คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3897/2536หลักกฎหมาย: เมื่อศาลพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระค่าทดแทนที่ดินให้โจทก์เพิ่มขึ้น โจทก์จึงมีสิทธิจะได้รับดอกเบี้ยตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2525 ซึ่งเป็นวันที่พระราชกำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางขุนเทียนเขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2525เพื่อสร้างทางพิเศษ สายดาวคะนอง-ท่าเรือ มีผลใช้บังคับตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295 ข้อ 67 วรรคสอง ท้ายฟ้องและตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวมาตรา 3 ให้พระราชกฤษฎีกามีอายุห้าปี แม้ภายหลังจากครบห้าปีได้มีการตราพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือในท้องที่เขตบางขุนเทียน เขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวากรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530 โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2530 ก็ตาม แต่ก็เป็นการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือตามที่กำหนดไว้ในพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางขุนเทียน เขตราษฎร์บูรณะและเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2525 นั้นเองและเจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1 มีอำนาจดำเนินการเกี่ยวกับที่ดินโจทก์ที่ถูกเวนคืนมาตั้งแต่พระราชกฤษฎีกาแต่พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวมีผลใช้บังคับ ซึ่งโจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2528 โดยอ้างเหตุตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ มิได้อ้างเหตุตามพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือ ในท้องที่เขตบางขุนเทียนเขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530ซึ่งออกภายหลังจากโจทก์ฟ้องคดีนี้ โจทก์จึงมีสิทธิได้รับดอกเบี้ยนับตั้งแต่วันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ ใช้บังคับ ตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 295 ข้อ 67 วรรคสอง ตอนท้ายโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองจ่ายเงินค่าทดแทนจำนวน4,180,680 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี จากต้นเงิน3,483,900 บาท นับจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า ที่ดินของโจทก์ทั้งสองแปลงอยู่ติดซอยส่วนบุคคลซึ่งแยกจากซอยสุขสวัสดิ์ 50 อีกทอดหนึ่งและอยู่ห่างจากซอยส่วนบุคคลไม่เกิน 20 เมตร อยู่ในหน่วยที่ 6ตามบัญชีกำหนดจำนวนราคาที่ดินตามราคาตลาดเพื่อใช้เป็นทุนทรัพย์สำหรับเรียกเก็บค่าธรรมเนียมในการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมฯราคาตารางวาละ 900 บาท และที่ดินของโจทก์อีกส่วนหนึ่งอยู่ห่างจากซอยส่วนบุคคลเกินกว่า 20 เมตร อยู่ในหน่วยที่ 7 ราคาตารางวาละ650 บาท ราคาที่จำเลยทั้งสองกำหนดให้โจทก์จึงเป็นราคาธรรมดาที่ซื้อขายในท้องตลาดในวันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ ใช้บังคับถูกต้องตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 295 ข้อ 76 แล้ว ที่โจทก์อ้างว่าที่ดินของโจทก์จะนำออกขายได้ไม่ต่ำกว่าตารางวาละ 10,000 บาท นั้น เป็นข้อกล่าวอ้างที่เลื่อนลอย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าทดแทนและดอกเบี้ยจำเลยที่ 2 เป็นเพียงผู้แทนจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดเป็นส่วนตัวขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าทดแทนเพิ่มแก่โจทก์อีกจำนวน 47,500 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 25 กรกฎาคม 2530เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ที่ดินโจทก์โฉนดเลขที่ 8443, 8444 ตำบลราษฎร์บูรณะ อำเภอราษฎร์บูรณะกรุงเทพมหานคร ถูกเวนคืนบางส่วนรวมสองโฉนดเป็นเนื้อที่484 ตารางวา ตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางขุนเทียน เขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2525 เพื่อใช้สร้างทางพิเศษสายท่าเรือ-ดาวคะนอง มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2525จำเลยที่ 1 ได้กำหนดค่าทดแทนให้โจทก์ทั้งสองโฉนดแบ่งเป็น 2 ราคาคืออัตราตารางวาละ 900 บาท เนื้อที่ 294 ตารางวา และ 650 บาทเนื้อที่ 190 ตารางวา รวมค่าทดแทน 388,100 บาทเกี่ยวกับค่าทดแทนนั้น ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้วเห็นสมควรกำหนดค่าทดแทนที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ไม่เฉลี่ยตารางวาละ 3,000 บาท ที่ดินพิพาทเนื้อที่ 484 ตารางวาเป็นเงิน 1,452,000 บาท หักค่าทดแทนที่ดินที่โจทก์รับไปแล้ว388,100 บาท คงเหลือค่าทดแทนที่ดินที่จำเลยที่ 1 