polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
প্ৰতিষ্ঠাৰ পৰাই চেক ৰাজনীতিত মহিলাসকলে অংশগ্ৰহণ কৰি আহিছে যদিও আঞ্চলিক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় দুয়োটা পৰ্যায়তে চেক মহিলাসকলৰ ৰাজনৈতিকভাৱে কম প্ৰতিনিধিত্ব পৰিলক্ষিত হৈছে।
২০২১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহলৈকে তিনিগৰাকী মহিলাই প্ৰধানমন্ত্ৰী পেট্ৰ ফিয়ালাৰ মন্ত্ৰীসভাত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে - জানা চেৰ্নোচোভাই প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰী, আন্না হুবাচকোভাই পৰিৱেশ মন্ত্ৰী আৰু হেলেনা লাংছাডলোভাই বিজ্ঞান, গৱেষণা আৰু উদ্ভাৱন মন্ত্ৰী হিচাপে কাম কৰে।
চেক গণৰাজ্যই মহিলা নাগৰিকসকলক বিভিন্ন ধৰণৰ নাগৰিক অধিকাৰ প্ৰদান কৰে৷ উল্লেখযোগ্য যে, চেক মহিলাসকলে চেক সমাজত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰাৰ ইতিহাস বহু পুৰণি।
কিন্তু চেক গণৰাজ্যৰ মহিলাসকলে বিশেষকৈ কৰ্মশক্তি আৰু ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত লিংগ বৈষম্যৰ সন্মুখীন হৈয়েই আছে।
তুলনামূলক মনোবিজ্ঞানীসকলে সন্মুখীন হোৱা এটা স্থায়ী প্ৰশ্ন হৈছে বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ প্ৰাণীৰ আপেক্ষিক বুদ্ধিমত্তা।
সঁচাকৈয়ে, প্ৰকৃত তুলনামূলক মনোবিজ্ঞানৰ কিছুমান প্ৰাৰম্ভিক প্ৰচেষ্টাত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ প্ৰাণীয়ে বিভিন্ন কাম কিমান ভালদৰে শিকিব পাৰে তাৰ মূল্যায়ন কৰাটো জড়িত আছিল।
কিন্তু তুলনামূলক মনোবিজ্ঞানত "বুদ্ধি"ৰ সংজ্ঞাটো নৃতত্ত্ববাদৰ দ্বাৰা গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত হয়; সহজ কাম, জটিল সমস্যা, বিপৰীত শিক্ষণ, শিক্ষণ গোট আৰু বিলম্বিত বিকল্পৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা পৰীক্ষাসমূহ ব্যৱহাৰিক আৰু তাত্ত্বিক সমস্যাৰে জুৰুলা হৈছিল।
সাহিত্যত "বুদ্ধিমত্তা"ক মানুহৰ কৰ্মক্ষমতাৰ আটাইতকৈ ওচৰৰ যিকোনো বস্তু বুলি সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে আৰু মানুহে সাধাৰণতে অক্ষম হোৱা আচৰণসমূহক অৱহেলা কৰে ।
বিশেষকৈ তুলনামূলক গৱেষকসকলে ব্যক্তিগত পাৰ্থক্য, প্ৰেৰণাৰ পাৰ্থক্য, শক্তিশালীকৰণৰ পাৰ্থক্য, সংবেদনশীল কাৰ্য্যৰ পাৰ্থক্য, চলন ক্ষমতাৰ পাৰ্থক্য, আৰু প্ৰজাতি-সাধাৰণ প্ৰস্তুতিৰ সৈতে জড়িত সমস্যাৰ সন্মুখীন হয় (অৰ্থাৎ কিছুমান প্ৰজাতিয়ে কিছুমান আচৰণ অন্য আচৰণতকৈ দ্ৰুতভাৱে লাভ কৰিবলৈ বিকশিত হৈছে)।
নৱম শতিকাৰ পণ্ডিত আল-জাহিজে পিঁপৰ দৰে জীৱ-জন্তুৰ সামাজিক সংগঠন আৰু যোগাযোগ পদ্ধতিৰ ওপৰত গ্ৰন্থ লিখিছিল।
একাদশ শতিকাৰ আৰবী সাহিত্যিক ইবনে আল-হাইথাম ৰচনা কৰিছিল ট্ৰিটিজ অন দ্য ইনফ্লুয়েন্স অৱ মেলোডিজ অন দ্য ছ’লছ অৱ এনিমেলছ।
গ্ৰন্থখনত তেওঁ সংগীতৰ ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা উটৰ গতি কেনেকৈ ক্ষিপ্ৰ বা মন্থৰ কৰিব পাৰি তাক প্ৰদৰ্শন কৰিছে, আৰু সংগীতে কেনেকৈ প্ৰাণীৰ আচৰণত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে তাৰ আন উদাহৰণ ঘোঁৰা, চৰাই আৰু সৰীসৃপৰ সৈতে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰি দেখুৱাইছে।
১৯ শতিকালৈকে পশ্চিমীয়া বিশ্বৰ গৰিষ্ঠসংখ্যক পণ্ডিতে সংগীতক এক সুকীয়া মানৱীয় পৰিঘটনা বুলি বিশ্বাস কৰি থাকিল, কিন্তু তেতিয়াৰ পৰা কৰা পৰীক্ষাই ইবনে আল-হাইথামৰ এই মতামতক ন্যায্যতা প্ৰদান কৰিছে যে সংগীতে সঁচাকৈয়ে জীৱ-জন্তুৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলায়।
আচৰণৰ তুলনামূলক পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰিলে নিকো টিনবাৰ্গেনে বিকশিত কৰা চাৰিটা ভিন্ন, পৰিপূৰক দৃষ্টিভংগীৰে লক্ষ্য আচৰণৰ মূল্যায়ন কৰিব পৰা যায়।
দ্বিতীয়তে, কোনোবাই সুধিব পাৰে যে আচৰণে আচৰণ প্ৰদৰ্শন কৰা ব্যক্তিসকলৰ আজীৱন প্ৰজনন সফলতাত কেনেদৰে অৰিহণা যোগায় (অৰ্থাৎ আচৰণৰ ফলত জীৱ-জন্তুৱে আচৰণ প্ৰদৰ্শন নকৰা জীৱতকৈ অধিক সন্তান জন্ম দিয়েনে)?
