pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
ἀμφοτέρω σὺ μὲν ἐνθάδ’ ἐμὸν πολυκηδέα νόστον
κλαίουσ’ αὐτὰρ ἐμὲ Ζεὺς ἄλγεσι καὶ θεοὶ ἄλλοι
νῦν δ’ ἐπεὶ ἀμφοτέρω πολυήρατον ἱκόμεθ’ εὐνήν
μῆλα δ’ ἅ μοι μνηστῆρες ὑπερφίαλοι κατέκειραν
πολλὰ μὲν αὐτὸς ἐγὼ ληΐσσομαι ἄλλα δ’ Ἀχαιοὶ
δώσουσ’ εἰς ὅ κε πάντας ἐνιπλήσωσιν ἐπαύλους
ἀλλ’ ἦ τοι μὲν ἐγὼ πολυδένδρεον ἀγρὸν ἔπειμι
ὀψόμενος πατέρ’ ἐσθλόν ὅ μοι πυκινῶς ἀκάχηται
σοὶ δέ γύναι τάδ’ ἐπιτέλλω πινυτῇ περ ἐούσῃ
αὐτίκα γὰρ φάτις εἶσιν ἅμ’ ἠελίῳ ἀνιόντι
ἧσθαι μηδέ τινα προτιόσσεο μηδ’ ἐρέεινε
ἦ ῥα καὶ ἀμφ’ ὤμοισιν ἐδύσετο τεύχεα καλά
ὦρσε δὲ Τηλέμαχον καὶ βουκόλον ἠδὲ συβώτην
πάντας δ’ ἔντε’ ἄνωγεν ἀρήϊα χερσὶν ἑλέσθαι
ὤϊξαν δὲ θύρας ἐκ δ’ ἤϊον ἦρχε δ’ Ὀδυσσεύς
ἤδη μὲν φάος ἦεν ἐπὶ χθόνα τοὺς δ’ ἄρ’ Ἀθήνη
ἀνδρῶν μνηστήρων ἔχε δὲ ῥάβδον μετὰ χερσὶν
καλὴν χρυσείην τῇ τ’ ἀνδρῶν ὄμματα θέλγει
τῇ ῥ’ ἄγε κινήσας ταὶ δὲ τρίζουσαι ἕποντο
ὡς δ’ ὅτε νυκτερίδες μυχῷ ἄντρου θεσπεσίοιο
ὁρμαθοῦ ἐκ πέτρης ἀνά τ’ ἀλλήλῃσιν ἔχονται
ὣς αἱ τετριγυῖαι ἅμ’ ἤϊσαν ἦρχε δ’ ἄρα σφιν
Ἑρμείας ἀκάκητα κατ’ εὐρώεντα κέλευθα
πὰρ δ’ ἴσαν Ὠκεανοῦ τε ῥοὰς καὶ Λευκάδα πέτρην
ἠδὲ παρ’ Ἠελίοιο πύλας καὶ δῆμον ὀνείρων
ἤϊσαν αἶψα δ’ ἵκοντο κατ’ ἀσφοδελὸν λειμῶνα
εὗρον δὲ ψυχὴν Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος
τῶν ἄλλων Δαναῶν μετ’ ἀμύμονα Πηλεΐδαο
ἤλυθ’ ἔπι ψυχὴ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο
ἀχνυμένη περὶ δ’ ἄλλαι ἀγηγέραθ’ ὅσσαι ἅμ’ αὐτῷ
Ἀτρεΐδη περὶ μέν σ’ ἔφαμεν Διὶ τερπικεραύνῳ
ἦ τ’ ἄρα καὶ σοὶ πρῶϊ παραστήσεσθαι ἔμελλεν
μοῖρ’ ὀλοή τὴν οὔ τις ἀλεύεται ὅς κε γένηται
τῷ κέν τοι τύμβον μὲν ἐποίησαν Παναχαιοί
ἠδέ κε καὶ σῷ παιδὶ μέγα κλέος ἤρα’ ὀπίσσω
νῦν δ’ ἄρα σ’ οἰκτίστῳ θανάτῳ εἵμαρτο ἁλῶναι
τὸν δ’ αὖτε ψυχὴ προσεφώνεεν Ἀτρείδαο
ὄλβιε Πηλέος υἱέ θεοῖς ἐπιείκελ’ Ἀχιλλεῦ
