polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
বিশেষ বিবাহ আইন, ১৯৫৪ৰ চতুৰ্থ অনুসূচীত সন্নবিষ্ট প্ৰ-পত্ৰত, বিবাহ বিষয়াৰ দ্বাৰা জাৰী কৰা বিবাহৰ প্ৰমাণ পত্ৰৰ প্ৰত্যয়িত প্ৰতিলিপি।
কন্যাগৰাকীয়ে তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ সৈতে স্থায়ীভাবে বসবাস কৰা এলেকাৰ চক্ৰ বিষয়া গৰাকীয়ে কন্যাৰ পিতৃ-মাতৃৰ আয়ৰ প্ৰমাণ পত্ৰ সংস্কৰণ কৰে।
যদিও হন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ সংখ্যা জাপানত অধিক নহয়, এই ধৰ্মৰ জাপানী সংস্কৃতিৰ অনেক ক্ষেত্ৰত বিশেষ প্ৰভাৱ দেখা যায়।
ঠিক তেনেদৰে, ডাইক'কুটেন হিন্দু দেৱতা মহাকাল বা শিৱৰ ৰূপ আৰু কিচিজটেন ধনৰ হিন্দু দেৱী লক্ষ্মীৰ ৰূপ।
সৰস্বতী হৈ পৰে বেঞ্জাইটেন্ন্য', লক্ষ্মী হৈ পৰে কিচ্‌শ্বৌটেন্ন্য' আৰু মহাকালী হৈ পৰে ডাইক'কুটেন্ন্য'।
বেঞ্জাইটেনৰ জাপান আগমন ঘটিছিল ষষ্ঠৰ পৰা অষ্ঠম শতিকাৰ ভিতৰত, যেতিয়া চীনা ভাষালৈ "সোণালী পোহৰৰ সূত্ৰ"ৰ অনুবাদ কৰা হৈছিল।
এই চাৰি স্বৰ্গীয় ৰজা হ'ল, মৃত্যুৰ হিন্দু দেৱতা যম, বিষ্ণুৰ বাহন গৰুড়, অপেশ্বৰী আৰু শিৱৰ পুত্ৰ গণেশ।
স্থানীয় জাপানী লোকৰ মাজত, বৰ্তমানে শ্বিঙন বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বীসকলে হিন্দু ধৰ্মক বিশেষভাৱে সন্মান কৰে।
পিচে, বৌদ্ধ ধৰ্মৰ সৈতে সামঞ্জস্য থকা এই ধৰ্মৰ, ই এক সংখ্যালঘু ধৰ্ম হ'লেও, জাপানৰ সংস্কৃতিত বিশেষ প্ৰভাৱ দেখা যায়।
হিন্দু ধৰ্মৰ সৃষ্ট অনেক ধাৰণা, দেৱতা আদি, বৌদ্ধ ধৰ্মৰ মাধ্যমেৰে, বা পোণপতীয়াকৈ জাপানী লোকবিশ্বাসত সোমাইছে।
দেৱীকেন্দ্ৰিক পৰম্পৰা অনুসৰি কালৰ আৰম্ভণিতে ত্ৰিমূৰ্তি অৰ্থাৎ ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, আৰু ৰুদ্ৰই তেওঁলোক কোন, আৰু তেওঁলোকৰ উৎপত্তিৰ উদ্দেশ্য কি সেই কথা নাজানিছিল।
এনে সময়তে তেওঁলোকৰ সন্মুখত উৰণীয়া ৰথ এখনৰ আবিৰ্ভাৱ হ’ল আৰু দৈৱিক কণ্ঠ এটাই তেওঁলোকক ৰথত উঠিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে।
ত্ৰিমূৰ্তি ৰথত উঠাৰ লগে লগে মনৰ বেগেৰে ৰথে গমন কৰিবলৈ ধৰিলে আৰু তেওঁলোকক এক ৰহস্যময় ঠাইলৈ লৈ গ'ল।
দ্বীপটো অন্বেষণ কৰি থাকোঁতে তেওঁলোকে নটা ঘেৰাৰে সুৰক্ষিত আৰু উগ্ৰ ভৈৰৱ, মাতৃকা, ক্ষেত্ৰপাল আৰু দিকপালে পহৰা দি থকা এখন আকৰ্ষণীয় নগৰৰ সন্মুখীন হ’ল।
নগৰখনত প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগে তেওঁলোকে ইয়াৰ সমৃদ্ধি আৰু উচ্চমানৰ আন্তঃগাঁথনি দেখি আচৰিত হ'ল আৰু অৱশেষত যোগিনীয়ে পহৰা দি থকা চিন্তামণি গৃহ নামেৰে জনাজাত ৰাজপ্ৰসাদত উপস্থিত হ'ল।
এই নগৰখনক শ্ৰীপুৰ বুলি কোৱা হয়, যি আদি পৰাশক্তিৰ বাসস্থান মণিদ্বীপৰ শাসনকৰ্তা ভুৱনেশ্বৰীৰ ৰাজধানী।
দেৱী ভাগৱত পুৰাণত মণিদ্বীপক সৰ্বলোক অৰ্থাৎ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৰ্বোচ্চ স্থানত অৱস্থিত জগত বুলি কোৱা হৈছে।
ই কৃষ্ণৰ নিবাস গোলোক, বিষ্ণু আৰু লক্ষ্মীৰ নিবাস বৈকুণ্ঠ, শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ নিবাস কৈলাস আৰু ব্ৰহ্মা আৰু সৰস্বতীৰ নিবাস ব্ৰহ্মলোকতকৈয়ো উচ্চতাত অৱস্থিত।
দেৱী পৰম্পৰাত ত্ৰিমূৰ্তিতকৈয়ো দেৱী ভুৱনেশ্বৰীৰ স্থান যে শাস্ত্ৰ অনুযায়ী উচ্চ ই এই কথাকে সূচায়।
দুখন হাতেৰে তেওঁ বৰদা আৰু অভয় মুদ্ৰা প্ৰদৰ্শন কৰাৰ লগতে আন দুখনত ত্ৰিশূল আৰু কুঠাৰ ধাৰণ কৰিছিল।
সৃষ্টিৰ পূৰ্বে দেৱী ভাগৱতীয়ে নিজৰ শৰীৰক দুটা ভাগত বিভক্ত কৰিছিল আৰু সোঁ অংশৰ পৰা ভুৱনেশ্বৰৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
মণিদ্বীপৰ বৰ্ণনা বিভিন্ন সংস্কৃত সাহিত্য যেনে দেৱী ভাগৱত পুৰাণ, মহাভাগৱত পুৰাণ, আৰু ত্ৰিপুৰা ৰহস্য আদিত পোৱা যায়।
অৱলীলাক্ৰমেই, অজামিলৰ সেই পূৰ্ব-বেশ্যাগৰাকীৰ সৈতে সন্তান জন্ম হ'ল, আৰু সন্তান আৰু মাতৃৰ প্ৰতি দায়-দায়িত্ব পালন কৰোঁতে কৰোঁতে ভগৱন্তৰ সেৱাৰ প্ৰতি পিঠি পৰিল।
কিন্তু নিজৰ অতীতত নৈতিক মূল্যবোধ আৰু ভগৱন্তৰ প্ৰতি থকা ভক্তিভাৱৰ বাবে অজামিলে তেওঁৰ আত্মাক লৈ যাবৰ বাবে যমদূতৰ আগমন দেখা পাইছিল।
অজামিল সাংসাৰিক কৰ্মকাণ্ডত ইমান নিমজ্জিত হৈ পৰিছিল যে, নিজৰ মৰণ শয্যাতো তেওঁ ঈশ্বৰক প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ পৰিৱৰ্তে নিজৰ পুত্ৰ নাৰায়ণহে মাতিছিল।