আচৰণৰ চূড়ান্ত কাৰণসমূহক সম্বোধন কৰা তত্ত্বসমূহ এই দুটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তৈয়াৰ কৰা হৈছে।
তুলনামূলক মনোবিজ্ঞানে কেতিয়াবা মানুহ আৰু জীৱ-জন্তুৰ মাজৰ তুলনাকে ধৰি ক্ৰছ-স্পেচিজ তুলনাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা বুলি ধৰা হয়।
কিন্তু কিছুমান গৱেষকে অনুভৱ কৰে যে তুলনামূলক মনোবিজ্ঞানৰ একমাত্ৰ কেন্দ্ৰবিন্দু প্ৰত্যক্ষ তুলনা হ’ব নালাগে আৰু ইয়াৰ আচৰণ বুজিবলৈ এটা জীৱৰ ওপৰত তীব্ৰ মনোনিৱেশ কৰাটোও ঠিক তেনেদৰেই বাঞ্ছনীয়।
ড’নাল্ড ডিউছবেৰীয়ে কেইবাজনো মনোবিজ্ঞানীৰ ৰচনা আৰু তেওঁলোকৰ সংজ্ঞাৰ পৰ্যালোচনা কৰি এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয় যে তুলনামূলক মনোবিজ্ঞানৰ উদ্দেশ্য হৈছে সাধাৰণতাৰ নীতি স্থাপন কৰা আৰু একে সময়তে নিকট আৰু চূড়ান্ত কাৰণ দুয়োটাতে গুৰুত্ব দিয়া।
ডগলাছ আলেকজেণ্ডাৰ স্পেল্ডিংক "প্ৰথম পৰীক্ষামূলক জীৱবিজ্ঞানী" বুলি কোৱা হৈছিল, আৰু তেওঁ বেছিভাগেই চৰাইৰ সৈতে কাম কৰিছিল আৰু প্ৰবৃত্তি, ছাপ আৰু দৃশ্য আৰু শ্ৰৱণ বিকাশৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰিছিল।
ছাৰ জন লুবকক প্ৰথমে শিক্ষণ অধ্যয়নৰ বাবে কিংকৰ্তব্যবিমূঢ় আৰু প্ৰহেলিকা যন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰাৰ কৃতিত্ব দিয়া হয় আৰু কনৱি লয়ড মৰ্গানক "বৰ্তমান আমি যি অৰ্থত শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰো সেই অৰ্থত প্ৰথমজন "নৃতাত্ত্বিক" বুলি ভবা হয়।
মনোবিজ্ঞানক "প্ৰাক-" আৰু "উত্তৰ ডাৰউইন"ৰ দ্বাৰা ক'ব লাগে বুলি ভবা হয় কাৰণ তেওঁৰ অৱদান অতি প্ৰভাৱশালী আছিল।
ডাৰউইনৰ তত্ত্বই কেইবাটাও অনুমানৰ সৃষ্টি কৰিছিল, এটা হ’ল মানুহক পৃথক কৰা কাৰকসমূহৰ যেনে উচ্চ মানসিক, নৈতিক আৰু আধ্যাত্মিক ক্ষমতাসমূহৰ হিচাপ বিৱৰ্তনশীল নীতিৰ দ্বাৰা দিব পাৰি।
ডাৰউইনবাদৰ তীব্ৰ বিৰোধিতাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া স্বৰূপে জৰ্জ ৰোমানেছৰ নেতৃত্বত "আখ্যানমূলক আন্দোলন" আহিছিল যিয়ে জীৱ-জন্তুৰ "আদিম মানৱ মন" থকাটো প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আগবাঢ়িছিল।
তৃতীয়তে, আচৰণটোৰ লগত কি কি ব্যৱস্থা জড়িত হৈ থাকে (অৰ্থাৎ আচৰণৰ সৃষ্টিৰ বাবে কি কি শাৰীৰিক, আচৰণগত আৰু পৰিৱেশগত উপাদানৰ প্ৰয়োজন আৰু যথেষ্ট)?
চতুৰ্থতে, এজন গৱেষকে ব্যক্তিৰ ভিতৰত আচৰণৰ বিকাশৰ বিষয়ে সুধিব পাৰে (অৰ্থাৎ কোনো ব্যক্তিয়ে কোনো আচৰণ প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ কি কি পৰিপক্ক, শিক্ষণ, সামাজিক অভিজ্ঞতাৰ সন্মুখীন হ’ব লাগিব)?
আচৰণৰ আনুমানিক কাৰণসমূহক সম্বোধন কৰা তত্ত্বসমূহ এই দুটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তৈয়াৰ কৰা হৈছে।
তুলনামূলক মনোবিজ্ঞানে অ-মানৱ প্ৰাণীৰ আচৰণ আৰু মানসিক প্ৰক্ৰিয়াৰ বৈজ্ঞানিক অধ্যয়নক বুজায়, বিশেষকৈ যিহেতু এইবোৰ বংশগত ইতিহাস, অভিযোজিত তাৎপৰ্য্য আৰু আচৰণৰ বিকাশৰ সৈতে জড়িত।
এই ক্ষেত্ৰত কৰা গৱেষণাই বহুতো ভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত আলোচনা কৰে, বহুতো ভিন্ন পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰে আৰু পোক-পৰুৱাৰ পৰা প্ৰাইমেটলৈকে বহুতো ভিন্ন প্ৰজাতিৰ আচৰণৰ বিষয়ে অন্বেষণ কৰে।
২০১২ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শ্ৰী ভেংকটেশ্বৰ কলেজৰ পৰা তেওঁ জৈৱ ৰসায়ন বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
২০১৭–২০১৮ চনত ৰাজনৈতিক জীৱনৰ পৰা বিশ্ৰামগ্ৰহণৰ সময়ছোৱাত আৰিবাম এগৰাকী এম অ’ এফ চি অ’মৰ পণ্ডিত আছিল আৰু পেকিং বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজহুৱা নীতিত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
তেওঁৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীৰ বিষয় আছিল অপৰাধমূলক আইন আইন ২০১৩ আৰু ধৰ্ষণৰ কঠোৰ আইনৰ বিষয়ে জনসাধাৰণৰ ধাৰণা।
আৰিবাম হিলাৰী ক্লিণ্টন আৰু মেডেলিন অলব্ৰাইটে প্ৰতিষ্ঠা কৰা আমেৰিকান এন জি অ' ভিটাল ভইচেছৰ মহিলা ৰাজনৈতিক নেত্ৰীসকলৰ বাবে উদ্বোধনী ভিভিএংগেজ ফেলো।
ভাৰতৰ উত্তৰ-পূব অঞ্চলৰ পৰা দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ সংঘৰ কাৰ্যনিৰ্বাহক সমিতিলৈ নিৰ্বাচিত হোৱা তেওঁ প্ৰথমগৰাকী ছাত্ৰী।
ভাৰতত মহিলাৰ ৰাজনৈতিক নেতৃত্বক প্ৰসাৰিত কৰাৰ বাবে কাম কৰা বেচৰকাৰী সংস্থা ফেম ফাৰ্ষ্ট ফাউণ্ডেশ্যনৰ তেওঁ প্ৰতিষ্ঠাপক।
