polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
১৮ শতিকাত মোগল শাসনৰ শেষৰ ফালে তুল্লা নামে এজন কুমাৰৰ ঘৰত চোনী নামেৰে সুন্দৰী ছোৱালী এজনীয়ে জন্ম লৈছিল।
সেই সময়ৰ গুজৰাট চহৰ চেনাব নৈৰ পাৰত অৱস্থিত আছিল আৰু ই আছিল বুখাৰা আৰু দিল্লীৰ বাণিজ্যপথৰ এটা ‘কাৰাভান-চৰাই’, অৰ্থাৎ পথিকসকলৰ বিশ্ৰামস্থল।
ইজ্জত বেইগে সাধাৰণ জীৱন ত্যাগ কৰি ফকীৰৰ জীৱন আকোৱালী ল’লে আৰু চোনীৰ নতুন ঘৰ হামিৰপুৰৰ, চেনাব নৈৰ সিটোপাৰে এটা জুপুৰী সাজি বাস কৰিবলৈ ল’লে।
মহাত্মা গান্ধীয়ে ১৮৮৭ চনত ৰাজকোট উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৮ বছৰ বয়সত হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল।
কেইবাটাও উৎসই এই কথা প্ৰতীয়মান কৰে যে গান্ধী এজন শান্ত আৰু শৈক্ষিকভাৱে নিম্নমানৰ শিক্ষাৰ্থী যি ক্ৰীড়া বা পাঠ্যক্ৰমৰ বাহিৰৰ কাৰ্যকলাপতো অংশগ্ৰহণ কৰা নাছিল।
গান্ধীয়ে তেওঁৰ স্কুলীয়া শিক্ষাৰ কথা কৈছিল, " মই মোৰ সামৰ্থ্যৰ বিশেষ একো অনুতাপ বোধ কৰা নাছিলোঁ।
"কিন্তু, ৰাজমোহন গান্ধীয়ে কয় যে গান্ধীৰ এই ধাৰণাটো সত্য নাছিলকিয়নো মহাত্মা গান্ধীয়ে উচ্চ মাধ্যমিক শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱা বছৰত ৩৮জন শিক্ষাৰ্থীৰ ভিতৰত মাত্ৰ দুজন ছাত্ৰই হে উত্তীৰ্ণ হৈছিল আৰু ইয়াৰ ভিতৰত এজন গান্ধী আছিল।
স্নাতকৰ বাবে গান্ধীয়ে ভৱনগৰৰ সমলদাস কলেজত নামভৰ্তি কৰে, য'ত তেওঁ লণ্ডন ভ্ৰমণৰ পূৰ্বে কিছুসময়ৰ বাবে থাকিবলৈ লৈছিল।
এই বিদ্যালয়খন ভাৰতত ব্ৰিটিছ শাসনৰ সময়ত ৰাজনৈতিক এজেণ্ট কৰ্ণেল সিঙে নিৰ্মাণ কৰাইছিল, আৰু সৌৰাষ্ট্ৰ ৰ প্ৰথম ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয় আছিল।
১৮৫৩ চনত ১৭ অক্টোবৰত এই বিদ্যালয় খনৰ স্থাপন কৰা হয়, আৰু পিছলৈ ই এখন পূৰ্ণ পৰ্যায়ৰ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত পৰিণত হয়।
জুনাগাধ ৰ নৱাব, নৱাব নৱাব ছাৰ মহম্মদ বাহাদুৰ খানজী বাবিৰ দ্বাৰা কাথিৱাৰৰ বাবে এলফ্ৰেড হাইস্কুলৰ বৰ্তমানৰ ভৱনসমূহ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, আৰু এডিনবাৰ্গৰ ডিউক প্ৰিন্স আলফ্ৰেডৰ স্মৃতিত তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছিল।
১৯৪৭ চনত ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছত, গান্ধীৰ প্ৰতি সন্মান জনাই বিদ্যালয়খনক "মোহনদাস গান্ধী উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়" নামেৰে নামকৰণ কৰা হয়।
জিলাখনৰ অন্তৰ্গত ইতিহাস প্ৰসিদ্ধ দেৱানন্দ-সত্ৰত আহিন আৰু কাতি মাহৰ দোমাহীৰ দিনা অৰ্থাৎ কাতি বিহুৰ দিনা এই মথনী উৎসৱ উৎযাপন কৰা হয়।
দৰঙী ৰজাসকলৰ ৰাজত্বকালত পূৰ্বৰেপৰা মথনী উৎসৱ উলহ-মালহেৰে দেৱানন্দ-সত্ৰত পালন কৰি অহা বুলি অনুমান কৰিব পাৰি।
ৰাজন্যমণ্ডলী বিশেষকৈ দৰঙী ৰজাসকলৰ পৃষ্ঠপোষকতাত আৰু সৰ্ব প্ৰকাৰ সহায়- সাহায্যত এই সত্ৰই উন্নতিৰ উচ্চ শিখৰত উপনীত হৈছিল।
দেৱানন্দ-সত্ৰৰ সেই অতীত কীৰ্তি আৰু গৌৰৱ অম্লানভ্যৱে ৰক্ষিত হৈ আহিছে, সেই সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰসকল অসমীয়া কলা- কৃষ্টি প্ৰেমিক।
বছৰৰ বিভিন্ন মাহত বিভিন্ন বৈষ্ণৱ উৎসৱ- অনুষ্ঠানসমূহ তেওঁলোকে উদ্যম আৰু পৰম আন্তৰিকতাৰে সৈতে পালন কৰি আহিছে।
শালিখেতিত খেতিয়কসকল নালাগোতেই তেওঁলোকে উলহ মালহকৈ গোটেই বহাগ মাহটোতেই 'দেউল উৎসৱ' পালন কৰে; আৰু শালিখেটি শেষ কৰি কাতিমহীয়া খেতিত নাকাতোতেই তেওঁলোকে আকৌ আন্তৰিকতাৰেসৈতে 'মথনী- উৎসৱ' পালন কৰে।
বৰ্তমানৰ অৰ্থনৈতিক দুৰৱস্থা আৰু খাদ্য অভাৱেও 'মথেনী' বা অন্যান্য উৎসৱ- অনুষ্ঠানৰ প্ৰতি এই অঞ্চলৰ লোকৰ সমাদৰ আৰু আন্তৰিকতা হ্ৰাস কৰিব পৰা নাই।
দৰঙত অতি প্ৰাচীন কালৰেপৰা পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰচলিত উৎসৱ- অনুষ্ঠানৰ প্ৰতি দৰঙীৰজাসকল নিশ্চিতভাৱে সহানুভূতিশীল আছিল।
'মথেনী'- উৎসৱত, দধি মন্থন আৰু দেৱতা- দানৱৰ সাগৰ- মন্থন বিষয়ক মিথ বা পুৰাণ-কথা গীত-নৃত্য-বাদ্য আৰু অভিনয়ৰ সহায়ত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
দেৱতা- দানৱৰ সাগৰ- মন্থনৰ কাহিনী ভাগ এনে ধৰণৰ: দুৰ্বাসাৰ অভিশাপত স্বৰ্গৰাজ্যৰ পৰা লক্ষ্মী ভ্ৰষ্ট হোৱা হেতু দেৱতাসকল নানা বিপদ-আপদৰ সন্মুখীন হ'বলগীয়া হ'ল।
