pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
εἵματά τ’ ἀμφιέσω πέμψω δέ τοι οὖρον ὄπισθεν
ὥς κε μάλ’ ἀσκηθὴς σὴν πατρίδα γαῖαν ἵκηαι
αἴ κε θεοί γ’ ἐθέλωσι τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν
ἥ με κέλεαι σχεδίῃ περάαν μέγα λαῖτμα θαλάσσης
δεινόν τ’ ἀργαλέον τε τὸ δ’ οὐδ’ ἐπὶ νῆες ἐῖσαι
οὐδ’ ἂν ἐγὼν ἀέκητι σέθεν σχεδίης ἐπιβαίην
ἦ δὴ ἀλιτρός γ’ ἐσσὶ καὶ οὐκ ἀποφώλια εἰδώς
ἀλλὰ τὰ μὲν νοέω καὶ φράσσομαι ἅσσ’ ἂν ἐμοί περ
θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι σιδήρεος ἀλλ’ ἐλεήμων
ὣς ἄρα φωνήσασ’ ἡγήσατο δῖα θεάων
καί ῥ’ ὁ μὲν ἔνθα καθέζετ’ ἐπὶ θρόνου ἔνθεν ἀνέστη
Ἑρμείας νύμφη δ’ ἐτίθει πάρα πᾶσαν ἐδωδήν
αὐτὴ δ’ ἀντίον ἷζεν Ὀδυσσῆος θείοιο
τῇ δὲ παρ’ ἀμβροσίην δμῳαὶ καὶ νέκταρ ἔθηκαν
κήδε’ ἀναπλῆσαι πρὶν πατρίδα γαῖαν ἱκέσθαι
ἐνθάδε κ’ αὖθι μένων σὺν ἐμοὶ τόδε δῶμα φυλάσσοις
ἀθάνατός τ’ εἴης ἱμειρόμενός περ ἰδέσθαι
σὴν ἄλοχον τῆς τ’ αἰὲν ἐέλδεαι ἤματα πάντα
οὐ μέν θην κείνης γε χερείων εὔχομαι εἶναι
οὐ δέμας οὐδὲ φυήν ἐπεὶ οὔ πως οὐδὲ ἔοικεν
τὴν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς
πάντα μάλ’ οὕνεκα σεῖο περίφρων Πηνελόπεια
εἶδος ἀκιδνοτέρη μέγεθός τ’ εἰσάντα ἰδέσθαι
ἡ μὲν γὰρ βροτός ἐστι σὺ δ’ ἀθάνατος καὶ ἀγήρως
εἰ δ’ αὖ τις ῥαίῃσι θεῶν ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ
ἤδη γὰρ μάλα πολλὰ πάθον καὶ πολλὰ μόγησα
ὣς ἔφατ’ ἠέλιος δ’ ἄρ’ ἔδυ καὶ ἐπὶ κνέφας ἦλθεν
ἐλθόντες δ’ ἄρα τώ γε μυχῷ σπείους γλαφυροῖο
τερπέσθην φιλότητι παρ’ ἀλλήλοισι μένοντες
αὐτίχ’ ὁ μὲν χλαῖνάν τε χιτῶνά τε ἕννυτ’ Ὀδυσσεύς
αὐτὴ δ’ ἀργύφεον φᾶρος μέγα ἕννυτο νύμφη
λεπτὸν καὶ χαρίεν περὶ δὲ ζώνην βάλετ’ ἰξυῖ
καλὴν χρυσείην κεφαλῇ δ’ ἐφύπερθε καλύπτρην
καὶ τότ’ Ὀδυσσῆι μεγαλήτορι μήδετο πομπήν
δῶκέν οἱ πέλεκυν μέγαν ἄρμενον ἐν παλάμῃσι
στειλειὸν περικαλλὲς ἐλάινον εὖ ἐναρηρός
δῶκε δ’ ἔπειτα σκέπαρνον ἐύξοον ἦρχε δ’ ὁδοῖο
νήσου ἐπ’ ἐσχατιῆς ὅθι δένδρεα μακρὰ πεφύκει
κλήθρη τ’ αἴγειρός τ’ ἐλάτη τ’ ἦν οὐρανομήκης
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ δεῖξ’ ὅθι δένδρεα μακρὰ πεφύκει
εἴκοσι δ’ ἔκβαλε πάντα πελέκκησεν δ’ ἄρα χαλκῷ
ξέσσε δ’ ἐπισταμένως καὶ ἐπὶ στάθμην ἴθυνεν
τόφρα δ’ ἔνεικε τέρετρα Καλυψώ δῖα θεάων
τέτρηνεν δ’ ἄρα πάντα καὶ ἥρμοσεν ἀλλήλοισιν
γόμφοισιν δ’ ἄρα τήν γε καὶ ἁρμονίῃσιν ἄρασσεν
ὅσσον τίς τ’ ἔδαφος νηὸς τορνώσεται ἀνὴρ
τόσσον ἔπ’ εὐρεῖαν σχεδίην ποιήσατ’ Ὀδυσσεύς
ἐν δ’ ἱστὸν ποίει καὶ ἐπίκριον ἄρμενον αὐτῷ
πρὸς δ’ ἄρα πηδάλιον ποιήσατο ὄφρ’ ἰθύνοι
κύματος εἶλαρ ἔμεν πολλὴν δ’ ἐπεχεύατο ὕλην
τόφρα δὲ φάρε’ ἔνεικε Καλυψώ δῖα θεάων
ἱστία ποιήσασθαι ὁ δ’ εὖ τεχνήσατο καὶ τά
ἐν δ’ ὑπέρας τε κάλους τε πόδας τ’ ἐνέδησεν ἐν αὐτῇ
μοχλοῖσιν δ’ ἄρα τήν γε κατείρυσεν εἰς ἅλα δῖαν
τῷ δ’ ἄρα πέμπτῳ πέμπ’ ἀπὸ νήσου δῖα Καλυψώ
εἵματά τ’ ἀμφιέσασα θυώδεα καὶ λούσασα
τὸν ἕτερον ἕτερον δ’ ὕδατος μέγαν ἐν δὲ καὶ ᾖα
γηθόσυνος δ’ οὔρῳ πέτασ’ ἱστία δῖος Ὀδυσσεύς
ἥμενος οὐδέ οἱ ὕπνος ἐπὶ βλεφάροισιν ἔπιπτεν
Πληιάδας τ’ ἐσορῶντι καὶ ὀψὲ δύοντα Βοώτην
Ἄρκτον θ’ ἣν καὶ ἄμαξαν ἐπίκλησιν καλέουσιν
ποντοπορευέμεναι ἐπ’ ἀριστερὰ χειρὸς ἔχοντα
ὀκτωκαιδεκάτῃ δ’ ἐφάνη ὄρεα σκιόεντα
γαίης Φαιήκων ὅθι τ’ ἄγχιστον πέλεν αὐτῷ
εἴσατο δ’ ὡς ὅτε ῥινὸν ἐν ἠεροειδέι πόντῳ
τὸν δ’ ἐξ Αἰθιόπων ἀνιὼν κρείων ἐνοσίχθων
πόντον ἐπιπλώων ὁ δ’ ἐχώσατο κηρόθι μᾶλλον
ἀμφ’ Ὀδυσῆι ἐμεῖο μετ’ Αἰθιόπεσσιν ἐόντος
