pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
λύσασ’ ἐξ ὀχέων παρὰ δ’ ἀμβρόσιον βάλεν εἶδαρ
ἣ δ’ ἐν γούνασι πῖπτε Διώνης δῖ’ Ἀφροδίτη
μητρὸς ἑῆς ἣ δ’ ἀγκὰς ἐλάζετο θυγατέρα ἥν
χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ’ ἔφατ’ ἐκ τ’ ὀνόμαζε
τίς νύ σε τοιάδ’ ἔρεξε φίλον τέκος Οὐρανιώνων
τὴν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη
οὕνεκ’ ἐγὼ φίλον υἱὸν ὑπεξέφερον πολέμοιο
οὐ γὰρ ἔτι Τρώων καὶ Ἀχαιῶν φύλοπις αἰνή
ἀλλ’ ἤδη Δαναοί γε καὶ ἀθανάτοισι μάχονται
τὴν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα Διώνη δῖα θεάων
πολλοὶ γὰρ δὴ τλῆμεν Ὀλύμπια δώματ’ ἔχοντες
ἐξ ἀνδρῶν χαλέπ’ ἄλγε’ ἐπ’ ἀλλήλοισι τιθέντες
τλῆ μὲν Ἄρης ὅτε μιν Ὦτος κρατερός τ’ Ἐφιάλτης
χαλκέῳ δ’ ἐν κεράμῳ δέδετο τρισκαίδεκα μῆνας
καί νύ κεν ἔνθ’ ἀπόλοιτο Ἄρης ἆτος πολέμοιο
Ἑρμέᾳ ἐξήγγειλεν ὃ δ’ ἐξέκλεψεν Ἄρηα
τλῆ δ’ Ἥρη ὅτε μιν κρατερὸς πάϊς Ἀμφιτρύωνος
τλῆ δ’ Ἀΐδης ἐν τοῖσι πελώριος ὠκὺν ὀϊστόν
εὖτέ μιν ωὐτὸς ἀνὴρ υἱὸς Διὸς αἰγιόχοιο
τῷ δ’ ἐπὶ Παιήων ὀδυνήφατα φάρμακα πάσσων
ἠκέσατ’ οὐ μὲν γάρ τι καταθνητός γε τέτυκτο
σχέτλιος ὀβριμοεργὸς ὃς οὐκ ὄθετ’ αἴσυλα ῥέζων
σοὶ δ’ ἐπὶ τοῦτον ἀνῆκε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη
ὅττι μάλ’ οὐ δηναιὸς ὃς ἀθανάτοισι μάχηται
ἐλθόντ’ ἐκ πολέμοιο καὶ αἰνῆς δηϊοτῆτος
τὼ νῦν Τυδεΐδης εἰ καὶ μάλα καρτερός ἐστι
ἦ ῥα καὶ ἀμφοτέρῃσιν ἀπ’ ἰχῶ χειρὸς ὀμόργνυ
αἳ δ’ αὖτ’ εἰσορόωσαι Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη
ἀλλὰ σύ γ’ ἱμερόεντα μετέρχεο ἔργα γάμοιο
ταῦτα δ’ Ἄρηϊ θοῷ καὶ Ἀθήνῃ πάντα μελήσει
Αἰνείᾳ δ’ ἐπόρουσε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης
ἀλλ’ ὅ γ’ ἄρ’ οὐδὲ θεὸν μέγαν ἅζετο ἵετο δ’ αἰεὶ
τρὶς μὲν ἔπειτ’ ἐπόρουσε κατακτάμεναι μενεαίνων
τρὶς δέ οἱ ἐστυφέλιξε φαεινὴν ἀσπίδ’ Ἀπόλλων
ἀλλ’ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος
δεινὰ δ’ ὁμοκλήσας προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων
ἶσ’ ἔθελε φρονέειν ἐπεὶ οὔ ποτε φῦλον ὁμοῖον
ἀθανάτων τε θεῶν χαμαὶ ἐρχομένων τ’ ἀνθρώπων
ὣς φάτο Τυδεΐδης δ’ ἀνεχάζετο τυτθὸν ὀπίσσω
Αἰνείαν δ’ ἀπάτερθεν ὁμίλου θῆκεν Ἀπόλλων
ἤτοι τὸν Λητώ τε καὶ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα
αὐτὰρ ὃ εἴδωλον τεῦξ’ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων
αὐτῷ τ’ Αἰνείᾳ ἴκελον καὶ τεύχεσι τοῖον
ἀμφὶ δ’ ἄρ’ εἰδώλῳ Τρῶες καὶ δῖοι Ἀχαιοὶ
δὴ τότε θοῦρον Ἄρηα προσηύδα Φοῖβος Ἀπόλλων
οὐκ ἂν δὴ τόνδ’ ἄνδρα μάχης ἐρύσαιο μετελθὼν
Κύπριδα μὲν πρῶτα σχεδὸν οὔτασε χεῖρ’ ἐπὶ καρπῷ
αὐτὰρ ἔπειτ’ αὐτῷ μοι ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος
ὣς εἰπὼν αὐτὸς μὲν ἐφέζετο Περγάμῳ ἄκρῃ
ἦ εἰς ὅ κεν ἀμφὶ πύλῃς εὖ ποιητῇσι μάχωνται
ἀλλ’ ἄγετ’ ἐκ φλοίσβοιο σαώσομεν ἐσθλὸν ἑταῖρον
ἔνθ’ αὖ Σαρπηδὼν μάλα νείκεσεν Ἕκτορα δῖον
φῆς που ἄτερ λαῶν πόλιν ἑξέμεν ἠδ’ ἐπικούρων
τῶν νῦν οὔ τιν’ ἐγὼ ἰδέειν δύναμ’ οὐδὲ νοῆσαι
ἡμεῖς δὲ μαχόμεσθ’ οἵ πέρ τ’ ἐπίκουροι ἔνειμεν
καὶ γὰρ ἐγὼν ἐπίκουρος ἐὼν μάλα τηλόθεν ἥκω
ἔνθ’ ἄλοχόν τε φίλην ἔλιπον καὶ νήπιον υἱόν
κὰδ δὲ κτήματα πολλά τὰ ἔλδεται ὅς κ’ ἐπιδευής
ἀλλὰ καὶ ὧς Λυκίους ὀτρύνω καὶ μέμον’ αὐτὸς
οἷόν κ’ ἠὲ φέροιεν Ἀχαιοὶ ἤ κεν ἄγοιεν
τύνη δ’ ἕστηκας ἀτὰρ οὐδ’ ἄλλοισι κελεύεις
μή πως ὡς ἀψῖσι λίνου ἁλόντε πανάγρου
οἳ δὲ τάχ’ ἐκπέρσουσ’ εὖ ναιομένην πόλιν ὑμήν
σοὶ δὲ χρὴ τάδε πάντα μέλειν νύκτάς τε καὶ ἦμαρ
νωλεμέως ἐχέμεν κρατερὴν δ’ ἀποθέσθαι ἐνιπήν
