pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
Ἕκτορ’ ἔχεις παρὰ νηυσὶ κορωνίσιν οὐδ’ ἀπέλυσας
ἀλλ’ ἄγε δὴ λῦσον νεκροῖο δὲ δέξαι ἄποινα
τῇδ’ εἴη ὃς ἄποινα φέροι καὶ νεκρὸν ἄγοιτο
ὣς οἵ γ’ ἐν νηῶν ἀγύρει μήτηρ τε καὶ υἱὸς
πολλὰ πρὸς ἀλλήλους ἔπεα πτερόεντ’ ἀγόρευον
Ἶριν δ’ ὄτρυνε Κρονίδης εἰς Ἴλιον ἱρήν
βάσκ’ ἴθι Ἶρι ταχεῖα λιποῦσ’ ἕδος Οὐλύμποιο
κῆρύξ τίς οἱ ἕποιτο γεραίτερος ὅς κ’ ἰθύνοι
οὔτ’ αὐτὸς κτενέει ἀπό τ’ ἄλλους πάντας ἐρύξει
οὔτε γάρ ἐστ’ ἄφρων οὔτ’ ἄσκοπος οὔτ’ ἀλιτήμων
ἀλλὰ μάλ’ ἐνδυκέως ἱκέτεω πεφιδήσεται ἀνδρός
ἷξεν δ’ ἐς Πριάμοιο κίχεν δ’ ἐνοπήν τε γόον τε
παῖδες μὲν πατέρ’ ἀμφὶ καθήμενοι ἔνδοθεν αὐλῆς
δάκρυσιν εἵματ’ ἔφυρον ὃ δ’ ἐν μέσσοισι γεραιὸς
θυγατέρες δ’ ἀνὰ δώματ’ ἰδὲ νυοὶ ὠδύροντο
τῶν μιμνησκόμεναι οἳ δὴ πολέες τε καὶ ἐσθλοὶ
οὐ μὲν γάρ τοι ἐγὼ κακὸν ὀσσομένη τόδ’ ἱκάνω
ἀλλ’ ἀγαθὰ φρονέουσα Διὸς δέ τοι ἄγγελός εἰμι
ὅς σευ ἄνευθεν ἐὼν μέγα κήδεται ἠδ’ ἐλεαίρει
λύσασθαί σ’ ἐκέλευσεν Ὀλύμπιος Ἕκτορα δῖον
κῆρύξ τίς τοι ἕποιτο γεραίτερος ὅς κ’ ἰθύνοι
τοῖος γάρ τοι πομπὸς ἅμ’ ἕψεται ἀργεϊφόντης
ὅς σ’ ἄξει εἷός κεν ἄγων Ἀχιλῆϊ πελάσσῃ
οὔτε γάρ ἔστ’ ἄφρων οὔτ’ ἄσκοπος οὔτ’ ἀλιτήμων
αὐτὰρ ὅ γ’ υἷας ἄμαξαν ἐΰτροχον ἡμιονείην
ὁπλίσαι ἠνώγει πείρινθα δὲ δῆσαι ἐπ’ αὐτῆς
αὐτὸς δ’ ἐς θάλαμον κατεβήσετο κηώεντα
ἐς δ’ ἄλοχον Ἑκάβην ἐκαλέσσατο φώνησέν τε
ἀλλ’ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ τί τοι φρεσὶν εἴδεται εἶναι
αἰνῶς γάρ μ’ αὐτόν γε μένος καὶ θυμὸς ἄνωγε
κεῖσ’ ἰέναι ἐπὶ νῆας ἔσω στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν
ὤ μοι πῇ δή τοι φρένες οἴχονθ’ ᾗς τὸ πάρος περ
ἔκλε’ ἐπ’ ἀνθρώπους ξείνους ἠδ’ οἷσιν ἀνάσσεις
ἀνδρὸς ἐς ὀφθαλμοὺς ὅς τοι πολέας τε καὶ ἐσθλοὺς
εἰ γάρ σ’ αἱρήσει καὶ ἐσόψεται ὀφθαλμοῖσιν
ὠμηστὴς καὶ ἄπιστος ἀνὴρ ὅ γε οὔ σ’ ἐλεήσει
οὐδέ τί σ’ αἰδέσεται νῦν δὲ κλαίωμεν ἄνευθεν
ἥμενοι ἐν μεγάρῳ τῷ δ’ ὥς ποθι Μοῖρα κραταιὴ
ἐσθέμεναι προσφῦσα τότ’ ἄντιτα ἔργα γένοιτο
ἑσταότ’ οὔτε φόβου μεμνημένον οὔτ’ ἀλεωρῆς
τὴν δ’ αὖτε προσέειπε γέρων Πρίαμος θεοειδής
μή μ’ ἐθέλοντ’ ἰέναι κατερύκανε μὴ δέ μοι αὐτὴ
εἰ μὲν γάρ τίς μ’ ἄλλος ἐπιχθονίων ἐκέλευεν
νῦν δ’ αὐτὸς γὰρ ἄκουσα θεοῦ καὶ ἐσέδρακον ἄντην
ἀγκὰς ἑλόντ’ ἐμὸν υἱόν ἐπὴν γόου ἐξ ἔρον εἵην
ἦ καὶ φωριαμῶν ἐπιθήματα κάλ’ ἀνέῳγεν
δώδεκα δ’ ἁπλοΐδας χλαίνας τόσσους δὲ τάπητας
τόσσα δὲ φάρεα λευκά τόσους δ’ ἐπὶ τοῖσι χιτῶνας
ἐκ δὲ δύ’ αἴθωνας τρίποδας πίσυρας δὲ λέβητας
φείσατ’ ἐνὶ μεγάροις ὃ γέρων περὶ δ’ ἤθελε θυμῷ
αἰθούσης ἀπέεργεν ἔπεσσ’ αἰσχροῖσιν ἐνίσσων
οἴκοι ἔνεστι γόος ὅτι μ’ ἤλθετε κηδήσοντες
ἦ ὀνόσασθ’ ὅτι μοι Κρονίδης Ζεὺς ἄλγε’ ἔδωκε
παῖδ’ ὀλέσαι τὸν ἄριστον ἀτὰρ γνώσεσθε καὶ ὔμμες
ἦ καὶ σκηπανίῳ δίεπ’ ἀνέρας οἳ δ’ ἴσαν ἔξω
σπερχομένοιο γέροντος ὃ δ’ υἱάσιν οἷσιν ὁμόκλα
νεικείων Ἕλενόν τε Πάριν τ’ Ἀγάθωνά τε δῖον
Πάμμονά τ’ Ἀντίφονόν τε βοὴν ἀγαθόν τε Πολίτην
σπεύσατέ μοι κακὰ τέκνα κατηφόνες αἴθ’ ἅμα πάντες
Ἕκτορος ὠφέλετ’ ἀντὶ θοῇς ἐπὶ νηυσὶ πεφάσθαι
Τροίῃ ἐν εὐρείῃ τῶν δ’ οὔ τινά φημι λελεῖφθαι
Μήστορά τ’ ἀντίθεον καὶ Τρωΐλον ἱππιοχάρμην
Ἕκτορά θ’ ὃς θεὸς ἔσκε μετ’ ἀνδράσιν οὐδὲ ἐῴκει
τοὺς μὲν ἀπώλεσ’ Ἄρης τὰ δ’ ἐλέγχεα πάντα λέλειπται
ψεῦσταί τ’ ὀρχησταί τε χοροιτυπίῃσιν ἄριστοι
ἀρνῶν ἠδ’ ἐρίφων ἐπιδήμιοι ἁρπακτῆρες
ταῦτά τε πάντ’ ἐπιθεῖτε ἵνα πρήσσωμεν ὁδοῖο
ὣς ἔφαθ’ οἳ δ’ ἄρα πατρὸς ὑποδείσαντες ὁμοκλὴν
