pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
Κύκλωψ τῆ πίε οἶνον ἐπεὶ φάγες ἀνδρόμεα κρέα
ὄφρ’ εἰδῇς οἷόν τι ποτὸν τόδε νηῦς ἐκεκεύθει
ἡμετέρη σοὶ δ’ αὖ λοιβὴν φέρον εἴ μ’ ἐλεήσας
οἴκαδε πέμψειας σὺ δὲ μαίνεαι οὐκέτ’ ἀνεκτῶς
ὣς ἐφάμην ὁ δ’ ἔδεκτο καὶ ἔκπιεν ἥσατο δ’ αἰνῶς
ἡδὺ ποτὸν πίνων καὶ μ’ ᾔτεε δεύτερον αὖτις
ἀλλὰ τόδ’ ἀμβροσίης καὶ νέκταρός ἐστιν ἀπορρώξ
ὣς φάτ’ ἀτάρ οἱ αὖτις ἐγὼ πόρον αἴθοπα οἶνον
τρὶς μὲν ἔδωκα φέρων τρὶς δ’ ἔκπιεν ἀφραδίῃσιν
Κύκλωψ εἰρωτᾷς μ’ ὄνομα κλυτόν αὐτὰρ ἐγώ τοι
Οὖτις ἐμοί γ’ ὄνομα Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι
μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ’ ἄλλοι πάντες ἑταῖροι
Οὖτιν ἐγὼ πύματον ἔδομαι μετὰ οἷς ἑτάροισιν
τοὺς δ’ ἄλλους πρόσθεν τὸ δέ τοι ξεινήιον ἔσται
κεῖτ’ ἀποδοχμώσας παχὺν αὐχένα κὰδ δέ μιν ὕπνος
ᾕρει πανδαμάτωρ φάρυγος δ’ ἐξέσσυτο οἶνος
ψωμοί τ’ ἀνδρόμεοι ὁ δ’ ἐρεύγετο οἰνοβαρείων
καὶ τότ’ ἐγὼ τὸν μοχλὸν ὑπὸ σποδοῦ ἤλασα πολλῆς
ἧος θερμαίνοιτο ἔπεσσι δὲ πάντας ἑταίρους
θάρσυνον μή τίς μοι ὑποδείσας ἀναδύη
ἀλλ’ ὅτε δὴ τάχ’ ὁ μοχλὸς ἐλάινος ἐν πυρὶ μέλλεν
ἅψεσθαι χλωρός περ ἐών διεφαίνετο δ’ αἰνῶς
καὶ τότ’ ἐγὼν ἆσσον φέρον ἐκ πυρός ἀμφὶ δ’ ἑταῖροι
ἵσταντ’ αὐτὰρ θάρσος ἐνέπνευσεν μέγα δαίμων
οἱ μὲν μοχλὸν ἑλόντες ἐλάινον ὀξὺν ἐπ’ ἄκρῳ
ὀφθαλμῷ ἐνέρεισαν ἐγὼ δ’ ἐφύπερθεν ἐρεισθεὶς
δίνεον ὡς ὅτε τις τρυπῷ δόρυ νήιον ἀνὴρ
τρυπάνῳ οἱ δέ τ’ ἔνερθεν ὑποσσείουσιν ἱμάντι
δινέομεν τὸν δ’ αἷμα περίρρεε θερμὸν ἐόντα
πάντα δέ οἱ βλέφαρ’ ἀμφὶ καὶ ὀφρύας εὗσεν ἀυτμὴ
ὡς δ’ ὅτ’ ἀνὴρ χαλκεὺς πέλεκυν μέγαν ἠὲ σκέπαρνον
εἰν ὕδατι ψυχρῷ βάπτῃ μεγάλα ἰάχοντα
ὣς τοῦ σίζ’ ὀφθαλμὸς ἐλαϊνέῳ περὶ μοχλῷ
σμερδαλέον δὲ μέγ’ ᾤμωξεν περὶ δ’ ἴαχε πέτρη
ἡμεῖς δὲ δείσαντες ἀπεσσύμεθ’ αὐτὰρ ὁ μοχλὸν
ἐξέρυσ’ ὀφθαλμοῖο πεφυρμένον αἵματι πολλῷ
τὸν μὲν ἔπειτ’ ἔρριψεν ἀπὸ ἕο χερσὶν ἀλύων
αὐτὰρ ὁ Κύκλωπας μεγάλ’ ἤπυεν οἵ ῥά μιν ἀμφὶς
ᾤκεον ἐν σπήεσσι δι’ ἄκριας ἠνεμοέσσας
οἱ δὲ βοῆς ἀίοντες ἐφοίτων ἄλλοθεν ἄλλος
ἱστάμενοι δ’ εἴροντο περὶ σπέος ὅττι ἑ κήδοι
τίπτε τόσον Πολύφημ’ ἀρημένος ὧδ’ ἐβόησας
νύκτα δι’ ἀμβροσίην καὶ ἀύπνους ἄμμε τίθησθα
ἦ μή τίς σ’ αὐτὸν κτείνει δόλῳ ἠὲ βίηφιν
τοὺς δ’ αὖτ’ ἐξ ἄντρου προσέφη κρατερὸς Πολύφημος
ὦ φίλοι Οὖτίς με κτείνει δόλῳ οὐδὲ βίηφιν
οἱ δ’ ἀπαμειβόμενοι ἔπεα πτερόεντ’ ἀγόρευον
νοῦσον γ’ οὔ πως ἔστι Διὸς μεγάλου ἀλέασθαι
ἀλλὰ σύ γ’ εὔχεο πατρὶ Ποσειδάωνι ἄνακτι
ὣς ἄρ’ ἔφαν ἀπιόντες ἐμὸν δ’ ἐγέλασσε φίλον κῆρ
ὡς ὄνομ’ ἐξαπάτησεν ἐμὸν καὶ μῆτις ἀμύμων
αὐτὸς δ’ εἰνὶ θύρῃσι καθέζετο χεῖρε πετάσσας
εἴ τινά που μετ’ ὄεσσι λάβοι στείχοντα θύραζε
οὕτω γάρ πού μ’ ἤλπετ’ ἐνὶ φρεσὶ νήπιον εἶναι
αὐτὰρ ἐγὼ βούλευον ὅπως ὄχ’ ἄριστα γένοιτο
εἴ τιν’ ἑταίροισιν θανάτου λύσιν ἠδ’ ἐμοὶ αὐτῷ
ἄρσενες ὄιες ἦσαν ἐυτρεφέες δασύμαλλοι
καλοί τε μεγάλοι τε ἰοδνεφὲς εἶρος ἔχοντες
τοὺς ἀκέων συνέεργον ἐυστρεφέεσσι λύγοισιν
σύντρεις αἰνύμενος ὁ μὲν ἐν μέσῳ ἄνδρα φέρεσκε
τὼ δ’ ἑτέρω ἑκάτερθεν ἴτην σώοντες ἑταίρους
τρεῖς δὲ ἕκαστον φῶτ’ ὄιες φέρον αὐτὰρ ἐγώ γε
ἀρνειὸς γὰρ ἔην μήλων ὄχ’ ἄριστος ἁπάντων
τοῦ κατὰ νῶτα λαβών λασίην ὑπὸ γαστέρ’ ἐλυσθεὶς
καὶ τότ’ ἔπειτα νομόνδ’ ἐξέσσυτο ἄρσενα μῆλα
οὔθατα γὰρ σφαραγεῦντο ἄναξ δ’ ὀδύνῃσι κακῇσι
τειρόμενος πάντων ὀίων ἐπεμαίετο νῶτα
ὥς οἱ ὑπ’ εἰροπόκων ὀίων στέρνοισι δέδεντο
