pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
πέπλον ἔχουσ’ ἐν χερσίν ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζε
μνῆμ’ Ἑλένης χειρῶν πολυηράτου ἐς γάμου ὥρην
σῇ ἀλόχῳ φορέειν τῆος δὲ φίλῃ παρὰ μητρὶ
ὣς εἰποῦσ’ ἐν χερσὶ τίθει ὁ δ’ ἐδέξατο χαίρων
δεξάμενος καὶ πάντα ἑῷ θηήσατο θυμῷ
τοὺς δ’ ἦγε πρὸς δῶμα κάρη ξανθὸς Μενέλαος
ἑζέσθην δ’ ἄρ’ ἔπειτα κατὰ κλισμούς τε θρόνους τε
οἰνοχόει δ’ υἱὸς Μενελάου κυδαλίμοιο
τοὺς δὲ μετ’ Ἀτρεΐδης ἔκιε ξανθὸς Μενέλαος
στῆ δ’ ἵππων προπάροιθε δεδισκόμενος δὲ προσηύδα
εἰπεῖν ἦ γὰρ ἐμοί γε πατὴρ ὣς ἤπιος ἦεν
πάντα τάδ’ ἐλθόντες καταλέξομεν αἲ γὰρ ἐγὼν ὣς
νοστήσας Ἰθάκηνδε κιχὼν Ὀδυσῆ’ ἐνὶ οἴκῳ
εἴποιμ’ ὡς παρὰ σεῖο τυχὼν φιλότητος ἁπάσης
ἥμερον ἐξ αὐλῆς οἱ δ’ ἰΰζοντες ἕποντο
δεξιὸς ἤϊξε πρόσθ’ ἵππων οἱ δὲ ἰδόντες
ἢ νῶϊν τόδ’ ἔφηνε θεὸς τέρας ἦε σοὶ αὐτῷ
ὣς φάτο μερμήριξε δ’ ἀρηΐφιλος Μενέλαος
τὸν δ’ Ἑλένη τανύπεπλος ὑποφθαμένη φάτο μῦθον
ὡς ὅδε χῆν’ ἥρπαξ’ ἀτιταλλομένην ἐνὶ οἴκῳ
ὣς Ὀδυσεὺς κακὰ πολλὰ παθὼν καὶ πόλλ’ ἐπαληθεὶς
ἦ καὶ ἐφ’ ἵπποιϊν μάστιν βάλεν οἱ δὲ μάλ’ ὦκα
μάστιξεν δ’ ἐλάαν τὼ δ’ οὐκ ἄκοντε πετέσθην
αἶψα δ’ ἔπειθ’ ἵκοντο Πύλου αἰπὺ πτολίεθρον
μῦθον ἐμόν ξεῖνοι δὲ διαμπερὲς εὐχόμεθ’ εἶναι
ἥδε δ’ ὁδὸς καὶ μᾶλλον ὁμοφροσύνῃσιν ἐνήσει
μή με παρὲξ ἄγε νῆα διοτρεφές ἀλλὰ λίπ’ αὐτοῦ
μή μ’ ὁ γέρων ἀέκοντα κατάσχῃ ᾧ ἐνὶ οἴκῳ
ἱέμενος φιλέειν ἐμὲ δὲ χρεὼ θᾶσσον ἱκέσθαι
ὣς φάτο Νεστορίδης δ’ ἄρ’ ἑῷ συμφράσσατο θυμῷ
στρέψ’ ἵππους ἐπὶ νῆα θοὴν καὶ θῖνα θαλάσσης
νηῒ δ’ ἐνὶ πρύμνῃ ἐξαίνυτο κάλλιμα δῶρα
πρὶν ἐμὲ οἴκαδ’ ἱκέσθαι ἀπαγγεῖλαί τε γέροντι
οἷος κείνου θυμὸς ὑπέρβιος οὔ σε μεθήσει
ἀλλ’ αὐτὸς καλέων δεῦρ’ εἴσεται οὐδέ ἕ φημι
ἂψ Πυλίων εἰς ἄστυ θοῶς δ’ ἄρα δώμαθ’ ἵκανε
Τηλέμαχος δ’ ἑτάροισιν ἐποτρύνων ἐκέλευσεν
ἐγκοσμεῖτε τὰ τεύχε’ ἑταῖροι νηῒ μελαίνῃ
αὐτοί τ’ ἀμβαίνωμεν ἵνα πρήσσωμεν ὁδοῖο
αἶψα δ’ ἄρ’ εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληῗσι καθῖζον
ἦ τοι ὁ μὲν τὰ πονεῖτο καὶ εὔχετο θῦε δ’ Ἀθήνῃ
ὃς πρὶν μέν ποτ’ ἔναιε Πύλῳ ἔνι μητέρι μήλων
ἀφνειὸς Πυλίοισι μέγ’ ἔξοχα δώματα ναίων
δὴ τότε γ’ ἄλλων δῆμον ἀφίκετο πατρίδα φεύγων
εἶχε βίῃ ὁ δὲ τῆος ἐνὶ μεγάροις Φυλάκοιο
δεσμῷ ἐν ἀργαλέῳ δέδετο κρατέρ’ ἄλγεα πάσχων
ἀλλ’ ὁ μὲν ἔκφυγε κῆρα καὶ ἤλασε βοῦς ἐριμύκους
ἠγάγετο πρὸς δώμαθ’ ὁ δ’ ἄλλων ἵκετο δῆμον
ναιέμεναι πολλοῖσιν ἀνάσσοντ’ Ἀργείοισιν
ἔνθα δ’ ἔγημε γυναῖκα καὶ ὑψερεφὲς θέτο δῶμα
γείνατο δ’ Ἀντιφάτην καὶ Μάντιον υἷε κραταιώ
αὐτὰρ Ὀϊκλείης λαοσσόον Ἀμφιάραον
ὃν περὶ κῆρι φίλει Ζεύς τ’ αἰγίοχος καὶ Ἀπόλλων
παντοίην φιλότητ’ οὐδ’ ἵκετο γήραος οὐδόν
ἀλλ’ ὄλετ’ ἐν Θήβῃσι γυναίων εἵνεκα δώρων
τοῦ δ’ υἱεῖς ἐγένοντ’ Ἀλκμαίων Ἀμφίλοχός τε
ἀλλ’ ἦ τοι Κλεῖτον χρυσόθρονος ἥρπασεν Ἠὼς
θῆκε βροτῶν ὄχ’ ἄριστον ἐπεὶ θάνεν Ἀμφιάραος
ὅς ῥ’ Ὑπερησίηνδ’ ἀπενάσσατο πατρὶ χολωθείς
ἔνθ’ ὅ γε ναιετάων μαντεύετο πᾶσι βροτοῖσιν
τοῦ μὲν ἄρ’ υἱὸς ἐπῆλθε Θεοκλύμενος δ’ ὄνομ’ ἦεν
ὃς τότε Τηλεμάχου πέλας ἵστατο τὸν δ’ ἐκίχανεν
σπένδοντ’ εὐχόμενόν τε θοῇ παρὰ νηῒ μελαίνῃ
ὦ φίλ’ ἐπεί σε θύοντα κιχάνω τῷδ’ ἐνὶ χώρῳ
λίσσομ’ ὑπὲρ θυέων καὶ δαίμονος αὐτὰρ ἔπειτα
σῆς τ’ αὐτοῦ κεφαλῆς καὶ ἑταίρων οἵ τοι ἕπονται
εἰπέ μοι εἰρομένῳ νημερτέα μηδ’ ἐπικεύσῃς
εἴ ποτ’ ἔην νῦν δ’ ἤδη ἀπέφθιτο λυγρῷ ὀλέθρῳ
ἦλθον πευσόμενος πατρὸς δὴν οἰχομένοιο
τὸν δ’ αὖτε προσέειπε Θεοκλύμενος θεοειδής
