polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
তেখেতক বিভিন্ন সংগঠনে 'মঞ্চ ভাস্কৰ', 'মঞ্চ কোঁৱৰ', 'নাট্য প্ৰভাকৰ', 'চিৰ সেউজ', 'মহাগুৰু' আদি বিভিন্ন অভিধাৰে বিভূষিত কৰিছিল।
সুদীৰ্ঘ সাংস্কৃতিক জীৱনত মহানন্দ শৰ্মাই নটৰাজ, মঞ্চৰূপা, সুৰদেৱী, অসমষ্টাৰ, কহিনুৰ, ভাগ্যদেৱী, মনালিছা, শংকৰদেৱ, হেঙুল, মেঘদূত, উদয়ন, শৰাইঘাট, ৰাজতিলক আদিৰ দৰে নাট্যগোষ্ঠীত অভিনয় কৰে৷ কহিনুৰ থিয়েটাৰৰ জন্মলগ্নৰ পৰা অভিনেতা আছিল শৰ্মা৷ তাৰোপৰি কহিনুৰৰ উত্তৰণত মহানন্দ শৰ্মাৰ আছিল বিশেষ অৰিহণা৷ কহিনুৰৰ মঞ্চতেই ‘পাহাৰৰ জুই’ নামৰ নাটকখনত দ্বৈত অভিনয় প্ৰদৰ্শন কৰিছিল৷ ভ্ৰাম্যমানৰ মঞ্চত দ্বৈত অভিনয় কৰা প্ৰথমগৰাকী অভিনেতা আছিল মহানন্দ শৰ্মা৷
এইখন থিয়েটাৰতে তেখেতে ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ প্ৰখ্যাত 'কাবুলিৱালা' অসমীয়া মঞ্চৰূপ আগবঢ়ায়৷ নাম ভূমিকাত তেখেতৰ অভিনয়ে বিশেষ খ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল।
মহানন্দ শৰ্মাই পঢ়াশলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে নলবাৰীৰ গৰ্ডন হাইস্কুলত৷ উচ্চশিক্ষাৰ প্ৰতি মাত্ৰাধিক গুৰুত্ব নিদি তেখেতে শিল্পচৰ্চাত মনোনিৱেশ কৰিছিল৷ ছাত্ৰ হৈ থকাৰ অৱস্থাতেই কটন কলেজৰ সৰস্বতী পূজাৰ গেট সজাবলৈ তেখেতক নলবাৰীৰ পৰা আমন্ত্ৰণ কৰা হৈছিল৷ গেটখন তেখেতে অসমৰ লোককলাৰ আৰ্হিৰে সজাই পৰাই সকলোকে আকৰ্ষিত কৰিছিল৷
সত্তৰৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে মঞ্চৰূপা থিয়েটাৰত মহানন্দ শৰ্মাই নাট্যকাৰ-অভিনেতা ভবেন বৰুৱাৰ লগ লাগি দুখন মঞ্চত নাটক উপস্থাপনৰ দিহা কৰে৷ ইয়াৰ আগলৈকে ভ্ৰাম্যমাণত কেৱল এখন মঞ্চতহে নাট্য মঞ্চস্থ হৈছিল৷
এইসময়ত চক্ৰবেহু ভেদ কৰাৰ বাবে পাণ্ডৱ শিবিৰত অভিমন্যুৰ বাহিৰে আৰু কোনো উপস্থিত নথকাৰ বাবে যুধিষ্ঠিৰে তেওঁৰ ওপৰতে এই গুৰুভাৰ অৰ্পণ কৰে।
এইসময়ত যুধিষ্ঠিৰ, ভীম, ধৃষ্টদ্যুম্ন, শিখণ্ডী, সাত্যকী, বিৰাট আৰু দ্ৰুপদে বেহুত প্ৰবেশ কৰাৰ চেষ্টা কৰে যদিও ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ জোঁৱাই সিন্ধুৰাজ জয়দ্ৰথে শিৱৰ বৰত তেওঁলোকক পৰাস্ত কৰে আৰু বেহুৰ প্ৰৱেশ পথ ৰুদ্ধ কৰে।
শল্যপুত্ৰ ৰুক্মৰথ, দুৰ্যোধনৰ পুত্ৰ লক্ষ্মণ আৰু কোশলৰাজ বৃহদবলে তেওঁৰ বাণত মৃত্যুবৰণ কৰে।
অজ্ঞাতবাসকালত পঞ্চপাণ্ডৱ আৰু দ্ৰৌপদী মৎস্যৰাজ বিৰাটৰ ওচৰত ছদ্মবেশত আশ্ৰয় গ্ৰহণ কৰে।
তেৰ বছৰ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত তেওঁলোকে আত্মপ্ৰকাশ কৰাত বিৰাটে নিজ কন্যা উত্তৰাৰ লগত অৰ্জুনৰ বিবাহৰ প্ৰস্তাব দিয়ে।
কিন্তু যিহেতু অৰ্জুনে বৃহন্নলাৰ ৰূপত উত্তৰাক নৃত্যশিক্ষা প্ৰদান কৰিছিল গতিকে উত্তৰা তেওঁৰ শিষ্যা আৰু তেওঁ উত্তৰাক পুত্ৰীজ্ঞান কৰে, সেয়ে যিহেতু এই বিবাহ সম্ভৱ নহয়, গতিকে তেওঁ উত্তৰাক পুত্ৰবধূ ৰূপে গ্ৰহণ কৰে।
অভিমন্যু মহাভাৰত মহাকাব্যৰ অন্যতম উল্লেখযোগ্য বীৰ চৰিত্ৰ আৰু অৰ্জুন-সুভদ্ৰাৰ পুত্ৰ, কৃষ্ণৰ ভাগিন আৰু মৎস্য ৰাজকন্যা উত্তৰাৰ স্বামী।
গৰ্ভাৱস্থাত সুভদ্ৰাই অৰ্জুনৰ ওচৰত চক্ৰবেহুত প্ৰবেশৰ প্ৰণালী শুনিয়েই টোপনি যোৱাত অভিমন্যুই কেৱল চক্ৰবেহুত প্ৰবেশ কৰাটো শিকিলে কিন্তু বাহিৰ হোৱাটো নিশিকিলে।
পাণ্ডৱসকলৰ বনবাস আৰু অজ্ঞাতবাসৰ কাৰণে অভিমন্যুই তেওঁৰ বাল্যকাল দ্বাৰকাত মোমায়েক শ্ৰী কৃষ্ণৰ ঘৰত অতিবাহিত কৰে।
তাত কৃষ্ণ আৰু বলোৰামৰ অভিভাৱকত্বত তেওঁ কৃষ্ণপুত্ৰ প্ৰদ্যুম্ন আৰু যাদৱবীৰ কৃতবৰ্মা আৰু সাত্যকীৰ ওচৰত অস্ত্ৰশিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
গিয়াছ জুলিয়াছ চিজাৰৰ জন্ম হৈছিল এক পেট্ৰিচিয়ান পৰিয়ালত, জুলিয়া নামৰ জেনেৰেল, যিয়ে কিংবদন্তি ট্ৰজান ৰাজকুমাৰ এনিয়াছৰ পুত্ৰ জুলুছৰ পৰা অৱতৰণ ৰখাৰ দাবী কৰিছিল, যাক শুক্ৰ দেৱীৰ পুত্ৰ বুলি ধাৰণা কৰা হয়।
জুলি আলবা মূলৰ আছিল, যাক খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৭ম শতিকাৰ মাজভাগত আলবা লঙ্গাৰ ধ্বংসৰ পিছত ৰোমত বসতি স্থাপন কৰা এক আগশাৰীৰ আলবান ঘৰ হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছিল।
জুলি ও বোভিলাত এটা প্ৰাৰম্ভিক সময়ত বিদ্যমান আছিল, যাৰ প্ৰমাণ আছিল সেই চহৰৰ থিয়েটাৰত থকা এটা বেদীৰ ওপৰত এটা অতি প্ৰাচীন শিলালিপি, যিয়ে লেগ আলবানা বা আলবান ৰীতি-নীতি অনুসৰি তেওঁলোকৰ ত্যাগৰ বিষয়ে কয়।
