polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
হেলেনৰ মাতৃ লেডাৰ মানুহ স্বামী ৰজা টিণ্ডাৰিউছৰ ৰাজপ্ৰাসাদত সমগ্ৰ গ্ৰীচৰ সৰু-বৰ সকলো ৰাজ্যৰ ৰজা ৰাজকুমাৰ এজনো বাদ নপৰাকৈ আহি উপস্থিত হ’লহি ৰূপৱতী হেলেনৰ পাণিপ্ৰাৰ্থী হৈ।
যদি হেলেনক কোনো দুৰাত্মাই অপহৰণ কৰিবলৈ যত্ন কৰে অথবা হেলেনক বিবাহ কৰোৱাৰ বাবে যদি তেওঁৰ ভৱিষ্যতৰ পতি বিপদগ্ৰস্ত হ’ব লগাত পৰে তেন্তে প্ৰত্যেকে অকুণ্ঠচিত্তে হেলেনক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আৰু তেওঁৰ স্বামীক সহায় কৰিবলৈ সকলোৱে সাজু হ’ব লাগিব।
পিছত হেলেনক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সেই সকলোবোৰ ৰজা ৰাজকুমাৰ একত্ৰিত হৈ পেৰিছৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়ে আৰু এনেদৰে ট্ৰয় নগৰত যুদ্ধ আৰম্ভ হয়।
ইলিয়াদ হৈছে প্ৰদীপ শইকীয়াৰ দ্বাৰা অসমীয়ালৈ অনূদিত হোমাৰৰ 'দ্যা ইলিয়াদ' মহাকাব্যৰ কাহিনীৰ পুনৰ কথন।
তেওঁ ব্ৰহ্ম বিশ্বাসৰ এগৰাকী প্ৰভাৱশালী প্ৰচাৰকৰ মৰ্যাদা লাভ কৰে আৰু বড়ো সকলে পাৰম্পৰিকভাবে পালন কৰা বাথৌ পূজাৰ বিৰুদ্ধে সংস্কাৰমূলক কাম-কাজ অব্যাহত ৰাখে।
তেওঁৰ সংস্কাৰমূলক কাম-কাজৰ মাজেৰে বড়ো সমাজত শিক্ষা আৰু ৰাজনৈতিক চেতনাক জাগ্ৰত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
তেওঁৰ নীতিৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয় বহুতো শিক্ষিত বড়ো সম্প্ৰদায়ৰ লোকে বড়ো ব্ৰহ্ম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে।
এই সময়ত অসমৰ আন খিলঞ্জীয়া লোকসকলৰ দৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা অন্যতম আদিম অধিবাসী বড়ো সকলে চৰম পৰিচিতি সংঘাতত ভুগিছিল।
বড়ো সমাজত ধৰ্মান্তৰিত লোকৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে পাৰম্পৰিক বড়ো সংস্কৃতিৰ ওপৰত বিৰূপ প্ৰভাৱ পৰিবলৈ লয়।
বহু শিক্ষিত বড়ো সকলে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতি আধুনিকতাৰ বিপৰীত আৰু মানৱ সফলতাৰ বিৰোধী বুলি ভাবিবলৈ লৈছিল।
১৯০৬ চনৰ আশে-পাশে তেওঁ কলিকতাত ৰাজা ৰামমোহন ৰায়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰা ব্ৰহ্ম সমাজত যোগদান কৰিছিল।
ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ পশ্চিম অসমৰ বড়ো সকলে তেওঁক 'গুৰুদেৱ' বা 'গুৰু ব্ৰহ্ম' বুলি সম্বোধন কৰে।
ব্ৰহ্ম ধৰ্মৰ বিশ্বাসী সকলে তেওঁলোকৰ ধৰ্মৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদশৰ্ন কৰি আৰু মহাবাহু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ সন্তান হিচাপে নিজকে 'ব্ৰহ্ম' বুলি অভিহিত কৰে।
৩৯ বছৰ বয়সত তেওঁ কলকাতাত স্বামী শিৱনাৰায়ণ পৰমহংসৰ ঘৰত তেওঁ ব্ৰহ্ম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে।
তেওঁলোকে বাথৌ ধৰ্ম পালন কৰিছিল যদিও বাথৌ ধৰ্মৰ মূল নীতি পাহৰি কেৱল অন্ধ বিশ্বাসকৰে ধৰি ৰখা বাবে তেওঁলোক ধৰ্মৰ মূল উদ্দেশ্যৰ পৰা আঁতৰি আহিছিল।
ইয়াৰ লগতে তেওঁলোকে কেইবাগৰাকী দেৱ-দেৱীৰ পূজা কৰিছিল আৰু এই সংখ্যা লাহে-লাহে বৃদ্ধি হবলৈ ধৰিছিল।
তেওঁ সৰুতে ঘৰুৱাভাৱে ব্যক্তিগত শিক্ষক বীৰনাৰায়ণ মেচৰ পৰা প্ৰাক-পৰ্যায়ৰ শিক্ষা লাভ কৰিছিল।
ৰাসায়নিক বিক্ৰিয়াৰ ফলত, বায়ুৰ উপাদান অক্সিজেন আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ দাহ্য পদাৰ্থৰ সংমিশ্ৰণত সৃষ্টি হোৱা তপত গেছীয় পদাৰ্থবোৰ জুইৰ শিখা ৰূপে দেখা যায়।
এনে ধৰণৰ তাপবৰ্জী বিক্ৰিয়াত তাপৰ পৰিমাণ যিমানেই বাঢ়ে, দাহ্য পদাৰ্থত উপস্থিত থকা কাৰ্বন অথবা অন্যান্য মৌলৰ পৰমাণুসমূহে সিমানেই বেছি পোহৰ বিকিৰণ কৰে।
যদি অগ্নিশিখা যথেষ্ট উত্তপ্ত হয়, তেতিয়া গেছীয় পৰমাণুবোৰ আয়নিত হয় আৰু পদাৰ্থৰ অন্য এটি অবস্থালৈ গুচি যায়।
অগ্নিশিখাৰ ৰঙৰ তাৰতম্য নিৰ্ভৰ কৰে দহন কৰা পদাৰ্থৰ গুণাগুণ আৰু দাহ্য পদাৰ্থৰ উষ্ণতাৰ ওপৰত।
কিন্তু মাধ্যাকৰ্ষণহীন পৰিবেশত, যেনে মহাকাশত অথবা স্পেচ শ্বাটলত জুই জ্বলালে জুইৰ শিখাটোৱে এটি গোলাকাৰ পিণ্ডৰ আকৃতি ধাৰণ কৰে।
জুই জ্বলিবলৈ প্ৰয়োজন হোৱা উপাদান কেইটাৰ যিকোনো এটা উপাদানৰ উপস্থিতি যদি নোহোৱা কৰি দিয়া হয় তেন্তে জুই আপোনা আপুনি নুমাই যায়।
অক্সিজেন প্ৰত্যাহাৰৰ মাধ্যমেৰে জুইৰ নিবাৰণ সম্ভৱ এই পদ্ধতিটো শ্বাসৰোধকাৰি জুই বা স্মুদাৰিং নামে পৰিচিত।
