polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
চিকাৰলৈ যোৱা কুনকীৰ পিঠিত গাদী নাথাকে, পৰিৱৰ্তে ঘোঁৰাৰ লেকামৰ দৰে ঝুলা বা ঝাপলন বন্ধা হয়৷ এই ঝুলাই হৈছে মাউতৰ একমাত্ৰ অৱলম্বন৷ ঝুলাত হাতীৰ লঙ্গৰ, হাড়ী, ডেকচী, কৰচ, কাঁহী, চাউল, তৰকাৰী, নিমখ, চাহপাত আদি থাকে৷
ছূৰাত উল্লেখ আছে যে নুহ, ইব্ৰাহিম, লুত, শ্বুয়াইব, হুদ, ছালেহ, মুছা আৰু মুহাম্মাদ আটাইকেইজন আল্লাহৰ নবী আছিল।
৪০ নং আয়াতত কোৱাৰ দৰে,গতিকে আমি প্ৰত্যেকেই নিজৰ পাপৰ শাস্তি দিলোঁ; তেওঁলোকৰ ভিতৰত সেইজন আছিল যাৰ ওপৰত আমি প্ৰচণ্ড ধুমুহা নামিলোঁ, আৰু তেওঁলোকৰ ভিতৰত সেইজন আছিল যিজনক গুঞ্জনে আগুৰি ধৰিলে, আৰু তেওঁলোকৰ ভিতৰত সেইজন আছিল যাক আমি পৃথিৱীয়ে গিলি পেলালোঁ, আৰু তেওঁলোকৰ ভিতৰত সেইজন আছিল যাক আমি ডুবাই পেলালোঁ; আৰু আল্লাহে তেওঁলোকৰ প্ৰতি অন্যায় কৰা যেন নালাগিল, কিন্তু তেওঁলোকে নিজৰ আত্মাৰ প্ৰতি অন্যায় কৰিছিল।
বিশ্বাস কৰা বাহিনী ৰ সময় আৰু প্ৰসংগভিত্তিক পটভূমিৰ সন্দৰ্ভত ই পূৰ্বৰ "মক্কান ছূৰা", যিয়ে মদিনাৰ বিপৰীতে মক্কাত হোৱা অৱতীহৰ ইংগিত দিয়ে।
প্ৰাথমিক মুছলমানসকলক মক্কাত অত্যাচাৰ কৰা হৈছিল য’ত মুহাম্মাদ এজন নেতা নাছিল, আৰু মদিনাত অত্যাচাৰ কৰা হোৱা নাছিল, য’ত তেওঁ এজন সুৰক্ষিত নেতা আছিল।
সম্পূৰ্ণ কোৰআনৰ লেখক মুস্তাফা খাত্তাবে লক্ষ্য কৰিছে যে "বাহ্যিকভাৱে জালখন বৰষুণ আৰু প্ৰচণ্ড বতাহৰ পৰা মকৰাটোক ৰক্ষা কৰিবলৈ অতি ক্ষীণ।
অভ্যন্তৰীণভাৱে মকৰাটোৰ পৰিয়ালৰ গঠন ভংগুৰ, কিয়নো কিছুমান প্ৰজাতি নৃশংস, মাইকী চৰাইটোৱে মতাটোক চিকাৰ কৰে আৰু পোৱালিবোৰে নিজৰ মাকক খায়।
এমিল পেৰ্ডেৰৰ ফীল্ড কৰ্মৰ ভিত্তিত লিখা ২০১৩ চনৰ গৰেষণা গ্ৰন্থ "এ গ্ৰামাটিকেল ডেস্ক্ৰিপ্সন অৱ দামেলী" হ'ল দামেলী ভাষাৰ প্ৰথম সম্পূৰ্ণ বিৱৰণী।
পেৰ্ডেৰৰ কামৰ আগত, দামেলী ভাষাৰ বিষয়ে তথ্য মুখ্যতঃ গিয়ৰ্গ মৰ্গেনষ্টিয়াৰ্ণৰ প্ৰবন্ধ এটাৰ পৰা লোৱা হৈছিল, যি ১৯৪২ চনত প্ৰকাশিত হৈছিল: "ন'টছ অন দামেলী: এ কাফিৰ-দাৰ্দিক লেংগুৱেজ অৱ দ্য চিত্ৰল"।
ডামেলী সেই গাওঁসমূহৰ মুখ্য ভাষা য'ত এই ভাষা ব্যৱহাৰ হয়, আৰু এই ভাষা প্ৰায় সকলো ল'ৰা-ছোৱালীয়েই সেই অঞ্চলসমূহত শিকে।
দাৰ্দিক ভাষাসমোহক আগতে ভাৰতীয়-ইৰানীয় গোটৰ ভিতৰত এক স্বতন্ত্ৰ উপ-গোট বুলি ভবা হৈছিল, কিন্তু বৰ্তমানে মৰ্গেনষ্টিয়াৰ্ণৰ গৱেষণাৰ আধাৰত, দাৰ্দিক ভাষাসমূহক ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা পৰিয়ালৰেই এটি অংশ জ্ঞান কৰা হয়।
দামেলী, দামীয়া বা গিদোজ এটি দাৰ্দিক ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি প্ৰায় ৫০০০ লোকৰ দ্বাৰা মুখ্যতঃ পাকিস্তানৰ খাইবৰ-পাখতুনখোৱা প্ৰান্তৰ চিত্ৰল জিলাৰ ডোমেল চহৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ডোমেল বা ডামেল উপত্যকা ড্ৰোছৰ প্ৰায় দহ মাইল দক্ষিণ দিশে অৱস্থিত, যি চিত্ৰল বা কুনাৰ নদীৰ পূব দিশে স্থিত।
লিপষ্টিক নাৰীবাদ হৈছে দ্বিতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদৰ পিছত নাৰীবাদৰ তৃতীয় ঢৌৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা আন্দোলন।
এই ঢৌৱে নাৰীসুলভ বুলি গণ্য কৰা বস্তু বৰ্জনৰ প্ৰতিবাদ কৰি আমেৰিকাৰ সৌন্দৰ্য্য উদ্যোগ আৰু ইয়াৰ মানদণ্ডক প্ৰত্যাহ্বান জনায়।
এই সামগ্ৰীসমূহৰ ভিতৰত আছিল ব্ৰা, গাৰ্ডল, কাৰ্লাৰ, চকুৰ মিচা লেশ্ব, মহিলাৰ বাবে প্ৰকাশিত আলোচনী।
এই বস্তুবোৰ বৰ্জন কৰাৰ লগতে নাৰীৰ অগতানুগতিক চেহেৰা, যেনে ভৰিৰ নোম নুখুৰোৱা আৰু মেকআপ নকৰাটো আঁকোৱালি লোৱাটো দ্বিতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদীসকলৰ বাবে মুক্তিৰ চিন হৈ পৰিছিল।
অষ্টাদশ শতিকাৰ সময়ছোৱাত ৱলষ্টোনক্ৰাফ্টৰ লেখাসমূহে নিজৰ সৌন্দৰ্য্যৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া মহিলাসকলক সমালোচনা কৰিছিল, তেওঁলোকক "পাখিৰ চৰাই" বুলি অভিহিত কৰিছিল, যাৰ নিজৰ প্লুমৰ বাহিৰে আন একো কাম নাছিল।
কিছু সময়ৰ পাছত ছিমন ডি ব’ভ’ৰে নাৰীক শাৰীৰিক সৌন্দৰ্যক অতিক্ৰম কৰি আৱেগিক সঁ‌হাৰি আৰু সৌন্দৰ্য্যক নেওচা দি আগ বাঢ়িবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল।
নাৰী ভোটাধিকাৰ আন্দোলনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি নাৰীৰ মৌলিক অধিকাৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা প্ৰাৰম্ভিক নাৰীবাদী অভিযানৰ বিপৰীতে লিপষ্টিক নাৰীবাদে প্ৰমাণ কৰিব বিচাৰে যে নাৰীয়ে নিজৰ নাৰীত্ব আৰু যৌনতাক আওকাণ বা নস্যাৎ নকৰাকৈয়ে এতিয়াও নাৰীবাদী হ’ব পাৰে।