τὸν δ’ ἐπιμασσάμενος προσέφη κρατερὸς Πολύφημος
ἀλλὰ πολὺ πρῶτος νέμεαι τέρεν’ ἄνθεα ποίης
ἑσπέριος νῦν αὖτε πανύστατος ἦ σύ γ’ ἄνακτος
εἰπεῖν ὅππῃ κεῖνος ἐμὸν μένος ἠλασκάζει
τῷ κέ οἱ ἐγκέφαλός γε διὰ σπέος ἄλλυδις ἄλλῃ
θεινομένου ῥαίοιτο πρὸς οὔδεϊ κὰδ δέ κ’ ἐμὸν κῆρ
ἐλθόντες δ’ ἠβαιὸν ἀπὸ σπείους τε καὶ αὐλῆς
πρῶτος ὑπ’ ἀρνειοῦ λυόμην ὑπέλυσα δ’ ἑταίρους
πολλὰ περιτροπέοντες ἐλαύνομεν ὄφρ’ ἐπὶ νῆα
ἱκόμεθ’ ἀσπάσιοι δὲ φίλοις ἑτάροισι φάνημεν
ἀλλ’ ἐγὼ οὐκ εἴων ἀνὰ δ’ ὀφρύσι νεῦον ἑκάστῳ
κλαίειν ἀλλ’ ἐκέλευσα θοῶς καλλίτριχα μῆλα
πόλλ’ ἐν νηὶ βαλόντας ἐπιπλεῖν ἁλμυρὸν ὕδωρ
καὶ τότ’ ἐγὼ Κύκλωπα προσηύδων κερτομίοισι
Κύκλωψ οὐκ ἄρ’ ἔμελλες ἀνάλκιδος ἀνδρὸς ἑταίρους
ἔδμεναι ἐν σπῆι γλαφυρῷ κρατερῆφι βίηφι
καὶ λίην σέ γ’ ἔμελλε κιχήσεσθαι κακὰ ἔργα
σχέτλι’ ἐπεὶ ξείνους οὐχ ἅζεο σῷ ἐνὶ οἴκῳ
ἐσθέμεναι τῷ σε Ζεὺς τίσατο καὶ θεοὶ ἄλλοι
ὣς ἐφάμην ὁ δ’ ἔπειτα χολώσατο κηρόθι μᾶλλον
ἧκε δ’ ἀπορρήξας κορυφὴν ὄρεος μεγάλοιο
κὰδ δ’ ἔβαλε προπάροιθε νεὸς κυανοπρῴροιο
τυτθόν ἐδεύησεν δ’ οἰήιον ἄκρον ἱκέσθαι
τὴν δ’ αἶψ’ ἤπειρόνδε παλιρρόθιον φέρε κῦμα
πλημυρὶς ἐκ πόντοιο θέμωσε δὲ χέρσον ἱκέσθαι
ὦσα παρέξ ἑτάροισι δ’ ἐποτρύνας ἐκέλευσα
ἐμβαλέειν κώπῃς ἵν’ ὑπὲκ κακότητα φύγοιμεν
ἀλλ’ ὅτε δὴ δὶς τόσσον ἅλα πρήσσοντες ἀπῆμεν
καὶ τότε δὴ Κύκλωπα προσηύδων ἀμφὶ δ’ ἑταῖροι
σχέτλιε τίπτ’ ἐθέλεις ἐρεθιζέμεν ἄγριον ἄνδρα
αὖτις ἐς ἤπειρον καὶ δὴ φάμεν αὐτόθ’ ὀλέσθαι
σύν κεν ἄραξ’ ἡμέων κεφαλὰς καὶ νήια δοῦρα
ὣς φάσαν ἀλλ’ οὐ πεῖθον ἐμὸν μεγαλήτορα θυμόν
υἱὸν Λαέρτεω Ἰθάκῃ ἔνι οἰκί’ ἔχοντα
ὣς ἐφάμην ὁ δέ μ’ οἰμώξας ἠμείβετο μύθῳ
ὢ πόποι ἦ μάλα δή με παλαίφατα θέσφαθ’ ἱκάνει
ἔσκε τις ἐνθάδε μάντις ἀνὴρ ἠύς τε μέγας τε
ἀλλ’ αἰεί τινα φῶτα μέγαν καὶ καλὸν ἐδέγμην
ἐνθάδ’ ἐλεύσεσθαι μεγάλην ἐπιειμένον ἀλκήν
νῦν δέ μ’ ἐὼν ὀλίγος τε καὶ οὐτιδανὸς καὶ ἄκικυς
ὀφθαλμοῦ ἀλάωσεν ἐπεί μ’ ἐδαμάσσατο οἴνῳ
ἀλλ’ ἄγε δεῦρ’ Ὀδυσεῦ ἵνα τοι πὰρ ξείνια θείω
πομπήν τ’ ὀτρύνω δόμεναι κλυτὸν ἐννοσίγαιον
τοῦ γὰρ ἐγὼ πάϊς εἰμί πατὴρ δ’ ἐμὸς εὔχεται εἶναι
αὐτὸς δ’ αἴ κ’ ἐθέλῃσ’ ἰήσεται οὐδέ τις ἄλλος
αἲ γὰρ δὴ ψυχῆς τε καὶ αἰῶνός σε
δυναίμην εὖνιν ποιήσας πέμψαι δόμον Ἄϊδος εἴσω
ὡς οὐκ ὀφθαλμόν γ’ ἰήσεται οὐδ’ ἐνοσίχθων
ὣς ἐφάμην ὁ δ’ ἔπειτα Ποσειδάωνι
ἄνακτι εὔχετο χεῖρ’ ὀρέγων εἰς οὐρανὸν ἀστερόεντα
εἰ ἐτεόν γε σός εἰμι πατὴρ δ’ ἐμὸς εὔχεαι εἶναι
δὸς μὴ Ὀδυσσῆα πτολιπόρθιον οἴκαδ’ ἱκέσθαι
ἀλλ’ εἴ οἱ μοῖρ’ ἐστὶ φίλους τ’ ἰδέειν καὶ ἱκέσθαι
οἶκον ἐυκτίμενον καὶ ἑὴν ἐς πατρίδα γαῖαν ,
νηὸς ἐπ’ ἀλλοτρίης εὕροι δ’ ἐν πήματα οἴκῳ
ὣς ἔφατ’ εὐχόμενος τοῦ δ’ ἔκλυε κυανοχαίτης
αὐτὰρ ὅ γ’ ἐξαῦτις πολὺ μείζονα λᾶαν ἀείρας
κὰδ’ δ’ ἔβαλεν μετόπισθε νεὸς κυανοπρῴροιο
ἀλλ’ ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἀφικόμεθ’ ἔνθα περ ἄλλαι
νῆες ἐύσσελμοι μένον ἁθρόαι ἀμφὶ δ’ ἑταῖροι
ἥατ’ ὀδυρόμενοι ἡμέας ποτιδέγμενοι αἰεί
νῆα μὲν ἔνθ’ ἐλθόντες ἐκέλσαμεν ἐν ψαμάθοισιν
ἀρνειὸν δ’ ἐμοὶ οἴῳ ἐυκνήμιδες ἑταῖροι
μήλων δαιομένων δόσαν ἔξοχα τὸν δ’ ἐπὶ θινὶ
Ζηνὶ κελαινεφέι Κρονίδῃ ὃς πᾶσιν ἀνάσσει
ῥέξας μηρί’ ἔκαιον ὁ δ’ οὐκ ἐμπάζετο ἱρῶν
ἀλλ’ ὅ γε μερμήριξεν ὅπως ἀπολοίατο πᾶσαι
νῆες ἐύσσελμοι καὶ ἐμοὶ ἐρίηρες ἑταῖροι
δὴ τότ’ ἐγὼν ἑτάροισιν ἐποτρύνας ἐκέλευσα
Αἰολίην δ’ ἐς νῆσον ἀφικόμεθ’ ἔνθα δ’ ἔναιεν
Αἴολος Ἱπποτάδης φίλος ἀθανάτοισι θεοῖσιν
χάλκεον ἄρρηκτον λισσὴ δ’ ἀναδέδρομε πέτρη
