polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
পটুৱা সংগীতৰ কৃষ্ণলীলা, ৰামলীলা, শিৱৰ শা‍ঁখা পিন্ধোৱা আদিয়ে বঙালী পুৰুষ আৰু মহিলা আৰু জীৱনৰ এক নিখুঁত প্ৰতিকৃতি সৃষ্টি কৰে।
ধৰ্ম, দৰ্শন আৰু পুৰণৰ মৌলিক তত্ত্ববোৰ পতুয়া সংগীতৰ পৰা বঙালী হিন্দু সমাজলৈ সহজে সংক্ৰমিত হয়।
পটুয়া সংগীতৰ মাজৰে প্ৰকাশ ৰামৰ বিবাহৰ ছাদৰ মজিয়া বা পাৰ্বতীৰ সকলো অলংকাৰতকৈ অধিক প্ৰিয় শাঁখাৰ স্থিতি আদি ফুটাই তোলা হয়।
কিন্তু বৰ্তমান বীৰভূম, পশ্চিম মেদিনীপুৰ, পশ্চিম মেদিনীপুৰৰ পিংগলা খণ্ডৰ নয়াগ্ৰাম, বৰ্ধমান, মুৰ্শিদাবাদ জিলাত কেৱল এই লোকসংগীতৰ চৰ্চা দেখিবলৈ পোৱা যায় পোৱা যায়।
ছবিখনত কি বৰ্ণনা কৰা হৈছে সেয়া বৰ্ণনা কৰাৰ ঠাইত গীতিকাৰে ছবিখনৰ অভ্যন্তৰীণতা আৰু ভক্তিভাব বৰ্ণনা কৰে।
গো পালনৰ গীতত গানবোৰ প্ৰথমে কপিলাৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ কৰা হয় আৰু পিছত মানৱজাতিৰ সেৱাৰ বাবে দেৱসকলৰ মিনতি ইয়াত গোৱা হয়।
অৱশ্যে পুৰাণত আৰু কোৱা হৈছে যে ৰোমাহৰ্ষণক শিকোৱাৰ আগতে ব্যাস ঋষিয়ে ইয়াক সংক্ষিপ্ত কৰিছিল।
আনহাতে তৃতীয় সংস্কৰণটোত ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ মধ্যযুগীয় বংগ অঞ্চলত পোৱা গৈছে য'ত পূৰ্ব-খণ্ড আৰু উত্তৰ-খণ্ড নামৰ দুটা বৃহৎ খণ্ড পোৱা গৈছে।
হিন্দু সাহিত্যৰ অন্যান্য পুৰাণৰ দৰেই শিৱপুৰাণ সম্ভৱতঃ এনে এক গ্ৰন্থ আছিল যাক দীৰ্ঘ সময়ৰ বাবে নিয়মিতভাৱে সম্পাদনা, পুনৰ্গঠন আৰু সংশোধন কৰা হৈছিল।
ক্লাউছ ক্লষ্টাৰমেয়াৰে অনুমান কৰিছে যে ইয়াৰ আটাইতকৈ পুৰণি পাণ্ডুলিপিটো সম্ভৱতঃ খ্ৰীষ্টীয় দশমৰ পৰা একাদশ শতিকাৰ আশে-পাশে ৰচনা কৰা হৈছিল।
বৰ্তমান বিদ্যমান শিৱপুৰাণৰ পাণ্ডুলিপিৰ কিছুমান অধ্যায় সম্ভৱতঃ চতুৰ্দশ শতিকাৰ পিছত ৰচনা কৰা হৈছিল।
ক্লষ্টাৰমেয়াৰৰ লগতে হাজৰাৰ দৰে পণ্ডিতসকলে অনুমান কৰিছে যে বৰ্তমানে বৰ্তি থকা থকা পাণ্ডুলিপিখনৰ আটাইতকৈ পুৰণি অধ্যায়বোৰ সম্ভৱতঃ খ্ৰীষ্টীয় ১০ৰ পৰা ১১ শতিকাৰ আশে-পাশে ৰচনা কৰা হৈছে।
ই কাৰ্বন ডেটিং প্ৰযুক্তিৰ পৰীক্ষাত থিয় দিব পৰা নাই বাবে ইয়াক কেতিয়া ৰচনা কৰা হৈছিল তাৰ তথ্য জানিবৰ বাবে পুথিখনত উল্লিখিত কথাৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰিবলগা হয়।
বৰ্তমান উপলব্ধ শিৱপুৰাণৰ পাণ্ডুলিপিসমূহৰ কিছুমান গ্ৰন্থ আৰু অধ্যায় সম্ভৱতঃ পিছলৈ ৰচনা কৰা হৈছিল।
হিন্দু সাহিত্যৰ অন্যান্য পুৰাণৰ দৰেই শিৱপুৰাণতো শতিকাজুৰি নিয়মিতভাৱে সম্পাদনা, পুনৰ্গঠন আৰু সংশোধন কৰা হৈছিল।
বায়ুপুৰাণক খ্ৰীষ্টীয় দ্বিতীয় শতিকাৰ আগৰ কোনোবা এটা সময়ত ৰচিত অধিক পুৰণি গ্ৰন্থ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
শিৱপুৰাণত শিৱকেন্দ্ৰিক ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞান, পৌৰাণিক কাহিনী, দেৱতাৰ মাজৰ সম্পৰ্ক, নৈতিকতা, যোগ, তীৰ্থ স্থান, ভক্তি, নদী আৰু ভূগোল আদি বিষয়ৰ অধ্যায় আছে।
এই গ্ৰন্থখন খ্ৰীষ্টীয় ২য় সহস্ৰাব্দৰ আৰম্ভণিতে শৈৱ ধৰ্মৰ আঁৰৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ আৰু ধৰ্মতত্ত্বৰ ঐতিহাসিক তথ্যৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎস।
শিৱপুৰাণৰ আটাইতকৈ পুৰণি তথা বিদ্যমান অধ্যায়সমূহত উল্লেখযোগ্য অদ্বৈত বেদান্ত দৰ্শন আছে, আৰু ই ভক্তিৰ ঈশ্বৰবাদী উপাদানসমূহৰ সৈতে মিশ্ৰিত হৈ আছে।
শিৱপুৰাণ হিন্দু ধৰ্মৰ সংস্কৃত গ্ৰন্থৰ পুৰাণ ধাৰাৰ আঠাইশখন প্ৰধান গ্ৰন্থৰ ভিতৰত অন্যতম।
হাজৰাই কৈছে যে ১৯ শতিকাত প্ৰকাশিত বোম্বে পাণ্ডুলিপিখন বিৰল, আৰু সম্ভৱতঃ পূব আৰু দক্ষিণ ভাৰতৰ পৰা প্ৰকাশিত অন্যান্য সংস্কৰণতকৈ পুৰণি।
ই ভাৰতৰ আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী ধৰ্মীয় আন্দোলনসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল আৰু আধুনিক ভাৰত নিৰ্মাণত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াইছিল।
১৮২৮ চনৰ ২০ আগষ্টত কলিকতাত ৰাজা ৰাম মোহন ৰায় আৰু দ্বাৰকানাথ ঠাকুৰে সেই সময়ৰ প্ৰচলিত ব্ৰহ্মধৰ্মৰ সংস্কাৰ হিচাপে আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ঊনবিংশ শতিকাত হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ সকলো ধৰ্মীয়, সামাজিক আৰু শৈক্ষিক অগ্ৰগতিৰ বাবে অগ্ৰণী হৈ ঊনবিংশ শতিকাৰ বংগ নৱজাগৰণ আৰম্ভ কৰিছিল।
