polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
আত্মপ্ৰকাশক আৱেগ হিচাপে অন্যান্য ব্যক্তিৰ আৱেষ্টনীৰ মাজত থাকিও ব্যক্তিবিশেষে নিঃসঙ্গতা অনুভৱ কৰিব পাৰে, সাধাৰণভাৱে ক'বলৈ হ'লে নিঃসঙ্গতা অনুভৱ কৰাসকল সঙ্গবিহীন।
বেছিভাগ মানুহেই জীৱনৰ কোনো একসময়ত নিংসঙ্গতাৰ মুখামুখি হয়, অৱশ্যে আন কিছুমান ব্যক্তিৰ ক্ষেত্ৰত নিংসঙ্গতা সঘন হ'ব পাৰে।
হ্ৰস্বকালত আৱেগ হিচাপে নিংসঙ্গতা সুফলদায়ক হ'ব পাৰে, কিয়নো ই সম্পৰ্কত আৱদ্ধসকলক সেই সম্পৰ্ক দৃঢ়তৰ কৰিবলৈ প্ৰেৰিত কৰে।
বহু পৰ্যালোচনাত্মক আৰু মেটা অধ্যয়নে এই কথাত একমত পোষণ কৰে যে নিঃসঙ্গতাই দূৰ্বল মানসিক স্বাস্থ্যৰ আশংকা বৃদ্ধি কৰাৰ লগতে তাৰ ফলশ্ৰুতিত শাৰীৰিক স্বাস্থ্যৰ বিঘিনি ঘটে।
তথাপিও দ্বাদশ শতিকাৰ শেষভাগ পৰ্য্যন্ত বিশদ অধ্যয়নৰ বিষয়বস্তু হিচাপে নিঃসঙ্গতাই বিশেষ স্থান লাভ কৰা নাছিল।
এই সমস্যাৰ ক্ষেত্ৰত কৰ্মসূচী আগবঢ়োৱাৰ অৰ্থে বহু চৰকাৰী আৰু স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠনে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে।
চুলতানা নিৰ্বাক যুগৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় অভিনেত্ৰী আছিল আৰু সাধাৰণতে ৰোমাণ্টিক চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
বিখ্যাত চিত্ৰনাট্যকাৰ ফায়াজ হাচমীয়ে লিখিছে যে চুলতানাৰ জীয়াৰী জামিয়া ৰেজাককো পাকিস্তানী ছবিত অভিনয় কৰাৰ বাবে অনুপ্ৰাণিত কৰা হৈছিল।
তেওঁ সেইসকল মুষ্ঠিমেয় ছোৱালীৰ ভিতৰৰ এজনী, যি সময়ত সন্মানীয় পৰিয়ালৰ ছোৱালীৰ বাবে চলচ্চিত্ৰাভিনয়ক এক মৰ্যাদাপূৰ্ণ বৃত্তি বুলি ভবা নহৈছিল।
আশ্চৰ্যজনক সৌন্দৰ্যৰ অধিকাৰী চুলতানা শচীন ষ্টেটৰ নবাব ইব্ৰাহীম মহম্মদ য়াকুট খান তৃতীয়ৰ জীয়াৰী আছিল।
অৱশ্যে নবাবৰ সৈতে ফাটিমাৰ বিয়া হোৱাৰ বা ফাটিমাৰ সন্তানক নবাবে পিতৃৰ স্বীকৃতি দিয়াৰ কোনো আধিকাৰিক তথ্য নাই।
চুলতানাই অভিনয় কৰা নিৰ্বাক ছবিসমূহ হ’ল- বীৰ অভিমন্যু , গুল বকাৱলী , কল্যাণ খাজিনা , কালা নাগ , মনোৰমা , পৃথ্বী বল্লভ , সতী সৰ্দাৰবা , ইন্দ্ৰসভা , চন্দ্ৰাৱলী , কনক তাৰা , ইয়ং ইণ্ডিয়া , ব্ৰেণ্ড অফ ফেট , গ্লোৰী অফ ইণ্ডিয়া আদি।
সবাক ছবি কেইখন মান হ’ল- মিল্কমেইড , কমৰ-অল-জামান , ইন্তেকাম , চান-ই-সুভান , আফগান অবলা , আমিৰজাদী , সৌভাগ্য লক্ষ্মী , বেহেন কা প্ৰেম , গিৰিধৰ গোপী কা মীৰা আদি।
ভাৰতনাট্যমৰ নৃত্যশিল্পী এগৰাকীৰ বিশিষ্টতাত থাকিবলগীয়া ভংগীমা আৰু কলা-কৌশল প্ৰদান কৰিব পৰাকৈ তেখেতৰ কাৰিকৰীগত দক্ষতা আছে বুলি ভবা হয়।
ছিডনীৰ সমালোচক হংসা ভেংকটৰ মতে,-"' , , ." ছান ফ্ৰান্সিকো থলুৱা নৃত্য মহোৎসৱৰ নিৰ্বাচনী মঞ্চই সবিতা শাস্ত্ৰীৰ নৃত্যক "জীৱনলৈ সঞ্চাৰিত হোৱা মন্দিৰৰ ভাস্কৰ্য" বুলি মন্তব্য কৰে।
ৰাজাৰাজেশ্বৰী ভাৰত নাট্য কলা মন্দিৰ, মুম্বাইত তেখেতে গুৰু মহালিংগম পিল্লাইৰ অধীনত ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰশিক্ষণ লয়।
একাংশৰ মতে, সবিতা শাস্ত্ৰী "ৰেনেছাঁৰ স্থপতিবিদ"; যিসমূহ উদ্ভাৱন ৰুক্মিণী দেৱী অৰুণদলেৰ সময়ত দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল।
২০০৯ চন পৰ্যন্ত শাস্ত্ৰীয়ে পৰম্পৰাগত "মৰ্গম" পৰিৱেশন কৰাৰ পৰা বিৰত হয় আৰু বিষয়বস্তু বা থিম-নিৰ্ভৰ প্ৰযোজনাৰ প্ৰতি আগ্ৰহান্বিত হয়।
১৯৮৬ চনত নিজৰ গুৰু আদ্যৰ কে.লক্ষ্মণৰ প্ৰযোজনাত মুক্তি লাভ কৰা তামিল ছবি আনন্দা তাণ্ডৱামত শীৰ্ষ নৃত্যশিল্পী হিচাপে নিয়োজিত হয়।
শাস্ত্ৰীক কেৱল কৌশলৰ বাবেই নহয়, ভাৰতনাট্যমত প্ৰদৰ্শন কৰা উদ্ভাৱনমূলক নৃত্য অভিযোজনৰ বাবেও প্ৰশংসা কৰা হয়।
ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহত স্থানীয় ভাবে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ মংগল সূত্ৰ দেখা যায় যদিও সাধাৰণতে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল আৰু জনজাতীয় অধ্যুষিত অঞ্চলত ইয়াৰ প্ৰচলন কম।
মংগল সূত্ৰ হিন্দু সংস্কৃতিত বিশেষকৈ ভাৰতীয় উপমহাদেশত প্ৰচলিত বিবাহিত মহিলাসকলে ডিঙিত পৰিধান কৰা পৱিত্ৰ অলংকাৰ।
মংগল সূত্ৰ পিন্ধোৱাৰ ৰীতি প্ৰাচীন গ্ৰন্থ মনুস্মৃতিত 'মাংগল্যধাৰণ' হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
আন পুৰুষ আৰু অশুভ আত্মাৰ পৰা সুৰক্ষাৰ বাবে কইনাৰ ডিঙিৰ চাৰিওফালে এডাল হালধীয়া সূতা বান্ধি দিয়া হৈছিল।
মহাদেৱে তৃতীয় নয়নেৰে কামদেৱক ভস্মীভূত কৰাৰ পিছত ৰতিৰ কাকূতি-মিনতি বা বিলাপৰ ফলতেই কামদেৱে পুনৰ্জীৱন প্ৰতিশ্ৰুতি লাভ কৰে।