ὃς θάνες ἐν Τροίῃ ἑκὰς Ἄργεος ἀμφὶ δέ σ’ ἄλλοι
μαρνάμενοι περὶ σεῖο σὺ δ’ ἐν στροφάλιγγι κονίης
ἡμεῖς δὲ πρόπαν ἦμαρ ἐμαρνάμεθ’ οὐδέ κε πάμπαν
αὐτὰρ ἐπεί σ’ ἐπὶ νῆας ἐνείκαμεν ἐκ πολέμοιο
ὕδατί τε λιαρῷ καὶ ἀλείφατι πολλὰ δέ σ’ ἀμφὶ
δάκρυα θερμὰ χέον Δαναοὶ κείροντό τε χαίτας
μήτηρ δ’ ἐξ ἁλὸς ἦλθε σὺν ἀθανάτῃς ἁλίῃσιν
ἀγγελίης ἀΐουσα βοὴ δ’ ἐπὶ πόντον ὀρώρει
θεσπεσίη ὑπὸ δὲ τρόμος ἔλλαβε πάντας Ἀχαιούς
καί νύ κ’ ἀναΐξαντες ἔβαν κοίλας ἐπὶ νῆας
ἴσχεσθ’ Ἀργεῖοι μὴ φεύγετε κοῦροι Ἀχαιῶν
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἔσχοντο φόβου μεγάθυμοι Ἀχαιοί
ἀμφὶ δέ σ’ ἔστησαν κοῦραι ἁλίοιο γέροντος
οἴκτρ’ ὀλοφυρόμεναι περὶ δ’ ἄμβροτα εἵματα ἕσσαν
Μοῦσαι δ’ ἐννέα πᾶσαι ἀμειβόμεναι ὀπὶ καλῇ
θρήνεον ἔνθα κεν οὔ τιν’ ἀδάκρυτόν γ’ ἐνόησας
Ἀργείων τοῖον γὰρ ὑπώρορε Μοῦσα λίγεια
κλαίομεν ἀθάνατοί τε θεοὶ θνητοί τ’ ἄνθρωποι
ὀκτωκαιδεκάτῃ δ’ ἔδομεν πυρί πολλὰ δέ σ’ ἀμφὶ
καίεο δ’ ἔν τ’ ἐσθῆτι θεῶν καὶ ἀλείφατι πολλῷ
καὶ μέλιτι γλυκερῷ πολλοὶ δ’ ἥρωες Ἀχαιοὶ
ἠῶθεν δή τοι λέγομεν λεύκ’ ὀστέ’ Ἀχιλλεῦ
φάσκ’ ἔμεναι ἔργον δὲ περικλυτοῦ Ἡφαίστοιο
ἐν τῷ τοι κεῖται λεύκ’ ὀστέα φαίδιμ’ Ἀχιλλεῦ
χωρὶς δ’ Ἀντιλόχοιο τὸν ἔξοχα τῖες ἁπάντων
ἀμφ’ αὐτοῖσι δ’ ἔπειτα μέγαν καὶ ἀμύμονα τύμβον
μήτηρ δ’ αἰτήσασα θεοὺς περικαλλέ’ ἄεθλα
ἤδη μὲν πολέων τάφῳ ἀνδρῶν ἀντεβόλησας
ἡρώων ὅτε κέν ποτ’ ἀποφθιμένου βασιλῆος
ἀλλά κε κεῖνα μάλιστα ἰδὼν θηήσαο θυμῷ
οἷ’ ἐπὶ σοὶ κατέθηκε θεὰ περικαλλέ’ ἄεθλα
ὣς σὺ μὲν οὐδὲ θανὼν ὄνομ’ ὤλεσας ἀλλά τοι αἰεὶ
πάντας ἐπ’ ἀνθρώπους κλέος ἔσσεται ἐσθλόν Ἀχιλλεῦ
αὐτὰρ ἐμοὶ τί τόδ’ ἦδος ἐπεὶ πόλεμον τολύπευσα
ἀγχίμολον δέ σφ’ ἦλθε διάκτορος ἀργεϊφόντης
τὼ δ’ ἄρα θαμβήσαντ’ ἰθὺς κίον ὡς ἐσιδέσθην
ἦ ὔμμ’ ἐν νήεσσι Ποσειδάων ἐδάμασσεν
ἦ που ἀνάρσιοι ἄνδρες ἐδηλήσαντ’ ἐπὶ χέρσου
βοῦς περιταμνομένους ἠδ’ οἰῶν πώεα καλά
εἰπέ μοι εἰρομένῳ ξεῖνος δέ τοι εὔχομαι εἶναι
