pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
κοῦροι ἐπεὶ δὴ πάντες ἐτέρφθητε φρέν’ ἀέθλοις
ἔρχεσθε πρὸς δώμαθ’ ἵν’ ἐντυνώμεθα δαῖτα
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἀνστάντες ἔβαν πείθοντό τε μύθῳ
οἱ δ’ ἱέρευον ὄϊς μεγάλους καὶ πίονας αἶγας
δαῖτ’ ἐντυνόμενοι τοὶ δ’ ἐξ ἀγροῖο πόλινδε
ὠτρύνοντ’ Ὀδυσεύς τ’ ἰέναι καὶ δῖος ὑφορβός
ξεῖν’ ἐπεὶ ἂρ δὴ ἔπειτα πόλινδ’ ἰέναι μενεαίνεις
σήμερον ὡς ἐπέτελλεν ἄναξ ἐμός ἦ σ’ ἂν ἐγώ γε
νεικείῃ χαλεπαὶ δέ τ’ ἀνάκτων εἰσὶν ὁμοκλαί
ἀλλ’ ἄγε νῦν ἴομεν δὴ γὰρ μέμβλωκε μάλιστα
ἀλλ’ ἴομεν σὺ δ’ ἔπειτα διαμπερὲς ἡγεμόνευε
δὸς δέ μοι εἴ ποθί τοι ῥόπαλον τετμημένον ἐστίν
σκηρίπτεσθ’ ἐπεὶ ἦ φατ’ ἀρισφαλέ’ ἔμμεναι οὐδόν
ἦ ῥα καὶ ἀμφ’ ὤμοισιν ἀεικέα βάλλετο πήρην
Εὔμαιος δ’ ἄρα οἱ σκῆπτρον θυμαρὲς ἔδωκε
ῥύατ’ ὄπισθε μένοντες ὁ δ’ ἐς πόλιν ἦγεν ἄνακτα
ἀλλ’ ὅτε δὴ στείχοντες ὁδὸν κάτα παιπαλόεσσαν
τὴν ποίησ’ Ἴθακος καὶ Νήριτος ἠδὲ Πολύκτωρ
ἀμφὶ δ’ ἄρ’ αἰγείρων ὑδατοτρεφέων ἦν ἄλσος
ὑψόθεν ἐκ πέτρης βωμὸς δ’ ἐφύπερθε τέτυκτο
ἔνθα σφέας ἐκίχαν’ υἱὸς Δολίοιο Μελανθεὺς
δεῖπνον μνηστήρεσσι δύω δ’ ἅμ’ ἕποντο νομῆες
τοὺς δὲ ἰδὼν νείκεσσεν ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν
ὡς αἰεὶ τὸν ὁμοῖον ἄγει θεὸς ὡς τὸν ὁμοῖν
ὃς πολλῇς φλιῇσι παραστὰς θλίψεται ὤμους
τόν κ’ εἴ μοι δοίης σταθμῶν ῥυτῆρα γενέσθαι
σηκοκόρον τ’ ἔμεναι θαλλόν τ’ ἐρίφοισι φορῆναι
ἀλλ’ ἐπεὶ οὖν δὴ ἔργα κάκ’ ἔμμαθεν οὐκ ἐθελήσει
βούλεται αἰτίζων βόσκειν ἣν γαστέρ’ ἄναλτον
αἴ κ’ ἔλθῃ πρὸς δώματ’ Ὀδυσσῆος θείοιο
πολλά οἱ ἀμφὶ κάρη σφέλα ἀνδρῶν ἐκ παλαμάων
ἀλλ’ ἔμεν’ ἀσφαλέως ὁ δὲ μερμήριξεν Ὀδυσσεὺς
ἀλλ’ ἐπετόλμησε φρεσὶ δ’ ἔσχετο τὸν δὲ συβώτης
νείκεσ’ ἐσάντα ἰδών μέγα δ’ εὔξατο χεῖρας ἀνασχών
νύμφαι κρηναῖαι κοῦραι Διός εἴ ποτ’ Ὀδυσσεὺς
ὔμμ’ ἐπὶ μηρί’ ἔκηε καλύψας πίονι δημῷ
ἀρνῶν ἠδ’ ἐρίφων τόδε μοι κρηήνατ’ ἐέλδωρ
τῷ κέ τοι ἀγλαΐας γε διασκεδάσειεν ἁπάσας
ἄστυ κάτ’ αὐτὰρ μῆλα κακοὶ φθείρουσι νομῆες
τὸν δ’ αὖτε προσέειπε Μελάνθιος αἰπόλος αἰγῶν
τόν ποτ’ ἐγὼν ἐπὶ νηὸς ἐϋσσέλμοιο μελαίνης
ἄξω τῆλ’ Ἰθάκης ἵνα μοι βίοτον πολὺν ἄλφοι
ὣς εἰπὼν τοὺς μὲν λίπεν αὐτοῦ ἦκα κιόντας
αὐτὰρ ὁ βῆ μάλα δ’ ὦκα δόμους ἵκανεν ἄνακτος
αὐτίκα δ’ εἴσω ἴεν μετὰ δὲ μνηστῆρσι καθῖζεν
ἔδμεναι ἀγχίμολον δ’ Ὀδυσεὺς καὶ δῖος ὑφορβὸς
στήτην ἐρχομένω περὶ δέ σφεας ἤλυθ’ ἰωὴ
φόρμιγγος γλαφυρῆς ἀνὰ γάρ σφισι βάλλετ’ ἀείδειν
Εὔμαι’ ἦ μάλα δὴ τάδε δώματα κάλ’ Ὀδυσῆος
ῥεῖα δ’ ἀρίγνωτ’ ἐστὶ καὶ ἐν πολλοῖσιν ἰδέσθαι
ἐξ ἑτέρων ἕτερ’ ἐστίν ἐπήσκηται δέ οἱ αὐλὴ
τοίχῳ καὶ θριγκοῖσι θύραι δ’ εὐερκέες εἰσὶ
γιγνώσκω δ’ ὅτι πολλοὶ ἐν αὐτῷ δαῖτα τίθενται
ῥεῖ’ ἔγνως ἐπεὶ οὐδὲ τά τ’ ἄλλα πέρ ἐσσ’ ἀνοήμων
ἀλλ’ ἄγε δὴ φραζώμεθ’ ὅπως ἔσται τάδε ἔργα
δύσεο δὲ μνηστῆρας ἐγὼ δ’ ὑπολείψομαι αὐτοῦ
εἰ δ’ ἐθέλεις ἐπίμεινον ἐγὼ δ’ εἶμι προπάροιθε
μηδὲ σὺ δηθύνειν μή τίς σ’ ἔκτοσθε νοήσας
ἀλλ’ ἔρχευ προπάροιθεν ἐγὼ δ’ ὑπολείψομαι αὐτοῦ
οὐ γάρ τι πληγέων ἀδαήμων οὐδὲ βολάων
γαστέρα δ’ οὔ πως ἔστιν ἀποκρύψαι μεμαυῖαν
οὐλομένην ἣ πολλὰ κάκ’ ἀνθρώποισι δίδωσι
πόντον ἐπ’ ἀτρύγετον κακὰ δυσμενέεσσι φέρουσαι
Ἄργος Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος ὅν ῥά ποτ’ αὐτὸς
θρέψε μέν οὐδ’ ἀπόνητο πάρος δ’ εἰς Ἴλιον ἱρὴν
αἶγας ἐπ’ ἀγροτέρας ἠδὲ πρόκας ἠδὲ λαγωούς
δὴ τότε κεῖτ’ ἀπόθεστος ἀποιχομένοιο ἄνακτος
ἡμιόνων τε βοῶν τε ἅλις κέχυτ’ ὄφρ’ ἂν ἄγοιεν
ἔνθα κύων κεῖτ’ Ἄργος ἐνίπλειος κυνοραιστέων