ৰতিয়ে মায়াৱতী নাম লৈ জন্মতেই পিতৃ-মাতৃৰ সৈতে বিচ্ছেদ হোৱা প্ৰদ্যুম্নক তুলি-তালি ডাঙৰ-দীঘল কৰাত বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।
মায়াৱতী ওৰফে ৰতিয়ে প্ৰদ্যুম্নৰূপী কামদেৱৰ ধাত্ৰীৰ লগতে প্ৰেমিকাৰো ভূমিকা পালন কৰি প্ৰদ্যুম্নৰ হাতত বধ হ'ব লগা ৰাক্ষসৰাজক কিদৰে বধ কৰি পিতৃ-মাতৃৰ কাষলৈ ঘূৰি যাব পাৰি তাৰেই দিকনিৰ্দেশ কৰে।
তদুপৰি এই ধাতুৱে যিকোনো প্ৰকাৰৰ উপভোগ কৰাৰ কথাকেই বুজোৱাৰ লগতে সাধাৰণতে শাৰীৰিক সুখ-ভোগৰ কথা নিৰ্দেশ কৰে।
আন্তৰ্জাতিক মানৱ অধিকাৰ আইন ( সামাজিক, আঞ্চলিক তথা গাৰ্হস্থ্য স্তৰত মানৱ অধিকাৰ প্ৰচাৰৰ হেতু পৰিকল্পিত আন্তৰ্জাতিক আইনৰ এক অঙ্গ।
আন্তৰ্জাতিক আইনৰ এটি ৰূপ হিচাপে আন্তৰ্জাতিক মানৱ অধিকাৰ আইন মূলত কিছুমান চুক্তিৰে গঠিত, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আইনৰ এক ৰূপ হিচাপে, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মানৱ অধিকাৰ আইনসমূহ প্ৰাথমিকভাৱে কোনো সন্ধি, সাৰ্বভৌম ৰাষ্ট্ৰৰ মাজত বুজাপৰা ইত্যাদিৰ পৰা সন্মতি প্ৰকাশ কৰা পক্ষকেইটাৰ মাজত এক আইনী বান্ধোন গঢ় দিয়া, আৰু প্ৰচলিত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আইনৰ উদ্দেশ্যেৰে উদ্ভৱ হয়; তথা ই এক প্ৰথাগত আন্তৰ্জাতিক আইন।
অন্যান্য আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মানৱধিকাৰ উপকৰণ, যি নেকি আইনগত ভাৱে বাধ্যতামূলক নহয়, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মানৱধিকাৰ আইনৰ প্ৰয়োগ, বোধগম্যতা আৰু বিকাশত সহযোগিতা আগবঢ়াই আৰু এই সমূহক ৰাজনৈতিক বাধ্যবাধকতাৰ উৎস হিচাপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হৈছে।
আন্তৰ্জাতিক মানৱ অধিকাৰ আইন আৰু আন্তৰ্জাতিক মানৱতাবাদী আইনৰ মাজৰ সম্পৰ্কৰ ক্ষেত্ৰত আন্তৰ্জাতিক আইন বিশেষজ্ঞ সকলৰ মাজত যথেষ্ট মতভেদ আছে।
বহুবাদী পণ্ডিত সকলে আন্তৰ্জাতিক মানৱাধিকাৰ আইনক আন্তৰ্জাতিক মানৱতাবাদী আইনৰ পৰা পৃথক বুলি ধাৰণা কৰে।
সেয়ে সংবিধানবাদী পদ্ধতিৰ সমৰ্থকৰা পৰৱৰ্তী সময়ছোৱাক পূৰ্বৱৰ্তী সময়ৰ উপসংহতি হিচাপে বিবেচনা কৰে।
সংক্ষেপে, যি পৃথক, স্বনিৰ্ভৰ শাসন ব্যৱস্থা পছন্দ কৰে তেওঁলোকে প্ৰয়োগযোগ্যতাৰ পাৰ্থক্যৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব দিয়ে।
২০০৬ চনত, আন্তৰ্জাতিক মানৱাধিকাৰ আইন প্ৰয়োগৰ হেতু মানৱাধিকাৰ সম্পৰ্কিত সংযুক্ত ৰাষ্ট্ৰৰ আয়োগ খনক সংযুক্ত ৰাষ্ট্ৰৰ মানৱাধিকাৰ পৰিষদলৈ উন্নীত কৰা হৈছিল।
এই পৰিৱৰ্তনে প্ৰতি চাৰি বছৰৰ অন্তত মানৱঅধিকাৰৰ বিভিন্ন বিষয় সমূহৰ সমীক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ লগতে এক সু কাঠামোগত সংগঠনৰ নিৰ্মাণ কৰে।
সংযুক্ত ৰাষ্ট্ৰৰ বহনক্ষম উন্নয়নৰ দহটা লক্ষ্যৰ ভিতৰত অসমতা নোহোৱা কৰিবৰ বাবে আইন আৰু নীতিৰ প্ৰচাৰৰ লক্ষ্য অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।
আন এক পদ্ধতিগত দৃষ্টিভঙ্গিৰে চালে, আন্তৰ্জাতিক মানৱতাবাদী আইনে আন্তৰ্জাতিক মানবাধিকাৰ আইনৰ এক কাৰ্যকাৰিতাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে; ইয়াত কিছুমান সাধাৰণ নিয়মাৱলী অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে যি সমূহ সৰ্বকালৰ বাবে প্ৰযোজ্য।
এইসমূহ কিছু বিশেষ পৰিস্থিতি যেনে ৰাষ্ট্ৰ ও সামৰিক দখল উভয়ৰ মাজত সশস্ত্ৰ সংঘাত বা শৰণাৰ্থী শিশু আৰু যুদ্ধবন্দী সহ কিছু লোকৰ গোষ্ঠীৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য।
সংযুক্ত ৰাষ্ট্ৰৰ ১৯৯৩ চনৰ মহাসভাই ভিয়েনা ঘোষণা আৰু কাৰ্যসূচীৰ কৰ্মসূচী গ্ৰহণ কৰে।
ইয়াৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত সংযুক্ত ৰাষ্ট্ৰ মানৱঅধিকাৰৰ উচ্চ আয়ুক্ত ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হয়।
মূল নাৰী চৰিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী হিচাপে তেওঁ সত্তৰৰ দশকৰ প্ৰায়ভাগ শীৰ্ষস্থানীয় অভিনেতা যেনে জীতেন্দ্ৰ, সঞ্জীৱ কুমাৰ, ৰাজেশ খান্না, বিনোদ মেহৰা, শশী কাপুৰ, শত্ৰুঘ্ন সিনহাৰ আদিৰ সৈতে কাম কৰিছে।
১৯৭৫ চনৰ চাচপেঞ্চ থ্ৰিলাৰ উলঝনৰ যোগে তেওঁ অভিনয় জগতত পদাৰ্পন কৰিছিল, য’ত নায়কৰ ভূমিকাত আছিল সঞ্জীৱ কুমাৰ।
তেওঁৰ অন্যান্য ছবিৰ ভিতৰত আছে- হেৰাফেৰী ,অপনাপন ,খাণ্ডান ,চেহৰে পে চেহৰা ,ধৰম কাঁটা আৰু ৱক্ট কী দীৱাৰ ।
শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ প্ৰখ্যাত কণ্ঠশিল্পী পণ্ডিত যশৰাজ আৰু ৰাজগড়ৰ প্ৰাক্তন সাংসদ তথা জনসংঘৰ নেতা বসন্ত কুমাৰ পণ্ডিত তেওঁৰ খুৰাক।
সুলক্ষণা শীৰ্ষস্থানীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা পোৱালৈকে তেওঁলোকে তাত মঞ্চত গীত পৰিবেশন কৰি গৈছিল।
ভনীয়েক বিজয়তা আৰু ভনী জোৱায়েক সংগীত পৰিচালক আদেশ শ্ৰীবাস্তৱে তেওঁৰ বাবে এটা ভক্তিমূলক গীতৰ এলবাম তৈয়াৰ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল যদিও আদেশ শ্ৰীবাস্তৱৰ অকাল মৃত্যুত সেই পৰিকল্পনা বাস্তৱায়িত নহ’ল।
২০১৭ৰ জুলাইত তেওঁ আৰ.জে. বিজয় আকেলাক তেওঁৰ অভিনয় আৰু সংগীত জীৱনক সাঙুৰি এটা দীঘলীয়া ৰেডিঅ’ সাক্ষাৎকাৰ দিছিল।
আনহাতে প্ৰখ্যাত শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ প্ৰখ্যাত কণ্ঠশিল্পী পণ্ডিত যশৰাজ সম্পৰ্কত তেওঁৰ খুৰাক।
সংকল্প ছবিৰ ‘তু হী সাগৰ হ্যায়, তু হী কিনাৰা’ গীতটোৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা কণ্ঠশিল্পীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে।
শিশু অৱস্থাতে সুলক্ষণাই ১৯৬৭ৰ ছবি তকদীৰত লতা মংগেশকাৰৰ সৈতে জনপ্ৰিয় গীত ‘সাত সমুন্দৰ পাৰ সে’ত কণ্ঠদান কৰে।
তেওঁৰ তিনিজন ভায়েক- মনধীৰ, যতীন আৰু ললিত; ভনীয়েক তিনিজনী- লতা মায়া এণ্ডাৰচন, লতা সন্ধ্যা সিং আৰু বিজয়তা পণ্ডিত।
তেওঁ প্ৰাথমিক শিক্ষা বৰপেটাত গ্ৰহণ কৰে আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা গণিত বিষয়ত স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ৰচুলন বাঈৰ জন্ম ১৯০২ চনত উত্তৰ প্ৰদেশৰ মিৰ্জাপুৰৰ কচৱা বাজাৰত এটা দৰিদ্ৰ পৰিয়ালত হৈছিল।
তাৰপিছত তেওঁ সাৰেঙ্গীবাদক আশিক খান আৰু ওস্তাদ মাজু খানৰ ওচৰত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিছিল ৰচুলন বাঈ পৰিণত হৈছিল থুমৰিৰ এগৰাকী বিশিষ্ট শিল্পীলৈ।
ৰচুলনে থুমৰিৰ এই উত্তৰাধিকাৰ মাকৰ পৰা লাভ কৰিছিল, যি এগৰাকী তৱাইফ আছিল আৰু এই চহকী সংস্কৃতিৰ শেষ বাহক আছিল।
ৰতলুন বাঈ 'দাদৰা', 'পূৰ্বীগীত', 'হোৰী', 'কজৰী' আৰু 'চৈতি'ৰ উপৰিও 'তপ্পা' আৰু 'পূৰব অংগ' গোৱাত দক্ষ হৈ উঠিছিল।
তাৰপিছত বাৰাণসীক ভিত্তি কৰি পৰৱৰ্তী পাঁচ দশক জুৰি তেওঁ হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ ওপৰত নিজৰ আধিপত্য বজাই ৰাখিলে আৰু বাৰানসী ঘৰানাৰ সন্মানীয় আৰু বিশিষ্ট নাৰীৰূপে পৰিগণিত হ’ল।
যদিও তেওঁ জীৱনকালত সঙ্গীতেৰে খ্যাতিৰ শিখৰত উপনীত হৈছিল, তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল এক চূড়ান্ত দাৰিদ্ৰ অৱস্থাত।
তেওঁৰ অনুষ্ঠান প্ৰায়ে সম্প্ৰচাৰ কৰা আকাশবাণী কেন্দ্ৰৰ সন্মুখতে এখন চাহৰ দোকান দি শেষলৈ তেওঁ জীৱন-নিৰ্বাহ কৰিছিল।
বেনাৰচ ঘৰানাৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্ক আছিল আৰু 'তপ্পা' আৰু থুমৰীৰ এটা বিভাগ 'পূৰব অংগ'ত তেওঁ বিশেষত্ব অৰ্জন কৰিছিল।
অন্যথা মুক্ত নাৰী বা বেশ্যা হওক বা নহওক বেশ্যা হিচাবে গণ্য কৰি উপাৰ্জন কৰা বুলি ধৰি লৈ চৰকাৰে কৰ আদায় কৰে।
অনিষ্যতাৰ মাজেৰে পাৰ হোৱা দিনবোৰত মহিলাসকলে কেতিয়াবা ৰাতি পুৱাৰ আগতেই লৰালৰিকৈ ঠাই সলনি কৰি ৰাতিটোৰ ভিতৰতে নিৰাপদ ঠাইলৈ যাব লগিয়া হয়।
২০০৭ চনৰ জুলাই মাহত ৰাস্ত্ৰসংঘৰ বিশেষ সাংবাদিক ইয়াকিন এৰটোৰ্কে কংগো দেশৰ পূৰ্বাঞ্চল ভ্ৰমণ কৰি 'নাৰী ধৰ্ষণ'ৰ ওপৰত দিয়া সংবাদটোত উল্লেখ কৰিছিল যে উত্তৰ আৰু দক্ষিণ কিভু -ত ভাৱিব নোৱাৰাকৈ মহিলাসকলৰ ওপৰত নিৰ্মম পাশৱিকতা চলি আছে।
সশস্ত্ৰ বাহিনীয়ে সৰ্বসাধাৰণ লোকসকলক ৰক্ষ্যা কৰাৰ সলনি গাঁৱৰ মহিলাসকৰ পৰা হঠাৎ আক্ৰমণ কৰিযোৰ কৰি বস্তু বাহনী লৈ যায়, মহিলাসকল আৰু কণ কণ লৰা ছোৱালীক অপহৰণ কৰি পাসৱিক যৌন নিৰ্যাতন কৰে আৰু বন্দী বনাই যৌন ব্যৱহায়ত লগায়।
কংগো গণতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰ দেশৰ নাৰীসকলে এতিয়াও পুৰুষসকলৰ সমানে অধিকাৰ পোৱাৰ বাবে সংগ্ৰম কৰি থাকিব লগীয়া হৈছে।
যদিও কংগো দেশৰ বিগত ৰাষ্ট্ৰপতি মুবুতুৰ শাসন কালত মুখেৰে সমাজত নাৰীসকলৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা, নাৰীসকলে কিদৰে আইনৰ অধিকাৰ উপভোগ কৰিব পাৰে তাৰ বাবে প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল যদিও সামাজিক প্ৰথা আৰু আইনৰ সীমাৰ বাবে নাৰী স্বাধীনতা এতিয়াও সীমিত।
২০০৭ চনৰ জুলাই মাহত আন্তৰ্জাতিক ৰেড ক্ৰচ্ সমিতিয়ে এই বিষয়টোৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছিল।