ἀλλ’ ἔτι μέν μίν φημι ἅδην ἐλάαν κακότητος
χερσὶ τρίαιναν ἑλών πάσας δ’ ὀρόθυνεν ἀέλλας
γαῖαν ὁμοῦ καὶ πόντον ὀρώρει δ’ οὐρανόθεν νύξ
σὺν δ’ Εὖρός τε Νότος τ’ ἔπεσον Ζέφυρός τε δυσαὴς
καὶ τότ’ Ὀδυσσῆος λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ
ἥ μ’ ἔφατ’ ἐν πόντῳ πρὶν πατρίδα γαῖαν ἱκέσθαι
ἄλγε’ ἀναπλήσειν τὰ δὲ δὴ νῦν πάντα τελεῖται
Ζεύς ἐτάραξε δὲ πόντον ἐπισπέρχουσι δ’ ἄελλαι
τρὶς μάκαρες Δαναοὶ καὶ τετράκις οἳ τότ’ ὄλοντο
ὡς δὴ ἐγώ γ’ ὄφελον θανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖν
τῷ κ’ ἔλαχον κτερέων καί μευ κλέος ἦγον Ἀχαιοί
νῦν δέ λευγαλέῳ θανάτῳ εἵμαρτο ἁλῶναι
ὣς ἄρα μιν εἰπόντ’ ἔλασεν μέγα κῦμα κατ’ ἄκρης
τῆλε δ’ ἀπὸ σχεδίης αὐτὸς πέσε πηδάλιον δὲ
ἐκ χειρῶν προέηκε μέσον δέ οἱ ἱστὸν ἔαξεν
τὸν δ’ ἄρ’ ὑπόβρυχα θῆκε πολὺν χρόνον οὐδ’ ἐδυνάσθη
αἶψα μάλ’ ἀνσχεθέειν μεγάλου ὑπὸ κύματος ὁρμῆς
εἵματα γάρ ῥ’ ἐβάρυνε τά οἱ πόρε δῖα Καλυψώ
ὀψὲ δὲ δή ῥ’ ἀνέδυ στόματος δ’ ἐξέπτυσεν ἅλμην
ἀλλ’ οὐδ’ ὣς σχεδίης ἐπελήθετο τειρόμενός περ
ἀλλὰ μεθορμηθεὶς ἐνὶ κύμασιν ἐλλάβετ’ αὐτῆς
ἐν μέσσῃ δὲ καθῖζε τέλος θανάτου ἀλεείνων
τὴν δ’ ἐφόρει μέγα κῦμα κατὰ ῥόον ἔνθα καὶ ἔνθα
ὡς δ’ ὅτ’ ὀπωρινὸς Βορέης φορέῃσιν ἀκάνθας
ἄλλοτε δ’ αὖτ’ Εὖρος Ζεφύρῳ εἴξασκε διώκειν
Λευκοθέη ἣ πρὶν μὲν ἔην βροτὸς αὐδήεσσα
νῦν δ’ ἁλὸς ἐν πελάγεσσι θεῶν ἒξ ἔμμορε τιμῆς
ἥ ῥ’ Ὀδυσῆ’ ἐλέησεν ἀλώμενον ἄλγε’ ἔχοντα
αἰθυίῃ δ’ ἐικυῖα ποτῇ ἀνεδύσετο λίμνης
ἷζε δ’ ἐπὶ σχεδίης πολυδέσμου εἶπέ τε μῦθον
ὠδύσατ’ ἐκπάγλως ὅτι τοι κακὰ πολλὰ φυτεύει
ἀλλὰ μάλ’ ὧδ’ ἔρξαι δοκέεις δέ μοι οὐκ ἀπινύσσειν
εἵματα ταῦτ’ ἀποδὺς σχεδίην ἀνέμοισι φέρεσθαι
κάλλιπ’ ἀτὰρ χείρεσσι νέων ἐπιμαίεο νόστου
γαίης Φαιήκων ὅθι τοι μοῖρ’ ἐστὶν ἀλύξαι
ἄμβροτον οὐδέ τί τοι παθέειν δέος οὐδ’ ἀπολέσθαι
πολλὸν ἀπ’ ἠπείρου αὐτὸς δ’ ἀπονόσφι τραπέσθαι
αὐτὴ δ’ ἂψ ἐς πόντον ἐδύσετο κυμαίνοντα
αἰθυίῃ ἐικυῖα μέλαν δέ ἑ κῦμα κάλυψεν
ἀθανάτων ὅ τέ με σχεδίης ἀποβῆναι ἀνώγει
ἀλλὰ μάλ’ οὔ πω πείσομ’ ἐπεὶ ἑκὰς ὀφθαλμοῖσιν
ἀλλὰ μάλ’ ὧδ’ ἔρξω δοκέει δέ μοι εἶναι ἄριστον
ὄφρ’ ἂν μέν κεν δούρατ’ ἐν ἁρμονίῃσιν ἀρήρῃ
τόφρ’ αὐτοῦ μενέω καὶ τλήσομαι ἄλγεα πάσχων
νήξομ’ ἐπεὶ οὐ μέν τι πάρα προνοῆσαι ἄμεινον
ὦρσε δ’ ἐπὶ μέγα κῦμα Ποσειδάων ἐνοσίχθων
δεινόν τ’ ἀργαλέον τε κατηρεφές ἤλασε δ’ αὐτόν
ὡς δ’ ἄνεμος ζαὴς ἠΐων θημῶνα τινάξῃ
καρφαλέων τὰ μὲν ἄρ τε διεσκέδασ’ ἄλλυδις ἄλλῃ
ὣς τῆς δούρατα μακρὰ διεσκέδασ’ αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
ἀμφ’ ἑνὶ δούρατι βαῖνε κέληθ’ ὡς ἵππον ἐλαύνων
εἵματα δ’ ἐξαπέδυνε τά οἱ πόρε δῖα Καλυψώ
ἀλλ’ οὐδ’ ὥς σε ἔολπα ὀνόσσεσθαι κακότητος
ἵκετο δ’ εἰς Αἰγάς ὅθι οἱ κλυτὰ δώματ’ ἔασιν
αὐτὰρ Ἀθηναίη κούρη Διὸς ἄλλ’ ἐνόησεν
ἦ τοι τῶν ἄλλων ἀνέμων κατέδησε κελεύθους
παύσασθαι δ’ ἐκέλευσε καὶ εὐνηθῆναι ἅπαντας
ὦρσε δ’ ἐπὶ κραιπνὸν Βορέην πρὸ δὲ κύματ’ ἔαξεν
ἧος ὃ Φαιήκεσσι φιληρέτμοισι μιγείη
ἔνθα δύω νύκτας δύο τ’ ἤματα κύματι πηγῷ
πλάζετο πολλὰ δέ οἱ κραδίη προτιόσσετ’ ὄλεθρον
ἀλλ’ ὅτε δὴ τρίτον ἦμαρ ἐυπλόκαμος τέλεσ’ Ἠώς
καὶ τότ’ ἔπειτ’ ἄνεμος μὲν ἐπαύσατο ἠδὲ γαλήνη
ἔπλετο νηνεμίη ὁ δ’ ἄρα σχεδὸν εἴσιδε γαῖαν
ὡς δ’ ὅτ’ ἂν ἀσπάσιος βίοτος παίδεσσι φανήῃ
πατρός ὃς ἐν νούσῳ κεῖται κρατέρ’ ἄλγεα πάσχων
ἀσπάσιον δ’ ἄρα τόν γε θεοὶ κακότητος ἔλυσαν
ὣς Ὀδυσεῖ ἀσπαστὸν ἐείσατο γαῖα καὶ ὕλη
νῆχε δ’ ἐπειγόμενος ποσὶν ἠπείρου ἐπιβῆναι