δὴ τότε γ’ ὡς ἐνόησεν Ὀδυσσέα ἐγγὺς ἐόντα
οὐρῇ μέν ῥ’ ὅ γ’ ἔσηνε καὶ οὔατα κάββαλεν ἄμφω
ἆσσον δ’ οὐκέτ’ ἔπειτα δυνήσατο οἷο ἄνακτος
ῥεῖα λαθὼν Εὔμαιον ἄφαρ δ’ ἐρεείνετο μύθῳ
Εὔμαι’ ἦ μάλα θαῦμα κύων ὅδε κεῖτ’ ἐνὶ κόπρῳ
καλὸς μὲν δέμας ἐστίν ἀτὰρ τόδε γ’ οὐ σάφα οἶδα
γίγνοντ’ ἀγλαΐης δ’ ἕνεκεν κομέουσιν ἄνακτες
εἰ τοιόσδ’ εἴη ἠμὲν δέμας ἠδὲ καὶ ἔργα
αἶψά κε θηήσαιο ἰδὼν ταχυτῆτα καὶ ἀλκήν
νῦν δ’ ἔχεται κακότητι ἄναξ δέ οἱ ἄλλοθι πάτρης
δμῶες δ’ εὖτ’ ἂν μηκέτ’ ἐπικρατέωσιν ἄνακτες
οὐκέτ’ ἔπειτ’ ἐθέλουσιν ἐναίσιμα ἐργάζεσθαι
ἥμισυ γάρ τ’ ἀρετῆς ἀποαίνυται εὐρύοπα Ζεὺς
ἀνέρος εὖτ’ ἄν μιν κατὰ δούλιον ἦμαρ ἕλῃσιν
βῆ δ’ ἰθὺς μεγάροιο μετὰ μνηστῆρας ἀγαυούς
Ἄργον δ’ αὖ κατὰ μοῖρ’ ἔλαβεν μέλανος θανάτοιο
αὐτίκ’ ἰδόντ’ Ὀδυσῆα ἐεικοστῷ ἐνιαυτῷ
ἐρχόμενον κατὰ δῶμα συβώτην ὦκα δ’ ἔπειτα
νεῦσ’ ἐπὶ οἷ καλέσας ὁ δὲ παπτήνας ἕλε δίφρον
κείμενον ἔνθα τε δαιτρὸς ἐφίζεσκε κρέα πολλὰ
ἀντίον ἔνθα δ’ ἄρ’ αὐτὸς ἐφέζετο τῷ δ’ ἄρα κῆρυξ
μοῖραν ἑλὼν ἐτίθει κανέου τ’ ἐκ σῖτον ἀείρας
ἀγχίμολον δὲ μετ’ αὐτὸν ἐδύσετο δώματ’ Ὀδυσσεύς
ἷζε δ’ ἐπὶ μελίνου οὐδοῦ ἔντοσθε θυράων
Τηλέμαχος δ’ ἐπὶ οἷ καλέσας προσέειπε συβώτην
ἄρτον τ’ οὖλον ἑλὼν περικαλλέος ἐκ κανέοιο
αἰδὼς δ’ οὐκ ἀγαθὴ κεχρημένῳ ἀνδρὶ παρεῖναι
ἀγχοῦ δ’ ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντ’ ἀγόρευε
αἰδῶ δ’ οὐκ ἀγαθήν φησ’ ἔμμεναι ἀνδρὶ προΐκτῃ
καί οἱ πάντα γένοιθ’ ὅσσα φρεσὶν ᾗσι μενοινᾷ
ἤσθιε δ’ ἧος ἀοιδὸς ἐνὶ μεγάροισιν ἄειδεν
εὖθ’ ὁ δεδειπνήκειν ὁ δ’ ἐπαύετο θεῖος ἀοιδός
μνηστῆρες δ’ ὁμάδησαν ἀνὰ μέγαρ’ αὐτὰρ Ἀθήνη
ὤτρυν’ ὡς ἂν πύρνα κατὰ μνηστῆρας ἀγείροι
γνοίη θ’ οἵ τινές εἰσιν ἐναίσιμοι οἵ τ’ ἀθέμιστοι
ἀλλ’ οὐδ’ ὥς τιν’ ἔμελλ’ ἀπαλεξήσειν κακότητος
βῆ δ’ ἴμεν αἰτήσων ἐνδέξια φῶτα ἕκαστον
πάντοσε χεῖρ’ ὀρέγων ὡς εἰ πτωχὸς πάλαι εἴη
οἱ δ’ ἐλεαίροντες δίδοσαν καὶ ἐθάμβεον αὐτόν
ἀλλήλους τ’ εἴροντο τίς εἴη καὶ πόθεν ἔλθοι
τοῦδε περὶ ξείνου ἦ γάρ μιν πρόσθεν ὄπωπα
ἦ τοι μέν οἱ δεῦρο συβώτης ἡγεμόνευεν
αὐτὸν δ’ οὐ σάφα οἶδα πόθεν γένος εὔχεται εἶναι
ὣς ἔφατ’ Ἀντίνοος δ’ ἔπεσιν νείκεσσε συβώτην
ὦ ἀρίγνωτε συβῶτα τίη δὲ σὺ τόνδε πόλινδε
ἤγαγες ἦ οὐχ ἅλις ἧμιν ἀλήμονές εἰσι καὶ ἄλλοι
ἐνθάδ’ ἀγειρόμενοι σὺ δὲ καὶ προτὶ τόνδ’ ἐκάλεσσας
Ἀντίνο’ οὐ μὲν καλὰ καὶ ἐσθλὸς ἐὼν ἀγορεύεις
ἄλλον γ’ εἰ μὴ τῶν οἳ δημιοεργοὶ ἔασι
οὗτοι γὰρ κλητοί γε βροτῶν ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν
πτωχὸν δ’ οὐκ ἄν τις καλέοι τρύξοντα ἓ αὐτόν
ἀλλ’ αἰεὶ χαλεπὸς περὶ πάντων εἶς μνηστήρων
δμωσὶν Ὀδυσσῆος πέρι δ’ αὖτ’ ἐμοί αὐτὰρ ἐγώ γε
οὐκ ἀλέγω ἧός μοι ἐχέφρων Πηνελόπεια
σίγα μή μοι τοῦτον ἀμείβεο πολλὰ ἔπεσσιν
Ἀντίνοος δ’ εἴωθε κακῶς ἐρεθιζέμεν αἰεὶ
Ἀντίνο’ ἦ μευ καλὰ πατὴρ ὣς κήδεαι υἷος
δός οἱ ἑλών οὔ τοι φθονέω κέλομαι γὰρ ἐγώ γε
μήτ’ οὖν μητέρ’ ἐμὴν ἅζευ τό γε μήτε τιν’ ἄλλον
δμώων οἳ κατὰ δώματ’ Ὀδυσσῆος θείοιο
ἀλλ’ οὔ τοι τοιοῦτον ἐνὶ στήθεσσι νόημα
τὸν δ’ αὖτ’ Ἀντίνοος ἀπαμειβόμενος προσέειπε
εἴ οἱ τόσσον ἅπαντες ὀρέξειαν μνηστῆρες
ὣς ἄρ’ ἔφη καὶ θρῆνυν ἑλὼν ὑπέφηνε τραπέζης
κείμενον ᾧ ῥ’ ἔπεχεν λιπαροὺς πόδας εἰλαπινάζων
οἱ δ’ ἄλλοι πάντες δίδοσαν πλῆσαν δ’ ἄρα πήρην
αὖτις ἐπ’ οὐδὸν ἰὼν προικὸς γεύσεσθαι Ἀχαιῶν
στῆ δὲ παρ’ Ἀντίνοον καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπε
ἔμμεναι ἀλλ’ ὤριστος ἐπεὶ βασιλῆϊ ἔοικας
τῷ σε χρὴ δόμεναι καὶ λώϊον ἠέ περ ἄλλοι
