polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
তেতিয়াৰে পৰা তেওঁ নিজস্ব এটা শৈলীৰে গোৱা গীতবোৰ শ্ৰোতাই আদৰ লৈছে আৰু ন-প্ৰজন্মৰ গায়কৰ বাবে তেওঁ আদৰ্শস্বৰূপ হৈ পৰিছে।
তদুপৰি তেওঁ উৰ্দু, তামিল, অসমীয়া, পঞ্জাবী, বঙালী মালয়ালম, মাৰাঠী, তেলুগু, আৰু নেপালী ভাষাৰ বোলছবিৰ গীততো কণ্ঠ নিগৰাইছে।
সংখ্যাতত্ত্বৰ আধাৰত তেওঁ নিজৰ উপাধিৰ বানানটো '' ৰপৰা '' কৰিছিল কিন্তু পিছত পূৰ্বৰ শব্দটোকে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লয়।
মূলতঃ হিন্দী ভাষাত ৰোমাণ্টিক, ৰক্‌, দুখৰ, দেশপ্ৰেম আদি বিষয়ক গীত গাই চনু নিগমে বহুতো বঁটা লাভ কৰিছে।
হিন্দীৰ বাহিৰেও তেওঁ অসমীয়া, বঙালী, কন্নড়, ভোজপুৰী, মাৰাঠী, তামিল, তেলুগু, পঞ্জাবী, নেপালী আদি ভাষাত গীত গাইছে।
দুই দশকৰো অধিকঁকাল জোৰা কেৰিয়াৰত নিগমে এ. আৰ. ৰহমান, ইলিয়াৰাজা, অনু মালিক, প্ৰীতম, যতীন-ললিত, নাদিম-শ্ৰাৱন, বিশাল-শেখৰ, আদেশ শ্ৰীবাস্তৱ, আনন্দ মিলিন, ছাজিদ-ৱাজিদ আদি সংগীতকাৰৰ অধীনত কাম কৰিছে।
চনু নিগমে চাৰিবছৰ বয়সতে দেউতাকৰ লগত মঞ্চত উঠি মহম্মদ ৰফিৰ "ক্যা হুৱা তেৰা ৱাদা" গীতত কণ্ঠ নিগৰায়।
কৈশোৰ অৱস্থাত সংগীতৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি তেওঁ ১৯ বছৰ বয়সত বোলছবিৰ নেপথ্য গায়ক হ'বলৈ মুম্বাইলৈ ঢাপলি মেলে।
বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ অনুমোদন অনুসৰি কোনো এখন মহানগৰৰ কোলাহলৰ মান দিনৰ ভাগত ৫০ ডেচিবল আৰু ৰাতিৰ ভাগত ৪৫ ডেচিবল।
পৃথিৱীৰ ভিতৰত কোলাহলৰ ক্ষেত্ৰত তৃতীয় স্থান অধিকাৰ কৰা মুম্বাই মহানগৰৰ কোনো কোনো অঞ্চলৰ কোলাহলৰ মান প্ৰায় ১০৫ ডেচিবল পৰ্যন্ত হোৱা দেখা যায়।
বিভিন্ন যান-বাহন চলাচল কৰা সময়ত হোৱা শব্দ আৰু এইবিলাকে বজোৱা হৰ্ণ আৰু চাইৰেণৰ শব্দই শব্দ প্ৰদূষণত ভাগ লয়।
বিজ্ঞানৰ উন্নতিৰ লগে লগে নানা ধৰণৰ মনোৰঞ্জনৰ আহিলাৰ আবিৰ্ভাৱ হব ধৰিছে যেনে: ৰেডিঅ', টেলিভিছন, লাউডস্পিকাৰ, টেপৰেকৰ্ডাৰ ইত্যাদি।
কৃষি প্ৰধান প্ৰদেশসমূহ যেনে: পঞ্জাব, হাৰিয়ানা আদিত কৃষিৰ সঁজুলি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা যন্ত্ৰ বিলাকেও শব্দ প্ৰদূষণৰ সৃষ্টি কৰে।
নানা ধৰণৰ প্ৰাকৃতিক দুৰ্ঘটনা যেনে: ভূমিকম্প, বিজুলী-ঢেৰেকনি, আগ্নেয়গিৰি আদি ঘটাৰ সময়তো শব্দ প্ৰদূষণৰ সৃষ্টি হয়।
শব্দ প্ৰদূষণ হৈছে মানুহৰ বা জন্তুৰ জীৱনৰ কাৰ্যকলাপৰ ওপৰত বিভিন্ন ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱৰ পেলোৱাকৈ হোৱা শব্দ তথা কোলাহলৰ প্ৰসাৰ।
শব্দ হৈছে অণুৰ সংঘৰ্ষত সৃষ্টি হোৱা এক কম্পন বা তৰঙ্গ, যি কোনো মাধ্যমৰ দ্বাৰা আহি আমাৰ কাণত অনুভূত হয়।
মানুহৰ শৰীৰ আৰু শ্ৰৱণ ইন্দ্ৰিয়ত কোনো ক্ষতি নকৰা শব্দৰ সৰ্বোচ্চ প্ৰাৱল্য মান ৬৫ ডেচিবল।
এই কোলাহলে যেতিয়া জীৱৰ স্বাভাৱিক জীৱন যাত্ৰাত আমনি দিয়াৰ উপৰিও শাৰীৰিক আৰু মানসিক দিশত ব্যাপক ক্ষতি কৰে তেতিয়া তাক শব্দ প্ৰদূষণ বুলি কোৱা হয়।
ইয়াৰ ফলত মানুহৰ নানা ধৰণৰ কাণৰ ৰোগ হয় আৰু কেতিয়াবা কাণৰ শ্ৰৱণ শক্তি সম্পূৰ্ণৰূপে লোপ পায়।
অবিৰাম শব্দই মানুহৰ ৰক্তপ্ৰবাহ সংকুচিত কৰে, তেজত এড্ৰিনেলিন হৰ’মনৰ ক্ষৰণ বৃদ্ধি কৰি ৰক্তচাপ বৃদ্ধি কৰে।
সেয়েহে জনবসতিপূৰ্ণ অঞ্চল, ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ, উদ্যোগ প্ৰতিষ্ঠান আদিৰ কাষত বৃক্ষৰোপণ কৰিব লাগে।
ব্যাপক হাৰত বৃদ্ধি হোৱা জনসংখ্যা আৰু তাৰ আনুপাতিক ভাৱে গঢ়ি উঠা উদ্যোগিক প্ৰতিষ্ঠান, যান-বাহনৰ ব্যৱস্থা আদিয়ে শব্দ প্ৰদূষণ ব্যাপক হাৰত বৃদ্ধি কৰিছে যদিও কিছুমান প্ৰতিকাৰৰ দ্বাৰা ইয়াৰ প্ৰাৱল্য কমাব পৰা যায়।
এই সম্প্ৰদায়টিৰ সাংস্কৃতিক জীৱন অসমীয়া জাতীয় সাংস্কৃতিক জীৱনৰ লগত ওতঃপ্ৰোত ভাৱে সাঙোৰ খাই আছে।
বুৰঞ্জীবিদ আৰু পণ্ডিত সকলৰ মতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত পৰ্বতৰ দাঁতি-কাষৰীয়া ঠাইত প্ৰথমে বাস কৰা মংগোলীয় বা কিৰাত সকলেই এসময়ত কছাৰী নাম পায় আৰু 'কছাৰী' নামকৰণ অসমৰ হিন্দু ওচৰ-চুবুৰীয়া সকলৰ সৃষ্টি।
সাহিত্য অকাডেমি বঁটা: ১৯৫৪ চনৰ পৰাই সাহিত্য অকাডেমিয়ে প্ৰধান ভাৰতীয় ভাষাত ৰচিত মৌলিক গ্ৰন্থৰ বাবে প্ৰদান কৰি অহা এক বঁটা।
