pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
μῆνιν ἄειδε θεὰ Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος
οὐλομένην ἣ μυρί’ Ἀχαιοῖς ἄλγε’ ἔθηκε
πολλὰς δ’ ἰφθίμους ψυχὰς Ἄϊδι προΐαψεν
οἰωνοῖσί τε πᾶσι Διὸς δ’ ἐτελείετο βουλή
τίς τ’ ἄρ σφωε θεῶν ἔριδι ξυνέηκε μάχεσθαι
λυσόμενός τε θύγατρα φέρων τ’ ἀπερείσι’ ἄποινα
στέμματ’ ἔχων ἐν χερσὶν ἑκηβόλου Ἀπόλλωνος
χρυσέῳ ἀνὰ σκήπτρῳ καὶ λίσσετο πάντας Ἀχαιούς
ὑμῖν μὲν θεοὶ δοῖεν Ὀλύμπια δώματ’ ἔχοντες
ἐκπέρσαι Πριάμοιο πόλιν εὖ δ’ οἴκαδ’ ἱκέσθαι
παῖδα δ’ ἐμοὶ λύσαιτε φίλην τὰ δ’ ἄποινα δέχεσθαι
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἐπευφήμησαν Ἀχαιοὶ
αἰδεῖσθαί θ’ ἱερῆα καὶ ἀγλαὰ δέχθαι ἄποινα
ἀλλ’ οὐκ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ἥνδανε θυμῷ
ἀλλὰ κακῶς ἀφίει κρατερὸν δ’ ἐπὶ μῦθον ἔτελλε
ἢ νῦν δηθύνοντ’ ἢ ὕστερον αὖτις ἰόντα
τὴν δ’ ἐγὼ οὐ λύσω πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν
ἀλλ’ ἴθι μή μ’ ἐρέθιζε σαώτερος ὥς κε νέηαι
ὣς ἔφατ’ ἔδεισεν δ’ ὃ γέρων καὶ ἐπείθετο μύθῳ
βῆ δ’ ἀκέων παρὰ θῖνα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης
πολλὰ δ’ ἔπειτ’ ἀπάνευθε κιὼν ἠρᾶθ’ ὃ γεραιὸς
κλῦθί μευ ἀργυρότοξ’ ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας
Κίλλάν τε ζαθέην Τενέδοιό τε ἶφι ἀνάσσεις
Σμινθεῦ εἴ ποτέ τοι χαρίεντ’ ἐπὶ νηὸν ἔρεψα
ἢ εἰ δή ποτέ τοι κατὰ πίονα μηρί’ ἔκηα
ταύρων ἠδ’ αἰγῶν τὸ δέ μοι κρήηνον ἐέλδωρ
ὣς ἔφατ’ εὐχόμενος τοῦ δ’ ἔκλυε Φοῖβος Ἀπόλλων
βῆ δὲ κατ’ Οὐλύμποιο καρήνων χωόμενος κῆρ
τόξ’ ὤμοισιν ἔχων ἀμφηρεφέα τε φαρέτρην
ἔκλαγξαν δ’ ἄρ’ ὀϊστοὶ ἐπ’ ὤμων χωομένοιο
αὐτοῦ κινηθέντος ὃ δ’ ἤϊε νυκτὶ ἐοικώς
ἕζετ’ ἔπειτ’ ἀπάνευθε νεῶν μετὰ δ’ ἰὸν ἕηκε
δεινὴ δὲ κλαγγὴ γένετ’ ἀργυρέοιο βιοῖο
αὐτὰρ ἔπειτ’ αὐτοῖσι βέλος ἐχεπευκὲς ἐφιεὶς
βάλλ’ αἰεὶ δὲ πυραὶ νεκύων καίοντο θαμειαί
τῇ δεκάτῃ δ’ ἀγορὴν δὲ καλέσσατο λαὸν Ἀχιλλεύς
οἳ δ’ ἐπεὶ οὖν ἤγερθεν ὁμηγερέες τε γένοντο
τοῖσι δ’ ἀνιστάμενος μετέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς
ἀλλ’ ἄγε δή τινα μάντιν ἐρείομεν ἢ ἱερῆα
ἢ καὶ ὀνειροπόλον καὶ γάρ τ’ ὄναρ ἐκ Διός ἐστιν
ὅς κ’ εἴποι ὅ τι τόσσον ἐχώσατο Φοῖβος Ἀπόλλων
εἴτ’ ἄρ’ ὅ γ’ εὐχωλῆς ἐπιμέμφεται ἠδ’ ἑκατόμβης
ἤτοι ὅ γ’ ὣς εἰπὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετο τοῖσι δ’ ἀνέστη
Κάλχας Θεστορίδης οἰωνοπόλων ὄχ’ ἄριστος
ὃς ᾔδη τά τ’ ἐόντα τά τ’ ἐσσόμενα πρό τ’ ἐόντα
καὶ νήεσσ’ ἡγήσατ’ Ἀχαιῶν Ἴλιον εἴσω
τὸν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς
συμπάντων Δαναῶν οὐδ’ ἢν Ἀγαμέμνονα εἴπῃς
οὔτ’ ἄρ ὅ γ’ εὐχωλῆς ἐπιμέμφεται οὐδ’ ἑκατόμβης
ἀλλ’ ἕνεκ’ ἀρητῆρος ὃν ἠτίμησ’ Ἀγαμέμνων
οὐδ’ ἀπέλυσε θύγατρα καὶ οὐκ ἀπεδέξατ’ ἄποινα
τοὔνεκ’ ἄρ’ ἄλγε’ ἔδωκεν ἑκηβόλος ἠδ’ ἔτι δώσει
οὐδ’ ὅ γε πρὶν Δαναοῖσιν ἀεικέα λοιγὸν ἀπώσει
πρίν γ’ ἀπὸ πατρὶ φίλῳ δόμεναι ἑλικώπιδα κούρην
ἀπριάτην ἀνάποινον ἄγειν θ’ ἱερὴν ἑκατόμβην
πίμπλαντ’ ὄσσε δέ οἱ πυρὶ λαμπετόωντι ἐΐκτην
Κάλχαντα πρώτιστα κάκ’ ὀσσόμενος προσέειπε
αἰεί τοι τὰ κάκ’ ἐστὶ φίλα φρεσὶ μαντεύεσθαι
ἐσθλὸν δ’ οὔτέ τί πω εἶπας ἔπος οὔ τ’ ἐτέλεσσας
ὡς δὴ τοῦδ’ ἕνεκά σφιν ἑκηβόλος ἄλγεα τεύχει
οὕνεκ’ ἐγὼ κούρης Χρυσηΐδος ἀγλά’ ἄποινα
οὐ δέμας οὐδὲ φυήν οὔτ’ ἂρ φρένας οὔτέ τι ἔργα
ἀλλὰ καὶ ὧς ἐθέλω δόμεναι πάλιν εἰ τό γ’ ἄμεινον
βούλομ’ ἐγὼ λαὸν σῶν ἔμμεναι ἢ ἀπολέσθαι
αὐτὰρ ἐμοὶ γέρας αὐτίχ’ ἑτοιμάσατ’ ὄφρα μὴ οἶος
τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς
λαοὺς δ’ οὐκ ἐπέοικε παλίλλογα ταῦτ’ ἐπαγείρειν