প্লিনি দ্য এল্ডাৰৰ মতে কগনোমেন "চিজাৰ"ৰ উৎপত্তি হৈছিল, এজন পূৰ্বপুৰুষৰ সৈতে যি চিজাৰিয়ান চেক্সনৰ দ্বাৰা জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল হিষ্টোৰিয়া আগষ্টাই তিনিটা বৈকল্পিক ব্যাখ্যাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে: প্ৰথম চিজাৰৰ চুলিডাঠ আছিল ; যে তেওঁৰ উজ্জ্বল ধূসৰ চকু আছিল ; বা তেওঁ যুদ্ধত পুনিক যুদ্ধৰ সময়ত এটা হাতী হত্যা কৰিছিল ।
চিজাৰে হাতীৰ ছবি থকা মুদ্ৰা জাৰী কৰিছিল আৰু পৰামৰ্শ দিছিল যে তেওঁ তেওঁৰ নামৰ পিছৰ ব্যাখ্যাৰ পক্ষপাতী আছিল।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬০ চনত চিজাৰ, ক্ৰেচাছ আৰু পম্পিয়ে প্ৰথম ত্ৰিমূৰ্তি গঠন কৰে, যি হৈছে এক ৰাজনৈতিক মিত্ৰতা যি কেইবা বছৰ ধৰি ৰোমান ৰাজনীতিত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল।
তেওঁলোকৰ জনপ্ৰিয় হিচাপে ক্ষমতা সংগ্ৰহৰ প্ৰচেষ্টাৰ ৰোমান চিনেটৰ ভিতৰত অপ্টিমেটসকলে বিৰোধিতা কৰিছিল, তেওঁলোকৰ ভিতৰত চিচেৰোৰ সঘনাই সমৰ্থনত কেটো দ্য ইয়ংগাৰ আছিল।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫১ তাৰিখৰ ভিতৰত সম্পূৰ্ণ হোৱা গেলিক যুদ্ধত সামৰিক বিজয়ৰ জৰিয়তে চিজাৰ ৰোমান গণৰাজ্যৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী ৰাজনীতিবিদসকলৰ মাজৰ এজন হৈ পৰিছিল, যিয়ে ৰোমান অঞ্চলক যথেষ্ট সম্প্ৰসাৰিত কৰিছিল।
এই সাফল্য আৰু তেওঁৰ প্ৰবীণ সেনাৰ সমৰ্থনে পম্পিৰ স্থিতি গ্ৰহণ কৰাৰ ভাবুকি দিছিল, যি খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫৩ চনত ক্ৰেচাছৰ মৃত্যুৰ পিছত চিনেটৰ সৈতে নিজকে পুনৰ সংৰেখিত কৰিছিল।
গেলিক যুদ্ধ সমাপ্ত হোৱাৰ লগে লগে চিনেটে চিজাৰক তেওঁৰ সামৰিক আদেশৰ পৰা আঁতৰি ৰোমলৈ উভতি যাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
চিজাৰে মুকলিকৈ ৰুবিকন পাৰ হৈ এটা সেনাৰ মুৰব্বী হৈ ৰোমঅভিমুখে যাত্ৰা কৰি চিনেটৰ কৰ্তৃত্বক অমান্য কৰে।
ইয়াৰ ফলত চিজাৰৰ গৃহযুদ্ধ আৰম্ভ হয়, যিটো তেওঁ জিকিছিল আৰু তেওঁক প্ৰায় অপ্ৰত্যাহ্বানহীন ক্ষমতা আৰু প্ৰভাৱৰ অৱস্থাত ৰাখিছিল।
ৰোমলৈ উভতি অহাৰ পিছত তেওঁ সামৰিক ট্ৰিবিউন নিৰ্বাচিত হয়, যি ৰাজনৈতিক কেৰিয়াৰৰ প্ৰথম পদক্ষেপ।
তেওঁ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬৯ চনত কুৱেষ্টৰ নিৰ্বাচিত হৈছিল, আৰু সেই বছৰটোত তেওঁ তেওঁৰ খুড়ী জুলিয়াৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ ভাষ্য প্ৰদান কৰিছিল, যাৰ ভিতৰত আছিল তেওঁৰ স্বামী মাৰিয়ছৰ ছবি, যি চুল্লাৰ দিনৰ পৰা দেখা নাযায়, অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াশোভাযাত্ৰাত।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬৯ চনৰ বসন্ত বা গ্ৰীষ্মকালৰ আৰম্ভণিতে পত্নীৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ পিছত চিজাৰে হিস্পানিয়াত নিজৰ কুৱেষ্টৰশ্বিপ পৰিৱেশন কৰিবলৈ গৈছিল।
তাত থাকোঁতে, তেওঁ আলেকজেণ্ডাৰ দ্য গ্ৰেটৰ এটা মূৰ্তিৰ সন্মুখীন হৈছিল বুলি কোৱা হয়, আৰু অসন্তুষ্টিৰে উপলব্ধি কৰিছিল যে তেওঁ এতিয়া এনে এক বয়সত আছিল যেতিয়া আলেকজেণ্ডাৰৰ ভৰিত পৃথিৱীখন আছিল, আনহাতে তেওঁ তুলনামূলকভাৱে কম অৰ্জন কৰিছিল।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬৭ চনত উভতি অহাৰ পিছত তেওঁ চুল্লাৰ নাতিনী পম্পিয়াক বিয়া কৰায়, যাক পিছত তেওঁ বোনা দিয়া কেলেংকাৰীত জড়িত হোৱাৰ পিছত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬১ চনত বিবাহ বিচ্ছেদ কৰে।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬৫ চনত তেওঁ কৌৰুল এডিল নিৰ্বাচিত হয় আৰু আড়ম্বৰপূৰ্ণ খেল মঞ্চস্থ কৰে যিয়ে তেওঁক অধিক মনোযোগ আৰু জনসমৰ্থন লাভ কৰে।
চৰকাৰৰ নিয়ন্ত্ৰণ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত, চিজাৰে জুলিয়ান বৰ্ষপঞ্জী সৃষ্টিকে ধৰি সামাজিক আৰু চৰকাৰী সংস্কাৰৰ এক কাৰ্যসূচী আৰম্ভ কৰে।
তেওঁ গণৰাজ্যৰ আমোলাতন্ত্ৰক কেন্দ্ৰীভূত কৰিছিল আৰু অৱশেষত "জীৱনৰ বাবে একনায়ক" বুলি ঘোষণা কৰা হৈছিল।
