pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
ἐκ δ’ ἔλασαν προθύροιο καὶ αἰθούσης ἐριδούπου
ἷξον δ’ ἐς πεδίον πυρηφόρον ἔνθα δ’ ἔπειτα
οἱ δ’ ἷξον κοίλην Λακεδαίμονα κητώεσσαν
πρὸς δ’ ἄρα δώματ’ ἔλων Μενελάου κυδαλίμοιο
τὸν δ’ εὗρον δαινύντα γάμον πολλοῖσιν ἔτῃσιν
τὴν ἄρ’ ὅ γ’ ἔνθ’ ἵπποισι καὶ ἅρμασι πέμπε νέεσθαι
ἐκ δούλης Ἑλένῃ δὲ θεοὶ γόνον οὐκέτ’ ἔφαινον
ἐπεὶ δὴ τὸ πρῶτον ἐγείνατο παῖδ’ ἐρατεινήν
Ἑρμιόνην ἣ εἶδος ἔχε χρυσέης Ἀφροδίτης
ὣς οἱ μὲν δαίνυντο καθ’ ὑψερεφὲς μέγα δῶμα
φορμίζων δοιὼ δὲ κυβιστητῆρε κατ’ αὐτούς
μολπῆς ἐξάρχοντος ἐδίνευον κατὰ μέσσους
τὼ δ’ αὖτ’ ἐν προθύροισι δόμων αὐτώ τε καὶ ἵππω
Τηλέμαχός θ’ ἥρως καὶ Νέστορος ἀγλαὸς υἱός
βῆ δ’ ἴμεν ἀγγελέων διὰ δώματα ποιμένι λαῶν
ἀλλ’ εἴπ’ ἤ σφωιν καταλύσομεν ὠκέας ἵππους
ἦ μὲν δὴ νῶι ξεινήια πολλὰ φαγόντε
ἄλλων ἀνθρώπων δεῦρ’ ἱκόμεθ’ αἴ κέ ποθι Ζεὺς
ἐξοπίσω περ παύσῃ ὀιζύος ἀλλὰ λύ’ ἵππους
ξείνων ἐς δ’ αὐτοὺς προτέρω ἄγε θοινηθῆναι
ὣς φάθ’ ὁ δὲ μεγάροιο διέσσυτο κέκλετο δ’ ἄλλους
ὀτρηροὺς θεράποντας ἅμα σπέσθαι ἑοῖ αὐτῷ
οἱ δ’ ἵππους μὲν λῦσαν ὑπὸ ζυγοῦ ἱδρώοντας
καὶ τοὺς μὲν κατέδησαν ἐφ’ ἱππείῃσι κάπῃσι
πὰρ δ’ ἔβαλον ζειάς ἀνὰ δὲ κρῖ λευκὸν ἔμιξαν
αὐτοὺς δ’ εἰσῆγον θεῖον δόμον οἱ δὲ ἰδόντες
δῶμα καθ’ ὑψερεφὲς Μενελάου κυδαλίμοιο
ἔς ῥ’ ἀσαμίνθους βάντες ἐυξέστας λούσαντο
τοὺς δ’ ἐπεὶ οὖν δμῳαὶ λοῦσαν καὶ χρῖσαν ἐλαίῳ
ἀμφὶ δ’ ἄρα χλαίνας οὔλας βάλον ἠδὲ χιτῶνας
ἔς ῥα θρόνους ἕζοντο παρ’ Ἀτρεΐδην Μενέλαον
σίτου θ’ ἅπτεσθον καὶ χαίρετον αὐτὰρ ἔπειτα
δείπνου πασσαμένω εἰρησόμεθ’ οἵ τινές ἐστον
ἀνδρῶν οὐ γὰρ σφῷν γε γένος ἀπόλωλε τοκήων
ἀλλ’ ἀνδρῶν γένος ἐστὲ διοτρεφέων βασιλήων
ὄπτ’ ἐν χερσὶν ἑλών τά ῥά οἱ γέρα πάρθεσαν αὐτῷ
χαλκοῦ τε στεροπὴν κὰδ δώματα ἠχήεντα
χρυσοῦ τ’ ἠλέκτρου τε καὶ ἀργύρου ἠδ’ ἐλέφαντος
Ζηνός που τοιήδε γ’ Ὀλυμπίου ἔνδοθεν αὐλή
ὅσσα τάδ’ ἄσπετα πολλά σέβας μ’ ἔχει εἰσορόωντα
τοῦ δ’ ἀγορεύοντος ξύνετο ξανθὸς Μενέλαος
τέκνα φίλ’ ἦ τοι Ζηνὶ βροτῶν οὐκ ἄν τις ἐρίζοι
ἀθάνατοι γὰρ τοῦ γε δόμοι καὶ κτήματ’ ἔασιν
ἀνδρῶν δ’ ἤ κέν τίς μοι ἐρίσσεται ἠὲ καὶ οὐκί
κτήμασιν ἦ γὰρ πολλὰ παθὼν καὶ πόλλ’ ἐπαληθεὶς
Κύπρον Φοινίκην τε καὶ Αἰγυπτίους ἐπαληθείς
Αἰθίοπάς θ’ ἱκόμην καὶ Σιδονίους καὶ Ἐρεμβοὺς
καὶ Λιβύην ἵνα τ’ ἄρνες ἄφαρ κεραοὶ τελέθουσι
ἔνθα μὲν οὔ τε ἄναξ ἐπιδευὴς οὔ τε τι ποιμὴν
ἀλλ’ αἰεὶ παρέχουσιν ἐπηετανὸν γάλα θῆσθαι
ἧος ἐγὼ περὶ κεῖνα πολὺν βίοτον συναγείρων
ἠλώμην τῆός μοι ἀδελφεὸν ἄλλος ἔπεφνεν
λάθρῃ ἀνωιστί δόλῳ οὐλομένης ἀλόχοιο
καὶ πατέρων τάδε μέλλετ’ ἀκουέμεν οἵ τινες ὑμῖν
εἰσίν ἐπεὶ μάλα πολλὰ πάθον καὶ ἀπώλεσα οἶκον
ναίειν οἱ δ’ ἄνδρες σόοι ἔμμεναι οἳ τότ’ ὄλοντο
ἀλλ’ ἔμπης πάντας μὲν ὀδυρόμενος καὶ ἀχεύων
ἄλλοτε μέν τε γόῳ φρένα τέρπομαι ἄλλοτε δ’ αὖτε
μνωομένῳ ἐπεὶ οὔ τις Ἀχαιῶν τόσσ’ ἐμόγησεν
ὅσσ’ Ὀδυσεὺς ἐμόγησε καὶ ἤρατο τῷ δ’ ἄρ’ ἔμελλεν
αὐτῷ κήδε’ ἔσεσθαι ἐμοὶ δ’ ἄχος αἰὲν ἄλαστον
ζώει ὅ γ’ ἦ τέθνηκεν ὀδύρονταί νύ που αὐτὸν
Λαέρτης θ’ ὁ γέρων καὶ ἐχέφρων Πηνελόπεια
Τηλέμαχός θ’ ὃν ἔλειπε νέον γεγαῶτ’ ἐνὶ οἴκῳ
δάκρυ δ’ ἀπὸ βλεφάρων χαμάδις βάλε πατρὸς ἀκούσας
χλαῖναν πορφυρέην ἄντ’ ὀφθαλμοῖιν ἀνασχὼν
μερμήριξε δ’ ἔπειτα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν
ἦ πρῶτ’ ἐξερέοιτο ἕκαστά τε πειρήσαιτο
ἧος ὁ ταῦθ’ ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν
ἐκ δ’ Ἑλένη θαλάμοιο θυώδεος ὑψορόφοιο
τῇ δ’ ἄρ’ ἅμ’ Ἀδρήστη κλισίην εὔτυκτον ἔθηκεν