ต้องชำระเพิ่มให้แก่โจทก์จำนวน 1,063,900 บาทมีปัญหาตามฎีกาโจทก์ข้อต่อไปว่า โจทก์มีสิทธิได้รับดอกเบี้ยจากเงินที่โจทก์ได้รับเพิ่มนับตั้งแต่วันใด เห็นว่าตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295 ข้อ 67 วรรคสองตอนท้ายกำหนดว่า ในกรณีที่ศาลพิพากษาให้เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ชำระเงินเพิ่มขึ้น ให้เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ได้รับดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในเงินนั้นตั้งแต่วันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนใช้บังคับ โจทก์จึงมีสิทธิจะได้รับดอกเบี้ยตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2525 ซึ่งเป็นวันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน ในท้องที่เขตบางขุนเทียน เขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานครพ.ศ. 2525 เพื่อสร้างทางพิเศษ สายดาวคะนอง-ท่าเรือมีผลใช้บังคับ และตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวมาตรา 3ให้พระราชกฤษฎีกามีอายุห้าปี แม้ภายหลังจากครบห้าปีได้มีการตราพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือ ในท้องที่เขตบางขุนเทียนน เขตราษฎร์บูรณะและเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530 โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2530 ก็ตามแต่เป็นการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือ ตามที่กำหนดไว้ในพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางขุนเทียนเขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2525นั้นเอง และเจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1 มีอำนาจดำเนินการเกี่ยวกับที่ดินโจทก์ที่ถูกเวนคืนมาตั้งแต่พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวมีผลใช้บังคับ ซึ่งโจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2528โดยอ้างเหตุตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ มิได้อ้างเหตุตามพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือ ในท้องที่เขตบางขุนเทียนเขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530ซึ่งออกภายหลังจากโจทก์ฟ้องคดีนี้ โจทก์จึงมีสิทธิได้รับดอกเบี้ยนับตั้งแต่วันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ ใช้บังคับ ตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295ข้อ 67 วรรคสองตอนท้ายพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 ชำระค่าทดแทนเพิ่มแก่โจทก์อีกจำนวน 1,063,900 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2525 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3897/2536นาย สันติ จง รัก ศักดิ์ โดยนายธีรชาติ จงรักศักดิ์โจทก์ผู้ เข้า เป็น คู่ความ แทนโจทก์การ ทาง พิเศษ แห่งประเทศ ไทย กับพวกจำเลย ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 290 สอง ข้อ 23 ประกาศของคณะปฏิวัติ ม. 295 ข้อ 67, ม. 295 ข้อ 76 พ.ร.ฎ.กำหนดเขตที่ดินที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางขุนเทียน เขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ.2525 เมื่อศาลพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระค่าทดแทนที่ดินให้โจทก์เพิ่มขึ้น โจทก์จึงมีสิทธิจะได้รับดอกเบี้ยตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2525 ซึ่งเป็นวันที่พระราชกำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางขุนเทียนเขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2525เพื่อสร้างทางพิเศษ สายดาวคะนอง-ท่าเรือ มีผลใช้บังคับตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295 ข้อ 67 วรรคสอง ท้ายฟ้องและตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวมาตรา 3 ให้พระราชกฤษฎีกามีอายุห้าปี แม้ภายหลังจากครบห้าปีได้มีการตราพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือในท้องที่เขตบางขุนเทียน เขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวากรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530 โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2530 ก็ตาม แต่ก็เป็นการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือตามที่กำหนดไว้ในพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางขุนเทียน เขตราษฎร์บูรณะและเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2525 นั้นเองและเจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1 มีอำนาจดำเนินการเกี่ยวกับที่ดินโจทก์ที่ถูกเวนคืนมาตั้งแต่พระราชกฤษฎีกาแต่พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวมีผลใช้บังคับ ซึ่งโจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2528 