আৰিবম ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় ছাত্ৰ সংঘৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সাধাৰণ সম্পাদিকাও আছিল, যি হৈছে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ ছাত্ৰ শাখা।
২০১২ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত আৰিবাম দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আইন অনুষদৰ কেম্পাছ ল চেণ্টাৰত নিৰ্বাচিত হয়।
ইয়াৰ পাছতে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ সন্থাৰ কাৰ্যনিৰ্বাহক সমিতিৰ নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি জয়ী হয়।
ইয়াৰ লগে লগে তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ সন্থালৈ নিৰ্বাচিত হোৱা প্ৰথমগৰাকী উত্তৰ-পূবৰ লোক হিচাপে পৰিগণিত হয়।
আৰিবামে ২০১২ চনৰ জুলাই মাহত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ ছাত্ৰ শাখা নেচনেল ষ্টুডেণ্টছ ইউনিয়ন অৱ ইণ্ডিয়া ত যোগদান কৰে।
এটা সাক্ষাৎকাৰত আৰিবমে উল্লেখ কৰিছে যে ভাৰতৰ বিভিন্ন চহৰত উত্তৰ-পূবৰ লোকসকলে সমুখীন হোৱা বৰ্ণবাদে তেওঁক সক্ৰিয় ৰাজনীতিত যোগদান কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।
২০১৩ চনত জয়পুৰত অনুষ্ঠিত হোৱা এআইচিচিৰ অধিৱেশনত আৰিবাম আছিল সমগ্ৰ উত্তৰ-পূব অঞ্চলৰ পৰা একমাত্ৰ বক্তা।
তেওঁৰ ভাষণত তেওঁ সমগ্ৰ দেশতে উত্তৰ-পূব প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলে সন্মুখীন হোৱা প্ৰত্যাহ্বানসমূহৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
২০১২ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ৰাহুল গান্ধীয়ে তেওঁক এন এছ ইউ আইত ৰাষ্ট্ৰীয় সম্পাদিকা হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে।
ষোড়শ লোকসভা নিৰ্বাচনৰ প্ৰাকক্ষণত আৰিবমে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ বাবে ছাত্ৰ ইস্তাহাৰৰ পৰামৰ্শ, প্ৰণয়ন, আৰু খচৰা প্ৰস্তুত প্ৰক্ৰিয়াৰ সহযোগ কৰিছিল।
আমেৰিকাৰ ভিতৰত ইয়াক মূলতঃ পশ্চিম আফ্ৰিকান ঐতিহ্যৰ ব্যক্তিসকলৰ সৈতে চিনাক্ত কৰা হৈছে, যিসকলে ইয়াক নিজৰ সংস্কৃতি, ইতিহাস আৰু ধৰ্মৰ প্ৰতি গৌৰৱ দেখুৱাবলৈ পিন্ধে (সেয়া খ্ৰীষ্টান ধৰ্মই হওক, ইছলাম ধৰ্মই হওক বা পৰম্পৰাগত আফ্ৰিকান ধৰ্মই হওক)।
এই টুপী প্ৰায়ে হাতেবোৱা কেণ্টে কাপোৰ, মাড্ কাপোৰেৰে তৈয়াৰ কৰা হয় বা বিভিন্ন ধৰণৰ সূতাৰে গুঠি তৈয়াৰ কৰা হয়।
পশ্চিম আফ্ৰিকাত কুফি কেপ পুৰুষৰ বাবে পৰম্পৰাগত টুপী, আৰু ই অঞ্চলটোৰ বেছিভাগ জাতীয় সাজ-পোছাকৰ অংশ।
সাধাৰণ লোকৰ বাদেও জ্ঞানী বয়োজ্যেষ্ঠ, ধৰ্মীয় বা পৰিয়ালৰ পিতৃপুৰুষ হিচাপে নিজৰ মৰ্যাদাৰ প্ৰতীক হিচাপেও বহুতে প্ৰতিদিনে কুফি পিন্ধে।
কুফি বা কুফি টুপী হৈছে উত্তৰ আফ্ৰিকা, পূব আফ্ৰিকা, পশ্চিম আফ্ৰিকা আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ পুৰুষে পিন্ধা এটা নিৰ্দিষ্ট ডাঠ কাষ নথকা, চুটি আৰু ঘূৰণীয়া টুপী।
আনুষ্ঠানিক ডাছিকি ছুটত সদায় মুকুট ষ্টাইলৰ কুফি থাকে, আনহাতে গুঠি বনোৱা আৰ্হিটো অনানুষ্ঠানিক অনুষ্ঠানৰ বাবে আটাইতকৈ উপযুক্ত বুলি ধৰা হয়।
তদুপৰি, সকলো ধৰ্মৰ মূলতঃ পশ্চিম আফ্ৰিকান ঐতিহ্যৰ লোকসকলে কুফি পিন্ধে, যদিও ই ইছলামিক ধৰ্মৰ সদস্যসকলৰ সৈতে অধিক জড়িত।
নাইজেৰিয়াৰ আন এক প্ৰকাৰৰ টুপী হৈছে আবেটি-আজা, ত্ৰিকোণীয় ইয়োৰুবা টুপী, যাৰ নামৰ অৰ্থ হৈছে "কুকুৰৰ কাণৰ দৰে"
পশ্চিম আফ্ৰিকাৰ এজন ৰজা বা জনজাতীয় প্ৰধানৰ কুফিৰ ওপৰত ৰাজকীয় বা সম্ভ্ৰান্ততাক বুজাবলৈ এম্ব্ৰয়ডাৰী কৰা থাকে।
নাট্যদলৰ অংশ স্বৰূপে তেওঁ কলকাতাৰ পৰা চট্টগ্ৰাম, কক্সবজাৰ সহ অবিভক্ত বংগৰ বিভিন্ন ঠাইত অনুষ্ঠান পৰিবেশন কৰে।
বংগবালা চলচ্চিত্ৰত আত্মপ্ৰকাশৰ পাছত নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ বাবে তেওঁ মঞ্চ এৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।
এই সময়চোৱাতে তেওঁ প্ৰথম কলম্বিয়াৰ বাবে আৰু তাৰপিছত হিন্দুস্তান মিউজিকেল প্ৰডাকছ্ কোম্পানীৰ বাবে শ্ৰীমতী উমাদেৱী নামেৰে গীত বাণীবদ্ধ কৰে।
দেনা পাওনা ছবিখনত তেওঁ গাজনৰ এটা ভীৰৰ দৃশ্যত অভিনয় কৰাৰ উপৰিও মিছ আভাৱতীৰ সৈতে "বাবা আপন ভোলা, মোদেৰ পাগল ছেলে" শীৰ্ষক গীত এটি গাইছিল।