ὣς φάτο Σαρπηδών δάκε δὲ φρένας Ἕκτορι μῦθος
πάλλων δ’ ὀξέα δοῦρα κατὰ στρατὸν ᾤχετο πάντῃ
οἳ δ’ ἐλελίχθησαν καὶ ἐναντίοι ἔσταν Ἀχαιῶν
Ἀργεῖοι δ’ ὑπέμειναν ἀολλέες οὐδὲ φόβηθεν
ὡς δ’ ἄνεμος ἄχνας φορέει ἱερὰς κατ’ ἀλωὰς
ἀνδρῶν λικμώντων ὅτε τε ξανθὴ Δημήτηρ
αἳ δ’ ὑπολευκαίνονται ἀχυρμιαί ὣς τότ’ Ἀχαιοὶ
λευκοὶ ὕπερθε γένοντο κονισάλῳ ὅν ῥα δι’ αὐτῶν
ἂψ ἐπιμισγομένων ὑπὸ δ’ ἔστρεφον ἡνιοχῆες
οἳ δὲ μένος χειρῶν ἰθὺς φέρον ἀμφὶ δὲ νύκτα
πάντοσ’ ἐποιχόμενος τοῦ δ’ ἐκραίαινεν ἐφετμὰς
Τρωσὶν θυμὸν ἐγεῖραι ἐπεὶ ἴδε Παλλάδ’ Ἀθήνην
αὐτὸς δ’ Αἰνείαν μάλα πίονος ἐξ ἀδύτοιο
Αἰνείας δ’ ἑτάροισι μεθίστατο τοὶ δὲ χάρησαν
οὐ γὰρ ἔα πόνος ἄλλος ὃν ἀργυρότοξος ἔγειρεν
Ἄρης τε βροτολοιγὸς Ἔρις τ’ ἄμοτον μεμαυῖα
τοὺς δ’ Αἴαντε δύω καὶ Ὀδυσσεὺς καὶ Διομήδης
οὔτε βίας Τρώων ὑπεδείδισαν οὔτε ἰωκάς
ἀλλ’ ἔμενον νεφέλῃσιν ἐοικότες ἅς τε Κρονίων
νηνεμίης ἔστησεν ἐπ’ ἀκροπόλοισιν ὄρεσσιν
ἀτρέμας ὄφρ’ εὕδῃσι μένος Βορέαο καὶ ἄλλων
Ἀτρεΐδης δ’ ἀν’ ὅμιλον ἐφοίτα πολλὰ κελεύων
ἀλλήλους τ’ αἰδεῖσθε κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας
αἰδομένων ἀνδρῶν πλέονες σόοι ἠὲ πέφανται
φευγόντων δ’ οὔτ’ ἂρ κλέος ὄρνυται οὔτε τις ἀλκή
ἦ καὶ ἀκόντισε δουρὶ θοῶς βάλε δὲ πρόμον ἄνδρα
τόν ῥα κατ’ ἀσπίδα δουρὶ βάλε κρείων Ἀγαμέμνων
ἣ δ’ οὐκ ἔγχος ἔρυτο διὰ πρὸ δὲ εἴσατο χαλκός
νειαίρῃ δ’ ἐν γαστρὶ διὰ ζωστῆρος ἔλασσε
ἔνθ’ αὖτ’ Αἰνείας Δαναῶν ἕλεν ἄνδρας ἀρίστους
ἀφνειὸς βιότοιο γένος δ’ ἦν ἐκ ποταμοῖο
Ἀλφειοῦ ὅς τ’ εὐρὺ ῥέει Πυλίων διὰ γαίης
ὃς τέκετ’ Ὀρτίλοχον πολέεσσ’ ἄνδρεσσιν ἄνακτα
Ὀρτίλοχος δ’ ἄρ’ ἔτικτε Διοκλῆα μεγάθυμον
τὼ μὲν ἄρ’ ἡβήσαντε μελαινάων ἐπὶ νηῶν
Ἴλιον εἰς εὔπωλον ἅμ’ Ἀργείοισιν ἑπέσθην
ἀρνυμένω τὼ δ’ αὖθι τέλος θανάτοιο κάλυψεν
οἵω τώ γε λέοντε δύω ὄρεος κορυφῇσιν
τὼ μὲν ἄρ’ ἁρπάζοντε βόας καὶ ἴφια μῆλα
τοίω τὼ χείρεσσιν ὑπ’ Αἰνείαο δαμέντε
τὼ δὲ πεσόντ’ ἐλέησεν ἀρηΐφιλος Μενέλαος
σείων ἐγχείην τοῦ δ’ ὄτρυνεν μένος Ἄρης
τὰ φρονέων ἵνα χερσὶν ὑπ’ Αἰνείαο δαμείη
τὸν δ’ ἴδεν Ἀντίλοχος μεγαθύμου Νέστορος υἱός
τὼ μὲν δὴ χεῖράς τε καὶ ἔγχεα ὀξυόεντα
Ἀντίλοχος δὲ μάλ’ ἄγχι παρίστατο ποιμένι λαῶν
Αἰνείας δ’ οὐ μεῖνε θοός περ ἐὼν πολεμιστὴς
ὡς εἶδεν δύο φῶτε παρ’ ἀλλήλοισι μένοντε
οἳ δ’ ἐπεὶ οὖν νεκροὺς ἔρυσαν μετὰ λαὸν Ἀχαιῶν
ἔνθα Πυλαιμένεα ἑλέτην ἀτάλαντον Ἄρηϊ
τὸν μὲν ἄρ’ Ἀτρεΐδης δουρικλειτὸς Μενέλαος
ἑσταότ’ ἔγχεϊ νύξε κατὰ κληῗδα τυχήσας
Ἀντίλοχος δὲ Μύδωνα βάλ’ ἡνίοχον θεράποντα
ἐσθλὸν Ἀτυμνιάδην ὃ δ’ ὑπέστρεφε μώνυχας ἵππους
χερμαδίῳ ἀγκῶνα τυχὼν μέσον ἐκ δ’ ἄρα χειρῶν
ἡνία λεύκ’ ἐλέφαντι χαμαὶ πέσον ἐν κονίῃσιν
Ἀντίλοχος δ’ ἄρ’ ἐπαΐξας ξίφει ἤλασε κόρσην
αὐτὰρ ὅ γ’ ἀσθμαίνων εὐεργέος ἔκπεσε δίφρου
δηθὰ μάλ’ ἑστήκει τύχε γάρ ῥ’ ἀμάθοιο βαθείης
ὄφρ’ ἵππω πλήξαντε χαμαὶ βάλον ἐν κονίῃσι
τοὺς ἵμασ’ Ἀντίλοχος μετὰ δὲ στρατὸν ἤλασ’ Ἀχαιῶν
τοὺς δ’ Ἕκτωρ ἐνόησε κατὰ στίχας ὦρτο δ’ ἐπ’ αὐτοὺς
καρτεραί ἦρχε δ’ ἄρα σφιν Ἄρης καὶ πότνι’ Ἐνυώ
Ἄρης δ’ ἐν παλάμῃσι πελώριον ἔγχος ἐνώμα
φοίτα δ’ ἄλλοτε μὲν πρόσθ’ Ἕκτορος ἄλλοτ’ ὄπισθε
ὡς δ’ ὅτ’ ἀνὴρ ἀπάλαμνος ἰὼν πολέος πεδίοιο
στήῃ ἐπ’ ὠκυρόῳ ποταμῷ ἅλα δὲ προρέοντι
ἀφρῷ μορμύροντα ἰδών ἀνά τ’ ἔδραμ’ ὀπίσσω
αἰχμητήν τ’ ἔμεναι καὶ θαρσαλέον πολεμιστήν
τῷ δ’ αἰεὶ πάρα εἷς γε θεῶν ὃς λοιγὸν ἀμύνει
ἀλλὰ πρὸς Τρῶας τετραμμένοι αἰὲν ὀπίσσω
ὣς ἄρ’ ἔφη Τρῶες δὲ μάλα σχεδὸν ἤλυθον αὐτῶν
ἔνθ’ Ἕκτωρ δύο φῶτε κατέκτανεν εἰδότε χάρμης
τὼ δὲ πεσόντ’ ἐλέησε μέγας Τελαμώνιος Αἴας