Ἄργος ἀν’ ἱππόβοτον μέγα δὲ κρατέουσιν Ἀχαιῶν
φεύγω ἐπεί νύ μοι αἶσα κατ’ ἀνθρώπους ἀλάλησθαι
οὐ μὲν δή σ’ ἐθέλοντά γ’ ἀπώσω νηὸς ἐΐσης
ἀλλ’ ἕπευ αὐτὰρ κεῖθι φιλήσεαι οἷά κ’ ἔχωμεν
καὶ τό γ’ ἐπ’ ἰκριόφιν τάνυσεν νεὸς ἀμφιελίσσης
ἂν δὲ καὶ αὐτὸς νηὸς ἐβήσετο ποντοπόροιο
ἐν πρύμνῃ δ’ ἄρ’ ἔπειτα καθέζετο πὰρ δὲ οἷ αὐτῷ
εἷσε Θεοκλύμενον τοὶ δὲ πρυμνήσι’ ἔλυσαν
ὅπλων ἅπτεσθαι τοὶ δ’ ἐσσυμένως ἐπίθοντο
ἕλκον δ’ ἱστία λευκὰ ἐϋστρέπτοισι βοεῦσι
λάβρον ἐπαιγίζοντα δι’ αἰθέρος ὄφρα τάχιστα
ἠδὲ παρ’ Ἤλιδα δῖαν ὅθι κρατέουσιν Ἐπειοί
ἔνθεν δ’ αὖ νήσοισιν ἐπιπροέηκε θοῇσιν
τὼ δ’ αὖτ’ ἐν κλισίῃ Ὀδυσεὺς καὶ δῖος ὑφορβὸς
ἤ μιν ἔτ’ ἐνδυκέως φιλέοι μεῖναί τε κελεύοι
ἀλλά μοι εὖ θ’ ὑπόθευ καὶ ἅμ’ ἡγεμόν’ ἐσθλὸν ὄπασσον
ὅς κέ με κεῖσ’ ἀγάγῃ κατὰ δὲ πτόλιν αὐτὸς ἀνάγκῃ
καί κ’ ἐλθὼν πρὸς δώματ’ Ὀδυσσῆος θείοιο
καί κε μνηστήρεσσιν ὑπερφιάλοισι μιγείην
εἴ μοι δεῖπνον δοῖεν ὀνείατα μυρί’ ἔχοντες
αἶψά κεν εὖ δρώοιμι μετὰ σφίσιν ἅσσ’ ἐθέλοιεν
πῦρ τ’ εὖ νηῆσαι διά τε ξύλα δανὰ κεάσσαι
δαιτρεῦσαί τε καὶ ὀπτῆσαι καὶ οἰνοχοῆσαι
τὸν δὲ μέγ’ ὀχθήσας προσέφης Εὔμαιε συβῶτα
ἔπλετο ἦ σύ γε πάγχυ λιλαίεαι αὐτόθ’ ὀλέσθαι
οὔ τοι τοιοίδ’ εἰσὶν ὑποδρηστῆρες ἐκείνων
σίτου καὶ κρειῶν ἠδ’ οἴνου βεβρίθασιν
ἀλλὰ μέν’ οὐ γάρ τίς τοι ἀνιᾶται παρεόντι
οὔτ’ ἐγὼ οὔτε τις ἄλλος ἑταίρων οἵ μοι ἔασιν
πέμψει δ’ ὅππη σε κραδίη θυμός τε κελεύει
τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς
ὡς ἐμοί ὅττι μ’ ἔπαυσας ἄλης καὶ ὀϊζύος αἰνῆς
πλαγκτοσύνης δ’ οὐκ ἔστι κακώτερον ἄλλο βροτοῖσιν
ἀλλ’ ἕνεκ’ οὐλομένης γαστρὸς κακὰ κήδε’ ἔχουσιν
ἀνέρες ὅν τιν’ ἵκηται ἄλη καὶ πῆμα καὶ ἄλγος
νῦν δ’ ἐπεὶ ἰσχανάᾳς μεῖναι τέ με κεῖνον ἄνωγας
εἴπ’ ἄγε μοι περὶ μητρὸς Ὀδυσσῆος θείοιο
πατρός θ’ ὃν κατέλειπεν ἰὼν ἐπὶ γήραος οὐδῷ
ἤ που ἔτι ζώουσιν ὑπ’ αὐγὰς ἠελίοιο
τὸν δ’ αὖτε προσέειπε συβώτης ὄρχαμος ἀνδρὼν
Λαέρτης μὲν ἔτι ζώει Διὶ δ’ εὔχεται αἰεὶ
κουριδίης τ’ ἀλόχοιο δαΐφρονος ἥ ἑ μάλιστα
ἤκαχ’ ἀποφθιμένη καὶ ἐν ὠμῷ γήραϊ θῆκεν
ἡ δ’ ἄχεϊ οὗ παιδὸς ἀπέφθιτο κυδαλίμοιο
λευγαλέῳ θανάτῳ ὡς μὴ θάνοι ὅς τις ἐμοί γε
οὕνεκά μ’ αὐτὴ θρέψεν ἅμα Κτιμένῃ τανυπέπλῳ
θυγατέρ’ ἰφθίμῃ τὴν ὁπλοτάτην τέκε παίδων
τῇ ὁμοῦ ἐτρεφόμην ὀλίγον δέ τί μ’ ἧσσον ἐτίμα
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ἥβην πολυήρατον ἱκόμεθ’ ἄμφω
τὴν μὲν ἔπειτα Σάμηνδ’ ἔδοσαν καὶ μυρί’ ἕλοντο
αὐτὰρ ἐμὲ χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματ’ ἐκείνη
καλὰ μάλ’ ἀμφιέσασα ποσὶν δ’ ὑποδήματα δοῦσα
νῦν δ’ ἤδη τούτων ἐπιδεύομαι ἀλλά μοι αὐτῷ
τῶν ἔφαγόν τ’ ἔπιόν τε καὶ αἰδοίοισιν ἔδωκα
ἐκ δ’ ἄρα δεσποίνης οὐ μείλιχον ἔστιν ἀκοῦσαι
οὔτ’ ἔπος οὔτε τι ἔργον ἐπεὶ κακὸν ἔμπεσεν οἴκῳ
ἀγρόνδ’ οἷά τε θυμὸν ἀεὶ δμώεσσιν ἰαίνει
ἦ σέ γε μουνωθέντα παρ’ οἴεσιν ἢ παρὰ βουσὶν
ἄνδρες δυσμενέες νηυσὶν λάβον ἠδ’ ἐπέρασσαν
τοῦδ’ ἀνδρὸς πρὸς δώμαθ’ ὁ δ’ ἄξιον ὦνον ἔδωκε
τὸν δ’ αὖτε προσέειπε συβώτης ὄρχαμος ἀνδρῶν
ἔστι δὲ τερπομένοισιν ἀκούειν οὐδέ τί σε χρή
τῶν δ’ ἄλλων ὅτινα κραδίη καὶ θυμὸς ἀνώγει
εὑδέτω ἐξελθών ἅμα δ’ ἠοῖ φαινομένηφι
δειπνήσας ἅμ’ ὕεσσιν ἀνακτορίῃσιν ἑπέσθω
νῶϊ δ’ ἐνὶ κλισίῃ πίνοντέ τε δαινυμένω τε
ὅς τις δὴ μάλα πολλὰ πάθῃ καὶ πόλλ’ ἐπαληθῇ
οὔ τι περιπληθὴς λίην τόσον ἀλλ’ ἀγαθὴ μέν
πείνη δ’ οὔ ποτε δῆμον ἐσέρχεται οὐδέ τις ἄλλη
ἀλλ’ ὅτε γηράσκωσι πόλιν κάτα φῦλ’ ἀνθρώπων
τῇσιν δ’ ἀμφοτέρῃσι πατὴρ ἐμὸς ἐμβασίλευε
