pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
αὐτὰρ ὅ γ’ ὃν φίλον υἱὸν ἐπεὶ κύσε πῆλέ τε χερσὶν
εἶπε δ’ ἐπευξάμενος Διί τ’ ἄλλοισίν τε θεοῖσι
Ζεῦ ἄλλοι τε θεοὶ δότε δὴ καὶ τόνδε γενέσθαι
παῖδ’ ἐμὸν ὡς καὶ ἐγώ περ ἀριπρεπέα Τρώεσσιν
ὧδε βίην τ’ ἀγαθόν καὶ Ἰλίου ἶφι ἀνάσσειν
καί ποτέ τις εἴποι πατρός γ’ ὅδε πολλὸν ἀμείνων
ἐκ πολέμου ἀνιόντα φέροι δ’ ἔναρα βροτόεντα
παῖδ’ ἑόν ἣ δ’ ἄρα μιν κηώδεϊ δέξατο κόλπῳ
δακρυόεν γελάσασα πόσις δ’ ἐλέησε νοήσας
οὐ γάρ τίς μ’ ὑπὲρ αἶσαν ἀνὴρ Ἄϊδι προϊάψει
μοῖραν δ’ οὔ τινά φημι πεφυγμένον ἔμμεναι ἀνδρῶν
ἀλλ’ εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σ’ αὐτῆς ἔργα κόμιζε
ἱστόν τ’ ἠλακάτην τε καὶ ἀμφιπόλοισι κέλευε
ἔργον ἐποίχεσθαι πόλεμος δ’ ἄνδρεσσι μελήσει
πᾶσι μάλιστα δ’ ἐμοί τοὶ Ἰλίῳ ἐγγεγάασιν
ὣς ἄρα φωνήσας κόρυθ’ εἵλετο φαίδιμος Ἕκτωρ
ἵππουριν ἄλοχος δὲ φίλη οἶκον δὲ βεβήκει
Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο κιχήσατο δ’ ἔνδοθι πολλὰς
οὐ γάρ μιν ἔτ’ ἔφαντο ὑπότροπον ἐκ πολέμοιο
ἀλλ’ ὅ γ’ ἐπεὶ κατέδυ κλυτὰ τεύχεα ποικίλα χαλκῷ
σεύατ’ ἔπειτ’ ἀνὰ ἄστυ ποσὶ κραιπνοῖσι πεποιθώς
ὡς δ’ ὅτε τις στατὸς ἵππος ἀκοστήσας ἐπὶ φάτνῃ
ὤμοις ἀΐσσονται ὃ δ’ ἀγλαΐηφι πεποιθὼς
ῥίμφά ἑ γοῦνα φέρει μετά τ’ ἤθεα καὶ νομὸν ἵππων
τεύχεσι παμφαίνων ὥς τ’ ἠλέκτωρ ἐβεβήκει
καγχαλόων ταχέες δὲ πόδες φέρον αἶψα δ’ ἔπειτα
Ἕκτορα δῖον ἔτετμεν ἀδελφεὸν εὖτ’ ἄρ’ ἔμελλε
στρέψεσθ’ ἐκ χώρης ὅθι ᾗ ὀάριζε γυναικί
ἠθεῖ’ ἦ μάλα δή σε καὶ ἐσσύμενον κατερύκω
δηθύνων οὐδ’ ἦλθον ἐναίσιμον ὡς ἐκέλευες
τὸν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ
δαιμόνι’ οὐκ ἄν τίς τοι ἀνὴρ ὃς ἐναίσιμος εἴη
ἀλλὰ ἑκὼν μεθιεῖς τε καὶ οὐκ ἐθέλεις τὸ δ’ ἐμὸν κῆρ
ἄχνυται ἐν θυμῷ ὅθ’ ὑπὲρ σέθεν αἴσχε’ ἀκούω
ἀλλ’ ἴομεν τὰ δ’ ὄπισθεν ἀρεσσόμεθ’ αἴ κέ ποθι Ζεὺς
ὣς εἰπὼν πυλέων ἐξέσσυτο φαίδιμος Ἕκτωρ
τῷ δ’ ἅμ’ Ἀλέξανδρος κί’ ἀδελφεός ἐν δ’ ἄρα θυμῷ
πόντον ἐλαύνοντες καμάτῳ δ’ ὑπὸ γυῖα λέλυνται
ἔνθ’ ἑλέτην ὃ μὲν υἱὸν Ἀρηϊθόοιο ἄνακτος
γείνατ’ Ἀρηΐθοος καὶ Φυλομέδουσα βοῶπις
Ἕκτωρ δ’ Ἠϊονῆα βάλ’ ἔγχεϊ ὀξυόεντι
αὐχέν’ ὑπὸ στεφάνης εὐχάλκου λύντο δὲ γυῖα
Γλαῦκος δ’ Ἱππολόχοιο πάϊς Λυκίων ἀγὸς ἀνδρῶν
ὦμον ὃ δ’ ἐξ ἵππων χαμάδις πέσε λύντο δὲ γυῖα
τοὺς δ’ ὡς οὖν ἐνόησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη
βῆ ῥα κατ’ Οὐλύμποιο καρήνων ἀΐξασα
Ἴλιον εἰς ἱερήν τῇ δ’ ἀντίος ὄρνυτ’ Ἀπόλλων
τίπτε σὺ δ’ αὖ μεμαυῖα Διὸς θύγατερ μεγάλοιο
ἦλθες ἀπ’ Οὐλύμποιο μέγας δέ σε θυμὸς ἀνῆκεν
ἀλλ’ εἴ μοί τι πίθοιο τό κεν πολὺ κέρδιον εἴη
σήμερον ὕστερον αὖτε μαχήσοντ’ εἰς ὅ κε τέκμωρ
ὧδ’ ἔστω ἑκάεργε τὰ γὰρ φρονέουσα καὶ αὐτὴ
ἦλθον ἀπ’ Οὐλύμποιο μετὰ Τρῶας καὶ Ἀχαιούς
ἀλλ’ ἄγε πῶς μέμονας πόλεμον καταπαυσέμεν ἀνδρῶν
τὴν δ’ αὖτε προσέειπεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων
οἳ δέ κ’ ἀγασσάμενοι χαλκοκνήμιδες Ἀχαιοὶ
τῶν δ’ Ἕλενος Πριάμοιο φίλος παῖς σύνθετο θυμῷ
στῆ δὲ παρ’ Ἕκτορ’ ἰὼν καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπεν
ὣς γὰρ ἐγὼ ὄπ’ ἄκουσα θεῶν αἰειγενετάων
ὣς ἔφαθ’ Ἕκτωρ δ’ αὖτε χάρη μέγα μῦθον ἀκούσας
μέσσου δουρὸς ἑλών οἳ δ’ ἱδρύνθησαν ἅπαντες
κὰδ δ’ Ἀγαμέμνων εἷσεν ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς
κὰδ δ’ ἄρ’ Ἀθηναίη τε καὶ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων
φηγῷ ἐφ’ ὑψηλῇ πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιο
ὀρνυμένοιο νέον μελάνει δέ τε πόντος ὑπ’ αὐτῆς
τοῖαι ἄρα στίχες εἵατ’ Ἀχαιῶν τε Τρώων τε