Φυλὼ δ’ ἀργύρεον τάλαρον φέρε τόν οἱ ἔθηκεν
Ἀλκάνδρη Πολύβοιο δάμαρ ὃς ἔναι’ ἐνὶ Θήβῃς
Αἰγυπτίῃς ὅθι πλεῖστα δόμοις ἐν κτήματα κεῖται
ὃς Μενελάῳ δῶκε δύ’ ἀργυρέας ἀσαμίνθους
χωρὶς δ’ αὖθ’ Ἑλένῃ ἄλοχος πόρε κάλλιμα δῶρα
χρυσέην τ’ ἠλακάτην τάλαρόν θ’ ὑπόκυκλον ὄπασσεν
ἀργύρεον χρυσῷ δ’ ἐπὶ χείλεα κεκράαντο
νήματος ἀσκητοῖο βεβυσμένον αὐτὰρ ἐπ’ αὐτῷ
ἠλακάτη τετάνυστο ἰοδνεφὲς εἶρος ἔχουσα
ἕζετο δ’ ἐν κλισμῷ ὑπὸ δὲ θρῆνυς ποσὶν ἦεν
αὐτίκα δ’ ἥ γ’ ἐπέεσσι πόσιν ἐρέεινεν ἕκαστα
οὐ γάρ πώ τινά φημι ἐοικότα ὧδε ἰδέσθαι
οὔτ’ ἄνδρ’ οὔτε γυναῖκα σέβας μ’ ἔχει εἰσορόωσαν
ὡς ὅδ’ Ὀδυσσῆος μεγαλήτορος υἷι ἔοικε
Τηλεμάχῳ τὸν ἔλειπε νέον γεγαῶτ’ ἐνὶ οἴκῳ
κεῖνος ἀνήρ ὅτ’ ἐμεῖο κυνώπιδος εἵνεκ’ Ἀχαιοὶ
ἤλθεθ’ ὑπὸ Τροίην πόλεμον θρασὺν ὁρμαίνοντες
τὴν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη ξανθὸς Μενέλαος
κείνου γὰρ τοιοίδε πόδες τοιαίδε τε χεῖρες
ὀφθαλμῶν τε βολαὶ κεφαλή τ’ ἐφύπερθέ τε χαῖται
καὶ νῦν ἦ τοι ἐγὼ μεμνημένος ἀμφ’ Ὀδυσῆι
ἀμφ’ ἐμοί αὐτὰρ ὁ πικρὸν ὑπ’ ὀφρύσι δάκρυον εἶβε
χλαῖναν πορφυρέην ἄντ’ ὀφθαλμοῖιν ἀνασχών
τὸν δ’ αὖ Νεστορίδης Πεισίστρατος ἀντίον ηὔδα
κείνου μέν τοι ὅδ’ υἱὸς ἐτήτυμον ὡς ἀγορεύεις
ἀλλὰ σαόφρων ἐστί νεμεσσᾶται δ’ ἐνὶ θυμῷ
ὧδ’ ἐλθὼν τὸ πρῶτον ἐπεσβολίας ἀναφαίνειν
ἄντα σέθεν τοῦ νῶι θεοῦ ὣς τερπόμεθ’ αὐδῇ
τῷ ἅμα πομπὸν ἕπεσθαι ἐέλδετο γάρ σε ἰδέσθαι
πολλὰ γὰρ ἄλγε’ ἔχει πατρὸς πάϊς οἰχομένοιο
εἴσ’ οἵ κεν κατὰ δῆμον ἀλάλκοιεν κακότητα
τὸν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη ξανθὸς Μενέλαος
ἵκεθ’ ὃς εἵνεκ’ ἐμεῖο πολέας ἐμόγησεν ἀέθλους
καί μιν ἔφην ἐλθόντα φιλησέμεν ἔξοχον ἄλλων
Ἀργείων εἰ νῶιν ὑπεὶρ ἅλα νόστον ἔδωκε
καί κέ οἱ Ἄργεϊ νάσσα πόλιν καὶ δώματ’ ἔτευξα
αἳ περιναιετάουσιν ἀνάσσονται δ’ ἐμοὶ αὐτῷ
καί κε θάμ’ ἐνθάδ’ ἐόντες ἐμισγόμεθ’ οὐδέ κεν ἡμέας
πρίν γ’ ὅτε δὴ θανάτοιο μέλαν νέφος ἀμφεκάλυψεν
ἀλλὰ τὰ μέν που μέλλεν ἀγάσσεσθαι θεὸς αὐτός
οὐδ’ ἄρα Νέστορος υἱὸς ἀδακρύτω ἔχεν ὄσσε
τόν ῥ’ Ἠοῦς ἔκτεινε φαεινῆς ἀγλαὸς υἱός
τοῦ ὅ γ’ ἐπιμνησθεὶς ἔπεα πτερόεντ’ ἀγόρευεν
Νέστωρ φάσχ’ ὁ γέρων ὅτ’ ἐπιμνησαίμεθα σεῖο
καὶ νῦν εἴ τί που ἔστι πίθοιό μοι οὐ γὰρ ἐγώ γε
τέρπομ’ ὀδυρόμενος μεταδόρπιος ἀλλὰ καὶ ἠὼς
τοῦτό νυ καὶ γέρας οἶον ὀιζυροῖσι βροτοῖσιν
κείρασθαί τε κόμην βαλέειν τ’ ἀπὸ δάκρυ παρειῶν
Ἀργείων μέλλεις δὲ σὺ ἴδμεναι οὐ γὰρ ἐγώ γε
ὦ φίλ’ ἐπεὶ τόσα εἶπες ὅσ’ ἂν πεπνυμένος ἀνὴρ
εἴποι καὶ ῥέξειε καὶ ὃς προγενέστερος εἴη
ῥεῖα δ’ ἀρίγνωτος γόνος ἀνέρος ᾧ τε Κρονίων
δόρπου δ’ ἐξαῦτις μνησώμεθα χερσὶ δ’ ἐφ’ ὕδωρ
ὣς ἔφατ’ Ἀσφαλίων δ’ ἄρ ὕδωρ ἐπὶ χεῖρας ἔχευεν
ἔνθ’ αὖτ’ ἄλλ’ ἐνόησ’ Ἑλένη Διὸς ἐκγεγαυῖα
αὐτίκ’ ἄρ’ εἰς οἶνον βάλε φάρμακον ἔνθεν ἔπινον
νηπενθές τ’ ἄχολόν τε κακῶν ἐπίληθον ἁπάντων
οὐδ’ εἴ οἱ κατατεθναίη μήτηρ τε πατήρ τε
οὐδ’ εἴ οἱ προπάροιθεν ἀδελφεὸν ἢ φίλον υἱὸν
χαλκῷ δηιόῳεν ὁ δ’ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῷτο
Αἰγυπτίη τῇ πλεῖστα φέρει ζείδωρος ἄρουρα
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ἐνέηκε κέλευσέ τε οἰνοχοῆσαι
ἦ τοι νῦν δαίνυσθε καθήμενοι ἐν μεγάροισι
πάντα μὲν οὐκ ἂν ἐγὼ μυθήσομαι οὐδ’ ὀνομήνω
ἀλλ’ οἷον τόδ’ ἔρεξε καὶ ἔτλη καρτερὸς ἀνὴρ
σπεῖρα κάκ’ ἀμφ’ ὤμοισι βαλών οἰκῆι ἐοικώς
ἄλλῳ δ’ αὐτὸν φωτὶ κατακρύπτων ἤισκε
τῷ ἴκελος κατέδυ Τρώων πόλιν οἱ δ’ ἀβάκησαν
καί μιν ἀνηρώτων ὁ δὲ κερδοσύνῃ ἀλέεινεν
ἀλλ’ ὅτε δή μιν ἐγὼ λόεον καὶ χρῖον ἐλαίῳ