তেওঁৰ জনপ্ৰিয় আৰু আধিপত্যবাদী সংস্কাৰে অভিজাত সকলক খং তুলিছিল, যিসকলে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে ষড়যন্ত্ৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪৪ মাৰ্চৰ আইডছত চিজাৰক ব্ৰুটাছ আৰু কেছিয়াছৰ নেতৃত্বত বিদ্ৰোহী চিনেটৰৰ এটা দলে হত্যা কৰে, যিয়ে তেওঁক চুৰিৰে হত্যা কৰে।
গৃহযুদ্ধৰ এক নতুন শৃংখলা আৰম্ভ হয় আৰু গণৰাজ্যৰ সাংবিধানিক চৰকাৰ কেতিয়াও সম্পূৰ্ণৰূপে পুনৰুদ্ধাৰ কৰা নহয়।
চিজাৰৰ মহান ভতিজা আৰু দত্তক লোৱা উত্তৰাধিকাৰী অক্টাভিয়ান, যাক পিছলৈ আগষ্টাছ বুলি জনা যায়, ৰোমান গণৰাজ্যৰ অন্তিম গৃহযুদ্ধত তেওঁৰ বিৰোধীসকলক পৰাস্ত কৰি একমাত্ৰ ক্ষমতালৈ উন্নীত হৈছিল।
অক্টাভিয়ানে তেওঁৰ শক্তি দৃঢ় কৰাৰ বাবে আৰম্ভ কৰিছিল, আৰু ৰোমান সাম্ৰাজ্যৰ যুগ আৰম্ভ হৈছিল।
কিন্তু চুল্লাৰ চূড়ান্ত বিজয়ৰ পিছত চিজাৰৰ পুৰণি শাসনৰ সৈতে থকা সম্পৰ্কই তেওঁক নতুন শাসনৰ বাবে লক্ষ্য কৰি তুলিছিল।
তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰ, তেওঁৰ পত্নীৰ যৌতুক আৰু যাজকত্ব ৰক্ষা কৰা হৈছিল, কিন্তু তেওঁ কৰ্ণেলিয়াক বিবাহ বিচ্ছেদ দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে আত্মগোপন কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।
তেওঁৰ বিৰুদ্ধে থকা ভাবুকিতেওঁৰ মাতৃৰ পৰিয়ালৰ হস্তক্ষেপৰ দ্বাৰা উঠাই লোৱা হৈছিল, য'ত চুল্লা আৰু ভেষ্টাল কুমাৰীসকলৰ সমৰ্থক আছিল।
তেওঁৰ যাজকত্ব হেৰুওৱাৰ ফলত তেওঁ সামৰিক কেৰিয়াৰ গঢ়ি তুলিব পাৰিছিল, কিয়নো বৃহস্পতিগ্ৰহৰ মহাপুৰোহিতক ঘোঁৰা স্পৰ্শ কৰিবলৈ, নিজৰ বিছনাৰ বাহিৰত তিনি ৰাতি বা ৰোমৰ বাহিৰত এদিন ৰাতি শুবলৈ বা সৈন্যবাহিনীৰ ফালে চাবলৈ অনুমতি দিয়া হোৱা নাছিল।
চিজাৰ এজন দক্ষ লেখক আৰু ইতিহাসবিদ আৰু লগতে এজন ৰাজনীতিবিদ আছিল; তেওঁৰ জীৱনৰ বেছিভাগ অংশ তেওঁৰ সামৰিক অভিযানৰ নিজৰ বিৱৰণৰ পৰা জনা যায়।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁৰ জ্ঞানীসকলক "সম্ৰাট"ৰ সমাৰ্থক হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হৈছিল; "চিজাৰ" উপাধিটো সমগ্ৰ ৰোমান সাম্ৰাজ্যত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যাৰ ফলত কাইজাৰ আৰু জাৰৰ দৰে আধুনিক জ্ঞানৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁ প্ৰায়ে সাহিত্যিক আৰু শৈল্পিক কাৰ্য্যত অভিনয় কৰিছে, আৰু তেওঁৰ ৰাজনৈতিক দৰ্শন, যাক চিজাৰবাদ বুলি জনা যায়, ৰাজনীতিবিদসকলক আধুনিক যুগলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।
জলদস্যুসকলে ৰূপৰ ২০জন প্ৰতিভাৰ মুক্তিপণ দাবী কৰিছিল, কিন্তু তেওঁ জোৰ দি কৈছিল যে তেওঁলোকে ৫০জন বিচাৰিব।
তাৰ পিছত তেওঁ তেওঁলোকক নিজৰ কৰ্তৃত্বত ক্ৰুচবিদ্ধ কৰিছিল, যিদৰে তেওঁ বন্দী অৱস্থাত প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল— জলদস্যুসকলে কৌতুক হিচাপে লোৱা প্ৰতিশ্ৰুতি।
অতি সোনকালেই তেওঁক এছিয়াত সামৰিক পদক্ষেপলৈ পুনৰ মাতি অনা হৈছিল, পূবৰ পৰা হোৱা আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিবলৈ সহায়ক সকলৰ এটা দল উত্থাপন কৰিছিল।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৮৫ চনত চিজাৰৰ দেউতাকৰ আকস্মিক মৃত্যু হয়, যাৰ ফলত চিজাৰ ১৬ বছৰ বয়সত পৰিয়ালৰ মুৰব্বী হয়।
তেওঁৰ বয়সৰ আগমন তেওঁৰ খুৰাক গিয়াছ মাৰিয়ছ আৰু তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী লুছিয়াছ কৰ্ণেলিয়াছ চুল্লাৰ গৃহযুদ্ধৰ সৈতে মিলিত হৈছিল।
দুয়োপক্ষই তেওঁলোকৰ ৰাজনৈতিক বিৰোধীসকলক যেতিয়াই আধিপত্যত আছিল তেতিয়াই তেওঁলোকৰ ৰক্তক্ষয়ী পৰিষ্কাৰ কৰিছিল।
মাৰিয়ছ আৰু তেওঁৰ সহযোগী লুছিয়াছ কৰ্ণেলিয়াছ চিন্না চহৰখনৰ নিয়ন্ত্ৰণত আছিল যেতিয়া চিজাৰক নতুন ফ্লেমেন ডায়েলিছ হিচাপে মনোনীত কৰা হৈছিল, আৰু তেওঁ চিন্নাৰ জীয়ৰী কৰ্ণেলিয়াৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
চিজাৰে অনুভৱ কৰিছিল যে স্বৈৰশাসকে নিজৰ মন সলনি কৰিলে চুল্লাৰ পৰা বহু দূৰত থকাটো অধিক সুৰক্ষিত হ'ব, সেয়েহে তেওঁ ৰোম এৰি সেনাত যোগদান কৰে, এছিয়াৰ মাৰ্কাছ মিনুচিয়াছ থাৰ্মাছ আৰু চিলিকিয়াৰ চাৰ্ভিলিয়াছ ইছাৰিকছৰ অধীনত সেৱা আগবঢ়ায়।