ἐν πεδίῳ Ἕκτωρ δὲ μετ’ ἀμφοτέροισιν ἔειπε
ὄφρ’ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει
ὑμῖν δ’ ἐν γὰρ ἔασιν ἀριστῆες Παναχαιῶν
δεῦρ’ ἴτω ἐκ πάντων πρόμος ἔμμεναι Ἕκτορι δίῳ
ὧδε δὲ μυθέομαι Ζεὺς δ’ ἄμμ’ ἐπιμάρτυρος ἔστω
σῶμα δὲ οἴκαδ’ ἐμὸν δόμεναι πάλιν ὄφρα πυρός με
εἰ δέ κ’ ἐγὼ τὸν ἕλω δώῃ δέ μοι εὖχος Ἀπόλλων
νηῒ πολυκλήϊδι πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον
ὅν ποτ’ ἀριστεύοντα κατέκτανε φαίδιμος Ἕκτωρ
ὥς ποτέ τις ἐρέει τὸ δ’ ἐμὸν κλέος οὔ ποτ’ ὀλεῖται
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ
αἴδεσθεν μὲν ἀνήνασθαι δεῖσαν δ’ ὑποδέχθαι
ὤ μοι ἀπειλητῆρες Ἀχαιΐδες οὐκέτ’ Ἀχαιοί
ἦ μὲν δὴ λώβη τάδε γ’ ἔσσεται αἰνόθεν αἰνῶς
ἀλλ’ ὑμεῖς μὲν πάντες ὕδωρ καὶ γαῖα γένοισθε
τῷδε δ’ ἐγὼν αὐτὸς θωρήξομαι αὐτὰρ ὕπερθε
νίκης πείρατ’ ἔχονται ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσιν
αὐτός τ’ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων
δεξιτερῆς ἕλε χειρὸς ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν
μηδ’ ἔθελ’ ἐξ ἔριδος σεῦ ἀμείνονι φωτὶ μάχεσθαι
καὶ δ’ Ἀχιλεὺς τούτῳ γε μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃ
ἔρριγ’ ἀντιβολῆσαι ὅ περ σέο πολλὸν ἀμείνων
εἴ περ ἀδειής τ’ ἐστὶ καὶ εἰ μόθου ἔστ’ ἀκόρητος
αἴσιμα παρειπών ὃ δ’ ἐπείθετο τοῦ μὲν ἔπειτα
γηθόσυνοι θεράποντες ἀπ’ ὤμων τεύχε’ ἕλοντο
Νέστωρ δ’ Ἀργείοισιν ἀνίστατο καὶ μετέειπεν
ἦ κε μέγ’ οἰμώξειε γέρων ἱππηλάτα Πηλεὺς
ἐσθλὸς Μυρμιδόνων βουληφόρος ἠδ’ ἀγορητής
ὅς ποτέ μ’ εἰρόμενος μέγ’ ἐγήθεεν ᾧ ἐνὶ οἴκῳ
πάντων Ἀργείων ἐρέων γενεήν τε τόκον τε
τοὺς νῦν εἰ πτώσσοντας ὑφ’ Ἕκτορι πάντας ἀκούσαι
ἡβῷμ’ ὡς ὅτ’ ἐπ’ ὠκυρόῳ Κελάδοντι μάχοντο
τοῖσι δ’ Ἐρευθαλίων πρόμος ἵστατο ἰσόθεος φὼς
τεύχε’ ἔχων ὤμοισιν Ἀρηϊθόοιο ἄνακτος
οὕνεκ’ ἄρ’ οὐ τόξοισι μαχέσκετο δουρί τε μακρῷ
στεινωπῷ ἐν ὁδῷ ὅθ’ ἄρ’ οὐ κορύνη οἱ ὄλεθρον
δουρὶ μέσον περόνησεν ὃ δ’ ὕπτιος οὔδει ἐρείσθη
τεύχεα δ’ ἐξενάριξε τά οἱ πόρε χάλκεος Ἄρης
δῶκε δ’ Ἐρευθαλίωνι φίλῳ θεράποντι φορῆναι
τοῦ ὅ γε τεύχε’ ἔχων προκαλίζετο πάντας ἀρίστους
οἳ δὲ μάλ’ ἐτρόμεον καὶ ἐδείδισαν οὐδέ τις ἔτλη
ἀλλ’ ἐμὲ θυμὸς ἀνῆκε πολυτλήμων πολεμίζειν
εἴθ’ ὣς ἡβώοιμι βίη δέ μοι ἔμπεδος εἴη
τώ κε τάχ’ ἀντήσειε μάχης κορυθαίολος Ἕκτωρ
ὑμέων δ’ οἵ περ ἔασιν ἀριστῆες Παναχαιῶν
οὐδ’ οἳ προφρονέως μέμαθ’ Ἕκτορος ἀντίον ἐλθεῖν
ὣς νείκεσσ’ ὃ γέρων οἳ δ’ ἐννέα πάντες ἀνέσταν
τῷ δ’ ἐπὶ Τυδεΐδης ὦρτο κρατερὸς Διομήδης
τοῖσι δ’ ἐπ’ Αἴαντες θοῦριν ἐπιειμένοι ἀλκήν
τοῖσι δ’ ἐπ’ Ἰδομενεὺς καὶ ὀπάων Ἰδομενῆος
τοῖσι δ’ ἐπ’ Εὐρύπυλος Εὐαίμονος ἀγλαὸς υἱός
πάντες ἄρ’ οἵ γ’ ἔθελον πολεμίζειν Ἕκτορι δίῳ
τοῖς δ’ αὖτις μετέειπε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ
καὶ δ’ αὐτὸς ὃν θυμὸν ὀνήσεται αἴ κε φύγῃσι
ὣς ἔφαθ’ οἳ δὲ κλῆρον ἐσημήναντο ἕκαστος
ἐν δ’ ἔβαλον κυνέῃ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο
ὣς ἄρ’ ἔφαν πάλλεν δὲ Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ
ἐκ δ’ ἔθορε κλῆρος κυνέης ὃν ἄρ’ ἤθελον αὐτοὶ
Αἴαντος κῆρυξ δὲ φέρων ἀν’ ὅμιλον ἁπάντῃ
δεῖξ’ ἐνδέξια πᾶσιν ἀριστήεσσιν Ἀχαιῶν
οἳ δ’ οὐ γιγνώσκοντες ἀπηνήναντο ἕκαστος
ἀλλ’ ὅτε δὴ τὸν ἵκανε φέρων ἀν’ ὅμιλον ἁπάντῃ
ἤτοι ὑπέσχεθε χεῖρ’ ὃ δ’ ἄρ’ ἔμβαλεν ἄγχι παραστάς
γνῶ δὲ κλήρου σῆμα ἰδών γήθησε δὲ θυμῷ
τὸν μὲν πὰρ πόδ’ ἑὸν χαμάδις βάλε φώνησέν τε
ἀλλ’ ἄγετ’ ὄφρ’ ἂν ἐγὼ πολεμήϊα τεύχεα δύω
τόφρ’ ὑμεῖς εὔχεσθε Διὶ Κρονίωνι ἄνακτι
σιγῇ ἐφ’ ὑμείων ἵνα μὴ Τρῶές γε πύθωνται