অজামিলে যদিও তেওঁৰ জীৱন ভগৱন্তৰ উপাসনাত সমৰ্পণ কৰা নাছিল, তথাপিও শেষ মুহূৰ্তত শ্ৰীকৃষ্ণৰ পৱিত্ৰ নাম নাৰায়ণ স্মৰণ কৰাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত তেওঁৰ সমস্ত পাপ ধুই বিশুদ্ধ হৈ পৰিল।
কিন্তু এদিনাখন অজামিল ভগৱানক উপাসনা কৰিবৰ বাবে পথাৰৰ পৰা ফুল সংগ্ৰহ কৰিবলৈ যাওঁতে এজন মদমত্ত ব্যক্তি আৰু এগৰাকী বেশ্যা যৌন আৱেশনত লিপ্ত অৱস্থাত দেখা পালে।
অজামিল বিস্মিত আৰু আকৰ্ষিত হৈ পৰিল, তেওঁৰ মন আৰু বেছিকৈ বেশ্যাগৰাকীৰ ফালে নিৱদ্ধ হ'বলৈ ধৰিলে।
অজামিল এগৰাকী নৈষ্ঠিক ব্ৰাহ্মণ আছিল, আৰু এইদৰে পাকচক্ৰত তেওঁ এগৰাকী অচিন পুৰুষ আৰু অচিনাকি মহিলাৰ যৌনক্ৰিয়াৰ দৃশ্য দেখা পাই নিঃসহায়ভাৱে তাৰ সৈতে সাঙোৰ খাই পৰিল।
ইয়াৰ অৱশ্যম্ভাৱী ফল হিচাপে তেওঁ ইমানেই আৱদ্ধ হৈ পৰিল যে নিজৰ পৰিয়াল-পৰিজন, পত্নী আৰু সন্তানৰ সংগ ত্যাগ কৰি বেশ্যাগৰাকীৰ সৈতে আতঁৰি গুছি গ'ল।
ভগৱন্তৰ স্বৰ্গীয় নাম জপৰ জৰিয়তে আনকি পাপীৰো পাপ সংঘটন কৰাৰ প্ৰৱণতাৰ পৰা যে মুক্তি পোৱাৰ আশা থাকে, সেই ব্যাখ্যা আগবঢ়াবলৈ অজামিলৰ আখ্যানটো হিন্দু ধৰ্মত ব্যৱহৃত হৈ আহিছে।
চাহ খেতিৰ উৎপত্তি ২০০০ বছৰতকৈও অধিক পূৰ্বে চীনত হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, আৰু ক্ৰমান্বয়ে বিশ্বৰ আন আন ঠাইলৈও বিয়পি পৰে।
১৯ শতিকাত ইউৰোপ আৰু উত্তৰ আমেৰিকাত চাহৰ ক্ৰমবৰ্ধমান চাহিদা পূৰণৰ বাবে ভাৰত, শ্ৰীলংকা, কেনিয়া আদি দেশত চাহ বাগিচা স্থাপন কৰা হৈছিল।
চাহ খেতিৰ বাবে উপযুক্ত জলবায়ু আৰু মাটিৰ অৱস্থা থকা অঞ্চলত চাহ বাগিচা থাকে, আৰু চীন, ভাৰত, শ্ৰীলংকা, কেনিয়া, জাপান আদি দেশত ইয়াক পোৱা যায়।
উৎপাদিত চাহৰ প্ৰকাৰ, বাগিচাৰ উচ্চতা, আৰু ব্যৱহৃত উৎপাদন পদ্ধতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি চাহ বাগিচাক শ্ৰেণীবিভাজন কৰিব পাৰি।
উলং চাহ বাগিচাঃ এই বাগিচাত উলং চাহ উৎপন্ন হয়, যিটো অৰ্ধ কিম্বনযুক্ত চাহ যি সোৱাদ আৰু কেফেইনৰ পৰিমাণৰ ক্ষেত্ৰত ক’লা আৰু সেউজীয়া চাহৰ মাজত পৰে।
উচ্চ উচ্চতাৰ চাহ বাগিচা: এই বাগিচাসমূহ উচ্চ উচ্চতাত, সাধাৰণতে ৪,০০০ ফুটৰ ওপৰত অৱস্থিত আৰু ই এক অনন্য সোৱাদ আৰু সুগন্ধিৰ চাহ উৎপাদন কৰে।
জৈৱিক চাহ বাগিচাঃ এই বাগিচাসমূহত কেৱল প্ৰাকৃতিক পদ্ধতিৰে খেতি ব্যৱহাৰ কৰা হয় আৰু কোনো ধৰণৰ কৃত্ৰিম সাৰ বা কীটনাশক ব্যৱহাৰ কৰা নহয়।
ক’লা চাহ বাগিচাঃ এই বাগিচাবোৰত ক’লা চাহ উৎপাদন হয়, যিটো বিশ্বৰ ভিতৰতে সৰ্বাধিক ব্যৱহৃত প্ৰকাৰৰ চাহ।
ইয়াৰোপৰি ই ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ অনুমোদন অনুসৰি ঋণৰ বিভিন্ন আকৰ্ষণীয় আঁচনিৰ জৰিয়তে উপভোগ আৰু উৎপাদনৰ উদ্দেশ্যে তেওঁলোকৰ ঋণৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰে।
সমাজক দুৰ্বল শ্ৰেণীটোৰ উপাৰ্জন বঢ়োৱা, স্ব-নিয়োজনৰ সুযোগ প্ৰদান কৰি নিৰাপদ সৱলীকৰণকে ধৰি সকলো বাণিজ্যিক বেংকিং সুবিধা প্ৰদান কৰাটোৱেই হৈছে বেংকৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য।
যোৰহাটৰ এখন সৰু গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰা বৰুৱাই আৰ্থিক অনাতনৰ বাবে কলেজীয়া শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰা নাছিল।
তাৰোপৰি যোৰহাটৰ দক্ষিণ সৰ্বাইবন্ধাত অঞ্চলত এখন মহিলা সমিতি সংগঠিত কৰি আৰ্থিকভাবে পিছপৰা মহিলাসকলৰ সৱলীকৰণৰ বাবে কাম কৰিছিল।
মহিলা সৱলীকৰণৰ বাবে আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ২০২১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁলৈ সমাজসেৱা ক্ষেত্ৰত পদ্মশ্ৰী সন্মান আগবঢ়ায়।
উত্তৰ-পূব উন্নয়ন বিত্ত নিগম লিমিটেড , ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা কোষ আৰু ভাৰতীয় ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ উন্নয়ন বেংকে কনকলতা মহিলা বেংকক সহযোগিতা আগবঢ়ায়।
বেংক সেৱাৰ বিষয়ে বিশেষ জ্ঞান নোহোৱাকৈয়ে বৰুৱাই ১৯৯০ চনত ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকত মহিলাসকলৰ বাবে সমবায় খণ্ডত এটা বেংক স্থাপনৰ বাবে আবেদন কৰিছিল।
ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ শ্বহীদ, জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ মৃত্যুবাহিনীৰ সদস্যা- কনকলতা বৰুৱাৰ নামেৰে বেংকটোৰ নাম কনকলতা মহিলা বেংক ৰখা হয়।