σίτου ἐγὼ δέ κέ σε κλείω κατ’ ἀπείρονα γαῖαν
τοίῳ ὁποῖος ἔοι καὶ ὅτευ κεχρημένος ἔλθοι
οἷσίν τ’ εὖ ζώουσι καὶ ἀφνειοὶ καλέονται
ὅς μ’ ἅμα ληϊστῆρσι πολυπλάγκτοισιν ἀνῆκεν
Αἴγυπτόνδ’ ἰέναι δολιχὴν ὁδόν ὄφρ’ ἀπολοίμην
αὐτὰρ ἔμ’ ἐς Κύπρον ξείνῳ δόσαν ἀντιάσαντι
ἔνθεν δὴ νῦν δεῦρο τόδ’ ἵκω πήματα πάσχων
τὸν δ’ αὖτ’ Ἀντίνοος ἀπαμείβετο φώνησέν τε
στῆθ’ οὕτως ἐς μέσσον ἐμῆς ἀπάνευθε τραπέζης
μὴ τάχα πικρὴν Αἴγυπτον καὶ Κύπρον ἵκηαι
μαψιδίως ἐπεὶ οὔ τις ἐπίσχεσις οὐδ’ ἐλεητὺς
τὸν δ’ ἀναχωρήσας προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς
ὢ πόποι οὐκ ἄρα σοί γ’ ἐπὶ εἴδεϊ καὶ φρένες ἦσαν
οὐ σύ γ’ ἂν ἐξ οἴκου σῷ ἐπιστάτῃ οὐδ’ ἅλα δοίης
ὣς ἔφατ’ Ἀντίνοος δ’ ἐχολώσατο κηρόθι μᾶλλον
καί μιν ὑπόδρα ἰδὼν ἔπεα πτερόεντα προσηύδα
νῦν δή σ’ οὐκέτι καλὰ διὲκ μεγάροιό γ’ ὀΐω
ὣς ἄρ’ ἔφη καὶ θρῆνυν ἑλὼν βάλε δεξιὸν ὦμον
πρυμνότατον κατὰ νῶτον ὁ δ’ ἐστάθη ἠΰτε πέτρη
ἔμπεδον οὐδ’ ἄρα μιν σφῆλεν βέλος Ἀντινόοιο
ἀλλ’ ἀκέων κίνησε κάρη κακὰ βυσσοδομεύων
ἂψ δ’ ὅ γ’ ἐπ’ οὐδὸν ἰὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετο κὰδ δ’ ἄρα πήρην
οὐ μὰν οὔ τ’ ἄχος ἐστὶ μετὰ φρεσὶν οὔ τε τι πένθος
ὁππότ’ ἀνὴρ περὶ οἷσι μαχειόμενος κτεάτεσσι
αὐτὰρ ἔμ’ Ἀντίνοος βάλε γαστέρος εἵνεκα λυγρῆς
οὐλομένης ἣ πολλὰ κάκ’ ἀνθρώποισι δίδωσιν
ἀλλ’ εἴ που πτωχῶν γε θεοὶ καὶ Ἐρινύες εἰσίν
ἔσθι’ ἕκηλος ξεῖνε καθήμενος ἢ ἄπιθ’ ἄλλῃ
μή σε νέοι διὰ δώματ’ ἐρύσσωσ’ οἷ’ ἀγορεύεις
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἄρα πάντες ὑπερφιάλως νεμέσησαν
Ἀντίνο’ οὐ μὲν κάλ’ ἔβαλες δύστηνον ἀλήτην
οὐλόμεν’ εἰ δή πού τις ἐπουράνιος θεός ἐστιν
ὣς ἄρ’ ἔφαν μνηστῆρες ὁ δ’ οὐκ ἐμπάζετο μύθων
Τηλέμαχος δ’ ἐν μὲν κραδίῃ μέγα πένθος ἄεξε
βλημένου οὐδ’ ἄρα δάκρυ χαμαὶ βάλεν ἐκ βλεφάροιϊν
τοῦ δ’ ὡς οὖν ἤκουσε περίφρων Πηνελόπεια
βλημένου ἐν μεγάρῳ μετ’ ἄρα δμῳῇσιν ἔειπεν
αἴθ’ οὕτως αὐτόν σε βάλοι κλυτότοξος Ἀπόλλων
τὴν δ’ αὖτ’ Εὐρυνόμη ταμίη πρὸς μῦθον ἔειπεν
εἰ γὰρ ἐπ’ ἀρῇσιν τέλος ἡμετέρῃσι γένοιτο
μαῖ’ ἐχθροὶ μὲν πάντες ἐπεὶ κακὰ μηχανόωνται
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἐνέπλησάν τ’ ἔδοσάν τε
οὗτος δὲ θρήνυι πρυμνὸν βάλε δεξιὸν ὦμον
ἡ μὲν ἄρ’ ὣς ἀγόρευε μετὰ δμῳῇσι γυναιξίν
ἡμένη ἐν θαλάμῳ ὁ δ’ ἐδείπνεε δῖος Ὀδυσσεύς
ἡ δ’ ἐπὶ οἷ καλέσασα προσηύδα δῖον ὑφορβόν
ἔρχεο δῖ’ Εὔμαιε κιὼν τὸν ξεῖνον ἄνωχθι
ἐλθέμεν ὄφρα τί μιν προσπτύξομαι ἠδ’ ἐρέωμαι
τὴν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφης Εὔμαιε συβῶτα
οἷ’ ὅ γε μυθεῖται θέλγοιτό κέ τοι φίλον ἦτορ
τρεῖς γὰρ δή μιν νύκτας ἔχον τρία δ’ ἤματ’ ἔρυξα
ἐν κλισίῃ πρῶτον γὰρ ἔμ’ ἵκετο νηὸς ἀποδράς
ἀλλ’ οὔ πω κακότητα διήνυσεν ἣν ἀγορεύων
ὡς δ’ ὅτ’ ἀοιδὸν ἀνὴρ ποτιδέρκεται ὅς τε θεῶν ἒξ
ἀείδει δεδαὼς ἔπε’ ἱμερόεντα βροτοῖσι
τοῦ δ’ ἄμοτον μεμάασιν ἀκουέμεν ὁππότ’ ἀείδῃ
φησὶ δ’ Ὀδυσσῆος ξεῖνος πατρώϊος εἶναι
ἔνθεν δὴ νῦν δεῦρο τόδ’ ἵκετο πήματα πάσχων
προπροκυλινδόμενος στεῦται δ’ Ὀδυσῆος ἀκοῦσαι
ζωοῦ πολλὰ δ’ ἄγει κειμήλια ὅνδε δόμονδε
ἔρχεο δεῦρο κάλεσσον ἵν’ ἀντίον αὐτὸς ἐνίσπῃ
οὗτοι δ’ ἠὲ θύρῃσι καθήμενοι ἑψιαάσθων
ἢ αὐτοῦ κατὰ δώματ’ ἐπεί σφισι θυμὸς ἐΰφρων
αὐτῶν μὲν γὰρ κτήματ’ ἀκήρατα κεῖτ’ ἐνὶ οἴκῳ
σῖτος καὶ μέθυ ἡδύ τὰ μὲν οἰκῆες ἔδουσιν
εἰ δ’ Ὀδυσεὺς ἔλθοι καὶ ἵκοιτ’ ἐς πατρίδα γαῖαν
ὣς φάτο Τηλέμαχος δὲ μέγ’ ἔπταρεν ἀμφὶ δὲ δῶμα
ἔρχεό μοι τὸν ξεῖνον ἐναντίον ὧδε κάλεσσον
τῷ κε καὶ οὐκ ἀτελὴς θάνατος μνηστῆρσι γένοιτο