ἀλλ’ ὅτε τόσσον ἀπῆν ὅσσον τε γέγωνε βοήσας
δεινὸν ἐρευγόμενον εἴλυτο δὲ πάνθ’ ἁλὸς ἄχνῃ
οὐ γὰρ ἔσαν λιμένες νηῶν ὄχοι οὐδ’ ἐπιωγαί
ἀλλ’ ἀκταὶ προβλῆτες ἔσαν σπιλάδες τε πάγοι τε
Ζεύς καὶ δὴ τόδε λαῖτμα διατμήξας ἐπέρησα
ἔκβασις οὔ πῃ φαίνεθ’ ἁλὸς πολιοῖο θύραζε
βέβρυχεν ῥόθιον λισσὴ δ’ ἀναδέδρομε πέτρη
μή πώς μ’ ἐκβαίνοντα βάλῃ λίθακι ποτὶ πέτρῃ
κῦμα μέγ’ ἁρπάξαν μελέη δέ μοι ἔσσεται ὁρμή
εἰ δέ κ’ ἔτι προτέρω παρανήξομαι ἤν που ἐφεύρω
ἠιόνας τε παραπλῆγας λιμένας τε θαλάσσης
δείδω μή μ’ ἐξαῦτις ἀναρπάξασα θύελλα
πόντον ἐπ’ ἰχθυόεντα φέρῃ βαρέα στενάχοντα
τόφρα δέ μιν μέγα κῦμα φέρε τρηχεῖαν ἐπ’ ἀκτήν
ἔνθα κ’ ἀπὸ ῥινοὺς δρύφθη σὺν δ’ ὀστέ’ ἀράχθη
τῆς ἔχετο στενάχων ἧος μέγα κῦμα παρῆλθε
ὡς δ’ ὅτε πουλύποδος θαλάμης ἐξελκομένοιο
πρὸς κοτυληδονόφιν πυκιναὶ λάιγγες ἔχονται
ῥινοὶ ἀπέδρυφθεν τὸν δὲ μέγα κῦμα κάλυψεν
ἔνθα κε δὴ δύστηνος ὑπὲρ μόρον ὤλετ’ Ὀδυσσεύς
κύματος ἐξαναδύς τά τ’ ἐρεύγεται ἤπειρόνδε
ἀλλ’ ὅτε δὴ ποταμοῖο κατὰ στόμα καλλιρόοιο
κλῦθι ἄναξ ὅτις ἐσσί πολύλλιστον δέ σ’ ἱκάνω
αἰδοῖος μέν τ’ ἐστὶ καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσιν
σόν τε ῥόον σά τε γούναθ’ ἱκάνω πολλὰ μογήσας
ἀλλ’ ἐλέαιρε ἄναξ ἱκέτης δέ τοι εὔχομαι εἶναι
ὣς φάθ’ ὁ δ’ αὐτίκα παῦσεν ἑὸν ῥόον ἔσχε δὲ κῦμα
πρόσθε δέ οἱ ποίησε γαλήνην τὸν δ’ ἐσάωσεν
ἐς ποταμοῦ προχοάς ὁ δ’ ἄρ’ ἄμφω γούνατ’ ἔκαμψε
ἂν στόμα τε ῥῖνάς θ’ ὁ δ’ ἄρ’ ἄπνευστος καὶ ἄναυδος
κεῖτ’ ὀλιγηπελέων κάματος δέ μιν αἰνὸς ἵκανεν
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἄμπνυτο καὶ ἐς φρένα θυμὸς ἀγέρθη
ἂψ δ’ ἔφερεν μέγα κῦμα κατὰ ῥόον αἶψα δ’ ἄρ’ Ἰνὼ
δέξατο χερσὶ φίλῃσιν ὁ δ’ ἐκ ποταμοῖο λιασθεὶς
εἰ μέν κ’ ἐν ποταμῷ δυσκηδέα νύκτα φυλάσσω
μή μ’ ἄμυδις στίβη τε κακὴ καὶ θῆλυς ἐέρση
αὔρη δ’ ἐκ ποταμοῦ ψυχρὴ πνέει ἠῶθι πρό
βῆ ῥ’ ἴμεν εἰς ὕλην τὴν δὲ σχεδὸν ὕδατος εὗρεν
ἐν περιφαινομένῳ δοιοὺς δ’ ἄρ’ ὑπήλυθε θάμνους
ἐξ ὁμόθεν πεφυῶτας ὁ μὲν φυλίης ὁ δ’ ἐλαίης
τοὺς μὲν ἄρ’ οὔτ’ ἀνέμων διάη μένος ὑγρὸν ἀέντων
οὔτε ποτ’ ἠέλιος φαέθων ἀκτῖσιν ἔβαλλεν
οὔτ’ ὄμβρος περάασκε διαμπερές ὣς ἄρα πυκνοὶ
ἀλλήλοισιν ἔφυν ἐπαμοιβαδίς οὓς ὑπ’ Ὀδυσσεὺς
δύσετ’ ἄφαρ δ’ εὐνὴν ἐπαμήσατο χερσὶ φίλῃσιν
ὅσσον τ’ ἠὲ δύω ἠὲ τρεῖς ἄνδρας ἔρυσθαι
ἐν δ’ ἄρα μέσσῃ λέκτο χύσιν δ’ ἐπεχεύατο φύλλων
ὡς δ’ ὅτε τις δαλὸν σποδιῇ ἐνέκρυψε μελαίνῃ
ἀγροῦ ἐπ’ ἐσχατιῆς ᾧ μὴ πάρα γείτονες ἄλλοι
σπέρμα πυρὸς σώζων ἵνα μή ποθεν ἄλλοθεν αὔοι
ὣς Ὀδυσεὺς φύλλοισι καλύψατο τῷ δ’ ἄρ’ Ἀθήνη
ὕπνον ἐπ’ ὄμμασι χεῦ’ ἵνα μιν παύσειε τάχιστα
δυσπονέος καμάτοιο φίλα βλέφαρ’ ἀμφικαλύψας
βῆ ῥ’ ἐς Φαιήκων ἀνδρῶν δῆμόν τε πόλιν τε
οἳ πρὶν μέν ποτ’ ἔναιον ἐν εὐρυχόρῳ Ὑπερείῃ
οἵ σφεας σινέσκοντο βίηφι δὲ φέρτεροι ἦσαν
καὶ νηοὺς ποίησε θεῶν καὶ ἐδάσσατ’ ἀρούρας
Ἀλκίνοος δὲ τότ’ ἦρχε θεῶν ἄπο μήδεα εἰδώς
νόστον Ὀδυσσῆι μεγαλήτορι μητιόωσα
βῆ δ’ ἴμεν ἐς θάλαμον πολυδαίδαλον ᾧ ἔνι κούρη
κοιμᾶτ’ ἀθανάτῃσι φυὴν καὶ εἶδος ὁμοίη
πὰρ δὲ δύ’ ἀμφίπολοι Χαρίτων ἄπο κάλλος ἔχουσαι
σταθμοῖιν ἑκάτερθε θύραι δ’ ἐπέκειντο φαειναί
ἡ δ’ ἀνέμου ὡς πνοιὴ ἐπέσσυτο δέμνια κούρης
Ναυσικάα τί νύ σ’ ὧδε μεθήμονα γείνατο μήτηρ
ἕννυσθαι τὰ δὲ τοῖσι παρασχεῖν οἵ κέ σ’ ἄγωνται
ἀλλ’ ἴομεν πλυνέουσαι ἅμ’ ἠοῖ φαινομένηφι
καί τοι ἐγὼ συνέριθος ἅμ’ ἕψομαι ὄφρα τάχιστα
ἐντύνεαι ἐπεὶ οὔ τοι ἔτι δὴν παρθένος ἔσσεαι
ἀλλ’ ἄγ’ ἐπότρυνον πατέρα κλυτὸν ἠῶθι πρὸ