καλὴν πρωτοπαγέα πείρινθα δὲ δῆσαν ἐπ’ αὐτῆς
κὰδ δ’ ἀπὸ πασσαλόφι ζυγὸν ᾕρεον ἡμιόνειον
ἐκ δ’ ἔφερον ζυγόδεσμον ἅμα ζυγῷ ἐννεάπηχυ
τρὶς δ’ ἑκάτερθεν ἔδησαν ἐπ’ ὀμφαλόν αὐτὰρ ἔπειτα
ἑξείης κατέδησαν ὑπὸ γλωχῖνα δ’ ἔκαμψαν
ἐκ θαλάμου δὲ φέροντες ἐϋξέστης ἐπ’ ἀπήνης
νήεον Ἑκτορέης κεφαλῆς ἀπερείσι’ ἄποινα
ζεῦξαν δ’ ἡμιόνους κρατερώνυχας ἐντεσιεργούς
κῆρυξ καὶ Πρίαμος πυκινὰ φρεσὶ μήδε’ ἔχοντες
ἀγχίμολον δέ σφ’ ἦλθ’ Ἑκάβη τετιηότι θυμῷ
οἶνον ἔχουσ’ ἐν χειρὶ μελίφρονα δεξιτερῆφι
στῆ δ’ ἵππων προπάροιθεν ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζε
τῆ σπεῖσον Διὶ πατρί καὶ εὔχεο οἴκαδ’ ἱκέσθαι
ἀλλ’ εὔχεο σύ γ’ ἔπειτα κελαινεφέϊ Κρονίωνι
αἴτει δ’ οἰωνὸν ταχὺν ἄγγελον ὅς τέ οἱ αὐτῷ
οὐκ ἂν ἔγωγέ σ’ ἔπειτα ἐποτρύνουσα κελοίμην
νῆας ἐπ’ Ἀργείων ἰέναι μάλα περ μεμαῶτα
τὴν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη Πρίαμος θεοειδής
ὦ γύναι οὐ μέν τοι τόδ’ ἐφιεμένῃ ἀπιθήσω
ἐσθλὸν γὰρ Διὶ χεῖρας ἀνασχέμεν αἴ κ’ ἐλεήσῃ
ἦ ῥα καὶ ἀμφίπολον ταμίην ὄτρυν’ ὃ γεραιὸς
χέρνιβον ἀμφίπολος πρόχοόν θ’ ἅμα χερσὶν ἔχουσα
δός μ’ ἐς Ἀχιλλῆος φίλον ἐλθεῖν ἠδ’ ἐλεεινόν
πέμψον δ’ οἰωνὸν ταχὺν ἄγγελον ὅς τε σοὶ αὐτῷ
ὣς ἔφατ’ εὐχόμενος τοῦ δ’ ἔκλυε μητίετα Ζεὺς
μόρφνον θηρητῆρ’ ὃν καὶ περκνὸν καλέουσιν
ὅσση δ’ ὑψορόφοιο θύρη θαλάμοιο τέτυκται
ἀνέρος ἀφνειοῖο ἐῢ κληῗσ’ ἀραρυῖα
τόσσ’ ἄρα τοῦ ἑκάτερθεν ἔσαν πτερά εἴσατο δέ σφι
σπερχόμενος δ’ ὃ γεραιὸς ἑοῦ ἐπεβήσετο δίφρου
ἐκ δ’ ἔλασε προθύροιο καὶ αἰθούσης ἐριδούπου
καρπαλίμως κατὰ ἄστυ φίλοι δ’ ἅμα πάντες ἕποντο
πόλλ’ ὀλοφυρόμενοι ὡς εἰ θάνατον δὲ κιόντα
οἳ δ’ ἐπεὶ οὖν πόλιος κατέβαν πεδίον δ’ ἀφίκοντο
οἳ μὲν ἄρ’ ἄψορροι προτὶ Ἴλιον ἀπονέοντο
παῖδες καὶ γαμβροί τὼ δ’ οὐ λάθον εὐρύοπα Ζῆν
ἐς πεδίον προφανέντε ἰδὼν δ’ ἐλέησε γέροντα
αἶψα δ’ ἄρ’ Ἑρμείαν υἱὸν φίλον ἀντίον ηὔδα
ἀνδρὶ ἑταιρίσσαι καί τ’ ἔκλυες ᾧ κ’ ἐθέλῃσθα
βάσκ’ ἴθι καὶ Πρίαμον κοίλας ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν
ὣς ἄγαγ’ ὡς μήτ’ ἄρ τις ἴδῃ μήτ’ ἄρ τε νοήσῃ
τῶν ἄλλων Δαναῶν πρὶν Πηλεΐωνα δ’ ἱκέσθαι
ὣς ἔφατ’ οὐδ’ ἀπίθησε διάκτορος ἀργεϊφόντης
αὐτίκ’ ἔπειθ’ ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα
ἀμβρόσια χρύσεια τά μιν φέρον ἠμὲν ἐφ’ ὑγρὴν
ἠδ’ ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν ἅμα πνοιῇς ἀνέμοιο
εἵλετο δὲ ῥάβδον τῇ τ’ ἀνδρῶν ὄμματα θέλγει
ὧν ἐθέλει τοὺς δ’ αὖτε καὶ ὑπνώοντας ἐγείρει
αἶψα δ’ ἄρα Τροίην τε καὶ Ἑλλήσποντον ἵκανε
βῆ δ’ ἰέναι κούρῳ αἰσυμνητῆρι ἐοικὼς
οἳ δ’ ἐπεὶ οὖν μέγα σῆμα παρὲξ Ἴλοιο ἔλασσαν
στῆσαν ἄρ’ ἡμιόνους τε καὶ ἵππους ὄφρα πίοιεν
τὸν δ’ ἐξ ἀγχιμόλοιο ἰδὼν ἐφράσσατο κῆρυξ
ἄνδρ’ ὁρόω τάχα δ’ ἄμμε διαρραίσεσθαι ὀΐω
ἀλλ’ ἄγε δὴ φεύγωμεν ἐφ’ ἵππων ἤ μιν ἔπειτα
γούνων ἁψάμενοι λιτανεύσομεν αἴ κ’ ἐλεήσῃ
ὣς φάτο σὺν δὲ γέροντι νόος χύτο δείδιε δ’ αἰνῶς
στῆ δὲ ταφών αὐτὸς δ’ ἐριούνιος ἐγγύθεν ἐλθὼν
πῇ πάτερ ὧδ’ ἵππους τε καὶ ἡμιόνους ἰθύνεις
νύκτα δι’ ἀμβροσίην ὅτε θ’ εὕδουσι βροτοὶ ἄλλοι
οὐδὲ σύ γ’ ἔδεισας μένεα πνείοντας Ἀχαιούς
τῶν εἴ τίς σε ἴδοιτο θοὴν διὰ νύκτα μέλαιναν
τοσσάδ’ ὀνείατ’ ἄγοντα τίς ἂν δή τοι νόος εἴη
οὔ τ’ αὐτὸς νέος ἐσσί γέρων δέ τοι οὗτος ὀπηδεῖ
ἄνδρ’ ἀπαμύνασθαι ὅτε τις πρότερος χαλεπήνῃ
ἀλλ’ ἐγὼ οὐδέν σε ῥέξω κακά καὶ δέ κεν ἄλλον
τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα γέρων Πρίαμος θεοειδής
οὕτω πῃ τάδε γ’ ἐστὶ φίλον τέκος ὡς ἀγορεύεις