ἔνθ’ ὅ γε θυγατέρας πόρεν υἱάσιν εἶναι ἀκοίτις
οἱ δ’ αἰεὶ παρὰ πατρὶ φίλῳ καὶ μητέρι κεδνῇ
ἤματα νύκτας δ’ αὖτε παρ’ αἰδοίῃς ἀλόχοισιν
εὕδουσ’ ἔν τε τάπησι καὶ ἐν τρητοῖσι λέχεσσι
ἀλλ’ ὅτε δὴ καὶ ἐγὼν ὁδὸν ᾔτεον ἠδ’ ἐκέλευον
δῶκε δέ μ’ ἐκδείρας ἀσκὸν βοὸς ἐννεώροιο
ἠμὲν παυέμεναι ἠδ’ ὀρνύμεν ὅν κ’ ἐθέλῃσι
νηὶ δ’ ἐνὶ γλαφυρῇ κατέδει μέρμιθι φαεινῇ
ὄφρα φέροι νῆάς τε καὶ αὐτούς οὐδ’ ἄρ’ ἔμελλεν
ἐκτελέειν αὐτῶν γὰρ ἀπωλόμεθ’ ἀφραδίῃσιν
ἐννῆμαρ μὲν ὁμῶς πλέομεν νύκτας τε καὶ ἦμαρ
τῇ δεκάτῃ δ’ ἤδη ἀνεφαίνετο πατρὶς ἄρουρα
καὶ δὴ πυρπολέοντας ἐλεύσσομεν ἐγγὺς ἐόντες
ἔνθ’ ἐμὲ μὲν γλυκὺς ὕπνος ἐπήλυθε κεκμηῶτα
δῶχ’ ἑτάρων ἵνα θᾶσσον ἱκοίμεθα πατρίδα γαῖαν
οἱ δ’ ἕταροι ἐπέεσσι πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον
καί μ’ ἔφασαν χρυσόν τε καὶ ἄργυρον οἴκαδ’ ἄγεσθαι
δῶρα παρ’ Αἰόλου μεγαλήτορος Ἱπποτάδαο
ληίδος ἡμεῖς δ’ αὖτε ὁμὴν ὁδὸν ἐκτελέσαντες
οἴκαδε νισσόμεθα κενεὰς σὺν χεῖρας ἔχοντες
καὶ νῦν οἱ τάδ’ ἔδωκε χαριζόμενος φιλότητι
Αἴολος ἀλλ’ ἄγε θᾶσσον ἰδώμεθα ὅττι τάδ’ ἐστίν
ἀσκὸν μὲν λῦσαν ἄνεμοι δ’ ἐκ πάντες ὄρουσαν
τοὺς δ’ αἶψ’ ἁρπάξασα φέρεν πόντονδε θύελλα
κλαίοντας γαίης ἄπο πατρίδος αὐτὰρ ἐγώ γε
ἀλλ’ ἔτλην καὶ ἔμεινα καλυψάμενος δ’ ἐνὶ νηὶ
κείμην αἱ δ’ ἐφέροντο κακῇ ἀνέμοιο θυέλλῃ
αὖτις ἐπ’ Αἰολίην νῆσον στενάχοντο δ’ ἑταῖροι
δὴ τότ’ ἐγὼ κήρυκά τ’ ὀπασσάμενος καὶ ἑταῖρον
βῆν εἰς Αἰόλου κλυτὰ δώματα τὸν δ’ ἐκίχανον
δαινύμενον παρὰ ᾗ τ’ ἀλόχῳ καὶ οἷσι τέκεσσιν
ἐλθόντες δ’ ἐς δῶμα παρὰ σταθμοῖσιν ἐπ’ οὐδοῦ
ἑζόμεθ’ οἱ δ’ ἀνὰ θυμὸν ἐθάμβεον ἔκ τ’ ἐρέοντο
ἦ μέν σ’ ἐνδυκέως ἀπεπέμπομεν ὄφρ’ ἀφίκοιο
ὣς φάσαν αὐτὰρ ἐγὼ μετεφώνεον ἀχνύμενος κῆρ
ἄασάν μ’ ἕταροί τε κακοὶ πρὸς τοῖσί τε ὕπνος
σχέτλιος ἀλλ’ ἀκέσασθε φίλοι δύναμις γὰρ ἐν ὑμῖν
οἱ δ’ ἄνεῳ ἐγένοντο πατὴρ δ’ ἠμείβετο μύθῳ
ἔρρ’ ἐκ νήσου θᾶσσον ἐλέγχιστε ζωόντων
οὐ γάρ μοι θέμις ἐστὶ κομιζέμεν οὐδ’ ἀποπέμπειν
ἔρρε ἐπεὶ ἄρα θεοῖσιν ἀπεχθόμενος τόδ’ ἱκάνεις
τείρετο δ’ ἀνδρῶν θυμὸς ὑπ’ εἰρεσίης ἀλεγεινῆς
ἑξῆμαρ μὲν ὁμῶς πλέομεν νύκτας τε καὶ ἦμαρ
ἑβδομάτῃ δ’ ἱκόμεσθα Λάμου αἰπὺ πτολίεθρον
ἠπύει εἰσελάων ὁ δέ τ’ ἐξελάων ὑπακούει
ἔνθα κ’ ἄυπνος ἀνὴρ δοιοὺς ἐξήρατο μισθούς
τὸν μὲν βουκολέων τὸν δ’ ἄργυφα μῆλα νομεύων
ἔνθ’ ἐπεὶ ἐς λιμένα κλυτὸν ἤλθομεν ὃν πέρι πέτρη
ἐν στόματι προύχουσιν ἀραιὴ δ’ εἴσοδός ἐστιν
ἔνθ’ οἵ γ’ εἴσω πάντες ἔχον νέας ἀμφιελίσσας
αἱ μὲν ἄρ’ ἔντοσθεν λιμένος κοίλοιο δέδεντο
πλησίαι οὐ μὲν γάρ ποτ’ ἀέξετο κῦμά γ’ ἐν αὐτῷ
οὔτε μέγ’ οὔτ’ ὀλίγον λευκὴ δ’ ἦν ἀμφὶ γαλήνη
αὐτοῦ ἐπ’ ἐσχατιῇ πέτρης ἐκ πείσματα δήσας
ἔνθα μὲν οὔτε βοῶν οὔτ’ ἀνδρῶν φαίνετο ἔργα
καπνὸν δ’ οἶον ὁρῶμεν ἀπὸ χθονὸς ἀίσσοντα
δὴ τότ’ ἐγὼν ἑτάρους προΐειν πεύθεσθαι ἰόντας
οἱ δ’ ἴσαν ἐκβάντες λείην ὁδόν ᾗ περ ἄμαξαι
ἄστυδ’ ἀφ’ ὑψηλῶν ὀρέων καταγίνεον ὕλην
κούρῃ δὲ ξύμβληντο πρὸ ἄστεος ὑδρευούσῃ
θυγατέρ’ ἰφθίμῃ Λαιστρυγόνος Ἀντιφάταο
ἡ μὲν ἄρ’ ἐς κρήνην κατεβήσετο καλλιρέεθρον
οἱ δὲ παριστάμενοι προσεφώνεον ἔκ τ’ ἐρέοντο
ὅς τις τῶνδ’ εἴη βασιλεὺς καὶ οἷσιν ἀνάσσοι
ἡ δὲ μάλ’ αὐτίκα πατρὸς ἐπέφραδεν ὑψερεφὲς δῶ
οἱ δ’ ἐπεὶ εἰσῆλθον κλυτὰ δώματα τὴν δὲ γυναῖκα
εὗρον ὅσην τ’ ὄρεος κορυφήν κατὰ δ’ ἔστυγον αὐτήν
ἡ δ’ αἶψ’ ἐξ ἀγορῆς ἐκάλει κλυτὸν Ἀντιφατῆα
αὐτίχ’ ἕνα μάρψας ἑτάρων ὡπλίσσατο δεῖπνον
τὼ δὲ δύ’ ἀίξαντε φυγῇ ἐπὶ νῆας ἱκέσθην