সেইকেইটা ভাষা হ'ল-অসমীয়া, বঙালী, বড়ো, ডগ্ৰী, ইংৰাজী, গুজৰাটী, হিন্দী, কন্নড়, কাশ্মিৰী, কংকনী, মৈথিলী, মালায়ালম, মণিপুৰী, মাৰাঠী, নেপালী, উড়িয়া, পঞ্জাবী, ৰাজস্থানী, সংস্কৃত, চাওঁতালী, সিন্ধী, তেলেগু আৰু তেলেগু।
ভাষা সম্মান বঁটা: প্ৰধান চৌবিশটা ভাষাৰ উপৰি আন আন ভাৰতীয় ভাষাত সাহিত্য চৰ্চা কৰা লেখকক এই বিশেষ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
সাহিত্য অকাডেমি অনুবাদ বঁটা: গুৰুত্বপূৰ্ণ সাহিত্য-কৃতিৰ চৌবিশটা প্ৰধান ভাৰতীয় ভাষাৰ কোনো এটালৈ কৰা চমকপ্ৰদ অনুবাদৰ বাবে এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
বাল সাহিত্য পুৰস্কাৰ: অকাডেমিৰ স্বীকৃত ২৪টা ভাষাৰ উত্কৃষ্ট শিশু গ্ৰন্থ বা শিশু সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা সামগ্ৰিক অৱদানৰ বাবে বাল সাহিত্য পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰা হয়।
সাহিত্য অকাডেমি হৈছে ভাৰতীয় সাহিত্যৰ উন্নয়ন আৰু সমন্বয় সাধনৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা এটা অনুষ্ঠান।
স্বাধীনতাৰ পূৰ্বেই সাহিত্যৰ উন্নয়নৰ বাবে এক ৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থা গঠনৰ চিন্তাগ-চৰ্চা চলি আছিল যদিও ১৯৫২ চনতহে চৰকাৰে সাহিত্য অকাডেমি গঠন কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু ১৯৫৪ চনৰ ১২ মাৰ্চ তাৰিখে আনুষ্ঠানিক ভাবে উদ্ঘাটন কৰে।
যি প্ৰস্থাৱৰ দ্বাৰা চৰকাৰে অনুষ্ঠানটো গঠন কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল, তাত সাহিত্য অকাডেমিৰ গঠনৰ উদ্দেশ্য সম্পৰ্কে এনেদৰে বৰ্ণনা কৰা হৈছিল, 'ভাৰতীয় সাহিত্যৰ সক্ৰিয় বিকাশৰ বাবে কাম কৰা এক ৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থা, যাৰ উদ্দেশ্য উচ্চ সাহিত্যিক মানদণ্ড প্ৰতিষ্টা কৰা, ভাৰতীয় ভাষাৰ সাহিত্যিক গতিবিধিৰ সমন্বয় আৰু ইয়াৰ যোগেদি দেশখনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঐক্যৰ উন্নয়ন সাধন।
সাহিত্য অকাডেমিৰ সৰ্বোচ্চ শাসন কৰ্তৃত্ব অৰ্পিত থাকে ৯৭জন সদস্যযুক্ত সাধাৰণ পৰিষদ আৰু ২৫জন সদস্যৰ এক কাৰ্যকৰী গোটৰ হাতত।
সভাপতি, উপ-সভাপতি, অৰ্থনৈতিক উপদেষ্টা সচিবৰে সৈতে প্ৰতি প্ৰদেশৰ একোজনকৈ সাহিত্যিক, প্ৰতিখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ একোজন লেখক বা গৱেষক, সংগীত-নাটক একাডেমীৰ এজন আৰু ৰাজা ৰামমোহন ৰায় গ্ৰন্থাগাৰৰ এজন লৈ সাধাৰণ পৰিষদ গঠন হয়।
দুৰ্লভ প্ৰাচীন ভাৰতীয় গ্ৰন্থ, বিশিষ্ট ভাৰতীয় সাহিত্যকসকলৰ ৰচনাৱলী পঢ়ুৱৈয়ে তুলনামূলকভাৱে কম মূল্যত পাব পৰাকৈ অকাডেমিয়ে প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায়।
সাধাৰণ পৰিষদৰ প্ৰাথমিক কামবোৰ হৈছে সভাপতি, উপ-সভাপতি, কৰ্যনিৰ্বাহক গঠন, বিত্তীয় পৰিষদ গঠন, সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰ বাবে লেখকৰ নিৰ্বাচন আৰু বিভিন্ন নিয়ম-নীতিৰ প্ৰস্তুতকৰণ আদি।
যুৱ লেখক-লেখিকাৰ বাবে "মুলাকাত" শীৰ্ষক অনুষ্ঠান, কবি সন্মিলন, বিভিন্ন বিশ্ববিদ্যালয় বা সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ অনুষ্ঠানৰ সহযোগত সমগ্ৰ ভাৰততে দ্ৰুপদী আৰু লোক কলাৰ কাৰ্যসূচী পতাটোও অকাডেমিৰ দায়িত্ব।
১৯৬১ চনত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ জন্মশতবৰ্ষত নিৰ্মিত নতুন দিল্লীৰ ৰবীন্দ্ৰ ভৱনলৈ সাহিত্য অকাডেমিৰ মুখ্য কাৰ্যালয় স্থানান্তৰ কৰা হয়।
স্থপতিবিদ এইছ ৰহমানৰ ৰূপাঙ্কনেৰে নিৰ্মাণ কৰা এই ভৱনত সংগীত নাটক একাডেমী, ললিত কলা একাডেমী আদিৰ লগতে ই অৱস্থিত।
ড॰ আনন্দ কুমাৰস্বামী জলপানি: বিদগ্ধ পণ্ডিত আনন্দ কুমাৰস্বামীৰ নামেৰে ১৯৯৬ চনত এই জলপানী আৰম্ভ কৰা হয়।
প্ৰেমচন্দ জলপানি: হিন্দী লেখক প্ৰেমচন্দৰ নামত ২০০৫ চনত আৰম্ভ কৰা এই বঁটা সাংস্কৃতিক দিশত উল্লেখনীয় বৰঙনি আগবঢ়োৱা দক্ষিণ এছিয়াৰ ব্যক্তিক প্ৰদান কৰা হয়।