উমাৱতীয়ে নায়িকাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা প্ৰথম ছবিখন হ’ল নিউ থিয়েটাৰ্ছৰ চণ্ডীদাস , য’ত তেওঁ ৰামী ধুবুনীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
কেৰিয়াৰৰ শীৰ্ষত থকা অৱস্থাতে উমাই শোভাবজাৰ ৰাজবাৰীৰ সদস্য তথা অধিবক্তা গুৰুপ্ৰসাদ দেৱক বিয়া কৰাইছিল।
সেই সময়ত অভিনয়ৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকা এগৰাকী নাৰীৰ পক্ষে ইমান ৰক্ষণশীল পৰিয়াললৈ বিয়া হোৱাটো ইমান সহজসাধ্য নাছিল।
কুন্দনলাল চাইগল, পাহাড়ী সান্যাল আৰু পৃথ্বীৰাজ কাপুৰ আদিৰ সৈতে তেওঁৰ যুটি সেই সময়ত যথেষ্ঠ জনপ্ৰিয় আছিল।
এনচিআৰবি ২০২১ৰ পৰিসংখ্যা অনুসৰি ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ ভিতৰত ৰাজস্থানত সৰ্বাধিক ধৰ্ষণৰ ঘটনা সংঘটিত হৈছে; দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় স্থানত আছে ক্ৰমে মধ্যপ্ৰদেশ আৰু উত্তৰ প্ৰদেশ।
আনহাতে জনমূৰি হিচাপত সৰ্বাধিক ধৰ্ষণ ঘটনা সংঘটিত হয় জয়পুৰত, প্ৰতি এক লাখ জনসংখ্যাৰ বিপৰীতে ৩৪।
আনহাতে কলকাতাত ধৰ্ষণৰ হাৰ সৰ্বনিম্ন পঞ্জীয়ন কৰা হৈছে; মহানগৰখনৰ জনমূৰি ধৰ্ষণৰ হাৰো সৰ্বনিম্ন।
বিবাহৰ ভুৱা প্ৰতিশ্ৰুতিৰ ভিত্তিত সন্মতিসূচক যৌন সম্পৰ্ককো চৰকাৰে ধৰ্ষণ বুলি শ্ৰেণীভুক্ত কৰে।
কেইবাটাও কাণ্ডই সংবাদ মাধ্যমৰ ব্যাপক দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰাৰ পিছত আৰু স্থানীয় আৰু দেশজোৰা জনসাধাৰণৰ প্ৰতিবাদৰ সূচনা কৰাৰ পিছত শেহতীয়া বছৰবোৰত ধৰ্ষণৰ খবৰ দিয়াৰ ইচ্ছা বৃদ্ধি পাইছে।
লেখিকা মিচেল এন এবাটৰ মতে, উনবিংশ শতিকাৰ আমেৰিকান সংস্কৃতিত 'টমবয়' শব্দটোৰ ব্যৱহাৰে এক নিৰ্দিষ্ট আচৰণ বিধিৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছিল যিয়ে যুৱতীসকলক ব্যায়াম, "বুদ্ধিমান পোছাক" পিন্ধিবলৈ আৰু "স্বাস্থ্যকৰ আহাৰ" খাবলৈ প্ৰেৰণা যোগাইছিল।
এক স্বাস্থ্যকৰ জীৱনশৈলীৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ বাবে, প্ৰভাৱশালী নাৰী আচৰণ বিধিৰ বিকল্প হিচাপে এই সময়ছোৱাত টমবয়বাদৰ জনপ্ৰিয়তা দ্ৰুতভাৱে বৃদ্ধি পাইছিল।
আবেটে কৈছিল যে আচৰণৰ এই পদ্ধতিটোৱে দেশৰ ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ কইনা শিশু-সকলৰ শক্তি আৰু স্থিৰতা বৃদ্ধি কৰাত অৰিহণা যোগাব।
তেওঁ বৰ্ণনা কৰিছিল যে দেশৰ যুৱতীসকলৰ বাবে এই টমবয়বাদ এক নতুন প্ৰতিপালন পদ্ধতি বা লিংগ বিবৃতিতকৈ অধিক আছিল; এই নতুন ধাৰাটো মানৱ জনসংখ্যাৰ আনুবংশিক মানদণ্ড উন্নত কৰাৰ এটা উপায় আছিল।
টমবয় ধাৰণাটোৱে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ বাবে পৃথক পৃথক কাৰ্যকলাপ আৰু সাজপাৰ থকা বুলি ভৱা ধাৰণাটোৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলায়।
ইয়াৰ দ্বাৰা লিংগভূমিকা আৰু পৰম্পৰাগত লিংগ ধাৰণা এই উভয় দিশৰ সমৰ্থন বা অস্বীকাৰ দুয়োটাই হোৱা দেখা যায়।
সাধাৰণতে নাৰীসুলভ বৈশিষ্ট্যবোৰক প্ৰায়ে অৱমূল্যায়ন কৰা হয় বা এয়া সমাজৰ বাবে অবাঞ্ছিত হোৱা দেখা যায়।
ইয়াৰ কাৰণ বিবেচনা কৰিলে দেখা যায় যে আমাৰ সামাজিক পৰিৱেশত প্ৰায়ে কেৱল পুৰুষত্বক প্ৰাধান্য বা মূল্য দিয়া দেখা যায়।
প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধ আৰু দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ জৰিয়তে সমাজ, সাহিত্য আৰু তাৰ পিছত চলচ্চিত্ৰত টমবয়বাদ জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল।
বিংশ শতিকাৰ সময়ছোৱাত ফ্ৰয়েডীয় মনোবিজ্ঞান আৰু এলজিবিটি সামাজিক আন্দোলনৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ফলত টমবয়ৰ যৌনতা সম্পৰ্কে সামাজিক ভয়ৰ উৎপত্তি হৈছিল।
এই সাধাৰণ বৈশিষ্ট্যবোৰৰ ভিতৰত আছে পুৰুষসুলভ পোছাক পিন্ধা আৰু শাৰীৰিক প্ৰকৃতিৰ খেল আৰু কাৰ্যকলাপত জড়িত হোৱা আৰু বিভিন্ন সংস্কৃতি য'ত নাৰীৰ উপস্থিতি ৰিক্ত বা ল'ৰাৰ ক্ষেত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয়, তেনে ক্ষেত্ৰ আদিৰে জড়িত হোৱা।
মনোবিশ্লেষক ডিয়ান এলিছৰ প্ৰবন্ধত প্ৰকাশ পাইছিল যে সাধাৰণ মহিলাতকৈ এজন টমবয় লেচবিয়ান হোৱাৰ সম্ভাৱনা অধিক।
যদিও কিছুমান টমবয়ে পিছলৈ তেওঁলোকৰ কৈশোৰ বা প্ৰাপ্তবয়স্ক কালত সমকামী পৰিচয় প্ৰকাশ কৰে, কিন্তু নাৰী এগৰাকীয়ে প্ৰকাশ কৰা পুৰুষৰ দৰে আচৰণক এজন ব্যক্তিৰ যৌন অভিমুখীতাৰ প্ৰকৃত সূচক বুলি ক'ব পৰা নাযায়।
অক্সফৰ্ড ইংৰাজী অভিধানৰ মতে টমবয় শব্দটো মূলতঃ "উদ্ধত, উচ্ছৃংখল বা স্বয়ম্ভূ যুৱক" বুলি উল্লেখ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
