁ গুহাৰপৰা কেনেকৈ ওলাোয় সেই কথা পাহৰি তাতেই আৱদ্ধ হৈ পৰে।
যেতিয়া ককায়েক ঘূৰি নাহে, আলি বাবাই তেওঁক বিচাৰি গুহাটোলৈ যায়, আৰু চাৰিটুকুৰা কৰা মৃতদেহটো গুহাৰ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ঠিক ভিতৰতে সতৰ্কবাণী হিচাপে প্ৰদৰ্শিত কৰা দেখা পায়।
এই কাহিনীটোক লোককথাৰ সংকলন ৱান থাউজেণ্ড এণ্ড ৱান নাইটছত যোগ কৰিছিল ইয়াৰ প্ৰথমগৰাকী ইউৰোপীয় অনুবাদক এণ্টোৱান গালেণ্ডে।
গালেণ্ড আছিল অষ্টাদশ শতিকাৰ এজন ফৰাচী প্ৰাচ্যবিদ আৰু তেওঁ এই সাধুটো হান্না ডিয়াব নামৰ এগৰাকী ছিৰিয়ান মেৰ'নাইট গল্পকাৰৰ পৰা ইয়াক মৌখিক ৰূপত শুনিছিল।
তেওঁ চোৰৰ ধন-সম্পত্তি গোটাই ৰখা এটা গুহাৰ ৰহস্য আৱিষ্কাৰ কৰে আৰু ইয়াক খোলাৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা যাদুকৰী বাক্যাংশ "খোল খা ছিমছিম" বুলি কৈ প্ৰৱেশ কৰে।
চোৰে আলি বাবাক হত্যা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে যদিও আলি বাবাৰ বিশ্বাসী এগৰাকী দাসীয়ে তেওঁলোকৰ চক্ৰান্ত বিফল কৰে।
এদিন আলি বাবাই হাবিত খৰি কাটি থাকোঁতে ঘটনাক্ৰমে চল্লিশজনীয়া চোৰৰ দল এটাই তেওঁলোকৰ মজুত ধনখিনি চাবলৈ অহা দেখিবলৈ পায়।
আলি বাবা আৰু চল্লিশটা চোৰ হৈছে অষ্টাদশ শতিকাৰ এহেজাৰ এনিশা নামৰ লোককথাৰ সংকলনত ইয়াৰ ফৰাচী অনুবাদক এণ্টোৱান গালেণ্ডে সংযোজন কৰা এক লোককথা।
এহেজাৰ এনিশা বা আৰবীয়ান নাইটছৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় কাহিনী হিচাপে ইয়াক ব্যাপকভাৱে পুনৰ্কথন কৰা হৈছে আৰু সমগ্ৰ বিশ্বৰ বহু মাধ্যমত ইয়াক পৰিবেশন কৰা হৈছে।
আলি বাবাই মৃতদেহটো ঘৰলৈ আনে আৰু মৰ্জিয়ানা নামৰ কাছিমৰ ঘৰৰ এগৰাকী চতুৰ দাসীৰ হতুৱাই বাবা মুস্তাফা নামৰ দৰ্জী এজন চকু বন্ধাই আনি কাছিমৰ মৃতদেহটো চিলাই কৰোৱায়।
আমেৰিকাৰ প্ৰাচ্যবিদ ডানকান ব্লেক মেকড'নাল্ডে বডলিয়ান লাইব্ৰেৰীত এই সাধুটোৰ আৰবী ভাষাত লিখা এক পাণ্ডুলিপি আৱিষ্কাৰ কৰে।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত বহু মহিলা, যেনে; চিল্ক শিল্পৰ লগত জড়িত বাই হাই জনসংখ্যাৰ বহু নাৰী ক্ৰমান্বয়ে অদক্ষতাপূৰ্ণ হাতৰ কামত নিয়োজিত হৈ পৰে।
