pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
Τηλέμαχος τεμένεα νέμεται καὶ δαῖτας ἐίσας
δαίνυται ἃς ἐπέοικε δικασπόλον ἄνδρ’ ἀλεγύνειν
ἀλλ’ ὅ γε χεῖμα μὲν εὕδει ὅθι δμῶες ἐνὶ οἴκῳ
αὐτὰρ ἐπὴν ἔλθῃσι θέρος τεθαλυῖά τ’ ὀπώρη
ἔνθ’ ὅ γε κεῖτ’ ἀχέων μέγα δὲ φρεσὶ πένθος ἀέξει
σὸν νόστον ποθέων χαλεπὸν δ’ ἐπὶ γῆρας ἱκάνει
οὕτω γὰρ καὶ ἐγὼν ὀλόμην καὶ πότμον ἐπέσπον
οὔτ’ ἐμέ γ’ ἐν μεγάροισιν ἐύσκοπος ἰοχέαιρα
ἀλλά με σός τε πόθος σά τε μήδεα φαίδιμ’ Ὀδυσσεῦ
σή τ’ ἀγανοφροσύνη μελιηδέα θυμὸν ἀπηύρα
ὣς ἔφατ’ αὐτὰρ ἐγώ γ’ ἔθελον φρεσὶ μερμηρίξας
τρὶς μὲν ἐφωρμήθην ἑλέειν τέ με θυμὸς ἀνώγει
ἔπτατ’ ἐμοὶ δ’ ἄχος ὀξὺ γενέσκετο κηρόθι μᾶλλον
μῆτερ ἐμή τί νύ μ’ οὐ μίμνεις ἑλέειν μεμαῶτα
ὄφρα καὶ εἰν Ἀίδαο φίλας περὶ χεῖρε βαλόντε
ἦ τί μοι εἴδωλον τόδ’ ἀγαυὴ Περσεφόνεια
ὤτρυν’ ὄφρ’ ἔτι μᾶλλον ὀδυρόμενος στεναχίζω
ἀλλ’ αὕτη δίκη ἐστὶ βροτῶν ὅτε τίς κε θάνῃσιν
οὐ γὰρ ἔτι σάρκας τε καὶ ὀστέα ἶνες ἔχουσιν
δαμνᾷ ἐπεί κε πρῶτα λίπῃ λεύκ’ ὀστέα θυμός
ψυχὴ δ’ ἠύτ’ ὄνειρος ἀποπταμένη πεπότηται
ἴσθ’ ἵνα καὶ μετόπισθε τεῇ εἴπῃσθα γυναικί
νῶι μὲν ὣς ἐπέεσσιν ἀμειβόμεθ’ αἱ δὲ γυναῖκες
αἱ δ’ ἀμφ’ αἷμα κελαινὸν ἀολλέες ἠγερέθοντο
αἱ δὲ προμνηστῖναι ἐπήισαν ἠδὲ ἑκάστη
ὃν γόνον ἐξαγόρευεν ἐγὼ δ’ ἐρέεινον ἁπάσας
ἔνθ’ ἦ τοι πρώτην Τυρὼ ἴδον εὐπατέρειαν
ἣ ποταμοῦ ἠράσσατ’ Ἐνιπῆος θείοιο
καί ῥ’ ἐπ’ Ἐνιπῆος πωλέσκετο καλὰ ῥέεθρα
τῷ δ’ ἄρα εἰσάμενος γαιήοχος ἐννοσίγαιος
πορφύρεον δ’ ἄρα κῦμα περιστάθη οὔρεϊ ἶσον
λῦσε δὲ παρθενίην ζώνην κατὰ δ’ ὕπνον ἔχευεν
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ἐτέλεσσε θεὸς φιλοτήσια ἔργα
χαῖρε γύναι φιλότητι περιπλομένου δ’ ἐνιαυτοῦ
τέξεις ἀγλαὰ τέκνα ἐπεὶ οὐκ ἀποφώλιοι εὐναὶ
νῦν δ’ ἔρχευ πρὸς δῶμα καὶ ἴσχεο μηδ’ ὀνομήνῃς
ἡ δ’ ὑποκυσαμένη Πελίην τέκε καὶ Νηλῆα
ναῖε πολύρρηνος ὁ δ’ ἄρ’ ἐν Πύλῳ ἠμαθόεντι
τοὺς δ’ ἑτέρους Κρηθῆι τέκεν βασίλεια γυναικῶν
Αἴσονά τ’ ἠδὲ Φέρητ’ Ἀμυθάονά θ’ ἱππιοχάρμην
τὴν δὲ μετ’ Ἀντιόπην ἴδον Ἀσωποῖο θύγατρα
ἣ δὴ καὶ Διὸς εὔχετ’ ἐν ἀγκοίνῃσιν ἰαῦσαι
καί ῥ’ ἔτεκεν δύο παῖδ’ Ἀμφίονά τε Ζῆθόν τε
πύργωσάν τ’ ἐπεὶ οὐ μὲν ἀπύργωτόν γ’ ἐδύναντο
τὴν δὲ μετ’ Ἀλκμήνην ἴδον Ἀμφιτρύωνος ἄκοιτιν
ἥ ῥ’ Ἡρακλῆα θρασυμέμνονα θυμολέοντα
γείνατ’ ἐν ἀγκοίνῃσι Διὸς μεγάλοιο μιγεῖσα
μητέρα τ’ Οἰδιπόδαο ἴδον καλὴν Ἐπικάστην
ἣ μέγα ἔργον ἔρεξεν ἀιδρείῃσι νόοιο
γημαμένη ᾧ υἷι ὁ δ’ ὃν πατέρ’ ἐξεναρίξας
γῆμεν ἄφαρ δ’ ἀνάπυστα θεοὶ θέσαν ἀνθρώποισιν
ἀλλ’ ὁ μὲν ἐν Θήβῃ πολυηράτῳ ἄλγεα πάσχων
ἡ δ’ ἔβη εἰς Ἀίδαο πυλάρταο κρατεροῖο
ἁψαμένη βρόχον αἰπὺν ἀφ’ ὑψηλοῖο μελάθρου
ᾧ ἄχεϊ σχομένη τῷ δ’ ἄλγεα κάλλιπ’ ὀπίσσω
πολλὰ μάλ’ ὅσσα τε μητρὸς Ἐρινύες ἐκτελέουσιν
ὅς ποτ’ ἐν Ὀρχομενῷ Μινυείῳ ἶφι ἄνασσεν
Νέστορά τε χρόνιον τε Περικλύμενόν τ’ ἀγέρωχον
τοῖσι δ’ ἐπ’ ἰφθίμην Πηρὼ τέκε θαῦμα βροτοῖσι
τὴν πάντες μνώοντο περικτίται οὐδ’ ἄρα Νηλεὺς
ἀργαλέας τὰς δ’ οἶος ὑπέσχετο μάντις ἀμύμων
ἐξελάαν χαλεπὴ δὲ θεοῦ κατὰ μοῖρα πέδησε
δεσμοί τ’ ἀργαλέοι καὶ βουκόλοι ἀγροιῶται
ἀλλ’ ὅτε δὴ μῆνές τε καὶ ἡμέραι ἐξετελεῦντο
θέσφατα πάντ’ εἰπόντα Διὸς δ’ ἐτελείετο βουλή
ἥ ῥ’ ὑπὸ Τυνδαρέῳ κρατερόφρονε γείνατο παῖδε
ἄλλοτε μὲν ζώουσ’ ἑτερήμεροι ἄλλοτε δ’ αὖτε
τὴν δὲ μετ’ Ἰφιμέδειαν Ἀλωῆος παράκοιτιν
καί ῥ’ ἔτεκεν δύο παῖδε μινυνθαδίω δ’ ἐγενέσθην
Ὦτόν τ’ ἀντίθεον τηλεκλειτόν τ’ Ἐφιάλτην
