pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
νώμησεν δ’ ἄρα πᾶσιν ἐπισταδόν οἱ δὲ θεοῖσιν
αὐτόθεν ἐξ ἑδρέων ἀνὰ δ’ ἵστατο δῖος Ὀδυσσεύς
Ἀρήτῃ δ’ ἐν χειρὶ τίθει δέπας ἀμφικύπελλον
ἔλθῃ καὶ θάνατος τά τ’ ἐπ’ ἀνθρώποισι πέλονται
αὐτὰρ ἐγὼ νέομαι σὺ δὲ τέρπεο τῷδ’ ἐνὶ οἴκῳ
ὣς εἰπὼν ὑπὲρ οὐδὸν ἐβήσετο δῖος Ὀδυσσεύς
τῷ δ’ ἅμα κήρυκα προΐει μένος Ἀλκινόοιο
Ἀρήτη δ’ ἄρα οἱ δμῳὰς ἅμ’ ἔπεμπε γυναῖκας
τὴν δ’ ἑτέρην χηλὸν πυκινὴν ἅμ’ ὄπασσε κομίζειν
ἡ δ’ ἄλλη σῖτόν τ’ ἔφερεν καὶ οἶνον ἐρυθρόν
αἶψα τά γ’ ἐν νηῒ γλαφυρῇ πομπῆες ἀγαυοὶ
κὰδ δ’ ἄρ’ Ὀδυσσῆϊ στόρεσαν ῥῆγός τε λίνον τε
νηὸς ἐπ’ ἰκριόφιν γλαφυρῆς ἵνα νήγρετον εὕδοι
σιγῇ τοὶ δὲ καθῖζον ἐπὶ κληῗσιν ἕκαστοι
κόσμῳ πεῖσμα δ’ ἔλυσαν ἀπὸ τρητοῖο λίθοιο
εὖθ’ οἱ ἀνακλινθέντες ἀνερρίπτουν ἅλα πηδῷ
ἡ δ’ ὥς τ’ ἐν πεδίῳ τετράοροι ἄρσενες ἵπποι
πάντες ἅμ’ ὁρμηθέντες ὑπὸ πληγῇσιν ἱμάσθλης
ὑψόσ’ ἀειρόμενοι ῥίμφα πρήσσουσι κέλευθον
ὣς ἄρα τῆς πρύμνη μὲν ἀείρετο κῦμα δ’ ὄπισθε
ἡ δὲ μάλ’ ἀσφαλέως θέεν ἔμπεδον οὐδέ κεν ἴρηξ
ὣς ἡ ῥίμφα θέουσα θαλάσσης κύματ’ ἔταμνεν
ἄνδρα φέρουσα θεοῖς ἐναλίγκια μήδε’ ἔχοντα
ὃς πρὶν μὲν μάλα πολλὰ πάθ’ ἄλγεα ὃν κατὰ θυμὸν
δὴ τότε γ’ ἀτρέμας εὗδε λελασμένος ὅσσ’ ἐπεπόνθει
εὖτ’ ἀστὴρ ὑπερέσχε φαάντατος ὅς τε μάλιστα
ἀκταὶ ἀπορρῶγες λιμένος ποτιπεπτηυῖαι
αἵ τ’ ἀνέμων σκεπόωσι δυσαήων μέγα κῦμα
ἔκτοθεν ἔντοσθεν δέ τ’ ἄνευ δεσμοῖο μένουσι
νῆες ἐΰσσελμοι ὅτ’ ἂν ὅρμου μέτρον ἵκωνται
ἀγχόθι δ’ αὐτῆς ἄντρον ἐπήρατον ἠεροειδές
ἐν δὲ κρητῆρές τε καὶ ἀμφιφορῆες ἔασιν
λάϊνοι ἔνθα δ’ ἔπειτα τιθαιβώσσουσι μέλισσαι
ἐν δ’ ἱστοὶ λίθεοι περιμήκεες ἔνθα τε νύμφαι
φάρε’ ὑφαίνουσιν ἁλιπόρφυρα θαῦμα ἰδέσθαι
ἐν δ’ ὕδατ’ ἀενάοντα δύω δέ τέ οἱ θύραι εἰσίν
αἱ δ’ αὖ πρὸς Νότου εἰσὶ θεώτεραι οὐδέ τι κείνῃ
ἄνδρες ἐσέρχονται ἀλλ’ ἀθανάτων ὁδός ἐστιν
ἔνθ’ οἵ γ’ εἰσέλασαν πρὶν εἰδότες ἡ μὲν ἔπειτα
ἠπείρῳ ἐπέκελσεν ὅσον τ’ ἐπὶ ἥμισυ πάσης
σπερχομένη τοῖον γὰρ ἐπείγετο χέρσ’ ἐρετάων
οἱ δ’ ἐκ νηὸς βάντες ἐϋζύγου ἤπειρόνδε
κὰδ δ’ ἄρ’ ἐπὶ ψαμάθῳ ἔθεσαν δεδμημένον ὕπνῳ
ἐκ δὲ κτήματ’ ἄειραν ἅ οἱ Φαίηκες ἀγαυοὶ
ὤπασαν οἴκαδ’ ἰόντι διὰ μεγάθυμον Ἀθήνην
καὶ τὰ μὲν οὖν παρὰ πυθμέν’ ἐλαίης ἀθρόα θῆκαν
ἐκτὸς ὁδοῦ μή πώς τις ὁδιτάων ἀνθρώπων
πρίν γ’ Ὀδυσῆ’ ἔγρεσθαι ἐπελθὼν δηλήσαιτο
αὐτοὶ δ’ αὖτ’ οἶκόνδε πάλιν κίον οὐδ’ ἐνοσίχθων
λήθετ’ ἀπειλάων τὰς ἀντιθέῳ Ὀδυσῆϊ
πρῶτον ἐπηπείλησε Διὸς δ’ ἐξείρετο βουλήν
Ζεῦ πάτερ οὐκέτ’ ἐγώ γε μετ’ ἀθανάτοισι θεοῖσι
τιμήεις ἔσομαι ὅτε με βροτοὶ οὔ τι τίουσιν
Φαίηκες τοί πέρ τοι ἐμῆς ἔξ εἰσι γενέθλης
καὶ γὰρ νῦν Ὀδυσῆ’ ἐφάμην κακὰ πολλὰ παθόντα
οἴκαδ’ ἐλεύσεσθαι νόστον δέ οἱ οὔ ποτ’ ἀπηύρων
οἱ δ’ εὕδοντ’ ἐν νηῒ θοῇ ἐπὶ πόντον ἄγοντες
χαλκόν τε χρυσόν τε ἅλις ἐσθῆτά θ’ ὑφαντήν
τὸν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεὺς
οὔ τί σ’ ἀτιμάζουσι θεοί χαλεπὸν δέ κεν εἴη
ἀνδρῶν δ’ εἴ πέρ τίς σε βίῃ καὶ κάρτεϊ εἴκων
οὔ τι τίει σοὶ δ’ ἐστὶ καὶ ἐξοπίσω τίσις αἰεί
αἶψά κ’ ἐγὼν ἔρξαιμι κελαινεφές ὡς ἀγορεύεις
ἀλλὰ σὸν αἰεὶ θυμὸν ὀπίζομαι ἠδ’ ἀλεείνω
ῥαῖσαι ἵν’ ἤδη σχῶνται ἀπολλήξωσι δὲ πομπῆς
βῆ ῥ’ ἴμεν ἐς Σχερίην ὅθι Φαίηκες γεγάασιν
ἔνθ’ ἔμεν’ ἡ δὲ μάλα σχεδὸν ἤλυθε ποντοπόρος νηῦς
ῥίμφα διωκομένη τῆς δὲ σχεδὸν ἦλθ’ ἐνοσίχθων
οἱ δὲ πρὸς ἀλλήλους ἔπεα πτερόεντ’ ἀγόρευον
ὤ μοι τίς δὴ νῆα θοὴν ἐπέδησ’ ἐνὶ πόντῳ
οἴκαδ’ ἐλαυνομένην καὶ δὴ προὐφαίνετο πᾶσα
