pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
ξεῖν’ οὔ μοι τοιοῦτον ἐνὶ στήθεσσι φίλον κῆρ
μαψιδίως κεχολῶσθαι ἀμείνω δ’ αἴσιμα πάντα
τοῖος ἐὼν οἷός ἐσσι τά τε φρονέων ἅ τ’ ἐγώ περ
παῖδά τ’ ἐμὴν ἐχέμεν καὶ ἐμὸς γαμβρὸς καλέεσθαι
αὖθι μένων οἶκον δέ κ’ ἐγὼ καὶ κτήματα δοίην
εἴ κ’ ἐθέλων γε μένοις ἀέκοντα δέ σ’ οὔ τις ἐρύξει
Φαιήκων μὴ τοῦτο φίλον Διὶ πατρὶ γένοιτο
πομπὴν δ’ ἐς τόδ’ ἐγὼ τεκμαίρομαι ὄφρ’ ἐὺ εἰδῇς
λέξεαι οἱ δ’ ἐλόωσι γαλήνην ὄφρ’ ἂν ἵκηαι
εἴ περ καὶ μάλα πολλὸν ἑκαστέρω ἔστ’ Εὐβοίης
τήν περ τηλοτάτω φάσ’ ἔμμεναι οἵ μιν ἴδοντο
ἦγον ἐποψόμενον Τιτυὸν Γαιήιον υἱόν
καὶ μὲν οἱ ἔνθ’ ἦλθον καὶ ἄτερ καμάτοιο τέλεσσαν
ἤματι τῷ αὐτῷ καὶ ἀπήνυσαν οἴκαδ’ ὀπίσσω
εὐχόμενος δ’ ἄρα εἶπεν ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν
Ζεῦ πάτερ αἴθ’ ὅσα εἶπε τελευτήσειεν ἅπαντα
ἄσβεστον κλέος εἴη ἐγὼ δέ κε πατρίδ’ ἱκοίμην
κέκλετο δ’ Ἀρήτη λευκώλενος ἀμφιπόλοισιν
ὤτρυνον δ’ Ὀδυσῆα παριστάμεναι ἐπέεσσιν
ὄρσο κέων ὦ ξεῖνε πεποίηται δέ τοι εὐνή
ὣς φάν τῷ δ’ ἀσπαστὸν ἐείσατο κοιμηθῆναι
Ἀλκίνοος δ’ ἄρα λέκτο μυχῷ δόμου ὑψηλοῖο
ὤρνυτ’ ἄρ’ ἐξ εὐνῆς ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο
ἂν δ’ ἄρα διογενὴς ὦρτο πτολίπορθος Ὀδυσσεύς
τοῖσιν δ’ ἡγεμόνευ’ ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο
Φαιήκων ἀγορήνδ’ ἥ σφιν παρὰ νηυσὶ τέτυκτο
πλησίον ἡ δ’ ἀνὰ ἄστυ μετῴχετο Παλλὰς Ἀθήνη
δεῦτ’ ἄγε Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες
ὣς εἰποῦσ’ ὤτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου
καρπαλίμως δ’ ἔμπληντο βροτῶν ἀγοραί τε καὶ ἕδραι
ἀγρομένων πολλοὶ δ’ ἄρ’ ἐθηήσαντο ἰδόντες
υἱὸν Λαέρταο δαΐφρονα τῷ δ’ ἄρ’ Ἀθήνη
δεινός τ’ αἰδοῖός τε καὶ ἐκτελέσειεν ἀέθλους
πολλούς τοὺς Φαίηκες ἐπειρήσαντ’ Ὀδυσῆος
ξεῖνος ὅδ’ οὐκ οἶδ’ ὅς τις ἀλώμενος ἵκετ’ ἐμὸν δῶ
πομπὴν δ’ ὀτρύνει καὶ λίσσεται ἔμπεδον εἶναι
ἡμεῖς δ’ ὡς τὸ πάρος περ ἐποτρυνώμεθα πομπήν
οὐδὲ γὰρ οὐδέ τις ἄλλος ὅτις κ’ ἐμὰ δώμαθ’ ἵκηται
ἐνθάδ’ ὀδυρόμενος δηρὸν μένει εἵνεκα πομπῆς
ἀλλ’ ἄγε νῆα μέλαιναν ἐρύσσομεν εἰς ἅλα δῖαν
δησάμενοι δ’ ἐὺ πάντες ἐπὶ κληῖσιν ἐρετμὰ
ἔκβητ’ αὐτὰρ ἔπειτα θοὴν ἀλεγύνετε δαῖτα
ἡμέτερόνδ’ ἐλθόντες ἐγὼ δ’ ἐὺ πᾶσι παρέξω
κούροισιν μὲν ταῦτ’ ἐπιτέλλομαι αὐτὰρ οἱ ἄλλοι
σκηπτοῦχοι βασιλῆες ἐμὰ πρὸς δώματα καλὰ
ἔρχεσθ’ ὄφρα ξεῖνον ἐνὶ μεγάροισι φιλέωμεν
βήτην ὡς ἐκέλευσ’ ἐπὶ θῖν’ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο
ἠρτύναντο δ’ ἐρετμὰ τροποῖς ἐν δερματίνοισι
ὑψοῦ δ’ ἐν νοτίῳ τήν γ’ ὥρμισαν αὐτὰρ ἔπειτα
βάν ῥ’ ἴμεν Ἀλκινόοιο δαΐφρονος ἐς μέγα δῶμα
πλῆντο δ’ ἄρ’ αἴθουσαί τε καὶ ἕρκεα καὶ δόμοι ἀνδρῶν
ἀγρομένων πολλοὶ δ’ ἄρ’ ἔσαν νέοι ἠδὲ παλαιοί
τοῖσιν δ’ Ἀλκίνοος δυοκαίδεκα μῆλ’ ἱέρευσεν
ὀκτὼ δ’ ἀργιόδοντας ὕας δύο δ’ εἰλίποδας βοῦς
τοὺς δέρον ἀμφί θ’ ἕπον τετύκοντό τε δαῖτ’ ἐρατεινήν
κῆρυξ δ’ ἐγγύθεν ἦλθεν ἄγων ἐρίηρον ἀοιδόν
τὸν πέρι μοῦσ’ ἐφίλησε δίδου δ’ ἀγαθόν τε κακόν τε
ὀφθαλμῶν μὲν ἄμερσε δίδου δ’ ἡδεῖαν ἀοιδήν
τῷ δ’ ἄρα Ποντόνοος θῆκε θρόνον ἀργυρόηλον
κὰδ δ’ ἐκ πασσαλόφι κρέμασεν φόρμιγγα λίγειαν
κῆρυξ πὰρ δ’ ἐτίθει κάνεον καλήν τε τράπεζαν
μοῦσ’ ἄρ’ ἀοιδὸν ἀνῆκεν ἀειδέμεναι κλέα ἀνδρῶν
οἴμης τῆς τότ’ ἄρα κλέος οὐρανὸν εὐρὺν ἵκανε
νεῖκος Ὀδυσσῆος καὶ Πηλεΐδεω Ἀχιλῆος
ἐκπάγλοις ἐπέεσσιν ἄναξ δ’ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων
χαῖρε νόῳ ὅ τ’ ἄριστοι Ἀχαιῶν δηριόωντο
Πυθοῖ ἐν ἠγαθέῃ ὅθ’ ὑπέρβη λάινον οὐδὸν
ταῦτ’ ἄρ’ ἀοιδὸς ἄειδε περικλυτός αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
αἴδετο γὰρ Φαίηκας ὑπ’ ὀφρύσι δάκρυα λείβων
ἦ τοι ὅτε λήξειεν ἀείδων θεῖος ἀοιδός
αὐτὰρ ὅτ’ ἂψ ἄρχοιτο καὶ ὀτρύνειαν ἀείδειν
Φαιήκων οἱ ἄριστοι ἐπεὶ τέρποντ’ ἐπέεσσιν
ἔνθ’ ἄλλους μὲν πάντας ἐλάνθανε δάκρυα λείβων
Ἀλκίνοος δέ μιν οἶος ἐπεφράσατ’ ἠδ’ ἐνόησεν
ἥμενος ἄγχ’ αὐτοῦ βαρὺ δὲ στενάχοντος ἄκουσεν
ἤδη μὲν δαιτὸς κεκορήμεθα θυμὸν ἐίσης
φόρμιγγός θ’ ἣ δαιτὶ συνήορός ἐστι θαλείῃ
νῦν δ’ ἐξέλθωμεν καὶ ἀέθλων πειρηθῶμεν
πάντων ὥς χ’ ὁ ξεῖνος ἐνίσπῃ οἷσι φίλοισιν
οἴκαδε νοστήσας ὅσσον περιγιγνόμεθ’ ἄλλων
πύξ τε παλαιμοσύνῃ τε καὶ ἅλμασιν ἠδὲ πόδεσσιν
Δημοδόκου δ’ ἕλε χεῖρα καὶ ἔξαγεν ἐκ μεγάροιο
κῆρυξ ἦρχε δὲ τῷ αὐτὴν ὁδὸν ἥν περ οἱ ἄλλοι
βὰν δ’ ἴμεν εἰς ἀγορήν ἅμα δ’ ἕσπετο πουλὺς ὅμιλος
μυρίοι ἂν δ’ ἵσταντο νέοι πολλοί τε καὶ ἐσθλοί
Ἀμφίαλός θ’ υἱὸς Πολυνήου Τεκτονίδαο
Ναυβολίδης ὃς ἄριστος ἔην εἶδός τε δέμας τε
πάντων Φαιήκων μετ’ ἀμύμονα Λαοδάμαντα
ἂν δ’ ἔσταν τρεῖς παῖδες ἀμύμονος Ἀλκινόοιο
Λαοδάμας θ’ Ἅλιός τε καὶ ἀντίθεος Κλυτόνηος
οἱ δ’ ἦ τοι πρῶτον μὲν ἐπειρήσαντο πόδεσσι
τοῖσι δ’ ἀπὸ νύσσης τέτατο δρόμος οἱ δ’ ἅμα πάντες
τῶν δὲ θέειν ὄχ’ ἄριστος ἔην Κλυτόνηος ἀμύμων
ὅσσον τ’ ἐν νειῷ οὖρον πέλει ἡμιόνοιιν
τόσσον ὑπεκπροθέων λαοὺς ἵκεθ’ οἱ δ’ ἐλίποντο
οἱ δὲ παλαιμοσύνης ἀλεγεινῆς πειρήσαντο
τῇ δ’ αὖτ’ Εὐρύαλος ἀπεκαίνυτο πάντας ἀρίστους
ἅλματι δ’ Ἀμφίαλος πάντων προφερέστατος ἦεν
δίσκῳ δ’ αὖ πάντων πολὺ φέρτατος ἦεν Ἐλατρεύς
πὺξ δ’ αὖ Λαοδάμας ἀγαθὸς πάϊς Ἀλκινόοιο
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντες ἐτέρφθησαν φρέν’ ἀέθλοις
δεῦτε φίλοι τὸν ξεῖνον ἐρώμεθα εἴ τιν’ ἄεθλον
οὐ γὰρ ἐγώ γέ τί φημι κακώτερον ἄλλο θαλάσσης
τὸν δ’ αὖτ’ Εὐρύαλος ἀπαμείβετο φώνησέν τε
αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ’ ἄκουσ’ ἀγαθὸς πάϊς Ἀλκινόοιο
στῆ ῥ’ ἐς μέσσον ἰὼν καὶ Ὀδυσσῆα προσέειπε
δεῦρ’ ἄγε καὶ σύ ξεῖνε πάτερ πείρησαι ἀέθλων
εἴ τινά που δεδάηκας ἔοικε δέ σ’ ἴδμεν ἀέθλους
οὐ μὲν γὰρ μεῖζον κλέος ἀνέρος ὄφρα κ’ ἔῃσιν
ἀλλ’ ἄγε πείρησαι σκέδασον δ’ ἀπὸ κήδεα θυμοῦ
σοὶ δ’ ὁδὸς οὐκέτι δηρὸν ἀπέσσεται ἀλλά τοι ἤδη
ὃς πρὶν μὲν μάλα πολλὰ πάθον καὶ πολλὰ μόγησα
νῦν δὲ μεθ’ ὑμετέρῃ ἀγορῇ νόστοιο χατίζων
τὸν δ’ αὖτ’ Εὐρύαλος ἀπαμείβετο νείκεσέ τ’ ἄντην
οὐ γάρ σ’ οὐδέ ξεῖνε δαήμονι φωτὶ ἐίσκω
ἄθλων οἷά τε πολλὰ μετ’ ἀνθρώποισι πέλονται
ἀλλὰ τῷ ὅς θ’ ἅμα νηὶ πολυκλήιδι θαμίζων
ἀρχὸς ναυτάων οἵ τε πρηκτῆρες ἔασιν
κερδέων θ’ ἁρπαλέων οὐδ’ ἀθλητῆρι ἔοικας
ξεῖν’ οὐ καλὸν ἔειπες ἀτασθάλῳ ἀνδρὶ ἔοικας
ἀνδράσιν οὔ τε φυὴν οὔ τ’ ἂρ φρένας οὔ τ’ ἀγορητύν
ἄλλος μὲν γάρ τ’ εἶδος ἀκιδνότερος πέλει ἀνήρ
ἀλλὰ θεὸς μορφὴν ἔπεσι στέφει οἱ δέ τ’ ἐς αὐτὸν
τερπόμενοι λεύσσουσιν ὁ δ’ ἀσφαλέως ἀγορεύει
ἐρχόμενον δ’ ἀνὰ ἄστυ θεὸν ὣς εἰσορόωσιν
ἄλλος δ’ αὖ εἶδος μὲν ἀλίγκιος ἀθανάτοισιν
ἀλλ’ οὔ οἱ χάρις ἀμφιπεριστέφεται ἐπέεσσιν
οὐδὲ θεὸς τεύξειε νόον δ’ ἀποφώλιός ἐσσι
εἰπὼν οὐ κατὰ κόσμον ἐγὼ δ’ οὐ νῆις ἀέθλων
ὡς σύ γε μυθεῖαι ἀλλ’ ἐν πρώτοισιν ὀίω
ἔμμεναι ὄφρ’ ἥβῃ τε πεποίθεα χερσί τ’ ἐμῇσι
νῦν δ’ ἔχομαι κακότητι καὶ ἄλγεσι πολλὰ γὰρ ἔτλην
ἀλλὰ καὶ ὥς κακὰ πολλὰ παθών πειρήσομ’ ἀέθλων
ἢ οἵῳ Φαίηκες ἐδίσκεον ἀλλήλοισι
βόμβησεν δὲ λίθος κατὰ δ’ ἔπτηξαν ποτὶ γαίῃ