বৈদ্যুতিক আহিলা আৰু পেট্ৰ'লৰ নিচিনা প্ৰজ্বলক দ্ৰব্যৰ লগা জুই নুমাবৰ বাবে কাৰ্বন-ডাই-অক্সাইড হৈছে উত্তম নিৰ্বাপক।
ই বায়ুতকৈ গধুৰ হোৱা বাবে জুইকুৰা কম্বলৰ দৰে ঢাকি ধৰি ইন্ধন আৰু অক্সিজেনৰ সংস্পৰ্শৰ পৰা বিচ্ছিন্ন কৰে।
জুই নিয়ন্ত্ৰণৰ বাহিৰলৈ গ'লে ই ১৭,৪০০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ অঞ্চলব্যাপী ক্ষতিসাধন কৰিবলৈ সক্ষম যি আমেৰিকানন যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নিউয়ৰ্ক চহৰৰ সমান।
ঠাণ্ডা অৰ্থাৎ শীতকালত অগ্নি প্ৰজ্জ্বলনৰ মাধ্যমেৰে ঘৰৰ পৰিৱেশ গৰম ৰাখা হয়, আন্ধাৰত পোহৰৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।
ইয়াৰোপৰি তাপ শক্তিৰ সহায়ত ৰন্ধাকাৰ্য পৰিচালনাৰ মাধ্যমেৰে মানুহৰ জীৱনধাৰণ কাৰ্যক্ৰমক ব্যাপকভাবে নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হয়।
ধীৰগতিত অম্লজাত প্ৰক্ৰিয়াৰে সংগঠিত জুই বা পৰিপাকতন্ত্ৰৰ বিক্ৰিয়াত সৃষ্ট জুইৰ সংজ্ঞা ইয়াৰ অন্তৰ্ভুক্ত নহয়।
১৯৬০ চনত তেওঁ ৰাজনীতিত পুৰস্কাৰৰ বাবে উভতি আহে আৰু পাকিস্তানৰ সন্মিলিত বিৰোধী দলৰ হৈ ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচন খেলিছিল।
কিন্তু ফাতিমা ১৯৬৫ চনত হোৱা ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচনত হাৰিছিল যদিও ঢাকা আৰু কাৰাচিৰ পৰা সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰিছিল।
ফাতিমা জিন্নাহ আছিল এগৰাকী পাকিস্তানী দন্ত চিকিৎসক, জীৱনীকাৰ আৰু পাকিস্তান গঠনত বৰঙনি আগবঢ়োৱা ব্যক্তি সকলৰ মাজত অন্যতম।
১৯২৩ চনত কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা দন্ত চিকিৎসাৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰি তেওঁ তেওঁৰ ভাতৃ মহম্মদ আলি জিন্নাহৰ সহযোগী আৰু উপদেষ্টা হিচাপত কাম কৰে।
তেওঁ অখণ্ড ভাৰতক দুভাগ কৰি দুটা ৰাষ্ট্ৰ বনোৱাৰ ধাৰণাকো সমৰ্থন কৰিছিল আৰু সৰ্ব ভাৰতীয় মুছলিম লীগৰ আগশাৰীৰ নেতা সকলৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল।
পাকিস্তানৰ স্বাধীনতাৰ পাছত ফাতিমা জিন্নাহ পাকিস্তান ৱুমেনচ্ এচ'চিয়েচন নামৰ এটা সংগঠন গঠন কৰিছিল যিটো নতুনকৈ গঠন হোৱা পাকিস্তানত অনুপ্ৰবেশ কৰা নাৰী সকলৰ পুনৰ্বাসনৰ ক্ষেত্ৰত অগ্ৰণী ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁৰ ১৯৫২ চনত লিয়াকত প্ৰশাসনৰ দ্বাৰা ৰেডিঅ'ৰ মাধ্যমেৰে দেশবাসীক কৰা সম্ভাষণক তীব্ৰ সমালোচনা কৰিছিল।
১৯১৯ চনত তেওঁ কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ত নামভৰ্তিকৰে আৰু তাত ডাক্তৰ আৰ. আহমেদ. ডেণ্টাল কলেজৰ পৰা তেওঁ দন্ত চিকিৎসাৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰি ১৯২৩ চনত মুম্বাইত এটা চেণ্টাৰ ক্লিনিক খুলি কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণি কৰে।
১৯৬৫ চনত ফাতিমা জিন্নাহ তেওঁৰ স্ব-আৰোপিত ৰাজনৈতিক অৱসৰৰ পৰা ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচনৰ বাবে ওলাই আহে, মিলিটাৰি আৰু একতন্ত্ৰবাদৰ নায়ক আয়ুব খানৰ বিৰূদ্ধে।
বিভিন্ন ধৰণৰ অসুবিধা আৰু মিলিটাৰি হেঁচাৰ বিপৰীতে ফাতিমা পাকিস্তানৰ দুটা বৃহৎ ডাঙৰ চহৰ ঢাকা আৰু কৰাচীৰ পৰা ৰাষ্ট্ৰপতিৰ নিৰ্বাচনত জয়লাভ কৰে।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠিত টাইম মেগাজিনে প্ৰকাশ কৰা তথ্যৰ পৰা জনা যায় যে নিৰ্বাচনৰ সময়ত ফাতিমা বিৰূদ্ধে আক্ৰমণৰ ষড়যন্ত্ৰ চলাইছিল আয়ুব খানে।
১৯১৮ চনলৈকে ফাতিমা তেওঁৰ দাদা মহম্মদ আলি জিন্নাহৰ লগত থাকিছিল আৰু তাৰ পিছত তেওঁ ৰত্তনবাই পেট্টিটৰ লগত বিবাহবন্ধনত আবদ্ধ হয়।
১৯২৯ চনত ৰত্তনবাইৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ তেওঁৰ ক্লিনিক বন্ধ কৰি মহম্মদ আলি জিন্নাহৰ লগত থাকিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু সিহঁতৰ সম্পৰ্ক জিন্নাহৰ মৃত্যু পৰ্যন্ত সুন্দৰকৈ বৰ্তি আছিল।
গান্ধীৰ নিজ হাতে যঁতৰত সূতা কাটি প্ৰস্তুত কৰা খাদীৰ পাৰম্পৰিক ভাৰতীয় পৰিধানসমূহ প্ৰতীক হিচাপে তেওঁৰ সাংস্কৃতিক গৌৰৱৰ বাৰ্তা বহন কৰিছিল।
ইয়াৰ লগতে ইউৰোপত উৎপাদিত বিদেশী দ্ৰৱ্যৰ বৰ্জন আৰু স্বদেশী বস্তুৰ ব্যৱহাৰ, গ্ৰামাঞ্চলৰ জনসাধাৰণৰ আত্মনিৰ্ভৰশীলতা আৰু একতাৰ প্ৰতীক হিচাপেও খাদীকাপোৰ ব্যৱহৃত হৈছিল।
ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত প্ৰথমে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ জনপ্ৰিয় কৰা ভাৰতীয় নেতা মহাত্মা গান্ধীৰ নামেৰে ইয়াৰ নামাকৰণ কৰা হৈছে।
পিছলৈ স্বাধীন ভাৰতত ইয়াক পিন্ধিবলৈ ৰাজনীতিবিদ আৰু ৰাজনৈতিক কৰ্মীসকলৰ বাবে এক প্ৰতীক ঐতিহ্যহৈ পৰিণত হৈছিল।
সেইসময়ত ভাৰতৰ প্ৰথম প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰু, আৰু তাৰ পিছত লাল বাহাদুৰ শাস্ত্ৰী আৰু মোৰাৰজী দেশাইয়ে গান্ধী টুপী পৰিধান কৰিছিল।
গান্ধীজীৰ অন্তৰংগ বন্ধু হেনৰী পুলাকে কৈছে যে দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ জেলত "নিগ্ৰো" হিচাপে গান্ধীজী থাকিবলগীয়া হোৱাত তেৱোঁ সেই টুপী পন্ধিবলগীয়া হৈছিল।
পিছলৈ ১৯৮৯ চনত নেহৰুৰ জন্ম শতাব্দী উপলক্ষে প্ৰকাশিত মুদ্ৰাত গান্ধী পৰিহিত জৱাহৰলাল নেহৰুৰ প্ৰতিকৃতি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।
পাশ্চাত্য সাজ-পাৰৰ গ্ৰহণযোগ্যতা বৃদ্ধি পোৱাৰ বাবে খাদী কাপোৰেও ৰাজনৈতিক গুৰুত্ব হেৰুৱাইছে।
গান্ধীজীয়ে তেওঁ কাকা কালেলকাৰক লিখা এখন চিঠিত তেওঁৰ গান্ধী টুপী কাশ্মিৰী টুপীৰ আৰ্হিৰ বুলি উল্লেখ কৰিছে।
পূৰ্বৰ কামৰূপ জিলা আৰু বৰ্তমানৰ বাক্সা জিলাৰ গোৰেশ্বৰ অঞ্চলৰ নাম অনুসৰি মহাবিদ্যালয়খনৰ নামকৰণ গোৰেশ্বৰ মহাবিদ্যালয় কৰা হৈছে।
মহাবিদ্যালয়খন ১৫ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ তথা বাইহাটা চাৰিআলিৰপৰা উত্তৰে প্ৰায় ২২ কিলোমিটাৰ নিলগত অৱস্থিত গোৰেশ্বৰ ৰাজহ চক্ৰৰ অন্তৰ্গত।
মহাবিদ্যালয়খন প্ৰতিষ্ঠাৰ আঁৰত আছিল গোৰেশ্বৰ অঞ্চলৰ এটি বেচৰকাৰী সামাজিক সংগঠন 'বেতনা কৃষি উন্নয়ন সংঘ'।
২০০৪ চনত প্ৰথম আৰু ২০১৬ চনত দ্বিতীয় বাৰৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাঙ্কন আৰু প্ৰত্যায়ন পৰিষদ বা চমুকৈ 'নাক' -ৰ পৰিৰ্দশকৰ দল আহি মহাবিদ্যালয়খনৰ পৰিদৰ্শন কৰি মূল্যায়ন কৰিছে।
এই মহাবিদ্যালয়খন ১৯৭৪ চনৰ ২৯ আগষ্ট তাৰিখে এটি আৰ্থ-সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক সংগঠন 'বেতনা কৃষি উন্নয়ন সংঘ'ৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
২০২০ চনলৈ মহাবিদ্যালয়খন গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছিল যদিও বৰ্তমান বড়োলেণ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনলৈ পৰিৱৰ্তন কৰা হৈছে।
প্ৰতিষ্ঠানটোৱে উচ্চ মাধ্যমিক স্তৰত কলা আৰু বাণিজ্য শাখা আৰু স্নাতক পৰ্যায়ত কলা-বাণিজ্য আৰু বিজ্ঞান শাখাৰ প্ৰায় সকলো বিষয়ে সামৰি লোৱা হৈছে।
কম্পিউটাৰ শিক্ষাৰ ব্যৱস্থা থকাৰ লগতে কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ ৰাজ্যিক মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এটি অধ্যয়ন কেন্দ্ৰও মহাবিদ্যালয়খনত আছে।
২০০৪ চনত মহাবিদ্যালয়খনে ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদ কৰ্তৃক ‘++’ গ্ৰেড লাভ কৰিলেও শেহতীয়া ২০১৬ চনৰ পৰিদৰ্শনত গ্ৰেড পাবলৈ সক্ষম হয়।
গ্ৰেট ব্ৰিটেনৰ সকলোতকৈ বৃহৎ আৰু জনবহুল অংশটিৰ নাম ইংলেণ্ড, যি দ্বীপটোৰ দক্ষিণ আৰু পূব অংশ গঠন কৰিছে।
যুক্তৰাজ্যৰ বাকী অংশক আটলাণ্টিক মহাসাগৰ, উত্তৰ সাগৰ, ইংলিছ চেনেল আৰু আইৰিছ সাগৰে আৱৰি ৰাখিছে।
ইয়াৰোপৰি ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যকালৰ সময়ত হস্তগত ১৪টি বহিঃস্থ অঞ্চল এতিয়াও যুক্তৰাজ্যৰ অধীনত আছে।
ব্ৰিটেইন অৰ্থনৈতিকভাবে অত্যন্ত সমৃদ্ধ, শিল্প আৰু বিজ্ঞানত উন্নত, প্ৰযুক্তিত আধুনিক এখন শান্তিপূৰ্ণ ৰাষ্ট্ৰ।
ব্ৰিটেইন ইউৰোপৰ ধনী দেশসমূহৰ এখন আৰু ইয়াৰ জনসাধাৰণৰ জীৱনযাত্ৰাৰ মান বিশ্বৰ অন্যান্য দেশৰ তুলনাত উন্নত।
যুক্তৰাজ্য ইউৰোপীয় মূল ভূখণ্ডৰ উত্তৰ-পশ্চিম উপকূলৰ কাষতে অৱস্থিত এখন স্বাধীন দ্বীপৰাষ্ট্ৰ।
ৰাষ্ট্ৰখন চাৰিখন সাংবিধানিক ৰাষ্ট্ৰ: ইংলেণ্ড, স্কটলেণ্ড, ৱেল্ছ আৰু উত্তৰ আয়াৰলেণ্ডৰ সমন্বয়ত গঠিত।
পৃথিবীৰ বিভিন্ন উন্নয়নশীল ৰাষ্ট্ৰ নিচিনা ভাৰততো নিবনুৱা সমস্যাই অৰ্থনৈতিক উন্নতিৰ পথত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিছে।
ভাৰতত কৃষিক্ষেত্ৰত প্ৰয়োজনতকৈ অধিক মানুহ নিযুক্ত হৈ আছে যাৰ ফলত শ্ৰমিকৰ প্ৰান্তিক উৎপাদনৰ হাৰ ও কমি আহিছে।
যদিও বিনিময় হাৰত গণনা কৰা জনমুৰি আয়, পৃথিবীৰ বিভিন্ন দেশৰ জনমুৰি আয়ৰ তুলনাত অত্যুক্তি কৰিছে, ক্ৰয় শক্তি ক্ষমতা হিচাপত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ জনমুৰি আয় ভাৰততকে ১২ গুণ বেছি।
