pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
ἀτρέμας ἐν βλεφάροισι δόλῳ δ’ ὅ γε δάκρυα κεῦθεν
ἡ δ’ ἐπεὶ οὖν τάρφθη πολυδακρύτοιο γόοιο
νῦν μὲν δή σευ ξεῖνέ γ’ ὀΐω πειρήσεσθαι
εἰπέ μοι ὁπποῖ’ ἄσσα περὶ χροῒ εἵματα ἕστο
αὐτός θ’ οἷος ἔην καὶ ἑταίρους οἵ οἱ ἕποντο
ὦ γύναι ἀργαλέον τόσσον χρόνον ἀμφὶς ἐόντα
αὐτάρ τοι ἐρέω ὥς μοι ἰνδάλλεται ἦτορ
διπλῆν αὐτάρ οἱ περόνη χρυσοῖο τέτυκτο
ὡς οἱ χρύσεοι ἐόντες ὁ μὲν λάε νεβρὸν ἀπάγχων
τὸν δὲ χιτῶν’ ἐνόησα περὶ χροῒ σιγαλόεντα
οἷόν τε κρομύοιο λοπὸν κάτα ἰσχαλέοιο
τὼς μὲν ἔην μαλακός λαμπρὸς δ’ ἦν ἠέλιος ὥς
ἦ μὲν πολλαί γ’ αὐτὸν ἐθηήσαντο γυναῖκες
οὐκ οἶδ’ ἢ τάδε ἕστο περὶ χροῒ οἴκοθ’ Ὀδυσσεύς
αἰδοίως δ’ ἀπέπεμπον ἐϋσσέλμου ἐπὶ νηός
Εὐρυβάτης δ’ ὄνομ’ ἔσκε τίεν δέ μιν ἔξοχον ἄλλων
ὧν ἑτάρων Ὀδυσεύς ὅτι οἱ φρεσὶν ἄρτια ᾔδη
ὣς φάτο τῇ δ’ ἔτι μᾶλλον ὑφ’ ἵμερον ὦρσε γόοιο
σήματ’ ἀναγνούσῃ τά οἱ ἔμπεδα πέφραδ’ Ὀδυσσεύς
ἐν μεγάροισιν ἐμοῖσι φίλος τ’ ἔσῃ αἰδοῖός τε
αὐτὴ γὰρ τάδε εἵματ’ ἐγὼ πόρον οἷ’ ἀγορεύεις
πτύξασ’ ἐκ θαλάμου περόνην τ’ ἐπέθηκα φαεινὴν
κείνῳ ἄγαλμ’ ἔμεναι τὸν δ’ οὐχ ὑποδέξομαι αὖτις
τῷ ῥα κακῇ αἴσῃ κοίλης ἐπὶ νηὸς Ὀδυσσεὺς
ᾤχετ’ ἐποψόμενος Κακοΐλιον οὐκ ὀνομαστήν
καὶ γάρ τίς τ’ ἀλλοῖον ὀδύρεται ἄνδρ’ ὀλέσασα
ἢ Ὀδυσῆ’ ὅν φασι θεοῖς ἐναλίγκιον εἶναι
νημερτέως γάρ τοι μυθήσομαι οὐδ’ ἐπικεύσω
τὸν δ’ ἄρ’ ἐπὶ τρόπιος νεὸς ἔκβαλε κῦμ’ ἐπὶ χέρσου
οἴκαδ’ ἀπήμαντον καί κεν πάλαι ἐνθάδ’ Ὀδυσσεὺς
ἤην ἀλλ’ ἄρα οἱ τό γε κέρδιον εἴσατο θυμῷ
χρήματ’ ἀγυρτάζειν πολλὴν ἐπὶ γαῖαν ἰόντι
οἶδ’ Ὀδυσεύς οὐδ’ ἄν τις ἐρίσσειε βροτὸς ἄλλος
ὤμνυε δὲ πρὸς ἔμ’ αὐτόν ἀποσπένδων ἐνὶ οἴκῳ
καί νύ κεν ἐς δεκάτην γενεὴν ἕτερόν γ’ ἔτι βόσκοι
ἄγχι μάλ’ οὐδ’ ἔτι τῆλε φίλων καὶ πατρίδος αἴης
ἀλλά μοι ὧδ’ ἀνὰ θυμὸν ὀΐεται ὡς ἔσεταί περ
οὔτ’ Ὀδυσεὺς ἔτι οἶκον ἐλεύσεται οὔτε σὺ πομπῆς
τεύξῃ ἐπεὶ οὐ τοῖοι σημάντορές εἰσ’ ἐνὶ οἴκῳ
οἷος Ὀδυσσεὺς ἔσκε μετ’ ἀνδράσιν εἴ ποτ’ ἔην γε
ἀλλά μιν ἀμφίπολοι ἀπονίψατε κάτθετε δ’ εὐνήν
ὥς κ’ εὖ θαλπιόων χρυσόθρονον Ἠῶ ἵκηται
ἠῶθεν δὲ μάλ’ ἦρι λοέσσαι τε χρῖσαί τε
ὥς κ’ ἔνδον παρὰ Τηλεμάχῳ δείπνοιο μέδηται
ἥμενος ἐν μεγάρῳ τῷ δ’ ἄλγιον ὅς κεν ἐκείνων
ἐνθάδ’ ἔτι πρήξει μάλα περ κεχολωμένος αἰνῶς
εἴ κεν ἀϋσταλέος κακὰ εἱμένος ἐν μεγάροισιν
τῷ δὲ καταρῶνται πάντες βροτοὶ ἄλγε’ ὀπίσσω
ζωῷ ἀτὰρ τεθνεῶτί γ’ ἐφεψιόωνται ἅπαντες
ὃς δ’ ἂν ἀμύμων αὐτὸς ἔῃ καὶ ἀμύμονα εἰδῇ
τοῦ μέν τε κλέος εὐρὺ δὶα ξεῖνοι φορέουσι
πάντας ἐπ’ ἀνθρώπους πολλοί τέ μιν ἐσθλὸν ἔειπον
ἦ τοι ἐμοὶ χλαῖναι καὶ ῥήγεα σιγαλόεντα
ἤχθεθ’ ὅτε πρῶτον Κρήτης ὄρεα νιφόεντα
κείω δ’ ὡς τὸ πάρος περ ἀΰπνους νύκτας ἴαυον
ἄεσα καί τ’ ἀνέμεινα ἐΰθρονον Ἠῶ δῖαν
γίγνεται οὐδὲ γυνὴ ποδὸς ἅψεται ἡμετέροιο
εἰ μή τις γρηῦς ἔστι παλαιή κεδνὰ ἰδυῖα
ἥ τις δὴ τέτληκε τόσα φρεσὶν ὅσσα τ’ ἐγώ περ
τῇ δ’ οὐκ ἂν φθονέοιμι ποδῶν ἅψασθαι ἐμεῖο
ξεῖνε φίλ’ οὐ γάρ πώ τις ἀνὴρ πεπνυμένος ὧδε
ὡς σὺ μάλ’ εὐφραδέως πεπνυμένα πάντ’ ἀγορεύεις
ἔστι δέ μοι γρηῢς πυκινὰ φρεσὶ μήδε’ ἔχουσα
ἣ κεῖνον δύστηνον ἐῢ τρέφεν ἠδ’ ἀτίταλλε
δεξαμένη χείρεσσ’ ὅτε μιν πρῶτον τέκε μήτηρ
ἀλλ’ ἄγε νῦν ἀνστᾶσα περίφρων Εὐρύκλεια
ἤδη τοιόσδ’ ἐστὶ πόδας τοιόσδε τε χεῖρας
ὣς ἄρ’ ἔφη γρηῢς δὲ κατέσχετο χερσὶ πρόσωπα
δάκρυα δ’ ἔκβαλε θερμά ἔπος δ’ ὀλοφυδνὸν ἔειπεν
οὐ γάρ πώ τις τόσσα βροτῶν Διὶ τερπικεραύνῳ
πίονα μηρί’ ἔκη’ οὐδ’ ἐξαίτους ἑκατόμβας