গড়ে পুৰুষতকৈ কম সাক্ষৰ আৰু শিক্ষিত হোৱাৰ পিছতো , লাওছ মহিলাসকল ক্ৰমান্বয়ে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালে প্ৰতি প্ৰাথমিক মজুৰি আদায়কাৰী হৈ পৰিছিল, বিশেষকৈ গ্ৰাম্য অঞ্চলত৷
শেহতীয়া দশকবোৰত লাওছ মহিলাসকলে ইয়াৰ উপৰিও ছ’চিয়েল ইকনমিক ডেভেলপাৰ এছ’চিয়েশ্যন ৰ দৰে সংস্থাই আগবঢ়োৱা মাইক্ৰ’ফাইনেন্সিং কাৰ্যসূচীৰ দ্বাৰা লাভৱান হৈছে।
এনে কাৰ্যসূচীত মহিলাসকলে ব্যৱসায় স্থাপন, ব্যৱসায় পৰিচালনা, সামগ্ৰী ক্ৰয়, গণ উৎপাদন, সামগ্ৰীৰ মূল্যৰ আলোচনা, বিত্তীয় ব্যৱস্থাপনা, বিপণন কৌশল, লিখাৰ দক্ষতা, ব্যৱসায়িক পৰিকল্পনা, আৰু সিদ্ধান্ত গ্ৰহণৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে।
মহিলা শিক্ষাৰ সৈতে জড়িত আন এটা সংস্থা হৈছে লাওছ প্ৰতিবন্ধী মহিলা উন্নয়ন কেন্দ্ৰ, যিটো প্ৰতিষ্ঠানে অক্ষম লাওছ মহিলাসকলক প্ৰশিক্ষণ দিয়ে।
লাওছ প্ৰতিবন্ধী মহিলা উন্নয়ন কেন্দ্ৰটো চানফেং চিভিলাই স্থাপন কৰিছিল, আৰু ২০০২ চনত সম্প্ৰসাৰণৰ পূৰ্বে ই মূলতঃ কৰ্মশালাৰ শৃংখলা হিচাপে কাম কৰিছিল।
কাৰ্যক্ষেত্ৰত লাওছ সমাজত নাৰীৰ ভূমিকা আৰু মৰ্যাদা প্ৰায়ে জাতিগত সংযোগৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
উত্তৰাধিকাৰ স্বত্ব লাভ কৰাৰ পিছত কন্যাই মাটি বা ব্যৱসায়ৰ ওপৰত প্ৰত্যক্ষ নিয়ন্ত্ৰণ লাভ নকৰে, কিয়নো এনে বিষয়ত স্বামীৰ কাৰ্যবাহী ক্ষমতা থাকে।
১৯৯৩ চনত লাওছ চৰকাৰে ভূমি জৰীপ আৰু টাইটেলিঙৰ এক কাৰ্যসূচী স্থাপন কৰে যিটো নামমাত্ৰভাৱে মহিলা মাটিৰ মালিকৰ বাবে অধিক উপকাৰী আছিল।
লাওছ পুৰুষ আৰু মহিলাক "সম্পত্তি ৰখাৰ সমান অধিকাৰী" বুলি ঘোষণা কৰা ৰাষ্ট্ৰীয় আইনো জাৰী কৰা হৈছিল, য'ত পৰিয়াল আইনখনে ঘোষণা কৰিছিল যে "বিবাহৰ সময়ত ক্ৰয় কৰা যিকোনো সম্পত্তিক যৌথ সম্পত্তি হিচাপে গণ্য কৰা হয়", আৰু "তেওঁৰ পূৰ্বৰ মহিলাৰ মালিকানাধীন মাটি" বিবাহত তেওঁৰ ব্যক্তিগত সম্পত্তি হৈয়েই থাকে, লগতে নাৰীগৰাকীৰ পিতৃ-মাতৃৰ পৰা উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে পোৱা যিকোনো মাটিও থাকে”
