polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
শিলিগুৰি টাউন ষ্টেচনলৈ থকা দাৰ্জিলিং হিমালয়ান নেৰ'গ'জ লাইনো নিউ জলপাইগুৰিলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হৈছিল।
স্বাধীনতাৰ আগৰ কালচোৱাত কলকাতাৰ সৈতে বঙ্গৰ পূব অংশৰ মাজেৰে উত্তৰ বঙ্গ আৰু অসমৰ ৰেল সংযোগ আছিল।
ফলস্বৰূপে পশ্চিমবঙ্গৰ দক্ষিণাঞ্চল তথা ভাৰতৰ মুখ্যভূমিৰ সৈতে উত্তৰ বঙ্গ আৰু অসমৰ ৰেল সংযোগ সম্পূৰ্ণৰূপে বিঘ্নিত হৈ পৰিল।
সেয়েহে আসাম লিংক প্ৰজেক্টৰ অধীনত ১৯৪৮ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীৰ পৰা শিলিগুৰি জংচন ষ্টেচন হৈ অসমৰ ফকিৰাগ্ৰামৰ পৰা বিহাৰৰ কিষানগঞ্জলৈ এটা মিটাৰগ'জ পথ নিৰ্মাণৰ কাম যুদ্ধকালীন ক্ষীপ্ৰতাৰে আৰম্ভ হ'ল আৰু ১৯৪৯ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত এই কাম সমাপ্ত হ'ল।
হিমালয়ৰ পাদদেশত অৱস্থিত শিলিগুৰিৰ নগৰাঞ্চল পশ্চিমবঙ্গৰ দুখন জিলাত বিয়পি আছে: দাৰ্জিলিং জিলা আৰু জলপাইগুৰি জিলা।
শিলিগুৰি নগৰাঞ্চলত থকা ৩টা ৰেল ষ্টেচনৰ শিলিগুৰি টাউন আৰু শিলিগুৰি জংচন দাৰ্জিলিং জিলাত আৰু নিউ জলপাইগুৰি জলপাইগুৰি জিলাৰ অন্তৰ্ভূক্ত।
নিউ জলপাইগুৰিত ২টা ২খনীয়া বিচনাৰ বাতানুকুল ৰিটায়াৰিং ৰুম, ৬টা দুখনীয়া বিচনাৰ অবাতানুকুল ৰিটায়াৰিং ৰুম, ১টা তিনিখনীয়া বিচনাৰ ডৰমেট'ৰী আৰু ১টা বাৰখনীয়া বিচনাৰ ডৰমেট'ৰী আছে।
অন্যান্য সা-সুবিধাবোৰ হ'ল- কম্পুটাৰাইজড্ যাত্ৰী আৰক্ষণ কেন্দ্ৰ, আমিষ আৰু নিৰামিষ ভোজন গৃহ আৰু গ্ৰন্থ বিপনী।
২০১২ৰ পৰিসংখ্যা মতে ৭খন এক্সপ্ৰেছ আৰু ৬খন যাত্ৰীবাহী ৰেলৰ যাত্ৰাৰ আৰম্ভণি আৰু সমাপ্তি নিউ জলপাইগুৰি ষ্টেচনত হয়।
নিউ জলপাইগুৰি পশ্চিমবঙ্গৰ জলপাইগুৰি জিলাৰ শিলিগুৰি নগৰত অৱস্থিত ভাৰতীয় ৰেলৰ এটা জংচন ষ্টেচন।
অখিল গগৈ আৰু তেওঁৰ সহকৰ্মী -সকলে গুৱাহাটী মহানগৰীৰ বিভিন্ন স্থানত কেইবাখনো অস্থায়ী খুচুৰা বিক্ৰী কেন্দ্ৰ মুকলি কৰে।
দুৰ্নীতিৰ বিৰুদ্ধে আৰু চৰকাৰৰ কাৰ্য্যপ্ৰণালীত স্বচ্ছতা অনাৰ বাবে কৰি অহা সংগ্ৰামৰ বাবে তেওঁক প্ৰদান কৰা ২০০৮ বৰ্ষৰ ' ' ৰ পিছৰে পৰা তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ত স্বীকৃতি লাভ কৰে।
সম্পূৰ্ণ গ্ৰাম ৰোজগাৰ আঁচনি'ৰ ১.২৫ কোটি টকীয়া কেলেংকাৰী আৰু 'ইন্দিৰা আবাস যোজনা'ৰ ৬০ লাখ টকীয়া কেলেংকাৰী তথ্য জনাৰ অধিকাৰ আইনৰ সুপ্ৰয়োগেৰে ধৰা পেলোৱাৰ বাবে ২০১০ বৰ্ষত "-য়ে তেওঁক " বটাঁ প্ৰদান কৰে।
২০২১ চনৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ ৰাইজৰ দলৰ হৈ শিৱসাগৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা বিধায়ক হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়।
২০১০ চনৰ এপ্ৰিল মাহত, অসম চৰকাৰৰ এটা গোপন প্ৰতিবেদনত এইবুলি অভিযোগ প্ৰকাশ হৈছিল যে, অখিল গগৈৰ চিপিআই-মাওবাদী -ৰ সৈতে ওচৰ সম্পৰ্ক আছে।
ৰমন মেগছেছে বঁটা বিজয়ী সন্দীপ পাণ্ডে আৰু মেধা পাটকৰকে ধৰি দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ বুদ্ধিজীৱীয়ে গগৈয়ে মিছায়ে অভিযুক্ত সজাবলৈ চৰকাৰে চলোৱা প্ৰচেষ্টাক গৰিহণা দিয়ে।
এন ডি টি ভি-ৰ সৈতে এটা সাক্ষাৎকাৰত গগৈয়ে এইদৰে কৈছিল, “” এই বিষয়টোৱে অসম চৰকাৰৰ বাবে এটা লজ্জাজনক পৰিস্থিতিৰ উদ্ভৱ কৰিলে আৰু ইয়াৰ পিছত চৰকাৰে বিষয়টো এৰা দিবলৈ বাধ্য হয়।
ইয়াৰ পিছতেই গগৈয়ে নক্সালবাদী নেতা সন্তোষ ৰাণা নেতৃত্বাধীন 'চিপিআই-এমএল-পিচিচি' -ৰ গণ-সংগঠন 'ইউনাইটেড ৰিভ'লুছ'নেৰী মুভমেণ্ট কাউন্সিল অৱ আসাম' -ত যোগ দিছিল।
অৱশ্যে, নব্বৈ দশকৰ শেষলৈ তেওঁ ৰাণাৰ পৰা আতঁৰি আহে আৰু নতুন পদাতিক নামৰ আলোচনীখনৰ সম্পাদক হিচাপে আত্মনিয়োগ কৰে।
ড॰ হীৰেন গোহাঁইৰ তত্ত্বাৱধানত প্ৰকাশিত নতুন পদাতিক অসমীয়া ভাষাৰ স্বাধীন মাৰ্ক্সবাদী ধ্যান-ধাৰণাৰ আলোচনী।
২০০৯ চনৰ মাজভাগৰে পৰা অখিল গগৈয়ে অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পৰিস্থিতিতান্ত্ৰিক আৰু পাৰিপাৰ্শ্বিক ভাৱে সংবেদনশীল বিভিন্ন স্থানত নিৰ্মীয়মান আৰু প্ৰস্তাৱিত বৃহৎ নদীবান্ধসমূহৰ বিৰুদ্ধে ৰাজ্যজোৰা জনজাগৰণ আৰু আন্দোলনৰ নেতৃত্ব বহন কৰি আহিছে।
বিশেষকৈ, তেওঁৰ নেতৃত্বৰ সংগঠন কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতি -য়ে নিৰ্মীয়মান নামণি সোৱনশিৰ প্ৰকল্পৰ নিৰ্মাণকাৰ্য বন্ধ কৰিবৰ বাবে দাবী জনাই আহিছে।