ὅσσα σὺ τῷ ἐδίδους ἀρώμενος ἧος ἵκοιο
ξείνων τηλεδαπῶν ὅτε τευ κλυτὰ δώμαθ’ ἵκοιτο
τάων νῦν λώβην τε καὶ αἴσχεα πόλλ’ ἀλεείνων
οὐκ ἐάας νίζειν ἐμὲ δ’ οὐκ ἀέκουσαν ἄνωγε
τῷ σε πόδας νίψω ἅμα τ’ αὐτῆς Πηνελοπείης
καὶ σέθεν εἵνεκ’ ἐπεί μοι ὀρώρεται ἔνδοθι θυμὸς
κήδεσιν ἀλλ’ ἄγε νῦν ξυνίει ἔπος ὅττι κεν εἴπω
πολλοὶ δὴ ξεῖνοι ταλαπείριοι ἐνθάδ’ ἵκοντο
ἀλλ’ οὔ πώ τινά φημι ἐοικότα ὧδε ἰδέσθαι
ὡς σὺ δέμας φωνήν τε πόδας τ’ Ὀδυσῆϊ ἔοικας
ὦ γρηῦ οὕτω φασὶν ὅσοι ἴδον ὀφθαλμοῖσιν
ἔμμεναι ὡς σύ περ αὐτὴ ἐπιφρονέουσ’ ἀγορεύεις
ὣς ἄρ’ ἔφη γρηῢς δὲ λέβηθ’ ἕλε παμφανόωντα
τοῦ πόδας ἐξαπένιζεν ὕδωρ δ’ ἐνεχεύατο πουλὺ
ἷζεν ἐπ’ ἐσχαρόφιν ποτὶ δὲ σκότον ἐτράπετ’ αἶψα
νίζε δ’ ἄρ’ ἆσσον ἰοῦσα ἄναχθ’ ἑόν αὐτίκα δ’ ἔγνω
Παρνησόνδ’ ἐλθόντα μετ’ Αὐτόλυκόν τε καὶ υἷας
μητρὸς ἑῆς πάτερ’ ἐσθλόν ὃς ἀνθρώπους ἐκέκαστο
κλεπτοσύνῃ θ’ ὅρκῳ τε θεὸς δέ οἱ αὐτὸς ἔδωκεν
ἀρνῶν ἠδ’ ἐρίφων ὁ δέ οἱ πρόφρων ἅμ’ ὀπήδει
Αὐτόλυκος δ’ ἐλθὼν Ἰθάκης ἐς πίονα δῆμον
παυομένῳ δόρποιο ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν
Αὐτόλυκ’ αὐτὸς νῦν ὄνομ’ εὕρεο ὅττι κε θῆαι
παιδὸς παιδὶ φίλῳ πολυάρητος δέ τοί ἐστιν
τὴν δ’ αὖτ’ Αὐτόλυκος ἀπαμείβετο φώνησέν τε
γαμβρὸς ἐμὸς θυγάτηρ τε τίθεσθ’ ὄνομ’ ὅττι κεν εἴπω
πολλοῖσιν γὰρ ἐγώ γε ὀδυσσάμενος τόδ’ ἱκάνω
ἀνδράσιν ἠδὲ γυναιξὶν ἀνὰ χθόνα πουλυβότειραν
τῷ δ’ Ὀδυσεὺς ὄνομ’ ἔστω ἐπώνυμον αὐτὰρ ἐγώ γε
ὁππότ’ ἂν ἡβήσας μητρώϊον ἐς μέγα δῶμα
ἔλθῃ Παρνησόνδ’ ὅθι πού μοι κτήματ’ ἔασι
τῶν οἱ ἐγὼ δώσω καί μιν χαίροντ’ ἀποπέμψω
τῶν ἕνεκ’ ἦλθ’ Ὀδυσεύς ἵνα οἱ πόροι ἀγλαὰ δῶρα
τὸν μὲν ἄρ’ Αὐτόλυκός τε καὶ υἱέες Αὐτολύκοιο
χερσίν τ’ ἠσπάζοντο ἔπεσσί τε μειλιχίοισι
μήτηρ δ’ Ἀμφιθέη μητρὸς περιφῦσ’ Ὀδυσῆϊ
κύσσ’ ἄρα μιν κεφαλήν τε καὶ ἄμφω φάεα καλά
Αὐτόλυκος δ’ υἱοῖσιν ἐκέκλετο κυδαλίμοισι
δεῖπνον ἐφοπλίσσαι τοὶ δ’ ὀτρύνοντος ἄκουσαν
αὐτίκα δ’ εἰσάγαγον βοῦν ἄρσενα πενταέτηρον
ὤπτησάν τε περιφραδέως δάσσαντό τε μοίρας
δὴ τότε κοιμήσαντο καὶ ὕπνου δῶρον ἕλοντο
βάν ῥ’ ἴμεν ἐς θήρην ἠμὲν κύνες ἠδὲ καὶ αὐτοὶ
ἤϊεν αἰπὺ δ’ ὄρος προσέβαν καταειμένον ὕλῃ
Παρνησοῦ τάχα δ’ ἵκανον πτύχας ἠνεμοέσσας
οἱ δ’ ἐς βῆσσαν ἵκανον ἐπακτῆρες πρὸ δ’ ἄρ’ αὐτῶν
ἴχνι’ ἐρευνῶντες κύνες ἤϊσαν αὐτὰρ ὄπισθεν
ἔνθα δ’ ἄρ’ ἐν λόχμῃ πυκινῇ κατέκειτο μέγας σῦς
τὴν μὲν ἄρ’ οὔτ’ ἀνέμων διάει μένος ὑγρὸν ἀέντων
οὔτ’ ὄμβρος περάασκε διαμπερές ὣς ἄρα πυκνὴ
τὸν δ’ ἀνδρῶν τε κυνῶν τε περὶ κτύπος ἦλθε ποδοῖϊν
ὡς ἐπάγοντες ἐπῇσαν ὁ δ’ ἀντίος ἐκ ξυλόχοιο
φρίξας εὖ λοφιήν πῦρ δ’ ὀφθαλμοῖσι δεδορκώς
στῆ ῥ’ αὐτῶν σχεδόθεν ὁ δ’ ἄρα πρώτιστος Ὀδυσσεὺς
ἔσσυτ’ ἀνασχόμενος δολιχὸν δόρυ χειρὶ παχείῃ
λικριφὶς ἀΐξας οὐδ’ ὀστέον ἵκετο φωτός
τὸν δ’ Ὀδυσεὺς οὔτησε τυχὼν κατὰ δεξιὸν ὦμον
τὸν μὲν ἄρ’ Αὐτολύκου παῖδες φίλοι ἀμφεπένοντο
ὠτειλὴν δ’ Ὀδυσῆος ἀμύμονος ἀντιθέοιο
δῆσαν ἐπισταμένως ἐπαοιδῇ δ’ αἷμα κελαινὸν
ἔσχεθον αἶψα δ’ ἵκοντο φίλου πρὸς δώματα πατρός
εὖ ἰησάμενοι ἠδ’ ἀγλαὰ δῶρα πορόντες
καρπαλίμως χαίροντα φίλην ἐς πατρίδ’ ἔπεμπον
οὐλὴν ὅττι πάθοι ὁ δ’ ἄρα σφίσιν εὖ κατέλεξεν
ὥς μιν θηρεύοντ’ ἔλασεν σῦς λευκῷ ὀδόντι
Παρνησόνδ’ ἐλθόντα σὺν υἱάσιν Αὐτολύκοιο
γνῶ ῥ’ ἐπιμασσαμένη πόδα δὲ προέηκε φέρεσθαι
ἂψ δ’ ἑτέρωσ’ ἐκλίθη τὸ δ’ ἐπὶ χθονὸς ἐξέχυθ’ ὕδωρ
τὴν δ’ ἅμα χάρμα καὶ ἄλγος ἕλε φρένα τὼ δέ οἱ ὄσσε
ἦ μάλ’ Ὀδυσσεύς ἐσσι φίλον τέκος οὐδέ σ’ ἐγώ γε