ইয়াৰ ন্যাসপত্ৰ ১৮৩০ চনত প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল আৰু ইয়াক ১৮৩০ চনৰ জানুৱাৰীত প্ৰাৰ্থনাৰ প্ৰথম কক্ষ সজ্জাৰ দ্বাৰা যথাযথ আৰু ৰাজহুৱাভাৱে উদ্বোধন কৰা হৈছিল।
ব্ৰাহ্ম সমাজৰ পৰা ব্ৰাহ্মধৰ্ম ভাৰত আৰু বাংলাদেশৰ আইনীভাৱে স্বীকৃত ধৰ্মসমূহৰ আটাইতকৈ নবীন আৰু ইহুদী-ইছলামধৰ্ম আৰু অনুশীলনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদানৰ সৈতে সংস্কাৰিত আধ্যাত্মিক হিন্দু ধৰ্মৰ ওপৰত ইয়াৰ ভেটি প্ৰতিফলিত কৰে।
কেশৱ চন্দ্ৰ সেনৰ জীয়েকৰ কম বয়সৰ বিবাহৰ বিতৰ্কৰ পিছত ছোৱালীৰ বিবাহৰ বাবে ন্যূনতম ১৪ বছৰ বয়স নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ ১৮৭২ চনৰ বিশেষ বিবাহ আইন প্ৰণয়ন কৰা হৈছিল।
বহুতো ভাৰতীয়ই এই আইনৰ অধীনত বিবাহ সম্পন্ন কৰাৰ বাবে "মই হিন্দু নহয়, মুছলমান, বা খ্ৰীষ্টান নহয়" বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়াৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ প্ৰতি অসন্তুষ্টি প্ৰকাশ কৰিছিল।
এই ঘোষণাৰ প্ৰয়োজনীয়তা ব্ৰিটেইনৰ দ্বাৰা নিযুক্ত গভৰ্ণৰ জেনেৰেল পৰিষদৰ আইনী সদস্য হেনৰী জেমছ চুমাৰ মেইনে আৰোপ কৰিছিল।
হিন্দু বিবাহ আইন, ১৯৫৫ ব্ৰাহ্ম সমাজৰ "অনুগামী" সহ সকলো হিন্দুৰ বাবে প্ৰযোজ্য কিন্তু ব্ৰহ্ম ধৰ্মৰ অনুসৰণকাৰীসকলৰ বাবে নহয়।
১৮২৮ চনৰ ২০ আগষ্টত সমাজ সংস্কাৰক ৰাজা ৰামমোহন ৰায় আৰু তেওঁৰ বন্ধুসকলে কলকাতাত এক সৰ্বজনীন উপাসনাৰে ব্ৰাহ্ম সমাজ আৰম্ভ কৰে।
১৮৩৯ চনত তত্ত্ববোধনী সভাৰ পদবীৰ পৰা প্ৰস্থানকৰাৰ ফলস্বৰূপে বংগত গ্ৰহণৰ পিছত ইয়াক বৰ্তমানৰ আদি ধৰ্ম হিচাপে প্ৰচলিত কৰা হয়।
হিন্দু ধৰ্মৰ নৱজাগৰণত উল্লেখ কৰা অনুসৰি নিম্নলিখিত মতবাদবোৰ ব্ৰাহ্ম সমাজৰ সকলো প্ৰকাৰ আৰু শাখাৰ বাবে সচৰাচৰ দেখা যায়:
ব্ৰাহ্ম সমাজে আক্ষৰিক ভাৱে ব্ৰহ্মক সৰ্বোচ্চ বাস্তৱতাৰ প্ৰতীক হিচাপে উপাসনা কৰা মানুহৰ সম্প্ৰদায়ক বুজায়।
বাস্তৱত ব্ৰহ্ম সমাজে জাতি, ধৰ্ম বা ধৰ্মৰ মাজত বৈষম্য নকৰে আৰু ই হৈছে সকলো ধৰণৰ সমাবেশ আৰু পাৰ্থক্য হীন লোকৰ বৰ্ণনা মতে, "বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ স্ৰষ্টা আৰু সংৰক্ষক"ৰ শান্ত, শৃংখলাবদ্ধ, ধৰ্মীয় আৰু ভক্তিপূৰ্ণ আৰাধনাৰ বাবে ৰাজহুৱাভাৱে একলগ হোৱা ঠাই।
ৰেনেছাঁৰ নাটকৰ প্ৰস্তাৱনাসমূহে প্ৰায়ে দৰ্শকৰ বাবে পৰিৱৰ্তন আৰু স্পষ্টীকৰণৰ এক নিৰ্দিষ্ট কাৰ্য্য সম্পাদন কৰিছিল।
এজন অভিনেতাই দিয়া প্ৰত্যক্ষ ভাষণ, প্ৰস্তাৱনাটোৱে দৰ্শকৰ মনোযোগ আৰু সহানুভূতিৰ আকৰ্ষণ হিচাপে কাম কৰিছিল, ঐতিহাসিক প্ৰসংগ প্ৰদান কৰিছিল, নাটকৰ বিষয়বস্তুৰ পথ প্ৰদৰ্শক আৰু মাজে মাজে, এক অস্বীকাৰ প্ৰদান কৰিছিল৷এই নাটকীয়া মেজাজত যিকোনো লিপিবদ্ধ অভিনয়ৰ দৰেই এটা প্ৰস্তাৱনাও পাঠ্য হিচাপে থাকিব৷ লগতে সেই পাঠ্য কোৱা অভিনেতাজন আৰু ভাষাটো কোৱাৰ দৰে উপস্থাপন সন্নিৱিষ্ট হ'ব।
দৰ্শকক বাস্তৱৰ পৰা নাটকৰ জগতখনলৈ অনাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰস্তাৱনাটোৱে দৰ্শক, অভিনেতা, চৰিত্ৰ, নাট্যকাৰৰ মাজৰ সীমাৰেখাডাল অতিক্ৰম কৰে৷ মূলতঃ ই নাটকৰ ভিতৰৰ কাল্পনিক স্থান আৰু বাহিৰৰ জগতখনৰ মাজত এক পাৰ্থক্যৰ সৃষ্টি কৰে।
বেন জনছনে প্ৰস্তাৱনা ব্যৱহাৰ কৰি দৰ্শকক নিজৰ আৰু অভিনয়ৰ সকলো দিশৰ মাজৰ জটিলতাসমূহৰ বিষয়ে সোঁৱৰাই দিবলৈ প্ৰায়ে প্ৰয়াস কৰিছিল।
এলিজাবেথৰ প্ৰস্তাৱনাখন ধ্ৰুপদী আৰু মধ্যযুগীয় উভয় পৰম্পৰাৰ দিশসমূহক সামৰি লোৱাৰ ক্ষেত্ৰত অনন্য আছিল।
ধ্ৰুপদী পৰম্পৰাত প্ৰস্তাৱনাৰ চাৰিটা উপধাৰা আছিল: ছুষ্টাটিকোছ, যিয়ে নাটক বা কবিক পৰামৰ্শ দিয়ে; এপিটিমেটিকছ, য'ত প্ৰতিদ্বন্দ্বীক অভিশাপ দিয়া হয়, বা দৰ্শকক ধন্যবাদ দিয়া হয়; ড্ৰামাটিকোছ, য’ত নাটকৰ কাহিনীভাগ ব্যাখ্যা কৰা হৈছে; আৰু মিক্সটছ, য'ত এই সকলোবোৰৰ মিশ্ৰণ আছে।
প্ৰস্তাৱনা হৈছে এটা কাহিনীৰ পাতনি বা আৰম্ভণি যিয়ে প্ৰসংগ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু পটভূমিৰ বিৱৰণ দিয়ে৷ মূল কাহিনীৰ সৈতে বান্ধ খোৱা কিছুমান পূৰ্বৰ কাহিনী, আৰু অন্যান্য বিবিধ তথ্যক সাধাৰণতে প্ৰস্তাৱনাত ঠাই দিয়া হয়।
প্ৰাচীন গ্ৰীক সকলে প্ৰস্তাৱনাৰ আধুনিক অৰ্থ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল৷ গ্ৰীক নাটকত প্ৰস্তাৱনাটোৰ গুৰুত্ব আছিল অতি বেছি৷ আৰু ই কেতিয়াবা প্ৰায় এটা ৰোমাঞ্চৰ ঠাই লৈছিল; যাৰ বাবে নাটকখনে সফলতা লাভ কৰিছিল৷