কিছু সময়ৰ বাবে অখিল গগৈ আন্না হাজাৰেৰ নেতৃত্বত দেশব্যাপী চলা দুৰ্নীতিবিৰোধী আন্দোলন ইণ্ডিয়া এগেইনষ্ট ক'ৰাপছন -ৰ সৈতেও জড়িত আছিল।
কিন্তু, -ৰ কেইজনমান সদস্যই ৰাজনৈতিক দল আৰম্ভ কৰিবৰ বাবে প্ৰচেষ্টা আৰম্ভ কৰাৰ পিছত গগৈ -ৰ পৰা আতঁৰি আহে।
ৰ পৰা আতঁৰি অহাৰ কাৰণ সম্পৰ্কে গগৈয়ে এইদৰে কয় যে, জনসাধাৰণে -লৈ আগবঢ়োৱা বিপুল সমৰ্থন এটা শক্তিশালী গণ-আন্দোলন আগবঢ়াই নিবৰ বাবেহে আছিল, নিৰ্বাচন কেন্দ্ৰিক এটা ৰাজনৈতিক দল গঠনৰ বাবে নাছিল।
ইয়াৰ পিছত স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত আৰম্ভ কৰিছিল যদিও অসম্পূৰ্ণ হৈ ৰ'ল।
ৰোগৰ প্ৰতিকাৰ প্ৰস্তত কৰিবলৈ হোমিঅ’পেথিক এক বিশেষ ধৰণৰ প্ৰক্ৰিয়া ব্যৱহাৰ কৰা হয় যাক ডায়নামাইজেছন বা পটেনটাইজেছন বোলা হ্য়।
ৰোগ চিকিৎসা কৰিবলৈ ৰোগৰ লক্ষণসমূহ সৃষ্টি কৰা উপাদানসমূহ ব্যৱহাৰ কৰাত হ্যানিমেনে সমৰ্থন কৰে।
কিন্তু এইটো দেখা গৈছে যে এইবোৰ পদাৰ্থই ৰোগৰ লক্ষণসমূহ বেছিকৈ গাঢ় কৰি তোলে, ৰোগীৰ অৱস্থা আৰু অধিক জটিল কৰে আৰু কেতিয়াবা ভয়াবহভাৱে বিষক্ৰিয়া হোৱাৰ কাৰণ হৈ উঠিব পাৰে।
হ্যানিমেনে বিশ্বাস কৰে যে সুকিউছনৰ ফলত পাতল উপাদানসমূহৰ জৈৱিক শক্তি সক্ৰিয় হৈ উঠে আৰু ইয়াক শক্তিশালী কৰি তোলে।
সুকিউছনত সহায় হোৱাকৈ হ্যানিমেনে এক বিশেষ ধৰণৰ কাঠৰ আহিলা প্ৰস্তত কৰি লৈছিল য’ত এফালে জন্তুৰ ছাল আৰু আনফালে ঘোড়াৰ নোম লগোৱা হৈছিল।
হোমিঅ’পেথিৰ সহজ অৰ্থ হ’ল ৰোগটোক এনেধৰণৰ ঔষধ কম পৰিমাণত প্ৰদান কৰা হয় যিয়ে স্বাস্থ্যৱান লোকক সেই পৰিমাণৰ ঔষধ প্ৰদান কৰিলে ৰোগীৰ দৰে লক্ষণসমূহ ফুটি উঠিব।
ইয়াৰ জৰিয়তে দুটা শতিকাৰো অধিক কাল মানৱ জাতিক সেৱা আগবঢ়োৱাৰ পিছত আকস্মিকভাৱে সময়ৰ বিৰাট পৰিৱৰ্তন আহে আৰু ই সময়সাপেক্ষ চিকিৎসা বুলি জনাজাত হয়।
ডাঃ হ্যানিমেনে ইয়াক প্ৰাকৃতিক আৰু ভালদৰে পৰিক্ষীত বিজ্ঞানসন্মত মূল ব্যাখ্যা আগবঢ়োৱাৰ ফলতেই আজিও সফলভাৱে এই চিকিৎসা সফল হৈ আছে।
ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰতিকাৰসমূহ ব্যৱহাৰ কৰাৰ আগতে হ্যানিমেনে বহু বছৰ ধৰি নিজৰ আৰু আনৰ ওপৰত পৰীক্ষা চলাইছিল।
তেওঁৰ পৰীক্ষাসমূহত প্ৰাথমিকভাৱে ৰুগীয়াক প্ৰতিকাৰসমূহ প্ৰদানৰ কথাটো সন্নিৱিষ্ট নাছিল কাৰণ তেওঁ ভাবিছিল যে বহুবোৰ ৰোগৰ বাবে একেধৰণৰ লক্ষ্যণেই ওলায় পৰিব পাৰে সেয়েহে কোনটো প্ৰতিকাৰৰ পৰা কেনে লক্ষণ ওলাব আৰু কোনটো ৰোগৰ বাবে কেনে লক্ষণ ওলাব সেইটো নিৰ্দিষ্টকৈ উলিয়াবলৈ অসুবিধা হ’ব।
এটা হোমিঅ’পেথিক প্ৰমাণিতকৰণ হ’ল এনে এটা পদ্ধতি যাৰ দ্বাৰা হোমিঅ’পেথিক প্ৰতিকাৰবিধ নিৰ্দিষ্ট কৰা হয়।
যদিও এই প্ৰতিকাৰবিধ হোমিঅ’পেথিৰ পৰাই লোৱা হৈছে আৰু প্ৰতিকাৰবিধহে হোমিঅ’পেথিৰ জৈৱ শক্তি বৃদ্ধি কৰাৰ কথা কয় কিন্তু ইয়াক প্ৰস্তত কৰা পদ্ধতি সম্পূৰ্ণ পৃথক।
বেছ ফ্লাৱাৰ ৰিমেডিজবিধ অতি মৃদুভাৱে যেনে, প্ৰথমে এটা চৰিয়াৰ পানীত ফুল থৈ ৰদত ৰখা হয় আৰু প্ৰতিকাৰবিধ সুকিউছন কৰা নহয়।
এই পুষ্প প্ৰতিকাৰৰ কাৰ্য্যকাৰীতালৈ কোনো ধৰণৰ বৈজ্ঞানিক বা চিকিৎসাগত দৃঢ় প্ৰত্যয় হ’ব পৰা প্ৰমাণ নাই।
এটা ২চি তৰলীকৰণ প্ৰক্ৰিয়াত কোনো এটা উপাদানৰ এটা ভাগক ১০০ ভাগলৈ তৰলীকৃত কৰা হয় আৰু ইয়াৰ পিছত ইয়াৰ কিছুমান পনীয়া পদাৰ্থক পুনৰ ১০০ ভাগলৈ তৰলীকৃত কৰা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, আৰ্চেনিকাম এলবুম , নাট্ৰুম মুৰিকাটিকাম , লাচেচিছ মোটা , আফিং আৰু থাইৰ’ইডিনম আদিবোৰ হোমিঅ’পেথিক ঔষধত সন্নিৱিষ্ট হয়।
ইয়াত বিভিন্ন ৰোগগ্ৰস্ত বা জৈৱিক সামগ্ৰী যেনে শৌচ, মুত্ৰ আৰু শ্বাসতন্ত্ৰৰে নিৰ্গত পদাৰ্থ, তেজ আৰু দেহকলা আদিও ব্যৱহাৰ হয়।
হোমিঅ’পেথিত এটা পদাৰ্থ যিমানেই বেছি পনীয়া হ’ব সিমানেই অধিক সুবিধাজনক বুলি বৰ্ণিত হয় আৰু যিমানেই উপাদানসমূহ তৰল হ’ব সিমানেই ৰোগ নিৰাময়ৰ শক্তিশালী আৰু গভীৰভাৱে কাৰ্য্য কৰিব বুলি ধৰা হয়।
কাৰণ তেতিয়া কোনো এটা সামগ্ৰীৰ ৰাসায়নিক উপাদান পৰমাণু পৰ্য্যায়তহে চিনাক্ত কৰিব পৰা গৈছিল আৰু ধাৰণা আছিল যে ইয়েই আটাইতকৈ ক্ষুদ্ৰতম অংশ।
হোমিঅ’পেথিক প্ৰতিকাৰত ব্যৱহৃত হোৱা উপাদানসমূহৰ তালিকা দেখি ব্যৱহাৰকাৰীয়ে প্ৰকৃততে সেইবোৰ উপাদান আছে নে নাই সেইটো বিশ্বাস কৰাত বিভ্ৰান্ত হ’ব পাৰে।