ἦ οὐ μέμνῃ ὅτε κεῖσε κατήλυθον ὑμέτερον δῶ
ὀτρυνέων Ὀδυσῆα σὺν ἀντιθέῳ Μενελάῳ
Ἴλιον εἰς ἅμ’ ἕπεσθαι ἐϋσσέλμων ἐπὶ νηῶν
μηνὶ δ’ ἄρ’ οὔλῳ πάντα περήσαμεν εὐρέα πόντον
τὸν δ’ αὖτε ψυχὴ προσεφώνεεν Ἀμφιμέδοντος
σοὶ δ’ ἐγὼ εὖ μάλα πάντα καὶ ἀτρεκέως καταλέξω
μνώμεθ’ Ὀδυσσῆος δὴν οἰχομένοιο δάμαρτα
ἡ δ’ οὔτ’ ἠρνεῖτο στυγερὸν γάμον οὔτ’ ἐτελεύτα
ἀλλὰ δόλον τόνδ’ ἄλλον ἐνὶ φρεσὶ μερμήριξε
εὖθ’ ἡ φᾶρος ἔδειξεν ὑφήνασα μέγαν ἱστόν
πλύνασ’ ἠελίῳ ἐναλίγκιον ἠὲ σελήνῃ
καὶ τότε δή ῥ’ Ὀδυσῆα κακός ποθεν ἤγαγε δαίμων
ἀγροῦ ἐπ’ ἐσχατιήν ὅθι δώματα ναῖε συβώτης
ἔνθ’ ἦλθεν φίλος υἱὸς Ὀδυσσῆος θείοιο
ἵκοντο προτὶ ἄστυ περικλυτόν ἦ τοι Ὀδυσσεὺς
ὕστερος αὐτὰρ Τηλέμαχος πρόσθ’ ἡγεμόνευε
τὸν δὲ συβώτης ἦγε κακὰ χροῒ εἵματ’ ἔχοντα
ἐξαπίνης προφανέντ’ οὐδ’ οἳ προγενέστεροι ἦσαν
ἀλλ’ ἔπεσίν τε κακοῖσιν ἐνίσσομεν ἠδὲ βολῇσιν
αὐτὰρ ὁ τῆος ἐτόλμα ἐνὶ μεγάροισιν ἑοῖσι
ἀλλ’ ὅτε δή μιν ἔγειρε Διὸς νοός αἰγιόχοιο
σὺν μὲν Τηλεμάχῳ περικαλλέα τεύχε’ ἀείρας
αὐτὰρ ὁ ἣν ἄλοχον πολυκερδείῃσιν ἄνωγε
νευρὴν ἐντανύσαι πολλὸν δ’ ἐπιδευέες ἦμεν
ἀλλ’ ὅτε χεῖρας ἵκανεν Ὀδυσσῆος μέγα τόξον
ἔνθ’ ἡμεῖς μὲν πάντες ὁμοκλέομεν ἐπέεσσι
τόξον μὴ δόμεναι μηδ’ εἰ μάλα πολλ’ ἀγορεύοι
ῥηϊδίως δ’ ἐτάνυσσε βιόν διὰ δ’ ἧκε σιδήρου
στῆ δ’ ἄρ’ ἐπ’ οὐδὸν ἰών ταχέας δ’ ἐκχεύατ’ ὀϊστοὺς
δεινὸν παπταίνων βάλε δ’ Ἀντίνοον βασιλῆα
αὐτὰρ ἔπειτ’ ἄλλοις ἐφίει βέλεα στονόεντα
ἄντα τιτυσκόμενος τοὶ δ’ ἀγχιστῖνοι ἔπιπτον
γνωτὸν δ’ ἦν ὅ ῥά τίς σφι θεῶν ἐπιτάρροθος ἦεν
αὐτίκα γὰρ κατὰ δώματ’ ἐπισπόμενοι μένεϊ σφῷ
κτεῖνον ἐπιστροφάδην τῶν δὲ στόνος ὤρνυτ’ ἀεικὴς
κράτων τυπτομένων δάπεδον δ’ ἅπαν αἵματι θῦεν
ὣς ἡμεῖς Ἀγάμεμνον ἀπωλόμεθ’ ὧν ἔτι καὶ νῦν
σώματ’ ἀκηδέα κεῖται ἐνὶ μεγάροις Ὀδυσῆος
οὐ γάρ πω ἴσασι φίλοι κατὰ δώμαθ’ ἑκάστου
οἵ κ’ ἀπονίψαντες μέλανα βρότον ἐξ ὠτειλέων