অ-নাটকীয় কল্পকাহিনীত বিশেষকৈ জিঅ’ফ্ৰে চ’চাৰৰ কেণ্টাৰবেৰী টেলছৰ সময়ৰ পৰাই প্ৰস্তাৱনা বহুদিনৰ পৰাই ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে৷ চ’চাৰৰ বহুতো কাহিনীৰে প্ৰস্তাৱনা লিখিছিল৷
মক্‌ড্ৰিল নামৰ গল্পটোত মাজুলীলৈ গৱেষণামূলক ভ্ৰমণৰ বাবে অহা এহাল যুৱক-যুৱতী আৰু তেওঁলোকক আতিথ্য আগবঢ়োৱা এগৰাকী মহিলাৰ বাৰ্তালাপ আৰু দুয়োপক্ষৰ মনত খুদুৱাই থকা ভাবসমূহৰ বিষয়ে লেখিকাই বৰ্ণনা কৰিছে।
প্ৰথম দৃষ্টিতে যুৱক-যুৱতীহাল আৰু মহিলাগৰাকীয়ে এটা পক্ষই আনটোক লক্ষ্য কৰি পৰস্পৰৰ বিষয়ে আৰু দুয়ো ঠাইৰ সভ্যতা-সংস্কৃতি সম্পৰ্কে একোটা ধাৰণা মনতে গঢ়ি লৈছে।
কিন্তু মাজুলীৰ বিষয়ে সম্যক ধাৰণা কৰি অসমলৈ অহা যুৱক-যুৱতীহালক মহিলাগৰাকীয়ে বৰ্তমানৰ অসমৰ দূৰৱস্থা বা দুৰ্নীতিসমূহৰ বিষয়ে জনোৱা নাই।
একেদৰে কামাখ্যাৰ যোনিপীঠৰ পূজাৰ কথা শুনি অহা যুৱক-যুৱতীহালে তেওঁলোকৰ দেশত শিল্পী এজনে সজা যোনিসদৃশ কফিৰ গুটিৰ ইনষ্টলেচন কোনোবা ৰক্ষণশীল ধাৰণাৰ দুষ্কৃতিকাৰীয়ে তচ-নচ কৰি যোৱাৰ কথা মহিলাগৰাকীক কোৱা নাই।
তেওঁলোকে পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত চিত্ৰনাট্য অনুসৰণ কৰি সেনাবাহিনীয়ে কৰা এক 'মক্‌ড্ৰিল'ৰ দৰেই অভিনয় কৰাৰ দৰেই বোধ হৈছে।
অন্ধিকা পৰ্ব নামৰ প্ৰথম গল্পটোত লেখিকাই প্ৰাচীন ভাৰতীয় সভ্যতাৰ পটভূমিত প্ৰথম পুৰুষত দাস জনগোষ্ঠীৰ এগৰাকী যুৱতীৰ মুখেৰে সেই সময়ৰ পুৰুষতান্ত্ৰিক সমাজ আৰু বৰ্ণবাদৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে।
মহাভাৰতত দ্ৰৌপদীৰ বস্ত্ৰহৰণকে ধৰি বিভিন্ন ঐতিহাসিক আৰু কাল্পনিক ঘটনাক্ৰমৰ সৈতে সাম্প্ৰতিক সমাজৰ কিছু ঘটনাৱলীৰ চৰিত্ৰগত সাদৃশ্য ইয়াত দাঙি ধৰা হৈছে।
সমসাময়িক যোগ পৰম্পৰাই পতঞ্জলিৰ যোগসূত্ৰসমূহক ধ্ৰুপদী যোগ দৰ্শনৰ অন্যতম মূল গ্ৰন্থ বুলি ধৰি লৈছে।
কিন্তু যোগসূত্ৰসমূহৰ নিজৰ ব্যৱহাৰ - আৰু অপব্যৱহাৰ - আৰু যোগৰ পৰৱৰ্তী কালৰ পদ্ধতিগতকৰণৰ ওপৰত ইয়াৰ প্ৰভাৱৰ ওপৰত ডেভিড গৰ্ডন হোৱাইটে প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে।
তেওঁ যুক্তি দিছে যে দ্বাদশ শতিকাৰ পৰা ঊনবিংশ শতিকালৈকে প্ৰায় ৭০০ বছৰ ধৰি এই গ্ৰন্থখন আপেক্ষিকভাৱে অস্পষ্ট হৈ পৰিছিল।
ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে স্বামী বিবেকানন্দ, থিয়'ছফিক ছ'চাইটি আদিৰ প্ৰচেষ্টাত ই পুনৰ ঘূৰি আহিছিল।
যোগসূত্ৰসমূহ অষ্টাংগ অৰ্থাৎ সমাধিৰ শিখৰত উপনীত হোৱা অভ্যাসৰ আঠটা উপাদানত আৰু ধ্যান-ধাৰণাৰ কোনো বস্তুৰ ওপৰত মনৰ একাগ্ৰতাৰ বাবে জনাজাত।
কিন্তু ইয়াৰ মূল লক্ষ্য হৈছে কৈৱল্য, চেতন পুৰুষক প্ৰকৃতিৰ পৰা পৃথক বুলি বিবেচনা কৰা, জ্ঞানমূলক ব্যৱস্থা, আৰু পুৰুষক প্ৰকৃতিৰ বিভ্ৰান্তিকৰ অশুচিৰ পৰা বিচ্ছিন্ন কৰা।
যোগসূত্ৰসমূহ পুৰুষ আৰু প্ৰকৃতিৰ সাংখ্য-ধাৰাসমূহৰ ওপৰত নিৰ্মিত আৰু ইয়াক প্ৰায়ে সূত্ৰসমূহৰ পৰিপূৰক হিচাপে দেখা যায়।
তথাপিও সেই সময়ত প্ৰচলিত ভক্তি পৰম্পৰা আৰু বৈদিক ৰীতি-নীতিৰ বিপৰীতে সাংখ্য, যোগ, বেদান্তৰ লগতে জৈন ধৰ্ম আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মই প্ৰাচীন ভাৰতত তপস্যা পৰম্পৰাৰ এক বহল প্ৰবাহৰ বিভিন্ন প্ৰকাশক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা বুলি ধাৰণা কৰিব পাৰি।
পতঞ্জলিৰ পৰিচয় শৈক্ষিক বিতৰ্কৰ বিষয় হৈ আহিছে কিয়নো একে নামৰ আন এজন লেখকক মহাভাষ্য নামৰ সংস্কৃত ব্যাকৰণৰ ধ্ৰুপদী গ্ৰন্থখনৰ লেখকৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়।
ব্যাস আৰু কৃষ্ণমাচাৰ্য্যৰ মতে ই ১৯৫খন আৰু বি.কে.এছ. আয়েংগাৰকে ধৰি অন্যান্য পণ্ডিতসকলৰ মতে ১৯৬খন সূত্ৰৰে গঠিত।
ভাৰতৰ পতঞ্জলি ঋষিয়ে বহু পুৰণি পৰম্পৰাৰ পৰা যোগ সম্পৰ্কীয় জ্ঞান সংশ্লেষণ আৰু সংগঠিত কৰিছিল।
জেমছে অষ্ট্ৰেলিয়াৰ ব্ৰিজবেনৰ গ্ৰীফিথ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কুইন্সলেণ্ড মাইক্ৰ' এণ্ড নেন'টেকন'লজি চেণ্টাৰৰ পৰা পি.এইচ.ডি লাভ কৰে।
তেওঁ আইইটি ভিজন এণ্ড ইমেজিং নেটৱৰ্কৰ সদস্য আৰু বিচিএছ ফেলোছ টেকনিকেল এডভাইজাৰী গ্ৰুপ ৰ সদস্য আছিল।
তেওঁ আই.ই.ই.ই কেৰেলা ছেকচন চাৰ্কিট এণ্ড চিষ্টেম ছ'চাইটিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ আৰু ব্ৰিটিছ কম্পিউটাৰ ছ'চাইটি আৰু ইঞ্জিনিয়াৰিং এণ্ড টেকন'লজি প্ৰতিষ্ঠানৰ ফেলো।