μὴ μὲν πρὶν Ὀδυσῆα μετὰ Τρώεσσ’ ἀναφῆναι
πρίν γε τὸν ἐς νῆάς τε θοὰς κλισίας τ’ ἀφικέσθαι
ἦλθε μετ’ Ἀργείους κατὰ δὲ φρόνιν ἤγαγε πολλήν
ἔνθ’ ἄλλαι Τρῳαὶ λίγ’ ἐκώκυον αὐτὰρ ἐμὸν κῆρ
χαῖρ’ ἐπεὶ ἤδη μοι κραδίη τέτραπτο νέεσθαι
ἂψ οἶκόνδ’ ἄτην δὲ μετέστενον ἣν Ἀφροδίτη
δῶχ’ ὅτε μ’ ἤγαγε κεῖσε φίλης ἀπὸ πατρίδος αἴης
παῖδά τ’ ἐμὴν νοσφισσαμένην θάλαμόν τε πόσιν τε
οὔ τευ δευόμενον οὔτ’ ἂρ φρένας οὔτε τι εἶδος
ἀνδρῶν ἡρώων πολλὴν δ’ ἐπελήλυθα γαῖαν
ἀλλ’ οὔ πω τοιοῦτον ἐγὼν ἴδον ὀφθαλμοῖσιν
οἷν Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος ἔσκε φίλον κῆρ
οἷον καὶ τόδ’ ἔρεξε καὶ ἔτλη καρτερὸς ἀνὴρ
ἵππῳ ἔνι ξεστῷ ἵν’ ἐνήμεθα πάντες ἄριστοι
ἦλθες ἔπειτα σὺ κεῖσε κελευσέμεναι δέ σ’ ἔμελλε
καί τοι Δηΐφοβος θεοείκελος ἕσπετ’ ἰούσῃ
τρὶς δὲ περίστειξας κοῖλον λόχον ἀμφαφόωσα
ἐκ δ’ ὀνομακλήδην Δαναῶν ὀνόμαζες ἀρίστους
πάντων Ἀργείων φωνὴν ἴσκουσ’ ἀλόχοισιν
νῶι μὲν ἀμφοτέρω μενεήναμεν ὁρμηθέντε
ἢ ἐξελθέμεναι ἢ ἔνδοθεν αἶψ’ ὑπακοῦσαι
ἀλλ’ Ὀδυσεὺς κατέρυκε καὶ ἔσχεθεν ἱεμένω περ
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἀκὴν ἔσαν υἷες Ἀχαιῶν
Ἄντικλος δὲ σέ γ’ οἶος ἀμείψασθαι ἐπέεσσιν
ἤθελεν ἀλλ’ Ὀδυσεὺς ἐπὶ μάστακα χερσὶ πίεζεν
τόφρα δ’ ἔχ’ ὄφρα σε νόσφιν ἀπήγαγε Παλλὰς Ἀθήνη
ἄλγιον οὐ γάρ οἵ τι τάδ’ ἤρκεσε λυγρὸν ὄλεθρον
οὐδ’ εἴ οἱ κραδίη γε σιδηρέη ἔνδοθεν ἦεν
ἀλλ’ ἄγετ’ εἰς εὐνὴν τράπεθ’ ἡμέας ὄφρα καὶ ἤδη
ὣς ἔφατ’ Ἀργείη δ’ Ἑλένη δμῳῇσι κέλευσεν
αἱ δ’ ἴσαν ἐκ μεγάροιο δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσαι
δέμνια δὲ στόρεσαν ἐκ δὲ ξείνους ἄγε κῆρυξ
οἱ μὲν ἄρ’ ἐν προδόμῳ δόμου αὐτόθι κοιμήσαντο
πὰρ δ’ Ἑλένη τανύπεπλος ἐλέξατο δῖα γυναικῶν
ὤρνυτ’ ἄρ’ ἐξ εὐνῆφι βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος
Τηλεμάχῳ δὲ παρῖζεν ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν
τίπτε δέ σε χρειὼ δεῦρ’ ἤγαγε Τηλέμαχ’ ἥρως
ἐς Λακεδαίμονα δῖαν ἐπ’ εὐρέα νῶτα θαλάσσης
δυσμενέων δ’ ἀνδρῶν πλεῖος δόμος οἵ τέ μοι αἰεὶ
ἀλλ’ εὖ μοι κατάλεξον ὅπως ἤντησας ὀπωπῆς
τὸν δὲ μέγ’ ὀχθήσας προσέθη ξανθὸς Μενέλαος
ὡς δ’ ὁπότ’ ἐν ξυλόχῳ ἔλαφος κρατεροῖο λέοντος
βοσκομένη ὁ δ’ ἔπειτα ἑὴν εἰσήλυθεν εὐνήν
τοῖος ἐών οἷός ποτ’ ἐυκτιμένῃ ἐνὶ Λέσβῳ
κὰδ δ’ ἔβαλε κρατερῶς κεχάροντο δὲ πάντες Ἀχαιοί
ταῦτα δ’ ἅ μ’ εἰρωτᾷς καὶ λίσσεαι οὐκ ἂν ἐγώ γε
ἄλλα παρὲξ εἴποιμι παρακλιδόν οὐδ’ ἀπατήσω
τῶν οὐδέν τοι ἐγὼ κρύψω ἔπος οὐδ’ ἐπικεύσω
Αἰγύπτῳ μ’ ἔτι δεῦρο θεοὶ μεμαῶτα νέεσθαι
ἔσχον ἐπεὶ οὔ σφιν ἔρεξα τεληέσσας ἑκατόμβας
οἱ δ’ αἰεὶ βούλοντο θεοὶ μεμνῆσθαι ἐφετμέων
τόσσον ἄνευθ’ ὅσσον τε πανημερίη γλαφυρὴ νηῦς
ἐν δὲ λιμὴν ἐύορμος ὅθεν τ’ ἀπὸ νῆας ἐίσας
ἔνθα μ’ ἐείκοσιν ἤματ’ ἔχον θεοί οὐδέ ποτ’ οὖροι
πνείοντες φαίνονθ’ ἁλιαέες οἵ ῥά τε νηῶν
πομπῆες γίγνονται ἐπ’ εὐρέα νῶτα θαλάσσης
καί νύ κεν ἤια πάντα κατέφθιτο καὶ μένε’ ἀνδρῶν
εἰ μή τίς με θεῶν ὀλοφύρατο καί μ’ ἐσάωσε
ἥ μ’ οἴῳ ἔρροντι συνήντετο νόσφιν ἑταίρων
ἦε ἑκὼν μεθίεις καὶ τέρπεαι ἄλγεα πάσχων
ὡς δὴ δήθ’ ἐνὶ νήσῳ ἐρύκεαι οὐδέ τι τέκμωρ
ὣς ἔφατ’ αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον
ἀλλὰ σύ πέρ μοι εἰπέ θεοὶ δέ τε πάντα ἴσασιν
ὅς τίς μ’ ἀθανάτων πεδάᾳ καὶ ἔδησε κελεύθου
νόστον θ’ ὡς ἐπὶ πόντον ἐλεύσομαι ἰχθυόεντα
ὣς ἐφάμην ἡ δ’ αὐτίκ’ ἀμείβετο δῖα θεάων
τὸν δέ τ’ ἐμόν φασιν πατέρ’ ἔμμεναι ἠδὲ τεκέσθαι
τόν γ’ εἴ πως σὺ δύναιο λοχησάμενος λελαβέσθαι
νόστον θ’ ὡς ἐπὶ πόντον ἐλεύσεαι ἰχθυόεντα
