polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
সিদ্ধেশ্বৰীৰ মূল গুৰু বড়ে ৰামদাস আছিল যদিও তেওঁ দেৱাসৰ ৰাজাব আলি খান, লাহোৰৰ ইনায়ত খানৰ ওচৰতো প্ৰশিক্ষণ লৈছিল।
তেওঁ 'খয়াল', 'থুমৰি' আৰু শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ ক্ষুদ্ৰ ৰূপ 'দাদৰা', 'চৈতি', 'কজৰী' আদি গাইছিল।
বিশেষ বিশেষ অনুষ্ঠানত তেওঁ গোটেই নিশা তেওঁ সংগীত পৰিবেশন কৰিছিল; উদাহৰণ স্বৰূপে ক’ব পাৰি, মহাৰজা দাৰভাঙ্গাৰ দ্বাৰা আয়োজিত সমগ্ৰ নিশা জুৰি চলা 'নৌকা অভিযান'।
পিছদিনাখন সিয়াজী মিশ্ৰই আহি ৰাজেশ্বৰীক জনালে যে সিদ্ধেশ্বৰীক তেওঁ আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে তুলি লব বিচাৰে।
১৯৮৯ চনত প্ৰখ্যাত পৰিচালক মণি কৌলে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ উন্নয়ন নিগমৰ প্ৰযোজনাত তেওঁৰ জীৱনৰ আধাৰত এখন বঁটা-বিজয়ী তথ্যচিত্ৰ 'সিদ্ধেশ্বৰী' নিৰ্মাণ কৰিছিল।
পতিতাবৃত্তিৰ স্থিতি আৰু এই সংক্ৰান্তিয় আইন দেশ অনুসৰি বেলেগ বেলেগ হয়; যিয়ে ভিনভিন মতৰ প্ৰতিফলন কৰে।
কিছুমানে পতিতাবৃত্তিক মহিলা, আৰু শিশুৰ বিৰুদ্ধে শোষণ বা হিংসাৰ এক প্ৰকাৰ আৰু যি মানৱ সৰবৰাহৰ কাৰ্য সংঘটিত হৈছে বুলি বিবেচনা কৰে।
প্ৰতিষ্ঠান বা উদ্যোগ হিচাপে পতিতাবৃত্তিৰ কিছুমান সমালোচক হৈছে "নৰ্দিক মডেল"ৰ সমৰ্থকসকল, যিয়ে যৌনতা ক্ৰয়-বিক্ৰয় কাৰ্যক অবৈধ বুলি গণ্য কৰে।
কানাডা, আইচলেণ্ড, আয়াৰলেণ্ড, উত্তৰ আয়াৰলেণ্ড, নৰৱে, ফ্ৰান্স আৰু ছুইডেনেও এই দৃষ্টিভংগী গ্ৰহণ কৰিছে।
আন কিছুমানে যৌন কাৰ্য্যক এক বৈধ বৃত্তি হিচাপে বিবেচনা কৰে, যাৰ দ্বাৰা এজন ব্যক্তিয়ে ধনৰ বিনিময়ত যৌন কাৰ্য্যৰ ব্যৱসায় কৰে বা বিনিময় কৰে।
এমনেষ্টি ইণ্টাৰনেচনেল হৈছে পতিতাবৃত্তিৰ পৰা দণ্ড অপসাৰণৰ বাবে আহ্বান জনোৱা এটা উল্লেখযোগ্য প্ৰতিষ্ঠান।
"যৌন কাৰ্যকলাপ"ৰ সংজ্ঞা প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে একে নহয়, আৰু প্ৰায়ে গ্ৰাহকৰ সৈতে প্ৰয়োজন হোৱা শাৰীৰিক সম্পৰ্ক হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰা হয়।
এছক'ৰ্ট পতিতাবৃত্তিত যৌনকাৰ্য গ্ৰাহকৰ বাসগৃহ বা হোটেলৰ কোঠাত ; বা এছক'ৰ্টৰ বাসগৃহত বা এছক'ৰ্টৰ দ্বাৰা ভাড়াত লোৱা হোটেলৰ কোঠাত হ'ব পাৰে।
অৱশ্যে মধ্য-এছিয়া, মধ্যপ্ৰাচ্য আৰু আফ্ৰিকাৰ বেছিভাগ অংশৰ সম্পূৰ্ণ তথ্য পোৱা নাযায়, যদিও সেই বৃহৎ অঞ্চলৰ দেশবোৰে শীৰ্ষ যৌন পৰ্যটনৰ ক্ষেত্ৰত শীৰ্ষস্থান লাভ কৰিছে)।
বিশ্বজুৰি পতিতাবৃত্তিৰ দ্বাৰা উপাৰ্জন কৰা বাৰ্ষিক আয় ১০০ বিলিয়ন ডলাৰৰ অধিক বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে।
তেওঁ কৃষ্ণবৰ্ণৰ দাসী তিৰোতাসকলৰ ওপৰত এনেছথিজিয়া অবিহনেই অস্ত্ৰোপ্ৰচাৰ কৰি কিছুমান শল্যচিকিৎসা বিষয়ক কৌশল বিকশিত কৰিছিল।
এই অস্ত্ৰোপচাৰ সম্পাদন কৰোঁতে তেওঁ পুৰুষ চিকিৎসক আৰু শিক্ষাৰ্থীসকলক মাতি আনিছিল যাতে তেওঁলোকে মহিলা কেইগৰাকীৰ ওপৰত কৰা অস্ত্ৰোপচাৰৰ আক্ৰমণাত্মক আৰু বেদনাদায়ক প্ৰক্ৰিয়া স্বচক্ষে চাব পাৰে।
সেই মহিলা কেইগৰাকীৰ ভিতৰত এনাৰ্চা ৱেষ্টকোট নামৰ মহিলাগৰাকীৰ ওপৰত চিমছে এনেছথিজিয়া অবিহনেই ৩০ টাকৈ অস্ত্ৰোপচাৰ সম্পাদন কৰিছিল।
ভালেসংখ্যক দাসী মহিলা থকা বাবে চিমছে এজনীৰ পাছত আন এজনী মহিলাৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ ফিষ্টুলাৰ মেৰামতি নিখুঁত কৰিবলৈ নিৰন্তৰ চেষ্টা কৰিছিল।
পাছলৈ চিকিৎসক আৰু শিক্ষাৰ্থীসকলে চিমছক সহায় কৰিবলৈ আগ্ৰহ হেৰুৱাইছিল, আৰু সেয়েহে চিমছে তেওঁক সহায় কৰিবলৈ আন দাসী মহিলাসকলক নিযুক্তি দিছিল, যিসকলে তেওঁলোকৰ নিজৰ অস্ত্ৰোপচাৰৰ পৰা আৰোগ্য হৈ আহিছিল।
১৮৫৫ চনত চিমছে নিউয়ৰ্কত মহিলাৰ চিকিৎসালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু এইখনেই আছিল আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত বিশেষকৈ মহিলাৰ বাবে প্ৰতিষ্ঠিত প্ৰথমখন চিকিৎসালয়।
ইজিপ্টৰ অতিকৈ পুৰণি চিকিৎসা শাস্ত্ৰ বিষয়ক পুথি কাহুন গাইনিক'লজিকেল পেপিৰাছত গাইনিক'লজিকেল ৰোগ, উৰ্বৰতা, গৰ্ভধাৰণ, গৰ্ভ-প্ৰতিৰোধ আদিকে ধৰি স্ত্ৰীৰ স্বাস্থ্য সম্পৰ্কীয় ভালেমান তথ্য পোৱা যায়।