τὸν δ’ αὖτε ψυχὴ προσεφώνεεν Ἀτρεΐδαο
ὄλβιε Λαέρταο πάϊ πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ
κούρῃ Ἰκαρίου ὡς εὖ μέμνητ’ Ὀδυσῆος
ἀνδρὸς κουριδίου τῷ οἱ κλέος οὔ ποτ’ ὀλεῖται
ἧς ἀρετῆς τεύξουσι δ’ ἐπιχθονίοισιν ἀοιδὴν
κουρίδιον κτείνασα πόσιν στυγερὴ δέ τ’ ἀοιδὴ
ἔσσετ’ ἐπ’ ἀνθρώπους χαλεπὴν δέ τε φῆμιν ὀπάσσει
ἑσταότ’ εἰν Ἀΐδαο δόμοις ὑπὸ κεύθεσι γαίης
οἱ δ’ ἐπεὶ ἐκ πόλιος κατέβαν τάχα δ’ ἀγρὸν ἵκοντο
καλὸν Λαέρταο τετυγμένον ὅν ῥά ποτ’ αὐτὸς
Λαέρτης κτεάτισσεν ἐπεὶ μάλα πόλλ’ ἐμόγησεν
ἔνθα οἱ οἶκος ἔην περὶ δὲ κλίσιον θέε πάντη
ἐνδυκέως κομέεσκεν ἐπ’ ἀγροῦ νόσφι πόληος
ἔνθ’ Ὀδυσεὺς δμώεσσι καὶ υἱέϊ μῦθον ἔειπεν
ὑμεῖς μὲν νῦν ἔλθετ’ ἐϋκτίμενον δόμον εἴσω
δεῖπνον δ’ αἶψα συῶν ἱερεύσατε ὅς τις ἄριστος
αἴ κέ μ’ ἐπιγνώῃ καὶ φράσσεται ὀφθαλμοῖσιν
ὣς εἰπὼν δμώεσσιν ἀρήϊα τεύχε’ ἔδωκεν
οὐδ’ εὗρεν Δολίον μέγαν ὄρχατον ἐσκαταβαίνων
οὐδέ τινα δμώων οὐδ’ υἱῶν ἀλλ’ ἄρα τοί γε
ᾤχοντ’ αὐτὰρ ὁ τοῖσι γέρων ὁδὸν ἡγεμόνευε
τὸν δ’ οἶον πατέρ’ εὗρεν ἐϋκτιμένῃ ἐν ἀλωῇ
χειρῖδάς τ’ ἐπὶ χερσὶ βάτων ἕνεκ’ αὐτὰρ ὕπερθεν
τὸν δ’ ὡς οὖν ἐνόησε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεὺς
στὰς ἄρ’ ὑπὸ βλωθρὴν ὄγχνην κατὰ δάκρυον εἶβε
κύσσαι καὶ περιφῦναι ἑὸν πατέρ’ ἠδὲ ἕκαστα
εἰπεῖν ὡς ἔλθοι καὶ ἵκοιτ’ ἐς πατρίδα γαῖαν
ἦ τοι ὁ μὲν κατέχων κεφαλὴν φυτὸν ἀμφελάχαινε
ὦ γέρον οὐκ ἀδαημονίη σ’ ἔχει ἀμφιπολεύειν
ὄρχατον ἀλλ’ εὖ τοι κομιδὴ ἔχει οὐδέ τι πάμπαν
οὐ φυτόν οὐ συκέη οὐκ ἄμπελος οὐ μὲν ἐλαίη
οὐκ ὄγχνη οὐ πρασιή τοι ἄνευ κομιδῆς κατὰ κῆπον
αὐτόν σ’ οὐκ ἀγαθὴ κομιδὴ ἔχει ἀλλ’ ἅμα γῆρας
οὐ μὲν ἀεργίης γε ἄναξ ἕνεκ’ οὔ σε κομίζει
τεῦ δμὼς εἶς ἀνδρῶν τεῦ δ’ ὄρχατον ἀμφιπολεύεις
καὶ μοι τοῦτ’ ἀγόρευσον ἐτήτυμον ὄφρ’ ἐῢ εἰδῶ
εἰ ἐτεόν γ’ Ἰθάκην τήνδ’ ἱκόμεθ’ ὥς μοι ἔειπεν
οὗτος ἀνὴρ νῦν δὴ ξυμβλήμενος ἐνθάδ’ ἰόντι
οὔ τι μάλ’ ἀρτίφρων ἐπεὶ οὐ τόλμησεν ἕκαστα