নাৰীবাদৰ দ্বিতীয় ঢৌৰ সময়ত নাৰীবাদীসকলে কেৱল নাৰীৰ আইনী আৰু সামাজিক সমতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল।
ফলত তেওঁলোকে প্ৰায়ে শাৰীৰিক পুৰুষৰ বৈশিষ্ট্য আৰু গড় মহিলাগৰাকীৰ চেহেৰাৰ পৰা বহু দূৰৈৰ ব্যক্তিত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল।
ইয়াৰ ফলত নাৰীবাদৰ কু-সংস্কাৰৰ সৃষ্টি হ’ল, আৰু নাৰীবাদী এগৰাকী কেনেকুৱা হ’ব লাগে তাৰ কু-সংস্কাৰপূৰ্ণ চিত্ৰকল্পৰ সৃষ্টি হ’ল।
নাৰীবাদক কেন্দ্ৰ কৰি থকা কু-সংস্কাৰ আৰু নাৰীবাদক কেন্দ্ৰ কৰি আধিপত্য বিস্তাৰ কৰা সামাজিক আখ্যানসমূহৰ মাজতো তেওঁলোকৰ সময়ত জোৰা নীল হাৰ্ষ্টন আৰু এমা গোল্ডমেনৰ দৰে মহিলাই যুক্তি দিছিল যে নান্দনিকতাৰ দাৰ্শনিক ধাৰণা আৰু নাৰীত্বৰ ধাৰণা ব্যৱহাৰ কৰি লিংগে কাম কৰা ধৰণসমূহক শক্তিশালী আৰু বিশ্লেষণ কৰা সম্ভৱ দৈনন্দিন জীৱন।
লিপষ্টিক নাৰীবাদৰ পণ্ডিতসকলে বিশ্বাস কৰে যে নাৰীৰ আবেগ আৰু যৌনতাৰ অনুসৰি কাম কৰাৰ অধিকাৰ আছে।
এটা অৰ্থত দ্বিতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদৰ সফলতাই নাৰীত্বৰ এনে কিছুমান দিশ পুনৰ উদ্ধাৰ কৰাটো সম্ভৱ কৰি তুলিছিল যিবোৰক অক্ষমতাপূৰ্ণ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, যেনে মেক-আপ বা ষ্টিলেট।
লিপষ্টিক নাৰীবাদ হৈছে পৰম্পৰাগত নাৰীবাদী ধাৰণাসমূহৰ সমান্তৰালভাৱে নাৰীৰ যৌন শক্তিকে ধৰি নাৰীত্বৰ পৰম্পৰাগত ধাৰণাসমূহকো আঁকোৱালি ল’ব বিচৰা এক নাৰীবাদ।
তৃতীয় ঢৌৰ ভিতৰত এই ধাৰণাটো পূৰ্বৰ আন্দোলনসমূহে সৃষ্টি কৰা আদৰ্শৰ প্ৰতিক্ৰিয়া হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল, য'ত নাৰীসকলে অনুভৱ কৰিছিল যে তেওঁলোক নাৰীসুলভ আৰু নাৰীবাদী দুয়োটা হ'ব নোৱাৰে।
কৈৱৰ্তসকল মূলতে মাছমৰীয়া সম্প্ৰদায় আছিল, পিছলৈ সংস্কৃতকৰণৰ জৰিয়তে তেওঁলোকৰ বাণিজ্যিক সমৃদ্ধি আৰু বৈষ্ণৱীয় সংযোগৰ সহায়ত বৃহত্তৰ হিন্দুসম্প্ৰদায়ৰ অন্তৰ্গত এক সন্মানীয় জাতিগত পৰিচয় লাভ কৰে।
কৈৱৰ্তসকল মূলতঃ অসম, পশ্চিমবংগ, ওড়িশা আৰু পূব বিহাৰৰ লগতে বাংলাদেশ, নেপাল, আৰু ভূটানত বসবাস কৰা পৰম্পৰাগতভাৱে মাছ ধৰাৰ বৃত্তিত নিয়োজিত সম্প্ৰদায় আছিল।
প্ৰথম অৱস্থাত কৈৱৰ্তসকলক হালিয়া আৰু জলিয়া কৈৱৰ্ত নামৰ দুটা গোটত বিভক্ত একক জনগোষ্ঠী বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, আৰু হালিয়া কৈৱৰ্তসকলক উচ্চ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
অসমত অনুসূচিত জাতি হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা ১৬ টা অনুসূচিত জাতিৰ ভিতৰত কৈৱৰ্ত্ত, জলিয়া নামেৰে অন্তৰ্ভূক্ত ই হৈছে দ্বিতীয় বৃহত্তম জনগোষ্ঠী।
গড়মুৰ সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰৰ প্ৰভাৱত জালিয়া কৈৱৰ্তৰ বহুলোকে নিজৰ পৰম্পৰাগত মাছ ধৰা বৃত্তি পৰিত্যাগ কৰি নিজকে – মাছ মৰা আৰু মাছ ন-মৰা বুলি দুটা ভাগত ভাগ কৰি লৈছিল।
১৮৯১ চনৰ মিদনাপুৰৰ লোকপিয়লৰ পৰা প্ৰমাণ পোৱা যায় যে কৈৱৰ্ত সকলে পূৰ্বতে দিল্লীৰ নিচেই ওচৰৰ সৰযু আৰু গংগা উপত্যকাৰ ওচৰৰ অঞ্চলত বাস কৰিছিল আৰু প্ৰায় ২ হাজাৰ বছৰৰ আগতেই অৰ্থাৎ দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় শতিকাত গংগাৰ কাষৰ সৰয়ু নদীৰ পৰা বৰেন্দ্ৰী বিহাৰ হৈ প্ৰৱেশ কৰি অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল।
কৈৱৰ্ত ৰজা নাগশংকৰে শোনিতপুৰৰ প্ৰতাপড়ত ৰাজধানী পাতি লৌহিত্যপুৰ নামেৰে ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল কৰি শিৱ মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰি পুখুৰী খান্দিছিল, যিটো বৰ্তমান নাগশংকৰ মন্দিৰ বুলি জনা যায়।
৮ম-১৩শ শতিকামানত ৰচিত প্ৰথম অসমীয়া মূলতঃ বৌদ্ধ ধমৰ্ৰ সহজযানী পন্থাৰ ধৰ্ম সাধনাৰ গীত চৰ্যাপদসমূহ তিব্বতীয় ভাষাত লুই-পা নামেৰে জনাজাত এজন বৌদ্ধ পুৰোহিতে ৰচনা কৰিছিল।
এওঁক কামৰূপৰ এক মাছমৰীয়া সম্প্ৰদায়ৰ মৎসেন্দ্ৰ নাথ বুলি চিনাক্ত কৰা হৈছে আৰু এই সম্প্ৰদায়টোৱেই পিছলৈ কৈৱৰ্ত বুলি পৰিচয় লাভ কৰে।
ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত পুৰাণৰ মতে এজন কায়স্থ পিতৃ আৰু এগৰাকী বৈশ্য মাতৃৰ পৰা কৈৱৰ্তসকলৰ জন্ম হৈছিল বুলি কোৱা হয়, আনহাতে আন কিছুমানে কৈৱৰ্তসকল হিন্দুধৰ্মী শব্দ কেৱত্তৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছিল বুলি গণ্য কৰে যিয়ে বৌদ্ধ জাতকত উল্লিখিত মাছমৰীয়াৰ এটা শ্ৰেণীক বুজায়।
