νῦν δ’ ἐπεὶ ἤδη σήματ’ ἀριφραδέα κατέλεξας εὐνῆς ἡμετέρης ἣν οὐ βροτὸς ἄλλος ὀπώπει ἀλλ’ οἶοι σύ τ’ ἐγώ τε καὶ ἀμφίπολος μία μούνη Ἀκτορίς ἥν μοι δῶκε πατὴρ ἔτι δεῦρο κιούσῃ ἣ νῶϊν εἴρυτο θύρας πυκινοῦ θαλάμοιο πείθεις δή μευ θυμόν ἀπηνέα περ μάλ’ ἐόντα
Register: speech