লাওছৰ মহিলাসকল দীৰ্ঘদিন ধৰি তেওঁলোকৰ জাতীয় সমাজত সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণকাৰী, ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত, সামাজিক পৰিৱৰ্তন আৰু উন্নয়নক পৰিচালিত কৰা, ব্যৱসায়ৰ জগতখনত সক্ৰিয় আৰু নাৰ্ছ হিচাপে সেৱা আগবঢ়াই আহিছে।
বৰ্তমান আধুনিকীকৰণ আৰু লাওছৰ গ্ৰাম্য সমাজৰ পুৰণিকলীয়া ৰীতি-নীতি উভালি পেলোৱাৰ বাবে লাওছৰ মহিলাসকলে পৰম্পৰাগত লাওছ আদৰ্শৰ পৰা বিদেশী জীৱনশৈলী আকোৱালি ল'বলৈ আৰম্ভ কৰিছে।
বহুতো গ্ৰাম্য লাওছ মহিলাই নিজৰ সম্প্ৰদায়ত হস্তশিল্প, বাণিজ্য, জনস্বাস্থ্য, আৰু শিক্ষাকে ধৰি বিভিন্ন অৰ্ধ-আনুষ্ঠানিক ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে, ইয়াৰ উপৰিও গৃহিণী আৰু শিশুৰ যত্ন লোৱাৰ পৰম্পৰাগত ভূমিকাও গ্ৰহণ কৰে।
লাওছ বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু পৰম্পৰাগত বিশ্বাসৰ সৈতে জড়িত বহুতো কথা লাওছ মহিলাক শিকোৱা হয়৷ তেওঁলোকক শিকোৱা হয় যে তেওঁলোকে পূনৰ্জন্ম লাভ কৰাৰ পিছতহে নিৰ্বাণ লাভ কৰিব পাৰে৷
১৯৫৭ত গুৰু দত্তই গীতাৰ সৈতে গৌৰী নামৰ ছবি এখনৰ কাম হাতত লয়, যিখন ভাৰতৰ প্ৰথম চিনেমাস্কোপ ছবি হ’লহেঁতেন।
গুৰু দত্তৰ ৱাহীদা ৰহমানৰ সৈতে প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক আৰম্ভ হৈছিল যাৰবাবে গীতা দত্তই মদ্যপান কৰিবলৈ লৈছিল।
গীতা দত্ত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ ফৰিদপুৰ জিলাৰ ইদিলপুৰ গাঁৱৰ চহকী জমিদাৰ পিতৃৰ দহটা সন্তানৰ এজনী আছিল।
তেওঁলোকৰ পৰিয়াল তেওঁলোকৰ সা-সম্পত্তি এৰি থৈ আহি চল্লিশৰ দশকৰ প্ৰথমভাগতে কলকাতা আৰু অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল।
১৯৫৮ত শচীন দেৱবৰ্মণৰ লতা মংগেশকাৰৰ সৈতে মতানৈক্য হোৱাত গীতা দত্তৰ হতুৱাই তেওঁৰ গীতৰ গৰিষ্ঠাংশ গোৱাবৰ মন মেলিলে।
কিন্তু ব্যক্তিগত সমস্যাৰ বাবে উপযুক্তভাবে অভ্যাস কৰিব নোৱাৰাত দেৱবৰ্মণে বিচৰা ধৰণে গীতাই গাব নোৱাৰিলে।