ἀλλ’ ἔτι τις καὶ ἐμεῖο θεῶν ὑπερέσχεθε χεῖρα
ὅς μοι τοιόνδ’ ἧκεν ὁδοιπόρον ἀντιβολῆσαι
πέπνυσαί τε νόῳ μακάρων δ’ ἔξεσσι τοκήων
τὸν δ’ αὖτε προσέειπε διάκτορος ἀργεϊφόντης
σὸς πάϊς οὐ μὲν γάρ τι μάχης ἐπιδεύετ’ Ἀχαιῶν
τίς δὲ σύ ἐσσι φέριστε τέων δ’ ἔξεσσι τοκήων
ὀφθαλμοῖσιν ὄπωπα καὶ εὖτ’ ἐπὶ νηυσὶν ἐλάσσας
ἡμεῖς δ’ ἑσταότες θαυμάζομεν οὐ γὰρ Ἀχιλλεὺς
τοῦ γὰρ ἐγὼ θεράπων μία δ’ ἤγαγε νηῦς εὐεργής
Μυρμιδόνων δ’ ἔξειμι πατὴρ δέ μοί ἐστι Πολύκτωρ
ἀφνειὸς μὲν ὅ γ’ ἐστί γέρων δὲ δὴ ὡς σύ περ ὧδε
τῶν μέτα παλλόμενος κλήρῳ λάχον ἐνθάδ’ ἕπεσθαι
νῦν δ’ ἦλθον πεδίον δ’ ἀπὸ νηῶν ἠῶθεν γὰρ
εἰ μὲν δὴ θεράπων Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος
ὦ γέρον οὔ πω τόν γε κύνες φάγον οὐδ’ οἰωνοί
ἀλλ’ ἔτι κεῖνος κεῖται Ἀχιλλῆος παρὰ νηῒ
ἔσθουσ’ αἵ ῥά τε φῶτας ἀρηϊφάτους κατέδουσιν
οἷον ἐερσήεις κεῖται περὶ δ’ αἷμα νένιπται
οὐδέ ποθι μιαρός σὺν δ’ ἕλκεα πάντα μέμυκεν
ὅσσ’ ἐτύπη πολέες γὰρ ἐν αὐτῷ χαλκὸν ἔλασσαν
ὣς φάτο γήθησεν δ’ ὃ γέρων καὶ ἀμείβετο μύθῳ
ὦ τέκος ἦ ῥ’ ἀγαθὸν καὶ ἐναίσιμα δῶρα διδοῦναι
ἀθανάτοις ἐπεὶ οὔ ποτ’ ἐμὸς πάϊς εἴ ποτ’ ἔην γε
λήθετ’ ἐνὶ μεγάροισι θεῶν οἳ Ὄλυμπον ἔχουσι
ἀλλ’ ἄγε δὴ τόδε δέξαι ἐμεῦ πάρα καλὸν ἄλεισον
ὄφρά κεν ἐς κλισίην Πηληϊάδεω ἀφίκωμαι
πειρᾷ ἐμεῖο γεραιὲ νεωτέρου οὐδέ με πείσεις
σοὶ δ’ ἂν ἐγὼ πομπὸς καί κε κλυτὸν Ἄργος ἱκοίμην
ἐνδυκέως ἐν νηῒ θοῇ ἢ πεζὸς ὁμαρτέων
ἐν δ’ ἔπνευσ’ ἵπποισι καὶ ἡμιόνοις μένος ἠΰ
ἀλλ’ ὅτε δὴ πύργους τε νεῶν καὶ τάφρον ἵκοντο
τοῖσι δ’ ἐφ’ ὕπνον ἔχευε διάκτορος ἀργεϊφόντης
πᾶσιν ἄφαρ δ’ ὤϊξε πύλας καὶ ἀπῶσεν ὀχῆας
ἐς δ’ ἄγαγε Πρίαμόν τε καὶ ἀγλαὰ δῶρ’ ἐπ’ ἀπήνης
ἀλλ’ ὅτε δὴ κλισίην Πηληϊάδεω ἀφίκοντο
δοῦρ’ ἐλάτης κέρσαντες ἀτὰρ καθύπερθεν ἔρεψαν
λαχνήεντ’ ὄροφον λειμωνόθεν ἀμήσαντες
σταυροῖσιν πυκινοῖσι θύρην δ’ ἔχε μοῦνος ἐπιβλὴς
τρεῖς δ’ ἀναοίγεσκον μεγάλην κληῗδα θυράων
τῶν ἄλλων Ἀχιλεὺς δ’ ἄρ’ ἐπιρρήσσεσκε καὶ οἶος
δή ῥα τόθ’ Ἑρμείας ἐριούνιος ᾦξε γέροντι
ἐς δ’ ἄγαγε κλυτὰ δῶρα ποδώκεϊ Πηλεΐωνι
ἐξ ἵππων δ’ ἀπέβαινεν ἐπὶ χθόνα φώνησέν τε
ὦ γέρον ἤτοι ἐγὼ θεὸς ἄμβροτος εἰλήλουθα
ἀλλ’ ἤτοι μὲν ἐγὼ πάλιν εἴσομαι οὐδ’ Ἀχιλῆος
τύνη δ’ εἰσελθὼν λαβὲ γούνατα Πηλεΐωνος
Ἑρμείας Πρίαμος δ’ ἐξ ἵππων ἆλτο χαμᾶζε
Ἰδαῖον δὲ κατ’ αὖθι λίπεν ὃ δὲ μίμνεν ἐρύκων
ἵππους ἡμιόνους τε γέρων δ’ ἰθὺς κίεν οἴκου
τῇ ῥ’ Ἀχιλεὺς ἵζεσκε Διῒ φίλος ἐν δέ μιν αὐτὸν
εὗρ’ ἕταροι δ’ ἀπάνευθε καθήατο τὼ δὲ δύ’ οἴω
ποίπνυον παρεόντε νέον δ’ ἀπέληγεν ἐδωδῆς
τοὺς δ’ ἔλαθ’ εἰσελθὼν Πρίαμος μέγας ἄγχι δ’ ἄρα στὰς
ὡς δ’ ὅτ’ ἂν ἄνδρ’ ἄτη πυκινὴ λάβῃ ὅς τ’ ἐνὶ πάτρῃ
ἀνδρὸς ἐς ἀφνειοῦ θάμβος δ’ ἔχει εἰσορόωντας
ὣς Ἀχιλεὺς θάμβησεν ἰδὼν Πρίαμον θεοειδέα
μνῆσαι πατρὸς σοῖο θεοῖς ἐπιείκελ’ Ἀχιλλεῦ
τείρουσ’ οὐδέ τίς ἐστιν ἀρὴν καὶ λοιγὸν ἀμῦναι
ἀλλ’ ἤτοι κεῖνός γε σέθεν ζώοντος ἀκούων
χαίρει τ’ ἐν θυμῷ ἐπί τ’ ἔλπεται ἤματα πάντα
πεντήκοντά μοι ἦσαν ὅτ’ ἤλυθον υἷες Ἀχαιῶν
τοὺς δ’ ἄλλους μοι ἔτικτον ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκες
τῶν μὲν πολλῶν θοῦρος Ἄρης ὑπὸ γούνατ’ ἔλυσεν
Ἕκτορα τοῦ νῦν εἵνεχ’ ἱκάνω νῆας Ἀχαιῶν
λυσόμενος παρὰ σεῖο φέρω δ’ ἀπερείσι’ ἄποινα
ἀλλ’ αἰδεῖο θεοὺς Ἀχιλεῦ αὐτόν τ’ ἐλέησον
μνησάμενος σοῦ πατρός ἐγὼ δ’ ἐλεεινότερός περ
ἔτλην δ’ οἷ’ οὔ πώ τις ἐπιχθόνιος βροτὸς ἄλλος
ἀνδρὸς παιδοφόνοιο ποτὶ στόμα χεῖρ’ ὀρέγεσθαι
ὣς φάτο τῷ δ’ ἄρα πατρὸς ὑφ’ ἵμερον ὦρσε γόοιο
ἁψάμενος δ’ ἄρα χειρὸς ἀπώσατο ἦκα γέροντα
