คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 249/2509หลักกฎหมาย: การที่ศาลสั่งไม่รับฎีกาและผู้ฎีกาได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งโดยหาผู้ค้ำประกันมาทำสัญญาค้ำประกันค่าฤชาธรรมเนียมและเงินที่จะต้องชำระตามคำพิพากษาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 นั้น เมื่อศาลฎีกาสั่งยกคำร้องไม่รับฎีกาคดีที่โจทก์ฟ้องก็ถึงที่สุดตั้งแต่วันที่ได้อ่านคำสั่งนั้น ผู้ค้ำประกันจึงต้องปฏิบัติตามสัญญาค้ำประกันคดีนี้ เนื่องมาจากโจทก์ฟ้องจำเลย ศาลพิพากษายกฟ้อง โจทก์ขออุทธรณ์อย่างคนอนาถา ศาลไม่อนุญาต โจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์ยกคำร้อง โจทก์ฎีกา ศาลแพ่งสั่งว่าคำสั่งศาลอุทธรณ์ถึงที่สุด ไม่รับฎีกา โจทก์อุทธรณ์คำสั่งไม่รับฎีกา ศาลสั่งให้โจทก์นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางศาลและนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกัน ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 นายกมลจึงได้ทำสัญญาค้ำประกันเงินดังกล่าว ศาลแพ่งส่งคำร้องอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับฎีกาไปยังศาลฎีกา ศาลฎีกาสั่งว่าคำสั่งศาลอุทธรณ์ถึงที่สุดแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 ให้ยกคำร้อง จำเลยจึงขอให้ศาลบังคับคดีตามคำพิพากษา นายกมลผู้ค้ำประกันจึงร้องว่าโจทก์ได้อุทธรณ์คำสั่งศาลไว้แล้ว คดียังไม่ถึงที่สุด ผู้ค้ำประกันยังไม่มีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามสัญญาค้ำประกัน ขอให้งดการปฏิบัติการบังคับคดีไว้ก่อนศาลแพ่งสั่งว่า การยื่นอุทธรณ์คำสั่งเป็นเรื่องของโจทก์ ไม่เกี่ยวกับนายประกันที่จะต้องปฏิบัติตามสัญญาประกัน ให้ยกคำร้องผู้ค้ำประกันอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ค้ำประกันฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ผู้ค้ำประกันได้มาทำสัญญาค้ำประกันไว้ต่อศาลก็เพื่อโจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลแพ่งที่ไม่รับฎีกาของโจทก์เมื่อศาลฎีกามีคำสั่งยกคำร้องไม่รับฎีกา คดีที่โจทก์ฟ้องก็ถึงที่สุดตั้งแต่วันที่ได้อ่านคำสั่งนั้น ผู้ค้ำประกันจะต้องปฏิบัติตามสัญญาค้ำประกันนั้น การที่โจทก์รื้อฟื้นให้ศาลรับอุทธรณ์ของโจทก์อีก และเมื่อศาลปฏิเสธไม่รับ ก็ใช้สิทธิอุทธรณ์นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง หาทำให้คดีถึงที่สุดแล้วกลับกลายเป็นไม่ถึงที่สุดไม่พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 249/2509นายเอง แซ่ว่องโจทก์บริษัท ธนาคารศรีนคร จำกัด โดยนายอุเทน เตชะไพบูลย์ และนายอื้อจือเหลียง อนุกรรมการที่ 1จำเลยพระยาจินดารักษ์ที่ 2 นายอุเทน เตชะไพบูลย์ ที่ 3จำเลย ป.วิ.พ. ม. 156, ม. 234 การที่ศาลสั่งไม่รับฎีกาและผู้ฎีกาได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งโดยหาผู้ค้ำประกันมาทำสัญญาค้ำประกันค่าฤชาธรรมเนียมและเงินที่จะต้องชำระตามคำพิพากษาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 นั้น เมื่อศาลฎีกาสั่งยกคำร้องไม่รับฎีกาคดีที่โจทก์ฟ้องก็ถึงที่สุดตั้งแต่วันที่ได้อ่านคำสั่งนั้น ผู้ค้ำประกันจึงต้องปฏิบัติตามสัญญาค้ำประกันคดีนี้ เนื่องมาจากโจทก์ฟ้องจำเลย ศาลพิพากษายกฟ้อง โจทก์ขออุทธรณ์อย่างคนอนาถา ศาลไม่อนุญาต โจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์ยกคำร้อง โจทก์ฎีกา ศาลแพ่งสั่งว่าคำสั่งศาลอุทธรณ์ถึงที่สุด ไม่รับฎีกา โจทก์อุทธรณ์คำสั่งไม่รับฎีกา ศาลสั่งให้โจทก์นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางศาลและนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกัน ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 นายกมลจึงได้ทำสัญญาค้ำประกันเงินดังกล่าว ศาลแพ่งส่งคำร้องอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับฎีกาไปยังศาลฎีกา ศาลฎีกาสั่งว่าคำสั่งศาลอุทธรณ์ถึงที่สุดแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 ให้ยกคำร้อง จำเลยจึงขอให้ศาลบังคับคดีตามคำพิพากษา นายกมลผู้ค้ำประกันจึงร้องว่าโจทก์ได้อุทธรณ์คำสั่งศาลไว้แล้ว คดียังไม่ถึงที่สุด ผู้ค้ำประกันยังไม่มีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามสัญญาค้ำประกัน ขอให้งดการปฏิบัติการบังคับคดีไว้ก่อนศาลแพ่งสั่งว่า การยื่นอุทธรณ์คำสั่งเป็นเรื่องของโจทก์ ไม่เกี่ยวกับนายประกันที่จะต้องปฏิบัติตามสัญญาประกัน ให้ยกคำร้องผู้ค้ำประกันอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ค้ำประกันฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ผู้ค้ำประกันได้มาทำสัญญาค้ำประกันไว้ต่อศาลก็เพื่อโจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลแพ่งที่ไม่รับฎีกาของโจทก์เมื่อศาลฎีกามีคำสั่งยกคำร้องไม่รับฎีกา คดีที่โจทก์ฟ้องก็ถึงที่สุดตั้งแต่วันที่ได้อ่านคำสั่งนั้น ผู้ค้ำประกันจะต้องปฏิบัติตามสัญญาค้ำประกันนั้น การที่โจทก์รื้อฟื้นให้ศาลรับอุทธรณ์ของโจทก์อีก และเมื่อศาลปฏิเสธไม่รับ ก็ใช้สิทธิอุทธรณ์นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง หาทำให้คดีถึงที่สุดแล้วกลับกลายเป็นไม่ถึงที่สุดไม่พิพากษายืน(อรุณ ตินทุกะสิริ-โพยม เลขยานนท์-สวัสดิ์ พานิชอัตรา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ เนื่องมาจากโจทก์ฟ้องจำเลย ศาลพิพากษายกฟ้อง โจทก์ขออุทธรณ์อย่างคนอนาถา ศาลไม่อนุญาต โจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์ยกคำร้อง โจทก์ฎีกา ศาลแพ่งสั่งว่าคำสั่งศาลอุทธรณ์ถึงที่สุด ไม่รับฎีกา โจทก์อุทธรณ์คำสั่งไม่รับฎีกา ศาลสั่งให้โจทก์นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางศาลและนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกัน ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 นายกมลจึงได้ทำสัญญาค้ำประกันเงินดังกล่าว ศาลแพ่งส่งคำร้องอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับฎีกาไปยังศาลฎีกา ศาลฎีกาสั่งว่าคำสั่งศาลอุทธรณ์ถึงที่สุดแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 ให้ยกคำร้อง จำเลยจึงขอให้ศาลบังคับคดีตามคำพิพากษา นายกมลผู้ค้ำประกันจึงร้องว่าโจทก์ได้อุทธรณ์คำสั่งศาลไว้แล้ว คดียังไม่ถึงที่สุด ผู้ค้ำประกันยังไม่มีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามสัญญาค้ำประกัน ขอให้งดการปฏิบัติการบังคับคดีไว้ก่อนศาลแพ่งสั่งว่า การยื่นอุทธรณ์คำสั่งเป็นเรื่องของโจทก์ ไม่เกี่ยวกับนายประกันที่จะต้องปฏิบัติตามสัญญาประกัน ให้ยกคำร้องผู้ค้ำประกันอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ค้ำประกันฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ผู้ค้ำประกันได้มาทำสัญญาค้ำประกันไว้ต่อศาลก็เพื่อโจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลแพ่งที่ไม่รับฎีกาของโจทก์เมื่อศาลฎีกามีคำสั่งยกคำร้องไม่รับฎีกา