τρῶκται μυρί’ ἄγοντες ἀθύρματα νηῒ μελαίνῃ
ἔσκε δὲ πατρὸς ἐμοῖο γυνὴ Φοίνισσ’ ἐνὶ οἴκῳ
καλή τε μεγάλη τε καὶ ἀγλαὰ ἔργα ἰδυῖα
τὴν δ’ ἄρα Φοίνικες πολυπαίπαλοι ἠπερόπευον
θηλυτέρῃσι γυναιξί καὶ ἥ κ’ εὐεργὸς ἔῃσιν
κούρη δ’ εἴμ’ Ἀρύβαντος ἐγὼ ῥυδὸν ἀφνειοῖο
ἀλλά μ’ ἀνήρπαξαν Τάφιοι ληΐστορες ἄνδρες
ἀγρόθεν ἐρχομένην πέρασαν δέ τε δεῦρ’ ἀγαγόντες
τὴν δ’ αὖτε προσέειπεν ἀνήρ ὃς ἐμίσγετο λάθρη
ἦ ῥά κε νῦν πάλιν αὖτις ἅμ’ ἡμῖν οἴκαδ’ ἕποιο
ὄφρα ἴδῃ πατρὸς καὶ μητέρος ὑψερεφὲς δῶ
αὐτούς τ’ ἦ γὰρ ἔτ’ εἰσὶ καὶ ἀφνειοὶ καλέονται
τὸν δ’ αὖτε προσέειπε γυνὴ καὶ ἀμείβετο μύθῳ
εἴη κεν καὶ τοῦτ’ εἴ μοι ἐθέλοιτέ γε ναῦται
ὅρκῳ πιστωθῆναι ἀπήμονά μ’ οἴκαδ’ ἀπάξειν
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἄρα πάντες ἐπώμνυον ὡς ἐκέλευεν
τοῖς δ’ αὖτις μετέειπε γυνὴ καὶ ἀμείβετο μύθῳ
ἐλθὼν ἐξείπῃ ὁ δ’ ὀϊσάμενος καταδήσῃ
δεσμῷ ἐν ἀργαλέῳ ὑμῖν δ’ ἐπιφράσσετ’ ὄλεθρον
ἀλλ’ ἔχετ’ ἐν φρεσὶ μῦθον ἐπείγετε δ’ ὦνον ὁδαίων
ἀλλ’ ὅτε κεν δὴ νηῦς πλείη βιότοιο γένηται
ἀγγελίη μοι ἔπειτα θοῶς ἐς δώμαθ’ ἱκέσθω
οἴσω γὰρ καὶ χρυσόν ὅτις χ’ ὑποχείριος ἔλθῃ
καὶ δέ κεν ἄλλ’ ἐπίβαθρον ἐγὼν ἐθέλουσά γε δοίην
τόν κεν ἄγοιμ’ ἐπὶ νηός ὁ δ’ ὑμῖν μυρίον ὦνον
ἄλφοι ὅπῃ περάσητε κατ’ ἀλλοθρόους ἀνθρώπους
ἡ μὲν ἄρ’ ὣς εἰποῦσ’ ἀπέβη πρὸς δώματα καλά
οἱ δ’ ἐνιαυτὸν ἅπαντα παρ’ ἡμῖν αὖθι μένοντες
ἀλλ’ ὅτε δὴ κοίλη νηῦς ἤχθετο τοῖσι νέεσθαι
καὶ τότ’ ἄρ’ ἄγγελον ἧκαν ὃς ἀγγείλειε γυναικί
ἤλυθ’ ἀνὴρ πολύϊδρις ἐμοῦ πρὸς δώματα πατρὸς
χρύσεον ὅρμον ἔχων μετὰ δ’ ἠλέκτροισιν ἔερτο
τὸν μὲν ἄρ’ ἐν μεγάρῳ δμῳαὶ καὶ πότνια μήτηρ
χερσίν τ’ ἀμφαφόωντο καὶ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶντο
ἦ τοι ὁ καννεύσας κοίλην ἐπὶ νῆα βεβήκει
ἡ δ’ ἐμὲ χειρὸς ἑλοῦσα δόμων ἐξῆγε θύραζε
εὗρε δ’ ἐνὶ προδόμῳ ἠμὲν δέπα ἠδὲ τραπέζας
ἀνδρῶν δαιτυμόνων οἵ μευ πατέρ’ ἀμφεπένοντο
οἱ μὲν ἄρ’ ἐς θῶκον πρόμολον δήμοιό τε φῆμιν
ἡ δ’ αἶψα τρί’ ἄλεισα κατακρύψασ’ ὑπὸ κόλπῳ
ἡμεῖς δ’ ἐς λιμένα κλυτὸν ἤλθομεν ὦκα κιόντες
ἔνθ’ ἄρα Φοινίκων ἀνδρῶν ἦν ὠκύαλος νηῦς
οἱ μὲν ἔπειτ’ ἀναβάντες ἐπέπλεον ὑγρὰ κέλευθα
τὴν μὲν ἔπειτα γυναῖκα βάλ’ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα
ἄντλῳ δ’ ἐνδούπησε πεσοῦσ’ ὡς εἰναλίη κήξ
τοὺς δ’ Ἰθάκῃ ἐπέλασσε φέρων ἄνεμός τε καὶ ὕδωρ
τὸν δ’ αὖ διογενὴς Ὀδυσεὺς ἠμείβετο μύθῳ
Εὔμαι’ ἦ μάλα δή μοι ἐνὶ φρεσὶ θυμὸν ὄρινας
ἀλλ’ ἦ τοι σοὶ μὲν παρὰ καὶ κακῷ ἐσθλὸν ἔθηκε
Ζεύς ἐπεὶ ἀνδρὸς δώματ’ ἀφίκεο πολλὰ μογήσας
ἐνδυκέως ζώεις δ’ ἀγαθὸν βίον αὐτὰρ ἐγώ γε
πολλὰ βροτῶν ἐπὶ ἄστε’ ἀλώμενος ἐνθάδ’ ἱκάνω
καδδραθέτην δ’ οὐ πολλὸν ἐπὶ χρόνον ἀλλὰ μίνυνθα
αἶψα γὰρ Ἠὼς ἦλθεν ἐΰθρονος οἱ δ’ ἐπὶ χέρσου
Τηλεμάχου ἕταροι λύον ἱστία κὰδ δ’ ἕλον ἱστὸν
καρπαλίμως τὴν δ’ εἰς ὅρμον προέρυσσαν ἐρετμοῖς
δεῖπνόν τ’ ἐντύνοντο κερῶντό τε αἴθοπα οἶνον
ὑμεῖς μὲν νῦν ἄστυδ’ ἐλαύνετε νῆα μέλαιναν
ἑσπέριος δ’ εἰς ἄστυ ἰδὼν ἐμὰ ἔργα κάτειμι
δαῖτ’ ἀγαθὴν κρειῶν τε καὶ οἴνου ἡδυπότοιο
πῆ γὰρ ἐγώ φίλε τέκνον ἴω τεῦ δώμαθ’ ἵκωμαι
ἄλλως μέν σ’ ἂν ἐγώ γε καὶ ἡμέτερόνδε κελοίμην
ἔρχεσθ’ οὐ γάρ τι ξενίων ποθή ἀλλὰ σοὶ αὐτῷ
ὄψεται οὐ μὲν γάρ τι θαμὰ μνηστῆρσ’ ἐνὶ οἴκῳ
φαίνεται ἀλλ’ ἀπὸ τῶν ὑπερωΐῳ ἱστὸν ὑφαίνει
μητέρ’ ἐμὴν γαμέειν καὶ Ὀδυσσῆος γέρας ἕξειν
εἴ κέ σφι πρὸ γάμοιο τελευτήσει κακὸν ἦμαρ
Τηλέμαχ’ οὔ τοι ἄνευ θεοῦ ἔπτατο δεξιὸς ὄρνις
ἔγνων γάρ μιν ἐσάντα ἰδὼν οἰωνὸν ἐόντα