πρὶν ἔγνων πρὶν πάντα ἄνακτ’ ἐμὸν ἀμφαφάασθαι
ἡ δ’ οὔτ’ ἀθρῆσαι δύνατ’ ἀντίη οὔτε νοῆσαι
χεῖρ’ ἐπιμασσάμενος φάρυγος λάβε δεξιτερῆφι
τῇ δ’ ἑτέρῃ ἕθεν ἆσσον ἐρύσσατο φώνησέν τε
μαῖα τίη μ’ ἐθέλεις ὀλέσαι σὺ δέ μ’ ἔτρεφες αὐτὴ
τῷ σῷ ἐπὶ μαζῷ νῦν δ’ ἄλγεα πολλὰ μογήσας
ἀλλ’ ἐπεὶ ἐφράσθης καί τοι θεὸς ἔμβαλε θυμῷ
σίγα μή τίς τ’ ἄλλος ἐνὶ μεγάροισι πύθηται
εἴ χ’ ὑπ’ ἐμοί γε θεὸς δαμάσῃ μνηστῆρας ἀγαυούς
οὐδὲ τροφοῦ οὔσης σεῦ ἀφέξομαι ὁππότ’ ἂν ἄλλας
τὸν δ’ αὖτε προσέειπε περίφρων Εὐρύκλεια
οἶσθα μὲν οἷον ἐμὸν μένος ἔμπεδον οὐδ’ ἐπιεικτόν
ἕξω δ’ ὡς ὅτε τις στερεὴ λίθος ἠὲ σίδηρος
εἴ χ’ ὑπό σοι γε θεὸς δαμάσῃ μνηστῆρας ἀγαυούς
αἵ τέ σ’ ἀτιμάζουσι καὶ αἳ νηλίτιδές εἰσι
εὖ νυ καὶ αὐτὸς ἐγὼ φράσομαι καὶ εἴσομ’ ἑκάστην
ἀλλ’ ἔχε σιγῇ μῦθον ἐπίτρεψον δὲ θεοῖσιν
οἰσομένη ποδάνιπτρα τὰ γὰρ πρότερ’ ἔκχυτο πάντα
αὐτὰρ ἐπεὶ νίψεν τε καὶ ἤλειψεν λίπ’ ἐλαίῳ
αὖτις ἄρ’ ἀσσοτέρω πυρὸς ἕλκετο δίφρον Ὀδυσσεὺς
ξεῖνε τὸ μέν σ’ ἔτι τυτθὸν ἐγὼν εἰρήσομαι αὐτή
καὶ γὰρ δὴ κοίτοιο τάχ’ ἔσσεται ἡδέος ὥρη
ὅν τινά γ’ ὕπνος ἕλοι γλυκερός καὶ κηδόμενόν περ
ἤματα μὲν γὰρ τέρπομ’ ὀδυρομένη γοόωσα
ἔς τ’ ἐμὰ ἔργ’ ὁρόωσα καὶ ἀμφιπόλων ἐνὶ οἴκῳ
κεῖμαι ἐνὶ λέκτρῳ πυκιναὶ δέ μοι ἀμφ’ ἀδινὸν κῆρ
ὀξεῖαι μελεδῶνες ὀδυρομένην ἐρέθουσιν
ὡς δ’ ὅτε Πανδαρέου κούρη χλωρηῒς ἀηδών
δενδρέων ἐν πετάλοισι καθεζομένη πυκινοῖσιν
παῖδ’ ὀλοφυρομένη Ἴτυλον φίλον ὅν ποτε χαλκῷ
κτεῖνε δι’ ἀφραδίας κοῦρον Ζήθοιο ἄνακτος
ἦ ἤδη ἅμ’ ἕπωμαι Ἀχαιῶν ὅς τις ἄριστος
παῖς δ’ ἐμὸς ἧος ἔην ἔτι νήπιος ἠδὲ χαλίφρων
γήμασθ’ οὔ μ’ εἴα πόσιος κατὰ δῶμα λιποῦσαν
νῦν δ’ ὅτε δὴ μέγας ἐστὶ καὶ ἥβης μέτρον ἱκάνει
καὶ δή μ’ ἀρᾶται πάλιν ἐλθέμεν ἐκ μεγάροιο
ἀλλ’ ἄγε μοι τὸν ὄνειρον ὑπόκριναι καὶ ἄκουσον
ἐλθὼν δ’ ἐξ ὄρεος μέγας αἰετὸς ἀγκυλοχείλης
πᾶσι κατ’ αὐχένας ἦξε καὶ ἔκτανεν οἱ δ’ ἐκέχυντο
ἀθρόοι ἐν μεγάροις ὁ δ’ ἐς αἰθέρα δῖαν ἀέρθη
ἀμφὶ δ’ ἔμ’ ἠγερέθοντο ἐϋπλοκαμῖδες Ἀχαιαί
οἴκτρ’ ὀλοφυρομένην ὅ μοι αἰετὸς ἔκτανε χῆνας
ἂψ δ’ ἐλθὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετ’ ἐπὶ προὔχοντι μελάθρῳ
οὐκ ὄναρ ἀλλ’ ὕπαρ ἐσθλόν ὅ τοι τετελεσμένον ἔσται
χῆνες μὲν μνηστῆρες ἐγὼ δέ τοι αἰετὸς ὄρνις
ὣς ἔφατ’ αὐτὰρ ἐμὲ μελιηδὴς ὕπνος ἀνῆκε
παπτήνασα δὲ χῆνας ἐνὶ μεγάροισι νόησα
ὦ γύναι οὔ πως ἔστιν ὑποκρίνασθαι ὄνειρον
ἄλλῃ ἀποκλίναντ’ ἐπεὶ ἦ ῥά τοι αὐτὸς Ὀδυσσεὺς
πέφραδ’ ὅπως τελέει μνηστῆρσι δὲ φαίνετ’ ὄλεθρος
ξεῖν’ ἦ τοι μὲν ὄνειροι ἀμήχανοι ἀκριτόμυθοι
γίγνοντ’ οὐδέ τι πάντα τελείεται ἀνθρώποισι
αἱ μὲν γὰρ κεράεσσι τετεύχαται αἱ δ’ ἐλέφαντι
τῶν οἳ μέν κ’ ἔλθωσι διὰ πριστοῦ ἐλέφαντος
οἵ ῥ’ ἐλεφαίρονται ἔπε’ ἀκράαντα φέροντες
οἵ ῥ’ ἔτυμα κραίνουσι βροτῶν ὅτε κέν τις ἴδηται
ἀλλ’ ἐμοὶ οὐκ ἐντεῦθεν ὀΐομαι αἰνὸν ὄνειρον
ἐλθέμεν ἦ κ’ ἀσπαστὸν ἐμοὶ καὶ παιδὶ γένοιτο
ἥδε δὴ ἠὼς εἶσι δυσώνυμος ἥ μ’ Ὀδυσῆος
τοὺς πελέκεας τοὺς κεῖνος ἐνὶ μεγάροισιν ἑοῖσιν
ἵστασχ’ ἑξείης δρυόχους ὥς δώδεκα πάντας
στὰς δ’ ὅ γε πολλὸν ἄνευθε διαρρίπτασκεν ὀϊστόν
ὃς δέ κε ῥηΐτατ’ ἐντανύσῃ βιὸν ἐν παλάμῃσι
καὶ διοϊστεύσῃ πελέκεων δυοκαίδεκα πάντων
τῷ κεν ἅμ’ ἑσποίμην νοσφισσαμένη τόδε δῶμα
πρὶν γάρ τοι πολύμητις ἐλεύσεται ἐνθάδ’ Ὀδυσσεύς
νευρήν τ’ ἐντανύσαι διοϊστεῦσαί τε σιδήρου
εἴ κ’ ἐθέλοις μοι ξεῖνε παρήμενος ἐν μεγάροισι
ἀλλ’ οὐ γάρ πως ἔστιν ἀΰπνους ἔμμεναι αἰεὶ
