pletcher/homeric-speech-narrative-by-line huggingface dataset:
Ἀντίνο’ ἦ καί μοι νεμεσήσεαι ὅττι κεν εἴπω
καὶ κεν τοῦτ’ ἐθέλοιμι Διός γε διδόντος ἀρέσθαι
ἀλλ’ ἦ τοι βασιλῆες Ἀχαιῶν εἰσὶ καὶ ἄλλοι
τῶν κέν τις τόδ’ ἔχῃσιν ἐπεὶ θάνε δῖος Ὀδυσσεύς
αὐτὰρ ἐγὼν οἴκοιο ἄναξ ἔσομ’ ἡμετέροιο
τὸν δ’ αὖτ’ Εὐρύμαχος Πολύβου πάϊς ἀντίον ηὔδα
Τηλέμαχ’ ἦ τοι ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται
κτήματα δ’ αὐτὸς ἔχοις καὶ δώμασιν οἷσιν ἀνάσσοις
μὴ γὰρ ὅ γ’ ἔλθοι ἀνὴρ ὅς τίς σ’ ἀέκοντα βίηφιν
κτήματ’ ἀπορραίσει Ἰθάκης ἔτι ναιετοώσης
ἀλλ’ ἐθέλω σε φέριστε περὶ ξείνοιο ἐρέσθαι
ὁππόθεν οὗτος ἀνήρ ποίης δ’ ἐξ εὔχεται εἶναι
ἠέ τιν’ ἀγγελίην πατρὸς φέρει ἐρχομένοιο
ἦ ἑὸν αὐτοῦ χρεῖος ἐελδόμενος τόδ’ ἱκάνει
οἷον ἀναΐξας ἄφαρ οἴχεται οὐδ’ ὑπέμεινε
γνώμεναι οὐ μὲν γάρ τι κακῷ εἰς ὦπα ἐῴκει
Εὐρύμαχ’ ἦ τοι νόστος ἀπώλετο πατρὸς ἐμοῖο
οὔτ’ οὖν ἀγγελίῃ ἔτι πείθομαι εἴ ποθεν ἔλθοι
ξεῖνος δ’ οὗτος ἐμὸς πατρώιος ἐκ Τάφου ἐστίν
Μέντης δ’ Ἀγχιάλοιο δαΐφρονος εὔχεται εἶναι
ὣς φάτο Τηλέμαχος φρεσὶ δ’ ἀθανάτην θεὸν ἔγνω
οἱ δ’ εἰς ὀρχηστύν τε καὶ ἱμερόεσσαν ἀοιδὴν
τρεψάμενοι τέρποντο μένον δ’ ἐπὶ ἕσπερον ἐλθεῖν
Τηλέμαχος δ’ ὅθι οἱ θάλαμος περικαλλέος αὐλῆς
ἔνθ’ ἔβη εἰς εὐνὴν πολλὰ φρεσὶ μερμηρίζων
τῷ δ’ ἄρ’ ἅμ’ αἰθομένας δαΐδας φέρε κεδνὰ ἰδυῖα
Εὐρύκλει’ Ὦπος θυγάτηρ Πεισηνορίδαο
πρωθήβην ἔτ’ ἐοῦσαν ἐεικοσάβοια δ’ ἔδωκεν
εὐνῇ δ’ οὔ ποτ’ ἔμικτο χόλον δ’ ἀλέεινε γυναικός
ἥ οἱ ἅμ’ αἰθομένας δαΐδας φέρε καί ἑ μάλιστα
ὤιξεν δὲ θύρας θαλάμου πύκα ποιητοῖο
ἕζετο δ’ ἐν λέκτρῳ μαλακὸν δ’ ἔκδυνε χιτῶνα
βῆ ῥ’ ἴμεν ἐκ θαλάμοιο θύρην δ’ ἐπέρυσσε κορώνῃ
ἀργυρέῃ ἐπὶ δὲ κληῖδ’ ἐτάνυσσεν ἱμάντι
ἔνθ’ ὅ γε παννύχιος κεκαλυμμένος οἰὸς ἀώτῳ
βούλευε φρεσὶν ᾗσιν ὁδὸν τὴν πέφραδ’ Ἀθήνη
ὤρνυτ’ ἄρ’ ἐξ εὐνῆφιν Ὀδυσσῆος φίλος υἱὸς
εἵματα ἑσσάμενος περὶ δὲ ξίφος ὀξὺ θέτ’ ὤμῳ
βῆ δ’ ἴμεν ἐκ θαλάμοιο θεῷ ἐναλίγκιος ἄντην
οἱ μὲν ἐκήρυσσον τοὶ δ’ ἠγείροντο μάλ’ ὦκα
βῆ ῥ’ ἴμεν εἰς ἀγορήν παλάμῃ δ’ ἔχε χάλκεον ἔγχος
θεσπεσίην δ’ ἄρα τῷ γε χάριν κατέχευεν Ἀθήνη
τὸν δ’ ἄρα πάντες λαοὶ ἐπερχόμενον θηεῦντο
ἕζετο δ’ ἐν πατρὸς θώκῳ εἶξαν δὲ γέροντες
τοῖσι δ’ ἔπειθ’ ἥρως Αἰγύπτιος ἦρχ’ ἀγορεύειν
καὶ γὰρ τοῦ φίλος υἱὸς ἅμ’ ἀντιθέῳ Ὀδυσῆι
Ἄντιφος αἰχμητής τὸν δ’ ἄγριος ἔκτανε Κύκλωψ
ἐν σπῆι γλαφυρῷ πύματον δ’ ὡπλίσσατο δόρπον
Εὐρύνομος δύο δ’ αἰὲν ἔχον πατρώια ἔργα
ἀλλ’ οὐδ’ ὣς τοῦ λήθετ’ ὀδυρόμενος καὶ ἀχεύων
οὔτε ποθ’ ἡμετέρη ἀγορὴ γένετ’ οὔτε θόωκος
νῦν δὲ τίς ὧδ’ ἤγειρε τίνα χρειὼ τόσον ἵκει
ἠὲ νέων ἀνδρῶν ἢ οἳ προγενέστεροί εἰσιν
ἠέ τιν’ ἀγγελίην στρατοῦ ἔκλυεν ἐρχομένοιο
ἥν χ’ ἡμῖν σάφα εἴποι ὅτε πρότερός γε πύθοιτο
ἦέ τι δήμιον ἄλλο πιφαύσκεται ἠδ’ ἀγορεύει
ἐσθλός μοι δοκεῖ εἶναι ὀνήμενος εἴθε οἱ αὐτῷ
οὐδ’ ἄρ’ ἔτι δὴν ἧστο μενοίνησεν δ’ ἀγορεύειν
ὦ γέρον οὐχ ἑκὰς οὗτος ἀνήρ τάχα δ’ εἴσεαι αὐτός
ὃς λαὸν ἤγειρα μάλιστα δέ μ’ ἄλγος ἱκάνει
οὔτε τιν’ ἀγγελίην στρατοῦ ἔκλυον ἐρχομένοιο
ἥν χ’ ὑμῖν σάφα εἴπω ὅτε πρότερός γε πυθοίμην
οὔτε τι δήμιον ἄλλο πιφαύσκομαι οὐδ’ ἀγορεύω
ἀλλ’ ἐμὸν αὐτοῦ χρεῖος ὅ μοι κακὰ ἔμπεσεν οἴκῳ
δοιά τὸ μὲν πατέρ’ ἐσθλὸν ἀπώλεσα ὅς ποτ’ ἐν ὑμῖν
τοίσδεσσιν βασίλευε πατὴρ δ’ ὣς ἤπιος ἦεν
νῦν δ’ αὖ καὶ πολὺ μεῖζον ὃ δὴ τάχα οἶκον ἅπαντα
πάγχυ διαρραίσει βίοτον δ’ ἀπὸ πάμπαν ὀλέσσει
τῶν ἀνδρῶν φίλοι υἷες οἳ ἐνθάδε γ’ εἰσὶν ἄριστοι