ইয়াৰ পিছৰে পৰা দেৱবৰ্মণ আৰু আন এজন সঙ্গীত পৰিচালক ও.পি.নায়াৰে আশা ভোঁচলেৰ সৈতে কাম কৰা আৰম্ভ কৰে।
১৯৪৬ত ষোল বছৰ বয়সত তেওঁ হনুমান প্ৰসাদে সঙ্গীত পৰিচালনা কৰা ধৰ্মমূলক ছবি ‘ভক্ত প্ৰহ্লাদ’ত প্ৰথম গীত গোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰে।
“বিশ্লেষণাত্মক নাৰীবাদ” শব্দটো ১৯৯০ চনৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল যেতিয়া ইউনিভাৰ্চিটি অৱ মেছাচুচেটছ লৱেলত "ছ'চাইটি ফৰ এনালাইটিকেল ফেমিনিজম" মুকলি কৰা হৈছিল।
ইয়াক বিশ্লেষণাত্মক নাৰীবাদৰ সম্পৰ্কীয় বিষয়সমূহ আলোচনা আৰু পৰীক্ষা কৰাৰ সুযোগ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
আংশিকভাৱে উত্তৰ আধুনিকতাবাদ আৰু উত্তৰ-গাঁথনিবাদৰ অধিক প্ৰচলিত প্ৰভাৱৰ বিপৰীতমুখীতা আৰু বিশ্লেষণাত্মক দৰ্শন যে সহজাতভাৱে বা অমুক্তিযোগ্যভাৱে পুৰুষ-পক্ষপাতমূলক নহয়, সেই কথাও প্ৰমাণ কৰিবলৈ ইয়াক সময়বিশেষে উল্লেখ কৰা হয়।
বিশ্লেষণাত্মক নাৰীবাদীসকলে কিছুমান মূল ধাৰণা, যেনেঃ সত্য, যুক্তি, বস্তুনিষ্ঠতা, এজেন্সী আৰু স্বায়ত্তশাসন পুনৰুদ্ধাৰ কৰাৰ চেষ্টা কৰিছে, কাৰণ এই দুয়োটা নীতিগতভাৱে বাধ্যতামূলক হোৱাৰ লগতে কিছুমান দিশত নাৰীৰ বাবে মুক্তিদায়ক আৰু শক্তিশালী।
এই ধাৰণাসমূহৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নহৈ বিশ্লেষণাত্মক নাৰীবাদে বিশ্লেষণাত্মক দৰ্শনৰ ঐতিহাসিক ক্ষেত্ৰ যেনেঃ ভাষা দৰ্শন, জ্ঞানতত্ত্ব, আধ্যাত্মিকতা আৰু বিজ্ঞান দৰ্শনত অৰিহণা যোগাইছে।
১৯৯৫ চনত আমেৰিকাৰ দাৰ্শনিক আলোচনী হাইপাটিয়াই মূলসুঁতিৰ এংলো-আমেৰিকান বিশ্লেষণাত্মক প্ৰেক্ষাপটত আৰু নাৰীবাদী দাৰ্শনিক স্থিতিৰ পৰিসৰত বিশ্লেষণাত্মক নাৰীবাদৰ অৰ্থ স্পষ্ট কৰি এটা বিশেষ সংখ্যা প্ৰকাশ কৰে।
এই সংখ্যাত কেনছাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এন কাড, কেলিফৰ্ণিয়া ষ্টেট ইউনিভাৰ্চিটি লছ এঞ্জেলছৰ এন গেৰী আৰু ৱাশ্বিংটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ লিন হেংকিনছন নেলচনৰ দৰে লেখকে প্ৰস্তাৱ দিছিল যে বিশ্লেষণাত্মক নাৰীবাদক সাধাৰণতে কেৱল বিশ্লেষণাত্মক দাৰ্শনিকসকলেই নহয়, একাডেমিক নাৰীবাদী এজেণ্ডাও কিছু পৰিমাণে মূল্যহীন কৰি পেলাইছে ।