ὑμετέρου δ’ οὐκ ἔστι γένος βασιλεύτερον ἄλλο
ἐν δήμῳ Ἰθάκης ἀλλ’ ὑμεῖς καρτεροὶ αἰεί
αἲ γὰρ τοῦτο ξεῖνε ἔπος τετελεσμένον εἴη
τῷ κε τάχα γνοίης φιλότητά τε πολλά τε δῶρα
ἦ καὶ Πείραιον προσεφώνεε πιστὸν ἑταῖρον
πείθῃ ἐμῶν ἑτάρων οἵ μοι Πύλον εἰς ἅμ’ ἕποντο
τὸν δ’ αὖ Πείραιος δουρικλυτὸς ἀντίον ηὔδα
Τηλέμαχ’ εἰ γάρ κεν σὺ πολὺν χρόνον ἐνθάδε μίμνοι
τόνδε τ’ ἐγὼ κομιῶ ξενίων δέ οἱ οὐ ποθὴ ἔσται
ὣς εἰπὼν ἐπὶ νηὸς ἔβη ἐκέλευσε δ’ ἑταίρους
οἱ δ’ αἶψ’ εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληῗσι καθῖζον
Τηλέμαχος δ’ ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα
νηὸς ἀπ’ ἰκριόφιν τοὶ δὲ πρυμνήσι’ ἔλυσαν
τὸν δ’ ὦκα προβιβάντα πόδες φέρον ὄφρ’ ἵκετ’ αὐλήν
ἐντύνοντο ἄριστον ἅμ’ ἠοῖ κηαμένω πῦρ
ἔκπεμψάν τε νομῆας ἅμ’ ἀγρομένοισι σύεσσι
οὐδ’ ὕλαον προσιόντα νόησε δὲ δῖος Ὀδυσσεὺς
αἶψα δ’ ἄρ’ Εὔμαιον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα
Εὔμαι’ ἦ μάλα τίς τοι ἐλεύσεται ἐνθάδ’ ἑταῖρος
ἀλλὰ περισσαίνουσι ποδῶν δ’ ὑπὸ δοῦπον ἀκούω
ἔστη ἐνὶ προθύροισι ταφὼν δ’ ἀνόρουσε συβώτης
ἐκ δ’ ἄρα οἱ χειρῶν πέσον ἄγγεα τοῖς ἐπονεῖτο
κιρνὰς αἴθοπα οἶνον ὁ δ’ ἀντίος ἦλθεν ἄνακτος
χεῖράς τ’ ἀμφοτέρας θαλερὸν δέ οἱ ἔκπεσε δάκρυ
ἐλθόντ’ ἐξ ἀπίης γαίης δεκάτῳ ἐνιαυτῷ
μοῦνον τηλύγετον τῷ ἔπ’ ἄλγεα πολλὰ μογήσῃ
ἦλθες Τηλέμαχε γλυκερὸν φάος οὔ σ’ ἔτ’ ἐγώ γε
ἀλλ’ ἄγε νῦν εἴσελθε φίλον τέκος ὄφρα σε θυμῷ
τέρψομαι εἰσορόων νέον ἄλλοθεν ἔνδον ἐόντα
οὐ μὲν γάρ τι θάμ’ ἀγρὸν ἐπέρχεαι οὐδὲ νομῆας
ἀλλ’ ἐπιδημεύεις ὣς γάρ νύ τοι εὔαδε θυμῷ
ἔσσεται οὕτως ἄττα σέθεν δ’ ἕνεκ’ ἐνθάδ’ ἱκάνω
ὄφρα σέ τ’ ὀφθαλμοῖσιν ἴδω καὶ μῦθον ἀκούσω
ἤ μοι ἔτ’ ἐν μεγάροις μήτηρ μένει ἦέ τις ἤδη
ἀνδρῶν ἄλλος ἔγημεν Ὀδυσσῆος δέ που εὐνὴ
χήτει ἐνευναίων κάκ’ ἀράχνια κεῖται ἔχουσα
αὐτὰρ ὅ γ’ εἴσω ἴεν καὶ ὑπέρβη λάϊνον οὐδόν
τῷ δ’ ἕδρης ἐπιόντι πατὴρ ὑπόειξεν Ὀδυσσεύς
Τηλέμαχος δ’ ἑτέρωθεν ἐρήτυε φώνησέν τε
ἧσ’ ὦ ξεῖν’ ἡμεῖς δὲ καὶ ἄλλοθι δήομεν ἕδρην
σταθμῷ ἐν ἡμετέρῳ πάρα δ’ ἀνὴρ ὃς καταθήσει
ὣς φάθ’ ὁ δ’ αὖτις ἰὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετο τῷ δὲ συβώτης
ἔνθα καθέζετ’ ἔπειτα Ὀδυσσῆος φίλος υἱός
τοῖσιν δ’ αὖ κρειῶν πίνακας παρέθηκε συβώτης
σῖτον δ’ ἐσσυμένως παρενήνεεν ἐν κανέοισιν
ἄττα πόθεν τοι ξεῖνος ὅδ’ ἵκετο πῶς δέ ἑ ναῦται
οὐ μὲν γάρ τί ἑ πεζὸν ὀΐομαι ἐνθάδ’ ἱκέσθαι
νῦν αὖ Θεσπρωτῶν ἀνδρῶν ἐκ νηὸς ἀποδρὰς
ἤλυθ’ ἐμὸν πρὸς σταθμόν ἐγὼ δέ τοι ἐγγυαλίξω
Εὔμαι’ ἦ μάλα τοῦτο ἔπος θυμαλγὲς ἔειπες
μητρὶ δ’ ἐμῇ δίχα θυμὸς ἐνὶ φρεσὶ μερμηρίζει
ἢ αὐτοῦ παρ’ ἐμοί τε μένῃ καὶ δῶμα κομίζῃ
εὐνήν τ’ αἰδομένη πόσιος δήμοιό τε φῆμιν
ἦ ἤδη ἅμ’ ἕπηται Ἀχαιῶν ὅς τις ἄριστος
ἀλλ’ ἦ τοὶ τὸν ξεῖνον ἐπεὶ τεὸν ἵκετο δῶμα
πέμψω δ’ ὅππη μιν κραδίη θυμός τε κελεύει
εἰ δ’ ἐθέλεις σὺ κόμισσον ἐνὶ σταθμοῖσιν ἐρύξας
εἵματα δ’ ἐνθάδ’ ἐγὼ πέμψω καὶ σῖτον ἅπαντα
κεῖσε δ’ ἂν οὔ μιν ἐγώ γε μετὰ μνηστῆρας ἐῷμι
μή μιν κερτομέωσιν ἐμοὶ δ’ ἄχος ἔσσεται αἰνόν
πρῆξαι δ’ ἀργαλέον τι μετὰ πλεόνεσσιν ἐόντα
ὦ φίλ’ ἐπεί θήν μοι καὶ ἀμείψασθαι θέμις ἐστίν
ἦ μάλα μευ καταδάπτετ’ ἀκούοντος φίλον ἦτορ
αἲ γάρ ἐγὼν οὕτω νέος εἴην τῷδ’ ἐπὶ θυμῷ
αὐτίκ’ ἔπειτ’ ἀπ’ ἐμεῖο κάρη τάμοι ἀλλότριος φώς
ἐλθὼν ἐς μέγαρον Λαερτιάδεω Ὀδυσῆος
εἰ δ’ αὖ με πληθυῖ δαμασαίατο μοῦνον ἐόντα
βουλοίμην κ’ ἐν ἐμοῖσι κατακτάμενος μεγάροισι
τεθνάμεν ἢ τάδε γ’ αἰὲν ἀεικέα ἔργ’ ὁράασθαι