τριπλῇ τετραπλῇ τ’ ἀποτείσομεν αἴ κέ ποθι Ζεὺς
τὸν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων
μὴ δ’ οὕτως ἀγαθός περ ἐὼν θεοείκελ’ Ἀχιλλεῦ
ἦ ἐθέλεις ὄφρ’ αὐτὸς ἔχῃς γέρας αὐτὰρ ἔμ’ αὔτως
ἧσθαι δευόμενον κέλεαι δέ με τήνδ’ ἀποδοῦναι
ἀλλ’ εἰ μὲν δώσουσι γέρας μεγάθυμοι Ἀχαιοὶ
ἀλλ’ ἤτοι μὲν ταῦτα μεταφρασόμεσθα καὶ αὖτις
νῦν δ’ ἄγε νῆα μέλαιναν ἐρύσσομεν εἰς ἅλα δῖαν
ἐν δ’ ἐρέτας ἐπιτηδὲς ἀγείρομεν ἐς δ’ ἑκατόμβην
θείομεν ἂν δ’ αὐτὴν Χρυσηΐδα καλλιπάρῃον
ἠὲ σὺ Πηλεΐδη πάντων ἐκπαγλότατ’ ἀνδρῶν
ὄφρ’ ἥμιν ἑκάεργον ἱλάσσεαι ἱερὰ ῥέξας
τὸν δ’ ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς
οὐ γὰρ ἐγὼ Τρώων ἕνεκ’ ἤλυθον αἰχμητάων
οὐ γὰρ πώποτ’ ἐμὰς βοῦς ἤλασαν οὐδὲ μὲν ἵππους
οὐδέ ποτ’ ἐν Φθίῃ ἐριβώλακι βωτιανείρῃ
καρπὸν ἐδηλήσαντ’ ἐπεὶ ἦ μάλα πολλὰ μεταξὺ
ἀλλὰ σοὶ ὦ μέγ’ ἀναιδὲς ἅμ’ ἑσπόμεθ’ ὄφρα σὺ χαίρῃς
πρὸς Τρώων τῶν οὔ τι μετατρέπῃ οὐδ’ ἀλεγίζεις
οὐ μὲν σοί ποτε ἶσον ἔχω γέρας ὁππότ’ Ἀχαιοὶ
Τρώων ἐκπέρσωσ’ εὖ ναιόμενον πτολίεθρον
χεῖρες ἐμαὶ διέπουσ’ ἀτὰρ ἤν ποτε δασμὸς ἵκηται
σοὶ τὸ γέρας πολὺ μεῖζον ἐγὼ δ’ ὀλίγον τε φίλον τε
ἔρχομ’ ἔχων ἐπὶ νῆας ἐπεί κε κάμω πολεμίζων
νῦν δ’ εἶμι Φθίην δ’ ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερόν ἐστιν
οἴκαδ’ ἴμεν σὺν νηυσὶ κορωνίσιν οὐδέ σ’ ὀΐω
ἐνθάδ’ ἄτιμος ἐὼν ἄφενος καὶ πλοῦτον ἀφύξειν
τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων
φεῦγε μάλ’ εἴ τοι θυμὸς ἐπέσσυται οὐδέ σ’ ἔγωγε
λίσσομαι εἵνεκ’ ἐμεῖο μένειν πάρ’ ἔμοιγε καὶ ἄλλοι
εἰ μάλα καρτερός ἐσσι θεός που σοὶ τό γ’ ἔδωκεν
οἴκαδ’ ἰὼν σὺν νηυσί τε σῇς καὶ σοῖς ἑτάροισι
Μυρμιδόνεσσιν ἄνασσε σέθεν δ’ ἐγὼ οὐκ ἀλεγίζω
οὐδ’ ὄθομαι κοτέοντος ἀπειλήσω δέ τοι ὧδε
ὡς ἔμ’ ἀφαιρεῖται Χρυσηΐδα Φοῖβος Ἀπόλλων
τὴν μὲν ἐγὼ σὺν νηΐ τ’ ἐμῇ καὶ ἐμοῖς ἑτάροισι
πέμψω ἐγὼ δέ κ’ ἄγω Βρισηΐδα καλλιπάρῃον
αὐτὸς ἰὼν κλισίην δὲ τὸ σὸν γέρας ὄφρ’ ἐῢ εἰδῇς
ὣς φάτο Πηλεΐωνι δ’ ἄχος γένετ’ ἐν δέ οἱ ἦτορ
τοὺς μὲν ἀναστήσειεν ὃ δ’ Ἀτρεΐδην ἐναρίζοι
ἧος ὃ ταῦθ’ ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν
ἕλκετο δ’ ἐκ κολεοῖο μέγα ξίφος ἦλθε δ’ Ἀθήνη
στῆ δ’ ὄπιθεν ξανθῆς δὲ κόμης ἕλε Πηλεΐωνα
οἴῳ φαινομένη τῶν δ’ ἄλλων οὔ τις ὁρᾶτο
θάμβησεν δ’ Ἀχιλεύς μετὰ δ’ ἐτράπετ’ αὐτίκα δ’ ἔγνω
Παλλάδ’ Ἀθηναίην δεινὼ δέ οἱ ὄσσε φάανθεν
τίπτ’ αὖτ’ αἰγιόχοιο Διὸς τέκος εἰλήλουθας
ἦ ἵνα ὕβριν ἴδῃ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο
ἀλλ’ ἔκ τοι ἐρέω τὸ δὲ καὶ τελέεσθαι ὀΐω
ᾗς ὑπεροπλίῃσι τάχ’ ἄν ποτε θυμὸν ὀλέσσῃ
τὸν δ’ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη
οὐρανόθεν πρὸ δέ μ’ ἧκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη
ἀλλ’ ἄγε λῆγ’ ἔριδος μηδὲ ξίφος ἕλκεο χειρί
ἀλλ’ ἤτοι ἔπεσιν μὲν ὀνείδισον ὡς ἔσεταί περ
ὕβριος εἵνεκα τῆσδε σὺ δ’ ἴσχεο πείθεο δ’ ἡμῖν
τὴν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς
ὅς κε θεοῖς ἐπιπείθηται μάλα τ’ ἔκλυον αὐτοῦ
ἦ καὶ ἐπ’ ἀργυρέῃ κώπῃ σχέθε χεῖρα βαρεῖαν
ἂψ δ’ ἐς κουλεὸν ὦσε μέγα ξίφος οὐδ’ ἀπίθησε
μύθῳ Ἀθηναίης ἣ δ’ Οὔλυμπον δὲ βεβήκει
δώματ’ ἐς αἰγιόχοιο Διὸς μετὰ δαίμονας ἄλλους
Πηλεΐδης δ’ ἐξαῦτις ἀταρτηροῖς ἐπέεσσιν
οἰνοβαρές κυνὸς ὄμματ’ ἔχων κραδίην δ’ ἐλάφοιο
οὔτέ ποτ’ ἐς πόλεμον ἅμα λαῷ θωρηχθῆναι
οὔτε λόχον δ’ ἰέναι σὺν ἀριστήεσσιν Ἀχαιῶν
δῶρ’ ἀποαιρεῖσθαι ὅς τις σέθεν ἀντίον εἴπῃ
ἀλλ’ ἔκ τοι ἐρέω καὶ ἐπὶ μέγαν ὅρκον ὀμοῦμαι
οὐδ’ ἀναθηλήσει περὶ γάρ ῥά ἑ χαλκὸς ἔλεψε
ἦ ποτ’ Ἀχιλλῆος ποθὴ ἵξεται υἷας Ἀχαιῶν
σύμπαντας τότε δ’ οὔ τι δυνήσεαι ἀχνύμενός περ