বিশ্ব বেংকৰ প্ৰতিবেদন মতে, ২০০৪ চনত ভাৰতত মুঠ কৰ্মৰত মানুহৰ ৫৮ শতাংশ মানুহ কৃষি ক্ষেত্ৰৰ লগত প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষ ভাৱে জড়িত থাকে যদিও কৃষিবিভাগে মুঠ জাতীয় আয় ৰ ২১ শতাংশ হে প্ৰদান কৰে।
কিন্তু অধিক উন্নত ৰাষ্ট্ৰ যেনে জাপান, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ মুঠ কৰ্মৰত মানুহৰ ১-৫ শতাংশ মানুহ নিযুক্ত থাকে কৃষি ক্ষেত্ৰত।
ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ ক্ষেত্ৰতখনলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ১৯৫৭ চনত কলা শিতানত ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে।
১৯৭৭ চনত তেওঁ ভাৰতৰ চৰকাৰৰ পৰা ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ লাভ কৰে আৰু পদ্মবিভূষণ লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী মহিলা নৃত্যশিল্পীত পৰিগণিত হয়।
মাত্ৰ সাত বছত বয়সত তেওঁ কাঞ্চিপুৰম চহৰৰ দেৱী মন্দিৰত তেওঁৰ আৰংগেত্ৰম অৰ্থাৎ প্ৰথম ৰাজহুৱা মঞ্চত পদৰ্পণ কৰিছিল।
যিহেতু তেওঁৰ পৰিয়াল দেৱদাসী সম্প্ৰদায়ৰ লগত জড়িত আছিল সেয়ে তেওঁলোকেও বালাসৰস্বতীত এই সিদ্ধান্তক মানি লব বিচৰা নাছিল।
কিন্তু তেওঁৰ মাতামহ বীণায়ে তেওঁৰ সম্ভাৱনা উপলব্ধি কৰি তেওঁক গুৰু কান্দাপ্পা পিল্লাইৰ অধীনত নৃত্য প্ৰশিক্ষণৰ বাবে পঠাইছিল।
ইয়াৰ লগতে বহুতো বিখ্যাত নৃত্যশিল্পী যেনে শম্ভূ মহাৰাজ, মাৰ্গট ফোনটেইন, মাৰ্থা গ্ৰাহাম, মেৰেছ কানিংহাম আদিৰ পৰা প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল।
বালসৰস্বতী মন্দিৰৰ সংগীতশিল্পী আৰু নৃত্যশিল্পীসকলৰ ঐতিহ্যবাহী প্ৰথাৰ উচ্চ সামাজিক মৰ্যাদাৰ মাতৃতান্ত্ৰিক দেৱদাসী পৰিয়ালৰ সপ্তম প্ৰজন্মৰ প্ৰতিনিধি আছিল।
বালাসৰস্বতীৰ শিল্পী বংশৰ সন্ধান কৰিলে তাঞ্জোৰ শাসকসকলৰ দৰবাৰত অষ্টাদশ শতাব্দীৰ এগৰাকী বিখ্যাত নৃত্যশিল্পী টি পাপাম্মলৰ বিষয়ে পোৱা যায়।
তেওঁৰ মাতামহ বীণা ধনম্মল বিংশ শতাব্দীৰ আৰম্ভণিৰ সময়ত আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী সংগীতজ্ঞ বুলি গণ্য কৰা হয়।
তেওঁৰ মাক জয়ম্মল এগৰাকী সংগীতশিল্পী আছিল আৰু তেওঁ বালাসৰস্বতীক নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণৰ বাবে উৎসাহিত কৰিছিল।
উদয় শংকৰ তেওঁৰ প্ৰদৰ্শনৰ উৎসাহী প্ৰচাৰক আছিল আৰু তেওঁ বালাসৰস্বতীক বিদেশতো নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰাৰ সুযোগ প্ৰদান কৰে।
মাদ্ৰাজ সংগীত একাডেমীৰ প্ৰশাসক সকলৰ পৰা উৎসাহিত হৈ তেওঁ ইয়াৰ লগত মিলিতভাবে এখন নৃত্য বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
তেওঁ ইয়াত নিজস্ব দৃষ্টিভংগী অনুসাৰে ভাৰতনাট্যমৰ নতুন নৃত্যশিল্পীসকলক প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
১৯৩৪ চনত তেওঁ কলকাতাত দক্ষিণ ভাৰতৰ বাহিৰত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই ঐতিহ্যবাহী ৰীতিৰ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
১৯৪৩ – দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ: ক্ৰিটত এটা অৰ্ধসামৰিক গোটে তেৰজন নাগৰিকক জীৱিত অৱস্থাত জ্বলাই দিয়ে।
১৯৫৬ - বিজ্ঞানী এলবাৰ্ট চাবিনে ঘোষণা কৰে যে তেওঁৰ মৌখিক পলিঅ' ভেকছিন পৰীক্ষাৰ বাবে সাজু; ই সোনকালেই পৃথিৱীৰ বহুঠাইত জোনাছ চালকৰ ভেকছিনক স্থানান্তৰ কৰিব।
১৮৯৩ - মেঘনাদ সাহা, ভাৰতীয় জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী, প্ৰতিষ্ঠান নিৰ্মাতা আৰু সাংসদ, তেখেতে 'আয়'নাইজেছন থিয়ৰী' বিকশিত কৰিছিল আৰু নক্ষত্ৰীয় বৰ্ণালীৰ ব্যাখ্যাত ইয়াৰ প্ৰয়োগ কৰিছিল।
১৯৫১ - অটো ফ্ৰিটজ মেয়াৰহ'ফ, ন'বেল বঁটা বিজয়ী জাৰ্মান-আমেৰিকান চিকিৎসক আৰু জৈৱ ৰসায়নবিদ।
১৯৮১ - আনৱাৰ সাদাত, ইজিপ্তৰ তৃতীয় ৰাষ্ট্ৰপতি , শান্তিৰ ন'বেল বঁটা জয়ী , ৬২ বছৰ বয়সত মৌলবাদী সেনা বিষয়াসকলে হত্যা কৰে।
২০১৩ চনৰ নৱেম্বৰত তেওঁক তেলুগুৰ ভেঙ্কটদাৰী এক্সপ্ৰেছতো দেখা গৈছিল, যিখন ছবি পৰৱৰ্তী সময়ত বাণিজ্যিকভাৱে সফলতা লাভ কৰিছিল আৰু ৬১তম ফিল্মফয়াৰ এৱাৰ্ড দক্ষিণৰ বাবে তেওঁ প্ৰথম শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীলৈ মনোনীত হয়।