কনকলতা মহিলা আৰবান কো-অ’পাৰেটিভ বেংক লিমিটেড বা চমুকৈ কনকলতা মহিলা বেংক অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথম মহিলা বেংক।
তেওঁলোকে বিভিন্ন জমা আঁচনি প্ৰচলন কৰাৰ উপৰিও মহিলাসকলৰ স্বাৱলম্বিতাৰ লক্ষ্যৰে ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ অনুমোদন সাপেক্ষে বিভিন্ন ঋণৰ আঁচনি আগবঢ়ায়।
তেওঁ মূলতঃ বিশেষ সা-সুবিধা নোপোৱা, পিছপৰা মহিলাসকলৰ সহায় হোৱাকৈ তথা তেওঁলোকক অৰ্থনৈতিকভাবে স্বাৱলম্বী আৰু সুৰক্ষিত কৰিবলৈ কনকলতা মহিলা বেংক স্থাপন কৰিছিল।
প্ৰাকৃতিক ৰবৰ হৈছে জৈৱিক যৌগ আইচ'প্ৰিনৰ এক পলিমাৰ যাক ৰবৰ গছৰ বগা, ডাঠ, আঠাযুক্ত তৰল নিঃসৰণ হিচাপে নিষ্কাশন কৰা হয়।
প্ৰাকৃতিক ৰবৰ তৈয়াৰ কৰোতে গছৰ আঠাযুক্ত তৰলৰ সৈতে আন জৈৱিক যৌগৰ কম পৰিমাণে মিহলি কৰাও হ'ব পাৰে।
হেভিয়া গছৰ পৰা প্ৰাকৃতিক লেটেক্স ব্যৱহাৰৰ আদিম প্ৰত্নতাত্ত্বিক প্ৰমাণ অলমেক সংস্কৃতিৰ পৰা পোৱা যায়, য’ত প্ৰথমে মেছ’আমেৰিকান বলগেমৰ বাবে বল নিৰ্মাণৰ বাবে ৰবৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
বল বনোৱাৰ উপৰিও এজটেকসকলে ৰবৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল অন্যান্য কামত, যেনে পাত্ৰ তৈয়াৰ কৰা আৰু বস্ত্ৰশিল্পক লেটেক্সৰ ৰসেৰে তিয়াই পানী নোসোমাব পৰা কৰি তোলা।
১৭৩৬ চনত চাৰ্লছ ডি লা কণ্ডামাইনে আছিল প্ৰথম ইউৰোপীয় বিজ্ঞানী, যিয়ে বনৰীয়া ৰবৰৰ সম্ভাৱ্য গুৰুত্বক স্বীকাৰ কৰিছিল।
ব্যৱসায়িক স্বাৰ্থৰ দ্বাৰা ৰবৰৰ ব্যৱসায় বহু পৰিমাণে নিয়ন্ত্ৰিত আছিল যদিও কোনো আইনে বীজ বা উদ্ভিদ ৰপ্তানি কৰাত স্পষ্টভাৱে নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰা নাছিল।
১৮৭৬ চনত হেনৰী উইকহামে ব্ৰাজিলৰ পৰা ৭০ হাজাৰ আমাজনৰ ৰবৰ গছৰ বীজ চোৰাংকৈ আনি ইংলেণ্ডৰ কিউ গাৰ্ডেনলৈ লৈ যায়।
ইয়াৰ পিছত পুলিবোৰ ভাৰত, ব্ৰিটিছ চিলন , ডাচ ইষ্ট ইণ্ডিজ , ছিংগাপুৰ, ব্ৰিটিছ মালয়লৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল।
ভাৰতত ব্যৱসায়িক ৰবৰখেতি ব্ৰিটিছসকলে আৰম্ভ কৰিছিল যদিও বাণিজ্যিক পৰিসৰত ৰবৰ খেতি কৰাৰ পৰীক্ষামূলক প্ৰচেষ্টা ১৮৭৩ চনৰ পৰাই কলিকতা উদ্ভিদ উদ্যানত আৰম্ভ হৈছিল।
পৰৱৰ্তী বছৰবোৰত এই খেতি কৰ্ণাটক, তামিলনাডু আৰু ভাৰতৰ আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জলৈ সম্প্ৰসাৰিত হয়।
৪৮ ঘণ্টাৰ পাছত ১৯৬৮ চনৰ ২৪ নৱেম্বৰত ভাৰ্গেজৰ নেতৃত্বত আৰু থেট্টামালা কৃষ্ণকটি, কুৰিচিয়ান কুঞ্জিৰামন, কিষাণ থমমান, ফিলিপ এম প্ৰসাদ আৰু অজিতাৰে গঠিত এই গোটটোৱে পুলপালিত মালাবাৰ বিশেষ আৰক্ষী শিবিৰটোক লক্ষ্য কৰি ৭০০০ কৃষকক লৈ যায়।
পিছলৈ এই গোটটোৱে স্থানীয় দুজন মালিকৰ খেতিপথাৰ আক্ৰমণ কৰি তাত মজুত কৰা খাদ্য শস্য আদিবাসীসকলক বিতৰণ কৰে।
কাৰাদণ্ডৰ পিছত অজিতাই সশস্ত্ৰ সংগ্ৰাম আন্দোলনৰ পৰা বিচ্ছেদ ঘটায় আৰু বৰ্তমান কেৰেলাৰ সামাজিক পৰিৱেশত সক্ৰিয় উপস্থিতি থকা এগৰাকী মানৱ অধিকাৰ কৰ্মী আৰু সমাজ সংস্কাৰক।
১৯৯৩ চনত তেওঁ প্ৰতিষ্ঠা কৰা বেচৰকাৰী সংস্থা আনৱেছীয়ে এতিয়া কেৰেলা ত্ৰী বেধি ৰ গঠনকাৰী, নেচনেল মিছন ফৰ এম্পাৱাৰমেণ্ট অৱ উইমেনৰ সৈতে সমন্বয়ত মহিলাৰ অধিকাৰৰ বাবে কাম কৰে।
১৯৫০ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ভাৰতৰ কেৰেলাৰ কোঝিকোডত নক্সালবাদী আন্দোলনৰ সক্ৰিয় সমৰ্থক কুনিকল নাৰায়ণন আৰু মন্দাকিনীৰ ঘৰত কে অজিতাৰ জন্ম হয়।
১৯৬০ চনৰ শেষৰ ফালে অজিতাই ৱায়ানাডৰ জনজাতীয় আৰু গাঁৱৰ মানুহৰ ওপৰত সামন্ত আৰু আৰক্ষীয়ে কৰা অত্যাচাৰৰ বিৰুদ্ধে কাম কৰা উগ্ৰপন্থী কৰ্মী আৰিক্কাড ভাৰ্গেছৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰে।
কুন্নিকল অজিতা এগৰাকী প্ৰাক্তন ভাৰতীয় নক্সালবাদী যিয়ে ১৯৬০ চনত কেৰালাত নক্সালবাদী আন্দোলনত সক্ৰিয় অংশ লৈছিল যেতিয়া এই গোটটোৱে থালাছেৰী আৰু পুলপালী থানাত সশস্ত্ৰ অভিযান চলাই দুজন আৰক্ষীক হত্যা কৰিছিল।
বন্দী হোৱাৰ পিছত অজিতাই থানাত অত্যাচাৰ সহ্য কৰা বুলি খবৰ পোৱা গৈছিল; তেখেতক জনসাধাৰণৰ আগত পেৰেড কৰা হৈছিল পৰৱৰ্তী সময়ৰ বিচাৰৰ পিছত অজিতাক ৯ বছৰৰ একাকী কাৰাদণ্ডৰ শাস্তি প্ৰদান কৰা হয়।
১৯৬৮ চনৰ ২২ নৱেম্বৰত অজিতাৰ পিতৃ কুন্নিকল নাৰায়ণৰ নেতৃত্বত প্ৰায় ৩০০ জনীয়া সশস্ত্ৰ গেৰিলাৰ এটা দলে অস্ত্ৰ চুৰিৰ লক্ষ্যৰে থালাছেৰী আৰক্ষী থানা আক্ৰমণ কৰাৰ বিফল চেষ্টা কৰে।