τοῖσιν δ’ Ἀλκίνοος ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν
πατρὸς ἐμοῦ ὃς ἔφασκε Ποσειδάων’ ἀγάσασθαι
ὣς ἀγόρευ’ ὁ γέρων τὰ δὲ δὴ νῦν πάντα τελεῖται
δώδεκα κεκριμένους ἱερεύσομεν αἴ κ’ ἐλεήσῃ
μηδ’ ἡμῖν περίμηκες ὄρος πόλει ἀμφικαλύψῃ
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἔδεισαν ἑτοιμάσσαντο δὲ ταύρους
ὣς οἱ μέν ῥ’ εὔχοντο Ποσειδάωνι ἄνακτι
δήμου Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες
ἑσταότες περὶ βωμόν ὁ δ’ ἔγρετο δῖος Ὀδυσσεὺς
τοὔνεκ’ ἄρ’ ἀλλοειδέα φαινέσκετο πάντα ἄνακτι
πέτραι τ’ ἠλίβατοι καὶ δένδρεα τηλεθόωντα
στῆ δ’ ἄρ’ ἀναΐξας καί ῥ’ εἴσιδε πατρίδα γαῖαν
ᾤμωξέν τ’ ἄρ ἔπειτα καὶ ὣ πεπλήγετο μηρὼ
πῇ δὴ χρήματα πολλὰ φέρω τάδε πῇ τε καὶ αὐτὸς
πλάζομαι αἴθ’ ὄφελον μεῖναι παρὰ Φαιήκεσσιν
ἐξικόμην ὅς κέν μ’ ἐφίλει καὶ ἔπεμπε νέεσθαι
νῦν δ’ οὔτ’ ἄρ πῃ θέσθαι ἐπίσταμαι οὐδὲ μὲν αὐτοῦ
ἦσαν Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες
οἵ μ’ εἰς ἄλλην γαῖαν ἀπήγαγον ἦ τέ μ’ ἔφαντο
ἄξειν εἰς Ἰθάκην εὐδείελον οὐδ’ ἐτέλεσσαν
ἀλλ’ ἄγε δὴ τὰ χρήματ’ ἀριθμήσω καὶ ἴδωμαι
μή τί μοι οἴχωνται κοίλης ἐπὶ νηὸς ἄγοντες
τῶν μὲν ἄρ’ ὀύ τι πόθει ὁ δ’ ὀδύρετο πατρίδα γαῖαν
πόλλ’ ὀλοφυρόμενος σχεδόθεν δέ οἱ ἦλθεν Ἀθήνη
δίπτυχον ἀμφ’ ὤμοισιν ἔχουσ’ εὐεργέα λώπην
ποσσὶ δ’ ὑπὸ λιπαροῖσι πέδιλ’ ἔχε χερσὶ δ’ ἄκοντα
τὴν δ’ Ὀδυσεὺς γήθησεν ἰδὼν καὶ ἐναντίος ἦλθε
ὦ φίλ’ ἐπεί σε πρῶτα κιχάνω τῷδ’ ἐνὶ χώρῳ
ἀλλὰ σάω μὲν ταῦτα σάω δ’ ἐμέ σοὶ γὰρ ἐγώ γε
εὔχομαι ὥς τε θεῷ καί σευ φίλα γούναθ’ ἱκάνω
καί μοι τοῦτ’ ἀγόρευσον ἐτήτυμον ὄφρ’ ἐῢ εἰδῶ
κεῖθ’ ἁλὶ κεκλιμένη ἐριβώλακος ἠπείροιο
ἠμὲν ὅσοι ναίουσι πρὸς ἠῶ τ’ ἠέλιόν τε
ἠδ’ ὅσσοι μετόπισθε ποτὶ ζόφον ἠερόεντα
ἦ τοι μὲν τρηχεῖα καὶ οὐχ ἱππήλατός ἐστιν
οὐδὲ λίην λυπρή ἀτὰρ οὐδ’ εὐρεῖα τέτυκται
γίγνεται αἰεὶ δ’ ὄμβρος ἔχει τεθαλυῖά τ’ ἐέρση
αἰγίβοτος δ’ ἀγαθὴ καὶ βούβοτος ἔστι μὲν ὕλη
παντοίη ἐν δ’ ἀρδμοὶ ἐπηετανοὶ παρέασι
τῷ τοι ξεῖν’ Ἰθάκης γε καὶ ἐς Τροίην ὄνομ’ ἵκει
οὐδ’ ὅ γ’ ἀληθέα εἶπε πάλιν δ’ ὅ γε λάζετο μῦθον
τηλοῦ ὑπὲρ πόντου νῦν δ’ εἰλήλουθα καὶ αὐτὸς
χρήμασι σὺν τοίσδεσσι λιπὼν δ’ ἔτι παισὶ τοσαῦτα
Τρωϊάδος τῆς εἵνεκ’ ἐγὼ πάθον ἄλγεα θυμῷ
οὕνεκ’ ἄρ’ οὐχ ᾧ πατρὶ χαριζόμενος θεράπευον
δήμῳ ἔνι Τρώων ἀλλ’ ἄλλων ἦρχον ἑταίρων
νὺξ δὲ μάλα δνοφερὴ κάτεχ’ οὐρανόν οὐδέ τις ἡμέας
αὐτίκ’ ἐγὼν ἐπὶ νῆα κιὼν Φοίνικας ἀγαυοὺς
τούς μ’ ἐκέλευσα Πύλονδε καταστῆσαι καὶ ἐφέσσαι
ἀλλ’ ἦ τοι σφέας κεῖθεν ἀπώσατο ἲς ἀνέμοιο
πόλλ’ ἀεκαζομένους οὐδ’ ἤθελον ἐξαπατῆσαι
σπουδῇ δ’ ἐς λιμένα προερέσσαμεν οὐδέ τις ἡμῖν
ἀλλ’ αὔτως ἀποβάντες ἐκείμεθα νηὸς ἅπαντες
οἱ δὲ χρήματ’ ἐμὰ γλαφυρῆς ἐκ νηὸς ἑλόντες
οἱ δ’ ἐς Σιδονίην εὖ ναιομένην ἀναβάντες
ᾤχοντ’ αὐτὰρ ἐγὼ λιπόμην ἀκαχήμενος ἦτορ
χειρί τέ μιν κατέρεξε δέμας δ’ ἤϊκτο γυναικὶ
καλῇ τε μεγάλῃ τε καὶ ἀγλαὰ ἔργα ἰδυίῃ
κερδαλέος κ’ εἴη καὶ ἐπίκλοπος ὅς σε παρέλθοι
σχέτλιε ποικιλομῆτα δόλων ἆτ’ οὐκ ἄρ’ ἔμελλες
οὐδ’ ἐν σῇ περ ἐὼν γαίῃ λήξειν ἀπατάων
ἀλλ’ ἄγε μηκέτι ταῦτα λεγώμεθα εἰδότες ἄμφω
κέρδε’ ἐπεὶ σὺ μέν ἐσσι βροτῶν ὄχ’ ἄριστος ἁπάντων
βουλῇ καὶ μύθοισιν ἐγὼ δ’ ἐν πᾶσι θεοῖσι
μήτι τε κλέομαι καὶ κέρδεσιν οὐδὲ σύ γ’ ἔγνως
Παλλάδ’ Ἀθηναίην κούρην Διός ἥ τέ τοι αἰεὶ
νῦν αὖ δεῦρ’ ἱκόμην ἵνα τοι σὺν μῆτιν ὑφήνω
ὤπασαν οἴκαδ’ ἰόντι ἐμῇ βουλῇ τε νόῳ τε
εἴπω θ’ ὅσσα τοι αἶσα δόμοις ἔνι ποιητοῖσι