καὶ δέ κέ τοι εἴπῃσι διοτρεφές αἴ κ’ ἐθέλῃσθα
ὅττι τοι ἐν μεγάροισι κακόν τ’ ἀγαθόν τε τέτυκται
ἀργαλέος γάρ τ’ ἐστὶ θεὸς βροτῷ ἀνδρὶ δαμῆναι
ἦμος δ’ ἠέλιος μέσον οὐρανὸν ἀμφιβεβήκῃ
τῆμος ἄρ’ ἐξ ἁλὸς εἶσι γέρων ἅλιος νημερτὴς
ἐκ δ’ ἐλθὼν κοιμᾶται ὑπὸ σπέσσι γλαφυροῖσιν
ἔνθα σ’ ἐγὼν ἀγαγοῦσα ἅμ’ ἠοῖ φαινομένηφιν
εὐνάσω ἑξείης σὺ δ’ ἐὺ κρίνασθαι ἑταίρους
πάντα δέ τοι ἐρέω ὀλοφώια τοῖο γέροντος
τὸν μὲν ἐπὴν δὴ πρῶτα κατευνηθέντα ἴδησθε
καὶ τότ’ ἔπειθ’ ὑμῖν μελέτω κάρτος τε βίη τε
αὖθι δ’ ἔχειν μεμαῶτα καὶ ἐσσύμενόν περ ἀλύξαι
πάντα δὲ γιγνόμενος πειρήσεται ὅσσ’ ἐπὶ γαῖαν
ἑρπετὰ γίγνονται καὶ ὕδωρ καὶ θεσπιδαὲς πῦρ
ὑμεῖς δ’ ἀστεμφέως ἐχέμεν μᾶλλόν τε πιέζειν
ἀλλ’ ὅτε κεν δή σ’ αὐτὸς ἀνείρηται ἐπέεσσι
τοῖος ἐὼν οἷόν κε κατευνηθέντα ἴδησθε
ὣς εἰποῦσ’ ὑπὸ πόντον ἐδύσετο κυμαίνοντα
αὐτὰρ ἐγὼν ἐπὶ νῆας ὅθ’ ἕστασαν ἐν ψαμάθοισιν
ἤια πολλὰ δέ μοι κραδίη πόρφυρε κιόντι
δόρπον θ’ ὁπλισάμεσθ’ ἐπί τ’ ἤλυθεν ἀμβροσίη νύξ
ἤια πολλὰ θεοὺς γουνούμενος αὐτὰρ ἑταίρους
τρεῖς ἄγον οἷσι μάλιστα πεποίθεα πᾶσαν ἐπ’ ἰθύν
τόφρα δ’ ἄρ’ ἥ γ’ ὑποδῦσα θαλάσσης εὐρέα κόλπον
τέσσαρα φωκάων ἐκ πόντου δέρματ’ ἔνεικε
πάντα δ’ ἔσαν νεόδαρτα δόλον δ’ ἐπεμήδετο πατρί
εὐνὰς δ’ ἐν ψαμάθοισι διαγλάψασ’ ἁλίῃσιν
ἧστο μένουσ’ ἡμεῖς δὲ μάλα σχεδὸν ἤλθομεν αὐτῆς
ἑξείης δ’ εὔνησε βάλεν δ’ ἐπὶ δέρμα ἑκάστῳ
τίς γάρ κ’ εἰναλίῳ παρὰ κήτεϊ κοιμηθείη
ἀλλ’ αὐτὴ ἐσάωσε καὶ ἐφράσατο μέγ’ ὄνειαρ
πᾶσαν δ’ ἠοίην μένομεν τετληότι θυμῷ
φῶκαι δ’ ἐξ ἁλὸς ἦλθον ἀολλέες αἱ μὲν ἔπειτα
ἔνδιος δ’ ὁ γέρων ἦλθ’ ἐξ ἁλός εὗρε δὲ φώκας
ζατρεφέας πάσας δ’ ἄρ’ ἐπῴχετο λέκτο δ’ ἀριθμόν
ἐν δ’ ἡμέας πρώτους λέγε κήτεσιν οὐδέ τι θυμῷ
ἡμεῖς δὲ ἰάχοντες ἐπεσσύμεθ’ ἀμφὶ δὲ χεῖρας
βάλλομεν οὐδ’ ὁ γέρων δολίης ἐπελήθετο τέχνης
ἀλλ’ ἦ τοι πρώτιστα λέων γένετ’ ἠυγένειος
γίγνετο δ’ ὑγρὸν ὕδωρ καὶ δένδρεον ὑψιπέτηλον
ἡμεῖς δ’ ἀστεμφέως ἔχομεν τετληότι θυμῷ
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἀνίαζ’ ὁ γέρων ὀλοφώια εἰδώς
καὶ τότε δή μ’ ἐπέεσσιν ἀνειρόμενος προσέειπε
ὄφρα μ’ ἕλοις ἀέκοντα λοχησάμενος τέο σε χρή
ὡς δὴ δήθ’ ἐνὶ νήσῳ ἐρύκομαι οὐδέ τι τέκμωρ
ὣς ἐφάμην ὁ δέ μ’ αὐτίκ’ ἀμειβόμενος προσέειπεν
ἀλλὰ μάλ’ ὤφελλες Διί τ’ ἄλλοισίν τε θεοῖσι
ῥέξας ἱερὰ κάλ’ ἀναβαινέμεν ὄφρα τάχιστα
σὴν ἐς πατρίδ’ ἵκοιο πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον
οὐ γάρ τοι πρὶν μοῖρα φίλους τ’ ἰδέειν καὶ ἱκέσθαι
πρίν γ’ ὅτ’ ἂν Αἰγύπτοιο διιπετέος ποταμοῖο
αὖτις ὕδωρ ἔλθῃς ῥέξῃς θ’ ἱερὰς ἑκατόμβας
ὣς ἔφατ’ αὐτὰρ ἐμοί γε κατεκλάσθη φίλον ἦτορ
οὕνεκά μ’ αὖτις ἄνωγεν ἐπ’ ἠεροειδέα πόντον
Αἴγυπτόνδ’ ἰέναι δολιχὴν ὁδὸν ἀργαλέην τε
ἢ πάντες σὺν νηυσὶν ἀπήμονες ἦλθον Ἀχαιοί
ἦέ τις ὤλετ’ ὀλέθρῳ ἀδευκέι ἧς ἐπὶ νηὸς
δὴν ἄκλαυτον ἔσεσθαι ἐπὴν ἐὺ πάντα πύθηαι
πολλοὶ μὲν γὰρ τῶν γε δάμεν πολλοὶ δὲ λίποντο
ἀρχοὶ δ’ αὖ δύο μοῦνοι Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων
εἷς δ’ ἔτι που ζωὸς κατερύκεται εὐρέι πόντῳ
Γυρῇσίν μιν πρῶτα Ποσειδάων ἐπέλασσεν
εἰ μὴ ὑπερφίαλον ἔπος ἔκβαλε καὶ μέγ’ ἀάσθη
φῆ ῥ’ ἀέκητι θεῶν φυγέειν μέγα λαῖτμα θαλάσσης
τοῦ δὲ Ποσειδάων μεγάλ’ ἔκλυεν αὐδήσαντος
αὐτίκ’ ἔπειτα τρίαιναν ἑλὼν χερσὶ στιβαρῇσιν
ἤλασε Γυραίην πέτρην ἀπὸ δ’ ἔσχισεν αὐτήν
τῷ ῥ’ Αἴας τὸ πρῶτον ἐφεζόμενος μέγ’ ἀάσθη
τὸν δ’ ἐφόρει κατὰ πόντον ἀπείρονα κυμαίνοντα
ὣς ὁ μὲν ἔνθ’ ἀπόλωλεν ἐπεὶ πίεν ἁλμυρὸν ὕδωρ
σὸς δέ που ἔκφυγε κῆρας ἀδελφεὸς ἠδ’ ὑπάλυξεν