বিশ্লেষণাত্মক দৰ্শন আৰু নাৰীবাদ উভয়ৰে উপ-শ্ৰেণী বুলি গণ্য কৰা বিশ্লেষণাত্মক নাৰীবাদে উক্ত ক্ষেত্ৰসমূহৰ ভিতৰৰ বিশিষ্ট বিষয়সমূহ একেলগে সম্বোধন কৰাৰ লগতে দুয়োটা ক্ষেত্ৰৰ দাৰ্শনিক পৰম্পৰাক স্বীকাৰ কৰে।
নাৰীবাদী দাৰ্শনিককে ধৰি অধিকাংশ দাৰ্শনিকৰ বিশ্লেষণাত্মক দৰ্শনৰ অন্ততঃ কিছু আনুষ্ঠানিক প্ৰশিক্ষণ আছে, কিছুমানৰ বিশ্লেষণৰ সম্পৰ্কে বিস্তৃত শিক্ষা আৰু অভিজ্ঞতা আছে।
কাৰণটো হ’ল দৰ্শনৰ ক্ষেত্ৰখনৰ ভিতৰত কেতিয়াবা সকলো নাৰীবাদী কামক অন্য পদ্ধতিৰ দৰ্শনৰ সৈতে জড়িত বুলি ধৰি লোৱাৰ প্ৰৱণতা দেখা যায়।
বিশ্লেষণাত্মক নাৰীবাদ হৈছে নাৰীবাদী বিষয়ত বিশ্লেষণাত্মক ধাৰণা আৰু পদ্ধতি প্ৰয়োগ কৰা আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে বিশ্লেষণাত্মক দাৰ্শনিকসকলৰ আগ্ৰহৰ বিষয়ত নাৰীবাদী ধাৰণা আৰু অন্তৰ্দৃষ্টি প্ৰয়োগ কৰা এক দৰ্শন।
সকলো নাৰীবাদীৰ দৰেই বিশ্লেষণাত্মক নাৰীবাদীসকলেও যৌনতাবাদ আৰু এণ্ড্ৰকেন্দ্ৰিকতাক স্বীকৃতি আৰু প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰাত অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে।
কাচ্চি বিৰিয়ানী, মোৰগ পোলাও , পুৰি, ভিন্ন ভিন্ন সোৱাদৰ কাবাব, বাকৰখানীসহ অসংখ্য জনপ্ৰিয় খাদ্যৰ ঠিকনা হৈছে পুৰণি ঢাকা।
ঢাকাৰ কেইখনমান সুপৰিচিত খাদ্য বিপনী হ’ল- হাজী বিৰিয়ানী, নান্নাৰ বিৰিয়ানী, আল ৰাজ্জাক ৰেষ্টুৰেণ্ট, ৰয়েল ৰেষ্টুৰেণ্ট, আমানিয়া হোটেল ইত্যাদি।
ইয়াৰ লগতে শাহী জিলাপী, শুঁটকি কাবাব , শিক কাবাব, ৰেচমী জিলাপী, ৰুমালী ৰুটি, তন্দুৰ ৰুটি, নান ৰুটি, ইলিচ পোলাও আৰু বহুতো খাদ্যই ঢাকাইয়া খাদ্যসম্ভাৰক চহকী কৰিছে।
ঢাকা নগৰীৰ ৰন্ধনশৈলী বহুজাতিক ৰন্ধনৰ অভিজ্ঞতাৰে সমৃদ্ধ, য’ত বাংলাদেশী ৰন্ধনশৈলী আৰু দক্ষিণ এছীয় ৰসনাৰ লগতে আন্তৰ্জাতিক ৰন্ধনশৈলীৰ এক বিশাল স্বাদ-বৈচিত্ৰ লক্ষ্য কৰা যায়।
স্থানীয় আৰু আন্তৰ্জাতিক ফাষ্ট ফুডৰ দোকান আৰু এইবোৰৰ শাখাসমূহে বাৰ্গাৰ, ফ্ৰাই আৰু অন্য সহজলভ্য খাদ্য পৰিবেশন কৰে।