ইফালে অসুৰবোৰৰ হাতত দেৱতাসকল বাৰে বাৰে পৰাজিত হোৱাৰ বাবে ইয়াৰ প্ৰতিকাৰ বিচাৰি দেৱতাসকলে ব্ৰহ্মাৰ ওচৰত শৰণ ললে।
এইদৰে সাগৰ মন্থন কৰোঁতে কৰোঁতে কালকূট-হলাহল বিষ, কামধেনু ,উচ্চৈ:শ্ৰৱা ঘোঁৰা, ঐৰাৱত, পাৰিজাত পুষ্প, কৌস্তভ মণি,অপেস্বৰীসকল, লক্ষ্মীদেৱী আৰু সৰ্বশেষত দুই হাতত অমৃত পূৰ্ণ দুটা ঘটলৈ বৈদ্য ধন্বন্তৰি সাগৰৰ মাজৰপৰা উঠি আহিল।
তেতিয়া 'ভকত ভয়হাৰী' বিষ্ণুৱে মোহিনী নাৰী মূৰ্তি পৰিগ্ৰহ কৰি দানৱসকলক মোহাবিষ্ট কৰি সেই অমৃতৰপৰা সিহঁতক বঞ্চিত কৰি দেৱতাবৃন্দক ভক্ষণ কৰালে।
সেই সময়ত, লতা মংগেশকাৰে তেওঁৰ কণ্ঠত মুগ্ধ হৈ লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলাল, খৈয়াম আৰু কল্যাণজী-আনন্দজীকে আদি কৰি চলচ্চিত্ৰ ব্যক্তিত্বসকলৰ আগত তেওঁ দৃঢ়ভাৱে ৱাডকৰৰ তোষামোদ কৰিছিল।
লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলালে তেওঁৰ কণ্ঠত মুগ্ধ হৈ লক্ষ্মীকান্ত-পিয়াৰেলালে সোনকালে ক্ৰোধি চলচ্চিত্ৰৰ বাবে লতাৰ সৈতে দ্বৈত কণ্ঠত “চল চামেলী বাগ মে” গীতটো বাণীবদ্ধ কৰে।
সৰ্বোপৰি তেওঁৰ টাৰ্ণিং পইণ্ট– ৰাজ কাপুৰ পৰিচালিত “প্ৰেম ৰোগ” চলচ্চিত্ৰত গীত গাবলৈ সুযোগ দিয়া হৈছিল।
তাৰ পিছত, ৱাডকৰে আৰ. কে. বেনাৰৰ অধীনত বহুতো গান গাইছিল লগতে তেওঁ ঋষি কাপুৰ অভিনিত চলচ্চিত্ৰ “হেনা”, “প্ৰেম গ্ৰন্থ”, “বোল ৰাধা বোল”, “বিজয়” আৰু বহুতো চলচ্চিত্ৰত কণ্ঠদান কৰিছিল।
ৱাডকৰ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ বাবে সজ্জিত হ’লেও ১৯৭৬ চনত তেওঁ সুৰ-শিংগাৰ প্ৰতিযোগিতাত প্ৰৱেশ কৰিছিল।
ৱাডকৰ প্ৰতিযোগিতাত জয়ী হৈছিল; য’ত বিচাৰকৰ দ্বায়িত্বত আছিল জয়দেৱকে আদি কৰি ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ সুৰকাৰসকল।
তেওঁ ১৯৭৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত চলচ্চিত্ৰ, প্ৰশান্ত নন্দৰ দ্বাৰা পৰিচালিত “পহেলী” চলচ্চিত্ৰতো গীত গাইছে।
১৯৬৮ চনত “প্ৰয়োগ সঙ্গীত সমিতি”য়ে আগবঢ়োৱা "প্ৰভাকৰ" প্ৰমাণপত্ৰৰ দিশত কাম কৰিবলৈ জিয়ালাল বসন্তে ১৩ বছৰ বয়সতে সুৰেশ ৱাডকৰক উৎসাহিত কৰিছিল, যিটো বিএডৰ সমতুল্য আছিল লগতে পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্ত ব্যক্তিজনক পেছাদাৰীভাৱে শিকোৱাৰ যোগ্যতা প্ৰদান কৰিছিল।
ৱাডকৰে সফলতাৰে তেওঁৰ “প্ৰভাকৰ” সম্পূৰ্ণ কৰি মুম্বাইৰ আৰ্য বিদ্যা মন্দিৰত সংগীত শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰিছিল।
১৯৫৫ চনৰ ৭ আগষ্ট তাৰিখে কোলাহপুৰত তেওঁ জন্মগ্ৰহণ কৰে৷ তেওঁ মূলতঃ হিন্দী আৰু মাৰাঠী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত গীত গায়।
সুৰেশ ৱাডকৰে শীৰ্ষ শ্ৰেণীৰ মাৰাঠী সংগীত পৰিচালক হৃদয়নাথ মংগেশকাৰ, সুধীৰ ফাডকে, শ্ৰীনিবাস খালে, শ্ৰীধৰ ফাডকে, বসন্ত দেশাই, অশোক পাটকী, অনিল-অৰুণ আদিৰ সৈতে কাম কৰিছে।
ৱাডকৰে ২০০৯ চনত কান্দেন কাধালাই চলচ্চিত্ৰৰ বাবে প্ৰথম তামিল ভাষাত গান গাইছিল, যি হিন্দী ব্লকবাষ্টাৰ চলচ্চিত্ৰ “জব উই মীট”ৰ অভিযোজন আছিল।
১৯৯৬ চনত ৱাডকৰে ৰাজেন্দ্ৰ তালাকৰ কোংকণী এলবাম “দৰিয়াচ্যা ডেগেৰ”ত আশা ভোঁসলেৰ সৈতে আন কেইবাটাও গীত গায়; তাৰ ভিতৰত এটা হ’ল- চানেচে ৰাতি৷
জয়ন্তী, পছোৱা আদি আলোচনীত আধুনিক অসমীয়া কবিতাৰ আৰম্ভণি ঘটে যদিও ৰামধেনুত এই আধুনিকতাই পূৰ্ণ ৰূপ পায়।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ বিভীষিকা, কলিকতাৰ দুৰ্ভিক্ষ, অসমত বিদেশী সৈন্যৰ বিচৰণ, স্বাধীনতাই অনা আশা আদি ঘটনাৰ পটভূমিত ঘটা অসমীয়া কবিতাৰ পৰিৱৰ্তন ৰামধেনুৰ পৃষ্ঠাত দেখা যায়।
প্ৰগতিবাদী কবিসকলৰ ভিতৰত হেম বৰুৱা, বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য, ৰাম গগৈ, কেশৱ মহন্ত, চৈয়দ আব্দুল মালিক, নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য, অমলেন্দু গুহ আদি আৰু অন্তৰ্মুখী কবিসকলৰ ভিতৰত নৱকান্ত বৰুৱা, হৰি বৰকাকতি, বীৰেশ্বৰ বৰুৱা, মহেন্দ্ৰ বৰা, দিনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামী, প্ৰফুল্ল ভূঞা, হোমেন বৰগোহাঞি, নীলমণি ফুকন, সুশীল শৰ্মা, দিলীপ বৰুৱা, নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ, হৰেকৃষ্ণ ডেকা আদি উল্লেখযোগ্য।
আদি, বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ বিষ্ণুৰাভা এতিয়া কিমান ৰাতি, নৱকান্ত বৰুৱাৰ এটি প্ৰেমৰ পদ্য, মহাকাব্যৰ পাণ্ডুলিপি, উভতি অহাৰ কবিতা আদি উল্লেখযোগ্য।
