νῦν δ’ ἵνα καὶ σοὶ πένθος ἐνὶ φρεσὶ μυρίον εἴη παιδὸς ἀποφθιμένοιο τὸν οὐχ ὑποδέξεαι αὖτις οἴκαδε νοστήσαντ’ ἐπεὶ οὐδ’ ἐμὲ θυμὸς ἄνωγε ζώειν οὐδ’ ἄνδρεσσι μετέμμεναι αἴ κε μὴ Ἕκτωρ πρῶτος ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ τυπεὶς ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσῃ Πατρόκλοιο δ’ ἕλωρα Μενοιτιάδεω ἀποτίσῃ
Register: speech