তেওঁ ৰজা নিকোমেডছৰ নৌবহৰৰ সহায় সুৰক্ষিত কৰিবলৈ বিথিনিয়ালৈ অভিযানত গৈছিল, কিন্তু তেওঁ নিকোমেডছৰ আদালতত ইমান দিন অতিবাহিত কৰিছিল যে ৰজাৰ সৈতে সম্পৰ্কৰ উৰাবাতৰি ওলাইছিল, যিটো চিজাৰে গোটেই জীৱন ৰজাৰ সৈতে তীব্ৰভাৱে অস্বীকাৰ কৰিছিল।
তেওঁলোকৰ প্ৰাচীন বংশানুক্ৰম স্বত্বেও, জুলি চিজাৰসকল ৰাজনৈতিকভাৱে বিশেষভাৱে প্ৰভাৱশালী নাছিল, যদিও তেওঁলোকে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰথম শতিকাৰ আৰম্ভণিতে তেওঁলোকৰ ৰাজনৈতিক ভাগ্যৰ কিছু পুনৰুজ্জীৱিতকৰণ উপভোগ কৰিছিল চিজাৰৰ দেউতাক, যাক গিয়াছ জুলিয়াছ চিজাৰ বুলিও কোৱা হয়, এছিয়া প্ৰদেশ শাসন কৰিছিল, আৰু তেওঁৰ ভগ্নী জুলিয়া, চিজাৰৰ খুড়ীয়েক, গণৰাজ্যৰ অন্যতম বিশিষ্ট ব্যক্তি গিয়াছ মাৰিয়ছক বিয়া কৰায়।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৭৮ চনত চুল্লাৰ মৃত্যুৰ কথা শুনি চিজাৰে ৰোমলৈ উভতি অহাৰ বাবে যথেষ্ট সুৰক্ষিত অনুভৱ কৰিছিল।
তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰ জব্দ হোৱাৰ পিছত তেওঁৰ কোনো উপায় নাছিল, কিন্তু তেওঁ ৰোমৰ নিম্ন শ্ৰেণীৰ চুবুৰা নামৰ চুবুৰাত এটা সাধাৰণ ঘৰ লাভ কৰিছিল।
তেওঁ আইনী ওকালতিৰ ফালে ঘূৰি আহিছিল আৰু তেওঁৰ ব্যতিক্ৰমী ভাষ্যৰ বাবে জনাজাত হৈছিল আৰু তেওঁৰ সৈতে আৱেগিক ভংগীমা আৰু উচ্চ স্বৰ, আৰু প্ৰাক্তন ৰাজ্যপালসকলৰ ওপৰত ধন দাবী আৰু দুৰ্নীতিৰ বাবে কুখ্যাত নিৰ্মম গোচৰৰ বাবে জনাজাত হৈছিল।
প্ৰথম ত্ৰিমূৰ্তিৰ এজন সদস্য, চিজাৰে গৃহযুদ্ধত পম্পিক পৰাস্ত কৰাৰ আগতে গেলিক যুদ্ধত ৰোমান সৈন্যবাহিনীক নেতৃত্ব দিছিল আৰু খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪৯ ৰ পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪৪ চনত তেওঁৰ হত্যালৈকে ৰোমান গণৰাজ্যক একনায়ক হিচাপে শাসন কৰিছিল।
ৰোমান গণৰাজ্যৰ মৃত্যু আৰু ৰোমান সাম্ৰাজ্যৰ উত্থানৰ ঘটনাত তেওঁ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
ভায়ামামা প্ৰযোজক হ'লঃ অসমীয়া বোলছবি 'ককাদেউতা, নাতি আৰু হাতী'-ক হিন্দী ছবি হিচাপে নিৰ্মান কৰিবলৈ ওলোৱা 'ভায়ামামা'ই লোৱা বলিউডৰ ভালেকেইগৰাকী শিল্পীৰ সাক্ষাৎকাৰ এই কেছেটৰ কাহিনীৰ আধাৰ।
ভায়ামামাৰ বিহ-হুঃ 'ভায়ামামা'ই ৰঙালী বিহুৰ অনুষ্ঠান আয়োজন কৰোঁতে হোৱা লটি-ঘটি এই শ্ৰাব্য কেছেটৰ কাহিনীৰ আধাৰ।
ভায়ামামাৰ ৰামায়নঃ 'ভায়ামামা'ই ৰামায়ন নিৰ্মান কৰে ৰাম, সীতা, ৰাৱন আদি চৰিত্ৰৰ বাবে ৰামায়নত বৰ্ণিত চৰিত্ৰ সমূহৰ ওপজা ঠাইৰ বৰ্তমানৰ বাসিন্দাসকলক লৈ।
ভায়ামামাৰ মহাভাৰতঃ দিল্লী দূৰদৰ্শনৰপৰা প্ৰচাৰিত বি. আৰ. চোপ্ৰাৰ 'মহাভাৰত' ছিৰিয়েলৰ আধাৰত কাহিনী ভাগ আগবঢ়োৱা হৈছে।
প্ৰথমে মঞ্চত কৌতুক অনুষ্ঠান পৰিৱেশনেৰে আৰম্ভ কৰা এই দলটোৱে পাছলৈ কেইখনমান কৌতুকৰ শ্ৰাৱ্য কেছেট উলিওৱাৰ উপৰিও এখন টিভি ছিৰিয়েল আৰু ভিডিঅ' ছবি নিৰ্মান কৰে।
'ভায়ামামা' কৌতুক গোষ্ঠীৰ সদস্যসকল আছিল, 'ধ্ৰুৱজিৎ কিশোৰ চৌধুৰী ', সুৰজিৎ গগৈ, সঞ্জীৱলাল দাস, ৰঞ্জিত দাস।
১৯৯৯ চনৰ ৪ ফেব্ৰুৱাৰীত হোৱা এটা পথ দূৰ্ঘটনাত 'ভায়ামামা' গোটৰ ধ্ৰুৱজিৎ কিশোৰ চৌধুৰী, সুৰজিৎ গগৈ, সঞ্জীৱলাল দাস, ৰঞ্জিত দাস আৰু লগতে শিৱৰাম কোঁচ, আৰু গাড়ীৰ চালক ভদ্ৰেশ্বৰ বসুমতাৰীৰ মৃত্যু হয়।
ভায়ামামা গোটৰ কৌতুক অনুষ্ঠান পৰিৱেশনৰ মূল ধাৰা আছিল বলিউডৰ অভিনেতাৰ মিমিক্ৰি , পাছলৈ বিভিন্ন ভাষিক সম্প্ৰদায়ৰ কথা কোৱাৰ ধৰণ অনুকৰণ কৰা হৈছিল।
'ভায়ামামা' নামৰ এটা চৰিত্ৰ, যাৰ অভিনয় কৰিছিল ধ্ৰুৱজিৎ কিশোৰ চৌধুৰীয়ে, আৰু পাৰ্শ-চৰিত্ৰ এটাৰ কথোপকথন আৰু তাৰ মাজতে বিভিন্ন উপলক্ষত বাকী অভিনেতাসকলৰ মিমিক অভিনয় সুমুৱাই কৌতুক সৃষ্টি কৰা হৈছিল।
সন্ত ভেলেণ্টাইন দিৱস , সাধাৰণতে চমুকৈ ভেলেণ্টাইন দিৱস হ'ল এজন বা ততোধিক খ্ৰীষ্টিয় শ্বহীদ চেইণ্ট ভেলেণ্টাইনৰ নামত উচৰ্গিত দিন।
এই দিনটো, উচ্চ মধ্য যুগৰ জিও’ফ্ৰি চাওঁচাৰ ৰ চক্ৰৰ লগত ৰাজকীয় প্ৰেমৰ পৰম্পৰাৰ জয়জয় ময়ময়ৰ সময়তে, প্ৰথম বাৰৰ বাবে ৰোমাণ্টিক প্ৰেমৰ লগত সাঙোৰ খাই পৰে।
এই দিৱসটো প্ৰথম বাৰৰ বাবে প’প গিলাচিয়াছে ৪৯৬ খ্ৰীঃ পূঃ ত প্ৰতিষ্ঠিত কৰে আৰু ইয়াক পিছত ১৯৬৯ চনত চতুৰ্থ প’প প’লৰ দ্বাৰা সাধাৰণ ৰোমান দিনপঞ্জীৰ পৰা আঁতৰাই দিয়া হয়।
