คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 984/2509หลักกฎหมาย: ข้อที่ว่าจำเลยที่ 1 ยอมให้จำเลยที่ 2,3 เข้าอยู่ในที่ดินเพื่อกรีดยางของโจทก์นั้น ไม่ปรากฏในคำฟ้องของโจทก์ จึงไม่มีประเด็นจะพึงวินิจฉัย โจทก์มิได้นำสืบว่าจำเลยที่ 1 ร่วมในการกระทำละเมิด จำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 2,ที่ 3 โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยทั้งสามขัดขวางไม่ยอมส่งมอบที่ดินตามสัญญา จำเลยที่ 1 ยังให้จำเลยที่ 2 แจ้งการครอบครองแบบ ส.ค.1 เลขที่ 288/98 ในที่ของโจทก์เพื่อฉ้อโกงโจทก์ จำเลยทั้งสามละเมิดสิทธิของโจทก์เก็บผลน้ำยางพาราวันละ 3 แผ่น เป็นเงินวันละ 30 บาทตลอดมา โจทก์ได้รับความเสียหายดังนี้ถือได้ว่า คำฟ้องแสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ และคำขอบังคับ ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นแล้ว จึงไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม จำเลยที่ 2 ที่ 3 เข้าอยู่ในที่พิพาทโดยอาศัยสิทธิของจำเลยที่ 1 ซึ่งเช่าจากโจทก์ อันเป็นการยึดถือแทนโจทก์ หาได้เข้าอยู่อย่างเป็นเจ้าของไม่ เมื่อจำเลยทั้งสามมิได้บอกกล่าวการเปลี่ยนลักษณะแห่งการยึดถือไปยังโจทก์ ก็ต้องถือว่าจำเลยทั้งสามยังคงยึดถือแทนโจทก์ตามเดิม ที่พิพาทจึงเป็นของโจทก์ จำเลยอ้างว่าโจทก์ถูกแย่งการครอบครอง จึงเป็นกรณีตามที่มีบัญญัติไว้ในมาตรา 1375 และเมื่อฟังว่าจำเลยทั้งสามยึดถือที่พิพาทแทนโจทก์ซึ่งเท่ากับโจทก์เป็นผู้ครอบครองที่พิพาทอยู่ตลอดมา โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ให้จำเลยที่ ๑ เช่าสวนของโจทก์ ๒๕ ไร่ จำเลยที่ ๒, ๓ เป็นบริวาร ครั้นเดือนพฤษภาคม ๒๕๐๒ โจทก์บอกเลิกสัญญาเช่า จำเลยที่ ๑ อ้างว่าที่ดินที่เช่า ๓ ไร่เป็นของจำเลยที่ ๑ โจทก์จำเลยที่ ๑ ทำสัญญาประนีประนอมยอมความ โดยจำเลยที่ ๑ ยอมรับว่าได้ทำสัญญาเช่าที่ดินโจทก์ ๒๕ ไร่จริง และที่ดิน ๓ ไร่ นั้นเป็นของโจทก์ ยอมให้จำเลยที่ ๑ มีสิทธิเก็บกินในที่ดิน ๓ ไร่นั้นตลอดชีวิต จำเลยที่ ๑ ยอมรับว่าผลของสัญญานี้บังคับถึงจำเลยที่ ๒ และ ๓ ซึ่งเป็นบริวารของจำเลยที่ ๑ ด้วย ต่อมาวันที่ ๑ สิงหาคม ๒๕๐๒ จำเลยทั้งสามไม่ยอมส่งมอบที่ดินตามสัญญาจำเลยที่ ๑ ให้จำเลยที่ ๒ แจ้งการครอบครองในที่เช่าของโจทก์อีก ๔ ไร่ จำเลยทั้งสามละเมิดสิทธิของโจทก์เก็บผลน้ำมันยางเป็นเงินวันละ ๓๐ บาท ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยปฏิบัติตามสัญญา และขอให้แสดงว่าที่ดิน ๔ ไร่เป็นของโจทก์ ให้จำเลยทั้งสามใช้ค่าน้ำยางแต่วันขัดขวางถึงวันฟ้อง ๓,๐๐๐ บาท และวันต่อ ๆ ไป วันละ ๓๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในจำนวนเงิน ๓,๐๐๐ บาท นับแต่วันฟ้อง จำเลยทั้งสามให้การว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยที่ ๑ จำนวน ๓ ไร่ เป็นของจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ จำนวน ๔ ไร่ นอกนั้นเป็นของนางไหม จำเลยที่ ๑ ไม่เคยเช่าที่โจทก์ แม้จะมีสัญญาเช่า ก็เพราะโจทก์และพรรคพวกใช้อุบายข่มขู่ให้ทำสัญญา จำเลยทั้งสามเข้าครอบครองตลอดมากว่า ๒๐ ปีแล้ว โจทก์ไม่เคยเข้าเกี่ยวข้อง ค่าเสียหายไม่เป็นความจริง โจทก์ฟ้องเคลือบคลุม คดีโจทก์ขาดอายุความ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ ปฏิบัติตามสัญญาประนีประนอมยอมความที่โจทก์จำเลยทำไว้ที่อำเภอ ที่ดิน ๔ ไร่ ที่จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เข้ากรีดยางเป็นที่ดินของโจทก์รวมอยู่ในที่ดิน ๒๕ ไร่ ที่จำเลยที่ ๑ เช่าจากโจทก์ ให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ใช้ค่าน้ำยางนับแต่วันละเมิดถึงวันฟ้อง ๑,๖๐๐ บาท และให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ใช้ค่าน้ำมันยางนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์วันต่อ ๆ ไปวันละ ๑๖ บาท จนกว่าจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ จะมอบที่ดินให้โจทก์ และให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เสียดอกเบี้ยในเงิน ๑,๖๐๐ บาท นับแต่วันฟ้อง โจทก์จำเลยทั้งสามอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์และจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยที่ ๑ ยอมให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เข้าอยู่ในที่ดินเพื่อกรีดยางของโจทก์นั้น ข้ออ้างดังกล่าวไม่ปรากฏในคำฟ้องของโจทก์ จึงไม่มีประเด็นจะพึงวินิจฉัย ส่วนข้อที่โจทก์ฎีกาว่า ตามสัญญาประนีประนอมยอมความ จำเลยที่ ๑ ยอมรับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ นั้น แม้ตามสัญญาประนีประนอม จำเลยที่ ๑ ยอมรับว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ และยอมรับว่าผลของสัญญานี้บังคับตลอดถึงบริวารของจำเลยที่ ๑ คือ จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ด้วย แต่ในข้อที่โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยทั้งสามละเมิดสิทธิโจทก์เก็บผลน้ำยางพารานั้น นำสืบเพียงว่าจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เท่านั้นเป็นผู้เข้ากรีดยางในที่พิพาทอันเป็นการละเมิดต่อโจทก์ มิได้นำสืบว่าจำเลยที่ ๑ ร่วมในการละเมิดนี้ ยังไม่พอถือว่าจำเลยที่ ๑ ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ที่จำเลยฎีกาว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องตามสัญญาประนีประนอมยอมความ และในส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ นั้น โจทก์บรรยายฟ้องว่า"จำเลยทั้งสามขัดขวางไม่ยอมส่งมอบที่ดินตามสัญญา ๔ ไร่ จำเลยที่ ๑ ยังให้จำเลยที่ ๒ แจ้งการครอบครองแบบ ส.ค. ๑ เลขที่ ๒๘๘/๙๘ ในที่ของโจทก์เพื่อฉ้อโกงโจทก์........... จำเลยทั้งสามละเมิดสิทธิของโจทก์เก็บผลน้ำยางพาราวันละ ๓ แผ่น เป็นเงินวันละ ๓๐ บาทตลอดมา โจทก์ได้รับความเสียหาย" ถือได้ว่าคำฟ้องนี้แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์และคำขอบังคับ ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นแล้วจึงไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ได้เข้าอยู่ในที่พิพาทโดยอาศัยสิทธิของจำเลยที่ ๑ ซึ่งเช่าจากโจทก์ อันเป็นการยึดถือแทนโจทก์ หาได้เข้าอยู่อย่างเป็นเจ้าของไม่ เมื่อจำเลยทั้งสามได้บอกกล่าวการเปลี่ยนลักษณะแห่งการยึดถือไปยังโจทก์ ก็ต้องถือว่าจำเลยทั้งสามยังคงยึดถือแทนโจทก์ตามเดิม ที่ดินพิพาทเนื้อที่ ๔ ไร่ จึงเป็นของโจทก์ ที่จำเลยฎีกาว่า คดีโจทก์ขาดอายุความฟ้องร้องตามมาตรา ๑๓๗๔ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ นั้น เห็นว่าจำเลยอ้างว่าโจทก์ถูกแย่งการครอบครอง จึงเป็นกรณีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๑๓๗๕ และเมื่อฟังว่าจำเลยทั้งสามยึดถือที่พิพาทแทนโจทก์ ซึ่งเท่ากับโจทก์เป็นผู้ครอบครองที่พิพาทอยู่ตลอดเวลา โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยในคดีนี้ได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 984/2509นายวิลาส บุณยะโหตระโจทก์นายแอ ดลเดม ที่1นางผีหย๊ะ สุวรรณกิจ ที่2นายเสาะ สุวรรณกิจ ที่ 3จำเลย ป.