πᾶσι μάλ’ οὐδέ κέ τις θάνατον καὶ κῆρας ἀλύξει
αἴ κ’ αὐτὸν γνώω νημερτέα πάντ’ ἐνέποντα
εἰ δέ κέ σε γνώῃ νημερτέα πάντ’ ἐνέποντα
γαστέρα βοσκήσεις δώσει δέ τοι ὅς κ’ ἐθέλῃσι
Εὔμαι’ αἶψά κ’ ἐγὼ νημερτέα πάντ’ ἐνέποιμι
οἶδα γὰρ εὖ περὶ κείνου ὁμὴν δ’ ἀνεδέγμεθ’ ὀϊζύν
ἀλλὰ μνηστήρων χαλεπῶν ὑποδείδι’ ὅμιλον
καὶ γὰρ νῦν ὅτε μ’ οὗτος ἀνὴρ κατὰ δῶμα κιόντα
οὔτε τι Τηλέμαχος τό γ’ ἐπήρκεσεν οὔτε τις ἄλλος
τῷ νῦν Πηνελόπειαν ἐνὶ μεγάροισιν ἄνωχθι
καὶ τότε μ’ εἰρέσθω πόσιος πέρι νόστιμον ἦμαρ
λύγρ’ ἔχω οἶσθα καὶ αὐτός ἐπεί σε πρῶθ’ ἱκέτευσα
τὸν δ’ ὑπὲρ οὐδοῦ βάντα προσηύδα Πηνελόπεια
οὐ σύ γ’ ἄγεις Εὔμαιε τί τοῦτ’ ἐνόησεν ἀλήτης
αἰδεῖται κατὰ δῶμα κακὸς δ’ αἰδοῖος ἀλήτης
μυθεῖται κατὰ μοῖραν ἅ πέρ κ’ οἴοιτο καὶ ἄλλος
καὶ δὲ σοὶ ὧδ’ αὐτῇ πολὺ κάλλιον ὦ βασίλεια
οἴην πρὸς ξεῖνον φάσθαι ἔπος ἠδ’ ἐπακοῦσαι
οὐ γάρ πού τινες ὧδε καταθνητῶν ἀνθρώπων
ἡ μὲν ἄρ’ ὣς ἀγόρευεν ὁ δ’ ᾤχετο δῖος ὑφορβὸς
ὦ φίλ’ ἐγὼ μὲν ἄπειμι σύας καὶ κεῖνα φυλάξων
σὸν καὶ ἐμὸν βίοτον σοὶ δ’ ἐνθάδε πάντα μελόντων
ἔσσεται οὕτως ἄττα σὺ δ’ ἔρχεο δειελιήσας
ἠῶθεν δ’ ἰέναι καὶ ἄγειν ἱερήϊα καλά
ὣς φάθ’ ὁ δ’ αὖτις ἄρ’ ἕζετ’ ἐϋξέστου ἐπὶ δίφρου
πλησάμενος δ’ ἄρα θυμὸν ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος
πλεῖον δαιτυμόνων οἱ δ’ ὀρχηστυῖ καὶ ἀοιδῇ
τέρποντ’ ἤδη γὰρ καὶ ἐπήλυθε δείελον ἦμαρ
ἦλθε δ’ ἐπὶ πτωχὸς πανδήμιος ὃς κατὰ ἄστυ
πτωχεύεσκ’ Ἰθάκης μετὰ δ’ ἔπρεπε γαστέρι μάργῃ
Ἀρναῖος δ’ ὄνομ’ ἔσκε τὸ γὰρ θέτο πότνια μήτηρ
οὕνεκ’ ἀπαγγέλλεσκε κιών ὅτε πού τις ἀνώγοι
ὅς ῥ’ ἐλθὼν Ὀδυσῆα διώκετο οἷο δόμοιο
ἑλκέμεναι δὲ κέλονται ἐγὼ δ’ αἰσχύνομαι ἔμπης
ἀλλ’ ἄνα μὴ τάχα νῶϊν ἔρις καὶ χερσὶ γένηται
δαιμόνι’ οὔτε τί σε ῥέζω κακὸν οὔτ’ ἀγορεύω
οὔτε τινὰ φθονέω δόμεναι καὶ πόλλ’ ἀνελόντα
οὐδὸς δ’ ἀμφοτέρους ὅδε χείσεται οὐδέ τί σε χρὴ
αἵματος ἡσυχίη δ’ ἂν ἐμοὶ καὶ μᾶλλον ἔτ’ εἴη
αὔριον οὐ μὲν γάρ τί σ’ ὑποστρέψεσθαι ὀΐω
δεύτερον ἐς μέγαρον Λαερτιάδεω Ὀδυσῆος
κόπτων ἀμφοτέρῃσι χαμαὶ δέ κε πάντας ὀδόντας
μαρναμένους πῶς δ’ ἂν σὺ νεωτέρῳ ἀνδρὶ μάχοιο
τοῖϊν δὲ ξυνέηχ’ ἱερὸν μένος Ἀντινόοιο
ἡδὺ δ’ ἄρ’ ἐκγελάσας μετεφώνει μνηστήρεσσιν
ὦ φίλοι οὐ μέν πώ τι πάρος τοιοῦτον ἐτύχθη
χερσὶ μαχέσσασθαι ἀλλὰ ξυνελάσσομεν ὦκα
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἄρα πάντες ἀνήϊξαν γελόωντες
ἀμφὶ δ’ ἄρα πτωχοὺς κακοείμονας ἠγερέθοντο
γαστέρες αἵδ’ αἰγῶν κέατ’ ἐν πυρί τὰς ἐπὶ δόρπῳ
τάων ἥν κ’ ἐθέλῃσιν ἀναστὰς αὐτὸς ἑλέσθω
αἰεὶ αὖθ’ ἡμῖν μεταδαίσεται οὐδέ τιν’ ἄλλον
ὣς ἔφατ’ Ἀντίνοος τοῖσιν δ’ ἐπιήνδανε μῦθος
ὦ φίλοι οὔ πως ἔστι νεωτέρῳ ἀνδρὶ μάχεσθαι
μή τις ἐπ’ Ἴρῳ ἦρα φέρων ἐμὲ χειρὶ βαρείῃ
πλήξῃ ἀτασθάλλων τούτῳ δέ με ἶφι δαμάσσῃ
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἄρα πάντες ἀπώμνυον ὡς ἐκέλευεν
τοῖς δ’ αὖτις μετέειφ’ ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο
ξεῖν’ εἴ σ’ ὀτρύνει κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρ
τοῦτον ἀλέξασθαι τῶν δ’ ἄλλων μή τιν’ Ἀχαιῶν
δείδιθ’ ἐπεὶ πλεόνεσσι μαχήσεται ὅς κέ σε θείνῃ
ξεινοδόκος μὲν ἐγών ἐπὶ δ’ αἰνεῖτον βασιλῆες
Ἀντίνοός τε καὶ Εὐρύμαχος πεπνυμένω ἄμφω
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἄρα πάντες ἐπῄνεον αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
καλούς τε μεγάλους τε φάνεν δέ οἱ εὐρέες ὦμοι
ἄγχι παρισταμένη μέλε’ ἤλδανε ποιμένι λαῶν