ৰামধেনু আলোচনীয়ে প্ৰায় বিশ বছৰকাল যোৰা পৰিক্ৰমাত অসমীয়া সাহিত্যৰ বিকাশত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰি থৈ গৈছে।
ৰামধেনুক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই পঞ্চম দশকৰ সাহিত্য গঢ় লৈ উঠে আৰু পৰৱৰ্তীকালত অসমীয়া সাহিত্যৰ দিক-নিৰ্ণয়কাৰী ভূমিকা গ্ৰহণ কৰা বহুকেইগৰাকী সাহিত্যিকৰ ৰামধেনুৰ পাততেই আত্মপ্ৰকাশ ঘটে।
ছয়গৰাকী সম্পাদকৰ দ্বাৰা সম্পাদিত এই আলোচনীখনে বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ সম্পাদনাত অধিক সফল হোৱা দেখা যায়।
ৰামধেনু আলোচনীত প্ৰকাশ হোৱা গল্প-কবিতা-প্ৰবন্ধ-উপন্যাসৰ শৈলী আৰু তাত ফুটি উঠা সমাজ-জীৱনৰ ছবিয়ে সেই সময়ছোৱাৰ সাধাৰণ সাহিত্যৰ শৈলী হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
স্বত্বাধিকাৰী ইন্দ্ৰকমল বেজবৰুৱাৰ সম্পাদনাত ১৯৫০ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ পৰা ৰামধেনু আলোচনীৰ প্ৰকাশ আৰম্ভ হয়।
তৃতীয় বছৰৰ ৰামধেনুত কবিতা প্ৰকাশ পোৱা কবিসকল আছিল যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা, বিনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱা, অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকা, কমল গগৈ, প্ৰমোদ ভট্টাচাৰ্য, ঘনকান্ত চেতীয়া ফুকন, লক্ষহীৰা দাস, অৰুণকুমাৰ দাস, নৱকান্ত বৰুৱা, নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ, লক্ষেশ্বৰ বৰুৱা।
চতুৰ্থ বছৰত ৰামধেনুত মহিম বৰা, হেম বৰুৱা, ৰত্নকান্ত বৰকাকতী, পূৰ্ণচন্দ্ৰ মজুমদাৰ, এম. আটাউৰ ৰহমান, মৃদুল ফুকন, মেদিনী চৌধুৰী আদি কবিৰ কবিতা প্ৰকাশ হয়।
হোমেন বৰগোহাঞি, তৰুণ ভৰালী, দিনেশ গোস্বামী, ইমৰান শ্বাহ, কুল গগৈ, মামণি ৰয়ছম গোস্বামী, হীৰেণ ভট্টাচাৰ্য আদি কবি ৰামধেনু যুগৰ সৃষ্টি।
ৰামধেনুৰ জন্মৰ আগত ১৯৪৮ চনত বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱাৰ সম্পাদনাত ৰংঘৰ নামৰ শিশু আলোচনী এখন প্ৰকাশ হয়।
এই আলোচনীখনত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, দেৱকান্ত বৰুৱা, কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য, ৰত্নকান্ত বৰকাকতী, মহেশ্বৰ নেওগ, নৱকান্ত বৰুৱা আদি লেখকৰ লিখনি প্ৰকাশ হৈছিল।
ৰংঘৰ আলোচনীতে জ্যোতিপ্ৰসাদৰ ভূত পোৱালি, দেৱকান্ত বৰুৱাৰ আহা আমি দুৱাৰ মুকলি কৰোঁ আদি বিখ্যাত কবিতা প্ৰকাশ হৈছিল।
ৰংঘৰ নামৰ শিশু আলোচনীখনৰ বিলোপ ঘটাই ইন্দ্ৰকমল বেজবৰুৱাৰ সম্পাদনাত ৰামধেনু আলোচনীখন প্ৰকাশ কৰা হয়।
ছয়গৰাকী সম্পাদকৰ দ্বাৰা সম্পাদিত ৰামধেনু আলোচনীয়ে কুৰি বছৰকাল ধৰি অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যলৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে।
পৰৱৰ্তী সংখ্যাবোৰত বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য, যোগেশ দাস, হোমেন বৰগোহাঞি, কুমাৰ কিশোৰ, সৌৰভ কুমাৰ চলিহা, ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া, চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়া, লক্ষ্মীনন্দন বৰা, শীলভদ্ৰ, ৰোহিনী কুমাৰ কাকতি, সদা মৰল, নিৰুপমা বৰগোহাঞি, স্নেহ দেৱী, মামণি ৰয়ছম গোস্বামী, অপূৰ্ব শৰ্মা, মহিম বৰা আদি গল্পকাৰৰ গল্প প্ৰকাশ পায়।
তৃতীয় বছৰৰ দ্বিতীয় সংখ্যাত অজিৎ বৰুৱা, মেদিনী চৌধুৰী, কুশৰাম দত্ত আৰু কমল গগৈৰ কবিতা প্ৰকাশ হৈছিল।
দ্বিতীয় সংখ্যাত কবিতা প্ৰকাশ পোৱা কবিসকল আছিল সীমা দত্তৰ উল্কাৰ চিঠি, হৰি বৰকাকতিৰ বাৰিষাৰ বাটৰুৱাৰ স্বপ্ন আৰু মানসী বৰুৱাৰ সপোন ভঙাৰ দিনা।
গল্প, কবিতা, উপন্যাস, সমালোচনা আদি সকলো দিশতে পৃষ্ঠপোষকতা আগবঢ়াই ৰামধেনুৱে অসমীয়া সাহিত্যৰ বিবিধ ধাৰাক বলিষ্ঠ কৰি তোলে।
ভাৰতীয় সংবিধানৰ ষষ্ঠ অনুসূচীয়ে স্বায়ত্বশাসিত প্ৰশাসনীয় বিভাগ গঠনৰ অনুমতি দিয়ে, যাৰ দ্বাৰা বিভাগবোৰে নিজ-নিজ ৰাজ্যৰ ভিতৰত স্বায়ত্বশাসনৰ অধিকাৰ লাভ কৰে।
বৰ্তমান সংবিধানৰ ষষ্ঠ অনুসূচীৰ অধীনত গঠিত স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদৰ সংখ্যা ১০খন; ইয়াৰে ৩খন অসমত, ৩খন মেঘালয়ত, ৩খন মিজোৰামত আৰু ১খন ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যত।