αὐτὰρ ὁ τεῦχε βοὴν διὰ ἄστεος οἱ δ’ ἀίοντες
οἵ ῥ’ ἀπὸ πετράων ἀνδραχθέσι χερμαδίοισιν
ἀνδρῶν τ’ ὀλλυμένων νηῶν θ’ ἅμα ἀγνυμενάων
ἰχθῦς δ’ ὣς πείροντες ἀτερπέα δαῖτα φέροντο
ὄφρ’ οἱ τοὺς ὄλεκον λιμένος πολυβενθέος ἐντός
τόφρα δ’ ἐγὼ ξίφος ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦ
τῷ ἀπὸ πείσματ’ ἔκοψα νεὸς κυανοπρῴροιο
αἶψα δ’ ἐμοῖς ἑτάροισιν ἐποτρύνας ἐκέλευσα
οἱ δ’ ἅλα πάντες ἀνέρριψαν δείσαντες ὄλεθρον
ἀσπασίως δ’ ἐς πόντον ἐπηρεφέας φύγε πέτρας
νηῦς ἐμή αὐτὰρ αἱ ἄλλαι ἀολλέες αὐτόθ’ ὄλοντο
Αἰαίην δ’ ἐς νῆσον ἀφικόμεθ’ ἔνθα δ’ ἔναιε
Κίρκη ἐυπλόκαμος δεινὴ θεὸς αὐδήεσσα
ἄμφω δ’ ἐκγεγάτην φαεσιμβρότου Ἠελίοιο
μητρός τ’ ἐκ Πέρσης τὴν Ὠκεανὸς τέκε παῖδα
ἔνθα δ’ ἐπ’ ἀκτῆς νηὶ κατηγαγόμεσθα σιωπῇ
ἔνθα τότ’ ἐκβάντες δύο τ’ ἤματα καὶ δύο νύκτας
καὶ τότ’ ἐγὼν ἐμὸν ἔγχος ἑλὼν καὶ φάσγανον ὀξὺ
καρπαλίμως παρὰ νηὸς ἀνήιον ἐς περιωπήν
εἴ πως ἔργα ἴδοιμι βροτῶν ἐνοπήν τε πυθοίμην
μερμήριξα δ’ ἔπειτα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸν
πρῶτ’ ἐλθόντ’ ἐπὶ νῆα θοὴν καὶ θῖνα θαλάσσης
ἀλλ’ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦα κιὼν νεὸς ἀμφιελίσσης
ἧκεν ὁ μὲν ποταμόνδε κατήιεν ἐκ νομοῦ ὕλης
τὸν δ’ ἐγὼ ἐκβαίνοντα κατ’ ἄκνηστιν μέσα νῶτα
πλῆξα τὸ δ’ ἀντικρὺ δόρυ χάλκεον ἐξεπέρησε
τῷ δ’ ἐγὼ ἐμβαίνων δόρυ χάλκεον ἐξ ὠτειλῆς
εἴασ’ αὐτὰρ ἐγὼ σπασάμην ῥῶπάς τε λύγους τε
πεῖσμα δ’ ὅσον τ’ ὄργυιαν ἐυστρεφὲς ἀμφοτέρωθεν
βῆν δὲ καταλοφάδεια φέρων ἐπὶ νῆα μέλαιναν
ἔγχει ἐρειδόμενος ἐπεὶ οὔ πως ἦεν ἐπ’ ὤμου
κὰδ’ δ’ ἔβαλον προπάροιθε νεός ἀνέγειρα δ’ ἑταίρους
ὦ φίλοι οὐ γάρ πω καταδυσόμεθ’ ἀχνύμενοί περ
εἰς Ἀίδαο δόμους πρὶν μόρσιμον ἦμαρ ἐπέλθῃ
ἀλλ’ ἄγετ’ ὄφρ’ ἐν νηὶ θοῇ βρῶσίς τε πόσις τε
ὣς ἐφάμην οἱ δ’ ὦκα ἐμοῖς ἐπέεσσι πίθοντο
ἐκ δὲ καλυψάμενοι παρὰ θῖν’ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο
θηήσαντ’ ἔλαφον μάλα γὰρ μέγα θηρίον ἦεν
χεῖρας νιψάμενοι τεύχοντ’ ἐρικυδέα δαῖτα
ὦ φίλοι οὐ γάρ τ’ ἴδμεν ὅπῃ ζόφος οὐδ’ ὅπῃ ἠώς
οὐδ’ ὅπῃ ἠέλιος φαεσίμβροτος εἶσ’ ὑπὸ γαῖαν
οὐδ’ ὅπῃ ἀννεῖται ἀλλὰ φραζώμεθα θᾶσσον
εἴ τις ἔτ’ ἔσται μῆτις ἐγὼ δ’ οὔκ οἴομαι εἶναι
αὐτὴ δὲ χθαμαλὴ κεῖται καπνὸν δ’ ἐνὶ μέσσῃ
ἀλλ’ οὐ γάρ τις πρῆξις ἐγίγνετο μυρομένοισιν
αὐτὰρ ἐγὼ δίχα πάντας ἐυκνήμιδας ἑταίρους
ἠρίθμεον ἀρχὸν δὲ μετ’ ἀμφοτέροισιν ὄπασσα
τῶν μὲν ἐγὼν ἦρχον τῶν δ’ Εὐρύλοχος θεοειδής
κλήρους δ’ ἐν κυνέῃ χαλκήρεϊ πάλλομεν ὦκα
ἐκ δ’ ἔθορε κλῆρος μεγαλήτορος Εὐρυλόχοιο
βῆ δ’ ἰέναι ἅμα τῷ γε δύω καὶ εἴκοσ’ ἑταῖροι
κλαίοντες κατὰ δ’ ἄμμε λίπον γοόωντας ὄπισθεν
εὗρον δ’ ἐν βήσσῃσι τετυγμένα δώματα Κίρκης
τοὺς αὐτὴ κατέθελξεν ἐπεὶ κακὰ φάρμακ’ ἔδωκεν
οὐδ’ οἵ γ’ ὡρμήθησαν ἐπ’ ἀνδράσιν ἀλλ’ ἄρα τοί γε
ὡς δ’ ὅτ’ ἂν ἀμφὶ ἄνακτα κύνες δαίτηθεν ἰόντα
σαίνωσ’ αἰεὶ γάρ τε φέρει μειλίγματα θυμοῦ
σαῖνον τοὶ δ’ ἔδεισαν ἐπεὶ ἴδον αἰνὰ πέλωρα
ἔσταν δ’ ἐν προθύροισι θεᾶς καλλιπλοκάμοιο
Κίρκης δ’ ἔνδον ἄκουον ἀειδούσης ὀπὶ καλῇ
καλὸν ἀοιδιάει δάπεδον δ’ ἅπαν ἀμφιμέμυκεν
ὣς ἄρ’ ἐφώνησεν τοὶ δὲ φθέγγοντο καλεῦντες
ἡ δ’ αἶψ’ ἐξελθοῦσα θύρας ὤιξε φαεινὰς
καὶ κάλει οἱ δ’ ἅμα πάντες ἀιδρείῃσιν ἕποντο
Εὐρύλοχος δ’ ὑπέμεινεν ὀισάμενος δόλον εἶναι
εἷσεν δ’ εἰσαγαγοῦσα κατὰ κλισμούς τε θρόνους τε
φάρμακα λύγρ’ ἵνα πάγχυ λαθοίατο πατρίδος αἴης
αὐτὰρ ἐπεὶ δῶκέν τε καὶ ἔκπιον αὐτίκ’ ἔπειτα
πάρ ῥ’ ἄκυλον βάλανόν τε βάλεν καρπόν τε κρανείης