στῆ δὲ μάλ’ ἐγγὺς ἰών καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ
καὶ βάλεν Ἄμφιον Σελάγου υἱόν ὅς ῥ’ ἐνὶ Παισῷ
ἦγ’ ἐπικουρήσοντα μετὰ Πρίαμόν τε καὶ υἷας
τόν ῥα κατὰ ζωστῆρα βάλεν Τελαμώνιος Αἴας
νειαίρῃ δ’ ἐν γαστρὶ πάγη δολιχόσκιον ἔγχος
δούπησεν δὲ πεσών ὃ δ’ ἐπέδραμε φαίδιμος Αἴας
τεύχεα συλήσων Τρῶες δ’ ἐπὶ δούρατ’ ἔχευαν
ὀξέα παμφανόωντα σάκος δ’ ἀνεδέξατο πολλά
αὐτὰρ ὃ λὰξ προσβὰς ἐκ νεκροῦ χάλκεον ἔγχος
ἐσπάσατ’ οὐδ’ ἄρ’ ἔτ’ ἄλλα δυνήσατο τεύχεα καλὰ
δεῖσε δ’ ὅ γ’ ἀμφίβασιν κρατερὴν Τρώων ἀγερώχων
οἳ πολλοί τε καὶ ἐσθλοὶ ἐφέστασαν ἔγχε’ ἔχοντες
Τληπόλεμον δ’ Ἡρακλεΐδην ἠΰν τε μέγαν τε
ὦρσεν ἐπ’ ἀντιθέῳ Σαρπηδόνι μοῖρα κραταιή
υἱός θ’ υἱωνός τε Διὸς νεφεληγερέταο
πτώσσειν ἐνθάδ’ ἐόντι μάχης ἀδαήμονι φωτί
ἀλλ’ οἷόν τινά φασι βίην Ἡρακληείην
ὅς ποτε δεῦρ’ ἐλθὼν ἕνεχ’ ἵππων Λαομέδοντος
Ἰλίου ἐξαλάπαξε πόλιν χήρωσε δ’ ἀγυιάς
οὐδέ τί σε Τρώεσσιν ὀΐομαι ἄλκαρ ἔσεσθαι
ἐλθόντ’ ἐκ Λυκίης οὐδ’ εἰ μάλα καρτερός ἐσσι
ἀλλ’ ὑπ’ ἐμοὶ δμηθέντα πύλας Ἀΐδαο περήσειν
τὸν δ’ αὖ Σαρπηδὼν Λυκίων ἀγὸς ἀντίον ηὔδα
Τληπόλεμ’ ἤτοι κεῖνος ἀπώλεσεν Ἴλιον ἱρὴν
οὐδ’ ἀπέδωχ’ ἵππους ὧν εἵνεκα τηλόθεν ἦλθε
σοὶ δ’ ἐγὼ ἐνθάδε φημὶ φόνον καὶ κῆρα μέλαιναν
ἐξ ἐμέθεν τεύξεσθαι ἐμῷ δ’ ὑπὸ δουρὶ δαμέντα
εὖχος ἐμοὶ δώσειν ψυχὴν δ’ Ἄϊδι κλυτοπώλῳ
ὣς φάτο Σαρπηδών ὃ δ’ ἀνέσχετο μείλινον ἔγχος
Σαρπηδών αἰχμὴ δὲ διαμπερὲς ἦλθ’ ἀλεγεινή
τὸν δὲ κατ’ ὀφθαλμῶν ἐρεβεννὴ νὺξ ἐκάλυψε
Τληπόλεμος δ’ ἄρα μηρὸν ἀριστερὸν ἔγχεϊ μακρῷ
ὀστέω ἐγχριμφθεῖσα πατὴρ δ’ ἔτι λοιγὸν ἄμυνεν
οἳ μὲν ἄρ’ ἀντίθεον Σαρπηδόνα δῖοι ἑταῖροι
ἑλκόμενον τὸ μὲν οὔ τις ἐπεφράσατ’ οὐδὲ νόησε
μηροῦ ἐξερύσαι δόρυ μείλινον ὄφρ’ ἐπιβαίη
Τληπόλεμον δ’ ἑτέρωθεν ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶ
μερμήριξε δ’ ἔπειτα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸν
οὐδ’ ἄρ’ Ὀδυσσῆϊ μεγαλήτορι μόρσιμον ἦεν
ἔνθ’ ὅ γε Κοίρανον εἷλεν Ἀλάστορά τε Χρομίον τε
Ἄλκανδρόν θ’ Ἅλιόν τε Νοήμονά τε Πρύτανίν τε
καί νύ κ’ ἔτι πλέονας Λυκίων κτάνε δῖος Ὀδυσσεὺς
εἰ μὴ ἄρ’ ὀξὺ νόησε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ
δεῖμα φέρων Δαναοῖσι χάρη δ’ ἄρα οἱ προσιόντι
Σαρπηδὼν Διὸς υἱός ἔπος δ’ ὀλοφυδνὸν ἔειπε
κεῖσθαι ἀλλ’ ἐπάμυνον ἔπειτά με καὶ λίποι αἰὼν
ἐν πόλει ὑμετέρῃ ἐπεὶ οὐκ ἄρ’ ἔμελλον ἔγωγε
ὣς φάτο τὸν δ’ οὔ τι προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ
ὤσαιτ’ Ἀργείους πολέων δ’ ἀπὸ θυμὸν ἕλοιτο
εἷσαν ὑπ’ αἰγιόχοιο Διὸς περικαλλέϊ φηγῷ
ἐκ δ’ ἄρα οἱ μηροῦ δόρυ μείλινον ὦσε θύραζε
τὸν δ’ ἔλιπε ψυχή κατὰ δ’ ὀφθαλμῶν κέχυτ’ ἀχλύς
αὖτις δ’ ἐμπνύνθη περὶ δὲ πνοιὴ Βορέαο
Ἀργεῖοι δ’ ὑπ’ Ἄρηϊ καὶ Ἕκτορι χαλκοκορυστῇ
οὔτε ποτ’ ἀντεφέροντο μάχῃ ἀλλ’ αἰὲν ὀπίσσω
χάζονθ’ ὡς ἐπύθοντο μετὰ Τρώεσσιν Ἄρηα
ἔνθα τίνα πρῶτον τίνα δ’ ὕστατον ἐξενάριξαν
ἀντίθεον Τεύθραντ’ ἐπὶ δὲ πλήξιππον Ὀρέστην
Τρῆχόν τ’ αἰχμητὴν Αἰτώλιον Οἰνόμαόν τε
Οἰνοπίδην θ’ Ἕλενον καὶ Ὀρέσβιον αἰολομίτρην
ὅς ῥ’ ἐν Ὕλῃ ναίεσκε μέγα πλούτοιο μεμηλώς
τοὺς δ’ ὡς οὖν ἐνόησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη
ἦ ῥ’ ἅλιον τὸν μῦθον ὑπέστημεν Μενελάῳ
Ἥβη δ’ ἀμφ’ ὀχέεσσι θοῶς βάλε καμπύλα κύκλα
τῶν ἤτοι χρυσέη ἴτυς ἄφθιτος αὐτὰρ ὕπερθε
χάλκε’ ἐπίσσωτρα προσαρηρότα θαῦμα ἰδέσθαι
πλῆμναι δ’ ἀργύρου εἰσὶ περίδρομοι ἀμφοτέρωθεν
τοῦ δ’ ἐξ ἀργύρεος ῥυμὸς πέλεν αὐτὰρ ἐπ’ ἄκρῳ
κάλ’ ἔβαλε χρύσει’ ὑπὸ δὲ ζυγὸν ἤγαγεν Ἥρη
ἵππους ὠκύποδας μεμαυῖ’ ἔριδος καὶ ἀϋτῆς