คดีที่โจทก์ฟ้องก็ถึงที่สุดตั้งแต่วันที่ได้อ่านคำสั่งนั้น ผู้ค้ำประกันจะต้องปฏิบัติตามสัญญาค้ำประกันนั้น การที่โจทก์รื้อฟื้นให้ศาลรับอุทธรณ์ของโจทก์อีก และเมื่อศาลปฏิเสธไม่รับ ก็ใช้สิทธิอุทธรณ์นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง หาทำให้คดีถึงที่สุดแล้วกลับกลายเป็นไม่ถึงที่สุดไม่พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 249/2509นายเอง แซ่ว่องโจทก์บริษัท ธนาคารศรีนคร จำกัด โดยนายอุเทน เตชะไพบูลย์ และนายอื้อจือเหลียง อนุกรรมการที่ 1จำเลยพระยาจินดารักษ์ที่ 2 นายอุเทน เตชะไพบูลย์ ที่ 3จำเลย ป.วิ.พ. ม. 156, ม. 234 การที่ศาลสั่งไม่รับฎีกาและผู้ฎีกาได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งโดยหาผู้ค้ำประกันมาทำสัญญาค้ำประกันค่าฤชาธรรมเนียมและเงินที่จะต้องชำระตามคำพิพากษาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 นั้น เมื่อศาลฎีกาสั่งยกคำร้องไม่รับฎีกาคดีที่โจทก์ฟ้องก็ถึงที่สุดตั้งแต่วันที่ได้อ่านคำสั่งนั้น ผู้ค้ำประกันจึงต้องปฏิบัติตามสัญญาค้ำประกันคดีนี้ เนื่องมาจากโจทก์ฟ้องจำเลย ศาลพิพากษายกฟ้อง โจทก์ขออุทธรณ์อย่างคนอนาถา ศาลไม่อนุญาต โจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์ยกคำร้อง โจทก์ฎีกา ศาลแพ่งสั่งว่าคำสั่งศาลอุทธรณ์ถึงที่สุด ไม่รับฎีกา โจทก์อุทธรณ์คำสั่งไม่รับฎีกา ศาลสั่งให้โจทก์นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางศาลและนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกัน ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 นายกมลจึงได้ทำสัญญาค้ำประกันเงินดังกล่าว ศาลแพ่งส่งคำร้องอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับฎีกาไปยังศาลฎีกา ศาลฎีกาสั่งว่าคำสั่งศาลอุทธรณ์ถึงที่สุดแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 ให้ยกคำร้อง จำเลยจึงขอให้ศาลบังคับคดีตามคำพิพากษา นายกมลผู้ค้ำประกันจึงร้องว่าโจทก์ได้อุทธรณ์คำสั่งศาลไว้แล้ว คดียังไม่ถึงที่สุด ผู้ค้ำประกันยังไม่มีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามสัญญาค้ำประกัน ขอให้งดการปฏิบัติการบังคับคดีไว้ก่อนศาลแพ่งสั่งว่า การยื่นอุทธรณ์คำสั่งเป็นเรื่องของโจทก์ ไม่เกี่ยวกับนายประกันที่จะต้องปฏิบัติตามสัญญาประกัน ให้ยกคำร้องผู้ค้ำประกันอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ค้ำประกันฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ผู้ค้ำประกันได้มาทำสัญญาค้ำประกันไว้ต่อศาลก็เพื่อโจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลแพ่งที่ไม่รับฎีกาของโจทก์เมื่อศาลฎีกามีคำสั่งยกคำร้องไม่รับฎีกา คดีที่โจทก์ฟ้องก็ถึงที่สุดตั้งแต่วันที่ได้อ่านคำสั่งนั้น ผู้ค้ำประกันจะต้องปฏิบัติตามสัญญาค้ำประกันนั้น การที่โจทก์รื้อฟื้นให้ศาลรับอุทธรณ์ของโจทก์อีก และเมื่อศาลปฏิเสธไม่รับ ก็ใช้สิทธิอุทธรณ์นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง หาทำให้คดีถึงที่สุดแล้วกลับกลายเป็นไม่ถึงที่สุดไม่พิพากษายืน(อรุณ ตินทุกะสิริ-โพยม เลขยานนท์-สวัสดิ์ พานิชอัตรา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