polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ঐতিহাসিক ভাবে বিশ্ববিদ্যালয়খনে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ প্ৰথমখন বিশ্ববিদ্যালয় হিচাপে ইয়াৰ ভৌগোলিক পৰিসৰ পূবে ৰেংগুনৰ পৰা উত্তৰ-পশ্চিমে লাহোৰলৈ আৰু দক্ষিণে সিংহললৈ (বৰ্তমান শ্ৰীলংকা আছিল।
ভাৰত চৰকাৰৰ মানৱসম্পদ উন্নয়ন মন্ত্ৰণালয়ে প্ৰস্তুত কৰা ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিষ্ঠান মূল্যাঙ্কন তালিকাতৰ '২০১৯ চনৰ শ্ৰেষ্ঠ ভাৰতীয় বিশ্ববিদ্যালয়'-ৰ তালিকাত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ে পঞ্চম স্থান লাভ কৰিছিল।
পাঁচ গৰাকী নোবেল বঁটা বিজয়ী ক্ৰমে: ছাৰ ৰোনাল্ড ৰছ, ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ, চন্দ্ৰশেখৰ ভেংকটৰমন, অমৰ্ত্য সেন আৰু অভিজিত বেনাৰ্জী কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ লগত জড়িত।
কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন শিক্ষাৰ্থী আৰু অধ্যাপকে ৰাষ্ট্ৰৰ মুৰব্বী, চৰকাৰৰ মুৰব্বী, সমাজ সংস্কাৰক, এগৰাকী অস্কাৰ বঁটা বিজয়ী আৰু দিৰাক পদক বিজয়ী, কেইবাগৰাকী ৰয়েল ছোচাইটিৰ সভ্য, পাঁচ গৰাকী ন'বেল বঁটা বিজয়ী ইত্যাদি ভাৰত তথা বিশ্বৰ আগশাৰীৰ ব্যক্তিত্ব।
কিন্তু তেওঁৰ ৰথ দহটা দিশত আগবাঢ়িব পাৰে, উৰিব পাৰে, লগতে পৃথিৱীলৈ নামি আহিব পাৰে, আৰু তেওঁ এই আটাইবোৰ দিশতে সহজে যুঁজিব পাৰে বাবেই তেওঁ দশৰথ নাম লাভ কৰে।
দশৰথে বশিষ্ঠ মুনিৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি অথৰ্ববেদৰ বিদগ্ধ ঋষি ঋষ্যশৃংগৰ সহায়ত মনোৰমা নদীৰ পাৰত পুত্ৰকামেষ্ঠী যজ্ঞ কৰিছিল।
তেওঁ এজন মহান যোদ্ধা আছিল যিয়ে নিজৰ দক্ষতাৰে সমগ্ৰ পৃথিৱী জয় কৰিছিল আৰু যুদ্ধত বহুতো অসুৰক পৰাজিত আৰু নিহত কৰিছিল।
যজ্ঞৰ সমাপনৰ দিশে আগবাঢ়োঁ‌তেই অগ্নি যজ্ঞকুণ্ডৰ পৰা ওলাই আহি দশৰথক ক্ষীৰৰ এটা পাত্ৰ দি তেওঁক তেওঁৰ ৰাণীসকলৰ মাজত বিতৰণ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।
ৰজা দশৰথ দ্ৰোণবসু ব্ৰাহ্মণৰ অৱতাৰ আছিল যি সত্য যুগত তেওঁৰ প্ৰথম জন্মত ভগৱান বিষ্ণুৰ পৰা বৰ লাভ কৰিছিল।
১৮৫৮ চনত ভাৰতত ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যৰ ঔপনিবেশিক শাসন আৰম্ভ হোৱাৰ পিছত দক্ষিণ ভাৰতৰ ৰাজ্য তামিলনাডুৰ বহুতে ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অধীনত বাস কৰাতকৈ তেওঁলোকৰ দেশ এৰি বলৈ পছন্দ কৰিছিল।
তেওঁ দলটোৰ সৈতে বেংককলৈ অহাৰ প্ৰায় এক দশকৰ পিছত এই মন্দিৰটো নিৰ্মাণ কৰিছিল; বৰ্তমান চিলোমৰ এটা পথ তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে - চই বৈতি যাক ইংৰাজীত ভিথি লেন নামেৰে জনাজাত।
শ্ৰী মাৰিয়াম্মান থাইলেণ্ডৰ আটাইতকৈ পুৰণি আৰু আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ মন্দিৰ বুলি বিবেচিত হৈছে।
মন্দিৰৰ সন্মুখভাগ বিভিন্ন আকাৰ-আকৃতিৰ নানান ভাৰতীয় দেৱ-দেৱীৰ প্ৰতিচ্ছবি খোদিত থকাৰ লগতে বিভিন্ন ৰঙৰ আকৰ্ষণীয় ফুলৰ শৈলীত খোদিত ভাস্কৰ্য আদি আছে।
মন্দিৰ চৌহদৰ ভিতৰত গণেশ, কাৰ্তিক আৰু শ্ৰী মহা মাৰিয়াম্মানৰ নামত উৎসৰ্গিত তিনিটা মুখ্য মন্দিৰ আছে।
ভক্তসকলে অনুসৰণ কৰা উপাসনা প্ৰথাৰ ক্ৰমঅনুসৰি গণেশ, কাৰ্তিকৰ পূজা কৰাৰ পিছত মুখ্য দেৱতাৰ অৰ্চনা কৰা হয়।
মন্দিৰৰ মুখ্য হলটো হিন্দু ধৰ্মৰ বিভিন্ন দেৱ-দেৱী যেনেঃ গণেশ, শিৱ, কৃষ্ণ, বিষ্ণু, লক্ষ্মী, কাৰ্তিক, মাৰিয়াম্মান, কালী, সৰস্বতী, আৰু নটৰাজৰ শিৱকামী, হনুমানৰ লগতে বিভিন্ন ব্ৰঞ্জৰ সামগ্ৰীৰে সজোৱা আছে।
ইয়াৰ উপৰিও দেৱতা শিৱ লিঙ্গম, ব্ৰহ্মা, নৱগ্ৰহ, আইয়ানাৰ, সপ্ত কান্নী, পেৰিয়াচি, মাদুৰাই বীৰণ আৰু কাঠাভৰায়নৰ বাবে উৎসৰ্গিত মন্দিৰো আছে।
শ্ৰী মহা মাৰিয়াম্মান মন্দিৰ বা মহা উমা দেৱী মন্দিৰ হৈছে থাইলেণ্ডৰ বেংককৰ চি লোম ৰোডত অৱস্থিত এটা দক্ষিণ ভাৰতীয় স্থাপত্য শৈলীৰ হিন্দু মন্দিৰ।
শ্ৰী মাৰিয়াম্মান মন্দিৰ হৈছে থাইলেণ্ডৰ মুখ্য তামিল হিন্দু মন্দিৰ আৰু ই বেংৰক জিলাৰ বেংককৰ চিলোম ৰোড আৰু পেন ৰোডৰ কোণত অৱস্থিত।
তেওঁ ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু যুক্তৰাজ্যৰ লণ্ডনত লিংকনৰ ইনৰ পৰা বেৰিষ্টাৰ-এট-ল ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
তেওঁ বাংলাদেশৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংসদত বিভিন্ন কাৰ্যকালৰ বাবে সাংসদ হোৱাৰ লগতে বাংলাদেশৰ বিভিন্ন চৰকাৰৰ কাৰ্যকালত এজন মন্ত্ৰীও আছিল।