স্বায়ত্বশাসিত জিলা পৰিষদে গৃহ আৰু ভূমি, জন্তু, যান-বাহন, নাও, অঞ্চলটোলৈ সৰবৰাহ কৰা পণ্য, ৰাষ্টা, ফেৰীঘাট, দলং, নিয়োগ আৰু আয়, বিদ্যালয় আৰু ৰাস্তাৰ ৰক্ষণাবেক্ষণৰ বাবে কৰ, মাচুল আৰু টোল ধাৰ্য কৰিব পাৰে।
কোনো মোকৰ্দমাৰ উভয় পক্ষই যদি অনুসূচীত জনজাতিৰ লোক হয়, তেন্তে স্বায়ত্বশাসিত জিলা পৰিষদে গোচৰৰ শুনানীৰ বাবে আদালত গঠনৰ আৰু সৰ্বোচ্চ পাঁচ বছৰতকৈ কম দিনৰ বাবে কাৰাদণ্ড বিহাৰ ক্ষমতা আছে।
ভাৰতীয় সংবিধানৰ ৬ষ্ঠ অনুসূচীৰ ব্যৱস্থাৱলীৰ অধীনত স্বায়ত্বশাসিত জিলা পৰিষদবোৰে নিম্নোল্লেখিত বিষয়সমূহত আইন আৰু বিধি-বিধান তৈয়াৰ কৰিব পাৰে।
১৮২৪ চনত, চিপাহী বিদ্ৰোহৰ তেইশ বছৰ আগতে স্বত্ববিলোপ নীতিৰ প্ৰতিবাদকল্পে আৰু কিট্টুৰত নিজৰ নিয়ন্ত্ৰণ সাব্যস্ত কৰিবলৈ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বিৰুদ্ধে সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামত লিপ্ত হৈছিল।
তেওঁ আছিল ব্ৰিটিছ শাসনৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰা প্ৰথম প্ৰৰ্যায়ৰ মহিলা শাসকসকলৰ অন্যতম।
তেওঁ কৰ্ণাটকৰ লোককথাৰ এগৰাকী বীৰঙ্গনা ৰূপে প্ৰতিপন্ন হোৱাৰ উপৰিও তেওঁ আছিল ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ প্ৰতীক স্বৰূপ।
চেন্নাম্মাৰ স্বামী তথা তাৰ কেই বছৰমান পিছত একমাত্ৰ পুত্ৰ সন্তানৰো মৃত্যু হোৱাত ৰাজ্যখনত এক অস্থিৰ অৱস্থাৰ সৃষ্টি হয়।
তেওঁ ১৮২৪ চনত শিৱলিংগাপ্পাক তোলনীয় পুত্ৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰে আৰু তেওঁক সিংহাসনৰ উত্তৰাধিকাৰ ঘোষণা কৰে।
এই নীতি অনুসৰি যদি কোনো দেশীয় ৰাজ্যৰ শাসক নিঃসন্তান অৱস্থাত মৃত্যু হয় বা তেওঁৰ যদি কোনো সন্তান উত্তৰাধিকাৰী হ’বলৈ জীৱিত নাথাকে, তেন্তে সেই ৰাজ্যখন কোম্পানীয়ে অধিগ্ৰহণ কৰিব।
ৰাণী চেন্নাম্মাই বিষয়টোৰ শান্তিপূৰ্ণ সমাধানৰ বাবে বোম্বে প্ৰেচিডেঞ্চিৰ তৎকালীন লেফেটেনেণ্ট গৱৰ্ণৰ মাউণ্টষ্টুৱাৰ্ট এলফিনষ্টোনলৈ আবেদন পঠিয়ায়।
লিখা-মেলাৰ সমান্তৰালকৈ গোখলেই ১০০টা খণ্ডৰ কিতাবনামা: বুকচ্‌ এণ্ড বিয়ণ্ড নামৰ এটি বহুভাষিক কিতাপৰ অনুষ্ঠান দূৰদৰ্শনৰ বাবে পৰিকল্পনা কৰিছিল।
২০১৩ চনত ৰক্ষা কুমাৰে ‘দ্যা হিন্দু’ কাকতত লিখা মতে, "কিতাবনামাই বিভিন্ন ভাষাৰ বঁটা বিজয়ীসকলক তেওঁলোকৰ কামৰ বিষয়ে কথা পাতিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাই ভাৰতীয় সাহিত্যৰ বহুভাষিক বৈচিত্ৰ্য প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
যেতিয়া কিতাপৰ ব্যৱসায়ক কাৰিকৰী লিখনি আৰু আত্ম-সহায়ক কিতাপবোৰে হস্তগত কৰা নাছিল; যেতিয়া সাহিত্য আৰু গুণগত লিখনিক সময়ৰ অপচয় বুলি গণ্য কৰা হোৱা নাছিল; যেতিয়া পঢ়াৰ আনন্দত ডুব গৈ মানুহে ভাল পাইছিল; ই সেই সময়বোৰৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে।
‘জেফ্ৰি চ’চাৰ’ৰ লিখনিৰ বিষয়ে এটা পাঠ্যক্ৰমত উপস্থিত থাকিবলৈ অস্বীকাৰ কৰি ২৬ বছৰ বয়সত নমিতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বৰ্খাস্ত হৈছিল।
চল্লিশ বছৰ বয়সত কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈও তেওঁ মৃত্যু মুখৰপৰা বাচি আহে আৰু তেওঁৰ স্বামীৰ মৃত্যু হয়।
উইলিয়াম ডেল্‌ৰিম্পল আৰু সঞ্জয় কে ৰয়ৰ সৈতে গোখলে ‘জয়পুৰ সাহিত্য মহোৎসৱ’ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু সহ-পৰিচালক আছিল।
গোখলে ‘দ্যা হিমালয়ান ইকো কুমাওঁ ফেষ্টিভেল ফৰ আৰ্টচ এণ্ড লিটাৰেচাৰ’ বা ‘এবটচফৰ্ড লিটাৰেৰী উইকেণ্ড’ৰ পৰামৰ্শদাতা।
তেওঁৰ প্ৰথম উপন্যাস পাৰু: ড্ৰীমছ অৱ পেচন ১৯৮৪ চনত মুক্তি পাইছিল, আৰু তেতিয়াৰ পৰা তেওঁ কল্পকাহিনী আৰু ননফিক্সন লিখিছে, আৰু অকাল্পনিক সংকলন সম্পাদনা কৰিছে।
ছাত্ৰাৱস্থাতে, ১৭ বছৰ বয়সত, ১৯৭০ দশকৰ চুপাৰ নামৰ এখন চলচ্চিত্ৰ সম্পৰ্কীয় আলোচনী গোখলেই সম্পাদনা আৰু পৰিচালনা কৰিছিল আৰু ১৯৮০ৰ প্ৰথমাৱস্থাত আলোচনীখন বন্ধ হৈ যোৱালৈকে সাতবছৰ তেওঁ এইখন নিয়মিতভাৱে প্ৰকাশ কৰিছিল।
চুপাৰ বন্ধ হোৱাৰ পিছত নমিতা গোখলেই কাহিনী লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, আৰু এয়াই আছিল তেওঁৰ প্ৰথমখন উপন্যাস।
তেওঁ নীতা গুপ্তাৰে সৈতে, ২০০৫ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা ‘যাত্ৰা বুকচ্‌’ৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু পৰিচালকো; ‘যাত্ৰা বুকচ্‌’ ইংৰাজী, হিন্দী আৰু ভাৰতীয় আঞ্চলিক ভাষাৰ সৃষ্টিশীল লিখনি আৰু অনুবাদত প্ৰাধান্য দিয়া এটা বহুভাষিক প্ৰকাশন প্ৰতিষ্ঠান।
