piotrpersona/polish-labor-code huggingface dataset:
Okresy odpoczynku

- Art. 132. § 1.  Pracownikowi  przysługuje  w każdej dobie  prawo  do  co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku, z zastrzeżeniem § 3 oraz art. 136 § 2 i art. 137.  
§ 2. Przepis § 1 nie dotyczy:  
- 1) pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy;
- 2) przypadków  konieczności  prowadzenia  akcji  ratowniczej  w celu  ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii.  
6) Z dniem  8 października  2012 r.  na  podstawie  wyroku  Trybunału  Konstytucyjnego  z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt K 27/11 (Dz. U. poz. 1110).  
§ 3. W przypadkach określonych w § 2 pracownikowi przysługuje, w okresie rozliczeniowym, równoważny okres odpoczynku.  
Art. 133. § 1.  Pracownikowi  przysługuje  w każdym tygodniu  prawo  do  co najmniej 35 godzin  nieprzerwanego  odpoczynku,  obejmującego  co  najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku dobowego.  
§ 2. W przypadkach  określonych  w art. 132  § 2  oraz  w przypadku  zmiany pory wykonywania pracy przez pracownika w związku z jego przejściem na inną zmianę,  zgodnie  z ustalonym  rozkładem  czasu  pracy,  tygodniowy  nieprzerwany odpoczynek może obejmować mniejszą liczbę godzin, nie może być jednak krótszy niż 24 godziny.  
§ 3. Odpoczynek, o którym mowa w § 1 i 2, powinien przypadać w niedzielę. Niedziela  obejmuje  24 kolejne  godziny,  poczynając  od  godziny  6 00 w tym  dniu, chyba że u danego pracodawcy została ustalona inna godzina.  
§ 4. W przypadkach  dozwolonej  pracy  w niedzielę  odpoczynek,  o którym mowa w § 1 i 2, może przypadać w innym dniu niż niedziela.  
Art. 134. § 1. Jeżeli dobowy wymiar czasu pracy pracownika:  
- 1) wynosi  co  najmniej  6 godzin -pracownik  ma  prawo  do  przerwy  w pracy trwającej co najmniej 15 minut;
- 2) jest  dłuższy  niż  9 godzin -pracownik  ma  prawo  do  dodatkowej  przerwy w pracy trwającej co najmniej 15 minut;
- 3) jest dłuższy niż 16 godzin -pracownik ma prawo do kolejnej przerwy w pracy trwającej co najmniej 15 minut.  
§ 2. Przerwy, o których mowa w § 1, wlicza się do czasu pracy.
Praca w porze nocnej

Art. 151 7 . § 1. Pora nocna obejmuje 8 godzin między godzinami 21 00 a 7 00 .  
§ 2. Pracownik,  którego  rozkład  czasu  pracy  obejmuje  w każdej  dobie  co najmniej 3 godziny pracy w porze nocnej lub którego co najmniej 1/4 czasu pracy w okresie rozliczeniowym przypada na porę nocną, jest pracującym w nocy.  
§ 3. Czas pracy pracującego w nocy nie może przekraczać 8 godzin na dobę, jeżeli wykonuje prace szczególnie niebezpieczne albo związane z dużym wysiłkiem fizycznym lub umysłowym.  
§ 4. Wykaz prac, o których mowa w § 3, określa pracodawca w porozumieniu z zakładową organizacją związkową, a jeżeli u pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa z przedstawicielami pracowników wybranymi w trybie przyjętym u danego pracodawcy, oraz po zasięgnięciu opinii lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikami, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia pracowników. Jeżeli porozumienie jest zawarte z zakładową organizacją związkową , informacja o nim podlega wpisowi do Krajowej Ewidencji Układów Zbiorowych Pracy na zasadach określonych  w ustawie  z dnia  5 listopada  2025 r.  o układach  zbiorowych  pracy i porozumieniach zbiorowych.  
§ 5. Przepis § 3 nie dotyczy:  
- 1) pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy;
- 2) przypadków  konieczności  prowadzenia  akcji  ratowniczej  w celu  ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii.  
§ 6. Na wniosek pracownika złożony w postaci papierowej lub elektronicznej, o którym mowa w § 2, pracodawca informuje właściwego okręgowego inspektora pracy o zatrudnianiu pracowników pracujących w nocy.  
Art. 151 8 . § 1. Pracownikowi wykonującemu pracę w porze nocnej przysługuje  dodatek  do  wynagrodzenia  za  każdą  godzinę  pracy  w porze  nocnej w wysokości 20 % stawki godzinowej wynikającej z minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów .  
§ 2. W stosunku do pracowników wykonujących pracę w porze nocnej stale poza  zakładem  pracy  dodatek,  o którym  mowa  w § 1,  może  być  zastąpiony ryczałtem,  którego  wysokość  odpowiada  przewidywanemu  wymiarowi  pracy w porze nocnej.
Urlop opiekuńczy