Εὐρύλοχος δ’ αἶψ’ ἦλθε θοὴν ἐπὶ νῆα μέλαιναν
δακρυόφιν πίμπλαντο γόον δ’ ὠίετο θυμός
ἀλλ’ ὅτε δή μιν πάντες ἀγασσάμεθ’ ἐξερέοντες
ἤιομεν ὡς ἐκέλευες ἀνὰ δρυμά φαίδιμ’ Ὀδυσσεῦ
ἔνθα δέ τις μέγαν ἱστὸν ἐποιχομένη λίγ’ ἄειδεν
ἢ θεὸς ἠὲ γυνή τοὶ δὲ φθέγγοντο καλεῦντες
αὐτὰρ ἐγὼν ὑπέμεινα ὀισάμενος δόλον εἶναι
οἱ δ’ ἅμ’ ἀιστώθησαν ἀολλέες οὐδέ τις αὐτῶν
ὣς ἔφατ’ αὐτὰρ ἐγὼ περὶ μὲν ξίφος ἀργυρόηλον
ὤμοιιν βαλόμην μέγα χάλκεον ἀμφὶ δὲ τόξα
τὸν δ’ ἂψ ἠνώγεα αὐτὴν ὁδὸν ἡγήσασθαι
αὐτὰρ ὅ γ’ ἀμφοτέρῃσι λαβὼν ἐλλίσσετο γούνων
καί μ’ ὀλοφυρόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα
μή μ’ ἄγε κεῖσ’ ἀέκοντα διοτρεφές ἀλλὰ λίπ’ αὐτοῦ
οἶδα γάρ ὡς οὔτ’ αὐτὸς ἐλεύσεαι οὔτε τιν’ ἄλλον
Εὐρύλοχ’ ἦ τοι μὲν σὺ μέν’ αὐτοῦ τῷδ’ ἐνὶ χώρῳ
αὐτὰρ ἐγὼν εἶμι κρατερὴ δέ μοι ἔπλετ’ ἀνάγκη
ὣς εἰπὼν παρὰ νηὸς ἀνήιον ἠδὲ θαλάσσης
ἀλλ’ ὅτε δὴ ἄρ’ ἔμελλον ἰὼν ἱερὰς ἀνὰ βήσσας
ἔν τ’ ἄρα μοι φῦ χειρί ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζε
πῇ δὴ αὖτ’ ὦ δύστηνε δι’ ἄκριας ἔρχεαι οἶος
χώρου ἄιδρις ἐών ἕταροι δέ τοι οἵδ’ ἐνὶ Κίρκης
ἦ τοὺς λυσόμενος δεῦρ’ ἔρχεαι οὐδέ σέ φημι
αὐτὸν νοστήσειν μενέεις δὲ σύ γ’ ἔνθα περ ἄλλοι
ἀλλ’ ἄγε δή σε κακῶν ἐκλύσομαι ἠδὲ σαώσω
πάντα δέ τοι ἐρέω ὀλοφώια δήνεα Κίρκης
τεύξει τοι κυκεῶ βαλέει δ’ ἐν φάρμακα σίτῳ
ἀλλ’ οὐδ’ ὣς θέλξαι σε δυνήσεται οὐ γὰρ ἐάσει
ὁππότε κεν Κίρκη σ’ ἐλάσῃ περιμήκεϊ ῥάβδῳ
Κίρκῃ ἐπαῖξαι ὥς τε κτάμεναι μενεαίνων
ἡ δέ σ’ ὑποδείσασα κελήσεται εὐνηθῆναι
ἔνθα σὺ μηκέτ’ ἔπειτ’ ἀπανήνασθαι θεοῦ εὐνήν
ὄφρα κέ τοι λύσῃ θ’ ἑτάρους αὐτόν τε κομίσσῃ
μή σ’ ἀπογυμνωθέντα κακὸν καὶ ἀνήνορα θήῃ
μῶλυ δέ μιν καλέουσι θεοί χαλεπὸν δέ τ’ ὀρύσσειν
νῆσον ἀν’ ὑλήεσσαν ἐγὼ δ’ ἐς δώματα Κίρκης
ἔστην δ’ εἰνὶ θύρῃσι θεᾶς καλλιπλοκάμοιο
εἷσε δέ μ’ εἰσαγαγοῦσα ἐπὶ θρόνου ἀργυροήλου
τεῦχε δέ μοι κυκεῶ χρυσέῳ δέπαι ὄφρα πίοιμι
ἐν δέ τε φάρμακον ἧκε κακὰ φρονέουσ’ ἐνὶ θυμῷ
αὐτὰρ ἐπεὶ δῶκέν τε καὶ ἔκπιον οὐδέ μ’ ἔθελξε
ῥάβδῳ πεπληγυῖα ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν
ἔρχεο νῦν συφεόνδε μετ’ ἄλλων λέξο ἑταίρων
ὣς φάτ’ ἐγὼ δ’ ἄορ ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦ
Κίρκῃ ἐπήιξα ὥς τε κτάμεναι μενεαίνων
ἡ δὲ μέγα ἰάχουσα ὑπέδραμε καὶ λάβε γούνων
καί μ’ ὀλοφυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα
θαῦμά μ’ ἔχει ὡς οὔ τι πιὼν τάδε φάρμακ’ ἐθέλχθης
οὐδὲ γὰρ οὐδέ τις ἄλλος ἀνὴρ τάδε φάρμακ’ ἀνέτλη
ἦ σύ γ’ Ὀδυσσεύς ἐσσι πολύτροπος ὅν τέ μοι αἰεὶ
ἀλλ’ ἄγε δὴ κολεῷ μὲν ἄορ θέο νῶι δ’ ἔπειτα
ὦ Κίρκη πῶς γάρ με κέλεαι σοὶ ἤπιον εἶναι
αὐτὸν δ’ ἐνθάδ’ ἔχουσα δολοφρονέουσα κελεύεις
ἐς θάλαμόν τ’ ἰέναι καὶ σῆς ἐπιβήμεναι εὐνῆς
οὐδ’ ἂν ἐγώ γ’ ἐθέλοιμι τεῆς ἐπιβήμεναι εὐνῆς
ὣς ἐφάμην ἡ δ’ αὐτίκ’ ἀπώμνυεν ὡς ἐκέλευον
καὶ τότ’ ἐγὼ Κίρκης ἐπέβην περικαλλέος εὐνῆς
ἀμφίπολοι δ’ ἄρα τέως μὲν ἐνὶ μεγάροισι πένοντο
γίγνονται δ’ ἄρα ταί γ’ ἔκ τε κρηνέων ἀπό τ’ ἀλσέων
ἔκ θ’ ἱερῶν ποταμῶν οἵ τ’ εἰς ἅλαδε προρέουσι
πορφύρεα καθύπερθ’ ὑπένερθε δὲ λῖθ’ ὑπέβαλλεν
ἡ δ’ ἑτέρη προπάροιθε θρόνων ἐτίταινε τραπέζας
ἡ δὲ τετάρτη ὕδωρ ἐφόρει καὶ πῦρ ἀνέκαιε
πολλὸν ὑπὸ τρίποδι μεγάλῳ ἰαίνετο δ’ ὕδωρ
ἔς ῥ’ ἀσάμινθον ἕσασα λό’ ἐκ τρίποδος μεγάλοιο
ἐσθέμεναι δ’ ἐκέλευεν ἐμῷ δ’ οὐχ ἥνδανε θυμῷ
ἀλλ’ ἥμην ἀλλοφρονέων κακὰ δ’ ὄσσετο θυμός
Κίρκη δ’ ὡς ἐνόησεν ἔμ’ ἥμενον οὐδ’ ἐπὶ σίτῳ