অজিতাৰ প্ৰাক্তন সহকৰ্মী ইয়াকুবৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় আৰু এই দম্পতীৰ ক্লিণ্ট নামৰ এজন পুত্ৰ আৰু গাৰ্গী নামৰ এগৰাকী কন্যা আছে।
অসম সাহিত্য সভা আৰু এ এছ এল ক্লাব কলিকতাৰ দ্বাৰা আয়োজিত অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা আৰু জোনাকী আলোচনীৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ শতবাৰ্ষিকী উদযাপন অনুষ্ঠান ——— প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্ত
ঊনৈছ শতিকাৰ নৱজাগৰণৰ পটভূমিত অসমৰ স্ত্ৰীশিক্ষাৰ সম্প্ৰসাৰণত কলিকতাৰ দান ——— প্ৰীতি বৰুৱা
ঊনবিংশ শতাব্দীতে সংস্কৃত চৰ্চাৰ মাধ্যমে অসম ও বংগেৰ মধ্যে যোগসূত্ৰ স্থাপন ——— সত্যৰঞ্জন বন্দোপাধ্যায়
সংক্ৰান্তি এখন ত্ৰিভাষিক গ্ৰন্থ৷ গ্ৰন্থখনৰ সংকলক আৰু সম্পাদক দেৱেন দেৱান৷ আছাম ছচিঅ’-লিটাৰেৰী ক্লাবে প্ৰকাশ কৰা গ্ৰন্থখন প্ৰথম প্ৰকাশ পাইছিল জানুৱাৰী ২০১৯ ত৷ গ্ৰন্থখনত অসমীয়া ভাষাৰ ৬৮ টা, বাংলা ভাষাৰ ২৯টা আৰু ইংৰাজী ভাষাত ১৪টা প্ৰবন্ধ সন্নিৱিষ্ট কৰিছে৷ শেষৰফালে এ.এছ.এল ক্লাবৰ পৰিচয়, লেখক সকলৰ পৰিচয় আৰু অন্যান্য কিছু প্ৰাসংগিক তথ্য সন্নিৱিষ্ট কৰিছে৷ সংক্ৰান্তিৰ মূল বিষয়বস্তু হ’ল অসমীয়া ছাত্ৰৰ সাহিত্য সভা, অসম আৰু কলিকতাৰ সাহিত্য-সমাজ-সংস্কৃতিৰ সম্পৰ্কৰ ইতিহাস অধ্যয়ন৷ গ্ৰন্থখনৰ পৃষ্ঠাৰ সংখ্যা ৪৭৯৷
তাইমূৰৰ শাসনকালৰ শেষৰ পিনে যেতিয়া সমৰকন্দৰ দপদপনি, তেতিয়াই সম্ভৱতঃ এই খাদ্যবিধৰ প্ৰচলন হৈছিল।
ভাৰত উপমহাদেশত ১৬১০ খ্ৰীষ্টাব্দত কাচ্চী বিৰিয়ানীৰ প্ৰচলন হৈছিল, যেতিয়া মোগল চুবেদাৰ আৰু অন্যান্য উচ্চ পদস্থ বিষয়াসকলৰ প্ৰশাসন পৰিচালনাৰ বাবে ঢাকালৈ আগমণ হৈছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত বহুতো চুবেদাৰ ঢাকাৰ পৰা স্থানান্তৰিত হ’লেও কোনো কোনো ৰান্ধনী ঢাকাতেই থাকি গৈছিল আৰু স্বল্প পৰিসৰত হ’লেও কাচ্চী বিৰিয়ানীক ঢাকাত বচাই ৰাখি মোগলাই ৰন্ধনশৈলী আৰু আপ্যায়নৰ পৰম্পৰাত সজীৱ কৰি ৰাখিছিল।
কাচ্চী বিৰিয়ানীয়ে এটা অনন্য সোৱাদ তৈয়াৰ কৰি সাধাৰণ মানুহৰ মন জয় কৰে আৰু তেওঁলোকৰ খাদ্য তালিকাৰ নিয়মিত অংশত পৰিণত হয়।
১ কিলোগ্ৰাম ছাগলী, গৰু বা কুকুৰাৰ মাংস বাবে প্ৰয়োজনীয় উপকৰণ: নিমখ- সোৱাদ অনুসাৰে; দেৰ টেবুল চামুচ আদা আৰু নহৰু বটা; আধাকাপ টেঙা দৈ; জৰ্দাৰ ৰং বা জাফৰান- পচন্দ অনুসাৰে; আধা চাহ চামুচ দালচেনীৰ গুৰি; আধা চাহ চামুচ ইলাচীৰ গুৰি; ৩-৪টা লং; ১ চিকুট জায়ফলৰ গুৰি; সামান্য জিৰা গুৰি; দালচেনী ২টুকুৰা; ১ চাহ চামুচ চেনী; আধা চাহ চামুচ জালুকৰ গুৰি; ১মুঠি পেস্তা বাদাম; ৩টা তেজপাত; আলু ২টা; পিয়াজ প্ৰয়োজন অনুসাৰে; তুলসীমালা বা বাচমতী চাউল আধা কিলোগ্ৰাম।
কাচ্চী বিৰিয়ানীৰ উৎপত্তি স্থল মধ্য এছিয়া হ’লেও দক্ষিণ এছিয়াৰ দেশবোৰত, বিশেষকৈ ভাৰত, পাকিস্তান, বাংলাদেশ আদি দেশত ই এক জনপ্ৰিয় খাদ্য।
যিহেতু সুগন্ধি চাউলৰ সৈতে কেঁচা মাংস মিহলি কৰি একেলগে ৰন্ধা হয়, সেয়েহে ইয়াৰ নাম হ’লগৈ কাচ্চী বিৰিয়ানী।
জলফাই এবিধ বিস্তৃত মুকুটযুক্ত মধ্যমীয়াৰ পৰা ডাঙৰ চিৰসেউজ উদ্ভিদ আৰু ইয়াৰ উচ্চতা ১৫ৰ পৰা ৬০ মিটাৰ।
ফুলৰ বেটুপাত ৪ৰ পৰা ৬ মিলিমিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ শেঁতা সেউজীয়া বৰণৰ, ৪ৰ পৰা ৫ মিলিমিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ বগা অথবা শেঁতা সেউজীয়া ৰঙৰ ৫টা পাহি থাকে।
জলফাই সাধাৰণতে শ্ৰীলংকা আৰু দক্ষিণ ভাৰত, আৰু ভাৰত উপমহাদেশৰ উত্তৰ অংশৰ অসম, বাংলাদেশ আৰু অন্যান্য কিছুমান অঞ্চলত পোৱা যায়।
জলফাইৰ এই প্ৰজাতিটো বিচ্ছিন্নভাবে বিস্তৃত, ই দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পশ্চিম ভাৰত আৰু শ্ৰীলংকাৰ এটা অঞ্চলত আৰু অসম, উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ পৰা বাংলাদেশলৈকে এটা অঞ্চলত স্থানীয়ভাবে পোৱা উদ্ভিদ।
মৃগয়াৰ আগতলৈকে ৰাজনৈতিক ছবি নিৰ্মাণ কৰি থকা সেনে ব্যক্তিগত সম্পৰ্কৰ আধাৰত ছবি নিৰ্মাণৰ সম্পৰীক্ষা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
ঘিনুৱাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা মিথুন চক্ৰৱৰ্তীক তেওঁ পুনাৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানৰ তেওঁৰ এটা শ্ৰেণীত লগ পাইছিল।