শ্ৰীৰামচৰণ ঠাকুৰৰ 'চৰিত পুথি'ত কৰা বৰ্ণনা অনুসৰি মহাপুৰুষজনাই ভাৱৰীয়াসকলৰ বাবে নিজ হাতে মুখা সজাতে সীমাবদ্ধ নাথাকি বিভিন্ন চৰিত্ৰৰ বাহনৰ মুখাসমূহো নিজহাতে তৈয়াৰ কৰি ভাওনাত ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
মাজুলী চামগুৰি সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ কোষকান্ত দেৱগোস্বামীয়ে মাজুলীৰ মুখা শিল্পক প্ৰথমে বিশ্ব দৰবাৰলৈ উলিয়াই আনে।
তেওঁ অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত, লগতে বহিঃৰাজ্যতো মুখা শিল্পৰ প্ৰদৰ্শনী পাতি এই শিল্পক জনপ্ৰিয় কৰি তোলে।
অসমৰ মুখা শিল্পলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ২০০৩ চনত তেওঁক সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা আগবঢ়োৱা হৈছিল।
মাজুলীত অৱস্থিত চামাগুৰি সত্ৰ ১৫৮৫ শকৰ ফাগুন মাহৰ শুক্লা চতুৰ্দশী তিথিত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
আহোম স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহৰ অনুগ্ৰহত চক্ৰপাণি আতায়ে এই সত্ৰ এজোপা চাম গছৰ তলত স্থাপন কৰিছিল।
নিয়মীয়া ধৰ্মীয় কাম-কাজৰ উপৰিও উল্লেখযোগ্য দিন যেনে মহাপুৰুষ দুজনাৰ তিথি, ৰাসোৎসৱ, জন্মাষ্টমী, ফাকুৱা আদিতো নানা ভক্তৰ সমাগম হয়।
দেশ বিদেশৰ যাদুঘৰত ইয়াৰ মুখা প্ৰদৰ্শিত হোৱাৰ লগতে নতুন দিল্লীত ভাৰতৰ গণতন্ত্ৰ দিৱসৰ পেৰেডটো প্ৰদৰ্শিত হৈছে।
১৫৮৫ শকৰ অৰ্থাৎ ১৬৬৩ চনৰ ফাগুন মাহৰ শুক্লা চতুৰ্দশী তিথিত আহোম স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহৰ পৃষ্ঠপোষকতাত শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱৰ নাতি শ্ৰী শ্ৰী চক্ৰপাণিয়ে এই সত্ৰখন স্থাপন কৰিছিল।
ইয়াৰ নিকটতম ৰেল ষ্টেচন হৈছে যোৰহাট ৰেল ষ্টেচন আৰু নিকটৱৰ্তী বিমানবন্দৰ হৈছে ৰৰৈয়া বিমানবন্দৰ।
ভাৰতীয় হকী ফেডাৰেচন গঠনৰ পাছত ভাৰতে ১৯২৮ চনৰ অলিম্পিকত এটা দল প্ৰেৰণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
তাৰ পাছত ভাৰতে ১৯৩২ চনৰ অলিম্পিকত জাপানৰ বিৰুদ্ধে ১১-১ গ'লত আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বিৰুদ্ধে ২৪-১ গ'লত জয়লাভ কৰে য'ত ধ্যান চান্দে ৮টা গ'ল আৰু ৰূপ সিঙে ১০টা গ'ল কৰিছিল, ইমান বছৰৰ পাছতো অলিম্পিকত এয়া এতিয়ালৈকে বিজয়ৰ সৰ্ববৃহৎ ব্যৱধান।
ভাৰতে ১৯৩৬ চনৰ অলিম্পিকত একেলেথাৰিয়ে তৃতীয়টো খিতাপ জয় কৰিছিল, সেইবাৰ কিংবদন্তি খেলুৱৈ ধ্যান চান্দে নিজে অধিনায়কত্ব কৰিছিল।
খেলখন ভাৰতে ৮-১ ব্যৱধানত জিকিছিল, এয়াই সমগ্ৰ প্ৰতিযোগিতাখনত ভাৰতে খোৱা একমাত্ৰ গ'লটো আছিল আৰু লগতে এয়া আছিল ফাইনেলত আটাইতকৈ ডাঙৰ জয়ৰ ব্যৱধান।
ক্ৰমাগত ৩টা অলিম্পিক খিতাপ অৰ্জন কৰা ভাৰতীয় হকী দলটোক প্ৰায়ে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ দল হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
খেলখন বলবীৰ সিং জেষ্ঠ্যৰ ৫টা গ'লৰ যাদুকৰী প্ৰদৰ্শনৰ বাবে বিখ্যাত, যিটো আজিও অলিম্পিকৰ এক স্মৰণীয় মুহূৰ্ত।
ফাইনেলত ভাৰতে পাকিস্তানৰ মুখামুখি হয় আৰু মেচখন ১-০ ত জিকিছিল, যিটো আছিল ফিল্ড হকীৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাৰ আৰম্ভণি।
১৯৫৮ চনৰ এছিয়ান গেমছত ভাৰত আৰু পাকিস্তান পুনৰ মুখামুখি হয় আৰু এইবাৰ খেলখন ০-০ ত অমীমাংসিত ভাৱে সমাপ্ত হয়।
১৯৭৩ চনৰ বিশ্বকাপত ভাৰতে ছেমি ফাইনেলত পাকিস্তানক পৰাস্ত কৰে, কিন্তু ফাইনেলত নেডাৰলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে খেলখন ২-২ ৰ অমীমাংসিত হৈ সমাপ্ত হোৱাৰ পাছত পেনাল্টি শ্বুট আউটত পৰাস্ত হয়।
১৯৭৫ চনৰ বিশ্বকাপত ভাৰতে ছেমি ফাইনেলত মালয়েছিয়াক পৰাস্ত কৰি ফাইনেলত চিৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী পাকিস্তানক পৰাস্ত কৰি প্ৰথম খিতাপ দখল কৰে।
১৯৭৬ চনৰ অলিম্পিকৰ এষ্ট্ৰো-টাৰ্ফ হকী পিটছ প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল, ভাৰতে ঘাঁহত দেখুওৱাৰ দৰে তেওঁলোকৰ আধিপত্য বজাই ৰাখিবলৈ সংগ্ৰাম কৰিব লগা হৈছিল আৰু প্ৰথমবাৰৰ বাবে কোনো পদক অবিহনে ঘৰলৈ উভতি আহিছিল।