Art. 173 1 . § 1.  Pracownikowi  przysługuje  w ciągu  roku  kalendarzowego urlop  opiekuńczy,  w wymiarze  5 dni,  w celu  zapewnienia  osobistej  opieki  lub wsparcia  osobie  będącej  członkiem  rodziny  lub  zamieszkującej  w tym  samym  
8) Obecnie minister właściwy do spraw pracy, na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 16 oraz art. 21 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1370 i 1907 ), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.  
gospodarstwie  domowym,  która  wymaga  opieki  lub  wsparcia  z poważnych względów medycznych.  
§ 2. Za członka rodziny, o którym mowa w § 1, uważa się syna, córkę, matkę, ojca lub małżonka.  
§ 3. Urlopu, o którym mowa w § 1, udziela się w dni, które są dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy.  
§ 4. Urlopu,  o którym  mowa  w § 1,  udziela  się  na  wniosek  pracownika złożony  w postaci  papierowej  lub  elektronicznej  w terminie  nie  krótszym  niż 1 dzień przed rozpoczęciem korzystania z tego urlopu.  
§ 5. We wniosku wskazuje się imię i nazwisko osoby, która wymaga opieki lub wsparcia z poważnych  względów  medycznych,  przyczynę  konieczności zapewnienia  osobistej  opieki  lub  wsparcia  przez  pracownika  oraz  w przypadku członka rodziny - stopień pokrewieństwa z pracownikiem lub w przypadku osoby niebędącej członkiem rodziny - adres zamieszkania tej osoby.  
Art. 173 2 . Okres urlopu opiekuńczego wlicza się do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze.  
Art. 173 3 . Do pracownika, o którym  mowa  w art. 173 1 § 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 177 § 1, 1 1 , 4 i 4 1 , art. 186 4 i art. 188 1 .
Urlopy bezpłatne

Art. 174. § 1.  Na  wniosek  pracownika złożony  w postaci  papierowej  lub elektronicznej pracodawca może udzielić mu urlopu bezpłatnego.  
§ 2. Okresu urlopu bezpłatnego nie wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.  
§ 3. Przy  udzielaniu  urlopu  bezpłatnego,  dłuższego  niż  3 miesiące,  strony mogą  przewidzieć  dopuszczalność  odwołania  pracownika  z urlopu  z ważnych przyczyn.  
§ 4. Przepisów § 2 i 3 nie stosuje się  w przypadkach uregulowanych odmiennie przepisami szczególnymi.  
Art. 174 1 . § 1.  Za  zgodą  pracownika,  wyrażoną w  postaci  papierowej  lub elektronicznej ,  pracodawca  może  udzielić  pracownikowi  urlopu  bezpłatnego  
w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy przez okres ustalony w zawartym w tej sprawie porozumieniu między pracodawcami.  
§ 2. Okres urlopu bezpłatnego, o którym mowa w § 1, wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze u dotychczasowego pracodawcy.  
Art. 175. (uchylony)
Zawieranie i rozwiązywanie umów o pracę w celu przygotowania zawodowego