λᾶος ὑπὸ ῥιπῆς ὁ δ’ ὑπέρπτατο σήματα πάντων
ῥίμφα θέων ἀπὸ χειρός ἔθηκε δὲ τέρματ’ Ἀθήνη
ἀνδρὶ δέμας ἐικυῖα ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν
καί κ’ ἀλαός τοι ξεῖνε διακρίνειε τὸ σῆμα
ἀλλὰ πολὺ πρῶτον σὺ δὲ θάρσει τόνδε γ’ ἄεθλον
οὔ τις Φαιήκων τόδε γ’ ἵξεται οὐδ’ ὑπερήσει
χαὶρων οὕνεχ’ ἑταῖρον ἐνηέα λεῦσσ’ ἐν ἀγῶνι
καὶ τότε κουφότερον μετεφώνεε Φαιήκεσσιν
τοῦτον νῦν ἀφίκεσθε νέοι τάχα δ’ ὕστερον ἄλλον
ἥσειν ἢ τοσσοῦτον ὀίομαι ἢ ἔτι μᾶσσον
τῶν δ’ ἄλλων ὅτινα κραδίη θυμός τε κελεύει
δεῦρ’ ἄγε πειρηθήτω ἐπεί μ’ ἐχολώσατε λίην
πάντων Φαιήκων πλήν γ’ αὐτοῦ Λαοδάμαντος
ξεῖνος γάρ μοι ὅδ’ ἐστί τίς ἂν φιλέοντι μάχοιτο
ἄφρων δὴ κεῖνός γε καὶ οὐτιδανὸς πέλει ἀνήρ
δήμῳ ἐν ἀλλοδαπῷ ἕο δ’ αὐτοῦ πάντα κολούει
τῶν δ’ ἄλλων οὔ πέρ τιν’ ἀναίνομαι οὐδ’ ἀθερίζω
ἀλλ’ ἐθέλω ἴδμεν καὶ πειρηθήμεναι ἄντην
πάντα γὰρ οὐ κακός εἰμι μετ’ ἀνδράσιν ὅσσοι ἄεθλοι
εὖ μὲν τόξον οἶδα ἐύξοον ἀμφαφάασθαι
πρῶτός κ’ ἄνδρα βάλοιμι ὀιστεύσας ἐν ὁμίλῳ
δήμῳ ἔνι Τρώων ὅτε τοξαζοίμεθ’ Ἀχαιοί
τῶν δ’ ἄλλων ἐμέ φημι πολὺ προφερέστερον εἶναι
οὔθ’ Ἡρακλῆι οὔτ’ Εὐρύτῳ Οιχαλιῆι
τῷ ῥα καὶ αἶψ’ ἔθανεν μέγας Εὔρυτος οὐδ’ ἐπὶ γῆρας
ἵκετ’ ἐνὶ μεγάροισι χολωσάμενος γὰρ Ἀπόλλων
δουρὶ δ’ ἀκοντίζω ὅσον οὐκ ἄλλος τις ὀιστῷ
ἦεν ἐπηετανός τῷ μοι φίλα γυῖα λέλυνται
Ἀλκίνοος δέ μιν οἶος ἀμειβόμενος προσέειπεν
ξεῖν’ ἐπεὶ οὐκ ἀχάριστα μεθ’ ἡμῖν ταῦτ’ ἀγορεύεις
ἀλλ’ ἐθέλεις ἀρετὴν σὴν φαινέμεν ἥ τοι ὀπηδεῖ
χωόμενος ὅτι σ’ οὗτος ἀνὴρ ἐν ἀγῶνι παραστὰς
ἀλλ’ ἄγε νῦν ἐμέθεν ξυνίει ἔπος ὄφρα καὶ ἄλλῳ
δαινύῃ παρὰ σῇ τ’ ἀλόχῳ καὶ σοῖσι τέκεσσιν
αἰεὶ δ’ ἡμῖν δαίς τε φίλη κίθαρις τε χοροί τε
εἵματά τ’ ἐξημοιβὰ λοετρά τε θερμὰ καὶ εὐναί
ἀλλ’ ἄγε Φαιήκων βητάρμονες ὅσσοι ἄριστοι
παίσατε ὥς χ’ ὁ ξεῖνος ἐνίσπῃ οἷσι φίλοισιν
ὣς ἔφατ’ Ἀλκίνοος θεοείκελος ὦρτο δὲ κῆρυξ
δήμιοι οἳ κατ’ ἀγῶνας ἐὺ πρήσσεσκον ἕκαστα
λείηναν δὲ χορόν καλὸν δ’ εὔρυναν ἀγῶνα
κῆρυξ δ’ ἐγγύθεν ἦλθε φέρων φόρμιγγα λίγειαν
Δημοδόκῳ ὁ δ’ ἔπειτα κί’ ἐς μέσον ἀμφὶ δὲ κοῦροι
ἀμφ’ Ἄρεος φιλότητος εὐστεφάνου τ’ Ἀφροδίτης
ὡς τὰ πρῶτα μίγησαν ἐν Ἡφαίστοιο δόμοισι
λάθρῃ πολλὰ δ’ ἔδωκε λέχος δ’ ᾔσχυνε καὶ εὐνὴν
Ἥλιος ὅ σφ’ ἐνόησε μιγαζομένους φιλότητι
Ἥφαιστος δ’ ὡς οὖν θυμαλγέα μῦθον ἄκουσε
βῆ ῥ’ ἴμεν ἐς χαλκεῶνα κακὰ φρεσὶ βυσσοδομεύων
ἐν δ’ ἔθετ’ ἀκμοθέτῳ μέγαν ἄκμονα κόπτε δὲ δεσμοὺς
βῆ ῥ’ ἴμεν ἐς θάλαμον ὅθι οἱ φίλα δέμνι’ ἔκειτο
ἀμφὶ δ’ ἄρ’ ἑρμῖσιν χέε δέσματα κύκλῳ ἁπάντῃ
ἠύτ’ ἀράχνια λεπτά τά γ’ οὔ κέ τις οὐδὲ ἴδοιτο
εἴσατ’ ἴμεν ἐς Λῆμνον ἐυκτίμενον πτολίεθρον
ἥ οἱ γαιάων πολὺ φιλτάτη ἐστὶν ἁπασέων
οὐδ’ ἀλαοσκοπιὴν εἶχε χρυσήνιος Ἄρης
βῆ δ’ ἰέναι πρὸς δῶμα περικλυτοῦ Ἡφαίστοιο
ἰσχανόων φιλότητος ἐυστεφάνου Κυθερείης
ἐρχομένη κατ’ ἄρ’ ἕζεθ’ ὁ δ’ εἴσω δώματος ᾔει
δεῦρο φίλη λέκτρονδε τραπείομεν εὐνηθέντες
οὐ γὰρ ἔθ’ Ἥφαιστος μεταδήμιος ἀλλά που ἤδη
ὣς φάτο τῇ δ’ ἀσπαστὸν ἐείσατο κοιμηθῆναι
τὼ δ’ ἐς δέμνια βάντε κατέδραθον ἀμφὶ δὲ δεσμοὶ
τεχνήεντες ἔχυντο πολύφρονος Ἡφαίστοιο
οὐδέ τι κινῆσαι μελέων ἦν οὐδ’ ἀναεῖραι
καὶ τότε δὴ γίγνωσκον ὅ τ’ οὐκέτι φυκτὰ πέλοντο
ἀγχίμολον δέ σφ’ ἦλθε περικλυτὸς ἀμφιγυήεις
βῆ δ’ ἴμεναι πρὸς δῶμα φίλον τετιημένος ἦτορ
ἔστη δ’ ἐν προθύροισι χόλος δέ μιν ἄγριος ᾕρει
σμερδαλέον δ’ ἐβόησε γέγωνέ τε πᾶσι θεοῖσιν
δεῦθ’ ἵνα ἔργα γελαστὰ καὶ οὐκ ἐπιεικτὰ ἴδησθε
αἰὲν ἀτιμάζει φιλέει δ’ ἀίδηλον Ἄρηα