χραισμεῖν εὖτ’ ἂν πολλοὶ ὑφ’ Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο
θνήσκοντες πίπτωσι σὺ δ’ ἔνδοθι θυμὸν ἀμύξεις
χωόμενος ὅ τ’ ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδὲν ἔτισας
χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον ἕζετο δ’ αὐτός
Ἀτρεΐδης δ’ ἑτέρωθεν ἐμήνιε τοῖσι δὲ Νέστωρ
τῷ δ’ ἤδη δύο μὲν γενεαὶ μερόπων ἀνθρώπων
ἐφθίαθ’ οἵ οἱ πρόσθεν ἅμα τράφεν ἠδ’ ἐγένοντο
οἳ περὶ μὲν βουλὴν Δαναῶν περὶ δ’ ἐστὲ μάχεσθαι
ἀλλὰ πίθεσθ’ ἄμφω δὲ νεωτέρω ἐστὸν ἐμεῖο
ἤδη γάρ ποτ’ ἐγὼ καὶ ἀρείοσιν ἠέ περ ὑμῖν
ἀνδράσιν ὡμίλησα καὶ οὔ ποτέ μ’ οἵ γ’ ἀθέριζον
Καινέα τ’ Ἐξάδιόν τε καὶ ἀντίθεον Πολύφημον
Θησέα τ’ Αἰγεΐδην ἐπιείκελον ἀθανάτοισιν
καὶ μαχόμην κατ’ ἔμ’ αὐτὸν ἐγώ κείνοισι δ’ ἂν οὔ τις
καὶ μέν μευ βουλέων ξύνιεν πείθοντό τε μύθῳ
μήτε σὺ τόνδ’ ἀγαθός περ ἐὼν ἀποαίρεο κούρην
ἀλλ’ ἔα ὥς οἱ πρῶτα δόσαν γέρας υἷες Ἀχαιῶν
μήτε σὺ Πηλείδη ἔθελ’ ἐριζέμεναι βασιλῆϊ
ἀντιβίην ἐπεὶ οὔ ποθ’ ὁμοίης ἔμμορε τιμῆς
ἀλλ’ ὅ γε φέρτερός ἐστιν ἐπεὶ πλεόνεσσιν ἀνάσσει
λίσσομ’ Ἀχιλλῆϊ μεθέμεν χόλον ὃς μέγα πᾶσιν
ἀλλ’ ὅδ’ ἀνὴρ ἐθέλει περὶ πάντων ἔμμεναι ἄλλων
πάντων μὲν κρατέειν ἐθέλει πάντεσσι δ’ ἀνάσσειν
πᾶσι δὲ σημαίνειν ἅ τιν’ οὐ πείσεσθαι ὀΐω
τὸν δ’ ἄρ’ ὑποβλήδην ἠμείβετο δῖος Ἀχιλλεύς
ἄλλοισιν δὴ ταῦτ’ ἐπιτέλλεο μὴ γὰρ ἔμοιγε
σήμαιν’ οὐ γὰρ ἔγωγ’ ἔτι σοὶ πείσεσθαι ὀΐω
ἄλλο δέ τοι ἐρέω σὺ δ’ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσι
οὔτε σοὶ οὔτέ τῳ ἄλλῳ ἐπεί μ’ ἀφέλεσθέ γε δόντες
τῶν δ’ ἄλλων ἅ μοί ἐστι θοῇ παρὰ νηῒ μελαίνῃ
εἰ δ’ ἄγε μὴν πείρησαι ἵνα γνώωσι καὶ οἵδε
ὣς τώ γ’ ἀντιβίοισι μαχεσσαμένω ἐπέεσσιν
ἀνστήτην λῦσαν δ’ ἀγορὴν παρὰ νηυσὶν Ἀχαιῶν
Ἀτρεΐδης δ’ ἄρα νῆα θοὴν ἅλα δὲ προέρυσσεν
ἐν δ’ ἐρέτας ἔκρινεν ἐείκοσιν ἐς δ’ ἑκατόμβην
βῆσε θεῷ ἀνὰ δὲ Χρυσηΐδα καλλιπάρῃον
εἷσεν ἄγων ἐν δ’ ἀρχὸς ἔβη πολύμητις Ὀδυσσεύς
οἳ μὲν ἔπειτ’ ἀναβάντες ἐπέπλεον ὑγρὰ κέλευθα
λαοὺς δ’ Ἀτρεΐδης ἀπολυμαίνεσθαι ἄνωγεν
οἳ δ’ ἀπελυμαίνοντο καὶ εἰς ἅλα λύματα βάλλον
ἕρδον δ’ Ἀπόλλωνι τεληέσσας ἑκατόμβας
ταύρων ἠδ’ αἰγῶν παρὰ θῖν’ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο
κνίση δ’ οὐρανὸν ἷκεν ἑλισσομένη περὶ καπνῷ
ὣς οἳ μὲν τὰ πένοντο κατὰ στρατόν οὐδ’ Ἀγαμέμνων
λῆγ’ ἔριδος τὴν πρῶτον ἐπηπείλησ’ Ἀχιλῆϊ
ἀλλ’ ὅ γε Ταλθύβιόν τε καὶ Εὐρυβάτην προσέειπε
ἔρχεσθον κλισίην Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος
χειρὸς ἑλόντ’ ἀγέμεν Βρισηΐδα καλλιπάρῃον
ὣς εἰπὼν προΐει κρατερὸν δ’ ἐπὶ μῦθον ἔτελλε
τὼ δ’ ἀέκοντε βάτην παρὰ θῖν’ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο
Μυρμιδόνων δ’ ἐπί τε κλισίας καὶ νῆας ἱκέσθην
τὸν δ’ εὗρον παρά τε κλισίῃ καὶ νηῒ μελαίνῃ
ἥμενον οὐδ’ ἄρα τώ γε ἰδὼν γήθησεν Ἀχιλλεύς
στήτην οὐδέ τί μιν προσεφώνεον οὐδ’ ἐρέοντο
ἆσσον ἴτ’ οὔ τί μοι ὔμμες ἐπαίτιοι ἀλλ’ Ἀγαμέμνων
ἀλλ’ ἄγε διογενὲς Πατρόκλεες ἔξαγε κούρην
καί σφωϊν δὸς ἄγειν τὼ δ’ αὐτὼ μάρτυροι ἔστων
καὶ πρὸς τοῦ βασιλῆος ἀπηνέος εἴ ποτε δ’ αὖτε
τοῖς ἄλλοις ἦ γὰρ ὅ γ’ ὀλοιῇσι φρεσὶ θύει
ὣς φάτο Πάτροκλος δὲ φίλῳ ἐπεπείθεθ’ ἑταίρῳ
ἐκ δ’ ἄγαγε κλισίης Βρισηΐδα καλλιπάρῃον
δῶκε δ’ ἄγειν τὼ δ’ αὖτις ἴτην παρὰ νῆας Ἀχαιῶν
ἣ δ’ ἀέκουσ’ ἅμα τοῖσι γυνὴ κίεν αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς
θῖν’ ἔφ’ ἁλὸς πολιῆς ὁρόων ἐπ’ ἀπείρονα πόντον
μῆτερ ἐπεί μ’ ἔτεκές γε μινυνθάδιόν περ ἐόντα
Ζεὺς ὑψιβρεμέτης νῦν δ’ οὐδέ με τυτθὸν ἔτισεν
ἦ γάρ μ’ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων
ὣς φάτο δάκρυ χέων τοῦ δ’ ἔκλυε πότνια μήτηρ
καρπαλίμως δ’ ἀνέδυ πολιῆς ἁλὸς ἠΰτ’ ὀμίχλη