Art. 194. Do  zawierania  i rozwiązywania  z młodocianymi  umów  o pracę w celu przygotowania zawodowego mają zastosowanie przepisy kodeksu dotyczące  umów  o pracę  na  czas  nieokreślony  ze  zmianami  przewidzianymi w art. 195 i 196.  
Art. 195. § 1. Umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego powinna określać w szczególności:  
- 1) rodzaj  przygotowania  zawodowego  (nauka  zawodu  lub  przyuczenie  do wykonywania określonej pracy);
- 2) czas trwania i miejsce odbywania przygotowania zawodowego;
- 3) sposób dokształcania teoretycznego;
- 4) wysokość wynagrodzenia.  
§ 2. Rada  Ministrów  może  w drodze  rozporządzenia  określić  przypadki, w których jest  dopuszczalne zawieranie na czas  określony umów o pracę w celu przygotowania zawodowego.  
Art. 196. Rozwiązanie za wypowiedzeniem umowy o pracę zawartej w celu przygotowania zawodowego dopuszczalne jest tylko w razie:  
- 1) niewypełniania  przez  młodocianego  obowiązków  wynikających  z umowy o pracę lub obowiązku dokształcania się, pomimo stosowania wobec niego środków wychowawczych;
- 2) ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy;
- 3) reorganizacji zakładu pracy uniemożliwiającej kontynuowanie przygotowania zawodowego;
- 4) stwierdzenia  nieprzydatności  młodocianego  do  pracy,  w zakresie  której odbywa przygotowanie zawodowe.
Dokształcanie

- Art. 197. § 1. Pracownik  młodociany  jest  obowiązany  dokształcać  się  do ukończenia 18 lat.  
§ 2. W szczególności pracownik młodociany jest obowiązany:  
- 1) do  dokształcania  się  w zakresie  ośmioletniej  szkoły  podstawowej,  jeżeli szkoły takiej nie ukończył;
- 2) do  dokształcania  się  w zakresie  szkoły ponadpodstawowej  lub  w formach pozaszkolnych.
3. Art. 198. Pracodawca  jest  obowiązany  zwolnić  młodocianego  od  pracy  na czas potrzebny do wzięcia udziału  w zajęciach szkoleniowych  w związku z dokształcaniem się.
4. Art. 199. Jeżeli młodociany nie ukończył przygotowania zawodowego przed osiągnięciem 18 lat, obowiązek dokształcania się, stosownie do przepisów art. 197, może być przedłużony do czasu ukończenia przygotowania zawodowego.
5. Art. 200. Minister Pracy i Polityki Socjalnej 8) w porozumieniu z Ministrem Edukacji Narodowej 9) może  w drodze rozporządzenia określić przypadki, w których wyjątkowo jest dopuszczalne zwolnienie młodocianych od obowiązku dokształcania się.
Zatrudnianie młodocianych w innym celu niż przygotowanie zawodowe