এই অভিধানে ১৫৬৭ চনত প্ৰকাশিত ৰাল্ফ ৰোইষ্টাৰ ডইষ্টাৰৰ পৰা এই শব্দটোৰ প্ৰথম মুদ্ৰিত ৰূপত ব্যৱহাৰ কৰা বুলি নিৰ্ধাৰণ কৰিছে।
১৮৯৮ চনত নাৰীবাদী লেখিকা চাৰ্লট পাৰ্কিন্স গিলমেনে তেওঁৰ ৱমেন এণ্ড ইকনমিক্স নামৰ কিতাপখনত টমবয় হোৱাৰ ফলত স্বাস্থ্যৰ লাভালাভৰ লগতে লিংগ অন্বেষণৰ স্বাধীনতাৰ প্ৰশংসা কৰিছে।
স্কুলীয়া দিনৰ পৰা কবিতাৰ চৰ্চা আৰম্ভ কৰা হালৈৰ প্ৰথম কবিতা 'শৰৎ' শিশু আলোচনী মৌচাকত প্ৰকাশিত হয়।
কলেজত পঢ়ি থকা সময়ত তেওঁ কবিতাৰ প্ৰতি অধিক আগ্ৰহী হয় আৰু ২০০৬ চনত প্ৰান্তিক আলোচনীত কবিতা প্ৰকাশিত হোৱাৰ পিছত কবিতা সম্বন্ধে অধিক সচেতন হয়।
কবি নীলমণি ফুকনক আদিগুৰু হিচাপে মানি অহা হালৈৰ প্ৰথম কাব্য সংকলন “অকলে আছোঁ কুশলে আছোঁ” ২০১০ চনত প্ৰকাশ পায়।
ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ নীলমণি ফুকনৰ কবিতাৰ নেপথ্য " নামৰ আন এখন গ্ৰন্থ সম্পাদনা কৰে য'ত নীলমণি ফুকনৰ সৈতে সম্পাদকৰ কথোপকথন, কবিতাৰ সৃষ্টিৰ আঁৰৰ কথা আৰু কবিতাৰ সৈতে জড়িত কিছু চিত্ৰকৰ্ম সংযোজিত হৈছে।
সাহিত্য অকাডেমিৰ বঁটা প্ৰদান পুস্তিকাত হালৈৰ কবিতাত ব্যৱহৃত ঠাঁচ সমূহে গভীৰ মানৱীয় সম্বন্ধক ৰেখাংকিত কৰিছে তথা যথাৰ্থ বোধ স্বৰূপে কাৰ্য কৰে বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
হৰেকৃষ্ণ ডেকাই কৈছে "তেওঁৰ অনুচ্চ কণ্ঠৰ কবিতাবোৰত নিসংগতা, বিষাদ, বিচ্ছেদৰ বেদনা মৰ্মস্পৰ্শী হৈ প্ৰকাশ পাইছে।
১৯৮৮ চনৰ ৫ ফেব্ৰুৱাৰীত পাগলাদিয়া নদীৰ পাৰত অৱস্থিত নলবাৰী জিলাৰ চেংনৈ ত মৃদুল হালৈৰ জন্ম হয়।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ শংকৰদেৱ একাডেমী, নলবাৰীত অধ্যয়ন কৰে আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া বিভাগত স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰে।
“মোৰ জীৱন সোঁৱৰণ’’ কিতাপখন দুটা ভাগত বিভক্ত আৰু পৰিশিষ্টত দুটা ভাগ পিছত সংযোগ কৰা আছে৷ “বাঁহী’’ আলোচনীত তেখেতৰ চৌৱন্ন বছৰ বয়সত জীৱন সোঁৱৰণী লিখিবলৈ লয় আৰু দুবছৰ খণ্ড খণ্ডকৈ লিখি পিছত বন্ধ কৰি আকৌ বন্ধুমহলৰ অনুৰোধত লিখিবলৈ লয় যদিও শেষৰ ডেৰকুৰি বছৰৰ কথা ইয়াত লিপিবদ্ধ হোৱা নাই৷ এই আত্মজীৱনীখন কলেৱৰত সৰু যদিও সেই সময়ছোৱাৰ দলিলস্বৰূপ৷ আত্মজীৱনীখনৰ প্ৰথম ভাগত থকা আঠটা অধ্যায়ৰ প্ৰথমটো অধ্যায়ৰ আৰম্ভণি কৰা হৈছে তেওঁৰ স্বভাৱসুলভ লেখন শৈলীৰে এনেদৰে,
বুলি তেওঁ জন্ম চন-তাৰিখৰ অসাৰতা বুজাই তেওঁ লিখিছিল, তেওঁ ঘৰত জন্ম-পত্ৰিকা বা সোঁৱৰণী কৰাৰ নিয়ম পূৰ্বাপৰ চলি আছিল যদিও অতি যতনেৰে টোপোলা কৰি ৰখা সোঁৱৰণীবোৰ চুবলৈ নাপাইছিল, কাৰণ, পিতাকৰ বাধা-নিৰ্দেশ আছিল৷ পিতাকে বাধা দিয়া কোনো কামকে তেওঁলোকে নকৰিছিল৷ পিছত সেই টোপোলাটো পূৰ্বপুৰুষৰ আন অনেক পুৰণি পুথিৰে সৈতে ক’ৰবাত হেৰাই থাকিল৷ এইবিষয়ে লেখক অজ্ঞ৷ তাৰ পৰিৱৰ্তে লেখকে তেওঁৰ জন্মস্থান সম্পৰ্কে বিশদ বিৱৰণ দি লিখিছে, এইখিনিৰ পিছতে লেখকৰ দেউতাক বৰপেটাৰ পৰা তেজপুৰলৈ বদলি হৈ যায়৷ শিশু লক্ষ্মীনাথৰ স্মৃতিত বৰপেটাৰ মাথোঁ চাৰিটা কথা ধঁৱলি-কুঁৱলিকৈ মনত আছিল আৰু তাকে তেওঁ ব্যক্ত কৰিছে৷ বানপানী, বানপানীত ম’হ সাঁতুৰি যোৱা, কীৰ্তনঘৰ আৰু আতৈৰ বহাত হাতীখুজীয়া বাটিত বোকা-চাউলৰ জলপান খোৱা-- এইকেইটাই আছিল লক্ষ্মীনাথৰ শৈশৱত পোৱা বৰপেটাৰ স্মৃতি৷ ইয়াৰ পিছত তেজপুৰত কঠোৱা মধুৰ সময়ৰ বৰ্ণনাৰে তেওঁ প্ৰথম আধ্যা সম্পূৰ্ণ কৰিছে৷
প্ৰথম ভাগৰ সপ্তম অধ্যায়টো অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীৰ বাবে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ এইটি অধ্যায়ত কলিকতালৈ পঢ়িবলৈ গৈ লটিঘটি হোৱা আৰু ঘৰৰ ল’ৰা ঘৰলৈ উভতি আহি কেইদিনমান টিঘিলঘিলাই থাকি পুনৰ “বান্ধিলোঁ মন শিলৰ খুটি, মেলিলোঁ মন ঘোঁৰাৰ ছুটি’’ বুলি কলিকতালৈ যাবলৈ সংকল্পবদ্ধ হৈ কলিকতাৰ চিটি কলেজত নাম লগাই, অবাবত কটোৱা ছমাহৰ ক্ষতিপূৰণ কৰিবলৈ তেওঁ মনপুতি পঢ়াত লাগিল৷ এইসময়তে তেওঁ চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা আৰু হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী আদি কৰি অনেক ছাত্ৰৰ সৈতে পৰিচয় হয় আৰু “অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা’’কে ধৰি “জোনাকী’’ৰ জন্মলগ্নৰে পৰা কলিকতাৰ পৰ ওলোৱা চতুৰ্থ বছৰৰ “জোনাকী’’ৰ কথা সবিস্তাৰে বৰ্ণনা কৰে৷