বেৰিষ্টাৰ মওদুদ আহমেদৰ জন্ম ১৯৪০ চনৰ ২৪ মে তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ বেংগল প্ৰেচিডেন্সিৰ নোৱাখালি জিলাৰ কোম্পানীগঞ্জ উপজিলাত হৈছিল।
বিশ্ব হিন্দু পৰিষদৰ মতে দুৰ্গা বাহিনীৰ উদ্দেশ্য হৈছে অধিক মহিলাক প্ৰাৰ্থনা সভা আৰু সাংস্কৃতিক কাৰ্যকলাপত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰা।
সংগঠনটোৰ এগৰাকী জ্যেষ্ঠনেত্ৰী কল্পনা ব্যাসে কয় যে দুৰ্গা বাহিনীৰ সদস্যসকলে নিজকে ‘শাৰীৰিক, মানসিক আৰু জ্ঞান বিকাশৰ বাবে’ সমৰ্পিত কৰে।
সংগঠনটোৰ উদ্দেশ্য হৈছে সংকটৰ সময়ত হিন্দু পৰিয়ালক সহায় কৰি সামাজিক সেৱা প্ৰদান কৰা আৰু হিন্দু সংহতি প্ৰতিষ্ঠা কৰা।
দুৰ্গা বাহিনীয়ে আগ্ৰাসী ৰূপত নিম্ন উপাৰ্জনকাৰী আৰু নিম্ন বৰ্ণৰ পৰিয়ালৰ যুৱতীসকলক সভ্যভৰ্তি কৰে।
বিপজ্জনক কামবোৰৰ মুখামুখী হ’বলৈ যথেষ্ট শাৰীৰিক শক্তিৰ প্ৰয়োজন হোৱাৰ বাবে সংগঠনটোৱে বিশেষকৈ যুৱতীসকলক নিয়োগ কৰে; বিশেষকৈ তেওঁলোকে শত্ৰু বুলি ভবা মুছলমান লোকসকলৰ সন্মুখীন হ’বলৈ।
দুৰ্গা বাহিনীক প্ৰায়ে কঠোৰপন্থী বজৰংগ দলৰ মহিলা মুখ বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু ধৰ্মীয় সংখ্যালঘুসকলৰ বিৰুদ্ধে প্ৰৰোচিত কৰাত সক্ৰিয়ভাৱে অৰিহণা যোগোৱাৰ অভিযোগ উত্থাপিত হৈছে।
২০০২ চনৰ ১৬ মাৰ্চত দুৰ্গা বাহিনীৰ কৰ্মীসকলে অযোধ্যাত সন্মুখ সমৰত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ লক্ষ্যৰে বিশ্ব হিন্দু পৰিষদ আৰু বজৰংগ কৰ্মীসকলৰ সৈতে উৰিষ্যাৰ বিধানসভাত মূৰত গেৰুৱা কাপোৰ বান্ধি হাতত ত্ৰিশূল লৈ ধংসাত্মক কাৰ্যকলাপত লিপ্ত হয়।
১৯৯০ চনৰ ১৬ মাৰ্চত সংঘটিত হোৱা বিজনোৰ দাঙ্গাত দুৰ্গা বাহিনীৰ কৰ্মীসকলে বিজনোৰৰ মুছলমান লোকসকলে বাস কৰা অঞ্চলৰ মাজেৰে হিন্দুলোকৰ এক শোভাযাত্ৰা আয়োজন কৰি প্ৰৰোচনামূলক শ্লোগান দিয়ে; যাৰবাবে হিংসা ঘটনাৰ সূত্ৰপাত হয়।
মানৱ অধিকাৰ আৰু জলবায়ু পৰিৱৰ্তন বিশ্লেষণে সাগৰৰ স্তৰ বৃদ্ধি, মৰুভূমিকৰণ, উষ্ণতা বৃদ্ধি, চৰম বতৰৰ পৰিঘটনা আৰু বৰষুণৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগতে মানৱ অধিকাৰ বা সম্পৰ্কিত আইনী সুৰক্ষা অন্তৰ্ভুক্ত থাকিব পৰা পৰিঘটনাবোৰৰ সঁহাৰি স্বৰূপে চৰকাৰে গ্ৰহণ কৰা অভিযোজন আৰু প্ৰশমন ব্যৱস্থাকে ধৰি বিশ্বব্যাপী পাৰিপাৰ্শ্বিক পৰিঘটনাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত মানুহৰ বাবে প্ৰত্যাশিত পৰিণামৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে।
জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ বাবে বহুতো আইনী পদ্ধতিয়ে জলবায়ু ন্যায়ৰ ওকালতি আৰু জলবায়ু মোকৰ্দমাৰ জৰিয়তে চৰকাৰ আৰু ব্যক্তিগত প্ৰচেষ্টাৰ দ্বাৰা নতুন বা প্ৰয়োজনীয় পদক্ষেপৰ বাবে ওকালতি কৰাৰ বাবে স্বাস্থ্যকৰ পৰিৱেশৰ অধিকাৰ, অন্যান্য সম্পৰ্কিত অধিকাৰ বা অন্যান্য আকস্মিক পাৰিপাৰ্শ্বিক আইনপদ্ধতি যেনে প্ৰকৃতিৰ অধিকাৰ আদিৰ ব্যৱহাৰ কৰে।
পৰৱৰ্তী বছৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মানৱ অধিকাৰ পৰিষদে সৰ্বসন্মতিক্ৰমে প্ৰস্তাৱ ৭/২৩ গ্ৰহণ কৰে, "জলবায়ু পৰিৱৰ্তনে সমগ্ৰ বিশ্বৰ লোক আৰু সম্প্ৰদায়ৰ বাবে তাৎক্ষণিক আৰু সুদূৰপ্ৰসাৰী ভাবুকি সৃষ্টি কৰিছে আৰু ই মানৱ অধিকাৰৰ সম্পূৰ্ণ উপভোগৰ বাবে প্ৰভাৱ পেলায়", আৰু ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ চাৰ্টাৰ মানৱ অধিকাৰৰ সাৰ্বজনীন ঘোষণাপত্ৰত অৰ্থনৈতিক, সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক অধিকাৰৰ ওপৰত আন্তৰ্জাতিক চুক্তি আৰু নাগৰিক আৰু ৰাজনৈতিক অধিকাৰৰ ওপৰত আন্তৰ্জাতিক চুক্তিৰ উদ্ধৃতি দিয়ে।
২০১৫ চনৰ মাৰ্চ মাহৰলৈকে মানৱ অধিকাৰ আৰু পৰিৱেশৰ ওপৰত এক বিশেষ প্ৰতিবেদন প্ৰস্তুত কৰা হৈছে।
এক সুৰক্ষিত, পৰিষ্কাৰ, স্বাস্থ্যকৰ আৰু বহনক্ষম পৰিৱেশৰ অধিকাৰ উপভোগৰ সৈতে সম্পৰ্কিত মানৱ অধিকাৰৰ বাধ্যবাধকতাৰ ওপৰত প্ৰাক্তন স্বতন্ত্ৰ বিশেষজ্ঞৰ আদেশৰ সম্প্ৰসাৰণ স্বৰূপে এই প্ৰতিবেদন প্ৰস্তুত কৰা হৈছে।
পেৰিছত ২০১৫ চনৰ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ জলবায়ু পৰিৱৰ্তন সন্মিলনলৈ আগবাঢ়ি এই বিশেষ প্ৰতিবেদকে কয় যে ভৱিষ্যতৰ চুক্তিৰ আলোচনা কৰোঁতে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ মানৱ অধিকাৰৰ দায়বদ্ধতা জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰতি উপযুক্ত দৃষ্টিভংগী সামৰি লোৱাটো নিশ্চিত কৰিব লাগে।