নাট্যকাৰ উইলিয়াম শেক্সপীয়েৰে নাট্যৰূপ দি এই ঐতিহাসিক কাহিনীটো সমগ্ৰ বিশ্বতে জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল।
এই প্ৰেম কাহিনীটোৰ দুয়োগৰাকী নায়ক নায়িকাই তেওঁলোকৰ কৈশোৰতে পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ প্ৰেমত পৰে, আৰু পাছত বিবাহপাশটো আবদ্ধ হয়।
ৰোমিঅ’ আৰু জুলিয়েটৰ দুয়োটা পৰিয়ালৰ মাজত শত্ৰুতা থকা বাবে এই প্ৰেমৰ বান্ধোনত প্ৰাচীৰ হিচাপে থিয় দিয়ে।
দুয়োটি কিশোৰৰ কৰুণ মৃত্যুৱে দুয়োটা পৰিয়ালৰ শত্ৰুতাক বিনাশ কৰি প্ৰেমৰ বান্ধোনেৰে বান্ধ খাবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰে।
মমতাজ ছাহজাহানৰ সকলোতকৈ প্ৰিয় পত্নী আছিল কিন্তু মমতাজৰ অকাল মৃত্যু ঘটাত পত্নীৰ মৃত্যু চিৰযুগমীয়া কৰি ৰাখিবৰ বাবে ২০০০০ কৰ্মী, এহেজাৰ হাতী আৰু সুদীৰ্ঘ ২০ বছৰ কাল ব্যয় কৰি তাজমহল নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াইছিল।
১৪ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখত সন্মান জনোৱা সকল হৈছে ৰোমৰ ভেলেণ্টাইন আৰু টাৰ্ণিৰ ভেলেণ্টাইন . প্ৰায় ২৬৯ খ্ৰীষ্ট পূৰ্বাব্দত খ্ৰীষ্টিয় পুৰোহিত ৰোমৰ ভেলেণ্টাইন গৰাকীক মৃত্যুদণ্ডৰে দণ্ডিত কৰা হয় আৰু তেওঁক ভায়া ফ্লেমিনা নামে ঠাইত কবৰ দিয়া হয়।
হৃদয়ৰ আকৃতিৰ পৰিসীমা, কপৌ আৰু ডেউকা থকা কিউপিডৰ ছবিক, আধুনিক ভেলেণ্টাইন দিৱসৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
১৯ শতিকাৰ পৰা হাতে লিখা ভেলেণ্টাইন বাৰ্তা আঁতৰি, তাৰ ঠাইত পাইকাৰী হাৰত শুভেচ্ছা প্ৰত্ৰৰ প্ৰচলন আৰম্ভ হয়।
১৯০৩ চনত পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ ন’বেল বঁটা লাভ কৰা এইহাল প্ৰেমিক প্ৰেমিকাক লৈ লিখা এই কাহিনীটো ইংলেণ্ডত সবাটোকৈ জনপ্ৰিয়।
পাৰস্যৰ মধ্যযুগৰ এজন কবি জামি নুৰুদ্দিন আব্দুৰৰেহমানয়ে 'লায়লা মজনু' নামেৰে এটা ৰোমাণ্টিক কবিতা লিখিছিল।
মোগল সম্ৰাট আকবৰৰ পুত্ৰ ছেলিম আৰু আনাৰকলি নামৰ এগৰাকী সাধাৰণ নৰ্তকীৰ মাজত হোৱা এটা প্ৰেমৰ সম্বন্ধৰ আঁত ধৰিয়েই এই কাহিনীটো লিখা হৈছে।
সূৰ্যৰ দ্বাৰা বিকিৰণ হোৱা ফ’টন কণাক সৌৰকোষ নামৰ আৰ্হিৰ দ্বাৰা আবদ্ব কৰি নিৰ্দিষ্ট পদ্বতিৰে বিদ্যুৎ শক্তিলৈ ৰূপান্তৰ কৰা হয়।
ইয়াৰ উপৰিও দৈনন্দিন জীৱনত ব্যৱহৃত বিভিন্ন সা-সজুঁলিও এই পদ্বতিৰে প্ৰস্তুত কৰা হয়,যেনে সৌৰকুকাৰ, সৌৰচাকি, সৌৰলেম্প, সৌৰঘড়ী, সৌৰ এয়াৰ-কণ্ডিছনাৰ,সৌৰফেন,সৌৰগাড়ী,সৌৰ-চাৰ্জাৰ,সৌৰ-ষ্টিটলাইট,সৌৰফীৰ্জ ইত্যাদি।
বৰ্তমান কালত,সৌৰশক্তিৰ চাহিদা তথা ব্যৱহাৰ বিশ্বজুৰি দ্ৰুতগতিত বৃদ্বি পাইছে; আমেৰিকা যুক্তৰাষ্টই সৌৰশক্তিৰ পৰা বিদ্যুত উৎপাদনৰ ক্ষেত্ৰত পৃথিৱীৰ ভিতৰতে প্ৰথম স্থানত আছে।
সৌৰশক্তিৰ ক্ষেত্ৰত দেশখন বিশ্বজুৰি তৃতীয় স্থানত আছে; তেওঁলোকৰ সৌৰশক্তিৰ প্ৰযুক্তিৰ দুটা ভাগ হ’ল আৰু ।
ভাৰতৰ বহুতো পিছপৰা গাওঁক সৌৰ-বিদ্যুৰ দ্বাৰা আলোকিত কৰিবলৈ পদক্ষেপ লোৱা হৈছে ৰ তত্ত্বাবধানত।
সৌৰশক্তিত চহকী ভাৰতৰ অন্যতম অঞ্চলবোৰ হ’ল ৰাজস্থান, গুজৰাট, কৰ্ণাটক, কেৰালা, উত্তৰপ্ৰদেশ ইত্যাদি।
সৌৰ বা ছ’লাৰ কুকাৰ সমূহে প্ৰত্যক্ষভাবে সূৰ্যৰ তাপৰ সহায়ত ৰন্ধন কাৰ্য সম্পন্ন কৰে, নিৰ্মাণ অনুযায়ী বক্স-কুকাৰ,পেনেল-কুকাৰ আৰু প্ৰতিসৰিত –কুকাৰ আদি বিভিন্ন প্ৰকাৰেৰে ভাগ কৰিব পাৰি।
কুকাৰসমূহ অপৰিবাহী পদাৰ্থৰে নিৰ্মাণ কৰা হয় লগতেই ট্ৰাৰ্নছপেৰেণ্ট পদাৰ্থ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ওঠৰ আৰু উনৈশ শতিকাত এই পৰ্বতমালাৰ বিভিন্ন অংশলৈ জীৱবিজ্ঞানী, সাহিত্যিক, চিত্ৰকৰ আদিৰ আগমণ ঘটে।
প্ৰায় ১২০০ কিমি জুৰি থকা এই পৰ্বতমালা আঠখন দেশ ফ্ৰান্স, ম’নাক’,ছুইজাৰলেণ্ড, জাৰ্মানী, ইটালী, অষ্ট্ৰিয়া, লিকটেন্সটেইন আৰু শ্ল’ভেনিয়া পৰ্যন্ত বিস্তৃত হৈ আছে।
এল্পছ পৰ্বতমালাতকৈ অধিক উচ্চতাৰ ক’কেছাছ পৰ্বতমালা আৰু অধিক বিস্তৃত হৈ থকা উৰেলছ পৰ্বতমালাৰ কিছু অংশ এছিয়াত অৱস্থিত।
এল্পছ পৰ্বতমালা আফ্ৰিকান আৰু ইউৰেছিয়ান টেক্ট’নিক প্লেট ৰ সংঘৰ্ষৰ ফলত বহুবছৰ জোৰা এক প্ৰক্ৰিয়াৰে উদ্ভৱ হৈছে।
অসমীয়া নৃগোষ্ঠীয় মূলৰ, অসমীয়াভাষীক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ হোৱা খাৰখোৱা শব্দটিৰ উৎপত্তিৰ উৎস বিচাৰিলে দেখা যায় যে অতীজৰে পৰা এই লোকসকলৰ ৰন্ধন প্ৰকৰণত খাৰৰ ব্যাপক প্ৰয়োগ হৈছে আৰু এই খাৰ মধ্যযুগীয় অসম মুলুকত নিমখৰ পৰিৱৰ্তে ব্যৱহৃত হৈছিল আৰু তাৰো কাৰণ হৈছে সেইসময়ত নিমখ এক মহা মূল্যবান সামগ্ৰী আছিল।
