คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 329/2534หลักกฎหมาย: ผู้เสียหายถูกคนร้ายจับตัวไปควบคุมอยู่ 1 เดือน 3 วัน จึงหลบหนีมาแจ้งความให้การระบุชื่อ คนร้ายไว้ ต่อมาไม่นานจำเลยถูกจับกุม ผู้เสียหายก็ชี้ ตัวยืนยันว่าเป็นคนร้าย ครั้งภายหลัง15 ปี จำเลยถูกดำเนินคดีโดยจัดให้ผู้เสียหายมาชี้ ตัวซ้ำอีก แม้ครั้งหลังนี้ผู้เสียหายไม่ยืนยัน แต่การที่จำเลยยอมรับว่าเคยถูกชี้ ตัวมาแล้วครั้งหนึ่งและเคยให้การรับสารภาพว่าร่วมปล้นทรัพย์กับจับตัวผู้เสียหายไปเรียกค่าไถ่จริง ข้อเท็จจริงเช่นนี้เพียงพอรับฟังว่าจำเลยเป็นคนร้าย.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังไม่ได้ตัวมาฟ้องอีก 12 คน ได้ร่วมกันกระทำผิดกฎหมายหลายกรรมต่างกันคือ เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน2517 เวลากลางวันจำเลยนี้กับพวกมีอาวุธปืนติดตัวร่วมกันปล้นทรัพย์เงินสด 1,500 บาท เสื้อผ้า 7 ชุดราคา 1,000 บาท นาฬิกา 1 เรือนราคา 450 บาท มีดดาบโบราณ 1 เล่ม ราคา 200 บาท ขนอมยาสูบชนิดต่าง ๆ และน้ำตาลทราบขาวเป็นเงิน 950 บาท สบู่ ถ่าน ไฟฉาย ผงซักฟอกเป็นเงิน 72 บาท ยาทัมใจ ยาประสระนอแรด ราคา 24 บาทและของอื่น ๆอีกหลายอย่างราคา 500 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 4,496 บาท (ที่ถูก4,696 บาท) ของนายลาภ ชนะพล ผู้เสียหายไปโดยทุจริตโดยจำเลยกับพวกใช้ปืนเป็นอาวุธขู่เข็ญว่าในทันใดนั้นจะใช้กำลังประทุษร้ายร่างกายผู้เสียหาย เพื่อให้ความสะดวกแก่การลักทรัพย์ให้ยื่นให้ซึ่งทรัพย์ พาทรัพย์นั้นไป ภายหลังจำเลยกับพวกได้กระทำผิดแล้ว เมื่อระหว่างวันที่ 10 พฤศจิกายน 2517 ถึงวันที่ 12 ธันวาคม 2517เวลากลางวันและกลางคืนติดต่อกัน จำเลยกับพวกได้ร่วมกันควบคุมหน่วงเหนี่ยวกักขังผู้เสียหาย อายุ 53 ปี เพื่อให้ได้มาซึ่งค่าไถ่ทั้งนี้โดยจำเลยกับพวกร่วมกันข่มขืนใจใช้กำลังประทุษร้าย ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญทำให้ผู้เสียหายปราศจากเสรีภาพในร่างกายเหตุเกิดที่ตำบลสะบ้าย้อย อำเภอสะบ้าย้อย จังหวัดสงขลา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310, 313, 340, 340 ตรี, 83, 91พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525มาตรา 7 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน2514 ข้อ 14, 15 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนแก่ผู้เสียหายเป็นเงิน 4,496 ด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานปล้อนทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคสอง จำคุก 12 ปี และความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังจับคนเรียกค่าไถ่ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 310, 313 เป็นความผิดกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 313 บทหนัก จำคุกอีก 15 ปี รวมจำคุก 27 ปี คำให้การรับสารภาพของจำเลยในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์ในการพิจารณา ลดโทษหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 แล้ว คงจำคุก 18 ปี ข้อหาอื่นให้ยก ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนแก่ผู้เสียหายเป็นเงิน 4,496 บาท ด้วยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้วทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่า เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2517 เวลา 16นาฬิกา ชายสิบกว่าคนแต่งกายชุดเขียวคล้ายทหาร มีปืนสั้นและปืนยาวเป็นอาวุธไปที่บ้านของนายลาภ ชนะพล ผู้เสียหาย คนร้าย 3 คนเข้าไปจี้ตัวผู้เสียหายไว้ คนร้ายอื่นร่วมกันค้นเอาสิ่งของจำพวกผ้าเครื่องนุ่งห่มของกินและเงินสดของผู้เสียหายรวมราคา 4,496 บาท ทั้งจับตัวผู้เสียหายและเด็กหญิงลัดดา อายุ 3 ปี บุตรสาวผู้เสียหายไปด้วยเมื่อไปได้ประมาณ 3 เส้น พบนายเชย พรหมสมบัติ คนร้ายจี้ตัวนายเชยไปประมาณ 3 กิโลเมตร ปล่อยตัวนายเชยและเด็กหญิงลัดดา คนร้ายคุมตัวผู้เสียหายเดินต่อไปพบนายแนมหรือถก ทองกับศรี เลี้ยงโคอยู่ข้างทางจี้ตัวนายแนมไปอีก เดินไปได้ 2 กิโลเมตรเป็นเวลามืดก็ปล่อยตัวนายแนมกลับคนร้ายคุมตัวผู้เสียหายเดินต่อไปจนเวลา 21 นาฬิกาถึงเนินเขาลูกหนึ่งชื่อควนดำ คนร้ายจับผู้เสียหายล่ามโซ่ไว้และสั่งให้นำเงิน 30,000 บาทมาไถ่ตัว แต่ผู้เสียหายติดต่อทางบ้านไม่ได้คนร้ายคุมตัวผู้เสียหาย 3 วัน เกรงเจ้าหน้าที่ตำรวจไปค้นจึงย้ายไปอยู่ที่เขาอีกลูกหนึ่ง กลางคืนล่ามโซ่ที่เท้าผู้เสียหาย ตลอดเวลามีคนร้ายถือปืนคุมไว้อยู่สิบกว่าวันก็ย้ายไปเข้าแห่งที่สาม ระยะหลังคนร้ายไม่ได้ล่ามโซ่ ผู้เสียหายจึงหลบหนี ได้รวมถูกขัง 1 เดือน3 วัน