মানৱ অধিকাৰ আৰু জলবায়ু পৰিৱৰ্তন হৈছে এক ধাৰণামূলক আৰু আইনী পৰিকাঠামো যাৰ অধীনত আন্তৰ্জাতিক মানৱ অধিকাৰ আৰু গোলকীয় উত্তাপনৰ সৈতে তেওঁলোকৰ সম্পৰ্ক অধ্যয়ন, বিশ্লেষণ আৰু সম্বোধন কৰা হয়।
জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ ওপৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ ফ্ৰেমৱৰ্ক কনভেনচন আৰু মূল আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মানৱ অধিকাৰ সঁজুলিৰ অধীনত জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ ওপৰত ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় নীতিনিৰ্দেশনা দিবলৈ চৰকাৰ, ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সংগঠন, আন্তঃচৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী সংগঠন, মানৱ অধিকাৰ আৰু পাৰিপাৰ্শ্বিক অধিবক্তা আৰু শিক্ষাবিদসকলে এই পৰিকাঠামোটো ব্যৱহাৰ কৰিছে।
ইয়াৰ ফলস্বৰূপে ২০১২ চনত এইচআৰচিয়ে এক সুৰক্ষিত, পৰিষ্কাৰ, স্বাস্থ্যকৰ আৰু বহনক্ষম পৰিৱেশ উপভোগ ৰ সৈতে সম্পৰ্কিত মানৱ অধিকাৰৰ বাধ্যবাধকতাৰ ওপৰত এক আদেশ জাৰি কৰিছিল।
নিযুক্ত স্বতন্ত্ৰ বিশেষজ্ঞ জন এইচ নক্সৰ প্ৰাথমিক প্ৰতিবেদনত আৰু কোৱা হৈছে যে পৰিৱেশৰ সৈতে সম্পৰ্কিত মানৱ অধিকাৰৰ দায়বদ্ধতাৰ প্ৰয়োগক অধিক ধাৰণাগত স্পষ্টতা প্ৰদান কৰাত অগ্ৰাধিকাৰ দিয়াৰ প্ৰয়োজন আছে।
২০০৯ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মানৱ অধিকাৰ উচ্চায়ুক্তৰ কাৰ্যালয়ে এক বিশ্লেষণাত্মক অধ্যয়ন মুকলি কৰে য'ত নিৰ্দিষ্ট অধিকাৰ আৰু জলবায়ু ব্যাঘাতৰ দ্বাৰা বিৰূপ ভাৱে প্ৰভাৱিত হোৱাৰ সম্ভাৱনা থকা সম্প্ৰদায় গোটসমূহ চিনাক্ত কৰা হয়।
প্ৰতিবেদনখনে প্ৰায় ৩০ খন ৰাষ্ট্ৰৰ লগতে দহখন ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সংস্থা আৰু আন কেইবাডজন সংগঠনৰ দাখিলৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিছিল।
প্ৰতিবেদনখনে উচ্ছেদিত লোক, সংঘৰ্ষ আৰু নিৰাপত্তাৰ বিপদাশংকাৰ লগতে খিলঞ্জীয়া লোক, মহিলা আৰু শিশুৰ অধিকাৰ ক্ষতিগ্ৰস্ত হোৱাক মুখ্য উদ্বেগ হিচাপে চিনাক্ত কৰিছে।
২০০৫ চনত ইনুইট কৰ্মী শীলা ৱাট-ক্লাউটিয়েৰে আন্তঃ-আমেৰিকান মানৱ অধিকাৰ আয়োগৰ ওচৰত "আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ কাৰ্য আৰু ভুলৰ ফলত হোৱা গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধি আৰু জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰভাৱৰ ফলত হোৱা মানৱ অধিকাৰ উলংঘনৰ পৰা" সকাহ বিচাৰি এখন আবেদন দাখিল কৰিছিল।
আৱেদনখন নাকচ কৰা হৈছিল কিন্তু আয়োগে ২০০৭ চনত ইনুইটৰ প্ৰতিনিধিসকলৰ পৰা মানৱ অধিকাৰ আৰু জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ মাজৰ সম্পৰ্কৰ বিষয়ে সাক্ষ্য আমন্ত্ৰণ কৰিছিল আৰু শুনানি গ্ৰহণ কৰিছিল।
২০১০ চনত ইউএনএফচিৰ কনফাৰেন্স অফ পাৰ্টিয়ে মেক্সিকোৰ কানকুনত অনুষ্ঠিত ২০১০ চনৰ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ জলবায়ু পৰিৱৰ্তন সন্মিলনৰ প্ৰতিবেদনত মানৱ অধিকাৰ আৰু জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ মাজৰ সম্পৰ্ক চিনাক্ত কৰি এইচআৰচিৰ বক্তব্য পুনৰ প্ৰস্তুত কৰিছিল।
সন্মিলনৰ ফলাফল সম্পৰ্কীয় প্ৰতিবেদনত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছিল যে "পক্ষসমূহে জলবায়ু পৰিৱৰ্তন সম্পৰ্কীয় সকলো কাৰ্যত মানৱ অধিকাৰক সম্পূৰ্ণ সন্মান কৰা উচিত।
২০১৪ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ বিশেষ সমিতিৰ সকলো ৭৮ খন ৰাষ্ট্ৰয়ে মানৱ অধিকাৰ দিৱসত এক যুটীয়া বিবৃতি জাৰি কৰি ৰাষ্ট্ৰসমূহক জলবায়ু পৰিৱৰ্তন আলোচনাত মানৱ অধিকাৰ পৰিকাঠামোৰ অধীনত তেওঁলোকৰ বিদ্যমান দায়বদ্ধতাঅন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল।
ইয়াৰ ফলত জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত লোকসকলৰ অধিকাৰসকলো সঁহাৰি ৰণনীতিৰ শীৰ্ষস্থানলৈ অনাৰ প্ৰভাৱ পৰে।
সেই বছৰেই গোলকীয় জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ মানৱীয় মাত্ৰাৰ ওপৰত মালে ঘোষণাপত্ৰত "স্পষ্টভাৱে কোৱা হৈছিল যে 'মানৱ অধিকাৰৰ সম্পূৰ্ণ উপভোগৰ বাবে জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ স্পষ্ট আৰু তাৎক্ষণিক প্ৰভাৱ আছে' আৰু ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মানৱ অধিকাৰ প্ৰণালীক বিষয়টো তৎক্ষণাৎ সমাধান কৰিবলৈ আহ্বান জনায়।
লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলাললে তেওঁক বেদাৰ্ডী, দিলবাৰ আৰু আন বহুতো চলচ্চিত্ৰৰ বাবে উৎকৃষ্ট গীত দিয়ে লগতে তেওঁ সিদ্ধান্ত লয় যে তেওঁ আৰ কে ফিল্মছৰ প্ৰেম গ্ৰন্থৰ বাবে ঋষি কাপুৰৰ হৈ ৰাথোৰে কণ্ঠ নিগৰাব।
তেওঁৰ সৈতে তেওঁলোকৰ জনপ্ৰিয় গীতবোৰৰ ভিতৰত আছিল গুমৰাহ চলচ্চিত্ৰৰ “জব চে মে জাৰা চা বদনাম হো গয়া” আৰু খালনায়ক চলচ্চিত্ৰৰ “নায়ক নেহী খলনায়ক হু মে”।
অনু মালিকে ১৯৯৩-৯৪ চনৰ শেষৰ ফালে নাদিম-শ্ৰাৱণক আঁতৰাই “এ মেৰে হমচফৰ”, “কিতাবেইন বহুত চি”, “সমঝকাৰ চান্দ জিস্কো” আৰু “চুপানা ভী নেহী আতা” – বাজিগৰৰ দৰে বহুতো চলচ্চিত্ৰত গীত গোৱায়।
ইয়াৰ পিছত লাডলা, ইলান, অগ্নিসাক্ষী, মোহাব্বাত কী আৰজু, চাহুংগা মে তুঝে, গমব্লাৰ, পৰমপৰা, দ্য জেণ্টেলমেন, জমানা দিৱানা, শ্ৰীমান আশিক, মাইদান-এ-জং, পুলিচৱালা গুণ্ডা, হম সৱ চোৰ হে, চাহাত, বাস্তৱ আৰু ত্ৰিমূৰ্তি “য়ে দুনিয়া ভেৰি গুড ভেৰি গুড” আৰু প্ৰেম গ্ৰন্থৰ “দিল দেনে কি ৰুথ আয়ী”।
আনন্দ-মিলিন্দে তেওঁক গোবিন্দাৰ চৰিত্ৰৰ হৈ ৰাজা বাবু, ৰাজাজী, হিৰো নং ১, দুলহে ৰাজা আখীয়োসে গুলি মাৰে আৰু বেনাৰসী বাবু আদি চলচ্চিত্ৰত কণ্ঠদান কৰিবলৈ দিয়ে।
তেওঁ ১৯৯৬ চনত শ্বাহৰুখ খানৰ বাবে আৰ্মি চলচ্চিত্ৰৰ “মে তু হু পাগল মুণ্ডা” শীৰ্ষক জনপ্ৰিয় গীতটো গাইছিল।
অৱশ্যে, ১৯৯২ চনত তেওঁ প্ৰকৃত বিৰতি পাইছিল যেতিয়া লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলাললে তেওঁক “ৰোমিঅ নাম মেৰা”ৰ “ৰূপ কী ৰাণী চোৰো কা ৰাজা”ৰ বাবে অফাৰ কৰিছিল।
লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলালে তেওঁক অধিক চলচ্চিত্ৰৰ বাবে সোনকালে মাতিছিল, যি বিনোদৰ ওপৰত আস্থা ৰাখিছিল তাৰ ভিতৰত আছিল অনু মালিক, বাপ্পী লাহিৰী আৰু আনন্দ-মিলিন্দৰ দৰে সুৰকাৰসকল।
ভাগ্যৰ দৰে, নাদিম-শ্ৰাৱণ জনপ্ৰিয়তাৰ শিখৰত আছিল, নাদিমে কুমাৰ চানুৰ পক্ষ লৈছিল যদিও তেওঁ বিনোদ ৰাথোৰক “দিৱানা”ত শ্বাহৰুখ খানৰ চৰিত্ৰৰ হৈ গীতত কণ্ঠদান কৰিবলৈ দিছিল।
তেওঁ ডাঙৰ চলচ্চিত্ৰ লীগত প্ৰৱেশ কৰিছিল যেতিয়া সুৰকাৰ শিৱ-হৰিয়ে তেওঁক লতা মংগেশকাৰ আৰু সুৰেশ ৱাডকৰৰ সৈতে “বাদাল পে চলকে আ” ৰ বাবে ৰেকৰ্ড কৰিবলৈ মাতিছিল; যি জনপ্ৰিয় বুলি প্ৰমাণিত হৈছিল আৰু ১৯৮৮ চনত য়শ চোপ্ৰাৰ “বিজয়”ত লতা মংগেশকাৰৰ সৈতে গোৱা “জিন্দেগী হৰ জনম প্যাৰ কি দাস্তা”ই তাৰ বৃহৎ সফলতাৰ প্ৰমাণ।
আশা ভোঁচলেৰ সৈতে “পৰবত চে কালি ঘাটা টাকৰাই” আৰু লতা মংগেশকাৰৰ সৈতে “শেহৰোন মে এক শেহৰ চুনা” শীৰ্ষক গীতটোৱে তাৰ হিট প্ৰমাণিত হৈছিল।
তেওঁৰ অন্যান্য জনপ্ৰিয় চলচ্চিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আছে দিৱানা মস্তানা, আৰ্মি, হিৰো নং ১ আৰু দুলহে ৰাজা, তেৰে মেৰে সপনে আৰু তেওঁৰ শেহতীয়া চাৰ্টবাষ্টাৰ, হম দিল দে সুকে সনমৰ “ধোলি তাৰো ঢোল বাজে”, দেৱদাসৰ “চলক চলক”, মুন্না ভাই এমবিবিএছৰ “এম বোলে টো” যি ১৯৯৯ চনৰ পিছত তেওঁৰ কেৰিয়াৰক এক নতুন সূচনা প্ৰদান কৰিছে।
ঊষা খান্নাই ৰাথোৰৰ এখন কেছেটৰ গীত শুনি আপ্লুত হৈ ১৯৮৬ চনৰ এপ্ৰিলত “দো য়াৰ”ৰ বাবে “মেৰে দিল মে হে আন্ধেৰা, কোই শাম্মা তো জলা দে” নামৰ কাৱালী গীতটো সহঃশিল্পী মোহম্মদ আজীজৰ সৈতে গাবলৈ দিয়ে আৰু এনেদৰে তেওঁ সংগীত কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে।
তেওঁৰ টিভি ধাৰাবাহিক আকাশ গংগাৰ “য়ে জীৱন হে আকাশ গংগা” শীৰ্ষক গীতটো দৰ্শকৰ মাজত যথেষ্ট সফল প্ৰমাণিত হৈছিল।
তেওঁৰ সৰুৰে পৰা সংগীতৰ প্ৰতি ধাউতি থকা দেখি তেওঁৰ পিতৃ চতুৰ্ভুজ ৰাথোৰে তেওঁক সংগীতৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰিছিল।
যেনে- হিন্দী, নেপালী, ইংৰাজী, গুজৰাটী, মাৰাঠী, সিন্ধি, পাঞ্জাৱী, বঙালী, ওড়িয়া, তামিল, কন্নড়, তেলেগু, ৰাজস্থানী, ভোজপুৰী আৰু পাৰ্চী ভাষাত।
পৰৱৰ্তী সময়ত কাজলে শিক্ষা ত্যাগ কৰে আৰু ১৯৯৩ চনত কেৰিয়াৰৰ প্ৰথমখন ব্যৱসায়িকভাৱে সফল ছবিত অভিনয় কৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ৰ দুখন বিশেষ ছবি 'গুপ্ত' আৰু 'দুশমন' ৰ জৰিয়তে কাজলে সমালোচকৰ পৰা নিৰ্মেদ ইতিবাচক সমালোচনা লাভ কৰে।
উল্লেখনীয় যে, সৰ্বাধিক বাৰৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ লাভ কৰাটো কাজলৰ অন্যতম অভিলেখ।