χεῖρας ἰάλλοντα κρατερὸν δέ με πένθος ἔχοντα
τίφθ’ οὕτως Ὀδυσεῦ κατ’ ἄρ’ ἕζεαι ἶσος ἀναύδῳ
θυμὸν ἔδων βρώμης δ’ οὐχ ἅπτεαι οὐδὲ ποτῆτος
ἦ τινά που δόλον ἄλλον ὀίεαι οὐδέ τί σε χρὴ
πρὶν λύσασθ’ ἑτάρους καὶ ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἰδέσθαι
ἀλλ’ εἰ δὴ πρόφρασσα πιεῖν φαγέμεν τε κελεύεις
λῦσον ἵν’ ὀφθαλμοῖσιν ἴδω ἐρίηρας ἑταίρους
ῥάβδον ἔχουσ’ ἐν χειρί θύρας δ’ ἀνέῳξε συφειοῦ
ἐκ δ’ ἔλασεν σιάλοισιν ἐοικότας ἐννεώροισιν
οἱ μὲν ἔπειτ’ ἔστησαν ἐναντίοι ἡ δὲ δι’ αὐτῶν
τῶν δ’ ἐκ μὲν μελέων τρίχες ἔρρεον ἃς πρὶν ἔφυσε
ἄνδρες δ’ ἂψ ἐγένοντο νεώτεροι ἢ πάρος ἦσαν
ἔγνωσαν δέ μ’ ἐκεῖνοι ἔφυν τ’ ἐν χερσὶν ἕκαστος
πᾶσιν δ’ ἱμερόεις ὑπέδυ γόος ἀμφὶ δὲ δῶμα
σμερδαλέον κονάβιζε θεὰ δ’ ἐλέαιρε καὶ αὐτή
κτήματα δ’ ἐν σπήεσσι πελάσσατε ὅπλα τε πάντα
αὐτὸς δ’ ἂψ ἰέναι καὶ ἄγειν ἐρίηρας ἑταίρους
ὣς ἔφατ’ αὐτὰρ ἐμοί γ’ ἐπεπείθετο θυμὸς ἀγήνωρ
βῆν δ’ ἰέναι ἐπὶ νῆα θοὴν καὶ θῖνα θαλάσσης
εὗρον ἔπειτ’ ἐπὶ νηὶ θοῇ ἐρίηρας ἑταίρους
οἴκτρ’ ὀλοφυρομένους θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντας
ὡς δ’ ὅτ’ ἂν ἄγραυλοι πόριες περὶ βοῦς ἀγελαίας
πᾶσαι ἅμα σκαίρουσιν ἐναντίαι οὐδ’ ἔτι σηκοὶ
ἴσχουσ’ ἀλλ’ ἁδινὸν μυκώμεναι ἀμφιθέουσι
μητέρας ὣς ἔμ’ ἐκεῖνοι ἐπεὶ ἴδον ὀφθαλμοῖσι
δακρυόεντες ἔχυντο δόκησε δ’ ἄρα σφίσι θυμὸς
ὣς ἔμεν ὡς εἰ πατρίδ’ ἱκοίατο καὶ πόλιν αὐτὴν
τρηχείης Ἰθάκης ἵνα τ’ ἔτραφεν ἠδ’ ἐγένοντο
καί μ’ ὀλοφυρόμενοι ἔπεα πτερόεντα προσηύδων
ὡς εἴ τ’ εἰς Ἰθάκην ἀφικοίμεθα πατρίδα γαῖαν
ἀλλ’ ἄγε τῶν ἄλλων ἑτάρων κατάλεξον ὄλεθρον
κτήματα δ’ ἐν σπήεσσι πελάσσομεν ὅπλα τε πάντα
αὐτοὶ δ’ ὀτρύνεσθε ἐμοὶ ἅμα πάντες ἕπεσθαι
ὄφρα ἴδηθ’ ἑτάρους ἱεροῖς ἐν δώμασι Κίρκης
ἆ δειλοί πόσ’ ἴμεν τί κακῶν ἱμείρετε τούτων
ὥς περ Κύκλωψ ἔρξ’ ὅτε οἱ μέσσαυλον ἵκοντο
ἡμέτεροι ἕταροι σὺν δ’ ὁ θρασὺς εἵπετ’ Ὀδυσσεύς
ὣς ἔφατ’ αὐτὰρ ἐγώ γε μετὰ φρεσὶ μερμήριξα
καὶ πηῷ περ ἐόντι μάλα σχεδόν ἀλλά μ’ ἑταῖροι
ἡμῖν δ’ ἡγεμόνευ’ ἱερὰ πρὸς δώματα Κίρκης
ὣς φάμενοι παρὰ νηὸς ἀνήιον ἠδὲ θαλάσσης
ἀλλ’ ἕπετ’ ἔδεισεν γὰρ ἐμὴν ἔκπαγλον ἐνιπήν
ἐνδυκέως λοῦσέν τε καὶ ἔχρισεν λίπ’ ἐλαίῳ
ἀμφὶ δ’ ἄρα χλαίνας οὔλας βάλεν ἠδὲ χιτῶνας
δαινυμένους δ’ ἐὺ πάντας ἐφεύρομεν ἐν μεγάροισιν
οἱ δ’ ἐπεὶ ἀλλήλους εἶδον φράσσαντό τ’ ἐσάντα
ἠμὲν ὅσ’ ἐν πόντῳ πάθετ’ ἄλγεα ἰχθυόεντι
ἠδ’ ὅσ’ ἀνάρσιοι ἄνδρες ἐδηλήσαντ’ ἐπὶ χέρσου
ἀλλ’ ἄγετ’ ἐσθίετε βρώμην καὶ πίνετε οἶνον
τρηχείης Ἰθάκης νῦν δ’ ἀσκελέες καὶ ἄθυμοι
αἰὲν ἄλης χαλεπῆς μεμνημένοι οὐδέ ποθ’ ὕμιν
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἐνιαυτὸς ἔην περὶ δ’ ἔτραπον ὧραι
μηνῶν φθινόντων περὶ δ’ ἤματα μακρὰ τελέσθη
καὶ τότε μ’ ἐκκαλέσαντες ἔφαν ἐρίηρες ἑταῖροι
δαιμόνι’ ἤδη νῦν μιμνήσκεο πατρίδος αἴης
ὣς ἔφαν αὐτὰρ ἐμοί γ’ ἐπεπείθετο θυμὸς ἀγήνωρ
ἦμος δ’ ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέφας ἦλθεν
ἠδ’ ἄλλων ἑτάρων οἵ μευ φθινύθουσι φίλον κῆρ
ἀμφ’ ἔμ’ ὀδυρόμενοι ὅτε που σύ γε νόσφι γένηαι
ἀλλ’ ἄλλην χρὴ πρῶτον ὁδὸν τελέσαι καὶ ἱκέσθαι
εἰς Ἀίδαο δόμους καὶ ἐπαινῆς Περσεφονείης
μάντηος ἀλαοῦ τοῦ τε φρένες ἔμπεδοί εἰσι
οἴῳ πεπνῦσθαι τοὶ δὲ σκιαὶ ἀίσσουσιν
κλαῖον δ’ ἐν λεχέεσσι καθήμενος οὐδέ νύ μοι κῆρ
αὐτὰρ ἐπεὶ κλαίων τε κυλινδόμενος τ’ ἐκορέσθην
καὶ τότε δή μιν ἔπεσσιν ἀμειβόμενος προσέειπον
ὢ Κίρκη τίς γὰρ ταύτην ὁδὸν ἡγεμονεύσει