καί ῥα πάροιθ’ αὐτοῖο καθέζετο δάκρυ χέοντος
χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζε
οἶσθα τί ἤ τοι ταῦτα ἰδυίῃ πάντ’ ἀγορεύω
ᾠχόμεθ’ ἐς Θήβην ἱερὴν πόλιν Ἠετίωνος
ἐκ δ’ ἕλον Ἀτρεΐδῃ Χρυσηΐδα καλλιπάρῃον
Χρύσης δ’ αὖθ’ ἱερεὺς ἑκατηβόλου Ἀπόλλωνος
χωόμενος δ’ ὁ γέρων πάλιν ᾤχετο τοῖο δ’ Ἀπόλλων
ἧκε δ’ ἐπ’ Ἀργείοισι κακὸν βέλος οἳ δέ νυ λαοὶ
θνῇσκον ἐπασσύτεροι τὰ δ’ ἐπῴχετο κῆλα θεοῖο
αὐτίκ’ ἐγὼ πρῶτος κελόμην θεὸν ἱλάσκεσθαι
Ἀτρεΐωνα δ’ ἔπειτα χόλος λάβεν αἶψα δ’ ἀναστὰς
ἐλθοῦσ’ Οὔλυμπον δὲ Δία λίσαι εἴ ποτε δή τι
εὐχομένης ὅτ’ ἔφησθα κελαινεφέϊ Κρονίωνι
Ἥρη τ’ ἠδὲ Ποσειδάων καὶ Παλλὰς Ἀθήνη
ἀλλὰ σὺ τόν γ’ ἐλθοῦσα θεὰ ὑπελύσαο δεσμῶν
ὦχ’ ἑκατόγχειρον καλέσασ’ ἐς μακρὸν Ὄλυμπον
ὃν Βριάρεων καλέουσι θεοί ἄνδρες δέ τε πάντες
Αἰγαίων’ ὃ γὰρ αὖτε βίην οὗ πατρὸς ἀμείνων
τὸν καὶ ὑπέδεισαν μάκαρες θεοὶ οὐδ’ ἔτ’ ἔδησαν
τοὺς δὲ κατὰ πρύμνας τε καὶ ἀμφ’ ἅλα ἔλσαι Ἀχαιοὺς
ἣν ἄτην ὅ τ’ ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδὲν ἔτισεν
τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα Θέτις κατὰ δάκρυ χέουσα
ὤ μοι τέκνον ἐμόν τί νύ σ’ ἔτρεφον αἰνὰ τεκοῦσα
αἴθ’ ὄφελες παρὰ νηυσὶν ἀδάκρυτος καὶ ἀπήμων
νῦν δ’ ἅμα τ’ ὠκύμορος καὶ ὀϊζυρὸς περὶ πάντων
εἶμ’ αὐτὴ πρὸς Ὄλυμπον ἀγάννιφον αἴ κε πίθηται
μήνι’ Ἀχαιοῖσιν πολέμου δ’ ἀποπαύεο πάμπαν
Ζεὺς γὰρ ἐς Ὠκεανὸν μετ’ ἀμύμονας Αἰθιοπῆας
χθιζὸς ἔβη κατὰ δαῖτα θεοὶ δ’ ἅμα πάντες ἕποντο
καὶ τότ’ ἔπειτά τοι εἶμι Διὸς ποτὶ χαλκοβατὲς δῶ
ὣς ἄρα φωνήσασ’ ἀπεβήσετο τὸν δὲ λίπ’ αὐτοῦ
οἳ δ’ ὅτε δὴ λιμένος πολυβενθέος ἐντὸς ἵκοντο
ἱστία μὲν στείλαντο θέσαν δ’ ἐν νηῒ μελαίνῃ
ἱστὸν δ’ ἱστοδόκῃ πέλασαν προτόνοισιν ὑφέντες
καρπαλίμως τὴν δ’ εἰς ὅρμον προέρεσσαν ἐρετμοῖς
ἐκ δ’ εὐνὰς ἔβαλον κατὰ δὲ πρυμνήσι’ ἔδησαν
ἐκ δ’ ἑκατόμβην βῆσαν ἑκηβόλῳ Ἀπόλλωνι
τὴν μὲν ἔπειτ’ ἐπὶ βωμὸν ἄγων πολύμητις Ὀδυσσεὺς
ὦ Χρύση πρό μ’ ἔπεμψεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων
παῖδά τε σοὶ ἀγέμεν Φοίβῳ θ’ ἱερὴν ἑκατόμβην
ῥέξαι ὑπὲρ Δαναῶν ὄφρ’ ἱλασόμεσθα ἄνακτα
ὃς νῦν Ἀργείοισι πολύστονα κήδε’ ἐφῆκεν
παῖδα φίλην τοὶ δ’ ὦκα θεῷ ἱερὴν ἑκατόμβην
χερνίψαντο δ’ ἔπειτα καὶ οὐλοχύτας ἀνέλοντο
τοῖσιν δὲ Χρύσης μεγάλ’ εὔχετο χεῖρας ἀνασχών
Κίλλαν τε ζαθέην Τενέδοιό τε ἶφι ἀνάσσεις
ἦ μὲν δή ποτ’ ἐμεῦ πάρος ἔκλυες εὐξαμένοιο
τίμησας μὲν ἐμέ μέγα δ’ ἴψαο λαὸν Ἀχαιῶν
ἠδ’ ἔτι καὶ νῦν μοι τόδ’ ἐπικρήηνον ἐέλδωρ
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ εὔξαντο καὶ οὐλοχύτας προβάλοντο
μηρούς τ’ ἐξέταμον κατά τε κνίσῃ ἐκάλυψαν
δίπτυχα ποιήσαντες ἐπ’ αὐτῶν δ’ ὠμοθέτησαν
καῖε δ’ ἐπὶ σχίζῃς ὁ γέρων ἐπὶ δ’ αἴθοπα οἶνον
λεῖβε νέοι δὲ παρ’ αὐτὸν ἔχον πεμπώβολα χερσίν
μίστυλλόν τ’ ἄρα τἆλλα καὶ ἀμφ’ ὀβελοῖσιν ἔπειραν
δαίνυντ’ οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης
νώμησαν δ’ ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενοι δεπάεσσιν
μέλποντες ἑκάεργον ὃ δὲ φρένα τέρπετ’ ἀκούων
ἦμος δ’ ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέφας ἦλθε
ἦμος δ’ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς
καὶ τότ’ ἔπειτ’ ἀνάγοντο μετὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν
τοῖσιν δ’ ἴκμενον οὖρον ἵει ἑκάεργος Ἀπόλλων
οἳ δ’ ἱστὸν στήσαντ’ ἀνά θ’ ἱστία λευκὰ πέτασσαν
ἐν δ’ ἄνεμος πρῆσεν μέσον ἱστίον ἀμφὶ δὲ κῦμα
στείρῃ πορφύρεον μεγάλ’ ἴαχε νηὸς ἰούσης
ἣ δ’ ἔθεεν κατὰ κῦμα διαπρήσσουσα κέλευθον
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ἵκοντο κατὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν
νῆα μὲν οἵ γε μέλαιναν ἐπ’ ἠπείροιο ἔρυσσαν
ὑψοῦ ἐπὶ ψαμάθοις ὑπὸ δ’ ἕρματα μακρὰ τάνυσσαν
αὐτοὶ δ’ ἐσκίδναντο κατὰ κλισίας τε νέας τε
οὔτέ ποτ’ εἰς ἀγορὴν πωλέσκετο κυδιάνειραν
οὔτέ ποτ’ ἐς πόλεμον ἀλλὰ φθινύθεσκε φίλον κῆρ
αὖθι μένων ποθέεσκε δ’ ἀϋτήν τε πτόλεμόν τε
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἐκ τοῖο δυωδεκάτη γένετ’ ἠώς
πάντες ἅμα Ζεὺς δ’ ἦρχε Θέτις δ’ οὐ λήθετ’ ἐφετμέων
παιδὸς ἑοῦ ἀλλ’ ἥ γ’ ἀνεδύσετο κῦμα θαλάσσης
ἠερίη δ’ ἀνέβη μέγαν οὐρανὸν Οὔλυμπόν τε
εὗρεν δ’ εὐρύοπα Κρονίδην ἄτερ ἥμενον ἄλλων
καί ῥα πάροιθ’ αὐτοῖο καθέζετο καὶ λάβε γούνων
σκαιῇ δεξιτερῇ δ’ ἄρ’ ὑπ’ ἀνθερεῶνος ἑλοῦσα
Ζεῦ πάτερ εἴ ποτε δή σε μετ’ ἀθανάτοισιν ὄνησα
ἢ ἔπει ἢ ἔργῳ τόδε μοι κρήηνον ἐέλδωρ
ἔπλετ’ ἀτάρ μιν νῦν γε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων
τόφρα δ’ ἐπὶ Τρώεσσι τίθει κράτος ὄφρ’ ἂν Ἀχαιοὶ
ὣς φάτο τὴν δ’ οὔ τι προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς
ἀλλ’ ἀκέων δὴν ἧστο Θέτις δ’ ὡς ἥψατο γούνων
ὣς ἔχετ’ ἐμπεφυυῖα καὶ εἴρετο δεύτερον αὖτις
ἢ ἀπόειπ’ ἐπεὶ οὔ τοι ἔπι δέος ὄφρ’ ἐῢ εἰδέω
τὴν δὲ μέγ’ ὀχθήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς
ἦ δὴ λοίγια ἔργ’ ὅ τέ μ’ ἐχθοδοπῆσαι ἐφήσεις
Ἥρῃ ὅτ’ ἄν μ’ ἐρέθῃσιν ὀνειδείοις ἐπέεσσιν
ἣ δὲ καὶ αὔτως μ’ αἰεὶ ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι
εἰ δ’ ἄγε τοι κεφαλῇ κατανεύσομαι ὄφρα πεποίθῃς
τοῦτο γὰρ ἐξ ἐμέθεν γε μετ’ ἀθανάτοισι μέγιστον
τέκμωρ οὐ γὰρ ἐμὸν παλινάγρετον οὐδ’ ἀπατηλὸν
οὐδ’ ἀτελεύτητον ὅ τί κεν κεφαλῇ κατανεύσω
ἦ καὶ κυανέῃσιν ἐπ’ ὀφρύσι νεῦσε Κρονίων
ἀμβρόσιαι δ’ ἄρα χαῖται ἐπερρώσαντο ἄνακτος
κρατὸς ἀπ’ ἀθανάτοιο μέγαν δ’ ἐλέλιξεν Ὄλυμπον
τώ γ’ ὣς βουλεύσαντε διέτμαγεν ἣ μὲν ἔπειτα
εἰς ἅλα ἆλτο βαθεῖαν ἀπ’ αἰγλήεντος Ὀλύμπου
Ζεὺς δὲ ἑὸν πρὸς δῶμα θεοὶ δ’ ἅμα πάντες ἀνέσταν
μεῖναι ἐπερχόμενον ἀλλ’ ἀντίοι ἔσταν ἅπαντες
ὣς ὃ μὲν ἔνθα καθέζετ’ ἐπὶ θρόνου οὐδέ μιν Ἥρη
ἠγνοίησεν ἰδοῦσ’ ὅτι οἱ συμφράσσατο βουλὰς
τίς δ’ αὖ τοι δολομῆτα θεῶν συμφράσσατο βουλάς
τὴν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε
εἰδήσειν χαλεποί τοι ἔσοντ’ ἀλόχῳ περ ἐούσῃ
ἀλλ’ ὃν μέν κ’ ἐπιεικὲς ἀκουέμεν οὔ τις ἔπειτα
οὔτε θεῶν πρότερος τὸν εἴσεται οὔτ’ ἀνθρώπων
ὃν δέ κ’ ἐγὼν ἀπάνευθε θεῶν ἐθέλωμι νοῆσαι
τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη
καὶ λίην σε πάρος γ’ οὔτ’ εἴρομαι οὔτε μεταλλῶ
ἀλλὰ μάλ’ εὔκηλος τὰ φράζεαι ἅσσ’ ἐθέλῃσθα
νῦν δ’ αἰνῶς δείδοικα κατὰ φρένα μή σε παρείπῃ
τῇ σ’ ὀΐω κατανεῦσαι ἐτήτυμον ὡς Ἀχιλῆα
τιμήσῃς ὀλέσῃς δὲ πολέας ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν
τὴν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς
πρῆξαι δ’ ἔμπης οὔ τι δυνήσεαι ἀλλ’ ἀπὸ θυμοῦ
εἰ δ’ οὕτω τοῦτ’ ἐστὶν ἐμοὶ μέλλει φίλον εἶναι
ἀλλ’ ἀκέουσα κάθησο ἐμῷ δ’ ἐπιπείθεο μύθῳ
μή νύ τοι οὐ χραίσμωσιν ὅσοι θεοί εἰσ’ ἐν Ὀλύμπῳ
ἆσσον ἰόνθ’ ὅτε κέν τοι ἀάπτους χεῖρας ἐφείω
ὣς ἔφατ’ ἔδεισεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη
καί ῥ’ ἀκέουσα καθῆστο ἐπιγνάμψασα φίλον κῆρ
ὄχθησαν δ’ ἀνὰ δῶμα Διὸς θεοὶ Οὐρανίωνες
τοῖσιν δ’ Ἥφαιστος κλυτοτέχνης ἦρχ’ ἀγορεύειν
ἦ δὴ λοίγια ἔργα τάδ’ ἔσσεται οὐδ’ ἔτ’ ἀνεκτά
μητρὶ δ’ ἐγὼ παράφημι καὶ αὐτῇ περ νοεούσῃ
νεικείῃσι πατήρ σὺν δ’ ἡμῖν δαῖτα ταράξῃ
εἴ περ γάρ κ’ ἐθέλῃσιν Ὀλύμπιος ἀστεροπητὴς
αὐτίκ’ ἔπειθ’ ἵλαος Ὀλύμπιος ἔσσεται ἡμῖν
ὣς ἄρ’ ἔφη καὶ ἀναΐξας δέπας ἀμφικύπελλον
θεινομένην τότε δ’ οὔ τι δυνήσομαι ἀχνύμενός περ