৮০-৮১ আল হাজৰৰ উপহাসকাৰী অধিবাসীসকলে তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যতবক্তাসকলক প্ৰত্যাখ্যান কৰে যদিও অলৌকিক ঘটনাৰ সৈতে আছিল
তেওঁৰ আত্মীয়সকলে তেওঁলোকৰ শত্ৰুতা, ঘৃণা আৰু উপহাসত ক্ৰমান্বয়ে কঠোৰ আৰু হঠকাৰী হৈ পৰিছিল।
মুহাম্মাদে তেওঁৰ লোকসকলৰ অবিশ্বাস আৰু প্ৰতিবন্ধকতাৰ বিৰুদ্ধে কৰা প্ৰচেষ্টাত ভাগৰ ুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
প্ৰকাশৰ সময় আৰু প্ৰাসংগিক পৃষ্ঠভূমিৰ সন্দৰ্ভত , ই হৈছে পূৰ্বৰ মক্কান ছূৰা, যাক পয়গম্বৰ মুহাম্মাদে ১২ অধ্যায়ৰ অলপ পিছতে, ইউছুফৰ দ্বাৰা মক্কাত তেওঁৰ অন্তিম বছৰত গ্ৰহণ কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
এই ছূৰাত ইয়াৰ নাম ৮০তম আয়াতৰ পৰা লৈছে যাৰ অৰ্থ হৈছে মাদাইন চালেহ, এক প্ৰাক-ইছলামিক পুৰাতাত্ত্বিক স্থান, যাক মাজে মাজে আল-হিজৰ বা হেগ্ৰা বুলি কোৱা হয়।
নগাঁও মহাবিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰাত মতিৰাম বৰাৰ ভূমিকা উল্লেখযোগ্য৷ তেখেত আছিল মহাবিদ্যালয়খনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু মুখ্য স্থপতি৷ সেইসময়ত তেখেতে নগাঁও স্থানীয় সভাৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কৰ্মনিৰ্বাহ কৰি আছিল৷ নগাঁও বিধানসভা সমষ্ঠিত জয়লাভ কৰাৰ পাছত তেখেতে অসম চৰকাৰৰ ভূমি আৰু ৰাজহ বিভাগৰ মন্ত্ৰিত্ব লাভ কৰে৷ মহাবিদ্যালয়খনৰ ভূমি-সংক্ৰান্তীয় কামকাজ, চৰকাৰী ডাক-বাংলা, শিক্ষানুষ্ঠানৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অৰ্থ, বৰদলৈ ভৱনৰ প্ৰতিষ্ঠাকে ধৰি একাধিক কৰ্মত মতিৰাম বৰাই আত্মনিয়োগ কৰে৷ নগাঁও জিলাৰ কেইগৰাকীমান মুষ্টিমেয় ব্যক্তিয়েও বিত্ত আৰু নীতিনিৰ্ধাৰণৰ কামত হাত উজান দিয়ে৷ তাৰে ভিতৰত সমাজকৰ্মী বৃন্দাবন গোস্বামী, পূৰ্ণ চন্দ্ৰ শৰ্মা, প্ৰতাপ চন্দ্ৰ শৰ্মা, যোগ সিং ছেত্ৰী, মহি চন্দ্ৰ বৰা, হলধৰ ভূঞা, প্ৰিয় ৰঞ্জন সেনগুপ্তা, বিমলা কান্ত বৰা, ডা০ ললিত বৰুৱা, প্ৰিয়নাথ সেন আদি প্ৰধান৷
মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰথমগৰাকী অধ্যক্ষ হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰিছিল সাহিত্যিক যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মাই৷ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মাই ইংৰাজী সাহিত্যৰ উপৰি অসমীয়া আৰু সংস্কৃততো পাণ্ডিত্য দেখুৱাইছিল৷ তেখেতৰ লগত শিক্ষানুষ্ঠানখনৰ উত্তৰণৰ হকে কাম কৰিছিল অসমৰ ইতিহাসবিদ, সাহিত্যিক তথা নগাঁৱৰে সন্তান ড০ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাই৷ তেখেত আছিল শিক্ষানুষ্ঠানখনৰ পৰিচালনা সভাৰ সভাপতি৷ পোনতে মহাবিদ্যালয়খনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত৷ ১৯৪৮ চনত শিক্ষানুষ্ঠানখন গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভূক্ত হয়৷ সেইসময়ত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাধ্যক্ষৰ আসনত আছিল সংস্কৃত পণ্ডিত আৰু সুসাহিত্যিক কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ৷ দেশৰ বিভাজনৰ পাছত নগাঁও মহাবিদ্যালয়ৰ লগত বিশেষকৈ বিজ্ঞান শাখাত কিছুসংখ্যক সুশিক্ষিত প্ৰব্ৰজনকাৰী জড়িত হয়৷
নগাঁও মহাবিদ্যালয় হৈছে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ এখন স্বায়ত্তশাসিত মহাবিদ্যালয়৷ ১৯৪৪ চনৰ ৭ আগষ্ট তাৰিখে যাত্ৰাৰম্ভ কৰা শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানখন নগাঁও জিলা চহৰৰ মাজমজিয়াত অৱস্থিত৷ নগাঁও মহাবিদ্যালয় অসমৰ এখন পুৰণি শিক্ষানুষ্ঠান৷ প্ৰথমাৱস্থাত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত স্থাপিত হোৱা শিক্ষানুষ্ঠানখন ১৯৪৮ চনত অসমৰ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভূক্ত হয়৷ ২০২০ চনৰ ২২ ডিচেম্বৰত নগাঁও মহাবিদ্যালয়ক বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগে দহ বছৰৰ বাবে স্বায়ত্বশাসন প্ৰদান কৰে৷
কুৰি শতিকাৰ প্ৰথম চাৰিটা দশকত মধ্য অসমত এখনো উচ্চ শিক্ষাৰ অনুষ্ঠান নাছিল৷ জননেতা মতিৰাম বৰাকে প্ৰমুখ্য কৰি কেইগৰাকীমান বিশেষ ব্যক্তিৰ উদ্যম আৰু উদ্যোগত ১৯৪৪ চনৰ ৭ আগষ্টৰ নগাঁও মহাবিদ্যালয়ে শৈক্ষিক যাত্ৰাৰ পাতনি মেলে৷ প্ৰতিষ্ঠাৰ সময়ত শিক্ষানুষ্ঠানখনত সাতগৰাকী শিক্ষক আৰু সাতগৰাকী শিক্ষাৰ্থী আছিল৷ ডেস্ক-বেঞ্চো আছিল সাতখন৷ ৰাজ্য চৰকাৰৰ পৰা এটকীয়া ৰূপৰ মুদ্ৰাৰ বিনিময়ত নগাঁও চৰকাৰী হাইস্কুলৰ ছাত্ৰাৱাসসমূহ মহাবিদ্যালয়খনৰ কতৃত্বলৈ আহে৷
