pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
ἄορι θεινομένων ἐρυθαίνετο δ’ αἵματι ὕδωρ
ὡς δ’ ὑπὸ δελφῖνος μεγακήτεος ἰχθύες ἄλλοι
πτῶσσον ὑπὸ κρημνούς ὃ δ’ ἐπεὶ κάμε χεῖρας ἐναίρων
δῆσε δ’ ὀπίσσω χεῖρας ἐϋτμήτοισιν ἱμᾶσι
δῶκε δ’ ἑταίροισιν κατάγειν κοίλας ἐπὶ νῆας
ἔνθ’ υἷι Πριάμοιο συνήντετο Δαρδανίδαο
ἐκ ποταμοῦ φεύγοντι Λυκάονι τόν ῥά ποτ’ αὐτὸς
ἐννύχιος προμολών ὃ δ’ ἐρινεὸν ὀξέϊ χαλκῷ
τάμνε νέους ὄρπηκας ἵν’ ἅρματος ἄντυγες εἶεν
τῷ δ’ ἄρ’ ἀνώϊστον κακὸν ἤλυθε δῖος Ἀχιλλεύς
κεῖθεν δὲ ξεῖνός μιν ἐλύσατο πολλὰ δ’ ἔδωκεν
Ἴμβριος Ἠετίων πέμψεν δ’ ἐς δῖαν Ἀρίσβην
ἕνδεκα δ’ ἤματα θυμὸν ἐτέρπετο οἷσι φίλοισιν
τὸν δ’ ὡς οὖν ἐνόησε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς
γυμνὸν ἄτερ κόρυθός τε καὶ ἀσπίδος οὐδ’ ἔχεν ἔγχος
ἀλλὰ τὰ μέν ῥ’ ἀπὸ πάντα χαμαὶ βάλε τεῖρε γὰρ ἱδρὼς
φεύγοντ’ ἐκ ποταμοῦ κάματος δ’ ὑπὸ γούνατ’ ἐδάμνα
οἷον δὴ καὶ ὅδ’ ἦλθε φυγὼν ὕπο νηλεὲς ἦμαρ
πόντος ἁλὸς πολιῆς ὃ πολέας ἀέκοντας ἐρύκει
ἀλλ’ ἄγε δὴ καὶ δουρὸς ἀκωκῆς ἡμετέροιο
γεύσεται ὄφρα ἴδωμαι ἐνὶ φρεσὶν ἠδὲ δαείω
ἢ ἄρ’ ὁμῶς καὶ κεῖθεν ἐλεύσεται ἦ μιν ἐρύξει
ὣς ὅρμαινε μένων ὃ δέ οἱ σχεδὸν ἦλθε τεθηπὼς
γούνων ἅψασθαι μεμαώς περὶ δ’ ἤθελε θυμῷ
ἤτοι ὃ μὲν δόρυ μακρὸν ἀνέσχετο δῖος Ἀχιλλεὺς
οὐτάμεναι μεμαώς ὃ δ’ ὑπέδραμε καὶ λάβε γούνων
κύψας ἐγχείη δ’ ἄρ’ ὑπὲρ νώτου ἐνὶ γαίῃ
τῇ δ’ ἑτέρῃ ἔχεν ἔγχος ἀκαχμένον οὐδὲ μεθίει
γουνοῦμαι σ’ Ἀχιλεῦ σὺ δέ μ’ αἴδεο καί μ’ ἐλέησον
ἀντί τοί εἰμ’ ἱκέταο διοτρεφὲς αἰδοίοιο
ἤματι τῷ ὅτε μ’ εἷλες ἐϋκτιμένῃ ἐν ἀλωῇ
καί μ’ ἐπέρασσας ἄνευθεν ἄγων πατρός τε φίλων τε
ἥδε δυωδεκάτη ὅτ’ ἐς Ἴλιον εἰλήλουθα
μοῖρ’ ὀλοή μέλλω που ἀπεχθέσθαι Διὶ πατρί
τοῦ δ’ ἔχε θυγατέρα Πρίαμος πολλὰς δὲ καὶ ἄλλας
τῆς δὲ δύω γενόμεσθα σὺ δ’ ἄμφω δειροτομήσεις
νῦν δὲ δὴ ἐνθάδ’ ἐμοὶ κακὸν ἔσσεται οὐ γὰρ ὀΐω
σὰς χεῖρας φεύξεσθαι ἐπεί ῥ’ ἐπέλασσέ γε δαίμων
μή με κτεῖν’ ἐπεὶ οὐχ ὁμογάστριος Ἕκτορός εἰμι
λισσόμενος ἐπέεσσιν ἀμείλικτον δ’ ὄπ’ ἄκουσε
νήπιε μή μοι ἄποινα πιφαύσκεο μηδ’ ἀγόρευε
Τρώων καὶ πολλοὺς ζωοὺς ἕλον ἠδ’ ἐπέρασσα
νῦν δ’ οὐκ ἔσθ’ ὅς τις θάνατον φύγῃ ὅν κε θεός γε
καὶ πάντων Τρώων περὶ δ’ αὖ Πριάμοιό γε παίδων
πατρὸς δ’ εἴμ’ ἀγαθοῖο θεὰ δέ με γείνατο μήτηρ
ἀλλ’ ἔπι τοι καὶ ἐμοὶ θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή
ἔσσεται ἢ ἠὼς ἢ δείλη ἢ μέσον ἦμαρ
ἢ ὅ γε δουρὶ βαλὼν ἢ ἀπὸ νευρῆφιν ὀϊστῷ
ὣς φάτο τοῦ δ’ αὐτοῦ λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ
ἔγχος μέν ῥ’ ἀφέηκεν ὃ δ’ ἕζετο χεῖρε πετάσσας
τύψε κατὰ κληῗδα παρ’ αὐχένα πᾶν δέ οἱ εἴσω
δῦ ξίφος ἄμφηκες ὃ δ’ ἄρα πρηνὴς ἐπὶ γαίῃ
τὸν δ’ Ἀχιλεὺς ποταμὸν δὲ λαβὼν ποδὸς ἧκε φέρεσθαι
καί οἱ ἐπευχόμενος ἔπεα πτερόεντ’ ἀγόρευεν
ἐνταυθοῖ νῦν κεῖσο μετ’ ἰχθύσιν οἵ σ’ ὠτειλὴν
αἷμ’ ἀπολιχμήσονται ἀκηδέες οὐδέ σε μήτηρ
θρῴσκων τις κατὰ κῦμα μέλαιναν φρῖχ’ ὑπαΐξει
φθείρεσθ’ εἰς ὅ κεν ἄστυ κιχείομεν Ἰλίου ἱρῆς
ὑμεῖς μὲν φεύγοντες ἐγὼ δ’ ὄπιθεν κεραΐζων
οὐδ’ ὑμῖν ποταμός περ ἐΰρροος ἀργυροδίνης
ἀρκέσει ᾧ δὴ δηθὰ πολέας ἱερεύετε ταύρους
ζωοὺς δ’ ἐν δίνῃσι καθίετε μώνυχας ἵππους
ὣς ἄρ’ ἔφη ποταμὸς δὲ χολώσατο κηρόθι μᾶλλον
ὅρμηνεν δ’ ἀνὰ θυμὸν ὅπως παύσειε πόνοιο
υἱέϊ Πηλεγόνος τὸν δ’ Ἀξιὸς εὐρυρέεθρος
τῷ ῥ’ Ἀχιλεὺς ἐπόρουσεν ὃ δ’ ἀντίος ἐκ ποταμοῖο
τοὺς Ἀχιλεὺς ἐδάϊζε κατὰ ῥόον οὐδ’ ἐλέαιρεν
τὸν δ’ αὖ Πηλεγόνος προσεφώνεε φαίδιμος υἱός