ἐννέωροι γὰρ τοί γε καὶ ἐννεαπήχεες ἦσαν
εὖρος ἀτὰρ μῆκός γε γενέσθην ἐννεόργυιοι
φυλόπιδα στήσειν πολυάικος πολέμοιο
Ὄσσαν ἐπ’ Οὐλύμπῳ μέμασαν θέμεν αὐτὰρ ἐπ’ Ὄσσῃ
Πήλιον εἰνοσίφυλλον ἵν’ οὐρανὸς ἀμβατὸς εἴη
ἀλλ’ ὄλεσεν Διὸς υἱός ὃν ἠύκομος τέκε Λητώ
ἀμφοτέρω πρίν σφωιν ὑπὸ κροτάφοισιν ἰούλους
ἀνθῆσαι πυκάσαι τε γένυς ἐυανθέι λάχνῃ
Φαίδρην τε Πρόκριν τε ἴδον καλήν τ’ Ἀριάδνην
ἦγε μέν οὐδ’ ἀπόνητο πάρος δέ μιν Ἄρτεμις ἔκτα
Δίῃ ἐν ἀμφιρύτῃ Διονύσου μαρτυρίῃσιν
Μαῖράν τε Κλυμένην τε ἴδον στυγερήν τ’ Ἐριφύλην
πάσας δ’ οὐκ ἂν ἐγὼ μυθήσομαι οὐδ’ ὀνομήνω
πρὶν γάρ κεν καὶ νὺξ φθῖτ’ ἄμβροτος ἀλλὰ καὶ ὥρη
εὕδειν ἢ ἐπὶ νῆα θοὴν ἐλθόντ’ ἐς ἑταίρους
κηληθμῷ δ’ ἔσχοντο κατὰ μέγαρα σκιόεντα
εἶδός τε μέγεθός τε ἰδὲ φρένας ἔνδον ἐίσας
ξεῖνος δ’ αὖτ’ ἐμός ἐστιν ἕκαστος δ’ ἔμμορε τιμῆς
τῷ μὴ ἐπειγόμενοι ἀποπέμπετε μηδὲ τὰ δῶρα
οὕτω χρηίζοντι κολούετε πολλὰ γὰρ ὑμῖν
κτήματ’ ἐνὶ μεγάροισι θεῶν ἰότητι κέονται
ὦ φίλοι οὐ μὰν ἧμιν ἀπὸ σκοποῦ οὐδ’ ἀπὸ δόξης
Ἀλκινόου δ’ ἐκ τοῦδ’ ἔχεται ἔργον τε ἔπος τε
τοῦτο μὲν οὕτω δὴ ἔσται ἔπος αἴ κεν ἐγώ γε
δωτίνην τελέσω πομπὴ δ’ ἄνδρεσσι μελήσει
πᾶσι μάλιστα δ’ ἐμοί τοῦ γὰρ κράτος ἔστ’ ἐνὶ δήμῳ
εἴ με καὶ εἰς ἐνιαυτὸν ἀνώγοιτ’ αὐτόθι μίμνειν
πομπὴν δ’ ὀτρύνοιτε καὶ ἀγλαὰ δῶρα διδοῖτε
καὶ κε τὸ βουλοίμην καί κεν πολὺ κέρδιον εἴη
πλειοτέρῃ σὺν χειρὶ φίλην ἐς πατρίδ’ ἱκέσθαι
καί κ’ αἰδοιότερος καὶ φίλτερος ἀνδράσιν εἴην
πᾶσιν ὅσοι μ’ Ἰθάκηνδε ἰδοίατο νοστήσαντα
ὦ Ὀδυσεῦ τὸ μὲν οὔ τί σ’ ἐίσκομεν εἰσορόωντες
ἠπεροπῆά τ’ ἔμεν καὶ ἐπίκλοπον οἷά τε πολλοὺς
ψεύδεά τ’ ἀρτύνοντας ὅθεν κέ τις οὐδὲ ἴδοιτο
σοὶ δ’ ἔπι μὲν μορφὴ ἐπέων ἔνι δὲ φρένες ἐσθλαί
μῦθον δ’ ὡς ὅτ’ ἀοιδὸς ἐπισταμένως κατέλεξας
πάντων τ’ Ἀργείων σέο τ’ αὐτοῦ κήδεα λυγρά
εἴ τινας ἀντιθέων ἑτάρων ἴδες οἵ τοι ἅμ’ αὐτῷ
Ἴλιον εἰς ἅμ’ ἕποντο καὶ αὐτοῦ πότμον ἐπέσπον
νὺξ δ’ ἥδε μάλα μακρή ἀθέσφατος οὐδέ πω ὥρη
εἰ δ’ ἔτ’ ἀκουέμεναί γε λιλαίεαι οὐκ ἂν ἐγώ γε
τούτων σοι φθονέοιμι καὶ οἰκτρότερ’ ἄλλ’ ἀγορεύειν
κήδε’ ἐμῶν ἑτάρων οἳ δὴ μετόπισθεν ὄλοντο
οἳ Τρώων μὲν ὑπεξέφυγον στονόεσσαν ἀυτήν
ἐν νόστῳ δ’ ἀπόλοντο κακῆς ἰότητι γυναικός
αὐτὰρ ἐπεὶ ψυχὰς μὲν ἀπεσκέδασ’ ἄλλυδις ἄλλῃ
ἦλθε δ’ ἐπὶ ψυχὴ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο
ἀχνυμένη περὶ δ’ ἄλλαι ἀγηγέραθ’ ὅσσοι ἅμ’ αὐτῷ
ἔγνω δ’ αἶψ’ ἔμ’ ἐκεῖνος ἐπεὶ πίεν αἷμα κελαινόν
κλαῖε δ’ ὅ γε λιγέως θαλερὸν κατὰ δάκρυον εἴβων
ἀλλ’ οὐ γάρ οἱ ἔτ’ ἦν ἲς ἔμπεδος οὐδέ τι κῖκυς
ἦε σέ γ’ ἐν νήεσσι Ποσειδάων ἐδάμασσεν
ὄρσας ἀργαλέων ἀνέμων ἀμέγαρτον ἀυτμήν
ἦέ σ’ ἀνάρσιοι ἄνδρες ἐδηλήσαντ’ ἐπὶ χέρσου
βοῦς περιταμνόμενον ἠδ’ οἰῶν πώεα καλά
ὣς ἐφάμην ὁ δέ μ’ αὐτίκ’ ἀμειβόμενος προσέειπε
οὔτ’ ἐμέ γ’ ἐν νήεσσι Ποσειδάων ἐδάμασσεν
οὔτε μ’ ἀνάρσιοι ἄνδρες ἐδηλήσαντ’ ἐπὶ χέρσου
ὣς θάνον οἰκτίστῳ θανάτῳ περὶ δ’ ἄλλοι ἑταῖροι
οἵ ῥά τ’ ἐν ἀφνειοῦ ἀνδρὸς μέγα δυναμένοιο
ἤδη μὲν πολέων φόνῳ ἀνδρῶν ἀντεβόλησας
ἀλλά κε κεῖνα μάλιστα ἰδὼν ὀλοφύραο θυμῷ
κείμεθ’ ἐνὶ μεγάρῳ δάπεδον δ’ ἅπαν αἵματι θῦεν
οἰκτροτάτην δ’ ἤκουσα ὄπα Πριάμοιο θυγατρός
ἀμφ’ ἐμοί αὐτὰρ ἐγὼ ποτὶ γαίῃ χεῖρας ἀείρων
νοσφίσατ’ οὐδέ μοι ἔτλη ἰόντι περ εἰς Ἀίδαο
χερσὶ κατ’ ὀφθαλμοὺς ἑλέειν σύν τε στόμ’ ἐρεῖσαι
κουριδίῳ τεύξασα πόσει φόνον ἦ τοι ἔφην γε
οἴκαδ’ ἐλεύσεσθαι ἡ δ’ ἔξοχα λυγρὰ ἰδυῖα
οἷ τε κατ’ αἶσχος ἔχευε καὶ ἐσσομένῃσιν ὀπίσσω