πέπλον μὲν κατέχευεν ἑανὸν πατρὸς ἐπ’ οὔδει
ποικίλον ὅν ῥ’ αὐτὴ ποιήσατο καὶ κάμε χερσίν
ἣ δὲ χιτῶν’ ἐνδῦσα Διὸς νεφεληγερέταο
ἀμφὶ δ’ ἄρ’ ὤμοισιν βάλετ’ αἰγίδα θυσσανόεσσαν
ἐν δ’ Ἔρις ἐν δ’ Ἀλκή ἐν δὲ κρυόεσσα Ἰωκή
κρατὶ δ’ ἐπ’ ἀμφίφαλον κυνέην θέτο τετραφάληρον
χρυσείην ἑκατὸν πολίων πρυλέεσσ’ ἀραρυῖαν
ἐς δ’ ὄχεα φλόγεα ποσὶ βήσετο λάζετο δ’ ἔγχος
Ἥρη δὲ μάστιγι θοῶς ἐπεμαίετ’ ἄρ’ ἵππους
ἠμὲν ἀνακλῖναι πυκινὸν νέφος ἠδ’ ἐπιθεῖναι
τῇ ῥα δι’ αὐτάων κεντρηνεκέας ἔχον ἵππους
ἔνθ’ ἵππους στήσασα θεὰ λευκώλενος Ἥρη
Ζῆν’ ὕπατον Κρονίδην ἐξείρετο καὶ προσέειπε
μὰψ ἀτὰρ οὐ κατὰ κόσμον ἐμοὶ δ’ ἄχος οἳ δὲ ἕκηλοι
ἥ ἑ μάλιστ’ εἴωθε κακῇς ὀδύνῃσι πελάζειν
ὣς ἔφατ’ οὐδ’ ἀπίθησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη
μάστιξεν δ’ ἵππους τὼ δ’ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην
ὅσσον δ’ ἠεροειδὲς ἀνὴρ ἴδεν ὀφθαλμοῖσιν
ἀλλ’ ὅτε δὴ Τροίην ἷξον ποταμώ τε ῥέοντε
ἔνθ’ ἵππους ἔστησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη
λύσασ’ ἐξ ὀχέων περὶ δ’ ἠέρα πουλὺν ἔχευε
τοῖσιν δ’ ἀμβροσίην Σιμόεις ἀνέτειλε νέμεσθαι
αἳ δὲ βάτην τρήρωσι πελειάσιν ἴθμαθ’ ὁμοῖαι
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἵκανον ὅθι πλεῖστοι καὶ ἄριστοι
ἔνθα στᾶσ’ ἤϋσε θεὰ λευκώλενος Ἥρη
ὃς τόσον αὐδήσασχ’ ὅσον ἄλλοι πεντήκοντα
αἰδὼς Ἀργεῖοι κάκ’ ἐλέγχεα εἶδος ἀγητοί
ὣς εἰποῦσ’ ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου
Τυδεΐδῃ δ’ ἐπόρουσε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη
εὗρε δὲ τόν γε ἄνακτα παρ’ ἵπποισιν καὶ ὄχεσφιν
ἱδρὼς γάρ μιν ἔτειρεν ὑπὸ πλατέος τελαμῶνος
ἂν δ’ ἴσχων τελαμῶνα κελαινεφὲς αἷμ’ ἀπομόργνυ
ἱππείου δὲ θεὰ ζυγοῦ ἥψατο φώνησέν τε
καί ῥ’ ὅτε πέρ μιν ἐγὼ πολεμίζειν οὐκ εἴασκον
οὐδ’ ἐκπαιφάσσειν ὅτε τ’ ἤλυθε νόσφιν Ἀχαιῶν
κούρους Καδμείων προκαλίζετο πάντα δ’ ἐνίκα
σοὶ δ’ ἤτοι μὲν ἐγὼ παρά θ’ ἵσταμαι ἠδὲ φυλάσσω
ἤ νύ σέ που δέος ἴσχει ἀκήριον οὐ σύ γ’ ἔπειτα
τὴν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρατερὸς Διομήδης
τώ τοι προφρονέως ἐρέω ἔπος οὐδ’ ἐπικεύσω
οὔτέ τί με δέος ἴσχει ἀκήριον οὔτέ τις ὄκνος
ἀλλ’ ἔτι σέων μέμνημαι ἐφετμέων ἃς ἐπέτειλας
οὔ μ’ εἴας μακάρεσσι θεοῖς ἀντικρὺ μάχεσθαι
τοὔνεκα νῦν αὐτός τ’ ἀναχάζομαι ἠδὲ καὶ ἄλλους
τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη
μήτε σύ γ’ Ἄρηα τό γε δείδιθι μήτε τιν’ ἄλλον
ἀλλ’ ἄγ’ ἐπ’ Ἄρηϊ πρώτῳ ἔχε μώνυχας ἵππους
τύψον δὲ σχεδίην μηδ’ ἅζεο θοῦρον Ἄρηα
ὃς πρῴην μὲν ἐμοί τε καὶ Ἥρῃ στεῦτ’ ἀγορεύων
ὣς φαμένη Σθένελον μὲν ἀφ’ ἵππων ὦσε χαμᾶζε
χειρὶ πάλιν ἐρύσασ’ ὃ δ’ ἄρ’ ἐμμαπέως ἀπόρουσεν
ἣ δ’ ἐς δίφρον ἔβαινε παραὶ Διομήδεα δῖον
ἐμμεμαυῖα θεά μέγα δ’ ἔβραχε φήγινος ἄξων
βριθοσύνῃ δεινὴν γὰρ ἄγεν θεὸν ἄνδρά τ’ ἄριστον
λάζετο δὲ μάστιγα καὶ ἡνία Παλλὰς Ἀθήνη
αὐτίκ’ ἐπ’ Ἄρηϊ πρώτῳ ἔχε μώνυχας ἵππους
ἤτοι ὃ μὲν Περίφαντα πελώριον ἐξενάριζεν
Αἰτωλῶν ὄχ’ ἄριστον Ὀχησίου ἀγλαὸν υἱόν
δῦν’ Ἄϊδος κυνέην μή μιν ἴδοι ὄβριμος Ἄρης
ὡς δὲ ἴδε βροτολοιγὸς Ἄρης Διομήδεα δῖον
ἤτοι ὃ μὲν Περίφαντα πελώριον αὐτόθ’ ἔασε
αὐτὰρ ὃ βῆ ῥ’ ἰθὺς Διομήδεος ἱπποδάμοιο
πρόσθεν Ἄρης ὠρέξαθ’ ὑπὲρ ζυγὸν ἡνία θ’ ἵππων
δεύτερος αὖθ’ ὡρμᾶτο βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης
ἐκ δὲ δόρυ σπάσεν αὖτις ὃ δ’ ἔβραχε χάλκεος Ἄρης
ὅσσόν τ’ ἐννεάχιλοι ἐπίαχον ἢ δεκάχιλοι
τοὺς δ’ ἄρ’ ὑπὸ τρόμος εἷλεν Ἀχαιούς τε Τρῶάς τε
δείσαντας τόσον ἔβραχ’ Ἄρης ἆτος πολέμοιο
οἵη δ’ ἐκ νεφέων ἐρεβεννὴ φαίνεται ἀὴρ