κλαῖ’ ἁδινὰ προπάροιθε ποδῶν Ἀχιλῆος ἐλυσθείς
αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς κλαῖεν ἑὸν πατέρ’ ἄλλοτε δ’ αὖτε
Πάτροκλον τῶν δὲ στοναχὴ κατὰ δώματ’ ὀρώρει
καί οἱ ἀπὸ πραπίδων ἦλθ’ ἵμερος ἠδ’ ἀπὸ γυίων
αὐτίκ’ ἀπὸ θρόνου ὦρτο γέροντα δὲ χειρὸς ἀνίστη
ἆ δείλ’ ἦ δὴ πολλὰ κάκ’ ἄνσχεο σὸν κατὰ θυμόν
ἀλλ’ ἄγε δὴ κατ’ ἄρ’ ἕζευ ἐπὶ θρόνου ἄλγεα δ’ ἔμπης
ζώειν ἀχνυμένοις αὐτοὶ δέ τ’ ἀκηδέες εἰσί
ᾧ μέν κ’ ἀμμίξας δώῃ Ζεὺς τερπικέραυνος
ἄλλοτε μέν τε κακῷ ὅ γε κύρεται ἄλλοτε δ’ ἐσθλῷ
ᾧ δέ κε τῶν λυγρῶν δώῃ λωβητὸν ἔθηκε
φοιτᾷ δ’ οὔτε θεοῖσι τετιμένος οὔτε βροτοῖσιν
ἐκ γενετῆς πάντας γὰρ ἐπ’ ἀνθρώπους ἐκέκαστο
ἀλλ’ ἐπὶ καὶ τῷ θῆκε θεὸς κακόν ὅττί οἱ οὔ τι
ἀλλ’ ἕνα παῖδα τέκεν παναώριον οὐδέ νυ τόν γε
αὐτὰρ ἐπεί τοι πῆμα τόδ’ ἤγαγον Οὐρανίωνες
αἰεί τοι περὶ ἄστυ μάχαι τ’ ἀνδροκτασίαι τε
ἄνσχεο μὴ δ’ ἀλίαστον ὀδύρεο σὸν κατὰ θυμόν
μή πω μ’ ἐς θρόνον ἵζε διοτρεφὲς ὄφρά κεν Ἕκτωρ
λῦσον ἵν’ ὀφθαλμοῖσιν ἴδω σὺ δὲ δέξαι ἄποινα
πολλά τά τοι φέρομεν σὺ δὲ τῶνδ’ ἀπόναιο καὶ ἔλθοις
μηκέτι νῦν μ’ ἐρέθιζε γέρον νοέω δὲ καὶ αὐτὸς
μήτηρ ἥ μ’ ἔτεκεν θυγάτηρ ἁλίοιο γέροντος
ὅττι θεῶν τίς σ’ ἦγε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν
οὐ γάρ κε τλαίη βροτὸς ἐλθέμεν οὐδὲ μάλ’ ἡβῶν
ἐς στρατόν οὐδὲ γὰρ ἂν φυλάκους λάθοι οὐδέ κ’ ὀχῆα
μή σε γέρον οὐδ’ αὐτὸν ἐνὶ κλισίῃσιν ἐάσω
καὶ ἱκέτην περ ἐόντα Διὸς δ’ ἀλίτωμαι ἐφετμάς
Πηλεΐδης δ’ οἴκοιο λέων ὣς ἆλτο θύραζε
ἥρως Αὐτομέδων ἠδ’ Ἄλκιμος οὕς ῥα μάλιστα
τῖ’ Ἀχιλεὺς ἑτάρων μετὰ Πάτροκλόν γε θανόντα
οἳ τόθ’ ὑπὸ ζυγόφιν λύον ἵππους ἡμιόνους τε
ἐς δ’ ἄγαγον κήρυκα καλήτορα τοῖο γέροντος
κὰδ δ’ ἐπὶ δίφρου εἷσαν ἐϋξέστου δ’ ἀπ’ ἀπήνης
ᾕρεον Ἑκτορέης κεφαλῆς ἀπερείσι’ ἄποινα
κὰδ δ’ ἔλιπον δύο φάρε’ ἐΰννητόν τε χιτῶνα
δμῳὰς δ’ ἐκκαλέσας λοῦσαι κέλετ’ ἀμφί τ’ ἀλεῖψαι
παῖδα ἰδών Ἀχιλῆϊ δ’ ὀρινθείη φίλον ἦτορ
καί ἑ κατακτείνειε Διὸς δ’ ἀλίτηται ἐφετμάς
τὸν δ’ ἐπεὶ οὖν δμῳαὶ λοῦσαν καὶ χρῖσαν ἐλαίῳ
αὐτὸς τόν γ’ Ἀχιλεὺς λεχέων ἐπέθηκεν ἀείρας
σὺν δ’ ἕταροι ἤειραν ἐϋξέστην ἐπ’ ἀπήνην
εἰν Ἄϊδός περ ἐὼν ὅτι Ἕκτορα δῖον ἔλυσα
σοὶ δ’ αὖ ἐγὼ καὶ τῶνδ’ ἀποδάσσομαι ὅσσ’ ἐπέοικεν
ἕζετο δ’ ἐν κλισμῷ πολυδαιδάλῳ ἔνθεν ἀνέστη
κεῖται δ’ ἐν λεχέεσσ’ ἅμα δ’ ἠοῖ φαινομένηφιν
καὶ γάρ τ’ ἠΰκομος Νιόβη ἐμνήσατο σίτου
ἓξ μὲν θυγατέρες ἓξ δ’ υἱέες ἡβώοντες
τοὺς μὲν Ἀπόλλων πέφνεν ἀπ’ ἀργυρέοιο βιοῖο
χωόμενος Νιόβῃ τὰς δ’ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα
οὕνεκ’ ἄρα Λητοῖ ἰσάσκετο καλλιπαρῄῳ
φῆ δοιὼ τεκέειν ἣ δ’ αὐτὴ γείνατο πολλούς
τὼ δ’ ἄρα καὶ δοιώ περ ἐόντ’ ἀπὸ πάντας ὄλεσσαν
οἳ μὲν ἄρ’ ἐννῆμαρ κέατ’ ἐν φόνῳ οὐδέ τις ἦεν
τοὺς δ’ ἄρα τῇ δεκάτῃ θάψαν θεοὶ Οὐρανίωνες
ἣ δ’ ἄρα σίτου μνήσατ’ ἐπεὶ κάμε δάκρυ χέουσα
νυμφάων αἵ τ’ ἀμφ’ Ἀχελώϊον ἐρρώσαντο
ἀλλ’ ἄγε δὴ καὶ νῶϊ μεδώμεθα δῖε γεραιὲ
σφάξ’ ἕταροι δ’ ἔδερόν τε καὶ ἄμφεπον εὖ κατὰ κόσμον
Αὐτομέδων δ’ ἄρα σῖτον ἑλὼν ἐπένειμε τραπέζῃ
ἤτοι Δαρδανίδης Πρίαμος θαύμαζ’ Ἀχιλῆα
εἰσορόων ὄψίν τ’ ἀγαθὴν καὶ μῦθον ἀκούων
οὐ γάρ πω μύσαν ὄσσε ὑπὸ βλεφάροισιν ἐμοῖσιν
ἀλλ’ αἰεὶ στενάχω καὶ κήδεα μυρία πέσσω
ἦ ῥ’ Ἀχιλεὺς δ’ ἑτάροισιν ἰδὲ δμῳῇσι κέλευσε
δέμνι’ ὑπ’ αἰθούσῃ θέμεναι καὶ ῥήγεα καλὰ
πορφύρε’ ἐμβαλέειν στορέσαι τ’ ἐφύπερθε τάπητας
χλαίνας τ’ ἐνθέμεναι οὔλας καθύπερθεν ἕσασθαι
αἳ δ’ ἴσαν ἐκ μεγάροιο δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσαι
αἶψα δ’ ἄρα στόρεσαν δοιὼ λέχε’ ἐγκονέουσαι
τὸν δ’ ἐπικερτομέων προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς
ἐνθάδ’ ἐπέλθῃσιν βουληφόρος οἵ τέ μοι αἰεὶ
αὐτίκ’ ἂν ἐξείποι Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶν
εἰ μὲν δή μ’ ἐθέλεις τελέσαι τάφον Ἕκτορι δίῳ
οἶσθα γὰρ ὡς κατὰ ἄστυ ἐέλμεθα τηλόθι δ’ ὕλη
ἐννῆμαρ μέν κ’ αὐτὸν ἐνὶ μεγάροις γοάοιμεν
ἑνδεκάτῃ δέ κε τύμβον ἐπ’ αὐτῷ ποιήσαιμεν
τὸν δ’ αὖτε προσέειπε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς
ἔσται τοι καὶ ταῦτα γέρον Πρίαμ’ ὡς σὺ κελεύεις
ἔλλαβε δεξιτερήν μή πως δείσει’ ἐνὶ θυμῷ
οἳ μὲν ἄρ’ ἐν προδόμῳ δόμου αὐτόθι κοιμήσαντο
ἀλλ’ οὐχ Ἑρμείαν ἐριούνιον ὕπνος ἔμαρπτεν
ὁρμαίνοντ’ ἀνὰ θυμὸν ὅπως Πρίαμον βασιλῆα
ὦ γέρον οὔ νύ τι σοί γε μέλει κακόν οἷον ἔθ’ εὕδεις
ἀνδράσιν ἐν δηΐοισιν ἐπεί σ’ εἴασεν Ἀχιλλεύς
καὶ νῦν μὲν φίλον υἱὸν ἐλύσαο πολλὰ δ’ ἔδωκας
παῖδες τοὶ μετόπισθε λελειμμένοι αἴ κ’ Ἀγαμέμνων
γνώῃ σ’ Ἀτρεΐδης γνώωσι δὲ πάντες Ἀχαιοί
ὣς ἔφατ’ ἔδεισεν δ’ ὃ γέρων κήρυκα δ’ ἀνίστη
τοῖσιν δ’ Ἑρμείας ζεῦξ’ ἵππους ἡμιόνους τε
ῥίμφα δ’ ἄρ’ αὐτὸς ἔλαυνε κατὰ στρατόν οὐδέ τις ἔγνω
Ἑρμείας μὲν ἔπειτ’ ἀπέβη πρὸς μακρὸν Ὄλυμπον
Ἠὼς δὲ κροκόπεπλος ἐκίδνατο πᾶσαν ἐπ’ αἶαν
οἳ δ’ εἰς ἄστυ ἔλων οἰμωγῇ τε στοναχῇ τε
ἔγνω πρόσθ’ ἀνδρῶν καλλιζώνων τε γυναικῶν
ἀλλ’ ἄρα Κασσάνδρη ἰκέλη χρυσῇ Ἀφροδίτῃ
Πέργαμον εἰσαναβᾶσα φίλον πατέρ’ εἰσενόησεν
ἑσταότ’ ἐν δίφρῳ κήρυκά τε ἀστυβοώτην
τὸν δ’ ἄρ’ ἐφ’ ἡμιόνων ἴδε κείμενον ἐν λεχέεσσι
κώκυσέν τ’ ἄρ’ ἔπειτα γέγωνέ τε πᾶν κατὰ ἄστυ
ὄψεσθε Τρῶες καὶ Τρῳάδες Ἕκτορ’ ἰόντες
χαίρετ’ ἐπεὶ μέγα χάρμα πόλει τ’ ἦν παντί τε δήμῳ
ὣς ἔφατ’ οὐδέ τις αὐτόθ’ ἐνὶ πτόλεϊ λίπετ’ ἀνὴρ
πρῶται τόν γ’ ἄλοχός τε φίλη καὶ πότνια μήτηρ
τιλλέσθην ἐπ’ ἄμαξαν ἐΰτροχον ἀΐξασαι
ἁπτόμεναι κεφαλῆς κλαίων δ’ ἀμφίσταθ’ ὅμιλος
εἰ μὴ ἄρ’ ἐκ δίφροιο γέρων λαοῖσι μετηύδα
ὣς ἔφαθ’ οἳ δὲ διέστησαν καὶ εἶξαν ἀπήνῃ
οἳ δ’ ἐπεὶ εἰσάγαγον κλυτὰ δώματα τὸν μὲν ἔπειτα
τρητοῖς ἐν λεχέεσσι θέσαν παρὰ δ’ εἷσαν ἀοιδοὺς
οἳ μὲν ἄρ’ ἐθρήνεον ἐπὶ δὲ στενάχοντο γυναῖκες
τῇσιν δ’ Ἀνδρομάχη λευκώλενος ἦρχε γόοιο
ἆνερ ἀπ’ αἰῶνος νέος ὤλεο κὰδ δέ με χήρην
λείπεις ἐν μεγάροισι πάϊς δ’ ἔτι νήπιος αὔτως
ὃν τέκομεν σύ τ’ ἐγώ τε δυσάμμοροι οὐδέ μιν οἴω
ἥβην ἵξεσθαι πρὶν γὰρ πόλις ἥδε κατ’ ἄκρης
ῥύσκευ ἔχες δ’ ἀλόχους κεδνὰς καὶ νήπια τέκνα
καὶ μὲν ἐγὼ μετὰ τῇσι σὺ δ’ αὖ τέκος ἢ ἐμοὶ αὐτῇ
ἢ πατέρ’ ἠὲ καὶ υἱόν ἐπεὶ μάλα πολλοὶ Ἀχαιῶν
τῇσιν δ’ αὖθ’ Ἑκάβη ἁδινοῦ ἐξῆρχε γόοιο
οἳ δ’ ἄρα σεῦ κήδοντο καὶ ἐν θανάτοιό περ αἴσῃ
πέρνασχ’ ὅν τιν’ ἕλεσκε πέρην ἁλὸς ἀτρυγέτοιο
ἐς Σάμον ἔς τ’ Ἴμβρον καὶ Λῆμνον ἀμιχθαλόεσσαν
σεῦ δ’ ἐπεὶ ἐξέλετο ψυχὴν ταναήκεϊ χαλκῷ
πολλὰ ῥυστάζεσκεν ἑοῦ περὶ σῆμ’ ἑτάροιο
Πατρόκλου τὸν ἔπεφνες ἀνέστησεν δέ μιν οὐδ’ ὧς
κεῖσαι τῷ ἴκελος ὅν τ’ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων
ὣς ἔφατο κλαίουσα γόον δ’ ἀλίαστον ὄρινε
τῇσι δ’ ἔπειθ’ Ἑλένη τριτάτη ἐξῆρχε γόοιο
ὅς μ’ ἄγαγε Τροίηνδ’ ὡς πρὶν ὤφελλον ὀλέσθαι
ἤδη γὰρ νῦν μοι τόδε εἰκοστὸν ἔτος ἐστὶν
ἀλλ’ οὔ πω σεῦ ἄκουσα κακὸν ἔπος οὐδ’ ἀσύφηλον
ἀλλ’ εἴ τίς με καὶ ἄλλος ἐνὶ μεγάροισιν ἐνίπτοι
δαέρων ἢ γαλόων ἢ εἰνατέρων εὐπέπλων
σῇ τ’ ἀγανοφροσύνῃ καὶ σοῖς ἀγανοῖς ἐπέεσσι
τὼ σέ θ’ ἅμα κλαίω καὶ ἔμ’ ἄμμορον ἀχνυμένη κῆρ
οὐ γάρ τίς μοι ἔτ’ ἄλλος ἐνὶ Τροίῃ εὐρείῃ
ὣς ἔφατο κλαίουσ’ ἐπὶ δ’ ἔστενε δῆμος ἀπείρων