২০১৪ চনত তেওঁ দিব্য কুমাৰৰ পৰিচালনাত বলীউডত প্ৰথম য়াৰিয়ানৰ যোগেদি খোজ পেলাইছিল, যাৰ পিছত তেওঁৰ তৃতীয় তামিল ছবি য়েন্নামো য়েধো মুক্তি লাভ কৰিছিল।
২০১৪ চনৰ মাজভাগলৈ তেওঁ একেলগে তিনিখন তেলুগু চিনেমাত কাম কৰি আছিল, যিবোৰ পৰিচালনা কৰিছিল ক্ৰমে- শ্ৰীৱাস, জি নাগেস্বৰ ৰেড্ডী আৰু গোপিচাণ্ড মালিনেনী।
তেওঁ দুয়োখন চিনেমাতে তেওঁৰ প্ৰদৰ্শনৰ বাবে ইতিবাচক প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল, লগতে 123.য়ে তেওঁক, " " বুলি কৈছিল।
তেওঁৰ পৰৱৰ্তী মুক্তিপ্ৰাপ্ত ছবি আছিল গোপিচাণ্ড মালিনেনী দ্বাৰা পৰিচালনা ছবি পাণ্ডাগা চেকো য'ত তেওঁ ৰাম পথিনেনিৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিছিল।
তাৰ পিছত সিঙে “হাফ এ ডজন” -ত মহিলা নেতৃত্ব হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল, যাৰ চাৰিখন উচ্চ প্ৰফাইল তেলুগু ছবি হৈছে: ৰবি তেজাৰ বিপৰীতে সুৰেন্দৰ ৰেড্ডীৰ কিক ২, ৰাম চৰণৰ বিপৰীতে শ্ৰীনু বৈতলাৰ ব্ৰুচ লী, সুকুমাৰৰ নান্নাকু প্ৰেমাথোঁ জুনিয়ৰ এন টি আৰৰ বিপৰীতে আৰু বয়াপতি শ্ৰীনুৰ সাৰ্ৰাইনাডু আল্লু অৰ্জুনৰ বিপৰীতে।
তেওঁ তেওঁৰ ছবি নান্নাকু প্ৰেমাথোঁৰ বাবে যথেষ্ট প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল কিয়নো তেওঁ এই চিনেমাখনত প্ৰথমবাৰ নিজৰ বাবে নাম দিছিল আৰু তেওঁৰ প্ৰথম সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী বঁটা “জিঅ’ চিমা ২০১৭” লাভ কৰে।
২০১৬ চনৰ জানুৱাৰী মাহত তেওঁ বেল্লামকোণ্ডা শ্ৰীনিভাজৰ বিপৰীতে বয়াপতি শ্ৰীনুৰ পৰিচালনাত জয় জানকী নায়ক ছবিত স্বাক্ষৰ কৰে যাৰ বাবে তেওঁ টকা আদায় কৰিছিল।
২০১৬ চনৰ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰী মাহত তেওঁ সুৰেন্দৰ ৰেড্ডীৰ ছবি ধ্ৰুৱত দ্বিতীয়বাৰ ৰাম চৰণৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰে।
সিং, যিয়ে কৈছিল যে তেওঁ সদায় অভিনেত্ৰী হোৱাৰ সপোন দেখিছিল, কলেজীয়া ছাত্ৰী অৱস্থাত তেওঁ যেতিয়া মডেলিং কৰিবলৈ লয় তেতিয়া তেওঁৰ বয়স আছিল ১৮ বছৰ।
২০০৯ চনত তেওঁ ছেলভাৰাঘাভানৰ 7 ৰেইনবো কলোনিৰ ৰিমেক কন্নড় ছবি গিল্লিৰ যোগেদি অভিনয়ৰ আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল।
তেওঁ কৈছিল যে তেওঁ "অলপ অতিৰিক্ত পকেট ৰখাৰ লক্ষ্যৰে" চিনেমাখনত স্বাক্ষৰ কৰিছিল আৰু তেওঁ "দক্ষিণ ভাৰতীয় চিনেমা কিমান ডাঙৰ" আছিল সেই বিষয়ে অজ্ঞাত আছিল।
ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰি লৈ ঘূৰি অহাৰ আগতে চিনেমাখনত তেওঁৰ অভিনয়ৰ ভূমিকাৰ বাবে সমালোচনাৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল আৰু ২০১১ চনৰ ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া প্ৰতিযোগিতাত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল।
পিপ'লচ চইচ মিছ ইণ্ডিয়াটাইমছৰ উপৰিও, তেওঁ পাণ্টানছ ফেমিনা মিছ ফ্ৰেছ ফেচ, ফেমিনা মিছ টেলেণ্টেড, ফেমিনা মিছ বিউটিফুল স্মাইল আৰু ফেমিনা মিছ বিউটিফুল আইছকে ধৰি প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাত চাৰিটা খিতাপ লাভ কৰিছিল।
তেওঁ ২০১১ চনত চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ উভতি আহিছিল, তেলুগু আৰু মালয়ালম দুয়োটা ভাষাতে মুক্তি দিয়া সিদ্ধাৰ্থ ৰাজকুমাৰৰ বিপৰীতে কেৰাটামত উপস্থিত হৈছিল, যদিও সমালোচনাই উল্লেখ কৰিছিল যে, “তেওঁ স্ক্ৰীণৰ বাবে অতি কম সময় পাইছিল।
” চিনেমাখন একেটা কাষ্টকে ৰাখি পুনৰ বেলেগ পৰিচালকৰ পৰিচালনাত "ইউভান" নাম দি তামিল ভাষাত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
'আৰ্মী পাব্লিক স্কুল'ৰ পৰা প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু পিছত 'যীশুচ্‌ এণ্ড মেৰী কলেজ, ইউনিভাৰ্চিটি অৱ দিল্লী'ত গণিতশাস্ত্ৰৰ অধ্যয়ন কৰে।
ৰাকুল প্ৰীত সিং হৈছে ১৯৯০ চনৰ ১০ অক্টোৱৰত পঞ্জাবী পৰিৱাৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতৰ অভিনেত্ৰী তথা মডেল, তেওঁ বিশেষকৈ তেলুগু আৰু তামিল চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে।
শিক্ষা, বিজ্ঞান জনপ্ৰিয়কৰণ, বিজ্ঞান, পৰিবৈশিক সমস্যা আৰু অনান্য বিষয়ৰ ওপৰত তেখেতৰ যথেষ্টসংখ্যক প্ৰকাশিত প্ৰবন্ধ আছে।
ৰেডিও আৰু দৃশ্য-শ্ৰাব্য মাধ্যমেৰেও তেওঁ বিজ্ঞান শিক্ষা আৰু বিজ্ঞান জনপ্ৰিয়কৰণত বিশেষ ভূমিকা লৈছিল।
চেণ্টিনেল, আচাম ট্ৰিবিউন, আজিৰ অসম, বুধবাৰ আদি কাকতত তেখেতৰ প্ৰবন্ধ-পাতি নিয়মিতভাৱে প্ৰকাশ হৈছিল।