εἰς Ἄϊδος δ’ οὔ πώ τις ἀφίκετο νηὶ μελαίνῃ
ἱστὸν δὲ στήσας ἀνά θ’ ἱστία λευκὰ πετάσσας
ἀλλ’ ὁπότ’ ἂν δὴ νηὶ δι’ Ὠκεανοῖο περήσῃς
ἔνθ’ ἀκτή τε λάχεια καὶ ἄλσεα Περσεφονείης
μακραί τ’ αἴγειροι καὶ ἰτέαι ὠλεσίκαρποι
νῆα μὲν αὐτοῦ κέλσαι ἐπ’ Ὠκεανῷ βαθυδίνῃ
αὐτὸς δ’ εἰς Ἀίδεω ἰέναι δόμον εὐρώεντα
ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα Πυριφλεγέθων τε ῥέουσιν
Κώκυτός θ’ ὃς δὴ Στυγὸς ὕδατός ἐστιν ἀπορρώξ
ἔνθα δ’ ἔπειθ’ ἥρως χριμφθεὶς πέλας ὥς σε κελεύω
ἀμφ’ αὐτῷ δὲ χοὴν χεῖσθαι πᾶσιν νεκύεσσιν
πρῶτα μελικρήτῳ μετέπειτα δὲ ἡδέι οἴνῳ
τὸ τρίτον αὖθ’ ὕδατι ἐπὶ δ’ ἄλφιτα λευκὰ παλύνειν
ῥέξειν ἐν μεγάροισι πυρήν τ’ ἐμπλησέμεν ἐσθλῶν
Τειρεσίῃ δ’ ἀπάνευθεν ὄιν ἱερευσέμεν οἴῳ
παμμέλαν’ ὃς μήλοισι μεταπρέπει ὑμετέροισιν
ἔνθ’ ὄιν ἀρνειὸν ῥέζειν θῆλύν τε μέλαιναν
εἰς Ἔρεβος στρέψας αὐτὸς δ’ ἀπονόσφι τραπέσθαι
δὴ τότ’ ἔπειθ’ ἑτάροισιν ἐποτρῦναι καὶ ἀνῶξαι
μῆλα τὰ δὴ κατάκειτ’ ἐσφαγμένα νηλέι χαλκῷ
ἰφθίμῳ τ’ Ἀίδῃ καὶ ἐπαινῇ Περσεφονείῃ
ὣς ἔφατ’ αὐτίκα δὲ χρυσόθρονος ἤλυθεν Ἠώς
καλὴν χρυσείην κεφαλῇ δ’ ἐπέθηκε καλύπτρην
αὐτὰρ ἐγὼ διὰ δώματ’ ἰὼν ὤτρυνον ἑταίρους
ἀλλ’ ἴομεν δὴ γάρ μοι ἐπέφραδε πότνια Κίρκη
ὣς ἐφάμην τοῖσιν δ’ ἐπεπείθετο θυμὸς ἀγήνωρ
οὐδὲ μὲν οὐδ’ ἔνθεν περ ἀπήμονας ἦγον ἑταίρους
ἄλκιμος ἐν πολέμῳ οὔτε φρεσὶν ᾗσιν ἀρηρώς
ὅς μοι ἄνευθ’ ἑτάρων ἱεροῖς ἐν δώμασι Κίρκης
κινυμένων δ’ ἑτάρων ὅμαδον καὶ δοῦπον ἀκούσας
ἀλλὰ καταντικρὺ τέγεος πέσεν ἐκ δέ οἱ αὐχὴν
ἀστραγάλων ἐάγη ψυχὴ δ’ Ἄϊδόσδε κατῆλθεν
ἔρχεσθ’ ἄλλην δ’ ἧμιν ὁδὸν τεκμήρατο Κίρκη
ἑζόμενοι δὲ κατ’ αὖθι γόων τίλλοντό τε χαίτας
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἐπὶ νῆα θοὴν καὶ θῖνα θαλάσσης
τόφρα δ’ ἄρ’ οἰχομένη Κίρκη παρὰ νηὶ μελαίνῃ
ἀρνειὸν κατέδησεν ὄιν θῆλύν τε μέλαιναν
ὀφθαλμοῖσιν ἴδοιτ’ ἢ ἔνθ’ ἢ ἔνθα κιόντα
ἐν δ’ ἱστὸν τιθέμεσθα καὶ ἱστία νηὶ μελαίνῃ
ἡμῖν δ’ αὖ κατόπισθε νεὸς κυανοπρῴροιο
Κίρκη εὐπλόκαμος δεινὴ θεὸς αὐδήεσσα
ἡμεῖς δ’ ὅπλα ἕκαστα πονησάμενοι κατὰ νῆα
ἥμεθα τὴν δ’ ἄνεμός τε κυβερνήτης τ’ ἴθυνε
τῆς δὲ πανημερίης τέταθ’ ἱστία ποντοπορούσης
ἡ δ’ ἐς πείραθ’ ἵκανε βαθυρρόου Ὠκεανοῖο
ἠέρι καὶ νεφέλῃ κεκαλυμμένοι οὐδέ ποτ’ αὐτοὺς
ἠέλιος φαέθων καταδέρκεται ἀκτίνεσσιν
οὔθ’ ὁπότ’ ἂν στείχῃσι πρὸς οὐρανὸν ἀστερόεντα
οὔθ’ ὅτ’ ἂν ἂψ ἐπὶ γαῖαν ἀπ’ οὐρανόθεν προτράπηται
ἀλλ’ ἐπὶ νὺξ ὀλοὴ τέταται δειλοῖσι βροτοῖσι
νῆα μὲν ἔνθ’ ἐλθόντες ἐκέλσαμεν ἐκ δὲ τὰ μῆλα
εἱλόμεθ’ αὐτοὶ δ’ αὖτε παρὰ ῥόον Ὠκεανοῖο
ᾔομεν ὄφρ’ ἐς χῶρον ἀφικόμεθ’ ὃν φράσε Κίρκη
ἔνθ’ ἱερήια μὲν Περιμήδης Εὐρύλοχός τε
ἔσχον ἐγὼ δ’ ἄορ ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦ
βόθρον ὄρυξ’ ὅσσον τε πυγούσιον ἔνθα καὶ ἔνθα
ἀμφ’ αὐτῷ δὲ χοὴν χεόμην πᾶσιν νεκύεσσι
τὸ τρίτον αὖθ’ ὕδατι ἐπὶ δ’ ἄλφιτα λευκὰ πάλυνον
παμμέλαν’ ὃς μήλοισι μεταπρέπει ἡμετέροισι
τοὺς δ’ ἐπεὶ εὐχωλῇσι λιτῇσί τε ἔθνεα νεκρῶν
ἐς βόθρον ῥέε δ’ αἷμα κελαινεφές αἱ δ’ ἀγέροντο
νύμφαι τ’ ἠίθεοί τε πολύτλητοί τε γέροντες
παρθενικαί τ’ ἀταλαὶ νεοπενθέα θυμὸν ἔχουσαι
πολλοὶ δ’ οὐτάμενοι χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν
ἄνδρες ἀρηίφατοι βεβροτωμένα τεύχε’ ἔχοντες
δὴ τότ’ ἔπειθ’ ἑτάροισιν ἐποτρύνας ἐκέλευσα
μῆλα τὰ δὴ κατέκειτ’ ἐσφαγμένα νηλέι χαλκῷ
ἰφθίμῳ τ’ Ἀΐδῃ καὶ ἐπαινῇ Περσεφονείῃ
ἥμην οὐδ’ εἴων νεκύων ἀμενηνὰ κάρηνα
οὐ γάρ πω ἐτέθαπτο ὑπὸ χθονὸς εὐρυοδείης