পুথিখন চৌত্ৰিশটা শাখাত বিভক্ত কৰা হৈছে আৰু প্ৰতিটো শাখাত এক নিৰ্দিষ্ট সমস্যাৰ কেনেকৈ ৰোগ নিৰ্ণয় আৰু চিকিৎসা কৰা হয় তাৰ বিষয়ে বিষদভাৱে বৰ্ণোৱা হৈছে।
বৰং ৰোগৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত অংশত ঔষধ প্ৰয়োগ কৰা অথবা ঔষধ গিলি খোৱা আদি পদ্ধতিৰ বিষয়েহে উল্লেখ আছে কিয়নো কেতিয়াবা কেতিয়াবা গৰ্ভাশয়টোক শৰীৰৰ আন অংশত প্ৰকাশ হোৱা অসুস্থতাৰ উৎস হিচাপে দেখা যায়।
স্ত্ৰীৰোগ বিজ্ঞান হৈছে চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ এক ক্ষেত্ৰ য'ত স্ত্ৰীৰ প্ৰজনন তন্ত্ৰৰ লগত জড়িত সমস্যা সম্পৰ্কে অধ্যয়ন, আলোচনা তথা ৰোগৰ চিকিৎসা কৰা হয়।
ইয়াৰ বিপৰীতে এণ্ড্ৰ'লজি হৈছে গাইনিক'লজিৰ সমকক্ষ ক্ষেত্ৰ য'ত পুৰুষৰ প্ৰজনন তন্ত্ৰৰ লগত জড়িত সমস্যা সম্পৰ্কে অধ্যয়ন, আলোচনা ইত্যাদি কৰা হয়।
বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে স্ত্ৰীৰোগ বিজ্ঞান আৰু প্ৰসৱতত্ত্বৰ বিশেষত্বৰ মাজত অভাৰলেপ হোৱা দেখা যায়।
কৰ্কট ৰোগ আৰু প্ৰজনন অংগৰ (ডিম্বাশয়, ফেলোপিয়ান টিউব, জৰায়ু, চাৰ্ভিক্স, যোনি আৰু ভাল্‌ভা) প্ৰাক-কৰ্কট ৰোগ
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব পঞ্চম/চতুৰ্থ শতিকাৰ কেইবাখনো স্ত্ৰীৰোগ সম্পৰ্কীয় ৰচনা হিপোক্ৰেটিক কৰ্পাছত অন্তৰ্ভুক্ত আছে।
আনহাতে, খ্ৰীষ্টপূৰ্ব চতুৰ্থ শতিকাৰ চিকিৎসাবিজ্ঞান সম্পৰ্কীয় পুথিৰ অন্যতম এক উৎস আছিল এৰিষ্ট'টল।
ভাৰতীয় পৰম্পৰাগত চিকিৎসা পদ্ধতি অৰ্থাৎ আয়ুৰ্বেদতো স্ত্ৰীৰোগ বিজ্ঞান বিষয়ক ধাৰণাসমূহ আৰু কৌশলসমূহৰ বিষয়ে ভালেমান তথ্য পোৱা যায়।
প্ৰিয়া শেঠে চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী হিচাপে জড়িত হোৱা প্ৰথমখন পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ ছবি আছিল 'বাৰা আনা'।
২০১৮ চনত প্ৰিয়া শেঠে জিফাইভত "কৰেনজিৎ কৌৰ-দ্য আনটল্ড ষ্টৰি অৱ ছানী লিয়নি"ৰ দ্বিতীয়টো ছিজনত কাম কৰে।
বিদ্যালয়ৰ শিক্ষা সমাপ্ত কৰাৰ পাছত তেখেতে মুম্বাইৰ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ্ছ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা অৰ্থনীতিত এটা ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
আৰু ইয়াৰ পিছত নিউ ইউৰ্ক ইউনিভাৰ্ছিটি টিচ স্কুল অৱ দ্য আৰ্টছৰ পৰা এটা ছমহীয়া ছবি-নিৰ্মাণৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰে।
স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰাৰ পাছত প্ৰিয়া শেঠে 'ক্লেপাৰ' আৰু 'ফ'কাছ পুলাৰ 'ক প্ৰথম কাম হিচাপে গ্ৰহণ কৰে।
পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ ছবি, বিজ্ঞাপন, পানীৰ তলৰ দৃশ্যগ্ৰহণ আৰু ফটোগ্ৰাফীৰ বাবে তেখেত সততে পৰিচিত।
ভাৰতীয় মূলসুঁতিৰ ছিনেমাত কৰ্মৰত এমুঠিমান চিত্ৰগ্ৰহণকাৰীৰ ভিতৰত প্ৰিয়া শেঠৰ নামটো তৰ্কাতীতভাৱে ল'ব পাৰি।
২০১৭ চনত প্ৰিয়া শেঠ 'ভাৰতীয় নাৰী চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী সমূদায়' -ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য হৈ পৰে।
বৰ্তমানৰ ভূত্বকীয় জ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ ওপৰত আধাৰ কৰি ভূত্বকীয় শক্তি সংস্থাই ৰাজহুৱাভাৱে ব্যক্ত কৰা সম্ভাৱনা অনুযায়ী, গোলকীয় ক্ষমতাৰ কেৱল ৬.৯ শতাংশ ভূতাপীয় শক্তিহে এতিয়ালৈকে কাৰ্যক্ষম কৰিব পৰা গৈছে৷ আনহাতে জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ আন্তঃ-চৰকাৰীয় সদন ৰ প্ৰতিবেদন মতে, ভূতাপীয় শক্তি ৩৫ গিগাৱাটৰ পৰা ২ টেৰাৱাটৰ পৰিসৰত আছে৷
১৫ শতাংশতকৈও অধিক বিজুলী ভূতাপীয় শক্তিৰ পৰা আহৰণ কৰি থকা বৰ্তমানৰ দেশকেইখন হৈছে-এল ছালভাডোৰ, কেনিয়া, ফিলিপাইনছ্, আইচলেণ্ড, নিউজিলেণ্ড, আৰু কোষ্টা ৰিকা৷
ভূতাপীয় শক্তি হৈছে পৃথিৱীৰ ভূতাপীয় ক্ষমতাৰ দ্বাৰা উৎপাদন কৰা শক্তি৷ শুষ্ক বাস্প বৈদ্যুতিক কেন্দ্ৰ, স্ফুলিংগ বাস্প বৈদ্যুতিক কেন্দ্ৰ আৰু দ্বৈত চক্ৰ বিদ্যুৎ কেন্দ্ৰ প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি এতিয়ালৈকে এই শক্তি আহৰণ কৰি থকা হৈছে৷ ভূতাপীয় বিদ্যুৎ উৎপাদন বৰ্তমানলৈকে ২৬খন দেশত সম্ভৱ হৈছে৷ আনহাতে ভূতাপীয় উত্তপন ৭০ খন দেশত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে৷.