ὧδε γὰρ ἡμετέρην γενεὴν μούνωσε Κρονίων
μοῦνον δ’ αὖτ’ Ὀδυσῆα πατὴρ τέκεν αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
μοῦνον ἔμ’ ἐν μεγάροισι τεκὼν λίπεν οὐδ’ ἀπόνητο
τῷ νῦν δυσμενέες μάλα μυρίοι εἴσ’ ἐνὶ οἴκῳ
ἠδ’ ὅσσοι κραναὴν Ἰθάκην κάτα κοιρανέουσι
ἄττα σὺ δ’ ἔρχεο θᾶσσον ἐχέφρονι Πηνελοπείῃ
εἴφ’ ὅτι οἱ σῶς εἰμὶ καὶ ἐκ Πύλου εἰλήλουθα
οἴῃ ἀπαγγείλας τῶν δ’ ἄλλων μή τις Ἀχαιῶν
γιγνώσκω φρονέω τά γε δὴ νοέοντι κελεύεις
ἦ καὶ Λαέρτῃ αὐτὴν ὁδὸν ἄγγελος ἔλθω
δυσμόρῳ ὃς τῆος μὲν Ὀδυσσῆος μέγ’ ἀχεύων
ἔργα τ’ ἐποπτεύεσκε μετὰ δμώων τ’ ἐνὶ οἴκῳ
πῖνε καὶ ἦσθ’ ὅτε θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἀνώγοι
οὐδ’ ἐπὶ ἔργα ἰδεῖν ἀλλὰ στοναχῇ τε γόῳ τε
ἧσται ὀδυρόμενος φθινύθει δ’ ἀμφ’ ὀστεόφι χρώς
ἄλγιον ἀλλ’ ἔμπης μιν ἐάσομεν ἀχνύμενοί περ
ἀλλὰ σύ γ’ ἀγγείλας ὀπίσω κίε μηδὲ κατ’ ἀγροὺς
πλάζεσθαι μετ’ ἐκεῖνον ἀτὰρ πρὸς μητέρα εἰπεῖν
ἦ ῥα καὶ ὦρσε συφορβόν ὁ δ’ εἵλετο χερσὶ πέδιλα
δησάμενος δ’ ὑπὸ ποσσὶ πόλινδ’ ἴεν οὐδ’ ἄρ’ Ἀθήνην
ἀλλ’ ἥ γε σχεδὸν ἦλθε δέμας δ’ ἤϊκτο γυναικὶ
στῆ δὲ κατ’ ἀντίθυρον κλισίης Ὀδυσῆϊ φανεῖσα
οὐδ’ ἄρα Τηλέμαχος ἴδεν ἀντίον οὐδ’ ἐνόησεν
οὐ γὰρ πω πάντεσσι θεοὶ φαίνονται ἐναργεῖς
ἀλλ’ Ὀδυσεύς τε κύνες τε ἴδον καί ῥ’ οὐχ ὑλάοντο
κνυζηθμῷ δ’ ἑτέρωσε διὰ σταθμοῖο φόβηθεν
ἡ δ’ ἄρ’ ἐπ’ ὀφρύσι νεῦσε νόησε δὲ δῖος Ὀδυσσεύς
ἐκ δ’ ἦλθεν μεγάροιο παρὲκ μέγα τειχίον αὐλῆς
στῆ δὲ πάροιθ’ αὐτῆς τὸν δὲ προσέειπεν Ἀθήνη
ἤδη νῦν σῷ παιδὶ ἔπος φάο μηδ’ ἐπίκευθε
ὡς ἄν μνηστῆρσιν θάνατον καὶ κῆρ’ ἀραρόντε
ἔρχησθον προτὶ ἄστυ περικλυτόν οὐδ’ ἐγὼ αὐτὴ
ἦ καὶ χρυσείῃ ῥάβδῳ ἐπεμάσσατ’ Ἀθήνη
θῆκ’ ἀμφὶ στήθεσσι δέμας δ’ ὤφελλε καὶ ἥβην
ἂψ δὲ μελαγχροιὴς γένετο γναθμοὶ δὲ τάνυσθεν
κυάνεαι δ’ ἐγένοντο γενειάδες ἀμφὶ γένειον
ἡ μὲν ἄρ’ ὣς ἔρξασα πάλιν κίεν αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
ταρβήσας δ’ ἑτέρωσε βάλ’ ὄμματα μὴ θεὸς εἴη
ἄλλα δὲ εἵματ’ ἔχεις καί τοι χρὼς οὐκέθ’ ὁμοῖος
ἀλλ’ ἵληθ’ ἵνα τοι κεχαρισμένα δώομεν ἱρὰ
ἠδὲ χρύσεα δῶρα τετυγμένα φείδεο δ’ ἡμέων
οὔ τίς τοι θεός εἰμι τί μ’ ἀθανάτοισιν ἐΐσκεις
δάκρυον ἧκε χαμᾶζε πάρος δ’ ἔχε νωλεμὲς αἰεί
Τηλέμαχος δ’ οὐ γάρ πω ἐπείθετο ὃν πατέρ’ εἶναι
οὐ σύ γ’ Ὀδυσσεύς ἐσσι πατὴρ ἐμός ἀλλά με δαίμων
θέλγει ὄφρ’ ἔτι μᾶλλον ὀδυρόμενος στεναχίζω
ᾧ αὐτοῦ γε νόῳ ὅτε μὴ θεὸς αὐτὸς ἐπελθὼν
Τηλέμαχ’ οὔ σε ἔοικε φίλον πατέρ’ ἔνδον ἐόντα
οὔτε τι θαυμάζειν περιώσιον οὔτ’ ἀγάασθαι
οὐ μὲν γάρ τοι ἔτ’ ἄλλος ἐλεύσεται ἐνθάδ’ Ὀδυσσεύς
ἀλλ’ ὅδ’ ἐγὼ τοιόσδε παθὼν κακά πολλὰ δ’ ἀληθείς
ἄλλοτε μὲν πτωχῷ ἐναλίγκιον ἄλλοτε δ’ αὖτε
ἀνδρὶ νέῳ καὶ καλὰ περὶ χροῒ εἵματ’ ἔχοντι
ὣς ἄρα φωνήσας κατ’ ἄρ’ ἕζετο Τηλέμαχος δὲ
ἀμφιχυθεὶς πατέρ’ ἐσθλὸν ὀδύρετο δάκρυα λείβων
ἀμφοτέροισι δὲ τοῖσιν ὑφ’ ἵμερος ὦρτο γόοιο
κλαῖον δὲ λιγέως ἀδινώτερον ἤ τ’ οἰωνοί
ὣς ἄρα τοί γ’ ἐλεεινὸν ὑπ’ ὀφρύσι δάκρυον εἶβον
εἰ μὴ Τηλέμαχος προσεφώνεεν ὃν πατέρ’ αἶψα
Φαίηκές μ’ ἄγαγον ναυσίκλυτοι οἵ τε καὶ ἄλλους
καί μ’ εὕδοντ’ ἐν νηῒ θοῇ ἐπὶ πόντον ἄγοντες
νῦν αὖ δεῦρ’ ἱκόμην ὑποθημοσύνῃσιν Ἀθήνης
ἀλλ’ ἄγε μοι μνηστῆρας ἀριθμήσας κατάλεξον
ὄφρ’ εἰδέω ὅσσοι τε καὶ οἵ τινες ἀνέρες εἰσί
φράσσομαι ἤ κεν νῶϊ δυνησόμεθ’ ἀντιφέρεσθαι
μούνω ἄνευθ’ ἄλλων ἦ καὶ διζησόμεθ’ ἄλλους
ὦ πάτερ ἦ τοι σεῖο μέγα κλέος αἰὲν ἄκουον
χεῖράς τ’ αἰχμητὴν ἔμεναι καὶ ἐπίφρονα βουλήν
ἀλλὰ λίην μέγα εἶπες ἄγη μ’ ἔχει οὐδέ κεν εἴη