ἀλλ’ ἦ τοι μὲν ἐγὼν ὑπερώϊον εἰσαναβᾶσα
ἔνθα κε λεξαίμην σὺ δὲ λέξεο τῷδ’ ἐνὶ οἴκῳ
ὣς εἰποῦσ’ ἀνέβαιν’ ὑπερώϊα σιγαλόεντα
κὰμ μὲν ἀδέψητον βοέην στόρεσ’ αὐτὰρ ὕπερθε
κώεα πόλλ’ ὀΐων τοὺς ἱρεύεσκον Ἀχαιοί
Εὐρυνόμη δ’ ἄρ’ ἐπὶ χλαῖναν βάλε κοιμηθέντι
ἔνθ’ Ὀδυσεὺς μνηστῆρσι κακὰ φρονέων ἐνὶ θυμῷ
κεῖτ’ ἐγρηγορόων ταὶ δ’ ἐκ μεγάροιο γυναῖκες
τοῦ δ’ ὠρίνετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι φίλοισι
ἦ ἔτ’ ἐῷ μνηστῆρσιν ὑπερφιάλοισι μιγῆναι
ἄνδρ’ ἀγνοιήσασ’ ὑλάει μέμονέν τε μάχεσθαι
τέτλαθι δή κραδίη καὶ κύντερον ἄλλο ποτ’ ἔτλης
ἰφθίμους ἑτάρους σὺ δ’ ἐτόλμας ὄφρα σε μῆτις
ἐξάγαγ’ ἐξ ἄντροιο ὀϊόμενον θανέεσθαι
ὣς ἔφατ’ ἐν στήθεσσι καθαπτόμενος φίλον ἦτορ
τῷ δὲ μάλ’ ἐν πείσῃ κραδίη μένε τετληυῖα
ὡς δ’ ὅτε γαστέρ’ ἀνὴρ πολέος πυρὸς αἰθομένοιο
αἰόλλῃ μάλα δ’ ὦκα λιλαίεται ὀπτηθῆναι
ὣς ἄρ’ ὅ γ’ ἔνθα καὶ ἔνθα ἑλίσσετο μερμηρίζων
οὐρανόθεν καταβᾶσα δέμας δ’ ἤϊκτο γυναικί
στῆ δ’ ἄρ’ ὑπὲρ κεφαλῆς καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπε
τίπτ’ αὖτ’ ἐγρήσσεις πάντων περὶ κάμμορε φωτῶν
οἶκος μέν τοι ὅδ’ ἐστί γυνὴ δέ τοι ἥδ’ ἐνὶ οἴκῳ
μοῦνος ἐών οἱ δ’ αἰὲν ἀολλέες ἔνδον ἔασι
πρὸς δ’ ἔτι καὶ τόδε μεῖζον ἐνὶ φρεσὶ μερμηρίζω
πῆ κεν ὑπεκπροφύγοιμι τά σε φράζεσθαι ἄνωγα
σχέτλιε καὶ μέν τίς τε χερείονι πείθεθ’ ἑταίρῳ
ὅς περ θνητός τ’ ἐστὶ καὶ οὐ τόσα μήδεα οἶδεν
ἀλλ’ ἑλέτω σε καὶ ὕπνος ἀνίη καὶ τὸ φυλάσσειν
πάννυχον ἐγρήσσοντα κακῶν δ’ ὑποδύσεαι ἤδη
αὐτὴ δ’ ἂψ ἐς Ὄλυμπον ἀφίκετο δῖα θεάων
λυσιμελής ἄλοχος δ’ ἄρ’ ἐπέγρετο κεδνὰ ἰδυῖα
κλαῖε δ’ ἄρ’ ἐν λέκτροισι καθεζομένη μαλακοῖσιν
ἰὸν ἐνὶ στήθεσσι βαλοῦσ’ ἐκ θυμὸν ἕλοιο
αὐτίκα νῦν ἢ ἔπειτα μ’ ἀναρπάξασα θύελλα
οἴχοιτο προφέρουσα κατ’ ἠερόεντα κέλευθα
ὡς δ’ ὅτε Πανδαρέου κούρας ἀνέλοντο θύελλαι
τῇσι τοκῆας μὲν φθῖσαν θεοί αἱ δ’ ἐλίποντο
ὀρφαναὶ ἐν μεγάροισι κόμισσε δὲ δῖ’ Ἀφροδίτη
Ἥρη δ’ αὐτῇσιν περὶ πασέων δῶκε γυναικῶν
εἶδος καὶ πινυτήν μῆκος δ’ ἔπορ’ Ἄρτεμις ἁγνή
ἔργα δ’ Ἀθηναίη δέδαε κλυτὰ ἐργάζεσθαι
εὖτ’ Ἀφροδίτη δῖα προσέστιχε μακρὸν Ὄλυμπον
ἐς Δία τερπικέραυνον ὁ γάρ τ’ εὖ οἶδεν ἅπαντα
μοῖράν τ’ ἀμμορίην τε καταθνητῶν ἀνθρώπων
καί ῥ’ ἔδοσαν στυγερῇσιν ἐρινύσιν ἀμφιπολεύειν
ὣς ἔμ’ ἀϊστώσειαν Ὀλύμπια δώματ’ ἔχοντες
ἠέ μ’ ἐϋπλόκαμος βάλοι Ἄρτεμις ὄφρ’ Ὀδυσῆα
ἀλλὰ τὸ μὲν καὶ ἀνεκτὸν ἔχει κακόν ὁππότε κέν τις
νύκτας δ’ ὕπνος ἔχῃσιν ὁ γάρ τ’ ἐπέλησεν ἁπάντων
ἐσθλῶν ἠδὲ κακῶν ἐπεὶ ἄρ βλέφαρ’ ἀμφικαλύψῃ
αὐτὰρ ἐμοὶ καὶ ὀνείρατ’ ἐπέσσευεν κακὰ δαίμων
χαῖρ’ ἐπεὶ οὐκ ἐφάμην ὄναρ ἔμμεναι ἀλλ’ ὕπαρ ἤδη
τῆς δ’ ἄρα κλαιούσης ὄπα σύνθετο δῖος Ὀδυσσεύς
μερμήριζε δ’ ἔπειτα δόκησε δέ οἱ κατὰ θυμὸν
ἤδη γιγνώσκουσα παρεστάμεναι κεφαλῆφι
θῆκε θύραζε φέρων Διὶ δ’ εὔξατο χεῖρας ἀνασχών
Ζεῦ πάτερ εἴ μ’ ἐθέλοντες ἐπὶ τραφερήν τε καὶ ὑγρὴν
ἤγετ’ ἐμὴν ἐς γαῖαν ἐπεί μ’ ἐκακώσατε λίην
φήμην τίς μοι φάσθω ἐγειρομένων ἀνθρώπων
αὐτίκα δ’ ἐβρόντησεν ἀπ’ αἰγλήεντος Ὀλύμπου
φήμην δ’ ἐξ οἴκοιο γυνὴ προέηκεν ἀλετρὶς
πλησίον ἔνθ’ ἄρα οἱ μύλαι ἥατο ποιμένι λαῶν
αἱ μὲν ἄρ’ ἄλλαι εὗδον ἐπεὶ κατὰ πυρὸν ἄλεσσαν
ἡ δὲ μί’ οὔπω παύετ’ ἀφαυροτάτη δ’ ἐτέτυκτο
ἦ μεγάλ’ ἐβρόντησας ἀπ’ οὐρανοῦ ἀστερόεντος
ἐν μεγάροις Ὀδυσῆος ἑλοίατο δαῖτ’ ἐρατεινήν
οἳ δή μοι καμάτῳ θυμαλγέι γούνατ’ ἔλυσαν
ὣς ἄρ’ ἔφη χαῖρεν δὲ κλεηδόνι δῖος Ὀδυσσεὺς
αἱ δ’ ἄλλαι δμῳαὶ κατὰ δώματα κάλ’ Ὀδυσῆος