সাধাৰণতে হোমিঅ’পেথিক চিকিৎসাত সক্ৰিয় উপাদানসমূহেৰে প্ৰতিকাৰসমূহ প্ৰস্তত কৰা হয় আৰু ক্ৰমান্বয়ে তৰলীকৃত কৰি গৈ থাকি যিটো সময়ত তাত জৈৱিকভাৱে সক্ৰিয় উপাদান নথকা সময়ত শেষ সামগ্ৰীবিধ প্ৰস্তত কৰা হয়।
দেশত চলি থকা পৰম্পৰাগত ঔষধ আৰু গছৰ শিপাৰ মিশ্ৰণ কৰি প্ৰস্তত কৰা এই ঔষধ ৰাষ্ট্ৰীয় ঔষধ পদ্ধতিসমূহৰ ভিতৰত স্থান পাইছে আৰু এক বৃহৎ সংখ্যক লোকক স্বাস্থ্য যত্ন প্ৰদান কৰাত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰি আহিছে।
ৰোগীৰ মানসিক, আবেগিক, আধ্যাত্মিক আৰু শাৰীৰিক স্তৰৰ সকলো দিশ সামগ্ৰিকভাৱে লৈ ৰোগ নিৰাময়ৰ প্ৰচেষ্টা কৰাৰ ফলতেই ইয়াৰ কাৰ্য্যকৰীতাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়।
যথেষ্ট নিৰাপদ আৰু ৰোগ নিৰাময়ৰ গুণৰ বাবে ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰতি ঘৰতে ইয়াৰ আদৰ বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিছে।
এটা থূলমূল অধ্যয়নৰ পৰা দেখা গৈছে যে ভাৰতবৰ্ষৰ শতকৰা ১০ শতাংশ লোকে তেওঁলোকৰ স্বাস্থ্য যত্নৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ বাবে সম্পূৰ্ণৰূপে হোমিঅ’পেথিৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰে।
এখন হোমিঅ’পেথিক মাটেৰিয়া মেডিকা হ’ল ব্যক্তিবিশেষৰ লক্ষণসমূহৰ ধৰণৰ বৰ্ণনাৰ লগতে প্ৰতিকাৰ বৰ্ণানুক্ৰম অনুসৰি থকা এখন “ঔষধৰ ছবি পুঠি” আৰু হোমিঅ’পেথিক ৰিপাৰ্টোৰিজ হ’ল ৰোগৰ লক্ষণসমূহৰ উপৰিও বিশেষ লক্ষণৰ প্ৰতিকাৰৰ তালিকা।
আইচ’পেথি হ’ল হোমিঅ’পেথিৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা এটা চিকিৎসা ব্যৱস্থা আৰু ইয়াক ১৮৩০ ত জোহান যোচেফ উইলহেম লাক্সে আৱিষ্কাৰ কৰিছিল।
হোমিঅ’পেথিত “প্ৰতিকাৰ” শব্দটোৱে প্ৰায়োগিক অৰ্থ বহন কৰে আৰু ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল কোনো এজন বিশেষ ৰোগীৰ বাবে বিশেষ ধৰণেৰে ঔষধ প্ৰস্তত কৰা হয়।
সাধাৰণতে ব্যৱহাৰ হোৱা প্ৰতিকাৰৰ অৰ্থ “এবিধ ঔষধ বা চিকিৎসা যিয়ে ৰোগ নিৰাময় কৰে বা বিষনাশক হিচাপে কাম কৰে” লগত এই শব্দটোৰ অৰ্থত বিভ্ৰান্ত হব নালাগে।
স্ফটিক আৰু শামুকৰ খোলাৰ দৰে টান আৰু অদ্ৰৱণীয় গোটা বস্তুবোৰ গুড়ি কৰিবলৈ হোমিঅ’পেথি প্ৰতিকাৰত খুন্দনা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
এই বিষয়ৰ আটাইতকৈ নিৰ্ভৰযোগ্য যুক্তিটো হ’ল – ব্ৰিটিছ শাসন কালত পাহাৰৰ নগা সকলে এই সমতল অঞ্চললৈ নামি আহে আৰু ইয়াতে জিৰণি লৈ ভৈয়ামৰ লোকৰ সৈতে বয়-বস্তু সাল সলনি কৰে।
স্বাধীনতা যুঁজাৰু ভুৱন মোহন বুঢ়াগোহাঁই ডাঙৰীয়াৰ মতে বৰ্তমানৰ মৰিয়নিৰ অঞ্চলটোত সেই সময়ত অটব্য অৰণ্য আছিল।
আনহাতে ধ্বনি কৰি বিনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ মতে দিচৈ নৈৰ পাৰৰ এই হাবি বননিৰে আগুৰা ঠাইডোখৰ পুখুৰীয়া গাঁৱৰ।
নদীয়ে গতিপথ সলনি কৰাত এই এৰা সুঁতিটোক মৰিনৈ বুলি মানুহে মুখে মুখে কৈছিল আৰু এই মৰিনৈয়েই শেষলৈ মৰিয়নি হ’লগৈ বুলি বহুতেই ক’ব খোজে।
কিন্তু ভূ-তাত্ত্বিক দিশৰ পৰা চালে দেখা যায় যে নদীয়ে এৰি থৈ যোৱা মাটিত পলসৰ পৰিমাণ বেছি হব যিটো মৰিয়নিৰ মাটিত পোৱা নাযায়।
বিবিধ বিষয়ৰ গ্ৰন্থ প্ৰকাশৰ লগতে অসমৰ বিভিন্ন জনজাতীয় জীৱন আৰু ভাষা সংস্কৃতি বিষয়ক ভালেমান গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰিছে।
ধ্বনি আৰু ৰসতত্ত্ব, অসমীয়া সংগীতৰ ঐতিহ্য, অসমৰ বাদ্যযন্ত্ৰ, অসমৰ বনৌষধি, অসমৰ ওজাপালি, গ্ৰীক দৰ্শনৰ চমু পৰিচয় আদি বিবিধ বিষয়ৰ অনেক কিতাপ সভাই প্ৰকাশ কৰিছে।
বাঁহী প্ৰথম খণ্ড , জোনাকী আৰু কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ ৰচনা সম্ভাৰ সাহিত্য সভাৰ উল্লেখযোগ্য প্ৰকাশন।
অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰথম প্ৰকাশিত গ্ৰন্থখন আছিল নীলকণ্ঠ দাস বিৰচিত শ্ৰীশ্ৰীদেৱ দামোদৰ চৰিত্ৰ।
তাৰ পিছত শ্ৰী শ্ৰী বনমালীদেৱ চৰিত্ৰ, ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত্ত পুৰাণ, সাত্বত তন্ত্ৰ – এই তিনিখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পায় ১৯৪৩ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত।
বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা সম্পাদিত এই সৰু কিতাপখনত পাটীগণিত, বীজগণিত, জ্যামিতি, জ্যোতিবিদ্যা, পদাৰ্থবিদ্যা আৰু ভূগোলৰ পৰিভাষা সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ এবছৰৰ আগে আগে চন্দ্ৰধৰ বৰুৱাৰ সম্পাদনাত ‘অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকা’ তিনিমহীয়া আলোচনী হিচাপে প্ৰকাশিত হয়।
সভাই মুখ্যতঃ অসমীয়াৰ উপৰি ইংৰাজী, হিন্দীকে ধৰি কেইবাটাও অসমৰ জনজাতীয় ভাষাত গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰি অসমীয়া ভাষাৰ উৎকৰ্ষ সাধন কৰিছে আৰু বিভিন্ন জনজাতিৰ মাজৰ সংহতিৰ বান্ধ দৃঢ় কৰাৰ প্ৰয়াস কৰি আহিছে।
মহানগৰ সমূহত বাঢ়ি যোৱা কৃত্ৰিম পোহৰৰ উৎস সমূহৰ ফলত জ্যোতিষ্কৰ পৰা অহা পোহৰ পৰ্যবেক্ষণ কৰাত জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী সকল নানান অসুবিধাৰ সন্মূখীন হ'বলৈ ধৰিছিল।
ইয়াৰ ফলত সমগ্ৰ বিশ্বৰ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী সকলৰ মাজত এক যোগসূত্ৰ স্থাপন হ'ল আৰু ইয়াৰ লগে লগে ইতিমধ্যে থকা প্ৰদূষণ সমূহৰ তালিকাত পোহৰ প্ৰদূষণ নামৰ আন এটা প্ৰদূষণ যোগ হ'ল।
আৰু তেতিয়া পোহৰ প্ৰদূষণৰ বিষয়ে সজাগ কৰিবলৈ জ্যোতিৰ্বজ্ঞানী সকলৰ মাজত 'দা ডাৰ্ক স্কাই মুভ্মেন্ট' নামৰ এটা আন্দোলনৰ সৃষ্টি হয়।
অতি সক্ৰিয় এই সংগঠনটো ১৯৮৮ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ড ডেভিড ক্ৰ'ফৰ্ড আৰু ড টিম'থি হাণ্টাৰ নামৰ দুজন জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানীৰ উদ্যোগত গঠিত হয়।
পোহৰ প্ৰদূষণ বুলিলে কৃত্ৰিম পোহৰে অনাৱশ্যকীয় ঠাইত, ভূল দিশত অনাধিকাৰ প্ৰৱেশ কৰি সৃষ্টি কৰা একপ্ৰকাৰৰ প্ৰদূষণ।
গাড়ীৰ পোহৰে চকু চাঁট মাৰি ধৰা বা কোঠাৰ বিজুলী বাতি নুমাই শুই থকা অৱস্থাত বাহিৰৰ পৰা পোহৰ আহি আমনি কৰাটো পোহৰ প্ৰদূষণৰ উদাহৰণ।
পোহৰক প্ৰদূষণৰ উৎস ৰূপে ধৰা হোৱা নাছিল যদিও ইয়াৰ দ্বাৰা সৃষ্ট কেতবোৰ অসুবিধাই ইয়াক প্ৰদূষণৰ শাৰীত ৰখাটো জৰুৰী হৈ পৰিছে।
মানৱসৃষ্ট পোহৰৰ উৎস সমূহৰ দ্বাৰা বাহ্যিক আৰু আভ্যন্তৰীণ পৰিৱেশত প্ৰাকৃতিক পোহৰৰ তাৰতম্য ঘটোৱা আৰু এনে তাৰতম্যৰ ফলত জীৱৰ শাৰিৰীক আৰু মানসিক স্বাস্থ্য ওপৰত পৰা কুপ্ৰভাৱ।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বহুকেইখন মহানগৰে ৰ বিৰুদ্ধে নাগৰিকক সুৰক্ষা দিবলৈ বহি:ভাগ পোহৰোৱাৰ ক্ষেত্ৰত কিছুমান সুসংহত নিয়মৰ সৃষ্টি কৰিছে।
ইয়াৰ উৎস সমূহৰ ভিতৰত অট্টালিকাৰ ভিতৰ আৰু বাহিৰ ভাগ আলোকিত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা বিজুলী বাতি সমূহ, বিজ্ঞাপন, ব্যৱসায়ীক সম্পত্তি, কাৰ্যালয়, কাৰখানা, পথৰ বিজুলী বাতি ইত্যাদি প্ৰধান।
ভূঁইত গছ দিয়াৰ পিছত লোকজনে ঘৰলৈ আহি তুলসী তলত চাকি-বন্তি জ্বলাই শৰাই আগবঢ়ায়, ভঁৰাল আদিতো চাকি জ্বলায়।
ই অনুষ্ঠানত পথাৰৰ আলিৰ কোণত আগলতি কলপাতত চাকি-ধূপ জ্বলাই আই লখিমীক সেৱা কৰি ক'লাকচু আৰু তৰাগছৰ পুলি এটা ৰোৱাৰ লগতে বাঁহৰ আগলি আৰু নিমগছৰ ডাল একোটা গোঁজ মাৰি দিয়া হয়।
ইয়াৰ পিছতেই "গুৰুত লগাম, গোসাঁইত লগাম, বাৰ ভকতক খুৱাম" বা "খোজনীয়া-মগনীয়া, অতিথি, চৰাই চিৰিকটিয়ে খাব পৰাকৈ ভঁড়াল উপচি পৰক" বুলি কৈ সেই কোণতে পাঁচ বা সাত গোছা কঠীয়া ৰোৱে।
ক'লাকচু আৰু তৰাগছ ৰোৱাৰ জৰিয়তে ধান কচুৰ দৰে ফেৰ মেলি আৰু তৰাগছৰ দৰে লহপহকৈ বাঢ়িবলৈ কামনা কৰা হয়।
অসমৰ তিৱাসকলে বীজ ৰোপন কৰা লোকাচাৰ হিচাপে ছংখং বা জংখং পূজা পালন কৰে৷ তেওঁলোকৰ “মুঠি লোৱা’’ নামে বাও আৰু আহু ধানৰ কঠিয়া সিঁচা পৰ্বত এটা অনুষ্ঠান পাতে৷
আহোম জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে গোছ ৰোৱাৰ দিনা এযোৰ আগলি কলপাত, থোপাথোপে লগা ফলৰ গছৰ গুটি থকা ডাল একোটা, মাটি কঁঠাল, কঁঠাল, মধুৰী, ভীমকল, টেঙা, কচুগছ আৰু তৰাগছ, থুৰীয়া তামোল আৰু এটা শিল পাচি বা খৰাহি এটাত লয়।
ঘৰৰ মূল ৰোৱনী বা গৃহস্থজন গৈ পথাৰৰ এচুকত কলপাতত এই নৈবেদ্যসমূহ সজাই কচু আৰু তৰাগছ দুজোপা ৰোৱে।
তেৱেঁই কঠীয়া দুগোছামান ৰুই আই লখিমীক তৰাণি বা কচুৱনিৰ দৰে ঘন আৰু লমালমে লগা ফলৰ দৰে শইচেৰে পথাৰ নদন-বদন হ'বলৈ প্ৰাৰ্থনা জনায়।
পৰম্পৰা অনুযায়ী সেইদিনা বৰা চাউলৰ টোপোলা ভাত, কোমোৰাৰ সতে হাঁহৰ মাংসৰ আঞ্জা আৰু লাওপানী খোৱাৰ নিয়ম।