১৯৭১ চনত লক্ষ্মী সেহগলে ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টীত যোগদান কৰে আৰু ৰাজ্যসভাত দলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
বাংলাদেশৰ মুক্তিযুদ্ধৰ সময়ত তেখেতে সাহায্য শিবিৰ কিছুমান গঠন কৰে আৰু বাংলাদেশৰ পৰা ভাৰতলৈ অহা শৰণাৰ্থীসকলক চিকিৎসাসেৱা প্ৰদান কৰে।
১৯৮১ চনত প্ৰতিষ্ঠিত হোৱা সৰ্বভাৰতীয় মহিলা গণতান্ত্ৰিক সংঘৰ তেখেত এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্যা আছিল।
বিশ্বসুন্দৰী প্ৰতিযোগিতাৰ বিৰোধসূচক এক আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰি ১৯৯৬ চনত বাংগালোৰত তেখেত গ্ৰেপ্তাৰ হয়।
কিন্তু ১৯৪৫ চনৰ মাৰ্চ মাহ পৰ্যন্ত যুদ্ধৰ পটভূমি প্ৰতিকূলে যোৱাত ভাৰতীয় সেনাৰ নেতৃবৰ্গই ইম্ফলত প্ৰৱেশ কৰাৰ আগতে এটা পশ্চাদপসৰণ পৰাস্ত কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
তেতিয়া দিল্লীত ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় সেনাই ঔপনিৱেশিক শাসন-ব্যৱস্থা অন্ত পেলাবলৈ জোৰদাৰ তৎপৰতা প্ৰদৰ্শন কৰি আছিল।
তেওঁলোকৰ ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় সেনা অথবা "আজাদ হিন্দ ফৌজ"-এ অৱশ্যে যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ কৰা-নকৰাৰ বিষয়ক লৈ জাপানী সৈন্যৰ পৰা কোনোধৰণৰ শক্তিশালী সংকেত লাভ নকৰিলে।
সুভাস চন্দ্ৰ বসুৱে নিজৰ সংগঠনটোত নাৰী সমাজৰ অন্তৰ্ভুক্তি কামনা কৰাৰ খবৰটো লক্ষ্মীয়ে জানিব পাৰি তেখেতে বসুৰ লগত এখন আলোচনাত মিলিত হয়।
নাৰীসমাজে এই বিভাগটোত বৰ উৎসাহেৰে যোগদান কৰিলে আৰু লক্ষ্মী সেহগলে কেপ্টেইন লক্ষ্মী হিচাপে পৰিচিত হ'ল।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে চিকিৎসাশাস্ত্ৰক নিজৰ অধ্যয়ন হিচাপে বাছনি কৰে আৰু মাদ্ৰাছ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৩৮ চনত এমবিবিএছ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
চেন্নাইস্থিত ট্ৰিপলিকেটত থকা কস্তুৰবা গান্ধী চৰকাৰী চিকিৎসালয়ত তেখেত এগৰাকী চিকিৎসক হিচাপে কৰ্মত নিয়োজিত হয়।
লক্ষ্মী সেহগল বা লক্ষ্মী ছেহগল আছিল ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ এগৰাকী বিপ্লৱী, ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় সেনাৰ বিষয়া আৰু আজাদ হিন্দ চৰকাৰৰ নাৰী পৰিক্ৰমা দপ্তৰৰ মন্ত্ৰী।
লক্ষ্মী সেহগলক সাধাৰণতে কেপ্টেইন লক্ষ্মী বুলি কোৱা হয়, কাৰণ দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত তেখেতেক সেইটো পদবীতে এগৰাকী বন্দী হিচাপে বাৰ্মালৈ লৈ যোৱা হৈছিল।
১৯৪৭ চনৰ মাৰ্চ মাহত, লাহোৰত প্ৰেম ছেহগলৰ লগত লক্ষ্মী স্বামীনাথন দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
কাণপুৰত লক্ষ্মী সেহগলে নিজৰ চিকিৎসাবৃত্তি জাৰী ৰাখে আৰু ভাৰতীয় বিভাজনৰ সময়ত বহু শৰণাৰ্থীৰ পৰিচৰ্যা কৰে।
২০০২ চনত ভাৰতৰ চাৰিটা বাঁওপন্থী দল যথাক্ৰমে চিপিআই, চিপিআই , বিপ্লৱী সমাজবাদী দল , আৰু সৰ্বভাৰতীয় অগ্ৰগামী গোটে লক্ষ্মী ছেহগেলক ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচনৰ বাবে মনোনীত কৰে।
জীৱনসংগী পায়লট পি.কে.এন. ৰাওৰ লগত আৰম্ভ কৰা বৈবাহিক জীৱন ব্যৰ্থ প্ৰতিপন্ন হোৱাত ১৯৪০ চনত লক্ষ্মী সেহগল ছিংগাপুৰ অভিমুখে গমন কৰে।
২০০৬ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত জনপ্ৰিয় আৰু সমাদৃত হিন্দী ছবি 'ৰং দে বাসন্তী'ত কৰা অভিনয়ৰ জৰিয়তে তেখেতে সমালোচকৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে আৰু শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ বাবেও মনোনীত হয়।
চোহা আলী খানৰ জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃ ছয়ফ আলী খান হৈছে বলিউডৰ জনপ্ৰিয় তাৰকা আৰু জ্যেষ্ঠা ভগ্নী চাবা আলী খান হৈছে জুৱেলাৰী ডিজাইনাৰ।
নতুন দিল্লীত থকা ব্ৰিটিছ স্কুলৰ পৰা চোহাই প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু অক্সফৰ্ডৰ বালিঅ'ল কলেজত আধুনিক বুৰঞ্জী অধ্যয়ন কৰে।
তেখেতে 'লণ্ডন স্কুল অৱ ইক'নমিকছ এণ্ড পলিটিকেল ছায়েঞ্চ'ৰ পৰা 'আন্তৰ্জাতিক সম্পৰ্ক'ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
মূলৰ পৰা পোৱা অনুদানেৰে কাঁটা তাঁৰেৰে মিশ্যনৰ চৌহদ নিৰ্মাণ,মিশ্যনত থকা পুখুৰীটো আহল বহল কৰা আৰু ভকতৰ সুবিধাৰ্থে শৌচাগাৰ, প্ৰস্ৰাৱগাৰ নিৰ্মাণ।