১৯৮০ চনৰ অলিম্পিক মস্কোত অনুষ্ঠিত হৈছিল, ভাৰতে তাঞ্জানিয়াৰ বিৰুদ্ধে ১৮-০ ব্যৱধানত জয়লাভ কৰি অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল, তাৰ পাছত পোলেণ্ড আৰু স্পেইনৰ সৈতে ২-২ ত ড্ৰ খেলিছিল, কিউবাৰ বিৰুদ্ধে ১৩-০ ৰ ব্যৱধানত জয় লাভ কৰিছিল আৰু ছ'ভিয়েট সংঘৰ বিৰুদ্ধে ৪-২ ৰ গ'লত আন এটা জয় লাভ কৰিছিল।
ভাৰতে পাছত ফাইনেলত স্পেইনক ৪-৩ গ'লত পৰাস্ত কৰি অভিলেখ সংখ্যক ৮ম বাৰৰ বাবে স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰিছিল।
ভাৰতে ক্ৰমে কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেল আৰু ছেমি ফাইনেলত অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু গ্ৰেট ব্ৰিটেইনক পৰাস্ত কৰে।
পিছে ফাইনেলত পাকিস্তানৰ হাতত ০-১ গ'লত পৰাস্ত হয়, ফলত ভাৰতৰ একেলেথাৰিকৈ লাভ কৰা ৬টা স্বৰ্ণৰ পদক আৰু ৩০খন অপৰাজিত খেলৰ ধাৰা সমাপ্ত হয়।
এইটো ভাৰতীয় হকীৰ এটা নতুন যুগৰ আৰম্ভণি আছিল, প্ৰথমবাৰৰ বাবে ভাৰতে অলিম্পিকত এখন মেচত পৰাজয় হৈছিল।
১৯৬৪ চনৰ অলিম্পিকত হংকং, বেলজিয়াম, নেডাৰলেণ্ড, মালয়েছিয়া আৰু কানাডাৰ বিৰুদ্ধে জয় লাভ কৰি আৰু স্পেইন আৰু জাৰ্মানীৰ সৈতে ড্ৰ খেল খেলি ভাৰত শক্তিশালীভাৱে উভতি আহে।
ছেমি ফাইনেলত ভাৰতে অষ্ট্ৰেলিয়াক ৩-১ গ'লত পৰাস্ত কৰে, আৰু তেওঁলোকে ফাইনেলত পাকিস্তানৰ বিৰুদ্ধে জয়লাভ কৰি অলিম্পিকত তেওঁলোকৰ ৭ম স্বৰ্ণ পদক দখল কৰে আৰু লগতে ১৯৬৬ চনৰ এছিয়ান গেমছত পাকিস্তানক পুনৰ পৰাস্ত কৰি স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰে।
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰুষ ফিল্ড হকী দলে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ফিল্ড হকী প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, এই দল হকী ইণ্ডিয়াৰ দ্বাৰা পৰিচালিত।
১৯২৮ চনত দলটোৱে প্ৰথমবাৰ অলিম্পিকত স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰে আৰু ১৯৬০ চনলৈকে ভাৰতীয় পুৰুষ দল অলিম্পিকত অপৰাজিত হৈ থাকে আৰু একেৰাহে ছটা সোণৰ পদক লাভ কৰে।
দলটোৱে তেওঁলোকৰ প্ৰথম খেলৰ পৰা ১৯৬০ চনৰ স্বৰ্ণ পদকৰ ফাইনেলত পৰাজিত হোৱালৈকে এই সময়ছোৱাত ৩০–০ ত জয়ৰ ধাৰা বজাই ৰাখিছিল।
১৩৪খন খেলৰ ভিতৰত ৮৩টা বিজয়ৰ সৈতে অলিম্পিক ইতিহাসত ভাৰতৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ সামগ্ৰিক প্ৰদৰ্শন আছে।
১৯৮০ চনৰ অলিম্পিকৰ সফলতাৰ পাছত ভাৰতৰ প্ৰদৰ্শন নিম্নগামী হয় আৰু পৰৱৰ্তী দশকবোৰত ৰাষ্ট্ৰীয় দলটোৰ যথেষ্ট উত্থান-পতন হয়।
দলটোৱে বিশ্বকাপ বা অলিম্পিকত কোনো পদক জিকিবলৈ ব্যৰ্থ হৈছিল যদিও এছিয়াৰ শীৰ্ষ দল হৈয়েই আছিল আৰু মহাদেশীয় প্ৰতিযোগিতাবোৰত কেইবাটাও পদক জিকিছিল।
দলটো ১৯৮২ চনৰ এছিয়ান গেমছৰ ফাইনেল আৰু কৰাচীত অনুষ্ঠিত প্ৰথম এছিয়া কাপৰ ফাইনেল দুয়োখনতে পাকিস্তানৰ হাতত পৰাজিত হৈছিল।
ভাৰতে ১৯৯১ চনৰ চুলতান আজলান শ্বাহ কাপ জিকিছিল আৰু ১৯৯৪ চনৰ এছিয়া কাপৰ ফাইনেলত উপনীত হৈছিল কিন্তু ফাইনেলত দক্ষিণ কোৰিয়াৰ হাতত পৰাজিত হৈছিল।
২০০৯ চনৰ পৰৱৰ্তী এছিয়া কাপ টুৰ্ণামেণ্টত দলটোৰ ভাল প্ৰদৰ্শন কৰিব পৰা নাছিল আৰু পঞ্চম স্থান লাভ কৰি কোনো পদক লাভ কৰাত ব্যৰ্থ হৈছিল।
ভাৰতৰ আয়োজন কৰা ২০১০ কমনৱেলথ গেমছত ৰাষ্ট্ৰীয় দলটোৱে ফাইনেলত উপনীত হৈছিল য'ত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ হাতত ০-৮ ব্যৱধানত পৰাজিত হৈ ৰূপৰ পদক লাভ কৰিছিল, এয়া ভাৰতে এতিয়ালৈকে সন্মুখীন হোৱা আটাইতকৈ ডাঙৰ পৰাজয়।
২০১১ সংস্কৰণৰ ফাইনেলত পাকিস্তানক পৰাস্ত কৰাৰ পাছত ভাৰত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এছিয়ান চেম্পিয়নছ ট্ৰফীৰ চেম্পিয়ন হৈছিল।
২০১২ চনত দলটোৱে তেওঁলোকৰ সকলো বোৰ খেলত পৰাজিত হৈ অলিম্পিকত অন্তিম স্থান লাভ কৰিছিল, অলিম্পিকত এতিয়ালৈকে আটাইতকৈ সফল দল হোৱা স্বত্বেও এনে ফলাফল হতাশাজনক আছিল।
ফাইনেলত ভাৰতে গ্ৰেট ব্ৰিটেইনৰ মুখামুখি হৈছিল, ভাৰতে প্ৰথমবাৰৰ বাবে তেওঁলোকৰ মুখামুখি হৈছিল।
এই জয়ক প্ৰায়ে ভাৰতীয় ফিল্ড হকী আৰু সকলো ভাৰতীয় ক্ৰীড়াৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ মুহূৰ্ত হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
অলিম্পিকত হতাশাজনক প্ৰদৰ্শনৰ পাছত ভাৰতে ২০১৩ চনৰ এছিয়ান চেম্পিয়নছ ট্ৰফী খেলি পঞ্চম স্থান লাভ কৰিছিল।
২০১৪ চনৰ এছিয়ান গেমছ দলটোৰ বাবে টাৰ্ণিং পইণ্ট হৈ পৰিছিল য'ত পাকিস্তানক পৰাস্ত কৰি তেওঁলোকে তৃতীয় স্বৰ্ণ পদক জয় কৰিছিল।