εἰπεῖν ἠδ’ ἐπακοῦσαι ἐμὸν ἔπος ὡς ἐρέεινον
ἀμφὶ ξείνῳ ἐμῷ ἤ που ζώει τε καὶ ἔστιν
ἄνδρα ποτ’ ἐξείνισσα φίλῃ ἐνὶ πατρίδι γαίῃ
ἡμέτερόνδ’ ἐλθόντα καὶ οὔ πω τις βροτὸς ἄλλος
εὔχετο δ’ ἐξ Ἰθάκης γένος ἔμμεναι αὐτὰρ ἔφασκε
Λαέρτην Ἀρκεισιάδην πατέρ’ ἔμμεναι αὐτῷ
χρυσοῦ μέν οἱ δῶκ’ εὐεργέος ἑπτὰ τάλαντα
τόσσα δὲ φάρεα καλά τόσους δ’ ἐπὶ τοῖσι χιτῶνας
χωρὶς δ’ αὖτε γυναῖκας ἀμύμονα ἔργα ἰδυίας
τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα πατὴρ κατὰ δάκρυον εἴβων
ξεῖν’ ἦ τοι μὲν γαῖαν ἱκάνεις ἣν ἐρεείνεις
ὑβρισταὶ δ’ αὐτὴν καὶ ἀτάσθαλοι ἄνδρες ἔχουσιν
δῶρα δ’ ἐτώσια ταῦτα χαρίζεο μυρί’ ὀπάζων
εἰ γάρ μιν ζωόν γ’ ἐκίχεις Ἰθάκης ἐνὶ δήμῳ
τῷ κέν σ’ εὖ δώροισιν ἀμειψάμενος ἀπέπεμψε
σὸν ξεῖνον δύστηνον ἐμὸν παῖδ’ εἴ ποτ’ ἔην γε
θηρσὶ καὶ οἰωνοῖσιν ἕλωρ γένετ’ οὐδέ ἑ μήτηρ
κλαῦσε περιστείλασα πατήρ θ’ οἵ μιν τεκόμεσθα
οὐδ’ ἄλοχος πολύδωρος ἐχέφρων Πηνελόπεια
κώκυσ’ ἐν λεχέεσσιν ἑὸν πόσιν ὡς ἐπεῴκει
ποῦ δὲ νηῦς ἕστηκε θοή ἥ σ’ ἤγαγε δεῦρο
ἀντιθέους θ’ ἑτάρους ἦ ἔμπορος εἰλήλουθας
νηὸς ἐπ’ ἀλλοτρίης οἱ δ’ ἐκβήσαντες ἔβησαν
τοιγὰρ ἐγώ τοι πάντα μάλ’ ἀτρεκέως καταλέξω
αὐτὰρ ἐμοί γ’ ὄνομ’ ἐστὶν Ἐπήριτος ἀλλά με δαίμων
πλάγξ’ ἀπὸ Σικανίης δεῦρ’ ἐλθέμεν οὐκ ἐθέλοντα
χαῖρε δὲ κεῖνος ἰών θυμὸς δ’ ἔτι νῶϊν ἐώλπει
μίξεσθαι ξενίῃ ἠδ’ ἀγλαὰ δῶρα διδώσειν
τοῦ δ’ ὠρίνετο θυμός ἀνὰ ῥῖνας δέ οἱ ἤδη
δριμὺ μένος προὔτυψε φίλον πατέρ’ εἰσορόωντι
κεῖνος μέν τοι ὅδ’ αὐτὸς ἐγώ πάτερ ὃν σὺ μεταλλᾷς
ἀλλ’ ἴσχεο κλαυθμοῖο γόοιό τε δακρυόεντος
τὸν δ’ αὖ Λαέρτης ἀπαμείβετο φώνησέν τε
εἰ μὲν δὴ Ὀδυσεύς γε ἐμὸς πάϊς ἐνθάδ’ ἱκάνεις
τὴν ἐν Παρνησῷ μ’ ἔλασεν σῦς λευκῷ ὀδόντι
ἐς πατέρ’ Αὐτόλυκον μητρὸς φίλον ὄφρ’ ἂν ἑλοίμην
εἰ δ’ ἄγε τοι καὶ δένδρε’ ἐϋκτιμένην κατ’ ἀλωὴν
εἴπω ἅ μοί ποτ’ ἔδωκας ἐγὼ δ’ ᾔτεόν σε ἕκαστα
παιδνὸς ἐών κατὰ κῆπον ἐπισπόμενος διὰ δ’ αὐτῶν