১৯৩০ চনত শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘ প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ পিছত মুক্তিয়াৰ আতাই হৰিনাম ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ লগে লগে শঙ্কৰদেৱৰ গীত-বাদ্য-নৃত্য, ভাওনা আদিৰ প্ৰশিক্ষণৰ বাবে এটি কেন্দ্ৰৰ উপলব্ধি কৰিছিল।
সেই উদ্দেশ্যে ভূমি সংগ্ৰহৰ মন মেলোতেই কঢ়ালি গাঁৱৰ কেইজনমান লোকে মুক্তিয়াৰ আতাৰ মনৰ পৰিকল্পনা জানিব পাৰি ভূমিদান কৰে।
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ মিশ্যন নামাকৰণেৰে ৰাজ্যিক চিকিৎসালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ কাৰণে নগাঁও জিলাৰ জনস্বাস্থ্য বিভাগৰ নামত শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘৰ মূল কাৰ্যনিৰ্বাহকে ৫ বিঘা মাটি দান কৰে।
সেই পৰিপ্ৰেক্ষিতত গোলাঘাটৰ তিনিটা অনাথ শিশু আৰু হাতীয়নি ভেটাৰ মনোমতী শ‌ইকীয়া,বাৰপূজীয়াৰ টুবৰী বুঢ়ী আৰু কঢ়ালিৰ চেনী বুঢ়ীক মিশ্যনত আশ্ৰয় দিয়া হৈছিল।
জনা যায় যে ১৯৩৫ চনত মিশ্যনত কেশৱ কান্ত বৰুৱাই কমলা বাগান খোলা ব্যৱস্থা কৰিছিল আৰু ২০০২ চনত পৰিচালনা সমিতিয়ে নগাঁও জিলাৰ উদ্যান সমিতিৰ উদ্যোগত মিশ্যনত উদ্যান শস্যৰ বাগিছা খোলাৰ কথা চিন্তা কৰি সেই কাৰ্য সম্পাদন কৰিছিল।
বিভিন্ন সমাজ সংস্কাৰমূলক কাম কৰি থকা এই মিশ্যনৰ প্ৰতিষ্ঠাতা আছিল ৰমাকান্ত মুক্তিয়াৰ আতা আৰু হলধৰ ভূঞা।
ইংৰাজী আলোচনী মডাৰ্ণত পৰ্যালোচনা লিখি তেওঁ যুক্তি দিছিল যে মহিলাসকলে উন্নত শিক্ষা লাভ কৰিব লাগে, "আমি আমাৰ ছোৱালীৰ বাবে উন্নত মিল কৰিব পাৰোঁ বুলি নহয়. আনকি এইটোও নহয় যে বিয়াৰ পিছত তেওঁৰ সেৱা গ্ৰহণৰ ঘৰত অধিক মূল্যৱান হ'ব পাৰে, কিন্তু পুৰুষৰ দৰে মহিলা সকলোতে মনৰ ভিতৰত প্ৰথম, আৰু কেৱল শাৰীৰিক আৰু শৰীৰৰ ক্ষেত্ৰত দ্বিতীয় স্থানত" বেথুন স্কুলত তেওঁৰ সৈতে অধ্যয়ন কৰা কামিনী ৰায়ে তেওঁৰ পৰা নাৰীবাদৰ ধাৰণা গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁ ১৮৮১ চনত বৃত্তিৰ সৈতে প্ৰৱেশ লাভ কৰা বংগ মহিলা বিদ্যালয় আৰু বেথুন বিদ্যালয়ৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষাৰ্থীসকলৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল।
তেওঁ চূড়ান্ত পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হৈছিল কিন্তু ফলাফল ঘোষণা কৰাৰ আগতে অসুস্থতাৰ বাবে ঘূৰি আহিবলগীয়া হৈছিল।
১৮৬৫ চনৰ ৮ আগষ্ট তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্ভুক্ত বেংগল প্ৰেচিডেন্সিৰ বাড়িশালত অবলা বসুৰ জন্ম হৈছিল।
ইয়াৰ লগতে তেওঁ চিত্তৰঞ্জন দাস আৰু ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ সুধী ৰঞ্জন দাসৰ সম্পৰ্কীয় ভগ্নী।
১৯১৬ চনত তেওঁৰ স্বামীৰ জগদীশ চন্দ্ৰ বসুয়ে ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ পৰা নাইটহুড লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ লেডী বসু হিচাপে জনাজাত হৈছিল।
মহিলাসকলে দ্ৰুততাৰে ৰ'জি দ্য ৰিভিটাৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাইছিল, যাৰ দ্বাৰা তেওঁলোকে বিশ্বাস লাভ কৰিছিল যে কৰ্মশক্তিত প্ৰৱেশ কৰাতো তেওঁলোকৰ স্বদেশ প্ৰেমমূলক কৰ্তব্য।
কোনো কোনোৱে দাবী কৰে যে চিৰদিনৰ বাবে মহিলাসকলৰ বাবে কৰ্মশক্তিৰ দুৱাৰ খোল খাইছিল, কিন্তু আনসকলে সেই বিষয়ে বিবাদ কৰি কয় যে যুদ্ধৰ পাছত বহু মহিলাক চাকৰিৰ পৰা উলিয়াই দিয়া হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ কামবোৰ পুৰুষসকলক ঘূৰাই দিয়া হৈছিল।
এই সমালোচনাকাৰীসকলে দাবী কৰে যে যেতিয়া শান্তি ঘূৰি আহিছিল, তেতিয়া বহু কম সংখ্যক মহিলাইহে তেওঁলোকৰ যুদ্ধকালীন পদলৈ উভতি আহিছিল আৰু বেছিভাগেই ঘৰুৱা কাম পুনৰ আৰম্ভ কৰিছিল বা আন চাকৰি যেনে কেৰাণী আৰু সেৱা খণ্ডৰ কামলৈ স্থানান্তৰ হৈছিল।
কিছুমানৰ বাবে, দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধই মহিলাসকলৰ বাবে এক মুখ্য টাৰ্ণিং পইণ্ট আছিল কিয়নো তেওঁলোকে যুদ্ধৰ প্ৰচেষ্টাক আগ্ৰহেৰে সমৰ্থন কৰিছিল, কিন্তু আন ইতিহাসবিদসকলে গুৰুত্ব দি কয় যে, এই পৰিৱৰ্তনবোৰ অস্থায়ী আছিল আৰু যুদ্ধ শেষ হোৱাৰ ঠিক পাছতে মহিলাসকলে স্ত্ৰী আৰু মাতৃৰ দৰে পাৰম্পৰিক ভূমিকালৈ ঘূৰি আহিব বুলি আশা কৰা হৈছিল।
এটা তৃতীয় গোটে যুদ্ধৰ দ্বাৰা অনা পৰিৱৰ্তনৰ দীৰ্ঘম্যাদী তাৎপৰ্যৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে আৰু ইয়াক সমকালীন মহিলা আন্দোলনৰ ভিত্তি ৰূপে গণ্য কৰে।