τὸν μὲν ἐγὼ δάκρυσα ἰδὼν ἐλέησά τε θυμῷ
ἔφθης πεζὸς ἰὼν ἢ ἐγὼ σὺν νηὶ μελαίνῃ
Κίρκης δ’ ἐν μεγάρῳ καταλέγμενος οὐκ ἐνόησα
ἀλλὰ καταντικρὺ τέγεος πέσον ἐκ δέ μοι αὐχὴν
ἀστραγάλων ἐάγη ψυχὴ δ’ Ἄϊδόσδε κατῆλθε
πρός τ’ ἀλόχου καὶ πατρός ὅ σ’ ἔτρεφε τυτθὸν ἐόντα
Τηλεμάχου θ’ ὃν μοῦνον ἐνὶ μεγάροισιν ἔλειπες
οἶδα γὰρ ὡς ἐνθένδε κιὼν δόμου ἐξ Ἀίδαο
νῆσον ἐς Αἰαίην σχήσεις ἐυεργέα νῆα
ἔνθα σ’ ἔπειτα ἄναξ κέλομαι μνήσασθαι ἐμεῖο
μή μ’ ἄκλαυτον ἄθαπτον ἰὼν ὄπιθεν καταλείπειν
ἀλλά με κακκῆαι σὺν τεύχεσιν ἅσσα μοι ἔστιν
ταῦτά τέ μοι τελέσαι πῆξαί τ’ ἐπὶ τύμβῳ ἐρετμόν
τῷ καὶ ζωὸς ἔρεσσον ἐὼν μετ’ ἐμοῖς ἑτάροισιν
νῶι μὲν ὣς ἐπέεσσιν ἀμειβομένω στυγεροῖσιν
ἥμεθ’ ἐγὼ μὲν ἄνευθεν ἐφ’ αἵματι φάσγανον ἴσχων
εἴδωλον δ’ ἑτέρωθεν ἑταίρου πόλλ’ ἀγόρευεν
ἦλθε δ’ ἐπὶ ψυχὴ μητρὸς κατατεθνηυίης
τὴν μὲν ἐγὼ δάκρυσα ἰδὼν ἐλέησά τε θυμῷ
ἀλλ’ οὐδ’ ὣς εἴων προτέρην πυκινόν περ ἀχεύων
ἦλθε δ’ ἐπὶ ψυχὴ Θηβαίου Τειρεσίαο
χρύσεον σκῆπτρον ἔχων ἐμὲ δ’ ἔγνω καὶ προσέειπεν
τίπτ’ αὖτ’ ὦ δύστηνε λιπὼν φάος ἠελίοιο
ἤλυθες ὄφρα ἴδῃ νέκυας καὶ ἀτερπέα χῶρον
ἀλλ’ ἀποχάζεο βόθρου ἄπισχε δὲ φάσγανον ὀξύ
ὣς φάτ’ ἐγὼ δ’ ἀναχασσάμενος ξίφος ἀργυρόηλον
κουλεῷ ἐγκατέπηξ’ ὁ δ’ ἐπεὶ πίεν αἷμα κελαινόν
καὶ τότε δή μ’ ἐπέεσσι προσηύδα μάντις ἀμύμων
νόστον δίζηαι μελιηδέα φαίδιμ’ Ὀδυσσεῦ
τὸν δέ τοι ἀργαλέον θήσει θεός οὐ γὰρ ὀίω
ἀλλ’ ἔτι μέν κε καὶ ὣς κακά περ πάσχοντες ἵκοισθε
αἴ κ’ ἐθέλῃς σὸν θυμὸν ἐρυκακέειν καὶ ἑταίρων
ὁππότε κε πρῶτον πελάσῃς ἐυεργέα νῆα
βοσκομένας δ’ εὕρητε βόας καὶ ἴφια μῆλα
Ἠελίου ὃς πάντ’ ἐφορᾷ καὶ πάντ’ ἐπακούει
τὰς εἰ μέν κ’ ἀσινέας ἐάᾳς νόστου τε μέδηαι
καί κεν ἔτ’ εἰς Ἰθάκην κακά περ πάσχοντες ἵκοισθε
εἰ δέ κε σίνηαι τότε τοι τεκμαίρομ’ ὄλεθρον
νηί τε καὶ ἑτάροις αὐτὸς δ’ εἴ πέρ κεν ἀλύξῃς
νηὸς ἐπ’ ἀλλοτρίης δήεις δ’ ἐν πήματα οἴκῳ
ἀλλ’ ἦ τοι κείνων γε βίας ἀποτίσεαι ἐλθών
κτείνῃς ἠὲ δόλῳ ἢ ἀμφαδὸν ὀξέι χαλκῷ
ἔρχεσθαι δὴ ἔπειτα λαβὼν ἐυῆρες ἐρετμόν
ἀνέρες οὐδέ θ’ ἅλεσσι μεμιγμένον εἶδαρ ἔδουσιν
οὐδ’ ἄρα τοί γ’ ἴσασι νέας φοινικοπαρῄους
οὐδ’ ἐυήρε’ ἐρετμά τά τε πτερὰ νηυσὶ πέλονται
ὁππότε κεν δή τοι συμβλήμενος ἄλλος ὁδίτης
καὶ τότε δὴ γαίῃ πήξας ἐυῆρες ἐρετμόν
ἀρνειὸν ταῦρόν τε συῶν τ’ ἐπιβήτορα κάπρον
οἴκαδ’ ἀποστείχειν ἔρδειν θ’ ἱερᾶς ἑκατόμβας
πᾶσι μάλ’ ἑξείης θάνατος δέ τοι ἐξ ἁλὸς αὐτῷ
γήραι ὕπο λιπαρῷ ἀρημένον ἀμφὶ δὲ λαοὶ
μητρὸς τήνδ’ ὁρόω ψυχὴν κατατεθνηυίης
ἡ δ’ ἀκέουσ’ ἧσται σχεδὸν αἵματος οὐδ’ ἑὸν υἱὸν
ἔτλη ἐσάντα ἰδεῖν οὐδὲ προτιμυθήσασθαι
ᾧ δέ κ’ ἐπιφθονέῃς ὁ δέ τοι πάλιν εἶσιν ὀπίσσω
Τειρεσίαο ἄνακτος ἐπεὶ κατὰ θέσφατ’ ἔλεξεν
αὐτὰρ ἐγὼν αὐτοῦ μένον ἔμπεδον ὄφρ’ ἐπὶ μήτηρ
ἤλυθε καὶ πίεν αἷμα κελαινεφές αὐτίκα δ’ ἔγνω
πεζὸν ἐόντ’ ἢν μή τις ἔχῃ ἐυεργέα νῆα
ἦ νῦν δὴ Τροίηθεν ἀλώμενος ἐνθάδ’ ἱκάνεις
νηί τε καὶ ἑτάροισι πολὺν χρόνον οὐδέ πω ἦλθες
εἰς Ἰθάκην οὐδ’ εἶδες ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκα
μῆτερ ἐμή χρειώ με κατήγαγεν εἰς Ἀίδαο
γῆς ἐπέβην ἀλλ’ αἰὲν ἔχων ἀλάλημαι ὀιζύν
ἐξ οὗ τὰ πρώτισθ’ ἑπόμην Ἀγαμέμνονι δίῳ
Ἴλιον εἰς ἐύπωλον ἵνα Τρώεσσι μαχοίμην
ἦ δολιχὴ νοῦσος ἦ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα
ἀνδρῶν ἄλλος ἔχει ἐμὲ δ’ οὐκέτι φασὶ νέεσθαι
ὣς ἐφάμην ἡ δ’ αὐτίκ’ ἀμείβετο πότνια μήτηρ
σοῖσιν ἐνὶ μεγάροισιν ὀιζυραὶ δέ οἱ αἰεὶ
σὸν δ’ οὔ πώ τις ἔχει καλὸν γέρας ἀλλὰ ἕκηλος