เมื่อลกับมาถึงบ้านเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ไปสอบปากคำผู้เสียหายผู้เสียหายระบุชื่อคนร้ายหลายคน ต่อมาจับคนร้ายได้ ร้อยตำรวจโทเสริม พลีทิศสมุทร จัดให้ผู้เสียหายชี้ตัวเมื่อวันที่ 12 มกราคม2518 ผู้เสียหายชี้ตัวจำเลยตามบันทึกการชี้ตัวเอกสารหมาย จ.3ภาพถ่ายหมาย จ.5 รายงานเบ็ดเสร็จประจำวัน เอกสารหมาย จ.6จำเลยให้การรับสารภาพ ตามบันทึกคำให้การเอกสารหมาย จ.7 วันที่ 18มิถุนายน 2531 ร้อยตำรวจตรีไกรวุฒิ วิริยะภาพ พนักงานสอบสวนจัดให้ผู้เสียหายดูตัวจำเลยอีก แต่ผู้เสียหายไม่ยืนยัน เพราะเหตุการณ์นานแล้วจำไม่ได้จำเลยนำสืบว่า เมื่อเดือนธันวาคม 2517 เจ้าหน้าที่ตำรวจนำตัวจำเลยไปที่สถานีตำรวจเพื่อให้ผู้เสียหายดูตัว ผู้เสียหายดูแล้วบอกว่าไม่ใช่ เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงปล่อยตัว ต่อมาจำเลยถูกจับที่อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ข้อหาฆ่าผู้อื่น เมื่อจำเลยถูกปล่อยตัวออกจากเรือนจำก็ถูกส่งมาดำเนินคดีนี้ การดูตัวครั้งที่สองผู้เสียหายไม่ยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้าย จำเลยมิได้กระทำความผิดตามฟ้องพิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า เมื่อวันที่ 10พฤศจิกายน 2517 มีคนร้ายประมาณ 10 คน แต่งกายชุดเขียวคล้ายทหารมีอาวุธปืนติดตัวมาที่บ้านของนายลาภ ชนะพล ผู้เสียหาย ปล้นทรัพย์สินไปได้ตามบัญชีรายการทรัพย์เอกสารหมาย จ.1 คนร้ายจับตัวผู้เสียหายไปด้วยเพื่อเรียกค่าไถ่ ต่อมาผู้เสียหายหนีกลับบ้านได้ปัญหามีว่าจำเลยเป็นคนร้ายร่วมกันปล้นทรัพย์ หน่วงเหนี่ยวกักขังคนเรียกค่าไถ่ตามฟ้องหรือไม่ ข้อเท็จจริงได้ความว่า ผู้เสียหายถูกคุมตัวอยู่1 เดือน 3 วัน จึงหลบหนีมาได้ ในระหว่างที่ถูกคุมตัวอยู่ได้ยินคนร้ายเรียกชื่อกันเองหลายคน ได้ให้การต่อพนักงานสอบสวนระบุชื่อไว้ ต่อมาเจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมจำเลยได้ ร้อยตำรวจโทเสริมจัดให้ผู้เสียหายดูตัวเมื่อวันที่ 12 มกราคม 2518 ผู้เสียหายจำหน้าได้และชี้ตัวจำเลยเป็นคนร้ายตามบันทึกการชี้ตัวเอกสารหมาย จ.3 ภาพถ่ายหมายจ.5 และรายงานเบ็ดเสร็จประจำวันเอกสารหมาย จ.6 แต่มาในชั้นสอบสวนเพิ่มเติมและชั้นพิจารณาผู้เสียหายเบิกความว่าจำจำเลยไม่ได้จึงไม่ยืนยันเห็นว่าขณะชี้ตัวจำเลยเป็นเวลาหลังเกิดเหตุ 2 เดือนผู้เสียหายยังจำเหตุการณ์ได้ดี ในชั้นพิจารณาก็ว่าถ้าชี้ตัวหลังเกิดเหตุใหม่เชื่อว่าจำได้และตอนที่ทำบันทึกเอกสารหมาย จ.3ผู้เสียหายแน่ใจ แต่ขณะที่มีการสอบสวนเพิ่มเติมและขณะที่ผู้เสียหายมาเบิกความเป็นเวลาล่วงเลยมาถึง 15 ปีรูปร่างหน้าตาของคนย่อมเปลี่ยนแปลงไปได้ ประกอบกับขณะสอบสวนเพิ่มเติมผู้เสียหายอายุถึง68 ปี จึงย่อมจำหน้าคนร้ายไม่ได้แน่นอนเหมือนตอนเกิดเหตุ ผู้เสียหายจึงไม่ยืนยัน จำเลยเองก็รับว่าเคยถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจตามตัวไปให้ผู้เสียหายชี้ตัวจริงข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่าจำเลยเคยถูกผู้เสียหายชี้ตัวตามบันทึกเอกสารหมาย จ.3 ภาพถ่ายหมาย จ.5 ซึ่งผู้เสียหายยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้ายร่วมกระทำผิดด้วย นอกจากนี้ปรากฏว่า จำเลยเคยให้การต่อพนักงานสอบสวนเมื่อวันที่ 13 มกราคม2518 โดยรับสารภาพว่าร่วมกับพวกปล้นทรัพย์และจับตัวผู้เสียหายไปเพื่อเรียกค่าไถ่จริง ตามบันทึกคำให้การของผู้ต้องหา เอกสารหมายจ.7 อันเป็นเวลาใกล้เคียงกับวันเกิดเหตุการสอบสวนไม่มีพิรุธแต่อย่างใด จำเลยฎีกาว่าการสอบสวนไม่ชอบเพราะการชี้ตัวครั้งแรกเหตุการณ์ยังใหม่ ๆ สด ๆ ทำไมจำไม่ได้ การชี้ตัวครั้งที่ 2 ว่าจำเลยเป็นคนร้าย เห็นว่า ผู้เสียหายชี้ตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 12มกราคม 2518 ได้ถูกต้อง ตามบันทึกการชี้ตัวผู้ต้องหาเอกสารหมาย จ.3ภาพถ่ายหมาย จ.5 รายงานเบ็ดเสร็จประจำวัน เอกสารหมาย จ.6 ส่วนการดูตัวครั้งที่สองเมื่อ พ.ศ. 2531 ร้อยตำรวจตรีไกรวุฒิ จัดให้ดูตัว ผู้เสียหายไม่ยืนยัน บอกจำไม่ได้ จึงไม่มีบันทึกและถ่ายภาพไว้แต่อย่างใด การสอบสวนชอบด้วยกฎหมายแล้ว พยานหลักฐานโจทก์มีนำ้หนักรับฟังได้ว่าจำเลยกระทำผิดฐานปล้นทรัพย์ โดยพวกของจำเลยมีอาวุธติดตัวไปด้วยและหน่วงเหนี่ยวกักขังจับคนเรียกค่าไถ่ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 329/2534พนักงานอัยการ จังหวัด สงขลาโจทก์นาย ลา เต๊ะ ลำเต๊าะจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227ผู้เสียหายถูกคนร้ายจับตัวไปควบคุมอยู่ 1 เดือน 3 วัน จึงหลบหนีมาแจ้งความให้การระบุชื่อ คนร้ายไว้ ต่อมาไม่นานจำเลยถูกจับกุม ผู้เสียหายก็ชี้ ตัวยืนยันว่าเป็นคนร้าย ครั้งภายหลัง15 ปี จำเลยถูกดำเนินคดีโดยจัดให้ผู้เสียหายมาชี้ ตัวซ้ำอีก แม้ครั้งหลังนี้ผู้เสียหายไม่ยืนยัน แต่การที่จำเลยยอมรับว่าเคยถูกชี้ ตัวมาแล้วครั้งหนึ่งและเคยให้การรับสารภาพว่าร่วมปล้นทรัพย์กับจับตัวผู้เสียหายไปเรียกค่าไถ่จริง ข้อเท็จจริงเช่นนี้เพียงพอรับฟังว่าจำเลยเป็นคนร้าย.