ἱκνεύμεσθα σὺ δ’ ὠνόμασας καὶ ἔειπες ἕκαστα
ὄγχνας μοι δῶκας τρισκαίδεκα καὶ δέκα μηλέας
συκέας τεσσαράκοντ’ ὄρχους δέ μοι ὧδ’ ὀνόμηνας
ἤην ἔνθα δ’ ἀνὰ σταφυλαὶ παντοῖαι ἔασιν
ὁππότε δὴ Διὸς ὧραι ἐπιβρίσειαν ὕπερθεν
σήματ’ ἀναγνόντος τά οἱ ἔμπεδα πέφραδ’ Ὀδυσσεύς
ἀμφὶ δὲ παιδὶ φίλῳ βάλε πήχεε τὸν δὲ ποτὶ οἷ
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ἄμπνυτο καὶ ἐς φρένα θυμὸς ἀγέρθη
Ζεῦ πάτερ ἦ ῥα ἔτ’ ἔστε θεοὶ κατὰ μακρὸν Ὄλυμπον
νῦν δ’ αἰνῶς δείδοικα κατὰ φρένα μὴ τάχα πάντες
ἐνθάδ’ ἐπέλθωσιν Ἰθακήσιοι ἀγγελίας δὲ
πάντη ἐποτρύνωσι Κεφαλλήνων πολίεσσι
ἀλλ’ ἴομεν προτὶ οἶκον ὃς ὀρχάτου ἐγγύθι κεῖται
προὔπεμψ’ ὡς ἂν δεῖπνον ἐφοπλίσσωσι τάχιστα
οἱ δ’ ὅτε δή ῥ’ ἵκοντο δόμους εὖ ναιετάοντας
ταμνομένους κρέα πολλὰ κερῶντάς τ’ αἴθοπα οἶνον
ἀμφὶ δ’ ἄρα χλαῖναν καλὴν βάλεν αὐτὰρ Ἀθήνη
μείζονα δ’ ἠὲ πάρος καὶ πάσσονα θῆκεν ἰδέσθαι
ἐκ δ’ ἀσαμίνθου βῆ θαύμαζε δέ μιν φίλος υἱός
ὦ πάτερ ἦ μάλα τίς σε θεῶν αἰειγενετάων
τὸν δ’ αὖ Λαέρτης πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα
τοῖος ἐών τοι χθιζὸς ἐν ἡμετέροισι δόμοισιν
τεύχε’ ἔχων ὤμοισιν ἐφεστάμεναι καὶ ἀμύνειν
ἄνδρας μνηστῆρας τῷ κε σφέων γούνατ’ ἔλυσα
ἔνθ’ οἱ μὲν δείπνῳ ἐπεχείρεον ἀγχίμολον δὲ
ἦλθ’ ὁ γέρων Δολίος σὺν δ’ υἱεῖς τοῖο γέροντος
ἐξ ἔργων μογέοντες ἐπεὶ προμολοῦσα κάλεσσεν
μήτηρ γρηῦς Σικελή ἥ σφεας τρέφε καί ῥα γέροντα
οἱ δ’ ὡς οὖν Ὀδυσῆα ἴδον φράσσαντό τε θυμῷ
ὦ γέρον ἵζ’ ἐπὶ δεῖπνον ἀπεκλελάθεσθε δὲ θάμβευς
ὣς ἄρ ἔφη Δολίος δ’ ἰθὺς κίε χεῖρε πετάσσας
ἀμφοτέρας Ὀδυσεῦς δὲ λαβὼν κύσε χεῖρ’ ἐπὶ καρπῷ
ὦ φίλ’ ἐπεὶ νόστησας ἐελδομένοισι μάλ’ ἡμῖν
οὐδ’ ἔτ’ ὀϊομένοισι θεοὶ δέ σ’ ἀνήγαγον αὐτοί
οὖλέ τε καὶ μάλα χαῖρε θεοὶ δέ τοι ὄλβια δοῖεν
νοστήσαντά σε δεῦρ’ ἦ ἄγγελον ὀτρύνωμεν
ὦ γέρον ἤδη οἶδε τί σε χρὴ ταῦτα πένεσθαι
ὣς δ’ αὔτως παῖδες Δολίου κλυτὸν ἀμφ’ Ὀδυσῆα