প্ৰায়বোৰ ৰেষ্টুৰেণ্টে স্থানীয় মানুহৰ ৰসনা তৃপ্তিৰ বাবে বিদেশী খাদ্য ভোজন উপযোগীকৈ নতুন আংগিকত পৰিবেশন কৰে।
উদাহৰণ স্বৰূপে, ঢাকাৰ প্ৰায়বোৰ চাইনিজ ৰেষ্টুৰেণ্টত মূল চাইনিজকৈ ভিন্ন ৰেচিপি পৰিবেশন কৰে।
ইফতাৰী হিচাপে ঢাকাৰ পৰম্পৰাগত খাদ্য সুতি কাবাব, জালি কাবাব, মোৰগ পোলাও, কাচ্চি বিৰিয়ানী, তেহাৰী, পাৰ আৰু কোৱেল চৰাইৰ ৰোষ্ট, দৈ বড়া, গো-মাংসৰ চপ, নানা মিঞাৰ বিৰিয়ানী আদি খাদ্য সম্ভাৰৰ সুনাম ঢাকাৰ পৰিধি পাৰ হৈ সমগ্ৰ বাংলাদেশতে বিয়পি পৰিছে।
ফলত সুবিন্যস্ত বাগিছা, দুৰ্গ, সমাধি, প্ৰাসাদ আৰু মছজিদ আদি পৰিগাঁথনিৰ নিৰ্মাণৰ যোগেদি মোগলসকলে ১৬১০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ঢাকাত নতুন মহানগৰ গঢ়ি তোলাৰ সূত্ৰপাত হয়।
ৰাজধানী হোৱাৰ সূত্ৰেই ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক আৰু প্ৰশাসনিক প্ৰয়োজনত নানা ঠাইৰ পৰা মানুহ আহিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
মোগলসকলৰ হাত ধৰিয়ে নগৰখনত এক নিজা মিশ্ৰ সংস্কৃতি গঢ়ি উঠে, যাৰ অবিচ্ছেদ্য অংশ ঢাকাৰ ৰন্ধনশৈলী।
এসময়ত বংগত আমিষ খাদ্যৰ জনপ্ৰিয়তা থাকিলেও পাল যুগত বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু সেন যুগত ব্ৰাহ্মণ্য ধৰ্মৰ প্ৰভাৱত নিৰামিষ খাদ্যৰ প্ৰচলন বাঢ়ে।
মোগল সাম্ৰাজ্যৰ বাণিজ্যিক ৰাজধানী ঢাকাৰ ৰন্ধনশৈলীত পাৰস্যদেশীয় খাদ্য ৰীতিৰ প্ৰবেশ ঘটে।
ঢাকাইয়া ৰন্ধনশৈলীৰ সৈতে এক দীৰ্ঘ সময়ৰ অভিজ্ঞতা আৰু পৰম্পৰাৰ সৈতে মিহলি হৈ আছে তুৰ্কী-মোগল খাদ্যৰীতি।
যাৰবাবে স্বাদ, গন্ধ, পৰিবেশনত ঢাকাইয়া খাদ্য সংস্কৃতি বঙালীসকলৰ চিৰায়ত খাদ্যৰ সৈতে পুৰাপৰি নিমিলে।
পৰৱৰ্তী সময়ত পৰ্টুগীজ, আৰ্মেনীয়, ইউৰোপীয়সহ বিভিন্ন উপনিবেশবাদীসকলৰ আগমনত মোগল, তুৰ্কী, আৰব, ইৰানী খাদ্যসম্ভাৰৰ সমান্তৰালকৈ পাউৰুটি, বিস্কুট, পনিৰ, চানা মিঠায়ো ঢাকাইয়া খাদ্যৰ সৈতে যুক্ত হয়।
ঢাকাইয়া ৰন্ধনশৈলী মূলতঃ মোগলাই খাদ্যৰ সৈতে দেশী খাদ্যৰ সংমিশ্ৰণ বা মোগলাই খাদ্যৰ দেশী সংস্কৰণ; যিয়ে বাংলাদেশৰ খাদ্য সংস্কৃতিত এক সুকীয়া স্থান দখল কৰি লৈছে।