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังไม่ได้ตัวมาฟ้องอีก 12 คน ได้ร่วมกันกระทำผิดกฎหมายหลายกรรมต่างกันคือ เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน2517 เวลากลางวันจำเลยนี้กับพวกมีอาวุธปืนติดตัวร่วมกันปล้นทรัพย์เงินสด 1,500 บาท เสื้อผ้า 7 ชุดราคา 1,000 บาท นาฬิกา 1 เรือนราคา 450 บาท มีดดาบโบราณ 1 เล่ม ราคา 200 บาท ขนอมยาสูบชนิดต่าง ๆ และน้ำตาลทราบขาวเป็นเงิน 950 บาท สบู่ ถ่าน ไฟฉาย ผงซักฟอกเป็นเงิน 72 บาท ยาทัมใจ ยาประสระนอแรด ราคา 24 บาทและของอื่น ๆอีกหลายอย่างราคา 500 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 4,496 บาท (ที่ถูก4,696 บาท) ของนายลาภ ชนะพล ผู้เสียหายไปโดยทุจริตโดยจำเลยกับพวกใช้ปืนเป็นอาวุธขู่เข็ญว่าในทันใดนั้นจะใช้กำลังประทุษร้ายร่างกายผู้เสียหาย เพื่อให้ความสะดวกแก่การลักทรัพย์ให้ยื่นให้ซึ่งทรัพย์ พาทรัพย์นั้นไป ภายหลังจำเลยกับพวกได้กระทำผิดแล้ว เมื่อระหว่างวันที่ 10 พฤศจิกายน 2517 ถึงวันที่ 12 ธันวาคม 2517เวลากลางวันและกลางคืนติดต่อกัน จำเลยกับพวกได้ร่วมกันควบคุมหน่วงเหนี่ยวกักขังผู้เสียหาย อายุ 53 ปี เพื่อให้ได้มาซึ่งค่าไถ่ทั้งนี้โดยจำเลยกับพวกร่วมกันข่มขืนใจใช้กำลังประทุษร้าย ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญทำให้ผู้เสียหายปราศจากเสรีภาพในร่างกายเหตุเกิดที่ตำบลสะบ้าย้อย อำเภอสะบ้าย้อย จังหวัดสงขลา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310, 313, 340, 340 ตรี, 83, 91พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525มาตรา 7 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน2514 ข้อ 14, 15 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนแก่ผู้เสียหายเป็นเงิน 4,496 ด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานปล้อนทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคสอง จำคุก 12 ปี และความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังจับคนเรียกค่าไถ่ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 310, 313 เป็นความผิดกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 313 บทหนัก จำคุกอีก 15 ปี รวมจำคุก 27 ปี คำให้การรับสารภาพของจำเลยในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์ในการพิจารณา ลดโทษหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 แล้ว คงจำคุก 18 ปี ข้อหาอื่นให้ยก ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนแก่ผู้เสียหายเป็นเงิน 4,496 บาท ด้วยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้วทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่า เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2517 เวลา 16นาฬิกา ชายสิบกว่าคนแต่งกายชุดเขียวคล้ายทหาร มีปืนสั้นและปืนยาวเป็นอาวุธไปที่บ้านของนายลาภ ชนะพล ผู้เสียหาย คนร้าย 3 คนเข้าไปจี้ตัวผู้เสียหายไว้ คนร้ายอื่นร่วมกันค้นเอาสิ่งของจำพวกผ้าเครื่องนุ่งห่มของกินและเงินสดของผู้เสียหายรวมราคา 4,496 บาท ทั้งจับตัวผู้เสียหายและเด็กหญิงลัดดา อายุ 3 ปี บุตรสาวผู้เสียหายไปด้วยเมื่อไปได้ประมาณ 3 เส้น พบนายเชย พรหมสมบัติ คนร้ายจี้ตัวนายเชยไปประมาณ 3 กิโลเมตร ปล่อยตัวนายเชยและเด็กหญิงลัดดา คนร้ายคุมตัวผู้เสียหายเดินต่อไปพบนายแนมหรือถก ทองกับศรี เลี้ยงโคอยู่ข้างทางจี้ตัวนายแนมไปอีก เดินไปได้ 2 กิโลเมตรเป็นเวลามืดก็ปล่อยตัวนายแนมกลับคนร้ายคุมตัวผู้เสียหายเดินต่อไปจนเวลา 21 นาฬิกาถึงเนินเขาลูกหนึ่งชื่อควนดำ คนร้ายจับผู้เสียหายล่ามโซ่ไว้และสั่งให้นำเงิน 30,000 บาทมาไถ่ตัว แต่ผู้เสียหายติดต่อทางบ้านไม่ได้คนร้ายคุมตัวผู้เสียหาย 3 วัน เกรงเจ้าหน้าที่ตำรวจไปค้นจึงย้ายไปอยู่ที่เขาอีกลูกหนึ่ง กลางคืนล่ามโซ่ที่เท้าผู้เสียหาย ตลอดเวลามีคนร้ายถือปืนคุมไว้อยู่สิบกว่าวันก็ย้ายไปเข้าแห่งที่สาม ระยะหลังคนร้ายไม่ได้ล่ามโซ่ ผู้เสียหายจึงหลบหนี ได้รวมถูกขัง 1 เดือน3 วัน เมื่อลกับมาถึงบ้านเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ไปสอบปากคำผู้เสียหายผู้เสียหายระบุชื่อคนร้ายหลายคน ต่อมาจับคนร้ายได้ ร้อยตำรวจโทเสริม พลีทิศสมุทร จัดให้ผู้เสียหายชี้ตัวเมื่อวันที่ 12 มกราคม2518 ผู้เสียหายชี้ตัวจำเลยตามบันทึกการชี้ตัวเอกสารหมาย