δεικανόωντ’ ἐπέεσσι καὶ ἐν χείρεσσι φύοντο
ἑξείης δ’ ἕζοντο παραὶ Δολίον πατέρα σφόν
Ὄσσα δ’ ἄρ’ ἄγγελος ὦκα κατὰ πτόλιν ᾤχετο πάντη
μνηστήρων στυγερὸν θάνατον καὶ κῆρ’ ἐνέπουσα
οἱ δ’ ἄρ’ ὁμῶς ἀΐοντες ἐφοίτων ἄλλοθεν ἄλλος
μυχμῷ τε στοναχῇ τε δόμων προπάροιθ’ Ὀδυσῆος
τοὺς δ’ ἐξ ἀλλάων πολίων οἶκόνδε ἕκαστον
αὐτοὶ δ’ εἰς ἀγορὴν κίον ἀθρόοι ἀχνύμενοι κῆρ
τοῖσιν δ’ Εὐπείθης ἀνά θ’ ἵστατο καὶ μετέειπε
ὦ φίλοι ἦ μέγα ἔργον ἀνὴρ ὅδ’ ἐμήσατ’ Ἀχαιούς
ὤλεσε μὲν νῆας γλαφυράς ἀπὸ δ’ ὤλεσε λαούς
τοὺς δ’ ἐλθὼν ἔκτεινε Κεφαλλήνων ὄχ’ ἀρίστους
ἀλλ’ ἄγετε πρὶν τοῦτον ἢ ἐς Πύλον ὦκα ἱκέσθαι
ἴομεν ἦ καὶ ἔπειτα κατηφέες ἐσσόμεθ’ αἰεί
λώβη γὰρ τάδε γ’ ἐστὶ καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι
τισόμεθ’ οὐκ ἂν ἐμοί γε μετὰ φρεσὶν ἡδὺ γένοιτο
ἀλλ’ ἴομεν μὴ φθέωσι περαιωθέντες ἐκεῖνοι
ὣς φάτο δάκρυ χέων οἶκτος δ’ ἕλε πάντας Ἀχαιούς
ἀγχίμολον δέ σφ’ ἦλθε Μέδων καὶ θεῖος ἀοιδὸς
ἔσταν δ’ ἐν μέσσοισι τάφος δ’ ἕλεν ἄνδρα ἕκαστον
ἀθανάτων ἀέκητι θεῶν τάδ’ ἐμήσατο ἔργα
αὐτὸς ἐγὼν εἶδον θεὸν ἄμβροτον ὅς ῥ’ Ὀδυσῆϊ
ἐγγύθεν ἑστήκει καὶ Μέντορι πάντα ἐῴκει
ἀθάνατος δὲ θεὸς τοτὲ μὲν προπάροιθ’ Ὀδυσῆος
θῦνε κατὰ μέγαρον τοὶ δ’ ἀγχιστῖνοι ἔπιπτον
ὣς φάτο τοὺς δ’ ἄρα πάντας ὑπὸ χλωρὸν δέος ᾕρει
οὐ γὰρ ἐμοὶ πείθεσθ’ οὐ Μέντορι ποιμένι λαῶν
ἀνδρὸς ἀριστῆος τὸν δ’ οὐκέτι φάντο νέεσθαι
καὶ νῦν ὧδε γένοιτο πίθεσθέ μοι ὡς ἀγορεύω
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἄρ’ ἀνήϊξαν μεγάλῳ ἀλαλητῷ
ἡμίσεων πλείους τοὶ δ’ ἀθρόοι αὐτόθι μίμνον
οὐ γὰρ σφιν ἅδε μῦθος ἐνὶ φρεσίν ἀλλ’ Εὐπείθει
πείθοντ’ αἶψα δ’ ἔπειτ’ ἐπὶ τεύχεα ἐσσεύοντο
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ἕσσαντο περὶ χροῒ νώροπα χαλκόν
τοῖσιν δ’ Εὐπείθης ἡγήσατο νηπιέῃσι
φῆ δ’ ὅ γε τίσεσθαι παιδὸς φόνον οὐδ’ ἄρ’ ἔμελλεν
ἂψ ἀπονοστήσειν ἀλλ’ αὐτοῦ πότμον ἐφέψειν