মধ্যৱৰ্তী কালত তেওঁক কেবাটাও উচ্চতৰ পদবীৰ বাবে যোগ্য বিবেচনা কৰা হৈছিল যদিও কটন কলেজৰ শিক্ষকতা এৰি তেনেবোৰ পদ গ্ৰহণ নকৰিলে।
মাত্ৰ তিনি বছৰৰ বাবে অসম বিজ্ঞান, প্ৰযুক্তি আৰু পৰিৱেশ পৰিষদ প্ৰতিষ্ঠা কালত ডেপুটেশ্যনত কাম কৰিছিল।
১৯৫৮ চনত নগৰবেৰা হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ তেওঁ শ্বিলঙৰ ছে'ইণ্ট এডমাণ্ডছ্ কলেজত নামভৰ্তি কৰিছিল।
কটন কলেজৰ পৰা পদাৰ্থবিজ্ঞান বিভাগত সন্মানসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁৰ জন্ম ঠাইখন ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰত আৰু কামৰূপ জিলাৰ দক্ষিণ পশ্চিম প্ৰান্তত অৱস্থিত হোৱা বাবে গোৱালপাৰা চহৰৰ লগতহে বেছি সম্পৰ্ক আছিল।
তেওঁ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন উপাচাৰ্য্য আৰু কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পদাৰ্থবিজ্ঞান বিভাগৰ অধ্যাপক আছিল।
তেওঁ অসম বিজ্ঞান সমিতিৰ প্ৰাক্তন সাধাৰণ সম্পাদক আৰু সভাপতি আৰু ভলিউণ্টেৰী হেল্‌থ এছ'চিয়েশ্বন অৱ ইণ্ডিয়াৰো প্ৰাক্তন সভাপতি আছিল।
তেখেত গুৱাহাটী তাৰকাগৃহ, আঞ্চলিক বিজ্ঞান কেন্দ্ৰ, গুৱাহাটী, বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ উচ্চ অধ্যয়ন প্ৰতিষ্ঠান, অসম বিজ্ঞান প্ৰযুক্তি আৰু পৰিৱেশ পৰিষদ আদি প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰিকল্পনাৰ জন্ম আৰু প্ৰাৰম্ভিক বিকাশৰ লগত জড়িত আছিল।
১৯৭২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত উমেশ চন্দ্ৰ চৌধাৰীৰ কন্যা গীতিমণি চৌধাৰীৰ লগত তেখেত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
ইয়াৰ যোগেদি এখন দেশৰ অৰ্থনীতিত থকা বিত্তীয় ৰাহিবোৰ ৰাহি উৎস বা গোটৰ পৰা আহৰণ কৰি অথবা সংগ্ৰহ কৰি ঘাটি গোটলৈ স্থানান্তৰৰ কাৰ্য সম্পাদন কৰা হয়।
দেশৰ উৎপাদন, বিতৰণ, বিনিময় আৰু বিত্তীয় সম্পদ অথবা ধাৰণ কৰা ইত্যাদি, পৰিচালনা কৰা অৱস্থা আৰু কৌশল বা ব্যৱস্থাপনা।
সামাজিকভাৱে প্ৰয়োজনীয় বুলি বিবেচনা কৰা লক্ষ্য সাধনৰ উদ্দেশ্য বিত্তীয় সম্পদৰাজিক কাৰ্যদক্ষ অথবা নিপুণতাৱে আৱণ্টন কৰা।
বিত্তীয় সেৱা হ’ল বিত্তীয় সম্পৰ্কৰ মূল্য ব্যৱহাৰকাৰী আৰু গ্ৰাহকলৈ আগবঢ়োৱা বিক্ৰীৰ লগত জড়িত কাৰ্যকলাপ, সা-সুবিধা আৰু সন্তুষ্টি।
বিত্তীয় সেৱাই মাৰ্চেণ্ট বেংকিং, ক্ৰেডিট কাৰ্ড কোম্পানী, ভোগ্য-সামগ্ৰী বিত্তায়ন কোম্পানী, নিৰাপত্তা পত্ৰৰ দালালি ইত্যাদিৰ যিবোৰ ধন পৰিচালনাৰ লগত জড়িত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বিত্তীয় ব্যৱসায় অথবা সেৱা তাকেই বিত্তীয় সেৱা বোলা হয়।
বিত্তীয় বজাৰ হ’ল এক প্ৰণালীবদ্ধ প্ৰতিষ্ঠানিক ব্যৱস্থা য’ত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বিত্তীয় সম্পদ আৰু ঋণ আহিলাবোৰ যেনে- কাগজী মুদ্ৰা, চেক, বেংক আমানত, বিল, বণ্ড, প্ৰতিশ্ৰুতি পত্ৰ, নিৰাপত্তা পত্ৰ, ঋণপত্ৰ ইত্যাদিৰ লেনদেন সংঘটিত হয়।
দেশৰ জনসাধাৰণ আৰু নিগম খণ্ডৰ বিত্তীয় লেনদেনবিলাকৰ ক্ষেত্ৰত মধ্যস্থতাৰে সুবিধা প্ৰদান কৰাৰ প্ৰক্ৰিয়াত জড়িত সকলো অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানকে বিত্তীয় মধ্যস্থতাকাৰী বা বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
ৰাত্ৰি হৈছে তেওঁৰ ভগ্নী যিয়ে হয়তো পিছলৈ পৌৰাণিক যুগত সন্ধ্যা আৰু ছায়া ৰূপত কল্পয়িত কৰা হ’ল।
মহাভাৰতত উল্লেখ থকাৰ মতে দ্ৰৌপদীয়ে ধম্য ঋষিৰ উপদেশৰ মতে সূৰ্যক আৰাধনা কৰি অক্ষয় পাত্ৰ লাভ কৰিছিল।
আন এক আখ্যান মতে পাণ্ডুয়ে ঋষি হত্যাৰ পাপৰ প্ৰায়শ্চিত্তৰ কাৰণে পত্নী কুন্তী আৰু মাদ্ৰীৰ লগত বনত থাকোঁতে পুত্ৰ প্ৰাপ্তিৰ বাবে সৰস্বতী নদীৰ পাৰত সূৰ্য উপাসনা আৰু ব্ৰত কৰিছিল।
ষঠ পূজা ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড, ওড়িশা, পশ্চিম বংগৰ লগতে নেপালৰ মধেশ অঞ্চলৰ স্থানীয় উৎসৱ।
উত্তৰ ভাৰতৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় উৎসৱ ছঠ ঘাইকৈ বিহাৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ আদিত পালন কৰা হয় যদিও আজিকালি প্ৰায় সকলো ঠাইতে ইয়াৰ উদযাপন কৰা দেখা যায়।
আনহাতে কিছুমানৰ মতে ষষ্ঠী তিথিত অনুষ্ঠিত হোৱা বাবে ষষ্ঠী শব্দৰ পৰায়ে উৎসৱটোৰ নাম ছঠ বা ছট হৈছে।