মেঠোনৰ দেহটো অতি শক্তিশালী৷ ইয়াৰ কপালত শিঙদুটাৰ মাজেৰে এডাল উত্তল ওখ অংশ সন্মুখলৈ আছে আৰু ইয়াৰ বাবে মেঠোনৰ মূৰৰ সন্মুখ অংশত গাঁতৰ দৰে দেখা যায়৷ ইয়াৰ কাণ দুখন বৃহৎ, নেজ চুটি৷ মতা মেঠোনৰ গাৰ বৰণ গাঢ় মটিয়া, বুঢ়া মেঠোনৰ ছাল প্ৰায় ক'লা বৰণীয়া৷ অৱশ্যে মূৰৰ চকুৰ ওপৰৰ অংশ প্ৰায় গাঢ় মুগা বা কেতিয়াবা বগা যেন দেখা যায়৷ ইয়াৰ ঠেঙৰ তলৰ অংশ শুদ্ধ বগা বৰণৰ৷ ইয়াৰ বাহুৰ পৰা পিছফালৰ অংশলৈকে পিঠিয়েদি এডাল থিয় আঁচ আছে৷ মেঠোনৰ গাৰ নোম চুটি৷
মেঠোন সাধাৰণতে দিনৰ ভাগত অধিক সক্ৰিয় হৈ থাকে৷ কিন্তু মানুহৰ বসতিৰ আশে পাশে ই নিশাচৰ স্বভাৱো লয়৷ খৰালি কালত ই গোট গঠন কৰি সৰু এলেকাত কটায় বাৰিষা অহাৰ লগে লগে পৰ্বতীয়া অঞ্চললৈ প্ৰব্ৰজন কৰে৷ জানুৱাৰী-ফেব্ৰুৱাৰী মাহত মেঠোনে ৮-১১ টা জন্তু লগ হৈ গোটত বাস কৰে৷ এপ্ৰিল মে মাহত অধিক মতা মাহে প্ৰজননৰ বাবে গোটত লগ হয়৷ মে-জুন মাহত ইহঁতে এই ডাঙৰ গোট এৰি কেৱল মতা মেঠোনৰ গোট গঠন কৰে৷ এনে গোট সমূহে দিনে ২-৫ কিলোমিটাৰ কৈ অঞ্চলত চৰি ফুৰে৷
ঐতিহাসিকভাৱে মেঠোন সমগ্ৰ দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াতে পোৱা গৈছিল৷ ইয়াৰ ভিতৰত ভিয়াটনাম, কম্বোডিয়া, লাওছ, চীন, থাইলেণ্ড, মালয়েছিয়া, ম্যানমাৰ, ভাৰত, বাংলাদেশ, ভূটান, নেপাল আদিয়ে প্ৰধান৷ বৰ্ত্মান এই প্ৰজাতিটো কেইটামান বিভক্ত অঞ্চল ত হে বিস্তৃত হৈ আছে৷ ই শ্ৰীলংকাৰ পৰা সম্পূৰ্ণকৈ নিশ্চিহ্ন হৈ পৰিল৷
মেঠোন ঘাইকৈ অৰ্ধ সেউজীয়া, সেউজীয়া আৰু সেমেকা পৰ্ণপাতী অৰণ্যত দেখা পোৱা যায়৷ ইয়াক সাগৰপৃষ্ঠৰ পৰা ৫০০০-৬০০০ মিটাৰ উচ্চতাৰ বনাঞ্চল সমূহত দেখা যায়৷ পৰ্যাপ্ত পানী, ঘাঁহ, বাঁহজাতীয় উদ্ভিদ, গুল্ম আৰু বৃক্ষজাতীয়া উদ্ভিদ থকা বনাঞ্চল মেঠোনে অধিক পছন্দ কৰে৷
মেঠোনৰ মতা আৰু মাইকী উভয়ৰে শিং থাকে৷ শিংযোৰ মূৰৰ দুয়োকাষে বাঢ়ি ওপৰলৈ ঘোৰ খোৱা হয়৷ শিঙৰ মাজত উত্তল অংশ এটা থাকে৷ শিঙৰ বৰণ শেঁতা সেউজীয়া বা হালধীয়া আৰু জোঙা অংশটো ক'লা হয়৷ শিঙৰ গড় দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৬০-১১৫ ছে:মি: পৰ্যন্ত হয়৷
মেঠোন দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ এবিধ বৃহৎ আকাৰৰ স্থানীয় প্ৰজাতি৷ এই প্ৰজাতিবিধ আই ইউ চি এন ৰঙা তালিকাত অসুৰক্ষিত হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে৷৷ মেঠোনৰ দেহৰ উচ্চতা বনৰীয়া সমূহৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক৷
মেঠোনৰ দল সাধাৰণতে পূৰ্ণবয়স্ক মাইকী মেঠোনে নেতৃত্ব দিয়ে৷ পূৰ্ণবয়স্ক মতা মেঠোন প্ৰায়ে অকলশৰীয়াকৈ থাকে৷ শত্ৰুৰ উপস্থিতিত ই এক বিশেষ ধৰণৰ এলাৰ্ম দিয়ে৷
মেঠোন বৰ্তমান জীৱিত অৱস্থাত থকা স্থলচৰ প্ৰাণীবোৰৰ ভিতৰতে অন্যতম বৃহৎ আকাৰৰ প্ৰাণী৷ ইয়াৰ বাহিৰে কেৱল হাতী, গঁড় আৰু হিপ্পপটেমাছৰ ওজন অধিক বুলি জনা যায়৷
ধৰ্মগ্ৰন্থ পাঠ আৰু ধ্যানৰ সৈতে জীৱ-জন্তু পশুগণ চৰোৱা, ঘাঁহ খুওৱা আৰু এইবোৰৰ বাবে শুকান খাদ্য সংগ্ৰহ আছিল আশ্ৰমৰ ব্ৰহ্মচাৰীসকলৰ ওপৰত অৰ্পিত কাম।
ইয়াৰ বাদেও প্ৰতিষ্ঠানটোকে স্বয়ংসম্পূৰ্ণ কৰাত আশ্ৰমতে মুদ্ৰণ, আৰু অন্যান্য শিল্প যেনে কাঠৰ কাম, কমাৰৰ কাম আৰু হস্তচালিত তাঁত বোৱাৰ ব্যাৱস্থা কৰা হৈছিল।
দাতব্য ঔষধালয়টো মঠৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিভাগত পৰিণত হৈছিল য’ত দুখীয়া ৰোগীসকলক ঔষধসহ চিকিৎসা সেৱা দিয়া হৈছিল।
নিগমানন্দৰ অনুগামীসকলে বিশ্বাস কৰে যে তেওঁ চাৰিটা বিভিন্ন সাধনাত যথা তন্ত্ৰ, জ্ঞান, যোগ আৰু প্ৰেমত সিদ্ধি লাভ কৰিছিল।
এই সকলো অভিজ্ঞতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তেওঁ বাংলা ভাষাত ৫খন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে: ব্ৰহ্মচৰ্য সাধনা, যোগী গুৰু, জ্ঞানী গুৰু, তান্ত্ৰিক গুৰু আৰু প্ৰেমিক গুৰু।
স্বামী নিগমানন্দই মহান শঙ্কৰাচাৰ্যৰ আদেশত "সৰস্বতী"ৰ ঐতিহ্যত তেখেতৰ দহ জন ধৰ্মপ্ৰাণ শিষ্যক সন্ন্যাসত দীক্ষা দিয়ে, যিসকলৰ মাজত কনিষ্ঠতম আছিল "স্বামী নিৰ্বাণানন্দ সৰস্বতী" (এজন বিদ্বান, পণ্ডিত, দাৰ্শনিক আৰু লেখক যি পাছত অনিৰ্বাণ হিচাপে বিখ্যাত হয়) আৰু "স্বামী প্ৰজনানন্দ সৰস্বতী"।
স্বামী প্ৰজনানন্দক সাৰস্বত মঠ আৰু আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ ট্ৰাষ্টি আৰু মোহন্ত হিচাপে শপত পাঠ কৰায় স্বামী নিগমানন্দই অৱসৰ লয় আৰু ১৯৩৫ চন পৰ্যন্ত পুৰীত নীলাচল কুটিৰত কেইবাবছৰো ধৰি বসবাস কৰে।