ভাগৱতী চৰণ পাণিগ্ৰাহীৰ "চিকাৰ" নামৰ এটা ওড়িয়া চুটিগল্পৰ আধাৰত ছবিৰ কাহিনীৰ ৰচনা কৰা হৈছে।
ছবিখনত ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক চৰকাৰ আৰু থলুৱা গাঁৱবাসীৰ মাজৰ সম্পৰ্ক, আৰু ১৯২০ দশকৰ ভাৰতীয় জমিদাৰৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ শোষণক চিত্ৰিত কৰা হৈছে।
ইয়াৰ উপৰিও ইয়াত ‘মৃগয়াৰ’ প্ৰতি আসক্ত এজন ব্ৰিটিছ প্ৰশাসক আৰু এজন থলুৱা ধনুৰ্বিদ জনজাতীয় যুৱক এজনৰ মাজত গঢ় লোৱা বন্ধুত্বও চিত্ৰিত কৰা হৈছে।
মুখ্য অভিনয় শিল্পীদ্বয়, মিথুন চক্ৰৱৰ্তী আৰু মমতা শংকৰে মৃগয়াৰ জৰিয়তে চলচ্চিত্ৰত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
এই কথা জানি আৰক্ষীৰ খবৰ যোগনিয়াৰ এজনে তেওঁক ঘৰ পোৱালৈকে অনুসৰণ কৰি আহে, কিন্তু গোটেই গাঁওখন খবৰ যোগনিয়াৰৰ বিৰুদ্ধে হোৱা দেখি উভতি আহে।
১৯৩০ দশকৰ ওড়িশাৰ এখন জংঘলেৰে পৰিবেষ্টিত জনজাতীয় গাঁৱৰ পটভূমিত ছবিখনৰ কাহিনীভাগ গঢ় লৈ উঠিছে।
খেতি নষ্ট কৰা জীৱ-জন্তুৰ পৰা আদিবাসীসকলে সন্মুখীন হোৱা সমস্যাৰ উপৰিও সুদখোৰ মহাজন আৰু আৰক্ষীৰ খবৰ যোগনিয়াৰৰ হাততো তেওঁলোকে ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়।
২৪ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত মৃগয়াই শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবি আৰু শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা- এই দুটা শিতানত বঁটা লাভ কৰে।
১৯৭৭ চনত ই দশম মস্কো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত সোণালী বঁটাৰ বাবে মনোনীত হোৱাৰ উপৰিও শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ফিল্মফেয়াৰ সমালোচক বঁটাও লাভ কৰে।
মৃত্যুৰ আগলৈকে অৱশ্যে ঘিনুৱাই বুজিব নোৱাৰিলে যে হত্যা কৰাৰ বিনিময়ত এজনক কিয় পুৰস্কৃত কৰা হয় আৰু আনজনক কিয় শাস্তি দিয়া হয়।
বৌদ্ধ মঠসমূহৰ ভাণ্ডাৰ লুণ্ঠন কৰা আৰু দক্ষিণ পূব এছিয়াৰ সৈতে বংগৰ পৰম্পৰাগত বাণিজ্য পথৰ নিয়ন্ত্ৰণ লাভ কৰিবলৈ তেওঁ তিব্বত আক্ৰমণ কৰাৰ মানস কৰিছিল।
পৃথুৱে বখতিয়াৰ খিলজীৰ সৈন্যবাহিনীক তেওঁৰ ৰাজ্যলৈ নিয়ন্ত্ৰণহীনভাৱে আগবাঢ়ি যাবলৈ অনুমতি দিছিল, যাতে তেওঁক তেওঁৰ অভিযানৰ আধাৰৰ পৰা আঁতৰাই আনিব পৰা যায়।
তেওঁ এক ৰণনীতি অনুসৰণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ শত্ৰুক তেওঁলোকৰ সামগ্ৰী পূৰণ কৰাৰ সুযোগ দিয়া নাছিল।
বখতিয়াৰ খিলজীৰ সৈন্যবাহিনীয়ে ইতিমধ্যে পাৰ হৈ যোৱা এখন গভীৰ নদীৰ ওপৰেৰে এখন দলং ধ্বংস কৰিছিল আৰু এনেদৰে তেওঁলোকৰ পশ্চাদপসৰণ কৰ্তন কৰিছিল।
আক্ৰমণকাৰী বাহিনীয়ে তিব্বতৰ খহটা পাহাৰীয়া অঞ্চলত প্ৰৱেশ কৰাৰ পিছত কঠোৰ প্ৰতিৰোধৰ সন্মুখীন হৈছিল আৰু পিছুৱাই যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
অৱশ্যে পশ্চাদপসৰণ আৰু নদী পাৰ হোৱাৰ প্ৰয়াস ধ্বংসাত্মক আছিল কিয়নো তেওঁৰ বাহিনীৰ যোগান কম আছিল আৰু পৃথুৰ বাহিনীয়ে তেওঁলোকক সকলো ফালৰ পৰা আক্ৰমণ কৰিছিল।
বখতিয়াৰ খিলজীৰ তিব্বত জয়ৰ অভিযান এক অপ্ৰশমিত দুৰ্যোগ আছিল আৰু তেওঁ উভতি যোৱাৰ পিছতেই অসুস্থ অৱস্থাত তেওঁক হত্যা কৰা হৈছিল।
উত্তৰ গুৱাহাটীত অৱস্থিত কানাই বৰশী বোৱা শিলালিপিত বখতিয়াৰ খিলজী আৰু পৃথুৰ মাজত সংঘটিত যুদ্ধৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়।
১২০৬ খ্ৰীষ্টাব্দত মহম্মদ বিন বখতিয়াৰ খিলজী আৰু ১২২৬ খ্ৰীষ্টাব্দত দিল্লীৰ মামলুক ৰাজবংশৰ নৱম চুলতান ঘিয়াছুদ্দিন বলবনৰ সম্প্ৰসাৰণবাদৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ সামৰিক সফলতাৰ বাবে তেওঁ প্ৰসিদ্ধ আছিল।
১২২৬ খ্ৰীষ্টাব্দত দিল্লীৰ মামলুক ৰাজবংশৰ নৱম চুলতান ঘিয়াছুদ্দিন বলবনে কামৰূপ আক্ৰমণ কৰে আৰু বৰ্তমানৰ গুৱাহাটীলৈকে আগবাঢ়ি আহে।
ভাৰতৰ বৰ্তমানৰ জলপাইগুৰি আৰু বৰ্তমান বাংলাদেশৰ ৰংপুৰ জিলাত এটা শিৱ মন্দিৰৰ পুৰাতাত্ত্বিক অৱশেষ আৰু বিস্তৃত দুৰ্গৰ তেওঁৰ শাসনকালৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।
৭০-ৰ দশকৰ মাজভাগত অসম পৰ্যটনে কাজিৰঙা আৰু অন্যান্য স্থানত অৰণ্য, বননি, বনশ্ৰী, এমভি আৰু জলপৰী ইত্যাদিৰ মালিকীস্বত্ব লাভ কৰিছিল।
অসম পৰ্যটন উন্নয়ন নিগম গঠন হোৱাৰ পিছত অসম পৰ্যটনৰ কিছু সংখ্যক সম্পত্তি পৰিচালনা কৰিবলৈ এটিডিচিক হস্তান্তৰ কৰা হৈছিল।