৪০ৰ দশকৰ শেষৰফালে তেখেতে নিজৰ জন্মস্থান জামুগুৰি আৰু ইয়াৰ শ্ৰমজীৱী জনগণৰ গ্ৰাম্য চিন্তা-চেতনা, সমাজিক আচৰণ, ৰীতি-নীতি, পৰম্পৰাগত কৰ্মকাণ্ডৰ প্ৰতি আগ্ৰহাম্বিত হয়।
ঘৰলৈ আহিয়েই "কৃষ্টি বিকাশ কেন্দ্ৰ" নামৰ অনুষ্ঠান খুলি ভালেসংখ্যক যুৱক-যুৱতীক অনুপ্ৰাণিত কৰাৰ উপৰিও ৰাজ্যৰ বিভিন্ন ঠাইত নৃত্য-গীত পৰিৱেশন কৰে।
জামুগুৰীহাটত "বাপুজী ভৱন ৰংগমঞ্চ"ৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰি থৈ যোৱা ব্যক্তিজনে জীৱনৰ শেষত ১৮-২০ বছৰ বৰুৱাদেৱে শংকৰী নাট-ভাওনা সংস্কৃতি প্ৰদৰ্শন কৰা বাৰেচহৰীয়া ভাওনাৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি কৰিবলৈ সমস্ত চিন্তা-ভাৱনা আৰু কৰ্ম নিয়োজিত কৰে।
তেওঁ বাৰেচহৰীয়া ভাওনাৰ বাবে থলী নিৰ্মাণৰ লগতে সুন্দৰ পট আঁকি উলিওৱাৰ লগতে বাৰেচহৰীয়া ভাওনাৰ আধ্যাত্মিক, সামাজিক, সাংস্কৃতিক, নন্দনতাত্তিক মূল্যায়ন সম্পৰ্কীয় ভালেমান তথ্যগধূৰ নিবন্ধ লিখি ইংৰাজী আৰু হিন্দী ভাষাত সৰ্বভাৰতীয় শীৰ্ষস্থানীয় সংবাদ-পত্ৰত প্ৰকাশ কৰি ভাৰতৰ ভিতৰে-বাহিৰে বিশ্বৰ এই সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাক জনাজাত কৰি তুলিলে।
১৯৩৫ চনৰ শেষৰফালে নিজৰ পৰিয়াল আৰু বন্ধু-বান্ধৱৰ অজ্ঞাতে ঘৰৰ পৰা হঠাৎ ওলাই গৈ গজেন বৰুৱাই কলিকতাৰ শান্তিনিকেতনত উপস্থিত হৈ চিত্ৰাংকনৰ শিক্ষা লয়।
তাৰপিছত কলিকতা এৰি লাহোৰৰ 'কেপিটেল চিনে ষ্টুডিঅ'ত সহকাৰী শিল্পী হিচাপে বৰুৱাই যোগদান কৰে আৰু সেই প্ৰতিষ্ঠানতে চিত্ৰকলাৰ এটা বিশেষ পাঠ্যক্ৰমো সম্পূৰ্ণ কৰে।
সত্ৰীয়া নৃত্যৰ লাস্যময়তাত সন্মোহিত হৈ গোপালকৃষ্ণনে বৰুৱাক তেওঁৰ "অৰিয়েণ্টেল বেলেট" নামৰ নৃত্য দলত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে আৰু এই নৃত্যদলৰ পৰাই তেওঁ এগৰাকী ৰাষ্ট্ৰীয় মানবিশিষ্ট নৃত্যশিল্পী হিচাপে সমাদৃত হয়।
দিল্লীত থকা সময়ছোৱাৰ ভিতৰত বিশ্ববিশ্ৰুত ফৰাচী নৃত্যপটীয়সী লা মেৰীৰ সৈতে বৰুৱাৰ সংযোগ ঘটে।
পিছত মেৰীয়ে তেওঁৰ নৃত্যদলৰ লগত বৰুৱাক আদৰি লয় আৰু লাহোৰ, কৰাচী, বোম্বে, বৰোডা, ভূপাল, দিল্লী, কলিকতা, ঢাকা আদি ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে।
সৰু কালৰে পৰা জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা আৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ শিল্প-চেতনা আৰু কৰ্ম আঁচনিয়ে বৰুৱাক গভীৰভাৱে আকৃষ্ট কৰে আৰু তেওঁলোকৰ সান্নিধ্য আৰু সংস্পৰ্শলৈ অহাৰ লগে লগে বৰুৱাৰ সন্মুখত সৃষ্টিশীল প্ৰতিভা প্ৰকাশৰ পথ উন্মোচিত হৈ পৰে।
সেয়ে প্ৰথম অসমীয়া কথাছবি জয়মতীৰ "ৰাজকোঁৱৰ"ৰ চৰিত্ৰাভিনয়ৰ বাবে বৰুৱাক নিৰ্বাচন কৰে।
বৰুৱাৰ সফল চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ আৰু তেওঁৰ জাপি নৃত্যই জয়মতীৰ জয়যাত্ৰাত এক যোগাত্মক মাত্ৰা প্ৰদান কৰে।
১৯৪৪ চনত বৰুৱাদেৱে কলিকতাত 'কামৰূপ কলা ভৱন' নামেৰে এটি নৃত্য-চৰ্চা কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰি কামৰূপী, সত্ৰীয়া আৰু অন্যান্য জনগোষ্ঠীয় নৃত্য-শিক্ষাৰ ব্যৱস্থা কৰে।
১৯৪৬-৪৭ চনত তেওঁ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ভালেমান ঠাইত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰাৰ উপৰিও জনগোষ্ঠীয় নৃত্য-কলাৰ পৰম্পৰাও আয়ত্ত কৰে।
লা মেৰী ফ্ৰান্সলৈ যোৱাৰ পিছত বৰুৱাই মাদ্ৰাজলৈ গৈ বিশ্বনাথন আৰু মাধৱ মেননৰ দৰে প্ৰসিদ্ধ নৃত্যবিদৰ ওচৰত কথাকলি আৰু অন্যান্য দক্ষিণ ভাৰতীয় নৃত্যধাৰাৰ চৰ্চা কৰে।
ইয়াৰ পিছত চল্লিশৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে "নটৰাজৱসী" নৃত্যদলত যোগদান কৰি অসমীয়া লোকনৃত্য আৰু সত্ৰীয়া নৃত্য পৰম্পৰাক ভাৰতৰ বাহিৰলৈ লৈ যোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰে।
এই অনুষ্ঠানৰ মাধ্যমেৰে তেওঁ ৰেংগুন, থাইলেণ্ড, ছিংগাপুৰ, হানয়, বলিভিয়া আৰু ভূটানৰ নানান ঠাইত নৃত্য পৰিৱেশন কৰে।
বিদেশ ভ্ৰমণৰ পিছত জব্বলপুৰত নিজাববীয়াকৈ এখন সংগীত বিদ্যালয় খুলি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সহযোগত এটা নতুন নাট্যদলৰ গঠন কৰে।
১৯১৫ চনত শোণিতপুৰ জিলাৰ তেজপুৰ মহকুমাৰ জামুগুৰিহাটৰ ডেকাসুন্দৰ গাঁৱত গজেন বৰুৱাৰ জন্ম হয়।