εἴμ’ ἐκ Παιονίης ἐριβώλου τηλόθ’ ἐούσης
ὃς τέκε Πηλεγόνα κλυτὸν ἔγχεϊ τὸν δ’ ἐμέ φασι
γείνασθαι νῦν αὖτε μαχώμεθα φαίδιμ’ Ἀχιλλεῦ
ὣς φάτ’ ἀπειλήσας ὃ δ’ ἀνέσχετο δῖος Ἀχιλλεὺς
Πηλιάδα μελίην ὃ δ’ ἁμαρτῇ δούρασιν ἀμφὶς
καί ῥ’ ἑτέρῳ μὲν δουρὶ σάκος βάλεν οὐδὲ διὰ πρὸ
τῷ δ’ ἑτέρῳ μιν πῆχυν ἐπιγράβδην βάλε χειρὸς
δεξιτερῆς σύτο δ’ αἷμα κελαινεφές ἣ δ’ ὑπὲρ αὐτοῦ
δεύτερος αὖτ’ Ἀχιλεὺς μελίην ἰθυπτίωνα
καὶ τοῦ μέν ῥ’ ἀφάμαρτεν ὃ δ’ ὑψηλὴν βάλεν ὄχθην
μεσσοπαγὲς δ’ ἄρ’ ἔθηκε κατ’ ὄχθης μείλινον ἔγχος
Πηλεΐδης δ’ ἄορ ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦ
ἆλτ’ ἐπί οἱ μεμαώς ὃ δ’ ἄρα μελίην Ἀχιλῆος
οὐ δύνατ’ ἐκ κρημνοῖο ἐρύσσαι χειρὶ παχείῃ
τρὶς μέν μιν πελέμιξεν ἐρύσσασθαι μενεαίνων
γαστέρα γάρ μιν τύψε παρ’ ὀμφαλόν ἐκ δ’ ἄρα πᾶσαι
ἀσθμαίνοντ’ Ἀχιλεὺς δ’ ἄρ’ ἐνὶ στήθεσσιν ὀρούσας
κεῖσ’ οὕτως χαλεπόν τοι ἐρισθενέος Κρονίωνος
τίκτέ μ’ ἀνὴρ πολλοῖσιν ἀνάσσων Μυρμιδόνεσσι
Πηλεὺς Αἰακίδης ὃ δ’ ἄρ’ Αἰακὸς ἐκ Διὸς ἦεν
χραισμεῖν ἀλλ’ οὐκ ἔστι Διὶ Κρονίωνι μάχεσθαι
δεινήν τε βροντήν ὅτ’ ἀπ’ οὐρανόθεν σμαραγήσῃ
τὸν δὲ κατ’ αὐτόθι λεῖπεν ἐπεὶ φίλον ἦτορ ἀπηύρα
τὸν μὲν ἄρ’ ἐγχέλυές τε καὶ ἰχθύες ἀμφεπένοντο
αὐτὰρ ὃ βῆ ῥ’ ἰέναι μετὰ Παίονας ἱπποκορυστάς
οἵ ῥ’ ἔτι πὰρ ποταμὸν πεφοβήατο δινήεντα
χέρσ’ ὕπο Πηλεΐδαο καὶ ἄορι ἶφι δαμέντα
ἔνθ’ ἕλε Θερσίλοχόν τε Μύδωνά τε Ἀστύπυλόν τε
Μνῆσόν τε Θρασίον τε καὶ Αἴνιον ἠδ’ Ὀφελέστην
καί νύ κ’ ἔτι πλέονας κτάνε Παίονας ὠκὺς Ἀχιλλεύς
ἀνέρι εἰσάμενος βαθέης δ’ ἐκ φθέγξατο δίνης
ὦ Ἀχιλεῦ περὶ μὲν κρατέεις περὶ δ’ αἴσυλα ῥέζεις
ἐξ ἐμέθεν γ’ ἐλάσας πεδίον κάτα μέρμερα ῥέζε
ἀλλ’ ἄγε δὴ καὶ ἔασον ἄγη μ’ ἔχει ὄρχαμε λαῶν
Τρῶας δ’ οὐ πρὶν λήξω ὑπερφιάλους ἐναρίζων
καὶ τότ’ Ἀπόλλωνα προσέφη ποταμὸς βαθυδίνης
εἰρύσαο Κρονίωνος ὅ τοι μάλα πόλλ’ ἐπέτελλε
δείελος ὀψὲ δύων σκιάσῃ δ’ ἐρίβωλον ἄρουραν
κρημνοῦ ἀπαΐξας ὃ δ’ ἐπέσσυτο οἴδματι θύων
πάντα δ’ ὄρινε ῥέεθρα κυκώμενος ὦσε δὲ νεκροὺς
πολλούς οἵ ῥα κατ’ αὐτὸν ἅλις ἔσαν οὓς κτάν’ Ἀχιλλεύς
κρύπτων ἐν δίνῃσι βαθείῃσιν μεγάλῃσι
δεινὸν δ’ ἀμφ’ Ἀχιλῆα κυκώμενον ἵστατο κῦμα
ὤθει δ’ ἐν σάκεϊ πίπτων ῥόος οὐδὲ πόδεσσιν
εἶχε στηρίξασθαι ὃ δὲ πτελέην ἕλε χερσὶν
εὐφυέα μεγάλην ἣ δ’ ἐκ ῥιζῶν ἐριποῦσα
εἴσω πᾶσ’ ἐριποῦσ’ ὃ δ’ ἄρ’ ἐκ δίνης ἀνορούσας
δείσας οὐδέ τ’ ἔληγε θεὸς μέγας ὦρτο δ’ ἐπ’ αὐτῷ
Πηλεΐδης δ’ ἀπόρουσεν ὅσον τ’ ἐπὶ δουρὸς ἐρωή
αἰετοῦ οἴματ’ ἔχων μέλανος τοῦ θηρητῆρος
ὅς θ’ ἅμα κάρτιστός τε καὶ ὤκιστος πετεηνῶν
φεῦγ’ ὃ δ’ ὄπισθε ῥέων ἕπετο μεγάλῳ ὀρυμαγδῷ
ὡς δ’ ὅτ’ ἀνὴρ ὀχετηγὸς ἀπὸ κρήνης μελανύδρου
ὀχλεῦνται τὸ δέ τ’ ὦκα κατειβόμενον κελαρύζει
ὁσσάκι δ’ ὁρμήσειε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς
πλάζ’ ὤμους καθύπερθεν ὃ δ’ ὑψόσε ποσσὶν ἐπήδα
θυμῷ ἀνιάζων ποταμὸς δ’ ὑπὸ γούνατ’ ἐδάμνα
λάβρος ὕπαιθα ῥέων κονίην δ’ ὑπέρεπτε ποδοῖιν
Πηλεΐδης δ’ ᾤμωξεν ἰδὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν
ἄλλος δ’ οὔ τις μοι τόσον αἴτιος Οὐρανιώνων
ἥ μ’ ἔφατο Τρώων ὑπὸ τείχεϊ θωρηκτάων
ὥς μ’ ὄφελ’ Ἕκτωρ κτεῖναι ὃς ἐνθάδε γ’ ἔτραφ’ ἄριστος
τώ κ’ ἀγαθὸς μὲν ἔπεφν’ ἀγαθὸν δέ κεν ἐξενάριξε
ἐρχθέντ’ ἐν μεγάλῳ ποταμῷ ὡς παῖδα συφορβόν
ὅν ῥά τ’ ἔναυλος ἀποέρσῃ χειμῶνι περῶντα
ὣς φάτο τῷ δὲ μάλ’ ὦκα Ποσειδάων καὶ Ἀθήνη
στήτην ἐγγὺς ἰόντε δέμας δ’ ἄνδρεσσιν ἐΐκτην
χειρὶ δὲ χεῖρα λαβόντες ἐπιστώσαντ’ ἐπέεσσι
Πηλεΐδη μήτ’ ἄρ τι λίην τρέε μήτέ τι τάρβει