καύματος ἐξ ἀνέμοιο δυσαέος ὀρνυμένοιο
φαίνεθ’ ὁμοῦ νεφέεσσιν ἰὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν
καρπαλίμως δ’ ἵκανε θεῶν ἕδος αἰπὺν Ὄλυμπον
δεῖξεν δ’ ἄμβροτον αἷμα καταρρέον ἐξ ὠτειλῆς
καί ῥ’ ὀλοφυρόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα
σοὶ πάντες μαχόμεσθα σὺ γὰρ τέκες ἄφρονα κούρην
οὐλομένην ᾗ τ’ αἰὲν ἀήσυλα ἔργα μέμηλεν
ἄλλοι μὲν γὰρ πάντες ὅσοι θεοί εἰσ’ ἐν Ὀλύμπῳ
σοί τ’ ἐπιπείθονται καὶ δεδμήμεσθα ἕκαστος
ταύτην δ’ οὔ τ’ ἔπεϊ προτιβάλλεαι οὔτέ τι ἔργῳ
ἀλλ’ ἀνιεῖς ἐπεὶ αὐτὸς ἐγείναο παῖδ’ ἀΐδηλον
ἣ νῦν Τυδέος υἱὸν ὑπερφίαλον Διομήδεα
μαργαίνειν ἀνέηκεν ἐπ’ ἀθανάτοισι θεοῖσι
Κύπριδα μὲν πρῶτον σχεδὸν οὔτασε χεῖρ’ ἐπὶ καρπῷ
ἀλλά μ’ ὑπήνεικαν ταχέες πόδες ἦ τέ κε δηρὸν
αὐτοῦ πήματ’ ἔπασχον ἐν αἰνῇσιν νεκάδεσσιν
τὸν δ’ ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς
μή τί μοι ἀλλοπρόσαλλε παρεζόμενος μινύριζε
ἔχθιστος δέ μοί ἐσσι θεῶν οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν
μητρός τοι μένος ἐστὶν ἀάσχετον οὐκ ἐπιεικτὸν
Ἥρης τὴν μὲν ἐγὼ σπουδῇ δάμνημ’ ἐπέεσσι
τώ σ’ ὀΐω κείνης τάδε πάσχειν ἐννεσίῃσιν
ἀλλ’ οὐ μάν σ’ ἔτι δηρὸν ἀνέξομαι ἄλγε’ ἔχοντα
εἰ δέ τευ ἐξ ἄλλου γε θεῶν γένευ ὧδ’ ἀΐδηλος
ὣς φάτο καὶ Παιήον’ ἀνώγειν ἰήσασθαι
ἠκέσατ’ οὐ μὲν γάρ τι καταθνητός γ’ ἐτέτυκτο
ὡς δ’ ὅτ’ ὀπὸς γάλα λευκὸν ἐπειγόμενος συνέπηξεν
ὑγρὸν ἐόν μάλα δ’ ὦκα περιτρέφεται κυκόωντι
τὸν δ’ Ἥβη λοῦσεν χαρίεντα δὲ εἵματα ἕσσε
αἳ δ’ αὖτις πρὸς δῶμα Διὸς μεγάλοιο νέοντο
παύσασαι βροτολοιγὸν Ἄρη’ ἀνδροκτασιάων
Τρώων δ’ οἰώθη καὶ Ἀχαιῶν φύλοπις αἰνή
πολλὰ δ’ ἄρ’ ἔνθα καὶ ἔνθ’ ἴθυσε μάχη πεδίοιο
Τρώων ῥῆξε φάλαγγα φόως δ’ ἑτάροισιν ἔθηκεν
υἱὸν Ἐϋσσώρου Ἀκάμαντ’ ἠΰν τε μέγαν τε
Ἄξυλον δ’ ἄρ’ ἔπεφνε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης
ἀφνειὸς βιότοιο φίλος δ’ ἦν ἀνθρώποισι
ἀλλά οἱ οὔ τις τῶν γε τότ’ ἤρκεσε λυγρὸν ὄλεθρον
πρόσθεν ὑπαντιάσας ἀλλ’ ἄμφω θυμὸν ἀπηύρα
αὐτὸν καὶ θεράποντα Καλήσιον ὅς ῥα τόθ’ ἵππων
ἔσκεν ὑφηνίοχος τὼ δ’ ἄμφω γαῖαν ἐδύτην
Δρῆσον δ’ Εὐρύαλος καὶ Ὀφέλτιον ἐξενάριξε
βῆ δὲ μετ’ Αἴσηπον καὶ Πήδασον οὕς ποτε νύμφη
νηῒς Ἀβαρβαρέη τέκ’ ἀμύμονι Βουκολίωνι
Βουκολίων δ’ ἦν υἱὸς ἀγαυοῦ Λαομέδοντος
ποιμαίνων δ’ ἐπ’ ὄεσσι μίγη φιλότητι καὶ εὐνῇ
ἣ δ’ ὑποκυσαμένη διδυμάονε γείνατο παῖδε
Μηκιστηϊάδης καὶ ἀπ’ ὤμων τεύχε’ ἐσύλα
Ἀστύαλον δ’ ἄρ’ ἔπεφνε μενεπτόλεμος Πολυποίτης
Πιδύτην δ’ Ὀδυσεὺς Περκώσιον ἐξενάριξεν
ἔγχεϊ χαλκείῳ Τεῦκρος δ’ Ἀρετάονα δῖον
Ἀντίλοχος δ’ Ἄβληρον ἐνήρατο δουρὶ φαεινῷ
ναῖε δὲ Σατνιόεντος ἐϋρρείταο παρ’ ὄχθας
Πήδασον αἰπεινήν Φύλακον δ’ ἕλε Λήϊτος ἥρως
φεύγοντ’ Εὐρύπυλος δὲ Μελάνθιον ἐξενάριξεν
Ἄδρηστον δ’ ἄρ’ ἔπειτα βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος
ζωὸν ἕλ’ ἵππω γάρ οἱ ἀτυζομένω πεδίοιο
ἄξαντ’ ἐν πρώτῳ ῥυμῷ αὐτὼ μὲν ἐβήτην
αὐτὸς δ’ ἐκ δίφροιο παρὰ τροχὸν ἐξεκυλίσθη
Ἄδρηστος δ’ ἄρ’ ἔπειτα λαβὼν ἐλίσσετο γούνων
ζώγρει Ἀτρέος υἱέ σὺ δ’ ἄξια δέξαι ἄποινα
πολλὰ δ’ ἐν ἀφνειοῦ πατρὸς κειμήλια κεῖται
τῶν κέν τοι χαρίσαιτο πατὴρ ἀπερείσι’ ἄποινα
εἴ κεν ἐμὲ ζωὸν πεπύθοιτ’ ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν
ὣς φάτο τῷ δ’ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθε
καὶ δή μιν τάχ’ ἔμελλε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν
δώσειν ᾧ θεράποντι καταξέμεν ἀλλ’ Ἀγαμέμνων
χεῖράς θ’ ἡμετέρας μηδ’ ὅν τινα γαστέρι μήτηρ