ἀλλ’ ὅτε δὴ τάχ’ ἔμελλε Μαλειάων ὄρος αἰπὺ
πόντον ἐπ’ ἰχθυόεντα φέρεν βαρέα στενάχοντα
ἀγροῦ ἐπ’ ἐσχατιήν ὅθι δώματα ναῖε Θυέστης
τὸ πρίν ἀτὰρ τότ’ ἔναιε Θυεστιάδης Αἴγισθος
ἀλλ’ ὅτε δὴ καὶ κεῖθεν ἐφαίνετο νόστος ἀπήμων
ἂψ δὲ θεοὶ οὖρον στρέψαν καὶ οἴκαδ’ ἵκοντο
ἦ τοι ὁ μὲν χαίρων ἐπεβήσετο πατρίδος αἴης
καὶ κύνει ἁπτόμενος ἣν πατρίδα πολλὰ δ’ ἀπ’ αὐτοῦ
δάκρυα θερμὰ χέοντ’ ἐπεὶ ἀσπασίως ἴδε γαῖαν
τὸν δ’ ἄρ’ ἀπὸ σκοπιῆς εἶδε σκοπός ὅν ῥα καθεῖσεν
Αἴγισθος δολόμητις ἄγων ὑπὸ δ’ ἔσχετο μισθὸν
χρυσοῦ δοιὰ τάλαντα φύλασσε δ’ ὅ γ’ εἰς ἐνιαυτόν
βῆ δ’ ἴμεν ἀγγελέων πρὸς δώματα ποιμένι λαῶν
αὐτίκα δ’ Αἴγισθος δολίην ἐφράσσατο τέχνην
εἷσε λόχον ἑτέρωθι δ’ ἀνώγει δαῖτα πένεσθαι
τὸν δ’ οὐκ εἰδότ’ ὄλεθρον ἀνήγαγε καὶ κατέπεφνεν
οὐδέ τις Ἀτρεΐδεω ἑτάρων λίπεθ’ οἵ οἱ ἕποντο
οὐδέ τις Αἰγίσθου ἀλλ’ ἔκταθεν ἐν μεγάροισιν
κλαῖον δ’ ἐν ψαμάθοισι καθήμενος οὐδέ νύ μοι κῆρ
ἤθελ’ ἔτι ζώειν καὶ ὁρᾶν φάος ἠελίοιο
κλαῖ’ ἐπεὶ οὐκ ἄνυσίν τινα δήομεν ἀλλὰ τάχιστα
ὣς ἔφατ’ αὐτὰρ ἐμοὶ κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρ
τούτους μὲν δὴ οἶδα σὺ δὲ τρίτον ἄνδρ’ ὀνόμαζε
υἱὸς Λαέρτεω Ἰθάκῃ ἔνι οἰκία ναίων
τὸν δ’ ἴδον ἐν νήσῳ θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντα
ἴσχει ὁ δ’ οὐ δύναται ἣν πατρίδα γαῖαν ἱκέσθαι
οἵ κέν μιν πέμποιεν ἐπ’ εὐρέα νῶτα θαλάσσης
σοι δ’ οὐ θέσφατόν ἐστι διοτρεφὲς ὦ Μενέλαε
ἀλλά σ’ ἐς Ἠλύσιον πεδίον καὶ πείρατα γαίης
οὐ νιφετός οὔτ’ ἂρ χειμὼν πολὺς οὔτε ποτ’ ὄμβρος
ἀλλ’ αἰεὶ Ζεφύροιο λιγὺ πνείοντος ἀήτας
οὕνεκ’ ἔχεις Ἑλένην καί σφιν γαμβρὸς Διός ἐσσι
ὣς εἰπὼν ὑπὸ πόντον ἐδύσετο κυμαίνοντα
αὐτὰρ ἐγὼν ἐπὶ νῆας ἅμ’ ἀντιθέοις ἑτάροισιν
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ἐπὶ νῆα κατήλθομεν ἠδὲ θάλασσαν
ἐν δ’ ἱστοὺς τιθέμεσθα καὶ ἱστία νηυσὶν ἐίσῃς
ἑξῆς δ’ ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς
ἂψ δ’ εἰς Αἰγύπτοιο διιπετέος ποταμοῖο
χεῦ’ Ἀγαμέμνονι τύμβον ἵν’ ἄσβεστον κλέος εἴη
ἀθάνατοι τοί μ’ ὦκα φίλην ἐς πατρίδ’ ἔπεμψαν
ἀλλ’ ἄγε νῦν ἐπίμεινον ἐνὶ μεγάροισιν ἐμοῖσιν
καὶ τότε σ’ εὖ πέμψω δώσω δέ τοι ἀγλαὰ δῶρα
Ἀτρεΐδη μὴ δή με πολὺν χρόνον ἐνθάδ’ ἔρυκε
καὶ γάρ κ’ εἰς ἐνιαυτὸν ἐγὼ παρὰ σοί γ’ ἀνεχοίμην
ἥμενος οὐδέ κέ μ’ οἴκου ἕλοι πόθος οὐδὲ τοκήων
τέρπομαι ἀλλ’ ἤδη μοι ἀνιάζουσιν ἑταῖροι
ἐν Πύλῳ ἠγαθέῃ σὺ δέ με χρόνον ἐνθάδ’ ἐρύκεις
δῶρον δ’ ὅττι κέ μοι δοίης κειμήλιον ἔστω
ἵππους δ’ εἰς Ἰθάκην οὐκ ἄξομαι ἀλλὰ σοὶ αὐτῷ
πυροί τε ζειαί τε ἰδ’ εὐρυφυὲς κρῖ λευκόν
ἐν δ’ Ἰθάκῃ οὔτ’ ἂρ δρόμοι εὐρέες οὔτε τι λειμών
οὐ γάρ τις νήσων ἱππήλατος οὐδ’ ἐυλείμων
αἵ θ’ ἁλὶ κεκλίαται Ἰθάκη δέ τε καὶ περὶ πασέων
χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν
αἵματός εἰς ἀγαθοῖο φίλον τέκος οἷ’ ἀγορεύεις
δώρων δ’ ὅσσ’ ἐν ἐμῷ οἴκῳ κειμήλια κεῖται
δώσω ὃ κάλλιστον καὶ τιμηέστατόν ἐστιν
ἔστιν ἅπας χρυσῷ δ’ χείλεα κεκράανται
ἔργον δ’ Ἡφαίστοιο πόρεν δέ ἑ Φαίδιμος ἥρως
Σιδονίων βασιλεύς ὅθ’ ἑὸς δόμος ἀμφεκάλυψε
κεῖσέ με νοστήσαντα τεῒν δ’ ἐθέλω τόδ’ ὀπάσσαι
δαιτυμόνες δ’ ἐς δώματ’ ἴσαν θείου βασιλῆος
οἱ δ’ ἦγον μὲν μῆλα φέρον δ’ ἐυήνορα οἶνον
σῖτον δέ σφ’ ἄλοχοι καλλικρήδεμνοι ἔπεμπον
ἐν τυκτῷ δαπέδῳ ὅθι περ πάρος ὕβριν ἔχοντες
ἀρχοὶ μνηστήρων ἀρετῇ δ’ ἔσαν ἔξοχ’ ἄριστοι
τοῖς δ’ υἱὸς Φρονίοιο Νοήμων ἐγγύθεν ἐλθὼν
Ἀντίνο’ ἦ ῥά τι ἴδμεν ἐνὶ φρεσίν ἦε καὶ οὐκί
ὁππότε Τηλέμαχος νεῖτ’ ἐκ Πύλου ἠμαθόεντος