ষষ্ঠ অধ্যায়ত ৰামকুমাৰ বিদ্যাৰত্নৰ ব্ৰাহ্মধৰ্ম প্ৰচাৰৰ চেষ্টা আৰু “বৰুৱা ফুকন ব্ৰাদাৰ্চ’’ নামৰ ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান খুলি অসমত পশ্চিমৰ আৰ্হিত ব্যৱসায়ৰ শুভাৰম্ভণি ঘটাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে৷ এই প্ৰতিষ্ঠানৰ পৃষ্ঠপোষকতাতে “আসাম নিউচ’’ আৰু “আসাম বন্ধু’’ কাকতদুখন ওলায়৷ এই অধ্যায়তে তেওঁ স্কুলীয়া জীৱনৰ কথা লিখিছে৷ স্কুলীয়া জীৱনৰ ৰুটিনমাফিক কাম কৰি তেওঁ তৃপ্তি নাপাইছিল৷ এইখিনিতে তেওঁ তেওঁৰ ১৪ দফীয়া দৈনন্দিন কামৰ তালিকা এখন প্ৰকাশ কৰিছে, য’ৰ পৰা আমি তেওঁৰ লগতে পৰিয়ালৰ নিত্য-নৈমিত্তিক কামকাজৰ উমান পোৱাৰ লগতে পৰিয়ালটোৰ ঐতিহ্য সম্পৰ্কে এটা ধাৰণা পাব পাৰোঁ৷
মোৰ জীৱন সোঁৱৰণ সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ আত্মজীৱনী৷ “অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰত্যেক কোঠালিতে প্ৰতিভাৰ বন্তি জ্বলাওঁতা, অসমীয়াক জাতীয়তাৰে অনুপ্ৰাণিত কৰোঁতা, অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰধান ওজা শক্তিমন্ত্ৰ যুঁজাৰু অসমীয়া সহিত্যৰ মেধাস্বৰূপ, প্ৰাণস্বৰূপ এটি যুগৰ বতৰা কওঁতা লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ কথা কৈও অন্ত পাবলৈ নাই, লিখি শেষ কৰিবলৈয়ো ভাগৰ লাগে৷’’ এনে এগৰাকী সাহিত্যিকৰ এই আত্মজীৱনীখনৰ প্ৰথম তাঙৰণ উলিয়াইছিল, ১৯৪৪ চনত, মাধব চন্দ্ৰ বেজবৰুৱাই৷ আত্মজীৱনীখন উছৰ্গা কৰিছে মাতৃ ঠানেশ্বৰী দেৱীৰ কৰকমলত আৰু এইখন তেওঁৰ পিতাকৰ জীৱন চৰিত বুলিছে৷ উছৰ্গাত এনেদৰে আছে,
অষ্টম অধ্যায়ত লেখকে তেওঁৰ ৰোমাণ্টিক, কবি-জীৱনৰ আৰম্ভণিৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে৷ আৰম্ভণিতে সেইবোৰ কবিতা হ’লনে নাই সেই সম্পৰ্কে সন্দিহান লেখকে তেওঁৰ কবিতা বিভিন্ন কাকত আলোচনীলৈ পঠিয়াই সম্পাদকৰ ভৰ্ৎসনাসহিত চিঠি পোৱাৰ বিষয়ে মুকলিকৈ লিখিছে৷ সেইছোৱা কালত লেখকে প্ৰচুৰ পাশ্চাত্য সাহিত্য অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু পাশ্চাত্য সাহিত্যৰ ৰোমাণ্টিচিজিমৰ ধাৰা অসমীয়া সাহিত্যলৈ বোঁৱাই আনিবলৈ যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা কৰিছিল৷ নানা ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ মাজতো কলেজীয়া জীৱনৰ শেষ পৰ্যায়লৈ লেখকে পিতৃপ্ৰদত্ত নীতি আৰু ধৰ্মশিক্ষাৰ বান্ধোনে তেওঁক “উলামূলা পছোৱা কুৰুৱাই লৰাব নোৱৰা’’ কৰি ৰাখিছিল৷
লেখকে চতুৰ্থ অধ্যায়ত শিৱসাগৰত পাৰ কৰা ৰোমাঞ্চকৰ শৈশৱৰ কথা, বিদ্যাৰম্ভণিৰ কথা, নিজৰ লগুণ-দিয়নিৰ কথা আৰু কমলাবৰীয়া ভকতৰ কথাৰ সৰস বৰ্ণনা দিছে৷ শিৱসাগৰত সমনীয়াৰ সৈতে খেলা হৈ গুদু, টাংগুটি, কচুগুটি, বাঘ-গৰু, লুকাভাকু আদি খেল খেলাৰ লগতে বৰশী বাই, গছত উঠি শৈশৱ উপভোগ কৰাৰ কথা ৰোমন্থন কৰিছে৷ এই সময়তে লেখকৰ বিদ্যাৰম্ভ হয়, “আদৰ্শ বঙ্গ বিদ্যালয়’’ত; যি তেওঁৰ বাবে সুখদায়ক নাছিল৷ এবছৰ পিছত তেওঁক ইংৰাজী স্কুলত নাম লগাই দিয়া হৈছিল৷ বাকী শিক্ষকসকলে লেখকৰ মনত সাঁচ বহুৱাব নোৱাৰিলেও হেডমাষ্টৰ চন্দ্ৰ মোহন গোস্বামীৰ কথা তেওঁ শ্ৰদ্ধাসহকাৰে উল্লেখ কৰিছে৷
দ্বিতীয় ভাগৰ দ্বিতীয় অধ্যায়ত ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ জীয়ৰী প্ৰজ্ঞা সুন্দৰী দেৱীৰ লগত বিয়া হয়৷ পিতৃমাতৃৰ অনুমোদন অবিহনে পতা এই বিয়াত চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা আৰু হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী দুয়ো যথেষ্ট সহযোগ কৰাৰ কথা আত্মজীৱনীত শ্ৰদ্ধাৰে উল্লেখ কৰিছে৷ এই অধ্যায়ত ৰবি ঠাকুৰৰ পৰিয়ালত বিবাহকাৰ্যৰ সাংস্কৃতিক বিৱৰণ দিয়াক লগতে অসমীয়া বঙালীৰ চিৰন্তন টনাটনিৰ কথাও সৰসভাৱে উপস্থাপন কৰিছে৷ বিবাহৰ দুমাহৰ পিছত আপোন ঘৰলৈ অহা লেখকক গুণী জ্ঞানী পিতৃয়ে সকলো অসন্তুষ্টি আঁতৰাই আকোঁৱালি লোৱাৰ কথা শ্ৰদ্ধাৰে বৰ্ণনা কৰিছে৷
গুৱাহাটীৰ পৰা শিৱসাগৰলৈ নাৱেৰে যোৱা আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ অপাৰ সৌন্দৰ্য্যৰ লগতে পশ্চিমৰ পৰা হঠাতে অহা ধুমুহাৰ ভয়ানক পৰিস্থিতি বৰ্ণাই শেষত কমলাবাৰী সত্ৰত আঁঠু লোৱাৰ কথা সবিস্তাৰে তৃতীয় অধ্যায়ত বৰ্ণনা কৰিছে৷ তেওঁৰ বৰ্ণনাত আছে, আন এঠাইত সুন্দৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ভয়াবহতাৰ কথাও লিপিবদ্ধ কৰিছে৷ লেখকে খাই বৈ ৰাতি শুই থাকোঁতে নাৱৰীয়াহঁতৰ সতৰ্কবাণী শুনি দেউতাকে ধুমুহাৰ পৰা বাচিবলৈ যৎপৰোনাস্তি সতৰ্কতা লোৱাৰ পিছৰ বৰ্ণনা,