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা আৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ সান্নিধ্য লাভ কৰাৰ লগতে তেখেতে প্ৰথম অসমীয়া কথাছবি "জয়মতী"ত অভিনয় কৰিছিল।
বিল, জলাশয়, দ পথাৰ আদিৰ কাষত বা অকণমান আঁতৰতে থকা ওখ পুৰণি ফেৰেঙণি থকা গছত গছৰ ডাল-পাত ,ঘাঁহ-বন আদি গোটাই ইহঁতে বাঁহ সাজে।
উত্তৰ প্ৰদেশৰ কেয়'লেডো ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্দ্যানত ২৯ বৰ্গ কিলোমিটাৰত প্ৰায় ছয় যোৰাকৈ সাৰেং পক্ষী দেখা গৈছে।
পৰৱৰ্তী কালত কৰা বিভিন্ন বৈজ্ঞানিক অধ্যয়নে এই প্ৰস্তাৱৰ সপক্ষে যথেষ্ট তথ্য আগবঢ়াবলৈ সক্ষম হয়
১৯৫৫ চনত তেখেতৰ দ্বিতীয় উপন্যাস 'ডাৱৰ আৰু নায়ে' তেখেতক এজন শক্তিশালী ঔপন্যাসিক ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
তেখেত ১৯৮৫ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ বিহপুৰীয়া অধিবেশনৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হোৱাৰ উপৰিও আন আন সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ লগত জড়িত আছিল।
তেখেতে সাংবাদিকতাৰে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিলেও পিছলৈ অধ্যাপনাৰ বৃত্তি গ্ৰহণ কৰে আৰু গুৱাহাটীৰ বি. বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপক ৰূপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে
শ্ৰীমতী পট্টছে উদ্ভাৱন কৰা ইস্ত্ৰিবিধৰ ভিতৰখন ফোঁপোলা আৰু তাৰ ভিতৰখন বালি, চিমেণ্ট আদিৰে ভৰ্তিহৈ থাকে।
এই তাপ অপৰিবাহী বস্তুবোৰ ভিতৰত থকা বাবে তাপ ওপৰৰ হেণ্ডেলডাললৈ নাহে আৰু বহুত সময়লৈ ইস্ত্ৰিটো গৰম হৈ থাকে।
১৮৫০ চনত কেৰাছিন, এলক'হল, তিমিমাছৰ তেল, গেছ, কাৰ্বাইড আনকি গেছ'লিন জ্বলাই গৰম কৰিব পৰা বিভিন্ন ধৰণৰ ইস্ত্ৰিৰ উদ্ভাৱন আৰু প্ৰচলন হৈছিল।
কিছুমান ইস্ত্ৰিত পানীৰ ভাপ উলিয়াই ইস্ত্ৰি কৰাৰ ব্যৱস্থা আছে যাতে ইস্ত্ৰি কৰাৰ আগে আগে কাপোৰবোৰ সেমেকাই কোমল কৰি যাব পাৰি।
বিদ্যুতৰ ইস্ত্ৰিৰ ওপৰত বেলেগ বেলেগ কাপোৰৰ বাবে তাপ নিয়ন্ত্ৰণৰ এটা নিয়ন্ত্ৰণ চকৰি থাকে।
তাত কপাহী, উল, ৰেছম, পলিষ্টাৰ, নাইলন আদি কাপোৰ বেলেগ তাপত ইস্ত্ৰি কৰাৰ বাবে তাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি।
গৰম কৰাৰ সময়ত কাপোৰৰ আঁহৰ অণুৰ দীঘলীয়া শৃংখলৰ মাজৰ বান্ধোন সমূহ কোমল হৈ পৰে, ইয়াৰ লগে লগ গধূৰ চেপেটা তলিখনেৰে হেঁচা দিয়াৰ ফলত আঁহবোৰ দীঘল হৈ পৰে আৰু ঠাণ্ডা হোৱাৰ সময়ত সেই ভাঁজেই ৰৈ যায়।
দাৰিদ্ৰৰ কবলত পৰি পিতৃ-মাতৃৰ মৃত্যু হোৱাত কমল বৰা দস্যুলৈ ৰূপান্তৰ হয় আৰু শোষণৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিয়ে।
উপন্যাসৰ ভাষা আৰু প্লটৰ ক্ষেত্ৰত ৰংমনে বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া নাছিল আৰু চৰিত্ৰ অংকন কৰোঁতে অন্যান্য জনপ্ৰিয় ৰচনাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল।
ফেণ্টমৰ বিখ্যাত লাওখোলাৰ চিহ্নৰ দৰে ভাস্কৰেও তেওঁৰ আক্ৰমণৰ লক্ষ্য হোৱা ব্যক্তিজনৰ গাত "কটা হাতৰ ৰঙা চাপ" ৰাখি গৈছিল।
দস্যু ভাস্কৰ ৬১ খন উপন্যাসৰ সমষ্টি আছিল আৰু ইয়াৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থৰ শিৰোনাম আছিল "দস্যু ভাস্কৰৰ আবিৰ্ভাৱ"।
তেওঁ ১৯৪৩ চনত মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ উচ্চশিক্ষাৰ বাবে কলকাতালৈ যায় আৰু তাত কলকাতা বিশ্ববিদ্যায়ৰ অন্তৰ্গত স্কটিছ চাৰ্চ কলেজত অধ্যয়ন কৰে।
তেওঁৰ সামাজিক উপন্যাস "নিপাতৰ পাত" অসমীয়া আলোচনী "আমাৰ প্ৰতিনিধি"ত ধাৰাবাহিক ৰূপে প্ৰকাশ পাইছিল যদিও ই আধৰুৱা হৈ থাকিল।
কাব্য সাহিত্যত সুনাম অৰ্জন কৰা গোস্বামীৰ প্ৰথম প্ৰকাশিত পুথি অৱশ্যে দুখন নাটকহে আছিল আৰু সেয়া আছিল অভিমান আৰু যাদৱা নগৰী ।
ইয়াৰ পিছত তেখেতে শুভ আৰু স্বপ্ন, ককিলা তাঁৰৰ গান, যথাসাধ্য, মোৰ কবিতা, নিৰ্বাচিত কবিতা আদিকে ধৰি বহুকেইখন কবিতা পুথি, আমেথিৰ কবিতা আদি ব্যংগ ৰচনা লিখাৰ উপৰিও গুণমালা, ভীম চৰিত আদিৰ সম্পাদনা কৰে।
ভাওনাত দ্ৰোণাচাৰ্য, গণেশ, কৃষ্ণ, ৰজা হৰিশ্চন্দ্ৰ আদি চৰিত্ৰত সুন্দৰ অভিনয় কৰা গোস্বামীয়ে ডেকা বয়সত বিহু নাচতো অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
পঢ়া-শুনা শেষ কৰি গোস্বামীয়ে শিক্ষকতাকে বৃত্তি হিচাপে বাচি লয় আৰু যোৰহাটৰ বিজয়লক্ষ্মী মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক প্ৰধানৰূপে কৰ্ম জীৱনৰ পাতনি মেলে।