মোগলৰ ৰাজধানী হোৱা বাবে ঢাকা দক্ষিণ এছিয়াৰ এটা প্ৰধান বাণিজ্যিক কেন্দ্ৰ আছিল, যাৰ ফলস্বৰূপে বিশ্বৰ অনেক ৰন্ধনশৈলীয়ে ঢ়াকাক প্ৰভাৱান্বিত কৰিছিল।
ঢাকা পূৰ্ববংগৰ ৰাজধানী হোৱাৰ পিছত বাংলাদেশী জনগণে ঢাকাৰ ৰন্ধনশৈলীক আকোৱালী লবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু তুৰ্কী আৰু আৰবী প্ৰভাৱিত ৰন্ধনশৈলীৰ খাদ্যৰ সৈতে বহুতো অজানা খাদ্য সংস্কৃতি জনপ্ৰিয় হৈ উঠে।
শস্যৰ গুটি বা ফচল চপোৱাৰ শেষ কামটোক ইয়াত ’মৰণা মৰা’ বুলি কোৱা হয় অৰ্থাৎ মৰণা মাৰি শস্যৰ গা-গছৰ পৰা গুটি বা ফচল নিলগাই উলিওৱা হয়।
কঠিয়াৰ ধান গৰুৰে মৰণা মৰা নহয়৷ কঠিয়াৰ ধান বাচি নিলগাই ৰাখি তাক ভৰিৰে গছকিহে সৰুৱাব লাগে৷ এই ধানত গৰু-ছাগলীয়ে মুখ লগাব নাপায়৷ কঠিয়াৰ ধান সৰুৱাই চালনী নলগাই কেৱল কুলাৰেহে জাৰি চফা কৰাটো নিয়ম৷ অসমৰ কিছুমান জনগোষ্ঠীয়ে এই কাৰ্য বিভিন্ন ধৰণেৰে কৰে।
ধানৰ ডাঙৰি, বেঁতৰ মোখোৰা, জবকা, ৰইনা, কোৰোণা, পাঁচি, বাঢ়নী, বৰচালনী আৰু গৰু মৰণা মাৰোঁতে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বৈৰাতী নৃত্য পশ্চিমবংগৰ ঠাইবিশেষে প্ৰচলিত এক লোকনৃত্য৷ সাধাৰণতে বিয়াৰ অনুষ্ঠানৰ লগত সংগতি ৰাখি এই নৃত্য নচা হয়৷ পশ্চিম বংগৰ কোচবিহাৰ জিলা এলেকাৰ গ্ৰামীণ জনজীৱনত এই নৃত্যৰ প্ৰভাৱ বেছি৷ আগৰ দিনত বিয়াৰ দিন ঠিক হোৱাৰ পৰা কইনা বিদায়লৈকে বিভিন্ন পৰ্বত এই নৃত্য চলি থাকে৷ এই নৃত্যত কেৱল বিবাহিতা মহিলাসকলেহে অংশ গ্ৰহণ কৰে৷ বিয়াৰ দৰা-কইনা উভয়ৰে সৈতে মিতিৰালি থকা কোনো মহিলাক “বৈৰাতী’’ হিচাপে নিৰ্বাচন কৰা হয়৷ বৈৰাতী হোৱাৰ উপযুক্ত দৰা-কইনাৰ সম্পৰ্কীয় কোনো নাথাকিলে গাঁৱৰ কোনো মহিলাক বৈৰাতী কৰি অনা হয়৷ বৈৰাতীৰ ওপৰতে গোটেই বিয়াখনৰ সকলো সামাজিক আচাৰ-অনুষ্ঠান সুচাৰুৰূপে পালনৰ দায়িত্ব থাকে৷ বিয়াৰ প্ৰতিটো পৰ্বৰে বেলেগ বেলেগ গীত গাই মহিলাসকলে বৈৰাতী নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ কইনাঘৰত কইনা বৰণ কৰা সময়ত কইনাৰ চাৰিওফালে আৰু দৰা আহিলে, দৰা বৰণৰ সময়ত দৰাক ঘেৰি ধৰি এই নৃত্য নচা হয়৷ সাধাৰণ আৰু পৰিপাটী সাজ পৰিধান কৰি বৈৰাতীয়ে বিয়াঘৰৰ আন মহিলাসকলক লৈ নৃত্য কৰে৷ নাচৰ সময়ত বৈৰাতীৰ হাতত “চাইলন’’ থাকে, অৰ্থাৎ বৰণ-ডলা থাকে৷ সাধাৰণ ডলাতকৈ কাণটো বেছি ওখ এই ডলাত থাকে বৰণৰ সামগ্ৰী, আঠিয়া কল আৰু জ্বলি থকা চাকি৷