καὶ δὲ σοὶ ὧδ’ αὐτῇ πολὺ κάλλιον ἠὲ πόδεσσιν
Οὔλυμπόνδ’ ὅθι φασὶ θεῶν ἕδος ἀσφαλὲς αἰεὶ
ἔμμεναι οὔτ’ ἀνέμοισι τινάσσεται οὔτε ποτ’ ὄμβρῳ
δεύεται οὔτε χιὼν ἐπιπίλναται ἀλλὰ μάλ’ αἴθρη
πέπταται ἀνέφελος λευκὴ δ’ ἐπιδέδρομεν αἴγλη
ἔνθ’ ἀπέβη γλαυκῶπις ἐπεὶ διεπέφραδε κούρῃ
αὐτίκα δ’ Ἠὼς ἦλθεν ἐύθρονος ἥ μιν ἔγειρε
Ναυσικάαν ἐύπεπλον ἄφαρ δ’ ἀπεθαύμασ’ ὄνειρον
βῆ δ’ ἰέναι διὰ δώμαθ’ ἵν’ ἀγγείλειε τοκεῦσιν
πατρὶ φίλῳ καὶ μητρί κιχήσατο δ’ ἔνδον ἐόντας
ἡ μὲν ἐπ’ ἐσχάρῃ ἧστο σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξὶν
ἠλάκατα στρωφῶσ’ ἁλιπόρφυρα τῷ δὲ θύραζε
ἡ δὲ μάλ’ ἄγχι στᾶσα φίλον πατέρα προσέειπε
πάππα φίλ’ οὐκ ἂν δή μοι ἐφοπλίσσειας ἀπήνην
ὑψηλὴν ἐύκυκλον ἵνα κλυτὰ εἵματ’ ἄγωμαι
βουλὰς βουλεύειν καθαρὰ χροΐ εἵματ’ ἔχοντα
οἱ δύ’ ὀπυίοντες τρεῖς δ’ ἠίθεοι θαλέθοντες
οἱ δ’ αἰεὶ ἐθέλουσι νεόπλυτα εἵματ’ ἔχοντες
ἐς χορὸν ἔρχεσθαι τὰ δ’ ἐμῇ φρενὶ πάντα μέμηλεν
ὣς ἔφατ’ αἴδετο γὰρ θαλερὸν γάμον ἐξονομῆναι
ὣς εἰπὼν δμώεσσιν ἐκέκλετο τοὶ δ’ ἐπίθοντο
οἱ μὲν ἄρ’ ἐκτὸς ἄμαξαν ἐύτροχον ἡμιονείην
ὥπλεον ἡμιόνους θ’ ὕπαγον ζεῦξάν θ’ ὑπ’ ἀπήνῃ
κούρη δ’ ἐκ θαλάμοιο φέρεν ἐσθῆτα φαεινήν
καὶ τὴν μὲν κατέθηκεν ἐυξέστῳ ἐπ’ ἀπήνῃ
μήτηρ δ’ ἐν κίστῃ ἐτίθει μενοεικέ’ ἐδωδὴν
παντοίην ἐν δ’ ὄψα τίθει ἐν δ’ οἶνον ἔχευεν
ἀσκῷ ἐν αἰγείῳ κούρη δ’ ἐπεβήσετ’ ἀπήνης
ἧος χυτλώσαιτο σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξίν
ἡ δ’ ἔλαβεν μάστιγα καὶ ἡνία σιγαλόεντα
μάστιξεν δ’ ἐλάαν καναχὴ δ’ ἦν ἡμιόνοιιν
αἱ δ’ ἄμοτον τανύοντο φέρον δ’ ἐσθῆτα καὶ αὐτήν
αἱ δ’ ὅτε δὴ ποταμοῖο ῥόον περικαλλέ’ ἵκοντο
ἔνθ’ ἦ τοι πλυνοὶ ἦσαν ἐπηετανοί πολὺ δ’ ὕδωρ
καλὸν ὑπεκπρόρεεν μάλα περ ῥυπόωντα καθῆραι
ἔνθ’ αἵ γ’ ἡμιόνους μὲν ὑπεκπροέλυσαν ἀπήνης
τρώγειν ἄγρωστιν μελιηδέα ταὶ δ’ ἀπ’ ἀπήνης
στεῖβον δ’ ἐν βόθροισι θοῶς ἔριδα προφέρουσαι
ἑξείης πέτασαν παρὰ θῖν’ ἁλός ἧχι μάλιστα
λάιγγας ποτὶ χέρσον ἀποπλύνεσκε θάλασσα
αἱ δὲ λοεσσάμεναι καὶ χρισάμεναι λίπ’ ἐλαίῳ
δεῖπνον ἔπειθ’ εἵλοντο παρ’ ὄχθῃσιν ποταμοῖο
εἵματα δ’ ἠελίοιο μένον τερσήμεναι αὐγῇ
σφαίρῃ ταὶ δ’ ἄρ’ ἔπαιζον ἀπὸ κρήδεμνα βαλοῦσαι
οἵη δ’ Ἄρτεμις εἶσι κατ’ οὔρεα ἰοχέαιρα
τῇ δέ θ’ ἅμα νύμφαι κοῦραι Διὸς αἰγιόχοιο
πασάων δ’ ὑπὲρ ἥ γε κάρη ἔχει ἠδὲ μέτωπα
ῥεῖά τ’ ἀριγνώτη πέλεται καλαὶ δέ τε πᾶσαι
ὣς ἥ γ’ ἀμφιπόλοισι μετέπρεπε παρθένος ἀδμής
ἀλλ’ ὅτε δὴ ἄρ’ ἔμελλε πάλιν οἶκόνδε νέεσθαι
ζεύξασ’ ἡμιόνους πτύξασά τε εἵματα καλά
ὡς Ὀδυσεὺς ἔγροιτο ἴδοι τ’ ἐυώπιδα κούρην
σφαῖραν ἔπειτ’ ἔρριψε μετ’ ἀμφίπολον βασίλεια
ἀμφιπόλου μὲν ἅμαρτε βαθείῃ δ’ ἔμβαλε δίνῃ
αἱ δ’ ἐπὶ μακρὸν ἄυσαν ὁ δ’ ἔγρετο δῖος Ὀδυσσεύς
ἑζόμενος δ’ ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν
ὤ μοι ἐγώ τέων αὖτε βροτῶν ἐς γαῖαν ἱκάνω
ἦ ῥ’ οἵ γ’ ὑβρισταί τε καὶ ἄγριοι οὐδὲ δίκαιοι
νυμφάων αἳ ἔχουσ’ ὀρέων αἰπεινὰ κάρηνα
ἀλλ’ ἄγ’ ἐγὼν αὐτὸς πειρήσομαι ἠδὲ ἴδωμαι
ἐκ πυκινῆς δ’ ὕλης πτόρθον κλάσε χειρὶ παχείῃ
βῆ δ’ ἴμεν ὥς τε λέων ὀρεσίτροφος ἀλκὶ πεποιθώς
ὅς τ’ εἶσ’ ὑόμενος καὶ ἀήμενος ἐν δέ οἱ ὄσσε
ἠὲ μετ’ ἀγροτέρας ἐλάφους κέλεται δέ ἑ γαστὴρ
σμερδαλέος δ’ αὐτῇσι φάνη κεκακωμένος ἅλμῃ
τρέσσαν δ’ ἄλλυδις ἄλλη ἐπ’ ἠιόνας προὐχούσας
οἴη δ’ Ἀλκινόου θυγάτηρ μένε τῇ γὰρ Ἀθήνη
στῆ δ’ ἄντα σχομένη ὁ δὲ μερμήριξεν Ὀδυσσεύς
λίσσοιτ’ εἰ δείξειε πόλιν καὶ εἵματα δοίη
Ἀρτέμιδί σε ἐγώ γε Διὸς κούρῃ μεγάλοιο
εἶδός τε μέγεθός τε φυήν τ’ ἄγχιστα ἐίσκω