ভূতাপীয় শক্তি হৈছে পৃথিৱীৰ ভূগৰ্ভত উৎপাদিত আৰু জমা হৈ থকা তাপ শক্তি৷ পৃথিৱীৰ ভূত্বকত থকা ভূতাপীয় শক্তি গ্ৰহটোৰ মূল গাঁথনি আৰু কিছুমান দ্ৰব্যৰ (বৰ্তমান সঠিকভাৱে অনুমান কৰিব পৰা নাই যদিও সম অনুপাতত থাকে বুলি ভবা হয়) তেজস্ক্ৰিয় পতনৰ পৰা উৎপাদিত হয়৷ ৷ গ্ৰীক শব্দ 'জি' , অৰ্থ-পৃথিৱী) আৰু 'থাৰ্মোছ' ৰ পৰা শব্দটি সৃষ্টি হৈছে৷
ভূতাপীয় শক্তিক সাধাৰণতে বহনক্ষম, নৱীকৰণযোগ্য শক্তিৰ উৎস হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়৷ কাৰণ পৃথিৱীত সঞ্চিত হৈ থকা তাপৰ তুলনাত এইদৰে নিষ্কাষণ কৰা শক্তিৰ পৰিমাণ অতি কম৷ ভূতাপীয় বিদ্যুৎ কেন্দ্ৰৰ জৰিয়তে নিৰ্গমণ ঘটা কাৰ্বন ডাই অক্সাইডৰ পৰিমাণ হৈছে গড় হিচাপত প্ৰতি কিলোৱাট-হাৱাৰত ৪৫ গ্ৰাম৷ পৰম্পৰাগত কয়লা তাপ বিদ্যুৎ কেন্দ্ৰতকৈ ৫ শতাংশ কম৷
শক্তি আৰু উত্তপণ উভয়বিধৰ বাবেই এক নৱীকৰণযোগ্য শক্তিৰ উৎস হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পৰাকৈ ভূতাপীয় শক্তিৰ সামৰ্থ্য আছে৷ ২০৫০ চন পৰ্যন্ত গোলকীয় চাহিদাৰ ৩-৫%ক পূৰণ কৰিব পৰাকৈ এই শক্তি সমৰ্থৱান৷ অন্যহাতে, অৰ্থনৈতিক সাহায্যৰ সহায়ত ২১০০ চনত এই শক্তিয়ে গোলকীয় চাহিদাৰ ১০% শক্তি যোগান ধৰিব পৰাকৈ সক্ষম হৈ উঠিব বুলি অনুমান কৰা হৈছে৷
জ্যেষ্ঠ ভগ্নী নূতনৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত ছবি 'হামাৰী বেটী' ত 'বেবি তনুজা' শীৰ্ষক চৰিত্ৰটোত অভিনয় কৰি তনুজাই ছবি-জগতত পদাৰ্পণ কৰে।
১৯৭১ চনৰ ছুপাৰহিট ছবি 'হাথী মেৰে ছাথী'ত অভিনয় কৰি উঠি তনুজাই 'দূৰ কা ৰাহী', 'মেৰে জীৱন সাথী' ৰ দৰে ছবিত অভিনয় কৰে।
দুটাকৈ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা তনুজাক 'মেমডিডি' , 'ছান্দ অঔৰ সুৰজ' , 'বাহাৰেন ফিৰ ভি আয়েংগি' , 'জুৱেল থিফ' , 'হাথী মেৰে সাথী , আৰু 'মেৰে জীৱন সাথী' -ৰ দৰে ছবিত আগবঢ়োৱা অনবদ্য প্ৰদৰ্শনৰ বাবে স্মৰণ কৰা হয়।
২০১৩ - মাৰাঠী ভাষাৰ ছবি 'পিটুৰ ৰুন'ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা, বিংশতম লাইফ অকে স্ক্ৰীণ এৱাৰ্ডত
যন্ত্ৰণাত বিব্ৰত স্নেহময়ে তেওঁৰ বিদ্যালয়ৰ পৰা দীঘলীয়া ছুটী লৈ মিয়াগিৰ ৰোগৰ চিকিৎসা আৰু উপশমৰ সন্ধান বিচাৰিবলৈ ধৰিলে।
এইদৰেই এদিন কোবাল ধুমুহাৰ মাজতেই কলিকতাৰ এজন ঘনিষ্ঠ কেন্সাৰ বিশেষজ্ঞ চিকিৎসকৰ সৈতে আলোচনা কৰিবলৈ স্নেহময় যায় কিন্ত পিছতহে তেওঁ উপলব্ধি কৰে যে মিয়াগি সো-শৰীৰে উপস্থিত নাথাকিলে চিকিৎসকজনে সাহায্য আগবঢ়াব নোৱাৰিব।
এইদৰে আহি থাকোঁতেই ধুমুহাজাক অধিক কোৱাল আৰু ভয়াবহ হৈ উঠে, আৰু ইয়াৰ লগতে দূৰ্বাৰ বৃষ্টিপাত হয়।
আনহাতে, স্নেহময়ৰ গাঁও‌ পাবলৈ বহুদুৰ বাটকুৰি বোৱাৰ পিছত নৈৰ কোবাল সোঁতৰ মাজেৰে নাৱতো যাবলগা হয়।
কিন্তু বৃষ্টিৰ বাবেই তেওঁৰ ওচৰ চুবুৰীয়া কোনেও সামান্য দৰৱ-পাতি আনি দিবলৈও যাব নোৱাৰা হয়, আৰু কেইদিনমানৰ পিছত স্নেহময় মৃত্যুৰ মুখত পৰে।
তাৰ দিনচেৰেক পিছত বৰষুণ শাম কটাত সাগৰ শান্ত হয়, আৰু মিয়াগি কেন্সাৰৰ ৰুগীয়া দেহাৰেই আহি স্নেহময়ৰ ঘৰত উপস্থিত হয়।
স্নেহময় চেটাৰ্জী আৰু মিয়াগি পত্ৰবন্ধু আৰু পত্ৰৰ মাধ্যেমেৰেই তেওঁলোকৰ মাজত এক গভীৰ আৰু আৱেগিক সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠে।
বাস্তৱ জীৱনত দীৰ্ঘ ১৭ বছৰ কাল ধৰি কাহিনীও লগ নোপোৱাকৈ এইদৰেই পাৰহৈ যায়, কিন্তু তেওঁলোকৰ মাজৰ আৱেগিক সম্পৰ্ক অটুট হৈয়ে ৰয়।
তেওঁলোকৰ সম্পৰ্ক এক পৰীক্ষা সম্মুখীন হয় যেতিয়া সন্ধ্যা তেওঁৰ ৮ বছৰীয়া পুত্ৰ পল্টুৰ সৈতে এদিন স্নেহময়ৰ ঘৰত থাকিবলৈ আহে।
স্নেহময় আৰু কণমানি ল'ৰা পল্টুৰ মাজত এক বান্ধোন গঢ় লৈ উঠে আৰু গণিতৰ শিক্ষক স্নেহময়ে পল্টুৰ যেগেদি স্পৰ্শনীয় সম্পৰ্ক আৰু পিতৃত্বৰ অনুভূতি অনুভৱ কৰে।
দ্যা জাপানীজ ৱাইফ হৈছে বঙালী চিত্ৰনিৰ্মাতা অপৰ্ণা সেনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ২০১০ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন ভাৰতীয়-জাপানী ৰোমাণ্টিক নাট্য চলচ্চিত্ৰ।
এই ছবিখনত ৰাহুল বসু, ৰাইমা সেন আৰু মৌচুমী চেটাৰ্জী, আৰু জাপানী অভিনেত্ৰী চিগুছা তাকাকুয়ে মূল চৰিত্ৰসমূহত অভিনয় কৰিছিল।
ছবিখনৰ কাহিনীভাগ এগৰাকী গাঁৱলীয়া বঙালী ডেকা স্কুল শিক্ষক আৰু তেওঁৰ জাপানী পত্ৰ-বান্ধৱীৰ প্ৰেম-কাহিনীক লৈ আৱৰ্তিত হৈছে।