কিন্তু ৰজাঘৰীয়াসকলৰ তেওঁলোকৰ লগত সঘনাই যুদ্ধ-বিগ্ৰহ চলি থকাৰ ফলত নিমখৰ আমদানি সততে বাধাপ্ৰাপ্ত হৈছিল আৰু যাৰ ফলত সাধাৰণ লোকসকলে লোণহীন ব্যঞ্জনকে খাবলগীয়া হৈছিল।
খাৰখোৱা শব্দটিৰ মৰ্য্যদা হানিকৰ অৰ্থত ব্যৱহাৰৰ কাৰণ সেয়ে এয়ে বুলিব পাৰি যে শব্দটিয়ে সৰ্ব-সাধাৰণ ৰাইজক ৰজাঘৰীয়া-বৰমূৰীয়াসকলৰ আগত নিঃকিন ৰূপত প্ৰকাশ কৰিছিল।
লোণে-সোণে সমান, শাকত নাখায় লোণ, পিতিকাত যায় তিনিগুন ইত্যাদি ফকৰা যোজনাৰ পৰাও অতীজতে নিমখৰ দুৰ্লভতাৰ অনুধাৱন কৰিব পাৰি।
খাৰখোৱা শব্দটি অসমীয়া ব্যংগাত্মক, বিদ্ৰূপাত্মক আৰু কেতিয়াবা গহীন সাহিত্যত আৰু লগতে সাধাৰণ কথা-বতৰাত এজন খাঁটি অসমীয়া সাধাৰণ লোকক বুজাবলৈ সততে ব্যৱহাৰ কৰা হৈ আহিছে।
শব্দটি কিছু পৰিমাণে মৰ্যাদা হানিকৰ অৰ্থত অসমীয়া সাধাৰণ লোকক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ হয় যদিও এই ব্যৱহাৰ অশালীন নহয় আৰু সেয়ে কোনো প্ৰকৃত অসমীয়াৰ গাত নালাগে।
দৰাচলতে এজন খাঁটি অসমীয়া লোকে নিজকে খাৰখোৱা বুলি পৰিচয় দি প্ৰকৃত অসমীয়া নৃগোষ্ঠীয় মূলৰ, অসমীয়াভাষী হোৱাৰ বিশেষাধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিবলৈ বিচাৰে।
নপকা অমিতা, ভীমকলৰ বাকলি ইত্যাদি খাৰৰ প্ৰাকৃতিক উৎসৰ পৰা খাৰ বা খাৰণি নামেৰে অসমীয়া ৰন্ধন প্ৰকৰণৰ এই সুপৰিচিত ব্যঞ্জনবিধ অসমীয়াৰ ঘৰে-ঘৰে তৈয়াৰ কৰা হয়।
বিশেষণ হিচাপে ব্যৱহাৰ হ’লে অসমীয়া শব্দটো লগতে লগাই দি সম্বোধিতজনক অসমীয়া লোক বুলি নিৰ্দিষ্ট কৰি দিয়া দেখা যায়।
খাৰখোৱা এটা অসমীয়া শব্দ যাৰ দ্বাৰা এনে এজন লোকক বুজোৱা হয় যিজন আৱশ্যকীয়ভাৱে অসমীয়া নৃগোষ্ঠীয় মূলৰ আৰু মধ্যযুগীয় অসম মুলুকৰ বাসিন্দাৰ বংশধৰ।
১৮৭৯ চনত ডব্লিঊ. ডব্লিঊ. হাণ্টাৰৰ ' 'ত যোৰহাট নগৰৰ বাণিজ্যিক গুৰুত্বৰ ওপৰত এক আলোকপাত প্ৰকাশিত হয়।
তেওঁলোকে কপাহী আৰু ঊণীবস্ত্ৰ, নিমখ, সৰিয়হৰ তেল, ধঁপাত, গুড়, শুকান মটৰমাহ, মাখন, সোণ, প্ৰবাল, পিতলৰ বাচন-বৰ্তন, ৰন্ধন সৰঞ্জাম, , কাঁচৰ অলংকাৰ ইত্যাদি কলিকতা, চিৰাজগঞ্জ আৰু গোৱালপাৰাৰ পৰা আমদানি কৰিছিল আৰু ইয়াৰ পৰা পাটকাপোৰ, সৰিয়হৰ বীজ, আৰু হাতীদাঁত ৰপ্তানি কৰিছিল।
নগৰৰপৰা ককিলামুখ ঘাটলৈকে দ ঠাইৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যোৱা দহমাইল কেঁচাপথছোৱা পাৰ কৰা এক কঠিন কাৰবাৰ আছিল।
যোৰহাট চাহ কোম্পেনীৰ হাতী-গাড়ী আৰু নাৱৰ বাহিৰে আন পৰিবহণ ব্যৱস্থাৰ কথা যোৰহাটত কোনো বেৰী হোৱাইট নাছিল।
গতিকে নতুন ৰেলপথ এটাৰ আৱিৰ্ভাৱ হোৱাটো প্ৰান্তীয় শাসন ব্যৱস্থাৰ মুৰব্বীসকলৰ অনুভৱৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰিছিল।
ইতিমধ্যে দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলৱেৰ সোৱাদ পাই অভিভূত হোৱা চীফ কমিচনাৰ ষ্টুৱাৰ্ট বেইলীয়ে ১৮৮২ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ অনুমতি অবিহনেই যোৰহাটত এটা ৰেলপথ বহুৱাৰ কাৰণে ১,১১,৩২০ টকা অসমৰ প্ৰভিঞ্চিয়েল ৰেভিনিউৰ পৰা মোকলাই দিয়ে।
কিন্তু বেইলীৰ প্ৰকল্পটো যথেষ্ট যুগান্তকাৰী আছিল - ককিলামুখৰ সমীপৱৰ্তী গোঁহাইগাঁৱৰপৰা যোৰহাট নগৰলৈ ৭ মাইল দৈৰ্ঘৰ এক ৰেলপথ।
সেইবছৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলৱেৰ দৰেই ২ ফুট গজৰ ৰেলপথ নিৰ্মাণৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়, যিহেতু প্ৰধানকৈ নগৰ আৰু ঘাটৰ মাজত চাহপাত আৰু অন্যান্য পণ্য সামগ্ৰী পৰিবহণহে ইয়াৰ লক্ষ্য আছিল।
ডিব্ৰু-শদিয়া ৰেলপথৰ প্ৰতি মাইল নিৰ্মাণ কাৰ্যত ১.২ লাখ টকা খৰচ হোৱাৰ বিপৰীতে ককিলামুখ ট্ৰামৱেৰ প্ৰতি মাইল নিৰ্মাণত ২৯,০০০ টকাহে খৰচ হৈছিল।
প্ৰাৰম্ভণিতে ককিলামখ ষ্টেট ৰেলৱেই পুৰণি ব্যৱহৃত ইঞ্জিন কিনাটোৱেই সস্তা আৰু লাভজনক অনুভৱ কৰিছিল।
পুৰণি লোহাৰ ঘোঁৰাবোৰ পুৰণি সৈনিকৰ দৰেই, সহজে মৃত্যু নহয়, কিন্তু মূল কাৰ্যস্থলৰপৰা দূৰত নীৰৱে লোকচক্ষুৰ আঁৰত নোহোৱা হৈ যায়।
শিলিগুড়িত দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলৱে নিৰ্মাণৰ সময়ত ঠিকাদাৰে ব্যৱহাৰৰ কাৰণে অনোৱা সেইটো প্ৰথম ইঞ্জিন আছিল।