โดยอ้างเหตุตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ มิได้อ้างเหตุตามพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือ ในท้องที่เขตบางขุนเทียนเขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530ซึ่งออกภายหลังจากโจทก์ฟ้องคดีนี้ โจทก์จึงมีสิทธิได้รับดอกเบี้ยนับตั้งแต่วันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ ใช้บังคับ ตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 295 ข้อ 67 วรรคสอง ตอนท้ายโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองจ่ายเงินค่าทดแทนจำนวน4,180,680 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี จากต้นเงิน3,483,900 บาท นับจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า ที่ดินของโจทก์ทั้งสองแปลงอยู่ติดซอยส่วนบุคคลซึ่งแยกจากซอยสุขสวัสดิ์ 50 อีกทอดหนึ่งและอยู่ห่างจากซอยส่วนบุคคลไม่เกิน 20 เมตร อยู่ในหน่วยที่ 6ตามบัญชีกำหนดจำนวนราคาที่ดินตามราคาตลาดเพื่อใช้เป็นทุนทรัพย์สำหรับเรียกเก็บค่าธรรมเนียมในการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมฯราคาตารางวาละ 900 บาท และที่ดินของโจทก์อีกส่วนหนึ่งอยู่ห่างจากซอยส่วนบุคคลเกินกว่า 20 เมตร อยู่ในหน่วยที่ 7 ราคาตารางวาละ650 บาท ราคาที่จำเลยทั้งสองกำหนดให้โจทก์จึงเป็นราคาธรรมดาที่ซื้อขายในท้องตลาดในวันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ ใช้บังคับถูกต้องตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 295 ข้อ 76 แล้ว ที่โจทก์อ้างว่าที่ดินของโจทก์จะนำออกขายได้ไม่ต่ำกว่าตารางวาละ 10,000 บาท นั้น เป็นข้อกล่าวอ้างที่เลื่อนลอย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าทดแทนและดอกเบี้ยจำเลยที่ 2 เป็นเพียงผู้แทนจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดเป็นส่วนตัวขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าทดแทนเพิ่มแก่โจทก์อีกจำนวน 47,500 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 25 กรกฎาคม 2530เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ที่ดินโจทก์โฉนดเลขที่ 8443, 8444 ตำบลราษฎร์บูรณะ อำเภอราษฎร์บูรณะกรุงเทพมหานคร ถูกเวนคืนบางส่วนรวมสองโฉนดเป็นเนื้อที่484 ตารางวา ตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางขุนเทียน เขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2525 เพื่อใช้สร้างทางพิเศษสายท่าเรือ-ดาวคะนอง มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2525จำเลยที่ 1 ได้กำหนดค่าทดแทนให้โจทก์ทั้งสองโฉนดแบ่งเป็น 2 ราคาคืออัตราตารางวาละ 900 บาท เนื้อที่ 294 ตารางวา และ 650 บาทเนื้อที่ 190 ตารางวา รวมค่าทดแทน 388,100 บาทเกี่ยวกับค่าทดแทนนั้น ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้วเห็นสมควรกำหนดค่าทดแทนที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ไม่เฉลี่ยตารางวาละ 3,000 บาท ที่ดินพิพาทเนื้อที่ 484 ตารางวาเป็นเงิน 1,452,000 บาท หักค่าทดแทนที่ดินที่โจทก์รับไปแล้ว388,100 บาท คงเหลือค่าทดแทนที่ดินที่จำเลยที่ 1 ต้องชำระเพิ่มให้แก่โจทก์จำนวน 1,063,900 บาทมีปัญหาตามฎีกาโจทก์ข้อต่อไปว่า โจทก์มีสิทธิได้รับดอกเบี้ยจากเงินที่โจทก์ได้รับเพิ่มนับตั้งแต่วันใด เห็นว่าตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295 ข้อ 67 วรรคสองตอนท้ายกำหนดว่า ในกรณีที่ศาลพิพากษาให้เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ชำระเงินเพิ่มขึ้น ให้เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ได้รับดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในเงินนั้นตั้งแต่วันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนใช้บังคับ โจทก์จึงมีสิทธิจะได้รับดอกเบี้ยตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2525 ซึ่งเป็นวันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน ในท้องที่เขตบางขุนเทียน เขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานครพ.ศ. 2525 เพื่อสร้างทางพิเศษ สายดาวคะนอง-ท่าเรือมีผลใช้บังคับ และตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวมาตรา 3ให้พระราชกฤษฎีกามีอายุห้าปี แม้ภายหลังจากครบห้าปีได้มีการตราพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือ ในท้องที่เขตบางขุนเทียนน เขตราษฎร์บูรณะและเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530 โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2530 ก็ตามแต่เป็นการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือ ตามที่กำหนดไว้ในพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางขุนเทียนเขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2525นั้นเอง และเจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1 