εἰ δέ τίς ἐσσι βροτῶν τοὶ ἐπὶ χθονὶ ναιετάουσιν
κεῖνος δ’ αὖ περὶ κῆρι μακάρτατος ἔξοχον ἄλλων
ὅς κέ σ’ ἐέδνοισι βρίσας οἶκόνδ’ ἀγάγηται
οὔτ’ ἄνδρ’ οὔτε γυναῖκα σέβας μ’ ἔχει εἰσορόωντα
τὴν ὁδὸν ᾗ δὴ μέλλεν ἐμοὶ κακὰ κήδε’ ἔσεσθαι
ὣς δ’ αὔτως καὶ κεῖνο ἰδὼν ἐτεθήπεα θυμῷ
ὡς σέ γύναι ἄγαμαί τε τέθηπά τε δείδια δ’ αἰνῶς
τόφρα δέ μ’ αἰεὶ κῦμ’ ἐφόρει κραιπναί τε θύελλαι
νήσου ἀπ’ Ὠγυγίης νῦν δ’ ἐνθάδε κάββαλε δαίμων
ὄφρ’ ἔτι που καὶ τῇδε πάθω κακόν οὐ γὰρ ὀίω
παύσεσθ’ ἀλλ’ ἔτι πολλὰ θεοὶ τελέουσι πάροιθεν
ἀλλά ἄνασσ’ ἐλέαιρε σὲ γὰρ κακὰ πολλὰ μογήσας
ἐς πρώτην ἱκόμην τῶν δ’ ἄλλων οὔ τινα οἶδα
εἴ τί που εἴλυμα σπείρων ἔχες ἐνθάδ’ ἰοῦσα
ἢ ὅθ’ ὁμοφρονέοντε νοήμασιν οἶκον ἔχητον
ἀνὴρ ἠδὲ γυνή πόλλ’ ἄλγεα δυσμενέεσσι
χάρματα δ’ εὐμενέτῃσι μάλιστα δέ τ’ ἔκλυον αὐτοί
τὸν δ’ αὖ Ναυσικάα λευκώλενος ἀντίον ηὔδα
ξεῖν’ ἐπεὶ οὔτε κακῷ οὔτ’ ἄφρονι φωτὶ ἔοικας
Ζεὺς δ’ αὐτὸς νέμει ὄλβον Ὀλύμπιος ἀνθρώποισιν
καί που σοὶ τάδ’ ἔδωκε σὲ δὲ χρὴ τετλάμεν ἔμπης
νῦν δ’ ἐπεὶ ἡμετέρην τε πόλιν καὶ γαῖαν ἱκάνεις
οὔτ’ οὖν ἐσθῆτος δευήσεαι οὔτε τευ ἄλλου
ὧν ἐπέοιχ’ ἱκέτην ταλαπείριον ἀντιάσαντα
εἰμὶ δ’ ἐγὼ θυγάτηρ μεγαλήτορος Ἀλκινόοιο
τοῦ δ’ ἐκ Φαιήκων ἔχεται κάρτος τε βίη τε
στῆτέ μοι ἀμφίπολοι πόσε φεύγετε φῶτα ἰδοῦσαι
ἦ μή πού τινα δυσμενέων φάσθ’ ἔμμεναι ἀνδρῶν
οὐκ ἔσθ’ οὗτος ἀνὴρ διερὸς βροτὸς οὐδὲ γένηται
δηιοτῆτα φέρων μάλα γὰρ φίλοι ἀθανάτοισιν
οἰκέομεν δ’ ἀπάνευθε πολυκλύστῳ ἐνὶ πόντῳ
ἀλλ’ ὅδε τις δύστηνος ἀλώμενος ἐνθάδ’ ἱκάνει
ξεῖνοί τε πτωχοί τε δόσις δ’ ὀλίγη τε φίλη τε
ἀλλὰ δότ’ ἀμφίπολοι ξείνῳ βρῶσίν τε πόσιν τε
λούσατέ τ’ ἐν ποταμῷ ὅθ’ ἐπὶ σκέπας ἔστ’ ἀνέμοιο
ὣς ἔφαθ’ αἱ δ’ ἔσταν τε καὶ ἀλλήλῃσι κέλευσαν
κὰδ δ’ ἄρ’ Ὀδυσσῆ’ εἷσαν ἐπὶ σκέπας ὡς ἐκέλευσεν
πὰρ δ’ ἄρα οἱ φᾶρός τε χιτῶνά τε εἵματ’ ἔθηκαν
ἤνωγον δ’ ἄρα μιν λοῦσθαι ποταμοῖο ῥοῇσιν
δή ῥα τότ’ ἀμφιπόλοισι μετηύδα δῖος Ὀδυσσεύς
ἀμφίπολοι στῆθ’ οὕτω ἀπόπροθεν ὄφρ’ ἐγὼ αὐτὸς
ἅλμην ὤμοιιν ἀπολούσομαι ἀμφὶ δ’ ἐλαίῳ
ἄντην δ’ οὐκ ἂν ἐγώ γε λοέσσομαι αἰδέομαι γὰρ
ὣς ἔφαθ’ αἱ δ’ ἀπάνευθεν ἴσαν εἶπον δ’ ἄρα κούρῃ
ἐκ κεφαλῆς δ’ ἔσμηχεν ἁλὸς χνόον ἀτρυγέτοιο
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα λοέσσατο καὶ λίπ’ ἄλειψεν
ἀμφὶ δὲ εἵματα ἕσσαθ’ ἅ οἱ πόρε παρθένος ἀδμής
μείζονά τ’ εἰσιδέειν καὶ πάσσονα κὰδ δὲ κάρητος
ὡς δ’ ὅτε τις χρυσὸν περιχεύεται ἀργύρῳ ἀνὴρ
ἕζετ’ ἔπειτ’ ἀπάνευθε κιὼν ἐπὶ θῖνα θαλάσσης
δή ῥα τότ’ ἀμφιπόλοισιν ἐυπλοκάμοισι μετηύδα
κλῦτέ μευ ἀμφίπολοι λευκώλενοι ὄφρα τι εἴπω
οὐ πάντων ἀέκητι θεῶν οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν
Φαιήκεσσ’ ὅδ’ ἀνὴρ ἐπιμίσγεται ἀντιθέοισι
πρόσθεν μὲν γὰρ δή μοι ἀεικέλιος δέατ’ εἶναι
ὣς ἔφαθ’ αἱ δ’ ἄρα τῆς μάλα μὲν κλύον ἠδ’ ἐπίθοντο
πὰρ δ’ ἄρ’ Ὀδυσσῆι ἔθεσαν βρῶσίν τε πόσιν τε
ἦ τοι ὁ πῖνε καὶ ἦσθε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεὺς
αὐτὰρ Ναυσικάα λευκώλενος ἄλλ’ ἐνόησεν
εἵματ’ ἄρα πτύξασα τίθει καλῆς ἐπ’ ἀπήνης
ζεῦξεν δ’ ἡμιόνους κρατερώνυχας ἂν δ’ ἔβη αὐτή
ὤτρυνεν δ’ Ὀδυσῆα ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν
ὄρσεο δὴ νῦν ξεῖνε πόλινδ’ ἴμεν ὄφρα σε πέμψω
ἀλλὰ μάλ’ ὧδ’ ἔρδειν δοκέεις δέ μοι οὐκ ἀπινύσσειν
ὄφρ’ ἂν μέν κ’ ἀγροὺς ἴομεν καὶ ἔργ’ ἀνθρώπων
τόφρα σὺν ἀμφιπόλοισι μεθ’ ἡμιόνους καὶ ἄμαξαν
καρπαλίμως ἔρχεσθαι ἐγὼ δ’ ὁδὸν ἡγεμονεύσω