ৰাহুল বসুৰ দ্বাৰা ৰূপায়িত ডেকা শিক্ষকজনে চিগুছা তাকাকুৰ দ্বাৰা ৰূপায়িত জাপানী গাভৰুগৰাকীক চিঠিৰ যোগেদিয়েই বিয়া কৰায় আৰু বাস্তৱত তেওঁক কাহিনীও লগ নোপোৱাকৈ আজীৱন তেওঁৰ প্ৰতি প্ৰকৃত আৰু বিশ্বস্ত হৈ ৰোৱাৰ কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে।
তেওঁ ১৯৫৮ চনত ভাৰত চৰকাৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰা মহিলা শিক্ষাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিষদৰ প্ৰথম অধ্যক্ষ আছিল।
বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগে ছোৱালীৰ শিক্ষাৰ বাবে পৃথকে এটা নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণ নিৰ্দিষ্ট কৰিব লাগে।
প্ৰাপ্তবয়স্ক মহিলাৰ শিক্ষাৰ বিকাশৰ বাবে কাৰ্যসূচীবোৰ সঠিকভাৱে আৰম্ভ আৰু উৎসাহিত কৰিব লাগে।
তেওঁ এই সন্মিলনৰ এগৰাকী স্বেচ্ছাসেৱক আছিল আৰু একেলগে চলি থকা খাদী প্ৰদৰ্শনীৰ দায়িত্বভাৰ সুচাৰুভাৱে পালন কৰিছিল।
দুৰ্গাবাঈ দেশমুখ বা লেডী দেশমুখ এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, অধিবক্তা, সমাজকৰ্মী আৰু ৰাজনীতিবিদ আছিল।
তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰিছিল।
তেওঁ ১৯৫২ চনত সংসদলৈ নিৰ্বাচিত হ'বলৈ ব্যৰ্থ হৈছিল আৰু পিছত পৰিকল্পনা আয়োগৰ সদস্য হিচাপে মনোনীত হৈছিল।
ব'ৰ্ডৰ প্ৰথম অধ্যক্ষ হিচাপে তেওঁ ইয়াৰ কাৰ্যসূচীবোৰ সম্পাদন কৰিবলৈ বৃহৎ সংখ্যক স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠনক একত্ৰিত কৰিছিল যাৰ উদ্দেশ্য আছিল অভাৱী মহিলা, শিশু আৰু প্ৰতিবন্ধীসকলৰ শিক্ষা, প্ৰশিক্ষণ আৰু পুনৰ্সংস্থাপনত ক্ষেত্ৰত কাম কৰা।
তেওঁ এগৰাকী বিশিষ্ট সমাজ সংস্কাৰক আছিল আৰু দাণ্ডী যাত্ৰাৰ সময়ত গান্ধী নেতৃত্বাধীন নিমখ সত্যাগ্ৰহ কাৰ্যকলাপত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
১৯৫৩ চনত চীন ভ্ৰমণৰ সময়ত অধ্যয়ন কৰাৰ পিছত পৃথক পাৰিবাৰিক আদালত স্থাপনৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল।
তেওঁ বোম্বাই উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশ এম. চি. চাগলা আৰু ন্যায়াধীশ পি. বি. গজেন্দ্ৰগাদকাৰ আৰু জৱাহৰলাল নেহৰুৰ সৈতেও এই ধাৰণাটোৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছিল।
মহিলা আন্দোলন আৰু সংগঠনৰ পৰা পাৰিবাৰিক বিষয়ত মহিলাসকলৰ বাবে দ্ৰুত ন্যায়ৰ একে দাবীৰ সৈতে ১৯৮৪ চনত পাৰিবাৰিক আদালত আইন প্ৰণয়ন কৰা হৈছিল।
তেওঁ ১৯৩০ৰ দশকত অন্ধ্ৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ সমাপ্ত কৰিছিল।
তেওঁ ১৯৪২ চনত মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আইনৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু মাদ্ৰাজ উচ্চ ন্যায়ালয়ত অধিবক্তা হিচাপে অনুশীলন আৰম্ভ কৰে।
পিছলৈ তেওঁ ছোৱালীৰ বাবে হিন্দী শিক্ষাৰ প্ৰচাৰৰ বাবে ৰাজমুন্দ্ৰীত বালিকা হিন্দী পাঠশালা আৰম্ভ কৰিছিল।
সেই পদবীত থাকোঁতে তেওঁ অন্ধসকলৰ বাবে এখন স্কুল-হোষ্টেল আৰু এটা লাইট ইঞ্জিনিয়াৰিং ৱৰ্কশ্বপ স্থাপন কৰিছিল।
তেওঁৰ স্মৃতিত বিশাখাপট্টনমৰ অন্ধ্ৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত ইয়াৰ মহিলা অধ্যয়ন বিভাগক ড দুৰ্গাবাঈ দেশমুখ মহিলা অধ্যয়ন কেন্দ্ৰ হিচাপে নামকৰণ কৰিছে।
১৯৬৩ চনত তেওঁক বিশ্ব খাদ্য কংগ্ৰেছলৈ ভাৰতীয় প্ৰতিনিধিদলৰ সদস্য হিচাপে ৱাশ্বিংটন ডি.চি লৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল।
ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক কৃষ্ণস্বামী সুব্ৰামনিয়াম আৰু মিনাক্ষী সুব্ৰামনিয়ামৰ ঘৰত, মাদ্ৰাচত ১৯৪৩ চনৰ ৪ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে পদ্মা সুব্ৰামনিয়ামৰ জন্ম হয়।
পদ্মাৰ দেউতাক কে সুব্ৰামনিয়াম এগৰাকী মুক্তি যুঁজাৰু, বিখ্যাত ভাৰতীয় ছবি নিৰ্মাতা আৰু সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰৰ পিতৃস্বৰূপ আছিল; একেদৰে মাক মিনাক্ষী তামিল আৰু সংস্কৃত ভাষাৰ গীতিকাৰ, সংগীত ব্যৱস্থাপক আৰু নিপুণ বাদক আছিল যি বীণা, হাৰমনিয়াম আৰু বেহেলা বজাইছিল।
তেওঁ অনুভৱ কৰিছিল যে ইতিহাস, সিদ্ধান্ত আৰু নাচৰ মাজত এক ব্যৱধান আছে আৰু ইয়াৰপৰাই তেওঁৰ নিজা গৱেষণা আৰম্ভ কৰে।
পদ্মাই সংগীতত স্নাতক আৰু এথন'মিউজিকল'জিত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লোৱাৰ লগতে প্ৰসিদ্ধ পুৰাতত্ত্ববিদ আৰু পদ্মভূষণ প্ৰাপক কুথুৰ ৰামকৃষ্ণন শ্ৰীনিৱাসৰ নিৰ্দেশনাত নৃত্যত পি এইচ ডি কৰে।