ἤδη γάρ με καὶ ἄλλοτ’ ἀλεξέμεναι μεμαῶτα
πᾶν δ’ ἦμαρ φερόμην ἅμα δ’ ἠελίῳ καταδύντι
κάππεσον ἐν Λήμνῳ ὀλίγος δ’ ἔτι θυμὸς ἐνῆεν
ἄσβεστος δ’ ἄρ’ ἐνῶρτο γέλως μακάρεσσι θεοῖσιν
οὐ μὲν φόρμιγγος περικαλλέος ἣν ἔχ’ Ἀπόλλων
Μουσάων θ’ αἳ ἄειδον ἀμειβόμεναι ὀπὶ καλῇ
Ζεὺς δὲ πρὸς ὃν λέχος ἤϊ’ Ὀλύμπιος ἀστεροπητής
ἔνθα πάρος κοιμᾶθ’ ὅτε μιν γλυκὺς ὕπνος ἱκάνοι
ἔνθα καθεῦδ’ ἀναβάς παρὰ δὲ χρυσόθρονος Ἥρη
εὗδον παννύχιοι Δία δ’ οὐκ ἔχε νήδυμος ὕπνος
ἀλλ’ ὅ γε μερμήριζε κατὰ φρένα ὡς Ἀχιλῆα
τιμήσῃ ὀλέσῃ δὲ πολέας ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν
πέμψαι ἐπ’ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι οὖλον ὄνειρον
βάσκ’ ἴθι οὖλε ὄνειρε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν
πάντα μάλ’ ἀτρεκέως ἀγορευέμεν ὡς ἐπιτέλλω
Τρώων οὐ γὰρ ἔτ’ ἀμφὶς Ὀλύμπια δώματ’ ἔχοντες
Ἥρη λισσομένη Τρώεσσι δὲ κήδε’ ἐφῆπται
ὣς φάτο βῆ δ’ ἄρ’ ὄνειρος ἐπεὶ τὸν μῦθον ἄκουσε
καρπαλίμως δ’ ἵκανε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν
βῆ δ’ ἄρ’ ἐπ’ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα τὸν δὲ κίχανεν
εὕδοντ’ ἐν κλισίῃ περὶ δ’ ἀμβρόσιος κέχυθ’ ὕπνος
στῆ δ’ ἄρ’ ὑπὲρ κεφαλῆς Νηληΐῳ υἷι ἐοικώς
Νέστορι τόν ῥα μάλιστα γερόντων τῖ’ Ἀγαμέμνων
ᾧ λαοί τ’ ἐπιτετράφαται καὶ τόσσα μέμηλε
νῦν δ’ ἐμέθεν ξύνες ὦκα Διὸς δέ τοι ἄγγελός εἰμι
ὃς σεῦ ἄνευθεν ἐὼν μέγα κήδεται ἠδ’ ἐλεαίρει
αἱρείτω εὖτ’ ἄν σε μελίφρων ὕπνος ἀνήῃ
ὣς ἄρα φωνήσας ἀπεβήσετο τὸν δὲ λίπ’ αὐτοῦ
τὰ φρονέοντ’ ἀνὰ θυμὸν ἅ ῥ’ οὐ τελέεσθαι ἔμελλον
φῆ γὰρ ὅ γ’ αἱρήσειν Πριάμου πόλιν ἤματι κείνῳ
θήσειν γὰρ ἔτ’ ἔμελλεν ἐπ’ ἄλγεά τε στοναχάς τε
ἔγρετο δ’ ἐξ ὕπνου θείη δέ μιν ἀμφέχυτ’ ὀμφή
ἕζετο δ’ ὀρθωθείς μαλακὸν δ’ ἔνδυνε χιτῶνα
ποσσὶ δ’ ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα
ἀμφὶ δ’ ἄρ’ ὤμοισιν βάλετο ξίφος ἀργυρόηλον
οἳ μὲν ἐκήρυσσον τοὶ δ’ ἠγείροντο μάλ’ ὦκα
εἶδός τε μέγεθός τε φυήν τ’ ἄγχιστα ἐῴκει
στῆ δ’ ἄρ’ ὑπὲρ κεφαλῆς καί με πρὸς μῦθον ἔειπεν
ᾤχετ’ ἀποπτάμενος ἐμὲ δὲ γλυκὺς ὕπνος ἀνῆκεν
ἀλλ’ ἄγετ’ αἴ κέν πως θωρήξομεν υἷας Ἀχαιῶν
πρῶτα δ’ ἐγὼν ἔπεσιν πειρήσομαι ἣ θέμις ἐστί
ὑμεῖς δ’ ἄλλοθεν ἄλλος ἐρητύειν ἐπέεσσιν
νῦν δ’ ἴδεν ὃς μέγ’ ἄριστος Ἀχαιῶν εὔχεται εἶναι
ὣς ἄρα φωνήσας βουλῆς ἐξῆρχε νέεσθαι
οἳ δ’ ἐπανέστησαν πείθοντό τε ποιμένι λαῶν
ἠΰτε ἔθνεα εἶσι μελισσάων ἁδινάων
βοτρυδὸν δὲ πέτονται ἐπ’ ἄνθεσιν εἰαρινοῖσιν
αἳ μέν τ’ ἔνθα ἅλις πεποτήαται αἳ δέ τε ἔνθα
ὀτρύνουσ’ ἰέναι Διὸς ἄγγελος οἳ δ’ ἀγέροντο
τετρήχει δ’ ἀγορή ὑπὸ δὲ στεναχίζετο γαῖα
λαῶν ἱζόντων ὅμαδος δ’ ἦν ἐννέα δέ σφεας
κήρυκες βοόωντες ἐρήτυον εἴ ποτ’ ἀϋτῆς
σχοίατ’ ἀκούσειαν δὲ διοτρεφέων βασιλήων
σπουδῇ δ’ ἕζετο λαός ἐρήτυθεν δὲ καθ’ ἕδρας
αὐτὰρ ὃ αὖτε Πέλοψ δῶκ’ Ἀτρέϊ ποιμένι λαῶν
αὐτὰρ ὃ αὖτε Θυέστ’ Ἀγαμέμνονι λεῖπε φορῆναι
τῷ ὅ γ’ ἐρεισάμενος ἔπε’ Ἀργείοισι μετηύδα
Ἴλιον ἐκπέρσαντ’ εὐτείχεον ἀπονέεσθαι
ἠδ’ ἔτι καὶ λύσει τοῦ γὰρ κράτος ἐστὶ μέγιστον
αἰσχρὸν γὰρ τόδε γ’ ἐστὶ καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι
ἀνδράσι παυροτέροισι τέλος δ’ οὔ πώ τι πέφανται
εἴ περ γάρ κ’ ἐθέλοιμεν Ἀχαιοί τε Τρῶές τε
ἡμεῖς δ’ ἐς δεκάδας διακοσμηθεῖμεν Ἀχαιοί
Τρώων δ’ ἄνδρα ἕκαστοι ἑλοίμεθα οἰνοχοεύειν
τόσσον ἐγώ φημι πλέας ἔμμεναι υἷας Ἀχαιῶν
Τρώων οἳ ναίουσι κατὰ πτόλιν ἀλλ’ ἐπίκουροι
πολλέων ἐκ πολίων ἐγχέσπαλοι ἄνδρες ἔασιν
οἵ με μέγα πλάζουσι καὶ οὐκ εἰῶσ’ ἐθέλοντα
ἐννέα δὴ βεβάασι Διὸς μεγάλου ἐνιαυτοί
αἳ δέ που ἡμέτεραί τ’ ἄλοχοι καὶ νήπια τέκνα