- Art. 200 1 . § 1.  Młodociany  może  być  zatrudniony  na  podstawie  umowy o pracę przy wykonywaniu lekkich prac.
- § 2. Praca lekka  nie  może  powodować  zagrożenia  dla  życia,  zdrowia i rozwoju psychofizycznego młodocianego, a także nie może utrudniać młodocianemu wypełniania obowiązku szkolnego.
- § 3. Wykaz  lekkich  prac  określa  pracodawca  po  uzyskaniu  zgody  lekarza wykonującego zadania służby medycyny pracy. Wykaz ten wymaga zatwierdzenia  
9) Obecnie ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 15 oraz art. 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 8.  
przez właściwego inspektora pracy. Wykaz lekkich prac nie może zawierać prac wzbronionych młodocianym, określonych w przepisach  wydanych na podstawie art. 204.  
§ 4. Wykaz lekkich prac ustala pracodawca w regulaminie pracy. Pracodawca, który nie ma obowiązku wydania regulaminu, ustala wykaz lekkich prac w osobnym akcie.  
§ 5. Pracodawca jest obowiązany zapoznać młodocianego z wykazem lekkich prac przed dopuszczeniem go do pracy.  
Art. 200 2 . § 1. Pracodawca ustala wymiar i rozkład czasu pracy młodocianego zatrudnionego przy lekkiej pracy, uwzględniając tygodniową liczbę godzin nauki wynikającą z programu nauczania, a także z rozkładu zajęć szkolnych młodocianego.  
§ 2. Tygodniowy  wymiar  czasu  pracy  młodocianego  w okresie  odbywania zajęć szkolnych nie może przekraczać 12 godzin. W dniu uczestniczenia w zajęciach szkolnych wymiar czasu pracy młodocianego nie może przekraczać 2 godzin.  
§ 3. Wymiar czasu pracy młodocianego w okresie ferii szkolnych nie może przekraczać 7 godzin na dobę i 35 godzin w tygodniu. Dobowy wymiar czasu pracy młodocianego w wieku do 16 lat nie może jednak przekraczać 6 godzin.  
§ 4. Wymiar czasu pracy określony w § 2 i 3 obowiązuje także w przypadku, gdy młodociany  jest zatrudniony  u więcej niż jednego pracodawcy. Przed nawiązaniem stosunku pracy pracodawca ma obowiązek uzyskania od młodocianego oświadczenia o zatrudnieniu albo o niepozostawaniu w zatrudnieniu u innego pracodawcy.
Szczególna ochrona zdrowia

Art. 201. § 1. Młodociany  podlega  wstępnym  badaniom  lekarskim  przed przyjęciem do pracy oraz badaniom okresowym i kontrolnym w czasie zatrudnienia.  
§ 2. Jeżeli  lekarz  orzeknie,  że  dana  praca  zagraża  zdrowiu  młodocianego, pracodawca jest obowiązany zmienić rodzaj pracy, a gdy nie ma takiej możliwości, niezwłocznie rozwiązać umowę o pracę  i wypłacić odszkodowanie w wysokości  
wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Przepis art. 51 § 2 stosuje się odpowiednio.  
§ 3. Pracodawca jest obowiązany przekazać informacje o ryzyku zawodowym,  które  wiąże  się  z pracą  wykonywaną  przez  młodocianego,  oraz o zasadach ochrony przed zagrożeniami również przedstawicielowi ustawowemu młodocianego.  
Art. 202. § 1. Czas pracy młodocianego  w wieku do 16 lat nie może przekraczać 6 godzin na dobę.  
§ 2. Czas pracy młodocianego w wieku powyżej 16 lat nie może przekraczać 8 godzin na dobę.  
§ 3. Do  czasu  pracy  młodocianego  wlicza  się  czas  nauki  w wymiarze wynikającym z obowiązkowego programu zajęć szkolnych, bez względu na to, czy odbywa się ona w godzinach pracy.  
§ 3 1 . Jeżeli  dobowy  wymiar  czasu  pracy  młodocianego  jest  dłuższy  niż 4,5 godziny, pracodawca jest obowiązany wprowadzić przerwę w pracy trwającą nieprzerwanie 30 minut, wliczaną do czasu pracy.  
§ 4. (uchylony)  
Art. 203. § 1. Młodocianego nie wolno zatrudniać w godzinach nadliczbowych ani w porze nocnej.  
§ 1 1 . Pora nocna dla młodocianego przypada pomiędzy godzinami 22 00 a 6 00 . W  przypadkach  określonych  w  art.  191  § 2 1 -2 3 i  §  2 6 pora  nocna  przypada pomiędzy godzinami 20 00 a 6 00 .  
§ 2. Przerwa w pracy młodocianego obejmująca porę nocną powinna trwać nieprzerwanie nie mniej niż 14 godzin.  
§ 3. Młodocianemu  przysługuje  w każdym  tygodniu  prawo  do  co  najmniej 48 godzin nieprzerwanego odpoczynku, który powinien obejmować niedzielę.  
Art. 204. § 1. Nie wolno zatrudniać młodocianych przy pracach wzbronionych, których wykaz ustala w drodze rozporządzenia Rada Ministrów.  
§ 2. (uchylony)  
§ 3. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może zezwolić na zatrudnianie młodocianych w wieku powyżej 16 lat przy niektórych rodzajach prac wzbronionych,  jeżeli  jest  to  potrzebne  do  odbycia  przygotowania  zawodowego,  
określając jednocześnie warunki zapewniające szczególną ochronę zdrowia młodocianych zatrudnionych przy tych pracach.
Urlopy wypoczynkowe