νῆά μοι οἴχετ’ ἄγων ἐμὲ δὲ χρεὼ γίγνεται αὐτῆς
Ἤλιδ’ ἐς εὐρύχορον διαβήμεναι ἔνθα μοι ἵπποι
δώδεκα θήλειαι ὑπὸ δ’ ἡμίονοι ταλαεργοὶ
ἀδμῆτες τῶν κέν τιν’ ἐλασσάμενος δαμασαίμην
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἀνὰ θυμὸν ἐθάμβεον οὐ γὰρ ἔφαντο
ἐς Πύλον οἴχεσθαι Νηλήιον ἀλλά που αὐτοῦ
ἀγρῶν ἢ μήλοισι παρέμμεναι ἠὲ συβώτη
νημερτές μοι ἔνισπε πότ’ ᾤχετο καὶ τίνες αὐτῷ
κοῦροι ἕποντ’ Ἰθάκης ἐξαίρετοι ἦ ἑοὶ αὐτοῦ
τὸν δ’ υἱὸς Φρονίοιο Νοήμων ἀντίον ηὔδα
ὁππότ’ ἀνὴρ τοιοῦτος ἔχων μελεδήματα θυμῷ
κοῦροι δ’ οἳ κατὰ δῆμον ἀριστεύουσι μεθ’ ἡμέας
οἵ οἱ ἕποντ’ ἐν δ’ ἀρχὸν ἐγὼ βαίνοντ’ ἐνόησα
Μέντορα ἠὲ θεόν τῷ δ’ αὐτῷ πάντα ἐῴκει
χθιζὸν ὑπηοῖον τότε δ’ ἔμβη νηὶ Πύλονδε
τοῖσιν δ’ ἀμφοτέροισιν ἀγάσσατο θυμὸς ἀγήνωρ
μνηστῆρας δ’ ἄμυδις κάθισαν καὶ παῦσαν ἀέθλων
τοῖσιν δ’ Ἀντίνοος μετέφη Εὐπείθεος υἱός
πίμπλαντ’ ὄσσε δέ οἱ πυρὶ λαμπετόωντι ἐίκτην
ἐκ τοσσῶνδ’ ἀέκητι νέος πάϊς οἴχεται αὔτως
νῆα ἐρυσσάμενος κρίνας τ’ ἀνὰ δῆμον ἀρίστους
Ζεὺς ὀλέσειε βίην πρὶν ἥβης μέτρον ἱκέσθαι
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἄρα πάντες ἐπῄνεον ἠδ’ ἐκέλευον
αὐτίκ’ ἔπειτ’ ἀνστάντες ἔβαν δόμον εἰς Ὀδυσῆος
οὐδ’ ἄρα Πηνελόπεια πολὺν χρόνον ἦεν ἄπυστος
αὐλῆς ἐκτὸς ἐών οἱ δ’ ἔνδοθι μῆτιν ὕφαινον
βῆ δ’ ἴμεν ἀγγελέων διὰ δώματα Πηνελοπείῃ
τὸν δὲ κατ’ οὐδοῦ βάντα προσηύδα Πηνελόπεια
ἦ εἰπέμεναι δμῳῇσιν Ὀδυσσῆος θείοιο
ἔργων παύσασθαι σφίσι δ’ αὐτοῖς δαῖτα πένεσθαι
μὴ μνηστεύσαντες μηδ’ ἄλλοθ’ ὁμιλήσαντες
οἳ θάμ’ ἀγειρόμενοι βίοτον κατακείρετε πολλόν
οἷος Ὀδυσσεὺς ἔσκε μεθ’ ὑμετέροισι τοκεῦσιν
ἐν δήμῳ ἥ τ’ ἐστὶ δίκη θείων βασιλήων
ἄλλον κ’ ἐχθαίρῃσι βροτῶν ἄλλον κε φιλοίη
κεῖνος δ’ οὔ ποτε πάμπαν ἀτάσθαλον ἄνδρα ἐώργει
ἀλλ’ ὁ μὲν ὑμέτερος θυμὸς καὶ ἀεικέα ἔργα
φαίνεται οὐδέ τίς ἐστι χάρις μετόπισθ’ ἐυεργέων
τὴν δ’ αὖτε προσέειπε Μέδων πεπνυμένα εἰδώς
αἲ γὰρ δή βασίλεια τόδε πλεῖστον κακὸν εἴη
οἴκαδε νισόμενον ὁ δ’ ἔβη μετὰ πατρὸς ἀκουὴν
ἐς Πύλον ἠγαθέην ἠδ’ ἐς Λακεδαίμονα δῖαν
ὣς φάτο τῆς δ’ αὐτοῦ λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ
κῆρυξ τίπτε δέ μοι πάϊς οἴχεται οὐδέ τί μιν χρεὼ
νηῶν ὠκυπόρων ἐπιβαινέμεν αἵ θ’ ἁλὸς ἵπποι
ἀνδράσι γίγνονται περόωσι δὲ πουλὺν ἐφ’ ὑγρήν
ἦ ἵνα μηδ’ ὄνομ’ αὐτοῦ ἐν ἀνθρώποισι λίπηται
τὴν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα Μέδων πεπνυμένα εἰδώς
οὐκ οἶδ’ ἤ τίς μιν θεὸς ὤρορεν ἦε καὶ αὐτοῦ
ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη κατὰ δῶμ’ Ὀδυσῆος
τὴν δ’ ἄχος ἀμφεχύθη θυμοφθόρον οὐδ’ ἄρ’ ἔτ’ ἔτλη
ἀλλ’ ἄρ’ ἐπ’ οὐδοῦ ἷζε πολυκμήτου θαλάμοιο
οἴκτρ’ ὀλοφυρομένη περὶ δὲ δμῳαὶ μινύριζον
πᾶσαι ὅσαι κατὰ δώματ’ ἔσαν νέαι ἠδὲ παλαιαί
τῇς δ’ ἁδινὸν γοόωσα μετηύδα Πηνελόπεια
κλῦτε φίλαι πέρι γάρ μοι Ὀλύμπιος ἄλγε’ ἔδωκεν
ἐκ πασέων ὅσσαι μοι ὁμοῦ τράφεν ἠδ’ ἐγένοντο
ἐσθλόν τοῦ κλέος εὐρὺ καθ’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος
νῦν αὖ παῖδ’ ἀγαπητὸν ἀνηρείψαντο θύελλαι
ἀκλέα ἐκ μεγάρων οὐδ’ ὁρμηθέντος ἄκουσα
σχέτλιαι οὐδ’ ὑμεῖς περ ἐνὶ φρεσὶ θέσθε ἑκάστη
ἐκ λεχέων μ’ ἀνεγεῖραι ἐπιστάμεναι σάφα θυμῷ
ὁππότ’ ἐκεῖνος ἔβη κοίλην ἐπὶ νῆα μέλαιναν
τῷ κε μάλ’ ἤ κεν ἔμεινε καὶ ἐσσύμενός περ ὁδοῖο
δμῶ’ ἐμόν ὅν μοι δῶκε πατὴρ ἔτι δεῦρο κιούσῃ
τὴν δ’ αὖτε προσέειπε φίλη τροφὸς Εὐρύκλεια
ᾔδε’ ἐγὼ τάδε πάντα πόρον δέ οἱ ὅσσ’ ἐκέλευε
σῖτον καὶ μέθυ ἡδύ ἐμεῦ δ’ ἕλετο μέγαν ὅρκον
μὴ πρὶν σοὶ ἐρέειν πρὶν δωδεκάτην γε γενέσθαι