μνηστῆρες δ’ ἄρα πάντες ὑπερφιάλως ἀγάσαντο
ὣς ἄρ’ ἔφαν Ἴρῳ δὲ κακῶς ὠρίνετο θυμός
Ἀντίνοος δ’ ἐνένιπεν ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν
νῦν μὲν μήτ’ εἴης βουγάϊε μήτε γένοιο
αἴ κέν σ’ οὗτος νικήσῃ κρείσσων τε γένηται
πέμψω σ’ ἤπειρόνδε βαλὼν ἐν νηὶ μελαίνῃ
ὅς κ’ ἀπὸ ῥῖνα τάμῃσι καὶ οὔατα νηλέϊ χαλκῷ
μήδεά τ’ ἐξερύσας δώῃ κυσὶν ὠμὰ δάσασθαι
ὣς φάτο τῷ δ’ ἔτι μᾶλλον ὑπὸ τρόμος ἔλλαβε γυῖα
ἐς μέσσον δ’ ἄναγον τὼ δ’ ἄμφω χεῖρας ἀνέσχον
ἢ ἐλάσει’ ὥς μιν ψυχὴ λίποι αὖθι πεσόντα
ἦέ μιν ἦκ’ ἐλάσειε τανύσσειέν τ’ ἐπὶ γαίῃ
ἦκ’ ἐλάσαι ἵνα μή μιν ἐπιφρασσαίατ’ Ἀχαιοί
δὴ τότ’ ἀνασχομένω ὁ μὲν ἤλασε δεξιὸν ὦμον
Ἶρος ὁ δ’ αὐχέν’ ἔλασσεν ὑπ’ οὔατος ὀστέα δ’ εἴσω
ἔθλασεν αὐτίκα δ’ ἦλθε κατὰ στόμα φοίνιον αἷμα
κὰδ δ’ ἔπεσ’ ἐν κονίῃσι μακών σὺν δ’ ἤλασ’ ὀδόντας
ἕλκε διὲκ προθύροιο λαβὼν ποδός ὄφρ’ ἵκετ’ αὐλήν
ἐνταυθοῖ νῦν ἧσο σύας τε κύνας τ’ ἀπερύκων
ἂψ δ’ ὅ γ’ ἐπ’ οὐδὸν ἰὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετο τοὶ δ’ ἴσαν εἴσω
ἡδὺ γελώοντες καὶ δεικανόωντ’ ἐπέεσσι
ὅττι μάλιστ’ ἐθέλεις καί τοι φίλον ἔπλετο θυμῷ
ὣς ἄρ’ ἔφαν χαῖρεν δὲ κλεηδόνι δῖος Ὀδυσσεύς
Ἀντίνοος δ’ ἄρα οἱ μεγάλην παρὰ γαστέρα θῆκεν
χαῖρε πάτερ ὦ ξεῖνε γένοιτό τοι ἔς περ ὀπίσσω
Ἀμφίνομ’ ἦ μάλα μοι δοκέεις πεπνυμένος εἶναι
Νῖσον Δουλιχιῆα ἐΰν τ’ ἔμεν ἀφνειόν τε
τοῦ σ’ ἔκ φασι γενέσθαι ἐπητῇ δ’ ἀνδρὶ ἔοικας
ὄφρ’ ἀρετὴν παρέχωσι θεοὶ καὶ γούνατ’ ὀρώρῃ
ἀλλ’ ὅτε δὴ καὶ λυγρὰ θεοὶ μάκαρες τελέσωσι
οἷον ἐπ’ ἦμαρ ἄγησι πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε
καὶ γὰρ ἐγώ ποτ’ ἔμελλον ἐν ἀνδράσιν ὄλβιος εἶναι
πολλὰ δ’ ἀτάσθαλ’ ἔρεξα βίῃ καὶ κάρτεϊ εἴκων
πατρί τ’ ἐμῷ πίσυνος καὶ ἐμοῖσι κασιγνήτοισι
τῷ μή τίς ποτε πάμπαν ἀνὴρ ἀθεμίστιος εἴη
ἀλλ’ ὅ γε σιγῇ δῶρα θεῶν ἔχοι ὅττι διδοῖεν
οἷ’ ὁρόω μνηστῆρας ἀτάσθαλα μηχανόωντας
οἴκαδ’ ὑπεξαγάγοι μηδ’ ἀντιάσειας ἐκείνῳ
ἂψ δ’ ἐν χερσὶν ἔθηκε δέπας κοσμήτορι λαῶν
αὐτὰρ ὁ βῆ διὰ δῶμα φίλον τετιημένος ἦτορ
νευστάζων κεφαλῇ δὴ γὰρ κακὸν ὄσσετο θυμός
ἀλλ’ οὐδ’ ὣς φύγε κῆρα πέδησε δὲ καὶ τὸν Ἀθήνη
ἂψ δ’ αὖτις κατ’ ἄρ’ ἕζετ’ ἐπὶ θρόνου ἔνθεν ἀνέστη
τῇ δ’ ἄρ’ ἐπὶ φρεσὶ θῆκε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη
ἀχρεῖον δ’ ἐγέλασσεν ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν
οἵ τ’ εὖ μὲν βάζουσι κακῶς δ’ ὄπιθεν φρονέουσι
ἀλλ’ ἴθι καὶ σῷ παιδὶ ἔπος φάο μηδ’ ἐπίκευθε
χρῶτ’ ἀπονιψαμένη καὶ ἐπιχρίσασα παρειάς
μηδ’ οὕτω δακρύοισι πεφυρμένη ἀμφὶ πρόσωπα
ἠρῶ ἀθανάτοισι γενειήσαντα ἰδέσθαι
χρῶτ’ ἀπονίπτεσθαι καὶ ἐπιχρίεσθαι ἀλοιφῇ
ἀγλαΐην γὰρ ἐμοί γε θεοί τοὶ Ὄλυμπον ἔχουσιν
οἴη δ’ οὐκ εἴσειμι μετ’ ἀνέρας αἰδέομαι γάρ
ὣς ἄρ’ ἔφη γρηῢς δὲ διὲκ μεγάροιο βεβήκει
ἔνθ’ αὖτ’ ἄλλ’ ἐνόησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη
αὐτοῦ ἐνὶ κλιντῆρι τέως δ’ ἄρα δῖα θεάων
ἄμβροτα δῶρα δίδου ἵνα μιν θησαίατ’ Ἀχαιοί
χρίεται εὖτ’ ἂν ἴῃ Χαρίτων χορὸν ἱμερόεντα
λευκοτέρην δ’ ἄρα μιν θῆκε πριστοῦ ἐλέφαντος
ἡ μὲν ἄρ’ ὣς ἔρξασ’ ἀπεβήσετο δῖα θεάων
ἦλθον δ’ ἀμφίπολοι λευκώλενοι ἐκ μεγάροιο
καί ῥ’ ἀπομόρξατο χερσὶ παρειὰς φώνησέν τε
ἦ με μάλ’ αἰνοπαθῆ μαλακὸν περὶ κῶμ’ ἐκάλυψεν
αὐτίκα νῦν ἵνα μηκέτ’ ὀδυρομένη κατὰ θυμὸν
ὣς φαμένη κατέβαιν’ ὑπερώϊα σιγαλόεντα
τῶν δ’ αὐτοῦ λύτο γούνατ’ ἔρῳ δ’ ἄρα θυμὸν ἔθελχθεν
ἡ δ’ αὖ Τηλέμαχον προσεφώνεεν ὃν φίλον υἱόν
Τηλέμαχ’ οὐκέτι τοι φρένες ἔμπεδοι οὐδὲ νόημα
παῖς ἔτ’ ἐὼν καὶ μᾶλλον ἐνὶ φρεσὶ κέρδε’ ἐνώμας