θηλυτέρῃσι γυναιξί καὶ ἥ κ’ ἐυεργὸς ἔῃσιν
ἐξ ἀρχῆς Ἑλένης μὲν ἀπωλόμεθ’ εἵνεκα πολλοί
σοὶ δὲ Κλυταιμνήστρη δόλον ἤρτυε τηλόθ’ ἐόντι
τῷ νῦν μή ποτε καὶ σὺ γυναικί περ ἤπιος εἶναι
μή οἱ μῦθον ἅπαντα πιφαυσκέμεν ὅν κ’ ἐὺ εἰδῇς
ἀλλ’ οὐ σοί γ’ Ὀδυσεῦ φόνος ἔσσεται ἔκ γε γυναικός
ἦ μέν μιν νύμφη γε νέην κατελείπομεν ἡμεῖς
νήπιος ὅς που νῦν γε μετ’ ἀνδρῶν ἵζει ἀριθμῷ
ἡ δ’ ἐμὴ οὐδέ περ υἷος ἐνιπλησθῆναι ἄκοιτις
κρύβδην μηδ’ ἀναφανδά φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν
νῆα κατισχέμεναι ἐπεὶ οὐκέτι πιστὰ γυναιξίν
ἦλθε δ’ ἐπὶ ψυχὴ Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος
Αἴαντός θ’ ὃς ἄριστος ἔην εἶδός τε δέμας τε
σχέτλιε τίπτ’ ἔτι μεῖζον ἐνὶ φρεσὶ μήσεαι ἔργον
ὦ Ἀχιλεῦ Πηλῆος υἱέ μέγα φέρτατ’ Ἀχαιῶν
γῆς ἐπέβην ἀλλ’ αἰὲν ἔχω κακά σεῖο δ’ Ἀχιλλεῦ
οὔ τις ἀνὴρ προπάροιθε μακάρτατος οὔτ’ ἄρ’ ὀπίσσω
ἐνθάδ’ ἐών τῷ μή τι θανὼν ἀκαχίζευ Ἀχιλλεῦ
μὴ δή μοι θάνατόν γε παραύδα φαίδιμ’ Ὀδυσσεῦ
βουλοίμην κ’ ἐπάρουρος ἐὼν θητευέμεν ἄλλῳ
ἀνδρὶ παρ’ ἀκλήρῳ ᾧ μὴ βίοτος πολὺς εἴη
ἢ πᾶσιν νεκύεσσι καταφθιμένοισιν ἀνάσσειν
ἀλλ’ ἄγε μοι τοῦ παιδὸς ἀγαυοῦ μῦθον ἐνίσπες
ἢ ἕπετ’ ἐς πόλεμον πρόμος ἔμμεναι ἦε καὶ οὐκί
ἢ ἔτ’ ἔχει τιμὴν πολέσιν μετὰ Μυρμιδόνεσσιν
ἦ μιν ἀτιμάζουσιν ἀν’ Ἑλλάδα τε Φθίην τε
οὐ γὰρ ἐγὼν ἐπαρωγὸς ὑπ’ αὐγὰς ἠελίοιο
τοῖος ἐών οἷός ποτ’ ἐνὶ Τροίῃ εὐρείῃ
εἰ τοιόσδ’ ἔλθοιμι μίνυνθά περ ἐς πατέρος δῶ
τῷ κέ τεῳ στύξαιμι μένος καὶ χεῖρας ἀάπτους
οἳ κεῖνον βιόωνται ἐέργουσίν τ’ ἀπὸ τιμῆς
ἦ τοι μὲν Πηλῆος ἀμύμονος οὔ τι πέπυσμαι
αὐτὸς γάρ μιν ἐγὼ κοίλης ἐπὶ νηὸς ἐίσης
ἤγαγον ἐκ Σκύρου μετ’ ἐυκνήμιδας Ἀχαιούς
ἦ τοι ὅτ’ ἀμφὶ πόλιν Τροίην φραζοίμεθα βουλάς
Νέστωρ ἀντίθεος καὶ ἐγὼ νικάσκομεν οἴω
αὐτὰρ ὅτ’ ἐν πεδίῳ Τρώων μαρναίμεθα χαλκῷ
οὔ ποτ’ ἐνὶ πληθυῖ μένεν ἀνδρῶν οὐδ’ ἐν ὁμίλῳ
πολλοὺς δ’ ἄνδρας ἔπεφνεν ἐν αἰνῇ δηιοτῆτι
πάντας δ’ οὐκ ἂν ἐγὼ μυθήσομαι οὐδ’ ὀνομήνω
ἀλλ’ οἷον τὸν Τηλεφίδην κατενήρατο χαλκῷ
ἥρω’ Εὐρύπυλον πολλοὶ δ’ ἀμφ’ αὐτὸν ἑταῖροι
αὐτὰρ ὅτ’ εἰς ἵππον κατεβαίνομεν ὃν κάμ’ Ἐπειός
Ἀργείων οἱ ἄριστοι ἐμοὶ δ’ ἐπὶ πάντα τέταλτο
ἠμὲν ἀνακλῖναι πυκινὸν λόχον ἠδ’ ἐπιθεῖναι
ἔνθ’ ἄλλοι Δαναῶν ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες
δάκρυά τ’ ὠμόργνυντο τρέμον θ’ ὑπὸ γυῖα ἑκάστου
κεῖνον δ’ οὔ ποτε πάμπαν ἐγὼν ἴδον ὀφθαλμοῖσιν
οὔτ’ ὠχρήσαντα χρόα κάλλιμον οὔτε παρειῶν
δάκρυ ὀμορξάμενον ὁ δέ γε μάλα πόλλ’ ἱκέτευεν
ἱππόθεν ἐξέμεναι ξίφεος δ’ ἐπεμαίετο κώπην
ἀλλ’ ὅτε δὴ Πριάμοιο πόλιν διεπέρσαμεν αἰπήν
ἀσκηθής οὔτ’ ἂρ βεβλημένος ὀξέι χαλκῷ
οὔτ’ αὐτοσχεδίην οὐτασμένος οἷά τε πολλὰ
γίγνεται ἐν πολέμῳ ἐπιμὶξ δέ τε μαίνεται Ἄρης
φοίτα μακρὰ βιβᾶσα κατ’ ἀσφοδελὸν λειμῶνα
γηθοσύνη ὅ οἱ υἱὸν ἔφην ἀριδείκετον εἶναι
αἱ δ’ ἄλλαι ψυχαὶ νεκύων κατατεθνηώτων
ἕστασαν ἀχνύμεναι εἴροντο δὲ κήδε’ ἑκάστη
οἴη δ’ Αἴαντος ψυχὴ Τελαμωνιάδαο
νόσφιν ἀφεστήκει κεχολωμένη εἵνεκα νίκης
τεύχεσιν ἀμφ’ Ἀχιλῆος ἔθηκε δὲ πότνια μήτηρ
ὡς δὴ μὴ ὄφελον νικᾶν τοιῷδ’ ἐπ’ ἀέθλῳ
τοίην γὰρ κεφαλὴν ἕνεκ’ αὐτῶν γαῖα κατέσχεν
Αἴανθ’ ὃς πέρι μὲν εἶδος πέρι δ’ ἔργα τέτυκτο
Αἶαν παῖ Τελαμῶνος ἀμύμονος οὐκ ἄρ’ ἔμελλες
οὐδὲ θανὼν λήσεσθαι ἐμοὶ χόλου εἵνεκα τευχέων
τοῖος γάρ σφιν πύργος ἀπώλεο σεῖο δ’ Ἀχαιοὶ
ἐκπάγλως ἤχθηρε τεῒν δ’ ἐπὶ μοῖραν ἔθηκεν
ἀλλ’ ἄγε δεῦρο ἄναξ ἵν’ ἔπος καὶ μῦθον ἀκούσῃς