আৰম্ভণিৰে পৰা, এটিডিচিয়ে "প্ৰশান্তি" ব্ৰেণ্ড নামৰ সৈতে বহুতো পৰ্যটক ল'জ, যাত্ৰীনিবাস, পাৰ্ক আৰু ৱেচাইড পৰিচালনা কৰিছিল।
ই পৰ্যটন সঞ্চালকালয়ৰ সৈতে অসম পৰ্যটন বিভাগৰ অংশ হিচাপে পৰ্যটন সেৱা আৰু উন্নয়নৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
অসম পৰ্যটনে অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত ৫০তাতকৈ অধিক ল'জ, ৱেচাইড সুবিধা, ৰেষ্টুৰেণ্ট, পাৰ্ক, ৰ'পৱে, বিনোদন পাৰ্ক আদি পৰিচালনা কৰে।
ইয়াৰ ভিতৰত পৰ্যটন সঞ্চালকালয়ে আঠটা ল'জ চলায় আৰু অসম পৰ্যটন উন্নয়ন নিগমে পোনপটীয়াকৈ সাতটা লজ পৰিচালনা কৰে।
১৯৮৭ চনত সপ্তম পঞ্চবাৰ্ষিক পৰিকল্পনাৰ সময়ত অসমৰ প্ৰথম পৰ্যটন নীতি গ্ৰহণ কৰা হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত ২৪ লাখ টকা মূলধনেৰে এটিডিচি গঠন কৰা হৈছিল।
১৯৭০-ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে আৰু ১৯৮০-ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ কেইখনমান নাৰী কেন্দ্ৰিক ছবি নিৰ্মাণ আৰু পৰিচালনা কৰে: জীনত আমানৰ সৈতে সত্যম শিৱম সুন্দৰম পদ্মিনী কোহলাপুৰীৰ সৈতে প্ৰেমৰোগ আৰু মন্দাকিনীৰ সৈতে ৰাম তেৰী গংগা মেইলী ।
১৯৭০-ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে আৰু আশীৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ কম ছবিত অভিনয় কৰিছিল যদিও ৰাজেশ খান্নাৰ সৈতে নৌকৰীত আৰু সঞ্জয় খানৰ সৈতে আব্দুল্লাত উল্লেখযোগ্য সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা ৰাজ কাপুৰৰ শেষৰখন ছবি আছিল ৱকিল বাবু ; য'ত তেওঁ ভায়েক শশী কাপুৰৰ সৈতে অভিনয় কৰিছিল।
১৯৮২ চনত তেওঁ শ্বুটিং কৰি সম্পূৰ্ণ কৰা চোৰ মণ্ডলী নামৰ ছবিখনত প্ৰবীণ অভিনেতা অশোক কুমাৰেও অভিনয় কৰিছিল; কিন্তু আইনী বিবাদৰ বাবে ছবিখনে মুক্তি নাপালে।
এইখন ছবিত তেওঁৰ পুত্ৰ ঋষিয়ে ৰাজ কাপুৰৰ কিশোৰ কালৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি চলচ্চিত্ৰ জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
১৯৭১ চনত তেওঁ নিজে, পুত্ৰ ৰণধীৰ, পিতৃ পৃথ্বীৰাজ কাপুৰৰ লগতে ৰণধীৰৰ হ’বলগীয়া পত্নী ববিতা অভিনীত পাৰিবাৰিক ছবি কল আজ ঔৰ কল মুক্তি পায়।
১৯৭৩ চনত তেওঁ ববী প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা কৰিছিল, যিখন বক্স অফিচত বিপুল সফলতা লাভ কৰিছিল আৰু পিছলৈ এগৰাকী জনপ্ৰিয় অভিনেত্ৰী হিচাপে খ্যাত হোলা ডিম্পল কপাড়িয়াক পৰিচিত কৰাই দিছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ আৰ কে বেনাৰৰ অধীনত কেইবাখনো হিট ছবিৰ প্ৰযোজনা আৰু অভিনয় কৰে, যাৰ ভিতৰত আছিল- আৱাৰা , শ্ৰী ৪২০ আৰু জিছ দেশ মেঁ গংগা বেহতি হ্যায় ।
শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰা শেষৰখন ছবি পৰিচালনা কৰিছিল তেওঁৰ দীৰ্ঘদিনীয়া চিনেমাট'গ্ৰাফাৰ ৰাধু কৰ্মকাৰে।
এই ছবি কেইখনে ৰাজ কাপুৰে অনুসৰণ কৰা চাৰ্লি চেপলিনৰ বিখ্যাত ছবি দ্য ট্ৰেম্পৰ আৰ্হিক ৰূপালী পৰ্দাত প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
ঘৰুৱা প্ৰডাকচনৰ বাহিৰেও মুখ্য অভিনেতা হিচাপে তেওঁৰ আন উল্লেখযোগ্য ছবিসমূহৰ ভিতৰত আছে- দাস্তান , আনহোনী , চোৰী চোৰী , ফিৰ সুবহ হোগী , অনাৰি , চালিয়া আৰু দিল হি তো হ্যায় ।
১৯৪৮ চনত চৌৱিশ বছৰ বয়সত তেওঁ নিজাকৈ ষ্টুডিঅ’ আৰ কে ফিল্মছ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু আগ ছবিখনেৰে সেই সময়ৰ আটাইতকৈ কম বয়সীয়া পৰিচালক ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
১৯৪৯ চনত তেওঁ দিলীপ কুমাৰ আৰু নাৰ্গিছৰ সৈতে মেহবুব খানৰ আন্দাজ ছবিত অভিনয় কৰে, যিখন আছিল অভিনেতা হিচাপে তেওঁৰ প্ৰথম বিগ হিট ছবি।
সেই বছৰৰ শেষৰ ফালে মুক্তি পোৱা আন এখন ব্লকবাষ্টাৰ ছবি বৰসাতত তেওঁ প্ৰযোজক, পৰিচালক আৰু অভিনেতা হিচাপে প্ৰথম সফলতা লাভ কৰে।
১৯৬৪ চনত তেওঁ ৰোমান্টিক সংগীতমধুৰ ছবি সংগম প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা কৰে, য’ত অভিনয় কৰিছিল ৰাজেন্দ্ৰ কুমাৰ, বৈজয়ন্তীমালা আৰু তেওঁ নিজে।
মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰা অভিনেতা হিচাপে এয়াই আছিল তেওঁৰ শেষ বৃহৎ সফলতা; কিয়নো তেওঁৰ পৰৱৰ্তী ছবি ৰাজশ্ৰী আৰু হেমা মালিনীৰ সৈতে অভিনীত এৰাউণ্ড দ্য ৱৰ্ল্ড আৰু স্বপ্নো কা সৌদাগৰ বক্স অফিচত ফ্লপ হৈছিল।