κοῦρον ἐόντα φέροι μηδ’ ὃς φύγοι ἀλλ’ ἅμα πάντες
Ἰλίου ἐξαπολοίατ’ ἀκήδεστοι καὶ ἄφαντοι
αἴσιμα παρειπών ὃ δ’ ἀπὸ ἕθεν ὤσατο χειρὶ
ἥρω’ Ἄδρηστον τὸν δὲ κρείων Ἀγαμέμνων
οὖτα κατὰ λαπάρην ὃ δ’ ἀνετράπετ’ Ἀτρεΐδης δὲ
Νέστωρ δ’ Ἀργείοισιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας
ἀλλ’ ἄνδρας κτείνωμεν ἔπειτα δὲ καὶ τὰ ἕκηλοι
ἔνθά κεν αὖτε Τρῶες ἀρηϊφίλων ὑπ’ Ἀχαιῶν
εἰ μὴ ἄρ’ Αἰνείᾳ τε καὶ Ἕκτορι εἶπε παραστὰς
Πριαμίδης Ἕλενος οἰωνοπόλων ὄχ’ ἄριστος
Τρώων καὶ Λυκίων ἐγκέκλιται οὕνεκ’ ἄριστοι
πᾶσαν ἐπ’ ἰθύν ἐστε μάχεσθαί τε φρονέειν τε
στῆτ’ αὐτοῦ καὶ λαὸν ἐρυκάκετε πρὸ πυλάων
πάντῃ ἐποιχόμενοι πρὶν αὖτ’ ἐν χερσὶ γυναικῶν
φεύγοντας πεσέειν δηΐοισι δὲ χάρμα γενέσθαι
ἡμεῖς μὲν Δαναοῖσι μαχησόμεθ’ αὖθι μένοντες
Ἕκτορ ἀτὰρ σὺ πόλιν δὲ μετέρχεο εἰπὲ δ’ ἔπειτα
ἤνις ἠκέστας ἱερευσέμεν αἴ κ’ ἐλεήσῃ
οὐδ’ Ἀχιλῆά ποθ’ ὧδέ γ’ ἐδείδιμεν ὄρχαμον ἀνδρῶν
ὅν πέρ φασι θεᾶς ἐξέμμεναι ἀλλ’ ὅδε λίην
ὣς ἔφαθ’ Ἕκτωρ δ’ οὔ τι κασιγνήτῳ ἀπίθησεν
Ἀργεῖοι δ’ ὑπεχώρησαν λῆξαν δὲ φόνοιο
φὰν δέ τιν’ ἀθανάτων ἐξ οὐρανοῦ ἀστερόεντος
Τρῶες ὑπέρθυμοι τηλεκλειτοί τ’ ἐπίκουροι
ὄφρ’ ἂν ἐγὼ βείω προτὶ Ἴλιον ἠδὲ γέρουσιν
δαίμοσιν ἀρήσασθαι ὑποσχέσθαι δ’ ἑκατόμβας
Γλαῦκος δ’ Ἱππολόχοιο πάϊς καὶ Τυδέος υἱὸς
οἳ δ’ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπ’ ἀλλήλοισιν ἰόντε
οὐ μὲν γάρ ποτ’ ὄπωπα μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃ
σῷ θάρσει ὅ τ’ ἐμὸν δολιχόσκιον ἔγχος ἔμεινας
εἰ δέ τις ἀθανάτων γε κατ’ οὐρανοῦ εἰλήλουθας
σεῦε κατ’ ἠγάθεον Νυσήϊον αἳ δ’ ἅμα πᾶσαι
θύσθλα χαμαὶ κατέχευαν ὑπ’ ἀνδροφόνοιο Λυκούργου
δύσεθ’ ἁλὸς κατὰ κῦμα Θέτις δ’ ὑπεδέξατο κόλπῳ
τῷ μὲν ἔπειτ’ ὀδύσαντο θεοὶ ῥεῖα ζώοντες
καί μιν τυφλὸν ἔθηκε Κρόνου πάϊς οὐδ’ ἄρ’ ἔτι δὴν
οὐδ’ ἂν ἐγὼ μακάρεσσι θεοῖς ἐθέλοιμι μάχεσθαι
ἆσσον ἴθ’ ὥς κεν θᾶσσον ὀλέθρου πείραθ’ ἵκηαι
τὸν δ’ αὖθ’ Ἱππολόχοιο προσηύδα φαίδιμος υἱός
οἵη περ φύλλων γενεὴ τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν
φύλλα τὰ μέν τ’ ἄνεμος χαμάδις χέει ἄλλα δέ θ’ ὕλη
τηλεθόωσα φύει ἔαρος δ’ ἐπιγίγνεται ὥρη
ὣς ἀνδρῶν γενεὴ ἣ μὲν φύει ἣ δ’ ἀπολήγει
εἰ δ’ ἐθέλεις καὶ ταῦτα δαήμεναι ὄφρ’ ἐῢ εἰδῇς
ἔνθα δὲ Σίσυφος ἔσκεν ὃ κέρδιστος γένετ’ ἀνδρῶν
Σίσυφος Αἰολίδης ὃ δ’ ἄρα Γλαῦκον τέκεθ’ υἱόν
ὅς ῥ’ ἐκ δήμου ἔλασσεν ἐπεὶ πολὺ φέρτερος ἦεν
τῷ δὲ γυνὴ Προίτου ἐπεμήνατο δῖ’ Ἄντεια
πεῖθ’ ἀγαθὰ φρονέοντα δαΐφρονα Βελλεροφόντην
τεθναίης ὦ Προῖτ’ ἢ κάκτανε Βελλεροφόντην
ὅς μ’ ἔθελεν φιλότητι μιγήμεναι οὐκ ἐθελούσῃ
κτεῖναι μέν ῥ’ ἀλέεινε σεβάσσατο γὰρ τό γε θυμῷ
πέμπε δέ μιν Λυκίην δέ πόρεν δ’ ὅ γε σήματα λυγρὰ
δεῖξαι δ’ ἠνώγειν ᾧ πενθερῷ ὄφρ’ ἀπόλοιτο
αὐτὰρ ὁ βῆ Λυκίην δὲ θεῶν ὑπ’ ἀμύμονι πομπῇ
ἀλλ’ ὅτε δὴ Λυκίην ἷξε Ξάνθόν τε ῥέοντα
ἀλλ’ ὅτε δὴ δεκάτη ἐφάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠὼς
καὶ τότε μιν ἐρέεινε καὶ ᾔτεε σῆμα ἰδέσθαι
πεφνέμεν ἣ δ’ ἄρ’ ἔην θεῖον γένος οὐδ’ ἀνθρώπων
τῷ δ’ ἄρ’ ἀνερχομένῳ πυκινὸν δόλον ἄλλον ὕφαινε
εἷσε λόχον τοὶ δ’ οὔ τι πάλιν οἶκον δὲ νέοντο
ἀλλ’ ὅτε δὴ γίγνωσκε θεοῦ γόνον ἠῢν ἐόντα
αὐτοῦ μιν κατέρυκε δίδου δ’ ὅ γε θυγατέρα ἥν
ἣ δ’ ἔτεκε τρία τέκνα δαΐφρονι Βελλεροφόντῃ
ἣ δ’ ἔτεκ’ ἀντίθεον Σαρπηδόνα χαλκοκορυστήν
ἀλλ’ ὅτε δὴ καὶ κεῖνος ἀπήχθετο πᾶσι θεοῖσιν
Ἱππόλοχος δέ μ’ ἔτικτε καὶ ἐκ τοῦ φημι γενέσθαι
πέμπε δέ μ’ ἐς Τροίην καί μοι μάλα πόλλ’ ἐπέτελλεν
μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν οἳ μέγ’ ἄριστοι