οὕνεχ’ ὁ μὲν καλός τε καὶ ἀρτίπος αὐτὰρ ἐγώ γε
ἀλλ’ ὄψεσθ’ ἵνα τώ γε καθεύδετον ἐν φιλότητι
εἰς ἐμὰ δέμνια βάντες ἐγὼ δ’ ὁρόων ἀκάχημαι
οὐ μέν σφεας ἔτ’ ἔολπα μίνυνθά γε κειέμεν οὕτως
καὶ μάλα περ φιλέοντε τάχ’ οὐκ ἐθελήσετον ἄμφω
εὕδειν ἀλλά σφωε δόλος καὶ δεσμὸς ἐρύξει
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἀγέροντο θεοὶ ποτὶ χαλκοβατὲς δῶ
ἦλθε Ποσειδάων γαιήοχος ἦλθ’ ἐριούνης
ἔσταν δ’ ἐν προθύροισι θεοί δωτῆρες ἑάων
ἄσβεστος δ’ ἄρ’ ἐνῶρτο γέλως μακάρεσσι θεοῖσι
ὠκύτατόν περ ἐόντα θεῶν οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν
χωλὸς ἐὼν τέχνῃσι τὸ καὶ μοιχάγρι’ ὀφέλλει
εὕδειν ἐν λέκτροισι παρὰ χρυσέῃ Ἀφροδίτῃ
τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα διάκτορος ἀργεϊφόντης
αἲ γὰρ τοῦτο γένοιτο ἄναξ ἑκατηβόλ’ Ἄπολλον
ὑμεῖς δ’ εἰσορόῳτε θεοὶ πᾶσαί τε θέαιναι
αὐτὰρ ἐγὼν εὕδοιμι παρὰ χρυσέῃ Ἀφροδίτῃ
ὣς ἔφατ’ ἐν δὲ γέλως ὦρτ’ ἀθανάτοισι θεοῖσιν
οὐδὲ Ποσειδάωνα γέλως ἔχε λίσσετο δ’ αἰεὶ
τίσειν αἴσιμα πάντα μετ’ ἀθανάτοισι θεοῖσιν
τὸν δ’ αὖτε προσέειπε περικλυτὸς ἀμφιγυήεις
πῶς ἂν ἐγώ σε δέοιμι μετ’ ἀθανάτοισι θεοῖσιν
τὸν δ’ αὖτε προσέειπε Ποσειδάων ἐνοσίχθων
Ἥφαιστ’ εἴ περ γάρ κεν Ἄρης χρεῖος ὑπαλύξας
τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα περικλυτὸς ἀμφιγυήεις
τὼ δ’ ἐπεὶ ἐκ δεσμοῖο λύθεν κρατεροῦ περ ἐόντος
αὐτίκ’ ἀναΐξαντε ὁ μὲν Θρῄκηνδε βεβήκει
ἡ δ’ ἄρα Κύπρον ἵκανε φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη
ἀμφὶ δὲ εἵματα ἕσσαν ἐπήρατα θαῦμα ἰδέσθαι
τέρπετ’ ἐνὶ φρεσὶν ᾗσιν ἀκούων ἠδὲ καὶ ἄλλοι
Ἀλκίνοος δ’ Ἅλιον καὶ Λαοδάμαντα κέλευσεν
οἱ δ’ ἐπεὶ οὖν σφαῖραν καλὴν μετὰ χερσὶν ἕλοντο
ἰδνωθεὶς ὀπίσω ὁ δ’ ἀπὸ χθονὸς ὑψόσ’ ἀερθεὶς
ῥηιδίως μεθέλεσκε πάρος ποσὶν οὖδας ἱκέσθαι
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ σφαίρῃ ἀν’ ἰθὺν πειρήσαντο
ὠρχείσθην δὴ ἔπειτα ποτὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ
ταρφέ’ ἀμειβομένω κοῦροι δ’ ἐπελήκεον ἄλλοι
ἑστεῶτες κατ’ ἀγῶνα πολὺς δ’ ὑπὸ κόμπος ὀρώρει
δὴ τότ’ ἄρ’ Ἀλκίνοον προσεφώνεε δῖος Ὀδυσσεύς
ἠδ’ ἄρ’ ἑτοῖμα τέτυκτο σέβας μ’ ἔχει εἰσορόωντα
ὣς φάτο γήθησεν δ’ ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο
ἀλλ’ ἄγε οἱ δῶμεν ξεινήιον ὡς ἐπιεικές
ἀρχοὶ κραίνουσι τρισκαιδέκατος δ’ ἐγὼ αὐτός
τῶν οἱ ἕκαστος φᾶρος ἐυπλυνὲς ἠδὲ χιτῶνα
αἶψα δὲ πάντα φέρωμεν ἀολλέα ὄφρ’ ἐνὶ χερσὶν
δῶρα δ’ ἄρ’ οἰσέμεναι πρόεσαν κήρυκα ἕκαστος
δώσω οἱ τόδ’ ἄορ παγχάλκεον ᾧ ἔπι κώπη
χαῖρε πάτερ ὦ ξεῖνε ἔπος δ’ εἴ πέρ τι βέβακται
σοὶ δὲ θεοὶ ἄλοχόν τ’ ἰδέειν καὶ πατρίδ’ ἱκέσθαι
ἦ ῥα καὶ ἀμφ’ ὤμοισι θέτο ξίφος ἀργυρόηλον
δύσετό τ’ ἠέλιος καὶ τῷ κλυτὰ δῶρα παρῆεν
καὶ τά γ’ ἐς Ἀλκινόοιο φέρον κήρυκες ἀγαυοί
δεξάμενοι δ’ ἄρα παῖδες ἀμύμονος Ἀλκινόοιο
μητρὶ παρ’ αἰδοίῃ ἔθεσαν περικαλλέα δῶρα
δή ῥα τότ’ Ἀρήτην προσέφη μένος Ἀλκινόοιο
δεῦρο γύναι φέρε χηλὸν ἀριπρεπέ’ ἥ τις ἀρίστη
ἐν δ’ αὐτὴ θὲς φᾶρος ἐυπλυνὲς ἠδὲ χιτῶνα
ἀμφὶ δέ οἱ πυρὶ χαλκὸν ἰήνατε θέρμετε δ’ ὕδωρ
ὄφρα λοεσσάμενός τε ἰδών τ’ ἐὺ κείμενα πάντα
δῶρα τά οἱ Φαίηκες ἀμύμονες ἐνθάδ’ ἔνεικαν
καί οἱ ἐγὼ τόδ’ ἄλεισον ἐμὸν περικαλλὲς ὀπάσσω
χρύσεον ὄφρ’ ἐμέθεν μεμνημένος ἤματα πάντα
σπένδῃ ἐνὶ μεγάρῳ Διί τ’ ἄλλοισίν τε θεοῖσιν
ὣς ἔφατ’ Ἀρήτη δὲ μετὰ δμῳῇσιν ἔειπεν
αἱ δὲ λοετροχόον τρίποδ’ ἵστασαν ἐν πυρὶ κηλέῳ
ἔν δ’ ἄρ’ ὕδωρ ἔχεαν ὑπὸ δὲ ξύλα δαῖον ἑλοῦσαι