নগাঁও মহাবিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰা প্ৰথমগৰাকী ছাত্ৰ আছিল চাৰিঙৰ চিকন চন্দ্ৰ কাকতি৷ প্ৰথমটো বৰ্ষত মহাবিদ্যালয়খনত মুঠ ১৪১ গৰাকী শিক্ষাৰ্থীয়ে নামভৰ্তি কৰিছিল৷ ছাত্ৰীৰ সংখ্যা আছিল ১৮ গৰাকী৷ প্ৰথমটো বৰ্ষত উত্তীৰ্ণৰ হাৰ আছিল ৫০%৷ ১৯৪৬ চনৰ পৰা শিক্ষানুষ্ঠানখনত স্নাতক পৰ্যায়ৰ শ্ৰেণীসমূহ আৰম্ভ হয়৷ ১৯৫০ চনত বাণিজ্য আৰু তাৰ ঠিক ৯ বছৰৰ পিছত অৰ্থাৎ ১৯৫৯ চনত বিজ্ঞান শাখাৰ স্নাতক শ্ৰেণী প্ৰৱৰ্তন হয়৷
মহাবিদ্যালয়খনৰ পুথিভঁৰালটো ১৯৪৪ চনতে আৰম্ভ কৰা হয়৷ পুথিভঁৰালটোৰ নাম হৈছে- মহেন্দ্ৰনাথ মৈহেংদাং ডেকাফুকন পুথিভঁৰাল৷ মহেন্দ্ৰনাথ মৈহেংদা ডেকাফুকন আছিল অসমৰ এগৰাকী কবি-সাহিত্যিক, শিল্পী-অভিনেতা, বুদ্ধিজীৱি তথা সমাজ-সংস্কাৰক৷ উল্লেখযোগ্য যে, নগাঁও মহাবিদ্যালয়ৰ পুথিভঁৰালটোত শেহতীয়াকৈ ডিজিটেল প্ৰযুক্তি সংযুক্ত হৈছে৷
মহাবিদ্যালয়খনৰ ৱেবছাইটত উল্লেখ থকা তথ্যানুযায়ী, পুথিভঁৰালটোত প্ৰায় ৫২,০০০ খন গ্ৰন্থ আৰু বিশখন পত্ৰিকা/আলোচনী আছে৷ ইয়াৰ উপৰি একাধিক বাতৰি কাকত আৰু মাহেকীয়া/পষেকীয়া আলোচনীও পুথিভঁৰালটোত আছে৷
২০২০ চনৰ ২২ ডিচেম্বৰত নগাঁও মহাবিদ্যালয়ক বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগে দহবছৰৰ বাবে স্বায়ত্বশাসন প্ৰদান কৰে৷
মনপ্ৰীত ভাৰতীয় হকী দলৰ প্ৰাক্তন অধিনায়ক পদ্মশ্ৰী পাৰ্গত সিঙৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল আৰু তেওঁ আছিল মনপ্ৰীতৰ নিজৰ গাঁও মিঠাপুৰৰে।
প্ৰায় ২০০২ চনত, ১০ বছৰ বয়সত তেওঁ নিয়মীয়াকৈ হকী খেলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু তেতিয়া তেওঁৰ মাতৃয়ে তেওঁক হকী খেলিবলৈ বাধা দিবলৈ কোঠাত আবদ্ধ কৰি ৰাখিছিল।
মনপ্ৰীতৰ প্ৰশিক্ষকে তেওঁৰ খঙাল জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃক তেওঁ খেলিবলৈ ইমান আগ্ৰহী হোৱাৰ বাবে অন্ততঃ তেওঁক চেষ্টা কৰিবলৈ দিবলৈ অনুৰোধ কৰে।
মনপ্ৰীতে চুলতান অফ জোহৰ কাপৰ প্ৰথম পুৰস্কাৰ হিচাপে নগদ ৫০০ টকা লাভ কৰাৰ পিছৰে পৰা তেওঁ পৰিয়ালৰ পৰা সম্পূৰ্ণ সমৰ্থন লাভ কৰিবলৈ লয়।
তেওঁ জাৰ্মানীৰ প্ৰাক্তন অধিনায়ক মৰিটজ ফাৰ্ষ্টেৰ আদৰ্শ জ্ঞান কৰে আৰু চৰ্দাৰ সিঙৰ খেলৰ শৈলীৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হয়।
তেওঁ ক্ৰিষ্টিয়ানো ৰোনাল্ডো আৰু ডেভিদ বেকহামৰ অনুৰাগী, আৰু তেওঁলোকৰ দৰে তেৱোঁ‌ জাৰ্চী নম্বৰ ৭ পৰিধান কৰে।
চূড়ান্ত খেলত মালয়েছিয়াক ৩-০ গ'লত পৰাস্ত কৰাৰ পিছত ২০১৩ চনৰ চুলতান অফ জোহৰ কাপত ভাৰতীয় দলে তেওঁৰ অধিনায়কত্বত স্বৰ্ণ পদক জয় কৰে আৰু ইয়াত মনপ্ৰীতেও এটা গ'ল কৰে।
ভাৰতৰ পঞ্জাবৰ জলন্ধৰ চহৰৰ উপকণ্ঠ অঞ্চলৰ মিঠাপুৰ গাঁৱৰ এটা কৃষক পৰিয়ালত মনপ্ৰীত সিঙৰ জন্ম হৈছিল।
মনপ্ৰীত সিং সান্ধু এজন ভাৰতীয় ফিল্ড হকী খেলুৱৈ আৰু ২০১৭ চনৰ মে' মাহৰ পৰা ভাৰতৰ পুৰুষ ৰাষ্ট্ৰীয় ফিল্ড হকী দলৰ অধিনায়কৰ দায়িত্ব নিৰ্বাহ কৰিছে।
খেলত অৱতীৰ্ণ হোৱাৰ আগতে তেওঁ যোগাসনৰ লগতে ধ্যান কৰি, প্লেষ্টেচন বজাই আৰু বিশেষকৈ দিলজিৎ দোচাঞ্জ আৰু হানি সিঙৰ পঞ্জাবী ভাংৰা সংগীত শুনি মনোযোগ স্থিৰ কৰাৰ লগতে আৰাম কৰে।
তেওঁ চলমান খানৰ অনুৰাগী আৰু এম.এছ. ধোনী: দ্য আনটোল্ড ষ্টৰী, চক দে ইণ্ডিয়া, ভাগ মিলখা ভাগ আদিৰ দৰে ক্ৰীড়াভিত্তিক চলচ্চিত্ৰ উপভোগ কৰে, আৰু তেওঁ কয় যে প্ৰস্তাৱ পালে তেওঁ চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব।
২০১৬ চনত লণ্ডনত পুৰুষ হকী চেম্পিয়নছ ট্ৰফীত ভাৰতে ফাইনেলত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ হাতত ১-৩ গ'লত পৰাজিত হোৱাৰ পিছত ৰূপৰ পদক জয় কৰে।
২০১৪ চনত দক্ষিণ কোৰিয়াৰ ইনচিয়নত অনুষ্ঠিত এছিয়ান গেমছত তেওঁ ভাৰতৰ পুৰুষ হকী দলৰ সদস্য আছিল আৰু দলটোৱে ফাইনেলত প্ৰতিদ্বন্দ্বী পাকিস্তানক ৪-২ গ'লত পৰাস্ত কৰি সোণৰ পদক জয় কৰিছিল।
তেওঁৰ সপোন হৈছে ভাৰতৰ বাবে বৃহৎ জয় কঢ়িয়াই অনা আৰু সৰ্ববৃহৎ লক্ষ্য হৈছে যুৱক-যুৱতীসকলক যিকোনো খেল খেলিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰা।
২০১৪ চনত স্কটলেণ্ডৰ গ্লাছগোত অনুষ্ঠিত কমনৱেলথ গেমছত ভাৰতে ফাইনেলত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ হাতত ৪-০ গ'লত পৰাজিত হৈ ৰূপৰ পদক লাভ কৰে।