αὐτὰρ ἐπὴν πόλιος ἐπιβήομεν ἣν πέρι πύργος
λεπτὴ δ’ εἰσίθμη νῆες δ’ ὁδὸν ἀμφιέλισσαι
ἔνθα δέ τέ σφ’ ἀγορὴ καλὸν Ποσιδήιον ἀμφίς
ῥυτοῖσιν λάεσσι κατωρυχέεσσ’ ἀραρυῖα
πείσματα καὶ σπεῖρα καὶ ἀποξύνουσιν ἐρετμά
ἀλλ’ ἱστοὶ καὶ ἐρετμὰ νεῶν καὶ νῆες ἐῖσαι
μωμεύῃ μάλα δ’ εἰσὶν ὑπερφίαλοι κατὰ δῆμον
καί νύ τις ὧδ’ εἴπῃσι κακώτερος ἀντιβολήσας
τίς δ’ ὅδε Ναυσικάᾳ ἕπεται καλός τε μέγας τε
ἄλλοθεν ἦ γὰρ τούσδε γ’ ἀτιμάζει κατὰ δῆμον
Φαίηκας τοί μιν μνῶνται πολέες τε καὶ ἐσθλοί
ὣς ἐρέουσιν ἐμοὶ δέ κ’ ὀνείδεα ταῦτα γένοιτο
καὶ δ’ ἄλλῃ νεμεσῶ ἥ τις τοιαῦτά γε ῥέζοι
ἥ τ’ ἀέκητι φίλων πατρὸς καὶ μητρὸς ἐόντων
ἀνδράσι μίσγηται πρίν γ’ ἀμφάδιον γάμον ἐλθεῖν
ξεῖνε σὺ δ’ ὦκ’ ἐμέθεν ξυνίει ἔπος ὄφρα τάχιστα
δήεις ἀγλαὸν ἄλσος Ἀθήνης ἄγχι κελεύθου
ἔνθα δὲ πατρὸς ἐμοῦ τέμενος τεθαλυῖά τ’ ἀλωή
αὐτὰρ ἐπὴν ἡμέας ἔλπῃ ποτὶ δώματ’ ἀφῖχθαι
καὶ τότε Φαιήκων ἴμεν ἐς πόλιν ἠδ’ ἐρέεσθαι
ῥεῖα δ’ ἀρίγνωτ’ ἐστί καὶ ἂν πάϊς ἡγήσαιτο
ἥρωος ἀλλ’ ὁπότ’ ἄν σε δόμοι κεκύθωσι καὶ αὐλή
ὦκα μάλα μεγάροιο διελθέμεν ὄφρ’ ἂν ἵκηαι
μητέρ’ ἐμήν ἡ δ’ ἧσται ἐπ’ ἐσχάρῃ ἐν πυρὸς αὐγῇ
ἠλάκατα στρωφῶσ’ ἁλιπόρφυρα θαῦμα ἰδέσθαι
κίονι κεκλιμένη δμωαὶ δέ οἱ εἵατ’ ὄπισθεν
εἴ κέν τοι κείνη γε φίλα φρονέῃσ’ ἐνὶ θυμῷ
ἐλπωρή τοι ἔπειτα φίλους τ’ ἰδέειν καὶ ἱκέσθαι
ὣς ἄρα φωνήσασ’ ἵμασεν μάστιγι φαεινῇ
ἡμιόνους αἱ δ’ ὦκα λίπον ποταμοῖο ῥέεθρα
αἱ δ’ ἐὺ μὲν τρώχων ἐὺ δὲ πλίσσοντο πόδεσσιν
ἡ δὲ μάλ’ ἡνιόχευεν ὅπως ἅμ’ ἑποίατο πεζοὶ
ἀμφίπολοί τ’ Ὀδυσεύς τε νόῳ δ’ ἐπέβαλλεν ἱμάσθλην
δύσετό τ’ ἠέλιος καὶ τοὶ κλυτὸν ἄλσος ἵκοντο
ἱρὸν Ἀθηναίης ἵν’ ἄρ’ ἕζετο δῖος Ὀδυσσεύς
αὐτίκ’ ἔπειτ’ ἠρᾶτο Διὸς κούρῃ μεγάλοιο
νῦν δή πέρ μευ ἄκουσον ἐπεὶ πάρος οὔ ποτ’ ἄκουσας
ῥαιομένου ὅτε μ’ ἔρραιε κλυτὸς ἐννοσίγαιος
δός μ’ ἐς Φαίηκας φίλον ἐλθεῖν ἠδ’ ἐλεεινόν
αὐτῷ δ’ οὔ πω φαίνετ’ ἐναντίη αἴδετο γάρ ῥα
πατροκασίγνητον ὁ δ’ ἐπιζαφελῶς μενέαινεν
ὧς ὁ μὲν ἔνθ’ ἠρᾶτο πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς
κούρην δὲ προτὶ ἄστυ φέρεν μένος ἡμιόνοιιν
ἡ δ’ ὅτε δὴ οὗ πατρὸς ἀγακλυτὰ δώμαθ’ ἵκανε
στῆσεν ἄρ’ ἐν προθύροισι κασίγνητοι δέ μιν ἀμφὶς
ἵσταντ’ ἀθανάτοις ἐναλίγκιοι οἵ ῥ’ ὑπ’ ἀπήνης
αὐτὴ δ’ ἐς θάλαμον ἑὸν ἤιε δαῖε δέ οἱ πῦρ
γρῆυς Ἀπειραίη θαλαμηπόλος Εὐρυμέδουσα
τήν ποτ’ Ἀπείρηθεν νέες ἤγαγον ἀμφιέλισσαι
Ἀλκινόῳ δ’ αὐτὴν γέρας ἔξελον οὕνεκα πᾶσιν
Φαιήκεσσιν ἄνασσε θεοῦ δ’ ὣς δῆμος ἄκουεν
καὶ τότ’ Ὀδυσσεὺς ὦρτο πόλινδ’ ἴμεν ἀμφὶ δ’ Ἀθήνη
πολλὴν ἠέρα χεῦε φίλα φρονέουσ’ Ὀδυσῆι
κερτομέοι τ’ ἐπέεσσι καὶ ἐξερέοιθ’ ὅτις εἴη
ἀλλ’ ὅτε δὴ ἄρ’ ἔμελλε πόλιν δύσεσθαι ἐραννήν
παρθενικῇ ἐικυῖα νεήνιδι κάλπιν ἐχούσῃ
στῆ δὲ πρόσθ’ αὐτοῦ ὁ δ’ ἀνείρετο δῖος Ὀδυσσεύς
Ἀλκινόου ὃς τοῖσδε μετ’ ἀνθρώποισι ἀνάσσει
καὶ γὰρ ἐγὼ ξεῖνος ταλαπείριος ἐνθάδ’ ἱκάνω
τηλόθεν ἐξ ἀπίης γαίης τῷ οὔ τινα οἶδα
ἀλλ’ ἴθι σιγῇ τοῖον ἐγὼ δ’ ὁδὸν ἡγεμονεύσω
μηδέ τιν’ ἀνθρώπων προτιόσσεο μηδ’ ἐρέεινε
οὐ γὰρ ξείνους οἵδε μάλ’ ἀνθρώπους ἀνέχονται
οὐδ’ ἀγαπαζόμενοι φιλέουσ’ ὅς κ’ ἄλλοθεν ἔλθῃ
λαῖτμα μέγ’ ἐκπερόωσιν ἐπεί σφισι δῶκ’ ἐνοσίχθων
τῶν νέες ὠκεῖαι ὡς εἰ πτερὸν ἠὲ νόημα
τὸν δ’ ἄρα Φαίηκες ναυσικλυτοὶ οὐκ ἐνόησαν
εἴα ἐυπλόκαμος δεινὴ θεός ἥ ῥά οἱ ἀχλὺν
θεσπεσίην κατέχευε φίλα φρονέουσ’ ἐνὶ θυμῷ
θαύμαζεν δ’ Ὀδυσεὺς λιμένας καὶ νῆας ἐίσας
αὐτῶν θ’ ἡρώων ἀγορὰς καὶ τείχεα μακρὰ
ὑψηλά σκολόπεσσιν ἀρηρότα θαῦμα ἰδέσθαι
ἀλλ’ ὅτε δὴ βασιλῆος ἀγακλυτὰ δώμαθ’ ἵκοντο