দলটোৱে ২০১৬ চনৰ পুৰুষ হকী চেম্পিয়নছ ট্ৰফীৰ ফাইনেলত উপনীত হৈছিল কিন্তু পেনাল্টি শ্বুটআউটত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ হাতত পৰাজিত হৈছিল।
ভাৰতে ফাইনেলত দক্ষিণ আফ্ৰিকাক পৰাস্ত কৰি উদ্বোধনী হকী চেম্পিয়ন চেলেঞ্জৰ দ্বাৰা নতুন সহস্ৰাব্দ আৰম্ভ কৰিছিল।
২০০৩ চনত ফাইনেলত পাকিস্তানক পৰাস্ত কৰি ভাৰতে প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ আফ্ৰো-এছিয়ান গেমছৰ খিতাপ অৰ্জন কৰিছিল।
২০০৬ এছিয়ান গেমছত তেওঁলোকৰ ইতিহাসত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এছিয়ান গেমছত কোনো পদক লাভ কৰিব নোৱাৰিলে, তেওঁলোকে পঞ্চম স্থান লাভ কৰে।
১৯৬৮ চনৰ অলিম্পিকত ভাৰতে নিউজিলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে পৰাজয়ৰ সৈতে আৰম্ভ কৰিছিল কিন্তু পশ্চিম জাৰ্মানী, জাপান, স্পেইন, মেক্সিকো, পূব জাৰ্মানী, বেলজিয়ামৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকৰ বাকী থকা ৬খন খেলৰ সকলোবোৰ জিকিছিল।
পিছে ভাৰতে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ছেমি ফাইনেলত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ হাতত পৰাজিত হৈ তৃতীয় স্থানৰ খেলখনত পশ্চিম জাৰ্মানীক পৰাস্ত কৰি সফলতাৰে ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিছিল।
১৯৭২ চনৰ অলিম্পিকতো ফলাফল একেই আছিল; ভাৰতে গ্ৰেট ব্ৰিটেইন, অষ্ট্ৰেলিয়া, কেনিয়া, নিউজিলেণ্ড আৰু মেক্সিকোক পৰাস্ত কৰি খেল আৰম্ভ কৰিছিল কিন্তু নেডাৰলেণ্ড আৰু পোলেণ্ডৰ সৈতে ড্ৰ খেলিছিল।
ভাৰতে ১৯৯৮ চনৰ এছিয়ান গেমছত দক্ষিণ কোৰিয়াক পৰাস্ত কৰি ৩২ বছৰৰ পাছত তেওঁলোকৰ প্ৰথম মহাদেশীয় খিতাপ জিকিছিল।
বিভিন্ন দেৱ-দেৱী যেনে আদিত্য অদিতি, দ্যুচ, মিত্ৰ, বৰুণ, অগ্নি, ইন্দ্ৰ, সোম, পুৰুষ, ধাত্ৰী আৰু ইন্দ্ৰ-সোম, ইন্দ্ৰ-বৰুণ, ইন্দ্ৰ-বিষ্ণু, পুৰুষ, ধাত্ৰী আদিয়ৱ যুটীয়াভাৱে বা দেৱতা সমাজে বৰুণৰ তত্বাৱধান লোৱাৰ কথা উল্লেখ আছে।
হিন্দুধৰ্মৰ সৃষ্টি, স্থিতি আৰু প্ৰলয়ৰ কাৰক বিভিন্ন ত্ৰিমূৰ্তিৰো অন্যতম হিচাপে সূৰ্যৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়।
এনে ত্ৰিমূৰ্তিৰ ভিতৰত সূৰ্যৰ সৈতে অগ্নি আৰু বায়ু অথবা ইন্দ্ৰ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে আৰু তেওঁলোকক একেলগে ব্ৰহ্ম বুলি কোৱা হৈছে।
সূৰ্যই দিনৰ ভাগত নিজ কাৰ্য সম্পাদন কৰাৰ বিপৰীতে ৰাতিৰ ভাগত অগ্নিয়ে দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰাৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
বৃহদাৰণ্যক, ছান্দোগ্য, কৌশিতকী আদি উপনিষদত বাহ্যিক পূজা-সেৱা ত্যাগ কৰি আত্মদৃষ্টি আৰু ধ্যানৰ যোগেদি অন্তৰত নিহিত ঈশ্বৰৰ উপাসনাৰ জৰিয়তে আত্মজ্ঞান লাভ কৰিবৰ নিমিত্তে সূৰ্যক পৌৰাণিক ঋষিসকলৰ নেত্ৰ হিচাপেও বৰ্ণনা কৰা হৈছে
পৌৰাণিক ভাৰতীয় সাহিত্যত সূৰ্যক আদিত্য, অৰ্ক, ভানু, সৱিতুৰ, পোষণ, ৰবি, মাৰ্তণ্ড, মিত্ৰ, ভাস্কৰ, প্ৰভাকৰ, কথিৰাৱন
ৰাজস্থান, গুজৰাট, মধ্যপ্ৰদেশ, বিহাৰ, মহাৰাষ্ট্ৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ, ঝাৰখণ্ড আৰু উৰিষ্যাৰ সৌৰপন্থী অৰ্থাৎ সূৰ্যৰ উপাসকসকলৰ মাজত তেওঁৰ গুৰুত্ব অধিক।
ত্ৰয়োদশ শতিকাত সম্ভৱতঃ উত্তৰ ভাৰতলৈ মুছলমানসকলৰ আগমণৰ লগে লগে বিষ্ণু আৰু শিৱৰ বাহিৰে অন্য বৈদিক দেৱতাসকলতকৈ অধিক কালজুৰি হিন্দুধৰ্মৰ এগৰাকী প্ৰধান দেৱতা হিচাপে পৰিগণিত হৈ অহা সূৰ্যৰ উপাসনা বহুলাংশে হ্ৰাস পায়।
সূৰ্যক বিষ্ণু আৰু শিৱৰ সৈতে লীণ কৰাৰ বা তেওঁক এই দুয়োগৰাকী দেৱতাতকৈ নিম্ন পৰ্যায়ৰ বুলি গণ্য কৰাৰ এক ৰীতি আৰম্ভ হয়।
মধ্যযুগীয় হিন্দুধৰ্মত সূৰ্যৰ নামেৰে ত্ৰিদেৱ অৰ্থাৎ ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু শিৱকো বুজোৱা হৈছিল।
কিছুসংখ্যক প্ৰাচীন সাহিত্য আৰু কলাত সূৰ্যক ইন্দ্ৰ, গণেশ বা অন্য দেৱতাৰ সৈতে সমূহীয়াভাৱে উপস্থাপন কৰা হৈছিল।
ঋকবেদৰ প্ৰাচীনতম শ্লোকসমূহত উদিত বেলিতলৰ প্ৰসংগত সূৰ্যৰ উল্লেখ কৰা হৈছে য'ত তেওঁ‌ আন্ধাৰ নাশ কৰি সকলো জীৱ, শুভ শক্তি আৰু জ্ঞানৰ সংবৰ্ধন কৰিছে।
সূৰ্যদেৱতাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত প্ৰধান উৎসৱ-পাৰ্বনসমূহ হৈছে মকৰ সংক্ৰান্তি, পোংগল, সম্ব দশমী, ৰথ সপ্তমী, ছট পূজা আৰু কুম্ভ মেলা.