স্বামী নিগমানন্দ পৰমহংস ) নদীয়া জিলাৰ তেতিয়াৰ চাব-ডিভিজন কুতুবপুৰ নামৰ এখন সৰু গাঁৱত এক বাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰে।
তেওঁ শাক্ত সম্প্ৰদায়ভুক্ত এজন ভাৰতীয় হিন্দু গুৰু, আৰু হিন্দু দাৰ্শনিকো আছিল আৰু তন্ত্ৰ আৰু যোগৰ এজন উত্কৃষ্ট আধ্যাত্মিক গুৰু হিচাপে তেওঁক গণ্য কৰা হৈছিল।
১৩১৯ বঙ্গাব্দত স্বামী নিগমানন্দৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত এই প্ৰতিষ্ঠান বা "সাৰস্বত মঠে" ১৪১৮ বঙ্গাব্দৰ বহাগ মাহৰ অক্ষয়া তৃতীয়াত ইয়াৰ জীৱনৰ এশ বছৰ সম্পূৰ্ণ কৰে।
স্বামী নিগমানন্দই বাৰ্ষিক সম্মিলনীত মহিলা শিষ্যসকলৰ বাবে এটা ভিন্ন উপাসনা দিৱসৰ সূচনা কৰিছিল য’ত তেওঁলোকে নিজৰ মাজতেই অংশগ্ৰহণ আৰু তেওঁলোকৰ দৃষ্টিভঙ্গি বিনিময় কৰিব পাৰিছিল।
এজন চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক হিছাপে আৰু এনিমেছন তথা থীম পাৰ্কৰ ৰূপাঙ্কনৰ বাবে ডিজনী বিশেষভাৱে জনাজাত আছিল।
তেওঁ আৰু তেওঁৰ কৰ্মচাৰীসকলে মিলি বিশ্বৰ কিছুমান বিখ্যাত কাল্পনিক চৰিত্ৰৰ জন্ম দিয়ে, ইয়াৰে মিকী মাউছৰ চৰিত্ৰত ডিজনীয়ে নিজেই কণ্ঠ দান কৰিছিল।
জীৱনকালত তেওঁ চাৰিটা সন্মানজনক একাডেমী বঁটা লাভ কৰে আৰু মুঠ উনপঞ্চাশটা মনোনয়নৰ মাজত এবছৰত চাৰিটাকে ধৰি বাইশটা একাডেমী বঁটা লাভ কৰে।
তদুপৰি তেওঁ নিজৰ নামটো আমেৰিকাৰ ডিজনীলেণ্ড আৰু ৱাল্ট ডিজনী ৱৰ্ল্ড ৰিজ'ৰ্টৰ বাহিৰেও আন্তৰ্জাতিক টকিয়' ডিজনী, ডিজনীলেণ্ড পেৰিছ আৰু ডিজনীলেণ্ড হংকংক দান কৰে।
ৱাল্টাৰ এলিয়াচ "ৱাল্ট" ডিজনী এজন আমেৰিকান চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক, পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ, কণ্ঠ অভিনেতা, এনিমেটৰ, উদ্যোগী, সাংস্কৃতিক প্ৰতীক আছিল আৰু মানৱতাবাদী পুৰুষ।
ভ্ৰাতৃ ৰয় অলিভাৰ ডিজনীৰ লগত মিলি তেওঁ ৱাল্ট ডিজনী প্ৰডাকচন্‌চ প্ৰতিষ্ঠা কৰে যি পিছলৈ বিশ্বৰ অন্যতম বোলছবি প্ৰযোজনা সংস্থা হৈ পৰে।
সংস্থাটোক এতিয়া ৱাল্ট ডিজনী কোম্পানী বুলি জনা যায়, ইয়াৰ বছৰি লাভালাভ আজিৰ তাৰিখত প্ৰায় ৩৫ বিলিয়ন ডলাৰ।
১৫ ডিচেম্বৰ, ১৯৬৬ চনত বাৰ্বেঙ্ক, কেলিফ'ৰ্নিয়াত হাওঁফাওঁৰ কৰ্কট ৰোগত ভুগি তেওঁৰ মৃত্যু হোৱাৰ পিছৰ বছৰ ফ্ল'ৰিডাত ৱাল্ট ডিজনী ৱৰ্ল্ড ৰিজ'ৰ্ট স্থাপনৰ কাম আৰম্ভ হয়।
তেওঁৰ এজন গৃহ শিক্ষকে তেওঁৰ পঢ়াশুনাত সাহায় কৰিছিল,যথা সময়ত হাইস্কুলীয়া শিক্ষা শেষ কৰি, ১৯১৩ চনত আলিগড় মুছলিম বিশ্ববিদ্যালয়ত ভৰ্তি হয়।
সেইসময়তে তেওঁৰ প্ৰতিবা অনুসন্ধিত্সু মন, বাগ্মিতা, কৌতুক আৰু যুক্তিপূৰ্ণ কথা-বতৰাই লগৰীয়াসকলক মুগ্ধ কৰিছিল আৰু তেওঁলোকে তেওঁক আখ্যা দিছিল মুৰশ্বিদ বুলি।
সৰুৰে পৰাই তেওঁ বাতৰি কাকত পঢ়া এটা অভ্যাসত পৰিণত কৰিছিল আৰু বাতৰি কাকতৰ তাত্পৰ্য আৰু ভূমিকা সম্পৰ্কে লগৰ বন্ধু-বান্ধৱৰ আগত ব্যাখ্যা কৰিছিল।
মাত্ৰ ১৬ বছৰ বয়সতে, ইটালী আৰু তুৰ্কীস্থানৰ মাজত হোৱা যুদ্ধত তুৰ্কীস্থানক তেওঁৰ সামান্য শক্তিৰে হলেও সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়িছিল।
সকলো ছাত্ৰৰ পৰা পইছা তুলি আৰু প্ৰতি শুক্ৰবাৰে নামাজলৈ গৈ নামাজৰ শেষত তেওঁৰ মূৰৰ টুপীটো সোলোকাই তুৰ্কী সাহায্যৰ অৰ্থে বৰঙনি তুলিছিল।
তাৰ পিছত উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে তেওঁ ইউৰোপলৈ যায় আৰু জাৰ্মানীৰ বাৰ্লিন বিশ্ববিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰে।
তেওঁ বিদেশত কটোৱা দিবোৰত পশ্চিমৰ জীৱন যাত্ৰাৰ ঢলত নিজকে উটুৱাই নিদি--অধ্যয়নতহে বেছিভাগ সময় মগ্ন আছিল।
আজৰি সময়ত প্ৰিণ্টিং আৰু কম্পজিঙৰ কামত নিজক ব্যস্ত ৰাখিছিল আৰু গালিবৰ এটা সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰিছিল।
সেইসময়ত দুটা কাম হাতত লৈছিল, মহাত্মা গান্ধীৰ বুনিয়াদী শিক্ষাৰ প্ৰসাৰ কৰা আৰু আনটো হল দিল্লীত এখন আদৰ্শ বিশ্ববিদ্যালয় জামিয়া-মিলিয়া প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ উদ্যোগ।