Ἰκαρίου ὥς κ’ αὐτὸς ἐεδνώσαιτο θύγατρα
δοίη δ’ ᾧ κ’ ἐθέλοι καί οἱ κεχαρισμένος ἔλθοι
οἱ δ’ εἰς ἡμέτερον πωλεύμενοι ἤματα πάντα
μαψιδίως τὰ δὲ πολλὰ κατάνεται οὐ γὰρ ἔπ’ ἀνήρ
ἡμεῖς δ’ οὔ νύ τι τοῖοι ἀμυνέμεν ἦ καὶ ἔπειτα
λευγαλέοι τ’ ἐσόμεσθα καὶ οὐ δεδαηκότες ἀλκήν
ἦ τ’ ἂν ἀμυναίμην εἴ μοι δύναμίς γε παρείη
οὐ γὰρ ἔτ’ ἀνσχετὰ ἔργα τετεύχαται οὐδ’ ἔτι καλῶς
ἄλλους τ’ αἰδέσθητε περικτίονας ἀνθρώπους
οἳ περιναιετάουσι θεῶν δ’ ὑποδείσατε μῆνιν
ἥ τ’ ἀνδρῶν ἀγορὰς ἠμὲν λύει ἠδὲ καθίζει
σχέσθε φίλοι καί μ’ οἶον ἐάσατε πένθεϊ λυγρῷ
τείρεσθ’ εἰ μή πού τι πατὴρ ἐμὸς ἐσθλὸς Ὀδυσσεὺς
δυσμενέων κάκ’ ἔρεξεν ἐυκνήμιδας Ἀχαιούς
τῶν μ’ ἀποτινύμενοι κακὰ ῥέζετε δυσμενέοντες
εἴ χ’ ὑμεῖς γε φάγοιτε τάχ’ ἄν ποτε καὶ τίσις εἴη
χρήματ’ ἀπαιτίζοντες ἕως κ’ ἀπὸ πάντα δοθείη
δάκρυ’ ἀναπρήσας οἶκτος δ’ ἕλε λαὸν ἅπαντα
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἀκὴν ἔσαν οὐδέ τις ἔτλη
Τηλέμαχ’ ὑψαγόρη μένος ἄσχετε ποῖον ἔειπες
σοὶ δ’ οὔ τι μνηστῆρες Ἀχαιῶν αἴτιοί εἰσιν
ἤδη γὰρ τρίτον ἐστὶν ἔτος τάχα δ’ εἶσι τέταρτον
πάντας μέν ῥ’ ἔλπει καὶ ὑπίσχεται ἀνδρὶ ἑκάστῳ
ἡ δὲ δόλον τόνδ’ ἄλλον ἐνὶ φρεσὶ μερμήριξε
λεπτὸν καὶ περίμετρον ἄφαρ δ’ ἡμῖν μετέειπε
μίμνετ’ ἐπειγόμενοι τὸν ἐμὸν γάμον εἰς ὅ κε φᾶρος
ἐκτελέσω μή μοι μεταμώνια νήματ’ ὄληται
Λαέρτῃ ἥρωι ταφήιον εἰς ὅτε κέν μιν
μοῖρ’ ὀλοὴ καθέλῃσι τανηλεγέος θανάτοιο
ὣς ἔφαθ’ ἡμῖν δ’ αὖτ’ ἐπεπείθετο θυμὸς ἀγήνωρ
νύκτας δ’ ἀλλύεσκεν ἐπεὶ δαΐδας παραθεῖτο
ἀλλ’ ὅτε τέτρατον ἦλθεν ἔτος καὶ ἐπήλυθον ὧραι
καὶ τήν γ’ ἀλλύουσαν ἐφεύρομεν ἀγλαὸν ἱστόν
ὣς τὸ μὲν ἐξετέλεσσε καὶ οὐκ ἐθέλουσ’ ὑπ’ ἀνάγκης
σοὶ δ’ ὧδε μνηστῆρες ὑποκρίνονται ἵν’ εἰδῇς
τῷ ὅτεῴ τε πατὴρ κέλεται καὶ ἁνδάνει αὐτῇ
εἰ δ’ ἔτ’ ἀνιήσει γε πολὺν χρόνον υἷας Ἀχαιῶν
τὰ φρονέουσ’ ἀνὰ θυμόν ὅ οἱ πέρι δῶκεν Ἀθήνη
ἔργα τ’ ἐπίστασθαι περικαλλέα καὶ φρένας ἐσθλὰς
κέρδεά θ’ οἷ’ οὔ πώ τιν’ ἀκούομεν οὐδὲ παλαιῶν
Τυρώ τ’ Ἀλκμήνη τε ἐυστέφανός τε Μυκήνη
ᾔδη ἀτὰρ μὲν τοῦτό γ’ ἐναίσιμον οὐκ ἐνόησε
τόφρα γὰρ οὖν βίοτόν τε τεὸν καὶ κτήματ’ ἔδονται
ποιεῖτ’ αὐτὰρ σοί γε ποθὴν πολέος βιότοιο
ἡμεῖς δ’ οὔτ’ ἐπὶ ἔργα πάρος γ’ ἴμεν οὔτε πῃ ἄλλῃ
πρίν γ’ αὐτὴν γήμασθαι Ἀχαιῶν ᾧ κ’ ἐθέλῃσι
Ἀντίνο’ οὔ πως ἔστι δόμων ἀέκουσαν ἀπῶσαι
ἥ μ’ ἔτεχ’ ἥ μ’ ἔθρεψε πατὴρ δ’ ἐμὸς ἄλλοθι γαίης
ζώει ὅ γ’ ἦ τέθνηκε κακὸν δέ με πόλλ’ ἀποτίνειν
Ἰκαρίῳ αἴ κ’ αὐτὸς ἑκὼν ἀπὸ μητέρα πέμψω
δώσει ἐπεὶ μήτηρ στυγερὰς ἀρήσετ’ ἐρινῦς
ὑμέτερος δ’ εἰ μὲν θυμὸς νεμεσίζεται αὐτῶν
ἔξιτέ μοι μεγάρων ἄλλας δ’ ἀλεγύνετε δαῖτας
εἰ δ’ ὑμῖν δοκέει τόδε λωίτερον καὶ ἄμεινον
ὣς φάτο Τηλέμαχος τῷ δ’ αἰετὼ εὐρύοπα Ζεὺς
τὼ δ’ ἕως μέν ῥ’ ἐπέτοντο μετὰ πνοιῇς ἀνέμοιο
ἀλλ’ ὅτε δὴ μέσσην ἀγορὴν πολύφημον ἱκέσθην
ἔνθ’ ἐπιδινηθέντε τιναξάσθην πτερὰ πυκνά
ἐς δ’ ἰδέτην πάντων κεφαλάς ὄσσοντο δ’ ὄλεθρον
δρυψαμένω δ’ ὀνύχεσσι παρειὰς ἀμφί τε δειρὰς
δεξιὼ ἤιξαν διά τ’ οἰκία καὶ πόλιν αὐτῶν
θάμβησαν δ’ ὄρνιθας ἐπεὶ ἴδον ὀφθαλμοῖσιν
ὥρμηναν δ’ ἀνὰ θυμὸν ἅ περ τελέεσθαι ἔμελλον
οἳ νεμόμεσθ’ Ἰθάκην ἐυδείελον ἀλλὰ πολὺ πρὶν
φραζώμεσθ’ ὥς κεν καταπαύσομεν οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ
παυέσθων καὶ γάρ σφιν ἄφαρ τόδε λώιόν ἐστιν
οὐ γὰρ ἀπείρητος μαντεύομαι ἀλλ’ ἐὺ εἰδώς
φῆν κακὰ πολλὰ παθόντ’ ὀλέσαντ’ ἄπο πάντας ἑταίρους
οἴκαδ’ ἐλεύσεσθαι τὰ δὲ δὴ νῦν πάντα τελεῖται
ὦ γέρον εἰ δ’ ἄγε νῦν μαντεύεο σοῖσι τέκεσσιν