লিলা জে ৰূপে তেওঁৰ দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ অধ্যয়নত লিখিছিল "প্ৰথমবাৰৰ বাবে কৰ্মৰত মহিলাসকলে ৰাজহুৱা প্ৰেক্ষাপতত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল।
যদিও "ৰ'জি দ্য ৰিভিটাৰ" ছবিয়ে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত ৱেল্ডিং আৰু ৰিভিটিঙৰ দৰে ঔদ্যোগিক কাম প্ৰতিফলিত কৰিছিল, বেছিভাগ শ্ৰমিক মহিলাই অৰ্থনীতিৰ প্ৰতিটো খণ্ডতে অনা-কাৰখানাৰ পদসমূহ পূৰণ কৰিছিল।
এই মহিলাসকলৰ একত্ৰিত অভিজ্ঞতাই তেওঁলোকক নিজকে প্ৰমাণ কৰিছিল যে তেওঁলোকে "পুৰুষৰ কাম" কৰিব পাৰে আৰু ইয়াক ভালদৰে কৰিব পাৰে।
কোৱা হৈছে যে সেই সময়ত কৃষ্ণাংগসকলৰ লগত শ্বেতাংগসকলে কাম কৰা প্ৰক্ৰিয়াই সামাজিক প্ৰতিবন্ধকতা ভাঙিছিল আৰু বিবিধতাৰ এক স্বাস্থ্যকৰ স্বীকৃতিক উদগনি দিছিল।
ৰ'জি দ্য ৰিভিটাৰ হৈছে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ৰ এক সাংস্কৃতিক প্ৰতীক, যি দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত কাৰখানা আৰু বন্দৰসমূহত কাম কৰা মহিলাসকলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল, যিসকলৰ বহুতে যুদ্ধৰ সামগ্ৰী প্ৰস্তুত কৰিছিল।
ৰ'জি দ্য ৰিভিটাৰক আমেৰিকান নাৰীবাদ আৰু মহিলাৰ অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ব্ৰিটেইন আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াৰ দৰে আন দেশতো মহিলা যুদ্ধ কৰ্মীসকলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা একে ধৰণৰ ছবি দেখা গৈছিল।
চৰকাৰী পোষ্টাৰ আৰু বাণিজ্যিক বিজ্ঞাপন আদিত মহিলা শ্ৰমিকসকলৰ ছবি বহুলভাবে প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল, আৰু কাৰখানাবোৰত যুদ্ধকালীন সেৱাৰ বাবে মহিলাসকলক স্বেচ্ছাসেৱক ৰূপে যোগ দিবলৈ উদগনি জনোৱাৰ বাবে চৰকাৰে এনে ছবিসমূহ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
বিভিন্ন ধৰণৰ সামগ্ৰী তৈয়াৰ কৰি সৈন্যসকলক সমৰ্থন কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা বাবে মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ কামৰ বাবে অতি দক্ষ আৰু গৌৰৱ অনুভৱ কৰিছিল।
৬০ লাখৰো অধিক মহিলাই যুদ্ধৰ চাকৰি পাইছে; কৃষ্ণাংগ-আমেৰিকান, হিস্পানিক, শ্বেতাংগ আৰু এছিয়ান মহিলাসকলে একেলগে কাম কৰিছিল।
মাউথফুল অৱ ৰিভিটছ' নামৰ কিতাপখনত ভি কিৰ্ষ্টিন ভ্ৰুমেনে সেই সময়ৰ বিষয়ে লিখিছিল যেতিয়া তেওঁ ৰিভিটাৰ হ'বলৈ লোৱা সিদ্ধান্তক ৰোমন্থন কৰিছে।
সেয়া তেওঁৰ বাবে কিমান ৰোমাঞ্চকৰ আছিল তাক লেখিকাই কৈছে, "আটাইতকৈ ডাঙৰ ৰোমাঞ্চ — মই আপোনাক ক'ব নোৱাৰোঁ — যেতিয়া -বোৰ এছেম্বলি লাইনৰ পৰা ওলাইছিল।
আমি কৰি দেখুৱালোঁ!" মহিলাসকলে কৰ্মশক্তিৰ প্ৰত্যাহ্বান স্বীকাৰ কৰাৰ পাছত তেওঁলোকে সমান অধিকাৰৰ প্ৰতি শক্তিশালী অগ্ৰসৰতা অব্যাহত ৰাখে।
যদিও বেছিভাগ মহিলাই দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত পৰম্পৰাগতভাবে পুৰুষে কৰা কামবোৰ কৰিছিল, যুদ্ধৰ পৰা পুৰুষসকল উভতি অহাৰ পাছত মহিলাসকল তেওঁলোকৰ দৈনন্দিন গৃহকামলৈ ঘূৰি আহিব বুলি আশা কৰা হৈছিল।
মহিলাসকলৰ উদ্দেশ্যেৰে কৰা চৰকাৰী অভিযানবোৰ কেৱল গৃহিণীসকলৰ বাবেহে কৰা হৈছিল, চৰকাৰে সম্ভৱতঃ ভাবিছিল যে ইতিমধ্যে নিযুক্ত মহিলাসকলে নিজেই উচ্চ পাৰিশ্ৰমিকৰ "অত্যাৱশ্যকীয়" চাকৰিলৈ যাবগৈ বা হয়তো এনে ভবা হৈছিল যে বেছিভাগই চাকৰি এৰি গৃহিণী হ'বগৈ।
চৰকাৰী এটা বিজ্ঞাপনে মহিলাসকলক সুধিছিল- "আপুনি বৈদ্যুতিক মিক্সাৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে নেকি? যদি পাৰে, তেন্তে আপুনি ড্ৰিল মেছিন এটা চলাবলৈ শিকিব পাৰে।
" মহিলাসকলৰ স্বামীসকল, যিসকলৰ বহুতে এনে কাম সমৰ্থন কৰা নাছিল, তেওঁলোকৰ উদ্দেশ্যিও প্ৰপাগাণ্ডা চলোৱা হৈছিল।
তেওঁলোকে গোটত একত্ৰিত হৈছিল আৰু কাপোৰ ৰন্ধা, পৰিষ্কাৰ কৰা আৰু ধোৱা-পখলা কৰা আদি কাম ভাগ-বতৰা কৰিছিল।
যদি তেওঁলোক দুয়োজনে কাম কৰে, তেওঁলোকে বেলেগ বেলেগ সময়ত কাম কৰিছিল যাতে তেওঁলোকে শিশুবোৰ শুশ্ৰুষা কৰিব পাৰে।
সেইসময়ত আন লোকসকল নিশ্চিত নাছিল যে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত চাকৰি লোৱাৰ মহিলাসকলক পূৰ্ণকালীন মাতৃ হিচাপে কাম কৰি থাকিবলৈ অনুৰোধ কৰিব লাগে নে প্ৰয়োজনৰ সময়ত দেশক সমৰ্থন কৰিবলৈ চাকৰিলৈ যোৱাত সহায় কৰিব লাগে।
তেওঁলোকে গধুৰ নিৰ্মাণ যন্ত্ৰপাতি পৰিচালনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, কাঠ আৰু ষ্টিল মিলত কাম কৰাৰ লগতে মাল পৰিবহন আনলোডিং, আকাশী বেলুন নিৰ্মাণ, অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ নিৰ্মাণ আদিৰ দৰে বহুতো কামত অংশ লৈছিল।