κήδε’ ἀνασχέσθαι σὺ δὲ τετλάμεναι καὶ ἀνάγκῃ
μηδέ τῳ ἐκφάσθαι μήτ’ ἀνδρῶν μήτε γυναικῶν
πάντων οὕνεκ’ ἄρ’ ἦλθες ἀλώμενος ἀλλὰ σιωπῇ
καὶ μάλ’ ἐπισταμένῳ σὲ γὰρ αὐτὴν παντὶ ἐΐσκεις
τοῦτο δ’ ἐγὼν εὖ οἶδ’ ὅτι μοι πάρος ἠπίη ἦσθα
ἧος ἐνὶ Τροίῃ πολεμίζομεν υἷες Ἀχαιῶν
βῆμεν δ’ ἐν νήεσσι θεὸς δ’ ἐκέδασσεν Ἀχαιούς
οὔ σέ γ’ ἔπειτα ἴδον κούρη Διός οὐδ’ ἐνόησα
ἀλλ’ αἰεὶ φρεσὶν ᾗσιν ἔχων δεδαϊγμένον ἦτορ
ἠλώμην ἧός με θεοὶ κακότητος ἔλυσαν
πρίν γ’ ὅτε Φαιήκων ἀνδρῶν ἐν πίονι δήμῳ
θάρσυνάς τε ἔπεσσι καὶ ἐς πόλιν ἤγαγες αὐτή
ἥκειν εἰς Ἰθάκην εὐδείελον ἀλλά τιν’ ἄλλην
ταῦτ’ ἀγορευέμεναι ἵν’ ἐμὰς φρένας ἠπεροπεύσῃς
εἰπέ μοι εἰ ἐτεόν γε φίλην ἐς πατρίδ’ ἱκάνω
τῷ σε καὶ οὐ δύναμαι προλιπεῖν δύστηνον ἐόντα
οὕνεκ’ ἐπητής ἐσσι καὶ ἀγχίνοος καὶ ἐχέφρων
ἀσπασίως γάρ κ’ ἄλλος ἀνὴρ ἀλαλήμενος ἐλθὼν
ἵετ’ ἐνὶ μεγάροις ἰδέειν παῖδάς τ’ ἄλοχόν τε
σοὶ δ’ οὔ πω φίλον ἐστὶ δαήμεναι οὐδὲ πυθέσθαι
πρίν γ’ ἔτι σῆς ἀλόχου πειρήσεαι ἥ τέ τοι αὔτως
αὐτὰρ ἐγὼ τὸ μὲν οὔ ποτ’ ἀπίστεον ἀλλ’ ἐνὶ θυμῷ
ᾔδε’ ὃ νοστήσεις ὀλέσας ἄπο πάντας ἑταίρους
ἀλλ’ ἄγε τοι δείξω Ἰθάκης ἕδος ὄφρα πεποίθῃς
Φόρκυνος μὲν ὅδ’ ἐστὶ λιμήν ἁλίοιο γέροντος
ἥδε δ’ ἐπὶ κρατὸς λιμένος τανύφυλλος ἐλαίη
τοῦτο δέ τοι σπέος ἐστὶ κατηρεφές ἔνθα σὺ πολλὰς
ὣς εἰποῦσα θεὰ σκέδασ’ ἠέρα εἴσατο δὲ χθών
γήθησέν τ’ ἄρ’ ἔπειτα πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς
νύμφαι νηϊάδες κοῦραι Διός οὔ ποτ’ ἐγώ γε
ὄψεσθ’ ὔμμ’ ἐφάμην νῦν δ’ εὐχωλῇς ἀγανῇσι
χαίρετ’ ἀτὰρ καὶ δῶρα διδώσομεν ὡς τὸ πάρος περ
αὐτοὶ δὲ φραζώμεθ’ ὅπως ὄχ’ ἄριστα γένηται
ἆσσον πάντ’ ἐφόρει χρυσὸν καὶ ἀτειρέα χαλκὸν
εἵματά τ’ εὐποίητα τά οἱ Φαίηκες ἔδωκαν
καὶ τὰ μὲν εὖ κατέθηκε λίθον δ’ ἐπέθηκε θύρῃσι
τὼ δὲ καθεζομένω ἱερῆς παρὰ πυθμέν’ ἐλαίης
ἀλλ’ ἄγε μῆτιν ὕφηνον ὅπως ἀποτίσομαι αὐτούς
σὺν σοί πότνα θεά ὅτε μοι πρόφρασσ’ ἐπαρήγοις
καὶ λίην τοι ἐγώ γε παρέσσομαι οὐδέ με λήσεις
ὁππότε κεν δὴ ταῦτα πενώμεθα καί τιν’ ὀΐω
αἵματί τ’ ἐγκεφάλῳ τε παλαξέμεν ἄσπετον οὖδας
ἀλλ’ ἄγε σ’ ἄγνωστον τεύξω πάντεσσι βροτοῖσι
ξανθὰς δ’ ἐκ κεφαλῆς ὀλέσω τρίχας ἀμφὶ δὲ λαῖφος
ἕσσω ὅ κε στυγέῃσιν ἰδὼν ἄνθρωπον ἔχοντα
κνυζώσω δέ τοι ὄσσε πάρος περικαλλέ’ ἐόντε
σῇ τ’ ἀλόχῳ καὶ παιδί τὸν ἐν μεγάροισιν ἔλειπες
πίνουσαι τά θ’ ὕεσσι τρέφει τεθαλυῖαν ἀλοιφήν
ὄφρ’ ἂν ἐγὼν ἔλθω Σπάρτην ἐς καλλιγύναικα
ᾤχετο πευσόμενος μετὰ σὸν κλέος εἴ που ἔτ’ εἴης
τίπτε τ’ ἄρ’ οὔ οἱ ἔειπες ἐνὶ φρεσὶ πάντα ἰδυῖα
πόντον ἐπ’ ἀτρύγετον βίοτον δέ οἱ ἄλλοι ἔδουσι
κεῖσ’ ἐλθών ἀτὰρ οὔ τιν’ ἔχει πόνον ἀλλὰ ἕκηλος
ἧσται ἐν Ἀτρεΐδαο δόμοις παρὰ δ’ ἄσπετα κεῖται
ἀλλὰ τά γ’ οὐκ ὀΐω πρὶν καί τινα γαῖα καθέξει
ὣς ἄρα μιν φαμένη ῥάβδῳ ἐπεμάσσατ’ Ἀθήνη
κάρψεν μὲν χρόα καλὸν ἐνὶ γναμπτοῖσι μέλεσσι
ξανθὰς δ’ ἐκ κεφαλῆς ὄλεσε τρίχας ἀμφὶ δὲ δέρμα
πάντεσσιν μελέεσσι παλαιοῦ θῆκε γέροντος
κνύζωσεν δέ οἱ ὄσσε πάρος περικαλλέ’ ἐόντε
ἀμφὶ δέ μιν μέγα δέρμα ταχείης ἕσσ’ ἐλάφοιο
τώ γ’ ὣς βουλεύσαντε διέτμαγεν ἡ μὲν ἔπειτα
ἐς Λακεδαίμονα δῖαν ἔβη μετὰ παῖδ’ Ὀδυσῆος
χῶρον ἀν’ ὑλήεντα δι’ ἄκριας ᾗ οἱ Ἀθήνη
τὸν δ’ ἄρ’ ἐνὶ προδόμῳ εὗρ’ ἥμενον ἔνθα οἱ αὐλὴ
αὐτὸς δείμαθ’ ὕεσσιν ἀποιχομένοιο ἄνακτος
σταυροὺς δ’ ἐκτὸς ἔλασσε διαμπερὲς ἔνθα καὶ ἔνθα
ἔντοσθεν δ’ αὐλῆς συφεοὺς δυοκαίδεκα ποίει
θήλειαι τοκάδες τοὶ δ’ ἄρσενες ἐκτὸς ἴαυον
αὐτὸς δ’ ἀμφὶ πόδεσσιν ἑοῖς ἀράρισκε πέδιλα