তেওঁ তথ্য সংযোজনৰ সম্পাদকীয় এলচেভিয়াৰ, আৰু এইচচিআইএছৰ সহযোগী সম্পাদক স্প্ৰিংগাৰৰ সদস্য আছিল; আৰু আইইইই ট্ৰেন্সজেকচনছ অন ইমাৰ্জিং ইন কম্পিউটেচনেল ইনটেলিজেন্সৰ অতিথি সহযোগী সম্পাদক আছিল।
বৰ্তমান তেওঁ আইইইই এক্সেছ, ফ্ৰন্টিয়াৰছ ইন নিউৰ'ছায়েন্স, আৰু আইইইই ট্ৰেন্সজেকচনছ অন চাৰ্কিটছ এণ্ড চিষ্টেমছ ১: ৰেগুলাৰ পেপাৰ জাৰ্নেলৰ সহযোগী সম্পাদক হিচাপে কাম কৰি আছে।
তেওঁ স্কুল অৱ ইলেক্ট্ৰনিক চিষ্টেমছ এণ্ড অটোমেচনত এ.আই হাৰ্ডৱেৰৰ অধ্যাপক আৰু ডিজিটেল ইউনিভাৰ্চিটি কেৰেলা ৰ ডীন পদত অধিষ্ঠিত হৈ আছে।
তেওঁ কোচিৰ মেকাৰ ভিলেজত ভাৰপ্ৰাপ্ত অধ্যাপক, আৰু চেণ্টাৰ ফৰ ইনটেলিজেণ্ট চেন্সৰ আৰু ইণ্ডিয়া ইনোভেচন চেণ্টাৰৰ প্ৰধান অনুসন্ধানকাৰী যিয়ে গ্ৰেফিনৰ ওপৰত কাম কৰি আছে।
বৈদ্যুতিক আৰু ইলেক্ট্ৰনিকছ অভিযান্ত্ৰিক ক্ষেত্ৰত অসাধাৰণ অৱদানৰ বাবে এলচেভিয়াৰ বিভিয়ে প্ৰকাশ কৰা বিশ্বৰ শীৰ্ষ ২% বিজ্ঞানীৰ ভিতৰত তেওঁক স্থান দিয়া হৈছে।
তেওঁ মেমৰিষ্টিভ চিষ্টেম, এআই হাৰ্ডৱেৰ, নিউৰ'মৰ্ফিক ভিএলএছআই ব্যৱস্থা, বুদ্ধিমান ইমেজিং আৰু মেচিন লাৰ্নিং, আৰু এনালগ ইলেক্ট্ৰনিক্স আদি বৈজ্ঞানিক ক্ষেত্ৰৰ বিশেষজ্ঞ।
জেমছক ২০২০-২১ বৰ্ষৰ বাবে আইইইই চাৰ্কিটছ এণ্ড চিষ্টেমছ ছ’চাইটি ৰ দ্বাৰা আইইইই ট্ৰেন্সজেকচনছ অন চাৰ্কিটছ এণ্ড চিষ্টেমছ ১: ৰেগুলাৰ পেপাৰ জাৰ্নেলৰ শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী সম্পাদক হিচাপে সন্মানিত কৰা হয়।
তেওঁ -ৰ সম্পাদকীয় মণ্ডলীৰ সদস্য আৰু আইইইইৰ জ্যেষ্ঠ ফেলো, এচিএমৰ আজীৱন সদস্য, এইচইএৰ জ্যেষ্ঠ ফেলোও।
জেমছ টেকনিকেল কমিটি অন ননলিনিয়াৰ চাৰ্কিটছ এণ্ড চিষ্টেমছ, টেকনিকেল কমিটি অন চেলুলাৰ নেন'স্কেল নেটৱৰ্কছ এণ্ড মেমৰিষ্টাৰ এৰে কম্পিউটিং, কনজিউমাৰ টেকন'লজি ছ'চাইটি কাৰিকৰী কমিটি অন কোৱাণ্টাম ইন কনজিউমাৰ টেকন'লজি , টেকনিকেল কমিটি অন মেচিন লাৰ্নিং, চি.ইৰ ডিপ লাৰ্নিং আৰু এআই আৰু বিচিএছ ফেলোছ টেকনিকেল এডভাইজাৰী গ্ৰুপ ৰ সদস্য।
যদিও ইতিহাসবিদে এই কথা নিশ্চিতভাৱে ক'ব নোৱাৰে যে কেতিয়া শ্বিণ্ট'ই এটি পৃথক ধৰ্মৰ ৰূপ গ্ৰহণ কৰিলে, এই কথা নিশ্চিত যে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩০০ৰ আগে-পাছে য়ায়ই কালত কামিৰ আৰাধনা প্ৰচলিত আছিল।
৩০০ৰ পৰা ৫৩৮ চনৰ কফুন কালত জাপানত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰৱেশ ঘটিল আৰু এই ধৰ্মৰ ব্যাপকভৱে প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰ হ'ল।
বৌদ্ধ আৰু শ্বিণ্ট' ধৰ্মৰ সান-মিহলি হৈ এনে পৰ্যায় পালেগৈ যে জাপানী বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু শ্বিণ্ট' ধৰ্মৰ পালনত এটাৰ অবিহনে আনটো কৰা অসম্ভৱ হৈ পৰিল।
শ্বিণ্ট' মঠসমূহত চৰকাৰৰ ৰুচি আৰু হস্তক্ষেপ বৃদ্ধি পালে আৰু জাপানৰ সম্ৰাটকো এজন কামি হিচাপে আৰাধনা কৰিবলৈ জাপানী মানুহক উৎসাহ দিয়া হ'ল।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত জাপানৰ পৰাজয়ৰ পাছতহে শ্বিণ্ট' ধৰ্মক ৰাজ্যৰ পৰা আনুষ্ঠানিকভাৱে পৃথক কৰা হ'ল।
কিন্তু ইয়াত পৱিত্ৰতাৰ প্ৰতি বিশেষ গুৰুত্ব আছে, যাৰ নিশ্চিতি ৰীতিগত ধোৱা আৰু স্নান কৰাৰে কৰা হয়।
পিচে প্ৰায়সংখ্যক জাপানী মানুহেই শ্বিণ্ট' আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ উভয়ৰেই ৰীতি-নীতি পালন কৰে আৰু উৎসৱ আদিত অংশগ্ৰহণ কৰে।
এই কাৰ্য পুৰণি জাপানী বিশ্বাসৰ সৈতে খাপ খায় যাৰ মতে কোনো এটি ধৰ্মত বিশ্বাস কৰিলে আন ধৰ্মত বিশ্বাস নকৰা বুজোৱাতো বাধ্যতামূলক নহয়।
এই ধৰ্মৰ কোনো কেন্দ্ৰীয় প্ৰশাসক নাই, আৰু শ্বিণ্ট' বিশ্বাসীৰ মাজত ভিন ভিন ধৰণৰ ৰীতি-নীতি দেখা যায়।
১৯৪৬ চনৰ পৰা নেচনেল এডভাইজাৰী কমিটি ফৰ এৰোনটিক্সে ছুপাৰছনিক বেল এক্স-১ৰ দৰে ৰকেট বিমানৰ সৈতে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা আৰম্ভ কৰিছিল।
১৯৫০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভূ-ভৌতিক বৰ্ষ ৰ বাবে এটা কৃত্ৰিম উপগ্ৰহ উৎক্ষেপণ কৰিবলৈ প্ৰত্যাহ্বানৰ সৃষ্টি হৈছিল।
১৯৫৭ চনৰ ৪ অক্টোবৰত ছোভিয়েট মহাকাশ কাৰ্যসূচীয়ে বিশ্বৰ প্ৰথমটো কৃত্ৰিম উপগ্ৰহ উৎক্ষেপণ কৰাৰ পিছত আমেৰিকাৰ মনোযোগ নিজৰ নৱজাত মহাকাশ প্ৰচেষ্টাৰ ফালে ধাৱমান হয়।
ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তা আৰু প্ৰযুক্তিগত নেতৃত্বৰ প্ৰতি অনুভূত ভাবুকিৰ বাবে আতংকিত হৈ আমেৰিকান কংগ্ৰেছে তাৎক্ষণিক আৰু দ্ৰুত ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ আহ্বান জনায়।
ইয়াৰ ভিতৰত আছিল- মৌলিক গৱেষণাৰ প্ৰতি দায়বদ্ধ বিজ্ঞানীসকল; পেন্টাগন, যাৰ পৰ্য্যায় ছোভিয়েট সামৰিক কৃতিত্বৰ সৈতে মিলাবলগীয়া আছিল; নতুন ব্যৱসায়ৰ সন্ধানৰত আমেৰিকাৰ বৃহৎ ব্যৱসায় সংঘ; আৰু মহাকাশ অন্বেষণৰ প্ৰতি আগ্ৰহী জনমতৰ এক শক্তিশালী নতুন ধাৰা।
নতুন সংস্থাটোৱে অসামৰিক দিশত বিশেষভাৱে গুৰুত্ব আৰোপ কৰিবলগীয়া আছিল, আৰু মহাকাশ বিজ্ঞানৰ শান্তিপূৰ্ণ প্ৰয়োগত উদগণি যোগাইছিল।
ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাকালৰ পাছৰে পৰা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ অধিকাংশ মহাকাশ অন্বেষণ কাৰ্য্যসূচী নাছাৰ নেতৃত্বত হৈছে।
ইয়াৰ ভিতৰত আছে এপ'লোৰ চন্দ্ৰ অৱতৰণ অভিযান, স্কাইলেব মহাকাশ কেন্দ্ৰ আৰু পৰৱৰ্তী সময়ৰ স্পেছ শ্বাটল।
নাছাই আন্তৰ্জাতিক মহাকাশ কেন্দ্ৰটো পৰিচালনাত অংশীদাৰিত্ব পালন কৰি আহিছে; অৰিয়ন মহাকাশযান, মহাকাশ উৎক্ষেপণ ব্যৱস্থা আৰু বাণিজ্যিক মানৱবাহী যানৰ বিকাশ তদাৰক কৰি আহিছে।
সংস্থাটোৱে উৎক্ষেপণ সেৱা কাৰ্য্যক্ৰমো পৰিচালনা কৰে, যাৰ দ্বাৰা নাছাৰ মানৱবিহীন উৎক্ষেপণসমূহৰ অন্তিম সময়ৰ কাউণ্টডাউন প্ৰক্ৰিয়া আৰু উৎক্ষেপণ অভিযানসমূহ নিৰীক্ষণ কৰা হয়।
নাছাই মনোনিৱেশ কৰা বিজ্ঞানখণ্ডত আছে - ভূ নিৰীক্ষণ ব্যৱস্থাৰ যোগেদি পৃথিৱীখনক ভালদৰে বুজি উঠা, হেলিঅ'ফিজিক্স ৰিচাৰ্ছ প্ৰগ্ৰেমৰ প্ৰচেষ্টাৰ জৰিয়তে সৌৰকেন্দ্ৰিক পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ উন্নয়ন, নিউ হৰাইজনছৰ দৰে অত্যাধুনিক ৰব'টিক মহাকাশযানৰ দ্বাৰা সৌৰজগতত থকা বস্তুসমূহৰ অন্বেষণ, আৰু নিৰীক্ষণকেন্দ্ৰসমূহৰ জৰিয়তে মহানাদ তত্ত্বৰ দৰে জ্যোতিঃপদাৰ্থবৈজ্ঞানিক বিষয়ৰ গৱেষণা।
ৰাষ্ট্ৰীয় বিমান চালনবিদ্যা আৰু মহাকাশ প্ৰশাসন হৈছে অসামৰিক মহাকাশ কাৰ্য্যসূচী, বিমান চালন আৰু মহাকাশ গৱেষণাৰ বাবে দায়বদ্ধ আমেৰিকাৰ যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় চৰকাৰৰ এক স্বতন্ত্ৰ সংস্থা।
১৯৭৬ চনত গুজৰাটৰ ভৰুচ জিলাৰ স্থানীয় নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি তেওঁৰ ৰাজনৈতিক জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল।
ভৰুচ লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা ষষ্ঠ লোকসভাৰ বাবে নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিবলৈ ১৯৭৭ চনত তদানীন্তন ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীয়ে তেওঁক নামাংকিত কৰিছিল।
১৯৮৭ চনত সাংসদ হিচাপে তেওঁ চৰ্দাৰ সৰোবৰ প্ৰকল্পৰ নিৰীক্ষণৰ বাবে নৰ্মদা ব্যৱস্থাপনা প্ৰাধিকৰণ গতাই দিয়াত সহায় কৰিছিল।
তেওঁ ১৯৮৮ চনত জৱাহৰ ভৱন ন্যাসৰ সচিব নিযুক্ত হৈছিল আৰু জৱাহৰলাল নেহৰুৰ জন্ম শৱৰ্ষিকী উদযাপনৰ সময়ত জৱাহৰ ভৱনৰ নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ কৰাৰ বাবে তেওঁক কৃতিত্ব দিয়া হয়।
যদিও তেওঁক ছোনিয়া গান্ধীৰ মুখ্য ৰণনীতিকাৰ বুলি গণ্য কৰা হয় ২০০৪ আৰু ২০১৪ চনৰ চতুৰ্দশ আৰু পঞ্চদশ লোকসভাত তেওঁক সংযুক্ত প্ৰগতিশীল মৰ্চা চৰকাৰৰ পৰা বাহিৰত ৰখা হৈছিল।
গুজৰাটৰ পৰা লোকসভালৈ সাংসদ হিচাপে নিৰ্বাচিত হোৱা এহছান জাফৰিৰ পিছতে পেটেল কেৱল দ্বিতীয় গৰাকী মুছলমান ব্যক্তি।
তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ অধ্যক্ষ ছোনিয়া গান্ধীৰ ৰাজনৈতিক সচিব হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
তেওঁ ১৯৮৫ চনত পূৰ্বৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী ৰাজীৱ গান্ধীৰ সংসদীয় সচিব হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
তেওঁ দলৰ জ্যেষ্ঠ সদস্য মতিলাল ভৰাৰ সলনি ২০১৮ চনত সৰ্ব ভাৰতীয় কংগ্ৰেছ কমিটিৰ কোষাধক্ষ্য হিচাপেও নিযুক্তি লাভ কৰিছিল।
এই পৰিসংখ্যাবোৰ দেশত পশুধন, মীন পালন আৰু খাদ্য উৎপাদনৰ অন্যান্য বিভিন্ন আনুষঙ্গিক প্ৰকাৰৰ কামৰ হিচাপত অন্তৰভুক্ত নহয়।
খাদ্য আৰু কৃষি সংস্থাৰ মতে, ভাৰতীয় মহিলাসকলে সকলো মাছ বেছা আৰু মীন পালনত ক্ৰমান্বয়ে ২১% আৰু ২৪% প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