মধ্যযুগৰ ওড়িয়া কবি আৰু বৈষ্ণৱ সাধু অচ্যুতানন্দ দাসে ৰচনা কৰা কৈৱৰ্ত গীতাত কৈৱৰ্তসকলৰ উৎপত্তি, বৃদ্ধি, কাৰ্য্য আৰু ভূমিকা সম্পৰ্কে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
দ্য গাৰ্ডিয়ান আলোচনীত প্ৰকাশিত ৰাদ ৰহমানৰ প্ৰতিবেদন মতে সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু প্ৰকাশক জুলহাজ মান্নানে ঘোষণা কৰিছিল যে "ৰূপবানৰ প্ৰকাশকসকলে আলোচনীখন মুদ্ৰণ কৰাৰ বিৰুদ্ধে সতৰ্কবাণী পাইছিল কিন্তু আমাক আশ্বাস দিছিল যে নিম্ন প্ৰ'ফাইল ৰখাটোৱে আলোচনীখনৰ অস্তিত্ব নিশ্চিত কৰিব. প্ৰকাশকসকলৰ সহযোগিতা অব্যাহত থাকিলে মৃত্যুৰ ভাবুকি পোৱাৰ পিছত এসপ্তাহৰ ভিতৰত ৰূপবানৰ সৈতে তেওঁলোকৰ চুক্তি বাতিল কৰিব।
" ৰহমানে এটা বেনামী সূত্ৰৰ উদ্ধৃতি দি লিখিছে "ৰূপবানক চৰকাৰী কেবিনেট বৈঠকত আলোচনা কৰা হৈছিল আৰু আলোচনীখন প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ সন্মুখত ৰখা হৈছিল. তেওঁ নিশ্চিতভাৱে এইটো দেখি সুখী নাছিল।
ৰূপবান আলোচনীৰ ৱেবছাইটত নিজকে "এলজিবিটি ব্যক্তি আৰু তেওঁলোকৰ সহযোগীসকলৰ বাবে এক অলাভজনক, অ-ৰাজনৈতিক, স্বেচ্ছাসেৱক-আধাৰিত মঞ্চ" বুলি বৰ্ণনা কৰিছিল।
২০১৬ চনত সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু প্ৰকাশক জুলহাজ মান্নানক হত্যা কৰাৰ সময়ত ৰূপবানৰ প্ৰিণ্ট আলোচনী আৰু ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানসমূহ ব্যাহত হয়।
" উৎক্ষেপণটোৱে স্থানীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় দুয়োধৰণৰ সংবাদ মাধ্যমৰ প্ৰতিক্ৰিয়া লাভ কৰিছিল।
" ঢাকা ট্ৰিবিউনৰ মতে আলোচনীখনৰ নাম "প্ৰেমৰ শক্তিৰ প্ৰতীক বাঙালী লোক চৰিত্ৰ ৰূপবান"ৰ নামেৰে ৰখা হৈছে।
এএফপিয়ে "ৰূপবান"ক "এগৰাকী লৰা সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ এগৰাকী ধুনীয়া যুৱতীৰ বাংলা কাহিনীৰ নাম" বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।
দ্বিতীয় সংখ্যাটো ২০১৪ চনৰ আগষ্ট মাহত প্ৰকাশিত হৈছিল আৰু ইয়াৰ পিছত কোনো নতুন সংখ্যা প্ৰকাশ কৰা হোৱা নাছিল।
২০১৬ চনত ইছলামবাদী উগ্ৰপন্থীসকলে মান্নানক হত্যা কৰিছিল আৰু ইয়াৰ ফলত আলোচনীখনৰ প্ৰকাশ বন্ধ হৈ যায়।
প্ৰথমখন উপন্যাসক লেখকৰ প্ৰকাশন উদ্যোগত প্ৰভাৱ পেলোৱাৰ প্ৰথমটো সুযোগ বুলি ক'ব পাৰি, আৰু এইদৰে আত্মপ্ৰকাশ কৰা উপন্যাসখনৰ সফলতা বা বিফলতাই ভৱিষ্যতে সেইগৰাকী লেখকৰ গ্ৰন্থৰ উদ্যোগত ক্ষমতা সৃষ্টি কৰাত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।
কেতিয়াবা নতুন ঔপন্যাসিকসকলে নিজৰ প্ৰথম উপন্যাস স্ব-প্ৰকাশ কৰে, কাৰণ প্ৰকাশন প্ৰতিষ্ঠানসমূহে কোনো অজ্ঞাত লেখকৰ কিতাপ জনসাধাৰণৰ আগত বজাৰত বিক্ৰী কৰিবলৈ সন্মত নহয় আৰু
বেছিভাগ প্ৰকাশকে উপন্যাস, বিশেষকৈ আত্মপ্ৰকাশৰ উপন্যাসখনৰ অধিকাৰ সাহিত্যিক এজেণ্টৰ জৰিয়তে ক্ৰয় কৰে, যিয়ে প্ৰকাশকলৈ প্ৰেৰণ কৰাৰ আগতে ক্লায়েণ্টৰ কাম পৰীক্ষা কৰে।
প্ৰকাশনৰ এই বাধাসমূহে অজ্ঞাত ৰচনাসমূহ পৰ্যালোচনা আৰু প্ৰকাশৰ ক্ষেত্ৰত দুয়োগৰাকী প্ৰকাশকৰ সীমাসমূহ উন্মুক্ত কৰে।
এই কাৰণতে সাহিত্যিক সমাজে এনে বঁটা সৃষ্টি কৰিছে যিয়ে ব্যতিক্ৰমী আত্মপ্ৰকাশমূলক উপন্যাসক স্বীকৃতি দিয়াত সহায় কৰে।
সমসাময়িক ব্ৰিটিছ আৰু আমেৰিকাৰ প্ৰকাশন বজাৰত বেছিভাগ লেখকে তেওঁলোকৰ প্ৰথম উপন্যাসখন প্ৰকাশৰ পূৰ্বে মাত্ৰ সামান্য আৰ্থিক অগ্ৰিম ধনহে লাভ কৰে।
বিৰল ব্যতিক্ৰম হিচাপে যেতিয়া বৃহৎ প্ৰিণ্ট ৰান আৰু উচ্চ পৰিমাণৰ বিক্ৰীৰ আশা কৰা হয়, তেতিয়া অগ্ৰিম ধন বেছি হ'ব পাৰে।
এটা অস্বাভাৱিকভাৱে উচ্চ অগ্ৰগতিৰ উদাহৰণ দেখুৱাবলৈ আমি ২০১৩ চনত গাৰ্থ ৰিস্ক হলবাৰ্গৰ বহু প্ৰত্যাশিত "চিটি অন ফায়াৰ"ৰ কথা ক'ব পাৰোঁ, যিখনে দহজন প্ৰকাশকৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল।
ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম অৱশ্যে আছে; ইউটিউবাৰ জোয়েলাই ২০১৪ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত তেওঁৰ প্ৰথম উপন্যাস গাৰ্ল অনলাইন প্ৰকাশ কৰে আৰু প্ৰথম সপ্তাহতে ব্ৰিটেইনত কিতাপখনৰ ৭৮,১০৯ কপি বিক্ৰী হয়।
উপন্যাসখনে বিপুল বিক্ৰীৰ মুখ দেখিছিল কাৰণ তাইৰ ইতিমধ্যে প্ৰতিষ্ঠিত দৰ্শক আছিল, আৰু প্ৰকাশকসকলে বৃহৎ ছপা চলাবলৈ ইচ্ছুক আছিল।