Art. 205. § 1.  Młodociany  uzyskuje  z upływem  6 miesięcy  od  rozpoczęcia pierwszej pracy prawo do urlopu w wymiarze 12 dni roboczych.  
§ 2. Z upływem roku pracy młodociany uzyskuje prawo do urlopu w wymiarze 26 dni roboczych. Jednakże w roku kalendarzowym, w którym kończy on  18 lat,  ma  prawo  do  urlopu  w wymiarze  20 dni  roboczych,  jeżeli  prawo  do urlopu uzyskał przed ukończeniem 18 lat.  
§ 3. Młodocianemu  uczęszczającemu  do szkoły należy udzielić urlopu w okresie  ferii  szkolnych.  Młodocianemu,  który  nie  nabył  prawa  do  urlopu, o którym mowa w § 1 i 2, pracodawca może, na jego wniosek, udzielić zaliczkowo urlopu w okresie ferii szkolnych.  
§ 4. Pracodawca jest obowiązany na wniosek młodocianego, ucznia szkoły dla pracujących, udzielić mu w okresie ferii szkolnych urlopu bezpłatnego w wymiarze nieprzekraczającym łącznie z urlopem wypoczynkowym 2 miesięcy. Okres urlopu bezpłatnego wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.  
§ 5. W sprawach  nieuregulowanych  przepisami  niniejszego  rozdziału  do urlopów przysługujących młodocianym stosuje się przepisy działu siódmego.
Obiekty budowlane i pomieszczenia pracy

Art. 213. § 1.  Pracodawca  jest  obowiązany  zapewniać,  aby  budowa  lub przebudowa obiektu budowlanego, w którym przewiduje się pomieszczenia pracy, była wykonywana na podstawie projektów uwzględniających wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy.  
§ 2. Obiekt budowlany, w którym znajdują się pomieszczenia pracy, powinien spełniać wymagania dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy.  
§ 3. Przebudowa obiektu budowlanego, w którym znajdują się pomieszczenia pracy, powinna uwzględniać poprawę warunków bezpieczeństwa i higieny pracy.  
§ 4. Przepisy § 1 -3 stosuje  się  odpowiednio  w przypadku,  gdy  budowa  lub przebudowa dotyczy części obiektu budowlanego,  w której znajdują się pomieszczenia pracy.  
Art. 214. § 1. Pracodawca jest obowiązany zapewniać pomieszczenia pracy odpowiednie do rodzaju wykonywanych prac i liczby zatrudnionych pracowników.  
§ 2. Pracodawca jest obowiązany utrzymywać obiekty budowlane i znajdujące  się  w nich  pomieszczenia  pracy,  a także  tereny  i urządzenia  z nimi związane w stanie zapewniającym bezpieczne i higieniczne warunki pracy.
Maszyny i inne urządzenia techniczne