আশ্চৰ্য্যজনকভাৱে, বহু মহিলাই আবিষ্কাৰ কৰিলে যে তেওঁলোকে এই কামবোৰে তেওঁলোকক প্ৰদান কৰা আত্মনিৰ্ভৰতা উপভোগ কৰিছে।
পিছে দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে ইয়াক অস্বাভাৱিক বুলি ভবা হৈছিল আৰু পুৰুষসকলে যুদ্ধৰ পৰা ঘৰলৈ উভতি আহিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ লগে লগে চৰকাৰে মহিলাসকলক "স্বাভাৱিক অৱস্থালৈ ঘূৰি আহিবলৈ" অনুৰোধ কৰি অন্য এক প্ৰচাৰ অভিযান আৰম্ভ কৰে।
বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত সমগ্ৰ বিশ্বই যুদ্ধত লিপ্ত হৈছিল, সেয়ে দেশসমূহৰ চৰকাৰে তেওঁলোকৰ শত্ৰুক পৰাজিত কৰিবলৈ দেশৰ সমগ্ৰ নাগৰিককে প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাবে যুদ্ধ কাৰ্যত ব্যৱহাৰ কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আহিছিল।
লাখ লাখ মহিলাক উদ্যোগত কাম কৰিবলৈ আৰু পুৰুষৰ দ্বাৰা পূৰ্বতে কৰা কামবোৰ দখল কৰিবলৈ উদগনি দিয়া হৈছিল।
প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মহিলাসকলক পুৰুষসকলে আগতে কৰা চাকৰিত নিয়োগ কৰা হৈছিল।
প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ দৰেই দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময় পুৰুষসকলে যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ ফলত উপলব্ধ শ্ৰমিকৰ অভাৱ হৈছিল আৰু সেয়েহে শ্ৰমিকৰ আৱশ্যকতা মহিলাসকলক নিযুক্তিৰে পূৰণ কৰা হৈছিল।
১৯৪৪ চনত যেতিয়া আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বাবে বিজয় নিশ্চিত যেন লাগিছিল, মহিলাসকলক ঘৰত কাম কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰি চৰকাৰৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰাৰ প্ৰৱণতা সলনি হয়।
এই মহিলাসকলৰ বহুতে ইতিমধ্যে কম পাৰিশ্ৰমিকৰ চাকৰিত কাম কৰি আছিল বা মহামন্দাৰ সময়ত চাকৰি হেৰুৱাই শেহতীয়াকৈ পুনৰ চাকৰিলৈ ঘূৰি আহিছিল।
১৭৯৫ চনত কলকাতাৰ এজৰা ষ্ট্ৰীটত আৰু তেতিয়াৰ ডোমতলাত ৰুচ ব্যক্তি লেবডফ-এ ‘বেঙ্গলী থিয়েটাৰ’ নামৰে এখন নাট্যমঞ্চ স্থাপন কৰি ‘কাল্পনিক সংবদনল’ নামৰ এখন বঙালী অনুবাদ নাটক মঞ্চস্থ কৰে।
বঙালী থিয়েটাৰ মানে হ’ল- সাধাৰণতে বাংলাদেশ আৰু ভাৰতৰ পশ্চিমবঙ্গত বঙালী ভাষাত পৰিবেশন কৰা থিয়েটাৰ।
ব্ৰিটিছ শাসনৰ সময়ত, ঊনৈশ শতিকাৰ প্ৰথমৰ ফালে ব্যক্তিগত বিনোদন হিচাপে বঙালী থিয়েটাৰৰ উৎপত্তি হৈছিল।
স্বাধীনতাৰ প্ৰাক কালত বঙালী থিয়েটাৰবোৰে ব্ৰিটিছ ৰাজৰ অপচন্দৰ বিষয়সমূহ প্ৰকাশৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
১৯৪৭ চনত ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পিছত পশ্চিমবঙ্গৰ বামপন্থী আন্দোলনবোৰে সামাজিক সচেতনা বঢ়োৱাৰ বাবে থিয়েটাৰক সঁজুলি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছে।
পশ্চিমবঙ্গৰ থিয়েটাৰক সাধাৰণতে কলকাতা ভিত্তিক থিয়েটাৰ আৰু গ্ৰামীন থিয়েটাৰ- এই দুই ভাগত ভাগ কৰা যায়।
বঙালীভাষী অঞ্চলৰ বাহিৰত বঙালী থিয়েটাৰ শব্দই মূলতঃ কলকাতা ভিত্তিক থিয়েটাৰকহে বুজায়; যিহেতু গ্ৰামীণ থিয়েটাৰ সিমান বিখ্যাত নহয়।
পশ্চিমবঙ্গ আৰু বাংলাদেশৰ গ্ৰামাঞ্চলত বাণিজ্যিকভাবে চলোৱা যাত্ৰা নামৰ আৰু এবিধ বঙালী থিয়েটাৰ আছে।
অনিল কাপুৰ তেওঁৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰ উমেশ মেহৰাৰ 'হমাৰে তুমহাৰে' এটা সৰু চৰিত্ৰৰ দ্বাৰা অভিষেক কৰিছিল।
ইয়াৰ পিছত ১৯৮০ চনত তেখেত প্ৰবীণ বাপু পৰিচালিত তেলুগু চলচ্চিত্ৰ, 'বংশ বৃক্ষ'ত প্ৰধান অভিনেতা হিচাপে অভিনয় কৰিছিল।
'শক্তি' -ত এটা সৰু চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ পিছত তেখেত মণি ৰত্নমৰ 'পল্লবী আনু পল্লবী' -ৰে কন্নড় চলচ্চিত্ৰৰ সূচনা কৰিছিল।
তেখেত 'ৱহ চাত দিন' ছবিত প্ৰথম হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰধান চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যিটো বাপু পৰিচালিত আছিল আৰু ইয়াত পদ্মিনী কলহাপুৰ আৰু নাসিৰউদ্দিন শ্বাহ আছিল।
য়শ চোপ্ৰাৰ নাটক 'মচাল' ত তাপৰিৰ ভূমিকাত তেখেত বলিউডত স্বীকৃতি অৰ্জন কৰিছিল, যাৰ বাবে তেখেত শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেতা বিভাগত তেওঁ প্ৰথম ফিল্মফেয়াৰ বঁটা অৰ্জন কৰে।
তেওঁৰ তাপৰি ব্যক্তিত্ব আৰু নৰাৰ চেহেৰাটো তেতিয়া প্ৰচালিত নাছিল, কিন্তু বহু বছৰ পিছত ভাৰতত সাজোনমতী হৈ উঠিছে।