তুলনামূলকভাৱে, বেষ্টচেলাৰ ফিফটি শ্বেডছ অৱ গ্ৰেই প্ৰথম সপ্তাহত ১৪,৮১৪টা কপিহে বিক্ৰী হৈছিল, বা পৰৱৰ্তী জনপ্ৰিয় উপন্যাস, হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য ফিল’চফাৰছ ষ্টোন, মাত্ৰ সৰু সৰু প্ৰাৰম্ভিক প্ৰিন্ট ৰানহে লাভ কৰে।
প্ৰকাৰ বা ৰাষ্ট্ৰীয়তাৰ ভিত্তিত আত্মপ্ৰকাশ কৰা এনেধৰণৰ প্ৰথমখন উপন্যাসৰ বাবে অসংখ্য সাহিত্যিক পুৰস্কাৰ দিয়া থকা হৈছে।
আত্মপ্ৰকাশ কৰা ঔপন্যাসিকসকলে সন্মুখীন হোৱা অসুবিধাসমূহৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে এই পুৰস্কাৰসমূহ প্ৰদান কৰা হয় আৰু প্ৰাপ্য ৰচনা আৰু লেখকসকলৰ প্ৰতি দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰা হয়।
বিশ্বজুৰি পোৱা কিছুমান অধিক সন্মানীয় বঁটা হ’ল আমেৰিকান হেমিংৱে ফাউণ্ডেশ্যন/পেন বঁটা, ফৰাচী প্ৰিক্স গনক’ৰ্ট ডু প্ৰিমিয়াৰ ৰোমান, ব্ৰিটিছ গাৰ্ডিয়ান ফাৰ্ষ্ট বুক এৱাৰ্ড, জাৰ্মান এছপেক্ট-লিটাৰেটাৰপ্ৰেছ আৰু জাপানীজ নোমা সাহিত্যিক বঁটা।
নৱম শতিকাৰ আৰম্ভণিতে সম্ৰাট ধৰ্মপাল আৰু দেৱপালৰ শাসনকালত শিখৰত উপনীত হোৱা পাল সাম্ৰাজ্যই উত্তৰ ভাৰতীয় অঞ্চললৈ নিজৰ আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল।
ইয়াৰ ভূখণ্ড গাংগেয় উপত্যাকাৰ ওপৰেৰে বিস্তৃত হৈ পশ্চিম, দক্ষিণ আৰু উত্তৰ-পূব ভাৰত, নেপাল আৰু বাংলাদেশৰো কিছু অংশ সামৰি লৈছিল।
ধৰ্মপালে তিব্বতৰ লগতে দক্ষিণ-পূব এছিয়াতো বৌদ্ধ পণ্ডিত আতিছ দীপাংকৰৰ জৰিয়তে প্ৰবল সাংস্কৃতিক প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল।
তেওঁলোকে কনৌজৰ ওপৰত আধিপত্য বিস্তাৰৰ বাবে গুৰজৰা-প্ৰতিহাৰ আৰু ৰাষ্ট্ৰকুটৰ সৈতে যুঁজ-বাগৰ কৰিছিল আৰু পৰাজিত হৈছিল।
অল্পকালীন অৱনতিৰ পিছত সম্ৰাট প্ৰথম মহিপালে দক্ষিণ ভাৰতীয় চোল আক্ৰমণৰ বিৰুদ্ধে বংগ আৰু বিহাৰৰ দুৰ্গসমূহ ৰক্ষা কৰিব পাৰিছিল।
সাম্ৰাজ্যখন যথেষ্ট দুৰ্বল হৈ পৰিছিল আৰু একাদশ শতিকাৰ বিদ্ৰোহৰ জৰিয়তে সামন্তসকলৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ অত্যধিক নিৰ্ভৰশীলতা উন্মোচিত হৈছিল।
অৱশেষত ইয়াৰ ফলত দ্বাদশ শতিকাত সাৰ্বভৌম শক্তি হিচাপে পুনৰুজ্জীৱিত হিন্দু সেনাৰ উত্থান হয় আৰু পালসকলক ক্ষমতাৰ পৰা উৎখাত কৰে।
বিভিন্ন যুদ্ধপ্ৰবণ গোটৰ মাজত শতিকাজুৰি চলি থকা গৃহযুদ্ধৰ অন্তত পালসকলে বংগলৈ স্থিৰতা আৰু সমৃদ্ধি কঢ়িয়াই আনিছিল।
তেওঁলোকে পূৰ্বৰ বাংলা সভ্যতাৰ সাফল্যক আগুৱাই নিয়াৰ লগতে অসাধাৰণ শিল্প আৰু স্থাপত্যৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
তেওঁলোকৰ শাসনকালতে তান্ত্ৰিক পৰম্পৰাৰ বৌদ্ধ মহাসিদ্ধসকলৰ দ্বাৰা প্ৰাৰম্ভিক বঙালী ভাষাৰ চৰ্যাপদ ৰচিত হৈছিল, যিয়ে কেইবাটাও পূব ভাৰতীয় ভাষাৰ ভিত্তি স্থাপন কৰিছিল।
পালসকলে সোমপুৰা মহাবিহাৰ আৰু ওদান্তপুৰীকে ধৰি কেইবাটাও বিশাল মন্দিৰ আৰু মঠ নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু নালন্দা আৰু বিক্ৰমশিলাৰ দৰে শ্ৰেষ্ঠ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহলৈ পৃষ্ঠপোষকতা আগবঢ়াইছিল।
শ্ৰীবিজয় সাম্ৰাজ্য, তিব্বতী সাম্ৰাজ্য আৰু আৰব আব্বাছিদ খিলাফতৰ সৈতে পাল সাম্ৰাজ্যৰ সম্পৰ্ক গঢ় লৈছিল।
মধ্যপ্ৰাচ্যৰ সৈতে বিকশিত ব্যৱসায়িক আৰু বৌদ্ধিক সম্পৰ্কৰ ফলত এই সময়ছোৱাত ইছলাম প্ৰথমে বংগত উপস্থিত হয়।
পাল সাম্ৰাজ্য ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ উত্তৰ-ধ্ৰুপদী যুগৰ এক সাম্ৰাজ্যবাদী শক্তি আছিল, যাৰ উৎপত্তি বংগ অঞ্চলত হৈছিল।
এই সাম্ৰাজ্যৰ শাসকসকলে নামৰ শেষত পাল লিখিছিল, প্ৰাকৃত ভাষাত যাৰ অৰ্থ পালন কৰোঁতা বা ৰক্ষা কৰোঁতা।
খ্ৰীষ্টীয় অষ্টম শতিকাৰ শেষৰ ফালে গোপাল নামৰ ব্যক্তি এজনক গৌড়ৰ সম্ৰাট হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হয় আৰু এনেকৈয়ে এই সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠা হয়।
বংগ আৰু পূব বিহাৰৰ গৌড়, বিক্ৰমপুৰ, পাতালিপুত্ৰ, মুংগেৰ, সোমপুৰা, ৰামাৱতী , তাম্ৰলিপ্ত, জগদলা আদি নগৰ পালসকলৰ শক্তিকেন্দ্ৰ স্বৰূপ আছিল।
ছাৱী ভাষাৰ নিকটতম ভগ্নি ভাষা হ'ল চিত্ৰলৰ ওপৰৰ কুনাৰ উপত্যকাৰ অশ্ৰেত অঞ্চলত ব্যৱহৃত পালুলা ভাষাৰ দক্ষিণ প্ৰকাৰ।
বহুতো ছাৱী ভাষী লোকে দুয়ো ভাষাৰ মাজৰ সামঞ্জস্য জানে, আৰু অনেকে অশ্ৰেতত থকা লোকক নিজৰ "ভাই" জ্ঞান কৰে।
হেন্ৰিক লিলজেগ্ৰেণৰ অধ্যয়নৰ মতে বিভিন্ন বৈশিষ্ট্য নিজৰ মাজত একেই থকা এই ভাষাসমূহ কোৱা লোক নিশ্চয়েই সিন্ধু নদীৰ পাৰৰ বৰ্তমানৰ ডিয়ামেৰ জিলাৰ পৰা পৰিভ্ৰমণ কৰিছিল।