Art. 215. Pracodawca  jest  obowiązany  zapewnić,  aby  stosowane  maszyny i inne urządzenia techniczne:  
- 1) zapewniały bezpieczne i higieniczne warunki pracy, w szczególności zabezpieczały pracownika przed urazami, działaniem niebezpiecznych substancji  chemicznych,  pora żeniem  prądem  elektrycznym,  nadmiernym hałasem, działaniem drgań mechanicznych i promieniowania oraz szkodliwym  i nie bezpiecznym  działaniem  innych  czynników  środowiska pracy;
- 2) uwzględniały zasady ergonomii.
3. Art. 216. § 1. Pracodawca wyposaża w odpowiednie zabezpieczenia maszyny i inne urządzenia techniczne, które nie spełniają wymagań określonych w art. 215.  
§ 2. W przypadku gdy konstrukcja zabezpieczenia jest uzależniona od warunków lokalnych, wyposażenie maszyny lub innego urządzenia technicznego w odpowiednie zabezpieczenia należy do obowiązków pracodawcy.  
- Art. 217. Niedopuszczalne  jest  wyposażanie  stanowisk  pracy  w maszyny i inne  urządzenia  techniczne,  które  nie  spełniają  wymagań  dotyczących  oceny zgodności określonych w odrębnych przepisach.
- Art. 218. Przepisy art. 215 i 217 stosuje się odpowiednio do narzędzi pracy.
- Art. 219. Przepisy art. 215 i 217 nie naruszają wymagań określonych przepisami dotyczącymi maszyn i innych urządzeń technicznych:  
- 1) będących  środkami  transportu  kolejowego,  samochodowego,  morskiego, wodnego śródlądowego i lotniczego;
- 2) podlegających przepisom o dozorze technicznym;
- 3) podlegających przepisom Prawa geologicznego i górniczego;
- 4) podlegających przepisom obowiązującym w jednostkach podległych Ministrowi  Obrony  Narodowej  oraz  ministrowi  właściwemu  do  spraw wewnętrznych;
- 5) podlegających przepisom Prawa atomowego.
Służba bezpieczeństwa i higieny pracy

Art. 237 11 . § 1. Pracodawca  zatrudniający więcej niż  100 pracowników tworzy służbę bezpieczeństwa i higieny pracy, zwaną dalej 'służbą bhp', pełniącą funkcje  doradcze  i kontrolne  w zakresie  bezpieczeństwa  i higieny  pracy,  zaś pracodawca  zatrudniający  do  100 pracowników  powierza  wykonywanie  zadań służby bhp pracownikowi zatrudnionemu przy innej pracy. Pracodawca posiadający  ukończone  szkolenie  niezbędne  do  wykonywania  zadań  służby  bhp może sam wykonywać zadania tej służby, jeżeli:  
- 1) zatrudnia do 10 pracowników albo
- 2) zatrudnia do 50 pracowników i jest zakwalifikowany do grupy działalności, dla  której  ustalono  nie  wyższą  niż  trzecia  kategorię  ryzyka  w  rozumieniu przepisów  o  ubezpieczeniu  społecznym  z  tytułu  wypadków  przy  pracy  i chorób zawodowych.  
§ 2. Pracodawca -w przypadku braku kompetentnych pracowników może powierzyć  wykonywanie  zadań  służby  bhp  specjalistom  spoza  zakładu  pracy. Pracownik  służby  bhp  oraz  pracownik  zatrudniony  przy  innej  pracy,  któremu  
powierzono  wykonywanie  zadań  służby  bhp,  o którym  mowa  w § 1,  a także specjalista  spoza  zakładu  pracy  powinni  spełniać  wymagania  kwalifikacyjne niezbędne do wykonywania zadań służby bhp oraz ukończyć szkolenie w dziedzinie bez pieczeństwa i higieny pracy d la pracowników tej służby.  
§ 3. Pracownik  służby  bhp  oraz  pracownik  zatrudniony  przy  innej  pracy, któremu powierzono wykonywanie zadań tej służby, nie mogą ponosić jakichkolwiek niekorzystnych dla nich następstw z powodu wykonywania zadań i uprawnień służby bhp.  
§ 4. Właściwy  inspektor  pracy  może  nakazać  utworzenie  służby  bhp,  albo zwiększenie liczby pracowników tej służby, jeżeli jest to uzasadnione stwierdzonymi zagrożeniami zawodowymi.  
§ 5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:  
- 1) szczegółowy zakres działania, uprawnienia, organizację, liczebność i podporządkowanie służby bhp;
- 2) kwalifikacje wymagane do wykonywania zadań służby bhp.
Obowiązki organów sprawujących nadzór nad przedsiębiorstwami lub innymi jednostkami organizacyjnymi państwowymi albo samorządowymi