বৰ্তমান কালত সচৰাচৰ বিয়াসমূহত বৈৰাতী নৃত্য পৰিৱেশন কৰা দেখা নাযায়৷ বৰ্তমান ই মঞ্চৰ মাধ্যমেৰে সময়ে সময়ে পৰিৱেশন কৰা হয়৷ মঞ্চত পৰিৱেশন কালত দৰা-কইনা বৰণৰ সময়ত হাতত “বৰণ-ডলা’’ লৈ নচা অংশহে দেখুওৱা হয়৷ সাজ-সজ্জাতো নতুনত্ব অনাৰ চেষ্টাত ৰঙা পাৰিৰ শাৰী পিন্ধি নানা অলংকাৰ পৰিধান কৰা হয়৷ আগৰ দিনত বিয়াৰ পৰ্ব বা দৰা-কইনাক ঘেৰি নৃত্য কৰাৰ যি আংগিক তাকো সলনি কৰি গানৰ লগত মিলাই বিভিন্ন নতুন ভংগীমা প্ৰয়োগ কৰি দুটা শাৰীৰ শাৰীবদ্ধ হৈ এই নৃত্য নচা দেখা যায়৷ বৈৰাতী নৃত্যক কমলাসুন্দৰী নাচ নামেৰেও জনা যায়৷ এই নাচৰ জনপ্ৰিয় এটি গীত হ’ল;
বৈৰাতী নৃত্যৰ বাদ্যযন্ত্ৰ হ’ল, চাহনাই, কাৰখা, টাসি , বোম আদিৰ লগত আন থলুৱা বাদ্য৷ বৰ্তমান মঞ্চ মাধ্যমত বৈৰাতী নৃত্যক বৰণ নাচ নামেৰেও জনা যায়৷ এই নাচৰ যোগেৰে সন্মানীয় আমন্ত্ৰিত ব্যক্তিক বৰণ কৰা হয়৷
ভাল কৰিয়া বাজান ৰে ঢাকুৱাসুন্দৰী কমলা নাচে৷কমলা সুন্দৰীৰ পেন্দনেৰ শাৰীৰৈদে ঝিলমিল কৰেনাচিতে নাচিতে কমলা সুন্দৰীহালিয়া হালিয়া পৰে ৰে৷
এবাৰ বনুৱাৰ প্ৰয়োজন কম কৰি, মুনাফা বৃদ্ধিৰ বাবে মালিকে এক ষ্টীমেৰে চালিত শিল ড্ৰিলিং যন্ত্ৰ আনিলে।
হেনৰিয়ে প্ৰতিবাদ কৰাত নিৰ্ণয় হ'ল যে যন্ত্ৰ আৰু বনুৱা হেনৰিৰ মাজত প্ৰতিযোগিতা হ'ব, এই কথা চাবলৈ যে কোন এই কামত অধিক দক্ষ।
প্ৰতিযোগিতাৰ শেষত হেনৰিৰ বিজয় হ'ল, কিন্তু যন্ত্ৰক পৰাস্ত কৰাৰ যত্নত হেনৰি ইমানেই ভাগৰি পৰিল যে তেওঁৰ ভাগৰতে মৃত্যু হ'ল।
কাহিনীটোৰ কেইবাটাও সংস্কৰণ আছে, আৰু অনেক সাধুকথা, নাটক, কিতাপ আৰু উপন্যাস আদিত জন হেনৰিৰ চৰিত্ৰ দেখা পোৱা যায়।
তেওঁ আফ্ৰিকান আমেৰিকান আছিল, আৰু কিংবদন্তি অনুযায়ী, হাতৰীৰে ষ্টীল শিলত সোমোৱাৰ কাম কৰিছিল, যাতে ৰে'লপথ নিৰ্মাণৰ বাবে বিৰ্ফোৰণ কৰিব পৰা যায়।