উত্তৰত, সিন্ধু উপত্যকা, ব্ৰহ্মপুত্ৰ অঞ্চল আৰু গঙ্গা, আৰু লগতে বাৰিষা ঋতু, এই সকলোখিনি মিলি এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কৃষিক্ষেত্ৰৰ সৃষ্টি কৰিছে।
সামগ্ৰিকভাৱে কৃষিখণ্ড বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ সঞ্চাৰৰ সৈতে যথেষ্ট বিকাশ আৰু উদ্ভৱ হৈছে।
ভাৰতৰ দৰে উন্নয়নশীল দেশবোৰত, কৃষিয়ে মহিলা কৰ্মশক্তিৰ ২/৩ নিয়োগ অব্যাহত ৰাখিছে কিন্তু তেওঁলোকক উপযুক্ত শ্ৰমিকৰ স্বীকৃতি দিয়াত ব্যৰ্থ হৈছে।
পৰম্পৰাগত বা ঔদ্যোগিক উপায়েৰে হওক, বা জীৱিকা আৰু কৃষি শ্ৰমিকৰ জৰিয়তে হওক, ভাৰতৰ কৃষি খণ্ডত মহিলাসকলৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰতিনিধিত্ব আছে।
ভাৰতত কৃষি প্ৰত্যক্ষভাৱে বহুক্ষেত্ৰৰ সৈতে জড়িত যেনে অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতা, সিদ্ধান্ত লোৱাৰ সামৰ্থ্য, শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্য সেৱাৰ প্ৰৱেশাধিকাৰ আৰু লগতে দৰিদ্ৰতা আৰু লিংগ বৈষম্যৰ দৰে কাৰকসমূহ ইয়াৰ লগত জটিলভাৱে সাঙুৰ খাই আছে।
শ্ৰমিক শক্তিত মহিলাসকলৰ আধিপত্য থকা স্বত্বেও ভাৰতত মহিলাসকলে এতিয়াও দৰমহা, ভূমি অধিকাৰ আৰু স্থানীয় কৃষক সংগঠনবোৰত প্ৰতিনিধিত্বৰ ক্ষেত্ৰত চৰম অসুবিধাৰ সন্মুখীন হৈছে।
তদুপৰি, তেওঁলোকৰ সৱলীকৰণৰ অভাৱৰ ফলত প্ৰায়ে কিছু সমস্যা যেনে তেওঁলোকৰ সন্তানৰ বাবে নিম্ন শিক্ষা প্ৰাপ্তি আৰু দুৰ্বল পাৰিবাৰিক স্বাস্থ্যৰ আদি সংকট দেখা যায়।
১৯৯৩ চনত, গাঁৱলীয়া দৰিদ্ৰ মহিলাসকলক আত্ম-ব্যৱস্থাপনাৰ বিকেন্দ্ৰীকৃত আৰু গণতান্ত্ৰিক পদ্ধতিৰ কেন্দ্ৰত ৰখাৰ উদ্দেশ্যেৰে তেওঁ এছ.এছ.পি./ নামেৰে এটি বেচৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰিছিল।
মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰৰ সহযোগত, লাতুৰ আৰু ওচমানাবাদৰ ভূমিকম্প পীড়িত জিলাবোৰৰ ১২০০ খন গাঁৱত এক ব্যাপক সম্প্ৰদায়ৰ অংশগ্ৰহণ ৰণনীতি পুনৰ নিৰ্মাণ আৰু ৰূপায়ণ নকৰালৈকে এছ.এছ.পি.-য়ে এছ.পি.এ.আৰ.চি.-ৰ ভিতৰত এক স্ব-শিক্ষা নেটৱৰ্ক হিচাপে কাম কৰিছিল।
২০০১ চনৰ গুজৰাট ভূমিকম্প, ২০০৪ চনৰ ভাৰত মহাসাগৰৰ ভূমিকম্প আৰু ছুনামি আৰু বিহাৰ আৰু কেৰালাৰ বানপানী আদি প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ সময়তো গোপালনে দুৰ্দশাগ্ৰস্ত সকলক সহায়ৰ প্ৰচেষ্টাৰে কাম কৰিছিল।
পুনৰুদ্ধাৰ কৰা অঞ্চল সমূহত এছ.এছ.পি.-য়ে মহিলা উদ্যোগীসকলক ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিবলৈ আৰ্থিক সহায় আগবঢ়াইছিল।
‘ইউনাইটেড নেচনচ্‌ ফ্ৰেমৱৰ্ক কনভেনচন অন ক্লাইমেট চেইঞ্জে’ ২০১৬ চনত গোপলনক মমেন্টাম ফ’ৰ চেইঞ্জ বঁটা প্ৰদন কৰিছে।
ইয়াৰ পিছৰ বছৰত তেওঁ ‘ইউনাইটেড নেচনচ্‌ ডেভেল’পমেণ্ট প্ৰগেম’ৰ ইকুৱেটৰ প্ৰাইজ লাভ কৰে।
২০১৮ চনত, গোপালনক ‘শ্বাব ফাউণ্ডেচন ফ’ৰ ছ’চিয়েল এণ্টাৰপ্ৰিনিয়ৰশ্বিপ’ৰ দ্বাৰা ছ’চিয়েল এণ্টাৰপ্ৰেনিয়ৰ অৱ দ্য ইয়েৰ বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
প্ৰেমা গোপালনে মহিলাসকলক চৰকাৰী পৰ্যায়ত নীতিৰ সুবিধা আৰু স্থানীয় পৰ্যায়ত মালিকীস্বত্ব লোৱাৰ মাজত সেঁতু নিৰ্মাণ কৰিবলৈ ক্ষমতা প্ৰদান কৰিছে।
এই কামৰ উদ্দেশ্য হৈছে গ্ৰাম্য দৰিদ্ৰ মহিলাসকলক বিকেন্দ্ৰীকৃত, গণতান্ত্ৰিক, মৌলিক-সেৱা ব্যৱস্থাপনাৰ কেন্দ্ৰত ৰখা।
১৯৮৪ চনত স্থাপন হোৱা ‘ছ’চাইটী ফ’ৰ দ্য প্ৰ’ম’চন অৱ এৰিয়া ৰিছ’ৰ্চ চেণ্টাৰচ্‌’ সংস্থাৰ তেওঁ সহ প্ৰতিষ্ঠাপক।
তাৰ পিছত তেওঁ স্বয়ম শিক্ষা প্ৰয়োগ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু বিশ বছৰ সংস্থাটোৰ কাৰ্যবাহী পৰিচালক ৰূপে কাম কৰে।
এই অনুষ্ঠানটিয়ে আৰ্থিকভাৱে দুৰ্বল গাঁৱলীয়া মহিলাসকলক বিভিন্ন উদ্যোগী আঁচনিত সহায়ৰ হাত আগবঢ়ায়।
প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ সময়ত কৰা জনকল্যাণ মূলক কামৰ বাবে তেওঁ বিহাৰ, গুজৰাট, কেৰালা, মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু তামিলনাডুত বিশেষভাৱে জনাজাত।
তেওঁ কৰা কামৰ বাবে গোপালন ‘ইউনাইটেড নেচনচ্‌ ফ্ৰেমৱৰ্ক কনভেনচন অন ক্লাইমেট চেইঞ্জ’ আৰু ‘ইউনাইটেড নেচনচ্‌ ডেভেল’পমেণ্ট প্ৰগেম’ৰ দ্বাৰা পুৰস্কৃত হৈছে।
তেওঁ সামাজিক কামত স্নাতকোত্তৰ আৰু ‘ছ’চিঅ’লজি’ আৰু ‘ৰিচাৰ্ছ মেথড’লজি’ত এম ফিল ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে।