οἴκαδ’ ἰών μή πού τι κακὸν πάσχωσιν ὀπίσσω
ταῦτα δ’ ἐγὼ σέο πολλὸν ἀμείνων μαντεύεσθαι
ὄρνιθες δέ τε πολλοὶ ὑπ’ αὐγὰς ἠελίοιο
φοιτῶσ’ οὐδέ τε πάντες ἐναίσιμοι αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
ὤλετο τῆλ’ ὡς καὶ σὺ καταφθίσθαι σὺν ἐκείνῳ
οὐδέ κε Τηλέμαχον κεχολωμένον ὧδ’ ἀνιείης
πρῆξαι δ’ ἔμπης οὔ τι δυνήσεται εἵνεκα τῶνδε
σοὶ δέ γέρον θωὴν ἐπιθήσομεν ἥν κ’ ἐνὶ θυμῷ
Τηλεμάχῳ δ’ ἐν πᾶσιν ἐγὼν ὑποθήσομαι αὐτός
οὔτ’ οὖν Τηλέμαχον μάλα περ πολύμυθον ἐόντα
οὔτε θεοπροπίης ἐμπαζόμεθ’ ἣν σύ γεραιέ
μυθέαι ἀκράαντον ἀπεχθάνεαι δ’ ἔτι μᾶλλον
χρήματα δ’ αὖτε κακῶς βεβρώσεται οὐδέ ποτ’ ἶσα
ὃν γάμον ἡμεῖς δ’ αὖ ποτιδέγμενοι ἤματα πάντα
εἵνεκα τῆς ἀρετῆς ἐριδαίνομεν οὐδὲ μετ’ ἄλλας
ἐρχόμεθ’ ἃς ἐπιεικὲς ὀπυιέμεν ἐστὶν ἑκάστῳ
Εὐρύμαχ’ ἠδὲ καὶ ἄλλοι ὅσοι μνηστῆρες ἀγαυοί
ταῦτα μὲν οὐχ ὑμέας ἔτι λίσσομαι οὐδ’ ἀγορεύω
ἀλλ’ ἄγε μοι δότε νῆα θοὴν καὶ εἴκοσ’ ἑταίρους
νόστον πευσόμενος πατρὸς δὴν οἰχομένοιο
ἦ τ’ ἄν τρυχόμενός περ ἔτι τλαίην ἐνιαυτόν
εἰ δέ κε τεθνηῶτος ἀκούσω μηδ’ ἔτ’ ἐόντος
πολλὰ μάλ’ ὅσσα ἔοικε καὶ ἀνέρι μητέρα δώσω
ἦ τοι ὅ γ’ ὣς εἰπὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετο τοῖσι δ’ ἀνέστη
Μέντωρ ὅς ῥ’ Ὀδυσῆος ἀμύμονος ἦεν ἑταῖρος
ἀλλ’ αἰεὶ χαλεπός τ’ εἴη καὶ αἴσυλα ῥέζοι
ὡς οὔ τις μέμνηται Ὀδυσσῆος θείοιο
λαῶν οἷσιν ἄνασσε πατὴρ δ’ ὣς ἤπιος ἦεν
ἀλλ’ ἦ τοι μνηστῆρας ἀγήνορας οὔ τι μεγαίρω
οἶκον Ὀδυσσῆος τὸν δ’ οὐκέτι φασὶ νέεσθαι
νῦν δ’ ἄλλῳ δήμῳ νεμεσίζομαι οἷον ἅπαντες
ἧσθ’ ἄνεῳ ἀτὰρ οὔ τι καθαπτόμενοι ἐπέεσσι
τὸν δ’ Εὐηνορίδης Λειώκριτος ἀντίον ηὔδα
εἴ περ γάρ κ’ Ὀδυσεὺς Ἰθακήσιος αὐτὸς ἐπελθὼν
ἐξελάσαι μεγάροιο μενοινήσει’ ἐνὶ θυμῷ
ἐλθόντ’ ἀλλά κεν αὐτοῦ ἀεικέα πότμον ἐπίσποι
εἰ πλεόνεσσι μάχοιτο σὺ δ’ οὐ κατὰ μοῖραν ἔειπες
ἀλλ’ ἄγε λαοὶ μὲν σκίδνασθ’ ἐπὶ ἔργα ἕκαστος
τούτῳ δ’ ὀτρυνέει Μέντωρ ὁδὸν ἠδ’ Ἁλιθέρσης
οἵ τέ οἱ ἐξ ἀρχῆς πατρώιοί εἰσιν ἑταῖροι
ἀλλ’ ὀίω καὶ δηθὰ καθήμενος ἀγγελιάων
πεύσεται εἰν Ἰθάκῃ τελέει δ’ ὁδὸν οὔ ποτε ταύτην
οἱ μὲν ἄρ’ ἐσκίδναντο ἑὰ πρὸς δώμαθ’ ἕκαστος
μνηστῆρες δ’ ἐς δώματ’ ἴσαν θείου Ὀδυσῆος
Τηλέμαχος δ’ ἀπάνευθε κιὼν ἐπὶ θῖνα θαλάσσης
χεῖρας νιψάμενος πολιῆς ἁλὸς εὔχετ’ Ἀθήνῃ
καὶ μ’ ἐν νηὶ κέλευσας ἐπ’ ἠεροειδέα πόντον
νόστον πευσόμενον πατρὸς δὴν οἰχομένοιο
ὣς ἔφατ’ εὐχόμενος σχεδόθεν δέ οἱ ἦλθεν Ἀθήνη
Τηλέμαχ’ οὐδ’ ὄπιθεν κακὸς ἔσσεαι οὐδ’ ἀνοήμων
εἰ δή τοι σοῦ πατρὸς ἐνέστακται μένος ἠύ
οἷος κεῖνος ἔην τελέσαι ἔργον τε ἔπος τε
οὔ τοι ἔπειθ’ ἁλίη ὁδὸς ἔσσεται οὐδ’ ἀτέλεστος
εἰ δ’ οὐ κείνου γ’ ἐσσὶ γόνος καὶ Πηνελοπείης
οὐ σέ γ’ ἔπειτα ἔολπα τελευτήσειν ἃ μενοινᾷς
ἀλλ’ ἐπεὶ οὐδ’ ὄπιθεν κακὸς ἔσσεαι οὐδ’ ἀνοήμων
ὃς δή σφι σχεδόν ἐστιν ἐπ’ ἤματι πάντας ὀλέσθαι
σοὶ δ’ ὁδὸς οὐκέτι δηρὸν ἀπέσσεται ἣν σὺ μενοινᾷς
τοῖος γάρ τοι ἑταῖρος ἐγὼ πατρώιός εἰμι
ὅς τοι νῆα θοὴν στελέω καὶ ἅμ’ ἕψομαι αὐτός
ἀλλὰ σὺ μὲν πρὸς δώματ’ ἰὼν μνηστῆρσιν ὁμίλει
ὅπλισσόν τ’ ἤια καὶ ἄγγεσιν ἄρσον ἅπαντα
δέρμασιν ἐν πυκινοῖσιν ἐγὼ δ’ ἀνὰ δῆμον ἑταίρους
αἶψ’ ἐθελοντῆρας συλλέξομαι εἰσὶ δὲ νῆες
ὦκα δ’ ἐφοπλίσσαντες ἐνήσομεν εὐρέι πόντῳ
ὣς φάτ’ Ἀθηναίη κούρη Διός οὐδ’ ἄρ’ ἔτι δὴν
βῆ δ’ ἰέναι πρὸς δῶμα φίλον τετιημένος ἦτορ
εὗρε δ’ ἄρα μνηστῆρας ἀγήνορας ἐν μεγάροισιν
αἶγας ἀνιεμένους σιάλους θ’ εὕοντας ἐν αὐλῇ
Ἀντίνοος δ’ ἰθὺς γελάσας κίε Τηλεμάχοιο