ἀγρόμεναι ἀνέκαιον ἐπ’ ἐσχάρῃ ἀκάματον πῦρ
Τηλέμαχος δ’ εὐνῆθεν ἀνίστατο ἰσόθεος φώς
στῆ δ’ ἄρ’ ἐπ’ οὐδὸν ἰών πρὸς δ’ Εὐρύκλειαν ἔειπε
μαῖα φίλη τὸν ξεῖνον ἐτιμήσασθ’ ἐνὶ οἴκῳ
χείρονα τὸν δέ τ’ ἀρείον’ ἀτιμήσασ’ ἀποπέμπει
οἶνον μὲν γὰρ πῖνε καθήμενος ὄφρ’ ἔθελ’ αὐτός
σίτου δ’ οὐκέτ’ ἔφη πεινήμεναι εἴρετο γάρ μιν
ἀλλ’ ὅτε δὴ κοίτοιο καὶ ὕπνου μιμνήσκοιτο
ἡ μὲν δέμνι’ ἄνωγεν ὑποστορέσαι δμῳῇσιν
αὐτὰρ ὅ γ’ ὥς τις πάμπαν ὀϊζυρὸς καὶ ἄποτμος
οὐκ ἔθελ’ ἐν λέκτροισι καὶ ἐν ῥήγεσσι καθεύδειν
ἀλλ’ ἐν ἀδεψήτῳ βοέῃ καὶ κώεσιν οἰῶν
ἔδραθ’ ἐνὶ προδόμῳ χλαῖναν δ’ ἐπιέσσαμεν ἡμεῖς
βῆ δ’ ἴμεν εἰς ἀγορὴν μετ’ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς
ἡ δ’ αὖτε δμῳῇσιν ἐκέκλετο δῖα γυναικῶν
ἀγρεῖθ’ αἱ μὲν δῶμα κορήσατε ποιπνύσασαι
ῥάσσατέ τ’ ἔν τε θρόνοις εὐποιήτοισι τάπητας
καὶ δέπα ἀμφικύπελλα τετυγμένα ταὶ δὲ μεθ’ ὕδωρ
ἀλλὰ μάλ’ ἦρι νέονται ἐπεὶ καὶ πᾶσιν ἑορτή
αἱ δ’ αὐτοῦ κατὰ δώματ’ ἐπισταμένως πονέοντο
ἐς δ’ ἦλθον δρηστῆρες Ἀχαιῶν οἱ μὲν ἔπειτα
καὶ τοὺς μέν ῥ’ εἴασε καθ’ ἕρκεα καλὰ νέμεσθαι
αὐτὸς δ’ αὖτ’ Ὀδυσῆα προσηύδα μειλιχίοισι
ξεῖν’ ἦ ἄρ τί σε μᾶλλον Ἀχαιοὶ εἰσορόωσιν
ἦέ σ’ ἀτιμάζουσι κατὰ μέγαρ’ ὡς τὸ πάρος περ
τὸν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολυμήτις Ὀδυσσεύς
ἣν οἵδ’ ὑβρίζοντες ἀτάσθαλα μηχανόωνται
οἴκῳ ἐν ἀλλοτρίῳ οὐδ’ αἰδοῦς μοῖραν ἔχουσιν
ἀγχίμολον δέ σφ’ ἦλθε Μελάνθιος αἰπόλος αἰγῶν
αἶγας ἄγων αἳ πᾶσι μετέρεπον αἰπολίοισι
καὶ τὰς μὲν κατέδησεν ὑπ’ αἰθούσῃ ἐριδούπῳ
αὐτὸς δ’ αὖτ’ Ὀδυσῆα προσηύδα κερτομίοισι
ξεῖν’ ἔτι καὶ νῦν ἐνθάδ’ ἀνιήσεις κατὰ δῶμα
αἰτίζεις εἰσὶν δὲ καὶ ἄλλαι δαῖτες Ἀχαιῶν
ὣς φάτο τὸν δ’ οὔ τι προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς
τοῖσι δ’ ἐπὶ τρίτος ἦλθε Φιλοίτιος ὄρχαμος ἀνδρῶν
πορθμῆες δ’ ἄρα τούς γε διήγαγον οἵ τε καὶ ἄλλους
καὶ τὰ μὲν εὖ κατέδησεν ὑπ’ αἰθούσῃ ἐριδούπῳ
αὐτὸς δ’ αὖτ’ ἐρέεινε συβώτην ἄγχι παραστάς
ἡμέτερον πρὸς δῶμα τέων δ’ ἐξ εὔχεται εἶναι
τοιάδε λαίφε’ ἔχοντα κατ’ ἀνθρώπους ἀλάλησθαι
εἰ δ’ ἤδη τέθνηκε καὶ εἰν Ἀΐδαο δόμοισιν
ὤ μοι ἔπειτ’ Ὀδυσῆος ἀμύμονος ὅς μ’ ἐπὶ βουσὶν
εἷσ’ ἔτι τυτθὸν ἐόντα Κεφαλλήνων ἐνὶ δήμῳ
νῦν δ’ αἱ μὲν γίγνονται ἀθέσφατοι οὐδέ κεν ἄλλως
ἀνδρί γ’ ὑποσταχύοιτο βοῶν γένος εὐρυμετώπων
τὰς δ’ ἄλλοι με κέλονται ἀγινέμεναί σφισιν αὐτοῖς
οὐδ’ ὄπιδα τρομέουσι θεῶν μεμάασι γὰρ ἤδη
πόλλ’ ἐπιδινεῖται μάλα μὲν κακὸν υἷος ἐόντος
ἄλλων δῆμον ἱκέσθαι ἰόντ’ αὐτῇσι βόεσσιν
βουσὶν ἐπ’ ἀλλοτρίῃσι καθήμενον ἄλγεα πάσχειν
ἐξικόμην φεύγων ἐπεὶ οὐκέτ’ ἀνεκτὰ πέλονται
ἀλλ’ ἔτι τὸν δύστηνον ὀΐομαι εἴ ποθεν ἐλθὼν
ἀνδρῶν μνηστήρων σκέδασιν κατὰ δώματα θείῃ
βουκόλ’ ἐπεὶ οὔτε κακῷ οὔτ’ ἄφρονι φωτὶ ἔοικας
γιγνώσκω δὲ καὶ αὐτὸς ὅ τοι πινυτὴ φρένας ἵκει
ἦ σέθεν ἐνθάδ’ ἐόντος ἐλεύσεται οἴκαδ’ Ὀδυσσεύς
σοῖσιν δ’ ὀφθαλμοῖσιν ἐπόψεαι αἴ κ’ ἐθέλῃσθα
κτεινομένους μνηστῆρας οἳ ἐνθάδε κοιρανέουσιν
τὸν δ’ αὖτε προσέειπε βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ
γνοίης χ’ οἵη ἐμὴ δύναμις καὶ χεῖρες ἕπονται
ὣς δ’ αὔτως Εὔμαιος ἐπεύξατο πᾶσι θεοῖσι
μνηστῆρες δ’ ἄρα Τηλεμάχῳ θάνατόν τε μόρον τε
τοῖσιν δ’ Ἀμφίνομος ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν
ὦ φίλοι οὐχ ἡμῖν συνθεύσεται ἥδε γε βουλή
ἐλθόντες δ’ ἐς δώματ’ Ὀδυσσῆος θείοιο
σπλάγχνα δ’ ἄρ’ ὀπτήσαντες ἐνώμων ἐν δέ τε οἶνον
κρητῆρσιν κερόωντο κύπελλα δὲ νεῖμε συβώτης