νῦν δ’ ὅτε δὴ μέγας ἐσσὶ καὶ ἥβης μέτρον ἱκάνεις
ὃς τὸν ξεῖνον ἔασας ἀεικισθήμεναι οὕτως
ἥμενος ὧδε πάθοι ῥυστακτύος ἐξ ἀλεγεινῆς
σοί κ’ αἶσχος λώβη τε μετ’ ἀνθρώποισι πέλοιτο
μῆτερ ἐμή τὸ μὲν οὔ σε νεμεσσῶμαι κεχολῶσθαι
ἐσθλά τε καὶ τὰ χέρεια πάρος δ’ ἔτι νήπιος ἦα
οἵδε κακὰ φρονέοντες ἐμοὶ δ’ οὐκ εἰσὶν ἀρωγοί
μνηστήρων ἰότητι βίῃ δ’ ὅ γε φέρτερος ἦεν
οἱ δ’ ἔντοσθε δόμοιο λελῦτο δὲ γυῖα ἑκάστου
ὡς νῦν Ἶρος κεῖνος ἐπ’ αὐλείῃσι θύρῃσιν
οὐδ’ ὀρθὸς στῆναι δύναται ποσὶν οὐδὲ νέεσθαι
οἴκαδ’ ὅπη οἱ νόστος ἐπεὶ φίλα γυῖα λέλυνται
Εὐρύμαχος δ’ ἐπέεσσι προσηύδα Πηνελόπειαν
εἰ πάντες σε ἴδοιεν ἀν’ Ἴασον Ἄργος Ἀχαιοί
πλέονές κε μνηστῆρες ἐν ὑμετέροισι δόμοισιν
ἠῶθεν δαινύατ’ ἐπεὶ περίεσσι γυναικῶν
εἶδός τε μέγεθός τε ἰδὲ φρένας ἔνδον ἐΐσας
τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα περίφρων Πηνελόπεια
Εὐρύμαχ’ ἦ τοι ἐμὴν ἀρετὴν εἶδός τε δέμας τε
Ἀργεῖοι μετὰ τοῖσι δ’ ἐμὸς πόσις ᾖεν Ὀδυσσεύς
εἰ κεῖνός γ’ ἐλθὼν τὸν ἐμὸν βίον ἀμφιπολεύοι
μεῖζόν κε κλέος εἴη ἐμὸν καὶ κάλλιον οὕτως
νῦν δ’ ἄχομαι τόσα γάρ μοι ἐπέσσευεν κακὰ δαίμων
ἦ μὲν δὴ ὅτε τ’ ᾖε λιπὼν κάτα πατρίδα γαῖαν
ὦ γύναι οὐ γὰρ ὀΐω ἐϋκνήμιδας Ἀχαιοὺς
ἵππων τ’ ὠκυπόδων ἐπιβήτορας οἵ κε τάχιστα
ἔκριναν μέγα νεῖκος ὁμοιΐου πολέμοιο
τῷ οὐκ οἶδ’ ἤ κέν μ’ ἀνέσει θεός ἦ κεν ἁλώω
αὐτοῦ ἐνὶ Τροίῃ σοὶ δ’ ἐνθάδε πάντα μελόντων
αὐτὰρ ἐπὴν δὴ παῖδα γενειήσαντα ἴδηαι
γήμασθ’ ᾧ κ’ ἐθέλῃσθα τεὸν κατὰ δῶμα λιποῦσα
νὺξ δ’ ἔσται ὅτε δὴ στυγερὸς γάμος ἀντιβολήσει
οἵ τ’ ἀγαθήν τε γυναῖκα καὶ ἀφνειοῖο θύγατρα
αὐτοὶ τοί γ’ ἀπάγουσι βόας καὶ ἴφια μῆλα
ἀλλ’ οὐκ ἀλλότριον βίοτον νήποινον ἔδουσιν
τὴν δ’ αὖτ’ Ἀντίνοος προσέφη Εὐπείθεος υἱός
δῶρα μὲν ὅς κ’ ἐθέλῃσιν Ἀχαιῶν ἐνθάδ’ ἐνεῖκαι
δέξασθ’ οὐ γὰρ καλὸν ἀνήνασθαι δόσιν ἐστίν
ποικίλον ἐν δ’ ἀρ’ ἔσαν περόναι δυοκαίδεκα πᾶσαι
ὅρμον δ’ Εὐρυμάχῳ πολυδαίδαλον αὐτίκ’ ἔνεικε
χρύσεον ἠλέκτροισιν ἐερμένον ἠέλιον ὥς
ἕρματα δ’ Εὐρυδάμαντι δύω θεράποντες ἔνεικαν
ἐκ δ’ ἄρα Πεισάνδροιο Πολυκτορίδαο ἄνακτος
ἄλλο δ’ ἄρ’ ἄλλος δῶρον Ἀχαιῶν καλὸν ἔνεικεν
ἡ μὲν ἔπειτ’ ἀνέβαιν’ ὑπερώϊα δῖα γυναικῶν
τῇ δ’ ἄρ’ ἅμ’ ἀμφίπολοι ἔφερον περικαλλέα δῶρα
καὶ δαΐδας μετέμισγον ἀμοιβηδὶς δ’ ἀνέφαινον
αὐτὸς διογενῆς μετέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς
ἔρχεσθε πρὸς δώμαθ’ ἵν’ αἰδοίη βασίλεια
τῇ δὲ παρ’ ἠλάκατα στροφαλίζετε τέρπετε δ’ αὐτὴν
ἤν περ γάρ κ’ ἐθέλωσιν ἐΰθρονον Ἠῶ μίμνειν
οὔ τί με νικήσουσι πολυτλήμων δὲ μάλ’ εἰμί
ὣς ἔφαθ’ αἱ δ’ ἐγέλασσαν ἐς ἀλλήλας δὲ ἴδοντο
τὸν δ’ αἰσχρῶς ἐνένιπε Μελανθὼ καλλιπάρῃος
παῖδα δὲ ὣς ἀτίταλλε δίδου δ’ ἄρ’ ἀθύρματα θυμῷ
ἀλλ’ οὐδ’ ὣς ἔχε πένθος ἐνὶ φρεσὶ Πηνελοπείης
ἀλλ’ ἥ γ’ Εὐρυμάχῳ μισγέσκετο καὶ φιλέεσκεν
ἥ ῥ’ Ὀδυσῆ’ ἐνένιπεν ὀνειδείοις ἐπέεσσιν
οὐδ’ ἐθέλεις εὕδειν χαλκήϊον ἐς δόμον ἐλθών
ἠέ που ἐς λέσχην ἀλλ’ ἐνθάδε πόλλ’ ἀγορεύεις
θαρσαλέως πολλοῖσι μετ’ ἀνδράσιν οὐδέ τι θυμῷ
ὅς τίς σ’ ἀμφὶ κάρη κεκοπὼς χερσὶ στιβαρῇσι
τὴν δ’ ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς
ἦ τάχα Τηλεμάχῳ ἐρέω κύον οἷ’ ἀγορεύεις
κεῖσ’ ἐλθών ἵνα σ’ αὖθι διὰ μελεϊστὶ τάμῃσιν
βὰν δ’ ἴμεναι διὰ δῶμα λύθεν δ’ ὑπὸ γυῖα ἑκάστης
ἑστήκειν ἐς πάντας ὁρώμενος ἄλλα δέ οἱ κῆρ
ὥρμαινε φρεσὶν ᾗσιν ἅ ῥ’ οὐκ ἀτέλεστα γένοντο
μνηστῆρας δ’ οὐ πάμπαν ἀγήνορας εἴα Ἀθήνη
λώβης ἴσχεσθαι θυμαλγέος ὄφρ’ ἔτι μᾶλλον
δύη ἄχος κραδίην Λαερτιάδεω Ὀδυσῆος