มีอำนาจดำเนินการเกี่ยวกับที่ดินโจทก์ที่ถูกเวนคืนมาตั้งแต่พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวมีผลใช้บังคับ ซึ่งโจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2528โดยอ้างเหตุตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ มิได้อ้างเหตุตามพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือ ในท้องที่เขตบางขุนเทียนเขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530ซึ่งออกภายหลังจากโจทก์ฟ้องคดีนี้ โจทก์จึงมีสิทธิได้รับดอกเบี้ยนับตั้งแต่วันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ ใช้บังคับ ตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295ข้อ 67 วรรคสองตอนท้ายพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 ชำระค่าทดแทนเพิ่มแก่โจทก์อีกจำนวน 1,063,900 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2525 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ(ก้าน อันนานนท์-ประยูร มูลศาสตร์-ไพบูลย์ จามิกรณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองจ่ายเงินค่าทดแทนจำนวน4,180,680 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี จากต้นเงิน3,483,900 บาท นับจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า ที่ดินของโจทก์ทั้งสองแปลงอยู่ติดซอยส่วนบุคคลซึ่งแยกจากซอยสุขสวัสดิ์ 50 อีกทอดหนึ่งและอยู่ห่างจากซอยส่วนบุคคลไม่เกิน 20 เมตร อยู่ในหน่วยที่ 6ตามบัญชีกำหนดจำนวนราคาที่ดินตามราคาตลาดเพื่อใช้เป็นทุนทรัพย์สำหรับเรียกเก็บค่าธรรมเนียมในการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมฯราคาตารางวาละ 900 บาท และที่ดินของโจทก์อีกส่วนหนึ่งอยู่ห่างจากซอยส่วนบุคคลเกินกว่า 20 เมตร อยู่ในหน่วยที่ 7 ราคาตารางวาละ650 บาท ราคาที่จำเลยทั้งสองกำหนดให้โจทก์จึงเป็นราคาธรรมดาที่ซื้อขายในท้องตลาดในวันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ ใช้บังคับถูกต้องตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 295 ข้อ 76 แล้ว ที่โจทก์อ้างว่าที่ดินของโจทก์จะนำออกขายได้ไม่ต่ำกว่าตารางวาละ 10,000 บาท นั้น เป็นข้อกล่าวอ้างที่เลื่อนลอย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าทดแทนและดอกเบี้ยจำเลยที่ 2 เป็นเพียงผู้แทนจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดเป็นส่วนตัวขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าทดแทนเพิ่มแก่โจทก์อีกจำนวน 47,500 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 25 กรกฎาคม 2530เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ที่ดินโจทก์โฉนดเลขที่ 8443, 8444 ตำบลราษฎร์บูรณะ อำเภอราษฎร์บูรณะกรุงเทพมหานคร ถูกเวนคืนบางส่วนรวมสองโฉนดเป็นเนื้อที่484 ตารางวา ตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางขุนเทียน เขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2525 เพื่อใช้สร้างทางพิเศษสายท่าเรือ-ดาวคะนอง มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2525จำเลยที่ 1 ได้กำหนดค่าทดแทนให้โจทก์ทั้งสองโฉนดแบ่งเป็น 2 ราคาคืออัตราตารางวาละ 900 บาท เนื้อที่ 294 ตารางวา และ 650 บาทเนื้อที่ 190 ตารางวา รวมค่าทดแทน 388,100 บาทเกี่ยวกับค่าทดแทนนั้น ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้วเห็นสมควรกำหนดค่าทดแทนที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ไม่เฉลี่ยตารางวาละ 3,000 บาท ที่ดินพิพาทเนื้อที่ 484 ตารางวาเป็นเงิน 1,452,000 บาท หักค่าทดแทนที่ดินที่โจทก์รับไปแล้ว388,100 บาท คงเหลือค่าทดแทนที่ดินที่จำเลยที่ 1 ต้องชำระเพิ่มให้แก่โจทก์จำนวน 1,063,900 บาทมีปัญหาตามฎีกาโจทก์ข้อต่อไปว่า โจทก์มีสิทธิได้รับดอกเบี้ยจากเงินที่โจทก์ได้รับเพิ่มนับตั้งแต่วันใด เห็นว่าตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295 ข้อ 67 วรรคสองตอนท้ายกำหนดว่า ในกรณีที่ศาลพิพากษาให้เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ชำระเงินเพิ่มขึ้น ให้เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ได้รับดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในเงินนั้นตั้งแต่วันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนใช้บังคับ โจทก์จึงมีสิทธิจะได้รับดอกเบี้ยตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2525 ซึ่งเป็นวันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน ในท้องที่เขตบางขุนเทียน เขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานครพ.ศ. 2525 เพื่อสร้างทางพิเศษ สายดาวคะนอง-ท่าเรือมีผลใช้บังคับ และตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวมาตรา 3ให้พระราชกฤษฎีกามีอายุห้าปี แม้ภายหลังจากครบห้าปีได้มีการตราพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือ ในท้องที่เขตบางขุนเทียนน เขตราษฎร์บูรณะและเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530 โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2530 ก็ตามแต่เป็นการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือ ตามที่กำหนดไว้ในพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางขุนเทียนเขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2525นั้นเอง และเจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1 มีอำนาจดำเนินการเกี่ยวกับที่ดินโจทก์ที่ถูกเวนคืนมาตั้งแต่พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวมีผลใช้บังคับ ซึ่งโจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2528โดยอ้างเหตุตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ มิได้อ้างเหตุตามพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือ ในท้องที่เขตบางขุนเทียนเขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530ซึ่งออกภายหลังจากโจทก์ฟ้องคดีนี้ โจทก์จึงมีสิทธิได้รับดอกเบี้ยนับตั้งแต่วันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ ใช้บังคับ ตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295ข้อ 67 วรรคสองตอนท้ายพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 ชำระค่าทดแทนเพิ่มแก่โจทก์อีกจำนวน 1,063,900 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2525 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3897/2536นาย สันติ จง รัก ศักดิ์ โดยนายธีรชาติ จงรักศักดิ์โจทก์ผู้ เข้า เป็น คู่ความ แทนโจทก์การ ทาง พิเศษ แห่งประเทศ ไทย กับพวกจำเลย ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 290 สอง ข้อ 23 ประกาศของคณะปฏิวัติ ม. 295 ข้อ 67, ม. 295 ข้อ 76 พ.ร.ฎ.กำหนดเขตที่ดินที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางขุนเทียน เขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ.2525 เมื่อศาลพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระค่าทดแทนที่ดินให้โจทก์เพิ่มขึ้น โจทก์จึงมีสิทธิจะได้รับดอกเบี้ยตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2525 ซึ่งเป็นวันที่พระราชกำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางขุนเทียนเขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2525เพื่อสร้างทางพิเศษ สายดาวคะนอง-ท่าเรือ มีผลใช้บังคับตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295 ข้อ 67 วรรคสอง ท้ายฟ้องและตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวมาตรา 3 ให้พระราชกฤษฎีกามีอายุห้าปี แม้ภายหลังจากครบห้าปีได้มีการตราพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือในท้องที่เขตบางขุนเทียน เขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวากรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530 โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2530 ก็ตาม แต่ก็เป็นการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือตามที่กำหนดไว้ในพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางขุนเทียน เขตราษฎร์บูรณะและเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2525 นั้นเองและเจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1 มีอำนาจดำเนินการเกี่ยวกับที่ดินโจทก์ที่ถูกเวนคืนมาตั้งแต่พระราชกฤษฎีกาแต่พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวมีผลใช้บังคับ ซึ่งโจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2528 โดยอ้างเหตุตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ มิได้อ้างเหตุตามพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือ ในท้องที่เขตบางขุนเทียนเขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530ซึ่งออกภายหลังจากโจทก์ฟ้องคดีนี้ โจทก์จึงมีสิทธิได้รับดอกเบี้ยนับตั้งแต่วันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ ใช้บังคับ ตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 295 ข้อ 67 วรรคสอง ตอนท้ายโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองจ่ายเงินค่าทดแทนจำนวน4,180,680 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี จากต้นเงิน3,483,900 บาท นับจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า ที่ดินของโจทก์ทั้งสองแปลงอยู่ติดซอยส่วนบุคคลซึ่งแยกจากซอยสุขสวัสดิ์ 50 อีกทอดหนึ่งและอยู่ห่างจากซอยส่วนบุคคลไม่เกิน 20 เมตร อยู่ในหน่วยที่ 6ตามบัญชีกำหนดจำนวนราคาที่ดินตามราคาตลาดเพื่อใช้เป็นทุนทรัพย์สำหรับเรียกเก็บค่าธรรมเนียมในการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมฯราคาตารางวาละ 900 บาท และที่ดินของโจทก์อีกส่วนหนึ่งอยู่ห่างจากซอยส่วนบุคคลเกินกว่า 20 เมตร อยู่ในหน่วยที่ 7 ราคาตารางวาละ650 บาท ราคาที่จำเลยทั้งสองกำหนดให้โจทก์จึงเป็นราคาธรรมดาที่ซื้อขายในท้องตลาดในวันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ ใช้บังคับถูกต้องตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 295 ข้อ 76 แล้ว ที่โจทก์อ้างว่าที่ดินของโจทก์จะนำออกขายได้ไม่ต่ำกว่าตารางวาละ 10,000 บาท นั้น เป็นข้อกล่าวอ้างที่เลื่อนลอย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าทดแทนและดอกเบี้ยจำเลยที่ 2 เป็นเพียงผู้แทนจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดเป็นส่วนตัวขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าทดแทนเพิ่มแก่โจทก์อีกจำนวน 47,500 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 25 กรกฎาคม 2530เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ที่ดินโจทก์โฉนดเลขที่ 8443, 8444 ตำบลราษฎร์บูรณะ อำเภอราษฎร์บูรณะกรุงเทพมหานคร ถูกเวนคืนบางส่วนรวมสองโฉนดเป็นเนื้อที่484 ตารางวา ตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางขุนเทียน เขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2525 เพื่อใช้สร้างทางพิเศษสายท่าเรือ-ดาวคะนอง มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2525จำเลยที่ 1 ได้กำหนดค่าทดแทนให้โจทก์ทั้งสองโฉนดแบ่งเป็น 2 ราคาคืออัตราตารางวาละ 900 บาท เนื้อที่ 294 ตารางวา และ 650 บาทเนื้อที่ 190 ตารางวา รวมค่าทดแทน 388,100 บาทเกี่ยวกับค่าทดแทนนั้น ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้วเห็นสมควรกำหนดค่าทดแทนที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ไม่เฉลี่ยตารางวาละ 3,000 บาท ที่ดินพิพาทเนื้อที่ 484 ตารางวาเป็นเงิน 1,452,000 บาท หักค่าทดแทนที่ดินที่โจทก์รับไปแล้ว388,100 บาท คงเหลือค่าทดแทนที่ดินที่จำเลยที่ 1 ต้องชำระเพิ่มให้แก่โจทก์จำนวน 1,063,900 บาทมีปัญหาตามฎีกาโจทก์ข้อต่อไปว่า โจทก์มีสิทธิได้รับดอกเบี้ยจากเงินที่โจทก์ได้รับเพิ่มนับตั้งแต่วันใด เห็นว่าตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295 ข้อ 67 วรรคสองตอนท้ายกำหนดว่า ในกรณีที่ศาลพิพากษาให้เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ชำระเงินเพิ่มขึ้น ให้เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ได้รับดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในเงินนั้นตั้งแต่วันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนใช้บังคับ โจทก์จึงมีสิทธิจะได้รับดอกเบี้ยตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2525 ซึ่งเป็นวันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน ในท้องที่เขตบางขุนเทียน เขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานครพ.ศ. 2525 เพื่อสร้างทางพิเศษ สายดาวคะนอง-ท่าเรือมีผลใช้บังคับ และตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวมาตรา 3ให้พระราชกฤษฎีกามีอายุห้าปี แม้ภายหลังจากครบห้าปีได้มีการตราพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือ ในท้องที่เขตบางขุนเทียนน เขตราษฎร์บูรณะและเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530 โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2530 ก็ตามแต่เป็นการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือ ตามที่กำหนดไว้ในพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางขุนเทียนเขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2525นั้นเอง และเจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1 มีอำนาจดำเนินการเกี่ยวกับที่ดินโจทก์ที่ถูกเวนคืนมาตั้งแต่พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวมีผลใช้บังคับ ซึ่งโจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2528โดยอ้างเหตุตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ มิได้อ้างเหตุตามพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางพิเศษสายดาวคะนอง-ท่าเรือ ในท้องที่เขตบางขุนเทียนเขตราษฎร์บูรณะ และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530ซึ่งออกภายหลังจากโจทก์ฟ้องคดีนี้ โจทก์จึงมีสิทธิได้รับดอกเบี้ยนับตั้งแต่วันที่พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนฯ ใช้บังคับ ตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295ข้อ 67 วรรคสองตอนท้ายพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 ชำระค่าทดแทนเพิ่มแก่โจทก์อีกจำนวน 1,063,900 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2525 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ(ก้าน อันนานนท์-ประยูร มูลศาสตร์-ไพบูลย์ จามิกรณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