তেওঁ তিনিটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু ১১টা ফিল্মফেয়াৰ বঁটাকে ধৰি একাধিক প্ৰশংসা লাভ কৰিছে।
চাৰ্লি চেপলিনৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ চেপলিনৰ দ্য ট্ৰাম্পৰ অনুকৰণত তেওঁ আৱাৰা আৰু শ্ৰী ৪২০ আদি ছবিত অভিনয় কৰিছিল।
আৱাৰাত তেওঁৰ অভিনয়ক ২০০৫ চনত টাইম আলোচনীয়ে "বিশ্ব চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্বকালৰ শীৰ্ষ দহটা শ্ৰেষ্ঠ অভিনয়"ৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে আখ্যায়িত কৰিছে।
ৰাজ কাপুৰ এজন হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক আছিল; যাক ৰণবীৰ ৰাজ কাপুৰ নামেৰেও জনা যায়।
তেওঁক ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ ইতিহাসৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ আৰু প্ৰভাৱশালী অভিনেতা আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
তেওঁক ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ “চাৰ্লি চেপলিন” তথা ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ শ্ৰেষ্ঠ শ্ব'মেন বুলিও কোৱা হয়।
তেওঁৰ ছবিসমূহে এছিয়া, মধ্যপ্ৰাচ্য, কেৰিবিয়ান, আফ্ৰিকা আৰু ছোভিয়েট ব্লকৰ কিছু অংশত বিশ্বব্যাপী বাণিজ্যিক সফলতা লাভ কৰিছিল।
ভাৰত চৰকাৰে ১৯৭১ চনত শিল্পকলাৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে পদ্মভূষণ উপাধিৰে সন্মানিত কৰে।
১৯৮৮ চনত মৃত্যুৰ পূৰ্বে তেওঁৰ পুত্ৰ ঋষি আৰু পাকিস্তানী অভিনেত্ৰী জেবা বখটিয়াৰ অভিনীত হেনা পৰিচালনা কৰিবলৈ লৈছিল।
কাশীৰ ধৰ্মগুৰুসকলে এটা নিন্দনীয় আৰু অপৰাধমূলক পৰিকল্পনা কৰিলে যে ভগৱান শিৱই আদেশ দিছে যে কাশী চহৰত প্ৰাণ আহুতি দিয়াজনৰ বাবে স্বৰ্গৰ দুৱাৰ মুকলি হ’ব।
বৰ্তমান জিলা- সন্ত কবীৰ নগৰ ৰ মগহৰ নগৰত মৃত্যু হোৱাজন নৰকলৈ যাব বা গাধৰ শৰীৰ প্ৰাপ্ত কৰিব।
এইটো কাশীৰ প্ৰসিদ্ধ ব্লু লছীৰ দোকান আৰু কাশী বিশ্বনাথ মন্দিৰৰ পৰা কিছু মিটাৰ দূৰত অৱস্থিত আৰু ইয়াক এটা প্ৰাচীন শিৱ মন্দিৰ বোলা হয়।
বৰ্তমান মন্দিৰৰ মাটিৰ তলৰ কুঠৰীত মাত্ৰ পূজাৰী আৰু তেওঁলোকৰ সম্বন্ধীয় সকলেহে প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে।
মধ্য আফ্ৰিকাৰ ভূমি আৱদ্ধ দেশ চাদৰ মহিলা প্ৰধানকৈ গ্ৰাম্যভিত্তিক অৰ্থনীতিৰ মূল ভেটি আৰু তেওঁলোকৰ সংখ্যা পুৰুষতকৈ বেছি।
চাড এখন বৈচিত্ৰ্যময় আৰু সমৃদ্ধিশালী সাংস্কৃতিক পদ্ধতিৰে গঠিত দেশ৷ মহিলাৰ দ্বাৰা বিচাৰকাৰ্য সম্পাদিত হোৱা পুৰুষৰ সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতা আৰু দীৰ্ঘদিন ধৰি গোপনে ৰখা চুলিৰ সামগ্ৰী ইয়াত দৃষ্টিগোচৰ হয়।
সাধাৰণ জনসংখ্যাৰ মাজত তেওঁলোকৰ সংখ্যা থকাৰ পাছতো চৰকাৰী পদত মহিলাৰ সংখ্যা অতি কম৷ পৰিণতিস্বৰূপে চাদৰ লিংগ-সমতা বাস্তৱ হোৱাৰ পৰা বহু দূৰৈত।
সীমিত সুবিধা আৰু কৰ্মীসকলেও শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ বাবে পৰ্যাপ্ত শিক্ষা প্ৰদান কৰাত অসুবিধাৰ সৃষ্টি কৰিছে।
অইন এটা আনুষংগিক গুৰুতৰ সমস্যা হৈছে; কিছুমান শ্ৰেণীত ১০০ জনলৈকে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী থাকে যদিও তেওঁলোকৰ বহুতেই পুনৰাবৃত্তিকাৰী।
স্বাধীনতাৰ ঠিক পৰৱৰ্তী বছৰসমূহত বহু প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষকৰ অৰ্হতা আছিল মাত্ৰ প্ৰান্তীয়।
চৰকাৰৰ এই প্ৰচেষ্টা সত্ত্বেও স্বাধীনতাৰ প্ৰথম দশকৰ শেষত সামগ্ৰিকভাৱে শিক্ষাৰ স্তৰ নিম্নগামী হৈয়েই থাকিল।
১৯৭১ চনত পোন্ধৰ বছৰৰ ঊৰ্দ্ধৰ প্ৰায় ৯৯ শতাংশ মহিলাই ফৰাচী পঢ়িব, লিখিব বা ক’ব নোৱাৰিলে, যিটো সেই সময়ত একমাত্ৰ চৰকাৰী জাতীয় ভাষা আছিল৷ আৰবী ভাষাত সাক্ষৰতা ৭.৮ শতাংশ।
ন্যায়-বহিৰ্ভূত হত্যা, প্ৰহাৰ, নিৰ্যাতন আৰু ধৰ্ষণ আৰু অন্যান্য নিৰ্যাতনৰ দৰে ঘটনা নিৰাপত্তা বাহিনীৰ দ্বাৰা "প্ৰায় সম্পূৰ্ণ" শাস্তিহীনতাৰে সংঘটিত হৈছিল।
১৯৪৭ চনত ছুফিয়া কামাল মহম্মদ নাছিৰুদ্দিনে প্ৰকাশ কৰা মহিলা বিষয়ক সাপ্তাহিক আলোচনী বেগমৰ সম্পাদক হয়।
সেই সময়ৰ হিন্দু আৰু মুছলমানৰ মাজত হোৱা বিশাল সংঘৰ্ষৰ সময়ত ছুফিয়াই দুয়োটা জনগোষ্ঠীৰ মাজত শান্তি প্ৰতিষ্ঠাৰ হকে কাম কৰিছিল।