এতিয়াও ঊষা দেৱী বা ছঠি মাইয়াৰ মূৰ্তি কোলাত কেঁচুৱালৈ থকা অৱস্থাত কল্পনা কৰা হয় আৰু পুত্ৰ প্ৰাপ্তিৰ বাবে ব্ৰত উপাসনা কৰা হয়।
ইয়াৰ ৰীতি সমূহৰ ভিতৰত পৱিত্ৰ স্নান, নিৰ্জলা ব্ৰত, বহু সময় পানীত সোমাই থকা, সূৰ্য প্ৰাৰ্থনা আৰু উদিত আৰু মাৰ যোৱা সূৰ্যক অৰ্ঘ্য প্ৰদান।
কমিউনিষ্ট চীনৰ সামৰিক আৰু ৰাজনৈতিক আগ্ৰাসনৰ কাৰণে নিৰ্বাসনৰ পথ বাছি ল’বলৈ বাধ্য হোৱা এগৰাকী আধ্যাত্মিক আৰু ৰাজনৈতিক নেতাৰ এক মৰ্যাদাশালী আৰু ঐতিহাসিক বিৱৰণী।
বৰ্তমানযুগত প্ৰকাশিত হোৱা তেনে বিৱৰণীসমূহৰ ভিতৰত এইখন আটাইতকৈ হৃদয়বিদাৰক বুলি সমালোচকে মন্তব্য কৰিছে।
ইয়াত পুণ্যাত্মা তিব্বতৰ চতুৰ্দশ দালাই লামাই তেওঁৰ দুৰ্যোগপূৰ্ণ সংক্ষিপ্ত শাসনকালৰ লগতে চীনাসকলে তিব্বতীয়সকলৰ ওপৰত চলোৱা পৰিকল্পিত হত্যাকাণ্ড আৰু ধ্বংসলীলাৰ ঘটনাৱলীৰ কথা লিখিছে।
এই গ্ৰন্থত তেওঁ জন্মগ্ৰহণ কৰা তিব্বতৰ অতি সাধাৰণ জীৱন-প্ৰণালী, কেনেকৈ তেওঁক তেওঁৰ আগৰজনৰ অৱতাৰ বুলি আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল, আৰু কিদৰে তিব্বতৰ পৌৰাণিক নিয়ম অনুসৰি তেওঁক দালাই লামা বুলি ঘোষণা কৰা হৈছিল— আদি ঘটনাবোৰ বৰ্ণনা কৰিছে।
চীনৰ আক্ৰমণৰ সময়ত আৰু পিছত আন্তৰ্জাতিক আইনজ্ঞসকলৰ আয়োগে পৰিস্থিতিৰ বিশদ অধ্যয়ন কৰি যিবোৰ কথা উন্মোচন কৰিছিল; তাৰো সবিশেষ এই গ্ৰন্থত প্ৰকাশ পাইছে।
তথাপিও এইখন গভীৰভাৱে অনুপ্ৰেৰণামূলক, কাৰণ ইয়াৰ সমগ্ৰ কাহিনীটোত এগৰাকী বৌদ্ধ ভিক্ষুৰ শান্ত-সমাহিত কৰুণাৰ সুৰ বিৰাজমান।
২০১১ চনত গণতান্ত্ৰিকভাবে নিৰ্বাচিত নেতৃত্বৰ পোষকতাৰে তিব্বতৰ ওপৰত দালাই লামাৰ ৩৬৮ বছৰীয়া ৰাজনৈতিক প্ৰভাৱৰ অন্ত পেলাই চতুৰ্দশ দালাই লামাই তিব্বতৰ ৰাজনৈতিক মুৰব্বীৰ দায়িত্বৰ পৰা অব্যাহতি লয়।
বিশ্বৰ বহুতে বিশ্ববিদ্যালয় সন্মানীয় ডক্টৰেট ডিগ্ৰী আৰু আন‌ বহুতো সন্মানীয় নাগৰিকত্বৰে সন্মানিত কৰিছে।
বৈজ্ঞানিক মননশীল দৃষ্টিভংগীৰে আধুনিক জীৱনৰ বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়ৰ ওপৰত আলোকপাত কৰাই এই প্ৰতিষ্ঠানৰ লক্ষ্য।
তেওঁ স্থাপন কৰা 'দালাই লামা ন্যাসে' সাহায্য আৰু বৃত্তিৰ জৰিয়তে বহুতো ব্যক্তি আৰু সংগঠনক বিভিন্ন কল্যাণমুলক কামৰ বাৰে সহায় আগবঢ়াই আহিছে।
২০১৬ চনত চতুৰ্দশ দালাই লামাই আৰ্চ বিশ্বপ ডেচমণ্ড টুটুৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে নামৰ গ্ৰন্থখন ৰচনা কৰে।
তিব্বতৰ ৰীতি অনুযায়ী তেওঁক মাত্ৰ দুবছৰ বয়সতে চতুৰ্দশ দালাই লামা বুলি চিনাক্ত কৰি স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল।
চীনাসকলৰ সৈতে শান্তি স্থাপনৰ বাবে বহুবাৰ প্ৰচেষ্টা চলায় যদিও সকলো প্ৰচেষ্টা বিফল হোৱাত অৱশেষত ১৯৫৯ চনত চতুৰ্দশ দালাই লামাই তিব্বত ত্যাগ কৰি ভাৰতত নিৰ্বাসন ল'বলৈ বাধ্য হয়।
বহুতো ভাৰতীয় আৰু ইউৰোপীয় ভাষালৈ অনূদিত হোৱা এই কিতাপখনৰ অসমীয়া অনুবাদ, 'মোৰ দেশ আৰু মোৰ মানুহ' খনেই হ'ল তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত যিকোনো কিতাপৰ প্ৰথম অসমীয়া ভাষান্তৰ।
২০১৭ চনত কিতাপখন অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছে অসম প্ৰশাসনিক সেৱাৰ জ্যেষ্ঠ বিষয়া তথা অনুবাদক আৰু লেখক ইন্দ্ৰাণী লস্কৰে।
মোৰ দেশ আৰু মোৰ মানুহ হ'ল তিব্বতৰ ধৰ্মীয় আৰু ৰাজনৈতিক মুৰব্বী চতুৰ্দশ দালাই লামা টেনজিং গিয়াত্‍ ছোৰ আত্মজীৱনী গ্ৰন্থৰ অসমীয়া অনুবাদ।
গ্ৰন্থখনত এজন দালাই লামাৰ জীৱনৰ এচোৱা কালৰ উপৰি তিব্বতৰ ৰাজনৈতিক আৰু ধৰ্মীয় ইতিহাসৰ বৰ্ণনা আছে।
প্ৰতিদেহ, প্ৰতিৰক্ষী বা এণ্টিবডি হ'ল দেহে বহিৰাগত পদাৰ্থৰ বা প্ৰতিৰক্ষা-উদ্দীপকৰ উপস্থিতিৰ প্ৰত্যুত্তৰ হিচাপে দেহৰ প্ৰতিৰক্ষা তন্ত্ৰৰ দ্বাৰা উৎপন্ন এক প্ৰকাৰৰৰ প্ৰতিৰক্ষামূলক প্ৰ'টিন জাতীয় পদাৰ্থ।
প্ৰতিৰক্ষিকাবোৰ প্ৰতিৰক্ষা-উদ্দীপকবোৰক নিষ্ক্ৰিয় কৰে আৰু সিহঁতৰ ৱাই-আকৃতিৰ বাহুদ্বয়ৰ অগ্ৰপ্ৰান্তবোৰৰ মাধ্যমেদি আবদ্ধ কৰি সিহঁতক দেহ পৰা বিতাড়ন কৰাৰ চেষ্টা কৰে।
দেহ বহু ধৰণৰ পদাৰ্থক প্ৰতিৰক্ষা-উদ্দীপক হিচাপে গণ্য কৰিব পাৰে, যেনে ৰোগ সংক্ৰামণকাৰী বীজাণু , বিষাক্ত পদাৰ্থ যেনে কীটপতঙ্গৰ বিষ, বহিৰাগত প্ৰ'টিন, ইত্যাদি।
দেহৰ এই অবৈধ অনুপ্ৰবেশকাৰীবোৰক ধ্বংস কৰাৰ বাবে দেহৰ প্ৰতিৰক্ষাতন্ত্ৰই কিছুমান পদ্ধতিৰ সহায়তা গ্ৰহণ কৰে।
ইয়াৰ ভিতৰত সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ এটা প্ৰক্ৰিয়া হল প্ৰতিদেহ বা প্ৰতিৰক্ষী সংশ্লেষণ বা উৎপাদন।