ἀλλ’ ὅδε μὲν τάχα λωφήσει σὺ δὲ εἴσεαι αὐτός
αὐτάρ τοι πυκινῶς ὑποθησόμεθ’ αἴ κε πίθηαι
Τρωϊκόν ὅς κε φύγῃσι σὺ δ’ Ἕκτορι θυμὸν ἀπούρας
τὼ μὲν ἄρ’ ὣς εἰπόντε μετ’ ἀθανάτους ἀπεβήτην
ἐς πεδίον τὸ δὲ πᾶν πλῆθ’ ὕδατος ἐκχυμένοιο
πλῶον καὶ νέκυες τοῦ δ’ ὑψόσε γούνατ’ ἐπήδα
πρὸς ῥόον ἀΐσσοντος ἀν’ ἰθύν οὐδέ μιν ἴσχεν
εὐρὺ ῥέων ποταμός μέγα γὰρ σθένος ἔμβαλ’ Ἀθήνη
οὐδὲ Σκάμανδρος ἔληγε τὸ ὃν μένος ἀλλ’ ἔτι μᾶλλον
ὑψόσ’ ἀειρόμενος Σιμόεντι δὲ κέκλετ’ ἀΰσας
ἀλλ’ ἐπάμυνε τάχιστα καὶ ἐμπίπληθι ῥέεθρα
ὕδατος ἐκ πηγέων πάντας δ’ ὀρόθυνον ἐναύλους
ἵστη δὲ μέγα κῦμα πολὺν δ’ ὀρυμαγδὸν ὄρινε
ὃς δὴ νῦν κρατέει μέμονεν δ’ ὅ γε ἶσα θεοῖσι
οὔ τε τὰ τεύχεα καλά τά που μάλα νειόθι λίμνης
κείσεθ’ ὑπ’ ἰλύος κεκαλυμμένα κὰδ δέ μιν αὐτὸν
μυρίον οὐδέ οἱ ὀστέ’ ἐπιστήσονται Ἀχαιοὶ
αὐτοῦ οἱ καὶ σῆμα τετεύξεται οὐδέ τί μιν χρεὼ
ἦ καὶ ἐπῶρτ’ Ἀχιλῆϊ κυκώμενος ὑψόσε θύων
πορφύρεον δ’ ἄρα κῦμα διιπετέος ποταμοῖο
ἵστατ’ ἀειρόμενον κατὰ δ’ ᾕρεε Πηλεΐωνα
Ἥρη δὲ μέγ’ ἄϋσε περιδείσασ’ Ἀχιλῆϊ
αὐτίκα δ’ Ἥφαιστον προσεφώνεεν ὃν φίλον υἱόν
ἀλλ’ ἐπάμυνε τάχιστα πιφαύσκεο δὲ φλόγα πολλήν
φλέγμα κακὸν φορέουσα σὺ δὲ Ξάνθοιο παρ’ ὄχθας
δένδρεα καῖ̓ ἐν δ’ αὐτὸν ἵει πυρί μὴ δέ σε πάμπαν
μὴ δὲ πρὶν ἀπόπαυε τεὸν μένος ἀλλ’ ὁπότ’ ἂν δὴ
φθέγξομ’ ἐγὼν ἰάχουσα τότε σχεῖν ἀκάματον πῦρ
ὣς ἔφαθ’ Ἥφαιστος δὲ τιτύσκετο θεσπιδαὲς πῦρ
πᾶν δ’ ἐξηράνθη πεδίον σχέτο δ’ ἀγλαὸν ὕδωρ
ὡς δ’ ὅτ’ ὀπωρινὸς Βορέης νεοαρδέ’ ἀλωὴν
αἶψ’ ἀγξηράνῃ χαίρει δέ μιν ὅς τις ἐθείρῃ
ὣς ἐξηράνθη πεδίον πᾶν κὰδ δ’ ἄρα νεκροὺς
κῆεν ὃ δ’ ἐς ποταμὸν τρέψε φλόγα παμφανόωσαν
καίετο δὲ λωτός τε ἰδὲ θρύον ἠδὲ κύπειρον
τείροντ’ ἐγχέλυές τε καὶ ἰχθύες οἳ κατὰ δίνας
καίετο δ’ ἲς ποταμοῖο ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν
Ἥφαιστ’ οὔ τις σοί γε θεῶν δύνατ’ ἀντιφερίζειν
οὐδ’ ἂν ἐγὼ σοί γ’ ὧδε πυρὶ φλεγέθοντι μαχοίμην
λῆγ’ ἔριδος Τρῶας δὲ καὶ αὐτίκα δῖος Ἀχιλλεὺς
φῆ πυρὶ καιόμενος ἀνὰ δ’ ἔφλυε καλὰ ῥέεθρα
ὣς τοῦ καλὰ ῥέεθρα πυρὶ φλέγετο ζέε δ’ ὕδωρ
οὐδ’ ἔθελε προρέειν ἀλλ’ ἴσχετο τεῖρε δ’ ἀϋτμὴ
Ἡφαίστοιο βίηφι πολύφρονος αὐτὰρ ὅ γ’ Ἥρην
ἀλλ’ ἤτοι μὲν ἐγὼν ἀποπαύσομαι εἰ σὺ κελεύεις
παυέσθω δὲ καὶ οὗτος ἐγὼ δ’ ἐπὶ καὶ τόδ’ ὀμοῦμαι
μὴ δ’ ὁπότ’ ἂν Τροίη μαλερῷ πυρὶ πᾶσα δάηται
αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ’ ἄκουσε θεὰ λευκώλενος Ἥρη
αὐτίκ’ ἄρ’ Ἥφαιστον προσεφώνεεν ὃν φίλον υἱόν
ὣς ἔφαθ’ Ἥφαιστος δὲ κατέσβεσε θεσπιδαὲς πῦρ
ἄψορρον δ’ ἄρα κῦμα κατέσσυτο καλὰ ῥέεθρα
ἐν δ’ ἄλλοισι θεοῖσιν ἔρις πέσε βεβριθυῖα
σὺν δ’ ἔπεσον μεγάλῳ πατάγῳ βράχε δ’ εὐρεῖα χθών
γηθοσύνῃ ὅθ’ ὁρᾶτο θεοὺς ἔριδι ξυνιόντας
ἔνθ’ οἵ γ’ οὐκέτι δηρὸν ἀφέστασαν ἦρχε γὰρ Ἄρης
τίπτ’ αὖτ’ ὦ κυνάμυια θεοὺς ἔριδι ξυνελαύνεις
ἦ οὐ μέμνῃ ὅτε Τυδεΐδην Διομήδε’ ἀνῆκας
τώ σ’ αὖ νῦν ὀΐω ἀποτισέμεν ὅσσα ἔοργας
ὣς εἰπὼν οὔτησε κατ’ αἰγίδα θυσσανόεσσαν
ἣ δ’ ἀναχασσαμένη λίθον εἵλετο χειρὶ παχείῃ
τόν ῥ’ ἄνδρες πρότεροι θέσαν ἔμμεναι οὖρον ἀρούρης
τῷ βάλε θοῦρον Ἄρηα κατ’ αὐχένα λῦσε δὲ γυῖα
ἑπτὰ δ’ ἐπέσχε πέλεθρα πεσών ἐκόνισε δὲ χαίτας
τεύχεά τ’ ἀμφαράβησε γέλασσε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη
νηπύτι’ οὐδέ νύ πώ περ ἐπεφράσω ὅσσον ἀρείων
εὔχομ’ ἐγὼν ἔμεναι ὅτι μοι μένος ἰσοφαρίζεις
ἥ τοι χωομένη κακὰ μήδεται οὕνεκ’ Ἀχαιοὺς
τὸν δ’ ἄγε χειρὸς ἑλοῦσα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη
πυκνὰ μάλα στενάχοντα μόγις δ’ ἐσαγείρετο θυμόν
τὴν δ’ ὡς οὖν ἐνόησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη
καὶ δ’ αὖθ’ ἡ κυνάμυια ἄγει βροτολοιγὸν Ἄρηα
ὣς φάτ’ Ἀθηναίη δὲ μετέσσυτο χαῖρε δὲ θυμῷ
καί ῥ’ ἐπιεισαμένη πρὸς στήθεα χειρὶ παχείῃ
ἤλασε τῆς δ’ αὐτοῦ λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ
τὼ μὲν ἄρ’ ἄμφω κεῖντο ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ
ἣ δ’ ἄρ’ ἐπευχομένη ἔπεα πτερόεντ’ ἀγόρευε
εἶεν ὅτ’ Ἀργείοισι μαχοίατο θωρηκτῇσιν
ἀρξάντων ἑτέρων τὸ μὲν αἴσχιον αἴ κ’ ἀμαχητὶ
νηπύτι’ ὡς ἄνοον κραδίην ἔχες οὐδέ νυ τῶν περ
μοῦνοι νῶϊ θεῶν ὅτ’ ἀγήνορι Λαομέδοντι
εὐρύ τε καὶ μάλα καλόν ἵν’ ἄρρηκτος πόλις εἴη
Φοῖβε σὺ δ’ εἰλίποδας ἕλικας βοῦς βουκολέεσκες
ἀλλ’ ὅτε δὴ μισθοῖο τέλος πολυγηθέες ὧραι
Λαομέδων ἔκπαγλος ἀπειλήσας δ’ ἀπέπεμπε
σὺν μὲν ὅ γ’ ἠπείλησε πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθε
στεῦτο δ’ ὅ γ’ ἀμφοτέρων ἀπολεψέμεν οὔατα χαλκῷ
τοῦ δὴ νῦν λαοῖσι φέρεις χάριν οὐδὲ μεθ’ ἡμέων
ἐννοσίγαι’ οὐκ ἄν με σαόφρονα μυθήσαιο
ἔμμεναι εἰ δὴ σοί γε βροτῶν ἕνεκα πτολεμίξω
παυώμεσθα μάχης οἳ δ’ αὐτοὶ δηριαάσθων
ὣς ἄρα φωνήσας πάλιν ἐτράπετ’ αἴδετο γάρ ῥα
ὣς φάτο τὴν δ’ οὔ τι προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων
πῶς δὲ σὺ νῦν μέμονας κύον ἀδεὲς ἀντί’ ἐμεῖο
Ζεὺς θῆκεν καὶ ἔδωκε κατακτάμεν ἥν κ’ ἐθέλῃσθα
ἤτοι βέλτερόν ἐστι κατ’ οὔρεα θῆρας ἐναίρειν
ἀγροτέρας τ’ ἐλάφους ἢ κρείσσοσιν ἶφι μάχεσθαι
εἰ δ’ ἐθέλεις πολέμοιο δαήμεναι ὄφρ’ ἐῢ εἰδῇς
ὅσσον φερτέρη εἴμ’ ὅτι μοι μένος ἀντιφερίζεις
σκαιῇ δεξιτερῇ δ’ ἄρ’ ἀπ’ ὤμων αἴνυτο τόξα
αὐτοῖσιν δ’ ἄρ’ ἔθεινε παρ’ οὔατα μειδιόωσα
ἐντροπαλιζομένην ταχέες δ’ ἔκπιπτον ὀϊστοί
δακρυόεσσα δ’ ὕπαιθα θεὰ φύγεν ὥς τε πέλεια
ἥ ῥά θ’ ὑπ’ ἴρηκος κοίλην εἰσέπτατο πέτρην
χηραμόν οὐδ’ ἄρα τῇ γε ἁλώμεναι αἴσιμον ἦεν
ὣς ἣ δακρυόεσσα φύγεν λίπε δ’ αὐτόθι τόξα
πληκτίζεσθ’ ἀλόχοισι Διὸς νεφεληγερέταο
ἀλλὰ μάλα πρόφρασσα μετ’ ἀθανάτοισι θεοῖσιν
ὣς ἄρ’ ἔφη Λητὼ δὲ συναίνυτο καμπύλα τόξα
πεπτεῶτ’ ἄλλυδις ἄλλα μετὰ στροφάλιγγι κονίης
ἣ δ’ ἄρ’ Ὄλυμπον ἵκανε Διὸς ποτὶ χαλκοβατὲς δῶ
ἀμφὶ δ’ ἄρ’ ἀμβρόσιος ἑανὸς τρέμε τὴν δὲ προτὶ οἷ
τὸν δ’ αὖτε προσέειπεν ἐϋστέφανος κελαδεινή
σή μ’ ἄλοχος στυφέλιξε πάτερ λευκώλενος Ἥρη
οἳ δ’ ἄλλοι πρὸς Ὄλυμπον ἴσαν θεοὶ αἰὲν ἐόντες
κὰδ δ’ ἷζον παρὰ πατρὶ κελαινεφεῖ αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς
Τρῶας ὁμῶς αὐτούς τ’ ὄλεκεν καὶ μώνυχας ἵππους
ὡς δ’ ὅτε καπνὸς ἰὼν εἰς οὐρανὸν εὐρὺν ἵκηται
πᾶσι δ’ ἔθηκε πόνον πολλοῖσι δὲ κήδε’ ἐφῆκεν
ὣς Ἀχιλεὺς Τρώεσσι πόνον καὶ κήδε’ ἔθηκεν
ἑστήκει δ’ ὃ γέρων Πρίαμος θείου ἐπὶ πύργου
ἐς δ’ ἐνόησ’ Ἀχιλῆα πελώριον αὐτὰρ ὑπ’ αὐτοῦ
γίγνεθ’ ὃ δ’ οἰμώξας ἀπὸ πύργου βαῖνε χαμᾶζε
πεπταμένας ἐν χερσὶ πύλας ἔχετ’ εἰς ὅ κε λαοὶ
ἐγγὺς ὅδε κλονέων νῦν οἴω λοίγι’ ἔσεσθαι
αὐτὰρ ἐπεί κ’ ἐς τεῖχος ἀναπνεύσωσιν ἀλέντες
ὣς ἔφαθ’ οἳ δ’ ἄνεσάν τε πύλας καὶ ἀπῶσαν ὀχῆας
οἳ δ’ ἰθὺς πόλιος καὶ τείχεος ὑψηλοῖο
φεῦγον ὃ δὲ σφεδανὸν ἔφεπ’ ἔγχεϊ λύσσα δέ οἱ κῆρ
φῶτ’ Ἀντήνορος υἱὸν ἀμύμονά τε κρατερόν τε
φηγῷ κεκλιμένος κεκάλυπτο δ’ ἄρ’ ἠέρι πολλῇ
αὐτὰρ ὅ γ’ ὡς ἐνόησεν Ἀχιλλῆα πτολίπορθον
εἰ δ’ ἂν ἐγὼ τούτους μὲν ὑποκλονέεσθαι ἐάσω
Πηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ ποσὶν δ’ ἀπὸ τείχεος ἄλλῃ
φεύγω πρὸς πεδίον Ἰλήϊον ὄφρ’ ἂν ἵκωμαι
ἑσπέριος δ’ ἂν ἔπειτα λοεσσάμενος ποταμοῖο