εἵατ’ ἐνὶ μεγάροις ποτιδέγμεναι ἄμμι δὲ ἔργον
αὔτως ἀκράαντον οὗ εἵνεκα δεῦρ’ ἱκόμεσθα
ἀλλ’ ἄγεθ’ ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω πειθώμεθα πάντες
ὣς φάτο τοῖσι δὲ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινε
κινήθη δ’ ἀγορὴ φὴ κύματα μακρὰ θαλάσσης
πόντου Ἰκαρίοιο τὰ μέν τ’ Εὖρός τε Νότος τε
ὤρορ’ ἐπαΐξας πατρὸς Διὸς ἐκ νεφελάων
ὡς δ’ ὅτε κινήσῃ Ζέφυρος βαθὺ λήϊον ἐλθὼν
λάβρος ἐπαιγίζων ἐπί τ’ ἠμύει ἀσταχύεσσιν
ὣς τῶν πᾶσ’ ἀγορὴ κινήθη τοὶ δ’ ἀλαλητῷ
νῆας ἔπ’ ἐσσεύοντο ποδῶν δ’ ὑπένερθε κονίη
ἵστατ’ ἀειρομένη τοὶ δ’ ἀλλήλοισι κέλευον
ἅπτεσθαι νηῶν ἠδ’ ἑλκέμεν εἰς ἅλα δῖαν
οὐρούς τ’ ἐξεκάθαιρον ἀϋτὴ δ’ οὐρανὸν ἷκεν
οἴκαδε ἱεμένων ὑπὸ δ’ ᾕρεον ἕρματα νηῶν
ἔνθά κεν Ἀργείοισιν ὑπέρμορα νόστος ἐτύχθη
Ἀργεῖοι φεύξονται ἐπ’ εὐρέα νῶτα θαλάσσης
ἀλλ’ ἴθι νῦν κατὰ λαὸν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων
μηδὲ ἔα νῆας ἅλα δ’ ἑλκέμεν ἀμφιελίσσας
ὣς ἔφατ’ οὐδ’ ἀπίθησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη
βῆ δὲ κατ’ Οὐλύμποιο καρήνων ἀΐξασα
εὗρεν ἔπειτ’ Ὀδυσῆα Διὶ μῆτιν ἀτάλαντον
ἑσταότ’ οὐδ’ ὅ γε νηὸς ἐϋσσέλμοιο μελαίνης
ἅπτετ’ ἐπεί μιν ἄχος κραδίην καὶ θυμὸν ἵκανεν
ἀγχοῦ δ’ ἱσταμένη προσέφη γλαυκῶπις Ἀθήνη
διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ
φεύξεσθ’ ἐν νήεσσι πολυκλήϊσι πεσόντες
ἀλλ’ ἴθι νῦν κατὰ λαὸν Ἀχαιῶν μηδ’ ἔτ’ ἐρώει
σοῖς δ’ ἀγανοῖς ἐπέεσσιν ἐρήτυε φῶτα ἕκαστον
ὣς φάθ’ ὃ δὲ ξυνέηκε θεᾶς ὄπα φωνησάσης
αὐτὸς δ’ Ἀτρεΐδεω Ἀγαμέμνονος ἀντίος ἐλθὼν
ὅν τινα μὲν βασιλῆα καὶ ἔξοχον ἄνδρα κιχείη
τὸν δ’ ἀγανοῖς ἐπέεσσιν ἐρητύσασκε παραστάς
δαιμόνι’ οὔ σε ἔοικε κακὸν ὣς δειδίσσεσθαι
ἀλλ’ αὐτός τε κάθησο καὶ ἄλλους ἵδρυε λαούς
οὐ γάρ πω σάφα οἶσθ’ οἷος νόος Ἀτρεΐωνος
νῦν μὲν πειρᾶται τάχα δ’ ἴψεται υἷας Ἀχαιῶν
ἐν βουλῇ δ’ οὐ πάντες ἀκούσαμεν οἷον ἔειπε
τιμὴ δ’ ἐκ Διός ἐστι φιλεῖ δέ ἑ μητίετα Ζεύς
ὃν δ’ αὖ δήμου τ’ ἄνδρα ἴδοι βοόωντά τ’ ἐφεύροι
δαιμόνι’ ἀτρέμας ἧσο καὶ ἄλλων μῦθον ἄκουε
οἳ σέο φέρτεροί εἰσι σὺ δ’ ἀπτόλεμος καὶ ἄναλκις
οὔτέ ποτ’ ἐν πολέμῳ ἐναρίθμιος οὔτ’ ἐνὶ βουλῇ
οὐ μέν πως πάντες βασιλεύσομεν ἐνθάδ’ Ἀχαιοί
εἷς βασιλεύς ᾧ δῶκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω
σκῆπτρόν τ’ ἠδὲ θέμιστας ἵνά σφισι βουλεύῃσι
ὣς ὅ γε κοιρανέων δίεπε στρατόν οἳ δ’ ἀγορὴν δὲ
ἄλλοι μέν ῥ’ ἕζοντο ἐρήτυθεν δὲ καθ’ ἕδρας
Θερσίτης δ’ ἔτι μοῦνος ἀμετροεπὴς ἐκολῴα
ἀλλ’ ὅ τι οἱ εἴσαιτο γελοίϊον Ἀργείοισιν
φολκὸς ἔην χωλὸς δ’ ἕτερον πόδα τὼ δέ οἱ ὤμω
φοξὸς ἔην κεφαλήν ψεδνὴ δ’ ἐπενήνοθε λάχνη
ἔχθιστος δ’ Ἀχιλῆϊ μάλιστ’ ἦν ἠδ’ Ὀδυσῆϊ
τὼ γὰρ νεικείεσκε τότ’ αὖτ’ Ἀγαμέμνονι δίῳ
ὀξέα κεκλήγων λέγ’ ὀνείδεα τῷ δ’ ἄρ’ Ἀχαιοὶ
ἐκπάγλως κοτέοντο νεμέσσηθέν τ’ ἐνὶ θυμῷ
αὐτὰρ ὃ μακρὰ βοῶν Ἀγαμέμνονα νείκεε μύθῳ
Ἀτρεΐδη τέο δ’ αὖτ’ ἐπιμέμφεαι ἠδὲ χατίζεις
πρωτίστῳ δίδομεν εὖτ’ ἂν πτολίεθρον ἕλωμεν
ἦ ἔτι καὶ χρυσοῦ ἐπιδεύεαι ὅν κέ τις οἴσει
ἥν τ’ αὐτὸς ἀπονόσφι κατίσχεαι οὐ μὲν ἔοικεν
ὦ πέπονες κάκ’ ἐλέγχε’ Ἀχαιΐδες οὐκέτ’ Ἀχαιοὶ
οἴκαδέ περ σὺν νηυσὶ νεώμεθα τόνδε δ’ ἐῶμεν
αὐτοῦ ἐνὶ Τροίῃ γέρα πεσσέμεν ὄφρα ἴδηται
ὃς καὶ νῦν Ἀχιλῆα ἕο μέγ’ ἀμείνονα φῶτα
ἀλλὰ μάλ’ οὐκ Ἀχιλῆϊ χόλος φρεσίν ἀλλὰ μεθήμων
Θερσίτης τῷ δ’ ὦκα παρίστατο δῖος Ὀδυσσεύς
καί μιν ὑπόδρα ἰδὼν χαλεπῷ ἠνίπαπε μύθῳ
Θερσῖτ’ ἀκριτόμυθε λιγύς περ ἐὼν ἀγορητής
ἴσχεο μηδ’ ἔθελ’ οἶος ἐριζέμεναι βασιλεῦσιν
ἔμμεναι ὅσσοι ἅμ’ Ἀτρεΐδῃς ὑπὸ Ἴλιον ἦλθον
τὼ οὐκ ἂν βασιλῆας ἀνὰ στόμ’ ἔχων ἀγορεύοις
οὐδέ τί πω σάφα ἴδμεν ὅπως ἔσται τάδε ἔργα