ἔν τ’ ἄρα οἱ φῦ χειρί ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζε
Τηλέμαχ’ ὑψαγόρη μένος ἄσχετε μή τί τοι ἄλλο
ἐς Πύλον ἠγαθέην μετ’ ἀγαυοῦ πατρὸς ἀκουήν
Ἀντίνο’ οὔ πως ἔστιν ὑπερφιάλοισι μεθ’ ὑμῖν
δαίνυσθαί τ’ ἀκέοντα καὶ εὐφραίνεσθαι ἕκηλον
ἦ οὐχ ἅλις ὡς τὸ πάροιθεν ἐκείρετε πολλὰ καὶ ἐσθλὰ
κτήματ’ ἐμά μνηστῆρες ἐγὼ δ’ ἔτι νήπιος ἦα
νῦν δ’ ὅτε δὴ μέγας εἰμὶ καὶ ἄλλων μῦθον ἀκούων
πειρήσω ὥς κ’ ὔμμι κακὰς ἐπὶ κῆρας ἰήλω
ἠὲ Πύλονδ’ ἐλθών ἢ αὐτοῦ τῷδ’ ἐνὶ δήμῳ
εἶμι μέν οὐδ’ ἁλίη ὁδὸς ἔσσεται ἣν ἀγορεύω
ἔμπορος οὐ γὰρ νηὸς ἐπήβολος οὐδ’ ἐρετάων
ἦ ῥα καὶ ἐκ χειρὸς χεῖρα σπάσατ’ Ἀντινόοιο
οἱ δ’ ἐπελώβευον καὶ ἐκερτόμεον ἐπέεσσιν
ἐλθεῖν ὄφρ’ ἔνθεν θυμοφθόρα φάρμακ’ ἐνείκῃ
ἐν δὲ βάλῃ κρητῆρι καὶ ἡμέας πάντας ὀλέσσῃ
ἄλλος δ’ αὖτ’ εἴπεσκε νέων ὑπερηνορεόντων
τίς δ’ οἶδ’ εἴ κε καὶ αὐτὸς ἰὼν κοίλης ἐπὶ νηὸς
οὕτω κεν καὶ μᾶλλον ὀφέλλειεν πόνον ἄμμιν
κτήματα γάρ κεν πάντα δασαίμεθα οἰκία δ’ αὖτε
τούτου μητέρι δοῖμεν ἔχειν ἠδ’ ὅς τις ὀπυίοι
ὣς φάν ὁ δ’ ὑψόροφον θάλαμον κατεβήσετο πατρὸς
ἐσθής τ’ ἐν χηλοῖσιν ἅλις τ’ ἐυῶδες ἔλαιον
ἑξείης ποτὶ τοῖχον ἀρηρότες εἴ ποτ’ Ὀδυσσεὺς
κληισταὶ δ’ ἔπεσαν σανίδες πυκινῶς ἀραρυῖαι
ἔσχ’ ἣ πάντ’ ἐφύλασσε νόου πολυϊδρείῃσιν
μαῖ’ ἄγε δή μοι οἶνον ἐν ἀμφιφορεῦσιν ἄφυσσον
δώδεκα δ’ ἔμπλησον καὶ πώμασιν ἄρσον ἅπαντας
εἴκοσι δ’ ἔστω μέτρα μυληφάτου ἀλφίτου ἀκτῆς
αὐτὴ δ’ οἴη ἴσθι τὰ δ’ ἁθρόα πάντα τετύχθω
μήτηρ εἰς ὑπερῷ’ ἀναβῇ κοίτου τε μέδηται
ἔπλετο πῇ δ’ ἐθέλεις ἰέναι πολλὴν ἐπὶ γαῖαν
μοῦνος ἐὼν ἀγαπητός ὁ δ’ ὤλετο τηλόθι πάτρης
οἱ δέ τοι αὐτίκ’ ἰόντι κακὰ φράσσονται ὀπίσσω
ὥς κε δόλῳ φθίῃς τάδε δ’ αὐτοὶ πάντα δάσονται
ἀλλὰ μέν’ αὖθ’ ἐπὶ σοῖσι καθήμενος οὐδέ τί σε χρὴ
πόντον ἐπ’ ἀτρύγετον κακὰ πάσχειν οὐδ’ ἀλάλησθαι
θάρσει μαῖ’ ἐπεὶ οὔ τοι ἄνευ θεοῦ ἥδε γε βουλή
ἀλλ’ ὄμοσον μὴ μητρὶ φίλῃ τάδε μυθήσασθαι
πρίν γ’ ὅτ’ ἂν ἑνδεκάτη τε δυωδεκάτη τε γένηται
ὣς ἄρ’ ἔφη γρῆυς δὲ θεῶν μέγαν ὅρκον ἀπώμνυ
αὐτίκ’ ἔπειτά οἱ οἶνον ἐν ἀμφιφορεῦσιν ἄφυσσεν
Τηλέμαχος δ’ ἐς δώματ’ ἰὼν μνηστῆρσιν ὁμίλει
ἔνθ’ αὖτ’ ἄλλ’ ἐνόησε θεά γλαυκῶπις Ἀθήνη
ἑσπερίους δ’ ἐπὶ νῆα θοὴν ἀγέρεσθαι ἀνώγει
ἡ δ’ αὖτε Φρονίοιο Νοήμονα φαίδιμον υἱὸν
δύσετό τ’ ἠέλιος σκιόωντό τε πᾶσαι ἀγυιαί
καὶ τότε νῆα θοὴν ἅλαδ’ εἴρυσε πάντα δ’ ἐν αὐτῇ
ὅπλ’ ἐτίθει τά τε νῆες ἐύσσελμοι φορέουσι
στῆσε δ’ ἐπ’ ἐσχατιῇ λιμένος περὶ δ’ ἐσθλοὶ ἑταῖροι
ἁθρόοι ἠγερέθοντο θεὰ δ’ ὤτρυνεν ἕκαστον
βῆ ῤ’ ἰέναι πρὸς δώματ’ Ὀδυσσῆος θείοιο
πλάζε δὲ πίνοντας χειρῶν δ’ ἔκβαλλε κύπελλα
οἱ δ’ εὕδειν ὤρνυντο κατὰ πτόλιν οὐδ’ ἄρ’ ἔτι δὴν
ἥατ’ ἐπεί σφισιν ὕπνος ἐπὶ βλεφάροισιν ἔπιπτεν
Τηλέμαχ’ ἤδη μέν τοι ἐυκνήμιδες ἑταῖροι
ἥατ’ ἐπήρετμοι τὴν σὴν ποτιδέγμενοι ὁρμήν
ἀλλ’ ἴομεν μὴ δηθὰ διατρίβωμεν ὁδοῖο
ὣς ἄρα φωνήσασ’ ἡγήσατο Παλλὰς Ἀθήνη
καρπαλίμως ὁ δ’ ἔπειτα μετ’ ἴχνια βαῖνε θεοῖο
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ἐπὶ νῆα κατήλυθον ἠδὲ θάλασσαν
εὗρον ἔπειτ’ ἐπὶ θινὶ κάρη κομόωντας ἑταίρους
τοῖσι δὲ καὶ μετέειφ’ ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο
δεῦτε φίλοι ἤια φερώμεθα πάντα γὰρ ἤδη
ἁθρό’ ἐνὶ μεγάρῳ μήτηρ δ’ ἐμὴ οὔ τι πέπυσται
οὐδ’ ἄλλαι δμωαί μία δ’ οἴη μῦθον ἄκουσεν
οἱ δ’ ἄρα πάντα φέροντες ἐυσσέλμῳ ἐπὶ νηὶ
ἂν δ’ ἄρα Τηλέμαχος νηὸς βαῖν’ ἦρχε δ’ Ἀθήνη
νηὶ δ’ ἐνὶ πρυμνῇ κατ’ ἄρ’ ἕζετο ἄγχι δ’ ἄρ’ αὐτῆς
ἕζετο Τηλέμαχος τοὶ δὲ πρυμνήσι’ ἔλυσαν