সম্ভৱতঃ আগতে উত্তৰ আৰু দক্ষিণ পালুলাৰ মাজত এটি ফাঁট মেলিছিল, আৰু দক্ষিণ পালুলাৰ পৰাই পাছলৈ ছাৱী ভাষা ওলাই আহিছে।
আন শ্বিনা প্ৰকাৰসমূহৰ বিপৰীতে, ছাৱী আৰু পালুলা ভাষাত অতীত আৰু বৰ্তমান কাল ব্যক্তিৰ বাবে চিহ্নিত কৰা নহয়, বৰং প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে -ভিত্তিতহে ক্ৰিয়া চিহ্নিত কৰা হয়, উপৰোৱাভাৱেহে ব্যক্তিৰ সৈতে সহযোগ দেখা যায়।
তোৰৱালী ভাষাৰ দৰে, ছাৱী ভাষাতো নামভিত্তিক ত ৰ বাবে ব্যাকৰণত নিয়ম আছে (যাৰ বিপৰীতে কলশ, খোৱাৰ, শুমশ্তী আৰু পাশ্বায়ী ভাষাত তহে ই ব্যাকৰণত ঠাই পায়)।
এই ভাষা ছাউ গাৱঁত ব্যৱহাৰ কৰা হয়, অৰণ্ডু চহৰৰ দক্ষিণ দিশে প্ৰায় ২০ কিলোমিটাৰ, কুনাৰ নদীৰ পূব দিশে যিয়ে পাকিস্তানৰ চিত্ৰল অঞ্চলৰ সৈতে সীমা ৰাখে।
ছাৱী ভাষী লোকে নিজকে গৱাৰ জনগোষ্ঠীৰ অংশ জ্ঞান কৰে, যি সেই গাৱঁৰ উপৰিও ওচৰৰ ছখনমান গাৱঁত থাকে আৰু যাৰ ভাষা সাধাৰণতে গৱাৰবাতী।
আফগাতিস্তানত দেখা দিয়া দীঘলীয়া ৰাজনৈতিক অশান্তিৰ সময়ত ছাউ গাৱঁৰ লোকক চিত্ৰল আৰু দীৰ অঞ্চলৰ শৰণাৰ্থী শিবিৰলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হৈছিল, কিন্তু বৰ্তমানে তেওঁলোক আকৌ আফগানিস্তানলৈ উভতি গৈছে।
দুৰ্বল সশব্দ এস্পিৰেট ১৯৬৭ চনত বুড্ড্ৰুছে সাৱধান হৈ নথিভুক্ত কৰিছিল, কিন্তু লিলজেগ্ৰেণে ২০০৯ চনত নিজৰ পত্ৰৰ ৩১ নং পৃষ্ঠাত উল্লেখ কৰিছে যে তেওঁ সাক্ষাৎকাৰ লোৱা মানুহৰ ভাষ্যত এই ধ্বনিসমূহ পোৱা নগ'ল।
সম্ভৱতঃ গৱাৰবাতী ভাষাৰ প্ৰভাৱত, ছাৱী ভাষাত বিকশিত হ'ল * যুক্তব্যঞ্জন ধ্বনিৰ পৰা, ভাষাটোৰ প্ৰাৰম্ভিক স্তৰতে।
ছাৱী বা ছাউজী এটি লুপ্তপ্ৰায় দাৰ্দিক ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি আফগানিস্তান আৰু উত্তৰ-পশ্চিম পাকিস্তানত মূলতঃ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ব্ৰাহ্মনবাড়িয়া জিলাৰ দক্ষিণ আখাউৰাৰপৰা ৬ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত গংগাসাগৰ দখল কৰাটো আইভি কৰ্পৰ অগ্ৰগতিৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল, আৰু ইয়াৰ বাবে চৈধ্য জন গাৰ্ডক দায়িত্ব দিয়া হৈছিল।
অভিযান আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগে, আখাউৰা ৰেল ষ্টেচনৰ পৰা প্ৰায় ৪ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত গংগাসাগৰৰ দক্ষিণে থাকি দলটোৱে ইয়াৰ প্ৰতিৰক্ষা গঠন কৰে।
ৰেল ষ্টেচনৰ চাৰিওফালে থকা উচ্চ ভূমিক মুখ্য প্ৰতিৰক্ষা বেষ্টনী ৰূপে লৈ তেওঁলোকে আক্ৰমণৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল।
জংঘলত চিকাৰ কৰাৰ অভিজ্ঞতাৰে, তেওঁ মাটিত কৰা চলাচলৰ কুশল ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা এজন ভাল সৈনিক হ’বলৈ সক্ষম হৈছিল।
ডাঙৰ হোৱাৰ লগে লগে এক্কাই সেনাবাহিনীত কাম কৰিবলৈ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰে আৰু ১৯৬২ চনৰ ২৭ ডিচেম্বৰত বিহাৰ ৰেজিমেণ্টত নামভৰ্তি কৰে।
১৯৬৮ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ব্ৰিগেড অৱ দ্য গাৰ্ডছৰ চতুৰ্দশ বেটেলিয়ন স্থাপন হোৱাৰ পিছত,এক্কাক সেই গোটলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়।
শত্ৰুৰ সমুখত প্ৰদৰ্শন কৰা বীৰত্বৰ বাবে তেওঁক মৰণোত্তৰভাৱে ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক সন্মান পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰদান কৰা হয়।
কলিকতাত পৰেশ চন্দ্ৰ আৰু শিৱানী চক্ৰৱৰ্তীৰ ঘৰত গায়ত্ৰী চক্ৰৱৰ্তী নামেৰে স্পিভাকৰ জন্ম হৈছিল।
ছেইণ্ট জনছ ডাইচেচন গাৰ্লছ হাইয়াৰ ছেকেণ্ডাৰী স্কুলত মাধ্যমিক শিক্ষা সমাপ্ত কৰাৰ পিছত স্পিভাকে কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ প্ৰেচিডেন্সি কলেজত পঢ়ে আৰু ১৯৫৯ চনত তাৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
যদিও উত্তৰ-ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ সৈতে জড়িত, স্পিভাকে এই বিষয়টোৰ পৰা আঁতৰি এ ক্ৰিটিক অৱ পোষ্টকলনিয়েল ৰিজন ৰচনা কৰিছিল; এই স্থিতি তেওঁ ২০২১ চনত জানুছ আনবাউণ্ডে প্ৰকাশ কৰা জাৰ্নেল অৱ ক্ৰিটিকেল ষ্টাডিজৰ হাউ দ্য হেৰিটেজ অৱ প'ষ্টকলনিয়েল ষ্টাডিজ থিংকছ কলনিয়ালিজম টুডে শীৰ্ষক ৰচনা এখনতো বজাই ৰাখিছে।
উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক কালৰ অন্যতম প্ৰভাৱশালী বুদ্ধিজীৱী বুলি গণ্য কৰা স্পিভাক তেওঁৰ ৰচনা কেন দ্য চাবঅলটাৰ্ন স্পিক?