วิ.พ. ม. 172, ม. 183, ม. 84 ป.พ.พ. ม. 432, ม. 1367, ม. 1368, ม. 1374, ม. 1375, ม. 1381, ม. 420ข้อที่ว่าจำเลยที่ 1 ยอมให้จำเลยที่ 2,3 เข้าอยู่ในที่ดินเพื่อกรีดยางของโจทก์นั้น ไม่ปรากฏในคำฟ้องของโจทก์ จึงไม่มีประเด็นจะพึงวินิจฉัย โจทก์มิได้นำสืบว่าจำเลยที่ 1 ร่วมในการกระทำละเมิด จำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 2,ที่ 3 โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยทั้งสามขัดขวางไม่ยอมส่งมอบที่ดินตามสัญญา จำเลยที่ 1 ยังให้จำเลยที่ 2 แจ้งการครอบครองแบบ ส.ค.1 เลขที่ 288/98 ในที่ของโจทก์เพื่อฉ้อโกงโจทก์ จำเลยทั้งสามละเมิดสิทธิของโจทก์เก็บผลน้ำยางพาราวันละ 3 แผ่น เป็นเงินวันละ 30 บาทตลอดมา โจทก์ได้รับความเสียหายดังนี้ถือได้ว่า คำฟ้องแสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ และคำขอบังคับ ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นแล้ว จึงไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม จำเลยที่ 2 ที่ 3 เข้าอยู่ในที่พิพาทโดยอาศัยสิทธิของจำเลยที่ 1 ซึ่งเช่าจากโจทก์ อันเป็นการยึดถือแทนโจทก์ หาได้เข้าอยู่อย่างเป็นเจ้าของไม่ เมื่อจำเลยทั้งสามมิได้บอกกล่าวการเปลี่ยนลักษณะแห่งการยึดถือไปยังโจทก์ ก็ต้องถือว่าจำเลยทั้งสามยังคงยึดถือแทนโจทก์ตามเดิม ที่พิพาทจึงเป็นของโจทก์ จำเลยอ้างว่าโจทก์ถูกแย่งการครอบครอง จึงเป็นกรณีตามที่มีบัญญัติไว้ในมาตรา 1375 และเมื่อฟังว่าจำเลยทั้งสามยึดถือที่พิพาทแทนโจทก์ซึ่งเท่ากับโจทก์เป็นผู้ครอบครองที่พิพาทอยู่ตลอดมา โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ให้จำเลยที่ ๑ เช่าสวนของโจทก์ ๒๕ ไร่ จำเลยที่ ๒, ๓ เป็นบริวาร ครั้นเดือนพฤษภาคม ๒๕๐๒ โจทก์บอกเลิกสัญญาเช่า จำเลยที่ ๑ อ้างว่าที่ดินที่เช่า ๓ ไร่เป็นของจำเลยที่ ๑ โจทก์จำเลยที่ ๑ ทำสัญญาประนีประนอมยอมความ โดยจำเลยที่ ๑ ยอมรับว่าได้ทำสัญญาเช่าที่ดินโจทก์ ๒๕ ไร่จริง และที่ดิน ๓ ไร่ นั้นเป็นของโจทก์ ยอมให้จำเลยที่ ๑ มีสิทธิเก็บกินในที่ดิน ๓ ไร่นั้นตลอดชีวิต จำเลยที่ ๑ ยอมรับว่าผลของสัญญานี้บังคับถึงจำเลยที่ ๒ และ ๓ ซึ่งเป็นบริวารของจำเลยที่ ๑ ด้วย ต่อมาวันที่ ๑ สิงหาคม ๒๕๐๒ จำเลยทั้งสามไม่ยอมส่งมอบที่ดินตามสัญญาจำเลยที่ ๑ ให้จำเลยที่ ๒ แจ้งการครอบครองในที่เช่าของโจทก์อีก ๔ ไร่ จำเลยทั้งสามละเมิดสิทธิของโจทก์เก็บผลน้ำมันยางเป็นเงินวันละ ๓๐ บาท ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยปฏิบัติตามสัญญา และขอให้แสดงว่าที่ดิน ๔ ไร่เป็นของโจทก์ ให้จำเลยทั้งสามใช้ค่าน้ำยางแต่วันขัดขวางถึงวันฟ้อง ๓,๐๐๐ บาท และวันต่อ ๆ ไป วันละ ๓๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในจำนวนเงิน ๓,๐๐๐ บาท นับแต่วันฟ้อง จำเลยทั้งสามให้การว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยที่ ๑ จำนวน ๓ ไร่ เป็นของจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ จำนวน ๔ ไร่ นอกนั้นเป็นของนางไหม จำเลยที่ ๑ ไม่เคยเช่าที่โจทก์ แม้จะมีสัญญาเช่า ก็เพราะโจทก์และพรรคพวกใช้อุบายข่มขู่ให้ทำสัญญา จำเลยทั้งสามเข้าครอบครองตลอดมากว่า ๒๐ ปีแล้ว โจทก์ไม่เคยเข้าเกี่ยวข้อง ค่าเสียหายไม่เป็นความจริง โจทก์ฟ้องเคลือบคลุม คดีโจทก์ขาดอายุความ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ ปฏิบัติตามสัญญาประนีประนอมยอมความที่โจทก์จำเลยทำไว้ที่อำเภอ ที่ดิน ๔ ไร่ ที่จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เข้ากรีดยางเป็นที่ดินของโจทก์รวมอยู่ในที่ดิน ๒๕ ไร่ ที่จำเลยที่ ๑ เช่าจากโจทก์ ให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ใช้ค่าน้ำยางนับแต่วันละเมิดถึงวันฟ้อง ๑,๖๐๐ บาท และให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ใช้ค่าน้ำมันยางนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์วันต่อ ๆ ไปวันละ ๑๖ บาท จนกว่าจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ จะมอบที่ดินให้โจทก์ และให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เสียดอกเบี้ยในเงิน ๑,๖๐๐ บาท นับแต่วันฟ้อง โจทก์จำเลยทั้งสามอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์และจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยที่ ๑ ยอมให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เข้าอยู่ในที่ดินเพื่อกรีดยางของโจทก์นั้น ข้ออ้างดังกล่าวไม่ปรากฏในคำฟ้องของโจทก์ จึงไม่มีประเด็นจะพึงวินิจฉัย ส่วนข้อที่โจทก์ฎีกาว่า ตามสัญญาประนีประนอมยอมความ จำเลยที่ ๑ ยอมรับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ นั้น แม้ตามสัญญาประนีประนอม จำเลยที่ ๑ ยอมรับว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ และยอมรับว่าผลของสัญญานี้บังคับตลอดถึงบริวารของจำเลยที่ ๑ คือ จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ด้วย แต่ในข้อที่โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยทั้งสามละเมิดสิทธิโจทก์เก็บผลน้ำยางพารานั้น นำสืบเพียงว่าจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เท่านั้นเป็นผู้เข้ากรีดยางในที่พิพาทอันเป็นการละเมิดต่อโจทก์ มิได้นำสืบว่าจำเลยที่ ๑ ร่วมในการละเมิดนี้ ยังไม่พอถือว่าจำเลยที่ ๑ ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ที่จำเลยฎีกาว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องตามสัญญาประนีประนอมยอมความ และในส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ นั้น โจทก์บรรยายฟ้องว่า"จำเลยทั้งสามขัดขวางไม่ยอมส่งมอบที่ดินตามสัญญา ๔ ไร่ จำเลยที่ ๑ ยังให้จำเลยที่ ๒ แจ้งการครอบครองแบบ ส.ค. ๑ เลขที่ ๒๘๘/๙๘ ในที่ของโจทก์เพื่อฉ้อโกงโจทก์........... จำเลยทั้งสามละเมิดสิทธิของโจทก์เก็บผลน้ำยางพาราวันละ ๓ แผ่น เป็นเงินวันละ ๓๐ บาทตลอดมา โจทก์ได้รับความเสียหาย" ถือได้ว่าคำฟ้องนี้แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์และคำขอบังคับ ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นแล้วจึงไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ได้เข้าอยู่ในที่พิพาทโดยอาศัยสิทธิของจำเลยที่ ๑ ซึ่งเช่าจากโจทก์ อันเป็นการยึดถือแทนโจทก์ หาได้เข้าอยู่อย่างเป็นเจ้าของไม่ เมื่อจำเลยทั้งสามได้บอกกล่าวการเปลี่ยนลักษณะแห่งการยึดถือไปยังโจทก์ ก็ต้องถือว่าจำเลยทั้งสามยังคงยึดถือแทนโจทก์ตามเดิม ที่ดินพิพาทเนื้อที่ ๔ ไร่ จึงเป็นของโจทก์ ที่จำเลยฎีกาว่า คดีโจทก์ขาดอายุความฟ้องร้องตามมาตรา ๑๓๗๔ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ นั้น เห็นว่าจำเลยอ้างว่าโจทก์ถูกแย่งการครอบครอง จึงเป็นกรณีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๑๓๗๕ และเมื่อฟังว่าจำเลยทั้งสามยึดถือที่พิพาทแทนโจทก์ ซึ่งเท่ากับโจทก์เป็นผู้ครอบครองที่พิพาทอยู่ตลอดเวลา โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยในคดีนี้ได้ พิพากษายืน(ไฉน บุญยก-จิตติ ติงศภัทิย์-เพรียง โรจนรัส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ให้จำเลยที่ ๑ เช่าสวนของโจทก์ ๒๕ ไร่ จำเลยที่ ๒, ๓ เป็นบริวาร ครั้นเดือนพฤษภาคม ๒๕๐๒ โจทก์บอกเลิกสัญญาเช่า จำเลยที่ ๑ อ้างว่าที่ดินที่เช่า ๓ ไร่เป็นของจำเลยที่ ๑ โจทก์จำเลยที่ ๑ ทำสัญญาประนีประนอมยอมความ โดยจำเลยที่ ๑ ยอมรับว่าได้ทำสัญญาเช่าที่ดินโจทก์ ๒๕ ไร่จริง และที่ดิน ๓ ไร่ นั้นเป็นของโจทก์ ยอมให้จำเลยที่ ๑ มีสิทธิเก็บกินในที่ดิน ๓ ไร่นั้นตลอดชีวิต จำเลยที่ ๑ ยอมรับว่าผลของสัญญานี้บังคับถึงจำเลยที่ ๒ และ ๓ ซึ่งเป็นบริวารของจำเลยที่ ๑ ด้วย ต่อมาวันที่ ๑ สิงหาคม ๒๕๐๒ จำเลยทั้งสามไม่ยอมส่งมอบที่ดินตามสัญญาจำเลยที่ ๑ ให้จำเลยที่ ๒ แจ้งการครอบครองในที่เช่าของโจทก์อีก ๔ ไร่ จำเลยทั้งสามละเมิดสิทธิของโจทก์เก็บผลน้ำมันยางเป็นเงินวันละ ๓๐ บาท ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยปฏิบัติตามสัญญา และขอให้แสดงว่าที่ดิน ๔ ไร่เป็นของโจทก์ ให้จำเลยทั้งสามใช้ค่าน้ำยางแต่วันขัดขวางถึงวันฟ้อง ๓,๐๐๐ บาท และวันต่อ ๆ ไป วันละ ๓๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในจำนวนเงิน ๓,๐๐๐ บาท นับแต่วันฟ้อง จำเลยทั้งสามให้การว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยที่ ๑ จำนวน ๓ ไร่ เป็นของจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ จำนวน ๔ ไร่ นอกนั้นเป็นของนางไหม จำเลยที่ ๑ ไม่เคยเช่าที่โจทก์ แม้จะมีสัญญาเช่า ก็เพราะโจทก์และพรรคพวกใช้อุบายข่มขู่ให้ทำสัญญา จำเลยทั้งสามเข้าครอบครองตลอดมากว่า ๒๐ ปีแล้ว โจทก์ไม่เคยเข้าเกี่ยวข้อง ค่าเสียหายไม่เป็นความจริง โจทก์ฟ้องเคลือบคลุม คดีโจทก์ขาดอายุความ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ ปฏิบัติตามสัญญาประนีประนอมยอมความที่โจทก์จำเลยทำไว้ที่อำเภอ ที่ดิน ๔ ไร่ ที่จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เข้ากรีดยางเป็นที่ดินของโจทก์รวมอยู่ในที่ดิน ๒๕ ไร่ ที่จำเลยที่ ๑ เช่าจากโจทก์ ให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ใช้ค่าน้ำยางนับแต่วันละเมิดถึงวันฟ้อง ๑,๖๐๐ บาท และให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ใช้ค่าน้ำมันยางนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์วันต่อ ๆ ไปวันละ ๑๖ บาท จนกว่าจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ จะมอบที่ดินให้โจทก์ และให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เสียดอกเบี้ยในเงิน ๑,๖๐๐ บาท นับแต่วันฟ้อง