ᾤχοντ’ ἄλλυδις ἄλλος ἅμ’ ἀγρομένοισι σύεσσιν
ὄφρ’ ἱερεύσαντες κρειῶν κορεσαίατο θυμόν
ἐξαπίνης δ’ Ὀδυσῆα ἴδον κύνες ὑλακόμωροι
ἕζετο κερδοσύνη σκῆπτρον δέ οἱ ἔκπεσε χειρός
ἔνθα κεν ᾧ πὰρ σταθμῷ ἀεικέλιον πάθεν ἄλγος
ἔσσυτ’ ἀνὰ πρόθυρον σκῦτος δέ οἱ ἔκπεσε χειρός
ἔδμεναι αὐτὰρ κεῖνος ἐελδόμενός που ἐδωδῆς
πλάζετ’ ἐπ’ ἀλλοθρόων ἀνδρῶν δῆμόν τε πόλιν τε
ἀλλ’ ἕπεο κλισίηνδ’ ἴομεν γέρον ὄφρα καὶ αὐτός
εἴπῃς ὁππόθεν ἐσσὶ καὶ ὁππόσα κήδε’ ἀνέτλης
ὣς εἰπὼν κλισίηνδ’ ἡγήσατο δῖος ὑφορβός
εἷσεν δ’ εἰσαγαγών ῥῶπας δ’ ὑπέχευε δασείας
ἐστόρεσεν δ’ ἐπὶ δέρμα ἰονθάδος ἀγρίου αἰγός
αὐτοῦ ἐνεύναιον μέγα καὶ δασύ χαῖρε δ’ Ὀδυσσεὺς
ὅττι μιν ὣς ὑπέδεκτο ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν
ὅττι μάλιστ’ ἐθέλεις ὅτι με πρόφρων ὑπέδεξο
τὸν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφης Εὔμαιε συβῶτα
ξεῖν’ οὔ μοι θέμις ἔστ’ οὐδ’ εἰ κακίων σέθεν ἔλθοι
γίγνεται ἡμετέρη ἡ γὰρ δμώων δίκη ἐστὶν
αἰεὶ δειδιότων ὅτ’ ἐπικρατέωσιν ἄνακτες
ὅς κεν ἔμ’ ἐνδυκέως ἐφίλει καὶ κτῆσιν ὄπασσεν
ὅς οἱ πολλὰ κάμῃσι θεὸς δ’ ἐπὶ ἔργον ἀέξῃ
τῷ κέ με πόλλ’ ὤνησεν ἄναξ εἰ αὐτόθ’ ἐγήρα
ἀλλ’ ὄλεθ’ ὡς ὤφελλ’ Ἑλένης ἀπὸ φῦλον ὀλέσθαι
πρόχνυ ἐπεὶ πολλῶν ἀνδρῶν ὑπὸ γούνατ’ ἔλυσε
βῆ δ’ ἴμεν ἐς συφεούς ὅθι ἔθνεα ἔρχατο χοίρων
ἔνθεν ἑλὼν δύ’ ἔνεικε καὶ ἀμφοτέρους ἱέρευσεν
εὗσέ τε μίστυλλέν τε καὶ ἀμφ’ ὀβελοῖσιν ἔπειρεν
ὀπτήσας δ’ ἄρα πάντα φέρων παρέθηκ’ Ὀδυσῆϊ
θέρμ’ αὐτοῖς ὀβελοῖσιν ὁ δ’ ἄλφιτα λευκὰ πάλυνεν
ἐν δ’ ἄρα κισσυβίῳ κίρνη μελιηδέα οἶνον
αὐτὸς δ’ ἀντίον ἷζεν ἐποτρύνων δὲ προσηύδα
χοίρε’ ἀτὰρ σιάλους γε σύας μνηστῆρες ἔδουσιν
οὐκ ὄπιδα φρονέοντες ἐνὶ φρεσὶν οὐδ’ ἐλεητύν
ἀλλὰ δίκην τίουσι καὶ αἴσιμα ἔργ’ ἀνθρώπων
καὶ μὲν δυσμενέες καὶ ἀνάρσιοι οἵ τ’ ἐπὶ γαίης
ἀλλοτρίης βῶσιν καί σφι Ζεὺς ληΐδα δώῃ
οἵδε δὲ καί τι ἴσασι θεοῦ δέ τιν’ ἔκλυον αὐδήν
κείνου λυγρὸν ὄλεθρον ὅτ’ οὐκ ἐθέλουσι δικαίως
μνᾶσθαι οὐδὲ νέεσθαι ἐπὶ σφέτερ’ ἀλλὰ ἕκηλοι
κτήματα δαρδάπτουσιν ὑπέρβιον οὐδ’ ἔπι φειδώ
οὔ ποθ’ ἓν ἱρεύουσ’ ἱερήϊον οὐδὲ δύ’ οἴω
ἦ γάρ οἱ ζωή γ’ ἦν ἄσπετος οὔ τινι τόσση
ἀνδρῶν ἡρώων οὔτ’ ἠπείροιο μελαίνης
οὔτ’ αὐτῆς Ἰθάκης οὐδὲ ξυνεείκοσι φωτῶν
ἔστ’ ἄφενος τοσσοῦτον ἐγὼ δέ κέ τοι καταλέξω
δώδεκ’ ἐν ἠπείρῳ ἀγέλαι τόσα πώεα οἰῶν
βόσκουσι ξεῖνοί τε καὶ αὐτοῦ βώτορες ἄνδρες
ἐνθάδε δ’ αἰπόλια πλατέ’ αἰγῶν ἕνδεκα πάντα
ἐσχατιῇ βόσκοντ’ ἐπὶ δ’ ἀνέρες ἐσθλοὶ ὄρονται
τῶν αἰεί σφιν ἕκαστος ἐπ’ ἤματι μῆλον ἀγινεῖ
ὣς φάθ’ ὁ δ’ ἐνδυκέως κρέα τ’ ἤσθιε πῖνέ τε οἶνον
καί οἱ πλησάμενος δῶκε σκύφον ᾧ περ ἔπινεν
οἴνου ἐνίπλειον ὁ δ’ ἐδέξατο χαῖρε δὲ θυμῷ
ὧδε μάλ’ ἀφνειὸς καὶ καρτερὸς ὡς ἀγορεύεις
φῆς δ’ αὐτὸν φθίσθαι Ἀγαμέμνονος εἵνεκα τιμῆς
εἰπέ μοι αἴ κέ ποθι γνώω τοιοῦτον ἐόντα
εἴ κέ μιν ἀγγείλαιμι ἰδών ἐπὶ πολλὰ δ’ ἀλήθην
τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα συβώτης ὄρχαμος ἀνδρῶν
ἀλλ’ ἄλλως κομιδῆς κεχρημένοι ἄνδρες ἀλῆται
ψεύδοντ’ οὐδ’ ἐθέλουσιν ἀληθέα μυθήσασθαι
ὃς δέ κ’ ἀλητεύων Ἰθάκης ἐς δῆμον ἵκηται
ἡ δ’ εὖ δεξαμένη φιλέει καὶ ἕκαστα μεταλλᾷ
ἣ θέμις ἐστὶ γυναικός ἐπὴν πόσις ἄλλοθ’ ὄληται
τοῦ δ’ ἤδη μέλλουσι κύνες ταχέες τ’ οἰωνοὶ
ῥινὸν ἀπ’ ὀστεόφιν ἐρύσαι ψυχὴ δὲ λέλοιπεν
ἢ τόν γ’ ἐν πόντῳ φάγον ἰχθύες ὀστέα δ’ αὐτοῦ
κεῖται ἐπ’ ἠπείρου ψαμάθῳ εἰλυμένα πολλῇ
ὣς ὁ μὲν ἔνθ’ ἀπόλωλε φίλοισι δὲ κήδε’ ὀπίσσω
πᾶσιν ἐμοὶ δὲ μάλιστα τετεύχαται οὐ γὰρ ἔτ’ ἄλλον