μνηστήρων δ’ οὔτ’ ἂρ δεκὰς ἀτρεκὲς οὔτε δύ’ οἶαι
ἀλλὰ πολὺ πλέονες τάχα δ’ εἴσεαι ἐνθάδ’ ἀριθμόν
ἐκ δ’ αὐτῆς Ἰθάκης δυοκαίδεκα πάντες ἄριστοι
καί σφιν ἅμ’ ἐστὶ Μέδων κῆρυξ καὶ θεῖος ἀοιδὸς
τῶν εἴ κεν πάντων ἀντήσομεν ἔνδον ἐόντων
ἀλλὰ σύ γ’ εἰ δύνασαί τιν’ ἀμύντορα μερμηρίξαι
καὶ φράσαι ἤ κεν νῶϊν Ἀθήνη σὺν Διὶ πατρὶ
ἀρκέσει ἦέ τιν’ ἄλλον ἀμύντορα μερμηρίξω
ἐσθλώ τοι τούτω γ’ ἐπαμύντορε τοὺς ἀγορεύεις
ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν ἔρχευ ἅμ’ ἠοῖ φαινομένηφιν
εἰ δέ μ’ ἀτιμήσουσι δόμον κάτα σὸν δὲ φίλον κῆρ
ἢ βέλεσι βάλλωσι σὺ δ’ εἰσορόων ἀνέχεσθαι
ἀλλ’ ἦ τοι παύεσθαι ἀνωγέμεν ἀφροσυνάων
νεύσω μέν τοι ἐγὼ κεφαλῇ σὺ δ’ ἔπειτα νοήσας
ὅσσα τοι ἐν μεγάροισιν Ἀρήϊα τεύχεα κεῖται
πάντα μάλ’ αὐτὰρ μνηστῆρας μαλακοῖς ἐπέεσσι
παρφάσθαι ὅτε κέν σε μεταλλῶσιν ποθέοντες
ἐκ καπνοῦ κατέθηκ’ ἐπεὶ οὐκέτι τοῖσιν ἐῴκει
ἀλλὰ κατῄκισται ὅσσον πυρὸς ἵκετ’ ἀϋτμή
πρὸς δ’ ἔτι καὶ τόδε μεῖζον ἐνὶ φρεσὶ θῆκε Κρονίων
νῶϊν δ’ οἴοισιν δύο φάσγανα καὶ δύο δοῦρε
ὡς ἂν ἐπιθύσαντες ἑλοίμεθα τοὺς δέ κ’ ἔπειτα
εἰ ἐτεόν γ’ ἐμός ἐσσι καὶ αἵματος ἡμετέροιο
μή τις ἔπειτ’ Ὀδυσῆος ἀκουσάτω ἔνδον ἐόντος
μήτ’ οὖν Λαέρτης ἴστω τό γε μήτε συβώτης
μήτε τις οἰκήων μήτ’ αὐτὴ Πηνελόπεια
ἀλλ’ οἶοι σύ τ’ ἐγώ τε γυναικῶν γνώομεν ἰθύν
ἠμὲν ὅπου τις νῶϊ τίει καὶ δείδιε θυμῷ
ἠδ’ ὅτις οὐκ ἀλέγει σὲ δ’ ἀτιμᾷ τοῖον ἐόντα
τὸν δ’ ἀπαμειβόμενος προσεφώνεε φαίδιμος υἱός
ὦ πάτερ ἦ τοι ἐμὸν θυμὸν καὶ ἔπειτά γ’ ὀΐω
γνώσεαι οὐ μὲν γάρ τι χαλιφροσύναι γέ μ’ ἔχουσιν
ἀλλ’ οὔ τοι τόδε κέρδος ἐγὼν ἔσσεσθαι ὀΐω
ἔργα μετερχόμενος τοὶ δ’ ἐν μεγάροισιν ἕκηλοι
χρήματα δαρδάπτουσιν ὑπέρβιον οὐδ’ ἔπι φειδώ
ἀλλ’ ἦ τοί σε γυναῖκας ἐγὼ δεδάασθαι ἄνωγα
αἵ τέ σ’ ἀτιμάζουσι καὶ αἳ νηλείτιδές εἰσιν
ἀνδρῶν δ’ οὐκ ἂν ἐγώ γε κατὰ σταθμοὺς ἐθέλοιμι
ἡμέας πειράζειν ἀλλ’ ὕστερα ταῦτα πένεσθαι
ἡ δ’ ἄρ’ ἔπειτ’ Ἰθάκηνδε κατήγετο νηῦς εὐεργής
οἱ δ’ ὅτε δὴ λιμένος πολυβενθέος ἐντὸς ἵκοντο
τεύχεα δέ σφ’ ἀπένεικαν ὑπέρθυμοι θεράποντες
αὐτίκα δ’ ἐς Κλυτίοιο φέρον περικαλλέα δῶρα
οὕνεκα Τηλέμαχος μὲν ἐπ’ ἀγροῦ νῆα δ’ ἀνώγει
ἄστυδ’ ἀποπλείειν ἵνα μὴ δείσασ’ ἐνὶ θυμῷ
τῆς αὐτῆς ἕνεκ’ ἀγγελίης ἐρέοντε γυναικί
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἵκοντο δόμον θείου βασιλῆος
Πηνελοπείῃ δ’ εἶπε συβώτης ἄγχι παραστὰς
πάνθ’ ὅσα οἱ φίλος υἱὸς ἀνώγει μυθήσασθαι
βῆ ῥ’ ἴμεναι μεθ’ ὕας λίπε δ’ ἕρκεά τε μέγαρόν τε
μνηστῆρες δ’ ἀκάχοντο κατήφησάν τ’ ἐνὶ θυμῷ
ἐκ δ’ ἦλθον μεγάροιο παρὲκ μέγα τειχίον αὐλῆς
τοῖσιν δ’ Εὐρύμαχος Πολύβου πάϊς ἦρχ’ ἀγορεύειν
ὦ φίλοι ἦ μέγα ἔργον ὑπερφιάλως τετέλεσται
ἀλλ’ ἄγε νῆα μέλαιναν ἐρύσσομεν ἥ τις ἀρίστη
ἐς δ’ ἐρέτας ἁλιῆας ἀγείρομεν οἵ κε τάχιστα
οὔ πω πᾶν εἴρηθ’ ὅτ’ ἄρ’ Ἀμφίνομος ἴδε νῆα
ἡδὺ δ’ ἄρ’ ἐκγελάσας μετεφώνεεν οἷς ἑτάροισι
μή τιν’ ἔτ’ ἀγγελίην ὀτρύνομεν οἵδε γὰρ ἔνδον
ἤ τίς σφιν τόδ’ ἔειπε θεῶν ἢ εἴσιδον αὐτοὶ
νῆα παρερχομένην τὴν δ’ οὐκ ἐδύναντο κιχῆναι
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἀνστάντες ἔβαν ἐπὶ θῖνα θαλάσσης
αἶψα δὲ νῆα μέλαιναν ἐπ’ ἠπείροιο ἔρυσσαν
αὐτοὶ δ’ εἰς ἀγορὴν κίον ἀθρόοι οὐδέ τιν’ ἄλλον
ὢ πόποι ὡς τόνδ’ ἄνδρα θεοὶ κακότητος ἔλυσαν
ἤματα μὲν σκοποὶ ἷζον ἐπ’ ἄκριας ἠνεμοέσσας
αἰὲν ἐπασσύτεροι ἅμα δ’ ἠελίῳ καταδύντι
οὔ ποτ’ ἐπ’ ἠπείρου νύκτ’ ἄσαμεν ἀλλ’ ἐνὶ πόντῳ
αὐτόν τὸν δ’ ἄρα τῆος ἀπήγαγεν οἴκαδε δαίμων