তেওঁ সতাৰাত থকা নটৰাজ মন্দিৰৰ বাবে ক'লা গ্ৰেণাইট শিলেৰে ১০৮টি ভগৱান নটৰাজৰ মূৰ্তি আৰু দেৱী পাৰ্বতীৰ মূৰ্তি ডিজাইন কৰিছে।
ভাৰত আৰু অন্যান্য ৰাষ্ট্ৰৰ সাংস্কৃতিক সমন্বয়ৰ ওপৰত দক্ষিণ-পূৱ এছিয়াৰ বহুবোৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত পদ্মা সুব্ৰামনিয়ামে বক্তৃতা প্ৰদান কৰিছে।
একেসময়তে তেওঁ এগৰাকী গৱেষক, কৰিঅ'গ্ৰাফাৰ, সংগীত ব্যৱস্থাপক, সংগীতকাৰ, শিক্ষক, ইণ্ডোলজিষ্ট আৰু লেখক।
জাপান, অষ্ট্ৰেলিয়া, ৰাছিয়াৰ দৰে দেশে তেওঁৰ সন্মানাৰ্থে বহুবোৰ চিনেমা আৰু তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছে।
মুৰাৰিচাঁদ মহাবিদ্যালয় স্থানীয় এক স্মৰণীয় ব্যক্তিত্ব চিলেটৰ ৰয়নগৰৰ ৰাজা গিৰিশ্চন্দ্ৰ ৰয়ে ১৮৯২ চনৰ ২৭ জুনৰ দিনা প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
চাৰিজন শিক্ষক আৰু ওঠৰজন ছাত্ৰৰে আৰম্ভ কৰা মহাবিদ্যালয়খনৰ নামকৰণ মাতৃপক্ষৰ ককাক মুৰাৰিচাঁদ ৰয়ৰ নামেৰে কৰা হৈছিল আৰু ইয়াক বৰ্তমানৰ বন্দৰ বজাৰৰ ৰাজা জি.চি. ৰয় স্কুলৰ ওচৰতে স্থাপন কৰা হৈছিল।
গিৰিশ্চন্দ্ৰ ৰয় বিধবা ব্ৰজ সুন্দৰী দেৱীৰ তোলনীয় পুতেক আছিল, ব্ৰজ সুন্দৰী আছিল জমিদাৰ বাবু মুৰাৰিচাঁদ ৰয়ৰ জীয়ৰী।
ৰয়ৰ মৃত্যুৰ পিছত ১৯০৮ চনত চৰকাৰে ইয়াক অধিগ্ৰহণ কৰিলে আৰু ই চৰকাৰী সাহাহ্যপ্ৰাপ্ত মহাবিদ্যালয়লৈ পৰিবৰ্তন হ'ল।
১৯১২ চনত অসম প্ৰদেশৰ চিফ কমিচনাৰ আৰ্চডেল আৰ্লেই ইয়াক সম্পূৰ্ণৰূপে চৰকাৰী প্ৰশাসনৰ আওতালৈ অনাৰ ঘোষণা কৰে।
স্থানীয় ৰাইজে মহাবিদ্যালয়খন স্নাতক পৰ্যায়লৈ উন্নীত কৰি প্ৰথম শ্ৰেণীৰ মহাবিদ্যালয় ৰূপে গঢ় দিয়াৰ বাবে চৰকাৰক দাবী জনায়।
ৰাইজৰ দাবীৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই আৰ্চডেল আৰ্লেই প্ৰস্তাৱ দিয়ে যে স্থানীয় ৰাইজে যদি প্ৰথম দুবছৰলৈ মহাবিদ্যালয়খনৰ সমুদায় খৰচৰ আধা অংশ বহন কৰে, তেতিয়াহে চৰকাৰে ইয়াত স্নাতক পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ কৰা তথা প্ৰথম শ্ৰেণীৰ মহাবিদ্যালয়লৈ উন্নীত কৰা সম্ভৱ হ’ব পাৰে।
সেইমতে খান বাহাদুৰ আব্দুল মজিদৰ সভাপতিত্বত নলিনীকান্ত দস্তিদাৰ, মহম্মদ বখট মজুমদাৰ, বৈকুণ্ঠনাথ শৰ্মা, সুখময় শৰ্মা, প্ৰমোদচন্দ্ৰ দত্ত, সাৰদাচৰণ শ্যেম, ৰাধাবিনোদ দাম আৰু হৰেন্দ্ৰচন্দ্ৰ সিনহা, মুঠ নজন শিক্ষানুৰাগী হিতৈষীয়ে সভা পাতি টকাৰ যোগাৰ কৰিবলৈ গাত লয়।
দেশ বিভাজনৰ পিছত ই ঢাকা বিশ্ববিশ্ববিদ্যালয়ৰ আৰু পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত চট্টগ্ৰামত বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা হোৱাত চট্টগ্ৰাম বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধিভূক্ত হয়।
সৰ্বশেষত ১৯৯২ চনত বাংলাদেশ জাতীয় বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ পিছত দেশৰ সকলো মহাবিদ্যালয়ৰ দৰে মুৰাৰিচাঁদো জাতীয় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধিভূক্ত হয়।
মুৰাৰিচাঁদ মহাবিদ্যালয় ব্ৰিটিছ শাসিত অসমৰ প্ৰথম মহাবিদ্যালয় আৰু বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ চিলেট ডিভিজনৰো ই প্ৰথম উচ্চশিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠান।
তেতিয়াৰে পৰা এই প্ৰতিষ্ঠানখনে বৃহত্তৰ চিলেটৰ শিক্ষা, সংস্কৃতি আৰু ৰাজনৈতিক পৰিমণ্ডলৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছে।
শান্তদুৰ্গাৰ নামত উৎসৰ্গিত কেইটামান মন্দিৰত একোটা উঁইহাফলু গৰ্ভগৃহৰ ভিতৰত পোৱা যায় আৰু ইয়াত দেৱতাৰ নামত উৎসৰ্গিত এটা শিল, ধাতুৰ প্ৰতিচ্ছবি বা কলহ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।
তেওঁ তলৰ দুখন হাতেৰে দুজন দেৱতা ক্ৰমে শিৱ আৰু বিষ্ণুক ধৰি থকাৰ উপৰি ওপৰৰ দুখন হাতেৰে সৰ্প ধাৰণ কৰা দেখুওৱা হৈছে।
আনহাতে কিছুমান মূৰ্তিত দেৱীৰ হাতত তৰোৱাল, পানপাত্ৰ, ঢাল, ত্ৰিশূল, ডম্বৰু, পদুম আৰু সাপ থাকে তথা দুখন হাত ক্ৰমে অভয় আৰু বৰদা মুদ্ৰা ভঙ্গীত থাকে।
শান্তাদুৰ্গা হৈছে ভাৰতৰ গোৱা তথা কৰ্ণাটকৰ কিছু অংশত পূজাকৰা হিন্দু দেৱী দুৰ্গাৰ এটি জনপ্ৰিয় ৰূপ।
হিন্দু আখ্যান অনুসৰি পৰশুৰামৰ জন্ম হৈছিল ঋষি জামাদগ্নি আৰু তেওঁৰ ক্ষত্ৰিয় পত্নী ৰেণুকাৰ ঘৰত।
এই আখ্যানটোৰ শিপা সম্ভৱতঃ জ্ঞানৰ কৰ্তব্যৰ সৈতে জড়িত ব্ৰাহ্মণ বৰ্ণ আৰু যোদ্ধা আৰু শাসকৰ ভূমিকা লোৱাক্ষত্ৰিয় বৰ্ণৰ সংঘৰ্ষৰ সৈতে নিহিত হৈ আছে।