τεύξεις ἦ φιλότητα μετ’ ἀμφοτέροισι τίθησθα
ἔρξον ὅπως ἐθέλεις ἐρέω δέ τοι ὡς ἐπέοικεν
ἡμεῖς δ’ αὖ παίδων τε κασιγνήτων τε φόνοιο
ἔκλησιν θέωμεν τοὶ δ’ ἀλλήλους φιλεόντων
οἱ δ’ ἐπεὶ οὖν σίτοιο μελίφρονος ἐξ ἔρον ἕντο
ἐξελθών τις ἴδοι μὴ δὴ σχεδὸν ὦσι κιόντες
ὣς ἔφατ’ ἐκ δ’ υἱὸς Δολίου κίεν ὡς ἐκέλευεν
στῆ δ’ ἄρ’ ἐπ’ οὐδὸν ἰών τοὺς δὲ σχεδὸν ἔσιδε πάντας
αἶψα δ’ Ὀδυσσῆα ἔπεα πτερόεντα προσηύδα
οἵδε δὴ ἐγγὺς ἔασ’ ἀλλ’ ὁπλιζώμεθα θᾶσσον
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ὤρνυντο καὶ ἐν τεύχεσσι δύοντο
τέσσαρες ἀμφ’ Ὀδυσῆ’ ἓξ δ’ υἱεῖς οἱ Δολίοιο
ἐν δ’ ἄρα Λαέρτης Δολίος τ’ ἐς τεύχε’ ἔδυνον
ὤϊξάν ῥα θύρας ἐκ δ’ ἤϊον ἄρχε δ’ Ὀδυσσεύς
Τηλέμαχ’ ἤδη μὲν τόδε γ’ εἴσεαι αὐτὸς ἐπελθών
ἀλκῇ τ’ ἠνορέῃ τε κεκάσμεθα πᾶσαν ἐπ’ αἶαν
ὄψεαι αἴ κ’ ἐθέλῃσθα πάτερ φίλε τῷδ’ ἐπὶ θυμῷ
ὣς φάτο Λαέρτης δ’ ἐχάρη καὶ μῦθον ἔειπε
υἱός θ’ υἱωνός τ’ ἀρετῆς πέρι δῆριν ἔχουσιν
ὦ Ἀρκεισιάδη πάντων πολὺ φίλταθ’ ἑταίρων
εὐξάμενος κούρῃ γλαυκώπιδι καὶ Διὶ πατρί
αἶψα μαλ’ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος
ὣς φάτο καί ῥ’ ἔμπνευσε μένος μέγα Παλλὰς Ἀθήνη
εὐξάμενος δ’ ἄρ’ ἔπειτα Διὸς κούρῃ μεγάλοιο
αἶψα μάλ’ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος
καὶ βάλεν Εὐπείθεα κόρυθος διὰ χαλκοπαρῄου
ἡ δ’ οὐκ ἔγχος ἔρυτο διαπρὸ δὲ εἴσατο χαλκός
ἐν δ’ ἔπεσον προμάχοις Ὀδυσεὺς καὶ φαίδιμος υἱός
ἤϋσεν φωνῇ κατὰ ἔσχεθε λαὸν ἅπαντα
ὣς φάτ’ Ἀθηναίη τοὺς δὲ χλωρὸν δέος εἷλεν
τῶν δ’ ἄρα δεισάντων ἐκ χειρῶν ἔπτατο τεύχεα
πάντα δ’ ἐπὶ χθονὶ πῖπτε θεᾶς ὄπα φωνησάσης
σμερδαλέον δ’ ἐβόησε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς
κὰδ δ’ ἔπεσε πρόσθε γλαυκώπιδος ὀβριμοπάτρης
δὴ τότ’ Ὀδυσσῆα προσέφη γλαυκῶπις Ἀθήνη
ἴσχεο παῦε δὲ νεῖκος ὁμοιΐου πολέμοιο
ὣς φάτ’ Ἀθηναίη ὁ δ’ ἐπείθετο χαῖρε δὲ θυμῷ
ὅρκια δ’ αὖ κατόπισθε μετ’ ἀμφοτέροισιν ἔθηκεν