κερτομέων Ὀδυσῆα γέλω δ’ ἑτάροισιν ἔτευχε
οὐκ ἀθεεὶ ὅδ’ ἀνὴρ Ὀδυσήϊον ἐς δόμον ἵκει
κὰκ κεφαλῆς ἐπεὶ οὔ οἱ ἔνι τρίχες οὐδ’ ἠβαιαί
ἦ ῥ’ ἅμα τε προσέειπεν Ὀδυσσῆα πτολίπορθον
ξεῖν’ ἦ ἄρ κ’ ἐθέλοις θητευέμεν εἴ σ’ ἀνελοίμην
ἀγροῦ ἐπ’ ἐσχατιῆς μισθὸς δέ τοι ἄρκιος ἔσται
ἔνθα κ’ ἐγὼ σῖτον μὲν ἐπηετανὸν παρέχοιμι
εἵματα δ’ ἀμφιέσαιμι ποσίν θ’ ὑποδήματα δοίην
ἀλλ’ ἐπεὶ οὖν δὴ ἔργα κάκ’ ἔμμαθες οὐκ ἐθελήσεις
βούλεαι ὄφρ’ ἄν ἔχῃς βόσκειν σὴν γαστέρ’ ἄναλτον
Εὐρύμαχ’ εἰ γὰρ νῶϊν ἔρις ἔργοιο γένοιτο
ὥρῃ ἐν εἰαρινῇ ὅτε τ’ ἤματα μακρὰ πέλονται
εἰ δ’ αὖ καὶ βόες εἶεν ἐλαυνέμεν οἵ περ ἄριστοι
τετράγυον δ’ εἴη εἴκοι δ’ ὑπὸ βῶλος ἀρότρῳ
τῷ κέ μ’ ἴδοις εἰ ὦλκα διηνεκέα προταμοίμην
εἰ δ’ αὖ καὶ πόλεμόν ποθεν ὁρμήσειε Κρονίων
τῷ κέ μ’ ἴδοις πρώτοισιν ἐνὶ προμάχοισι μιγέντα
οὐδ’ ἄν μοι τὴν γαστέρ’ ὀνειδίζων ἀγορεύοις
ἀλλὰ μάλ’ ὑβρίξεις καί τοι νόος ἐστὶν ἀπηνής
αἶψά κέ τοι τὰ θύρετρα καὶ εὐρέα περ μάλ’ ἐόντα
ὣς ἔφατ’ Εὐρύμαχος δ’ ἐχολώσατο κηρόθι μᾶλλον
ἆ δείλ’ ἦ τάχα τοι τελέω κακόν οἷ’ ἀγορεύεις
Εὐρύμαχον δείσας ὁ δ’ ἄρ’ οἰνοχόον βάλε χεῖρα
αὐτὰρ ὅ γ’ οἰμώξας πέσεν ὕπτιος ἐν κονίῃσι
αἴθ’ ὤφελλ’ ὁ ξεῖνος ἀλώμενος ἄλλοθ’ ὀλέσθαι
πρὶν ἐλθεῖν τῷ οὔ τι τόσον κέλαδον μετέθηκε
βρωτὺν οὐδὲ ποτῆτα θεῶν νύ τις ὔμμ’ ὀροθύνει
ἀλλ’ εὖ δαισάμενοι κατακείετε οἴκαδ’ ἰόντες
ὁππότε θυμὸς ἄνωγε διώκω δ’ οὔ τιν’ ἐγώ γε
ὦ φίλοι οὐκ ἂν δή τις ἐπὶ ῥηθέντι δικαίῳ
μήτε τι τὸν ξεῖνον στυφελίζετε μήτε τιν’ ἄλλον
ἀλλ’ ἄγετ’ οἰνοχόος μὲν ἐπαρξάσθω δεπάεσσιν
ὄφρα σπείσαντες κατακείομεν οἴκαδ’ ἰόντες
κῆρυξ Δουλιχιεύς θεράπων δ’ ἦν Ἀμφινόμοιο
νώμησεν δ’ ἄρα πᾶσιν ἐπισταδόν οἱ δὲ θεοῖσι
σπείσαντες μακάρεσσι πίον μελιηδέα οἶνον
βάν ῥ’ ἴμεναι κείοντες ἑὰ πρὸς δώμαθ’ ἕκαστος
Τηλέμαχε χρὴ τεύχε’ ἀρήϊα κατθέμεν εἴσω
πρὸς δ’ ἔτι καὶ τόδε μεῖζον ἐνὶ φρεσὶν ἔβαλε δαίμων
μαῖ’ ἄγε δή μοι ἔρυξον ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκας
πατρὸς ἀποιχομένοιο ἐγὼ δ’ ἔτι νήπιος ἦα
νῦν δ’ ἐθέλω καταθέσθαι ἵν’ οὐ πυρὸς ἵξετ’ ἀϋτμή
τὸν δ’ αὖτε προσέειπε φίλη τροφὸς Εὐρύκλεια
ἀλλ’ ἄγε τίς τοι ἔπειτα μετοιχομένη φάος οἴσει
δμῳὰς δ’ οὐκ εἴας προβλωσκέμεν αἵ κεν ἔφαινον
ξεῖνος ὅδ’ οὐ γὰρ ἀεργὸν ἀνέξομαι ὅς κεν ἐμῆς γε
τὼ δ’ ἄρ’ ἀναΐξαντ’ Ὀδυσεὺς καὶ φαίδιμος υἱὸς
ἔγχεά τ’ ὀξυόεντα πάροιθε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη
χρύσεον λύχνον ἔχουσα φάος περικαλλὲς ἐποίει
δὴ τότε Τηλέμαχος προσεφώνεεν ὃν πατέρ’ αἶψα
ὦ πάτερ ἦ μέγα θαῦμα τόδ’ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι
εἰλάτιναί τε δοκοί καὶ κίονες ὑψόσ’ ἔχοντες
φαίνοντ’ ὀφθαλμοῖς ὡς εἰ πυρὸς αἰθομένοιο
σίγα καὶ κατὰ σὸν νόον ἴσχανε μηδ’ ἐρέεινε
ἀλλὰ σὺ μὲν κατάλεξαι ἐγὼ δ’ ὑπολείψομαι αὐτοῦ
ὄφρα κ’ ἔτι δμῳὰς καὶ μητέρα σὴν ἐρεθίζω
ἡ δέ μ’ ὀδυρομένη εἰρήσεται ἀμφὶς ἕκαστα
ἔνθ’ ἄρα καὶ τότ’ ἔλεκτο καὶ Ἠῶ δῖαν ἔμιμνεν
τῇ παρὰ μὲν κλισίην πυρὶ κάτθεσαν ἔνθ’ ἄρ’ ἐφῖζε
ποίησ’ Ἰκμάλιος καὶ ὑπὸ θρῆνυν ποσὶν ἧκε
προσφυέ’ ἐξ αὐτῆς ὅθ’ ἐπὶ μέγα βάλλετο κῶας
ἔνθα καθέζετ’ ἔπειτα περίφρων Πηνελόπεια
αἱ δ’ ἀπὸ μὲν σῖτον πολὺν ᾕρεον ἠδὲ τραπέζας
καὶ δέπα ἔνθεν ἄρ’ ἄνδρες ὑπερμενέοντες ἔπινον
πῦρ δ’ ἀπὸ λαμπτήρων χαμάδις βάλον ἄλλα δ’ ἐπ’ αὐτῶν
ἡ δ’ Ὀδυσῆ’ ἐνένιπε Μελανθὼ δεύτερον αὖτις
ξεῖν’ ἔτι καὶ νῦν ἐνθάδ’ ἀνιήσεις διὰ νύκτα
ἀλλ’ ἔξελθε θύραζε τάλαν καὶ δαιτὸς ὄνησο
δαιμονίη τί μοι ὧδ’ ἐπέχεις κεκοτηότι θυμῷ