মহাশ্বেতা দেৱীৰ বহু গ্ৰন্থ মহাশ্বেতাৰ জীৱন আৰু লেখনশৈলীৰ পৃথক সমালোচনাত্মক টোকাৰ সৈতে তেওঁ ইংৰাজীলৈও অনুবাদ
“গোলকীকৃত বিশ্বৰ সম্পৰ্কত বৌদ্ধিক ঔপনিৱেশিকতাৰ বিৰুদ্ধে মানৱীয় বিষয়ৰ হৈ কথা কোৱা এগৰাকী সমালোচনাত্মক তত্ত্ববিদ আৰু শিক্ষাবিদ” ৰূপে স্পিভাকক ২০১২ চনত কলা আৰু দৰ্শনৰ কিয়’ট’ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
তেওঁ কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপিকা আৰু প্ৰতিষ্ঠানটোৰ ইনষ্টিটিউট ফৰ কম্পাৰেটিভ লিটাৰেচাৰ এণ্ড ছ'চাইটিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য।
কাৰাগাৰৰ চিঠি আৰু পোন্ধৰ আগষ্ট গ্ৰন্থখনৰ লেখক মৌলানা তৈয়বউল্লা৷ গ্ৰন্থখনত লেখকে ১৯৪১ চনৰ যুদ্ধ-বিৰোধী সত্যাগ্ৰহত বৰভেটা জেলৰপৰা নিজৰ সন্তানলৈ লিখা ৫০ খন চিঠিৰ একত্ৰ সংকলন কৰা হৈছে৷ গ্ৰন্থখনত সন্নিৱিষ্ট চিঠিখিনি লেখকে ১৯৪২ চনৰপৰা ১৯৪৫ চনৰ ভিতৰত লিখা যদিও গ্ৰন্থৰূপত চিঠিখিনি প্ৰকাশ হয় ১৯৬২ চনত৷ গ্ৰন্থখনৰ নাম পূৰ্বতে ‘কাৰাগাৰৰ চিঠি আৰু ১৫ আগষ্ট’ হিচাপে ৰখা হৈছিল আৰু জেলৰপৰা আহি পৰৱৰ্তী সময়ত লিখা পাঁচখন চিঠিও এইখন গ্ৰন্থত সন্নিৱিষ্ট হৈছে৷
ইয়াৰ পিছত ২০০০ৰ দশকটোত তেওঁ দক্ষিণ ভাৰতীয় ভাষাৰ বিভিন্ন বাণিজ্যিক আৰু সমালোচনাত্মকভাৱে সফল ছবিত অভিনয় কৰি ২০০০ চনৰ অন্যতম উল্লেখযোগ্য আৰু ভৰষাযোগ্য অভিনেত্ৰী হিচাপে পৰিগণিত হয়।
২০০৪ চনত পাদম অন্নু: অৰু ভিলাপাম ছবিত অভিনয় কৰি শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু লগতে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ কেৰালা ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু তামিলনাডু ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
দ্য হিন্দু কাকতে এসময়ত তেওঁক “মালয়ালম চিনেমাৰ তাৰকা আৰু অভিনেতাসকলৰ মাজত নিজৰ স্থান দখল কৰিব পৰা মুষ্টিমেয় অভিনেতাৰ ভিতৰত তেৱোঁ এগৰাকী” বুলি অভিহিত কৰিছিল।
মীৰাৰ প্ৰথম তামিল ছবি লিংগুস্বামী পৰিচালিত ব্যৱসায় সফল ছবি ৰাণ আৰু এই ছবিখনে তেওঁক নিৰ্মাতাসকলৰ বাচনিৰ অভিনেত্ৰী কৰি তুলিছিল।
যদিও তেওঁৰ পৰৱৰ্তী ছবিবোৰে সিমান সফলতা দিয়া নাছিল, তেওঁ পৰিচালক মণি ৰত্নমৰ চকুত পৰিছিল আৰু আয়ুথা এজুথুৰ বাবে তেওঁক কাষ্টিং কৰিছিল।
তেওঁৰ দ্বিতীয়খন ছবি আছিল কমলৰ পৰিচালনাত গ্ৰামোফোন, য'ত তেওঁ নব্য নায়াৰ আৰু দিলীপৰ সৈতে অভিনয় কৰিছিল।
তেওঁৰ তৃতীয়খন ছবি আছিল একেজন পৰিচালকৰে ৰোমান্টিক কমেডী স্বপ্নকুডু, য’ত পৃথ্বীৰাজ সুকুমাৰন, কুঞ্চকো ববন, জয়সূৰ্য্য, আৰু ভাৱনাই অভিনয় কৰিছিল।
তেওঁৰ দুগৰাকী ভগ্নী জিবি চাৰা জোচেফ আৰু জেনী চুজান জোচেফ, তেওঁলোকেওঁ ছবিতো অভিনয় কৰিছে; আৰু দুজন ভাতৃ আছে।
মীৰা জেচমিন যোছেফ , এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যিয়ে মূলতঃ মালয়ালম, তামিল, তেলেগু আৰু কানাড়া ভাষাৰ ছবিত অভিনয় কৰে।
চৰকাৰৰ নেতৃত্বাধীন সমিতিসমূহত সদস্য হৈ থকাৰ উপৰিও, ১৯৬০ চনত নটৰাজক এবছৰৰ বাবে ‘উচ্চ স্তৰৰ বিক্ৰী কৰ অনুসন্ধান সমিতি’ ৰ অধ্যক্ষ হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল।
১৯৬২ চনত, নটৰাজে তিৰুৱন্তপুৰম সমষ্টিৰ পৰা সংসদীয় নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰি সাংসদ হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল।
তেওঁ ১৯৬২ চনত স্বাধীনভাৱে সংসদৰ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল; পিছত তেওঁ কংগ্ৰেছ, ভাৰতীয় সমাজবাদী দল আৰু প্ৰজা চ’ছিয়েলিষ্ট পাৰ্টিৰ সৈতে ৰাজনৈতিক সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে।
ভাৰতীয় ইতিহাসবিদ আৰু পুৰাতত্ত্ববিদ মধুকৰ কেশৱ ধাৱলীকাৰে মন্দিৰৰ স্থাপত্য বিশ্লেষণ কৰি এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয় যে মন্দিৰৰ প্ৰধান অংশ প্ৰথম কৃষ্ণৰ ৰাজত্বকালত সম্পূৰ্ণ হৈছিল৷ অৱশ্যে তেওঁ গ’য়েটজক সমৰ্থন কৰি মন্দিৰ প্ৰাংগণৰ আন কিছুমান অংশ পিছৰ শাসকসকলৰ বুলি গণ্য কৰিছিল৷ ধাৱলিকাৰৰ মতে কৃষ্ণই মূল মন্দিৰ, ইয়াৰ দুৱাৰ, নন্দি-মণ্ডপ, তলৰ মহল, হাতী-সিংহৰ বহল মধ্যাংশ, দৰবাৰৰ হাতী আৰু বিজয় স্তম্ভ সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।