ἡμεῖς δ’ ἐνθάδε οἱ φραζώμεθα λυγρὸν ὄλεθρον
Τηλεμάχῳ μηδ’ ἧμας ὑπεκφύγοι οὐ γὰρ ὀΐω
λαοὶ δ’ οὐκέτι πάμπαν ἐφ’ ἡμῖν ἦρα φέρουσιν
ἀλλ’ ἄγετε πρὶν κεῖνον ὁμηγυρίσασθαι Ἀχαιοὺς
ἀλλ’ ἀπομηνίσει ἐρέει δ’ ἐν πᾶσιν ἀναστὰς
οὕνεκά οἱ φόνον αἰπὺν ἐράπτομεν οὐδ’ ἐκίχημεν
οἱ δ’ οὐκ αἰνήσουσιν ἀκούοντες κακὰ ἔργα
γαίης ἡμετέρης ἄλλων δ’ ἀφικώμεθα δῆμον
ἀλλὰ φθέωμεν ἑλόντες ἐπ’ ἀγροῦ νόσφι πόληος
ἢ ἐν ὁδῷ βίοτον δ’ αὐτοὶ καὶ κτήματ’ ἔχωμεν
δασσάμενοι κατὰ μοῖραν ἐφ’ ἡμέας οἰκία δ’ αὖτε
κείνου μητέρι δοῖμεν ἔχειν ἠδ’ ὅστις ὀπυίοι
εἰ δ’ ὑμῖν ὅδε μῦθος ἀφανδάνει ἀλλὰ βόλεσθε
μή οἱ χρήματ’ ἔπειτα ἅλις θυμηδέ’ ἔδωμεν
ἐνθάδ’ ἀγειρόμενοι ἀλλ’ ἐκ μεγάροιο ἕκαστος
μνάσθω ἐέδνοισιν διζήμενος ἡ δέ κ’ ἔπειτα
γήμαιθ’ ὅς κε πλεῖστα πόροι καὶ μόρσιμος ἔλθοι
τοῖσιν δ’ Ἀμφίνομος ἀγορήσατο καὶ μετέειπε
ὅς ῥ’ ἐκ Δουλιχίου πολυπύρου ποιήεντος
ἥνδανε μύθοισι φρεσὶ γὰρ κέχρητ’ ἀγαθῇσιν
ὦ φίλοι οὐκ ἂν ἐγώ γε κατακτείνειν ἐθέλοιμι
Τηλέμαχον δεινὸν δὲ γένος βασιλήϊόν ἐστιν
εἰ μέν κ’ αἰνήσωσι Διὸς μεγάλοιο θέμιστες
αὐτός τε κτενέω τούς τ’ ἄλλους πάντας ἀνώξω
εἰ δέ κ’ ἀποτρωπῶσι θεοί παύσασθαι ἄνωγα
ὣς ἔφατ’ Ἀμφίνομος τοῖσιν δ’ ἐπιήνδανε μῦθος
ἐλθόντες δὲ καθῖζον ἐπὶ ξεστοῖσι θρόνοισιν
ἡ δ’ αὖτ’ ἄλλ’ ἐνόησε περίφρων Πηνελόπεια
βῆ δ’ ἰέναι μέγαρόνδε σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξίν
ἀλλ’ ὅτε δὴ μνηστῆρας ἀφίκετο δῖα γυναικῶν
Ἀντίνοον δ’ ἐνένιπεν ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν
Ἀντίνο’ ὕβριν ἔχων κακομήχανε καὶ δέ σέ φασιν
ἐν δήμῳ Ἰθάκης μεθ’ ὁμήλικας ἔμμεν ἄριστον
βουλῇ καὶ μύθοισι σὺ δ’ οὐκ ἄρα τοῖος ἔησθα
ῥάπτεις οὐδ’ ἱκέτας ἐμπάζεαι οἷσιν ἄρα Ζεὺς
μάρτυρος οὐδ’ ὁσίη κακὰ ῥάπτειν ἀλλήλοισιν
ἦ οὐκ οἶσθ’ ὅτε δεῦρο πατὴρ τεὸς ἵκετο φεύγων
δῆμον ὑποδείσας δὴ γὰρ κεχολώατο λίην
ἤκαχε Θεσπρωτούς οἱ δ’ ἡμῖν ἄρθμιοι ἦσαν
τόν ῥ’ ἔθελον φθῖσαι καὶ ἀπορραῖσαι φίλον ἦτορ
ἠδὲ κατὰ ζωὴν φαγέειν μενοεικέα πολλήν
ἀλλ’ Ὀδυσεὺς κατέρυκε καὶ ἔσχεθεν ἱεμένους περ
παῖδά τ’ ἀποκτείνεις ἐμὲ δὲ μεγάλως ἀκαχίζεις
ἀλλά σε παύσασθαι κέλομαι καὶ ἀνωγέμεν ἄλλους
τὴν δ’ αὖτ’ Εὐρύμαχος Πολύβου πάϊς ἀντίον ηὔδα
κούρη Ἰκαρίοιο περίφρον Πηνελόπεια
οὐκ ἔσθ’ οὗτος ἀνὴρ οὐδ’ ἔσσεται οὐδὲ γένηται
ζώοντός γ’ ἐμέθεν καὶ ἐπὶ χθονὶ δερκομένοιο
τῷ μοι Τηλέμαχος πάντων πολὺ φίλτατός ἐστιν
ἔκ γε μνηστήρων θεόθεν δ’ οὐκ ἔστ’ ἀλέασθαι
ὣς φάτο θαρσύνων τῷ δ’ ἤρτυεν αὐτὸς ὄλεθρον
ἡ μὲν ἄρ’ εἰσαναβᾶσ’ ὑπερώϊα σιγαλόεντα
ἑσπέριος δ’ Ὀδυσῆϊ καὶ υἱέϊ δῖος ὑφορβὸς
ἤλυθεν οἱ δ’ ἄρα δόρπον ἐπισταδὸν ὡπλίζοντο
γνοίη ἐσάντα ἰδὼν καὶ ἐχέφρονι Πηνελοπείῃ
ἦλθες δῖ’ Εὔμαιε τί δὴ κλέος ἔστ’ ἀνὰ ἄστυ
ἦ ῥ’ ἤδη μνηστῆρες ἀγήνορες ἔνδον ἔασιν
ἐκ λόχου ἦ ἔτι μ’ αὖτ’ εἰρύαται οἴκαδ’ ἰόντα
ἄστυ καταβλώσκοντα τάχιστά με θυμὸς ἀνώγει
ἀγγελίην εἰπόντα πάλιν δεῦρ’ ἀπονέεσθαι
ὡμήρησε δέ μοι παρ’ ἑταίρων ἄγγελος ὠκύς
ἄλλο δέ τοι τό γε οἶδα τὸ γὰρ ἴδον ὀφθαλμοῖσιν
ἤδη ὑπὲρ πόλιος ὅθι θ’ Ἕρμαιος λόφος ἐστίν
ἐς λιμέν’ ἡμέτερον πολλοὶ δ’ ἔσαν ἄνδρες ἐν αὐτῇ
ὣς φάτο μείδησεν δ’ ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο
ἐς πατέρ’ ὀφθαλμοῖσιν ἰδών ἀλέεινε δ’ ὑφορβόν
οἱ δ’ ἐπεὶ οὖν παύσαντο πόνου τετύκοντό τε δαῖτα
κοίτου τε μνήσαντο καὶ ὕπνου δῶρον ἕλοντο
δὴ τότ’ ἔπειθ’ ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα
ἄστυδε ἱέμενος καὶ ἑὸν προσέειπε συβώτην