τοῖσιν δ’ ἴκμενον οὖρον ἵει γλαυκῶπις Ἀθήνη
ἀκραῆ Ζέφυρον κελάδοντ’ ἐπὶ οἴνοπα πόντον
Τηλέμαχος δ’ ἑτάροισιν ἐποτρύνας ἐκέλευσεν
ὅπλων ἅπτεσθαι τοὶ δ’ ὀτρύνοντος ἄκουσαν
ἱστὸν δ’ εἰλάτινον κοίλης ἔντοσθε μεσόδμης
ἕλκον δ’ ἱστία λευκὰ ἐυστρέπτοισι βοεῦσιν
ἔπρησεν δ’ ἄνεμος μέσον ἱστίον ἀμφὶ δὲ κῦμα
ἡ δ’ ἔθεεν κατὰ κῦμα διαπρήσσουσα κέλευθον
δησάμενοι δ’ ἄρα ὅπλα θοὴν ἀνὰ νῆα μέλαιναν
λεῖβον δ’ ἀθανάτοισι θεοῖς αἰειγενέτῃσιν
παννυχίη μέν ῥ’ ἥ γε καὶ ἠῶ πεῖρε κέλευθον
Ἠέλιος δ’ ἀνόρουσε λιπὼν περικαλλέα λίμνην
οὐρανὸν ἐς πολύχαλκον ἵν’ ἀθανάτοισι φαείνοι
ἷξον τοὶ δ’ ἐπὶ θινὶ θαλάσσης ἱερὰ ῥέζον
ἐννέα δ’ ἕδραι ἔσαν πεντακόσιοι δ’ ἐν ἑκάστῃ
εὖθ’ οἱ σπλάγχνα πάσαντο θεῷ δ’ ἐπὶ μηρί’ ἔκαιον
οἱ δ’ ἰθὺς κατάγοντο ἰδ’ ἱστία νηὸς ἐίσης
στεῖλαν ἀείραντες τὴν δ’ ὥρμισαν ἐκ δ’ ἔβαν αὐτοί
ἐκ δ’ ἄρα Τηλέμαχος νηὸς βαῖν’ ἦρχε δ’ Ἀθήνη
Τηλέμαχ’ οὐ μέν σε χρὴ ἔτ’ αἰδοῦς οὐδ’ ἠβαιόν
ἀλλ’ ἄγε νῦν ἰθὺς κίε Νέστορος ἱπποδάμοιο
ψεῦδος δ’ οὐκ ἐρέει μάλα γὰρ πεπνυμένος ἐστί
Μέντορ πῶς τ’ ἄρ’ ἴω πῶς τ’ ἂρ προσπτύξομαι αὐτόν
αἰδὼς δ’ αὖ νέον ἄνδρα γεραίτερον ἐξερέεσθαι
Τηλέμαχ’ ἄλλα μὲν αὐτὸς ἐνὶ φρεσὶ σῇσι νοήσεις
ἷξον δ’ ἐς Πυλίων ἀνδρῶν ἄγυρίν τε καὶ ἕδρας
ἔνθ’ ἄρα Νέστωρ ἧστο σὺν υἱάσιν ἀμφὶ δ’ ἑταῖροι
δαῖτ’ ἐντυνόμενοι κρέα τ’ ὤπτων ἄλλα τ’ ἔπειρον
οἱ δ’ ὡς οὖν ξείνους ἴδον ἁθρόοι ἦλθον ἅπαντες
χερσίν τ’ ἠσπάζοντο καὶ ἑδριάασθαι ἄνωγον
δῶκε δ’ ἄρα σπλάγχνων μοίρας ἐν δ’ οἶνον ἔχευεν
Παλλάδ’ Ἀθηναίην κούρην Διὸς αἰγιόχοιο
εὔχεσθαι πάντες δὲ θεῶν χατέουσ’ ἄνθρωποι
ἀλλὰ νεώτερός ἐστιν ὁμηλικίη δ’ ἐμοὶ αὐτῷ
χαῖρε δ’ Ἀθηναίη πεπνυμένῳ ἀνδρὶ δικαίῳ
αὐτίκα δ’ εὔχετο πολλὰ Ποσειδάωνι ἄνακτι
αὐτὰρ ἔπειτ’ ἄλλοισι δίδου χαρίεσσαν ἀμοιβὴν
δὸς δ’ ἔτι Τηλέμαχον καὶ ἐμὲ πρήξαντα νέεσθαι
οὕνεκα δεῦρ’ ἱκόμεσθα θοῇ σὺν νηὶ μελαίνῃ
ὣς ἄρ’ ἔπειτ’ ἠρᾶτο καὶ αὐτὴ πάντα τελεύτα
ὣς δ’ αὔτως ἠρᾶτο Ὀδυσσῆος φίλος υἱός
οἱ δ’ ἐπεί ὤπτησαν κρέ’ ὑπέρτερα καὶ ἐρύσαντο
μοίρας δασσάμενοι δαίνυντ’ ἐρικυδέα δαῖτα
ὦ ξεῖνοι τίνες ἐστέ πόθεν πλεῖθ’ ὑγρὰ κέλευθα
οἷά τε ληιστῆρες ὑπεὶρ ἅλα τοί τ’ ἀλόωνται
θῆχ’ ἵνα μιν περὶ πατρὸς ἀποιχομένοιο ἔροιτο
πρῆξις δ’ ἥδ’ ἰδίη οὐ δήμιος ἣν ἀγορεύω
πευθόμεθ’ ἧχι ἕκαστος ἀπώλετο λυγρῷ ὀλέθρῳ
κείνου δ’ αὖ καὶ ὄλεθρον ἀπευθέα θῆκε Κρονίων
οὐ γάρ τις δύναται σάφα εἰπέμεν ὁππόθ’ ὄλωλεν
εἴθ’ ὅ γ’ ἐπ’ ἠπείρου δάμη ἀνδράσι δυσμενέεσσιν
κείνου λυγρὸν ὄλεθρον ἐνισπεῖν εἴ που ὄπωπας
μηδέ τί μ’ αἰδόμενος μειλίσσεο μηδ’ ἐλεαίρων
ἀλλ’ εὖ μοι κατάλεξον ὃπως ἤντησας ὀπωπῆς
δήμῳ ἔνι Τρώων ὅθι πάσχετε πήματ’ Ἀχαιοί
τῶν νῦν μοι μνῆσαι καί μοι νημερτὲς ἐνίσπες
ὦ φίλ’ ἐπεί μ’ ἔμνησας ὀιζύος ἥν ἐν ἐκείνῳ
ἠμέν ὅσα ξὺν νηυσίν ἐπ’ ἠεροειδέα πόντον
πλαζόμενοι κατὰ ληίδ’ ὅπῃ ἄρξειεν Ἀχιλλεύς
ἠδ’ ὅσα καὶ περί ἄστυ μέγα Πριάμοιο ἄνακτος
μαρνάμεθ’ ἔνθα δ’ ἔπειτα κατέκταθεν ὅσσοι ἄριστοι
ἔνθα μὲν Αἴας κεῖται ἀρήιος ἔνθα δ’ Ἀχιλλεύς
ἔνθα δ’ ἐμὸς φίλος υἱός ἅμα κρατερὸς καὶ ἀμύμων
ἄλλα τε πόλλ’ ἐπὶ τοῖς πάθομεν κακά τίς κεν ἐκεῖνα
οὐδ’ εἰ πεντάετές γε καὶ ἑξάετες παραμίμνων
παντοίοισι δόλοισι μόγις δ’ ἐτέλεσσε Κρονίων
ἔνθ’ οὔ τίς ποτε μῆτιν ὁμοιωθήμεναι ἄντην
ἤθελ’ ἐπεὶ μάλα πολλὸν ἐνίκα δῖος Ὀδυσσεὺς
κείνου ἔκγονός ἐσσι σέβας μ’ ἔχει εἰσορόωντα
ἔνθ’ ἦ τοι ἧος μὲν ἐγὼ καὶ δῖος Ὀδυσσεὺς
οὔτε ποτ’ εἰν ἀγορῇ δίχ’ ἐβάζομεν οὔτ’ ἐνὶ βουλῇ