οὐδέ τι ἰδρείῃ ἐπεὶ οὐδ’ ἐμὲ νήϊδά γ’ οὕτως
ὣς ἔφαθ’ οἳ δ’ εὔχοντο Διὶ Κρονίωνι ἄνακτι
ὣς ἄρ’ ἔφαν Αἴας δὲ κορύσσετο νώροπι χαλκῷ
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα περὶ χροῒ ἕσσατο τεύχεα
σεύατ’ ἔπειθ’ οἷός τε πελώριος ἔρχεται Ἄρης
ὅς τ’ εἶσιν πόλεμον δὲ μετ’ ἀνέρας οὕς τε Κρονίων
τοῖος ἄρ’ Αἴας ὦρτο πελώριος ἕρκος Ἀχαιῶν
τὸν δὲ καὶ Ἀργεῖοι μὲν ἐγήθεον εἰσορόωντες
Ἕκτορί τ’ αὐτῷ θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι πάτασσεν
ἀλλ’ οὔ πως ἔτι εἶχεν ὑποτρέσαι οὐδ’ ἀναδῦναι
Αἴας δ’ ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ἠΰτε πύργον
σκυτοτόμων ὄχ’ ἄριστος Ὕλῃ ἔνι οἰκία ναίων
ταύρων ζατρεφέων ἐπὶ δ’ ὄγδοον ἤλασε χαλκόν
στῆ ῥα μάλ’ Ἕκτορος ἐγγύς ἀπειλήσας δὲ προσηύδα
καὶ μετ’ Ἀχιλλῆα ῥηξήνορα θυμολέοντα
ἡμεῖς δ’ εἰμὲν τοῖοι οἳ ἂν σέθεν ἀντιάσαιμεν
καὶ πολέες ἀλλ’ ἄρχε μάχης ἠδὲ πτολέμοιο
τὸν δ’ αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ
αὐτὰρ ἐγὼν εὖ οἶδα μάχας τ’ ἀνδροκτασίας τε
οἶδ’ ἐπὶ δεξιά οἶδ’ ἐπ’ ἀριστερὰ νωμῆσαι βῶν
οἶδα δ’ ἐπαΐξαι μόθον ἵππων ὠκειάων
οἶδα δ’ ἐνὶ σταδίῃ δηΐῳ μέλπεσθαι Ἄρηϊ
ἀλλ’ οὐ γάρ σ’ ἐθέλω βαλέειν τοιοῦτον ἐόντα
λάθρῃ ὀπιπεύσας ἀλλ’ ἀμφαδόν αἴ κε τύχωμι
ἀκρότατον κατὰ χαλκόν ὃς ὄγδοος ἦεν ἐπ’ αὐτῷ
ἐν τῇ δ’ ἑβδομάτῃ ῥινῷ σχέτο δεύτερος αὖτε
καὶ βάλε Πριαμίδαο κατ’ ἀσπίδα πάντοσ’ ἐΐσην
τὼ δ’ ἐκσπασσαμένω δολίχ’ ἔγχεα χερσὶν ἅμ’ ἄμφω
σύν ῥ’ ἔπεσον λείουσιν ἐοικότες ὠμοφάγοισιν
οὐδ’ ἔρρηξεν χαλκός ἀνεγνάμφθη δέ οἱ αἰχμή
Αἴας δ’ ἀσπίδα νύξεν ἐπάλμενος ἣ δὲ διαπρὸ
τμήδην δ’ αὐχέν’ ἐπῆλθε μέλαν δ’ ἀνεκήκιεν αἷμα
ἀλλ’ οὐδ’ ὧς ἀπέληγε μάχης κορυθαίολος Ἕκτωρ
ἀλλ’ ἀναχασσάμενος λίθον εἵλετο χειρὶ παχείῃ
μέσσον ἐπομφάλιον περιήχησεν δ’ ἄρα χαλκός
δεύτερος αὖτ’ Αἴας πολὺ μείζονα λᾶαν ἀείρας
ἧκ’ ἐπιδινήσας ἐπέρεισε δὲ ἶν’ ἀπέλεθρον
εἴσω δ’ ἀσπίδ’ ἔαξε βαλὼν μυλοειδέϊ πέτρῳ
βλάψε δέ οἱ φίλα γούναθ’ ὃ δ’ ὕπτιος ἐξετανύσθη
ἀσπίδι ἐγχριμφθείς τὸν δ’ αἶψ’ ὤρθωσεν Ἀπόλλων
καί νύ κε δὴ ξιφέεσσ’ αὐτοσχεδὸν οὐτάζοντο
ἦλθον ὃ μὲν Τρώων ὃ δ’ Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων
μέσσῳ δ’ ἀμφοτέρων σκῆπτρα σχέθον εἶπέ τε μῦθον
ἄμφω δ’ αἰχμητά τό γε δὴ καὶ ἴδμεν ἅπαντες
νὺξ δ’ ἤδη τελέθει ἀγαθὸν καὶ νυκτὶ πιθέσθαι
τὸν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη Τελαμώνιος Αἴας
Ἰδαῖ’ Ἕκτορα ταῦτα κελεύετε μυθήσασθαι
καὶ πινυτήν περὶ δ’ ἔγχει Ἀχαιῶν φέρτατός ἐσσι
σήμερον ὕστερον αὖτε μαχησόμεθ’ εἰς ὅ κε δαίμων
ἄμμε διακρίνῃ δώῃ δ’ ἑτέροισί γε νίκην
ὡς σύ τ’ ἐϋφρήνῃς πάντας παρὰ νηυσὶν Ἀχαιούς
δῶρα δ’ ἄγ’ ἀλλήλοισι περικλυτὰ δώομεν ἄμφω
ὄφρά τις ὧδ’ εἴπῃσιν Ἀχαιῶν τε Τρώων τε
ἠδ’ αὖτ’ ἐν φιλότητι διέτμαγεν ἀρθμήσαντε
ἤϊ’ ὃ δ’ ἐς Τρώων ὅμαδον κίε τοὶ δὲ χάρησαν
καί ῥ’ ἦγον προτὶ ἄστυ ἀελπτέοντες σόον εἶναι
Αἴαντ’ αὖθ’ ἑτέρωθεν ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶ
οἳ δ’ ὅτε δὴ κλισίῃσιν ἐν Ἀτρεΐδαο γένοντο
τὸν δέρον ἀμφί θ’ ἕπον καί μιν διέχευαν ἅπαντα
μίστυλλόν τ’ ἄρ’ ἐπισταμένως πεῖράν τ’ ὀβελοῖσιν
νώτοισιν δ’ Αἴαντα διηνεκέεσσι γέραιρεν
ἐσκέδασ’ ὀξὺς Ἄρης ψυχαὶ δ’ Ἄϊδος δὲ κατῆλθον
τώ σε χρὴ πόλεμον μὲν ἅμ’ ἠοῖ παῦσαι Ἀχαιῶν
αὐτοὶ δ’ ἀγρόμενοι κυκλήσομεν ἐνθάδε νεκροὺς
τυτθὸν ἀπὸ πρὸ νεῶν ὥς κ’ ὀστέα παισὶν ἕκαστος
οἴκαδ’ ἄγῃ ὅτ’ ἂν αὖτε νεώμεθα πατρίδα γαῖαν
τύμβον δ’ ἀμφὶ πυρὴν ἕνα χεύομεν ἐξαγαγόντες
ἄκριτον ἐκ πεδίου ποτὶ δ’ αὐτὸν δείμομεν ὦκα
πύργους ὑψηλοὺς εἶλαρ νηῶν τε καὶ αὐτῶν
ἐν δ’ αὐτοῖσι πύλας ποιήσομεν εὖ ἀραρυίας
ὄφρα δι’ αὐτάων ἱππηλασίη ὁδὸς εἴη
ἥ χ’ ἵππον καὶ λαὸν ἐρυκάκοι ἀμφὶς ἐοῦσα
μή ποτ’ ἐπιβρίσῃ πόλεμος Τρώων ἀγερώχων
ὣς ἔφαθ’ οἳ δ’ ἄρα πάντες ἐπῄνησαν βασιλῆες
Τρώων αὖτ’ ἀγορὴ γένετ’ Ἰλίου ἐν πόλει ἄκρῃ
τοῖσιν δ’ Ἀντήνωρ πεπνυμένος ἦρχ’ ἀγορεύειν
δεῦτ’ ἄγετ’ Ἀργείην Ἑλένην καὶ κτήμαθ’ ἅμ’ αὐτῇ
δώομεν Ἀτρεΐδῃσιν ἄγειν νῦν δ’ ὅρκια πιστὰ
Ἀντῆνορ σὺ μὲν οὐκέτ’ ἐμοὶ φίλα ταῦτ’ ἀγορεύεις
εἰ δ’ ἐτεὸν δὴ τοῦτον ἀπὸ σπουδῆς ἀγορεύεις
αὐτὰρ ἐγὼ Τρώεσσι μεθ’ ἱπποδάμοις ἀγορεύσω
ἀντικρὺ δ’ ἀπόφημι γυναῖκα μὲν οὐκ ἀποδώσω
κτήματα δ’ ὅσσ’ ἀγόμην ἐξ Ἄργεος ἡμέτερον δῶ
πάντ’ ἐθέλω δόμεναι καὶ οἴκοθεν ἄλλ’ ἐπιθεῖναι
ἠῶθεν δ’ Ἰδαῖος ἴτω κοίλας ἐπὶ νῆας
καὶ δὲ τόδ’ εἰπέμεναι πυκινὸν ἔπος αἴ κ’ ἐθέλωσι
κήομεν ὕστερον αὖτε μαχησόμεθ’ εἰς ὅ κε δαίμων
ὣς ἔφαθ’ οἳ δ’ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδ’ ἐπίθοντο
δόρπον ἔπειθ’ εἵλοντο κατὰ στρατὸν ἐν τελέεσσιν
ἠῶθεν δ’ Ἰδαῖος ἔβη κοίλας ἐπὶ νῆας
τοὺς δ’ εὗρ’ εἰν ἀγορῇ Δαναοὺς θεράποντας Ἄρηος
κτήματα μὲν ὅσ’ Ἀλέξανδρος κοίλῃς ἐνὶ νηυσὶν
ἠγάγετο Τροίηνδ’ ὡς πρὶν ὤφελλ’ ἀπολέσθαι
πάντ’ ἐθέλει δόμεναι καὶ οἴκοθεν ἄλλ’ ἐπιθεῖναι
κουριδίην δ’ ἄλοχον Μενελάου κυδαλίμοιο
οὔ φησιν δώσειν ἦ μὴν Τρῶές γε κέλονται
καὶ δὲ τόδ’ ἠνώγεον εἰπεῖν ἔπος αἴ κ’ ἐθέλητε
μήτ’ ἄρ τις νῦν κτήματ’ Ἀλεξάνδροιο δεχέσθω
μήθ’ Ἑλένην γνωτὸν δὲ καὶ ὃς μάλα νήπιός ἐστιν
ὡς ἤδη Τρώεσσιν ὀλέθρου πείρατ’ ἐφῆπται
ὣς ἔφαθ’ οἳ δ’ ἄρα πάντες ἐπίαχον υἷες Ἀχαιῶν
καὶ τότ’ ἄρ’ Ἰδαῖον προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων
Ἰδαῖ’ ἤτοι μῦθον Ἀχαιῶν αὐτὸς ἀκούεις
ὥς τοι ὑποκρίνονται ἐμοὶ δ’ ἐπιανδάνει οὕτως
γίγνετ’ ἐπεί κε θάνωσι πυρὸς μειλισσέμεν ὦκα
ἄψορρον δ’ Ἰδαῖος ἔβη προτὶ Ἴλιον ἱρήν
οἳ δ’ ἕατ’ εἰν ἀγορῇ Τρῶες καὶ Δαρδανίωνες
πάντες ὁμηγερέες ποτιδέγμενοι ὁππότ’ ἄρ’ ἔλθοι
Ἰδαῖος ὃ δ’ ἄρ’ ἦλθε καὶ ἀγγελίην ἀπέειπε
στὰς ἐν μέσσοισιν τοὶ δ’ ὁπλίζοντο μάλ’ ὦκα
ἀμφότερον νέκυάς τ’ ἀγέμεν ἕτεροι δὲ μεθ’ ὕλην
Ἀργεῖοι δ’ ἑτέρωθεν ἐϋσσέλμων ἀπὸ νηῶν
ὀτρύνοντο νέκυς τ’ ἀγέμεν ἕτεροι δὲ μεθ’ ὕλην
οὐρανὸν εἰσανιών οἳ δ’ ἤντεον ἀλλήλοισιν
ἀλλ’ ὕδατι νίζοντες ἄπο βρότον αἱματόεντα
οὐδ’ εἴα κλαίειν Πρίαμος μέγας οἳ δὲ σιωπῇ
ὣς δ’ αὔτως ἑτέρωθεν ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶ
ἦμος δ’ οὔ τ’ ἄρ πω ἠώς ἔτι δ’ ἀμφιλύκη νύξ
τῆμος ἄρ’ ἀμφὶ πυρὴν κριτὸς ἔγρετο λαὸς Ἀχαιῶν
τύμβον δ’ ἀμφ’ αὐτὴν ἕνα ποίεον ἐξαγαγόντες
ἄκριτον ἐκ πεδίου ποτὶ δ’ αὐτὸν τεῖχος ἔδειμαν
πύργους θ’ ὑψηλούς εἶλαρ νηῶν τε καὶ αὐτῶν
ἐν δ’ αὐτοῖσι πύλας ἐνεποίεον εὖ ἀραρυίας
ἔκτοσθεν δὲ βαθεῖαν ἐπ’ αὐτῷ τάφρον ὄρυξαν
Ζεῦ πάτερ ἦ ῥά τίς ἐστι βροτῶν ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν
ὅς τις ἔτ’ ἀθανάτοισι νόον καὶ μῆτιν ἐνίψει
οὐχ ὁράᾳς ὅτι δ’ αὖτε κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ
τοῦ δ’ ἤτοι κλέος ἔσται ὅσον τ’ ἐπικίδναται ἠώς
τοῦ δ’ ἐπιλήσονται τὸ ἐγὼ καὶ Φοῖβος Ἀπόλλων
τὸν δὲ μέγ’ ὀχθήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς
ὢ πόποι ἐννοσίγαι’ εὐρυσθενές οἷον ἔειπες
ἄλλός κέν τις τοῦτο θεῶν δείσειε νόημα
σὸν δ’ ἤτοι κλέος ἔσται ὅσον τ’ ἐπικίδναται ἠώς
ἄγρει μὰν ὅτ’ ἂν αὖτε κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ
αὖτις δ’ ἠϊόνα μεγάλην ψαμάθοισι καλύψαι
δύσετο δ’ ἠέλιος τετέλεστο δὲ ἔργον Ἀχαιῶν
νῆες δ’ ἐκ Λήμνοιο παρέσταν οἶνον ἄγουσαι
τόν ῥ’ ἔτεχ’ Ὑψιπύλη ὑπ’ Ἰήσονι ποιμένι λαῶν
χωρὶς δ’ Ἀτρεΐδῃς Ἀγαμέμνονι καὶ Μενελάῳ
ἄλλοι μὲν χαλκῷ ἄλλοι δ’ αἴθωνι σιδήρῳ
ἄλλοι δὲ ῥινοῖς ἄλλοι δ’ αὐτῇσι βόεσσιν
ἄλλοι δ’ ἀνδραπόδεσσι τίθεντο δὲ δαῖτα θάλειαν
δαίνυντο Τρῶες δὲ κατὰ πτόλιν ἠδ’ ἐπίκουροι
οἶνον δ’ ἐκ δεπάων χαμάδις χέον οὐδέ τις ἔτλη
κοιμήσαντ’ ἄρ’ ἔπειτα καὶ ὕπνου δῶρον ἕλοντο
Ἠὼς μὲν κροκόπεπλος ἐκίδνατο πᾶσαν ἐπ’ αἶαν
αὐτὸς δέ σφ’ ἀγόρευε θεοὶ δ’ ὑπὸ πάντες ἄκουον
πειράτω διακέρσαι ἐμὸν ἔπος ἀλλ’ ἅμα πάντες
αἰνεῖτ’ ὄφρα τάχιστα τελευτήσω τάδε ἔργα
ὃν δ’ ἂν ἐγὼν ἀπάνευθε θεῶν ἐθέλοντα νοήσω
ἐλθόντ’ ἢ Τρώεσσιν ἀρηγέμεν ἢ Δαναοῖσι
τῆλε μάλ’ ἧχι βάθιστον ὑπὸ χθονός ἐστι βέρεθρον
τόσσον ἔνερθ’ Ἀΐδεω ὅσον οὐρανός ἐστ’ ἀπὸ γαίης
γνώσετ’ ἔπειθ’ ὅσον εἰμὶ θεῶν κάρτιστος ἁπάντων
εἰ δ’ ἄγε πειρήσασθε θεοὶ ἵνα εἴδετε πάντες
πάντές τ’ ἐξάπτεσθε θεοὶ πᾶσαί τε θέαιναι
ἀλλ’ οὐκ ἂν ἐρύσαιτ’ ἐξ οὐρανόθεν πεδίον δὲ
Ζῆν’ ὕπατον μήστωρ’ οὐδ’ εἰ μάλα πολλὰ κάμοιτε
ἀλλ’ ὅτε δὴ καὶ ἐγὼ πρόφρων ἐθέλοιμι ἐρύσσαι
αὐτῇ κεν γαίῃ ἐρύσαιμ’ αὐτῇ τε θαλάσσῃ
δησαίμην τὰ δέ κ’ αὖτε μετήορα πάντα γένοιτο
τόσσον ἐγὼ περί τ’ εἰμὶ θεῶν περί τ’ εἴμ’ ἀνθρώπων
ὦ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη ὕπατε κρειόντων
ἀλλ’ ἔμπης Δαναῶν ὀλοφυρόμεθ’ αἰχμητάων
ἀλλ’ ἤτοι πολέμου μὲν ἀφεξόμεθ’ ὡς σὺ κελεύεις
βουλὴν δ’ Ἀργείοις ὑποθησόμεθ’ ἥ τις ὀνήσει
τὴν δ’ ἐπιμειδήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς
ὣς εἰπὼν ὑπ’ ὄχεσφι τιτύσκετο χαλκόποδ’ ἵππω
χρυσὸν δ’ αὐτὸς ἔδυνε περὶ χροΐ γέντο δ’ ἱμάσθλην
χρυσείην εὔτυκτον ἑοῦ δ’ ἐπεβήσετο δίφρου
Ἴδην δ’ ἵκανεν πολυπίδακα μητέρα θηρῶν
ἔνθ’ ἵππους ἔστησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε
λύσας ἐξ ὀχέων κατὰ δ’ ἠέρα πουλὺν ἔχευεν
αὐτὸς δ’ ἐν κορυφῇσι καθέζετο κύδεϊ γαίων
οἳ δ’ ἄρα δεῖπνον ἕλοντο κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ
ῥίμφα κατὰ κλισίας ἀπὸ δ’ αὐτοῦ θωρήσσοντο
Τρῶες δ’ αὖθ’ ἑτέρωθεν ἀνὰ πτόλιν ὁπλίζοντο
πᾶσαι δ’ ὠΐγνυντο πύλαι ἐκ δ’ ἔσσυτο λαός
ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν καὶ ἀέξετο ἱερὸν ἦμαρ
τόφρα μάλ’ ἀμφοτέρων βέλε’ ἥπτετο πῖπτε δὲ λαός
ἦμος δ’ Ἠέλιος μέσον οὐρανὸν ἀμφιβεβήκει
ἐν δ’ ἐτίθει δύο κῆρε τανηλεγέος θανάτοιο
ἕλκε δὲ μέσσα λαβών ῥέπε δ’ αἴσιμον ἦμαρ Ἀχαιῶν
αὐτὸς δ’ ἐξ Ἴδης μεγάλ’ ἔκτυπε δαιόμενον δὲ
ἔνθ’ οὔτ’ Ἰδομενεὺς τλῆ μίμνειν οὔτ’ Ἀγαμέμνων
οὔτε δύ’ Αἴαντες μενέτην θεράποντες Ἄρηος
οὔ τι ἑκών ἀλλ’ ἵππος ἐτείρετο τὸν βάλεν ἰῷ
ἀλγήσας δ’ ἀνέπαλτο βέλος δ’ εἰς ἐγκέφαλον δῦ
σὺν δ’ ἵππους ἐτάραξε κυλινδόμενος περὶ χαλκῷ
ὄφρ’ ὁ γέρων ἵπποιο παρηορίας ἀπέταμνε
φασγάνῳ ἀΐσσων τόφρ’ Ἕκτορος ὠκέες ἵπποι
ἦλθον ἀν’ ἰωχμὸν θρασὺν ἡνίοχον φορέοντες
Ἕκτορα καί νύ κεν ἔνθ’ ὁ γέρων ἀπὸ θυμὸν ὄλεσσεν
εἰ μὴ ἄρ’ ὀξὺ νόησε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης
σμερδαλέον δ’ ἐβόησεν ἐποτρύνων Ὀδυσῆα
ἀλλὰ μέν’ ὄφρα γέροντος ἀπώσομεν ἄγριον ἄνδρα
ὣς ἔφατ’ οὐδ’ ἐσάκουσε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς
Τυδεΐδης δ’ αὐτός περ ἐὼν προμάχοισιν ἐμίχθη
στῆ δὲ πρόσθ’ ἵππων Νηληϊάδαο γέροντος
οὕς ποτ’ ἀπ’ Αἰνείαν ἑλόμην μήστωρε φόβοιο
Τρωσὶν ἐφ’ ἱπποδάμοις ἰθύνομεν ὄφρα καὶ Ἕκτωρ
ὣς ἔφατ’ οὐδ’ ἀπίθησε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ
Νεστορέας μὲν ἔπειθ’ ἵππους θεράποντε κομείτην
τὼ δ’ εἰς ἀμφοτέρω Διομήδεος ἅρματα βήτην
Νέστωρ δ’ ἐν χείρεσσι λάβ’ ἡνία σιγαλόεντα
μάστιξεν δ’ ἵππους τάχα δ’ Ἕκτορος ἄγχι γένοντο
τοῦ δ’ ἰθὺς μεμαῶτος ἀκόντισε Τυδέος υἱός
καὶ τοῦ μέν ῥ’ ἀφάμαρτεν ὃ δ’ ἡνίοχον θεράποντα
ἵππων ἡνί’ ἔχοντα βάλε στῆθος παρὰ μαζόν
ἤριπε δ’ ἐξ ὀχέων ὑπερώησαν δέ οἱ ἵπποι
Ἕκτορα δ’ αἰνὸν ἄχος πύκασε φρένας ἡνιόχοιο
τὸν μὲν ἔπειτ’ εἴασε καὶ ἀχνύμενός περ ἑταίρου
κεῖσθαι ὃ δ’ ἡνίοχον μέθεπε θρασύν οὐδ’ ἄρ’ ἔτι δὴν
Ἰφιτίδην Ἀρχεπτόλεμον θρασύν ὅν ῥα τόθ’ ἵππων
εἰ μὴ ἄρ’ ὀξὺ νόησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε
βροντήσας δ’ ἄρα δεινὸν ἀφῆκ’ ἀργῆτα κεραυνόν
κὰδ δὲ πρόσθ’ ἵππων Διομήδεος ἧκε χαμᾶζε
δεινὴ δὲ φλὸξ ὦρτο θεείου καιομένοιο
τὼ δ’ ἵππω δείσαντε καταπτήτην ὑπ’ ὄχεσφι
Νέστορα δ’ ἐκ χειρῶν φύγον ἡνία σιγαλόεντα
δεῖσε δ’ ὅ γ’ ἐν θυμῷ Διομήδεα δὲ προσέειπε
Τυδεΐδη ἄγε δ’ αὖτε φόβον δ’ ἔχε μώνυχας ἵππους
ἦ οὐ γιγνώσκεις ὅ τοι ἐκ Διὸς οὐχ ἕπετ’ ἀλκή
σήμερον ὕστερον αὖτε καὶ ἡμῖν αἴ κ’ ἐθέλῃσι
οὐδὲ μάλ’ ἴφθιμος ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερός ἐστι
τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης
ἀλλὰ τόδ’ αἰνὸν ἄχος κραδίην καὶ θυμὸν ἱκάνει
Ἕκτωρ γάρ ποτε φήσει ἐνὶ Τρώεσσ’ ἀγορεύων
Τυδεΐδης ὑπ’ ἐμεῖο φοβεύμενος ἵκετο νῆας
ὥς ποτ’ ἀπειλήσει τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών
εἴ περ γάρ σ’ Ἕκτωρ γε κακὸν καὶ ἀνάλκιδα φήσει
ἀλλ’ οὐ πείσονται Τρῶες καὶ Δαρδανίωνες
αὖτις ἀν’ ἰωχμόν ἐπὶ δὲ Τρῶές τε καὶ Ἕκτωρ
τῷ δ’ ἐπὶ μακρὸν ἄϋσε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ
ἕδρῃ τε κρέασίν τε ἰδὲ πλείοις δεπάεσσι
νῦν δέ σ’ ἀτιμήσουσι γυναικὸς ἄρ’ ἀντὶ τέτυξο
τρὶς δ’ ἄρ’ ἀπ’ Ἰδαίων ὀρέων κτύπε μητίετα Ζεὺς
γιγνώσκω δ’ ὅτι μοι πρόφρων κατένευσε Κρονίων
ἀβλήχρ’ οὐδενόσωρα τὰ δ’ οὐ μένος ἁμὸν ἐρύξει
ἀλλ’ ὅτε κεν δὴ νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσι γένωμαι
μνημοσύνη τις ἔπειτα πυρὸς δηΐοιο γενέσθω
οἶνόν τ’ ἐγκεράσασα πιεῖν ὅτε θυμὸς ἀνώγοι
ἀλλ’ ἐφομαρτεῖτον καὶ σπεύδετον ὄφρα λάβωμεν
αὐτὰρ ἀπ’ ὤμοιιν Διομήδεος ἱπποδάμοιο
ὣς ἔφατ’ εὐχόμενος νεμέσησε δὲ πότνια Ἥρη
σείσατο δ’ εἰνὶ θρόνῳ ἐλέλιξε δὲ μακρὸν Ὄλυμπον
ὢ πόποι ἐννοσίγαι’ εὐρυσθενές οὐδέ νυ σοί περ
οἳ δέ τοι εἰς Ἑλίκην τε καὶ Αἰγὰς δῶρ’ ἀνάγουσι
εἴ περ γάρ κ’ ἐθέλοιμεν ὅσοι Δαναοῖσιν ἀρωγοί
αὐτοῦ κ’ ἔνθ’ ἀκάχοιτο καθήμενος οἶος ἐν Ἴδῃ
τὴν δὲ μέγ’ ὀχθήσας προσέφη κρείων ἐνοσίχθων
οὐκ ἂν ἔγωγ’ ἐθέλοιμι Διὶ Κρονίωνι μάχεσθαι
τῶν δ’ ὅσον ἐκ νηῶν ἀπὸ πύργου τάφρος ἔεργε
καί νύ κ’ ἐνέπρησεν πυρὶ κηλέῳ νῆας ἐΐσας
εἰ μὴ ἐπὶ φρεσὶ θῆκ’ Ἀγαμέμνονι πότνια Ἥρη
βῆ δ’ ἰέναι παρά τε κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶν
στῆ δ’ ἐπ’ Ὀδυσσῆος μεγακήτεϊ νηῒ μελαίνῃ
ἥ ῥ’ ἐν μεσσάτῳ ἔσκε γεγωνέμεν ἀμφοτέρωσε
ἠμὲν ἐπ’ Αἴαντος κλισίας Τελαμωνιάδαο
ἠδ’ ἐπ’ Ἀχιλλῆος τοί ῥ’ ἔσχατα νῆας ἐΐσας
ἃς ὁπότ’ ἐν Λήμνῳ κενεαυχέες ἠγοράασθε
Τρώων ἄνθ’ ἑκατόν τε διηκοσίων τε ἕκαστος
στήσεσθ’ ἐν πολέμῳ νῦν δ’ οὐδ’ ἑνὸς ἄξιοί εἰμεν
Ἕκτορος ὃς τάχα νῆας ἐνιπρήσει πυρὶ κηλέῳ
Ζεῦ πάτερ ἦ ῥά τιν’ ἤδη ὑπερμενέων βασιλήων
τῇδ’ ἄτῃ ἄασας καί μιν μέγα κῦδος ἀπηύρας
ἀλλ’ ἐπὶ πᾶσι βοῶν δημὸν καὶ μηρί’ ἔκηα
ἀλλὰ Ζεῦ τόδε πέρ μοι ἐπικρήηνον ἐέλδωρ
μηδ’ οὕτω Τρώεσσιν ἔα δάμνασθαι Ἀχαιούς
νεῦσε δέ οἱ λαὸν σόον ἔμμεναι οὐδ’ ἀπολέσθαι
αὐτίκα δ’ αἰετὸν ἧκε τελειότατον πετεηνῶν
νεβρὸν ἔχοντ’ ὀνύχεσσι τέκος ἐλάφοιο ταχείης
οἳ δ’ ὡς οὖν εἴδονθ’ ὅ τ’ ἄρ’ ἐκ Διὸς ἤλυθεν ὄρνις
ἔνθ’ οὔ τις πρότερος Δαναῶν πολλῶν περ ἐόντων
τάφρου τ’ ἐξελάσαι καὶ ἐναντίβιον μαχέσασθαι
Φραδμονίδην Ἀγέλαον ὃ μὲν φύγαδ’ ἔτραπεν ἵππους
τὸν δὲ μετ’ Ἀτρεΐδαι Ἀγαμέμνων καὶ Μενέλαος
Τεῦκρος δ’ εἴνατος ἦλθε παλίντονα τόξα τιταίνων
στῆ δ’ ἄρ’ ὑπ’ Αἴαντος σάκεϊ Τελαμωνιάδαο
ἔνθ’ Αἴας μὲν ὑπεξέφερεν σάκος αὐτὰρ ὅ γ’ ἥρως
παπτήνας ἐπεὶ ἄρ τιν’ ὀϊστεύσας ἐν ὁμίλῳ
εἰς Αἴανθ’ ὃ δέ μιν σάκεϊ κρύπτασκε φαεινῷ
Ὀρσίλοχον μὲν πρῶτα καὶ Ὄρμενον ἠδ’ Ὀφελέστην
στῆ δὲ παρ’ αὐτὸν ἰὼν καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπε
βάλλ’ οὕτως αἴ κέν τι φόως Δαναοῖσι γένηαι
πατρί τε σῷ Τελαμῶνι ὅ σ’ ἔτρεφε τυτθὸν ἐόντα
τὸν καὶ τηλόθ’ ἐόντα ἐϋκλείης ἐπίβησον
σοὶ δ’ ἐγὼ ἐξερέω ὡς καὶ τετελεσμένον ἔσται
αἴ κέν μοι δώῃ Ζεύς τ’ αἰγίοχος καὶ Ἀθήνη
πρώτῳ τοι μετ’ ἐμὲ πρεσβήϊον ἐν χερὶ θήσω
ἢ τρίποδ’ ἠὲ δύω ἵππους αὐτοῖσιν ὄχεσφιν
ἠὲ γυναῖχ’ ἥ κέν τοι ὁμὸν λέχος εἰσαναβαίνοι
τὸν δ’ ἀπαμειβόμενος προσεφώνεε Τεῦκρος ἀμύμων
παύομαι ἀλλ’ ἐξ οὗ προτὶ Ἴλιον ὠσάμεθ’ αὐτοὺς
πάντες δ’ ἐν χροῒ πῆχθεν ἀρηϊθόων αἰζηῶν
τοῦτον δ’ οὐ δύναμαι βαλέειν κύνα λυσσητῆρα
καὶ τοῦ μέν ῥ’ ἀφάμαρθ’ ὃ δ’ ἀμύμονα Γοργυθίωνα
υἱὸν ἐῢν Πριάμοιο κατὰ στῆθος βάλεν ἰῷ
τόν ῥ’ ἐξ Αἰσύμηθεν ὀπυιομένη τέκε μήτηρ
μήκων δ’ ὡς ἑτέρωσε κάρη βάλεν ἥ τ’ ἐνὶ κήπῳ
ὣς ἑτέρωσ’ ἤμυσε κάρη πήληκι βαρυνθέν
Τεῦκρος δ’ ἄλλον ὀϊστὸν ἀπὸ νευρῆφιν ἴαλλεν
ἀλλ’ ὅ γε καὶ τόθ’ ἅμαρτε παρέσφηλεν γὰρ Ἀπόλλων
ἀλλ’ Ἀρχεπτόλεμον θρασὺν Ἕκτορος ἡνιοχῆα
Κεβριόνην δ’ ἐκέλευσεν ἀδελφεὸν ἐγγὺς ἐόντα
ἵππων ἡνί’ ἑλεῖν ὃ δ’ ἄρ’ οὐκ ἀπίθησεν ἀκούσας
αὐτὸς δ’ ἐκ δίφροιο χαμαὶ θόρε παμφανόωντος
σμερδαλέα ἰάχων ὃ δὲ χερμάδιον λάβε χειρί
βῆ δ’ ἰθὺς Τεύκρου βαλέειν δέ ἑ θυμὸς ἀνώγει
θῆκε δ’ ἐπὶ νευρῇ τὸν δ’ αὖ κορυθαίολος Ἕκτωρ
αὐερύοντα παρ’ ὦμον ὅθι κληῒς ἀποέργει
τῇ ῥ’ ἐπὶ οἷ μεμαῶτα βάλεν λίθῳ ὀκριόεντι
Αἴας δ’ οὐκ ἀμέλησε κασιγνήτοιο πεσόντος
τὸν μὲν ἔπειθ’ ὑποδύντε δύω ἐρίηρες ἑταῖροι
ἂψ δ’ αὖτις Τρώεσσιν Ὀλύμπιος ἐν μένος ὦρσεν
οἳ δ’ ἰθὺς τάφροιο βαθείης ὦσαν Ἀχαιούς
Ἕκτωρ δ’ ἐν πρώτοισι κίε σθένεϊ βλεμεαίνων
ὡς δ’ ὅτε τίς τε κύων συὸς ἀγρίου ἠὲ λέοντος
χεῖρας ἀνίσχοντες μεγάλ’ εὐχετόωντο ἕκαστος
Ἕκτωρ δ’ ἀμφιπεριστρώφα καλλίτριχας ἵππους
Γοργοῦς ὄμματ’ ἔχων ἠδὲ βροτολοιγοῦ Ἄρηος
τοὺς δὲ ἰδοῦσ’ ἐλέησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη
αἶψα δ’ Ἀθηναίην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα
ὀλλυμένων Δαναῶν κεκαδησόμεθ’ ὑστάτιόν περ
ἀνδρὸς ἑνὸς ῥιπῇ ὃ δὲ μαίνεται οὐκέτ’ ἀνεκτῶς
τὴν δ’ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη
καὶ λίην οὗτός γε μένος θυμόν τ’ ὀλέσειε
χερσὶν ὑπ’ Ἀργείων φθίμενος ἐν πατρίδι γαίῃ
τειρόμενον σώεσκον ὑπ’ Εὐρυσθῆος ἀέθλων
τῷ ἐπαλεξήσουσαν ἀπ’ οὐρανόθεν προΐαλλεν
εἰ γὰρ ἐγὼ τάδε ᾔδε’ ἐνὶ φρεσὶ πευκαλίμῃσιν
νῦν δ’ ἐμὲ μὲν στυγέει Θέτιδος δ’ ἐξήνυσε βουλάς
ἥ οἱ γούνατ’ ἔκυσσε καὶ ἔλλαβε χειρὶ γενείου
ἔσται μὰν ὅτ’ ἂν αὖτε φίλην γλαυκώπιδα εἴπῃ
ὄφρ’ ἂν ἐγὼ καταδῦσα Διὸς δόμον αἰγιόχοιο
τεύχεσιν ἐς πόλεμον θωρήξομαι ὄφρα ἴδωμαι
ἦ τις καὶ Τρώων κορέει κύνας ἠδ’ οἰωνοὺς
Ζεὺς δὲ πατὴρ Ἴδηθεν ἐπεὶ ἴδε χώσατ’ ἄρ’ αἰνῶς
Ἶριν δ’ ὄτρυνε χρυσόπτερον ἀγγελέουσαν
βάσκ’ ἴθι Ἶρι ταχεῖα πάλιν τρέπε μηδ’ ἔα ἄντην
ἔρχεσθ’ οὐ γὰρ καλὰ συνοισόμεθα πτόλεμον δέ
γυιώσω μέν σφωϊν ὑφ’ ἅρμασιν ὠκέας ἵππους
αὐτὰς δ’ ἐκ δίφρου βαλέω κατά θ’ ἅρματα ἄξω
ἕλκε’ ἀπαλθήσεσθον ἅ κεν μάρπτῃσι κεραυνός
ὄφρα ἰδῇ γλαυκῶπις ὅτ’ ἂν ᾧ πατρὶ μάχηται
Ἥρῃ δ’ οὔ τι τόσον νεμεσίζομαι οὐδὲ χολοῦμαι
ὣς ἔφατ’ ὦρτο δὲ Ἶρις ἀελλόπος ἀγγελέουσα
βῆ δ’ ἐξ Ἰδαίων ὀρέων ἐς μακρὸν Ὄλυμπον
ἀντομένη κατέρυκε Διὸς δέ σφ’ ἔννεπε μῦθον
οὐκ ἐάᾳ Κρονίδης ἐπαμυνέμεν Ἀργείοισιν
γυιώσειν μὲν σφῶϊν ὑφ’ ἅρμασιν ὠκέας ἵππους
αὐτὰς δ’ ἐκ δίφρου βαλέειν κατά θ’ ἅρματα ἄξειν
ὄφρα ἰδῇς γλαυκῶπι ὅτ’ ἂν σῷ πατρὶ μάχηαι
Ἥρῃ δ’ οὔ τι τόσον νεμεσίζεται οὐδὲ χολοῦται
ἀλλὰ σύ γ’ αἰνοτάτη κύον ἀδεὲς εἰ ἐτεόν γε
ἣ μὲν ἄρ’ ὣς εἰποῦσ’ ἀπέβη πόδας ὠκέα Ἶρις
ὢ πόποι αἰγιόχοιο Διὸς τέκος οὐκέτ’ ἔγωγε
τῇσιν δ’ Ὧραι μὲν λῦσαν καλλίτριχας ἵππους
καὶ τοὺς μὲν κατέδησαν ἐπ’ ἀμβροσίῃσι κάπῃσιν
ἅρματα δ’ ἔκλιναν πρὸς ἐνώπια παμφανόωντα
μίγδ’ ἄλλοισι θεοῖσι φίλον τετιημέναι ἦτορ
Οὔλυμπον δὲ δίωκε θεῶν δ’ ἐξίκετο θώκους
ἅρματα δ’ ἂμ βωμοῖσι τίθει κατὰ λῖτα πετάσσας
ἕζετο τῷ δ’ ὑπὸ ποσσὶ μέγας πελεμίζετ’ Ὄλυμπος
αἳ δ’ οἶαι Διὸς ἀμφὶς Ἀθηναίη τε Ἥρη
ἥσθην οὐδέ τί μιν προσεφώνεον οὐδ’ ἐρέοντο
τίφθ’ οὕτω τετίησθον Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη
οὐκ ἄν με τρέψειαν ὅσοι θεοί εἰσ’ ἐν Ὀλύμπῳ
πρὶν πόλεμόν τε ἰδεῖν πολέμοιό τε μέρμερα ἔργα
οὐκ ἂν ἐφ’ ὑμετέρων ὀχέων πληγέντε κεραυνῷ
ἂψ ἐς Ὄλυμπον ἵκεσθον ἵν’ ἀθανάτων ἕδος ἐστίν
ἀλλ’ ἤτοι πολέμου μὲν ἀφεξόμεθ’ εἰ σὺ κελεύεις
ὄψεαι αἴ κ’ ἐθέλῃσθα βοῶπις πότνια Ἥρη
ὀλλύντ’ Ἀργείων πουλὺν στρατὸν αἰχμητάων
ἤματι τῷ ὅτ’ ἂν οἳ μὲν ἐπὶ πρύμνῃσι μάχωνται
ὣς γὰρ θέσφατόν ἐστι σέθεν δ’ ἐγὼ οὐκ ἀλεγίζω
χωομένης οὐδ’ εἴ κε τὰ νείατα πείραθ’ ἵκηαι
γαίης καὶ πόντοιο ἵν’ Ἰάπετός τε Κρόνος τε
ἥμενοι οὔτ’ αὐγῇς Ὑπερίονος Ἠελίοιο
τέρποντ’ οὔτ’ ἀνέμοισι βαθὺς δέ τε Τάρταρος ἀμφίς
οὐδ’ ἢν ἔνθ’ ἀφίκηαι ἀλωμένη οὔ σευ ἔγωγε
ὣς φάτο τὸν δ’ οὔ τι προσέφη λευκώλενος Ἥρη
ἐν δ’ ἔπεσ’ Ὠκεανῷ λαμπρὸν φάος ἠελίοιο
Τρωσὶν μέν ῥ’ ἀέκουσιν ἔδυ φάος αὐτὰρ Ἀχαιοῖς
Τρώων αὖτ’ ἀγορὴν ποιήσατο φαίδιμος Ἕκτωρ
ἐξ ἵππων δ’ ἀποβάντες ἐπὶ χθόνα μῦθον ἄκουον
τόν ῥ’ Ἕκτωρ ἀγόρευε Διῒ φίλος ἐν δ’ ἄρα χειρὶ
τῷ ὅ γ’ ἐρεισάμενος ἔπεα Τρώεσσι μετηύδα
νῦν ἐφάμην νῆάς τ’ ὀλέσας καὶ πάντας Ἀχαιοὺς
ἀλλ’ ἤτοι νῦν μὲν πειθώμεθα νυκτὶ μελαίνῃ
δόρπά τ’ ἐφοπλισόμεσθα ἀτὰρ καλλίτριχας ἵππους
λύσαθ’ ὑπὲξ ὀχέων παρὰ δέ σφισι βάλλετ’ ἐδωδήν
ἐκ πόλιος δ’ ἄξεσθε βόας καὶ ἴφια μῆλα
σῖτόν τ’ ἐκ μεγάρων ἐπὶ δὲ ξύλα πολλὰ λέγεσθε
ὥς κεν παννύχιοι μέσφ’ ἠοῦς ἠριγενείης
καίωμεν πυρὰ πολλά σέλας δ’ εἰς οὐρανὸν ἵκῃ
φεύγειν ὁρμήσωνται ἐπ’ εὐρέα νῶτα θαλάσσης
ἀλλ’ ὥς τις τούτων γε βέλος καὶ οἴκοθι πέσσῃ
Τρωσὶν ἐφ’ ἱπποδάμοισι φέρειν πολύδακρυν Ἄρηα
κήρυκες δ’ ἀνὰ ἄστυ Διῒ φίλοι ἀγγελλόντων
ὧδ’ ἔστω Τρῶες μεγαλήτορες ὡς ἀγορεύω
μῦθος δ’ ὃς μὲν νῦν ὑγιὴς εἰρημένος ἔστω
τὸν δ’ ἠοῦς Τρώεσσι μεθ’ ἱπποδάμοις ἀγορεύσω
ἔλπομαι εὐχόμενος Διί τ’ ἄλλοισίν τε θεοῖσιν
ἀλλ’ ἤτοι ἐπὶ νυκτὶ φυλάξομεν ἡμέας αὐτούς
πρῶϊ δ’ ὑπηοῖοι σὺν τεύχεσι θωρηχθέντες
εἴσομαι εἴ κέ μ’ ὁ Τυδεΐδης κρατερὸς Διομήδης
αὔριον ἣν ἀρετὴν διαείσεται εἴ κ’ ἐμὸν ἔγχος
μείνῃ ἐπερχόμενον ἀλλ’ ἐν πρώτοισιν ὀΐω
κείσεται οὐτηθείς πολέες δ’ ἀμφ’ αὐτὸν ἑταῖροι
τιοίμην δ’ ὡς τίετ’ Ἀθηναίη καὶ Ἀπόλλων
ὣς Ἕκτωρ ἀγόρευ’ ἐπὶ δὲ Τρῶες κελάδησαν
οἳ δ’ ἵππους μὲν λῦσαν ὑπὸ ζυγοῦ ἱδρώοντας
δῆσαν δ’ ἱμάντεσσι παρ’ ἅρμασιν οἷσιν ἕκαστος
ἐκ πόλιος δ’ ἄξοντο βόας καὶ ἴφια μῆλα
σῖτόν τ’ ἐκ μεγάρων ἐπὶ δὲ ξύλα πολλὰ λέγοντο
κνίσην δ’ ἐκ πεδίου ἄνεμοι φέρον οὐρανὸν εἴσω
ὡς δ’ ὅτ’ ἐν οὐρανῷ ἄστρα φαεινὴν ἀμφὶ σελήνην
φαίνετ’ ἀριπρεπέα ὅτε τ’ ἔπλετο νήνεμος αἰθήρ
ἔκ τ’ ἔφανεν πᾶσαι σκοπιαὶ καὶ πρώονες ἄκροι
καὶ νάπαι οὐρανόθεν δ’ ἄρ’ ὑπερράγη ἄσπετος αἰθήρ
χίλι’ ἄρ’ ἐν πεδίῳ πυρὰ καίετο πὰρ δὲ ἑκάστῳ
ἑσταότες παρ’ ὄχεσφιν ἐΰθρονον Ἠῶ μίμνον
πένθεϊ δ’ ἀτλήτῳ βεβολήατο πάντες ἄριστοι