ধাৱলিকাৰে স্বীকাৰ কৰে যে ৰাৱণে কৈলাশ পৰ্বত কঁপাই থকা মন্দিৰৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ চিত্ৰকল্পটো মূল ভৱনটোৰ পিছতে নিৰ্মাণ কৰা যেন লাগে।
এই ভাস্কৰ্য ভাৰতীয় শিল্পৰ অন্যতম উন্নত শিল্পকৰ্ম বুলি গণ্য কৰা হয়, আৰু ইয়াৰ পিছতে এই মন্দিৰটো কৈলাশ নামেৰে জনাজাত হোৱাটো সম্ভৱ।
ধাৱলিকাৰে তত্ত্ব আগবঢ়ায় যে এই ভাস্কৰ্যটো লংকেশ্বৰ গুহাত থকা তাণ্ডৱ ভাস্কৰ্যৰ সৈতে সাদৃশ্যমূলক মূল মন্দিৰটো সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ প্ৰায় ৩-৪ দশকৰ পিছত খোদিত কৰা হৈছিল।
ধাৱলিকাৰে আৰু তত্ত্ব আগবঢ়াইছে যে দন্তীদুৰ্গাৰ দিনত আৰম্ভ হোৱা দশাৱতাৰ গুহাৰ খনন-কাৰ্য প্ৰথম কৃষ্ণৰ দিনত সম্পূৰ্ণ হৈছিল।
তুলনামূলকভাৱে বৃহদাকাৰৰ মন্দিৰটো সম্বন্ধে একাংশ পণ্ডিতে অনুমান কৰে যে ইয়াৰ নিৰ্মাণ একাধিক ৰজাৰ ৰাজত্বকালজুৰি বিস্তৃত আছিল।
কিছুমান মন্দিৰৰ দেৱাল-খোদিত ভাস্কৰ্য্য মন্দিৰৰ কাষতে অৱস্থিত ১৫ নং গুহাৰ দশাৱতৰ গুহাৰ শৈলীৰ দৰে একে৷ দশাৱতৰ গুহাত কৃষ্ণৰ পূৰ্বপুৰুষ আৰু ভতিজা দন্তিদুৰ্গ ৰ শিলালিপি আছে।
ইয়াৰ ভিত্তিত শিল্প ইতিহাসবিদ হাৰ্মান গ’য়েটজে তত্ত্ব আগবঢ়াইছিল যে কৈলাশ মন্দিৰ নিৰ্মাণৰ কাম দন্তিদুৰ্গাৰ দিনত আৰম্ভ হৈছিল।
কৃষ্ণই ইয়াৰ প্ৰথম সম্পূৰ্ণ সংস্কৰণ সম্পূৰ্ণ কৰিছিল, যিটো বৰ্তমানৰ মন্দিৰতকৈ বহু সৰু আছিল।
গ'য়েটজৰ মতে মন্দিৰ নিৰ্মাণত দন্তিদুৰ্গাৰ ভূমিকা নিশ্চয়কৈ ইচ্ছাকৃতভাৱে দমন কৰা হৈছিল, কিয়নো কৃষ্ণই দন্তিদুৰ্গাৰ মৃত্যুৰ পিছত সিংহাসন দাবী কৰিবলৈ দন্তিদুৰ্গাৰ পুত্ৰসকলক একাষৰীয়া কৰি ৰাখিছিল।
বিভিন্ন শৈলীৰ বিশ্লেষণৰ ভিত্তিত গ’টজে আৰু অনুমান কৰিছিল যে পিছৰ ৰাষ্ট্ৰকুট শাসকসকলেও মন্দিৰটোৰ সম্প্ৰসাৰণত জড়িত হৈছিল।
এই শাসকসকলৰ ভিতৰত ধ্ৰুৱ ধাৰাবৰ্ষ, গোবিন্দ তৃতীয়, আমোঘবৰ্ষ, আৰু কৃষ্ণ তৃতীয় প্ৰধান।
গ’য়েটজৰ মতে, একাদশ শতিকাৰ পৰমৰা শাসক ভোজই ডেক্কানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত তলৰ স্তম্ভত হাতী-সিংহৰ বহল মধ্যাংশ নিৰ্মাণৰ দায়িত্ব দিছিল, আৰু চিত্ৰৰ নতুন স্তৰ সংযোজন কৰিছিল।
তেওঁৰ ইচ্ছা পূৰণ হ’লে মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল, আৰু এই মন্দিৰৰ শিখৰ দেখা নোপোৱালৈকে উপবাসে থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল।
ৰজা আৰোগ্য হোৱাৰ পিছত তেওঁ তৎক্ষণাত মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে৷ কিন্তু একাধিক স্থপতিবিদে ঘোষণা কৰিলে যে শিখৰৰে সম্পূৰ্ণ মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ মাহৰ পিছত মাহ লাগিব।
কোকাছা নামৰ এজন স্থপতিবিদে ৰজাক আশ্বাস দিলে যে ৰাণীয়ে এসপ্তাহৰ ভিতৰতে এটা মন্দিৰৰ শিখৰ চাব পাৰিব।
এম কে ধাৱলিকাৰে তত্ত্ব আগবঢ়াইছে যে কোকাছা সঁচাকৈয়ে কৈলাশ মন্দিৰৰ মুখ্য স্থপতি আছিল৷ যি হয়তো প্ৰথমে মণিকেশ্বৰ নামেৰে জনাজাত আছিল।
মধ্য ভাৰতৰ পৰা একাদশ-ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ একাধিক শিলালিপিত কোকাছাৰ বিখ্যাত পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা স্থপতিবিদসকলৰ উল্লেখ আছে।
ধাৱলিকাৰে আঙুলিয়াই দিছিল যে একক মন্দিৰৰ ডাঙৰ কোনো অংশ পৰৱৰ্তী চিন্তাধাৰাৰ পৰিণতিত হোৱা যেন নালাগে৷ স্থাপত্যৰ প্ৰমাণেও কয় যে সমগ্ৰ মন্দিৰটোৰ পৰিকল্পনা আৰম্ভণিতে কৰা হৈছিল।
মূল মন্দিৰটো পট্টাড়াকালৰ বিৰুপাক্ষ মন্দিৰৰ সৈতে সাদৃশ্য আছে , যিটো নিজেই কাঁচীৰ কৈলাশ মন্দিৰৰ প্ৰতিৰূপ।
কাঁচীত কৈলাশ মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰা পল্লৱসকলৰ বিৰুদ্ধে সাব্যস্ত কৰা বিজয়ৰ স্মৃতিত বদমীৰ চালুক্যসকলে পট্টাড়াকাল বিৰুপাক্ষ মন্দিৰ নিৰ্মাণ শুভাৰম্ভ কৰিছিল।
বিৰুপাক্ষ মন্দিৰৰ শিলালিপি অনুসৰি চালুক্যসকলে পল্লৱসকলক পৰাস্ত কৰি পল্লৱ শিল্পীসকলক পট্টাড়াকাললৈ লৈ আনিছিল।