โจทก์จำเลยทั้งสามอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์และจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยที่ ๑ ยอมให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เข้าอยู่ในที่ดินเพื่อกรีดยางของโจทก์นั้น ข้ออ้างดังกล่าวไม่ปรากฏในคำฟ้องของโจทก์ จึงไม่มีประเด็นจะพึงวินิจฉัย ส่วนข้อที่โจทก์ฎีกาว่า ตามสัญญาประนีประนอมยอมความ จำเลยที่ ๑ ยอมรับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ นั้น แม้ตามสัญญาประนีประนอม จำเลยที่ ๑ ยอมรับว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ และยอมรับว่าผลของสัญญานี้บังคับตลอดถึงบริวารของจำเลยที่ ๑ คือ จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ด้วย แต่ในข้อที่โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยทั้งสามละเมิดสิทธิโจทก์เก็บผลน้ำยางพารานั้น นำสืบเพียงว่าจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เท่านั้นเป็นผู้เข้ากรีดยางในที่พิพาทอันเป็นการละเมิดต่อโจทก์ มิได้นำสืบว่าจำเลยที่ ๑ ร่วมในการละเมิดนี้ ยังไม่พอถือว่าจำเลยที่ ๑ ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ที่จำเลยฎีกาว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องตามสัญญาประนีประนอมยอมความ และในส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ นั้น โจทก์บรรยายฟ้องว่า"จำเลยทั้งสามขัดขวางไม่ยอมส่งมอบที่ดินตามสัญญา ๔ ไร่ จำเลยที่ ๑ ยังให้จำเลยที่ ๒ แจ้งการครอบครองแบบ ส.ค. ๑ เลขที่ ๒๘๘/๙๘ ในที่ของโจทก์เพื่อฉ้อโกงโจทก์........... จำเลยทั้งสามละเมิดสิทธิของโจทก์เก็บผลน้ำยางพาราวันละ ๓ แผ่น เป็นเงินวันละ ๓๐ บาทตลอดมา โจทก์ได้รับความเสียหาย" ถือได้ว่าคำฟ้องนี้แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์และคำขอบังคับ ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นแล้วจึงไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ได้เข้าอยู่ในที่พิพาทโดยอาศัยสิทธิของจำเลยที่ ๑ ซึ่งเช่าจากโจทก์ อันเป็นการยึดถือแทนโจทก์ หาได้เข้าอยู่อย่างเป็นเจ้าของไม่ เมื่อจำเลยทั้งสามได้บอกกล่าวการเปลี่ยนลักษณะแห่งการยึดถือไปยังโจทก์ ก็ต้องถือว่าจำเลยทั้งสามยังคงยึดถือแทนโจทก์ตามเดิม ที่ดินพิพาทเนื้อที่ ๔ ไร่ จึงเป็นของโจทก์ ที่จำเลยฎีกาว่า คดีโจทก์ขาดอายุความฟ้องร้องตามมาตรา ๑๓๗๔ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ นั้น เห็นว่าจำเลยอ้างว่าโจทก์ถูกแย่งการครอบครอง จึงเป็นกรณีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๑๓๗๕ และเมื่อฟังว่าจำเลยทั้งสามยึดถือที่พิพาทแทนโจทก์ ซึ่งเท่ากับโจทก์เป็นผู้ครอบครองที่พิพาทอยู่ตลอดเวลา โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยในคดีนี้ได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 984/2509นายวิลาส บุณยะโหตระโจทก์นายแอ ดลเดม ที่1นางผีหย๊ะ สุวรรณกิจ ที่2นายเสาะ สุวรรณกิจ ที่ 3จำเลย ป.วิ.พ. ม. 172, ม. 183, ม. 84 ป.พ.พ. ม. 432, ม. 1367, ม. 1368, ม. 1374, ม. 1375, ม. 1381, ม. 420ข้อที่ว่าจำเลยที่ 1 ยอมให้จำเลยที่ 2,3 เข้าอยู่ในที่ดินเพื่อกรีดยางของโจทก์นั้น ไม่ปรากฏในคำฟ้องของโจทก์ จึงไม่มีประเด็นจะพึงวินิจฉัย โจทก์มิได้นำสืบว่าจำเลยที่ 1 ร่วมในการกระทำละเมิด จำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 2,ที่ 3 โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยทั้งสามขัดขวางไม่ยอมส่งมอบที่ดินตามสัญญา จำเลยที่ 1 ยังให้จำเลยที่ 2 แจ้งการครอบครองแบบ ส.ค.1 เลขที่ 288/98 ในที่ของโจทก์เพื่อฉ้อโกงโจทก์ จำเลยทั้งสามละเมิดสิทธิของโจทก์เก็บผลน้ำยางพาราวันละ 3 แผ่น เป็นเงินวันละ 30 บาทตลอดมา โจทก์ได้รับความเสียหายดังนี้ถือได้ว่า คำฟ้องแสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ และคำขอบังคับ ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นแล้ว จึงไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม จำเลยที่ 2 ที่ 3 เข้าอยู่ในที่พิพาทโดยอาศัยสิทธิของจำเลยที่ 1 ซึ่งเช่าจากโจทก์ อันเป็นการยึดถือแทนโจทก์ หาได้เข้าอยู่อย่างเป็นเจ้าของไม่ เมื่อจำเลยทั้งสามมิได้บอกกล่าวการเปลี่ยนลักษณะแห่งการยึดถือไปยังโจทก์ ก็ต้องถือว่าจำเลยทั้งสามยังคงยึดถือแทนโจทก์ตามเดิม ที่พิพาทจึงเป็นของโจทก์ จำเลยอ้างว่าโจทก์ถูกแย่งการครอบครอง จึงเป็นกรณีตามที่มีบัญญัติไว้ในมาตรา 1375 และเมื่อฟังว่าจำเลยทั้งสามยึดถือที่พิพาทแทนโจทก์ซึ่งเท่ากับโจทก์เป็นผู้ครอบครองที่พิพาทอยู่ตลอดมา โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ให้จำเลยที่ ๑ เช่าสวนของโจทก์ ๒๕ ไร่ จำเลยที่ ๒, ๓ เป็นบริวาร ครั้นเดือนพฤษภาคม ๒๕๐๒ โจทก์บอกเลิกสัญญาเช่า จำเลยที่ ๑ อ้างว่าที่ดินที่เช่า ๓ ไร่เป็นของจำเลยที่ ๑ โจทก์จำเลยที่ ๑ ทำสัญญาประนีประนอมยอมความ โดยจำเลยที่ ๑ ยอมรับว่าได้ทำสัญญาเช่าที่ดินโจทก์ ๒๕ ไร่จริง และที่ดิน ๓ ไร่ นั้นเป็นของโจทก์ ยอมให้จำเลยที่ ๑ มีสิทธิเก็บกินในที่ดิน ๓ ไร่นั้นตลอดชีวิต จำเลยที่ ๑ ยอมรับว่าผลของสัญญานี้บังคับถึงจำเลยที่ ๒ และ ๓ ซึ่งเป็นบริวารของจำเลยที่ ๑ ด้วย ต่อมาวันที่ ๑ สิงหาคม ๒๕๐๒ จำเลยทั้งสามไม่ยอมส่งมอบที่ดินตามสัญญาจำเลยที่ ๑ ให้จำเลยที่ ๒ แจ้งการครอบครองในที่เช่าของโจทก์อีก ๔ ไร่ จำเลยทั้งสามละเมิดสิทธิของโจทก์เก็บผลน้ำมันยางเป็นเงินวันละ ๓๐ บาท ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยปฏิบัติตามสัญญา และขอให้แสดงว่าที่ดิน ๔ ไร่เป็นของโจทก์ ให้จำเลยทั้งสามใช้ค่าน้ำยางแต่วันขัดขวางถึงวันฟ้อง ๓,๐๐๐ บาท และวันต่อ ๆ ไป วันละ ๓๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในจำนวนเงิน ๓,๐๐๐ บาท นับแต่วันฟ้อง จำเลยทั้งสามให้การว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยที่ ๑ จำนวน ๓ ไร่ เป็นของจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ จำนวน ๔ ไร่ นอกนั้นเป็นของนางไหม จำเลยที่ ๑ ไม่เคยเช่าที่โจทก์ แม้จะมีสัญญาเช่า ก็เพราะโจทก์และพรรคพวกใช้อุบายข่มขู่ให้ทำสัญญา จำเลยทั้งสามเข้าครอบครองตลอดมากว่า ๒๐ ปีแล้ว โจทก์ไม่เคยเข้าเกี่ยวข้อง ค่าเสียหายไม่เป็นความจริง โจทก์ฟ้องเคลือบคลุม คดีโจทก์ขาดอายุความ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ ปฏิบัติตามสัญญาประนีประนอมยอมความที่โจทก์จำเลยทำไว้ที่อำเภอ ที่ดิน ๔ ไร่ ที่จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เข้ากรีดยางเป็นที่ดินของโจทก์รวมอยู่ในที่ดิน ๒๕ ไร่ ที่จำเลยที่ ๑ เช่าจากโจทก์ ให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ใช้ค่าน้ำยางนับแต่วันละเมิดถึงวันฟ้อง ๑,๖๐๐ บาท