১৯৬৯ চনত পাকিস্তানী সামৰিক জেনেৰেল আয়ুব খানৰ পদত্যাগৰ দাবী হোৱা গণ বিদ্ৰোহৰ সময়ত তেওঁ মহিলা সংগ্ৰামী গোট গঠন কৰিছিল।
১৯১১ চনৰ ২০ জুনত ‘পূৰ্ব বংগ আৰু অসম প্ৰদেশ’ৰ বাকেৰগঞ্জ জিলাত অৱস্থিত শ্বায়েতাবাদৰ মাতৃগৃহ ‘ৰাহত মঞ্জিল’ত ছৈয়দা ছুফিয়া বেগমৰ জন্ম হৈছিল।
তেওঁৰ মাক-দেউতাকৰ পৰিয়ালটো ব্ৰাহ্মণবাড়িয়াৰ শিলাউৰৰ জমিদাৰ আছিল আৰু তেওঁলোকে ইছলামৰ চতুৰ্থ খলিফা আলীৰ পৰা বংশধৰ বুলি দাবী কৰিছিল।
তেওঁৰ সাত মাহ বয়সতে দেউতাক চৈয়দ আব্দুল বাৰীয়ে ওকালতিৰ কাম এৰি চুফী সন্ত হৈ ঘৰৰ পৰা চিৰদিনৰ বাবে যায়।
এঘাৰ বছৰ বয়সত চুফিয়াৰ আইন ছাত্ৰ আৰু ছায়েস্তাবাদৰ মীৰ মোতাহৰ হুছেইনৰ পুত্ৰ সম্পৰ্কীয় ভাতৃ চৈয়দ নেহাল হোছেইনৰ সৈতে বিবাহ হয়।
পিছত কামালৰ সৈতে ছুফিয়াৰ আন দুগৰাকী কন্যা চুলতানা কামাল আৰু ছায়েদা কামাল আৰু তিনিজন পুত্ৰ- শাহেদ কামাল, ছোৱেব কামাল, আৰু সাজেদ কামালৰ জন্ম হয়।
তেওঁ ১৯৫০ৰ দশকৰ বঙালী জাতীয়তাবাদী আন্দোলনত অংশ লৈছিল আৰু স্বাধীন বাংলাদেশৰ নাগৰিক সমাজৰ এগৰাকী নেতৃস্থানীয় ব্যক্তি আছিল।
পৰৱৰ্তী জীৱনত মহিলাৰ অধিকাৰক সৰ্বোচ্চ অগ্ৰাধিকাৰ দি বহু বছৰ বাংলাদেশৰ সৰ্ববৃহৎ মহিলা সংগঠন মহিলা পৰিষদৰ নেতৃত্ব দিয়ে।
ঘৰুৱা নিৰ্যাতন আৰু শিশু নিৰ্যাতনৰ অভিযোগৰ তদন্তৰ বাবে আৰক্ষী বিভাগৰ ভিতৰত মহিলা বিষয়াৰে কৰ্মচাৰীৰে গঠিত এটা বিশেষ ইউনিট স্থাপন কৰা হৈছে।
সংস্কৃতি, যুৱ, আৰু ক্ৰীড়া মন্ত্ৰালয়ৰ সম্প্ৰদায় উন্নয়ন বিভাগে মহিলা আৰু তেওঁলোকৰ পত্নীৰ বাবে পৰামৰ্শ প্ৰদান কৰে।
ব্যক্তিগত পৰিস্থিতিৰ ভিত্তিত কিছুমান মহিলা আৰু নাবালক ভুক্তভোগীক তেওঁলোকৰ গোচৰ আদালতলৈ অনাৰ বাবে অপেক্ষা কৰি সুৰক্ষামূলক জিম্মাত ৰখা হৈছিল।
পুৰুষ আৰু মহিলা বিষয়াৰে কৰ্মচাৰীৰে গঠিত ইছলামিক আদালতে ঘৰুৱা হিংসাৰ গোচৰত বিবাহিত দম্পতীক পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছিল।
কোৰানৰ উপদেশৰ চৰকাৰে দিয়া ব্যাখ্যা অনুসৰি বিবাহ বিচ্ছেদ আৰু শিশুৰ তত্ত্বাৱধানৰ দৰে ক্ষেত্ৰত মুছলমান পুৰুষৰ দৰেই মুছলমান মহিলাৰ অধিকাৰ আছে।
দেৱানী আইন অনুসৰি মহিলা নাগৰিকে নিজৰ জাতীয়তা নিজৰ সন্তানৰ হাতলৈ যাব পাৰে আৰু ব্যৱসায়িক সম্পত্তিকে ধৰি আৰু অন্যান্য সম্পত্তিৰ মালিক হ’ব পাৰে।
চৰকাৰী পৰিসংখ্যা অনুসৰি অসামৰিক সেৱা বাহিনীৰ ৫৭ শতাংশ মহিলা আৰু জ্যেষ্ঠ পৰিচালনাৰ ২৮ শতাংশ পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল ।
আইনত যৌন নিৰ্যাতন নিষিদ্ধ কৰা হৈছে আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা কোনো ব্যক্তিৰ বিনয়ক ক্ষুব্ধ কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে বা অপৰাধমূলক বল প্ৰয়োগ কৰা ব্যক্তিক পাঁচ বছৰ পৰ্যন্ত কাৰাদণ্ড আৰু বেতেৰে আঘাত কৰাৰ শাস্তি দিয়া হ’ব বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
আইনখনে পত্নীৰ ধৰ্ষণক অপৰাধমূলক বুলি গণ্য কৰা নাই; ইয়াত স্পষ্টকৈ কোৱা হৈছে যে এজন পুৰুষে পত্নীৰ সৈতে যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰাটো, যেতিয়ালৈকে তেওঁৰ বয়স ১৩ বছৰৰ তলৰ নহয়, ধৰ্ষণ নহয়।
ঘৰুৱা হিংসাৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট আইন নাই যদিও মহিলা আৰু ছোৱালী সুৰক্ষা আইনৰ অধীনত ঘৰুৱা হিংসাৰ গোচৰত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছে।
গুৰুতৰভাৱে আঘাতপ্ৰাপ্ত হোৱাৰ ফলত হোৱা আক্ৰমণৰ শাস্তি হ’ল বেত আৰু দীৰ্ঘদিনীয়া কাৰাদণ্ড।
ইয়াৰ পূৰ্বে গৰ্ভপাত কৰা ব্যক্তিৰ শাস্তি আছিল সাত বছৰ পৰ্যন্ত আৰু গৰ্ভপাত কৰা ব্যক্তিজনৰ শাস্তি আছিল ১০–১৫ বছৰ।
২০১৪ চনত ব্ৰুনাই চৰকাৰে শ্বৰীয়ত অপৰাধমূলক আইনক ধাৰাবাহিক পৰ্যায়ত ৰূপায়ণ কৰে যিয়ে গৰ্ভপাতৰ শাস্তি শিলগুটিৰে মৃত্যুদণ্ড দিয়ালৈকে বৃদ্ধি কৰাৰ কথা আছিল।
বাৰ বছৰ পিছত মহাৰাজ নৰনাৰায়ণে অস্থায়ী ৰাজধানী বৰনগৰ এৰি গুচি যোৱাৰ পিছত ভতিজাক ৰঘুদেৱ ৰায়ে বৰবাৰীত থাকি বৰনগৰৰ শাসন কৰিছিল।
এই সময়ছোৱাত বৰ্তমানৰ সৰভোগ নগৰৰ কাষৰীয়া উত্তৰ গণকগাড়ী আৰু দক্ষিণ গণকগাড়ী গাঁৱৰ খেতিপথাৰবোৰ এসময়ত চৰণীয়া পথাৰ আছিল।
এনেদৰে, গৰু চৰাই ফুৰোঁতে গৰখীয়াবোৰে মন কৰিলে যে- উত্তৰ গণকগাড়ী গাঁৱৰ বৰকোচ পৰিয়ালৰ এজনী কপিলী গাই দুপৰীয়া সদায় একে সময়তে জাকৰপৰা নোহোৱা হয় আৰু পিছত আকৌ জাকলৈ উভতি আহে।