Art. 237 14 . Organy  sprawujące  nadzór  nad  przedsiębiorstwami  lub  innymi jednostkami organizacyjnymi państwowymi albo samorządowymi są obowiązane podejmować  działania na rzecz kształtowania bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, w szczególności:  
- 1) udzielać  przedsiębiorstwom  i jednostkom  organizacyjnym  pomocy  przy wykonywaniu zadań z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy;
- 2) dokonywać, co najmniej raz w roku,  oceny stanu bezpieczeństwa i higieny pracy  w przedsiębiorstwach  i jednostkach  organizacyjnych  oraz  określać kierunki poprawy tego stanu;
- 3) w  miarę  potrzeb  i możliwości  inicjować  i prowadzić  badania  naukowe dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy.
Przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczące wykonywania prac w różnych gałęziach pracy

- Art. 237 15 . § 1. Minister Pracy i Polityki Socjalnej 8) w porozumieniu z Ministrem  Zdrowia  i Opieki  Społecznej 10) określi, w drodze  rozporządzenia, ogólnie  obowiązujące  przepisy  bezpieczeństwa  i higieny  pracy  dotyczące  prac wykonywanych w różnych gałęziach pracy.
- § 2. Ministrowie  właściwi  dla  określonych  gałęzi  pracy  lub  rodzajów  prac w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej 12) oraz Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej 10) określą, w drodze rozporządzenia, przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczące tych gałęzi lub prac.
Przepisy ogólne

- Art. 242. § 1. Pracownik może dochodzić swych roszczeń ze stosunku pracy na drodze sądowej.
- § 2. Przed  skierowaniem  sprawy  na  drogę  sądową  pracownik  może  żądać wszczęcia postępowania pojednawczego przed komisją pojednawczą.
- Art. 243. Pracodawca i pracownik powinni dążyć do polubownego załatwienia sporu ze stosunku pracy.
Sądy pracy

- Art. 262. §  1.  Spory  o  roszczenia  ze  stosunku  pracy  rozstrzygają  sądy powszechne, zwane 'sądami pracy'.
- § 2. Nie podlegają właściwości sądów pracy spory dotyczące:
- 1) ustanawiania nowych warunków pracy i płacy;
- 2) stosowania norm pracy.
- 3) (uchylony)
- § 3. Zasady  tworzenia sądów  pracy,  organizację  i tryb  postępowania  przed tymi sądami regulują odrębne przepisy.  
Art. 263. (uchylony)  
- Art. 264. § 1. Odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę wnosi się do sądu pracy w ciągu 21 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę.
- § 2. Żądanie przywrócenia do pracy lub odszkodowania wnosi się do sądu pracy w ciągu 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia lub od dnia wygaśnięcia umowy o pracę.
- § 3. Żądanie nawiązania umowy o pracę wnosi się do sądu pracy w ciągu 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o odmowie przyjęcia do pracy.  
Art. 265. § 1. Jeżeli pracownik nie dokonał bez swojej winy -w terminie czynności, o których mowa w art. 97 § 2 1 i w art. 264, sąd pracy na jego wniosek postanowi przywrócenie uchybionego terminu.  
§ 2. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu.  
Art. 266 -280. 15)