ὣς ἐφάμην ὁ δέ μ’ οὐδὲν ἀμείβετο βῆ δὲ μετ’ ἄλλας
ἔνθα χ’ ὅμως προσέφη κεχολωμένος ἤ κεν ἐγὼ τόν
ἔνθ’ ἦ τοι Μίνωα ἴδον Διὸς ἀγλαὸν υἱόν
χρύσεον σκῆπτρον ἔχοντα θεμιστεύοντα νέκυσσιν
ἥμενοι ἑσταότες τε κατ’ εὐρυπυλὲς Ἄϊδος δῶ
τὸν δὲ μετ’ Ὠρίωνα πελώριον εἰσενόησα
θῆρας ὁμοῦ εἰλεῦντα κατ’ ἀσφοδελὸν λειμῶνα
κείμενον ἐν δαπέδῳ ὁ δ’ ἐπ’ ἐννέα κεῖτο πέλεθρα
δέρτρον ἔσω δύνοντες ὁ δ’ οὐκ ἀπαμύνετο χερσί
Λητὼ γὰρ ἕλκησε Διὸς κυδρὴν παράκοιτιν
Πυθώδ’ ἐρχομένην διὰ καλλιχόρου Πανοπῆος
καὶ μὴν Τάνταλον εἰσεῖδον κρατέρ’ ἄλγε’ ἔχοντα
ἑστεῶτ’ ἐν λίμνῃ ἡ δὲ προσέπλαζε γενείῳ
στεῦτο δὲ διψάων πιέειν δ’ οὐκ εἶχεν ἑλέσθαι
ὁσσάκι γὰρ κύψει’ ὁ γέρων πιέειν μενεαίνων
τοσσάχ’ ὕδωρ ἀπολέσκετ’ ἀναβροχέν ἀμφὶ δὲ ποσσὶ
δένδρεα δ’ ὑψιπέτηλα κατὰ κρῆθεν χέε καρπόν
τῶν ὁπότ’ ἰθύσει’ ὁ γέρων ἐπὶ χερσὶ μάσασθαι
τὰς δ’ ἄνεμος ῥίπτασκε ποτὶ νέφεα σκιόεντα
καὶ μὴν Σίσυφον εἰσεῖδον κρατέρ’ ἄλγε’ ἔχοντα
ἦ τοι ὁ μὲν σκηριπτόμενος χερσίν τε ποσίν τε
λᾶαν ἄνω ὤθεσκε ποτὶ λόφον ἀλλ’ ὅτε μέλλοι
ἄκρον ὑπερβαλέειν τότ’ ἀποστρέψασκε κραταιίς
αὐτὰρ ὅ γ’ ἂψ ὤσασκε τιταινόμενος κατὰ δ’ ἱδρὼς
ἔρρεεν ἐκ μελέων κονίη δ’ ἐκ κρατὸς ὀρώρει
τὸν δὲ μετ’ εἰσενόησα βίην Ἡρακληείην
εἴδωλον αὐτὸς δὲ μετ’ ἀθανάτοισι θεοῖσι
πάντοσ’ ἀτυζομένων ὁ δ’ ἐρεμνῇ νυκτὶ ἐοικώς
γυμνὸν τόξον ἔχων καὶ ἐπὶ νευρῆφιν ὀιστόν
ἄρκτοι τ’ ἀγρότεροί τε σύες χαροποί τε λέοντες
ὑσμῖναί τε μάχαι τε φόνοι τ’ ἀνδροκτασίαι τε
μὴ τεχνησάμενος μηδ’ ἄλλο τι τεχνήσαιτο
ἔγνω δ’ αὖτ’ ἔμ’ ἐκεῖνος ἐπεὶ ἴδεν ὀφθαλμοῖσιν
ἆ δείλ’ ἦ τινὰ καὶ σὺ κακὸν μόρον ἡγηλάζεις
ὅν περ ἐγὼν ὀχέεσκον ὑπ’ αὐγὰς ἠελίοιο
Ζηνὸς μὲν πάϊς ἦα Κρονίονος αὐτὰρ ὀιζὺν
δεδμήμην ὁ δέ μοι χαλεποὺς ἐπετέλλετ’ ἀέθλους
καί ποτέ μ’ ἐνθάδ’ ἔπεμψε κύν’ ἄξοντ’ οὐ γὰρ ἔτ’ ἄλλον
φράζετο τοῦδέ γέ μοι κρατερώτερον εἶναι ἄεθλον
τὸν μὲν ἐγὼν ἀνένεικα καὶ ἤγαγον ἐξ Ἀίδαο
Ἑρμείας δέ μ’ ἔπεμψεν ἰδὲ γλαυκῶπις Ἀθήνη
αὐτὰρ ἐγὼν αὐτοῦ μένον ἔμπεδον εἴ τις ἔτ’ ἔλθοι
ἀνδρῶν ἡρώων οἳ δὴ τὸ πρόσθεν ὄλοντο
καί νύ κ’ ἔτι προτέρους ἴδον ἀνέρας οὓς ἔθελόν περ
ἀλλὰ πρὶν ἐπὶ ἔθνε’ ἀγείρετο μυρία νεκρῶν
ἐξ Ἀίδεω πέμψειεν ἀγαυὴ Περσεφόνεια
αὐτίκ’ ἔπειτ’ ἐπὶ νῆα κιὼν ἐκέλευον ἑταίρους
τὴν δὲ κατ’ Ὠκεανὸν ποταμὸν φέρε κῦμα ῥόοιο
πρῶτα μὲν εἰρεσίῃ μετέπειτα δὲ κάλλιμος οὖρος
νηῦς ἀπὸ δ’ ἵκετο κῦμα θαλάσσης εὐρυπόροιο
νῆσόν τ’ Αἰαίην ὅθι τ’ Ἠοῦς ἠριγενείης
δὴ τότ’ ἐγὼν ἑτάρους προΐειν ἐς δώματα Κίρκης
φιτροὺς δ’ αἶψα ταμόντες ὅθ’ ἀκροτάτη πρόεχ’ ἀκτή
αὐτὰρ ἐπεὶ νεκρός τ’ ἐκάη καὶ τεύχεα νεκροῦ
πήξαμεν ἀκροτάτῳ τύμβῳ ἐυῆρες ἐρετμόν
ἡμεῖς μὲν τὰ ἕκαστα διείπομεν οὐδ’ ἄρα Κίρκην
ἐξ Ἀίδεω ἐλθόντες ἐλήθομεν ἀλλὰ μάλ’ ὦκα
ἦλθ’ ἐντυναμένη ἅμα δ’ ἀμφίπολοι φέρον αὐτῇ
ἡ δ’ ἐν μέσσῳ στᾶσα μετηύδα δῖα θεάων
σχέτλιοι οἳ ζώοντες ὑπήλθετε δῶμ’ Ἀίδαο
δισθανέες ὅτε τ’ ἄλλοι ἅπαξ θνῄσκουσ’ ἄνθρωποι
αὖθι πανημέριοι ἅμα δ’ ἠοῖ φαινομένηφι
πλεύσεσθ’ αὐτὰρ ἐγὼ δείξω ὁδὸν ἠδὲ ἕκαστα
ἡ δ’ ἐμὲ χειρὸς ἑλοῦσα φίλων ἀπονόσφιν ἑταίρων
εἷσέ τε καὶ προσέλεκτο καὶ ἐξερέεινεν ἕκαστα
καὶ τότε δή μ’ ἐπέεσσι προσηύδα πότνια Κίρκη
ταῦτα μὲν οὕτω πάντα πεπείρανται σὺ δ’ ἄκουσον
ὥς τοι ἐγὼν ἐρέω μνήσει δέ σε καὶ θεὸς αὐτός
ὅς τις ἀιδρείῃ πελάσῃ καὶ φθόγγον ἀκούσῃ
Σειρήνων τῷ δ’ οὔ τι γυνὴ καὶ νήπια τέκνα
ἥμεναι ἐν λειμῶνι πολὺς δ’ ἀμφ’ ὀστεόφιν θὶς
ἀνδρῶν πυθομένων περὶ δὲ ῥινοὶ μινύθουσι