ἄττ’ ἦ τοι μὲν ἐγὼν εἶμ’ ἐς πόλιν ὄφρα με μήτηρ
πρίν γ’ αὐτόν με ἴδηται ἀτὰρ σοί γ’ ὧδ’ ἐπιτέλλω
τὸν ξεῖνον δύστηνον ἄγ’ ἐς πόλιν ὄφρ’ ἂν ἐκεῖθι
δαῖτα πτωχεύῃ δώσει δέ οἱ ὅς κ’ ἐθέλῃσι
πύρνον καὶ κοτύλην ἐμὲ δ’ οὔ πως ἔστιν ἅπαντας
ὁ ξεῖνος δ’ εἴ περ μάλα μηνίει ἄλγιον αὐτῷ
ἔσσεται ἦ γὰρ ἐμοὶ φίλ’ ἀληθέα μυθήσασθαι
ὦ φίλος οὐδέ τοι αὐτὸς ἐρύκεσθαι μενεαίνω
πτωχῷ βέλτερόν ἐστι κατὰ πτόλιν ἠὲ κατ’ ἀγροὺς
δαῖτα πτωχεύειν δώσει δέ μοι ὅς κ’ ἐθέλῃσιν
ὥστ’ ἐπιτειλαμένῳ σημάντορι πάντα πιθέσθαι
ἀλλ’ ἔρχευ ἐμὲ δ’ ἄξει ἀνὴρ ὅδε τὸν σὺ κελεύεις
αὐτίκ’ ἐπεί κε πυρὸς θερέω ἀλέη τε γένηται
αἰνῶς γὰρ τάδε εἵματ’ ἔχω κακά μή με δαμάσσῃ
στίβη ὑπηοίη ἕκαθεν δέ τε ἄστυ φάτ’ εἶναι
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ἵκανε δόμους εὖ ναιετάοντας
ἔγχος μέν ῥ’ ἔστησε φέρων πρὸς κίονα μακρήν
αὐτὸς δ’ εἴσω ἴεν καὶ ὑπέρβη λάϊνον οὐδόν
δακρύσασα δ’ ἔπειτ’ ἰθὺς κίεν ἀμφὶ δ’ ἄρ’ ἄλλαι
ἡ δ’ ἴεν ἐκ θαλάμοιο περίφρων Πηνελόπεια
Ἀρτέμιδι ἰκέλη ἠὲ χρυσέῃ Ἀφροδίτῃ
λάθρη ἐμεῦ ἀέκητι φίλου μετὰ πατρὸς ἀκουήν
ἀλλ’ ἄγε μοι κατάλεξον ὅπως ἤντησας ὀπωπῆς
ξεῖνον ὅτις μοι κεῖθεν ἅμ’ ἕσπετο δεῦρο κιόντι
Πείραιον δέ μιν ἠνώγεα προτὶ οἶκον ἄγοντα
ὣς ἄρ’ ἐφώνησεν τῇ δ’ ἄπτερος ἔπλετο μῦθος
Τηλέμαχος δ’ ἄρ’ ἔπειτα διὲκ μεγάροιο βεβήκει
ἔγχος ἔχων ἅμα τῷ γε δύω κύνες ἀργοὶ ἕποντο
ἔσθλ’ ἀγορεύοντες κακὰ δὲ φρεσὶ βυσσοδόμευον
ἀλλ’ ἵνα Μέντωρ ἧστο καὶ Ἄντιφος ἠδ’ Ἁλιθέρσης
ἔνθα καθέζετ’ ἰών τοὶ δ’ ἐξερέεινον ἕκαστα
τοῖσι δὲ Πείραιος δουρικλυτὸς ἐγγύθεν ἦλθεν
ξεῖνον ἄγων ἀγορήνδε διὰ πτόλιν οὐδ’ ἄρ’ ἔτι δὴν
Τηλέμαχος ξείνοιο ἑκὰς τράπετ’ ἀλλὰ παρέστη
Τηλέμαχ’ αἶψ’ ὄτρυνον ἐμὸν ποτὶ δῶμα γυναῖκας
ὥς τοι δῶρ’ ἀποπέμψω ἅ τοι Μενέλαος ἔδωκε
Πείραι’ οὐ γάρ τ’ ἴδμεν ὅπως ἔσται τάδε ἔργα
λάθρη κτείναντες πατρώϊα πάντα δάσωνται
αὐτὸν ἔχοντά σε βούλομ’ ἐπαυρέμεν ἤ τινα τῶνδε
εἰ δέ κ’ ἐγὼ τούτοισι φόνον καὶ κῆρα φυτεύσω
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ἵκοντο δόμους εὖ ναιετάοντας
ἐς δ’ ἀσαμίνθους βάντες ἐϋξέστας λούσαντο
ἔκ ῥ’ ἀσαμίνθων βάντες ἐπὶ κλισμοῖσι καθῖζον
μήτηρ δ’ ἀντίον ἷζε παρὰ σταθμὸν μεγάροιο
κλισμῷ κεκλιμένη λέπτ’ ἠλάκατα στρωφῶσα
Τηλέμαχ’ ἦ τοι ἐγὼν ὑπερώϊον εἰσαναβᾶσα
αἰεὶ δάκρυσ’ ἐμοῖσι πεφυρμένη ἐξ οὗ Ὀδυσσεὺς
ᾤχεθ’ ἅμ’ Ἀτρεΐδῃσιν ἐς Ἴλιον οὐδέ μοι ἔτλης
ᾠχόμεθ’ ἔς τε Πύλον καὶ Νέστορα ποιμένα λαῶν
δεξάμενος δέ με κεῖνος ἐν ὑψηλοῖσι δόμοισιν
ἐνδυκέως ἐφίλει ὡς εἴ τε πατὴρ ἑὸν υἱὸν
αὐτὰρ Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος οὔ ποτ’ ἔφασκεν
ἀλλά μ’ ἐς Ἀτρεΐδην δουρικλειτὸν Μενέλαον
ἔνθ’ ἴδον Ἀργείην Ἑλένην ἧς εἵνεκα πολλὰ
εἴρετο δ’ αὐτίκ’ ἔπειτα βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος
καὶ τότε δή με ἔπεσσιν ἀμειβόμενος προσέειπεν
τοῖος ἐὼν οἷός ποτ’ ἐϋκτιμένῃ ἐνὶ Λέσβῳ
ἄλλα παρὲξ εἴποιμι παρακλιδὸν οὐδ’ ἀπατήσω
φῆ μιν ὅ γ’ ἐν νήσῳ ἰδέειν κρατέρ’ ἄλγε’ ἔχοντα
ὣς ἔφατ’ Ἀτρεΐδης δουρικλειτὸς Μενέλαος
ὦ γύναι αἰδοίη Λαερτιάδεω Ὀδυσῆος
ἦ τοι ὅ γ’ οὐ σάφα οἶδεν ἐμεῖο δὲ σύνθεο μῦθον
ἀτρεκέως γάρ σοι μαντεύσομαι οὐδ’ ἐπικεύσω
ὡς ἦ τοι Ὀδυσεὺς ἤδη ἐν πατρίδι γαίῃ
τοῖον ἐγὼν οἰωνὸν ἐϋσσέλμου ἐπὶ νηὸς
τὸν δ’ αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια
ἀλλ’ ὅτε δὴ δείπνηστος ἔην καὶ ἐπήλυθε μῆλα
πάντοθεν ἐξ ἀγρῶν οἱ δ’ ἤγαγον οἳ τὸ πάρος περ
ἥνδανε κηρύκων καὶ σφιν παρεγίγνετο δαιτί