ὡς δ’ ὅτε Πανδαρέου κούρη χλωρηῒς ἀηδών καλὸν ἀείδῃσιν ἔαρος νέον ἱσταμένοιο δενδρέων ἐν πετάλοισι καθεζομένη πυκινοῖσιν ἥ τε θαμὰ τρωπῶσα χέει πολυηχέα φωνήν παῖδ’ ὀλοφυρομένη Ἴτυλον φίλον ὅν ποτε χαλκῷ κτεῖνε δι’ ἀφραδίας κοῦρον Ζήθοιο ἄνακτος ὣς καὶ ἐμοὶ δίχα θυμὸς ὀρώρεται ἔνθα καὶ ἔνθα ἠὲ μένω παρὰ παιδὶ καὶ ἔμπεδα πάντα φυλάσσω κτῆσιν ἐμήν δμῶάς τε καὶ ὑψερεφὲς μέγα δῶμα εὐνήν τ’ αἰδομένη πόσιος δήμοιό τε φῆμιν ἦ ἤδη ἅμ’ ἕπωμαι Ἀχαιῶν ὅς τις ἄριστος μνᾶται ἐνὶ μεγάροισι πορὼν ἀπερείσια ἕδνα
Register: speech