δαίτην δαινυμένους σὺ δ’ ἔσω κίε μηδέ τι θυμῷ
ἔργοισιν τελέθει εἰ καί ποθεν ἄλλοθεν ἔλθοι
Ἀρήτη δ’ ὄνομ’ ἐστὶν ἐπώνυμον ἐκ δὲ τοκήων
ὅς ποθ’ ὑπερθύμοισι Γιγάντεσσιν βασίλευεν
ἀλλ’ ὁ μὲν ὤλεσε λαὸν ἀτάσθαλον ὤλετο δ’ αὐτός
Ναυσίθοος δ’ ἔτεκεν Ῥηξήνορά τ’ Ἀλκίνοόν τε
τὸν μὲν ἄκουρον ἐόντα βάλ’ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων
Ἀρήτην τὴν δ’ Ἀλκίνοος ποιήσατ’ ἄκοιτιν
καί μιν ἔτισ’ ὡς οὔ τις ἐπὶ χθονὶ τίεται ἄλλη
ὅσσαι νῦν γε γυναῖκες ὑπ’ ἀνδράσιν οἶκον ἔχουσιν
ἔκ τε φίλων παίδων ἔκ τ’ αὐτοῦ Ἀλκινόοιο
δειδέχαται μύθοισιν ὅτε στείχῃσ’ ἀνὰ ἄστυ
οἷσίν  τ’ ἐὺ φρονέῃσι καὶ ἀνδράσι νείκεα λύει
πόντον ἐπ’ ἀτρύγετον λίπε δὲ Σχερίην ἐρατεινήν
ἵκετο δ’ ἐς Μαραθῶνα καὶ εὐρυάγυιαν Ἀθήνην
δῦνε δ’ Ἐρεχθῆος πυκινὸν δόμον αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
Ἀλκινόου πρὸς δώματ’ ἴε κλυτά πολλὰ δέ οἱ κῆρ
ὥρμαιν’ ἱσταμένῳ πρὶν χάλκεον οὐδὸν ἱκέσθαι
δῶμα καθ’ ὑψερεφὲς μεγαλήτορος Ἀλκινόοιο
χάλκεοι μὲν γὰρ τοῖχοι ἐληλέδατ’ ἔνθα καὶ ἔνθα
σταθμοὶ δ’ ἀργύρεοι ἐν χαλκέῳ ἕστασαν οὐδῷ
ἀργύρεον δ’ ἐφ’ ὑπερθύριον χρυσέη δὲ κορώνη
χρύσειοι δ’ ἑκάτερθε καὶ ἀργύρεοι κύνες ἦσαν
ἐν δὲ θρόνοι περὶ τοῖχον ἐρηρέδατ’ ἔνθα καὶ ἔνθα
ἐς μυχὸν ἐξ οὐδοῖο διαμπερές ἔνθ’ ἐνὶ πέπλοι
λεπτοὶ ἐύννητοι βεβλήατο ἔργα γυναικῶν
χρύσειοι δ’ ἄρα κοῦροι ἐυδμήτων ἐπὶ βωμῶν
πεντήκοντα δέ οἱ δμωαὶ κατὰ δῶμα γυναῖκες
αἱ δ’ ἱστοὺς ὑφόωσι καὶ ἠλάκατα στρωφῶσιν
καιρουσσέων δ’ ὀθονέων ἀπολείβεται ὑγρὸν ἔλαιον
ἱστῶν τεχνῆσσαι πέρι γάρ σφισι δῶκεν Ἀθήνη
ἔργα τ’ ἐπίστασθαι περικαλλέα καὶ φρένας ἐσθλάς
ἔκτοσθεν δ’ αὐλῆς μέγας ὄρχατος ἄγχι θυράων
τετράγυος περὶ δ’ ἕρκος ἐλήλαται ἀμφοτέρωθεν
ἔνθα δὲ δένδρεα μακρὰ πεφύκασι τηλεθόωντα
συκέαι τε γλυκεραὶ καὶ ἐλαῖαι τηλεθόωσαι
τάων οὔ ποτε καρπὸς ἀπόλλυται οὐδ’ ἀπολείπει
χείματος οὐδὲ θέρευς ἐπετήσιος ἀλλὰ μάλ’ αἰεὶ
Ζεφυρίη πνείουσα τὰ μὲν φύει ἄλλα δὲ πέσσει
ὄγχνη ἐπ’ ὄγχνῃ γηράσκει μῆλον δ’ ἐπὶ μήλῳ
αὐτὰρ ἐπὶ σταφυλῇ σταφυλή σῦκον δ’ ἐπὶ σύκῳ
τῆς ἕτερον μὲν θειλόπεδον λευρῷ ἐνὶ χώρῳ
τέρσεται ἠελίῳ ἑτέρας δ’ ἄρα τε τρυγόωσιν
ἄλλας δὲ τραπέουσι πάροιθε δέ τ’ ὄμφακές εἰσιν
ἄνθος ἀφιεῖσαι ἕτεραι δ’ ὑποπερκάζουσιν
ἐν δὲ δύω κρῆναι ἡ μέν τ’ ἀνὰ κῆπον ἅπαντα
σκίδναται ἡ δ’ ἑτέρωθεν ὑπ’ αὐλῆς οὐδὸν ἵησι
τοῖ’ ἄρ’ ἐν Ἀλκινόοιο θεῶν ἔσαν ἀγλαὰ δῶρα
σπένδοντας δεπάεσσιν ἐυσκόπῳ ἀργεϊφόντῃ
πολλὴν ἠέρ’ ἔων ἥν οἱ περίχευεν Ἀθήνη
ὄφρ’ ἵκετ’ Ἀρήτην τε καὶ Ἀλκίνοον βασιλῆα
ἀμφὶ δ’ ἄρ’ Ἀρήτης βάλε γούνασι χεῖρας Ὀδυσσεύς
καὶ τότε δή ῥ’ αὐτοῖο πάλιν χύτο θέσφατος ἀήρ
οἱ δ’ ἄνεῳ ἐγένοντο δόμον κάτα φῶτα ἰδόντες
θαύμαζον δ’ ὁρόωντες ὁ δὲ λιτάνευεν Ὀδυσσεύς
σόν τε πόσιν σά τε γούναθ’ ἱκάνω πολλὰ μογήσας
κτήματ’ ἐνὶ μεγάροισι γέρας θ’ ὅ τι δῆμος ἔδωκεν
αὐτὰρ ἐμοὶ πομπὴν ὀτρύνετε πατρίδ’ ἱκέσθαι
ὣς εἰπὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετ’ ἐπ’ ἐσχάρῃ ἐν κονίῃσιν
πὰρ πυρί οἱ δ’ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ
ὀψὲ δὲ δὴ μετέειπε γέρων ἥρως Ἐχένηος
ὃς δὴ Φαιήκων ἀνδρῶν προγενέστερος ἦεν
Ἀλκίνο’ οὐ μέν τοι τόδε κάλλιον οὐδὲ ἔοικε
ξεῖνον μὲν χαμαὶ ἧσθαι ἐπ’ ἐσχάρῃ ἐν κονίῃσιν
ἄλλ’ ἄγε δὴ ξεῖνον μὲν ἐπὶ θρόνου ἀργυροήλου
οἶνον ἐπικρῆσαι ἵνα καὶ Διὶ τερπικεραύνῳ
σπείσομεν ὅς θ’ ἱκέτῃσιν ἅμ’ αἰδοίοισιν ὀπηδεῖ
αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ’ ἄκουσ’ ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο
ὦρσεν ἀπ’ ἐσχαρόφιν καὶ ἐπὶ θρόνου εἷσε φαεινοῦ
ὅς οἱ πλησίον ἷζε μάλιστα δέ μιν φιλέεσκεν
πᾶσιν ἀνὰ μέγαρον ἵνα καὶ Διὶ τερπικεραύνῳ
νώμησεν δ’ ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενος δεπάεσσιν
τοῖσιν δ’ Ἀλκίνοος ἀγορήσατο καὶ μετέειπε
νῦν μὲν δαισάμενοι κατακείετε οἴκαδ’ ἰόντες
ξεῖνον ἐνὶ μεγάροις ξεινίσσομεν ἠδὲ θεοῖσιν
μνησόμεθ’ ὥς χ’ ὁ ξεῖνος ἄνευθε πόνου καὶ ἀνίης
πομπῇ ὑφ’ ἡμετέρῃ ἣν πατρίδα γαῖαν ἵκηται
πρίν γε τὸν ἧς γαίης ἐπιβήμεναι ἔνθα δ’ ἔπειτα
γιγνομένῳ νήσαντο λίνῳ ὅτε μιν τέκε μήτηρ
εἰ δέ τις ἀθανάτων γε κατ’ οὐρανοῦ εἰλήλουθεν
ἄλλο τι δὴ τόδ’ ἔπειτα θεοὶ περιμηχανόωνται
ἡμῖν εὖτ’ ἔρδωμεν ἀγακλειτὰς ἑκατόμβας
δαίνυνταί τε παρ’ ἄμμι καθήμενοι ἔνθα περ ἡμεῖς
εἰ δ’ ἄρα τις καὶ μοῦνος ἰὼν ξύμβληται ὁδίτης
Ἀλκίνο’ ἄλλο τί τοι μελέτω φρεσίν οὐ γὰρ ἐγώ γε
οὕς τινας ὑμεῖς ἴστε μάλιστ’ ὀχέοντας ὀιζὺν
καὶ δ’ ἔτι κεν καὶ μᾶλλον ἐγὼ κακὰ μυθησαίμην
ἀλλ’ ἐμὲ μὲν δορπῆσαι ἐάσατε κηδόμενόν περ
ἔπλετο ἥ τ’ ἐκέλευσεν ἕο μνήσασθαι ἀνάγκῃ
ὡς καὶ ἐγὼ πένθος μὲν ἔχω φρεσίν ἡ δὲ μάλ’ αἰεὶ
ληθάνει ὅσσ’ ἔπαθον καὶ ἐνιπλησθῆναι ἀνώγει
ὑμεῖς δ’ ὀτρύνεσθαι ἅμ’ ἠοῖ φαινομένηφιν
ὥς κ’ ἐμὲ τὸν δύστηνον ἐμῆς ἐπιβήσετε πάτρης
καί περ πολλὰ παθόντα ἰδόντα με καὶ λίποι αἰὼν
ἥσθην ἀμφίπολοι δ’ ἀπεκόσμεον ἔντεα δαιτός
τοῖσιν δ’ Ἀρήτη λευκώλενος ἤρχετο μύθων
ἔγνω γὰρ φᾶρός τε χιτῶνά τε εἵματ’ ἰδοῦσα
καλά τά ῥ’ αὐτὴ τεῦξε σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξί
ξεῖνε τὸ μέν σε πρῶτον ἐγὼν εἰρήσομαι αὐτή
τίς πόθεν εἰς ἀνδρῶν τίς τοι τάδε εἵματ’ ἔδωκεν
οὐ δὴ φῆς ἐπὶ πόντον ἀλώμενος ἐνθάδ’ ἱκέσθαι
κήδε’ ἐπεί μοι πολλὰ δόσαν θεοὶ Οὐρανίωνες
ναίει ἐυπλόκαμος δεινὴ θεός οὐδέ τις αὐτῇ
μίσγεται οὔτε θεῶν οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων
ἀλλ’ ἐμὲ τὸν δύστηνον ἐφέστιον ἤγαγε δαίμων
ναίει ἐυπλόκαμος δεινὴ θεός ἥ με λαβοῦσα
ἀλλ’ ἐμὸν οὔ ποτε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθεν
ἔνθα μὲν ἑπτάετες μένον ἔμπεδον εἵματα δ’ αἰεὶ
ἀλλ’ ὅτε δὴ ὀγδόατόν μοι ἐπιπλόμενον ἔτος ἦλθεν
καὶ τότε δή μ’ ἐκέλευσεν ἐποτρύνουσα νέεσθαι
Ζηνὸς ὑπ’ ἀγγελίης ἢ καὶ νόος ἐτράπετ’ αὐτῆς
πέμπε δ’ ἐπὶ σχεδίης πολυδέσμου πολλὰ δ’ ἔδωκε
δυσμόρῳ ἦ γὰρ ἔμελλον ἔτι ξυνέσεσθαι ὀιζυῖ
τὴν μὲν ἔπειτα θύελλα διεσκέδασ’ αὐτὰρ ἐγώ γε
ἔνθα κέ μ’ ἐκβαίνοντα βιήσατο κῦμ’ ἐπὶ χέρσου
πέτρῃς πρὸς μεγάλῃσι βαλὸν καὶ ἀτερπέι χώρῳ
ἀλλ’ ἀναχασσάμενος νῆχον πάλιν ἧος ἐπῆλθον
ἐκ δ’ ἔπεσον θυμηγερέων ἐπὶ δ’ ἀμβροσίη νὺξ
ἤλυθ’ ἐγὼ δ’ ἀπάνευθε διιπετέος ποταμοῖο
ἠφυσάμην ὕπνον δὲ θεὸς κατ’ ἀπείρονα χεῦεν
εὗδον παννύχιος καὶ ἐπ’ ἠῶ καὶ μέσον ἦμαρ
δείλετό τ’ ἠέλιος καί με γλυκὺς ὕπνος ἀνῆκεν
ἀμφιπόλους δ’ ἐπὶ θινὶ τεῆς ἐνόησα θυγατρὸς
παιζούσας ἐν δ’ αὐτὴ ἔην ἐικυῖα θεῇσι
τὴν ἱκέτευσ’ ἡ δ’ οὔ τι νοήματος ἤμβροτεν ἐσθλοῦ
ἥ μοι σῖτον ἔδωκεν ἅλις ἠδ’ αἴθοπα οἶνον
καὶ λοῦσ’ ἐν ποταμῷ καί μοι τάδε εἵματ’ ἔδωκε
τὸν δ’ αὖτ’ Ἀλκίνοος ἀπαμείβετο φώνησέν τε
ξεῖν’ ἦ τοι μὲν τοῦτο γ’ ἐναίσιμον οὐκ ἐνόησε
παῖς ἐμή οὕνεκά σ’ οὔ τι μετ’ ἀμφιπόλοισι γυναιξὶν
ἦγεν ἐς ἡμέτερον σὺ δ’ ἄρα πρώτην ἱκέτευσας
ἥρως μή τοι τοὔνεκ’ ἀμύμονα νείκεε κούρην
ἡ μὲν γάρ μ’ ἐκέλευε σὺν ἀμφιπόλοισιν ἕπεσθαι
ἀλλ’ ἐγὼ οὐκ ἔθελον δείσας αἰσχυνόμενός τε
μή πως καὶ σοὶ θυμὸς ἐπισκύσσαιτο ἰδόντι
δύσζηλοι γάρ τ’ εἰμὲν ἐπὶ χθονὶ φῦλ’ ἀνθρώπων