ἀλλὰ παρεξελάαν ἐπὶ δ’ οὔατ’ ἀλεῖψαι ἑταίρων
τῶν ἄλλων ἀτὰρ αὐτὸς ἀκουέμεν αἴ κ’ ἐθέλῃσθα
δησάντων σ’ ἐν νηὶ θοῇ χεῖράς τε πόδας τε
ὀρθὸν ἐν ἱστοπέδῃ ἐκ δ’ αὐτοῦ πείρατ’ ἀνήφθω
ὄφρα κε τερπόμενος ὄπ’ ἀκούσῃς Σειρήνοιιν
οἱ δέ σ’ ἔτι πλεόνεσσι τότ’ ἐν δεσμοῖσι διδέντων
ἔνθα τοι οὐκέτ’ ἔπειτα διηνεκέως ἀγορεύσω
ἔνθεν μὲν γὰρ πέτραι ἐπηρεφέες προτὶ δ’ αὐτὰς
τῇ μέν τ’ οὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται οὐδὲ πέλειαι
τρήρωνες ταί τ’ ἀμβροσίην Διὶ πατρὶ φέρουσιν
ἀλλά τε καὶ τῶν αἰὲν ἀφαιρεῖται λὶς πέτρη
ἀλλ’ ἄλλην ἐνίησι πατὴρ ἐναρίθμιον εἶναι
τῇ δ’ οὔ πώ τις νηῦς φύγεν ἀνδρῶν ἥ τις ἵκηται
ἀλλά θ’ ὁμοῦ πίνακάς τε νεῶν καὶ σώματα φωτῶν
κύμαθ’ ἁλὸς φορέουσι πυρός τ’ ὀλοοῖο θύελλαι
Ἀργὼ πᾶσι μέλουσα παρ’ Αἰήταο πλέουσα
καὶ νύ κε τὴν ἔνθ’ ὦκα βάλεν μεγάλας ποτὶ πέτρας
ἀλλ’ Ἥρη παρέπεμψεν ἐπεὶ φίλος ἦεν Ἰήσων
κυανέη τὸ μὲν οὔ ποτ’ ἐρωεῖ οὐδέ ποτ’ αἴθρη
κείνου ἔχει κορυφὴν οὔτ’ ἐν θέρει οὔτ’ ἐν ὀπώρῃ
οὐδέ κεν ἀμβαίη βροτὸς ἀνὴρ οὐδ’ ἐπιβαίη
οὐδ’ εἴ οἱ χεῖρές τε ἐείκοσι καὶ πόδες εἶεν
πέτρη γὰρ λίς ἐστι περιξεστῇ ἐικυῖα
μέσσῳ δ’ ἐν σκοπέλῳ ἔστι σπέος ἠεροειδές
νῆα παρὰ γλαφυρὴν ἰθύνετε φαίδιμ’ Ὀδυσσεῦ
οὐδέ κεν ἐκ νηὸς γλαφυρῆς αἰζήιος ἀνὴρ
τόξῳ ὀιστεύσας κοῖλον σπέος εἰσαφίκοιτο
ἔνθα δ’ ἐνὶ Σκύλλη ναίει δεινὸν λελακυῖα
τῆς ἦ τοι φωνὴ μὲν ὅση σκύλακος νεογιλῆς
γίγνεται αὐτὴ δ’ αὖτε πέλωρ κακόν οὐδέ κέ τίς μιν
γηθήσειεν ἰδών οὐδ’ εἰ θεὸς ἀντιάσειεν
τῆς ἦ τοι πόδες εἰσὶ δυώδεκα πάντες ἄωροι
ἓξ δέ τέ οἱ δειραὶ περιμήκεες ἐν δὲ ἑκάστῃ
ἔξω δ’ ἐξίσχει κεφαλὰς δεινοῖο βερέθρου
αὐτοῦ δ’ ἰχθυάᾳ σκόπελον περιμαιμώωσα
τῇ δ’ οὔ πώ ποτε ναῦται ἀκήριοι εὐχετόωνται
παρφυγέειν σὺν νηί φέρει δέ τε κρατὶ ἑκάστῳ
φῶτ’ ἐξαρπάξασα νεὸς κυανοπρῴροιο
τὸν δ’ ἕτερον σκόπελον χθαμαλώτερον ὄψει Ὀδυσσεῦ
τῷ δ’ ἐν ἐρινεὸς ἔστι μέγας φύλλοισι τεθηλώς
τῷ δ’ ὑπὸ δῖα Χάρυβδις ἀναρροιβδεῖ μέλαν ὕδωρ
τρὶς μὲν γάρ τ’ ἀνίησιν ἐπ’ ἤματι τρὶς δ’ ἀναροιβδεῖ
δεινόν μὴ σύ γε κεῖθι τύχοις ὅτε ῥοιβδήσειεν
οὐ γάρ κεν ῥύσαιτό σ’ ὑπὲκ κακοῦ οὐδ’ ἐνοσίχθων
ἓξ ἑτάρους ἐν νηὶ ποθήμεναι ἢ ἅμα πάντας
εἰ δ’ ἄγε δή μοι τοῦτο θεά νημερτὲς ἐνίσπες
τὴν δέ κ’ ἀμυναίμην ὅτε μοι σίνοιτό γ’ ἑταίρους
σχέτλιε καὶ δὴ αὖ τοι πολεμήια ἔργα μέμηλε
ἡ δέ τοι οὐ θνητή ἀλλ’ ἀθάνατον κακόν ἐστι
δεινόν τ’ ἀργαλέον τε καὶ ἄγριον οὐδὲ μαχητόν
οὐδέ τις ἔστ’ ἀλκή φυγέειν κάρτιστον ἀπ’ αὐτῆς
δείδω μή σ’ ἐξαῦτις ἐφορμηθεῖσα κίχῃσι
τόσσῃσιν κεφαλῇσι τόσους δ’ ἐκ φῶτας ἕληται
ἀλλὰ μάλα σφοδρῶς ἐλάαν βωστρεῖν δὲ Κράταιιν
ἥ μιν ἔπειτ’ ἀποπαύσει ἐς ὕστερον ὁρμηθῆναι
Θρινακίην δ’ ἐς νῆσον ἀφίξεαι ἔνθα δὲ πολλαὶ
βόσκοντ’ Ἠελίοιο βόες καὶ ἴφια μῆλα
ἑπτὰ βοῶν ἀγέλαι τόσα δ’ οἰῶν πώεα καλά
πεντήκοντα δ’ ἕκαστα γόνος δ’ οὐ γίγνεται αὐτῶν
οὐδέ ποτε φθινύθουσι θεαὶ δ’ ἐπιποιμένες εἰσίν
νύμφαι ἐυπλόκαμοι Φαέθουσά τε Λαμπετίη τε
μῆλα φυλασσέμεναι πατρώια καὶ ἕλικας βοῦς
ἦ τ’ ἂν ἔτ’ εἰς Ἰθάκην κακά περ πάσχοντες ἵκοισθε
ἡ μὲν ἔπειτ’ ἀνὰ νῆσον ἀπέστιχε δῖα θεάων
αὐτίκα δ’ ὅπλα ἕκαστα πονησάμενοι κατὰ νῆα
δὴ τότ’ ἐγὼν ἑτάροισι μετηύδων ἀχνύμενος κῆρ
ὦ φίλοι οὐ γὰρ χρὴ ἕνα ἴδμεναι οὐδὲ δύ’ οἴους
θέσφαθ’ ἅ μοι Κίρκη μυθήσατο δῖα θεάων
ἀλλ’ ἐρέω μὲν ἐγών ἵνα εἰδότες ἤ κε θάνωμεν
φθόγγον ἀλεύασθαι καὶ λειμῶν’ ἀνθεμόεντα
οἶον ἔμ’ ἠνώγει ὄπ’ ἀκουέμεν ἀλλά με δεσμῷ
δήσατ’ ἐν ἀργαλέῳ ὄφρ’ ἔμπεδον αὐτόθι μίμνω