কিন্তু এইটো আছিল 'মেৰি জং' , য’ত তেখেত বিচাৰৰ বাবে যুদ্ধ কৰা এগৰাকী ক্ষুব্ধ তৰুণ আইনজীৱিৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল যিটো তেওঁক তেওঁৰ প্ৰথম ফিল্মফেয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ মনোনীত কৰিছিল।
গতিকে ১৯৮৫ চনত অনিলৰ সকলো ছবি লক্ষ্য কৰা তথা পছন্দ কৰা হৈছিল আৰু তেখেত সঁচাই ইনডাষ্ট্ৰিত আহিছিল।
১৯৭৯ চনৰ উমেশ মেহৰাৰ ৰোমেঞ্চ চলচ্চিত্ৰ 'হমাৰে তুমহাৰে' ছবিত এটা সৰু চৰিত্ৰত প্ৰথম অভিনয় কৰে।
তেখেত প্ৰথম আত্মপ্ৰকাশৰ চলচ্চিত্ৰটো আৰম্ভ কৰে আৰু তাৰ পিছত 'বাপু' পৰিচালিত ১৯৮০ চনৰ তেলেগু ছবিত প্ৰধান অভিনেতা হিচাপে অভিনয় কৰিছিল।
য়শ চোপ্ৰাৰ 'মশাল' চৰিত্ৰত অভিনয়ৰ বাবে তেখেত শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেতা বিভাগত প্ৰথম ফিল্মফেয়াৰ বঁটা পাইছিল।
এন চন্দ্ৰৰ 'তেজাব' -ত অভিনয়ৰ বাবে কাপুৰে তেওঁৰ প্ৰথম ফিল্মফেয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা বঁটা অৰ্জন কৰিছিল আৰু অইন এটা ইন্দ্ৰ কুমাৰৰ 'বিটাত' অভিনয়ৰ বাবে।
কাপুৰৰ পৰবৰ্তীকালত 'মেৰি জং' , 'যুদ্ধ' , 'কৰ্ম' , 'জানবাজ' , 'আপ কে চাথ' , 'মিঃ ভাৰত' , 'ঘৰ হো তো এইচা' , 'আৱাৰগি' , 'বেনাম বাদশা' আৰু 'বিৰচাত' , সহ আৰু বহু সমালোচক আৰু বাণিজ্যিকভাৱে সফল ছবিত অভিনয় কৰিছিল আৰু ইয়াৰ বাবে তেখেত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা হিচাপে ফিল্মফেয়াৰ সমালোচক বঁটা জিকিছিল; 'তাল' , ইয়াৰ বাবে তেখেত তেওঁৰ দ্বিতীয় ফিল্মফেয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেতাৰ বঁটা লাভ কৰে; 'পুকৰ' , যি তেওঁক শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰে ভূষিত কৰিছে; 'নো এণ্ট্ৰি' আৰু 'দিল ধাড়কনে দো' যাৰ বাবে তেখেতে তেওঁৰ তৃতীয় ফিল্মফেয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেতাৰ বঁটা অৰ্জন কৰিছিল।
১৯৯০ চনত তেখেত দ্বৈত ভূমিকা পালন কৰিব দেখিছিল, অত্যন্ত সফল 'কিষাণ কানহাইয়া'ত যমজ ভাই হিচাপে আৰু একেখন বছৰত তেখেত 'ঘৰ হো তো এইচা'ক লৈ বক্স অফিচত যুক্তিসংগত সাফল্য অৰ্জন কৰিছিল।
কাপুৰ সমালোচিত প্ৰশংসিত অভিনেত্ৰী লৈ অহা 'আওৱাৰ্গী'ত বহু সমালোচকে কৈছিল যে তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনয়টো কিন্তু চলচ্চিত্ৰটো বিক্সঅফিছত ব্যাৰ্থ হৈছে।
ইয়াৰ উপৰিও 'জামাই ৰাজা' আৰু 'জীৱন' এক সংঘৰ্ষৰ নিচিনা দুটা ছবিয়েই দক্ষিণৰ ৰিমেকবোৰ প্ৰধান ব্যাৰ্থ আছিল।
১৯৯০-ত তেওঁৰ পেচাত এইটো একটা হেঁচা আছিল- এনে বছৰ হোৱাৰ কথা আছিল য’ত অনিলক বলিউডৰ এক নম্বৰ মুকুট হিচাপে ভূষিত কৰা হব।
ইয়াৰ পিছত য়শ চোপ্ৰাৰ ৰোমাণ্টিক ড্ৰামা 'লামহে'-ত এগৰাকী মধ্য বয়স্ক ব্যক্তি হিচাপে এটা সংযত অথচ আকৰ্ষণীয় অভিনয় কৰিছিল, বিপৰীত অভিনেত্ৰী শ্ৰীদেৱী যিয়ে তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰ চলচ্চিত্ৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা পাইছিল ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ এটা যুগান্তকাৰী চলচ্চিত্ৰ আৰু য়শ চোপ্ৰাৰ এতিয়ালৈকে শ্ৰেষ্ঠ কাম আছিল।
১৯৯১ চনত অনিল কাপুৰৰ মুক্তিপ্ৰাপ্ত 'বেনাম বাদশা'-ক টিকটৰ ৱিণ্ডত গড়ৰতকৈ তলত নাম দিয়া হৈছিল।
শেখৰ কাপুৰৰ কল্পবিজ্ঞানৰ ছবি 'মিষ্টাৰ ইণ্ডয়া' চনৰ বছৰৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ হিট ছবিত অনিল কাপুৰৰ শিৰোনামৰ ভূমিকা আছিল।
ৰাম-অৱতাৰ আৰু 'বিজয়'-ৰ নিচিনা ফ্লপসমূহত অনিল একমাত্ৰ সঞ্চয়কাৰী অনুগ্ৰহ হিচাপে প্ৰমাণিত হৈছিল।
'পৰিন্দ' ছবিত, কাপুৰ দৃঢ়তাৰ সৈতে তেওঁৰ ভূমিকা পালন কৰিছিল আৰু তেওঁৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰাপ্তি আছিল তেওঁৰ চৰিত্ৰৰ দুৰ্বলতাটোক ইমান নিখুঁতভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
১৯৮৯ চনত ঈশ্বৰ ছবিত অটিষ্টিক ব্যক্তিৰ চৰিত্ৰত কাপুৰ অভিনয় কৰিছিল আৰু এই ছবিখনত এগৰাকী অভিনেতা হিচাপে তেওঁৰ বহুমুখিতাৰ প্ৰমাণ কৰিছিল।
১৯৯২ চনত, মাধুৰী দীক্ষিতৰ লগত বছৰৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ব্লকব্লাষ্টাৰ - ইন্দ্ৰ কুমাৰৰ বিটাত তেওঁ হাৰ্ড-হিট অভিনয়ৰ বাবে কাপুৰ দ্বিতীয়খন ফিল্মফেয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ বঁটা পাইছিল।
'খেল'ত তেওঁৰ হাস্যকৰ অভিনয়ৰ বাবে কাপুৰ বৰ চিত্তাকৰ্ষক আছিল আৰু তেওঁৰ হাস্যকৰোৰ সময়টোও চলচ্চিত্ৰৰ অন্যতম প্ৰধান বিষয় আছিল।