ἢ σ’ αὐτὴν ποθέσαι καὶ ἀφορμηθέντος ἀκοῦσαι
ἀλλ’ ὑδρηναμένη καθαρὰ χροῒ εἵμαθ’ ἑλοῦσα
εἰς ὑπερῷ’ ἀναβᾶσα σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξὶν
εὔχε’ Ἀθηναίῃ κούρῃ Διὸς αἰγιόχοιο
ἔχθεσθ’ ἀλλ’ ἔτι πού τις ἐπέσσεται ὅς κεν ἔχῃσι
δώματά θ’ ὑψερεφέα καὶ ἀπόπροθι πίονας ἀγρούς
ὣς φάτο τῆς δ’ εὔνησε γόον σχέθε δ’ ὄσσε γόοιο
ἡ δ’ ὑδρηναμένη καθαρὰ χροῒ εἵμαθ’ ἑλοῦσα
εἰς ὑπερῷ’ ἀνέβαινε σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξίν
ἐν δ’ ἔθετ’ οὐλοχύτας κανέῳ ἠρᾶτο δ’ Ἀθήνῃ
ἢ βοὸς ἢ ὄϊος κατὰ πίονα μηρί’ ἔκηε
μνηστῆρας δ’ ἀπάλαλκε κακῶς ὑπερηνορέοντας
ὣς εἰποῦσ’ ὀλόλυξε θεὰ δέ οἱ ἔκλυεν ἀρῆς
ὣς ἄρα τις εἴπεσκε τὰ δ’ οὐκ ἴσαν ὡς ἐτέτυκτο
τοῖσιν δ’ Ἀντίνοος ἀγορήσατο καὶ μετέειπε
ἀλλ’ ἄγε σιγῇ τοῖον ἀναστάντες τελέωμεν
ὣς εἰπὼν ἐκρίνατ’ ἐείκοσι φῶτας ἀρίστους
βὰν δ’ ἰέναι ἐπὶ νῆα θοὴν καὶ θῖνα θαλάσσης
ἐν δ’ ἱστόν τ’ ἐτίθεντο καὶ ἱστία νηὶ μελαίνῃ
ἠρτύναντο δ’ ἐρετμὰ τροποῖς ἐν δερματίνοισιν
πάντα κατὰ μοῖραν ἀνά θ’ ἱστία λευκὰ πέτασσαν
τεύχεα δέ σφ’ ἤνεικαν ὑπέρθυμοι θεράποντες
ὑψοῦ δ’ ἐν νοτίῳ τήν γ’ ὥρμισαν ἐκ δ’ ἔβαν αὐτοί
ἔνθα δὲ δόρπον ἕλοντο μένον δ’ ἐπὶ ἕσπερον ἐλθεῖν
ἡ δ’ ὑπερωίῳ αὖθι περίφρων Πηνελόπεια
κεῖτ’ ἄρ’ ἄσιτος ἄπαστος ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος
ὁρμαίνουσ’ ἤ οἱ θάνατον φύγοι υἱὸς ἀμύμων
ἦ ὅ γ’ ὑπὸ μνηστῆρσιν ὑπερφιάλοισι δαμείη
εὗδε δ’ ἀνακλινθεῖσα λύθεν δέ οἱ ἅψεα πάντα
εἴδωλον ποίησε δέμας δ’ ἤικτο γυναικί
πέμπε δέ μιν πρὸς δώματ’ Ὀδυσσῆος θείοιο
ἧος Πηνελόπειαν ὀδυρομένην γοόωσαν
ἐς θάλαμον δ’ εἰσῆλθε παρὰ κληῖδος ἱμάντα
στῆ δ’ ἄρ ὑπὲρ κεφαλῆς καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπεν
οὐ μέν σ’ οὐδὲ ἐῶσι θεοὶ ῥεῖα ζώοντες
κλαίειν οὐδ’ ἀκάχησθαι ἐπεί ῥ’ ἔτι νόστιμός ἐστι
τὴν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα περίφρων Πηνελόπεια
ἡδὺ μάλα κνώσσουσ’ ἐν ὀνειρείῃσι πύλῃσιν
τίπτε κασιγνήτη δεῦρ’ ἤλυθες οὔ τι πάρος γε
πωλέ’ ἐπεὶ μάλα πολλὸν ἀπόπροθι δώματα ναίεις
καί με κέλεαι παύσασθαι ὀιζύος ἠδ’ ὀδυνάων
πολλέων αἵ μ’ ἐρέθουσι κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν
νήπιος οὔτε πόνων ἐὺ εἰδὼς οὔτ’ ἀγοράων
τοῦ δ’ ἀμφιτρομέω καὶ δείδια μή τι πάθῃσιν
ἢ ὅ γε τῶν ἐνὶ δήμῳ ἵν’ οἴχεται ἢ ἐνὶ πόντῳ
δυσμενέες γὰρ πολλοὶ ἐπ’ αὐτῷ μηχανόωνται
τὴν δ’ ἀπαμειβόμενον προσέφη εἴδωλον ἀμαυρόν
τοίη γάρ οἱ πομπὸς ἅμ’ ἔρχεται ἥν τε καὶ ἄλλοι
Παλλὰς Ἀθηναίη σὲ δ’ ὀδυρομένην ἐλεαίρει
τὴν δ’ αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια
εἰ μὲν δὴ θεός ἐσσι θεοῖό τε ἔκλυες αὐδῆς
εἰ δ’ ἄγε μοι καὶ κεῖνον ὀιζυρὸν κατάλεξον
ἤ που ἔτι ζώει καὶ ὁρᾷ φάος ἠελίοιο
ζώει ὅ γ’ ἦ τέθνηκε κακὸν δ’ ἀνεμώλια βάζειν
ἐς πνοιὰς ἀνέμων ἡ δ’ ἐξ ὕπνου ἀνόρουσε
μνηστῆρες δ’ ἀναβάντες ἐπέπλεον ὑγρὰ κέλευθα
Ἀστερίς οὐ μεγάλη λιμένες δ’ ἔνι ναύλοχοι αὐτῇ
Ἠὼς δ’ ἐκ λεχέων παρ’ ἀγαυοῦ Τιθωνοῖο
ὤρνυθ’ ἵν’ ἀθανάτοισι φόως φέροι ἠδὲ βροτοῖσιν
οἱ δὲ θεοὶ θῶκόνδε καθίζανον ἐν δ’ ἄρα τοῖσι
τοῖσι δ’ Ἀθηναίη λέγε κήδεα πόλλ’ Ὀδυσῆος
Ζεῦ πάτερ ἠδ’ ἄλλοι μάκαρες θεοὶ αἰὲν ἐόντες
ἀλλ’ ὁ μὲν ἐν νήσῳ κεῖται κρατέρ’ ἄλγεα πάσχων
νῦν αὖ παῖδ’ ἀγαπητὸν ἀποκτεῖναι μεμάασιν
οὐ γὰρ δὴ τοῦτον μὲν ἐβούλευσας νόον αὐτή
ὡς ἦ τοι κείνους Ὀδυσεὺς ἀποτίσεται ἐλθών
ὥς κε μάλ’ ἀσκηθὴς ἣν πατρίδα γαῖαν ἵκηται
μνηστῆρες δ’ ἐν νηῒ παλιμπετὲς ἀπονέωνται
Ἑρμεία σὺ γὰρ αὖτε τά τ’ ἄλλα περ ἄγγελός ἐσσι