τόφρα δ’ ἄρ’ Ἀρήτη ξείνῳ περικαλλέα χηλὸν
ἐξέφερεν θαλάμοιο τίθει δ’ ἐνὶ κάλλιμα δῶρα
ἐν δ’ αὐτὴ φᾶρος θῆκεν καλόν τε χιτῶνα
αὐτὸς νῦν ἴδε πῶμα θοῶς δ’ ἐπὶ δεσμὸν ἴηλον
μή τίς τοι καθ’ ὁδὸν δηλήσεται ὁππότ’ ἂν αὖτε
αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ’ ἄκουσε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς
αὐτίκ’ ἐπήρτυε πῶμα θοῶς δ’ ἐπὶ δεσμὸν ἴηλεν
αὐτόδιον δ’ ἄρα μιν ταμίη λούσασθαι ἀνώγει
ἔς ῥ’ ἀσάμινθον βάνθ’ ὁ δ’ ἄρ ἀσπασίως ἴδε θυμῷ
θερμὰ λοέτρ’ ἐπεὶ οὔ τι κομιζόμενός γε θάμιζεν
ἐπεὶ δὴ λίπε δῶμα Καλυψοῦς ἠυκόμοιο
ἔκ ῥ’ ἀσαμίνθου βὰς ἄνδρας μέτα οἰνοποτῆρας
ἤιε Ναυσικάα δὲ θεῶν ἄπο κάλλος ἔχουσα
θαύμαζεν δ’ Ὀδυσῆα ἐν ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶσα
χαῖρε ξεῖν’ ἵνα καί ποτ’ ἐὼν ἐν πατρίδι γαίῃ
μνήσῃ ἐμεῦ ὅτι μοι πρώτῃ ζωάγρι’ ὀφέλλεις
τῷ κέν τοι καὶ κεῖθι θεῷ ὣς εὐχετοῴμην
αἰεὶ ἤματα πάντα σὺ γάρ μ’ ἐβιώσαο κούρη
ἦ ῥα καὶ ἐς θρόνον ἷζε παρ’ Ἀλκίνοον βασιλῆα
οἱ δ’ ἤδη μοίρας τ’ ἔνεμον κερόωντό τε οἶνον
Δημόδοκον λαοῖσι τετιμένον εἷσε δ’ ἄρ’ αὐτὸν
ἀργιόδοντος ὑός θαλερὴ δ’ ἦν ἀμφὶς ἀλοιφή
κῆρυξ τῆ δή τοῦτο πόρε κρέας ὄφρα φάγῃσιν
τιμῆς ἔμμοροί εἰσι καὶ αἰδοῦς οὕνεκ’ ἄρα σφέας
οἴμας μοῦσ’ ἐδίδαξε φίλησε δὲ φῦλον ἀοιδῶν
ὣς ἄρ’ ἔφη κῆρυξ δὲ φέρων ἐν χερσὶν ἔθηκεν
ἥρῳ Δημοδόκῳ ὁ δ’ ἐδέξατο χαῖρε δὲ θυμῷ
Δημόδοκ’ ἔξοχα δή σε βροτῶν αἰνίζομ’ ἁπάντων
ἢ σέ γε μοῦσ’ ἐδίδαξε Διὸς πάϊς ἢ σέ γ’ Ἀπόλλων
ὅσσ’ ἔρξαν τ’ ἔπαθόν τε καὶ ὅσσ’ ἐμόγησαν Ἀχαιοί
ἀλλ’ ἄγε δὴ μετάβηθι καὶ ἵππου κόσμον ἄεισον
ὅν ποτ’ ἐς ἀκρόπολιν δόλον ἤγαγε δῖος Ὀδυσσεὺς
ἀνδρῶν ἐμπλήσας οἵ ῥ’ Ἴλιον ἐξαλάπαξαν
αὐτίκ’ ἐγὼ πᾶσιν μυθήσομαι ἀνθρώποισιν
ὣς φάθ’ ὁ δ’ ὁρμηθεὶς θεοῦ ἤρχετο φαῖνε δ’ ἀοιδήν
ἔνθεν ἑλὼν ὡς οἱ μὲν ἐυσσέλμων ἐπὶ νηῶν
Ἀργεῖοι τοὶ δ’ ἤδη ἀγακλυτὸν ἀμφ’ Ὀδυσῆα
ἥατ’ ἐνὶ Τρώων ἀγορῇ κεκαλυμμένοι ἵππῳ
ὣς ὁ μὲν ἑστήκει τοὶ δ’ ἄκριτα πόλλ’ ἀγόρευον
ἥμενοι ἀμφ’ αὐτόν τρίχα δέ σφισιν ἥνδανε βουλή
ἠὲ διαπλῆξαι κοῖλον δόρυ νηλέι χαλκῷ
ἢ κατὰ πετράων βαλέειν ἐρύσαντας ἐπ’ ἄκρης
ἢ ἐάαν μέγ’ ἄγαλμα θεῶν θελκτήριον εἶναι
δουράτεον μέγαν ἵππον ὅθ’ ἥατο πάντες ἄριστοι
ἤειδεν δ’ ὡς ἄστυ διέπραθον υἷες Ἀχαιῶν
ἄλλον δ’ ἄλλῃ ἄειδε πόλιν κεραϊζέμεν αἰπήν
αὐτὰρ Ὀδυσσῆα προτὶ δώματα Δηιφόβοιο
βήμεναι ἠύτ’ Ἄρηα σὺν ἀντιθέῳ Μενελάῳ
τήκετο δάκρυ δ’ ἔδευεν ὑπὸ βλεφάροισι παρειάς
ἡ μὲν τὸν θνήσκοντα καὶ ἀσπαίροντα ἰδοῦσα
ἀμφ’ αὐτῷ χυμένη λίγα κωκύει οἱ δέ τ’ ὄπισθε
εἴρερον εἰσανάγουσι πόνον τ’ ἐχέμεν καὶ ὀιζύν
τῆς δ’ ἐλεεινοτάτῳ ἄχεϊ φθινύθουσι παρειαί
ὣς Ὀδυσεὺς ἐλεεινὸν ὑπ’ ὀφρύσι δάκρυον εἶβεν
Δημόδοκος δ’ ἤδη σχεθέτω φόρμιγγα λίγειαν
οὐ γάρ πως πάντεσσι χαριζόμενος τάδ’ ἀείδει
ἐκ τοῦ δ’ οὔ πω παύσατ’ ὀιζυροῖο γόοιο
ἀλλ’ ἄγ’ ὁ μὲν σχεθέτω ἵν’ ὁμῶς τερπώμεθα πάντες
ξεινοδόκοι καὶ ξεῖνος ἐπεὶ πολὺ κάλλιον οὕτως
εἵνεκα γὰρ ξείνοιο τάδ’ αἰδοίοιο τέτυκται
ἀντὶ κασιγνήτου ξεῖνός θ’ ἱκέτης τε τέτυκται
ἀνέρι ὅς τ’ ὀλίγον περ ἐπιψαύῃ πραπίδεσσι
τῷ νῦν μηδὲ σὺ κεῦθε νοήμασι κερδαλέοισιν
ὅττι κέ σ’ εἴρωμαι φάσθαι δέ σε κάλλιόν ἐστιν
εἴπ’ ὄνομ’ ὅττι σε κεῖθι κάλεον μήτηρ τε πατήρ τε
ἄλλοι θ’ οἳ κατὰ ἄστυ καὶ οἳ περιναιετάουσιν
οὐ μὲν γάρ τις πάμπαν ἀνώνυμός ἐστ’ ἀνθρώπων
ἀλλ’ ἐπὶ πᾶσι τίθενται ἐπεί κε τέκωσι τοκῆες
εἰπὲ δέ μοι γαῖάν τε τεὴν δῆμόν τε πόλιν τε
οὐδέ τι πηδάλι’ ἔστι τά τ’ ἄλλαι νῆες ἔχουσιν