ঊষাৰ ছয় বছৰ বয়সতে পিতৃ দীননাথ মংগেশকাৰৰ দেহাৱসান হোৱাত ঊষাৰ ভাই-ভনীসকলে বহুতো সমস্যাৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হয়৷ তেওঁ লতা মংগেশকাৰ, আশা ভোঁচলে আৰু মীনা খাদিকাৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ কনিষ্ঠ ভগ্নী।
যাৰ পিছত তেওঁ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে চৰ্চালৈ আহে আৰু সেইখন সৰ্বকালৰ ব্লকবাষ্টাৰ চলচ্চিত্ৰ হৈ পৰে।
সেই ছবিখনত তেওঁ কণ্ঠদান কৰা “মে তো আৰতি উতাৰু ৰে” গীতটিৰ বাবে তেওঁ ফিল্মফেয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী বঁটা -লৈ মনোনীত হৈছিল।
ভি. শান্তাৰামে পৰিচালনা কৰা ১৯৫৪ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ৰোমাণ্টিক-ড্ৰামা ফিল্ম “সুবহ কা তাৰা”ৰ “ভাভী আয়ী বড়ী ধূম ধাম সে মেৰী ভাভী আয়ী” গীতটিৰ জৰিয়তে ঊষা মংগেশকাৰে সংগীতৰ জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল।
তেওঁ কণ্ঠদান কৰা গীতবোৰৰ ভিতৰত 'ইনকাৰ' চলচ্চিত্ৰৰ 'মুংড়া' গীতটি খুব জনপ্ৰিয় লগতে ১৯৭২ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ভি. শান্তাৰামৰ দ্বাৰা পৰিচালিত মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰ পিঞ্জৰাৰ গীতসমূহৰ বাবে তেওঁ জনাজাত।
তেওঁ হিন্দু, বঙালী, মাৰাঠী, কান্নড়, নেপালী, ভোজপুৰী, গুজৰাটী আৰু অসমীয়া ভাষাত বহুতো গীত বাণীৱদ্ধ কৰিছে।
দূৰদৰ্শনে সম্প্ৰচাৰ কৰা ১৯৯২ চনৰ ভাৰতীয় সংগীত নাট ধাৰাবাহিক ফুলৱন্তীৰ তেওঁ প্ৰযোজক আছিল।
ধৰ্মকেন্দ্ৰিক উৎসৱ- দুৰ্গা পূজা, বিশ্বকৰ্মা পূজা, ফাকুৱা, সৰস্বতী পূজা, লক্ষ্মী পূজা, কালি পূজা, খ্ৰীষ্টমাছ।
প্ৰত্যেক জাতি-উপজাতিৰ পূৰ্বতে সুকীয়া বৈশিষ্ট্য আছিল যদিও ডিজু চাহ শ্ৰমিকৰ সমাজখনক সকলো সংস্কৃতি মিশ্ৰিত হৈ এটা উমৈহতীয়া সংস্কৃতি গঢ় লৈছে।
ক'লা চাহ আৰু শস্যৰপৰা প্ৰস্তুত ধ্ৰুপদী সুৰাৰ সৈতে পৰম্পৰাগত চাহৰ উৎপাদক হিচাপে ডিজু চাহ বাগিচা প্ৰখ্যাত।
কোনোৱে, স্থানীয় জনগোষ্ঠীসমূহে প্ৰস্তুত কৰা চাউলৰ সুৰাৰ নাম ‘জু’ৰ আগত নদী বুজোৱা শব্দ ‘ডি’ লগ হৈ ‘ডিজু’ নামটো হৈছে বুলি ক'ব খোজে।
এই সম্পৰ্কত কোনোৰ মতে, অষ্টাদশ শতিকা মানত নেপালী সম্প্ৰদায়ৰ লোকে বাস কৰা এই অঞ্চলটো তেওঁলোকৰ সম্বোধনবাচক শব্দ ‘ডাজু’ ৰপৰা সলনি হৈ ‘ডিজু’ হ’লগৈ।
ডিজু অঞ্চলৰ উত্তৰে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ অন্তৰ্গত কিমিন , দক্ষিণে- হাৰমতী অঞ্চল, পূৱে-ৰঙানদী আৰু পশ্চিমে অৰুণাচল সীমান্ত আছে।
এই বাগিচাত প্ৰধানতঃ কম পূজা, টুচু পূজা, দুৰ্গা পূজা, বিশ্বকৰ্মা পূজা, কালী পূজা, বৰদিন, দেৱালী, ফাকুৱা, মাঘ বিহু আদি পালন কৰা হয়।
যাতায়তৰ ক্ষেত্ৰত সুবিধাজনক স্থানত অৱস্থিত হোৱাৰ বাবেই চাহ শ্ৰমিকসকলৰ অৱস্থাৰো দ্ৰুত পৰিৱৰ্তন ঘটিছে।
মনোবিজ্ঞান, বোধগত বিজ্ঞান, স্নায়ুবিজ্ঞান, আৰু অৰ্থনীতিকে ধৰি বহুতো শাখাৰ গৱেষণাই প্ৰকাশ কৰে যে মানুহৰ জ্ঞানমূলক সম্পদ সীমিত যিবোৰ যিকোনো সময়তে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি৷ যেতিয়া এটা কামলৈ সম্পদ আৱণ্টন কৰা হয়, অন্য কামৰ বাবে উপলব্ধ সম্পদ সীমিত হ’ব।
এইটো লক্ষ্য কৰিলে মনোযোগ এটা জ্ঞানমূলক প্ৰক্ৰিয়া য'ত কোনো এটা তথ্যৰ বস্তুৰ ওপৰত সম্পদৰ নিৰ্বাচিত কেন্দ্ৰীভূতকৰণ জড়িত হৈ থাকে৷ অন্যান্য অনুভূত তথ্য বাদ দি, মনোযোগক সীমিত প্ৰক্ৰিয়াকৰণ সম্পদৰ ক্ষেত্ৰত বিবেচনা কৰিব পাৰি।
চফ্টৱেৰ এপ্লিকেচনসমূহে স্পষ্টভাৱে বা অন্তৰ্নিহিতভাৱে তেওঁলোকৰ ব্যৱহাৰকাৰী আন্তঃপৃষ্ঠ ডিজাইনত মনোযোগ অৰ্থনীতিৰ কথা বিবেচনা কৰে এই উপলব্ধিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি যে যদি ব্যৱহাৰকাৰীক কিবা এটা বিচাৰি উলিয়াবলৈ বহুত সময় লাগে, তেওঁলোকে ইয়াক অন্য এপ্লিকেচনৰ জৰিয়তে বিচাৰি পাব।
উদাহৰণস্বৰূপে; দৰ্শকসকলক অতি প্ৰাসংগিক, আগ্ৰহৰ আৰু অতীতৰ ৱেব-সন্ধান ইতিহাসৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ব্যক্তিগতকৃত তথ্য উপস্থাপন কৰাটো নিশ্চিত কৰিবলৈ ফিল্টাৰ সৃষ্টি কৰি এইটো কৰা হয়।
বিষয়বস্তু ক্ৰমান্বয়ে প্ৰচুৰ পৰিমাণে আৰু তৎক্ষণাত উপলব্ধ হোৱাৰ লগে লগে মনোযোগ তথ্যৰ ব্যৱহাৰৰ সীমিত কাৰক হৈ পৰে।
এই প্ৰভাৱৰ এটা শক্তিশালী উদ্দীপক হ’ল যে, ই মানুহৰ মানসিক ক্ষমতা সীমিত কৰি ৰাখে আৰু তথ্য গ্ৰহণযোগ্যতাও সীমিত হৈ পৰে।