λαοῖσιν δ’ ὃ γέρων Πρίαμος μετὰ μῦθον ἔειπεν
δείσητ’ Ἀργείων πυκινὸν λόχον ἦ γὰρ Ἀχιλλεὺς
πέμπων μ’ ὧδ’ ἐπέτελλε μελαινάων ἀπὸ νηῶν
ὣς ἔφαθ’ οἳ δ’ ὑπ’ ἀμάξῃσιν βόας ἡμιόνους τε
ζεύγνυσαν αἶψα δ’ ἔπειτα πρὸ ἄστεος ἠγερέθοντο
ἀλλ’ ὅτε δὴ δεκάτη ἐφάνη φαεσίμβροτος ἠώς
καὶ τότ’ ἄρ’ ἐξέφερον θρασὺν Ἕκτορα δάκρυ χέοντες
ἐν δὲ πυρῇ ὑπάτῃ νεκρὸν θέσαν ἐν δ’ ἔβαλον πῦρ
τῆμος ἄρ’ ἀμφὶ πυρὴν κλυτοῦ Ἕκτορος ἔγρετο λαός
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ἤγερθεν ὁμηγερέες τ’ ἐγένοντο
ὀστέα λευκὰ λέγοντο κασίγνητοί θ’ ἕταροί τε
αἶψα δ’ ἄρ’ ἐς κοίλην κάπετον θέσαν αὐτὰρ ὕπερθε
ῥίμφα δὲ σῆμ’ ἔχεαν περὶ δὲ σκοποὶ ἥατο πάντῃ
εὖ συναγειρόμενοι δαίνυντ’ ἐρικυδέα δαῖτα
ὣς οἵ γ’ ἀμφίεπον τάφον Ἕκτορος ἱπποδάμοιο
πολλῶν δ’ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω
πολλὰ δ’ ὅ γ’ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν
ἀλλ’ οὐδ’ ὣς ἑτάρους ἐρρύσατο ἱέμενός περ
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ὅσοι φύγον αἰπὺν ὄλεθρον
τὸν δ’ οἶον νόστου κεχρημένον ἠδὲ γυναικὸς
νύμφη πότνι’ ἔρυκε Καλυψὼ δῖα θεάων
ἀλλ’ ὅτε δὴ ἔτος ἦλθε περιπλομένων ἐνιαυτῶν
τῷ οἱ ἐπεκλώσαντο θεοὶ οἶκόνδε νέεσθαι
εἰς Ἰθάκην οὐδ’ ἔνθα πεφυγμένος ἦεν ἀέθλων
καὶ μετὰ οἷσι φίλοισι θεοὶ δ’ ἐλέαιρον ἅπαντες
νόσφι Ποσειδάωνος ὁ δ’ ἀσπερχὲς μενέαινεν
ἀντιθέῳ Ὀδυσῆι πάρος ἣν γαῖαν ἱκέσθαι
ἀλλ’ ὁ μὲν Αἰθίοπας μετεκίαθε τηλόθ’ ἐόντας
οἱ μὲν δυσομένου Ὑπερίονος οἱ δ’ ἀνιόντος
ἔνθ’ ὅ γ’ ἐτέρπετο δαιτὶ παρήμενος οἱ δὲ δὴ ἄλλοι
τόν ῥ’ Ἀγαμεμνονίδης τηλεκλυτὸς ἔκταν’ Ὀρέστης
τοῦ ὅ γ’ ἐπιμνησθεὶς ἔπε’ ἀθανάτοισι μετηύδα
ἐξ ἡμέων γάρ φασι κάκ’ ἔμμεναι οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ
σφῇσιν ἀτασθαλίῃσιν ὑπὲρ μόρον ἄλγε’ ἔχουσιν
γῆμ’ ἄλοχον μνηστήν τὸν δ’ ἔκτανε νοστήσαντα
μήτ’ αὐτὸν κτείνειν μήτε μνάασθαι ἄκοιτιν
ὁππότ’ ἂν ἡβήσῃ τε καὶ ἧς ἱμείρεται αἴης
ὣς ἔφαθ’ Ἑρμείας ἀλλ’ οὐ φρένας Αἰγίσθοιο
πεῖθ’ ἀγαθὰ φρονέων νῦν δ’ ἁθρόα πάντ’ ἀπέτισεν
τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα θεά γλαυκῶπις Ἀθήνη
ἀλλά μοι ἀμφ’ Ὀδυσῆι δαΐφρονι δαίεται ἦτορ
νήσῳ ἐν ἀμφιρύτῃ ὅθι τ’ ὀμφαλός ἐστι θαλάσσης
νῆσος δενδρήεσσα θεὰ δ’ ἐν δώματα ναίει
ἱέμενος καὶ καπνὸν ἀποθρῴσκοντα νοῆσαι
ἐντρέπεται φίλον ἦτορ Ὀλύμπιε οὔ νύ τ’ Ὀδυσσεὺς
Ἀργείων παρὰ νηυσὶ χαρίζετο ἱερὰ ῥέζων
ὃς περὶ μὲν νόον ἐστὶ βροτῶν περὶ δ’ ἱρὰ θεοῖσιν
οὔ τι κατακτείνει πλάζει δ’ ἀπὸ πατρίδος αἴης
ἀλλ’ ἄγεθ’ ἡμεῖς οἵδε περιφραζώμεθα πάντες
αὐτὰρ ἐγὼν Ἰθάκηνδ’ ἐσελεύσομαι ὄφρα οἱ υἱὸν
μῆλ’ ἁδινὰ σφάζουσι καὶ εἰλίποδας ἕλικας βοῦς
πέμψω δ’ ἐς Σπάρτην τε καὶ ἐς Πύλον ἠμαθόεντα
ἠδ’ ἵνα μιν κλέος ἐσθλὸν ἐν ἀνθρώποισιν ἔχῃσιν
ὣς εἰποῦσ’ ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα
εἵλετο δ’ ἄλκιμον ἔγχος ἀκαχμένον ὀξέι χαλκῷ
βῆ δὲ κατ’ Οὐλύμποιο καρήνων ἀίξασα
στῆ δ’ Ἰθάκης ἐνὶ δήμῳ ἐπὶ προθύροις Ὀδυσῆος
οὐδοῦ ἐπ’ αὐλείου παλάμῃ δ’ ἔχε χάλκεον ἔγχος
εὗρε δ’ ἄρα μνηστῆρας ἀγήνορας οἱ μὲν ἔπειτα
κήρυκες δ’ αὐτοῖσι καὶ ὀτρηροὶ θεράποντες
οἱ δ’ αὖτε σπόγγοισι πολυτρήτοισι τραπέζας
ὀσσόμενος πατέρ’ ἐσθλὸν ἐνὶ φρεσίν εἴ ποθεν ἐλθὼν
τιμὴν δ’ αὐτὸς ἔχοι καὶ δώμασιν οἷσιν ἀνάσσοι
τὰ φρονέων μνηστῆρσι μεθήμενος εἴσιδ’ Ἀθήνην
βῆ δ’ ἰθὺς προθύροιο νεμεσσήθη δ’ ἐνὶ θυμῷ
χεῖρ’ ἕλε δεξιτερὴν καὶ ἐδέξατο χάλκεον ἔγχος
χαῖρε ξεῖνε παρ’ ἄμμι φιλήσεαι αὐτὰρ ἔπειτα
ὣς εἰπὼν ἡγεῖθ’ ἡ δ’ ἕσπετο Παλλὰς Ἀθήνη