ধ্ৰুপদী সঙ্গম ৰচনা পুৰানানুৰুৰ মতে, চেৰা ৰজা চেংকুট্টুভানে কন্যাকুমাৰী আৰু হিমালয়ৰ মাজৰ ভূমিখণ্ড জয় কৰিছিল।
উপযুক্ত প্ৰতিদ্বন্দ্বীৰ অভাৱত তেওঁ নিজৰ যাঠীপাট ইয়াতে নিক্ষেপ কৰি সমুদ্ৰক অৱৰূদ্ধ কৰে।
সপ্তদশ শতিকাৰ মালায়ালম ৰচনা কেৰালোলপথিৰ মতে, কেৰেলাৰ ভূমিসমূহ বিষ্ণুৰ ষষ্ঠ অৱতাৰ পৰশুধাৰী যোদ্ধা ঋষি পৰশুৰামে পুনৰুদ্ধাৰ কৰে।
পৰশুৰামে তেওঁৰ পৰশু সাগৰৰ ওপৰেৰে দলিয়াই দিছিল আৰু এইখন যিমান দূৰলৈকে গৈছিল সিমান দূৰলৈকে পানী কমি গৈছিল।
সেয়েহে পৰশুৰামে সৰ্পৰাজ বাসুকীক আহ্বান কৰিছিলছিল আৰু তেওঁ আহি পবিত্ৰ বিহ নিঃসৰণ কৰি সেই ঠাইক উৰ্বৰ সেউজীয়া ভূমিলৈ ৰূপান্তৰ কৰিছিল।
পি. টি. শ্ৰীনিবাস আয়েংগাৰে ব্যাখ্যা আগবঢ়াইছিল যে চেংকুট্টুভানৰ আখ্যানটো হয়তো পৰশুৰামৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল যাক প্ৰাৰম্ভিক আৰ্যসকলে প্ৰণয়ন কৰিছিল।
পৰশুৰামক মহাভাৰতৰ কিছুমান সংস্কৰণত খঙাল ব্ৰাহ্মণ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে যি ক্ষমতাৰ অপব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে তেওঁৰ পৰশুৰে বৃহৎ সংখ্যক ক্ষত্ৰিয় যোদ্ধাক হত্যা কৰিছিল।
পৰশুৰামে ৰেণুকাক হত্যা কৰাৰ পিতৃৰ আদেশ পালন কৰাৰ পিছত পিতৃ জমদগ্নিয়ে তেওঁক এক বৰ প্ৰদান কৰিব বিচাৰে।
তেওঁৰ মাক পুনৰ জীৱিত হোৱাৰ পিছত তেওঁ তেজৰ দাগ থকা পৰশুখন পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে কিন্তু তেওঁ এটোপাল তেজ পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ অক্ষম হয়।
তেওঁ কোনো পবিত্ৰ নদীৰ সন্ধানত দাক্ষিণাত্যৰ দিশে আগবাঢ়ে য'ত তেওঁ নিজৰ পৰশু পৰিষ্কাৰ কৰিব পাৰে।
অৱশেষত তেওঁ কৰ্ণাটকৰ শিমোগাৰ তীৰ্থহাল্লি গাঁৱত উপস্থিত হৈ পৰশুখন পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে আৰু আশ্চৰ্যকৰভাৱে ই তুঙ্গাৰ পবিত্ৰ নদীত পৰিষ্কাৰ হয়।
দেৱী ভাগৱত পুৰাণৰ ষষ্ঠ অধ্যায়ত তেওঁ উৰুৰ পৰা জন্ম গ্ৰহণ কৰে আৰু তেওঁৰ চাৰিওফালে তীব্ৰ জ্যোতিয়ে সকলো যোদ্ধাকে দৃষ্টিহীন কৰে।
তেতিয়া তেওঁলোকে নিজৰ অসৎ কাৰ্যৰ বাবে অনুতাপ কৰে আৰু যদি তেওঁলোকৰ দৃষ্টিশক্তি পুনৰুদ্ধাৰ হয় তেন্তে নৈতিক জীৱন যাপন কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে।
ইয়াৰে প্ৰথমবিধ সাধাৰণ আহাৰ আৰু দ্বিতীতবিধত এনে উপাদান থাকে যিবোৰ খালে নাৰীগৰাকীয়ে সমৰ শক্তি থকা পুত্ৰক গৰ্ভত ধাৰণ কৰিব পাৰে।
বায়ু পুৰাণৰ দ্বিতীয় অধ্যায়ত, পৰশুৰামৰ মাতৃ ৰেণুকাই ৰুদ্ৰ আৰু বিষ্ণু দুয়োকে অৰ্পণ কৰা নৈবেদ্য খোৱাৰ পিছত তেওঁৰ জন্ম হয় যি তেওঁক ক্ষত্ৰিয় আৰু ব্ৰাহ্মণৰ দ্বৈত বৈশিষ্ট্য প্ৰদান কৰে।
ভৌগোলিক আৰু সাংস্কৃতিকভাৱে পশ্চিম উপকূলৰ উৎপত্তিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত পৰশুৰামৰ আন এক আখ্যান হৈছে সাগৰৰ পৰা পশ্চিম উপকূল পুনৰুদ্ধাৰ।
মহাৰাষ্ট্ৰৰ নাছিক জিলাৰ বাগলান তালুকাৰ ছালহাৰ দুৰ্গৰ যি ঠাইৰ পৰা তেওঁ পৰশু নিক্ষেপ কৰিছিল সেই ঠাইত তেওঁৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এই এক মন্দিৰ আছে আৰু শিলত সাধাৰণ মানুহৰ আকাৰৰ চাৰিগুণ ডাঙৰ পদচিহ্ন আছে।
তলৰ মালভূমিত পৰশুৰামৰ মাতৃ দেৱী ৰেণুকাৰ মন্দিৰ আৰু লগতে এক বৃহৎ পুখুৰীৰ পাৰত চামিয়ানা তৰিব পৰাকৈ যজ্ঞকুণ্ড আছে।
এই আখ্যানৰ কিছুমান সংস্কৰণত, তেওঁৰ যুদ্ধৰ পিছত পৰশুৰাম সুৰভিৰ সৈতে তেওঁৰ পিতৃৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহে আৰু সবিশেষ কয়।
ঋষিয়ে পৰশুৰামক অভিনন্দন জনোৱাৰ পৰিৱৰ্তে এজন ব্ৰাহ্মণে কেতিয়াও ৰজাক হত্যা কৰিব নালাগে বুলি উল্লেখ কৰি তেওঁক ভৰ্ৎসনা কৰে।
পৰশুৰাম তীৰ্থযাত্ৰাৰ পৰা উভতি অহাৰ পিছত, তেওঁ গম পায় যে তেওঁ আঁতৰত থাকোঁ‌তে তেওঁৰ পিতৃক কাৰ্তবীৰ্য্য অৰ্জুনৰ পুত্ৰসকলে প্ৰতিশোধ ল'বলৈ হত্যা কৰে।
কেৰালাৰ আঞ্চলিক সাহিত্যত, তেওঁ হৈছে ভূমিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক যি ঠাইখণ্ডক সমুদ্ৰৰ পৰা উলিয়াই আনিছিল আৰু তাত এক হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ বসতি স্থাপন কৰিছিল।
ভাগৱত পুৰাণৰ ২.৩.৪৭ অধ্যায় অনুসৰি পৰশুৰাম মহেন্দ্ৰ পৰ্বতমালাত ধ্যানমগ্ন হৈ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।
তদুপৰি তেওঁ হৈছে একমাত্ৰ বিষ্ণু অৱতাৰ যাক ক্ৰমে ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ কিছুমান সংস্কৰণত আন দুই বিষ্ণু অৱতাৰ ৰাম আৰু কৃষ্ণৰ সৈতে সমসাময়িক ৰূপত দেখা পোৱা যায়।