จ.3ภาพถ่ายหมาย จ.5 รายงานเบ็ดเสร็จประจำวัน เอกสารหมาย จ.6จำเลยให้การรับสารภาพ ตามบันทึกคำให้การเอกสารหมาย จ.7 วันที่ 18มิถุนายน 2531 ร้อยตำรวจตรีไกรวุฒิ วิริยะภาพ พนักงานสอบสวนจัดให้ผู้เสียหายดูตัวจำเลยอีก แต่ผู้เสียหายไม่ยืนยัน เพราะเหตุการณ์นานแล้วจำไม่ได้จำเลยนำสืบว่า เมื่อเดือนธันวาคม 2517 เจ้าหน้าที่ตำรวจนำตัวจำเลยไปที่สถานีตำรวจเพื่อให้ผู้เสียหายดูตัว ผู้เสียหายดูแล้วบอกว่าไม่ใช่ เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงปล่อยตัว ต่อมาจำเลยถูกจับที่อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ข้อหาฆ่าผู้อื่น เมื่อจำเลยถูกปล่อยตัวออกจากเรือนจำก็ถูกส่งมาดำเนินคดีนี้ การดูตัวครั้งที่สองผู้เสียหายไม่ยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้าย จำเลยมิได้กระทำความผิดตามฟ้องพิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า เมื่อวันที่ 10พฤศจิกายน 2517 มีคนร้ายประมาณ 10 คน แต่งกายชุดเขียวคล้ายทหารมีอาวุธปืนติดตัวมาที่บ้านของนายลาภ ชนะพล ผู้เสียหาย ปล้นทรัพย์สินไปได้ตามบัญชีรายการทรัพย์เอกสารหมาย จ.1 คนร้ายจับตัวผู้เสียหายไปด้วยเพื่อเรียกค่าไถ่ ต่อมาผู้เสียหายหนีกลับบ้านได้ปัญหามีว่าจำเลยเป็นคนร้ายร่วมกันปล้นทรัพย์ หน่วงเหนี่ยวกักขังคนเรียกค่าไถ่ตามฟ้องหรือไม่ ข้อเท็จจริงได้ความว่า ผู้เสียหายถูกคุมตัวอยู่1 เดือน 3 วัน จึงหลบหนีมาได้ ในระหว่างที่ถูกคุมตัวอยู่ได้ยินคนร้ายเรียกชื่อกันเองหลายคน ได้ให้การต่อพนักงานสอบสวนระบุชื่อไว้ ต่อมาเจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมจำเลยได้ ร้อยตำรวจโทเสริมจัดให้ผู้เสียหายดูตัวเมื่อวันที่ 12 มกราคม 2518 ผู้เสียหายจำหน้าได้และชี้ตัวจำเลยเป็นคนร้ายตามบันทึกการชี้ตัวเอกสารหมาย จ.3 ภาพถ่ายหมายจ.5 และรายงานเบ็ดเสร็จประจำวันเอกสารหมาย จ.6 แต่มาในชั้นสอบสวนเพิ่มเติมและชั้นพิจารณาผู้เสียหายเบิกความว่าจำจำเลยไม่ได้จึงไม่ยืนยันเห็นว่าขณะชี้ตัวจำเลยเป็นเวลาหลังเกิดเหตุ 2 เดือนผู้เสียหายยังจำเหตุการณ์ได้ดี ในชั้นพิจารณาก็ว่าถ้าชี้ตัวหลังเกิดเหตุใหม่เชื่อว่าจำได้และตอนที่ทำบันทึกเอกสารหมาย จ.3ผู้เสียหายแน่ใจ แต่ขณะที่มีการสอบสวนเพิ่มเติมและขณะที่ผู้เสียหายมาเบิกความเป็นเวลาล่วงเลยมาถึง 15 ปีรูปร่างหน้าตาของคนย่อมเปลี่ยนแปลงไปได้ ประกอบกับขณะสอบสวนเพิ่มเติมผู้เสียหายอายุถึง68 ปี จึงย่อมจำหน้าคนร้ายไม่ได้แน่นอนเหมือนตอนเกิดเหตุ ผู้เสียหายจึงไม่ยืนยัน จำเลยเองก็รับว่าเคยถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจตามตัวไปให้ผู้เสียหายชี้ตัวจริงข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่าจำเลยเคยถูกผู้เสียหายชี้ตัวตามบันทึกเอกสารหมาย จ.3 ภาพถ่ายหมาย จ.5 ซึ่งผู้เสียหายยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้ายร่วมกระทำผิดด้วย นอกจากนี้ปรากฏว่า จำเลยเคยให้การต่อพนักงานสอบสวนเมื่อวันที่ 13 มกราคม2518 โดยรับสารภาพว่าร่วมกับพวกปล้นทรัพย์และจับตัวผู้เสียหายไปเพื่อเรียกค่าไถ่จริง ตามบันทึกคำให้การของผู้ต้องหา เอกสารหมายจ.7 อันเป็นเวลาใกล้เคียงกับวันเกิดเหตุการสอบสวนไม่มีพิรุธแต่อย่างใด จำเลยฎีกาว่าการสอบสวนไม่ชอบเพราะการชี้ตัวครั้งแรกเหตุการณ์ยังใหม่ ๆ สด ๆ ทำไมจำไม่ได้ การชี้ตัวครั้งที่ 2 ว่าจำเลยเป็นคนร้าย เห็นว่า ผู้เสียหายชี้ตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 12มกราคม 2518 ได้ถูกต้อง ตามบันทึกการชี้ตัวผู้ต้องหาเอกสารหมาย จ.3ภาพถ่ายหมาย จ.5 รายงานเบ็ดเสร็จประจำวัน เอกสารหมาย จ.6 ส่วนการดูตัวครั้งที่สองเมื่อ พ.ศ. 2531 ร้อยตำรวจตรีไกรวุฒิ จัดให้ดูตัว ผู้เสียหายไม่ยืนยัน บอกจำไม่ได้ จึงไม่มีบันทึกและถ่ายภาพไว้แต่อย่างใด การสอบสวนชอบด้วยกฎหมายแล้ว พยานหลักฐานโจทก์มีนำ้หนักรับฟังได้ว่าจำเลยกระทำผิดฐานปล้นทรัพย์ โดยพวกของจำเลยมีอาวุธติดตัวไปด้วยและหน่วงเหนี่ยวกักขังจับคนเรียกค่าไถ่ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน.(ชุม สุกแสงเปล่ง-เทพฤทธิ์ ศิลปานนท์-พินิจ ฉิมพาลี)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุปัญหาเกี่ยวกับน้ำหนักคำให้การชั้นสอบสวนของพยาน ว่าจะมีน้ำหนักให้รับฟังได้มากน้อยเพียงใด ก็เป็นปัญหาหนึ่งที่น่าพิจารณาเมื่อพิจารณาในแง่ลำดับชั้นของพยานหลักฐานแล้ว หากพยานผู้ให้การไว้ในชั้นสอบสวนยังมีตัวตนอยู่สามารถนำมาเบิกความได้ คำให้การของพยานในชั้นสอบสวนที่เป็นพยานชั้นรองหรือพยานชั้นสอง (inferior) ไม่ใช่พยานชั้นหนึ่งตามหลักพยานหลักฐานที่ดีที่สุด (TheBestEvidenceRule) กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ เป็นเพียงพยานบอกเล่าแต่ในกรณีที่พยานที่ให้การไว้ในชั้นสอบสวนไม่มีชีวิตอยู่หรือหาตัวไม่พบ นำตัวมาเบิกความไม่ได้ คำให้การของพยานในชั้นสอบสวนก็จะกลายมาเป็นพยานชั้นหนึ่งส่วนจะมีน้ำหนักความน่าเชื่อถือมากน้อยเพียงใดก็เป็นเรื่องที่จะต้องพิจารณาอีกชั้นหนึ่ง คำให้การในชั้นสอบสวนของพยาน จะเป็นประโยชน์ในด้านที่เกี่ยวกับเป็นการรวบรวมข้อเท็จจริงที่ได้จากพยานและบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษร มีความใกล้ชิดกับระยะเวลาขณะเกิดเหตุ ซึ่งอย่างน้อยที่สุดก็ใกล้ชิดกว่าระยะเวลาที่พยานมาเบิกความในศาลคำให้การชั้นสอบสวนของพยานจะเป็นหลักฐานเบื้องต้นในการตรวจสอบความถูกต้องของข้อเท็จจริงที่ได้จากคำเบิกความของพยาน หรือเป็นการตรวจสอบซึ่งกันและกันระหว่างข้อเท็จจริงที่พยานเคยให้การไว้ในชั้นสอบสวนกับชั้นเบิกความต่อศาล ซึ่งส่วนใดจะมีความน่าเชื่อมากกว่ากันก็จะต้องพิจารณาเหตุผลอื่นประกอบอีกครั้งหนึ่ง นอกจากนี้คำให้การในชั้นสอบสวนของพยานจะเป็นประโยชน์ในด้านประกอบการนำสืบพยานบุคคล โดยอ้างส่งให้เบิกความรับรองหรือเป็นการทบทวนข้อเท็จจริงต่าง ๆ ที่พยานอาจจะหลงลืมหรือจำได้ไม่ชัดเจนเพราะเหตุการณ์ผ่านมานานแล้วก็ได้ คำให้การชั้นสอบสวนของพยานจะมีบทบาทโดดเด่นมากยิ่งขึ้นในกรณีที่เห็นได้ชัดว่า พยานบุคคลเบิกความกลับคำน้ำหนักความน่าเชื่อถือของข้อเท็จจริงอาจจะโน้มเอียงไปเน้นหนักอยู่ที่คำให้การชั้นสอบสวนของพยานมากกว่าคำเบิกความของพยาน น้ำหนักความน่าเชื่อถือของคำให้การชั้นสอบสวนของพยานนั้น คงต้องพิจารณาประกอบกันหลาย ๆ ด้าน นับแต่ความใกล้ชิดกับเหตุการณ์ขณะพยานให้การไว้ในชั้นสอบสวนความเป็นกลางของพยาน ความสมเหตุสมผลของข้อเท็จจริงที่ถ่ายทอด ความเต็มใจในการให้การ ความเที่ยงธรรมในการสอบสวน ความเป็นกลางของพนักงานสอบสวน ฯลฯ ตลอดจนการเบิกความรับรองยืนยันของพยานในชั้นศาล ปกติแล้วคำให้การชั้นสอบสวนของพยานนในขณะที่มีสถานะเป็นพยานชั้นสองนั้นย่อมมีน้ำหนักน้อย เพราะเป็นคำให้การของพยานที่ไม่ได้ทำต่อหน้าศาลและต่อหน้าคู่ความฝ่ายตรงกันข้าม เป็นคำให้การที่พยานมิได้สาบานตนตามลัทธิศาสนาต่อหน้าศาล มิได้ผ่านการถามค้านเพื่อกระจายข้อเท็จจริงสำหรับค้นหาความจริงโดยละเอียดตามกระบวนความ(โปรดดูคำพิพากษาฎีกาที่ 81/2530) แต่ในกรณีที่ปรากฏว่ามีการเปลี่ยนสถานะมาเป็นพยานชั้นหนึ่ง หรือกรณีพยานบุคคลผู้เคยให้การไว้กลับคำหรือเบิกความได้ข้อเท็จจริงแตกต่างไปโดยมีเหตุผลจงใจที่จะบิดเบือนไปจากข้อเท็จจริงที่แท้จริง ก็จะย้อนกลับไปพิจารณาถึงความน่าเชื่อถือตามลักษณะของพยานประเภทนี้ ตามเหตุผลที่กล่าวมาแล้วข้างต้น แล้วสรุปชั่งน้ำหนักความน่าเชื่อถือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4815/2528 คำให้การชั้นสอบสวนของประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองสอดคล้องตรงกัน และได้ให้การหลังเกิดเหตุทันที โดยไม่มีเวลาคิดไตร่ตรองเพื่อช่วยเหลือหรือปรักปรำผู้หนึ่งผู้ใด เชื่อว่ได้ให้การไปตามความจริงตามที่ได้รู้เห็นโดยไม่มีเหตุจูงใจ หรือถูกบังคับขู่เข็ญแต่อย่างใด พนักงานสอบสวนจึงได้บันทึกและให้พยานลงชื่อไว้เป็นหลักฐาน การที่พยานโจทก์ทั้งสองมาเบิกความในชั้นพิจารณาของศาลปฏิเสธว่า จำเลยไม่ได้เป็นคนแทงผู้ตายก็คงเพื่อช่วยเหลือจำเลยให้พ้นผิด เชื่อได้ว่าคำให้การในชั้นสอบสวนของพยานทั้งสองเป็นความจริงยิ่งกว่าคำเบิกความชึ้นศาล ทั้งคำให้การพยานชั้นสอบสวนก็ไม่มีกฎหมายบัญญัติห้ามมิให้รับฟังประกอบเป็นข้อพิจารณาของศาลประการใดเมื่อรับฟังประกอบพยานหลักฐานอื่นตลอดจนพฤติการณ์แห่งคดี เช่น จำเลบยนำสืบรับว่าก่อนเกิดเหตุได้มีเหตุวิวาทกับผู้ตาย ย่อมมีน้ำหนักมั่นคง ฟังลงโทษจำเลยได้ กรณีตามปัญหาในคำพิพากษาฎีกาฉบับนี้ในส่วนที่เกี่ยวกับคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหาย ก็คือ คำเบิกความของผู้เสียหายในส่วนที่เป็นสาระสำคัญไม่ยืนยันหรือรับรองตามข้อเท็จจริงที่เคยให้การไว้ในชั้นสอบสวน แต่กรณีไม่มีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องการกลับคำ หรือเบิกความเข้าด้วยช่วยเหลือกับฝ่ายจำเลย จึงเป็นเรื่องที่จะต้องมาพิจารณาเปรียบเทียบว่าข้อเท็จจริงจากคำเบิกความและที่เคยให้การไว้ในชั้นสอบสวน จะมีความน่าเชื่อถือมากน้อยเพียงใด ปรากฏว่าได้มีการพิจารณาคดีนี้หลังจากเกิดเหตุแล้ว 15 ปี ขณะเกิดเหตุผู้เสียหายอายุ 53 ปี แต่ขณะมาเบิกความเป็นพยานอายุ 68 ปี จึงย่อมจะจำไม่ได้ว่าจำเลยคือคนร้ายหรือไม่ เพราะในด้านของจำเลยเองก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลงไปตามสภาพของสังขารที่ผ่านกาลเวลาถึง 15 ปี ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ผู้เสียหายอาจจะจดจำไม่ได้ หากผู้เสียหายยืนยันจดจำได้เสียนอีกจึงจะเป็นเรื่องผิดปกติ เว้นแต่จำเลยจะมีลักษณะพิกลพิการเป็นพิเศษก็เป็นอีกกรณีหนึ่ง แต่ในคำให้การในชั้นสอบสวนผู้เสียหายเคยชี้ตัวและยืนยันว่าจำเลยคือคนร้าย ก็ต้องมาพิเคราะห์ถึงความน่าเชื่อถือของคำให้การว่ามีมากน้อยเพียงใดข้อเท็จจริงปรากฏต่อมาว่า การชี้ตัวยืนยันกระทำหลังจากเกิดเหตุประมาณ 2 เดือน ผู้เสียหายถูกจำเลยกับพวกควบคุมตัวอยู่ 1 เดือน3 วัน จึงหลบหนีมาได้ ระหว่างถูกควบคุมตัวได้ยินคนร้ายเรียกขานชื่อกันได้ให้การในชั้นสอบสวนระบุชื่อไว้ เพื่อพิจารณาประกอบกันในทุก ๆ ด้าน โดยเฉพาะเกี่ยวกับความสมเหตุสมผลแล้ว คำให้การในชั้นสอบสวนของผู้เสียหายก็มีน้ำหนักมากในการที่จะบ่งชี้ข้อเท็จจริงมิใช่จะต้องยึดถือหรือเน้นหนักเฉพาะจากที่ผู้เสียหายเบิกความคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้จึงเป็นตัวอย่างหนึ่งของการวินิจฉัยข้อเท็จจริงและชั่งน้ำหนักคำพยานในส่วนที่เกี่ยวกับคำให้การในชั้นสอบสวนของพยาน. สุพิศปราณีตพลกรัง.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังไม่ได้ตัวมาฟ้องอีก 12 คน ได้ร่วมกันกระทำผิดกฎหมายหลายกรรมต่างกันคือ เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน2517 เวลากลางวันจำเลยนี้กับพวกมีอาวุธปืนติดตัวร่วมกันปล้นทรัพย์เงินสด 1,500 บาท เสื้อผ้า 7 ชุดราคา 1,000 บาท นาฬิกา 1 เรือนราคา 450 บาท มีดดาบโบราณ 1 เล่ม ราคา 200 บาท ขนอมยาสูบชนิดต่าง ๆ และน้ำตาลทราบขาวเป็นเงิน 950 บาท สบู่ ถ่าน ไฟฉาย ผงซักฟอกเป็นเงิน 72 บาท ยาทัมใจ ยาประสระนอแรด ราคา 24 บาทและของอื่น ๆอีกหลายอย่างราคา 500 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 4,496 บาท (ที่ถูก4,696 บาท) ของนายลาภ ชนะพล ผู้เสียหายไปโดยทุจริตโดยจำเลยกับพวกใช้ปืนเป็นอาวุธขู่เข็ญว่าในทันใดนั้นจะใช้กำลังประทุษร้ายร่างกายผู้เสียหาย เพื่อให้ความสะดวกแก่การลักทรัพย์ให้ยื่นให้ซึ่งทรัพย์ พาทรัพย์นั้นไป ภายหลังจำเลยกับพวกได้กระทำผิดแล้ว เมื่อระหว่างวันที่ 10 พฤศจิกายน 2517 ถึงวันที่ 12 ธันวาคม 2517เวลากลางวันและกลางคืนติดต่อกัน จำเลยกับพวกได้ร่วมกันควบคุมหน่วงเหนี่ยวกักขังผู้เสียหาย อายุ 53 ปี เพื่อให้ได้มาซึ่งค่าไถ่ทั้งนี้โดยจำเลยกับพวกร่วมกันข่มขืนใจใช้กำลังประทุษร้าย ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญทำให้ผู้เสียหายปราศจากเสรีภาพในร่างกายเหตุเกิดที่ตำบลสะบ้าย้อย อำเภอสะบ้าย้อย จังหวัดสงขลา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310, 313, 340, 340 ตรี, 83, 91พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525มาตรา 7 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน2514 ข้อ 14, 15 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนแก่ผู้เสียหายเป็นเงิน 4,496 ด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานปล้อนทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคสอง จำคุก 12 ปี และความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังจับคนเรียกค่าไถ่ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 310, 313 เป็นความผิดกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 313 บทหนัก จำคุกอีก 15 ปี รวมจำคุก 27 ปี คำให้การรับสารภาพของจำเลยในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์ในการพิจารณา ลดโทษหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 แล้ว คงจำคุก 18 ปี ข้อหาอื่นให้ยก ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนแก่ผู้เสียหายเป็นเงิน 4,496 บาท ด้วยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้วทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่า เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2517 เวลา 16นาฬิกา ชายสิบกว่าคนแต่งกายชุดเขียวคล้ายทหาร มีปืนสั้นและปืนยาวเป็นอาวุธไปที่บ้านของนายลาภ ชนะพล ผู้เสียหาย คนร้าย 3 คนเข้าไปจี้ตัวผู้เสียหายไว้ คนร้ายอื่นร่วมกันค้นเอาสิ่งของจำพวกผ้าเครื่องนุ่งห่มของกินและเงินสดของผู้เสียหายรวมราคา 4,496 บาท ทั้งจับตัวผู้เสียหายและเด็กหญิงลัดดา อายุ 3 ปี บุตรสาวผู้เสียหายไปด้วยเมื่อไปได้ประมาณ 3 เส้น พบนายเชย พรหมสมบัติ คนร้ายจี้ตัวนายเชยไปประมาณ 3 กิโลเมตร ปล่อยตัวนายเชยและเด็กหญิงลัดดา คนร้ายคุมตัวผู้เสียหายเดินต่อไปพบนายแนมหรือถก ทองกับศรี เลี้ยงโคอยู่ข้างทางจี้ตัวนายแนมไปอีก เดินไปได้ 2 กิโลเมตรเป็นเวลามืดก็ปล่อยตัวนายแนมกลับคนร้ายคุมตัวผู้เสียหายเดินต่อไปจนเวลา 21 นาฬิกาถึงเนินเขาลูกหนึ่งชื่อควนดำ คนร้ายจับผู้เสียหายล่ามโซ่ไว้และสั่งให้นำเงิน 