১৯৩৭ চনত গান্ধীজীয়ে বিদেশী স্কুলত শিক্ষা বিসৰ্জন দি দেশৰ সন্মুখত বুনিয়াদী শিাৰ জাতীয় আদৰ্শ দাঙি ধৰে তেতিয়াই গান্ধীজীয়ে হুছেইনক বুনিয়াদী শিঙাৰ জাতীয় কমিটীৰ সভাপতিৰ আসন গ্ৰহণ কৰিবলৈ নিমন্ত্ৰণ জনায় আৰু তেওঁ তাৰ সভাপতি নিযুক্ত হয়।
হেকিম আজমল খাঁ আৰু ভাতৃদ্বয় মঃ আলি চৌকত আলিৰে সৈতে লগহৈ দিল্লীত তেওঁ জামিয়া-মিলিয়া প্ৰতিষ্ঠা কৰি ১৯২৬ চনৰ পৰা ১৯৪৮ চনলৈ তাৰ উপাচাৰ্য হিচাপে কাৰ্যনিবাৰ্হ কৰিছিল।
ইয়াৰ জৰিয়তে ছাত্ৰ সমাজক স্বাৱলম্বিতা আৰু জাতীয়তাবাদৰ শিক্ষাৰে অনুপ্ৰানিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছিল।
ইয়াৰো উপৰি এই অনুষ্ঠানটিৰ স্বাৰ্থত শিক্ষক সকলে সম্পূৰ্ণ ২০ বছৰ পৰ্য্যন্ত মাহে ৮০ টকা দৰমহাত কাম কৰিছিল।
১৯৪৬ চনত এই শিক্ষানুষ্ঠানটিৰ ৰূপালী জয়ন্তী উত্সৱত পণ্ডিত জৱাহৰলাল নেহৰু, জিন্ন, কৃপালনি, লিয়াকত আলি খান আৰু ৰাজাজী প্ৰমুখ্যে নেতৃবৰ্গই যোগদান কৰি জাকিৰ হুছেইনে অনুষ্ঠাটিলৈ আগবঢ়াই অহা নেতৃত্বক ৰাষ্ট্ৰীয় স্বীকৃতি প্ৰদান কৰে।
১৯৪৮ চনত তেওঁ মৌলানা আব্দুল কালাম আজাদৰ অনুৰোধ ক্ৰমে আলিগড় মুছলিম বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য মনোনীত হয়।
তেওঁ কেইবাবাৰো ৰাষ্ট্ৰীয় ছাত্ৰ সেৱা ভাৰত কমিটীৰ চেয়াৰমেন থকাৰ উপৰিও ১৯৫৫ চনৰপৰা ১৯৫৭ চনলৈকে জেনেভাত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়ৰো চেয়াৰমেন ৰূপে নিযুক্ত হৈছিল।
তেওঁ পাঁচ বছৰ কাল অতি কাৰ্যদক্ষতাৰে ৰাজ্যপাল হিচাপে সেৱা আগবঢ়াই বিহাৰৰ ৰাইজৰ প্ৰশংসাৰ পাত্ৰ হয়।
জাকিৰ হুছেইন এজন শিক্ষাব্ৰতী পণ্ডিত, ৰাজনীতিবিদ, দাৰ্শনিক, গান্ধীবাদী পুৰুষ তথা ভাৰত গণৰাজ্যৰ তৃতীয় ৰাষ্ট্ৰপতি আছিল।
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধান আৰু প্ৰথম নাগৰিকৰ সন্মান পোৱা মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত তেওঁ প্ৰথম আছিল।
জাকিৰ হুছেইনৰ নিঃস্বাৰ্থ দেশসেৱা আৰু বিশাল প্ৰতিভাৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৫৪ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মবিভূষণ উপাধি প্ৰদান কৰি সন্মনিত কৰিছিল আৰু ১৯৬৩ চনত ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান ভাৰত ৰত্ন উপাধিৰে বিভূষিত কৰে।
জাকিৰ হুছেইনৰ ১৮৯৭ চনৰ ৮ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে দাক্ষিণাত্যৰ হায়দৰাবাদত এটি আফগান পৰিয়ালত জন্ম হয়।
পিতাকৰ মৃত্যুৰ পিছত, তেওঁলোকৰ পৰিয়াল উত্তৰ প্ৰদেশৰ ইটোৱা নামৰ এডোখৰ ঠাইলৈ উঠি আহে আৰু তাতে তেওঁ আন তিনিজন ভায়েকৰ সৈতে স্কুলত ভৰ্তি হয়।
তেনেদৰে ট'ৰ'ণ্ট', নিউয়ৰ্ক, ৱাশ্বিংটন্ ডি.চি., হাভানা, কিংষ্ট'ন, ব'গ'টা, ডেট্ৰয়েট আৰু লিমা ইত্যাদি চহৰসমূহ একেই সময়াঞ্চলৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
পৃথিবীৰ আহ্নিক গতিৰ ফলত পৃথিবীৰ ভিন ভিন স্থানত দিনটোৰ একেচোৱা সময়তে সংশ্লিষ্ট স্থানসমূহৰ ঘড়ীবোৰে সেইচোৱা সময়ৰ উপযুক্ত সময়ৰ মান সূচাব পাৰে তাৰ বাবে ভিন ভিন স্থানত ভিন ভিন স্থানীয় সময় মানি চলা হয়।
যেনে বেলিৰ আকাশখনৰ শীৰ্ষবিন্দুত থকা সময়চোৱাক দুপৰীয়া বোলা হয় আৰু পৃথিবীৰ যিকোনো স্থানতে ঘড়ীত দুপৰীয়া ১২ বাজিব লাগিব।
কিন্তু বেপাৰ বাণিজ্য, সামাজিক বা আইনগত কাৰণত যোগাযোগৰ সুবিধাৰ্থে একো একোটা নিৰ্দিষ্ট এলেকাই স্থানীয় সময় নিৰ্বিশেষে একে মান সময় মানি চলে।
বৰ্তমান গ্ৰীণউইচৰ আগৰ ১ ডিগ্ৰী পশ্চিম দ্ৰাঘিমা বা আন্তৰাষ্ট্ৰীয় তাৰিখ ৰেখাক আধাৰ কৰি নামকৰণ কৰা ইউনিভাৰ্ছেল টাইম বা -ৰ মতে গ্ৰীণউইচ দ্ৰাঘিমাত -১ বুলি ক্ৰমান্বয়ে সময়াঞ্চল বোৰ নামকৰণ কৰা হয়।
ভাৰতৰ মান সময় গ্ৰীনউইছৰ পৰা ৮২.৫ পূৰ্ব দ্ৰাঘিমাংশ ধৰি হিচাপ কৰা হয়, এই ৰেখাডাল উত্তৰ প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ এলাহাবাদৰ নইনিৰ ওপৰেদি পাৰ হৈ গৈছে।
প্ৰথমে এই অঞ্চলটোৰ সময় ব্ৰিটেইন, আয়াৰলেণ্ড, পৰ্তুগালকে ধৰি বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশে অনুসৰণ কৰিছিল।
আন্তজাৰ্তিক তাৰিখ ৰেখা হৈছে প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ ওপৰেৰে উত্তৰৰ পৰা দক্ষিণলৈ যোৱা এদাল কাল্পনিক ৰেখা৷ এই তাৰিখ ৰেখা ১৮০ দ্ৰাঘিমা ৰেখাৰ ওপৰত অৱস্থিত।