ἀλλ’ αὐταὶ ἴσασι νοήματα καὶ φρένας ἀνδρῶν
καὶ πάντων ἴσασι πόλιας καὶ πίονας ἀγροὺς
ἀνθρώπων καὶ λαῖτμα τάχισθ’ ἁλὸς ἐκπερόωσιν
οὔτε τι πημανθῆναι ἔπι δέος οὔτ’ ἀπολέσθαι
ἀλλὰ τόδ’ ὥς ποτε πατρὸς ἐγὼν εἰπόντος ἄκουσα
Ναυσιθόου ὃς ἔφασκε Ποσειδάων’ ἀγάσασθαι
φῆ ποτὲ Φαιήκων ἀνδρῶν ἐυεργέα νῆα
ἐκ πομπῆς ἀνιοῦσαν ἐν ἠεροειδέι πόντῳ
ῥαισέμεναι μέγα δ’ ἧμιν ὄρος πόλει ἀμφικαλύψειν
ὣς ἀγόρευ’ ὁ γέρων τὰ δέ κεν θεὸς ἢ τελέσειεν
ἤ κ’ ἀτέλεστ’ εἴη ὥς οἱ φίλον ἔπλετο θυμῷ
ἀνθρώπων αὐτούς τε πόλιάς τ’ ἐὺ ναιετοώσας
εἰπὲ δ’ ὅ τι κλαίεις καὶ ὀδύρεαι ἔνδοθι θυμῷ
Ἀργείων Δαναῶν ἠδ’ Ἰλίου οἶτον ἀκούων
τὸν δὲ θεοὶ μὲν τεῦξαν ἐπεκλώσαντο δ’ ὄλεθρον
κήδιστοι τελέθουσι μεθ’ αἷμά τε καὶ γένος αὐτῶν
γίγνεται ὅς κεν ἑταῖρος ἐὼν πεπνυμένα εἰδῇ
ἦ τοι μὲν τόδε καλὸν ἀκουέμεν ἐστὶν ἀοιδοῦ
οὐ γὰρ ἐγώ γέ τί φημι τέλος χαριέστερον εἶναι
ἢ ὅτ’ ἐυφροσύνη μὲν ἔχῃ κάτα δῆμον ἅπαντα
δαιτυμόνες δ’ ἀνὰ δώματ’ ἀκουάζωνται ἀοιδοῦ
σίτου καὶ κρειῶν μέθυ δ’ ἐκ κρητῆρος ἀφύσσων
σοὶ δ’ ἐμὰ κήδεα θυμὸς ἐπετράπετο στονόεντα
εἴρεσθ’ ὄφρ’ ἔτι μᾶλλον ὀδυρόμενος στεναχίζω
τί πρῶτόν τοι ἔπειτα τί δ’ ὑστάτιον καταλέξω
νῦν δ’ ὄνομα πρῶτον μυθήσομαι ὄφρα καὶ ὑμεῖς
εἴδετ’ ἐγὼ δ’ ἂν ἔπειτα φυγὼν ὕπο νηλεὲς ἦμαρ
εἴμ’ Ὀδυσεὺς Λαερτιάδης ὃς πᾶσι δόλοισιν
ναιετάω δ’ Ἰθάκην ἐυδείελον ἐν δ’ ὄρος αὐτῇ
πρὸς ζόφον αἱ δέ τ’ ἄνευθε πρὸς ἠῶ τ’ ἠέλιόν τε
τρηχεῖ’ ἀλλ’ ἀγαθὴ κουροτρόφος οὔ τοι ἐγώ γε
ἧς γαίης δύναμαι γλυκερώτερον ἄλλο ἰδέσθαι
ἦ μέν μ’ αὐτόθ’ ἔρυκε Καλυψώ δῖα θεάων
ὣς δ’ αὔτως Κίρκη κατερήτυεν ἐν μεγάροισιν
ἀλλ’ ἐμὸν οὔ ποτε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθον
γίγνεται εἴ περ καί τις ἀπόπροθι πίονα οἶκον
εἰ δ’ ἄγε τοι καὶ νόστον ἐμὸν πολυκηδέ’ ἐνίσπω
Ἰσμάρῳ ἔνθα δ’ ἐγὼ πόλιν ἔπραθον ὤλεσα δ’ αὐτούς
ἐκ πόλιος δ’ ἀλόχους καὶ κτήματα πολλὰ λαβόντες
δασσάμεθ’ ὡς μή τίς μοι ἀτεμβόμενος κίοι ἴσης
ἔνθ’ ἦ τοι μὲν ἐγὼ διερῷ ποδὶ φευγέμεν ἡμέας
ἠνώγεα τοὶ δὲ μέγα νήπιοι οὐκ ἐπίθοντο
τόφρα δ’ ἄρ’ οἰχόμενοι Κίκονες Κικόνεσσι γεγώνευν
ἤπειρον ναίοντες ἐπιστάμενοι μὲν ἀφ’ ἵππων
ἦλθον ἔπειθ’ ὅσα φύλλα καὶ ἄνθεα γίγνεται ὥρῃ
ἡμῖν αἰνομόροισιν ἵν’ ἄλγεα πολλὰ πάθοιμεν
στησάμενοι δ’ ἐμάχοντο μάχην παρὰ νηυσὶ θοῇσι
τόφρα δ’ ἀλεξόμενοι μένομεν πλέονάς περ ἐόντας
ἦμος δ’ ἠέλιος μετενίσσετο βουλυτόνδε
ἓξ δ’ ἀφ’ ἑκάστης νηὸς ἐυκνήμιδες ἑταῖροι
ὤλονθ’ οἱ δ’ ἄλλοι φύγομεν θάνατόν τε μόρον τε
οὐδ’ ἄρα μοι προτέρω νῆες κίον ἀμφιέλισσαι
πρίν τινα τῶν δειλῶν ἑτάρων τρὶς ἕκαστον ἀῦσαι
νηυσὶ δ’ ἐπῶρσ’ ἄνεμον Βορέην νεφεληγερέτα Ζεὺς
αἱ μὲν ἔπειτ’ ἐφέροντ’ ἐπικάρσιαι ἱστία δέ σφιν
αὐτὰς δ’ ἐσσυμένως προερέσσαμεν ἤπειρόνδε
ἔνθα δύω νύκτας δύο τ’ ἤματα συνεχὲς αἰεὶ
κείμεθ’ ὁμοῦ καμάτῳ τε καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἔδοντες
ἱστοὺς στησάμενοι ἀνά θ’ ἱστία λεύκ’ ἐρύσαντες
ἥμεθα τὰς δ’ ἄνεμός τε κυβερνῆταί τ’ ἴθυνον
ἔνθεν δ’ ἐννῆμαρ φερόμην ὀλοοῖς ἀνέμοισιν
πόντον ἐπ’ ἰχθυόεντα ἀτὰρ δεκάτῃ ἐπέβημεν
γαίης Λωτοφάγων οἵ τ’ ἄνθινον εἶδαρ ἔδουσιν
ἔνθα δ’ ἐπ’ ἠπείρου βῆμεν καὶ ἀφυσσάμεθ’ ὕδωρ
αὐτὰρ ἐπεὶ σίτοιό τ’ ἐπασσάμεθ’ ἠδὲ ποτῆτος
δὴ τοτ’ ἐγὼν ἑτάρους προΐειν πεύθεσθαι ἰόντας
ἄνδρε δύω κρίνας τρίτατον κήρυχ’ ἅμ’ ὀπάσσας
οἱ δ’ αἶψ’ οἰχόμενοι μίγεν ἀνδράσι Λωτοφάγοισιν
οὐδ’ ἄρα Λωτοφάγοι μήδονθ’ ἑτάροισιν ὄλεθρον
τῶν δ’ ὅς τις λωτοῖο φάγοι μελιηδέα καρπόν
οὐκέτ’ ἀπαγγεῖλαι πάλιν ἤθελεν οὐδὲ νέεσθαι