মনোযোগে তথ্যসমূহ এনেদৰে চেকনীকৃত কৰাৰ অনুমতি দিয়ে যাতে পৰিৱেশৰ পৰা আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ তথ্যসমূহ উলিয়াব পৰা যায়, আনহাতে অপ্ৰাসংগিক বিৱৰণসমূহ বাদ দিব পাৰি।
মনোযোগ অৰ্থনীতি হৈছে তথ্য পৰিচালনাৰ এক পদ্ধতি যিয়ে মানৱ মনোযোগক এক দুৰ্লভ পণ্য হিচাপে গণ্য কৰে আৰু বিভিন্ন তথ্য ব্যৱস্থাপনা সমস্যা সমাধানৰ বাবে অৰ্থনৈতিক তত্ত্ব প্ৰয়োগ কৰে।
১৯৪৮ চনৰ লণ্ডন গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত চীন আৰু ফিলিপাইনছৰ মাজত ফাৰ ইষ্টাৰ্ণ চেম্পিয়নশ্বিপৰ ধাৰণা পুনৰুদ্ধাৰৰ বাবে এক বাৰ্তালাপ আৰম্ভ হয়।
ভাৰতীয় আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অলিম্পিক সমিতিৰ প্ৰতিনিধি গুৰু দত্ত সোন্ধীয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে ফাৰ ইষ্টাৰ্ণ চেম্পিয়নশ্বিপৰ পুনৰুদ্ধাৰে এছিয়াৰ ক্ৰীড়াত অনুষ্ঠিত হোৱা একতা আৰু কৃতিত্বৰ স্তৰপৰ্যাপ্তভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰিব আৰু তেওঁ এক নতুন প্ৰতিযোগিতাৰ ধাৰণা প্ৰস্তাৱ কৰে – যিটো এছিয়ান গেমছ হিচাপে আহিছিল।
২০০৭ চনত অ'চিএৰ সভাপতি শ্বেখ আহমেদ আল-ফাহাদ আল-আহমেদ আল-চাবাহে অষ্ট্ৰেলিয়াক খেলত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়াৰ প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰে।
তেওঁ কয় যে যদিও অষ্ট্ৰেলিয়াই এছিয়ান গেমছত ভাল মূল্য যোগ কৰিব, ই ওচেনিয়া ৰাষ্ট্ৰীয় অলিম্পিক সমিতিৰ প্ৰতি অন্যায় হ'ব।
ও.এন.ও.চি., অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু নিউজিলেণ্ডৰ সদস্য হোৱাৰ বাবে ২০১৫ চনৰ পৰা প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় ক্ৰীড়াত অংশগ্ৰহণ কৰে।
অৱশ্যে, অষ্ট্ৰেলিয়ান অলিম্পিক কমিটিয়ে ঘোষণা কৰে যে অষ্ট্ৰেলিয়াক ২০২২ চনৰ গেমছৰ বাবে খেলুৱৈৰ এটা সৰু দলক অনুমতি প্ৰদান কৰা হ'ব, যেতিয়ালৈকে বাস্কেটবল আৰু ভলীবলৰ দৰে গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিক ইভেণ্টৰ অৰ্হতা এছিয়াৰ মাজেৰে হয়।
দক্ষিণ কোৰিয়াই ৰাষ্ট্ৰীয় সুৰক্ষা সংকটৰ ভিত্তিত ১৯৭০ চনৰ এছিয়ান গেমছ আয়োজনৰ পৰিকল্পনা ত্যাগ কৰিছিল; মূল কাৰণটো আছিল বিত্তীয় সংকট।
পূৰ্বৱৰ্তী আয়োজক থাইলেণ্ডে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ পৰা স্থানান্তৰিত পুঁজি ব্যৱহাৰ কৰি বেংককত খেল আয়োজন কৰিছিল।
জাপানক আয়োজন কৰিবলৈ কোৱা হৈছিল কিন্তু সুযোগটো অস্বীকাৰ কৰিছিল কিয়নো তেওঁলোকে ইতিমধ্যে ওচাকাত এক্সপো '৭০ ৰ বাবে প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ আছিল।
তেহৰাণত ১৯৭৪ চনত এই গেমছে চীন, উত্তৰ কোৰিয়া আৰু মঙ্গোলিয়াৰ অংশগ্ৰহণক আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বীকৃতি দিয়ে।
আৰৱ বিশ্বৰ বিৰোধিতা স্বত্বেও ইজৰাইলক অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া হৈছিল, আনহাতে টাইৱানক অংশগ্ৰহণ অব্যাহত ৰাখিবলৈ অনুমতি দিয়া হৈছিল যদিও ১৯৭৩ চনৰ ১৬ নৱেম্বৰত গেমছ ফেডাৰেচনৰ দ্বাৰা সাধাৰণ সভাত ইয়াৰ স্থিতি বাতিল কৰা হৈছিল।
১৯৯৪ চনত এই খেলসমূহত ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ প্ৰাক্তন গণৰাজ্যসমূহৰ উদ্বোধনী অংশগ্ৰহণ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল: কাজাখস্তান, কিৰগিজস্তান, তাজিকিস্তান, তুৰ্কমেনিস্তান আৰু উজবেকিস্তান।
নেপালী প্ৰতিনিধি দলৰ মুৰব্বী নৰেশকুমাৰ অধিকাৰীৰ মৃত্যুৰ ফলত এই খেলৰ উদ্বোধনী অনুষ্ঠানত ইয়াক ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰা হৈছিল।
ফাৰ ইষ্টাৰ্ণ চেম্পিয়নশ্বিপ গেমছ এছিয়ান গেমছৰ আগতে বিদ্যমান আছিল, পূৰ্বতে ১৯১২ চনত জাপান, ফিলিপাইনছ আৰু চীনত নিৰ্ধাৰিত স্থানৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল।
উদ্বোধনী ফাৰ ইষ্টাৰ্ণ চেম্পিয়নশ্বিপ গেমছ ১৯১৩ চনত মানিলাত ৬খন অংশগ্ৰহণকাৰী ৰাষ্ট্ৰৰ সৈতে অনুষ্ঠিত হৈছিল।
১৯৩৪ চনত দ্বিতীয় চীন-জাপান যুদ্ধ, আৰু জাপানে মাঞ্চু সাম্ৰাজ্যক গেমছত প্ৰতিযোগী ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ বাবে জোৰ দিয়াৰ ফলত চীনে অংশগ্ৰহণৰ পৰা প্ৰত্যাহাৰ কৰাৰ কথা ঘোষণা কৰে।
১৯৩৮ চনৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত ফাৰ ইষ্টাৰ্ণ গেমছ বাতিল কৰা হৈছিল‌ আৰু সংগঠনটো বন্ধ কৰা হৈছিল।