ὑμεῖς δὲ πλεόνεσσι τότ’ ἐν δεσμοῖσι πιέζειν
ἦ τοι ἐγὼ τὰ ἕκαστα λέγων ἑτάροισι πίφαυσκον
τόφρα δὲ καρπαλίμως ἐξίκετο νηῦς ἐυεργὴς
νῆσον Σειρήνοιιν ἔπειγε γὰρ οὖρος ἀπήμων
αὐτίκ’ ἔπειτ’ ἄνεμος μὲν ἐπαύσατο ἠδὲ γαλήνη
ἀνστάντες δ’ ἕταροι νεὸς ἱστία μηρύσαντο
καὶ τὰ μὲν ἐν νηὶ γλαφυρῇ θέσαν οἱ δ’ ἐπ’ ἐρετμὰ
αὐτὰρ ἐγὼ κηροῖο μέγαν τροχὸν ὀξέι χαλκῷ
αἶψα δ’ ἰαίνετο κηρός ἐπεὶ κέλετο μεγάλη ἲς
Ἠελίου τ’ αὐγὴ Ὑπεριονίδαο ἄνακτος
ἑξείης δ’ ἑτάροισιν ἐπ’ οὔατα πᾶσιν ἄλειψα
οἱ δ’ ἐν νηί μ’ ἔδησαν ὁμοῦ χεῖράς τε πόδας τε
ὀρθὸν ἐν ἱστοπέδῃ ἐκ δ’ αὐτοῦ πείρατ’ ἀνῆπτον
αὐτοὶ δ’ ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς
ἀλλ’ ὅτε τόσσον ἀπῆμεν ὅσον τε γέγωνε βοήσας
ῥίμφα διώκοντες τὰς δ’ οὐ λάθεν ὠκύαλος νηῦς
ἐγγύθεν ὀρνυμένη λιγυρὴν δ’ ἔντυνον ἀοιδήν
δεῦρ’ ἄγ’ ἰών πολύαιν’ Ὀδυσεῦ μέγα κῦδος Ἀχαιῶν
νῆα κατάστησον ἵνα νωιτέρην ὄπ ἀκούσῃς
πρίν γ’ ἡμέων μελίγηρυν ἀπὸ στομάτων ὄπ’ ἀκοῦσαι
ἀλλ’ ὅ γε τερψάμενος νεῖται καὶ πλείονα εἰδώς
ἴδμεν γάρ τοι πάνθ’ ὅσ’ ἐνὶ Τροίῃ εὐρείῃ
ἴδμεν δ’ ὅσσα γένηται ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ
ἤθελ’ ἀκουέμεναι λῦσαί τ’ ἐκέλευον ἑταίρους
αὐτίκα δ’ ἀνστάντες Περιμήδης Εὐρύλοχός τε
πλείοσί μ’ ἐν δεσμοῖσι δέον μᾶλλόν τε πίεζον
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τάς γε παρήλασαν οὐδ’ ἔτ’ ἔπειτα
φθογγῆς Σειρήνων ἠκούομεν οὐδέ τ’ ἀοιδῆς
αἶψ’ ἀπὸ κηρὸν ἕλοντο ἐμοὶ ἐρίηρες ἑταῖροι
ὅν σφιν ἐπ’ ὠσὶν ἄλειψ’ ἐμέ τ’ ἐκ δεσμῶν ἀνέλυσαν
ἀλλ’ ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἐλείπομεν αὐτίκ’ ἔπειτα
καπνὸν καὶ μέγα κῦμα ἴδον καὶ δοῦπον ἄκουσα
τῶν δ’ ἄρα δεισάντων ἐκ χειρῶν ἔπτατ’ ἐρετμά
βόμβησαν δ’ ἄρα πάντα κατὰ ῥόον ἔσχετο δ’ αὐτοῦ
νηῦς ἐπεὶ οὐκέτ’ ἐρετμὰ προήκεα χερσὶν ἔπειγον
οὐ μὲν δὴ τόδε μεῖζον ἕπει κακόν ἢ ὅτε Κύκλωψ
εἴλει ἐνὶ σπῆι γλαφυρῷ κρατερῆφι βίηφιν
ἐκφύγομεν καί που τῶνδε μνήσεσθαι ὀίω
νῦν δ’ ἄγεθ’ ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω πειθώμεθα πάντες
τύπτετε κληίδεσσιν ἐφήμενοι αἴ κέ ποθι Ζεὺς
δώῃ τόνδε γ’ ὄλεθρον ὑπεκφυγέειν καὶ ἀλύξαι
σοὶ δέ κυβερνῆθ’ ὧδ’ ἐπιτέλλομαι ἀλλ’ ἐνὶ θυμῷ
βάλλευ ἐπεὶ νηὸς γλαφυρῆς οἰήια νωμᾷς
κεῖσ’ ἐξορμήσασα καὶ ἐς κακὸν ἄμμε βάλῃσθα
Σκύλλην δ’ οὐκέτ’ ἐμυθεόμην ἄπρηκτον ἀνίην
λανθανόμην ἐπεὶ οὔ τί μ’ ἀνώγει θωρήσσεσθαι
μάκρ’ ἐν χερσὶν ἑλὼν εἰς ἴκρια νηὸς ἔβαινον
πρῴρης ἔνθεν γάρ μιν ἐδέγμην πρῶτα φανεῖσθαι
Σκύλλην πετραίην ἥ μοι φέρε πῆμ’ ἑτάροισιν
ἔνθεν μὲν Σκύλλη ἑτέρωθι δὲ δῖα Χάρυβδις
δεινὸν ἀνερροίβδησε θαλάσσης ἁλμυρὸν ὕδωρ
ἦ τοι ὅτ’ ἐξεμέσειε λέβης ὣς ἐν πυρὶ πολλῷ
πᾶσ’ ἀναμορμύρεσκε κυκωμένη ὑψόσε δ’ ἄχνη
ἄκροισι σκοπέλοισιν ἐπ’ ἀμφοτέροισιν ἔπιπτεν
ἀλλ’ ὅτ’ ἀναβρόξειε θαλάσσης ἁλμυρὸν ὕδωρ
πᾶσ’ ἔντοσθε φάνεσκε κυκωμένη ἀμφὶ δὲ πέτρη
τόφρα δέ μοι Σκύλλη γλαφυρῆς ἐκ νηὸς ἑταίρους
ἓξ ἕλεθ’ οἳ χερσίν τε βίηφί τε φέρτατοι ἦσαν
σκεψάμενος δ’ ἐς νῆα θοὴν ἅμα καὶ μεθ’ ἑταίρους
ὑψόσ’ ἀειρομένων ἐμὲ δὲ φθέγγοντο καλεῦντες
ἐξονομακλήδην τότε γ’ ὕστατον ἀχνύμενοι κῆρ
ὡς δ’ ὅτ’ ἐπὶ προβόλῳ ἁλιεὺς περιμήκεϊ ῥάβδῳ
ἀσπαίροντα δ’ ἔπειτα λαβὼν ἔρριψε θύραζε
ὣς οἵ γ’ ἀσπαίροντες ἀείροντο προτὶ πέτρας
αὐτοῦ δ’ εἰνὶ θύρῃσι κατήσθιε κεκληγῶτας
χεῖρας ἐμοὶ ὀρέγοντας ἐν αἰνῇ δηιοτῆτι
πάντων ὅσσ’ ἐμόγησα πόρους ἁλὸς ἐξερεείνων
Σκύλλην τ’ αὐτίκ’ ἔπειτα θεοῦ ἐς ἀμύμονα νῆσον