οὔτε θεῶν πομπῇ οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων
ἀλλ’ ὅ γ’ ἐπὶ σχεδίης πολυδέσμου πήματα πάσχων
ἤματί κ’ εἰκοστῷ Σχερίην ἐρίβωλον ἵκοιτο
οἵ κέν μιν περὶ κῆρι θεὸν ὣς τιμήσουσιν
πέμψουσιν δ’ ἐν νηὶ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν
πόλλ’ ὅσ’ ἂν οὐδέ ποτε Τροίης ἐξήρατ’ Ὀδυσσεύς
ὣς γάρ οἱ μοῖρ’ ἐστὶ φίλους τ’ ἰδέειν καὶ ἱκέσθαι
Πιερίην δ’ ἐπιβὰς ἐξ αἰθέρος ἔμπεσε πόντῳ
σεύατ’ ἔπειτ’ ἐπὶ κῦμα λάρῳ ὄρνιθι ἐοικώς
ἀλλ’ ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἀφίκετο τηλόθ’ ἐοῦσαν
ἔνθ’ ἐκ πόντου βὰς ἰοειδέος ἤπειρόνδε
ἤιεν ὄφρα μέγα σπέος ἵκετο τῷ ἔνι νύμφη
ναῖεν ἐυπλόκαμος τὴν δ’ ἔνδοθι τέτμεν ἐοῦσαν
πῦρ μὲν ἐπ’ ἐσχαρόφιν μέγα καίετο τηλόσε δ’ ὀδμὴ
κέδρου τ’ εὐκεάτοιο θύου τ’ ἀνὰ νῆσον ὀδώδει
δαιομένων ἡ δ’ ἔνδον ἀοιδιάουσ’ ὀπὶ καλῇ
ἱστὸν ἐποιχομένη χρυσείῃ κερκίδ’ ὕφαινεν
κλήθρη τ’ αἴγειρός τε καὶ εὐώδης κυπάρισσος
ἔνθα δέ τ’ ὄρνιθες τανυσίπτεροι εὐνάζοντο
σκῶπές τ’ ἴρηκές τε τανύγλωσσοί τε κορῶναι
ἡ δ’ αὐτοῦ τετάνυστο περὶ σπείους γλαφυροῖο
κρῆναι δ’ ἑξείης πίσυρες ῥέον ὕδατι λευκῷ
θήλεον ἔνθα κ’ ἔπειτα καὶ ἀθάνατός περ ἐπελθὼν
θηήσαιτο ἰδὼν καὶ τερφθείη φρεσὶν ᾗσιν
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα ἑῷ θηήσατο θυμῷ
αὐτίκ’ ἄρ’ εἰς εὐρὺ σπέος ἤλυθεν οὐδέ μιν ἄντην
οὐ γάρ τ’ ἀγνῶτες θεοὶ ἀλλήλοισι πέλονται
ἀθάνατοι οὐδ’ εἴ τις ἀπόπροθι δώματα ναίει
οὐδ’ ἄρ’ Ὀδυσσῆα μεγαλήτορα ἔνδον ἔτετμεν
ἀλλ’ ὅ γ’ ἐπ’ ἀκτῆς κλαῖε καθήμενος ἔνθα πάρος περ
πόντον ἐπ’ ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων
Ἑρμείαν δ’ ἐρέεινε Καλυψώ δῖα θεάων
εἰρωτᾷς μ’ ἐλθόντα θεὰ θεόν αὐτὰρ ἐγώ τοι
νημερτέως τὸν μῦθον ἐνισπήσω κέλεαι γάρ
Ζεὺς ἐμέ γ’ ἠνώγει δεῦρ’ ἐλθέμεν οὐκ ἐθέλοντα
τίς δ’ ἂν ἑκὼν τοσσόνδε διαδράμοι ἁλμυρὸν ὕδωρ
ἀλλὰ μάλ’ οὔ πως ἔστι Διὸς νόον αἰγιόχοιο
οὔτε παρεξελθεῖν ἄλλον θεὸν οὔθ’ ἁλιῶσαι
οἴκαδ’ ἀτὰρ ἐν νόστῳ Ἀθηναίην ἀλίτοντο
ἥ σφιν ἐπῶρσ’ ἄνεμόν τε κακὸν καὶ κύματα μακρά
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι
τὸν δ’ ἄρα δεῦρ’ ἄνεμός τε φέρων καὶ κῦμα πέλασσε
τὸν νῦν σ’ ἠνώγειν ἀποπεμπέμεν ὅττι τάχιστα
οὐ γάρ οἱ τῇδ’ αἶσα φίλων ἀπονόσφιν ὀλέσθαι
ἀλλ’ ἔτι οἱ μοῖρ’ ἐστὶ φίλους τ’ ἰδέειν καὶ ἱκέσθαι
οἵ τε θεαῖς ἀγάασθε παρ’ ἀνδράσιν εὐνάζεσθαι
ἀμφαδίην ἤν τίς τε φίλον ποιήσετ’ ἀκοίτην
ὣς μὲν ὅτ’ Ὠρίων’ ἕλετο ῥοδοδάκτυλος Ἠώς
ἧος ἐν Ὀρτυγίῃ χρυσόθρονος Ἄρτεμις ἁγνὴ
ὣς δ’ ὁπότ’ Ἰασίωνι ἐυπλόκαμος Δημήτηρ
ὥς δ’ αὖ νῦν μοι ἄγασθε θεοί βροτὸν ἄνδρα παρεῖναι
Ζεὺς ἔλσας ἐκέασσε μέσῳ ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ
ἀλλ’ ἐπεὶ οὔ πως ἔστι Διὸς νόον αἰγιόχοιο
πόντον ἐπ’ ἀτρύγετον πέμψω δέ μιν οὔ πῃ ἐγώ γε
αὐτάρ οἱ πρόφρων ὑποθήσομαι οὐδ’ ἐπικεύσω
τὴν δ’ αὖτε προσέειπε διάκτορος ἀργεϊφόντης
οὕτω νῦν ἀπόπεμπε Διὸς δ’ ἐποπίζεο μῆνιν
ἡ δ’ ἐπ’ Ὀδυσσῆα μεγαλήτορα πότνια νύμφη
ἤι’ ἐπεὶ δὴ Ζηνὸς ἐπέκλυεν ἀγγελιάων
τὸν δ’ ἄρ’ ἐπ’ ἀκτῆς εὗρε καθήμενον οὐδέ ποτ’ ὄσσε
ἀλλ’ ἦ τοι νύκτας μὲν ἰαύεσκεν καὶ ἀνάγκῃ
ἐν σπέσσι γλαφυροῖσι παρ’ οὐκ ἐθέλων ἐθελούσῃ
ἤματα δ’ ἂμ πέτρῃσι καὶ ἠιόνεσσι καθίζων
ἀγχοῦ δ’ ἱσταμένη προσεφώνεε δῖα θεάων
κάμμορε μή μοι ἔτ’ ἐνθάδ’ ὀδύρεο μηδέ τοι αἰὼν
φθινέτω ἤδη γάρ σε μάλα πρόφρασσ’ ἀποπέμψω
ἀλλ’ ἄγε δούρατα μακρὰ ταμὼν ἁρμόζεο χαλκῷ
εὐρεῖαν σχεδίην ἀτὰρ ἴκρια πῆξαι ἐπ’ αὐτῆς
ὑψοῦ ὥς σε φέρῃσιν ἐπ’ ἠεροειδέα πόντον
ἐνθήσω μενοεικέ’ ἅ κέν τοι λιμὸν ἐρύκοι