คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 377/2520หลักกฎหมาย: หลักเกณฑ์การประกันภัยสากลในเรื่องรับประกันชีวิตบุคคลผู้มีอายุเกิน 40 ปีนั้น เป็นวิธีปฏิบัติในการดำเนินธุรกิจเพื่อความมั่นคงของบริษัทรับประกันภัยหาใช่เกณฑ์คำนวณค่าสินไหมทดแทน ความเสียหายอันแท้จริง อันจะเป็นเหตุให้โจทก์ซึ่งมีอายุ 53 ปี ไม่ควรได้รับค่าสินไหมทดแทนเพราะเหตุเสื่อมเสียความสามารถในการประกอบการงานเป็นเวลา 10 ปี เนื่องจากการทำละเมิดของลูกจ้างของจำเลยไม่โจทก์ฟ้องว่า โจทก์โดยสารรถประจำทางของจำเลยซึ่งมีนายสายอน จักระนอง ลูกจ้างเป็นคนขับในทางการที่จ้างของจำเลย นายสายอน ขับรถด้วยความเร็วสูงเกินกว่ากฎหมายกำหนด รถส่ายหน้าหวาดเสียวและแฉลบพลิกคว่ำ เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับอันตรายแพทย์ต้องตัดขาทั้งสองข้าง ไม่สามารถประกอบอาชีพได้ ทำให้ขาดรายได้อย่างต่ำเดือนละ ๑,๐๐๐ บาท นายสายอน หลบหนี จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างต้องรับผิดร่วมด้วย ขอให้บังคับจำเลยชำระค่าสินไหมทดแทนให้จำเลยเป็นเวลา ๑๐ ปี เป็นเงิน ๑๒๐,๐๐๐ บาท จำเลยให้การว่า เหตุเกิดจากความประมาทอย่างร้ายแรงของโจทก์เอง และเกิดจากเหตุสุดวิสัย เพราะรถวิ่งด้วยความเร็วปกติ ระบบห้ามล้อชำรุดอย่างกระทันหันคนขับไม่สามารถบังคับรถให้หยุดได้ ต้องอาศัยขอบวงเวียนเพื่อบังคับให้รถหยุด เป็นเหตุให้รถพลิกตะแคง จำเลยไม่ต้องรับผิดค่าเสียหายสูงเกินควร ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่ากรณีไม่ใช่เหตุสุดวิสัย โจทก์ไม่มีส่วนประมาทค่าเสียหายที่โจทก์เรียกร้องพอสมควร พิพากษาให้จำเลยชำระค่าสินไหมทดแทน ๑๒๐,๐๐๐ บาทแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า เหตุเกิดเพราะนายสายอนขับรถประมาท จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างต้องร่วมรับผิดด้วย โจทก์อายุ ๕๓ ปีมิได้มีส่วนประมาทด้วย ค่าสินไหมทดแทนตามฟ้องจำนวนพอสมควร ส่วนที่จำเลยอ้างหลักเกณฑ์การประกันภัยสากลในเรื่องรับประกันชีวิตบุคคลผู้มีอายุเกิน ๔๐ ปี เพื่อแสดงว่าโจทก์ไม่ควรเรียกเงินได้ถึง ๑๐ ปีนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องกับคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ว่าหลักเกณฑ์ดังกล่าวเป็นวิธีปฏิบัติในการดำเนินธุรกิจเพื่อความมั่นคงของบริษัทรับประกันภัย หาใช่เกณฑ์คำนวณค่าสินไหมทดแทนเพื่อความเสียหายอันแท้จริงไม่ ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 377/2520นายชม แก้วพรหมโจทก์บริษัทรถเมล์คลองเตยพานิช จำกัดล. ป.พ.พ. ม. 438หลักเกณฑ์การประกันภัยสากลในเรื่องรับประกันชีวิตบุคคลผู้มีอายุเกิน 40 ปีนั้น เป็นวิธีปฏิบัติในการดำเนินธุรกิจเพื่อความมั่นคงของบริษัทรับประกันภัยหาใช่เกณฑ์คำนวณค่าสินไหมทดแทน ความเสียหายอันแท้จริง อันจะเป็นเหตุให้โจทก์ซึ่งมีอายุ 53 ปี ไม่ควรได้รับค่าสินไหมทดแทนเพราะเหตุเสื่อมเสียความสามารถในการประกอบการงานเป็นเวลา 10 ปี เนื่องจากการทำละเมิดของลูกจ้างของจำเลยไม่โจทก์ฟ้องว่า โจทก์โดยสารรถประจำทางของจำเลยซึ่งมีนายสายอน จักระนอง ลูกจ้างเป็นคนขับในทางการที่จ้างของจำเลย นายสายอน ขับรถด้วยความเร็วสูงเกินกว่ากฎหมายกำหนด รถส่ายหน้าหวาดเสียวและแฉลบพลิกคว่ำ เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับอันตรายแพทย์ต้องตัดขาทั้งสองข้าง ไม่สามารถประกอบอาชีพได้ ทำให้ขาดรายได้อย่างต่ำเดือนละ ๑,๐๐๐ บาท นายสายอน หลบหนี จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างต้องรับผิดร่วมด้วย ขอให้บังคับจำเลยชำระค่าสินไหมทดแทนให้จำเลยเป็นเวลา ๑๐ ปี เป็นเงิน ๑๒๐,๐๐๐ บาท จำเลยให้การว่า เหตุเกิดจากความประมาทอย่างร้ายแรงของโจทก์เอง และเกิดจากเหตุสุดวิสัย เพราะรถวิ่งด้วยความเร็วปกติ ระบบห้ามล้อชำรุดอย่างกระทันหันคนขับไม่สามารถบังคับรถให้หยุดได้ ต้องอาศัยขอบวงเวียนเพื่อบังคับให้รถหยุด เป็นเหตุให้รถพลิกตะแคง จำเลยไม่ต้องรับผิดค่าเสียหายสูงเกินควร ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่ากรณีไม่ใช่เหตุสุดวิสัย โจทก์ไม่มีส่วนประมาทค่าเสียหายที่โจทก์เรียกร้องพอสมควร พิพากษาให้จำเลยชำระค่าสินไหมทดแทน ๑๒๐,๐๐๐ บาทแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า เหตุเกิดเพราะนายสายอนขับรถประมาท จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างต้องร่วมรับผิดด้วย โจทก์อายุ ๕๓ ปีมิได้มีส่วนประมาทด้วย ค่าสินไหมทดแทนตามฟ้องจำนวนพอสมควร ส่วนที่จำเลยอ้างหลักเกณฑ์การประกันภัยสากลในเรื่องรับประกันชีวิตบุคคลผู้มีอายุเกิน ๔๐ ปี เพื่อแสดงว่าโจทก์ไม่ควรเรียกเงินได้ถึง ๑๐ ปีนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องกับคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ว่าหลักเกณฑ์ดังกล่าวเป็นวิธีปฏิบัติในการดำเนินธุรกิจเพื่อความมั่นคงของบริษัทรับประกันภัย หาใช่เกณฑ์คำนวณค่าสินไหมทดแทนเพื่อความเสียหายอันแท้จริงไม่ ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(อุดม จาละ-สงวน สิทธิไชย-ปรีชา สุมาวงศ์)ศาลแพ่ง - นายสำเนียง ด้วงมหาสอนศาลอุทธรณ์ - นายเสมา รัตนมาลัยแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์โดยสารรถประจำทางของจำเลยซึ่งมีนายสายอน จักระนอง ลูกจ้างเป็นคนขับในทางการที่จ้างของจำเลย นายสายอน ขับรถด้วยความเร็วสูงเกินกว่ากฎหมายกำหนด รถส่ายหน้าหวาดเสียวและแฉลบพลิกคว่ำ เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับอันตรายแพทย์ต้องตัดขาทั้งสองข้าง ไม่สามารถประกอบอาชีพได้ ทำให้ขาดรายได้อย่างต่ำเดือนละ ๑,๐๐๐ บาท นายสายอน หลบหนี จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างต้องรับผิดร่วมด้วย ขอให้บังคับจำเลยชำระค่าสินไหมทดแทนให้จำเลยเป็นเวลา ๑๐ ปี เป็นเงิน ๑๒๐,๐๐๐ บาท จำเลยให้การว่า เหตุเกิดจากความประมาทอย่างร้ายแรงของโจทก์เอง และเกิดจากเหตุสุดวิสัย เพราะรถวิ่งด้วยความเร็วปกติ ระบบห้ามล้อชำรุดอย่างกระทันหันคนขับไม่สามารถบังคับรถให้หยุดได้ ต้องอาศัยขอบวงเวียนเพื่อบังคับให้รถหยุด เป็นเหตุให้รถพลิกตะแคง จำเลยไม่ต้องรับผิดค่าเสียหายสูงเกินควร ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่ากรณีไม่ใช่เหตุสุดวิสัย โจทก์ไม่มีส่วนประมาทค่าเสียหายที่โจทก์เรียกร้องพอสมควร พิพากษาให้จำเลยชำระค่าสินไหมทดแทน ๑๒๐,๐๐๐ บาทแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า เหตุเกิดเพราะนายสายอนขับรถประมาท จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างต้องร่วมรับผิดด้วย โจทก์อายุ ๕๓ ปีมิได้มีส่วนประมาทด้วย ค่าสินไหมทดแทนตามฟ้องจำนวนพอสมควร ส่วนที่จำเลยอ้างหลักเกณฑ์การประกันภัยสากลในเรื่องรับประกันชีวิตบุคคลผู้มีอายุเกิน ๔๐ ปี เพื่อแสดงว่าโจทก์ไม่ควรเรียกเงินได้ถึง ๑๐ ปีนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องกับคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ว่าหลักเกณฑ์ดังกล่าวเป็นวิธีปฏิบัติในการดำเนินธุรกิจเพื่อความมั่นคงของบริษัทรับประกันภัย หาใช่เกณฑ์คำนวณค่าสินไหมทดแทนเพื่อความเสียหายอันแท้จริงไม่ ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 377/2520นายชม แก้วพรหมโจทก์บริษัทรถเมล์คลองเตยพานิช จำกัดล. ป.พ.พ. ม. 438หลักเกณฑ์การประกันภัยสากลในเรื่องรับประกันชีวิตบุคคลผู้มีอายุเกิน 40 ปีนั้น เป็นวิธีปฏิบัติในการดำเนินธุรกิจเพื่อความมั่นคงของบริษัทรับประกันภัยหาใช่เกณฑ์คำนวณค่าสินไหมทดแทน ความเสียหายอันแท้จริง อันจะเป็นเหตุให้โจทก์ซึ่งมีอายุ 53 ปี ไม่ควรได้รับค่าสินไหมทดแทนเพราะเหตุเสื่อมเสียความสามารถในการประกอบการงานเป็นเวลา 10 ปี เนื่องจากการทำละเมิดของลูกจ้างของจำเลยไม่โจทก์ฟ้องว่า โจทก์โดยสารรถประจำทางของจำเลยซึ่งมีนายสายอน จักระนอง ลูกจ้างเป็นคนขับในทางการที่จ้างของจำเลย นายสายอน ขับรถด้วยความเร็วสูงเกินกว่ากฎหมายกำหนด รถส่ายหน้าหวาดเสียวและแฉลบพลิกคว่ำ เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับอันตรายแพทย์ต้องตัดขาทั้งสองข้าง ไม่สามารถประกอบอาชีพได้ ทำให้ขาดรายได้อย่างต่ำเดือนละ ๑,๐๐๐ บาท นายสายอน หลบหนี จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างต้องรับผิดร่วมด้วย ขอให้บังคับจำเลยชำระค่าสินไหมทดแทนให้จำเลยเป็นเวลา ๑๐ ปี เป็นเงิน ๑๒๐,๐๐๐ บาท จำเลยให้การว่า เหตุเกิดจากความประมาทอย่างร้ายแรงของโจทก์เอง และเกิดจากเหตุสุดวิสัย เพราะรถวิ่งด้วยความเร็วปกติ ระบบห้ามล้อชำรุดอย่างกระทันหันคนขับไม่สามารถบังคับรถให้หยุดได้ ต้องอาศัยขอบวงเวียนเพื่อบังคับให้รถหยุด เป็นเหตุให้รถพลิกตะแคง จำเลยไม่ต้องรับผิดค่าเสียหายสูงเกินควร ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่ากรณีไม่ใช่เหตุสุดวิสัย โจทก์ไม่มีส่วนประมาทค่าเสียหายที่โจทก์เรียกร้องพอสมควร พิพากษาให้จำเลยชำระค่าสินไหมทดแทน ๑๒๐,๐๐๐ บาทแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า เหตุเกิดเพราะนายสายอนขับรถประมาท จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างต้องร่วมรับผิดด้วย โจทก์อายุ ๕๓ ปีมิได้มีส่วนประมาทด้วย ค่าสินไหมทดแทนตามฟ้องจำนวนพอสมควร ส่วนที่จำเลยอ้างหลักเกณฑ์การประกันภัยสากลในเรื่องรับประกันชีวิตบุคคลผู้มีอายุเกิน ๔๐ ปี เพื่อแสดงว่าโจทก์ไม่ควรเรียกเงินได้ถึง ๑๐ ปีนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องกับคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ว่าหลักเกณฑ์ดังกล่าวเป็นวิธีปฏิบัติในการดำเนินธุรกิจเพื่อความมั่นคงของบริษัทรับประกันภัย หาใช่เกณฑ์คำนวณค่าสินไหมทดแทนเพื่อความเสียหายอันแท้จริงไม่ ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(อุดม จาละ-สงวน สิทธิไชย-ปรีชา สุมาวงศ์)ศาลแพ่ง - นายสำเนียง ด้วงมหาสอนศาลอุทธรณ์ - นายเสมา รัตนมาลัยแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