ἔν τ’ Ἐφύρῃ ἐγένοντο καὶ ἐν Λυκίῃ εὐρείῃ
ξείνισ’ ἐνὶ μεγάροισιν ἐείκοσιν ἤματ’ ἐρύξας
καί μιν ἐγὼ κατέλειπον ἰὼν ἐν δώμασ’ ἐμοῖσι
Τυδέα δ’ οὐ μέμνημαι ἐπεί μ’ ἔτι τυτθὸν ἐόντα
κάλλιφ’ ὅτ’ ἐν Θήβῃσιν ἀπώλετο λαὸς Ἀχαιῶν
εἰμί σὺ δ’ ἐν Λυκίῃ ὅτε κεν τῶν δῆμον ἵκωμαι
ἔγχεα δ’ ἀλλήλων ἀλεώμεθα καὶ δι’ ὁμίλου
πολλοὶ μὲν γὰρ ἐμοὶ Τρῶες κλειτοί τ’ ἐπίκουροι
πολλοὶ δ’ αὖ σοὶ Ἀχαιοὶ ἐναιρέμεν ὅν κε δύνηαι
τεύχεα δ’ ἀλλήλοις ἐπαμείψομεν ὄφρα καὶ οἵδε
γνῶσιν ὅτι ξεῖνοι πατρώϊοι εὐχόμεθ’ εἶναι
ὣς ἄρα φωνήσαντε καθ’ ἵππων ἀΐξαντε
χεῖράς τ’ ἀλλήλων λαβέτην καὶ πιστώσαντο
ἔνθ’ αὖτε Γλαύκῳ Κρονίδης φρένας ἐξέλετο Ζεύς
ὃς πρὸς Τυδεΐδην Διομήδεα τεύχε’ ἄμειβε
χρύσεα χαλκείων ἑκατόμβοι’ ἐννεαβοίων
Ἕκτωρ δ’ ὡς Σκαιάς τε πύλας καὶ φηγὸν ἵκανεν
ἀμφ’ ἄρα μιν Τρώων ἄλοχοι θέον ἠδὲ θύγατρες
καὶ πόσιας ὃ δ’ ἔπειτα θεοῖς εὔχεσθαι ἀνώγει
πάσας ἑξείης πολλῇσι δὲ κήδε’ ἐφῆπτο
ἀλλ’ ὅτε δὴ Πριάμοιο δόμον περικαλλέ’ ἵκανε
πεντήκοντ’ ἔνεσαν θάλαμοι ξεστοῖο λίθοιο
κουράων δ’ ἑτέρωθεν ἐναντίοι ἔνδοθεν αὐλῆς
δώδεκ’ ἔσαν τέγεοι θάλαμοι ξεστοῖο λίθοιο
κοιμῶντο Πριάμοιο παρ’ αἰδοίῃς ἀλόχοισιν
ἔν τ’ ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζε
μαρνάμενοι περὶ ἄστυ σὲ δ’ ἐνθάδε θυμὸς ἀνῆκεν
ἐλθόντ’ ἐξ ἄκρης πόλιος Διὶ χεῖρας ἀνασχεῖν
ἀλλὰ μέν’ ὄφρά κέ τοι μελιηδέα οἶνον ἐνείκω
τὴν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ
μή μ’ ἀπογυιώσῃς μένεος ἀλκῆς τε λάθωμαι
χερσὶ δ’ ἀνίπτοισιν Διὶ λείβειν αἴθοπα οἶνον
πέπλον δ’ ὅς τίς τοι χαριέστατος ἠδὲ μέγιστος
αἴ κ’ ἐθέλῃσ’ εἰπόντος ἀκουέμεν ὥς κέ οἱ αὖθι
εἰ κεῖνόν γε ἴδοιμι κατελθόντ’ Ἄϊδος εἴσω
φαίην κε φρέν’ ἀτέρπου ὀϊζύος ἐκλελαθέσθαι
ὣς ἔφαθ’ ἣ δὲ μολοῦσα ποτὶ μέγαρ’ ἀμφιπόλοισι
κέκλετο ταὶ δ’ ἄρ’ ἀόλλισσαν κατὰ ἄστυ γεραιάς
αὐτὴ δ’ ἐς θάλαμον κατεβήσετο κηώεντα
ἔνθ’ ἔσάν οἱ πέπλοι παμποίκιλα ἔργα γυναικῶν
τῶν ἕν’ ἀειραμένη Ἑκάβη φέρε δῶρον Ἀθήνῃ
ἀστὴρ δ’ ὣς ἀπέλαμπεν ἔκειτο δὲ νείατος ἄλλων
βῆ δ’ ἰέναι πολλαὶ δὲ μετεσσεύοντο γεραιαί
αἳ δ’ ὅτε νηὸν ἵκανον Ἀθήνης ἐν πόλει ἄκρῃ
αἳ δ’ ὀλολυγῇ πᾶσαι Ἀθήνῃ χεῖρας ἀνέσχον
ἣ δ’ ἄρα πέπλον ἑλοῦσα Θεανὼ καλλιπάρῃος
εὐχομένη δ’ ἠρᾶτο Διὸς κούρῃ μεγάλοιο
πότνι’ Ἀθηναίη ἐρυσίπτολι δῖα θεάων
ἤνις ἠκέστας ἱερεύσομεν αἴ κ’ ἐλεήσῃς
ὣς ἔφατ’ εὐχομένη ἀνένευε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη
ὣς αἳ μέν ῥ’ εὔχοντο Διὸς κούρῃ μεγάλοιο
Ἕκτωρ δὲ πρὸς δώματ’ Ἀλεξάνδροιο βεβήκει
καλά τά ῥ’ αὐτὸς ἔτευξε σὺν ἀνδράσιν οἳ τότ’ ἄριστοι
ἔνθ’ Ἕκτωρ εἰσῆλθε Διῒ φίλος ἐν δ’ ἄρα χειρὶ
ἔγχος ἔχ’ ἑνδεκάπηχυ πάροιθε δὲ λάμπετο δουρὸς
τὸν δ’ εὗρ’ ἐν θαλάμῳ περικαλλέα τεύχε’ ἕποντα
ἀσπίδα καὶ θώρηκα καὶ ἀγκύλα τόξ’ ἁφόωντα
Ἀργείη δ’ Ἑλένη μετ’ ἄρα δμῳῇσι γυναιξὶν
τὸν δ’ Ἕκτωρ νείκεσσεν ἰδὼν αἰσχροῖς ἐπέεσσι
δαιμόνι’ οὐ μὲν καλὰ χόλον τόνδ’ ἔνθεο θυμῷ
μαρνάμενοι σέο δ’ εἵνεκ’ ἀϋτή τε πτόλεμός τε
ἄστυ τόδ’ ἀμφιδέδηε σὺ δ’ ἂν μαχέσαιο καὶ ἄλλῳ
ὅν τινά που μεθιέντα ἴδοις στυγεροῦ πολέμοιο
ἀλλ’ ἄνα μὴ τάχα ἄστυ πυρὸς δηΐοιο θέρηται
οὔ τοι ἐγὼ Τρώων τόσσον χόλῳ οὐδὲ νεμέσσι
ἥμην ἐν θαλάμῳ ἔθελον δ’ ἄχεϊ προτραπέσθαι
νῦν δέ με παρειποῦσ’ ἄλοχος μαλακοῖς ἐπέεσσιν
ὅρμησ’ ἐς πόλεμον δοκέει δέ μοι ὧδε καὶ αὐτῷ
λώϊον ἔσσεσθαι νίκη δ’ ἐπαμείβεται ἄνδρας
ἀλλ’ ἄγε νῦν ἐπίμεινον Ἀρήϊα τεύχεα δύω
ἢ ἴθ’ ἐγὼ δὲ μέτειμι κιχήσεσθαι δέ σ’ ὀΐω
τὸν δ’ Ἑλένη μύθοισι προσηύδα μειλιχίοισι
ὥς μ’ ὄφελ’ ἤματι τῷ ὅτε με πρῶτον τέκε μήτηρ
ἔνθά με κῦμ’ ἀπόερσε πάρος τάδε ἔργα γενέσθαι