ἤπιον ὧδε ἄνακτα κιχήσομαι ὁππόσ’ ἐπέλθω
οὐδ’ εἴ κεν πατρὸς καὶ μητέρος αὖτις ἵκωμαι
οἶκον ὅθι πρῶτον γενόμην καί μ’ ἔτρεφον αὐτοί
οὐδέ νυ τῶν ἔτι τόσσον ὀδύρομαι ἱέμενός περ
ἀλλά μ’ Ὀδυσσῆος πόθος αἴνυται οἰχομένοιο
τὸν μὲν ἐγών ὦ ξεῖνε καὶ οὐ παρεόντ’ ὀνομάζειν
αἰδέομαι πέρι γάρ μ’ ἐφίλει καὶ κήδετο θυμῷ
ὦ φίλ’ ἐπειδὴ πάμπαν ἀναίνεαι οὐδ’ ἔτι φῇσθα
ἀλλ’ ἐγὼ οὐκ αὔτως μυθήσομαι ἀλλὰ σὺν ὅρκῳ
αὐτίκ’ ἐπεί κεν κεῖνος ἰὼν τὰ ἃ δώμαθ’ ἵκηται
γίγνεται ὃς πενίῃ εἴκων ἀπατήλια βάζει
ἱστίη τ’ Ὀδυσῆος ἀμύμονος ἣν ἀφικάνω
τοῦδ’ αὐτοῦ λυκάβαντος ἐλεύσεται ἐνθάδ’ Ὀδυσσεύς
τοῦ μὲν φθίνοντος μηνός τοῦ δ’ ἱσταμένοιο
οἴκαδε νοστήσει καὶ τίσεται ὅς τις ἐκείνου
ἐνθάδ’ ἀτιμάζει ἄλοχον καὶ φαίδιμον υἱόν
ὦ γέρον οὔτ’ ἄρ’ ἐγὼν εὐαγγέλιον τόδε τίσω
οὔτ’ Ὀδυσεὺς ἔτι οἶκον ἐλεύσεται ἀλλὰ ἕκηλος
μίμνησκ’ ἦ γὰρ θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἐμοῖσιν
ἄχνυται ὁππότε τις μνήσῃ κεδνοῖο ἄνακτος
ἀλλ’ ἦ τοι ὅρκον μὲν ἐάσομεν αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
ἔλθοι ὅπως μιν ἐγώ γ’ ἐθέλω καὶ Πηνελόπεια
Λαέρτης θ’ ὁ γέρων καὶ Τηλέμαχος θεοειδής
νῦν αὖ παιδὸς ἄλαστον ὀδύρομαι ὃν τέκ’ Ὀδυσσεύς
καί μιν ἔφην ἔσσεσθαι ἐν ἀνδράσιν οὔ τι χέρηα
ἠέ τις ἀνθρώπων ὁ δ’ ἔβη μετὰ πατρὸς ἀκουὴν
οἴκαδ’ ἰόντα λοχῶσιν ὅπως ἀπὸ φῦλον ὄληται
ἀλλ’ ἦ τοι κεῖνον μὲν ἐάσομεν ἤ κεν ἁλώῃ
ἀλλ’ ἄγε μοι σύ γεραιέ τὰ σ’ αὐτοῦ κήδε’ ἐνίσπες
οὐ μὲν γάρ τί σε πεζὸν ὀΐομαι ἐνθάδ’ ἱκέσθαι
δαίνυσθαι ἀκέοντ’ ἄλλοι δ’ ἐπὶ ἔργον ἕποιεν
υἱέες ἐν μεγάρῳ ἠμὲν τράφεν ἠδ’ ἐγένοντο
γνήσιοι ἐξ ἀλόχου ἐμὲ δ’ ὠνητὴ τέκε μήτηρ
παλλακίς ἀλλά με ἶσον ἰθαιγενέεσσιν ἐτίμα
ὃς τότ’ ἐνὶ Κρήτεσσι θεὸς ὣς τίετο δήμῳ
ἀλλ’ ἦ τοι τὸν κῆρες ἔβαν θανάτοιο φέρουσαι
εἰς Ἀΐδαο δόμους τοὶ δὲ ζωὴν ἐδύσαντο
αὐτὰρ ἐμοὶ μάλα παῦρα δόσαν καὶ οἰκί’ ἔνειμαν
εἵνεκ’ ἐμῆς ἀρετῆς ἐπεὶ οὐκ ἀποφώλιος ἦα
οὐδὲ φυγοπτόλεμος νῦν δ’ ἤδη πάντα λέλοιπεν
ἀλλ’ ἔμπης καλάμην γέ σ’ ὀΐομαι εἰσορόωντα
γιγνώσκειν ἦ γάρ με δύη ἔχει ἤλιθα πολλή
ἦ μὲν δὴ θάρσος μοι Ἄρης τ’ ἔδοσαν καὶ Ἀθήνη
ἀνδρῶν δυσμενέων ὅ τέ μοι εἴξειε πόδεσσιν
τοῖος ἔα ἐν πολέμῳ ἔργον δέ μοι οὐ φίλον ἔσκεν
οὐδ’ οἰκωφελίη ἥ τε τρέφει ἀγλαὰ τέκνα
λυγρά τά τ’ ἄλλοισίν γε καταριγηλὰ πέλονται
αὐτὰρ ἐμοὶ τὰ φίλ’ ἔσκε τά που θεὸς ἐν φρεσὶ θῆκεν
ἄλλος γάρ τ’ ἄλλοισιν ἀνὴρ ἐπιτέρπεται ἔργοις
τῶν ἐξαιρεύμην μενοεικέα πολλὰ δ’ ὀπίσσω
δεινός τ’ αἰδοῖός τε μετὰ Κρήτεσσι τετύγμην
ἀλλ’ ὅτε δὴ τήν γε στυγερὴν ὁδὸν εὐρύοπα Ζεὺς
ἐφράσαθ’ ἣ πολλῶν ἀνδρῶν ὑπὸ γούνατ’ ἔλυσε
δὴ τότ’ ἔμ’ ἤνωγον καὶ ἀγακλυτὸν Ἰδομενῆα
νήεσσ’ ἡγήσασθαι ἐς Ἴλιον οὐδέ τι μῆχος
ἦεν ἀνήνασθαι χαλεπὴ δ’ ἔχε δήμου φῆμις
οἴκαδε σὺν νήεσσι θεὸς δ’ ἐκέδασσεν Ἀχαιούς
μῆνα γὰρ οἶον ἔμεινα τεταρπόμενος τεκέεσσιν
κουριδίῃ τ’ ἀλόχῳ καὶ κτήμασιν αὐτὰρ ἔπειτα
ἐννέα νῆας στεῖλα θοῶς δ’ ἐσαγείρατο λαός
δαίνυντ’ αὐτὰρ ἐγὼν ἱερήϊα πολλὰ παρεῖχον
θεοῖσίν τε ῥέζειν αὐτοῖσί τε δαῖτα πένεσθαι
ἑβδομάτῃ δ’ ἀναβάντες ἀπὸ Κρήτης εὐρείης
νηῶν πημάνθη ἀλλ’ ἀσκηθέες καὶ ἄνουσοι
πεμπταῖοι δ’ Αἴγυπτον ἐϋρρείτην ἱκόμεσθα
στῆσα δ’ ἐν Αἰγύπτῳ ποταμῷ νέας ἀμφιελίσσας
ἔνθ’ ἦ τοι μὲν ἐγὼ κελόμην ἐρίηρας ἑταίρους
οἱ δ’ ὕβρει εἴξαντες ἐπισπόμενοι μένεϊ σφῷ
αἶψα μάλ’ Αἰγυπτίων ἀνδρῶν περικαλλέας ἀγροὺς
αὐτούς τ’ ἔκτεινον τάχα δ’ ἐς πόλιν ἵκετ’ ἀϋτή
οἱ δὲ βοῆς ἀΐοντες ἅμ’ ἠοῖ φαινομένηφιν
ἔνθ’ ἡμέων πολλοὺς μὲν ἀπέκτανον ὀξέϊ χαλκῷ
τοὺς δ’ ἄναγον ζωούς σφίσιν ἐργάζεσθαι ἀνάγκῃ
ποίησ’ ὡς ὄφελον θανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖν
αὐτοῦ ἐν Αἰγύπτῳ ἔτι γάρ νύ με πῆμ’ ὑπέδεκτο
αὐτίκ’ ἀπὸ κρατὸς κυνέην εὔτυκτον ἔθηκα
καὶ σάκος ὤμοιϊν δόρυ δ’ ἔκβαλον ἔκτοσε χειρός
καὶ κύσα γούναθ’ ἑλών ὁδ’ ἐρύσατο καί μ’ ἐλέησεν
ἐς δίφρον δέ μ’ ἕσας ἄγεν οἴκαδε δάκρυ χέοντα
ἀλλ’ ἀπὸ κεῖνος ἔρυκε Διὸς δ’ ὠπίζετο μῆνιν
ἔνθα μὲν ἑπτάετες μένον αὐτόθι πολλὰ δ’ ἄγειρα
χρήματ’ ἀν’ Αἰγυπτίους ἄνδρας δίδοσαν γὰρ ἅπαντες
ἀλλ’ ὅτε δὴ ὄγδοόν μοι ἐπιπλόμενον ἔτος ἦλθεν
τρώκτης ὃς δὴ πολλὰ κάκ’ ἀνθρώποισιν ἐώργει
ὅς μ’ ἄγε παρπεπιθὼν ᾗσι φρεσίν ὄφρ’ ἱκόμεσθα
Φοινίκην ὅθι τοῦ γε δόμοι καὶ κτήματ’ ἔκειτο
ἔνθα παρ’ αὐτῷ μεῖνα τελεσφόρον εἰς ἐνιαυτόν
ἐς Λιβύην μ’ ἐπὶ νηὸς ἐέσσατο ποντοπόροιο
κεῖθι δέ μ’ ὡς περάσειε καὶ ἄσπετον ὦνον ἕλοιτο
ἡ δ’ ἔθεεν Βορέῃ ἀνέμῳ ἀκραέϊ καλῷ
μέσσον ὑπὲρ Κρήτης Ζεὺς δέ σφισι μήδετ’ ὄλεθρον
ἀλλ’ ὅτε δὴ Κρήτην μὲν ἐλείπομεν οὐδέ τις ἄλλη
Ζεὺς δ’ ἄμυδις βρόντησε καὶ ἔμβαλε νηῒ κεραυνόν
ἐν δὲ θεείου πλῆτο πέσον δ’ ἐκ νηὸς ἅπαντες
ἱστὸν ἀμαιμάκετον νηὸς κυανοπρῴροιο
χειρὸς ἀναστήσας ὄφρ’ ἵκετο δώματα πατρός
ἔνθ’ Ὀδυσῆος ἐγὼ πυθόμην κεῖνος γὰρ ἔφασκε
ξεινίσαι ἠδὲ φιλῆσαι ἰόντ’ ἐς πατρίδα γαῖαν
καί μοι κτήματ’ ἔδειξεν ὅσα ξυναγείρατ’ Ὀδυσσεύς
καί νύ ἐς δεκάτην γενεὴν ἕτερόν γ’ ἔτι βόσκοι
τόσσα οἱ ἐν μεγάροις κειμήλια κεῖτο ἄνακτος
τὸν δ’ ἐς Δωδώνην φάτο βήμεναι ὄφρα θεοῖο
ἐκ δρυὸς ὑψικόμοιο Διὸς βουλὴν ἐπακούσαι
ὅππως νοστήσει’ Ἰθάκης ἐς πίονα δῆμον
ὤμοσε δὲ πρὸς ἔμ’ αὐτόν ἀποσπένδων ἐνὶ οἴκῳ
ἀλλ’ ἐμὲ πρὶν ἀπέπεμψε τύχησε γὰρ ἐρχομένη νηῦς
ἔνθ’ ὅ γέ μ’ ἠνώγει πέμψαι βασιλῆϊ Ἀκάστῳ
ἀμφ’ ἐμοί ὄφρ’ ἔτι πάγχυ δύης ἐπὶ πῆμα γενοίμην
ἀλλ’ ὅτε γαίης πολλὸν ἀπέπλω ποντοπόρος νηῦς
ἐκ μέν με χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματ’ ἔδυσαν
ἀμφὶ δέ μοι ῥάκος ἄλλο κακὸν βάλον ἠδὲ χιτῶνα
ἑσπέριοι δ’ Ἰθάκης εὐδειέλου ἔργ’ ἀφίκοντο
ἔνθ’ ἐμὲ μὲν κατέδησαν ἐϋσσέλμῳ ἐνὶ νηῒ
ὅπλῳ ἐϋστρεφέϊ στερεῶς αὐτοὶ δ’ ἀποβάντες
στῆθος ἔπειτα δὲ χερσὶ διήρεσσ’ ἀμφοτέρῃσι
νηχόμενος μάλα δ’ ὦκα θύρηθ’ ἔα ἀμφὶς ἐκείνων
ἔνθ’ ἀναβάς ὅθι τε δρίος ἦν πολυανθέος ὕλης
φοίτων ἀλλ’ οὐ γάρ σφιν ἐφαίνετο κέρδιον εἶναι
νηὸς ἔπι γλαφυρῆς ἐμὲ δ’ ἔκρυψαν θεοὶ αὐτοὶ
ταῦτα ἕκαστα λέγων ὅσα δὴ πάθες ἠδ’ ὅσ’ ἀλήθης
ἀλλὰ τά γ’ οὐ κατὰ κόσμον ὀΐομαι οὐδέ με πείσεις
εἰπὼν ἀμφ’ Ὀδυσῆϊ τί σε χρὴ τοῖον ἐόντα
μαψιδίως ψεύδεσθαι ἐγὼ δ’ εὖ οἶδα καὶ αὐτὸς
νόστον ἐμοῖο ἄνακτος ὅ τ’ ἤχθετο πᾶσι θεοῖσι
πάγχυ μάλ’ ὅττι μιν οὔ τι μετὰ Τρώεσσι δάμασσαν
αὐτὰρ ἐγὼ παρ’ ὕεσσιν ἀπότροπος οὐδὲ πόλινδε
ἐλθέμεν ὀτρύνῃσιν ὅτ’ ἀγγελίη ποθὲν ἔλθῃ
ἀλλ’ οἱ μὲν τὰ ἕκαστα παρήμενοι ἐξερέουσιν
ἠδ’ οἳ χαίρουσιν βίοτον νήποινον ἔδοντες
ἀλλ’ ἐμοὶ οὐ φίλον ἐστὶ μεταλλῆσαι καὶ ἐρέσθαι
ἐξ οὗ δή μ’ Αἰτωλὸς ἀνὴρ ἐξήπαφε μύθῳ
ὅς ῥ’ ἄνδρα κτείνας πολλὴν ἐπὶ γαῖαν ἀληθείς
ἦλθεν ἐμὰ πρὸς δώματ’ ἐγὼ δέ μιν ἀμφαγάπαζον
φῆ δέ μιν ἐν Κρήτεσσι παρ’ Ἰδομενῆϊ ἰδέσθαι
καὶ φάτ’ ἐλεύσεσθαι ἢ ἐς θέρος ἢ ἐς ὀπώρην
πολλὰ χρήματ’ ἄγοντα σὺν ἀντιθέοις ἑτάροισι
οὐ γὰρ τοὔνεκ’ ἐγώ σ’ αἰδέσσομαι οὐδὲ φιλήσω
ἀλλὰ Δία ξένιον δείσας αὐτόν τ’ ἐλεαίρων
οἷόν σ’ οὐδ’ ὀμόσας περ ἐπήγαγον οὐδέ σε πείθω
ἀλλ’ ἄγε νῦν ῥήτρην ποιησόμεθ’ αὐτὰρ ὄπισθε
Δουλίχιόνδ’ ἰέναι ὅθι μοι φίλον ἔπλετο θυμῷ