ইলোৰা ৰায়চৌধুৰী হৈছে মৰণোত্তৰভাৱে নেত্ৰদান আৰু দেহদান কৰা অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা।
অসম কেশৰী অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীৰ বংশধৰ প্ৰয়াত হেমন্ত ৰায়চৌধুৰী আৰু মাতৃ বিনা ৰায়চৌধুৰীৰ জীয়ৰী ইলোৰা ৰায়চৌধুৰীয়ে ২০০৩ চনৰ ১৫ মে' তাৰিখে দুৰাৰোগ্য কৰ্কটৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যুমুখত পৰে।
তেওঁৰ প্ৰথম মৃত্যুবাৰ্ষিকীত ইলোৰা বিজ্ঞান মঞ্চ নামৰ স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠনটোৰ প্ৰতিষ্ঠা হয়।
ইয়াৰ জৰিয়তে অসমতো মৰণোত্তৰ অংগদান, নেত্ৰদান আৰু চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ উৎকৰ্ষ সাধনৰ বাবে দেহদান আৰম্ভ হয়।
পৰৱৰ্তী কালত ইলোৰা বিজ্ঞান মঞ্চ অসমত অন্ধবিশ্বাস আৰু কুসংস্কাৰৰ বিৰুদ্ধে বৈজ্ঞানিক মানসিকতা প্ৰসাৰৰ এক অগ্ৰণী অনুষ্ঠানত পৰিণত হয়।
ইলোৰা ৰায়চৌধুৰী ছাত্ৰাৱস্থাৰ পৰাই প্ৰগতিশীল আৰু গণতান্ত্ৰিক ছাত্ৰ আন্দোলনৰ লগত যুক্ত হয়।
১৯৭৯-৮৫ চনৰ অসম আন্দোলনৰ সময়ছোৱাত উগ্ৰ জাতীয়তাবাদী আৰু বিছিন্নতাবাদী সকলৰ বিভিন্ন নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হয়।
সমাজৰ দৰিদ্ৰ অংশৰ মহিলা সকলৰ মাজত স্ত্ৰী শিক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে গুৱাহাটীৰ হেদায়ৎপুৰত স্বাক্ষৰতা কেন্দ্ৰৰ জন্ম দি কেন্দ্ৰটো নিয়াৰিকৈ পৰিচালনা কৰি বহু অনাখৰি মহিলাক লিখিব পঢ়িব পৰা কৰিছিল।
সপ্তম মান শ্ৰেণীলৈ বৰপেটাৰ জুৰোৰাম পাঠক ছোৱালী হাইস্কুলত পঢ়ি ১৯৮২ চনত গুৱাহাটীৰ তাৰিণী চৰণ চৌধুৰী বালিকা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত অষ্টম মান শ্ৰেণীত নাম ভৰ্তি কৰি ১৯৮৫ চনত সুখ্যাতিৰে উচ্চ মাধ্যমিক শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
ইয়াৰে পিছত ১৯ ৮৭ চনত আৰ্য্য বিদ্যাপিঠ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞান শাখাত উত্তীৰ্ণ হৈ ১৯৯১ চনত টেক্সটাইল টেকন'লজি ইঞ্জিনীয়াৰিঙৰ তিনিবছৰীয়া পাঠ্যক্ৰমৰ ডিপ্লোমা লৈ পুনৰ ১৯৯৫ চনত সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
পিতৃ অসম কেশৰী অম্বিকাগিৰীৰ বংশৰ ৰায়চৌধুৰী পৰিয়ালৰ প্ৰয়াত হেমন্ত ৰায়চৌধুৰী আৰু মাতৃ বিনা ৰায়চৌধুৰী।
১৯৯৩ চনৰ মাৰ্চ মাহত ইলোৰা ৰায়চৌধুৰীয়ে হস্ত-তাঁত আৰু বস্ত্ৰ সঞ্চালকালয়ত প্ৰদৰ্শিকা হিচাপে চাকৰিত যোগদান কৰে।
অচিৰিছক ফাৰাওসকলৰ দৰে কৃত্ৰিম দাড়ি, ভৰিত মামীসমূহ মেৰিওৱা বস্ত্ৰ আৰু এটিফ মুকুটেৰে সৈতে চিত্ৰায়িত কৰা হয়।
অচাইৰিছ খেণ্টি-এমেণ্টিও নামৰ এক গুণমালাৰ সৈতে জড়িত য'ত তেওঁক মৃত্যুলোকৰ ৰজা হিচাপে উপস্থাপন কৰা হৈছে।
কিংবদন্তি অনুসাৰে অচাইৰিছ হৈছে দেৱতা হ'ৰাছৰ পিতৃ, আৰু এই ধাৰণাটো অচাইৰিছৰ পৌৰাণিক আখ্যানত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
আইচিছে অচাইৰিছৰ খণ্ডিত টুকুৰাবোৰ পুনৰ উদ্ধাৰ কৰে আৰু একগোট কৰি যাদুৰ প্ৰয়োগেৰেৰে তেওঁক পুনৰুজ্জীৱিত কৰে।
এই কাৰ্যৰ যোগেদি আইচিছে অচাইৰিছৰ সন্তানৰ মাতৃ হোৱাটো সম্ভৱপৰ কৰি তোলে আৰু পিছত হ'ৰাছৰ জন্ম দিয়ে।
যিহেতু অচাইৰিছৰ পুনৰুত্থানৰ পিছত হ'ৰাছৰ জন্ম হৈছিল সেয়ে হ'ৰাছক নতুন যুগৰ আৰম্ভণিৰ সূচনাকাৰী আৰু বেদখলকাৰী ছেটৰ পৰাজয়ৰ প্ৰতিনিধি বুলি ভবা হৈছিল।
অচাইৰিছক আইচিছ, ছেট আৰু জ্যেষ্ঠ হ'ৰাছৰ ভাতৃ আৰু কনিষ্ঠ হ'ৰাছৰ পিতৃ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৫ শতিকা অৰ্থাৎ প্ৰাচীন ইজিপ্টৰ পঞ্চমটো ৰাজবংশৰ মধ্যভাগতে অচাইৰিছক উপাসনা কৰাৰ প্ৰথমটো প্ৰমাণ পোৱা যায়।
অৱশ্যে তেওঁৰ উপাসনা ইয়াতকৈ পুৰণি কালৰ পৰাও চলি আহিব পাৰে কিয়নো খেণ্টি-এমেণ্টি গুণমালাখন অতি কমেও প্ৰথম ৰাজবংশৰ সময়ৰে।
পৰৱৰ্তী কালৰ নতুন ৰাজ্যসমূহৰ বিভিন্ন লিপি আৰু গ্ৰীক লেখকসকলৰ লেখনিৰ পৰাও এই আখ্যানসমূহ তুলি লোৱা হৈছে।
ফাৰাওসকল মৃত্যুৰ লগে লগে অচাইৰিছৰ সংগত এক যাদুকৰী প্ৰক্ৰিয়াৰ যোগেদি দৈৱিক জীৱন লাভ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল কিয়নো এই দেৱতাগৰাকীয়ে নিজে মৃত্যুৰপৰা পুনৰ সাৰ পাই উঠিছিল।
যিহেতু চিত্ৰলিপি লিখনিত স্বৰবৰ্ণৰ নাই সেয়ে ইজিপ্টোলজিষ্টসকলে আছাৰ, আউছাৰ, আউচিৰ, ৱেছিৰ, উচিৰ বা উচায়াৰ আদি বিভিন্ন ধৰণে নামটো উচ্চাৰণ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছে।