সময় অঞ্চল হৈছে পৃথিৱীৰ ওপৰৰ একো একোটা নিৰ্দিষ্ট এলেকা য'ত সামাজিক, আইনগত আৰু ব্যবসায়জনীত কাৰণত একেই 'মান সময়' মানি চলা হয়।
ফাৰ্ণাণ্ডোৱে লিণ্ডা আৰু টুলিঅ'ক লগ কৰি এই কথা কয় যে মাৰ্চেলে তাক চৰাইবোৰ ধৰিবলৈ বাধ্য কৰে আৰু সি ব্লুক বিচৰাত দুয়োকে সহযোগ কৰে।
ইফালে ব্লু আৰু জুৱেলে ৰাফেল নামৰ আন এটা চৰাইক লগ পায় যি সিহঁতহালক শিকলিৰপৰা মুক্ত কৰিবলৈ লুইজ নামৰ এটা বুলডগ বন্ধুৰ কাষলৈ লৈ যাবলৈ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।
ফাৰ্ণাণ্ডোৱে লিণ্ডা আৰু টুলিঅ'ক চোৰাং সৰবৰাহকাৰীকেইটাৰ ঘাটীলৈ লৈ যায় যদিও তাত গৈ দেখেগৈ যে চৰাইবোৰ ইতিমধ্যেই লৈ যোৱা হৈছে।
মাৰ্চেলে ক'লা বজাৰত ব্লু আৰু জুৱেলৰ লেনদেনৰ বাবে অতি সোনকালে দেশ এৰিব বিচৰা কথাটোৱে সূচায় যে আন ৰাস্তাবোৰ ৰিঅ’ কাৰ্ণিভেল উৎসৱৰ বাবে বন্ধ হৈ থকাত সি চৰাইবোৰ বিমান বন্দৰলৈ নিবলৈ ৰিঅ’ কাৰ্ণিভেল পেৰেডটো ব্যৱহাৰ কৰিব।
তেওঁলোক দুয়ো কাৰ্ণিভেলৰ নৃত্যশিল্পীৰূপে সাজি শোভাযাত্ৰাক সোমাই পৰে মানে নাইজেলে ব্লুহঁতৰ দলটো কৰায়ত্ত কৰে।
পিছে লিণ্ডাহঁতে সময়মতে চোৰাং সৰবৰাহকাৰীকেইটাক জব্দ কৰাত ব্যৰ্থ হয় আৰু সিহঁত চৰাইবোৰ লৈ এখন সৰু বিমানত ( .7
উৰিব নোৱাৰি জুৱেল সাগৰলৈ সৰি পৰিবলৈ ধৰে আৰু তাইক বচোৱাৰ তাড়নাত ব্লুৱে আৱিষ্কাৰ কৰে যে সি উৰিব পাৰে।
পিছত লিণ্ডা আৰু টুলিঅ'ই জুৱেলক সুস্থ কৰি তোলে, ফাৰ্ণাণ্ডোক তুলি লয় আৰু অৰণ্যখন চোৰাং ব্যৱসায়ীৰ পৰা বচাবলৈ এক অভয়াৰণ্য গঢ়ি তোলে।
পাখিবোৰ হেৰুওৱাৰ বাবে নাইজেল হাঁহিয়াতৰ পাত্ৰ হয় আৰু চোৰাং সৰবৰাহকাৰীকেইটাক কাৰাগাৰলৈ পঠিওৱা হয়।
লছ এঞ্জেলছ টাইমছৰ বেটছি শ্বাৰ্কিয়ে ছবিখনলৈ ইতিবাচক সঁহাৰি দিয়ে আৰু ইয়াৰ কৌতুকপূৰ্ণ গতিবিধি, কণ্ঠ আৰু ভিজুৱেলৰ প্ৰশংসা কৰে।
সেই সময়ত ২০১১ চনৰ ছবিসমূহৰ ভিতৰত, প্ৰথমটো সপ্তাহান্তত সৰ্বাধিক আয় কৰা ছবিৰ তালিকাত ৰিঅ’ প্ৰথম স্থানত আছিল।
চলচ্চিত্ৰখন এপ্ৰিল মাহৰ প্ৰথম সপ্তাহান্তত সৰ্বাধিক আয় কৰা আৰু গোটেই এপ্ৰিল মাহটোত ষষ্ঠ সৰ্বাধিক আয় কৰা এনিমেচন চলচ্চিত্ৰৰূপে পৰিগণিত হয়।
দ্বিতীয়টো সপ্তাহান্ততো ই মাত্ৰ ৩৩% আয়ৰ অৱনমনৰ সৈতে $২৬.৩ মিলিয়ন আয়েৰে সেই সপ্তাহান্তত মুক্তি পোৱা দ্বিতীয়, তৃতীয় আৰু ষষ্ঠ স্থানত থকা ক্ৰমে মেডিছ বিগ হেপ্পী ফেমিলী , ৱাটাৰ ফৰ এলিফেণ্টছ আৰু আফ্ৰিকান কেটছক পিছ পেলাই প্ৰথম স্থান অক্ষুণ্ণ ৰাখে।
এদিন টুলিঅ' মণ্টেইৰ' নামৰ এজন পক্ষীবিজ্ঞানীয়ে নীলা ভাটৌ প্ৰজাতিৰ অন্তিমটো পুৰুষ ভাটৌ ব্লুক এজনী নীলা ভাটৌৰ সৈতেযোৰ বান্ধি দিবলৈ ব্লু আৰু লিণ্ডাক ৰিঅ’ দি জেনেইৰ'লৈ আমন্ত্ৰণ কৰে।
লিণ্ডাই প্ৰস্তাৱটো মানি লয় আৰু ৰিঅ’লৈ উৰা মাৰে আৰু ব্লুৱে তাত পেড্ৰ' নামৰ এটা ৰঙামূৰীয়া কাৰ্ডিনেল আৰু তাৰ বন্ধু নিক' নামৰ এটা হালধীয়া কেনেৰী চৰাইক লগ পায়।
টুলিঅ'ৰ পক্ষী আলয়ত সি জুৱেল নামৰ স্বাধীনচিতীয়া, বনলৈ উলটি যাবলৈ চেষ্টা কৰি থকা এজনী নীলা ভাটৌৰ প্ৰেমত পৰে।
চৰাইহালক মাৰ্চেল নামৰ এটা চোৰাং সৰবৰাহকাৰীৰ হৈ কাম কৰা ফাৰ্ণাণ্ডো নামৰ এটা দুখীয়া মাউৰা ল'ৰা আৰু নাইজেল নামৰ এটা ভাটৌৱে ধৰি নিয়ে।
সঁজা সম্পৰ্কে ব্লুৰ জ্ঞানৰ বাবে সিহঁত দুটা ঠেঙত সংযুক্ত শিকলিৰে সৈতেই হাবিলৈ পলাই যাবলৈ সক্ষম হয়।
ৰিঅ’ হৈছে ২০১১ চনৰ এখন সংগীতধৰ্মী হাস্যমধুৰ আমেৰিকান ত্ৰিবিমীয় এনিমেটেড এডভেঞ্চাৰ চলচ্চিত্ৰ।
চলচ্চিত্ৰখনৰ শিৰোনামটোৱে ব্ৰাজিলৰ ৰিঅ’ দি জেনেইৰ"' নগৰীক সূচায়, যি এই চলচ্চিত্ৰখনৰ পটভূমি।
ইয়াত জেচ্ছি আইচেনবাৰ্গ, এন হেথাৱে, ৱিল.আই.এম, জেমি ফক্স, জৰ্জ ল'পেজ, ট্ৰেচি মৰ্গান, জেমেইন ক্লেমেণ্ট, লেছলি মেন, ৰ'ড্ৰিগো আৰু জেক টি. অ'ষ্টিনৰ কণ্ঠ সংগত কৰা হৈছে।
ইয়াত ব্লু নামৰ এটা নীলা মতা ভাটৌৰ কাহিনী বৰ্ণোৱা হৈছে যাক ৰিঅ’ দি জেনেইৰ'লৈ এজনী নীলা মাইকী ভাটৌ জুৱেলৰ সৈতে মিলনৰ বাবে অনা হয়।
২০১১ চনৰ মাৰ্চত এণ্ড্ৰইড মাৰ্কেট আৰু এপল এপ ষ্ট'ৰত এংৰি বাৰ্ডছ ৰিঅ’ নামৰ ৫০টা ঢাপৰ এটা ভিডিঅ' গেমো মুকলি কৰা হয়।