তেওঁ ভীষ্ম , দ্ৰোণ আৰু কৰ্ণৰ অস্ত্ৰ তথা সমৰকলাৰ গুৰু হিচাপে মহাভাৰতত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
পৰশুৰামৰ আখ্যানসমূহ হিংসাৰ আলোচনা, প্ৰতিশোধৰ চক্ৰ, ক্ৰোধৰ ফল, অপ্ৰয়োজনীয় ক্ৰোধ আৰু অনুতাপৰ বাবে উল্লেখযোগ্য।
কানাড়া লোককাহিনীত, বিশেষকৈ দেৱদাসীসকলে গোৱা ভক্তিমূলক গীতত তেওঁক প্ৰায়ে য়েল্লাম্মাৰ পুত্ৰ বুলি কোৱা হয়।
তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ পুৰোহিত অসৈত ঠাকুৰে হেমা পেটেলৰ কন্যাক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ চুবেদাৰৰ ওচৰলৈ যায় আৰু গঙ্গাক তেওঁৰে জীয়েক বুলি পৰিচয় দিয়ে।
তেতিয়াই তেওঁ জীৱন-ধাৰণৰ উদ্দেশ্যে নাটক পৰিবেশন কৰা আৰম্ভ কৰিলে, যি এক নিৰ্দিষ্ট শৈলীত বিকশিক হৈছিল।
কৃতজ্ঞতাৰ চিন স্বৰূপে হেমা পেটেলেও তেওঁ এটুকুৰা মাটি আৰু আৰ্থিক সাহায্য আগবঢ়ায় আৰু এনেকৈয়ে গ্ৰামাঞ্চলত ভৱাইৰ শিল্পীসকলৰ অভিনয়ৰ পৃষ্ঠপোষকতাৰ সূচনা হোৱা বুলি গণ্য কৰা হয়।
ভৱাইত নাপিত, চুৰি-কটাৰী ধৰাওঁতা, ডকাইত, খাৰু বিক্ৰেতা, চোৰ, দৰ্জি, ফকিৰ আৰু সাধুসহ সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহকে চিত্ৰিত কৰা হৈছে।
এখন বেশ আছে, য’ত এগৰাকী বনিয়া নাৰী আৰু এজন মুছলমান থানেদাৰৰ মাজত ব্যৰ্থ প্ৰেমৰ কাহিনী চিত্ৰিত কৰা হৈছে।
জাচমা ওড়ান নামৰ বেশ বা নাটকখনৰ শেষত এজন মুছলমান ফকিৰ উপস্থিত হয়, যাক ৰাইজে জাচমাক পুনৰ্জীৱিত কৰিবলৈ অনুৰোধ জনায়।
যি কোনো ভৱাইতে কৌতুকৰসে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে, আনকি পৌৰাণিক চৰিত্ৰবোৰৰ ক্ষেত্ৰতো ই প্ৰযোজ্য।
১৮৮৩ চনত মাকৰ মৃত্যুৰ পিছত ফৈজুন্নেছাই তেওঁৰ সম্পত্তি উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে লাভ কৰে আৰু পশ্চিমগাঁৱৰ জমিদাৰ হয়।
এই বিদ্যালয়খন ভাৰতীয় উপমহাদেশত ব্যক্তিগতভাৱে স্থাপিত প্ৰাৰম্ভিক মহিলা বিদ্যালয়বোৰৰ ভিতৰত অন্যতম আৰু বৰ্তমান ইয়াক নৱাব ফৈজুন্নেছা চৰকাৰী বালিকা উচ্চ বিদ্যালয় বুলি কোৱা হয়।
তেওঁ পশ্চিমগাঁৱত এখন বিদ্যালয়ো প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল আৰু পিছলৈ ই এখন মহাবিদ্যালয়লৈ উন্নীত কৰা হৈছিল আৰু এতিয়া নৱাব ফৈজুন্নেছা ডিগ্ৰী মহাবিদ্যালয় নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে।
১৮৯৩ চনত ফৈজুন্নেছাই তেওঁৰ গাঁৱত পৰ্দা প্ৰথা অৱলম্বন কৰা মহিলাসকলৰ বাবে বিশেষকৈ নিৰাশ মহিলাসকলৰ বাবে এক দাতব্য ঔষধালয় স্থাপন কৰিছিল।
ফৈজুন্নেছাই 'বান্ধৱ', 'ঢাকা প্ৰকাশ', 'মুছলমান বন্ধু', 'সুধাকৰ' আৰু 'ইছলাম প্ৰচাৰক'কে ধৰি বিভিন্ন বাতৰি কাকত আৰু সাময়িকীৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল।
নাৰী শিক্ষাৰ এগৰাকী অধিবক্তা, এগৰাকী সমাজসেৱক আৰু সমাজকৰ্মী ফৈজুন্নেছাৰ জন্ম বৰ্তমান বাংলাদেশত কুমিল্লাত হৈছিল।
তেওঁ ১৮৬০ চনত এজন দূৰৱৰ্তী সম্পৰ্কীয় ভাই আৰু চুবুৰীয়া জমিদাৰ মুহাম্মাদ গাজীৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
তেওঁৰ দ্বিতীয় পত্নী হিচাপে দুগৰাকী কন্যা আৰ্শাদুন্নেচা আৰু বদৰুন্নেছাৰ জন্মৰ পিছত তেওঁলোক পৃথক হৈছিল।
১৮৮৩ চনত মাতৃৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ জমিদাৰ হয় আৰু সামাজিক আৰু দাতব্য কামত ক্ৰমান্বয়ে জড়িত হৈ পৰে আৰু এনেদৰে ১৮৮৯ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ প্ৰথম মহিলা নৱাব হোৱাৰ সন্মান অৰ্জন কৰে।
তেওঁ 'সংগীত সাৰ', 'সংগীত লহৰী' আৰু 'তত্ত্ব ও জাতীয় সংগীত'ৰ দৰে গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল আৰু তেওঁৰ অগ্ৰণী শৈক্ষিক আৰু দাতব্য কৰ্ম আৰু বিদ্যালয়, মাদ্ৰাছা আৰু চিকিৎসালয় স্থাপনৰ বাবে বিখ্যাত।
তেওঁৰ কোনো আনুষ্ঠানিক শিক্ষা লাভ কৰা নাছিল কিন্তু অৱসৰৰ সময়ত নিজৰ পুথিভঁৰালত অধ্যয়নৰ জৰিয়তে নিজকে শিক্ষিত কৰিছিল।
১৮৬০ চনত চৌধুৰাণীয়ে এজন দূৰসম্পৰ্কীয় সম্পৰ্কীয় ভাই আৰু চুবুৰীয়া জমিদাৰ মুহাম্মাদ গাজীৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয় আৰু তেওঁৰ দ্বিতীয় পত্নী হয়।
কিন্তু দম্পতীহাল পৃথক হৈ পৰিছিল আৰু ফৈজুনেছা তেওঁৰ পিতৃৰ পৰিয়ালৰ সৈতে থাকিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