τὸν δ’ ἀπαμειβόμενος προσεφώνεε δῖος ὑφορβός
ξεῖν’ οὕτω γάρ κέν μοι ἐϋκλείη τ’ ἀρετή τε
εἴη ἐπ’ ἀνθρώπους ἅμα τ’ αὐτίκα καὶ μετέπειτα
ὅς σ’ ἐπεὶ ἐς κλισίην ἄγαγον καὶ ξείνια δῶκα
αὖτις δὲ κτείναιμι φίλον τ’ ἀπὸ θυμὸν ἑλοίμην
νῦν δ’ ὥρη δόρποιο τάχιστά μοι ἔνδον ἑταῖροι
εἶεν ἵν’ ἐν κλισίῃ λαρὸν τετυκοίμεθα δόρπον
κλαγγὴ δ’ ἄσπετος ὦρτο συῶν αὐλιζομενάων
ἄξεθ’ ὑῶν τὸν ἄριστον ἵνα ξείνῳ ἱερεύσω
τηλεδαπῷ πρὸς δ’ αὐτοὶ ὀνησόμεθ’ οἵ περ ὀϊζὺν
δὴν ἔχομεν πάσχοντες ὑῶν ἕνεκ’ ἀργιοδόντων
ἄλλοι δ’ ἡμέτερον κάματον νήποινον ἔδουσιν
οἱ δ’ ὗν εἰσῆγον μάλα πίονα πενταέτηρον
τὸν μὲν ἔπειτ’ ἔστησαν ἐπ’ ἐσχάρῃ οὐδὲ συβώτης
λήθετ’ ἄρ’ ἀθανάτων φρεσὶ γὰρ κέχρητ’ ἀγαθῇσιν
ἀλλ’ ὅγ’ ἀπαρχόμενος κεφαλῆς τρίχας ἐν πυρὶ βάλλεν
ἀργιόδοντος ὑός καὶ ἐπεύχετο πᾶσι θεοῖσιν
κόψε δ’ ἀνασχόμενος σχίζῃ δρυός ἣν λίπε κείων
τὸν δ’ ἔλιπε ψυχή τοὶ δ’ ἔσφαξάν τε καὶ εὗσαν
αἶψα δέ μιν διέχευαν ὁ δ’ ὠμοθετεῖτο συβώτης
πάντων ἀρχόμενος μελέων ἐς πίονα δημόν
βάλλον δ’ εἰν ἐλεοῖσιν ἀολλέα ἂν δὲ συβώτης
θῆκεν ἐπευξάμενος τὰς δ’ ἄλλας νεῖμεν ἑκάστῳ
νώτοισιν δ’ Ὀδυσῆα διηνεκέεσσι γέραιρεν
αἴθ’ οὕτως Εὔμαιε φίλος Διὶ πατρὶ γένοιο
ὡς ἐμοί ὅττι τε τοῖον ἐόντ’ ἀγαθοῖσι γεραίρεις
οἷα πάρεστι θεὸς δὲ τὸ μὲν δώσει τὸ δ’ ἐάσει
σπείσας δ’ αἴθοπα οἶνον Ὀδυσσῆϊ πτολιπόρθῳ
ἐν χείρεσσιν ἔθηκεν ὁ δ’ ἕζετο ᾗ παρὰ μοίρῃ
πὰρ δ’ ἄρα μιν Ταφίων πρίατο κτεάτεσσιν ἑοῖσιν
σῖτον μέν σφιν ἀφεῖλε Μεσαύλιος οἱ δ’ ἐπὶ κοῖτον
νὺξ δ’ ἄρ’ ἐπῆλθε κακὴ σκοτομήνιος ὗε δ’ ἄρα Ζεὺς
τοῖς δ’ Ὀδυσεὺς μετέειπε συβώτεω πειρητίζων
εἴ πώς οἱ ἐκδὺς χλαῖναν πόροι ἤ τιν’ ἑταίρων
ἄλλον ἐποτρύνειεν ἐπεί ἑο κήδετο λίην
ἠλεός ὅς τ’ ἐφέηκε πολύφρονά περ μάλ’ ἀεῖσαι
καί θ’ ἁπαλὸν γελάσαι καί τ’ ὀρχήσασθαι ἀνῆκε
καί τι ἔπος προέηκεν ὅ περ τ’ ἄρρητον ἄμεινον
ἀλλ’ ἐπεὶ οὖν τὸ πρῶτον ἀνέκραγον οὐκ ἐπικεύσω
ὡς ὅθ’ ὑπὸ Τροίην λόχον ἤγομεν ἀρτύναντες
ἡγείσθην δ’ Ὀδυσεύς τε καὶ Ἀτρεΐδης Μενέλαος
τοῖσι δ’ ἅμα τρίτος ἄρχον ἐγών αὐτοὶ γὰρ ἄνωγον
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἱκόμεσθα ποτὶ πτόλιν αἰπύ τε τεῖχος
κείμεθα νὺξ δ’ ἄρ’ ἐπῆλθε κακὴ Βορέαο πεσόντος
πηγυλίς αὐτὰρ ὕπερθε χιὼν γένετ’ ἠΰτε πάχνη
ἔνθ’ ἄλλοι πάντες χλαίνας ἔχον ἠδὲ χιτῶνας
εὗδον δ’ εὔκηλοι σάκεσιν εἰλυμένοι ὤμους
ἀφραδίῃς ἐπεὶ οὐκ ἐφάμην ῥιγωσέμεν ἔμπης
ἀλλ’ ἑπόμην σάκος οἶον ἔχων καὶ ζῶμα φαεινόν
ἀλλ’ ὅτε δὴ τρίχα νυκτὸς ἔην μετὰ δ’ ἄστρα βεβήκει
καὶ τότ’ ἐγὼν Ὀδυσῆα προσηύδων ἐγγὺς ἐόντα
ἀγκῶνι νύξας ὁ δ’ ἄρ’ ἐμμαπέως ὑπάκουσε
δάμναται οὐ γὰρ ἔχω χλαῖναν παρά μ’ ἤπαφε δαίμων
οἰοχίτων’ ἔμεναι νῦν δ’ οὐκέτι φυκτὰ πέλονται
ὣς ἐφάμην ὁ δ’ ἔπειτα νόον σχέθε τόνδ’ ἐνὶ θυμῷ
οἷος κεῖνος ἔην βουλευέμεν ἠδὲ μάχεσθαι
φθεγξάμενος δ’ ὀλίγῃ ὀπί με πρὸς μῦθον ἔειπε
ἦ καὶ ἐπ’ ἀγκῶνος κεφαλὴν σχέθεν εἶπέ τε μῦθον
ὣς ἔφατ’ ὦρτο δ’ ἔπειτα Θόας Ἀνδραίμονος υἱός
βῆ δὲ θέειν ἐπὶ νῆας ἐγὼ δ’ ἐνὶ εἵματι κείνου
νῦν δέ μ’ ἀτιμάζουσι κακὰ χροῒ εἵματ’ ἔχοντα
τῷ οὔ τ’ ἐσθῆτος δευήσεαι οὔ τε τευ ἄλλου
ἐνθάδε ἕννυσθαι μία δ’ οἴη φωτὶ ἑκάστῳ
πέμψει δ’ ὅππῃ σε κραδίη θυμός τε κελεύει
ὣς εἰπὼν ἀνόρουσε τίθει δ’ ἄρα οἱ πυρὸς ἐγγὺς
εὐνήν ἐν δ’ ὀΐων τε καὶ αἰγῶν δέρματ’ ἔβαλλεν
ἔνθ’ Ὀδυσεὺς κατέλεκτ’ ἐπὶ δὲ χλαῖναν βάλεν αὐτῷ
πυκνὴν καὶ μεγάλην ἥ οἱ παρεκέσκετ’ ἀμοιβάς
ἕννυσθαι ὅτε τις χειμὼν ἔκπαγλος ὄροιτο