μή μ’ ἀπαειρόμενον πόλιος πεδίον δὲ νοήσῃ
οὐκέτ’ ἔπειτ’ ἔσται θάνατον καὶ κῆρας ἀλύξαι
λίην γὰρ κρατερὸς περὶ πάντων ἔστ’ ἀνθρώπων
εἰ δέ κέ οἱ προπάροιθε πόλεος κατεναντίον ἔλθω
ἐν δὲ ἴα ψυχή θνητὸν δέ ἕ φασ’ ἄνθρωποι
ἀλκῆς πρίν γ’ ἠὲ ξυμβλήμεναι ἠὲ δαμῆναι
οὐκ ἔθελεν φεύγειν πρὶν πειρήσαιτ’ Ἀχιλῆος
ἀλλ’ ὅ γ’ ἄρ’ ἀσπίδα μὲν πρόσθ’ ἔσχετο πάντοσ’ ἐΐσην
ἐγχείῃ δ’ αὐτοῖο τιτύσκετο καὶ μέγ’ ἀΰτει
ἦ δή που μάλ’ ἔολπας ἐνὶ φρεσὶ φαίδιμ’ Ἀχιλλεῦ
νηπύτι’ ἦ τ’ ἔτι πολλὰ τετεύξεται ἄλγε’ ἐπ’ αὐτῇ
Ἴλιον εἰρυόμεσθα σὺ δ’ ἐνθάδε πότμον ἐφέψεις
ὧδ’ ἔκπαγλος ἐὼν καὶ θαρσαλέος πολεμιστής
καί ῥ’ ἔβαλε κνήμην ὑπὸ γούνατος οὐδ’ ἀφάμαρτεν
σμερδαλέον κονάβησε πάλιν δ’ ἀπὸ χαλκὸς ὄρουσε
βλημένου οὐδ’ ἐπέρησε θεοῦ δ’ ἠρύκακε δῶρα
Πηλεΐδης δ’ ὁρμήσατ’ Ἀγήνορος ἀντιθέοιο
δεύτερος οὐδ’ ἔτ’ ἔασεν Ἀπόλλων κῦδος ἀρέσθαι
ἀλλά μιν ἐξήρπαξε κάλυψε δ’ ἄρ’ ἠέρι πολλῇ
ἡσύχιον δ’ ἄρα μιν πολέμου ἔκπεμπε νέεσθαι
ἔστη πρόσθε ποδῶν ὃ δ’ ἐπέσσυτο ποσσὶ διώκειν
τυτθὸν ὑπεκπροθέοντα δόλῳ δ’ ἄρ’ ἔθελγεν Ἀπόλλων
τόφρ’ ἄλλοι Τρῶες πεφοβημένοι ἦλθον ὁμίλῳ
ἀσπάσιοι προτὶ ἄστυ πόλις δ’ ἔμπλητο ἀλέντων
οὐδ’ ἄρα τοί γ’ ἔτλαν πόλιος καὶ τείχεος ἐκτὸς
μεῖναι ἔτ’ ἀλλήλους καὶ γνώμεναι ὅς τε πεφεύγοι
ὅς τ’ ἔθαν’ ἐν πολέμῳ ἀλλ’ ἐσσυμένως ἐσέχυντο
ἱδρῶ ἀπεψύχοντο πίον τ’ ἀκέοντό τε δίψαν
τείχεος ἆσσον ἴσαν σάκε’ ὤμοισι κλίναντες
Ἕκτορα δ’ αὐτοῦ μεῖναι ὀλοιὴ μοῖρα πέδησεν
ἔγνως ὡς θεός εἰμι σὺ δ’ ἀσπερχὲς μενεαίνεις
ἔβλαψάς μ’ ἑκάεργε θεῶν ὀλοώτατε πάντων
ἐνθάδε νῦν τρέψας ἀπὸ τείχεος ἦ κ’ ἔτι πολλοὶ
νῦν δ’ ἐμὲ μὲν μέγα κῦδος ἀφείλεο τοὺς δὲ σάωσας
ῥηϊδίως ἐπεὶ οὔ τι τίσιν γ’ ἔδεισας ὀπίσσω
ἦ σ’ ἂν τισαίμην εἴ μοι δύναμίς γε παρείη
σευάμενος ὥς θ’ ἵππος ἀεθλοφόρος σὺν ὄχεσφιν
ὣς Ἀχιλεὺς λαιψηρὰ πόδας καὶ γούνατ’ ἐνώμα
τὸν δ’ ὃ γέρων Πρίαμος πρῶτος ἴδεν ὀφθαλμοῖσι
παμφαίνονθ’ ὥς τ’ ἀστέρ’ ἐπεσσύμενον πεδίοιο
ὅς ῥά τ’ ὀπώρης εἶσιν ἀρίζηλοι δέ οἱ αὐγαὶ
φαίνονται πολλοῖσι μετ’ ἀστράσι νυκτὸς ἀμολγῷ
ὅν τε κύν’ Ὠρίωνος ἐπίκλησιν καλέουσι
λαμπρότατος μὲν ὅ γ’ ἐστί κακὸν δέ τε σῆμα τέτυκται
ᾤμωξεν δ’ ὃ γέρων κεφαλὴν δ’ ὅ γε κόψατο χερσὶν
ὑψόσ’ ἀνασχόμενος μέγα δ’ οἰμώξας ἐγεγώνει
τὸν δ’ ὃ γέρων ἐλεεινὰ προσηύδα χεῖρας ὀρεγνύς
οἶος ἄνευθ’ ἄλλων ἵνα μὴ τάχα πότμον ἐπίσπῃς
ὅς μ’ υἱῶν πολλῶν τε καὶ ἐσθλῶν εὖνιν ἔθηκε
ἀλλ’ εἰ μὲν ζώουσι μετὰ στρατῷ ἦ τ’ ἂν ἔπειτα
χαλκοῦ τε χρυσοῦ τ’ ἀπολυσόμεθ’ ἔστι γὰρ ἔνδον
εἰ δ’ ἤδη τεθνᾶσι καὶ εἰν Ἀΐδαο δόμοισιν
λαοῖσιν δ’ ἄλλοισι μινυνθαδιώτερον ἄλγος
ἀλλ’ εἰσέρχεο τεῖχος ἐμὸν τέκος ὄφρα σαώσῃς
πρὸς δ’ ἐμὲ τὸν δύστηνον ἔτι φρονέοντ’ ἐλέησον
αἴσῃ ἐν ἀργαλέῃ φθίσει κακὰ πόλλ’ ἐπιδόντα
υἷάς τ’ ὀλλυμένους ἑλκηθείσας τε θύγατρας
αὐτὸν δ’ ἂν πύματόν με κύνες πρώτῃσι θύρῃσιν
οἵ κ’ ἐμὸν αἷμα πιόντες ἀλύσσοντες περὶ θυμῷ
κείσοντ’ ἐν προθύροισι νέῳ δέ τε πάντ’ ἐπέοικεν
ἀλλ’ ὅτε δὴ πολιόν τε κάρη πολιόν τε γένειον
αἰδῶ τ’ αἰσχύνωσι κύνες κταμένοιο γέροντος
ἦ ῥ’ ὃ γέρων πολιὰς δ’ ἄρ’ ἀνὰ τρίχας ἕλκετο χερσὶ
τίλλων ἐκ κεφαλῆς οὐδ’ Ἕκτορι θυμὸν ἔπειθε
μήτηρ δ’ αὖθ’ ἑτέρωθεν ὀδύρετο δάκρυ χέουσα
καί μιν δάκρυ χέουσ’ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα
Ἕκτορ τέκνον ἐμὸν τάδε τ’ αἴδεο καί μ’ ἐλέησον
σχέτλιος εἴ περ γάρ σε κατακτάνῃ οὔ σ’ ἔτ’ ἔγωγε
οὐδ’ ἄλοχος πολύδωρος ἄνευθε δέ σε μέγα νῶϊν
πολλὰ λισσομένω οὐδ’ Ἕκτορι θυμὸν ἔπειθον