τὼ νῦν Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶν
ἀλλ’ ἔκ τοι ἐρέω τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται
εἴ κ’ ἔτι σ’ ἀφραίνοντα κιχήσομαι ὥς νύ περ ὧδε
μηκέτ’ ἔπειτ’ Ὀδυσῆϊ κάρη ὤμοισιν ἐπείη
μηδ’ ἔτι Τηλεμάχοιο πατὴρ κεκλημένος εἴην
χλαῖνάν τ’ ἠδὲ χιτῶνα τά τ’ αἰδῶ ἀμφικαλύπτει
ὣς ἄρ’ ἔφη σκήπτρῳ δὲ μετάφρενον ἠδὲ καὶ ὤμω
πλῆξεν ὃ δ’ ἰδνώθη θαλερὸν δέ οἱ ἔκπεσε δάκρυ
σμῶδιξ δ’ αἱματόεσσα μεταφρένου ἐξυπανέστη
σκήπτρου ὕπο χρυσέου ὃ δ’ ἄρ’ ἕζετο τάρβησέν τε
ἀλγήσας δ’ ἀχρεῖον ἰδὼν ἀπομόρξατο δάκρυ
οἳ δὲ καὶ ἀχνύμενοί περ ἐπ’ αὐτῷ ἡδὺ γέλασσαν
ὢ πόποι ἦ δὴ μυρί’ Ὀδυσσεὺς ἐσθλὰ ἔοργε
βουλάς τ’ ἐξάρχων ἀγαθὰς πόλεμόν τε κορύσσων
νῦν δὲ τόδε μέγ’ ἄριστον ἐν Ἀργείοισιν ἔρεξεν
ὃς τὸν λωβητῆρα ἐπεσβόλον ἔσχ’ ἀγοράων
οὔ θήν μιν πάλιν αὖτις ἀνήσει θυμὸς ἀγήνωρ
ὣς φάσαν ἣ πληθύς ἀνὰ δ’ ὃ πτολίπορθος Ὀδυσσεὺς
ὡς ἅμα θ’ οἳ πρῶτοί τε καὶ ὕστατοι υἷες Ἀχαιῶν
ἐνθάδ’ ἔτι στείχοντες ἀπ’ Ἄργεος ἱπποβότοιο
ὥς τε γὰρ ἢ παῖδες νεαροὶ χῆραί τε γυναῖκες
ἦ μὴν καὶ πόνος ἐστὶν ἀνιηθέντα νέεσθαι
καὶ γάρ τίς θ’ ἕνα μῆνα μένων ἀπὸ ἧς ἀλόχοιο
χειμέριαι εἰλέωσιν ὀρινομένη τε θάλασσα
ἡμῖν δ’ εἴνατός ἐστι περιτροπέων ἐνιαυτὸς
ἐνθάδε μιμνόντεσσι τὼ οὐ νεμεσίζομ’ Ἀχαιοὺς
αἰσχρόν τοι δηρόν τε μένειν κενεόν τε νέεσθαι
τλῆτε φίλοι καὶ μείνατ’ ἐπὶ χρόνον ὄφρα δαῶμεν
ἢ ἐτεὸν Κάλχας μαντεύεται ἦε καὶ οὐκί
εὖ γὰρ δὴ τόδε ἴδμεν ἐνὶ φρεσίν ἐστὲ δὲ πάντες
χθιζά τε καὶ πρωΐζ’ ὅτ’ ἐς Αὐλίδα νῆες Ἀχαιῶν
ἡμεῖς δ’ ἀμφὶ περὶ κρήνην ἱεροὺς κατὰ βωμοὺς
ἔνθ’ ἐφάνη μέγα σῆμα δράκων ἐπὶ νῶτα δαφοινὸς
σμερδαλέος τόν ῥ’ αὐτὸς Ὀλύμπιος ἧκε φόως δέ
ἔνθα δ’ ἔσαν στρουθοῖο νεοσσοί νήπια τέκνα
ὄζῳ ἐπ’ ἀκροτάτῳ πετάλοις ὑποπεπτηῶτες
ἔνθ’ ὅ γε τοὺς ἐλεεινὰ κατήσθιε τετριγῶτας
μήτηρ δ’ ἀμφεποτᾶτο ὀδυρομένη φίλα τέκνα
τὴν δ’ ἐλελιξάμενος πτέρυγος λάβεν ἀμφιαχυῖαν
αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ τέκνα φάγε στρουθοῖο καὶ αὐτήν
λᾶαν γάρ μιν ἔθηκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω
ἡμεῖς δ’ ἑσταότες θαυμάζομεν οἷον ἐτύχθη
ὡς οὖν δεινὰ πέλωρα θεῶν εἰσῆλθ’ ἑκατόμβας
Κάλχας δ’ αὐτίκ’ ἔπειτα θεοπροπέων ἀγόρευε
τίπτ’ ἄνεῳ ἐγένεσθε κάρη κομόωντες Ἀχαιοί
ἡμῖν μὲν τόδ’ ἔφηνε τέρας μέγα μητίετα Ζεὺς
ὄψιμον ὀψιτέλεστον ὅου κλέος οὔ ποτ’ ὀλεῖται
ὡς οὗτος κατὰ τέκνα φάγε στρουθοῖο καὶ αὐτὴν
ὣς ἡμεῖς τοσσαῦτ’ ἔτεα πτολεμίξομεν αὖθι
ἀλλ’ ἄγε μίμνετε πάντες ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶ
ὣς ἔφατ’ Ἀργεῖοι δὲ μέγ’ ἴαχον ἀμφὶ δὲ νῆες
σμερδαλέον κονάβησαν ἀϋσάντων ὑπ’ Ἀχαιῶν
πῇ δὴ συνθεσίαι τε καὶ ὅρκια βήσεται ἥμιν
ἐν πυρὶ δὴ βουλαί τε γενοίατο μήδεά τ’ ἀνδρῶν
σπονδαί τ’ ἄκρητοι καὶ δεξιαί ᾗς ἐπέπιθμεν
αὔτως γὰρ ἐπέεσσ’ ἐριδαίνομεν οὐδέ τι μῆχος
εὑρέμεναι δυνάμεσθα πολὺν χρόνον ἐνθάδ’ ἐόντες
Ἀτρεΐδη σὺ δ’ ἔθ’ ὡς πρὶν ἔχων ἀστεμφέα βουλὴν
ἄρχευ’ Ἀργείοισι κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας
τούσδε δ’ ἔα φθινύθειν ἕνα καὶ δύο τοί κεν Ἀχαιῶν
νόσφιν βουλεύωσ’ ἄνυσις δ’ οὐκ ἔσσεται αὐτῶν
πρὶν Ἄργος δ’ ἰέναι πρὶν καὶ Διὸς αἰγιόχοιο
φημὶ γὰρ οὖν κατανεῦσαι ὑπερμενέα Κρονίωνα
ἀστράπτων ἐπιδέξι’ ἐναίσιμα σήματα φαίνων
τὼ μή τις πρὶν ἐπειγέσθω οἶκον δὲ νέεσθαι
τίσασθαι δ’ Ἑλένης ὁρμήματά τε στοναχάς τε
εἰ δέ τις ἐκπάγλως ἐθέλει οἶκον δὲ νέεσθαι
ἁπτέσθω ἧς νηὸς ἐϋσσέλμοιο μελαίνης
ὄφρα πρόσθ’ ἄλλων θάνατον καὶ πότμον ἐπίσπῃ
ἀλλὰ ἄναξ αὐτός τ’ εὖ μήδεο πείθεό τ’ ἄλλῳ
κρῖν’ ἄνδρας κατὰ φῦλα κατὰ φρήτρας Ἀγάμεμνον
εἰ δέ κεν ὣς ἕρξῃς καί τοι πείθωνται Ἀχαιοί