ভালেকেইখনমান গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন কৰা গোস্বামীৰ কবিতাত প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য্য, মানৱ জীৱনৰ বিভিন্ন দিশ, ৰাজনৈতিক ঘটনা প্ৰৱাহৰ লগতে দেশ তথা সমাজৰ অস্থিৰ পৰিস্থিতিৰ বিৰূদ্ধে কৰা প্ৰতিবাদৰ ভাষা ফুটি উঠা দেখা যায়।
উপ্‌চেলাইট আৰ্দ্ৰ পৰিবেশৰ পৰা বহুগুণে শুষ্ক পৰিবেশলৈ সঞ্চালিত কৰিলেও ই শোষিত পানীৰ বেছি অংশই ধৰি ৰাখিব পাৰে।
ইয়াৰ বিপৰীতে, বেছিভাগ যিঅ'লাইটৰ শুষ্ক ৰূপ পাবলৈ সিহঁতক ১৫০ ছেলছিয়াছতকৈও বেছি উষ্ণতালৈ উত্তপ্ত কৰিব লগা হয়।
মেগনেছিয়াম কাৰ্বনেটৰ বিভিন্ন ৰূপৰ পৃষ্ঠত পানী আৱদ্ধ হৈ থাকে আৰু এইবোৰ স্ফটিকাকাৰ ; ইয়াৰ বিপৰীতে উপ্‌চেলাইটৰ পৃষ্ঠত কোনো পানী সংযোজিত হৈ নাথাকে আৰু ই স্ফটিকাকাৰ নহয়।
প্ৰতি গ্ৰামত ৮০০ মিটাৰ² পৃষ্ঠকালিসম্পন্ন উপ্‌চেলাইট এতিয়ালৈকে আৱিস্কৃত সকলো এলকালি আৰ্থ মেটেল কাৰ্বনেট ৰ ভিতৰত সৰ্বোচ্চ পৃষ্ঠকালি সম্পন্ন পদাৰ্থ হিচাপে চিহ্নিত হৈছে।
এই পদাৰ্থবিধে নিম্ন আপেক্ষিক আৰ্দ্ৰতাত এতিয়ালৈকে উপলব্ধ শ্ৰেষ্ঠ শোষক হিচাপে পৰিচিত -তকৈও বেছি পানী শোষণ কৰিব পাৰে।
ইয়াৰ উপৰিও উপ্‌চেলাইটে যিঅ'লাইটত কৈ কম উষ্ণতাতে পানী পৰিত্যাগো কৰিব পাৰে, অৰ্থাৎ ইয়াৰ বাবে উপ্‌চেলাইটক কম শক্তিৰ প্ৰয়োজন হয়।
ইংৰাজী উপ্‌চেলাইট লিপ্যন্তৰত এটাহে "" আছে যদিও উপৰোক্ত বিশ্ববিদ্যালয়খন যিখন নগৰত অৱস্থিত, সেই নগৰখনৰ নাম ""-হে।
তথাপিও, এই নগৰখনৰ নামৰ পুৰণি উচ্চাৰণ "" হোৱাৰ লগতে বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ নৱ-লেটিন ) নামটো অৰ্থাৎ -ত এটাহে "" আছে।
সাধাৰণ বায়ুমণ্ডলীয় চাপতকৈ তিনিগুণ বেছি চাপত মেগনেছিয়াম অক্সাইড আৰু কাৰ্বন ডাইঅক্সাইড ক মিথানলত দ্ৰৱীভূত কৰি বিশুদ্ধ 3 প্ৰস্তুত কৰা হিয়।
ইটালীত ১৯৯১ চনত ক'কেইন সেৱন কৰি এটা ড্ৰাগ পৰীক্ষাত অনুত্তীৰ্ণ হোৱা বাবে তেওঁক ১৫ মাহৰ বাবে ফুটবলৰ পৰা নিৰ্বাসন দিয়া হৈছিল।
পুনৰ ১৯৯৪ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বিশ্বকাপত প্ৰস্বাৱৰ নমুনাত এফ্ৰেড্ৰিন পোৱা বাবে তেওঁক প্ৰতিযোগিতাৰ পৰা বাহিৰ কৰা হয়।
পূৰ্ব অভিজ্ঞতা নথকা সত্ত্বেও তেওঁক ২০০৮ চনৰ নৱেম্বৰত আৰ্জেণ্টিনা ৰাষ্ট্ৰীয় ফুটবল দলৰ মেনেজাৰৰূপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল আৰু ২০১০ চনৰ বিশ্বকাপৰ পিছত চুক্তিৰ ম্যাদ উকলি নোযোৱালৈকে তেওঁ সেই পদত থাকে।
১৯৮৬ চনৰ প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ আৰ্জেণ্টিনা দলক নেতৃত্ব দি ফাইনেলত পশ্চিম জাৰ্মানীক হৰুৱাই বিশ্বকাপ লাভ কৰিছিল।
সেই প্ৰতিযোগিতাৰ কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেলত ইংলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে ২-১ ব্যৱধানত জিকা খেলখনত দুয়োটা গ'লেই তেওঁ দিছিল আৰু দুটা ভিন্ন কাৰণত সেই গ'ল দুটা ফুটবলৰ ইতিহাসত জিলিকি আছে।
ৰেফাৰীয়ে তৰ্কিব নোৱৰা তেওঁৰ প্ৰথম গ'লটো আছিল হাতেৰে দিয়া যাক তেওঁ "ভগৱানৰ হাত বুলি অভিহিত কৰিছিল।
৬০ মিটাৰ ড্ৰিবল কৰি আৰু পাঁচজন বিপক্ষৰ খেলুৱৈ পাৰ কৰি তেওঁ দিয়া দ্বিতীয় গ'লটো .-ৰ ভোটাৰে "শতিকাৰ গ'ল" আখ্যা দিছিল।
২০১৩ চনৰ আগষ্টত মাৰাড'নাই আৰ্জেণ্টিনাৰ পঞ্চম শ্ৰেণীৰ ক্লাব ডিপ'ৰ্টিভ' ৰিষ্ট্ৰাত " " হিচাপে যোগদান কৰে আৰু ১৯ আগষ্টত ছেন মিগুৱেলৰ বিপক্ষে খেলখনত তেওঁ এই নতুন পদৰ আৰম্ভণি কৰে।
দুবাৰকৈ বিশ্ব-অভিলেখকাৰী চুক্তি ধন লাভ কৰা তেওঁ একমাত্ৰ ফুটবলাৰ; প্ৰথমবাৰ বাৰ্চিল'না ফুটবল ক্লাবলৈ যাওঁতে তেওঁ তেতিয়াৰ বিশ্ব অভিলেখ ৫ নিযুত পাউণ্ড, আৰু দ্বিতীয়বাৰ নাপ'লিলৈ যাওঁতে ৬.৯ নিযুত পাউণ্ড লাভ কৰিছিল।
পেছাদাৰী কেৰিয়াৰত মাৰাড'নাই আৰ্জেণ্টিন'ছ জুনিয়'ৰ্ছ, ব'কা জুনিয়'ৰ্ছ, বাৰ্চিল'না, নাপ'লি, ছেভিলা আৰু নিৱেল্‌ছ অ'ল্ড বয়জৰ হৈ খেলিছিল।
ক্লাব স্তৰত তেওঁ নাপ'লিৰ হৈ খেলা সময়ছোৱাৰ বাবে প্ৰখ্যাত য'ত তেওঁ বহু খিতাপ আৰু সন্মান লাভ কৰিছিল।
ডিয়েগ' আৰ্মাণ্ড' মাৰাড'না ফ্ৰাঙ্ক' এজন আৰ্জেণ্টিনীয় ফুটবল মেনেজাৰ, প্ৰশিক্ষক আৰু প্ৰাক্তন খেলুৱৈ।
বহু কুশলী, ফুটবল সমালোচক, প্ৰাক্তন বা বৰ্তমানৰ খেলুৱৈ আৰু অনুৰাগীয়ে তেওঁক সৰ্বকালৰ শ্ৰেষ্ঠ ফুটবল খেলুৱৈ হিচাপে গণ্য কৰে।