ἀλλ’ ὅ γε μίμν’ Ἀχιλῆα πελώριον ἆσσον ἰόντα
βεβρωκὼς κακὰ φάρμακ’ ἔδυ δέ τέ μιν χόλος αἰνός
πύργῳ ἔπι προὔχοντι φαεινὴν ἀσπίδ’ ἐρείσας
ὅς μ’ ἐκέλευε Τρωσὶ ποτὶ πτόλιν ἡγήσασθαι
νύχθ’ ὕπο τήνδ’ ὀλοὴν ὅτε τ’ ὤρετο δῖος Ἀχιλλεύς
νῦν δ’ ἐπεὶ ὤλεσα λαὸν ἀτασθαλίῃσιν ἐμῇσιν
ὣς ἐρέουσιν ἐμοὶ δὲ τότ’ ἂν πολὺ κέρδιον εἴη
ἠέ κεν αὐτῷ ὀλέσθαι ἐϋκλειῶς πρὸ πόληος
καί οἱ ὑπόσχωμαι Ἑλένην καὶ κτήμαθ’ ἅμ’ αὐτῇ
πάντα μάλ’ ὅσσά τ’ Ἀλέξανδρος κοίλῃς ἐνὶ νηυσὶν
ἠγάγετο Τροίηνδ’ ἥ τ’ ἔπλετο νείκεος ἀρχή
δωσέμεν Ἀτρεΐδῃσιν ἄγειν ἅμα δ’ ἀμφὶς Ἀχαιοῖς
ἄλλ’ ἀποδάσσεσθαι ὅσα τε πτόλις ἥδε κέκευθε
Τρωσὶν δ’ αὖ μετόπισθε γερούσιον ὅρκον ἕλωμαι
μή τι κατακρύψειν ἀλλ’ ἄνδιχα πάντα δάσασθαι
μή μιν ἐγὼ μὲν ἵκωμαι ἰών ὃ δέ μ’ οὐκ ἐλεήσει
οὐδέ τί μ’ αἰδέσεται κτενέει δέ με γυμνὸν ἐόντα
αὔτως ὥς τε γυναῖκα ἐπεί κ’ ἀπὸ τεύχεα δύω
οὐ μέν πως νῦν ἔστιν ἀπὸ δρυὸς οὐδ’ ἀπὸ πέτρης
παρθένος ἠΐθεός τ’ ὀαρίζετον ἀλλήλοιιν
βέλτερον αὖτ’ ἔριδι ξυνελαυνέμεν ὅττι τάχιστα
Ἕκτορα δ’ ὡς ἐνόησεν ἕλε τρόμος οὐδ’ ἄρ’ ἔτ’ ἔτλη
Πηλεΐδης δ’ ἐπόρουσε ποσὶ κραιπνοῖσι πεποιθώς
ἣ δέ θ’ ὕπαιθα φοβεῖται ὃ δ’ ἐγγύθεν ὀξὺ λεληκὼς
ταρφέ’ ἐπαΐσσει ἑλέειν τέ ἑ θυμὸς ἀνώγει
ὣς ἄρ’ ὅ γ’ ἐμμεμαὼς ἰθὺς πέτετο τρέσε δ’ Ἕκτωρ
τεῖχος ὕπο Τρώων λαιψηρὰ δὲ γούνατ’ ἐνώμα
τείχεος αἰὲν ὑπ’ ἐκ κατ’ ἀμαξιτὸν ἐσσεύοντο
κρουνὼ δ’ ἵκανον καλλιρρόω ἔνθα δὲ πηγαὶ
ἣ μὲν γάρ θ’ ὕδατι λιαρῷ ῥέει ἀμφὶ δὲ καπνὸς
ἣ δ’ ἑτέρη θέρεϊ προρέει ἐϊκυῖα χαλάζῃ
ἔνθα δ’ ἐπ’ αὐτάων πλυνοὶ εὐρέες ἐγγὺς ἔασι
τῇ ῥα παραδραμέτην φεύγων ὃ δ’ ὄπισθε διώκων
πρόσθε μὲν ἐσθλὸς ἔφευγε δίωκε δέ μιν μέγ’ ἀμείνων
ὡς δ’ ὅτ’ ἀεθλοφόροι περὶ τέρματα μώνυχες ἵπποι
καρπαλίμοισι πόδεσσι θεοὶ δ’ ἐς πάντες ὁρῶντο
ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι ἐμὸν δ’ ὀλοφύρεται ἦτορ
Ἕκτορος ὅς μοι πολλὰ βοῶν ἐπὶ μηρί’ ἔκηεν
Ἴδης ἐν κορυφῇσι πολυπτύχου ἄλλοτε δ’ αὖτε
ἀλλ’ ἄγετε φράζεσθε θεοὶ καὶ μητιάασθε
ἔρξον ὅπῃ δή τοι νόος ἔπλετο μὴ δ’ ἔτ’ ἐρώει
Ἕκτορα δ’ ἀσπερχὲς κλονέων ἔφεπ’ ὠκὺς Ἀχιλλεύς
ὡς δ’ ὅτε νεβρὸν ὄρεσφι κύων ἐλάφοιο δίηται
ὄρσας ἐξ εὐνῆς διά τ’ ἄγκεα καὶ διὰ βήσσας
τὸν δ’ εἴ πέρ τε λάθῃσι καταπτήξας ὑπὸ θάμνῳ
ἀλλά τ’ ἀνιχνεύων θέει ἔμπεδον ὄφρά κεν εὕρῃ
ὁσσάκι δ’ ὁρμήσειε πυλάων Δαρδανιάων
πρὸς πεδίον αὐτὸς δὲ ποτὶ πτόλιος πέτετ’ αἰεί
ὡς δ’ ἐν ὀνείρῳ οὐ δύναται φεύγοντα διώκειν
οὔ τ’ ἄρ’ ὃ τὸν δύναται ὑποφεύγειν οὔθ’ ὃ διώκειν
ὣς ὃ τὸν οὐ δύνατο μάρψαι ποσίν οὐδ’ ὃς ἀλύξαι
εἰ μή οἱ πύματόν τε καὶ ὕστατον ἤντετ’ Ἀπόλλων
λαοῖσιν δ’ ἀνένευε καρήατι δῖος Ἀχιλλεύς
οὐδ’ ἔα ἱέμεναι ἐπὶ Ἕκτορι πικρὰ βέλεμνα
ἀλλ’ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπὶ κρουνοὺς ἀφίκοντο
τὴν μὲν Ἀχιλλῆος τὴν δ’ Ἕκτορος ἱπποδάμοιο
ἕλκε δὲ μέσσα λαβών ῥέπε δ’ Ἕκτορος αἴσιμον ἦμαρ
ᾤχετο δ’ εἰς Ἀΐδαο λίπεν δέ ἑ Φοῖβος Ἀπόλλων
Πηλεΐωνα δ’ ἵκανε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη
νῦν δὴ νῶι ἔολπα Διῒ φίλε φαίδιμ’ Ἀχιλλεῦ
οὔ οἱ νῦν ἔτι γ’ ἔστι πεφυγμένον ἄμμε γενέσθαι
οὐδ’ εἴ κεν μάλα πολλὰ πάθοι ἑκάεργος Ἀπόλλων
ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν στῆθι καὶ ἄμπνυε τόνδε δ’ ἐγώ τοι
ὣς φάτ’ Ἀθηναίη ὃ δ’ ἐπείθετο χαῖρε δὲ θυμῷ
στῆ δ’ ἄρ’ ἐπὶ μελίης χαλκογλώχινος ἐρεισθείς
ἣ δ’ ἄρα τὸν μὲν ἔλειπε κιχήσατο δ’ Ἕκτορα δῖον
ἠθεῖ’ ἦ μάλα δή σε βιάζεται ὠκὺς Ἀχιλλεὺς
Δηΐφοβ’ ἦ μέν μοι τὸ πάρος πολὺ φίλτατος ἦσθα
νῦν δ’ ἔτι καὶ μᾶλλον νοέω φρεσὶ τιμήσασθαι