และให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ใช้ค่าน้ำมันยางนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์วันต่อ ๆ ไปวันละ ๑๖ บาท จนกว่าจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ จะมอบที่ดินให้โจทก์ และให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เสียดอกเบี้ยในเงิน ๑,๖๐๐ บาท นับแต่วันฟ้อง โจทก์จำเลยทั้งสามอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์และจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยที่ ๑ ยอมให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เข้าอยู่ในที่ดินเพื่อกรีดยางของโจทก์นั้น ข้ออ้างดังกล่าวไม่ปรากฏในคำฟ้องของโจทก์ จึงไม่มีประเด็นจะพึงวินิจฉัย ส่วนข้อที่โจทก์ฎีกาว่า ตามสัญญาประนีประนอมยอมความ จำเลยที่ ๑ ยอมรับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ นั้น แม้ตามสัญญาประนีประนอม จำเลยที่ ๑ ยอมรับว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ และยอมรับว่าผลของสัญญานี้บังคับตลอดถึงบริวารของจำเลยที่ ๑ คือ จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ด้วย แต่ในข้อที่โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยทั้งสามละเมิดสิทธิโจทก์เก็บผลน้ำยางพารานั้น นำสืบเพียงว่าจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เท่านั้นเป็นผู้เข้ากรีดยางในที่พิพาทอันเป็นการละเมิดต่อโจทก์ มิได้นำสืบว่าจำเลยที่ ๑ ร่วมในการละเมิดนี้ ยังไม่พอถือว่าจำเลยที่ ๑ ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ที่จำเลยฎีกาว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องตามสัญญาประนีประนอมยอมความ และในส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ นั้น โจทก์บรรยายฟ้องว่า"จำเลยทั้งสามขัดขวางไม่ยอมส่งมอบที่ดินตามสัญญา ๔ ไร่ จำเลยที่ ๑ ยังให้จำเลยที่ ๒ แจ้งการครอบครองแบบ ส.ค. ๑ เลขที่ ๒๘๘/๙๘ ในที่ของโจทก์เพื่อฉ้อโกงโจทก์........... จำเลยทั้งสามละเมิดสิทธิของโจทก์เก็บผลน้ำยางพาราวันละ ๓ แผ่น เป็นเงินวันละ ๓๐ บาทตลอดมา โจทก์ได้รับความเสียหาย" ถือได้ว่าคำฟ้องนี้แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์และคำขอบังคับ ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นแล้วจึงไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ได้เข้าอยู่ในที่พิพาทโดยอาศัยสิทธิของจำเลยที่ ๑ ซึ่งเช่าจากโจทก์ อันเป็นการยึดถือแทนโจทก์ หาได้เข้าอยู่อย่างเป็นเจ้าของไม่ เมื่อจำเลยทั้งสามได้บอกกล่าวการเปลี่ยนลักษณะแห่งการยึดถือไปยังโจทก์ ก็ต้องถือว่าจำเลยทั้งสามยังคงยึดถือแทนโจทก์ตามเดิม ที่ดินพิพาทเนื้อที่ ๔ ไร่ จึงเป็นของโจทก์ ที่จำเลยฎีกาว่า คดีโจทก์ขาดอายุความฟ้องร้องตามมาตรา ๑๓๗๔ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ นั้น เห็นว่าจำเลยอ้างว่าโจทก์ถูกแย่งการครอบครอง จึงเป็นกรณีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๑๓๗๕ และเมื่อฟังว่าจำเลยทั้งสามยึดถือที่พิพาทแทนโจทก์ ซึ่งเท่ากับโจทก์เป็นผู้ครอบครองที่พิพาทอยู่ตลอดเวลา โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยในคดีนี้ได้ พิพากษายืน(ไฉน บุญยก-จิตติ ติงศภัทิย์-เพรียง โรจนรัส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