নৱাব বেগম ফৈজুন্নেছা চৌধুৰাণী বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ কমিল্লা জিলাৰ হোমনাবাদ পশ্চিমগাঁও ইষ্টেটৰ জমিদাৰ আছিল।
তেওঁৰ সামাজিক কামৰ প্ৰশংসা কৰি ১৮৮৯ চনত ৰাণী ভিক্টোৰিয়াই ফৈজুন্নেছাক "নৱাব" উপাধি প্ৰদান কৰিছিল আৰু ইয়াৰ ফলত তেওঁ দক্ষিণ এছিয়াৰ প্ৰথম মহিলা নৱাব হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
তেওঁৰ দেউতাকক শ্বাহজাদা মিৰ্জা ঔৰঙ্গজেব, নৱাব, খান বাহাদুৰ, হোমনাবাদ-পশচিমগাঁও সম্পত্তিৰ জমিদাৰ বুলিও জনা যায়।
তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ প্ৰিয়জনৰ বিদেহী আত্মাৰ উদ্দেশ্যে মাকৈ, কাপোৰ আৰু মাখন প্ৰদান কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
সেয়েহে চিনে তেওঁৰ ভায়েকক প্ৰয়োজনৰ সময়ত সহায় কৰিবলৈ তেওঁৰ ভোক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ কুকিক মিম বা মাকৈৰ এটা টুকুৰা দিছিল।
আৰু তেওঁলোকৰ এই প্ৰেমৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰি আৰু ঈশ্বৰক ধন্যবাদ জনাবলৈ মিজোৰামত এই উৎসৱ পালন কৰা হয়।
ইয়াক মুখ্যতঃ কুকি জনজাতিৰ দ্বাৰা উদযাপন কৰা হয় আৰু মাকৈ সংগ্ৰহ কৰাৰ পিছত আগষ্ট আৰু ছেপ্টেম্বৰত উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়।
কুকি জনজাতিৰ দ্বাৰা এই উৎসৱ উদযাপন কৰাৰ এটা মুখ্য কাৰণ হৈছে মাকৈ খেতি কৰি উৎপাদিত শস্যৰ ওপৰত সফলতাৰে তেওঁলোকৰ বিজয়ী মহিমা প্ৰকাশ কৰা হয়।
এনে শুভংকৰবোৰৰ ভিতৰত আছে 'চেষ্টাৰ চিতা', 'কিবলাৰ এল্ফ', 'দ্য ফ্ৰুট অফ দ্য লুম গাইজ', 'মিকি মাউচ', লিটল চিজাৰৰ বাবে 'পিজ্জা পিজ্জা গাই', 'ৰকি দ্য এল্ফ', 'কোকা-কোলা ভালুক' আৰু 'এনবিচি পিকক'।
এই চৰিত্ৰবোৰৰ জনপ্ৰিয়তাৰ বাবে সাধাৰণতে পিছলৈ কোম্পানী বা ব্ৰেণ্ডৰ নাম উল্লেখ নকৰাকৈয়ে পণ্য সম্পৰ্কে মানুহ জ্ঞাত।
বিজ্ঞাপনৰ অনুমতি নথকা সামগ্ৰীৰ ক্ষেত্ৰত শুভংকৰবোৰে ব্ৰেণ্ডৰ মুখ্য প্ৰতিনিধি হিচাপে ভূমিকা পালন কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
উদাহৰণ স্বৰূপে, এনে বহু ব্যৱসায়ৰে জড়িত শুভংকৰ বোৰে অলাভজনক অনুষ্ঠান, বা ক্ৰীড়াত অংশগ্ৰহণ কৰিব পাৰে আৰু দৰ্শকৰ মনোৰঞ্জন কৰোঁতে তেওঁলোকৰ ব্ৰেণ্ডৰ প্ৰচাৰ সম্ভৱ হৈ উঠে।
কিছুমান শুভংকৰ হৈছে কেৱল কাৰ্টুন বা ভাৰ্চুৱেল চৰিত্ৰ, আন কিছুমান বিজ্ঞাপনৰ চৰিত্ৰ, ইয়াৰ উপৰি কিছুমান প্ৰকৃততে পোছাক হিচাপে সৃষ্টি কৰা হয় আৰু ট্ৰেডশ্ব' বা বিভিন্ন অনুষ্ঠানত ৰাইজৰ সন্মুখত এই পোছাক পৰিহিত বিভিন্ন ভাৱ ভংগীৰ লোকক দেখা যায়।
শুভংকৰ শব্দটিৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ ফৰাচী শব্দ -ৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা, যাৰ অৰ্থ হৈছে সৌভাগ্যকৰ্ষক।
এই শব্দটি ১৮৬৭ চনত প্ৰথম বাৰৰ বাবে এগৰাকী ফৰাচী ৰচনাকাৰ এডমণ্ড অ'ড্ৰেনৰ দ্বাৰা ব্যৱহাৰ হৈছিল যি ১৮৮০ চনত পৰিবেশনৰ বাবে 'দ্য অ'পেৰা লা মেচকট' লিখিছিল।
অৱশ্যে ইয়াৰ আগলৈকে এই শব্দটো ফ্ৰান্সৰ লোকসকলৰ বাবে পৰিচিত আছিল আৰু ইয়াক বাজী মাৰোঁ‌তাসকলে শ্লেং বা অপশব্দ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
ঊনবিংশ শতিকাৰ আগলৈকে মেচকট শব্দটো কেশবন্ধনী বা চলিত জাহাজত খোদিত মূৰ্তি আদিৰ দৰে জড় বস্তুৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আছিল।
ক্ৰীড়া দল সমূহৰ বহুতৰে অফিচিয়েল শুভংকৰ আছে, আটাইতকৈ পুৰণিবোৰৰ ভিতৰত ১৯০৮ চনত চিকাগো কাবছৰ টেক্সিডাৰ্মি মাউণ্ট, আৰু পিছত একেটা দলে ১৯১৬ চনত এটা জীৱিত জন্তু ব্যৱহাৰ কৰে।
কিছুদিন পিছতে তেওঁলোকে এই জন্তু বিধক বাৰণ কৰে আৰু ২০১৪ চনলৈকে কোনোধৰণৰ শুভংকৰ ব্যৱহাৰৰ পৰা বিৰত থাকে।
অলিম্পিকৰ শুভংকৰবোৰৰ ভিতৰত আছে বিভিন্ন কাল্পনিক চৰিত্ৰ, সাধাৰণতে অঞ্চল একোটাৰ স্থানীয় প্ৰাণী বা মানৱ ব্যক্তিত্ব, যি অলিম্পিক আৰু পেৰালিম্পিক গেমছ অনুষ্ঠিত হোৱা ঠাইখনৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
শুভংকৰবোৰে প্ৰায়ে অলিম্পিক গেমছক কম বয়সীয়া দৰ্শক, বিশেষকৈ শিশু আৰু শিশুৰ বাবে মূল আকৰ্ষণ হৈ পৰে।
শেহতীয়াকৈ অনুষ্ঠিত হৈ যোৱা বিভিন্ন শীতকালীন/গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিক খেলৰ শুভংকৰবোৰৰ ভিতৰত আছে 'মিগা', 'কোৱাটচি', 'মুকমুক' , 'ৱেনলক আৰু মেণ্ডেভিল' , 'বেলি মিস্কা', 'বৰফৰ বাঘ', 'জাইকা' আৰু 'ভিনিচিয়াছ' আৰু 'টম' এই প্ৰতিটোৱেই তেওঁলোকৰ নিজ নিজ প্ৰতিনিধিত্ব দেশ সমূহত একোটা আইকনিক প্ৰতীক হৈ পৰিছে।