ἀλλ’ αὐτοῦ βούλοντο μετ’ ἀνδράσι Λωτοφάγοισι
νηυσὶ δ’ ἐνὶ γλαφυρῇσιν ὑπὸ ζυγὰ δῆσα ἐρύσσας
οἱ δ’ αἶψ’ εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληῖσι καθῖζον
Κυκλώπων δ’ ἐς γαῖαν ὑπερφιάλων ἀθεμίστων
ἱκόμεθ’ οἵ ῥα θεοῖσι πεποιθότες ἀθανάτοισιν
οὔτε φυτεύουσιν χερσὶν φυτὸν οὔτ’ ἀρόωσιν
ἀλλὰ τά γ’ ἄσπαρτα καὶ ἀνήροτα πάντα φύονται
πυροὶ καὶ κριθαὶ ἠδ’ ἄμπελοι αἵ τε φέρουσιν
τοῖσιν δ’ οὔτ’ ἀγοραὶ βουληφόροι οὔτε θέμιστες
ἀλλ’ οἵ γ’ ὑψηλῶν ὀρέων ναίουσι κάρηνα
παίδων ἠδ’ ἀλόχων οὐδ’ ἀλλήλων ἀλέγουσιν
γαίης Κυκλώπων οὔ τε σχεδὸν οὔ τ’ ἀποτηλοῦ
ὑλήεσσ’ ἐν δ’ αἶγες ἀπειρέσιαι γεγάασιν
οὐδέ μιν εἰσοιχνεῦσι κυνηγέται οἵ τε καθ’ ὕλην
οὔτ’ ἄρα ποίμνῃσιν καταΐσχεται οὔτ’ ἀρότοισιν
ἀλλ’ ἥ γ’ ἄσπαρτος καὶ ἀνήροτος ἤματα πάντα
οὐ γὰρ Κυκλώπεσσι νέες πάρα μιλτοπάρῃοι
οὐδ’ ἄνδρες νηῶν ἔνι τέκτονες οἵ κε κάμοιεν
νῆας ἐυσσέλμους αἵ κεν τελέοιεν ἕκαστα
ἄστε’ ἐπ’ ἀνθρώπων ἱκνεύμεναι οἷά τε πολλὰ
ἄνδρες ἐπ’ ἀλλήλους νηυσὶν περόωσι θάλασσαν
οἵ κέ σφιν καὶ νῆσον ἐυκτιμένην ἐκάμοντο
ἐν μὲν γὰρ λειμῶνες ἁλὸς πολιοῖο παρ’ ὄχθας
ὑδρηλοὶ μαλακοί μάλα κ’ ἄφθιτοι ἄμπελοι εἶεν
ἐν δ’ ἄροσις λείη μάλα κεν βαθὺ λήιον αἰεὶ
εἰς ὥρας ἀμῷεν ἐπεὶ μάλα πῖαρ ὑπ’ οὖδας
ἐν δὲ λιμὴν ἐύορμος ἵν’ οὐ χρεὼ πείσματός ἐστιν
οὔτ’ εὐνὰς βαλέειν οὔτε πρυμνήσι’ ἀνάψαι
ἀλλ’ ἐπικέλσαντας μεῖναι χρόνον εἰς ὅ κε ναυτέων
κρήνη ὑπὸ σπείους περὶ δ’ αἴγειροι πεφύασιν
ἔνθα κατεπλέομεν καί τις θεὸς ἡγεμόνευεν
νύκτα δι’ ὀρφναίην οὐδὲ προυφαίνετ’ ἰδέσθαι
ἀὴρ γὰρ περὶ νηυσὶ βαθεῖ’ ἦν οὐδὲ σελήνη
ἔνθ’ οὔ τις τὴν νῆσον ἐσέδρακεν ὀφθαλμοῖσιν
οὔτ’ οὖν κύματα μακρὰ κυλινδόμενα προτὶ χέρσον
εἰσίδομεν πρὶν νῆας ἐυσσέλμους ἐπικέλσαι
ἔνθα δ’ ἀποβρίξαντες ἐμείναμεν Ἠῶ δῖαν
νῆσον θαυμάζοντες ἐδινεόμεσθα κατ’ αὐτήν
εἱλόμεθ’ ἐκ νηῶν διὰ δὲ τρίχα κοσμηθέντες
βάλλομεν αἶψα δ’ ἔδωκε θεὸς μενοεικέα θήρην
ἐννέα λάγχανον αἶγες ἐμοὶ δὲ δέκ’ ἔξελον οἴῳ
ἥμεθα δαινύμενοι κρέα τ’ ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ
ἀλλ’ ἐνέην πολλὸν γὰρ ἐν ἀμφιφορεῦσιν ἕκαστοι
Κυκλώπων δ’ ἐς γαῖαν ἐλεύσσομεν ἐγγὺς ἐόντων
καπνόν τ’ αὐτῶν τε φθογγὴν ὀίων τε καὶ αἰγῶν
καὶ τότ’ ἐγὼν ἀγορὴν θέμενος μετὰ πᾶσιν ἔειπον
ἄλλοι μὲν νῦν μίμνετ’ ἐμοὶ ἐρίηρες ἑταῖροι
αὐτὰρ ἐγὼ σὺν νηί τ’ ἐμῇ καὶ ἐμοῖς ἑτάροισιν
ἐλθὼν τῶνδ’ ἀνδρῶν πειρήσομαι οἵ τινές εἰσιν
ἤ ῥ’ οἵ γ’ ὑβρισταί τε καὶ ἄγριοι οὐδὲ δίκαιοι
ὣς εἰπὼν ἀνὰ νηὸς ἔβην ἐκέλευσα δ’ ἑταίρους
αὐτούς τ’ ἀμβαίνειν ἀνά τε πρυμνήσια λῦσαι
ἀλλ’ ὅτε δὴ τὸν χῶρον ἀφικόμεθ’ ἐγγὺς ἐόντα
ἔνθα δ’ ἐπ’ ἐσχατιῇ σπέος εἴδομεν ἄγχι θαλάσσης
μῆλ’ ὄιές τε καὶ αἶγες ἰαύεσκον περὶ δ’ αὐλὴ
ἔνθα δ’ ἀνὴρ ἐνίαυε πελώριος ὅς ῥα τὰ μῆλα
οἶος ποιμαίνεσκεν ἀπόπροθεν οὐδὲ μετ’ ἄλλους
πωλεῖτ’ ἀλλ’ ἀπάνευθεν ἐὼν ἀθεμίστια ᾔδη
καὶ γὰρ θαῦμ’ ἐτέτυκτο πελώριον οὐδὲ ἐῴκει
ὑψηλῶν ὀρέων ὅ τε φαίνεται οἶον ἀπ’ ἄλλων
αὐτοῦ πὰρ νηί τε μένειν καὶ νῆα ἔρυσθαι
αὐτὰρ ἐγὼ κρίνας ἑτάρων δυοκαίδεκ’ ἀρίστους
οὕνεκά μιν σὺν παιδὶ περισχόμεθ’ ἠδὲ γυναικὶ
χρυσοῦ μέν μοι ἔδωκ’ ἐυεργέος ἑπτὰ τάλαντα
ἠείδη δμώων οὐδ’ ἀμφιπόλων ἐνὶ οἴκῳ
ἀλλ’ αὐτὸς ἄλοχός τε φίλη ταμίη τε μί’ οἴη
τὸν δ’ ὅτε πίνοιεν μελιηδέα οἶνον ἐρυθρόν
χεῦ’ ὀδμὴ δ’ ἡδεῖα ἀπὸ κρητῆρος ὀδώδει
θεσπεσίη τότ’ ἂν οὔ τοι ἀποσχέσθαι φίλον ἦεν
κωρύκῳ αὐτίκα γάρ μοι ὀίσατο θυμὸς ἀγήνωρ
ἄνδρ’ ἐπελεύσεσθαι μεγάλην ἐπιειμένον ἀλκήν