σῖτον δέ σφ’ ἐπένειμε Φιλοίτιος ὄρχαμος ἀνδρῶν
Τηλέμαχος δ’ Ὀδυσῆα καθίδρυε κέρδεα νωμῶν
πὰρ δ’ ἐτίθει σπλάγχνων μοίρας ἐν δ’ οἶνον ἔχευεν
ἐνταυθοῖ νῦν ἧσο μετ’ ἀνδράσιν οἰνοποτάζων
οἶκος ὅδ’ ἀλλ’ Ὀδυσῆος ἐμοὶ δ’ ἐκτήσατο κεῖνος
Τηλεμάχου μάλα δ’ ἧμιν ἀπειλήσας ἀγορεύει
οὐ γὰρ Ζεὺς εἴασε Κρονίων τῷ κέ μιν ἤδη
παύσαμεν ἐν μεγάροισι λιγύν περ ἐόντ’ ἀγορητήν
ὣς ἔφατ’ Ἀντίνοος ὁ δ’ ἄρ’ οὐκ ἐμπάζετο μύθων
κήρυκες δ’ ἀνὰ ἄστυ θεῶν ἱερὴν ἑκατόμβην
ἦγον τοὶ δ’ ἀγέροντο κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ
πὰρ δ’ ἄρ’ Ὀδυσσῆϊ μοῖραν θέσαν οἳ πονέοντο
Κτήσιππος δ’ ὄνομ’ ἔσκε Σάμῃ δ’ ἐνὶ οἰκία ναῖεν
ὃς δή τοι κτεάτεσσι πεποιθὼς θεσπεσίοισι
μνάσκετ’ Ὀδυσσῆος δὴν οἰχομένοιο δάμαρτα
ξείνους Τηλεμάχου ὅς κεν τάδε δώμαθ’ ἵκηται
ἀλλ’ ἄγε οἱ καὶ ἐγὼ δῶ ξείνιον ὄφρα καὶ αὐτὸς
κείμενον ἐκ κανέοιο λαβών ὁ δ’ ἀλεύατ’ Ὀδυσσεὺς
σαρδάνιον μάλα τοῖον ὁ δ’ εὔδμητον βάλε τοῖχον
Κτήσιππον δ’ ἄρα Τηλέμαχος ἠνίπαπε μύθῳ
Κτήσιππ’ ἦ μάλα τοι τόδε κέρδιον ἔπλετο θυμῷ
ἐνθάδε τῷ μή τίς μοι ἀεικείας ἐνὶ οἴκῳ
ἐσθλά τε καὶ τὰ χέρηα πάρος δ’ ἔτι νήπιος ἦα
ἀλλ’ ἔμπης τάδε μὲν καὶ τέτλαμεν εἰσορόωντες
ἀλλ’ ἄγε μηκέτι μοι κακὰ ῥέζετε δυσμενέοντες
εἰ δ’ ἤδη μ’ αὐτὸν κτεῖναι μενεαίνετε χαλκῷ
νοστήσειν Ὀδυσῆα πολύφρονα ὅνδε δόμονδε
τόφρ’ οὔ τις νέμεσις μενέμεν τ’ ἦν ἰσχέμεναί τε
μνηστῆρας κατὰ δώματ’ ἐπεὶ τόδε κέρδιον ἦεν
εἰ νόστησ’ Ὀδυσεὺς καὶ ὑπότροπος ἵκετο δῶμα
νῦν δ’ ἤδη τόδε δῆλον ὅ τ’ οὐκέτι νόστιμός ἐστιν
ἀλλ’ ἄγε σῇ τάδε μητρὶ παρεζόμενος κατάλεξον
γήμασθ’ ὅς τις ἄριστος ἀνὴρ καὶ πλεῖστα πόρῃσιν
ἔσθων καὶ πίνων ἡ δ’ ἄλλου δῶμα κομίζῃ
οὐ μὰ Ζῆν’ Ἀγέλαε καὶ ἄλγεα πατρὸς ἐμοῖο
ὅς που τῆλ’ Ἰθάκης ἢ ἔφθιται ἢ ἀλάληται
γήμασθ’ ᾧ κ’ ἐθέλῃ ποτὶ δ’ ἄσπετα δῶρα δίδωμι
αἰδέομαι δ’ ἀέκουσαν ἀπὸ μεγάροιο δίεσθαι
ἄσβεστον γέλω ὦρσε παρέπλαγξεν δὲ νόημα
οἱ δ’ ἤδη γναθμοῖσι γελοίων ἀλλοτρίοισιν
αἱμοφόρυκτα δὲ δὴ κρέα ἤσθιον ὄσσε δ’ ἄρα σφέων
δακρυόφιν πίμπλαντο γόον δ’ ὠΐετο θυμός
ἆ δειλοί τί κακὸν τόδε πάσχετε νυκτὶ μὲν ὑμέων
αἵματι δ’ ἐρράδαται τοῖχοι καλαί τε μεσόδμαι
ἱεμένων Ἔρεβόσδε ὑπὸ ζόφον ἠέλιος δὲ
οὐρανοῦ ἐξαπόλωλε κακὴ δ’ ἐπιδέδρομεν ἀχλύς
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἄρα πάντες ἐπ’ αὐτῷ ἡδὺ γέλασσαν
ἀφραίνει ξεῖνος νέον ἄλλοθεν εἰληλουθώς
Εὐρύμαχ’ οὔ τί σ’ ἄνωγα ἐμοὶ πομπῆας ὀπάζειν
ἐρχόμενον τό κεν οὔ τις ὑπεκφύγοι οὐδ’ ἀλέαιτο
μνηστήρων οἳ δῶμα κάτ’ ἀντιθέου Ὀδυσῆος
ἵκετο δ’ ἐς Πείραιον ὅ μιν πρόφρων ὑπέδεκτο
μνηστῆρες δ’ ἄρα πάντες ἐς ἀλλήλους ὁρόωντες
Τηλέμαχ’ οὔ τις σεῖο κακοξεινώτερος ἄλλος
ἔμπαιον οὐδὲ βίης ἀλλ’ αὔτως ἄχθος ἀρούρης
ἄλλος δ’ αὖτέ τις οὗτος ἀνέστη μαντεύεσθαι
τοὺς ξείνους ἐν νηῒ πολυκληῗδι βαλόντες
ὣς ἔφασαν μνηστῆρες ὁ δ’ οὐκ ἐμπάζετο μύθων
ἀλλ’ ἀκέων πατέρα προσεδέρκετο δέγμενος αἰεί
ἡ δὲ κατ’ ἄντηστιν θεμένη περικαλλέα δίφρον
ἀνδρῶν ἐν μεγάροισιν ἑκάστου μῦθον ἄκουεν
δεῖπνον μὲν γάρ τοί γε γελοίωντες τετύκοντο
ἡδὺ τε καὶ μενοεικές ἐπεὶ μάλα πόλλ’ ἱέρευσαν
δόρπου δ’ οὐκ ἄν πως ἀχαρίστερον ἄλλο γένοιτο
οἷον δὴ τάχ’ ἔμελλε θεὰ καὶ καρτερὸς ἀνὴρ
κλίμακα δ’ ὑψηλὴν προσεβήσετο οἷο δόμοιο
εἵλετο δὲ κληῗδ’ εὐκαμπέα χειρὶ παχείῃ
καλὴν χαλκείην κώπη δ’ ἐλέφαντος ἐπῆεν
βῆ δ’ ἴμεναι θάλαμόνδε σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξὶν
ἰοδόκος πολλοὶ δ’ ἔνεσαν στονόεντες ὀϊστοί
τὼ δ’ ἐν Μεσσήνῃ ξυμβλήτην ἀλλήλοιϊν
οἴκῳ ἐν Ὀρτιλόχοιο δαΐφρονος ἦ τοι Ὀδυσσεὺς
νηυσὶ πολυκλήϊσι τριηκόσι’ ἠδὲ νομῆας
τῶν ἕνεκ’ ἐξεσίην πολλὴν ὁδὸν ἦλθεν Ὀδυσσεὺς
Ἴφιτος αὖθ’ ἵππους διζήμενος αἵ οἱ ὄλοντο
δώδεκα θήλειαι ὑπὸ δ’ ἡμίονοι ταλαεργοί
φῶθ’ Ἡρακλῆα μεγάλων ἐπιίστορα ἔργων
σχέτλιος οὐδὲ θεῶν ὄπιν ᾐδέσατ’ οὐδὲ τράπεζαν
ἵππους δ’ αὐτὸς ἔχε κρατερώνυχας ἐν μεγάροισι
τὸ πρὶν μέν ῥ’ ἐφόρει μέγας Εὔρυτος αὐτὰρ ὁ παιδὶ
κάλλιπ’ ἀποθνῄσκων ἐν δώμασιν ὑψηλοῖσι
τῷ δ’ Ὀδυσεὺς ξίφος ὀξὺ καὶ ἄλκιμον ἔγχος ἔδωκεν
ὅς οἱ τόξον ἔδωκε τὸ δ’ οὔ ποτε δῖος Ὀδυσσεὺς
ᾑρεῖτ’ ἀλλ’ αὐτοῦ μνῆμα ξείνοιο φίλοιο
κέσκετ’ ἐνὶ μεγάροισι φόρει δέ μιν ἧς ἐπὶ γαίης
ἡ δ’ ὅτε δὴ θάλαμον τὸν ἀφίκετο δῖα γυναικῶν
ἐν δὲ σταθμοὺς ἄρσε θύρας δ’ ἐπέθηκε φαεινάς
αὐτίκ’ ἄρ’ ἥ γ’ ἱμάντα θοῶς ἀπέλυσε κορώνης
ἐν δὲ κληῗδ’ ἧκε θυρέων δ’ ἀνέκοπτεν ὀχῆας
ἄντα τιτυσκομένη τὰ δ’ ἀνέβραχεν ἠΰτε ταῦρος
βοσκόμενος λειμῶνι τόσ’ ἔβραχε καλὰ θύρετρα
πληγέντα κληΐδι πετάσθησαν δέ οἱ ὦκα
ἡ δ’ ἄρ’ ἐφ’ ὑψηλῆς σανίδος βῆ ἔνθα δὲ χηλοὶ
ἕστασαν ἐν δ’ ἄρα τῇσι θυώδεα εἵματ’ ἔκειτο
ἑζομένη δὲ κατ’ αὖθι φίλοις ἐπὶ γούνασι θεῖσα
κλαῖε μάλα λιγέως ἐκ δ’ ᾕρεε τόξον ἄνακτος
βῆ ῥ’ ἴμεναι μέγαρόνδε μετὰ μνηστῆρας ἀγαυοὺς
τόξον ἔχουσ’ ἐν χειρὶ παλίντονον ἠδὲ φαρέτρην
ἰοδόκον πολλοὶ δ’ ἔνεσαν στονόεντες ὀϊστοί
τῇ δ’ ἄρ’ ἅμ’ ἀμφίπολοι φέρον ὄγκιον ἔνθα σίδηρος
ἐχράετ’ ἐσθιέμεν καὶ πινέμεν ἐμμενὲς αἰεὶ
ἀνδρὸς ἀποιχομένοιο πολὺν χρόνον οὐδέ τιν’ ἄλλην
ἀλλ’ ἐμὲ ἱέμενοι γῆμαι θέσθαι τε γυναῖκα
ἀλλ’ ἄγετε μνηστῆρες ἐπεὶ τόδε φαίνετ’ ἄεθλον
ὣς φάτο καί ῥ’ Εὔμαιον ἀνώγει δῖον ὑφορβόν
δακρύσας δ’ Εὔμαιος ἐδέξατο καὶ κατέθηκε
κλαῖε δὲ βουκόλος ἄλλοθ’ ἐπεὶ ἴδε τόξον ἄνακτος
Ἀντίνοος δ’ ἐνένιπεν ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζε
κεῖται ἐν ἄλγεσι θυμός ἐπεὶ φίλον ὤλεσ’ ἀκοίτην
ἀλλ’ ἀκέων δαίνυσθε καθήμενοι ἠὲ θύραζε
κλαίετον ἐξελθόντε κατ’ αὐτόθι τόξα λιπόντε
καὶ γὰρ μνήμων εἰμί πάϊς δ’ ἔτι νήπιος ἦα
ὣς φάτο τῷ δ’ ἄρα θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἐώλπει
νευρὴν ἐντανύσειν διοϊστεύσειν τε σιδήρου
ἦ τοι ὀϊστοῦ γε πρῶτος γεύσεσθαι ἔμελλεν
ἐκ χειρῶν Ὀδυσῆος ἀμύμονος ὃν τότ’ ἀτίμα
ἥμενος ἐν μεγάροις ἐπὶ δ’ ὤρνυε πάντας ἑταίρους
ἄλλῳ ἅμ’ ἕψεσθαι νοσφισσαμένη τόδε δῶμα
οἵη νῦν οὐκ ἔστι γυνὴ κατ’ Ἀχαιΐδα γαῖαν οὔ
τε Πύλου ἱερῆς οὔ τ’ Ἄργεος οὔ τε Μυκήνης
ἦ καὶ ἀπ’ ὤμοιϊν χλαῖναν θέτο φοινικόεσσαν
ὀρθὸς ἀναΐξας ἀπὸ δὲ ξίφος ὀξὺ θέτ’ ὤμων
πρῶτον μὲν πελέκεας στῆσεν διὰ τάφρον ὀρύξας
ἀμφὶ δὲ γαῖαν ἔναξε τάφος δ’ ἕλε πάντας ἰδόντας
ὡς εὐκόσμως στῆσε πάρος δ’ οὐ πώ ποτ’ ὀπώπει
στῆ δ’ ἄρ’ ἐπ’ οὐδὸν ἰὼν καὶ τόξου πειρήτιζε
τρὶς μέν μιν πελέμιξεν ἐρύσσεσθαι μενεαίνων
καί νύ κε δή ῥ’ ἐτάνυσσε βίῃ τὸ τέταρτον ἀνέλκων
ἀλλ’ Ὀδυσεὺς ἀνένευε καὶ ἔσχεθεν ἱέμενόν περ
ὢ πόποι ἦ καὶ ἔπειτα κακός τ’ ἔσομαι καὶ ἄκικυς
ἀλλ’ ἄγεθ’ οἵ περ ἐμεῖο βίῃ προφερέστεροί ἐστε
αὐτοῦ δ’ ὠκὺ βέλος καλῇ προσέκλινε κορώνῃ
ὄρνυσθ’ ἑξείης ἐπιδέξια πάντες ἑταῖροι
Λειώδης δὲ πρῶτος ἀνίστατο Οἴνοπος υἱός
ἷζε μυχοίτατος αἰέν ἀτασθαλίαι δέ οἱ οἴῳ
στῆ δ’ ἄρ’ ἐπ’ οὐδὸν ἰὼν καὶ τόξου πειρήτιζεν
ὦ φίλοι οὐ μὲν ἐγὼ τανύω λαβέτω δὲ καὶ ἄλλος
τεθνάμεν ἢ ζώοντας ἁμαρτεῖν οὗθ’ ἕνεκ’ αἰεὶ
ἐνθάδ’ ὁμιλέομεν ποτιδέγμενοι ἤματα πάντα