ἱκόμεθ’ ἔνθα δ’ ἔσαν καλαὶ βόες εὐρυμέτωποι
πολλὰ δὲ ἴφια μῆλ’ Ὑπερίονος Ἠελίοιο
δὴ τότ’ ἐγὼν ἔτι πόντῳ ἐὼν ἐν νηὶ μελαίνῃ
μυκηθμοῦ τ’ ἤκουσα βοῶν αὐλιζομενάων
μάντηος ἀλαοῦ Θηβαίου Τειρεσίαο
Κίρκης τ’ Αἰαίης ἥ μοι μάλα πόλλ’ ἐπέτελλε
ὄφρ’ ὑμῖν εἴπω μαντήια Τειρεσίαο
αὐτίκα δ’ Εὐρύλοχος στυγερῷ μ’ ἠμείβετο μύθῳ
ὅς ῥ’ ἑτάρους καμάτῳ ἁδηκότας ἠδὲ καὶ ὕπνῳ
ἀλλ’ αὔτως διὰ νύκτα θοὴν ἀλάλησθαι ἄνωγας
νήσου ἀποπλαγχθέντας ἐν ἠεροειδέι πόντῳ
ἐκ νυκτῶν δ’ ἄνεμοι χαλεποί δηλήματα νηῶν
γίγνονται πῇ κέν τις ὑπεκφύγοι αἰπὺν ὄλεθρον
ἢ Νότου ἢ Ζεφύροιο δυσαέος οἵ τε μάλιστα
νῆα διαρραίουσι θεῶν ἀέκητι ἀνάκτων
ἀλλ’ ἦ τοι νῦν μὲν πειθώμεθα νυκτὶ μελαίνῃ
δόρπον θ’ ὁπλισόμεσθα θοῇ παρὰ νηὶ μένοντες
ἠῶθεν δ’ ἀναβάντες ἐνήσομεν εὐρέι πόντῳ
ὣς ἔφατ’ Εὐρύλοχος ἐπὶ δ’ ᾔνεον ἄλλοι ἑταῖροι
καὶ τότε δὴ γίγνωσκον ὃ δὴ κακὰ μήδετο δαίμων
Εὐρύλοχ’ ἦ μάλα δή με βιάζετε μοῦνον ἐόντα
ἀλλ’ ἄγε νῦν μοι πάντες ὀμόσσατε καρτερὸν ὅρκον
εἴ κέ τιν’ ἠὲ βοῶν ἀγέλην ἢ πῶυ μέγ’ οἰῶν
ὣς ἐφάμην οἱ δ’ αὐτίκ’ ἀπώμνυον ὡς ἐκέλευον
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ὄμοσάν τε τελεύτησάν τε τὸν ὅρκον
στήσαμεν ἐν λιμένι γλαφυρῷ ἐυεργέα νῆα
ἄγχ’ ὕδατος γλυκεροῖο καὶ ἐξαπέβησαν ἑταῖροι
ἦμος δὲ τρίχα νυκτὸς ἔην μετὰ δ’ ἄστρα βεβήκει
ἔνθα δ’ ἔσαν νυμφέων καλοὶ χοροὶ ἠδὲ θόωκοι
καὶ τότ’ ἐγὼν ἀγορὴν θέμενος μετὰ μῦθον ἔειπον
μῆνα δὲ πάντ’ ἄλληκτος ἄη Νότος οὐδέ τις ἄλλος
γίγνετ’ ἔπειτ’ ἀνέμων εἰ μὴ Εὖρός τε Νότος τε
οἱ δ’ ἧος μὲν σῖτον ἔχον καὶ οἶνον ἐρυθρόν
ἀλλ’ ὅτε δὴ νηὸς ἐξέφθιτο ἤια πάντα
δὴ τότ’ ἐγὼν ἀνὰ νῆσον ἀπέστιχον ὄφρα θεοῖσιν
εὐξαίμην εἴ τίς μοι ὁδὸν φήνειε νέεσθαι
ἀλλ’ ὅτε δὴ διὰ νήσου ἰὼν ἤλυξα ἑταίρους
χεῖρας νιψάμενος ὅθ’ ἐπὶ σκέπας ἦν ἀνέμοιο
οἱ δ’ ἄρα μοι γλυκὺν ὕπνον ἐπὶ βλεφάροισιν ἔχευαν
Εὐρύλοχος δ’ ἑτάροισι κακῆς ἐξήρχετο βουλῆς
λιμῷ δ’ οἴκτιστον θανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖν
ἀλλ’ ἄγετ’ Ἠελίοιο βοῶν ἐλάσαντες ἀρίστας
νῆ’ ἐθέλῃ ὀλέσαι ἐπὶ δ’ ἕσπωνται θεοὶ ἄλλοι
βούλομ’ ἅπαξ πρὸς κῦμα χανὼν ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσαι
ἢ δηθὰ στρεύγεσθαι ἐὼν ἐν νήσῳ ἐρήμῃ
αὐτίκα δ’ Ἠελίοιο βοῶν ἐλάσαντες ἀρίστας
ἐγγύθεν οὐ γὰρ τῆλε νεὸς κυανοπρῴροιο
βοσκέσκονθ’ ἕλικες καλαὶ βόες εὐρυμέτωποι
τὰς δὲ περίστησάν τε καὶ εὐχετόωντο θεοῖσιν
οὐ γὰρ ἔχον κρῖ λευκὸν ἐυσσέλμου ἐπὶ νηός
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ εὔξαντο καὶ ἔσφαξαν καὶ ἔδειραν
οὐδ’ εἶχον μέθυ λεῖψαι ἐπ’ αἰθομένοις ἱεροῖσιν
ἀλλ’ ὕδατι σπένδοντες ἐπώπτων ἔγκατα πάντα
καὶ τότε με κνίσης ἀμφήλυθεν ἡδὺς ἀυτμή
οἰμώξας δὲ θεοῖσι μέγ’ ἀθανάτοισι γεγώνευν
ἦ με μάλ’ εἰς ἄτην κοιμήσατε νηλέι ὕπνῳ
οἱ δ’ ἕταροι μέγα ἔργον ἐμητίσαντο μένοντες
ὠκέα δ’ Ἠελίῳ Ὑπερίονι ἄγγελος ἦλθε
Λαμπετίη τανύπεπλος ὅ οἱ βόας ἔκταμεν ἡμεῖς
αὐτίκα δ’ ἀθανάτοισι μετηύδα χωόμενος κῆρ
τῖσαι δὴ ἑτάρους Λαερτιάδεω Ὀδυσῆος
οἵ μευ βοῦς ἔκτειναν ὑπέρβιον ᾗσιν ἐγώ γε
ἠδ’ ὁπότ’ ἂψ ἐπὶ γαῖαν ἀπ’ οὐρανόθεν προτραποίμην
εἰ δέ μοι οὐ τίσουσι βοῶν ἐπιεικέ’ ἀμοιβήν
δύσομαι εἰς Ἀίδαο καὶ ἐν νεκύεσσι φαείνω
Ἠέλι’ ἦ τοι μὲν σὺ μετ’ ἀθανάτοισι φάεινε
τῶν δέ κ’ ἐγὼ τάχα νῆα θοὴν ἀργῆτι κεραυνῷ
ταῦτα δ’ ἐγὼν ἤκουσα Καλυψοῦς ἠυκόμοιο
ἡ δ’ ἔφη Ἑρμείαο διακτόρου αὐτὴ ἀκοῦσαι
εὑρέμεναι δυνάμεσθα βόες δ’ ἀποτέθνασαν ἤδη