ডিভিডি আৰু ব্লু-ৰে সজ্জাত মুক্তি পোৱাৰ পিছত, ৰভিঅ' আৰু ২০থ চেঞ্চুৰী ফক্সে ঘোষণা কৰে যে তেওঁলোকে এংৰি বাৰ্ডছ অনলাইন ষ্ট'ৰত ৰিঅ’ মখমলী পুতলা বিক্ৰী কৰিব আৰু ডিভিডি আৰু ব্লু-ৰেসমূহত ৩টা এংৰি বাৰ্ডছ ভিডিঅ'ৰে সৈতে ১৫টা গোপন লেভেল সংযুক্ত হ'ব।
ব্লুক উদ্ধাৰ কৰি ১৫ বছৰ প্ৰতিপাল কৰা লিণ্ডা গুণ্ডাৰছন নামৰ যুৱতীগৰাকীৰ কণ্ঠত লেছলি মেন।
ছালডেনহাই ১৯৯৫ চনতে ৰিঅ’ৰ কাহিনীটোৰ বিষয়ে ধাৰণা এটা তৈয়াৰ কৰে, য'ত এটা পেংগুইন ৰিঅ’ত আহি সোমাই পৰে।
কিন্তু একেধৰণৰ চলচ্চিত্ৰ হেপ্পী ফিট আৰু ছাৰ্ফছ আপৰ নিৰ্মাণৰ কথা জানিব পাৰি কাহিনীটোত ভাটৌ তথা ৰিঅ’ত সিহঁতৰ পৰিৱেশ বিষয়টোক অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।
২০০৬ চনত তেওঁ এই ধাৰণাটোৰ বিষয়ে ক্ৰিছ ৱেজৰ আগত প্ৰস্তাৱ ৰাখে আৰু মূল প্ৰকল্পটো ব্লু স্কাই ষ্টুডিঅ'ত ৰখা হয়।
নিৰ্মাণকালত গোটটোৱে ৰিঅ’ দি জেনেইৰ' পৰিভ্ৰমণ কৰে আৰু ব্ৰঙ্কছ চিৰিয়াখানাৰ এজন ভাটৌৰ বিশেষজ্ঞৰ লগত ইহঁতৰ চালচলন সম্পৰ্কে আলোচনা কৰে।
ছবিখনে "ৰিয়েন ইন ৰিঅ’" শীৰ্ষক গীতটোৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অৰিজিনেল গীতৰ অস্কাৰ বঁটাৰ মনোনয়ন লাভ কৰে যদিও দ্য মাপেটৰ "মেন অফ মাপেট" গাতৰ হাতত পৰাজিত হয়।
মিনেছ'টাৰ মুছ হ্ৰদৰ কাষত লিণ্ডা গুণ্ডাৰছন নামৰ এজনী সৰু ছোৱালীয়ে এখন ট্ৰাকৰ পৰা পৰি যোৱা এটা পোৱালি নীলা ভাটৌ তাক আৱদ্ধ কৰি ৰখা বাকচটোৰে সৈতে উদ্ধাৰ কৰে।
ঘৰচীয়া হৈ উৰিব নোৱাৰা হোৱা ব্লুক কিতাপৰ দোকানখনৰ বাহিৰৰ পৰা এহাল কানাডিয়ান ৰাজহাঁহে প্ৰায়ে উপলুঙা কৰে।
ব্লুৱে সি উৰিব নোৱাৰা কথাটো জুৱেলৰ বাবে এক বোজাস্বৰূপ হ'ব বুলি ভাবি জুৱেলৰ সৈতে দুয়ো বেলেগ বাটে যাবলৈ তৰ্ক কৰে আৰু দুয়ো দুফালে গুচি যায়।
ছালডেনহাই এনিমেটৰসকলক মানচিত্ৰ আৰু ভৌগোলিক স্থিতি তথা জোখ-মাপসহিত গ্ৰন্থ দিয়ে, যাৰপৰা তেওঁলোকে ৰিঅ’ৰ এক ডিজিটেল সংস্কৰণ নিৰ্মাণ কৰে।
তেওঁলোকে ভাটৌৰ গতি-বিধি আৰু ব্যক্তিত্বৰ বিষয়ে বিতংকৈ জানিবলৈ ব্ৰঙ্কছ চিৰিয়াখানাৰ এগৰাকী ভাটৌ বিশেষজ্ঞকো সাক্ষাত কৰে।
কাহিনীটোৰ বেছিভাগ অংশ ব্ৰাজিলৰ ওপৰত আধাৰিত হোৱা বাবে দেশখনৰ প্ৰতি সন্মান জনাই হোম ভিডিঅ'ৰ কাৰণে ২০১১ চনৰ ৭ জুলাইত ৰিঅ’ক ডিভিডি আৰু ব্লু-ৰে উভয় ৰূপতে ব্ৰাজিলত মুক্তি দিয়া হয়।
একে বছৰৰে ১০ এপ্ৰিলত কেলিফৰ্ণিয়াত ইয়াৰ ইউনাইটেড ষ্টেটছ প্ৰিমিয়াৰ সম্পন্ন হয় আৰু পাঁচ দিনৰ পিছত সমগ্ৰ দেশজুৰি ইয়াক মুক্তি দিয়া হয়।
ৰঙামূৰীয়া শেনৰ আকাৰ মজলীয়া৷ আফ্ৰিকাৰ মতা ৰঙামূৰীয়া শেনৰ দেহৰ ওজন প্ৰায় ১৩৯-১৭৮ গ্ৰাম আৰু মাইকীৰ ১৯০-৩০৫ গ্ৰাম হোৱা দেখা যায়৷ ইয়াৰ ডেউকা দীঘল৷ মূৰত উজ্জ্বল মাখন বৰণীয়া মুকুট থাকে৷ মতা আৰু মাইকী উভয়ে দেখিবলৈ একে যদিও আকাৰ ভিন্ন হয়৷ মতা ৰঙামূৰীয়া শেন আকাৰত মাইকীজনীতকৈ যথেষ্ট সৰু হয়৷ পোৱালী ৰঙামূৰীয়া শেনৰ দেহৰ বৰণ পাতল হয়৷
ৰঙামূৰীয়া শেন ফেলকন পৰিয়ালৰ অন্তৰ্ভুক্ত এটা মাংসভোজী চৰাইৰ প্ৰজাতি৷ ই ভাৰত আৰু আফ্ৰিকাত বহুলভাৱে বিস্তৃত৷
ৰঙামূৰীয়া শেন প্ৰধানকৈ শুকান অৰ্ধ মৰুভূমি অঞ্চল, চাভানা আৰু অন্য মুকলি অঞ্চল সমূহত দেখিবলৈ পোৱা যায়৷
১৮৮৯ চনৰ পৰা নাটক ৰচনাৰ কাম আৰম্ভ কৰে আৰু পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাৰ লগলাগি বিজুলী নামৰ আলোচনীখন প্ৰকাশত বিশেষ অৰিহণা যোগাইছিল।
অসমীয়া সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা বিশেষ বৰঙনিৰ বাবে বেণুধৰ ৰাজখোৱাক অসম সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ মুখ্য অনুষ্ঠান অসম সাহিত্য সভাই ১৯২৬ চনৰ অক্টোবৰ মাহত ধুবুৰীত অনুষ্ঠিত হোৱা বাৰ্ষিক অধিবেশনত সভাপতিত্ব কৰিছিল।
তেওঁ নিজা নাটক কেইখনিতে সমাজৰ সৰু-সুৰা দোষ হাঁহিয়াতৰ পাত্ৰ কৰি সমাজক শুধৰোৱাৰ সৰু আশা এটি মনতে পুহি ৰাখিছিল।
ঠায়ে ঠায়ে সুন্দৰ প্ৰহসনমূলক পৰিস্থিতি সৃষ্টি কৰাত তেওঁ পটুতা প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
বেণুধৰ ৰাজখুৱাই প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰু মাধ্যমিক শিক্ষা ডিব্ৰুগড়ত গ্ৰহণ কৰে আৰু তাৰ পাছত ৰাজখোৱা কলিকতালৈ উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণৰ বাবে যায়।