দ্বিতীয় ভাগৰ প্ৰথম অধ্যায়ত ঘৰত থাকোতেই বিএ পাছ কৰাৰ খবৰ পায়৷ পুত্ৰৰ সফলতাৰ খবৰ শুনামাত্ৰেই পিতাকে গোঁসাই ঘৰত সোমাই সাষ্টাংগে সেৱা কৰি বৰকাঁহ কোবাইছিল আৰু বাহিৰলৈ আহি পুত্ৰৰ মূৰত হাত থৈ আশীৰ্বাদ দিছিল৷ তাৰপাছত লেখকক আসাম গৱৰ্ণমেণ্টে দুবাৰকৈ একষ্ট্ৰা এছিষ্টেণ্টৰ পদ যাচিছিল যদিও স্বাধীনচিতীয়া লেখকে সেয়া গ্ৰহণ নকৰি কলিকতালৈ গৈ ৰিপন কলেজত বি এল আৰু কলিকতা ইউনিভাৰ্চিটিত ইংৰাজীত এম এ পঢ়িবলৈ লয়৷
’’মোৰ জীৱন সোঁৱৰণ’’ৰ দ্বিতীয় অধ্যায়ত লক্ষীমপুৰত কটোৱা শৈশৱ আৰু বিদ্যাৰম্ভৰ কথাৰ লগতে লগুৱা ধনীৰ নানা কথা আত্মিকতাৰে বৰ্ণনা কৰিছে৷ সিদ্ধেশ্বৰ সোণাৰিৰ সোণাৰিশাললৈ যোৱাৰ কথা, দুৰ্গেশ্বৰ খনিকৰে মাটিৰ প্ৰতিমা সজা চাই চাই অভিভূত লক্ষ্মীনাথক খনিকৰে মাটিৰ সুতুলি সাজি দিয়া আৰু তাৰ মাত উলিয়াই আপ্লুত হৈ পৰা লেখকে মনৰ ভাৱ কলসুলভ বৰ্ণনা কৰিছে৷
পঞ্চম অধ্যায়ত নিজৰ পৰিয়ালৰ বিভিন্নজনৰ বিয়া, মৃত্যু আৰু দেউতাক দীননাথ বেজবৰুৱাৰ স্থিতপ্ৰজ্ঞ চৰিত্ৰৰ বিষয়ে কোৱাৰ লগতে অসমৰ সত্ৰীয়া পৰম্পৰাৰ “চৰিত তোলা’’ প্ৰথাৰ বিষয়ে সবিস্তাৰে বৰ্ণনা কৰিছে, যি তেওঁলোকৰ ঘৰত দেউতাকে কৰিছিল আৰু লেখকৰ লগতে পৰিয়ালৰ সকলোৱে শুনিছিল৷ ৰাসপূজা, ফাকুৱা উৎসৱ আদিও সত্ৰীয়া ৰীতি-নীতিৰে পালিত হৈছিল৷
ষষ্ঠ অধ্যায়ৰ আৰম্ভণিতে গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ পৰিয়ালটোৰ দুৰ্দশাৰ কথা বৰ্ণাই লিখকে লিখিছে, ,
তাৰপাছত সেই অধয়ায়ত ভোলানাথ বৰুৱাৰ সৈতে কাঠৰ কাৰবাৰ কৰাৰ কথা আৰু উৎফুল্লিত লেখকে তেওঁলোকৰ বন্ধুত্ব আৰু ব্যৱসায়ৰ জয়জয়ময়ময় অৱস্থাৰ কথা এনেদৰে লিখিছে,
তৃতীয় অধ্যায়ত চন্দ্ৰকুমাৰ পাটনালৈ যোৱা আৰু তাৰ ঠাইত থাকিবলৈ অহা ভোলানাথ বৰুৱাৰ লগত চিনাকি হৈ সম্বন্ধ ঘনিষ্ঠ হোৱাৰ কথা লিখিছে আৰু চতুৰ্থ অধ্যায়ত বি এল পৰীক্ষাত ফেল হোৱাৰ খবৰ আৰু কিয় ফেল হ’ল তাৰ কাৰণ বৰ্ণনা কৰা আছে৷
নৱম অধ্যায়ত দ্বিতীয়া কন্যা অৰুণাৰ জন্ম৷ ইয়াৰ মাজতে ভোলানাথ বৰুৱাৰ লগত হোৱা মনোমালিন্যৰ বাবেই তেওঁৰ দিনলিপি কিছুমান ৰাজহুৱা কৰিছিল৷ সেই দিনলিপিবোৰে লক্ষ্মীনাথৰ কৰ্মময় জীৱন আৰু সততাক ডাঙি ধৰিব পাৰিছিল৷
গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ পৰিয়ালৰ কৰুণ কাহিনীৰে লেখকে পঞ্চম অধ্যায়টো লিখিছে৷ ১৮৯৪ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ ২৫ তাৰিখে গুণাভিৰামৰ মৃত্যু হয়৷ তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত পৰিয়ালটোলৈ নামি অহা দুৰ্যোগৰ কথা সবিস্তাৰে আলোচনা কৰিছে৷
এইখিনিতে উল্লেখ কৰিব লাগিব যে, “মোৰ জীৱন সোঁৱৰণ’’ লেখকে একেধাৰে নিলিখি কিছুবছৰ থমকি ৰৈছিল৷ পিছত বন্ধুবৰ্গৰ অনুৰোধত পুনৰ লিখিবলৈ বাধ্য হ’ল৷ এইকথা তেওঁ দ্বিতীয় ভাগৰ আৰম্ভণিতে উনুকিয়াই গৈছে৷
সপ্তম অধ্যায়ত পিতাকৰ মৃত্যু, সুৰভিৰ জন্ম আৰু অতি কম বয়সতে সুৰভিৰ মৃত্যুৱে লেখকক উপৰ্যুপৰি মনোকষ্ট দিয়াৰ কথা লিখিছে৷
অষ্টম অধ্যায়ত যেন সপ্তম অধ্যায়ৰ দুখৰ লানিহে বৈ আহিল৷ হৰিহৰ আত্মা ভোলানাথ বৰুৱাৰ সৈতে মনোমালিন্য আৰম্ভ হয়৷
‘লেডী ছুপাৰষ্টাৰ’, ‘লেডী অমিতাভ’, আৰু ‘দ্য একচন কুইন অৱ ইণ্ডিয়ান চিনেমা’ আদি অভিধাৰে খ্যাত বিজয়াশান্তিয়ে নেতি ভাৰতম ,অগ্নি পৰ্বতম ,চেলেঞ্জ ,প্ৰতিঘটনা , ৰেপতি পৌৰুলু , পাচিৱাদী প্ৰণাম , মুবভা গোপালুডু , ইয়ামুদিকি মগুডু , আঠাকু যমুদু আম্মায়িকি মগুডু , জানকী ৰামুডু , মুদ্দুলা মাৱায়্যা , কোণ্ডবীতি ডংগা , ইন্দ্ৰুদু চন্দ্ৰুডু , লৰী ড্ৰাইভাৰ , শত্ৰুভু , গেং লিডাৰ , মান্নান , ৰাউদী ইন্সপেক্টৰ , মণ্ডি মোগুডু পেংকি পেলাম , চিনাৰায়ুডু , পুলিচ লকআপ আদি সফল ছবিত অভিনয় কৰি তেলেগু চিনেমাৰ অন্যতম আগশাৰীৰ অভিনেত্ৰী হিচাপে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে।
১৯৮০ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে আৰু ৯০ৰ দশকত সংবাদ মাধ্যমত তেওঁক দেশৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় আৰু আকৰ্ষণীয় ব্যক্তিত্ব হিচাপে উল্লেখ কৰা হয়।
১৯৮৭ চনত মস্কো আন্তৰ্জাতিক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত স্বয়মক্ৰুছীত চিৰঞ্জীৱীৰ সৈতে আৰু লুইছভিল আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত পদমতী সন্ধ্যা ৰাগমত হলিউডৰ অভিনেতা থমাছ জেনৰ সৈতে অভিনয় কৰে।