ὣς ὁ μὲν ἔνθ’ Ὀδυσεὺς κοιμήσατο τοὶ δὲ παρ’ αὐτὸν
ἀλλ’ ὅ γ’ ἄρ’ ἔξω ἰὼν ὡπλίζετο χαῖρε δ’ Ὀδυσσεύς
πρῶτον μὲν ξίφος ὀξὺ περὶ στιβαροῖς βάλετ’ ὤμοις
ἀμφὶ δὲ χλαῖναν ἑέσσατ’ ἀλεξάνεμον μάλα πυκνήν
ἂν δὲ νάκην ἕλετ’ αἰγὸς ἐϋτρεφέος μεγάλοιο
εἵλετο δ’ ὀξὺν ἄκοντα κυνῶν ἀλκτῆρα καὶ ἀνδρῶν
βῆ δ’ ἴμεναι κείων ὅθι περ σύες ἀργιόδοντες
πέτρῃ ὕπο γλαφυρῇ εὗδον Βορέω ὑπ’ ἰωγῇ
ἡ δ’ εἰς εὐρύχορον Λακεδαίμονα Παλλὰς Ἀθήνη
ᾤχετ’ Ὀδυσσῆος μεγαθύμου φαίδιμον υἱὸν
εὕδοντ’ ἐν προδόμῳ Μενελάου κυδαλίμοιο
ἦ τοι Νεστορίδην μαλακῷ δεδμημένον ὕπνῳ
Τηλέμαχον δ’ οὐχ ὕπνος ἔχε γλυκύς ἀλλ’ ἐνὶ θυμῷ
νύκτα δι’ ἀμβροσίην μελεδήματα πατρὸς ἔγειρεν
Τηλέμαχ’ οὐκέτι καλὰ δόμων ἄπο τῆλ’ ἀλάλησαι
ἀλλ’ ὄτρυνε τάχιστα βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον
πεμπέμεν ὄφρ’ ἔτι οἴκοι ἀμύμονα μητέρα τέτμῃς
κείνου βούλεται οἶκον ὀφέλλειν ὅς κεν ὀπυίῃ
οὐκέτι μέμνηται τεθνηκότος οὐδὲ μεταλλᾷ
ἀλλὰ σύ γ’ ἐλθὼν αὐτὸς ἐπιτρέψειας ἕκαστα
μνηστήρων σ’ ἐπιτηδὲς ἀριστῆες λοχόωσιν
νυκτὶ δ’ ὁμῶς πλείειν πέμψει δέ τοι οὖρον ὄπισθεν
ἔνθα δὲ νύκτ’ ἀέσαι τὸν δ’ ὀτρῦναι πόλιν εἴσω
ἡ μὲν ἄρ’ ὣς εἰποῦσ’ ἀπέβη πρὸς μακρὸν Ὄλυμπον
αὐτὰρ ὁ Νεστορίδην ἐξ ἡδέος ὕπνου ἔγειρεν
ζεῦξον ὑφ’ ἅρματ’ ἄγων ὄφρα πρήσσωμεν ὁδοῖο
Τηλέμαχ’ οὔ πως ἔστιν ἐπειγομένους περ ὁδοῖο
νύκτα διὰ δνοφερὴν ἐλάαν τάχα δ’ ἔσσεται ἠώς
ἀλλὰ μέν’ εἰς ὅ κε δῶρα φέρων ἐπιδίφρια θήῃ
ἀγχίμολον δέ σφ’ ἦλθε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος
τὸν δ’ ὡς οὖν ἐνόησεν Ὀδυσσῆος φίλος υἱός
δῦνεν καὶ μέγα φᾶρος ἐπὶ στιβαροῖς βάλετ’ ὤμοις
ἤδη νῦν μ’ ἀπόπεμπε φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν
ἤδη γάρ μοι θυμὸς ἐέλδεται οἴκαδ’ ἱκέσθαι
Τηλέμαχ’ οὔ τί σ’ ἐγώ γε πολὺν χρόνον ἐνθάδ’ ἐρύξω
ἀνδρὶ ξεινοδόκῳ ὅς κ’ ἔξοχα μὲν φιλέῃσιν
ἔξοχα δ’ ἐχθαίρῃσιν ἀμείνω δ’ αἴσιμα πάντα
ἶσόν τοι κακόν ἐσθ’ ὅς τ’ οὐκ ἐθέλοντα νέεσθαι
ξεῖνον ἐποτρύνει καὶ ὃς ἐσσύμενον κατερύκει
ἀλλὰ μέν’ εἰς ὅ κε δῶρα φέρων ἐπιδίφρια θείω
καλά σὺ δ’ ὀφθαλμοῖσιν ἴδῃς εἴπω δὲ γυναιξὶ
δειπνήσαντας ἴμεν πολλὴν ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν
εἰ δ’ ἐθέλεις τραφθῆναι ἀν’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος
ἄστεα δ’ ἀνθρώπων ἡγήσομαι οὐδέ τις ἡμέας
αὔτως ἀππέμψει δώσει δέ τι ἕν γε φέρεσθαι
ἠὲ δύ’ ἡμιόνους ἠὲ χρύσειον ἄλεισον
βούλομαι ἤδη νεῖσθαι ἐφ’ ἡμέτερ’ οὐ γὰρ ὄπισθεν
οὖρον ἰὼν κατέλειπον ἐπὶ κτεάτεσσιν ἐμοῖσιν
μὴ πατέρ’ ἀντίθεον διζήμενος αὐτὸς ὄλωμαι
αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ’ ἄκουσε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος
αὐτίκ’ ἄρ’ ᾗ ἀλόχῳ ἠδὲ δμῳῇσι κέλευσε
ἀνστὰς ἐξ εὐνῆς ἐπεὶ οὐ πολὺ ναῖεν ἀπ’ αὐτοῦ
ὀπτῆσαί τε κρεῶν ὁ δ’ ἄρ’ οὐκ ἀπίθησεν ἀκούσας
οὐκ οἶος ἅμα τῷ γ’ Ἑλένη κίε καὶ Μεγαπένθης
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἵκανον ὅθι κειμήλια κεῖτο
υἱὸν δὲ κρητῆρα φέρειν Μεγαπένθε’ ἄνωγεν
ἔνθ’ ἔσαν οἱ πέπλοι παμποίκιλοι οὓς κάμεν αὐτή
τῶν ἕν’ ἀειραμένη Ἑλένη φέρε δῖα γυναικῶν
βὰν δ’ ἰέναι προτέρω διὰ δώματος ἧος ἵκοντο
Τηλέμαχ’ ἦ τοι νόστον ὅπως φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς
ἐστὶν ἅπας χρυσῷ δ’ ἐπὶ χείλεα κεκράανται
ὣς εἰπὼν ἐν χειρὶ τίθει δέπας ἀμφικύπελλον
ἥρως Ἀτρεΐδης ὁ δ’ ἄρα κρητῆρα φαεινὸν
θῆκ’ αὐτοῦ προπάροιθε φέρων κρατερὸς Μεγαπένθης
ἀργύρεον Ἑλένη δὲ παρίστατο καλλιπάρῃος