αὐτὰρ ἐπεὶ τάδε γ’ ὧδε θεοὶ κακὰ τεκμήραντο
ἀνδρὸς ἔπειτ’ ὤφελλον ἀμείνονος εἶναι ἄκοιτις
ὃς ᾔδη νέμεσίν τε καὶ αἴσχεα πόλλ’ ἀνθρώπων
τούτῳ δ’ οὔτ’ ἂρ νῦν φρένες ἔμπεδοι οὔ τ’ ἄρ’ ὀπίσσω
ἀλλ’ ἄγε νῦν εἴσελθε καὶ ἕζεο τῷδ’ ἐπὶ δίφρῳ
εἵνεκ’ ἐμεῖο κυνὸς καὶ Ἀλεξάνδρου ἕνεκ’ ἄτης
ἀνθρώποισι πελώμεθ’ ἀοίδιμοι ἐσσομένοισι
μή με κάθιζ’ Ἑλένη φιλέουσά περ οὐδέ με πείσεις
ἤδη γάρ μοι θυμὸς ἐπέσσυται ὄφρ’ ἐπαμύνω
Τρώεσσ’ οἳ μέγ’ ἐμεῖο ποθὴν ἀπεόντος ἔχουσιν
ἀλλὰ σύ γ’ ὄρνυθι τοῦτον ἐπειγέσθω δὲ καὶ αὐτός
ὥς κεν ἔμ’ ἔντοσθεν πόλιος καταμάρψῃ ἐόντα
καὶ γὰρ ἐγὼν οἶκον δὲ ἐλεύσομαι ὄφρα ἴδωμαι
οὐ γὰρ οἶδ’ εἰ ἔτι σφιν ὑπότροπος ἵξομαι αὖτις
ἦ ἤδη μ’ ὑπὸ χερσὶ θεοὶ δαμόωσιν Ἀχαιῶν
αἶψα δ’ ἔπειθ’ ἵκανε δόμους εὖ ναιετάοντας
οὐδ’ εὗρ’ Ἀνδρομάχην λευκώλενον ἐν μεγάροισιν
ἀλλ’ ἥ γε ξὺν παιδὶ καὶ ἀμφιπόλῳ ἐϋπέπλῳ
Ἕκτωρ δ’ ὡς οὐκ ἔνδον ἀμύμονα τέτμεν ἄκοιτιν
ἔστη ἐπ’ οὐδὸν ἰών μετὰ δὲ δμῳῇσιν ἔειπεν
εἰ δ’ ἄγε μοι δμῳαὶ νημερτέα μυθήσασθε
τὸν δ’ αὖτ’ ὀτρηρὴ ταμίη πρὸς μῦθον ἔειπεν
Ἕκτορ ἐπεὶ μάλ’ ἄνωγας ἀληθέα μυθήσασθαι
οὔτέ πῃ ἐς γαλόων οὔτ’ εἰνατέρων ἐϋπέπλων
οὔ τ’ ἐς Ἀθηναίης ἐξοίχεται ἔνθά περ ἄλλαι
ἀλλ’ ἐπὶ πύργον ἔβη μέγαν Ἰλίου οὕνεκ’ ἄκουσε
μαινομένῃ ἐϊκυῖα φέρει δ’ ἅμα παῖδα τιθήνη
ἦ ῥα γυνὴ ταμίη ὃ δ’ ἀπέσσυτο δώματος Ἕκτωρ
τὴν αὐτὴν ὁδὸν αὖτις ἐϋκτιμένας κατ’ ἀγυιάς
Σκαιάς τῇ ἄρ’ ἔμελλε διεξίμεναι πεδίον δέ
ἔνθ’ ἄλοχος πολύδωρος ἐναντίη ἦλθε θέουσα
Θήβῃ Ὑποπλακίῃ Κιλίκεσσ’ ἄνδρεσσιν ἀνάσσων
τοῦ περ δὴ θυγάτηρ ἔχεθ’ Ἕκτορι χαλκοκορυστῇ
ἥ οἱ ἔπειτ’ ἤντησ’ ἅμα δ’ ἀμφίπολος κίεν αὐτῇ
παῖδ’ ἐπὶ κόλπῳ ἔχουσ’ ἀταλάφρονα νήπιον αὔτως
τόν ῥ’ Ἕκτωρ καλέεσκε Σκαμάνδριον αὐτὰρ οἱ ἄλλοι
Ἀστυάνακτ’ οἶος γὰρ ἐρύετο Ἴλιον Ἕκτωρ
δαιμόνιε φθίσει σε τὸ σὸν μένος οὐδ’ ἐλεαίρεις
παῖδά τε νηπίαχον καὶ ἔμ’ ἄμμορον ἣ τάχα χήρη
σεῦ ἀφαμαρτούσῃ χθόνα δύμεναι οὐ γὰρ ἔτ’ ἄλλη
ἀλλ’ ἄχε’ οὐδέ μοι ἔστι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ
ἤτοι γὰρ πατέρ’ ἁμὸν ἀπέκτανε δῖος Ἀχιλλεύς
Θήβην ὑψίπυλον κατὰ δ’ ἔκτανεν Ἠετίωνα
ἀλλ’ ἄρα μιν κατέκηε σὺν ἔντεσι δαιδαλέοισιν
ἠδ’ ἐπὶ σῆμ’ ἔχεεν περὶ δὲ πτελέας ἐφύτευσαν
βουσὶν ἐπ’ εἰλιπόδεσσι καὶ ἀργεννῇς ὀΐεσσι
μητέρα δ’ ἣ βασίλευεν ὑπὸ Πλάκῳ ὑληέσσῃ
τὴν ἐπεὶ ἂρ δεῦρ’ ἤγαγ’ ἅμ’ ἄλλοισι κτεάτεσσιν
ἂψ ὅ γε τὴν ἀπέλυσε λαβὼν ἀπερείσι’ ἄποινα
πατρὸς δ’ ἐν μεγάροισι βάλ’ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα
ἀλλ’ ἄγε νῦν ἐλέαιρε καὶ αὐτοῦ μίμν’ ἐπὶ πύργῳ
μὴ παῖδ’ ὀρφανικὸν θήῃς χήρην τε γυναῖκα
λαὸν δὲ στῆσον παρ’ ἐρινεόν ἔνθα μάλιστα
τρὶς γὰρ τῇ γ’ ἐλθόντες ἐπειρήσανθ’ οἱ ἄριστοι
ἀμφ’ Αἴαντε δύω καὶ ἀγακλυτὸν Ἰδομενῆα
ἠδ’ ἀμφ’ Ἀτρεΐδας καὶ Τυδέος ἄλκιμον υἱόν
τὴν δ’ αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ
ἦ καὶ ἐμοὶ τάδε πάντα μέλει γύναι ἀλλὰ μάλ’ αἰνῶς
ἀρνύμενος πατρός τε μέγα κλέος ἠδ’ ἐμὸν αὐτοῦ
ἀλλ’ οὔ μοι Τρώων τόσσον μέλει ἄλγος ὀπίσσω
οὔτ’ αὐτῆς Ἑκάβης οὔτε Πριάμοιο ἄνακτος
ἐν κονίῃσι πέσοιεν ὑπ’ ἀνδράσι δυσμενέεσσιν
πόλλ’ ἀεκαζομένη κρατερὴ δ’ ἐπικείσετ’ ἀνάγκη
ὥς ποτέ τις ἐρέει σοὶ δ’ αὖ νέον ἔσσεται ἄλγος
χήτεϊ τοιοῦδ’ ἀνδρὸς ἀμύνειν δούλιον ἦμαρ
πρίν γέ τι σῆς τε βοῆς σοῦ θ’ ἑλκηθμοῖο πυθέσθαι
ἂψ δ’ ὃ πάϊς πρὸς κόλπον ἐϋζώνοιο τιθήνης
ταρβήσας χαλκόν τε ἰδὲ λόφον ἱππιοχαίτην
δεινὸν ἀπ’ ἀκροτάτης κόρυθος νεύοντα νοήσας
ἐκ δ’ ἐγέλασσε πατήρ τε φίλος καὶ πότνια μήτηρ
αὐτίκ’ ἀπὸ κρατὸς κόρυθ’ εἵλετο φαίδιμος Ἕκτωρ