πτωχεύω δ’ ἀνὰ δῆμον ἀναγκαίη γὰρ ἐπείγει
τῷ νῦν μήποτε καὶ σύ γύναι ἀπὸ πᾶσαν ὀλέσσῃς
εἰ δ’ ὁ μὲν ὣς ἀπόλωλε καὶ οὐκέτι νόστιμός ἐστιν
ἀλλ’ ἤδη παῖς τοῖος Ἀπόλλωνός γε ἕκητι
Τηλέμαχος τὸν δ’ οὔ τις ἐνὶ μεγάροισι γυναικῶν
λήθει ἀτασθάλλουσ’ ἐπεὶ οὐκέτι τηλίκος ἐστίν
ὣς φάτο τοῦ δ’ ἤκουσε περίφρων Πηνελόπεια
ἀμφίπολον δ’ ἐνένιπεν ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζε
πάντως θαρσαλέη κύον ἀδεές οὔ τί με λήθεις
πάντα γὰρ εὖ ᾔδησθ’ ἐπεὶ ἐξ ἐμεῦ ἔκλυες αὐτῆς
Εὐρυνόμη φέρε δὴ δίφρον καὶ κῶας ἐπ’ αὐτοῦ
ὄφρα καθεζόμενος εἴπῃ ἔπος ἠδ’ ἐπακούσῃ
ὣς ἔφαθ’ ἡ δὲ μάλ’ ὀτραλέως κατέθηκε φέρουσα
δίφρον ἐΰξεστον καὶ ἐπ’ αὐτῷ κῶας ἔβαλλεν
ἔνθα καθέζετ’ ἔπειτα πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς
ὦ γύναι οὐκ ἄν τίς σε βροτῶν ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν
τίκτῃ δ’ ἔμπεδα μῆλα θάλασσα δὲ παρέχῃ ἰχθῦς
ἐξ εὐηγεσίης ἀρετῶσι δὲ λαοὶ ὑπ’ αὐτοῦ
τῷ ἐμὲ νῦν τὰ μὲν ἄλλα μετάλλα σῷ ἐνὶ οἴκῳ
μηδ’ ἐμὸν ἐξερέεινε γένος καὶ πατρίδα γαῖαν
μνησαμένῳ μάλα δ’ εἰμὶ πολύστονος οὐδέ τί με χρὴ
μή τίς μοι δμῳῶν νεμεσήσεται ἠὲ σύ γ’ αὐτή
φῇ δὲ δακρυπλώειν βεβαρηότα με φρένας οἴνῳ
ξεῖν’ ἦ τοι μὲν ἐμὴν ἀρετὴν εἶδός τε δέμας τε
μεῖζον κε κλέος εἴη ἐμὸν καὶ κάλλιον οὕτως
οἵ τ’ αὐτὴν Ἰθάκην εὐδείελον ἀμφινέμονται
οἵ μ’ ἀεκαζομένην μνῶνται τρύχουσι δὲ οἶκον
τῷ οὔτε ξείνων ἐμπάξομαι οὔθ’ ἱκετάων
ἀλλ’ Ὀδυσῆ ποθέουσα φίλον κατατήκομαι ἦτορ
στησαμένῃ μέγαν ἱστόν ἐνὶ μεγάροισιν ὑφαίνειν
λεπτὸν καὶ περίμετρον ἄφαρ δ’ αὐτοῖς μετέειπον
νύκτας δ’ ἀλλύεσκον ἐπεὶ δαΐδας παραθείμην
μηνῶν φθινόντων περὶ δ’ ἤματα πόλλ’ ἐτελέσθη
ὣς τὸ μὲν ἐξετέλεσσα καὶ οὐκ ἐθέλουσ’ ὑπ’ ἀνάγκης
νῦν δ’ οὔτ’ ἐκφυγέειν δύναμαι γάμον οὔτε τιν’ ἄλλην
μῆτιν ἔθ’ εὑρίσκω μάλα δ’ ὀτρύνουσι τοκῆες
γήμασθ’ ἀσχαλάᾳ δὲ πάϊς βίοτον κατεδόντων
γιγνώσκων ἤδη γὰρ ἀνὴρ οἶός τε μάλιστα
οἴκου κήδεσθαι τῷ τε Ζεὺς κῦδος ὀπάζει
οὐ γὰρ ἀπὸ δρυός ἐσσι παλαιφάτου οὐδ’ ἀπὸ πέτρης
οὐκέτ’ ἀπολλήξεις τὸν ἐμὸν γόνον ἐξερέουσα
ἀλλ’ ἔκ τοι ἐρέω ἦ μέν μ’ ἀχέεσσί γε δώσεις
πολλὰ βροτῶν ἐπὶ ἄστε’ ἀλώμενος ἄλγεα πάσχων
ἀλλὰ καὶ ὣς ἐρέω ὅ μ’ ἀνείρεαι ἠδὲ μεταλλᾷς
Κρήτη τις γαῖ’ ἔστι μέσῳ ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ
καλὴ καὶ πίειρα περίρρυτος ἐν δ’ ἄνθρωποι
ἄλλη δ’ ἄλλων γλῶσσα μεμιγμένη ἐν μὲν Ἀχαιοί
ἐν δ’ Ἐτεόκρητες μεγαλήτορες ἐν δὲ Κύδωνες
τῇσι δ’ ἐνὶ Κνωσός μεγάλη πόλις ἔνθα τε Μίνως
ἐννέωρος βασίλευε Διὸς μεγάλου ὀαριστής
Δευκαλίων δ’ ἐμὲ τίκτε καὶ Ἰδομενῆα ἄνακτα
ἀλλ’ ὁ μὲν ἐν νήεσσι κορωνίσιν Ἴλιον ἴσω
ᾤχεθ’ ἅμ’ Ἀτρείδῃσιν ἐμοὶ δ’ ὄνομα κλυτὸν Αἴθων
ὁπλότερος γενεῇ ὁ δ’ ἄρα πρότερος καὶ ἀρείων
ἔνθ’ Ὀδυσῆα ἐγὼν ἰδόμην καὶ ξείνια δῶκα
στῆσε δ’ ἐν Ἀμνισῷ ὅθι τε σπέος Εἰλειθυίης
ἐν λιμέσιν χαλεποῖσι μόγις δ’ ὑπάλυξεν ἀέλλας
αὐτίκα δ’ Ἰδομενῆα μετάλλα ἄστυδ’ ἀνελθών
ξεῖνον γάρ οἱ ἔφασκε φίλον τ’ ἔμεν αἰδοῖόν τε
τῷ δ’ ἤδη δεκάτη ἢ ἑνδεκάτη πέλεν ἠὼς
τὸν μὲν ἐγὼ πρὸς δώματ’ ἄγων ἐῢ ἐξείνισσα
καί οἱ τοῖς ἄλλοις ἑτάροις οἳ ἅμ’ αὐτῷ ἕποντο
εἴλει γὰρ Βορέης ἄνεμος μέγας οὐδ’ ἐπὶ γαίῃ
εἴα ἵστασθαι χαλεπὸς δέ τις ὤρορε δαίμων
τῇ τρισκαιδεκάτῃ δ’ ἄνεμος πέσε τοὶ δ’ ἀνάγοντο
τῆς δ’ ἄρ’ ἀκουούσης ῥέε δάκρυα τήκετο δὲ χρώς
ὡς δὲ χιὼν κατατήκετ’ ἐν ἀκροπόλοισιν ὄρεσσιν
ἥν τ’ Εὖρος κατέτηξεν ἐπὴν Ζέφυρος καταχεύῃ
τηκομένης δ’ ἄρα τῆς ποταμοὶ πλήθουσι ῥέοντες
ὀφθαλμοὶ δ’ ὡς εἰ κέρα ἕστασαν ἠὲ σίδηρος