τοῖσιν δ’ αὐτίκ’ ἔπειτα θεοὶ τέραα προύφαινον
εἷρπον μὲν ῥινοί κρέα δ’ ἀμφ’ ὀβελοῖσι μεμύκει
ὀπταλέα τε καὶ ὠμά βοῶν δ’ ὣς γίγνετο φωνή
δαίνυντ’ Ἠελίοιο βοῶν ἐλάσαντες ἀρίστας
ἀλλ’ ὅτε δὴ ἕβδομον ἦμαρ ἐπὶ Ζεὺς θῆκε Κρονίων
καὶ τότ’ ἔπειτ’ ἄνεμος μὲν ἐπαύσατο λαίλαπι θύων
ἡμεῖς δ’ αἶψ’ ἀναβάντες ἐνήκαμεν εὐρέι πόντῳ
ἱστὸν στησάμενοι ἀνά θ’ ἱστία λεύκ’ ἐρύσαντες
ἀλλ’ ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἐλείπομεν οὐδέ τις ἄλλη
φαίνετο γαιάων ἀλλ’ οὐρανὸς ἠδὲ θάλασσα
νηὸς ὕπερ γλαφυρῆς ἤχλυσε δὲ πόντος ὑπ’ αὐτῆς
ἡ δ’ ἔθει οὐ μάλα πολλὸν ἐπὶ χρόνον αἶψα γὰρ ἦλθε
ἱστοῦ δὲ προτόνους ἔρρηξ’ ἀνέμοιο θύελλα
ἀμφοτέρους ἱστὸς δ’ ὀπίσω πέσεν ὅπλα τε πάντα
εἰς ἄντλον κατέχυνθ’ ὁ δ’ ἄρα πρυμνῇ ἐνὶ νηὶ
πλῆξε κυβερνήτεω κεφαλήν σὺν δ’ ὀστέ’ ἄραξε
πάντ’ ἄμυδις κεφαλῆς ὁ δ’ ἄρ’ ἀρνευτῆρι ἐοικὼς
κάππεσ’ ἀπ’ ἰκριόφιν λίπε δ’ ὀστέα θυμὸς ἀγήνωρ
Ζεὺς δ’ ἄμυδις βρόντησε καὶ ἔμβαλε νηὶ κεραυνόν
ἡ δ’ ἐλελίχθη πᾶσα Διὸς πληγεῖσα κεραυνῷ
ἐν δὲ θεείου πλῆτο πέσον δ’ ἐκ νηὸς ἑταῖροι
κύμασιν ἐμφορέοντο θεὸς δ’ ἀποαίνυτο νόστον
αὐτὰρ ἐγὼ διὰ νηὸς ἐφοίτων ὄφρ’ ἀπὸ τοίχους
ἐκ δέ οἱ ἱστὸν ἄραξε ποτὶ τρόπιν αὐτὰρ ἐπ’ αὐτῷ
τῷ ῥ’ ἄμφω συνέεργον ὁμοῦ τρόπιν ἠδὲ καὶ ἱστόν
ἑζόμενος δ’ ἐπὶ τοῖς φερόμην ὀλοοῖς ἀνέμοισιν
ἔνθ’ ἦ τοι Ζέφυρος μὲν ἐπαύσατο λαίλαπι θύων
ἦλθε δ’ ἐπὶ Νότος ὦκα φέρων ἐμῷ ἄλγεα θυμῷ
ὄφρ’ ἔτι τὴν ὀλοὴν ἀναμετρήσαιμι Χάρυβδιν
παννύχιος φερόμην ἅμα δ’ ἠελίῳ ἀνιόντι
ἡ μὲν ἀνερροίβδησε θαλάσσης ἁλμυρὸν ὕδωρ
αὐτὰρ ἐγὼ ποτὶ μακρὸν ἐρινεὸν ὑψόσ’ ἀερθείς
οὔτε στηρίξαι ποσὶν ἔμπεδον οὔτ’ ἐπιβῆναι
ῥίζαι γὰρ ἑκὰς εἶχον ἀπήωροι δ’ ἔσαν ὄζοι
νωλεμέως δ’ ἐχόμην ὄφρ’ ἐξεμέσειεν ὀπίσσω
ἱστὸν καὶ τρόπιν αὖτις ἐελδομένῳ δέ μοι ἦλθον
ὄψ’ ἦμος δ’ ἐπὶ δόρπον ἀνὴρ ἀγορῆθεν ἀνέστη
ἧκα δ’ ἐγὼ καθύπερθε πόδας καὶ χεῖρε φέρεσθαι
μέσσῳ δ’ ἐνδούπησα παρὲξ περιμήκεα δοῦρα
ἑζόμενος δ’ ἐπὶ τοῖσι διήρεσα χερσὶν ἐμῇσι
Σκύλλην δ’ οὐκέτ’ ἔασε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε
ἔνθεν δ’ ἐννῆμαρ φερόμην δεκάτῃ δέ με νυκτὶ
ναίει ἐυπλόκαμος δεινὴ θεὸς αὐδήεσσα
ἥ μ’ ἐφίλει τ’ ἐκόμει τε τί τοι τάδε μυθολογεύω
ὑψερεφές τῷ σ’ οὔ τι παλιμπλαγχθέντα γ’ ὀΐω
ὑμέων δ’ ἀνδρὶ ἑκάστῳ ἐφιέμενος τάδε εἴρω
αἰεὶ πίνετ’ ἐμοῖσιν ἀκουάζεσθε δ’ ἀοιδοῦ
δῶρ’ ὅσα Φαιήκων βουληφόροι ἐνθάδ’ ἔνεικαν
ἀλλ’ ἄγε οἱ δῶμεν τρίποδα μέγαν ἠδὲ λέβητα
ἀνδρακάς ἡμεῖς δ’ αὖτε ἀγειρόμενοι κατὰ δῆμον
τισόμεθ’ ἀργαλέον γὰρ ἕνα προικὸς χαρίσασθαι
ὣς ἔφατ’ Ἀλκίνοος τοῖσιν δ’ ἐπιὴνδανε μῦθος
νῆάδ’ ἐπεσσεύοντο φέρον δ’ εὐήνορα χαλκόν
καὶ τὰ μὲν εὖ κατέθηχ’ ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο
αὐτὸς ἰὼν διὰ νηὸς ὑπὸ ζυγά μή τιν’ ἑταίρων
βλάπτοι ἐλαυνόντων ὁπότε σπερχοίατ’ ἐρετμοῖς
οἱ δ’ εἰς Ἀλκινόοιο κίον καὶ δαῖτ’ ἀλέγυνον
τοῖσι δὲ βοῦν ἱέρευσ’ ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο
μῆρα δὲ κήαντες δαίνυντ’ ἐρικυδέα δαῖτα
ὡς δ’ ὅτ’ ἀνὴρ δόρποιο λιλαίεται ᾧ τε πανῆμαρ
νειὸν ἀν’ ἕλκητον βόε οἴνοπε πηκτὸν ἄροτρον
ἀσπασίως δ’ ἄρα τῷ κατέδυ φάος ἠελίοιο
δόρπον ἐποίχεσθαι βλάβεται δέ τε γούνατ’ ἰόντι
ὣς Ὀδυσῆ’ ἀσπαστὸν ἔδυ φάος ἠελίοιο
πέμπετέ με σπείσαντες ἀπήμονα χαίρετε δ’ αὐτοί
ὄλβια ποιήσειαν ἀμύμονα δ’ οἴκοι ἄκοιτιν
ὑμεῖς δ’ αὖθι μένοντες ἐϋφραίνοιτε γυναῖκας
κουριδίας καὶ τέκνα θεοὶ δ’ ἀρετὴν ὀπάσειαν
πᾶσιν ἀνὰ μέγαρον ὄφρ’ εὐξάμενοι Διὶ πατρὶ