আজীৱন সাহিত্য সাধনাৰে অসমীয়া সাহিত্যক প্ৰচুৰ সম্ভাৰ প্ৰদান কৰি এইজনা সাহিত্যিকে ১৯৫৫ চনত ইহ সংসাৰ ত্যাগ কৰে।
১৯৭৭ চনত অসম চৰকাৰে প্ৰত্নতাত্বিক বিভাগৰ সহযোগত প্ৰথমবাৰ আৰু ১৯৮২ চনত দ্বিতীয়বাৰ খনন চলাই অসংখ্য শিলৰ মূৰ্তি আৰু বিশটাতকৈয়ো অধিক গাঁথনি আৱিষ্কাৰ কৰে।
এইবোৰৰ ভিতৰত যুদ্ধৰত সিংহৰ, সঙ্গমৰত পশু, স্বল্পবসনা নাৰী, বৃষভ, যোনীমণ্ডল, শিৱলিঙ্গ, ছয়মূৰীয়া ভৈৰৱ, চাৰিমূৰীয়া শিৱ আদিৰ মূৰ্তিয়ে প্ৰধান।
ৰজা ধৰ্মপালে ৰাজত্বৰ অন্তিম ভাগত প্ৰদান কৰা পুষ্পভদ্ৰা তাম্ৰলিপিত তেওঁৰ ৰাজধানী কামৰূপ নগৰী বুলি উল্লেখ কৰিছে।
বৰ্তমানৰ উত্তৰ গুৱাহাটী আৰু তাৰ আশে পাশে পোৱা অসংখ্য দুৰ্গ, ৰাষ্টা-ঘাট, ভৱন, মন্দিৰ, শিলালিপি আদিৰ ভগ্নাৱশেষৰ বাবে বুৰঞ্জীবিদসকলে উত্তৰ গুৱাহাটীকে তাহানিৰ কামৰূপ নগৰী বুলি থাৱৰ কৰিছে।
কিছুমানৰ মতে শিৱৰ ক্ৰোধাগ্নিত ভষ্ম হোৱা কামদেৱে ইয়াতে পূৰ্বৰ ৰূপ ঘূৰাই পাইছিল আৰু পত্নী ৰতিদেৱীৰ সৈতে মিলিত হৈছিল বাবেই এই নাম হ'ল।
সম্ভৱতঃ মন্দিৰৰ গাত খোদিত আৰু চৌপাশে সিঁচৰতি হৈ থকা শৃংগাৰৰত ভংগিমাৰ ভাস্কৰ্যসমূহৰ বাবে জনমানসত হিন্দুৰ প্ৰেম আৰু যৌনতাৰ দেৱতা মদন কামদেৱৰ নামে ঠাই পাইছিল।
মদন কামদেৱ দেৱালয় হৈছে অসমৰ কামৰূপ জিলাৰ বাইহাটা চাৰিআলিৰ পৰা তিনি কিলোমিটাৰ আঁতৰৰ দেৱানগিৰি পাহাৰত অৱস্থিত এখন দেৱালয়।
সুন্দৰ নৈসৰ্গিক শোভা আৰু চৌদিশে সিঁচৰতি হৈ থকা অসংখ্য শৈল স্থাপত্য আৰু ভাস্কৰ্যৰ ভগ্নাৱশেষৰ বাবে এই দেৱালয় অসমৰ এটা উল্লেখযোগ্য পৰ্যটন কেন্দ্ৰ।
নেমুটেঙা পখিলা এবিধ সতকাই দেখা পোৱা আৰু বহুলভাৱে বিস্তৃত হৈ থকা চাতকনেজীয়া পখিলা ৰ প্ৰজাতি৷ ই প্ৰধানকৈ নেমুটেঙা জাতীয় উদ্ভিদক পোষক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে বাবে এই পখিলাবিধৰ নাম নেমুটেঙা পখিলা দিয়া হয়৷ অন্যান্য চাতকনেজীয়া পখিলাৰ দৰে ইয়াৰ এডাল স্পষ্ট নেজ নাথাকে৷
নেমুটেঙা পখিলাৰ নেজ নাথাকে৷ ইয়াৰ পাখিৰ দৈৰ্ঘ্য ৮০-১০০ মিমি৷ ইয়াৰ পাখিৰ বৰণ ক'লা৷ পাখিত বেঁকা হালধীয়া বৰণৰ কিছুমান আঁচ থকা দেখা যায়৷ ইয়াৰ উপৰিও পখিলাবিধৰ আগফালৰ পাখিত অসংখ্য অসমান দাগ আছে৷ ইয়াৰ পিছফালৰ পাখিদুখন লগ হোৱা অংশত এটা ৰঙা দীঘলীয়া ফোঁট থাকে৷
প্ৰাচীন আয়ুৰ্বেদ শাস্ত্ৰই কোৱাৰ ধৰণেই আধুনিক বিজ্ঞানেও ভোলা গুটিৰ বিভিন্ন ঔষধি গুণৰ কথা প্ৰনাণ কৰি দেখুৱাইছে৷ বিজ্ঞানীসকলে এন্দুৰৰ ওপৰত কৰা পৰীক্ষাৰদ্বাৰা ভোলা গুটিৰ কৰ্কট ৰোগ নিৰাময়ৰ ক্ষমতা থকাৰ কথাও নিশ্চিত কৰিছে৷ তদুপৰি স্নায়ুৰ অসুখ,বাতবিষ,মধুমেহ আদি ৰোগ নিৰাময়ৰ বাবেও ভোলা গুটিৰপৰা আহৰণ কৰা ঔষধবোৰ ফলপ্ৰসূ বুলি জানিব পৰা গৈছে৷
প্ৰত্যেকটি গীততে তিনিটাকৈ খণ্ড পোৱা যায় আৰু প্ৰত্যেকটো খণ্ডই ভাব আৰু গঠনৰ ফালৰ পৰা একো একোটা স্বতন্ত্ৰ গীত।
প্ৰত্যেকটো খণ্ডই ধ্ৰুৱক আৰু পদেৰে গঠিত; কিন্তু গীতৰ একেবাৰে শেষ খণ্ডটোৰ শেষতহে ভণিতা দিয়া হৈছে।
গীতকেইটিৰ প্ৰথমৰ খণ্ডকেইটাত অন্যান্য বৰগীতৰ দৰে তাল নিৰ্দ্দিষ্ট কৰি দিয়া নাই, পিচৰ অংশ দুটাতহে তাল নিৰ্দ্দিষ্ট কৰি দিয়া হৈছে।
ভূপালী ৰাগৰ গীত দুটিত চুটা আৰু খৰমান তাল, ধনশ্ৰী ৰাগৰ গীত দুটিত পৰিতাল আৰু একতালি, অহিৰ ৰাগৰ গীত দুটিত যতিমান আৰু মানচোক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
চৈধ্য প্ৰসঙ্গৰ পৰিক্ৰমাত বৰগীতৰ স্থান, যেনে- পুৱাৰ প্ৰসঙ্গৰ আৰম্ভণিতে বৰগীতৰ তুতি, তাৰ পিছতহে ভটিমা, কীৰ্তন আদি গোৱা হয়।
সত্ৰ আৰু পন্থা ভেদে ৰামচৰণ ঠাকুৰ, গোপাল আতা, দৈত্যাৰি ঠাকুৰ, নাৰায়ণ ঠাকুৰ আতা, পুৰোষোত্তম ঠাকুৰ আদিয়ে ৰচনা কৰা গীতকো 'বৰগীত' বুলি ধৰা হয় আৰু প্ৰসঙ্গত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অসমৰ নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ হোতা মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মহাপুৰুষ শ্ৰী শ্ৰী মাধৱদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত, উচ্চ আধ্যাত্মিক ভাবপূৰ্ণ, নিৰ্দিষ্ট ৰাগ-তাল বিশিষ্ট, এক বিশেষ শৈলীৰে গোৱা গীতসমূহকেই বৰগীত বোলা হয়।
পৰৱৰ্তী কালত ভকতসকলেহে শংকৰ-মাধৱে ৰচনা কৰা মহত্বপূৰ্ণ গীতসমূহক শ্ৰেষ্ঠত্বসূচক 'বৰ' বিশেষণটো লগাই "বৰগীত" হিচাপে নামকৰণ কৰিছিল ।