οἱ δ’ ὅτε δή ῥ’ ἔντοσθεν ἔσαν δόμου ὑψηλοῖο
ἔγχος μέν ῥ’ ἔστησε φέρων πρὸς κίονα μακρὴν
ἔγχε’ Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος ἵστατο πολλά
αὐτὴν δ’ ἐς θρόνον εἷσεν ἄγων ὑπὸ λῖτα πετάσσας
πὰρ δ’ αὐτὸς κλισμὸν θέτο ποικίλον ἔκτοθεν ἄλλων
ἠδ’ ἵνα μιν περὶ πατρὸς ἀποιχομένοιο ἔροιτο
χέρνιβα δ’ ἀμφίπολος προχόῳ ἐπέχευε φέρουσα
σῖτον δ’ αἰδοίη ταμίη παρέθηκε φέρουσα
εἴδατα πόλλ’ ἐπιθεῖσα χαριζομένη παρεόντων
κῆρυξ δ’ αὐτοῖσιν θάμ’ ἐπῴχετο οἰνοχοεύων
ἐς δ’ ἦλθον μνηστῆρες ἀγήνορες οἱ μὲν ἔπειτα
οἱ δ’ ἐπ’ ὀνείαθ’ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον
μολπή τ’ ὀρχηστύς τε τὰ γὰρ τ’ ἀναθήματα δαιτός
κῆρυξ δ’ ἐν χερσὶν κίθαριν περικαλλέα θῆκεν
Φημίῳ ὅς ῥ’ ἤειδε παρὰ μνηστῆρσιν ἀνάγκῃ
ἄγχι σχὼν κεφαλήν ἵνα μὴ πευθοίαθ’ οἱ ἄλλοι
ξεῖνε φίλ’ ἦ καὶ μοι νεμεσήσεαι ὅττι κεν εἴπω
ῥεῖ’ ἐπεὶ ἀλλότριον βίοτον νήποινον ἔδουσιν
ἀνέρος οὗ δή που λεύκ’ ὀστέα πύθεται ὄμβρῳ
κείμεν’ ἐπ’ ἠπείρου ἢ εἰν ἁλὶ κῦμα κυλίνδει
εἰ κεῖνόν γ’ Ἰθάκηνδε ἰδοίατο νοστήσαντα
πάντες κ’ ἀρησαίατ’ ἐλαφρότεροι πόδας εἶναι
νῦν δ’ ὁ μὲν ὣς ἀπόλωλε κακὸν μόρον οὐδέ τις ἡμῖν
φῇσιν ἐλεύσεσθαι τοῦ δ’ ὤλετο νόστιμον ἦμαρ
ὁπποίης τ’ ἐπὶ νηὸς ἀφίκεο πῶς δέ σε ναῦται
οὐ μὲν γὰρ τί σε πεζὸν ὀίομαι ἐνθάδ’ ἱκέσθαι
καί μοι τοῦτ’ ἀγόρευσον ἐτήτυμον ὄφρ’ ἐὺ εἰδῶ
ἠὲ νέον μεθέπεις ἦ καὶ πατρώιός ἐσσι
ἄλλοι ἐπεὶ καὶ κεῖνος ἐπίστροφος ἦν ἀνθρώπων
τὸν δ’ αὖτε προσέειπε θεά γλαυκῶπις Ἀθήνη
τοιγὰρ ἐγώ τοι ταῦτα μάλ’ ἀτρεκέως ἀγορεύσω
νῦν δ’ ὧδε ξὺν νηὶ κατήλυθον ἠδ’ ἑτάροισιν
πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον ἐπ’ ἀλλοθρόους ἀνθρώπους
ἐς Τεμέσην μετὰ χαλκόν ἄγω δ’ αἴθωνα σίδηρον
νηῦς δέ μοι ἥδ’ ἕστηκεν ἐπ’ ἀγροῦ νόσφι πόληος
ἐν λιμένι Ῥείθρῳ ὑπὸ Νηίῳ ὑλήεντι
ξεῖνοι δ’ ἀλλήλων πατρώιοι εὐχόμεθ’ εἶναι
ἐξ ἀρχῆς εἴ πέρ τε γέροντ’ εἴρηαι ἐπελθὼν
ἔρχεσθ’ ἀλλ’ ἀπάνευθεν ἐπ’ ἀγροῦ πήματα πάσχειν
παρτιθεῖ εὖτ’ ἄν μιν κάματος κατὰ γυῖα λάβῃσιν
ἑρπύζοντ’ ἀνὰ γουνὸν ἀλωῆς οἰνοπέδοιο
νῦν δ’ ἦλθον δὴ γάρ μιν ἔφαντ’ ἐπιδήμιον εἶναι
σὸν πατέρ’ ἀλλά νυ τόν γε θεοὶ βλάπτουσι κελεύθου
ἀλλ’ ἔτι που ζωὸς κατερύκεται εὐρέι πόντῳ
ἄγριοι οἵ που κεῖνον ἐρυκανόωσ’ ἀέκοντα
οὔτε τι μάντις ἐὼν οὔτ’ οἰωνῶν σάφα εἰδώς
ἔσσεται οὐδ’ εἴ πέρ τε σιδήρεα δέσματ’ ἔχῃσιν
κείνῳ ἐπεὶ θαμὰ τοῖον ἐμισγόμεθ’ ἀλλήλοισιν
ἐκ τοῦ δ’ οὔτ’ Ὀδυσῆα ἐγὼν ἴδον οὔτ’ ἔμ’ ἐκεῖνος
τὴν δ’ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα
τοιγὰρ ἐγώ τοι ξεῖνε μάλ’ ἀτρεκέως ἀγορεύσω
οὐκ οἶδ’ οὐ γάρ πώ τις ἑὸν γόνον αὐτὸς ἀνέγνω
ὡς δὴ ἐγώ γ’ ὄφελον μάκαρός νύ τευ ἔμμεναι υἱὸς
νῦν δ’ ὃς ἀποτμότατος γένετο θνητῶν ἀνθρώπων
τοῦ μ’ ἔκ φασι γενέσθαι ἐπεὶ σύ με τοῦτ’ ἐρεείνεις
οὐ μέν τοι γενεήν γε θεοὶ νώνυμνον ὀπίσσω
τίς δαίς τίς δὲ ὅμιλος ὅδ’ ἔπλετο τίπτε δέ σε χρεώ
εἰλαπίνη ἠὲ γάμος ἐπεὶ οὐκ ἔρανος τάδε γ’ ἐστίν
αἴσχεα πόλλ’ ὁρόων ὅς τις πινυτός γε μετέλθοι
ξεῖν’ ἐπεὶ ἂρ δὴ ταῦτά μ’ ἀνείρεαι ἠδὲ μεταλλᾷς
μέλλεν μέν ποτε οἶκος ὅδ’ ἀφνειὸς καὶ ἀμύμων
ἔμμεναι ὄφρ’ ἔτι κεῖνος ἀνὴρ ἐπιδήμιος ἦεν
νῦν δ’ ἑτέρως ἐβόλοντο θεοὶ κακὰ μητιόωντες
οἳ κεῖνον μὲν ἄιστον ἐποίησαν περὶ πάντων
ἀνθρώπων ἐπεὶ οὔ κε θανόντι περ ὧδ’ ἀκαχοίμην
ἠδέ κε καὶ ᾧ παιδὶ μέγα κλέος ἤρατ’ ὀπίσσω
οἴχετ’ ἄιστος ἄπυστος ἐμοὶ δ’ ὀδύνας τε γόους τε
οἶον ἐπεί νύ μοι ἄλλα θεοὶ κακὰ κήδε’ ἔτευξαν
ἠδ’ ὅσσοι κραναὴν Ἰθάκην κάτα κοιρανέουσιν