ἀλλ’ ἕνα θυμὸν ἔχοντε νόω καὶ ἐπίφρονι βουλῇ
φραζόμεθ’ Ἀργείοισιν ὅπως ὄχ’ ἄριστα γένοιτο
βῆμεν δ’ ἐν νήεσσι θεὸς δ’ ἐσκέδασσεν Ἀχαιούς
πάντες ἔσαν τῶ σφεων πολέες κακὸν οἶτον ἐπέσπον
ἥ τ’ ἔριν Ἀτρεΐδῃσι μετ’ ἀμφοτέροισιν ἔθηκε
ἔνθ’ ἤ τοι Μενέλαος ἀνώγει πάντας Ἀχαιοὺς
νόστου μιμνήσκεσθαι ἐπ’ εὐρέα νῶτα θαλάσσης
οὐδ’ Ἀγαμέμνονι πάμπαν ἑήνδανε βούλετο γάρ ῥα
λαὸν ἐρυκακέειν ῥέξαι θ’ ἱερὰς ἑκατόμβας
οὐ γάρ τ’ αἶψα θεῶν τρέπεται νόος αἰέν ἐόντων
ἕστασαν οἱ δ’ ἀνόρουσαν ἐυκνήμιδες Ἀχαιοὶ
ἠῶθεν δ’ οἱ μὲν νέας ἕλκομεν εἰς ἅλα δῖαν
κτήματά τ’ ἐντιθέμεσθα βαθυζώνους τε γυναῖκας
ἡμίσεες δ’ ἄρα λαοὶ ἐρητύοντο μένοντες
αὖθι παρ’ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶν
ἡμίσεες δ’ ἀναβάντες ἐλαύνομεν αἱ δὲ μάλ’ ὦκα
ἐς Τένεδον δ’ ἐλθόντες ἐρέξαμεν ἱρὰ θεοῖσιν
οἴκαδε ἱέμενοι Ζεὺς δ’ οὔ πω μήδετο νόστον
σχέτλιος ὅς ῥ’ ἔριν ὦρσε κακήν ἔπι δεύτερον αὖτις
ἀμφ’ Ὀδυσῆα ἄνακτα δαΐφρονα ποικιλομήτην
αὖτις ἐπ’ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ἦρα φέροντες
φεῦγον ἐπεὶ γίγνωσκον ὃ δὴ κακὰ μήδετο δαίμων
φεῦγε δὲ Τυδέος υἱὸς ἀρήιος ὦρσε δ’ ἑταίρους
ὀψὲ δὲ δὴ μετὰ νῶι κίε ξανθὸς Μενέλαος
ἐν Λέσβῳ δ’ ἔκιχεν δολιχὸν πλόον ὁρμαίνοντας
νήσου ἔπι Ψυρίης αὐτὴν ἐπ’ ἀριστέρ’ ἔχοντες
ἦ ὑπένερθε Χίοιο παρ’ ἠνεμόεντα Μίμαντα
ᾐτέομεν δὲ θεὸν φῆναι τέρας αὐτὰρ ὅ γ’ ἡμῖν
τέμνειν ὄφρα τάχιστα ὑπὲκ κακότητα φύγοιμεν
ὦρτο δ’ ἐπὶ λιγὺς οὖρος ἀήμεναι αἱ δὲ μάλ’ ὦκα
πόλλ’ ἐπὶ μῆρ’ ἔθεμεν πέλαγος μέγα μετρήσαντες
τέτρατον ἦμαρ ἔην ὅτ’ ἐν Ἄργεϊ νῆας ἐίσας
Τυδεΐδεω ἕταροι Διομήδεος ἱπποδάμοιο
ἵστασαν αὐτάρ ἐγώ γε Πύλονδ’ ἔχον οὐδέ ποτ’ ἔσβη
κείνων οἵ τ’ ἐσάωθεν Ἀχαιῶν οἵ τ’ ἀπόλοντο
ὅσσα δ’ ἐνὶ μεγάροισι καθήμενος ἡμετέροισι
πεύθομαι ἣ θέμις ἐστί δαήσεαι κοὐδέ σε δεύσω
εὖ μὲν Μυρμιδόνας φάσ’ ἐλθέμεν ἐγχεσιμώρους
οὓς ἄγ’ Ἀχιλλῆος μεγαθύμου φαίδιμος υἱός
πάντας δ’ Ἰδομενεὺς Κρήτην εἰσήγαγ’ ἑταίρους
οἳ φύγον ἐκ πολέμου πόντος δέ οἱ οὔ τιν’ ἀπηύρα
ὥς τ’ ἦλθ’ ὥς τ’ Αἴγισθος ἐμήσατο λυγρὸν ὄλεθρον
ἀλλ’ ἦ τοι κεῖνος μὲν ἐπισμυγερῶς ἀπέτισεν
καὶ σὺ φίλος μάλα γάρ σ’ ὁρόω καλόν τε μέγαν τε
ἀλλ’ οὔ μοι τοιοῦτον ἐπέκλωσαν θεοὶ ὄλβον
πατρί τ’ ἐμῷ καὶ ἐμοί νῦν δὲ χρὴ τετλάμεν ἔμπης
ὦ φίλ’ ἐπεὶ δὴ ταῦτά μ’ ἀνέμνησας καὶ ἔειπες
ἐχθαίρουσ’ ἀνὰ δῆμον ἐπισπόμενοι θεοῦ ὀμφῇ
τίς δ’ οἶδ’ εἴ κέ ποτέ σφι βίας ἀποτίσεται ἐλθών
εἰ γάρ σ’ ὣς ἐθέλοι φιλέειν γλαυκῶπις Ἀθήνη
ὡς τότ’ Ὀδυσσῆος περικήδετο κυδαλίμοιο
δήμῳ ἔνι Τρώων ὅθι πάσχομεν ἄλγε’ Ἀχαιοί
εἴ σ’ οὕτως ἐθέλοι φιλέειν κήδοιτό τε θυμῷ
λίην γὰρ μέγα εἶπες ἄγη μ’ ἔχει οὐκ ἂν ἐμοί γε
ἐλπομένω τὰ γένοιτ’ οὐδ’ εἰ θεοὶ ὣς ἐθέλοιεν
ῥεῖα θεός γ’ ἐθέλων καὶ τηλόθεν ἄνδρα σαώσαι
βουλοίμην δ’ ἂν ἐγώ γε καὶ ἄλγεα πολλὰ μογήσας
οἴκαδέ τ’ ἐλθέμεναι καὶ νόστιμον ἦμαρ ἰδέσθαι
ὤλεθ’ ὑπ’ Αἰγίσθοιο δόλῳ καὶ ἧς ἀλόχοιο
ἀλλ’ ἦ τοι θάνατον μὲν ὁμοίιον οὐδὲ θεοί περ
κείνῳ δ’ οὐκέτι νόστος ἐτήτυμος ἀλλά οἱ ἤδη
φράσσαντ’ ἀθάνατοι θάνατον καὶ κῆρα μέλαιναν
νῦν δ’ ἐθέλω ἔπος ἄλλο μεταλλῆσαι καὶ ἐρέσθαι
Νέστορ’ ἐπεὶ περὶ οἶδε δίκας ἠδὲ φρόνιν ἄλλων
τρὶς γὰρ δή μίν φασιν ἀνάξασθαι γένε’ ἀνδρῶν
ὦ Νέστορ Νηληϊάδη σὺ δ’ ἀληθὲς ἐνίσπες
πῶς ἔθαν’ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων
ποῦ Μενέλαος ἔην τίνα δ’ αὐτῷ μήσατ’ ὄλεθρον
πλάζετ’ ἐπ’ ἀνθρώπους ὁ δὲ θαρσήσας κατέπεφνε
τοιγὰρ ἐγώ τοι τέκνον ἀληθέα πάντ’ ἀγορεύσω