অচাইৰিছক তেওঁৰ সবাতোকৈ বিকশিত ৰূপত উজনি ইজিপ্টৰ শুভ্ৰবৰ্ণ মুকুট সদৃশ এটিফ মুকুট পৰিহিত অৱস্থাত উপস্থাপন কৰা হয়।
পিৰামিডৰ লিপিসমূহত পৰলোক প্ৰাপ্তিৰ পিছত সূৰ্য দেৱতা ৰাৰ সৈতে তাৰকামণ্ডলীৰ মাজত চিৰন্তন ভ্ৰমণৰ সম্পৰ্কে প্ৰাৰম্ভিক ধাৰণা এটাৰ কথা বৰ্ণনা আছে।
" পঞ্চম ৰাজবংশৰ শেষৰ ফালে, এই সকলোবোৰ সমাধিৰ সূত্ৰ "ৰজাই দিয়া আৰু অচিৰিছৰ নৈবেদ্য"লৈ ৰূপান্তৰিত হয়।
মৃত্যুৰ পিছত পুনৰ জীৱন লাভৰ আশাৰ বাবেই নতুন বছৰৰ আৰম্ভণিতে কালপুৰুষ আৰু লুব্ধকৰ বাৰ্ষিক বিশেষাৱস্থানৰ লগে লগে অচাইৰিছক প্ৰাকৃতিক চক্ৰসমূহ যেনে শস্যমালা আৰু নাইল নদীৰ বাৰ্ষিক বানপানীৰ লগত ক্ৰমান্বয়ে জড়িত কৰি পেলোৱা হৈছিল।
ৰোমানসকলৰ সৈতে ইজিপ্টত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ প্ৰৱেশ ঘটি প্ৰাচীন মিছৰীয় ধৰ্মৰ পতন নঘটালৈকে অচাইৰিছক ব্যাপক ৰূপত অৰ্চনা কৰা হৈছিল।
ব্যুৎপত্তি আৰু মূল নামৰ অৰ্থৰ বাবে কেইবাটাও প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছে যদিও ইজিপ্টোলজিষ্ট মাৰ্ক জে. স্মিথে উল্লেখ কৰিছে যে ইয়াৰে কোনোটোৱেই সম্পূৰ্ণৰূপে বিশ্বাসযোগ্য নহয়।
ভাতখাণ্ডে চেতাৰ শিক্ষা বম্বেৰ শেঠ বল্লভধান আৰু জয়পুৰৰ মহম্মদ হুচেইন আলিখাঁৰ ওচৰত গ্ৰহণ কৰে।
এইদৰে গায়নৰ শিক্ষা নিজৰ পিতা মাতাৰ উপৰিও গুৰু ৰাওজী বুৱা বেলেৱাখকৰ পণ্ডিত একনাথ কলৱে আলিখাঁ বিলায়ত হুচেইন খাঁ আদিৰ পৰা পায়।
পণ্ডিত ভাটখাণ্ডেজীয়ে দেশৰ খ্যাতিমান আৰু ঘৰাণা থকা সঙ্গীতজ্ঞ সকলৰ ৰচনা সমূহ শ্ৰবণ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ শৈলী সুগম পৰ্যাবেক্ষন কৰিছিল।
নিজৰ অদ্ভুত স্মৰণ আৰু স্মৃতি শক্তি থকাৰ কাৰণে তেওঁ যিকোনো সঙ্গীত ৰচনা এবাৰ শুনিলে পাছত তাৰ পুনৰাবৃত্তি কৰাত সক্ষম হৈছিল।
প্ৰচাৰ কাৰ্য্যৰ কাৰণে তেওঁ সমগ্ৰ দেশ যাত্ৰা আৰু প্ৰসিদ্ধ গায়ক বাদকৰ গ্ৰামোফন ৰেকৰ্ড তৈয়াৰ কাৰ প্ৰভৃতি কাৰ্য্যৰ নিজেই টকা পইছা খৰচ কৰিছিল।
এইদৰে তেওঁ যি সঙ্গীত ঘৰণাৰ লগত ওতপ্ৰোত ভাৱে জিড়ত অথবা নিমজ্জিত হৈ আছিল তাক সৰ্বসাধাৰণ লোকৰ কাৰণেও সুলভ কৰি তুলিলে।
ইয়াৰ লগতে সৰ্বপ্ৰথম কাশী মহাবিদ্যলায়ত মহামান্য মদনমোহন মালব্যক কৈ সঙ্গীতক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পাঠ্যক্ৰমৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিলে।
ইয়াৰ উপৰিও নিজে অখিল ভাৰতীয় সঙ্গীত শন্মিলনৰ আয়োজন আৰু সঙ্গীতৰ ওপৰত শাস্ত্ৰীয় চৰ্চা ইত্যাদিৰ সূত্ৰপাত কৰিলে।
পোন্ধৰ বছৰ বয়স হোৱাৰ পিছত, ভাটখাণ্ডে চিতাৰৰ ছাত্ৰ হয় আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত সংগীত তত্ত্বৰ সৈতে সম্পৰ্কিত সংস্কৃত গ্ৰন্থঅধ্যয়ন আৰম্ভ কৰে।
১৮৮৭ চনত ভাটখাণ্ডে বোম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আইনৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু চমুকৈ ফৌজদাৰী আইনত কেৰিয়াৰ গঢ়ি তোলে।
কুৰি শতিকাৰ প্ৰথম ভাগতে বৰ্তমানৰ শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ প্ৰতি তেওঁৰ মনোযোগ বিশেষৰূপে আকৰ্ষিত হৈছিল আৰু সঙ্গীত জগতত ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ অৱস্থিতি সম্পৰ্কত বিশেষ অধ্যয়ন আৰম্ভ কৰিছিল।
সঙ্গীতজ্ঞৰ মাজত মত ঐক্য নথকাৰ কাৰণে তেওঁ ৰাগ ৰাগিনীৰ সম্বন্ধে অন্বেষণ কৰিবলৈ উৎসুক হৈ উঠে।
উপলব্ধ আৰু দুৰ্লভ সঙ্গীত গ্ৰন্থক তেওঁ অনুশীলন কৰিলে আৰু ৰাগ ৰাগিনীৰ বাস্তৱিক স্বৰূপ আৰু প্ৰভাৱৰ সম্বন্ধে ধাৰণা নিশ্চিত কৰিলে।
তেওঁ সম্পূৰ্ণ ভাৰত ভ্ৰমণ কৰি উত্তৰ ভাৰতীয় সঙ্গীত পদ্ধতি আৰু দক্ষিণ ভাৰতীয় সঙ্গীত পদ্ধতিৰ সুক্ষম পৰ্যবেক্ষণ কৰিছিল।
পণ্ডিত বিষ্ণু নাৰায়ণ ভাতখাণ্ডে এজন ভাৰতীয় সংগীতবিদ আছিল যিয়ে হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ ওপৰত প্ৰথম আধুনিক গ্ৰন্থ লিখিছিল, যিটো এক কলা যিটো বহু শতাব্দী ধৰি মৌখিক পৰম্পৰাৰ জৰিয়তে প্ৰচাৰিত হৈছিল।
সেই আগৰ সময়বোৰত, কলাটোত কেইবাটাও পৰিৱৰ্তন হৈছিল, যাৰ ফলত ৰাগ ব্যাকৰণক কম পুৰণি গ্ৰন্থত নথিভুক্ত কৰা হৈছিল।
তেওঁ উল্লেখ কৰিছিল যে প্ৰাচীন সংস্কৃত গ্ৰন্থত কেইবাটাও ৰাগ তেওঁলোকৰ বৰ্ণনাৰ সৈতে খাপ খোৱা নাছিল।
তেওঁ সহজে বুজিব পৰা ভাষাত ৰাগবোৰ ব্যাখ্যা কৰিছিল আৰু কেইবাটাও বন্দী ৰচনা কৰিছিল যিয়ে ৰাগবোৰৰ ব্যাকৰণ ব্যাখ্যা কৰিছিল।