30,000 บาทมาไถ่ตัว แต่ผู้เสียหายติดต่อทางบ้านไม่ได้คนร้ายคุมตัวผู้เสียหาย 3 วัน เกรงเจ้าหน้าที่ตำรวจไปค้นจึงย้ายไปอยู่ที่เขาอีกลูกหนึ่ง กลางคืนล่ามโซ่ที่เท้าผู้เสียหาย ตลอดเวลามีคนร้ายถือปืนคุมไว้อยู่สิบกว่าวันก็ย้ายไปเข้าแห่งที่สาม ระยะหลังคนร้ายไม่ได้ล่ามโซ่ ผู้เสียหายจึงหลบหนี ได้รวมถูกขัง 1 เดือน3 วัน เมื่อลกับมาถึงบ้านเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ไปสอบปากคำผู้เสียหายผู้เสียหายระบุชื่อคนร้ายหลายคน ต่อมาจับคนร้ายได้ ร้อยตำรวจโทเสริม พลีทิศสมุทร จัดให้ผู้เสียหายชี้ตัวเมื่อวันที่ 12 มกราคม2518 ผู้เสียหายชี้ตัวจำเลยตามบันทึกการชี้ตัวเอกสารหมาย จ.3ภาพถ่ายหมาย จ.5 รายงานเบ็ดเสร็จประจำวัน เอกสารหมาย จ.6จำเลยให้การรับสารภาพ ตามบันทึกคำให้การเอกสารหมาย จ.7 วันที่ 18มิถุนายน 2531 ร้อยตำรวจตรีไกรวุฒิ วิริยะภาพ พนักงานสอบสวนจัดให้ผู้เสียหายดูตัวจำเลยอีก แต่ผู้เสียหายไม่ยืนยัน เพราะเหตุการณ์นานแล้วจำไม่ได้จำเลยนำสืบว่า เมื่อเดือนธันวาคม 2517 เจ้าหน้าที่ตำรวจนำตัวจำเลยไปที่สถานีตำรวจเพื่อให้ผู้เสียหายดูตัว ผู้เสียหายดูแล้วบอกว่าไม่ใช่ เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงปล่อยตัว ต่อมาจำเลยถูกจับที่อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ข้อหาฆ่าผู้อื่น เมื่อจำเลยถูกปล่อยตัวออกจากเรือนจำก็ถูกส่งมาดำเนินคดีนี้ การดูตัวครั้งที่สองผู้เสียหายไม่ยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้าย จำเลยมิได้กระทำความผิดตามฟ้องพิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า เมื่อวันที่ 10พฤศจิกายน 2517 มีคนร้ายประมาณ 10 คน แต่งกายชุดเขียวคล้ายทหารมีอาวุธปืนติดตัวมาที่บ้านของนายลาภ ชนะพล ผู้เสียหาย ปล้นทรัพย์สินไปได้ตามบัญชีรายการทรัพย์เอกสารหมาย จ.1 คนร้ายจับตัวผู้เสียหายไปด้วยเพื่อเรียกค่าไถ่ ต่อมาผู้เสียหายหนีกลับบ้านได้ปัญหามีว่าจำเลยเป็นคนร้ายร่วมกันปล้นทรัพย์ หน่วงเหนี่ยวกักขังคนเรียกค่าไถ่ตามฟ้องหรือไม่ ข้อเท็จจริงได้ความว่า ผู้เสียหายถูกคุมตัวอยู่1 เดือน 3 วัน จึงหลบหนีมาได้ ในระหว่างที่ถูกคุมตัวอยู่ได้ยินคนร้ายเรียกชื่อกันเองหลายคน ได้ให้การต่อพนักงานสอบสวนระบุชื่อไว้ ต่อมาเจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมจำเลยได้ ร้อยตำรวจโทเสริมจัดให้ผู้เสียหายดูตัวเมื่อวันที่ 12 มกราคม 2518 ผู้เสียหายจำหน้าได้และชี้ตัวจำเลยเป็นคนร้ายตามบันทึกการชี้ตัวเอกสารหมาย จ.3 ภาพถ่ายหมายจ.5 และรายงานเบ็ดเสร็จประจำวันเอกสารหมาย จ.6 แต่มาในชั้นสอบสวนเพิ่มเติมและชั้นพิจารณาผู้เสียหายเบิกความว่าจำจำเลยไม่ได้จึงไม่ยืนยันเห็นว่าขณะชี้ตัวจำเลยเป็นเวลาหลังเกิดเหตุ 2 เดือนผู้เสียหายยังจำเหตุการณ์ได้ดี ในชั้นพิจารณาก็ว่าถ้าชี้ตัวหลังเกิดเหตุใหม่เชื่อว่าจำได้และตอนที่ทำบันทึกเอกสารหมาย จ.3ผู้เสียหายแน่ใจ แต่ขณะที่มีการสอบสวนเพิ่มเติมและขณะที่ผู้เสียหายมาเบิกความเป็นเวลาล่วงเลยมาถึง 15 ปีรูปร่างหน้าตาของคนย่อมเปลี่ยนแปลงไปได้ ประกอบกับขณะสอบสวนเพิ่มเติมผู้เสียหายอายุถึง68 ปี จึงย่อมจำหน้าคนร้ายไม่ได้แน่นอนเหมือนตอนเกิดเหตุ ผู้เสียหายจึงไม่ยืนยัน จำเลยเองก็รับว่าเคยถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจตามตัวไปให้ผู้เสียหายชี้ตัวจริงข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่าจำเลยเคยถูกผู้เสียหายชี้ตัวตามบันทึกเอกสารหมาย จ.3 ภาพถ่ายหมาย จ.5 ซึ่งผู้เสียหายยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้ายร่วมกระทำผิดด้วย นอกจากนี้ปรากฏว่า จำเลยเคยให้การต่อพนักงานสอบสวนเมื่อวันที่ 13 มกราคม2518 โดยรับสารภาพว่าร่วมกับพวกปล้นทรัพย์และจับตัวผู้เสียหายไปเพื่อเรียกค่าไถ่จริง ตามบันทึกคำให้การของผู้ต้องหา เอกสารหมายจ.7 อันเป็นเวลาใกล้เคียงกับวันเกิดเหตุการสอบสวนไม่มีพิรุธแต่อย่างใด จำเลยฎีกาว่าการสอบสวนไม่ชอบเพราะการชี้ตัวครั้งแรกเหตุการณ์ยังใหม่ ๆ สด ๆ ทำไมจำไม่ได้ การชี้ตัวครั้งที่ 2 ว่าจำเลยเป็นคนร้าย เห็นว่า ผู้เสียหายชี้ตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 12มกราคม 2518 ได้ถูกต้อง ตามบันทึกการชี้ตัวผู้ต้องหาเอกสารหมาย จ.3ภาพถ่ายหมาย จ.5 รายงานเบ็ดเสร็จประจำวัน เอกสารหมาย จ.6 ส่วนการดูตัวครั้งที่สองเมื่อ พ.