ধাৱলীকাৰে তত্ত্ব আগবঢ়াইছে যে চালুক্যসকলক পৰাস্ত কৰাৰ পিছত তেওঁলোকৰ ভূখণ্ডত অৱস্থিত বিৰুপাক্ষ মন্দিৰ চাই কৃষ্ণ নিশ্চয় আপ্লুত হৈছিল।
ফলত তেওঁ বিৰুপাক্ষ মন্দিৰৰ ভাস্কৰ্য্য শিল্পী আৰু স্থপতিবিদসকলক নিজৰ ভূখণ্ডলৈ আনিছিল আৰু তেওঁলোকক ইলোৰাত কৈলাশ মন্দিৰ নিৰ্মাণৰ কামত নিয়োজিত কৰিছিল।
যদি কোনোবাই ধৰি লয় যে বিৰুপাক্ষ মন্দিৰৰ স্থপতিবিদসকলে ইলোৰাত কৈলাশ মন্দিৰ নিৰ্মাণত সহায় কৰিছিল, তেন্তে এজন ৰজাৰ ৰাজত্বকালত বিশাল মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰাটো অসম্ভৱ যেন নালাগে।
ইতিমধ্যে স্থপতিবিদসকলৰ হাতত এটা ৰূপৰেখা আৰু এটা প্ৰ’ট’টাইপ আছিল, যাৰ ফলত নতুন মন্দিৰ নিৰ্মাণৰ শ্ৰম নিশ্চয় বহু পৰিমাণে হ্ৰাস পাইছিল।
তদুপৰি একক মন্দিৰৰ শিলৰ খননত আচলতে একে আকাৰৰ নতুন মন্দিৰ নিৰ্মাণৰ বাবে ডাঙৰ ডাঙৰ শিল পৰিবহণ কৰাতকৈ কম কষ্টৰ প্ৰয়োজন হয়।
প্ৰতিদিনে এজন ব্যক্তিয়ে প্ৰায় ৪ ঘনফুট শিল কাটিব পাৰে বুলি ধৰি লৈ ধাৱলিকাৰে অনুমান কৰিছে যে ২৫০ জন শ্ৰমিকে চাৰে পাঁচ বছৰৰ ভিতৰত ইলোৰাত কৈলাশ মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সক্ষম হ'লহেঁতেন।
মন্দিৰত অৰাষ্ট্ৰকুট শৈলীৰ উপস্থিতিৰ কাৰণ চালুক্য আৰু পল্লৱ শিল্পীসকলৰ জড়িতকৰণ বুলি ক'ব পাৰি।
ইলোৰাৰ গুহাত দুই কিলোমিটাৰতকৈও অধিক দূৰত্বজুৰি ৩৪টা হিন্দু, বৌদ্ধ আৰু জৈন মন্দিৰ ব্যপ্ত হৈ আছে৷ ইয়াৰে ১৬ নম্বৰ গুহাটোত থকা কৈলাশ মন্দিৰ হৈছে সৰ্বৃবৃহৎ৷ মন্দিৰৰ খননৰ অধিকাংশই অষ্টম শতিকাৰ ৰাষ্ট্ৰকুট ৰজা কৃষ্ণ-১ ৰ সময়ত হোৱা বুলি কোৱা হয়৷ কিছু অংশ ইয়াৰ পিছত সম্পূৰ্ণ কৰা হয়।
মন্দিৰটোত স্থাপত্যৰ সমান বৃহৎ পৰিসৰত কেইবাটাও দেৱাল-খোদিত ভাস্কৰ্য আৰু মুক্তভাৱে থিয় হৈ থকা ভাস্কৰ্য আছে৷ অৱশ্যে প্ৰথম পৰ্যায়ৰ চিত্ৰসমূহৰ কিছু অংশহে বৰ্তমান দৃশ্যমান হৈ আছে
দ্বিতীয় কৰ্কৰাজ ৰ বৰোদা তামৰ ফলকৰ শিলালিপি ত বৰ্তমানৰ গুজৰাটৰ এখন গাঁও অনুদানৰ তথ্য পোৱা গৈছে।
ইয়াত কৃষ্ণৰাজক কৈলাশনাথৰ পৃষ্ঠপোষক হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে, লগতে এলাপুৰা ৰ এটা শিৱ মন্দিৰৰ কথাও উল্লেখ আছে।
ইয়াত কোৱা হৈছে যে ৰজাই ইমানেই আচৰিত ধৰণে মন্দিৰটো নিৰ্মাণ কৰিছিল যে; দেৱতা আৰু স্থপতিবিদজনো আচৰিত হৈছিল।
কৈলাশ বা কৈলাশনাথ মন্দিৰ হৈছে ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ ঔৰংগাবাদ জিলাৰ সম্ভাজী নগৰৰ সমীপৱৰ্তী ইলোৰা গুহাত থকা শিলত কটা হিন্দু মন্দিৰৰ ভিতৰত সবাতোকৈ ডাঙৰ।
শিলৰ মুখত খোদিত বৃহদাকাৰ শিল; ইয়াৰ আকাৰ, স্থাপত্য আৰু ভাস্কৰ্যৰ পৰিশোধনৰ বাবে ইয়াক বিশ্বৰ অন্যতম উল্লেখযোগ্য গুহা মন্দিৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয় আৰু "ভাৰতীয় স্থাপত্যৰ শিলত কটা কালছোৱাৰ ক্লাইমেক্স হিচাপে বিবেচিত কৰা হয়।
কৈলাশ মন্দিৰত উছৰ্গামূলক শিলালিপিৰ অভাৱ যদিও ইয়াৰ নিৰ্মাণ যে ৰাষ্ট্ৰকুট শাসকৰ নিৰ্দেশতেই কৰা হৈছিল;তাক লৈ কোনো সন্দেহ নাই।
ইয়াৰ নিৰ্মাণ ৰাষ্ট্ৰকুট ৰজা প্ৰথম কৃষ্ণ ৰ সময়ত হৈছিল বুলি কোৱা হয়৷ ইয়াৰ আধাৰ হৈছে "কৃষ্ণৰাজ"ৰ সৈতে মন্দিৰটোক সংযোজিত কৰা দুটা শিলালিপি:
পিছে এই মন্দিৰটো প্ৰথম কৃষ্ণৰ বুলি কোৱাটোও সম্পূৰ্ণ নিশ্চিত নহয়; কাৰণ এই শিলালিপিসমূহ গুহাৰ সৈতে ভৌতিকভাৱে জড়িত নহয়৷ লগতে কৃষ্ণৰাজৰ ৰাজত্বকালৰ তাৰিখো ইয়াত উল্লেখ কৰা হোৱা নাই।
কৈলাশ মন্দিৰটো উলম্ব খননৰ বাবে উল্লেখযোগ্য৷ খোদিতকাৰীসকলে মূল শিলৰ ওপৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি তললৈ খনন কৰিছিল।
পৰম্পৰাগত পদ্ধতিসমূহ মূল স্থপতিবিদে কঠোৰভাৱে অনুসৰণ কৰিছিল যিটো সন্মুখৰ পৰা খনন কৰাহেঁতেন সম্ভৱ নহ'লহেঁতেন।
এটা গোটৰ সৈতে মুখস্থ কৰাটো উপকাৰী হ’ব পাৰে কাৰণ ইয়াৰ দ্বাৰা তাৎক্ষণিক সংশোধন আৰু পাৰস্পৰিক প্ৰেৰণা লাভ কৰিব পৰা যায়।
মুখস্থ কৰাৰ প্ৰক্ৰিয়া সম্পূৰ্ণ হ’লে এজন শিক্ষকে ছাত্ৰজনৰ মুখস্থ হোৱাৰ পৰীক্ষা মৌখিক আবৃত্তিৰ জৰিয়তে কৰে।
সমগ্ৰ কোৰআন সফলতাৰে মুখস্থ কৰাৰ পিছত ব্যক্তিসকলে তেওঁলোকৰ হাফিজৰ মৰ্যাদা নিশ্চিত কৰা প্ৰমাণ পত্ৰ লাভ কৰিব পাৰে, প্ৰায়ে বিস্তৃত মৌখিক পৰীক্ষাৰ পিছত।