εἰ ζωόν γ’ Αἴγισθον ἐνὶ μεγάροισιν ἔτετμεν
ἀλλ’ ἄρα τόν γε κύνες τε καὶ οἰωνοὶ κατέδαψαν
ἡμεῖς μὲν γὰρ κεῖθι πολέας τελέοντες ἀέθλους
ἥμεθ’ ὁ δ’ εὔκηλος μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο
πόλλ’ Ἀγαμεμνονέην ἄλοχον θέλγεσκ’ ἐπέεσσιν
ἡ δ’ ἦ τοι τὸ πρὶν μὲν ἀναίνετο ἔργον ἀεικὲς
δῖα Κλυταιμνήστρη φρεσὶ γὰρ κέχρητ’ ἀγαθῇσι
πὰρ δ’ ἄρ’ ἔην καὶ ἀοιδὸς ἀνήρ ᾧ πόλλ’ ἐπέτελλεν
ἀλλ’ ὅτε δή μιν μοῖρα θεῶν ἐπέδησε δαμῆναι
τὴν δ’ ἐθέλων ἐθέλουσαν ἀνήγαγεν ὅνδε δόμονδε
πολλὰ δὲ μηρί’ ἔκηε θεῶν ἱεροῖς ἐπὶ βωμοῖς
πολλὰ δ’ ἀγάλματ’ ἀνῆψεν ὑφάσματά τε χρυσόν τε
ἀλλ’ ὅτε Σούνιον ἱρὸν ἀφικόμεθ’ ἄκρον Ἀθηνέων
Φρόντιν Ὀνητορίδην ὃς ἐκαίνυτο φῦλ’ ἀνθρώπων
ὣς ὁ μὲν ἔνθα κατέσχετ’ ἐπειγόμενός περ ὁδοῖο
ὄφρ’ ἕταρον θάπτοι καὶ ἐπὶ κτέρεα κτερίσειεν
ἀλλ’ ὅτε δὴ καὶ κεῖνος ἰὼν ἐπὶ οἴνοπα πόντον
ἐφράσατο λιγέων δ’ ἀνέμων ἐπ’ ἀυτμένα χεῦε
κύματά τε τροφέοντο πελώρια ἶσα ὄρεσσιν
ἐς Φαιστόν μικρὸς δὲ λίθος μέγα κῦμ’ ἀποέργει
αἱ μὲν ἄρ’ ἔνθ’ ἦλθον σπουδῇ δ’ ἤλυξαν ὄλεθρον
κύματ’ ἀτὰρ τὰς πέντε νέας κυανοπρῳρείους
ἠλᾶτο ξὺν νηυσὶ κατ’ ἀλλοθρόους ἀνθρώπους
τόφρα δὲ ταῦτ’ Αἴγισθος ἐμήσατο οἴκοθι λυγρά
ἑπτάετες δ’ ἤνασσε πολυχρύσοιο Μυκήνης
κτείνας Ἀτρεΐδην δέδμητο δὲ λαὸς ὑπ’ αὐτῷ
ἂψ ἀπ’ Ἀθηνάων κατὰ δ’ ἔκτανε πατροφονῆα
πολλὰ κτήματ’ ἄγων ὅσα οἱ νέες ἄχθος ἄειραν
καὶ σύ φίλος μὴ δηθὰ δόμων ἄπο τῆλ’ ἀλάλησο
κτήματά τε προλιπὼν ἄνδρας τ’ ἐν σοῖσι δόμοισιν
ἀλλ’ ἐς μὲν Μενέλαον ἐγὼ κέλομαι καὶ ἄνωγα
ἐλθεῖν κεῖνος γὰρ νέον ἄλλοθεν εἰλήλουθεν
ἐς πέλαγος μέγα τοῖον ὅθεν τέ περ οὐδ’ οἰωνοὶ
ἀλλ’ ἴθι νῦν σὺν νηί τε σῇ καὶ σοῖς ἑτάροισιν
εἰ δ’ ἐθέλεις πεζός πάρα τοι δίφρος τε καὶ ἵπποι
πὰρ δὲ τοι υἷες ἐμοί οἵ τοι πομπῆες ἔσονται
ψεῦδος δ’ οὐκ ἐρέει μάλα γὰρ πεπνυμένος ἐστίν
ὣς ἔφατ’ ἠέλιος δ’ ἄρ’ ἔδυ καὶ ἐπὶ κνέφας ἦλθε
ἀλλ’ ἄγε τάμνετε μὲν γλώσσας κεράασθε δὲ οἶνον
ἤδη γὰρ φάος οἴχεθ’ ὑπὸ ζόφον οὐδὲ ἔοικεν
ἦ ῥα Διὸς θυγάτηρ οἱ δ’ ἔκλυον αὐδησάσης
νώμησαν δ’ ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενοι δεπάεσσι
γλώσσας δ’ ἐν πυρὶ βάλλον ἀνιστάμενοι δ’ ἐπέλειβον
αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τ’ ἔπιον θ’ ὅσον ἤθελε θυμός
δὴ τότ’ Ἀθηναίη καὶ Τηλέμαχος θεοειδὴς
Νέστωρ δ’ αὖ κατέρυκε καθαπτόμενος ἐπέεσσιν
Ζεὺς τό γ’ ἀλεξήσειε καὶ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι
ὡς ὑμεῖς παρ’ ἐμεῖο θοὴν ἐπὶ νῆα κίοιτε
ᾧ οὔ τι χλαῖναι καὶ ῥήγεα πόλλ’ ἐνὶ οἴκῳ
οὔτ’ αὐτῷ μαλακῶς οὔτε ξείνοισιν ἐνεύδειν
οὔ θην δὴ τοῦδ’ ἀνδρὸς Ὀδυσσῆος φίλος υἱὸς
νηὸς ἐπ’ ἰκριόφιν καταλέξεται ὄφρ’ ἂν ἐγώ γε
ξείνους ξεινίζειν ὅς τίς κ’ ἐμὰ δώμαθ’ ἵκηται
εὖ δὴ ταῦτά γ’ ἔφησθα γέρον φίλε σοὶ δὲ ἔοικεν
ἀλλ’ οὗτος μὲν νῦν σοὶ ἅμ’ ἕψεται ὄφρα κεν εὕδῃ
σοῖσιν ἐνὶ μεγάροισιν ἐγὼ δ’ ἐπὶ νῆα μέλαιναν
εἶμ’ ἵνα θαρσύνω θ’ ἑτάρους εἴπω τε ἕκαστα
οἱ δ’ ἄλλοι φιλότητι νεώτεροι ἄνδρες ἕπονται
εἶμ’ ἔνθα χρεῖός μοι ὀφέλλεται οὔ τι νέον γε
οὐδ’ ὀλίγον σὺ δὲ τοῦτον ἐπεὶ τεὸν ἵκετο δῶμα
ὣς ἄρα φωνήσασ’ ἀπέβη γλαυκῶπις Ἀθήνη
φήνῃ εἰδομένη θάμβος δ’ ἕλε πάντας ἰδόντας
θαύμαζεν δ’ ὁ γεραιός ὅπως ἴδεν ὀφθαλμοῖς
Τηλεμάχου δ’ ἕλε χεῖρα ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν
εἰ δή τοι νέῳ ὧδε θεοὶ πομπῆες ἕπονται
οὐ μὲν γάρ τις ὅδ’ ἄλλος Ὀλύμπια δώματ’ ἐχόντων
ἥ τοι καὶ πατέρ’ ἐσθλὸν ἐν Ἀργείοισιν ἐτίμα
ἀλλὰ ἄνασσ’ ἵληθι δίδωθι δέ μοι κλέος ἐσθλόν