τόσσοι μητέρ’ ἐμὴν μνῶνται τρύχουσι δὲ οἶκον
ἡ δ’ οὔτ’ ἀρνεῖται στυγερὸν γάμον οὔτε τελευτὴν
τὸν δ’ ἐπαλαστήσασα προσηύδα Παλλὰς Ἀθήνη
τοῖος ἐὼν οἷόν μιν ἐγὼ τὰ πρῶτ’ ἐνόησα
ἐξ Ἐφύρης ἀνιόντα παρ’ Ἴλου Μερμερίδαο
ἰοὺς χρίεσθαι χαλκήρεας ἀλλ’ ὁ μὲν οὔ οἱ
πάντες κ’ ὠκύμοροί τε γενοίατο πικρόγαμοί τε
ἀλλ’ ἦ τοι μὲν ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται
εἰ δ’ ἄγε νῦν ξυνίει καὶ ἐμῶν ἐμπάζεο μύθων
μῦθον πέφραδε πᾶσι θεοὶ δ’ ἐπὶ μάρτυροι ἔστων
μητέρα δ’ εἴ οἱ θυμὸς ἐφορμᾶται γαμέεσθαι
πολλὰ μάλ’ ὅσσα ἔοικε φίλης ἐπὶ παιδὸς ἕπεσθαι
σοὶ δ’ αὐτῷ πυκινῶς ὑποθήσομαι αἴ κε πίθηαι
νῆ’ ἄρσας ἐρέτῃσιν ἐείκοσιν ἥ τις ἀρίστη
ἔρχεο πευσόμενος πατρὸς δὴν οἰχομένοιο
ἦ τ’ ἂν τρυχόμενός περ ἔτι τλαίης ἐνιαυτόν
εἰ δέ κε τεθνηῶτος ἀκούσῃς μηδ’ ἔτ’ ἐόντος
πολλὰ μάλ’ ὅσσα ἔοικε καὶ ἀνέρι μητέρα δοῦναι
ἢ οὐκ ἀίεις οἷον κλέος ἔλλαβε δῖος Ὀρέστης
πάντας ἐπ’ ἀνθρώπους ἐπεὶ ἔκτανε πατροφονῆα
καὶ σύ φίλος μάλα γάρ σ’ ὁρόω καλόν τε μέγαν τε
ἄλκιμος ἔσσ’ ἵνα τίς σε καὶ ὀψιγόνων ἐὺ εἴπῃ
ἠδ’ ἑτάρους οἵ πού με μάλ’ ἀσχαλόωσι μένοντες
σοὶ δ’ αὐτῷ μελέτω καὶ ἐμῶν ἐμπάζεο μύθων
ξεῖν’ ἦ τοι μὲν ταῦτα φίλα φρονέων ἀγορεύεις
ἀλλ’ ἄγε νῦν ἐπίμεινον ἐπειγόμενός περ ὁδοῖο
μή μ’ ἔτι νῦν κατέρυκε λιλαιόμενόν περ ὁδοῖο
δῶρον δ’ ὅττι κέ μοι δοῦναι φίλον ἦτορ ἀνώγῃ
καὶ μάλα καλὸν ἑλών σοὶ δ’ ἄξιον ἔσται ἀμοιβῆς
ἡ μὲν ἄρ’ ὣς εἰποῦσ’ ἀπέβη γλαυκῶπις Ἀθήνη
ὄρνις δ’ ὣς ἀνόπαια διέπτατο τῷ δ’ ἐνὶ θυμῷ
μᾶλλον ἔτ’ ἢ τὸ πάροιθεν ὁ δὲ φρεσὶν ᾗσι νοήσας
αὐτίκα δὲ μνηστῆρας ἐπῴχετο ἰσόθεος φώς
τοῖσι δ’ ἀοιδὸς ἄειδε περικλυτός οἱ δὲ σιωπῇ
ἥατ’ ἀκούοντες ὁ δ’ Ἀχαιῶν νόστον ἄειδε
τοῦ δ’ ὑπερωιόθεν φρεσὶ σύνθετο θέσπιν ἀοιδὴν
κλίμακα δ’ ὑψηλὴν κατεβήσετο οἷο δόμοιο
ἡ δ’ ὅτε δὴ μνηστῆρας ἀφίκετο δῖα γυναικῶν
ἀμφίπολος δ’ ἄρα οἱ κεδνὴ ἑκάτερθε παρέστη
δακρύσασα δ’ ἔπειτα προσηύδα θεῖον ἀοιδόν
ἔργ’ ἀνδρῶν τε θεῶν τε τά τε κλείουσιν ἀοιδοί
οἶνον πινόντων ταύτης δ’ ἀποπαύε’ ἀοιδῆς
ἀνδρός τοῦ κλέος εὐρὺ καθ’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος
μῆτερ ἐμή τί τ’ ἄρα φθονέεις ἐρίηρον ἀοιδὸν
τέρπειν ὅππῃ οἱ νόος ὄρνυται οὔ νύ τ’ ἀοιδοὶ
τούτῳ δ’ οὐ νέμεσις Δαναῶν κακὸν οἶτον ἀείδειν
τὴν γὰρ ἀοιδὴν μᾶλλον ἐπικλείουσ’ ἄνθρωποι
σοί δ’ ἐπιτολμάτω κραδίη καὶ θυμὸς ἀκούειν
ἐν Τροίῃ πολλοὶ δὲ καὶ ἄλλοι φῶτες ὄλοντο
ἔργον ἐποίχεσθαι μῦθος δ’ ἄνδρεσσι μελήσει
πᾶσι μάλιστα δ’ ἐμοί τοῦ γὰρ κράτος ἔστ’ ἐνὶ οἴκῳ
ἐς δ’ ὑπερῷ’ ἀναβᾶσα σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξὶ
κλαῖεν ἔπειτ’ Ὀδυσῆα φίλον πόσιν ὄφρα οἱ ὕπνον
μνηστῆρες δ’ ὁμάδησαν ἀνὰ μέγαρα σκιόεντα
πάντες δ’ ἠρήσαντο παραὶ λεχέεσσι κλιθῆναι
τοιοῦδ’ οἷος ὅδ’ ἐστί θεοῖς ἐναλίγκιος αὐδήν
ἠῶθεν δ’ ἀγορήνδε καθεζώμεσθα κιόντες
πάντες ἵν’ ὕμιν μῦθον ἀπηλεγέως ἀποείπω
ἐξιέναι μεγάρων ἄλλας δ’ ἀλεγύνετε δαῖτας
ὑμὰ κτήματ’ ἔδοντες ἀμειβόμενοι κατὰ οἴκους
εἰ δ’ ὕμιν δοκέει τόδε λωίτερον καὶ ἄμεινον
κείρετ’ ἐγὼ δὲ θεοὺς ἐπιβώσομαι αἰὲν ἐόντας
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἄρα πάντες ὀδὰξ ἐν χείλεσι φύντες
τὸν δ’ αὖτ’ Ἀντίνοος προσέφη Εὐπείθεος υἱός
Τηλέμαχ’ ἦ μάλα δή σε διδάσκουσιν θεοὶ αὐτοὶ
ὑψαγόρην τ’ ἔμεναι καὶ θαρσαλέως ἀγορεύειν
μὴ σέ γ’ ἐν ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ βασιλῆα Κρονίων
ποιήσειεν ὅ τοι γενεῇ πατρώιόν ἐστιν
τὸν δ’ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα