pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
ἀλλ’ ἄγ’ ἐμοὶ δότε τόξον ἐΰξοον ὄφρα μεθ’ ὑμῖν
χειρῶν καὶ σθένεος πειρήσομαι ἤ μοι ἔτ’ ἐστὶν
ἦ ἤδη μοι ὄλεσσεν ἄλη τ’ ἀκομιστίη τε
ἆ δειλὲ ξείνων ἔνι τοι φρένες οὐδ’ ἠβαιαί
οὐκ ἀγαπᾷς ὃ ἕκηλος ὑπερφιάλοισι μεθ’ ἡμῖν
βλάπτει ὃς ἄν μιν χανδὸν ἕλῃ μηδ’ αἴσιμα πίνῃ
ἄασ’ ἐνὶ μεγάρῳ μεγαθύμου Πειριθόοιο
ἐς Λαπίθας ἐλθόνθ’ ὁ δ’ ἐπεὶ φρένας ἄασεν οἴνῳ
μαινόμενος κάκ’ ἔρεξε δόμον κάτα Πειριθόοιο
ἥρωας δ’ ἄχος εἷλε διὲκ προθύρου δὲ θύραζε
ἕλκον ἀναΐξαντες ἀπ’ οὔατα νηλέϊ χαλκῷ
ῥῖνάς τ’ ἀμήσαντες ὁ δὲ φρεσὶν ᾗσιν ἀασθεὶς
οἷ δ’ αὐτῷ πρώτῳ κακὸν εὕρετο οἰνοβαρείων
πέμψομεν ἔνθεν δ’ οὔ τι σαώσεαι ἀλλὰ ἕκηλος
πῖνέ τε μηδ’ ἐρίδαινε μετ’ ἀνδράσι κουροτέροισιν
Ἀντίνο’ οὐ μὲν καλὸν ἀτέμβειν οὐδὲ δίκαιον
ἔλπεαι αἴ χ’ ὁ ξεῖνος Ὀδυσσῆος μέγα τόξον
οἴκαδέ μ’ ἄξεσθαι καὶ ἑὴν θήσεσθαι ἄκοιτιν
οὐδ’ αὐτός που τοῦτό γ’ ἐνὶ στήθεσσιν ἔολπε
μηδέ τις ὑμείων τοῦ γ’ εἵνεκα θυμὸν ἀχεύων
ἐνθάδε δαινύσθω ἐπεὶ οὐδὲ μὲν οὐδὲ ἔοικεν
οὔ τί σε τόνδ’ ἄξεσθαι ὀϊόμεθ’ οὐδὲ ἔοικεν
ἀλλ’ αἰσχυνόμενοι φάτιν ἀνδρῶν ἠδὲ γυναικῶν
ἀλλ’ ἄλλος τις πτωχὸς ἀνὴρ ἀλαλήμενος ἐλθὼν
ῥηϊδίως ἐτάνυσσε βιόν διὰ δ’ ἧκε σιδήρου
ὣς ἐρέουσ’ ἡμῖν δ’ ἂν ἐλέγχεα ταῦτα γένοιτο
Εὐρύμαχ’ οὔ πως ἔστιν ἐϋκλεῖας κατὰ δῆμον
ἀνδρὸς ἀριστῆος τί δ’ ἐλέγχεα ταῦτα τίθεσθε
οὗτος δὲ ξεῖνος μάλα μὲν μέγας ἠδ’ εὐπηγής
πατρὸς δ’ ἐξ ἀγαθοῦ γένος εὔχεται ἔμμεναι υἱός
ἀλλ’ ἄγε οἱ δότε τόξον ἐΰξοον ὄφρα ἴδωμεν
δώσω δ’ ὀξὺν ἄκοντα κυνῶν ἀλκτῆρα καὶ ἀνδρῶν
καὶ ξίφος ἄμφηκες δώσω δ’ ὑπὸ ποσσὶ πέδιλα
κρείσσων ᾧ κ’ ἐθέλω δόμεναί τε καὶ ἀρνήσασθαι
οὔθ’ ὅσσοι κραναὴν Ἰθάκην κάτα κοιρανέουσιν
οὔθ’ ὅσσοι νήσοισι πρὸς Ἤλιδος ἱπποβότοιο
τῶν οὔ τίς μ’ ἀέκοντα βιήσεται αἴ κ’ ἐθέλωμι
ἔργον ἐποίχεσθαι τόξον δ’ ἄνδρεσσι μελήσει
μνηστῆρες δ’ ἄρα πάντες ὁμόκλεον ἐν μεγάροισιν
πῆ δὴ καμπύλα τόξα φέρεις ἀμέγαρτε συβῶτα
πλαγκτέ τάχ’ αὖ σ’ ἐφ’ ὕεσσι κύνες ταχέες κατέδονται
οἶον ἀπ’ ἀνθρώπων οὓς ἔτρεφες εἴ κεν Ἀπόλλων
δείσας οὕνεκα πολλοὶ ὁμόκλεον ἐν μεγάροισιν
Τηλέμαχος δ’ ἑτέρωθεν ἀπειλήσας ἐγεγώνει
ἄττα πρόσω φέρε τόξα τάχ’ οὐκ εὖ πᾶσι πιθήσεις
αἲ γὰρ πάντων τόσσον ὅσοι κατὰ δώματ’ ἔασι
τῷ κε τάχα στυγερῶς τιν’ ἐγὼ πέμψαιμι νέεσθαι
ἐν χείρεσσ’ Ὀδυσῆϊ δαΐφρονι θῆκε παραστάς
σιγῇ δ’ ἐξ οἴκοιο Φιλοίτιος ἆλτο θύραζε
κλήϊσεν δ’ ἄρ’ ἔπειτα θύρας εὐερκέος αὐλῆς
κεῖτο δ’ ὑπ’ αἰθούσῃ ὅπλον νεὸς ἀμφιελίσσης
βύβλινον ᾧ ῥ’ ἐπέδησε θύρας ἐς δ’ ἤϊεν αὐτός
εἰσορόων Ὀδυσῆα ὁ δ’ ἤδη τόξον ἐνώμα
πάντη ἀναστρωφῶν πειρώμενος ἔνθα καὶ ἔνθα
μὴ κέρα ἶπες ἔδοιεν ἀποιχομένοιο ἄνακτος
ὧδε τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον
ἦ τις θηητὴρ καὶ ἐπίκλοπος ἔπλετο τόξων
ἢ ὅ γ’ ἐφορμᾶται ποιησέμεν ὡς ἐνὶ χερσὶ
ἄλλος δ’ αὖ εἴπεσκε νέων ὑπερηνορεόντων
ὣς ἄρ’ ἔφαν μνηστῆρες ἀτὰρ πολύμητις Ὀδυσσεύς
αὐτίκ’ ἐπεὶ μέγα τόξον ἐβάστασε καὶ ἴδε πάντη
ὡς ὅτ’ ἀνὴρ φόρμιγγος ἐπιστάμενος καὶ ἀοιδῆς
ὣς ἄρ’ ἄτερ σπουδῆς τάνυσεν μέγα τόξον Ὀδυσσεύς
δεξιτερῇ ἄρα χειρὶ λαβὼν πειρήσατο νευρῆς
ἡ δ’ ὑπὸ καλὸν ἄεισε χελιδόνι εἰκέλη αὐδήν
μνηστῆρσιν δ’ ἄρ’ ἄχος γένετο μέγα πᾶσι δ’ ἄρα χρὼς
ἐτράπετο Ζεὺς δὲ μεγάλ’ ἔκτυπε σήματα φαίνων
ὅττι ῥά οἱ τέρας ἧκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω
εἵλετο δ’ ὠκὺν ὀϊστόν ὅ οἱ παρέκειτο τραπέζῃ
γυμνός τοὶ δ’ ἄλλοι κοίλης ἔντοσθε φαρέτρης
κείατο τῶν τάχ’ ἔμελλον Ἀχαιοὶ πειρήσεσθαι
τόν ῥ’ ἐπὶ πήχει ἑλὼν ἕλκεν νευρὴν γλυφίδας τε
αὐτόθεν ἐκ δίφροιο καθήμενος ἧκε δ’ ὀϊστὸν
ἄντα τιτυσκόμενος πελέκεων δ’ οὐκ ἤμβροτε πάντων
πρώτης στειλειῆς διὰ δ’ ἀμπερὲς ἦλθε θύραζε
Τηλέμαχ’ οὔ σ’ ὁ ξεῖνος ἐνὶ μεγάροισιν ἐλέγχει
νῦν δ’ ὥρη καὶ δόρπον Ἀχαιοῖσιν τετυκέσθαι
μολπῇ καὶ φόρμιγγι τὰ γάρ τ’ ἀναθήματα δαιτός
ἦ καὶ ἐπ’ ὀφρύσι νεῦσεν ὁ δ’ ἀμφέθετο ξίφος ὀξὺ
ἀμφὶ δὲ χεῖρα φίλην βάλεν ἔγχεϊ ἄγχι δ’ ἄρ’ αὐτοῦ
πὰρ θρόνον ἑστήκει κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ
ἆλτο δ’ ἐπὶ μέγαν οὐδόν ἔχων βιὸν ἠδὲ φαρέτρην
ἰῶν ἐμπλείην ταχέας δ’ ἐκχεύατ’ ὀϊστοὺς
ἦ καὶ ἐπ’ Ἀντινόῳ ἰθύνετο πικρὸν ὀϊστόν
ἦ τοι ὁ καλὸν ἄλεισον ἀναιρήσεσθαι ἔμελλε
μέμβλετο τίς κ’ οἴοιτο μετ’ ἀνδράσι δαιτυμόνεσσι
τὸν δ’ Ὀδυσεὺς κατὰ λαιμὸν ἐπισχόμενος βάλεν ἰῷ
ἐκλίνθη δ’ ἑτέρωσε δέπας δέ οἱ ἔκπεσε χειρὸς
βλημένου αὐτίκα δ’ αὐλὸς ἀνὰ ῥῖνας παχὺς ἦλθεν
αἵματος ἀνδρομέοιο θοῶς δ’ ἀπὸ εἷο τράπεζαν
ὦσε ποδὶ πλήξας ἀπὸ δ’ εἴδατα χεῦεν ἔραζε
σῖτός τε κρέα τ’ ὀπτὰ φορύνετο τοὶ δ’ ὁμάδησαν
μνηστῆρες κατὰ δώμαθ’ ὅπως ἴδον ἄνδρα πεσόντα
οὐδέ πη ἀσπὶς ἔην οὐδ’ ἄλκιμον ἔγχος ἑλέσθαι
νείκειον δ’ Ὀδυσῆα χολωτοῖσιν ἐπέεσσι
ξεῖνε κακῶς ἀνδρῶν τοξάζεαι οὐκέτ’ ἀέθλων
καὶ γὰρ δὴ νῦν φῶτα κατέκτανες ὃς μέγ’ ἄριστος
κούρων εἰν Ἰθάκῃ τῷ σ’ ἐνθάδε γῦπες ἔδονται
ὡς δή σφιν καὶ πᾶσιν ὀλέθρου πείρατ’ ἐφῆπτο
τοὺς δ’ ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς
ὦ κύνες οὔ μ’ ἔτ’ ἐφάσκεθ’ ὑπότροπον οἴκαδ’ ἱκέσθαι
δμῳῇσιν δὲ γυναιξὶ παρευνάζεσθε βιαίως
οὔτε τιν’ ἀνθρώπων νέμεσιν κατόπισθεν ἔσεσθαι
νῦν ὑμῖν καὶ πᾶσιν ὀλέθρου πείρατ’ ἐφῆπται
ὣς φάτο τοὺς δ’ ἄρα πάντας ὑπὸ χλωρὸν δέος εἷλεν
πάπτηνεν δὲ ἕκαστος ὅπη φύγοι αἰπὺν ὄλεθρον
ταῦτα μὲν αἴσιμα εἶπας ὅσα ῥέζεσκον Ἀχαιοί
πολλὰ μὲν ἐν μεγάροισιν ἀτάσθαλα πολλὰ δ’ ἐπ’ ἀγροῦ
ἀλλ’ ὁ μὲν ἤδη κεῖται ὃς αἴτιος ἔπλετο πάντων
ἀλλ’ ἄλλα φρονέων τά οἱ οὐκ ἐτέλεσσε Κρονίων
ὄφρ’ Ἰθάκης κατὰ δῆμον ἐϋκτιμένης βασιλεύοι
νῦν δ’ ὁ μὲν ἐν μοίρῃ πέφαται σὺ δὲ φείδεο λαῶν
χαλκόν τε χρυσόν τ’ ἀποδώσομεν εἰς ὅ κε σὸν κῆρ
ἰανθῇ πρὶν δ’ οὔ τι νεμεσσητὸν κεχολῶσθαι
Εὐρύμαχ’ οὐδ’ εἴ μοι πατρώϊα πάντ’ ἀποδοῖτε
ὅσσα τε νῦν ὔμμ’ ἐστὶ καὶ εἴ ποθεν ἄλλ’ ἐπιθεῖτε
ἀλλά τιν’ οὐ φεύξεσθαι ὀΐομαι αἰπὺν ὄλεθρον
ὣς φάτο τῶν δ’ αὐτοῦ λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ
τοῖσιν δ’ Εὐρύμαχος προσεφώνεε δεύτερον αὖτις
ὦ φίλοι οὐ γὰρ σχήσει ἀνὴρ ὅδε χεῖρας ἀάπτους
ἀλλ’ ἐπεὶ ἔλλαβε τόξον ἐΰξοον ἠδὲ φαρέτρην
ἰῶν ὠκυμόρων ἐπὶ δ’ αὐτῷ πάντες ἔχωμεν
ἔλθωμεν δ’ ἀνὰ ἄστυ βοὴ δ’ ὤκιστα γένοιτο
τῷ κε τάχ’ οὗτος ἀνὴρ νῦν ὕστατα τοξάσσαιτο
χάλκεον ἀμφοτέρωθεν ἀκαχμένον ἆλτο δ’ ἐπ’ αὐτῷ
σμερδαλέα ἰάχων ὁ δ’ ἁμαρτῆ δῖος Ὀδυσσεὺς
ἐν δέ οἱ ἥπατι πῆξε θοὸν βέλος ἐκ δ’ ἄρα χειρὸς
κάππεσεν ἰδνωθείς ἀπὸ δ’ εἴδατα χεῦεν ἔραζε
λακτίζων ἐτίνασσε κατ’ ὀφθαλμῶν δ’ ἔχυτ’ ἀχλύς
Ἀμφίνομος δ’ Ὀδυσῆος ἐείσατο κυδαλίμοιο
εἴ πώς οἱ εἴξειε θυράων ἀλλ’ ἄρα μιν φθῆ
δούπησεν δὲ πεσών χθόνα δ’ ἤλασε παντὶ μετώπῳ
Τηλέμαχος δ’ ἀπόρουσε λιπὼν δολιχόσκιον ἔγχος
φασγάνῳ ἀΐξας ἠὲ προπρηνέα τύψας
βῆ δὲ θέειν μάλα δ’ ὦκα φίλον πατέρ’ εἰσαφίκανεν
ὦ πάτερ ἤδη τοι σάκος οἴσω καὶ δύο δοῦρε
αὐτός τ’ ἀμφιβαλεῦμαι ἰών δώσω δὲ συβώτῃ
οἶσε θέων ἧός μοι ἀμύνεσθαι πάρ’ ὀϊστοί
μή μ’ ἀποκινήσωσι θυράων μοῦνον ἐόντα
βῆ δ’ ἴμεναι θάλαμόνδ’ ὅθι οἱ κλυτὰ τεύχεα κεῖτο
ἔνθεν τέσσαρα μὲν σάκε’ ἔξελε δούρατα δ’ ὀκτὼ
βῆ δὲ φέρων μάλα δ’ ὦκα φίλον πατέρ’ εἰσαφίκανεν
ὣς δ’ αὔτως τὼ δμῶε δυέσθην τεύχεα καλά
ἔσταν δ’ ἀμφ’ Ὀδυσῆα δαΐφρονα ποικιλομήτην
αὐτὰρ ὅ γ’ ὄφρα μὲν αὐτῷ ἀμύνεσθαι ἔσαν ἰοί
τόφρα μνηστήρων ἕνα γ’ αἰεὶ ᾧ ἐνὶ οἴκῳ
βάλλε τιτυσκόμενος τοὶ δ’ ἀγχιστῖνοι ἔπιπτον
ἔκλιν’ ἑστάμεναι πρὸς ἐνώπια παμφανόωντα
αὐτὸς δ’ ἀμφ’ ὤμοισι σάκος θέτο τετραθέλυμνον
ἀκρότατον δὲ παρ’ οὐδὸν ἐϋσταθέος μεγάροιο
ἦν ὁδὸς ἐς λαύρην σανίδες δ’ ἔχον εὖ ἀραρυῖαι
τὴν δ’ Ὀδυσεὺς φράζεσθαι ἀνώγει δῖον ὑφορβὸν
ἑσταότ’ ἄγχ’ αὐτῆς μία δ’ οἴη γίγνετ’ ἐφορμή
τοῖς δ’ Ἀγέλεως μετέειπεν ἔπος πάντεσσι πιφαύσκων
ὦ φίλοι οὐκ ἂν δή τις ἀν’ ὀρσοθύρην ἀναβαίη
καὶ εἴποι λαοῖσι βοὴ δ’ ὤκιστα γένοιτο
οὔ πως ἔστ’ Ἀγέλαε διοτρεφές ἄγχι γὰρ αἰνῶς
καί χ’ εἷς πάντας ἐρύκοι ἀνήρ ὅς τ’ ἄλκιμος εἴη
ἀλλ’ ἄγεθ’ ὑμῖν τεύχε’ ἐνείκω θωρηχθῆναι
ἐκ θαλάμου ἔνδον γάρ ὀΐομαι οὐδέ πη ἄλλῃ
εἰς θαλάμους Ὀδυσῆος ἀνὰ ῥῶγας μεγάροιο
ἔνθεν δώδεκα μὲν σάκε’ ἔξελε τόσσα δὲ δοῦρα
βῆ δ’ ἴμεναι μάλα δ’ ὦκα φέρων μνηστῆρσιν ἔδωκεν
μακρὰ τινάσσοντας μέγα δ’ αὐτῷ φαίνετο ἔργον
Τηλέμαχ’ ἦ μάλα δή τις ἐνὶ μεγάροισι γυναικῶν
ὦ πάτερ αὐτὸς ἐγὼ τόδε γ’ ἤμβροτον οὐδέ τις ἄλλος
ἀλλ’ ἴθι δῖ’ Εὔμαιε θύρην ἐπίθες θαλάμοιο
καὶ φράσαι ἤ τις ἄρ’ ἐστὶ γυναικῶν ἣ τάδε ῥέζει
βῆ δ’ αὖτις θάλαμόνδε Μελάνθιος αἰπόλος αἰγῶν
κεῖνος δ’ αὖτ’ ἀΐδηλος ἀνήρ ὃν ὀϊόμεθ’ αὐτοί
ἦε σοὶ ἐνθάδ’ ἄγω ἵν’ ὑπερβασίας ἀποτίσῃ
ἦ τοι ἐγὼ καὶ Τηλέμαχος μνηστῆρας ἀγαυοὺς
σφῶϊ δ’ ἀποστρέψαντε πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν
ἐς θάλαμον βαλέειν σανίδας δ’ ἐκδῆσαι ὄπισθε
σειρὴν δὲ πλεκτὴν ἐξ αὐτοῦ πειρήναντε
κίον’ ἀν’ ὑψηλὴν ἐρύσαι πελάσαι τε δοκοῖσιν
ὥς κεν δηθὰ ζωὸς ἐὼν χαλέπ’ ἄλγεα πάσχῃ
βὰν δ’ ἴμεν ἐς θάλαμον λαθέτην δέ μιν ἔνδον ἐόντα
ἦ τοι ὁ μὲν θαλάμοιο μυχὸν κάτα τεύχε’ ἐρεύνα
τὼ δ’ ἔσταν ἑκάτερθε παρὰ σταθμοῖσι μένοντε
εὖθ’ ὑπὲρ οὐδὸν ἔβαινε Μελάνθιος αἰπόλος αἰγῶν
τῇ δ’ ἑτέρῃ σάκος εὐρὺ γέρον πεπαλαγμένον ἄζῃ
Λαέρτεω ἥρωος ὃ κουρίζων φορέεσκε
δὴ τότε γ’ ἤδη κεῖτο ῥαφαὶ δὲ λέλυντο ἱμάντων
τὼ δ’ ἄρ’ ἐπαΐξανθ’ ἑλέτην ἔρυσάν τέ μιν εἴσω
εὖ μάλ’ ἀποστρέψαντε διαμπερές ὡς ἐκέλευσεν
κίον’ ἀν’ ὑψηλὴν ἔρυσαν πέλασάν τε δοκοῖσι
τὸν δ’ ἐπικερτομέων προσέφης Εὔμαιε συβῶτα
οὐδέ σέ γ’ ἠριγένεια παρ’ Ὠκεανοῖο ῥοάων
λήσει ἐπερχομένη χρυσόθρονος ἡνίκ’ ἀγινεῖς
τὼ δ’ ἐς τεύχεα δύντε θύρην ἐπιθέντε φαεινήν
ἔνθα μένος πνείοντες ἐφέστασαν οἱ μὲν ἐπ’ οὐδοῦ
τέσσαρες οἱ δ’ ἔντοσθε δόμων πολέες τε καὶ ἐσθλοί
τοῖσι δ’ ἐπ’ ἀγχίμολον θυγάτηρ Διὸς ἦλθεν Ἀθήνη
τὴν δ’ Ὀδυσεὺς γήθησεν ἰδὼν καὶ μῦθον ἔειπε
Μέντορ ἄμυνον ἀρήν μνῆσαι δ’ ἑτάροιο φίλοιο
ὅς σ’ ἀγαθὰ ῥέζεσκον ὁμηλικίην δέ μοί ἐσσι
ὣς φάτ’ ὀϊόμενος λαοσσόον ἔμμεν Ἀθήνην
μνηστῆρες δ’ ἑτέρωθεν ὁμόκλεον ἐν μεγάροισι
πρῶτος τήν γ’ ἐνένιπε Δαμαστορίδης Ἀγέλαος
Μέντορ μή σ’ ἐπέεσσι παραιπεπίθῃσιν Ὀδυσσεὺς
ὧδε γὰρ ἡμέτερόν γε νόον τελέεσθαι ὀΐω
ὁππότε κεν τούτους κτέωμεν πατέρ’ ἠδὲ καὶ υἱόν
ἔρδειν ἐν μεγάροις σῷ δ’ αὐτοῦ κράατι τίσεις
κτήμαθ’ ὁπόσσα τοί ἐστι τά τ’ ἔνδοθι καὶ τὰ θύρηφι
οὐδ’ ἄλοχον κεδνὴν Ἰθάκης κατὰ ἄστυ πολεύειν
ὣς φάτ’ Ἀθηναίη δὲ χολώσατο κηρόθι μᾶλλον
νείκεσσεν δ’ Ὀδυσῆα χολωτοῖσιν ἐπέεσσιν
οὐκέτι σοί γ’ Ὀδυσεῦ μένος ἔμπεδον οὐδέ τις ἀλκή
οἵη ὅτ’ ἀμφ’ Ἑλένῃ λευκωλένῳ εὐπατερείῃ
πολλοὺς δ’ ἄνδρας ἔπεφνες ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι
σῇ δ’ ἥλω βουλῇ Πριάμου πόλις εὐρυάγυια
πῶς δὴ νῦν ὅτε σόν τε δόμον καὶ κτήμαθ’ ἱκάνεις
ὄφρ’ εἰδῇς οἷός τοι ἐν ἀνδράσι δυσμενέεσσιν
ἀλλ’ ἔτ’ ἄρα σθένεός τε καὶ ἀλκῆς πειρήτιζεν
ἠμὲν Ὀδυσσῆος ἠδ’ υἱοῦ κυδαλίμοιο
αὐτὴ δ’ αἰθαλόεντος ἀνὰ μεγάροιο μέλαθρον
ἕζετ’ ἀναΐξασα χελιδόνι εἰκέλη ἄντην
μνηστῆρας δ’ ὤτρυνε Δαμαστορίδης Ἀγέλαος
οἱ γὰρ μνηστήρων ἀρετῇ ἔσαν ἔξοχ’ ἄριστοι
ὅσσοι ἔτ’ ἔζωον περί τε ψυχέων ἐμάχοντο
τοὺς δ’ ἤδη ἐδάμασσε βιὸς καὶ ταρφέες ἰοί
ὦ φίλοι ἤδη σχήσει ἀνὴρ ὅδε χεῖρας ἀάπτους
οἱ δ’ οἶοι λείπονται ἐπὶ πρώτῃσι θύρῃσι
τῷ νῦν μὴ ἅμα πάντες ἐφίετε δούρατα μακρά
ἀλλ’ ἄγεθ’ οἱ ἓξ πρῶτον ἀκοντίσατ’ αἴ κέ ποθι Ζεὺς
τῶν δ’ ἄλλων οὐ κῆδος ἐπὴν οὗτός γε πέσῃσιν
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἄρα πάντες ἀκόντισαν ὡς ἐκέλευεν
ἄλλου δ’ ἐν τοίχῳ μελίη πέσε χαλκοβάρεια
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ δούρατ’ ἀλεύαντο μνηστήρων
τοῖς δ’ ἄρα μύθων ἦρχε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς
ὦ φίλοι ἤδη μέν κεν ἐγὼν εἴποιμι καὶ ἄμμι
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἄρα πάντες ἀκόντισαν ὀξέα δοῦρα
Εὐρυάδην δ’ ἄρα Τηλέμαχος Ἔλατον δὲ συβώτης
Πείσανδρον δ’ ἄρ’ ἔπεφνε βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ
οἱ μὲν ἔπειθ’ ἅμα πάντες ὀδὰξ ἕλον ἄσπετον οὖδας
μνηστῆρες δ’ ἀνεχώρησαν μεγάροιο μυχόνδε
τοὶ δ’ ἄρ’ ἐπήϊξαν νεκύων δ’ ἐξ ἔγχε’ ἕλοντο
βεβλήκειν ἄλλος δὲ θύρην πυκινῶς ἀραρυῖαν
Ἀμφιμέδων δ’ ἄρα Τηλέμαχον βάλε χεῖρ’ ἐπὶ καρπῷ
Κτήσιππος δ’ Εὔμαιον ὑπὲρ σάκος ἔγχεϊ μακρῷ
ὦμον ἐπέγραψεν τὸ δ’ ὑπέρπτατο πῖπτε δ’ ἔραζε
τοὶ δ’ αὖτ’ ἀμφ’ Ὀδυσῆα δαΐφρονα ποικιλομήτην
ἔνθ’ αὖτ’ Εὐρυδάμαντα βάλε πτολίπορθος Ὀδυσσεύς
Κτήσιππον δ’ ἄρ’ ἔπειτα βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνὴρ
βεβλήκει πρὸς στῆθος ἐπευχόμενος δὲ προσηύδα
ὦ Πολυθερσεΐδη φιλοκέρτομε μή ποτε πάμπαν
εἴκων ἀφραδίῃς μέγα εἰπεῖν ἀλλὰ θεοῖσιν
τοῦτό τοι ἀντὶ ποδὸς ξεινήϊον ὅν ποτ’ ἔδωκας
ἀντιθέῳ Ὀδυσῆϊ δόμον κάτ’ ἀλητεύοντι
Τηλέμαχος δ’ Εὐηνορίδην Λειώκριτον οὖτα
ἤριπε δὲ πρηνής χθόνα δ’ ἤλασε παντὶ μετώπῳ
δὴ τότ’ Ἀθηναίη φθισίμβροτον αἰγίδ’ ἀνέσχεν
ὑψόθεν ἐξ ὀροφῆς τῶν δὲ φρένες ἐπτοίηθεν
οἱ δ’ ἐφέβοντο κατὰ μέγαρον βόες ὣς ἀγελαῖαι
τὰς μέν τ’ αἰόλος οἶστρος ἐφορμηθεὶς ἐδόνησεν
οἱ δ’ ὥς τ’ αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες ἀγκυλοχεῖλαι
ἐξ ὀρέων ἐλθόντες ἐπ’ ὀρνίθεσσι θόρωσι
ταὶ μέν τ’ ἐν πεδίῳ νέφεα πτώσσουσαι ἵενται
γίγνεται οὐδὲ φυγή χαίρουσι δέ τ’ ἀνέρες ἄγρῃ
τύπτον ἐπιστροφάδην τῶν δὲ στόνος ὤρνυτ’ ἀεικὴς
κράτων τυπτομένων δάπεδον δ’ ἅπαν αἵματι θῦε
λειώδης δ’ Ὀδυσῆος ἐπεσσύμενος λάβε γούνων
γουνοῦμαί σ’ Ὀδυσεῦ σὺ δέ μ’ αἴδεο καί μ’ ἐλέησον
τῷ καὶ ἀτασθαλίῃσιν ἀεικέα πότμον ἐπέσπον
κείσομαι ὡς οὐκ ἔστι χάρις μετόπισθ’ εὐεργέων
σοὶ δ’ ἄλοχόν τε φίλην σπέσθαι καὶ τέκνα τεκέσθαι
τῷ οὐκ ἂν θάνατόν γε δυσηλεγέα προφύγοισθα
κείμενον ὅ ῥ’ Ἀγέλαος ἀποπροέηκε χαμᾶζε
κτεινόμενος τῷ τόν γε κατ’ αὐχένα μέσσον ἔλασσε
Τερπιάδης δ’ ἔτ’ ἀοιδὸς ἀλύσκανε κῆρα μέλαιναν
Φήμιος ὅς ῥ’ ἤειδε μετὰ μνηστῆρσιν ἀνάγκῃ
ἔστη δ’ ἐν χείρεσσίν ἔχων φόρμιγγα λίγειαν
ἄγχι παρ’ ὀρσοθύρην δίχα δὲ φρεσὶ μερμήριζεν
ἑρκείου ἵζοιτο τετυγμένον ἔνθ’ ἄρα πολλὰ
Λαέρτης Ὀδυσεύς τε βοῶν ἐπὶ μηρί’ ἔκηαν
γούνων ἅψασθαι Λαερτιάδεω Ὀδυσῆος
ἦ τοι ὁ φόρμιγγα γλαφυρὴν κατέθηκε χαμᾶζε
αὐτὸς δ’ αὖτ’ Ὀδυσῆα προσαΐξας λάβε γούνων
αὐτῷ τοι μετόπισθ’ ἄχος ἔσσεται εἴ κεν ἀοιδὸν
αὐτοδίδακτος δ’ εἰμί θεὸς δέ μοι ἐν φρεσὶν οἴμας
ὥς τε θεῷ τῷ με λιλαίεο δειροτομῆσαι
καί κεν Τηλέμαχος τάδε γ’ εἴποι σὸς φίλος υἱός
ὣς φάτο τοῦ δ’ ἤκουσ’ ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο
αἶψα δ’ ἑὸν πατέρα προσεφώνεεν ἐγγὺς ἐόντα
οἴκῳ ἐν ἡμετέρῳ κηδέσκετο παιδὸς ἐόντος
ὣς φάτο τοῦ δ’ ἤκουσε Μέδων πεπνυμένα εἰδώς
πεπτηὼς γὰρ ἔκειτο ὑπὸ θρόνον ἀμφὶ δὲ δέρμα
αἶψα δ’ ἀπὸ θρόνου ὦρτο θοῶς δ’ ἀπέδυνε βοείην
Τηλέμαχον δ’ ἄρ’ ἔπειτα προσαΐξας λάβε γούνων
ὦ φίλ’ ἐγὼ μὲν ὅδ’ εἰμί σὺ δ’ ἴσχεο εἰπὲ δὲ πατρὶ
ἀνδρῶν μνηστήρων κεχολωμένος οἵ οἱ ἔκειρον
κτήματ’ ἐνὶ μεγάροις σὲ δὲ νήπιοι οὐδὲν ἔτιον
θάρσει ἐπεὶ δή σ’ οὗτος ἐρύσσατο καὶ ἐσάωσεν
ὡς κακοεργίης εὐεργεσίη μέγ’ ἀμείνων
ἀλλ’ ἐξελθόντες μεγάρων ἕζεσθε θύραζε
ὄφρ’ ἂν ἐγὼ κατὰ δῶμα πονήσομαι ὅττεό με χρή
ὣς φάτο τὼ δ’ ἔξω βήτην μεγάροιο κιόντε
ἑζέσθην δ’ ἄρα τώ γε Διὸς μεγάλου ποτὶ βωμόν
πάπτηνεν δ’ Ὀδυσεὺς καθ’ ἑὸν δόμον εἴ τις ἔτ’ ἀνδρῶν
πεπτεῶτας πολλούς ὥστ’ ἰχθύας οὕς θ’ ἁλιῆες
κύμαθ’ ἁλὸς ποθέοντες ἐπὶ ψαμάθοισι κέχυνται
τῶν μέν τ’ Ἠέλιος φαέθων ἐξείλετο θυμόν
ὣς τότ’ ἄρα μνηστῆρες ἐπ’ ἀλλήλοισι κέχυντο
Τηλέμαχ’ εἰ δ’ ἄγε μοι κάλεσον τροφὸν Εὐρύκλειαν
δμῳάων σκοπός ἐσσι κατὰ μέγαρ’ ἡμετεράων
βῆ δ’ ἴμεν αὐτὰρ Τηλέμαχος πρόσθ’ ἡγεμόνευεν
εὗρεν ἔπειτ’ Ὀδυσῆα μετὰ κταμένοισι νέκυσσιν
αἵματι καὶ λύθρῳ πεπαλαγμένον ὥστε λέοντα
πᾶν δ’ ἄρα οἱ στῆθός τε παρήϊά τ’ ἀμφοτέρωθεν
αἱματόεντα πέλει δεινὸς δ’ εἰς ὦπα ἰδέσθαι
ἡ δ’ ὡς οὖν νέκυάς τε καὶ ἄσπετον εἴσιδεν αἷμα
ἴθυσέν ῥ’ ὀλολύξαι ἐπεὶ μέγα εἴσιδεν ἔργον
ἀλλ’ Ὀδυσεὺς κατέρυκε καὶ ἔσχεθεν ἱεμένην περ
ἐν θυμῷ γρηῦ χαῖρε καὶ ἴσχεο μηδ’ ὀλόλυζε
οὐχ ὁσίη κταμένοισιν ἐπ’ ἀνδράσιν εὐχετάασθαι
τούσδε δὲ μοῖρ’ ἐδάμασσε θεῶν καὶ σχέτλια ἔργα
ἀλλ’ ἄγε μοι σὺ γυναῖκας ἐνὶ μεγάροις κατάλεξον
αἵ τέ μ’ ἀτιμάζουσι καὶ αἳ νηλείτιδές εἰσιν
δμῳαί τὰς μέν τ’ ἔργα διδάξαμεν ἐργάζεσθαι
οὔτ’ ἐμὲ τίουσαι οὔτ’ αὐτὴν Πηνελόπειαν
ἀλλ’ ἄγ’ ἐγὼν ἀναβᾶσ’ ὑπερώϊα σιγαλόεντα
μή πω τήνδ’ ἐπέγειρε σὺ δ’ ἐνθάδε εἰπὲ γυναιξὶν
θεινέμεναι ξίφεσιν τανυήκεσιν εἰς ὅ κε πασέων
ψυχὰς ἐξαφέλησθε καὶ ἐκλελάθωντ’ Ἀφροδίτης
τὴν ἄρ’ ὑπὸ μνηστῆρσιν ἔχον μίσγοντό τε λάθρη
ὣς ἔφαθ’ αἱ δὲ γυναῖκες ἀολλέες ἦλθον ἅπασαι
αἴν’ ὀλοφυρόμεναι θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέουσαι
κὰδ δ’ ἄρ’ ὑπ’ αἰθούσῃ τίθεσαν εὐερκέος αὐλῆς
ἀλλήλοισιν ἐρείδουσαι σήμαινε δ’ Ὀδυσσεὺς
αὐτὸς ἐπισπέρχων ταὶ δ’ ἐκφόρεον καὶ ἀνάγκῃ
αὐτὰρ Τηλέμαχος καὶ βουκόλος ἠδὲ συβώτῃς
ξῦον ταὶ δ’ ἐφόρεον δμῳαί τίθεσαν δὲ θύραζε
αὐτὰρ ἐπειδὴ πᾶν μέγαρον διεκοσμήσαντο
δμῳὰς δ’ ἐξαγαγόντες ἐϋσταθέος μεγάροιο
τοῖσι δὲ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἦρχ’ ἀγορεύειν
τάων αἳ δὴ ἐμῇ κεφαλῇ κατ’ ὀνείδεα χεῦαν
μητέρι θ’ ἡμετέρῃ παρά τε μνηστῆρσιν ἴαυον
ὣς ἄρ’ ἔφη καὶ πεῖσμα νεὸς κυανοπρῴροιο
ὑψόσ’ ἐπεντανύσας μή τις ποσὶν οὖδας ἵκοιτο
ὡς δ’ ὅτ’ ἂν ἢ κίχλαι τανυσίπτεροι ἠὲ πέλειαι
ἕρκει ἐνιπλήξωσι τό θ’ ἑστήκῃ ἐνὶ θάμνῳ
αὖλιν ἐσιέμεναι στυγερὸς δ’ ὑπεδέξατο κοῖτος
ὣς αἵ γ’ ἑξείης κεφαλὰς ἔχον ἀμφὶ δὲ πάσαις
τοῦ δ’ ἀπὸ μὲν ῥῖνάς τε καὶ οὔατα νηλέϊ χαλκῷ
τάμνον μήδεά τ’ ἐξέρυσαν κυσὶν ὠμὰ δάσασθαι
χεῖράς τ’ ἠδὲ πόδας κόπτον κεκοτηότι θυμῷ
οἱ μὲν ἔπειτ’ ἀπονιψάμενοι χεῖράς τε πόδας τε
ἐλθεῖν ἐνθάδ’ ἄνωχθι σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξί
πάσας δ’ ὄτρυνον δμῳὰς κατὰ δῶμα νέεσθαι
ἀλλ’ ἄγε τοι χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματ’ ἐνείκω
μηδ’ οὕτω ῥάκεσιν πεπυκασμένος εὐρέας ὤμους
ἕσταθ’ ἐνὶ μεγάροισι νεμεσσητὸν δέ κεν εἴη
ὣς ἔφατ’ οὐδ’ ἀπίθησε φίλη τροφὸς Εὐρύκλεια
ἤνεικεν δ’ ἄρα πῦρ καὶ θήϊον αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
γρηῢς δ’ αὖτ’ ἀπέβη διὰ δώματα κάλ’ Ὀδυσῆος
αἱ μὲν ἄρ’ ἀμφεχέοντο καὶ ἠσπάζοντ’ Ὀδυσῆα
καὶ κύνεον ἀγαπαξόμεναι κεφαλήν τε καὶ ὤμους
χεῖράς τ’ αἰνύμεναι τὸν δὲ γλυκὺς ἵμερος ᾕρει
κλαυθμοῦ καὶ στοναχῆς γίγνωσκε δ’ ἄρα φρεσὶ πάσας
γρηῢς δ’ εἰς ὑπερῷ’ ἀνεβήσετο καγχαλόωσα
γούνατα δ’ ἐρρώσαντο πόδες δ’ ὑπερικταίνοντο
ἔγρεο Πηνελόπεια φίλον τέκος ὄφρα ἴδηαι
ὀφθαλμοῖσι τεοῖσι τά τ’ ἔλδεαι ἤματα πάντα
ἦλθ’ Ὀδυσεὺς καὶ οἶκον ἱκάνεται ὀψέ περ ἐλθών
μνηστῆρας δ’ ἔκτεινεν ἀγήνορας οἵ θ’ ἑὸν οἶκον
κήδεσκον καὶ κτήματ’ ἔδον βιόωντό τε παῖδα
ἄφρονα ποιῆσαι καὶ ἐπίφρονά περ μάλ’ ἐόντα
ταῦτα παρὲξ ἐρέουσα καὶ ἐξ ὕπνου μ’ ἀνεγείρεις
ἡδέος ὅς μ’ ἐπέδησε φίλα βλέφαρ’ ἀμφικαλύψας
ἀλλ’ ἄγε νῦν κατάβηθι καὶ ἂψ ἔρχευ μέγαρόνδε
εἰ γάρ τίς μ’ ἄλλη γε γυναικῶν αἵ μοι ἔασι
ταῦτ’ ἐλθοῦσ’ ἤγγειλε καὶ ἐξ ὕπνου ἀνέγειρεν
τῷ κε τάχα στυγερῶς μιν ἐγὼν ἀπέπεμψα νέεσθαι
οὔ τί σε λωβεύω τέκνον φίλον ἀλλ’ ἔτυμόν τοι
ἦλθ’ Ὀδυσεὺς καὶ οἶκον ἱκάνεται ὡς ἀγορεύω
Τηλέμαχος δ’ ἄρα μιν πάλαι ᾔδεεν ἔνδον ἐόντα
ὄφρ’ ἀνδρῶν τίσαιτο βίην ὑπερηνορεόντων
ὣς ἔφαθ’ ἡ δ’ ἐχάρη καὶ ἀπὸ λέκτροιο θοροῦσα
γρηῒ περιπλέχθη βλεφάρων δ’ ἀπὸ δάκρυον ἧκεν
εἰ δ’ ἄγε δή μοι μαῖα φίλη νημερτὲς ἐνίσπες
μοῦνος ἐών οἱ δ’ αἰὲν ἀολλέες ἔνδον ἔμιμνον
ἥμεθ’ ἀτυζόμεναι σανίδες δ’ ἔχον εὖ ἀραρυῖαι
πρίν γ’ ὅτε δή με σὸς υἱὸς ἀπὸ μεγάροιο κάλεσσε
εὗρον ἔπειτ’ Ὀδυσῆα μετὰ κταμένοισι νέκυσσιν
ἑσταόθ’ οἱ δέ μιν ἀμφί κραταίπεδον οὖδας ἔχοντες
κείατ’ ἐπ’ ἀλλήλοισιν ἰδοῦσά κε θυμὸν ἰάνθης
νῦν δ’ οἱ μὲν δὴ πάντες ἐπ’ αὐλείῃσι θύρῃσιν
πῦρ μέγα κηάμενος σὲ δέ με προέηκε καλέσσαι
ἀλλ’ ἕπευ ὄφρα σφῶϊν ἐϋφροσύνης ἐπιβῆτον
νῦν δ’ ἤδη τόδε μακρὸν ἐέλδωρ ἐκτετέλεσται
καὶ παῖδ’ ἐν μεγάροισι κακῶς δ’ οἵ πέρ μιν ἔρεζον
μαῖα φίλη μή πω μέγ’ ἐπεύχεο καγχαλόωσα
οἶσθα γὰρ ὥς κ’ ἀσπαστὸς ἐνὶ μεγάροισι φανείη
πᾶσι μάλιστα δ’ ἐμοί τε καὶ υἱέϊ τὸν τεκόμεσθα
ἀλλ’ οὐκ ἔσθ’ ὅδε μῦθος ἐτήτυμος ὡς ἀγορεύεις
τῷ δι’ ἀτασθαλίας ἔπαθον κακόν αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
ὤλεσε τηλοῦ νόστον Ἀχαιΐδος ὤλετο δ’ αὐτός
τὴν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα φίλη τροφὸς Εὐρύκλεια
ἣ πόσιν ἔνδον ἐόντα παρ’ ἐσχάρῃ οὔ ποτ’ ἔφησθα
οἴκαδ’ ἐλεύσεσθαι θυμὸς δέ τοι αἰὲν ἄπιστος
ἀλλ’ ἄγε τοι καὶ σῆμα ἀριφραδὲς ἄλλο τι εἴπω
οὐκ ἔα εἰπέμεναι πολυϊδρείῃσι νόοιο
ἀλλ’ ἕπευ αὐτὰρ ἐγὼν ἐμέθεν περιδώσομαι αὐτῆς
αἴ κέν σ’ ἐξαπάφω κτεῖναί μ’ οἰκτίστῳ ὀλέθρῳ
ἀλλ’ ἔμπης ἴομεν μετὰ παῖδ’ ἐμόν ὄφρα ἴδωμαι
ἄνδρας μνηστῆρας τεθνηότας ἠδ’ ὃς ἔπεφνεν
ὣς φαμένη κατέβαιν’ ὑπερώϊα πολλὰ δέ οἱ κῆρ
ὥρμαιν’ ἢ ἀπάνευθε φίλον πόσιν ἐξερεείνοι
ἡ δ’ ἐπεὶ εἰσῆλθεν καὶ ὑπέρβη λάϊνον οὐδόν
ἕζετ’ ἔπειτ’ Ὀδυσῆος ἐναντίη ἐν πυρὸς αὐγῇ
τοίχου τοῦ ἑτέρου ὁ δ’ ἄρα πρὸς κίονα μακρὴν
ἡ δ’ ἄνεω δὴν ἧστο τάφος δέ οἱ ἦτορ ἵκανεν
ὄψει δ’ ἄλλοτε μέν μιν ἐνωπαδίως ἐσίδεσκεν
ἄλλοτε δ’ ἀγνώσασκε κακὰ χροῒ εἵματ’ ἔχοντα
Τηλέμαχος δ’ ἐνένιπεν ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαξε
τίφθ’ οὕτω πατρὸς νοσφίζεαι οὐδὲ παρ’ αὐτὸν
οὐ μέν κ’ ἄλλη γ’ ὧδε γυνὴ τετληότι θυμῷ
ἀνδρὸς ἀφεσταίη ὅς οἱ κακὰ πολλὰ μογήσας
σοὶ δ’ αἰεὶ κραδίη στερεωτέρη ἐστὶ λίθοιο
οὐδέ τι προσφάσθαι δύναμαι ἔπος οὐδ’ ἐρέεσθαι
οὐδ’ εἰς ὦπα ἰδέσθαι ἐναντίον εἰ δ’ ἐτεὸν δὴ
ἔστ’ Ὀδυσεὺς καὶ οἶκον ἱκάνεται ἦ μάλα νῶϊ
γνωσόμεθ’ ἀλλήλων καὶ λώϊον ἔστι γὰρ ἡμῖν
σήμαθ’ ἃ δὴ καὶ νῶϊ κεκρυμμένα ἴδμεν ἀπ’ ἄλλων
Τηλέμαχ’ ἦ τοι μητέρ’ ἐνὶ μεγάροισιν ἔασον
νῦν δ’ ὅττι ῥυπόω κακὰ δὲ χροῒ εἵματα εἷμαι
τοὔνεκ’ ἀτιμάζει με καὶ οὔ πω φησὶ τὸν εἶναι
ἡμεῖς δὲ φραζώμεθ’ ὅπως ὄχ’ ἄριστα γένηται
καὶ γάρ τίς θ’ ἕνα φῶτα κατακτείνας ἐνὶ δήμῳ
ἡμεῖς δ’ ἕρμα πόληος ἀπέκταμεν οἳ μέγ’ ἄριστοι
μῆτιν ἐπ’ ἀνθρώπους φάσ’ ἔμμεναι οὐδέ κέ τίς τοι
ἀλκῆς δευήσεσθαι ὅση δύναμίς γε πάρεστιν
δμῳὰς δ’ ἐν μεγάροισιν ἀνώγετε εἵμαθ’ ἑλέσθαι
ἢ ἀν’ ὁδὸν στείχων ἢ οἳ περιναιετάουσι
ἀνδρῶν μνηστήρων πρίν γ’ ἡμέας ἐλθέμεν ἔξω
ἀγρὸν ἐς ἡμέτερον πολυδένδρεον ἔνθα δ’ ἔπειτα
φρασσόμεθ’ ὅττι κε κέρδος Ὀλύμπιος ἐγγυαλίξῃ
ὅπλισθεν δὲ γυναῖκες ὁ δ’ εἵλετο θεῖος ἀοιδὸς
φόρμιγγα γλαφυρήν ἐν δέ σφισιν ἵμερον ὦρσε
ὧδε δέ τις εἴπεσκε δόμων ἔκτοσθεν ἀκούων
σχετλίη οὐδ’ ἔτλη πόσιος οὗ κουριδίοιο
εἴρυσθαι μέγα δῶμα διαμπερές ἧος ἵκοιτο
αὐτὰρ κὰκ κεφαλῆς κάλλος πολὺ χεῦεν Ἀθήνη
ἐκ δ’ ἀσαμίνθου βῆ δέμας ἀθανάτοισιν ὁμοῖος
κῆρ ἀτέραμνον ἔθηκαν Ὀλύμπια δώματ’ ἔχοντες
ἀλλ’ ἄγε μοι μαῖα στόρεσον λέχος ὄφρα καὶ αὐτὸς
λέξομαι ἦ γὰρ τῇ γε σιδήρεον ἐν φρεσὶ ἦτορ
δαιμόνι’ οὔτ’ ἄρ τι μεγαλίζομαι οὔτ’ ἀθερίζω
οὔτε λίην ἄγαμαι μάλα δ’ εὖ οἶδ’ οἷος ἔησθα
ἀλλ’ ἄγε οἱ στόρεσον πυκινὸν λέχος Εὐρύκλεια
ἐκτὸς ἐϋσταθέος θαλάμου τόν ῥ’ αὐτὸς ἐποίει
ἔνθα οἱ ἐκθεῖσαι πυκινὸν λέχος ἐμβάλετ’ εὐνήν
ὣς ἄρ’ ἔφη πόσιος πειρωμένη αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
ὀχθήσας ἄλοχον προσεφώνεε κεδνὰ ἰδυῖαν
ὦ γύναι ἦ μάλα τοῦτο ἔπος θυμαλγὲς ἔειπες
καὶ μάλ’ ἐπισταμένῳ ὅτε μὴ θεὸς αὐτὸς ἐπελθὼν
ἀνδρῶν δ’ οὔ κέν τις ζωὸς βροτός οὐδὲ μάλ’ ἡβῶν
ἐν λέχει ἀσκητῷ τὸ δ’ ἐγὼ κάμον οὐδέ τις ἄλλος
ἀκμηνὸς θαλέθων πάχετος δ’ ἦν ἠΰτε κίων
τῷ δ’ ἐγὼ ἀμφιβαλὼν θάλαμον δέμον ὄφρ’ ἐτέλεσσα
κολλητὰς δ’ ἐπέθηκα θύρας πυκινῶς ἀραρυίας
καὶ τότ’ ἔπειτ’ ἀπέκοψα κόμην τανυφύλλου ἐλαίης
κορμὸν δ’ ἐκ ῥίζης προταμὼν ἀμφέξεσα χαλκῷ
ἑρμῖν’ ἀσκήσας τέτρηνα δὲ πάντα τερέτρῳ
ἐκ δὲ τοῦ ἀρχόμενος λέχος ἔξεον ὄφρ’ ἐτέλεσσα
δαιδάλλων χρυσῷ τε καὶ ἀργύρῳ ἠδ’ ἐλέφαντι
ἐκ δ’ ἐτάνυσσα ἱμάντα βοὸς φοίνικι φαεινόν
ἤ μοι ἔτ’ ἔμπεδόν ἐστι γύναι λέχος ἦέ τις ἤδη
ἀνδρῶν ἄλλοσε θῆκε ταμὼν ὕπο πυθμέν’ ἐλαίης
δακρύσασα δ’ ἔπειτ’ ἰθὺς δράμεν ἀμφὶ δὲ χεῖρας
δειρῇ βάλλ’ Ὀδυσῆϊ κάρη δ’ ἔκυσ’ ἠδὲ προσηύδα
ἀνθρώπων πέπνυσο θεοὶ δ’ ὤπαζον ὀϊζύν
οἳ νῶϊν ἀγάσαντο παρ’ ἀλλήλοισι μένοντε
αὐτὰρ μὴ νῦν μοι τόδε χώεο μηδὲ νεμέσσα
οὕνεκά σ’ οὐ τὸ πρῶτον ἐπεὶ ἴδον ὧδ’ ἀγάπησα
ἐρρίγει μή τίς με βροτῶν ἀπάφοιτο ἔπεσσιν
ἀνδρὶ παρ’ ἀλλοδαπῷ ἐμίγη φιλότητι καὶ εὐνῇ
ἀξέμεναι οἶκόνδε φίλην ἐς πατρίδ’ ἔμελλον
τὴν δ’ ἦ τοι ῥέξαι θεὸς ὤρορεν ἔργον ἀεικές
τὴν δ’ ἄτην οὐ πρόσθεν ἑῷ ἐγκάτθετο θυμῷ
νῦν δ’ ἐπεὶ ἤδη σήματ’ ἀριφραδέα κατέλεξας
εὐνῆς ἡμετέρης ἣν οὐ βροτὸς ἄλλος ὀπώπει
ἀλλ’ οἶοι σύ τ’ ἐγώ τε καὶ ἀμφίπολος μία μούνη
πείθεις δή μευ θυμόν ἀπηνέα περ μάλ’ ἐόντα
ὣς φάτο τῷ δ’ ἔτι μᾶλλον ὑφ’ ἵμερον ὦρσε γόοιο
κλαῖε δ’ ἔχων ἄλοχον θυμαρέα κεδνὰ ἰδυῖαν
ὡς δ’ ὅτ’ ἂν ἀσπάσιος γῆ νηχομένοισι φανήῃ
ὧν τε Ποσειδάων εὐεργέα νῆ’ ἐνὶ πόντῳ
παῦροι δ’ ἐξέφυγον πολιῆς ἁλὸς ἤπειρόνδε
ἀσπάσιοι δ’ ἐπέβαν γαίης κακότητα φυγόντες
δειρῆς δ’ οὔ πω πάμπαν ἀφίετο πήχεε λευκώ
καί νύ κ’ ὀδυρομένοισι φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς
εἰ μὴ ἄρ’ ἄλλ’ ἐνόησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη
νύκτα μὲν ἐν περάτῃ δολιχὴν σχέθεν Ἠῶ δ’ αὖτε
ῥύσατ’ ἐπ’ Ὠκεανῷ χρυσόθρονον οὐδ’ ἔα ἵππους
ζεύγνυσθ’ ὠκύποδας φάος ἀνθρώποισι φέροντας
Λάμπον καὶ Φαέθονθ’ οἵ τ’ Ἠῶ πῶλοι ἄγουσι
καὶ τότ’ ἄρ’ ἣν ἄλοχον προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς
ὦ γύναι οὐ γάρ πω πάντων ἐπὶ πείρατ’ ἀέθλων
ἤλθομεν ἀλλ’ ἔτ’ ὄπισθεν ἀμέτρητος πόνος ἔσται
νόστον ἑταίροισιν διζήμενος ἠδ’ ἐμοὶ αὐτῷ
ἀλλ’ ἔρχευ λέκτρονδ’ ἴομεν γύναι ὄφρα καὶ ἤδη
εὐνὴ μὲν δή σοί γε τότ’ ἔσσεται ὁππότε θυμῷ
εἴπ’ ἄγε μοι τὸν ἄεθλον ἐπεὶ καὶ ὄπισθεν ὀΐω
πεύσομαι αὐτίκα δ’ ἐστὶ δαήμεναι οὔ τι χέρειον
δαιμονίη τί τ’ ἄρ’ αὖ με μάλ’ ὀτρύνουσα κελεύεις
εἰπέμεν αὐτὰρ ἐγὼ μυθήσομαι οὐδ’ ἐπικεύσω
χαίρω ἐπεὶ μάλα πολλὰ βροτῶν ἐπὶ ἄστε’ ἄνωγεν
ἐλθεῖν ἐν χείρεσσιν ἔχοντ’ εὐῆρες ἐρετμόν
οὐδ’ εὐήρε’ ἐρετμά τά τε πτερὰ νηυσὶ πέλονται
σῆμα δέ μοι τόδ’ ἔειπεν ἀριφραδές οὐδέ σε κεύσω
καὶ τότε μ’ ἐν γαίῃ πήξαντ’ ἐκέλευεν ἐρετμόν
ἔρξανθ’ ἱερὰ καλὰ Ποσειδάωνι ἄνακτι
οἴκαδ’ ἀποστείχειν ἔρδειν θ’ ἱερὰς ἑκατόμβας
πᾶσι μάλ’ ἑξείης θάνατος δέ μοι ἐξ ἁλὸς αὐτῷ
γήρας ὕπο λιπαρῷ ἀρημένον ἀμφὶ δὲ λαοὶ
τόφρα δ’ ἄρ’ Εὐρυνόμη τε ἰδὲ τροφὸς ἔντυον εὐνὴν
τοῖσιν δ’ Εὐρυνόμη θαλαμηπόλος ἡγεμόνευεν
ἐς θάλαμον δ’ ἀγαγοῦσα πάλιν κίεν οἱ μὲν ἔπειτα
παῦσαν ἄρ’ ὀρχηθμοῖο πόδας παῦσαν δὲ γυναῖκας
αὐτοὶ δ’ εὐνάζοντο κατὰ μέγαρα σκιόεντα
τὼ δ’ ἐπεὶ οὖν φιλότητος ἐταρπήτην ἐρατεινῆς
τερπέσθην μύθοισι πρὸς ἀλλήλους ἐνέποντε
ἡ μὲν ὅσ’ ἐν μεγάροισιν ἀνέσχετο δῖα γυναικῶν
ἀνδρῶν μνηστήρων ἐσορῶσ’ ἀΐδηλον ὅμιλον
αὐτὰρ ὁ διογενὴς Ὀδυσεὺς ὅσα κήδε’ ἔθηκεν
ἀνθρώποις ὅσα τ’ αὐτὸς ὀϊζύσας ἐμόγησε
πάντ’ ἔλεγ’ ἡ δ’ ἄρ’ ἐτέρπετ’ ἀκούουσ’ οὐδέ οἱ ὕπνος
ἤρξατο δ’ ὡς πρῶτον Κίκονας δάμασ’ αὐτὰρ ἔπειτα
ἦλθ’ ἐς Λωτοφάγων ἀνδρῶν πίειραν ἄρουραν
ἠδ’ ὅσα Κύκλωψ ἔρξε καὶ ὡς ἀπετίσατο ποινὴν
ἰφθίμων ἑτάρων οὓς ἤσθιεν οὐδ’ ἐλέαιρεν
ἠδ’ ὡς Αἴολον ἵκεθ’ ὅ μιν πρόφρων ὑπέδεκτο
καὶ πέμπ’ οὐδέ πω αἶσα φίλην ἐς πατρίδ’ ἱκέσθαι
ἠδ’ ὡς Τηλέπυλον Λαιστρυγονίην ἀφίκανεν
οἳ νῆάς τ’ ὄλεσαν καὶ ἐϋκνήμιδας ἑταίρους
πάντας Ὀδυσσεὺς δ’ οἶος ὑπέκφυγε νηῒ μελαίνῃ
ἠδ’ ὡς εἰς Ἀΐδεω δόμον ἤλυθεν εὐρώεντα
μητέρα θ’ ἥ μιν ἔτικτε καὶ ἔτρεφε τυτθὸν ἐόντα
ἠδ’ ὡς Σειρήνων ἁδινάων φθόγγον ἄκουσεν
ὥς θ’ ἵκετο Πλαγκτὰς πέτρας δεινήν τε Χάρυβδιν
Σκύλλην θ’ ἣν οὔ πώ ποτ’ ἀκήριοι ἄνδρες ἄλυξαν
ἠδ’ ὡς Ἠελίοιο βόας κατέπεφνον ἑταῖροι
ἠδ’ ὡς νῆα θοὴν ἔβαλε ψολόεντι κεραυνῷ
Ζεὺς ὑψιβρεμέτης ἀπὸ δ’ ἔφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι
ὥς θ’ ἵκετ’ Ὠγυγίην νῆσον νύμφην τε Καλυψώ
ἐν σπέσσι γλαφυροῖσι καὶ ἔτρεφεν ἠδὲ ἔφασκε
ἠδ’ ὡς ἐς Φαίηκας ἀφίκετο πολλὰ μογήσας
τοῦτ’ ἄρα δεύτατον εἶπεν ἔπος ὅτε οἱ γλυκὺς ὕπνος
ἡ δ’ αὖτ’ ἄλλ’ ἐνόησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη
ὁππότε δή ῥ’ Ὀδυσῆα ἐέλπετο ὃν κατὰ θυμὸν
αὐτίκ’ ἀπ’ Ὠκεανοῦ χρυσόθρονον ἠριγένειαν
ὦρσεν ἵν’ ἀνθρώποισι φόως φέροι ὦρτο δ’ Ὀδυσσεὺς
εὐνῆς ἐκ μαλακῆς ἀλόχῳ δ’ ἐπὶ μῦθον ἔτελλεν
ὦ γύναι ἤδη μὲν πολέων κεκορήμεθ’ ἀέθλων