τοῖσιν δ’ ἡγεμόνευε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ
ἀλλ’ ὅτε δώμαθ’ ἵκοντο ἀγακλυτὰ τοῖο ἄνακτος
τοῖς δ’ ὁ γέρων ἐλθοῦσιν ἀνὰ κρητῆρα κέρασσεν
ὤιξεν ταμίη καὶ ἀπὸ κρήδεμνον ἔλυσε
τοῦ ὁ γέρων κρητῆρα κεράσσατο πολλὰ δ’ Ἀθήνῃ
εὔχετ’ ἀποσπένδων κούρῃ Διὸς αἰγιόχοιο
τὸν δ’ αὐτοῦ κοίμησε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ
τρητοῖς ἐν λεχέεσσιν ὑπ’ αἰθούσῃ ἐριδούπῳ
πὰρ’ δ’ ἄρ’ ἐυμμελίην Πεισίστρατον ὄρχαμον ἀνδρῶν
ὅς οἱ ἔτ’ ἠίθεος παίδων ἦν ἐν μεγάροισιν
αὐτὸς δ’ αὖτε καθεῦδε μυχῷ δόμου ὑψηλοῖο
τῷ δ’ ἄλοχος δέσποινα λέχος πόρσυνε καὶ εὐνήν
ὤρνυτ’ ἄρ’ ἐξ εὐνῆφι Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ
ἐκ δ’ ἐλθὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετ’ ἐπὶ ξεστοῖσι λίθοισιν
ἀλλ’ ὁ μὲν ἤδη κηρὶ δαμεὶς Ἄϊδόσδε βεβήκει
Νέστωρ αὖ τότ’ ἐφῖζε Γερήνιος οὖρος Ἀχαιῶν
σκῆπτρον ἔχων περὶ δ’ υἷες ἀολλέες ἠγερέθοντο
Περσεύς τ’ Ἄρητός τε καὶ ἀντίθεος Θρασυμήδης
τοῖσι δ’ ἔπειθ’ ἕκτος Πεισίστρατος ἤλυθεν ἥρως
πὰρ δ’ ἄρα Τηλέμαχον θεοείκελον εἷσαν ἄγοντες
καρπαλίμως μοι τέκνα φίλα κρηήνατ’ ἐέλδωρ
ὄφρ’ ἦ τοι πρώτιστα θεῶν ἱλάσσομ’ Ἀθήνην
ἀλλ’ ἄγ’ ὁ μὲν πεδίονδ’ ἐπὶ βοῦν ἴτω ὄφρα τάχιστα
εἷς δ’ ἐπὶ Τηλεμάχου μεγαθύμου νῆα μέλαιναν
πάντας ἰὼν ἑτάρους ἀγέτω λιπέτω δὲ δύ’ οἴους
εἷς δ’ αὖ χρυσοχόον Λαέρκεα δεῦρο κελέσθω
οἱ δ’ ἄλλοι μένετ’ αὐτοῦ ἀολλέες εἴπατε δ’ εἴσω
δμῳῇσιν κατὰ δώματ’ ἀγακλυτὰ δαῖτα πένεσθαι
ἕδρας τε ξύλα τ’ ἀμφὶ καὶ ἀγλαὸν οἰσέμεν ὕδωρ
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἄρα πάντες ἐποίπνυον ἦλθε μὲν ἂρ βοῦς
ὅπλ’ ἐν χερσὶν ἔχων χαλκήια πείρατα τέχνης
ἄκμονά τε σφῦραν τ’ ἐυποίητόν τε πυράγρην
οἷσίν τε χρυσὸν εἰργάξετο ἦλθε δ’ Ἀθήνη
ἱρῶν ἀντιόωσα γέρων δ’ ἱππηλάτα Νέστωρ
χρυσὸν ἔδωχ’ ὁ δ’ ἔπειτα βοὸς κέρασιν περίχευεν
ἀσκήσας ἵν’ ἄγαλμα θεὰ κεχάροιτο ἰδοῦσα
βοῦν δ’ ἀγέτην κεράων Στρατίος καὶ δῖος Ἐχέφρων
χέρνιβα δέ σφ’ Ἄρητος ἐν ἀνθεμόεντι λέβητι
ἤλυθεν ἐκ θαλάμοιο φέρων ἑτέρῃ δ’ ἔχεν οὐλὰς
Περσεὺς δ’ ἀμνίον εἶχε γέρων δ’ ἱππηλάτα Νέστωρ
χέρνιβά τ’ οὐλοχύτας τε κατήρχετο πολλὰ δ’ Ἀθήνῃ
εὔχετ’ ἀπαρχόμενος κεφαλῆς τρίχας ἐν πυρὶ βάλλων
ἤλασεν ἄγχι στάς πέλεκυς δ’ ἀπέκοψε τένοντας
αὐχενίους λῦσεν δὲ βοὸς μένος αἱ δ’ ὀλόλυξαν
οἱ μὲν ἔπειτ’ ἀνελόντες ἀπὸ χθονὸς εὐρυοδείης
τῆς δ’ ἐπεὶ ἐκ μέλαν αἷμα ῥύη λίπε δ’ ὀστέα θυμός
αἶψ’ ἄρα μιν διέχευαν ἄφαρ δ’ ἐκ μηρία τάμνον
αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρ’ ἐκάη καὶ σπλάγχνα πάσαντο
ὤπτων δ’ ἀκροπόρους ὀβελοὺς ἐν χερσὶν ἔχοντες
αὐτὰρ ἐπεὶ λοῦσέν τε καὶ ἔχρισεν λίπ’ ἐλαίῳ
ἔκ ῥ’ ἀσαμίνθου βῆ δέμας ἀθανάτοισιν ὁμοῖος
πὰρ δ’ ὅ γε Νέστορ’ ἰὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετο ποιμένα λαῶν
οἱ δ’ ἐπεὶ ὤπτησαν κρέ’ ὑπέρτερα καὶ ἐρύσαντο
δαίνυνθ’ ἑζόμενοι ἐπὶ δ’ ἀνέρες ἐσθλοὶ ὄροντο
οἶνον οἰνοχοεῦντες ἐνὶ χρυσέοις δεπάεσσιν
ζεύξαθ’ ὑφ’ ἅρματ’ ἄγοντες ἵνα πρήσσῃσιν ὁδοῖο
ὣς ἔφαθ’ οἱ δ’ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδ’ ἐπίθοντο
καρπαλίμως δ’ ἔζευξαν ὑφ’ ἅρμασιν ὠκέας ἵππους
ἂν δ’ ἄρα Τηλέμαχος περικαλλέα βήσετο δίφρον
πὰρ δ’ ἄρα Νεστορίδης Πεισίστρατος ὄρχαμος ἀνδρῶν
ἐς δίφρον τ’ ἀνέβαινε καὶ ἡνία λάζετο χερσί
ἐς Φηρὰς δ’ ἵκοντο Διοκλῆος ποτὶ δῶμα
ἔνθα δὲ νύκτ’ ἄεσαν ὁ δὲ τοῖς πὰρ ξείνια θῆκεν
ἵππους τε ζεύγνυντ’ ἀνά θ’ ἅρματα ποικίλ’ ἔβαινον