ὃς ἔτλης ἐμεῦ εἵνεκ’ ἐπεὶ ἴδες ὀφθαλμοῖσι
τείχεος ἐξελθεῖν ἄλλοι δ’ ἔντοσθε μένουσι
ἠθεῖ’ ἦ μὲν πολλὰ πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ
λίσσονθ’ ἑξείης γουνούμενοι ἀμφὶ δ’ ἑταῖροι
ἀλλ’ ἐμὸς ἔνδοθι θυμὸς ἐτείρετο πένθεϊ λυγρῷ
νῦν δ’ ἰθὺς μεμαῶτε μαχώμεθα μὴ δέ τι δούρων
ὣς φαμένη καὶ κερδοσύνῃ ἡγήσατ’ Ἀθήνη
οὔ σ’ ἔτι Πηλέος υἱὲ φοβήσομαι ὡς τὸ πάρος περ
τρὶς περὶ ἄστυ μέγα Πριάμου δίον οὐδέ ποτ’ ἔτλην
ἀλλ’ ἄγε δεῦρο θεοὺς ἐπιδώμεθα τοὶ γὰρ ἄριστοι
οὐ γὰρ ἐγώ σ’ ἔκπαγλον ἀεικιῶ αἴ κεν ἐμοὶ Ζεὺς
ἀλλ’ ἐπεὶ ἄρ κέ σε συλήσω κλυτὰ τεύχε’ Ἀχιλλεῦ
ὣς οὐκ ἔστ’ ἐμὲ καὶ σὲ φιλήμεναι οὐδέ τι νῶϊν
ὅρκια ἔσσονται πρίν γ’ ἢ ἕτερόν γε πεσόντα
οὔ τοι ἔτ’ ἔσθ’ ὑπάλυξις ἄφαρ δέ σε Παλλὰς Ἀθήνη
ἔγχει ἐμῷ δαμάᾳ νῦν δ’ ἀθρόα πάντ’ ἀποτίσεις
κήδε’ ἐμῶν ἑτάρων οὓς ἔκτανες ἔγχεϊ θύων
καὶ τὸ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο φαίδιμος Ἕκτωρ
ἕζετο γὰρ προϊδών τὸ δ’ ὑπέρπτατο χάλκεον ἔγχος
ἐν γαίῃ δ’ ἐπάγη ἀνὰ δ’ ἥρπασε Παλλὰς Ἀθήνη
ἂψ δ’ Ἀχιλῆϊ δίδου λάθε δ’ Ἕκτορα ποιμένα λαῶν
ἤμβροτες οὐδ’ ἄρα πώ τι θεοῖς ἐπιείκελ’ Ἀχιλλεῦ
ὄφρά σ’ ὑποδείσας μένεος ἀλκῆς τε λάθωμαι
ἀλλ’ ἰθὺς μεμαῶτι διὰ στήθεσφιν ἔλασσον
εἴ τοι ἔδωκε θεός νῦν αὖτ’ ἐμὸν ἔγχος ἄλευαι
καὶ βάλε Πηλεΐδαο μέσον σάκος οὐδ’ ἀφάμαρτε
τῆλε δ’ ἀπεπλάγχθη σάκεος δόρυ χώσατο δ’ Ἕκτωρ
στῆ δὲ κατηφήσας οὐδ’ ἄλλ’ ἔχε μείλινον ἔγχος
Δηΐφοβον δ’ ἐκάλει λευκάσπιδα μακρὸν ἀΰσας
ᾔτεέ μιν δόρυ μακρόν ὃ δ’ οὔ τί οἱ ἐγγύθεν ἦεν
Ἕκτωρ δ’ ἔγνω ᾗσιν ἐνὶ φρεσὶ φώνησέν τε
Δηΐφοβον γὰρ ἔγωγ’ ἐφάμην ἥρωα παρεῖναι
ἀλλ’ ὃ μὲν ἐν τείχει ἐμὲ δ’ ἐξαπάτησεν Ἀθήνη
νῦν δὲ δὴ ἐγγύθι μοι θάνατος κακός οὐδ’ ἔτ’ ἄνευθεν
οὐδ’ ἀλέη ἦ γάρ ῥα πάλαι τό γε φίλτερον ἦεν
οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥς τ’ αἰετὸς ὑψιπετήεις
ὅς τ’ εἶσιν πεδίον δὲ διὰ νεφέων ἐρεβεννῶν
ἁρπάξων ἢ ἄρν’ ἀμαλὴν ἤ πτῶκα λαγωόν
ὁρμήθη δ’ Ἀχιλεύς μένεος δ’ ἐμπλήσατο θυμὸν
καλὸν δαιδάλεον κόρυθι δ’ ἐπένευε φαεινῇ
οἷος δ’ ἀστὴρ εἶσι μετ’ ἀστράσι νυκτὸς ἀμολγῷ
ὣς αἰχμῆς ἀπέλαμπ’ εὐήκεος ἣν ἄρ’ Ἀχιλλεὺς
τοῦ δὲ καὶ ἄλλο τόσον μὲν ἔχε χρόα χάλκεα τεύχεα
φαίνετο δ’ ᾗ κληῗδες ἀπ’ ὤμων αὐχέν’ ἔχουσι
τῇ ῥ’ ἐπὶ οἷ μεμαῶτ’ ἔλασ’ ἔγχεϊ δῖος Ἀχιλλεύς
οὐδ’ ἄρ’ ἀπ’ ἀσφάραγον μελίη τάμε χαλκοβάρεια
ἤριπε δ’ ἐν κονίῃς ὃ δ’ ἐπεύξατο δῖος Ἀχιλλεύς
Ἕκτορ ἀτάρ που ἔφης Πατροκλῆ’ ἐξεναρίζων
σῶς ἔσσεσθ’ ἐμὲ δ’ οὐδὲν ὀπίζεο νόσφιν ἐόντα
νήπιε τοῖο δ’ ἄνευθεν ἀοσσητὴρ μέγ’ ἀμείνων
ὅς τοι γούνατ’ ἔλυσα σὲ μὲν κύνες ἠδ’ οἰωνοὶ
ἑλκήσουσ’ ἀϊκῶς τὸν δὲ κτεριοῦσιν Ἀχαιοί
λίσσομ’ ὑπὲρ ψυχῆς καὶ γούνων σῶν τε τοκήων
τὸν δ’ ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεὺς
ὤμ’ ἀποταμνόμενον κρέα ἔδμεναι οἷα ἔοργας
ὡς οὐκ ἔσθ’ ὃς σῆς γε κύνας κεφαλῆς ἀπαλάλκοι
οὐδ’ εἴ κεν δεκάκις τε καὶ εἰκοσινήριτ’ ἄποινα
στήσωσ’ ἐνθάδ’ ἄγοντες ὑπόσχωνται δὲ καὶ ἄλλα
οὐδ’ εἴ κέν σ’ αὐτὸν χρυσῷ ἐρύσασθαι ἀνώγοι
Δαρδανίδης Πρίαμος οὐδ’ ὧς σέ γε πότνια μήτηρ
ἦ σ’ εὖ γιγνώσκων προτιόσσομαι οὐδ’ ἄρ’ ἔμελλον
ἐσθλὸν ἐόντ’ ὀλέσωσιν ἐνὶ Σκαιῇσι πύλῃσιν
τέθναθι κῆρα δ’ ἐγὼ τότε δέξομαι ὁππότε κεν δὴ
καὶ τό γ’ ἄνευθεν ἔθηχ’ ὃ δ’ ἀπ’ ὤμων τεύχε’ ἐσύλα
αἱματόεντ’ ἄλλοι δὲ περίδραμον υἷες Ἀχαιῶν
Ἕκτορος οὐδ’ ἄρα οἵ τις ἀνουτητί γε παρέστη
Ἕκτωρ ἢ ὅτε νῆας ἐνέπρησεν πυρὶ κηλέῳ
τὸν δ’ ἐπεὶ ἐξενάριξε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς
στὰς ἐν Ἀχαιοῖσιν ἔπεα πτερόεντ’ ἀγόρευεν
ἐπεὶ δὴ τόνδ’ ἄνδρα θεοὶ δαμάσασθαι ἔδωκαν
ὃς κακὰ πόλλ’ ἔρρεξεν ὅσ’ οὐ σύμπαντες οἱ ἄλλοι
εἰ δ’ ἄγετ’ ἀμφὶ πόλιν σὺν τεύχεσι πειρηθῶμεν
ὄφρά κ’ ἔτι γνῶμεν Τρώων νόον ὅν τιν’ ἔχουσιν
ἦε μένειν μεμάασι καὶ Ἕκτορος οὐκέτ’ ἐόντος
Πάτροκλος τοῦ δ’ οὐκ ἐπιλήσομαι ὄφρ’ ἂν ἔγωγε
ζωοῖσιν μετέω καί μοι φίλα γούνατ’ ὀρώρῃ
εἰ δὲ θανόντων περ καταλήθοντ’ εἰν Ἀΐδαο
αὐτὰρ ἐγὼ καὶ κεῖθι φίλου μεμνήσομ’ ἑταίρου
νῦν δ’ ἄγ’ ἀείδοντες παιήονα κοῦροι Ἀχαιῶν
νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσι νεώμεθα τόνδε δ’ ἄγωμεν
ἀμφοτέρων μετόπισθε ποδῶν τέτρηνε τένοντε
ἐς σφυρὸν ἐκ πτέρνης βοέους δ’ ἐξῆπτεν ἱμάντας
ἐκ δίφροιο δ’ ἔδησε κάρη δ’ ἕλκεσθαι ἔασεν
ἐς δίφρον δ’ ἀναβὰς ἀνά τε κλυτὰ τεύχε’ ἀείρας
μάστιξέν ῥ’ ἐλάαν τὼ δ’ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην
τοῦ δ’ ἦν ἑλκομένοιο κονίσαλος ἀμφὶ δὲ χαῖται
κυάνεαι πίτναντο κάρη δ’ ἅπαν ἐν κονίῃσι
τηλόσε κώκυσεν δὲ μάλα μέγα παῖδ’ ἐσιδοῦσα
ᾤμωξεν δ’ ἐλεεινὰ πατὴρ φίλος ἀμφὶ δὲ λαοὶ
κωκυτῷ τ’ εἴχοντο καὶ οἰμωγῇ κατὰ ἄστυ
τῷ δὲ μάλιστ’ ἄρ’ ἔην ἐναλίγκιον ὡς εἰ ἅπασα
Ἴλιος ὀφρυόεσσα πυρὶ σμύχοιτο κατ’ ἄκρης
πάντας δ’ ἐλλιτάνευε κυλινδόμενος κατὰ κόπρον
σχέσθε φίλοι καί μ’ οἶον ἐάσατε κηδόμενοί περ
ἐξελθόντα πόληος ἱκέσθ’ ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν
λίσσωμ’ ἀνέρα τοῦτον ἀτάσθαλον ὀβριμοεργόν
ἤν πως ἡλικίην αἰδέσσεται ἠδ’ ἐλεήσῃ
Τρωσί μάλιστα δ’ ἐμοὶ περὶ πάντων ἄλγε’ ἔθηκε
ὡς ἑνός οὗ μ’ ἄχος ὀξὺ κατοίσεται Ἄϊδος εἴσω
μήτηρ θ’ ἥ μιν ἔτικτε δυσάμμορος ἠδ’ ἐγὼ αὐτός
Τρῳῇσιν δ’ Ἑκάβη ἁδινοῦ ἐξῆρχε γόοιο
εὐχωλὴ κατὰ ἄστυ πελέσκεο πᾶσί τ’ ὄνειαρ
δειδέχατ’ ἦ γὰρ καί σφι μάλα μέγα κῦδος ἔησθα
ὣς ἔφατο κλαίουσ’ ἄλοχος δ’ οὔ πώ τι πέπυστο
ἤγγειλ’ ὅττί ῥά οἱ πόσις ἔκτοθι μίμνε πυλάων
ἀλλ’ ἥ γ’ ἱστὸν ὕφαινε μυχῷ δόμου ὑψηλοῖο
δίπλακα πορφυρέην ἐν δὲ θρόνα ποικίλ’ ἔπασσε
κέκλετο δ’ ἀμφιπόλοισιν ἐϋπλοκάμοις κατὰ δῶμα
νηπίη οὐδ’ ἐνόησεν ὅ μιν μάλα τῆλε λοετρῶν
κωκυτοῦ δ’ ἤκουσε καὶ οἰμωγῆς ἀπὸ πύργου
τῆς δ’ ἐλελίχθη γυῖα χαμαὶ δέ οἱ ἔκπεσε κερκίς
ἣ δ’ αὖτις δμῳῇσιν ἐϋπλοκάμοισι μετηύδα
δεῦτε δύω μοι ἕπεσθον ἴδωμ’ ὅτιν’ ἔργα τέτυκται
αἰδοίης ἑκυρῆς ὀπὸς ἔκλυον ἐν δ’ ἐμοὶ αὐτῇ
αἲ γὰρ ἀπ’ οὔατος εἴη ἐμεῦ ἔπος ἀλλὰ μάλ’ αἰνῶς
ἥ μιν ἔχεσκ’ ἐπεὶ οὔ ποτ’ ἐνὶ πληθυῖ μένεν ἀνδρῶν
παλλομένη κραδίην ἅμα δ’ ἀμφίπολοι κίον αὐτῇ
ἔστη παπτήνασ’ ἐπὶ τείχεϊ τὸν δὲ νόησεν
τὴν δὲ κατ’ ὀφθαλμῶν ἐρεβεννὴ νὺξ ἐκάλυψεν
ἤριπε δ’ ἐξοπίσω ἀπὸ δὲ ψυχὴν ἐκάπυσσε
τῆλε δ’ ἀπὸ κρατὸς βάλε δέσματα σιγαλόεντα
ἄμπυκα κεκρύφαλόν τε ἰδὲ πλεκτὴν ἀναδέσμην
κρήδεμνόν θ’ ὅ ῥά οἱ δῶκε χρυσῆ Ἀφροδίτη
ἤματι τῷ ὅτε μιν κορυθαίολος ἠγάγεθ’ Ἕκτωρ
ἣ δ’ ἐπεὶ οὖν ἔμπνυτο καὶ ἐς φρένα θυμὸς ἀγέρθη
Ἕκτορ ἐγὼ δύστηνος ἰῇ ἄρα γεινόμεθ’ αἴσῃ
ἐν δόμῳ Ἠετίωνος ὅ μ’ ἔτρεφε τυτθὸν ἐοῦσαν
δύσμορος αἰνόμορον ὡς μὴ ὤφελλε τεκέσθαι
χήρην ἐν μεγάροισι πάϊς δ’ ἔτι νήπιος αὔτως
ὃν τέκομεν σύ τ’ ἐγώ τε δυσάμμοροι οὔτε σὺ τούτῳ
αἰεί τοι τούτῳ γε πόνος καὶ κήδε’ ὀπίσσω
ἔσσοντ’ ἄλλοι γάρ οἱ ἀπουρίσσουσιν ἀρούρας
ἦμαρ δ’ ὀρφανικὸν παναφήλικα παῖδα τίθησι
πάντα δ’ ὑπεμνήμυκε δεδάκρυνται δὲ παρειαί
δευόμενος δέ τ’ ἄνεισι πάϊς ἐς πατρὸς ἑταίρους
τῶν δ’ ἐλεησάντων κοτύλην τις τυτθὸν ἐπέσχε
χείλεα μέν τ’ ἐδίην’ ὑπερῴην δ’ οὐκ ἐδίηνε
ἔρρ’ οὕτως οὐ σός γε πατὴρ μεταδαίνυται ἡμῖν