সঠিক তাৰিখ জনা নগ'লেও টাইনিয়ে ১৮৮০ দশকৰ আৰম্ভণিতে সেৱা আগবঢ়োৱাৰ তথ্য পোৱা যায় কাৰণ তাক ভাইচৰয়ৰ প্ৰথম দাৰ্জিলিং যাত্ৰাৰ দায়িত্বত নিয়োগ কৰা হৈছিল।
টাইনিক দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলৱেৰ ইঞ্জিন নম্বৰ দিয়া হোৱা নাছিল বৰঞ্চ অধিক সময় ই শিলিগুড়িত শ্বাণ্টিং কাৰ্যত অতিবাহিত কৰিছিল।
নিশ্চিতভাৱে ইয়াৰ সেৱাক আদৰণি জনোৱা হৈছিল, কাৰণ পূৰ্বৰ তিনিটা ইঞ্জিন সহজে লাইনচ্যূত হোৱা দেখা গৈছিল।
২-ফুট গজৰ ইঞ্জিনবোৰ সাধাৰণতে ভাৰতবৰ্ষৰ ৰেলপথসমূহৰ মাজত পাৰস্পৰিক আদান-প্ৰদানৰ মাজেৰে নিয়োজিত হৈছিল।
উদাহৰণস্বৰূপে ১৯৪২ চনত দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলৱেৰ টিনধাৰিয়া কাৰ্যশালাৰ মেনেজাৰ জিমি শ্বই জে. পি. আৰ. পৰিদৰ্শন কৰি ইয়াৰপৰা চাৰিটা ইঞ্জিন কিনাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।
আনহাতে দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলৱেৰ কেইবাটাও ইঞ্জিনে আসাম ৰেলৱে ট্ৰেডিং কোম্পানীৰ অদীনত অসমলৈ আহি অদ্যাপি মাৰ্ঘেৰিটা আৰু টিপংপানীৰ কয়লাখনিত সেৱা আগবঢ়াই আছে।
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ গতিৰ লগত সংগতি ৰাখি জাহাজঘাটৰ অৱস্থান সঘনে সলনি হোৱাৰ লগে লগে ৰেলপথছোৱাৰো মাজে সময়ে সালসলনি ঘটাবলগীয়া হৈছিল আৰু প্ৰত্যেক সালসলনিতে নতুন নামকৰণেও ঠাই পাইছিল।
পূৰ্বৰ ককিলামুখ ষ্টেট ৰেলৱে ৰপৰা ১৮৮৬ চনত যোৰহাট ষ্টেট ৰেলৱে আৰু পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত ১৯১৫ চনত আসাম-বেংগল ৰেলৱেৰ মূলপথক সংলগ্ন কৰাৰ পিচত অধিক আভিজাত্যপূৰ্ণ যোৰহাট প্ৰভিঞ্চিয়েল ৰেলৱে লৈ নাম পৰিৱৰ্তন হয়।
১৯৪২ চনত আসাম বেংগল ৰেলৱে আৰু ইষ্টাৰ্ণ বেংগল ৰেলৱেক লগলগাই চৰকাৰে বেংগল এণ্ড আসাম ৰেলৱে গঠন কৰে।
ঘটনাক্ৰমত শীঘ্ৰেই সকলো চাহবাগিছাকে সংযোগ কৰি ৰেলপথৰ সম্প্ৰসাৰণৰ এখ সামূহিক দাবীও উত্থাপিত হয়।
৩,৯৬,৫০০ টকা ব্যয় সাপেক্ষ মূল ৰেলপথছোৱাক তিতাবৰলৈকে সম্প্ৰসাৰণ কৰাৰ লগতে এক শাখাপথ মৰিয়নিলৈ সম্প্ৰসাৰণৰ এক প্ৰস্তাৱ ভাৰত চৰকাৰৰ ওচৰত দাখিল কৰা হয়।
প্ৰস্তাৱটোত এক টিপ্পনীও যোগ দিয়া হৈছিল যে এই সম্প্ৰসাৰণে অঞ্চলটোত যোগান আৰু বিনিয়োগ বৃদ্ধি কৰাৰ লগতে প্লাৱনভূমিৰ আশে-পাশে পতিত মাটিৰ কৰ্ষণত উদগনি যোগাব।
১৮৮৩ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত লৰ্ড ৰিপনে এই প্ৰস্তাৱত অনুমোদন জনায় কিন্তু এক চৰ্ত সংলগ্ন কৰি দিয়ে যে ৰেলপথছোৱাৰ নাম পূৰ্বৰ "ককিলামুখ ট্ৰামৱে"ৰ পৰা "ককিলামুখ ষ্টেট ৰেলৱে"লৈ সলনি কৰা উচিত।
অৱশ্যে এই অংশৰ পুনৰীক্ষণ আৰু অঞ্চল বিশেষে পুনৰ্স্থাপনৰ পিচত ১৮৮৮ চনৰ ২৬ ফেব্ৰুৱাৰীত প্ৰথম যাত্ৰীবাহী ৰেলৰ চলাচল হয়।
মৰিয়নি সংযোগকাৰী ৰেলপথছোৱা সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ লগে লগে চিনামৰা অসমৰ ৰেলপথৰ ইতিহাসত মাকুমৰ পিচত দ্বিতীয়টো ৰেল জংছন হিচাপে পৰিগণিত হয়।
যোৰহাট প্ৰভিঞ্চিয়েল ৰেলৱে ব্ৰিটিছ অসমৰ শিৱসাগৰ জিলাৰ আৰু বৰ্তমানৰ যোৰহাট জিলাৰ এটা ২ ফুট বহল নেৰ'গজ ৰেলসেৱা আছিল।
প্ৰথমে ককিলামুখ ট্ৰামৱে নামকৰণ কৰা এই ৰেলসেৱাৰ নাম পিছলৈ ককিলামুখ ষ্টেট ৰেলৱে, যোৰহাট ষ্টেট ৰেলৱে আৰু যোৰহাট প্ৰভিঞ্চিয়েল ৰেলৱে হৈছিল।
পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত ইয়াক তিতাবৰলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হয় আৰু এটা শাখা পথ চিনামৰাৰ পৰা মৰিয়নিলৈ নিৰ্মাণ কৰা হয়।
১৮৮৪ চনৰ নৱেম্বৰলৈ ধলী নদীলৈকে ৰেলপথছোৱাৰ নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ হয় আৰু সেই বছৰৰে ১৫ ডিচেম্বৰৰ পৰা মালবাহী ৰেলৰ চলাচল আৰম্ভ হয়।
কিন্তু ১৮৮৬ চনৰ ২৬ ফেব্ৰুৱাৰীলৈকে ৰেলপথছোৱা যাত্ৰীবাহী ৰেলৰ চলাচলৰ উপযোগী হিচাপে গণ্য কৰা হোৱা নাছিল যদিও মালবাহী ৰেলৰ চলাচল তেতিয়ালৈকে সুচাৰুৰূপেই পৰিচালিত হৈছিল।
ইতিমধ্যে ১৮৮৪ চনৰ ৯ ডিচেম্বৰত গোঁহাইগাঁও আৰু যোৰহাটৰ মাজৰ ৰেলপথছোৱাৰ "ককিলামুখ ষ্টেট ৰেলৱে" হিচাপে পুনঃনামকৰণ কৰা হয় আৰু অসমৰ চীফ কমিছনাৰ ছাৰ চি. এ. এলিয়টে আনুষ্ঠানিকভাৱে পথছোৱা মুকলি কৰে।