তেওঁৰদেউতাক হাৰিয়ানাৰ আম্বালা জিলাৰ এটা পঞ্জাবী পৰিয়ালৰ আছিল আৰু মাক আছিল জামছেদপুৰৰ বিহাৰী কায়স্থ পৰিয়ালৰ।
দেউতাক আৰ্মী হোৱাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত তেওঁ ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাই যেনে দিল্লী, পুণে,­ লক্ষৌ, বৰেলী, লা­ডাখ, চণ্ডীগড়, আম্বালা আদিত শৈশৱকাল কটাইছিল।
তাৰপিছত তেওঁ আমেৰিকালৈ যায় আৰু নিউটন, মাছাছুছেটচত থকা নিউটন নৰ্থ হাইস্কুল আৰু চেডাৰ ৰেপিডছ, আয়োৱাত থকা জন এফ. কেনেডী হাইস্কুলত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে।
তেওঁ পিছত কৈছিল "১৩ বছৰ বয়সতে তিনি বছৰৰ কাৰণে বষ্টনলৈ পঢ়িবলৈ যোৱাটো মোৰ বাবে এক অভাৱনীয় সাংস্কৃতিক পৰিৱৰ্তন আছিল"।
চোপ্ৰাৰ মতে তেওঁ কেতিয়াও কেফেটেৰিয়ালৈ নগৈছিল কাৰণ তেওঁ লাইনত থিয় হ'বলৈ নাজানিছিল, ক'ত পইচা দিব লাগে নাজানিছিল আৰু কেনেকে খাব লাগে নাজানিছিল।
হ'লেও সেই সময়তো তেওঁ গীৰ্জাঘৰত হোৱা অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰি নিঠৰুৱাসকলক সহায় কৰা আদি জনহৈতৈষী কামত হাত আগবঢ়াইছিল।
বষ্টনত থাকোঁতে তেওঁ পশ্চিমীয়া ধ্ৰুপদী সংগীত, কোৰাচ আৰু কয়ৰ সংগীতৰ লগতে কথক নৃত্যৰ শিক্ষা লয়।
ভাৰতলৈ আহি তেওঁ "আৰ্মী পাব্লিক স্কুল"ত পঢ়িবলৈ লয় আৰু মে' কুইন শীৰ্ষক সৌন্দৰ্য্য প্ৰতিযোগিতাত জয়ী হয়।
তাৰ পিছত তেওঁ জয় হিন্দ কলেজ, মুম্বাইত নাম লগাই যদিও ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া প্ৰতিযোগিতাত যোগ দিবৰ বাবে কলেজীয়া শিক্ষা আধাতে সমাপ্ত কৰে।
চোপ্ৰাৰ মাতৃয়ে তেওঁৰ অজানিতে তেওঁৰ ফটো এই প্ৰতিযোগিতালৈ পঠিয়াই দিয়ে আৰু তেনেদৰেই তেওঁ গ্লেমাৰ জগতত প্ৰৱেশ কৰে।
নিয়ম অনুযায়ী তেওঁক মিছ ৱৰ্ল্ড প্ৰতিযোগিতালৈ পঠিওৱা হয় আৰু তেওঁ ২০০০ বৰ্ষৰ মিছ ৱৰ্ল্ড খিতাপৰ লগতে "মিছ ৱৰ্ল্ড কণ্টিনেণ্টেল কুইন অৱ বিউটী-এছিয়া এণ্ড ওছেনিয়া" খিতাপ জয় কৰে।
সেই বছৰতে লাৰা দত্তাই মিছ য়ুনিভাৰ্ছ আৰু দিয়া মিৰ্জাই মিছ এছিয়া পেচিফিক খিতাপ জয় কৰে যি এখন দেশৰ কাৰণে এক বিৰল ঘটনা।
খিতাপ জয়ৰ পিছত তেওঁ এবছৰ মিছ ৱৰ্ল্ড অৰগেনাইজেশ্যনৰ লগ লাগি বিশ্বভ্ৰমণ কৰে আৰু অভিনেত্ৰী হবলৈ মন থিৰ কৰে।
তেওঁ কয় যে মিছ ৱৰ্ল্ড খিতাপে তেওঁক এক পৰিচয় আৰু খ্যাতি আনি দিয়ে আৰু তেওঁলৈ অভিনয়ৰ প্ৰস্তাৱ আহিবলৈ ধৰে।
বহুকেইখন বিফল ছবিত অভিনয় কৰাৰ পিছত চোপ্ৰাই মধুৰ ভাণ্ডাৰকাৰৰ ফেশ্বন ছবিত মেঘনা মাথুৰ নামৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰটিত অভিনয়ৰ সুযোগ পাই।
এই ছবিখন তথা চোপ্ৰাৰ অভিনয় যথেষ্ট প্ৰশংসিত হয় আৰু ইয়াৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰ, শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আদিকে ধৰি অনেক বঁটা বাহন লাভ কৰে।
ৰাজীৱ মাচাণ্ডে লিখিছে"চোপ্ৰাৰ অভিনয় যথেষ্ট প্ৰশংসনীয় আৰু তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনয়সমূহৰ এটা"।
সেই বছৰতে তৰুণ মনচুখানিৰ হাস্যমধুৰ ৰোমাণ্টিক চলচ্চিত্ৰ দোস্তানাত অভিষেক বচ্চন আৰু জন এব্ৰাহামৰ লগত একেলগে অভিনয় কৰে।
এই চলচ্চিত্ৰত দুজন ডেকা ল'ৰাই মহিলা এগৰাকীৰ ঘৰ এটা ভাড়াত পাবলৈ সমকামী হোৱাৰ অভিনয় কৰে আৰু দুয়ো একেজনী ছোৱালীৰ প্ৰেমত পৰে যি তেওঁলোকৰ ৰুমমেট তথা মালিকনী গৰাকীৰ সম্বন্ধীয়।
২০০৯ চনত তেওঁ বিশাল ভৰদ্বাজৰ কমিনে ত শ্বাহিদ কাপুৰৰ বিপৰীতে ছুইটী নামৰ মাৰাথী ছোৱালী এজনীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
তৰণ আদৰ্শই ইয়াক 'প্ৰথম শ্ৰেণীৰ' বুলি অভিহিত কৰি কৈছে যে "তেওঁ চৰিত্ৰটিৰ লগত সম্পূৰ্ণ সমন্বয় ৰাখিছে আৰু চৰিত্ৰটিৰ মহাৰাষ্ট্ৰীয়তা নিখুঁত ভাৱে ফুটাই তুলিব পাৰিছে"।
অনুপমা চোপ্ৰাৰ মতে "দেৱ-ডিৰ পাৰোৰ পিছত ছুইটী এই বৰ্ষৰ আকৰ্ষণীয় হিৰোইন আৰু ইয়াত প্ৰিয়ংকাৰ অভিনয় অনন্য"।
এই অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ আন বহুতো বঁটাৰ লগতে একেৰাহে দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ অপ্সৰা বঁটা লাভ কৰে।
২০১২ৰ আৰম্ভণিতে প্ৰিয়ংকাই লছ এঞ্জেল্‌ছৰ ক্ৰিয়েটিভ আৰ্টিষ্টছ এজেন্সী নামৰ অনুষ্ঠান এটাৰ লগত চুক্তিবদ্ধ হয়।