মহাভাৰতত সূৰ্যক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ নেত্ৰ, সকলো জীৱৰে মূল, সাংখ্য আৰু যোগীসকলৰ লক্ষ্য, আৰু স্বাধীনতা তথা আধ্যাত্মিক মুক্তিৰ স্বৰূপ বুলি কোৱা হৈছে।
ৰামায়ণৰ যুদ্ধ কাণ্ডত উল্লেখ থকা মতে ৰাৱণৰ সৈতে সংগ্ৰামৰ পূৰ্বে ৰামক সূৰ্যৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰা আদিত্য হৃদয় শ্লোকৰ শিক্ষা দিয়া হৈছিল।
বৈজয়ন্তীমালা এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী, ভাৰতনাট্যম শিল্পী, কৰ্ণাটকী কণ্ঠশিল্পী, কোৰিঅ’গ্ৰাফাৰ আৰু সাংসদ।
পিছলৈ তেওঁ দক্ষিণ ভাৰতীয় আৰু সোণালী যুগৰ বলীউডী চলচ্চিত্ৰৰ অন্যতম বিশিষ্ট অভিনেত্ৰীত পৰিণত হৈছিল।
তেওঁৰ বাবেই পিছলৈ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰীসকলৰ ধ্ৰুপদী নৃত্যত পাৰদৰ্শিতা আশা কৰা হৈছিল।
বলীউডত এগৰাকী তাৰকা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হোৱা তেৱেঁ প্ৰথম দক্ষিণ ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু তেওঁৱেই অন্যান্য দক্ষিণ ভাৰতীয় অভিনেত্ৰীসকলক বলীউডলৈ বাট মুকলি কৰি দিছিল।
বৈজয়ন্তীমালাই ১৩ বছৰ বয়সত তামিল ছবি বাঝকাই আৰু তেলেগু ছবি জীৱিতমৰ জৰিয়তে চনত পৰ্দাত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
বাঝকাইৰ সফলতাৰ পিছত ইয়াক হিন্দী ভাষাত বহাৰ নামেৰে ৰিমেক কৰা হৈছিল আৰু ইয়াতো বৈজয়ন্তীমালায়েই মূল নাৰী চৰিত্ৰটোত অভিনয় কৰিছিল।
ছবিখনে দৰ্শকৰ পৰা অনুকূল সঁহাৰি পাইছিল আৰু ই আছিল ১৯৫৪ চনৰ সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী চলচ্চিত্ৰ।
হেমন্ত কুমাৰৰ সঙ্গীত আৰু লতা মংগেশকাৰে গোৱা মন দোলে, মেৰা তন দোলে শীৰ্ষক গীতত তেওঁৰ নৃত্য ছবিখনৰ বিশেষ আকৰ্ষণ আছিল।
অৱশ্যে ছবিখনৰ প্ৰযোজকৰ পুত্ৰ শ্ৰীকান্ত ভেংকটৰমণৰ মতে ছবিখনে মুক্তি পাইছিল যদিও বক্স অফিচত বেয়াকৈ মুখ থেকেচা খাইছিল।
১৯৮৪ চনত অনুষ্ঠিত হোৱা সাধাৰণ নিৰ্বাচনত দক্ষিণ চেন্নাই লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ মনোনীত প্ৰাৰ্থী হিচাপে ৫১.৯২% ভোট পাই জয়লাভ কৰে আৰু তেওঁৰ ৰাজনৈতিক জীৱনৰ আৰম্ভণি হয়।
২০০৫ চনত মুক্তি লাভ কৰা ছুপাৰ নামৰ তেলেগু ভাষাৰ ছবিখনত অনুষ্কাক পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ এইখন ছবিত অভিনয় কৰি অনুষ্কাই ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ মনোনয়ন লাভ কৰে৷ পৰৱৰ্তী বছৰটোত তেখেতে এছ.এছ. ৰাজামৌলীৰ ছবি বিক্ৰমাকাড়ুত অভিনয় কৰে৷ ছবিখনে অভাৱনীয় ব্যৱসায়িক সফলতা লাভ কৰে৷ ২০০৭ চনত অনুষ্কাই আন এখন সফল ছবি লক্ষ্যমত অভিনয় কৰে৷ ২০০৮ চনত অনুষ্কাই অভিনয় কৰা সৌৰ্য্যম আৰু চিন্তাকায়ালা ৰবী ছবি দুখনেও বক্স অফিচত সফল হিচাপে বিবেচিত হয়৷ ২০০৯ চনত তেখেতে তেলেগু ডাৰ্ক ফেণ্টাছি ছবি অৰুন্ধতীত অভিনয় কৰে৷ তেখেতেৰ অভিনয়ে সমালোচকৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে৷ ছবিখনৰ জৰিয়তে অনুষ্কাই প্ৰথমটো নন্দী বঁটা, ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু চিনেমা বঁটা লাভ কৰে৷ আটাইকেইটা বঁটায়েই আছিল শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ শিতানত৷ তাৰ পিছৰটো বছৰতে অনুষ্কাই সমাদৃত ড্ৰামা ছবি ৱেদামত এগৰাকী দেহোপজীৱিনীৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ন কৰে৷ এইটো চৰিত্ৰই তেখেতলৈ দ্বিতীয়টো ফিল্মফেয়াৰ আৰু চিনেমা বঁটা কঢ়িয়াই আনে৷ এইদৰেই ক্ৰমাগতভাৱে সফল ছবিত সফল অভিনয় কৰি অনুষ্কা তেলেগু ছবি উদ্যোগৰ এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠিত আৰু শীৰ্ষতম অভিনেত্ৰীৰ আসনত বহে৷
একবিংশ শতিকাৰ প্ৰথমটো দশকত অনুষ্কাই তামিল ভাষাৰ ছবিতো একাধিক সফল ছবিত অভিনয় কৰে৷ তাৰে ভিতৰত সিংঘাম, ভেট্টাইকৰণ আদিৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিব পাৰি৷ ২০১৫ চনত অনুষ্কাই মহাকাব্যিক ঐতিহাসিক কল্পকাহিনীত ৰুদ্ৰমা দেৱীৰ চৰিত্ৰটো ৰূপায়ন কৰে৷ ছবিখনৰ জৰিয়তে অনুষ্কাই তৃতীয়টো ফিল্মফেয়াৰ লাভ কৰে৷ ২০১৫-১৭ৰ সময়ছোৱাত অনুষ্কাই এছ.এছ. ৰাজামৌলিৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত বাহুবলীত "দেৱসেনা" নামৰ চৰিত্ৰটোত সবল অভিনয় কৰি পৃথিৱীজোৰা খ্যাতি অৰ্জন কৰে৷ বাহুবলী ফ্ৰেঞ্চাইজিৰ দুয়োখন ছবিয়েই অকল্পনীয় সফলতা অৰ্জন কৰে৷ ব্যৱসায়িকভাৱেও সফলতম প্ৰমাণিত হোৱা এই দুয়োখন ছবিয়ে অনুষ্কাক দক্ষিণ ভাৰতীয় ছবিৰ উদ্যোগত সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী অভিনেত্ৰী হিচাপে প্ৰতিষ্ঠাপিত কৰে৷