যদিও সেই ৰেলসেৱা নিঃশেষ হৈ পৰাৰ আধা শতিকাতকৈও বেছি কাল পাৰ হৈ গ’ল, তথাপি শেষৰ নামটো বৰ্তমানলৈকে যোৰহাটবাসীৰ মাজত প্ৰচলিত হৈ আছে।
খোলাধাৰী বা শামুক জাতীয় প্ৰাণীৰ পেলিচাইপডা শ্ৰেণীৰ প্ৰাণীৰ দেহত বিভিন্ন ক্ৰিয়াৰ ফলত মুকুতা উৎপন্ন হয়।
এই বালিখণ্ড, পৰজীৱিবোৰে প্ৰাণীটোৰ দেহৰ আচ্ছাদক কলাৰে নিৰ্মিত বহি:আবৰণখন পোটোকা পেলাই তাৰ মাজত সোমাই পৰে।
লাহে লাহে পোটোকা পৰা আৱৰণখন মূল আৱৰণৰপৰা বিচ্ছিন্ন হৈ বালিখণ্ডটোক আবৰি পেলায় আৰু ই সংযোজক কলাৰ মাজত সোমাই পৰে।
বালিখণ্ডটোক আবৰি থকা আচ্ছাদক কলাৰ তৰপে এবিধ বিশেষ পদাৰ্থ নি:সৰিত কৰে আৰু এই বিশেষ পদাৰ্থবোৰৰ তৰপে বালিখণ্ডটোৰ আকাৰ ঘূৰণীয়া কৰে।
সাগৰৰপৰা 'অইষ্টাৰ' নামৰ খোলাধাৰী প্ৰাণীটো সংগ্ৰহ কৰি তাক পৰীক্ষাগাৰলৈ নি তাৰ দেহত কৃত্ৰিমভাৱে বালিখণ্ড বা আন বাহিৰা পদাৰ্থ সুমুৱাই দিয়া হয়।
এইদৰে প্ৰস্তুত কৰা মুকুতা আৰু প্ৰাকৃতিক মুকুতাৰ পাৰ্থক্য উলিওৱা টান যদিও মুকুতা বিশেষজ্ঞসকলে এই পাৰ্থক্য ধৰিব পাৰে।
মুকুতাৰ মূল্য খুউব বেছি হোৱা বাবে এই কৃত্ৰিম মুকুতা তৈয়াৰ কৰা কাৰখানাবোৰৰ যোগেদি জাপান চৰকাৰে বহুত অৰ্থ উপাৰ্জন কৰে।
১৯৩৫ চনত প্ৰথমখন অসমীয়া কথাছবি জয়মতীয়ে মুক্তি লাভ কৰে৷ সেই সময়ত পদুম বৰুৱাৰ বয়স আছিল এঘাৰ বছৰ৷ ছবিখন চোৱাৰ সুযোগ এটা তেওঁলৈ আহিল আৰু জ্যোতিৰ জয়মতীয়ে তেতিয়াই তেওঁক প্ৰভাৱিত কৰিলে৷ পদুম বৰুৱাই কৈছে- “জয়মতীয়ে সৃষ্টি কৰা বাস্তৱতকৈও অধিক বাস্তৱ ছাঁ-পোহৰৰ জগতখনে মোক বিস্ময়াভূত কৰিছিল।
পদুম বৰুৱাৰ ড০ লক্ষ্মীনন্দন বৰাৰ উপন্যাস গঙা চিলনীৰ পাখিৰ আধাৰত একে নামৰ ছবি এখন নিৰ্মাণৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল৷ সেই উদ্দেশ্যে তেখেতে এবছৰৰ ভিতৰত চিত্ৰনাট্য লিখি উলিয়াইছিল৷ উল্লেখ্য যে, গঙা চিলনীৰ পাখি প্ৰকাশিত হৈছিল ১৯৬৩ চনত৷ তেতিয়ালৈ পদুম বৰুৱাই বহুকেইখন ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ ছবি চাই অভিজ্ঞতা অৰ্জন কৰিছিল৷ ১৯৬৫ চনত তেখেতে সেই অভিজ্ঞতাৰে আলম লৈ উপন্যাসখনৰ আধাৰত চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰিবলৈ মনস্থ কৰে৷
পদুম বৰুৱাই অভিনেতা-অভিনেত্ৰীৰ সন্ধানত অসমৰ বিভিন্ন চুক-কোণ পৰিভ্ৰমণ কৰিছিল বুলি ক'ব পাৰি৷ ভ্ৰাম্যমাণ নাট্যগোষ্ঠীৰ প্ৰশিক্ষণ শিবিৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বাতৰিকাকতত বিজ্ঞাপন দিয়ালৈকে প্ৰতিটো প্ৰচেষ্টাই হাতত লোৱা হৈছিল৷ বহু বিচাৰ-খোচাৰৰ অন্ততত ছবিখনৰ নায়িকা হিচাপে বাছনিত উঠিচিল টিয়ক মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰী বীণা বাৰুৱতী৷ ছবিখনত অতিথি শিল্পী ৰূপে আইদেউ সন্দিকৈ আৰু আনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱাই অংশ লৈছিল।
একেদৰে চলচ্চিত্ৰ প্ৰসংগ" শীৰ্ষক গ্ৰন্থৰ পাতনিতে চলচ্চিত্ৰকাৰগৰাকীয়ে লিখিছিল– চেমনীয়া কালতে জ্যোতিপ্ৰসাদৰ ‘জয়মতী’ ছবি চাই চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰতি গভীৰভাৱে আকৃষ্ট হৈ পৰিছিলোঁ।
পৃথিৱীৰ পৰা সূৰ্যৰ দূৰত্ব চন্দ্ৰৰ দূৰত্বতকৈ প্ৰায় ৪০০ গুণ অধিক আৰু সূৰ্যৰ ব্যাস চন্দ্ৰৰ ব্যাসতকৈ প্ৰায় ৪০০ গুণ বেছি।
সেয়ে চন্দ্ৰ আৰু সূৰ্যৰ আপেক্ষিক আকাৰ পৃথিৱীৰ পৰা প্ৰায় সমান দেখি, প্ৰায় পাৰ্থক্য ০.৫ ডিগ্ৰীৰ।
চন্দ্ৰ যেতিয়া পৃথিৱীৰ দূৰৈত অৱস্থান কৰি থাকে অথবা যেতিয়া পৃথিৱী সূৰ্যৰ তুলনামূলক ভাবে ওচৰত অৱস্থান কিৰ থাকে, তেতিয়া সূৰ্য গ্ৰহণ ঘটিলে চন্দ্ৰৰ আপেক্ষিক আকাৰ সূৰ্যতকৈ সৰু হয় আৰু ফলত সমকোণীয় পূৰ্ণাগ্ৰহ সূৰ্যগ্ৰহণ ঘটে।
হাইব্ৰিড পূৰ্ণাগ্ৰহ সূৰ্যগ্ৰহণ যেতিয়া এই উপবৃত্তাকাৰ কক্ষপথৰ এটা অংশৰ পৰা আন এটা অংশলৈ চন্দ্ৰ বা পৃথিৱীৰ স্থান সলনি হয় তেতিয়া ঘটিব পাৰে।
পূৰ্ণাগ্ৰহ সূৰ্য গ্ৰহণ" এই গ্ৰহণত সূৰ্যটো চন্দ্ৰৰ দ্বাৰা সম্পূৰ্ণ ৰূপে ঢাক খায়।
সমকোণীয় পূৰ্ণাগ্ৰহ সূৰ্য গ্ৰহণঃ এই গ্ৰহণ পূৰ্ণাগ্ৰহ সূৰ্য গ্ৰহণৰ দৰে সূৰ্য, পৃথিৱী আৰু সূৰ্য একে ৰেখাত থাকে যদিও চন্দ্ৰই সূৰ্যক সম্পূৰ্ণ ঢাকিব নোৱাৰে।
হাইব্ৰিড সূৰ্য গ্ৰহণঃ এই গ্ৰহণ পূৰ্ণাগ্ৰহ গ্ৰহণ আৰু সমকোণীয় পূৰ্ণাগ্ৰহ গ্ৰহণৰ মিশ্ৰণ।
পৃথিৱীৰ কিছু অংশৰ পৰা এই গ্ৰহণ পূৰ্ণাগ্ৰহ হিচাপে দেখা যায় আৰু আন কিছু অংশৰ পৰা সমকোণীয় পূৰ্ণাগ্ৰহ গ্ৰহণ হিচাপে দেখা যায়।