যেতিয়া কোনো প্ৰতিজন বি-কোষৰ পৃষ্ঠৰ সৈতে আবদ্ধ হয়, তেতিয়া বি-কোষ উদ্দীপ্ত হৈ পৰিপক্বতা লাভ কৰে আৰু কিছুমান অভিন্নৰূপী কোষলৈ বিভক্ত হয়, এইবোৰক "ক্লন" বোলা হয়।
যেতিয়া দেহত কোনো বহিৰাগত পদাৰ্থ বা প্ৰতিৰক্ষা-উদ্দীপক বা প্ৰতিজন প্ৰবেশ কৰে, দেহৰ প্ৰতিৰক্ষাতন্ত্ৰই পদাৰ্থটোক বহিৰাগত হিচাপে চিনাক্ত কৰে।
এই প্ৰতিজনবোৰ দেহত ৰোগ সংক্ৰমণৰ সময়ত প্ৰৱেশ কৰে নাইবা ছিটা প্ৰদানৰ সময়ত উদ্দেশ্যমূলকভাবে দেহত প্ৰবেশ কৰোৱা হয়, যাতে প্ৰতিদেহ উৎপাদন প্ৰক্ৰিয়াটো উদ্দীপ্ত হয়।
যোগিনীতন্ত্ৰৰ পূৰ্বখণ্ডৰ প্ৰথম অধ্যায়ত শিৱই পাৰ্ৱতীৰ আগত গুৰুমহাত্ম্য আৰু ধৰ্মাচৰণত গুৰুৰ আৱশ্যকতা ব্যাখ্যা কৰি তন্ত্ৰ আৰম্ভ কৰিছে।
দ্বিতীয় অধ্যায়ত কালীৰহস্য আৰু মালা জপৰ পদ্ধতি আৰু তৃতীয় অধ্যায়ত আন কেইবিধমান জপ আৰু কৱচৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
চতুৰ্থ আৰু পঞ্চম অধ্যায়ত ষঠকৰ্ম, পুৰশ্চৰণ, মন্ত্ৰসাধন আদি কিছুমান বিশেষ সাধনাৰ কথা কোৱা হৈছে।
অষ্টম, নৱম আৰু দশম পটলত যোগিনী উৎপত্তি, কালীক চিৎ স্বৰূপা আৰু ব্ৰহ্মবিগ্ৰহাৰূপে ব্ৰহ্মত্ব প্ৰদান, বিশ্বসৃষ্টিৰ বৰ্ণনা আদি বিবিধ বিষয় বৰ্ণিত হৈছে।
একাদশ অধ্যায়ত কামৰূপ ৰাজ্যৰ চাৰিসীমা আৰু মহাত্ম্যৰ বৰ্ণনা দিয়াৰ লগতে নৰকাসুৰ আৰু বশিষ্টৰ আখ্যানো দাঙি ধৰিছে।
ব্ৰাহ্মণৰ মাহাত্ম্যৰ লগতে জপ আৰু দুবিধ কৰ্মৰ ফলদায়ক ক্ষমতাৰ কথা দ্বাদশ আৰু ত্ৰয়োদশ অধ্যায়ত কোৱা হৈছে।
চতুৰ্দশ অধ্যায়ত সৌমাৰপীঠত ৰাজত্ব কৰা ইন্দ্ৰবংশীসকলৰ উৎপত্তি আৰু পঞ্চদশ অধ্যায়ত কেশী দৈত্যৰ আখ্যান আৰু যোনী-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰিছে।
ষোড়শ অধ্যায়ত মহাদেৱক ত্ৰিমূৰ্তিৰ শ্ৰেষ্ঠ আৰু কালীদেৱীক পৰম সত্যৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ লগতে কাশীধামৰ মহিমাও বৰ্ণনা কৰিছে।
সপ্তদশ, অষ্টদশ আৰু ঊনবিংশ অধ্যায়ত কুমাৰী চৰিত্ৰ, কুমাৰী-পূজাৰ বিধি আৰু ফল, কলোহ চৰিত্ৰ, গংগা মাহাত্ম্য আৰু কালীদেৱীৰ মাহাত্ম্যৰ বৰ্ণনা কৰিছে।
উত্তৰ খণ্ডৰ প্ৰথম অধ্যায়ত কামৰূপৰ নানা স্থান আৰু পীঠৰ বৰ্ণন আৰু দ্বিতীয় অধ্যায়তত নিৰ্দিষ্ট তিথি, নক্ষত্ৰ আৰু বাৰত কৰণীয় আৰু বৰ্জনীয় কাৰ্যৰ কথা কোৱা হৈছে।
চতুৰ্থ অধ্যায়ত অষ্টোত্তৰ শত সংখ্যক পীঠৰ উল্লেখ আৰু অশ্বক্ৰান্ত মন্দিৰআদি তীৰ্থৰ বৰ্ণনা দিয়া হৈছে।
প্ৰধান তীৰ্থস্থানবোৰৰ বৰ্ণনাৰ উপৰিও তীৰ্থ গমনৰ ফল, নিৰ্দিষ্ট তিথি আৰু নক্ষত্ৰত কৰিবলগীয়া ধৰ্মানুষ্ঠানবোৰ, দীক্ষা কি ইত্যাদিবোৰ পঞ্চম আৰু ষষ্ঠ অধ্যায়ত উল্লেখ কৰা হৈছে।
ধৰ্মগ্ৰন্থ ৰচনাৰ পদ্ধতি আৰু দেৱীৰ পূজা সম্বন্ধীয় কিছুমান বিশেষ কথা সপ্তম অধ্যায়ত আলোচিত হৈছে।
নৱম অধ্যায়ত বিবিধ কথাৰ সমাবেশ হোৱাৰ লগত এই পটলৰ শেষৰফাললৈ হয়গ্ৰীৱ মাধৱ মন্দিৰৰ উৎপত্তি আৰু হয়গ্ৰীৱ সাধনৰ বহল বিৱৰণ পোৱা যায়।
ধৰ্মীয় আৰু দাৰ্শনিক নীতিৰ বাহিৰে এই এককৃত তন্ত্ৰ সমূহত কিছুমান ঐতিহাসিক ঘটনাৰ তথ্য পোৱা গৈছে।
উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত প্ৰচলিত যোগিনী তন্ত্ৰ তিব্বতীয় বৌদ্ধ ধৰ্মৰ বজ্ৰযান তন্ত্ৰৰ ভাগ যোগিনী তন্ত্ৰ সমূহতকৈ পৃথক।
বজ্ৰযান তন্ত্ৰৰ অনুত্তৰাযোগৰ উপশাখা মাতৃ তন্ত্ৰ সমূহৰ এক উপশ্ৰেণীকো যোগিনী তন্ত্ৰ বোলে।
এই তন্ত্ৰশাস্ত্ৰ খনিৰ ৰচনাকাল চতুৰ্দশ শতিকাৰ কোনো সময় বুলি ড॰ হৰিনাথ শৰ্মাদলৈদেৱে কেইবাটাও যুক্তি সহকাৰে তেখেতৰ ‘অসমত শক্তিসাধনা আৰু শাক্ত সাহিত্য’ শীৰ্ষক গৱেষণা গ্ৰন্থখনিত লিপিবদ্ধ কৰিছে।
এই যুদ্ধৰ পৰিণামৰ পৰা অশোক এজন শাসনকৰ্তাৰ পৰা মহামতি অশোকলৈ উত্তৰণ ঘটাৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হয়।
লক্ষাধিক লোকৰ কৰুণ মৃত্যু আৰু নিৰ্মম আঘাতৰ যন্ত্ৰণা প্ৰত্যক্ষ কৰি তেওঁৰ হৃদয় মৰ্মস্তুদ বেদনাৰে ক্ষত-বিক্ষত হৈ পৰিল।
বিৰাট এক ধ্বংসৰ অনুতাপত দগ্ধ হৈ এই গ্লানিকৰ যন্ত্ৰণাৰ পৰা মুক্তি বিচাৰি বুদ্ধদেৱৰ পাছৰ ষষ্ঠজন ধৰ্মগুৰু উপগুপ্তৰ ওচৰত দীক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
তেতিয়াৰ পৰা অশোকে বুদ্ধ প্ৰচাৰিত প্ৰেম আৰু কৰুণা, অহিংসা আৰু মৈত্ৰীৰ ভাবধাৰাৰে আত্ম-শুদ্ধিৰ বাট বিচাৰি লয়।
বুদ্ধ-ধৰ্ম-সংঘৰ একান্ত অনুগামী হৈ নিধ্যানৰ দ্বাৰা সৰ্বমানৱৰ কল্যাণৰ চিন্তাত নিজকে প্ৰবৃত্ত কৰে।