চল্লিছ বছৰীয়া চলচ্চিত্ৰ জীৱনত হিন্দী, কানাড়া আৰু মালয়ালমৰ উপৰিও প্ৰধানকৈ তেলেগু, তামিল ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত বিভিন্ন চৰিত্ৰত ১৮৭খন ছবিত অভিনয় কৰিছে।
কৰ্তব্যম ছবিখনত এগৰাকী ‘চুপাৰ কপ’ৰ আক্ৰমণাত্মকতা আৰু নাৰীত্ব দুয়োটা ৰূপৰ ভাৰসাম্য বজাই ৰাখি কৰা সংযত অভিনয়ৰ বাবে তেওঁক শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
প্ৰতিঘটনা ছবিৰ অভিনয়ৰ বাবে বিজয়াশান্তিয়ে প্ৰথম ৰাজ্যিক নন্দী বঁটা আৰু ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে।
অভিনয় জীৱনত তেওঁ অসংখ্য বঁটা-বাহন বুটলিছে, যাৰ ভিতৰত আছে, শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বাবে চাৰিটা অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ ৰাজ্যিক নন্দী বঁটা, সাতটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা দক্ষিণ এটা ফিল্মফেয়াৰ আজীৱন সন্মননা বঁটা আৰু তামিলনাডু চৰকাৰে প্ৰদান কৰা কলাইমামনি বঁটা।
বিজয়াশান্তিয়ে কয় যে তেওঁ নিজকে মাদ্ৰাছৰ পৰিৱৰ্তে তেলেংগানাৰ বুলি ভাবিবলৈ পছন্দ কৰে যদিও ২০০৪ চনলৈকে তেওঁ কেতিয়াও নিজৰ পূৰ্বপুৰুষৰ গাঁও ৰামান্নাগুডেমলৈ যোৱা নাছিল।
তেলেংগানা ৰাষ্ট্ৰ সমিতিৰ প্ৰাৰ্থিত্বত মেদক সমষ্টিৰ পৰা পঞ্চদশ লোকসভালৈ সাংসদ হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়।
ইয়াৰ প্ৰধান ঘাটসমূহ হ'ল - দশশ্বমেধ, মণিকৰ্ণিকা, হৰিশচন্দ্ৰ, মনমন্দিৰ, ৰাজেন্দ্ৰপ্ৰসাদ, পঞ্চগংগা, ৰাণীমহল, অহল্যবাই ঘাট ইত্যাদি।
ইন্দোৰৰ মহাৰাণী অহল্যবাই হোলকৰে ১৭৭৭ খৃষ্টাব্দত বৰ্তমানৰ কাশী-বিশ্বনাথ মন্দিৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
১৩৯৮ চন ৰ জেঠ মাহৰ শুক্লা পূৰ্ণিমাৰ ব্ৰহ্মমুহূৰ্তত নিজৰ সত্যলোক ৰ পৰা সোঁশৰীৰে আহি পৰমেশ্বৰ কবীৰদেৱ শিশু ৰূপ ধাৰণ কৰি লহৰতাৰা বিলত পদুম ফুলৰ ওপৰত বিৰাজমান হৈছিল।
এইদৰে শিশু ৰূপত প্ৰকট হৈ পিছলৈ চৈধ্য শতিকাত উত্তৰ ভাৰতত ধৰ্মোপদেশ দিয়া সন্তজনেই কবীৰদেৱ হয় যাক হেমকোষত নিৰাকাৰ ভগৱান বুলিও উল্লেখ কৰিছে।
এইদৰে মানৱ কল্যাণৰ বাবে প্ৰকট হোৱা দিনৰে পৰা ১২০ বছৰলৈক কবীৰদেৱে দিনে নিশাই সংঘৰ্ষ কৰি ভক্তিৰ সত্য পথ দেখুৱাই আকৌ সোঁশৰীৰে সত্যলোক গমন কৰে।
বাৰাণসী গংগা নদীৰ পশ্চিম পাৰৰ বাৰণা আৰু অসী নদীৰ সংগমস্থলীত স্থাপিত বিশ্বৰ 'আটাইতকৈ পুৰণি জীৱন্ত নগৰ'।
যদিও কাশীৰ অতীত আক্ৰমণকাৰীয়ে বাৰে বাৰে ধ্বংস কৰিছিল, পুনেৰ পেশ্বৱা, ইন্দোৰৰ হোলকাৰ, গ্ৱালিয়ৰৰ সিন্ধিয়া আৰু বাৰাণসীৰ ৰজাই মন্দিৰ, ঘাট আৰু নগৰ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
ভাষাবিদ তথা কোংকণী সাহিত্যিক মনোহৰাৰায় সাৰদেশায়ে : 1500 1992 নায়কৰ চুটিগল্প সংকলন গাৰ্জনৰ বিষয়ে কৈছে- "গৰ্জন মানে ৷ তেওঁ নিজৰ শক্তিৰ প্ৰতি সচেতন মহিলা।
তেওঁ জয়ন্তী নায়কৰ নিম্নেম বণ্ড ৰ সন্দৰ্ভতো মন্তব্য কৰে যিয়ে "ঈশ্বৰৰ ন্যায়ৰ ধাৰণাটোৰ বিৰুদ্ধে অসন্তুষ্টি প্ৰকাশ কৰিছে"৷ লগতে কয় যে "এইটো সঁচা যে মহিলা লেখিকাসকল এক নিৰ্দিষ্ট আৱেগৰ প্ৰতি প্ৰৱল কিন্তু এই আৱেগক অতিৰঞ্জিত কৰা হোৱা নাই।
তেখেত এগৰাকী চুটিগল্প লেখিকা, নাট্যকাৰ, শিশু লেখিকা, লোককথাবিদ, অনুবাদক আৰু গোৱা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কোংকণী বিভাগৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰা প্ৰথমগৰাকী ব্যক্তি।
নায়কৰ আমোন্নেম য়েক লোকজিন গ্ৰন্থখনে আমোনা গাঁও আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চলসমূহৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে।
২০১৯ চনত ৰাজাই প্ৰকাশনে মাৰাঠী কাকত লোকমতত প্ৰকাশিত গোৱা লোককথা বিষয়ত তেওঁৰ প্ৰবন্ধৰ সংকলন ‘গুতবন্ধ’ প্ৰকাশ কৰে।
জয়ন্তী নায়কে গোৱা কোংকণী অকাডেমীৰ লোককথাৰ অংশটোত গুৰুত্ব দিছে৷ যাৰ লক্ষ্য হৈছে "গোৱাৰ চহকী লোককথা সংৰক্ষণ কৰা"।
তেওঁৰ ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত ৰাথা টুজেও ঘুদিঅ', কানেৰ খুণ্টি নাৰী, ট্লয় উখাল্লী কেলিয়ানি, মানালিম গীতাম, পেডনেচো দছৰো আৰু লোকবিম্ব আদি অন্যতম।
২০০৮ চনত গোৱা কোংকণী অকাডেমীয়ে প্ৰকাশ কৰা ৰোমান লিপিৰ কোংকণী লোককথাৰ সংকলন ভেঞ্চিক লোক কাননিও সংকলন আৰু সম্পাদনা কৰিছিল।
কোংকণী লোকভেদ নামৰ তেওঁৰ কোংকণী লোককথাৰ গ্ৰন্থখনত কোংকণীভাষী প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলৰ মাজত প্ৰচলিত কেইবাটাও লোককথা সন্নিৱিষ্ট কৰিছে৷