νῦν μέν τις καὶ ἔλπετ’ ἐνὶ φρεσὶν ἠδὲ μενοινᾷ
ἄλλην δή τιν’ ἔπειτα Ἀχαιϊάδων εὐπέπλων
ὣς ἄρ’ ἐφώνησεν καὶ ἀπὸ ἕο τόξον ἔθηκε
ἂψ δ’ αὖτις κατ’ ἄρ ἕζετ’ ἐπὶ θρόνου ἔνθεν ἀνέστη
λειῶδες ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων
δεινόν τ’ ἀργαλέον τε νεμεσσῶμαι δέ τ’ ἀκούων
οἷόν τε ῥυτῆρα βιοῦ τ’ ἔμεναι καὶ ὀϊστῶν
ἀλλ’ ἄλλοι τανύουσι τάχα μνηστῆρες ἀγαυοί
ὣς φάτο καί ῥ’ ἐκέλευσε Μελάνθιον αἰπόλον αἰγῶν
ἄγρει δή πῦρ κῆον ἐνὶ μεγάροισι Μελανθεῦ
πὰρ δὲ τίθει δίφρον τε μέγαν καὶ κῶας ἐπ’ αὐτοῦ
ἐκ δὲ στέατος ἔνεικε μέγαν τροχὸν ἔνδον ἐόντος
ὣς φάθ’ ὁ δ’ αἶψ’ ἀνέκαιε Μελάνθιος ἀκάματον πῦρ
πὰρ δὲ φέρων δίφρον θῆκεν καὶ κῶας ἐπ’ αὐτοῦ
τῷ ῥα νέοι θάλποντες ἐπειρῶντ’ οὐδ’ ἐδύναντο
Ἀντίνοος δ’ ἔτ’ ἐπεῖχε καὶ Εὐρύμαχος θεοειδής
τὼ δ’ ἐξ οἴκου βῆσαν ὁμαρτήσαντες ἅμ’ ἄμφω
ἐκ δ’ αὐτὸς μετὰ τοὺς δόμου ἤλυθε δῖος Ὀδυσσεύς
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἐκτὸς θυρέων ἔσαν ἠδὲ καὶ αὐλῆς
φθεγξάμενός σφε ἔπεσσι προσηύδα μειλιχίοισι
ποῖοί κ’ εἶτ’ Ὀδυσῆϊ ἀμυνέμεν εἴ ποθεν ἔλθοι
ὧδε μάλ’ ἐξαπίνης καί τις θεὸς αὐτὸν ἐνείκαι
ἤ κε μνηστήρεσσιν ἀμύνοιτ’ ἦ Ὀδυσῆϊ
εἴπαθ’ ὅπως ὑμέας κραδίη θυμός τε κελεύει
ὣς δ’ αὔτως Εὔμαιος ἐπεύχετο πᾶσι θεοῖσι
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τῶν γε νόον νημερτέ’ ἀνέγνω
ἐξαῦτίς σφε ἔπεσσιν ἀμειβόμενος προσέειπεν
ἔνδον μὲν δὴ ὅδ’ αὐτὸς ἐγώ κακὰ πολλὰ μογήσας
γιγνώσκω δ’ ὡς σφῶϊν ἐελδομένοισιν ἱκάνω
οἴοισι δμώων τῶν δ’ ἄλλων οὔ τευ ἄκουσα
εὐξαμένου ἐμὲ αὖτις ὑπότροπον οἴκαδ’ ἱκέσθαι
σφῶϊν δ’ ὡς ἔσεταί περ ἀληθείην καταλέξω
ἄξομαι ἀμφοτέροις ἀλόχους καὶ κτήματ’ ὀπάσσω
οἰκία τ’ ἐγγὺς ἐμεῖο τετυγμένα καί μοι ἔπειτα
εἰ δ’ ἄγε δή καὶ σῆμα ἀριφραδὲς ἄλλο τι δείξω
ὄφρα μ’ ἐῢ γνῶτον πιστωθῆτόν τ’ ἐνὶ θυμῷ
τὼ δ’ ἐπεὶ εἰσιδέτην εὖ τ’ ἐφράσσαντο ἕκαστα
κλαῖον ἄρ’ ἀμφ’ Ὀδυσῆϊ δαΐφρονι χεῖρε βαλόντε
καὶ κύνεον ἀγαπαζόμενοι κεφαλήν τε καὶ ὤμους
ὣς δ’ αὔτως Ὀδυσεὺς κεφαλὰς καὶ χεῖρας ἔκυσσε
ἀλλὰ προμνηστῖνοι ἐσέλθετε μηδ’ ἅμα πάντες
πρῶτος ἐγώ μετὰ δ’ ὔμμες ἀτὰρ τόδε σῆμα τετύχθω
ἀλλὰ σύ δῖ’ Εὔμαιε φέρων ἀνὰ δώματα τόξον
ἐν χείρεσσιν ἐμοὶ θέμεναι εἰπεῖν τε γυναιξὶ
προβλώσκειν ἀλλ’ αὐτοῦ ἀκὴν ἔμεναι παρὰ ἔργῳ
κληῗσαι κληῗδι θοῶς δ’ ἐπὶ δεσμὸν ἰῆλαι
ἕζετ’ ἔπειτ’ ἐπὶ δίφρον ἰών ἔνθεν περ ἀνέστη
ἐς δ’ ἄρα καὶ τὼ δμῶε ἴτην θείου Ὀδυσῆος
Εὐρύμαχος δ’ ἤδη τόξον μετὰ χερσὶν ἐνώμα
θάλπων ἔνθα καὶ ἔνθα σέλᾳ πυρός ἀλλά μιν οὐδ’ ὣς
ἐντανύσαι δύνατο μέγα δ’ ἔστενε κυδάλιμον κῆρ
ὀχθήσας δ’ ἄρα ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν
ὢ πόποι ἧ μοι ἄχος περί τ’ αὐτοῦ καὶ περὶ πάντων
ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ αἱ δ’ ἄλλῃσιν πολίεσσιν
ἀλλ’ εἰ δὴ τοσσόνδε βίης ἐπιδευέες εἰμὲν
ἀντιθέου Ὀδυσῆος ὅ τ’ οὐ δυνάμεσθα τανύσσαι
Εὐρύμαχ’ οὐχ οὕτως ἔσται νοέεις δὲ καὶ αὐτός
ἁγνή τίς δέ κε τόξα τιταίνοιτ’ ἀλλὰ ἕκηλοι
κάτθετ’ ἀτὰρ πελέκεάς γε καὶ εἴ κ’ εἰῶμεν ἅπαντας
ἑστάμεν οὐ μὲν γάρ τιν’ ἀναιρήσεσθαι ὀΐω
ἐλθόντ’ ἐς μέγαρον Λαερτιάδεω Ὀδυσῆος
αἶγας ἄγειν αἳ πᾶσι μέγ’ ἔξοχοι αἰπολίοισιν
ὄφρ’ ἐπὶ μηρία θέντες Ἀπόλλωνι κλυτοτόξῳ
οἱ δ’ ἐπεὶ οὖν σπεῖσάν τ’ ἔπιόν θ’ ὅσον ἤθελε θυμός
Εὐρύμαχον δὲ μάλιστα καὶ Ἀντίνοον θεοειδέα
λίσσομ’ ἐπεὶ καὶ τοῦτο ἔπος κατὰ μοῖραν ἔειπε
νῦν μὲν παῦσαι τόξον ἐπιτρέψαι δὲ θεοῖσιν
ἠῶθεν δὲ θεὸς δώσει κράτος ᾧ κ’ ἐθέλῃσιν