ἄγριον οὔ τε δίκας ἐὺ εἰδότα οὔ τε θέμιστας
καρπαλίμως δ’ εἰς ἄντρον ἀφικόμεθ’ οὐδέ μιν ἔνδον
εὕρομεν ἀλλ’ ἐνόμευε νομὸν κάτα πίονα μῆλα
ἐλθόντες δ’ εἰς ἄντρον ἐθηεύμεσθα ἕκαστα
ἀρνῶν ἠδ’ ἐρίφων διακεκριμέναι δὲ ἕκασται
χωρὶς δ’ αὖθ’ ἕρσαι ναῖον δ’ ὀρῷ ἄγγεα πάντα
ἔνθ’ ἐμὲ μὲν πρώτισθ’ ἕταροι λίσσοντ’ ἐπέεσσιν
ὄφρ’ αὐτόν τε ἴδοιμι καὶ εἴ μοι ξείνια δοίη
οὐδ’ ἄρ’ ἔμελλ’ ἑτάροισι φανεὶς ἐρατεινὸς ἔσεσθαι
ἔνθα δὲ πῦρ κήαντες ἐθύσαμεν ἠδὲ καὶ αὐτοὶ
ἥμενοι ἧος ἐπῆλθε νέμων φέρε δ’ ὄβριμον ἄχθος
ἔντοσθεν δ’ ἄντροιο βαλὼν ὀρυμαγδὸν ἔθηκεν
ἡμεῖς δὲ δείσαντες ἀπεσσύμεθ’ ἐς μυχὸν ἄντρου
αὐτὰρ ὅ γ’ εἰς εὐρὺ σπέος ἤλασε πίονα μῆλα
πάντα μάλ’ ὅσσ’ ἤμελγε τὰ δ’ ἄρσενα λεῖπε θύρηφιν
αὐτὰρ ἔπειτ’ ἐπέθηκε θυρεὸν μέγαν ὑψόσ’ ἀείρας
ὄβριμον οὐκ ἂν τόν γε δύω καὶ εἴκοσ’ ἄμαξαι
ἐσθλαὶ τετράκυκλοι ἀπ’ οὔδεος ὀχλίσσειαν
ἑζόμενος δ’ ἤμελγεν ὄις καὶ μηκάδας αἶγας
πάντα κατὰ μοῖραν καὶ ὑπ’ ἔμβρυον ἧκεν ἑκάστῃ
αὐτίκα δ’ ἥμισυ μὲν θρέψας λευκοῖο γάλακτος
ἥμισυ δ’ αὖτ’ ἔστησεν ἐν ἄγγεσιν ὄφρα οἱ εἴη
καὶ τότε πῦρ ἀνέκαιε καὶ εἴσιδεν εἴρετο δ’ ἡμέας
ἦ τι κατὰ πρῆξιν ἦ μαψιδίως ἀλάλησθε
ὣς ἔφαθ’ ἡμῖν δ’ αὖτε κατεκλάσθη φίλον ἦτορ
οἴκαδε ἱέμενοι ἄλλην ὁδὸν ἄλλα κέλευθα
λαοὶ δ’ Ἀτρεΐδεω Ἀγαμέμνονος εὐχόμεθ’ εἶναι
πολλούς ἡμεῖς δ’ αὖτε κιχανόμενοι τὰ σὰ γοῦνα
ἱκόμεθ’ εἴ τι πόροις ξεινήιον ἠὲ καὶ ἄλλως
ἀλλ’ αἰδεῖο φέριστε θεούς ἱκέται δέ τοί εἰμεν
Ζεὺς δ’ ἐπιτιμήτωρ ἱκετάων τε ξείνων τε
ξείνιος ὃς ξείνοισιν ἅμ’ αἰδοίοισιν ὀπηδεῖ
ὣς ἐφάμην ὁ δέ μ’ αὐτίκ’ ἀμείβετο νηλέι θυμῷ
νήπιός εἰς ὦ ξεῖν’ ἢ τηλόθεν εἰλήλουθας
οὐδ’ ἂν ἐγὼ Διὸς ἔχθος ἀλευάμενος πεφιδοίμην
οὔτε σεῦ οὔθ’ ἑτάρων εἰ μὴ θυμός με κελεύοι
ἀλλά μοι εἴφ’ ὅπῃ ἔσχες ἰὼν ἐυεργέα νῆα
ἤ που ἐπ’ ἐσχατιῆς ἦ καὶ σχεδόν ὄφρα δαείω
ὣς φάτο πειράζων ἐμὲ δ’ οὐ λάθεν εἰδότα πολλά
νέα μέν μοι κατέαξε Ποσειδάων ἐνοσίχθων
ἄκρῃ προσπελάσας ἄνεμος δ’ ἐκ πόντου ἔνεικεν
αὐτὰρ ἐγὼ σὺν τοῖσδε ὑπέκφυγον αἰπὺν ὄλεθρον
ὣς ἐφάμην ὁ δέ μ’ οὐδὲν ἀμείβετο νηλέι θυμῷ
ἀλλ’ ὅ γ’ ἀναΐξας ἑτάροις ἐπὶ χεῖρας ἴαλλε
κόπτ’ ἐκ δ’ ἐγκέφαλος χαμάδις ῥέε δεῦε δὲ γαῖαν
ἤσθιε δ’ ὥς τε λέων ὀρεσίτροφος οὐδ’ ἀπέλειπεν
ἡμεῖς δὲ κλαίοντες ἀνεσχέθομεν Διὶ χεῖρας
σχέτλια ἔργ’ ὁρόωντες ἀμηχανίη δ’ ἔχε θυμόν
ἀνδρόμεα κρέ’ ἔδων καὶ ἐπ’ ἄκρητον γάλα πίνων
κεῖτ’ ἔντοσθ’ ἄντροιο τανυσσάμενος διὰ μήλων
χείρ’ ἐπιμασσάμενος ἕτερος δέ με θυμὸς ἔρυκεν
αὐτοῦ γάρ κε καὶ ἄμμες ἀπωλόμεθ’ αἰπὺν ὄλεθρον
σὺν δ’ ὅ γε δὴ αὖτε δύω μάρψας ὡπλίσσατο δεῖπνον
δειπνήσας δ’ ἄντρου ἐξήλασε πίονα μῆλα
ῥηιδίως ἀφελὼν θυρεὸν μέγαν αὐτὰρ ἔπειτα
ἂψ ἐπέθηχ’ ὡς εἴ τε φαρέτρῃ πῶμ’ ἐπιθείη
αὐανθέν τὸ μὲν ἄμμες ἐίσκομεν εἰσορόωντες
ὅσσον θ’ ἱστὸν νηὸς ἐεικοσόροιο μελαίνης
φορτίδος εὐρείης ἥ τ’ ἐκπεράᾳ μέγα λαῖτμα
τοῦ μὲν ὅσον τ’ ὄργυιαν ἐγὼν ἀπέκοψα παραστὰς
καὶ παρέθηχ’ ἑτάροισιν ἀποξῦναι δ’ ἐκέλευσα
οἱ δ’ ὁμαλὸν ποίησαν ἐγὼ δ’ ἐθόωσα παραστὰς
ἄκρον ἄφαρ δὲ λαβὼν ἐπυράκτεον ἐν πυρὶ κηλέῳ
ἥ ῥα κατὰ σπείους κέχυτο μεγάλ’ ἤλιθα πολλή
αὐτὰρ τοὺς ἄλλους κλήρῳ πεπαλάσθαι ἄνωγον
οἱ δ’ ἔλαχον τοὺς ἄν κε καὶ ἤθελον αὐτὸς ἑλέσθαι
ἑσπέριος δ’ ἦλθεν καλλίτριχα μῆλα νομεύων
αὐτίκα δ’ εἰς εὐρὺ σπέος ἤλασε πίονα μῆλα
πάντα μάλ’ οὐδέ τι λεῖπε βαθείης ἔκτοθεν αὐλῆς
ἤ τι ὀισάμενος ἢ καὶ θεὸς ὣς ἐκέλευσεν
σὺν δ’ ὅ γε δὴ αὖτε δύω μάρψας ὡπλίσσατο δόρπον
καὶ τότ’ ἐγὼ Κύκλωπα προσηύδων ἄγχι παραστάς