ศ. 2531 ร้อยตำรวจตรีไกรวุฒิ จัดให้ดูตัว ผู้เสียหายไม่ยืนยัน บอกจำไม่ได้ จึงไม่มีบันทึกและถ่ายภาพไว้แต่อย่างใด การสอบสวนชอบด้วยกฎหมายแล้ว พยานหลักฐานโจทก์มีนำ้หนักรับฟังได้ว่าจำเลยกระทำผิดฐานปล้นทรัพย์ โดยพวกของจำเลยมีอาวุธติดตัวไปด้วยและหน่วงเหนี่ยวกักขังจับคนเรียกค่าไถ่ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 329/2534พนักงานอัยการ จังหวัด สงขลาโจทก์นาย ลา เต๊ะ ลำเต๊าะจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227ผู้เสียหายถูกคนร้ายจับตัวไปควบคุมอยู่ 1 เดือน 3 วัน จึงหลบหนีมาแจ้งความให้การระบุชื่อ คนร้ายไว้ ต่อมาไม่นานจำเลยถูกจับกุม ผู้เสียหายก็ชี้ ตัวยืนยันว่าเป็นคนร้าย ครั้งภายหลัง15 ปี จำเลยถูกดำเนินคดีโดยจัดให้ผู้เสียหายมาชี้ ตัวซ้ำอีก แม้ครั้งหลังนี้ผู้เสียหายไม่ยืนยัน แต่การที่จำเลยยอมรับว่าเคยถูกชี้ ตัวมาแล้วครั้งหนึ่งและเคยให้การรับสารภาพว่าร่วมปล้นทรัพย์กับจับตัวผู้เสียหายไปเรียกค่าไถ่จริง ข้อเท็จจริงเช่นนี้เพียงพอรับฟังว่าจำเลยเป็นคนร้าย.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังไม่ได้ตัวมาฟ้องอีก 12 คน ได้ร่วมกันกระทำผิดกฎหมายหลายกรรมต่างกันคือ เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน2517 เวลากลางวันจำเลยนี้กับพวกมีอาวุธปืนติดตัวร่วมกันปล้นทรัพย์เงินสด 1,500 บาท เสื้อผ้า 7 ชุดราคา 1,000 บาท นาฬิกา 1 เรือนราคา 450 บาท มีดดาบโบราณ 1 เล่ม ราคา 200 บาท ขนอมยาสูบชนิดต่าง ๆ และน้ำตาลทราบขาวเป็นเงิน 950 บาท สบู่ ถ่าน ไฟฉาย ผงซักฟอกเป็นเงิน 72 บาท ยาทัมใจ ยาประสระนอแรด ราคา 24 บาทและของอื่น ๆอีกหลายอย่างราคา 500 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 4,496 บาท (ที่ถูก4,696 บาท) ของนายลาภ ชนะพล ผู้เสียหายไปโดยทุจริตโดยจำเลยกับพวกใช้ปืนเป็นอาวุธขู่เข็ญว่าในทันใดนั้นจะใช้กำลังประทุษร้ายร่างกายผู้เสียหาย เพื่อให้ความสะดวกแก่การลักทรัพย์ให้ยื่นให้ซึ่งทรัพย์ พาทรัพย์นั้นไป ภายหลังจำเลยกับพวกได้กระทำผิดแล้ว เมื่อระหว่างวันที่ 10 พฤศจิกายน 2517 ถึงวันที่ 12 ธันวาคม 2517เวลากลางวันและกลางคืนติดต่อกัน จำเลยกับพวกได้ร่วมกันควบคุมหน่วงเหนี่ยวกักขังผู้เสียหาย อายุ 53 ปี เพื่อให้ได้มาซึ่งค่าไถ่ทั้งนี้โดยจำเลยกับพวกร่วมกันข่มขืนใจใช้กำลังประทุษร้าย ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญทำให้ผู้เสียหายปราศจากเสรีภาพในร่างกายเหตุเกิดที่ตำบลสะบ้าย้อย อำเภอสะบ้าย้อย จังหวัดสงขลา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310, 313, 340, 340 ตรี, 83, 91พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525มาตรา 7 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน2514 ข้อ 14, 15 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนแก่ผู้เสียหายเป็นเงิน 4,496 ด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานปล้อนทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคสอง จำคุก 12 ปี และความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังจับคนเรียกค่าไถ่ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 310, 313 เป็นความผิดกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 313 บทหนัก จำคุกอีก 15 ปี รวมจำคุก 27 ปี คำให้การรับสารภาพของจำเลยในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์ในการพิจารณา ลดโทษหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 แล้ว คงจำคุก 18 ปี ข้อหาอื่นให้ยก ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนแก่ผู้เสียหายเป็นเงิน 4,496 บาท ด้วยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้วทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่า เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2517 เวลา 16นาฬิกา ชายสิบกว่าคนแต่งกายชุดเขียวคล้ายทหาร มีปืนสั้นและปืนยาวเป็นอาวุธไปที่บ้านของนายลาภ ชนะพล ผู้เสียหาย คนร้าย 3 คนเข้าไปจี้ตัวผู้เสียหายไว้ คนร้ายอื่นร่วมกันค้นเอาสิ่งของจำพวกผ้าเครื่องนุ่งห่มของกินและเงินสดของผู้เสียหายรวมราคา 4,496 บาท ทั้งจับตัวผู้เสียหายและเด็กหญิงลัดดา อายุ 3 ปี บุตรสาวผู้เสียหายไปด้วยเมื่อไปได้ประมาณ 3 เส้น พบนายเชย พรหมสมบัติ คนร้ายจี้ตัวนายเชยไปประมาณ 3 กิโลเมตร ปล่อยตัวนายเชยและเด็กหญิงลัดดา คนร้ายคุมตัวผู้เสียหายเดินต่อไปพบนายแนมหรือถก ทองกับศรี เลี้ยงโคอยู่ข้างทางจี้ตัวนายแนมไปอีก เดินไปได้ 2 กิโลเมตรเป็นเวลามืดก็ปล่อยตัวนายแนมกลับคนร้ายคุมตัวผู้เสียหายเดินต่อไปจนเวลา 21 นาฬิกาถึงเนินเขาลูกหนึ่งชื่อควนดำ คนร้ายจับผู้เสียหายล่ามโซ่ไว้และสั่งให้นำเงิน 30,000 บาทมาไถ่ตัว แต่ผู้เสียหายติดต่อทางบ้านไม่ได้คนร้ายคุมตัวผู้เสียหาย 3 วัน เกรงเจ้าหน้าที่ตำรวจไปค้นจึงย้ายไปอยู่ที่เขาอีกลูกหนึ่ง กลางคืนล่ามโซ่ที่เท้าผู้เสียหาย ตลอดเวลามีคนร้ายถือปืนคุมไว้อยู่สิบกว่าวันก็ย้ายไปเข้าแห่งที่สาม ระยะหลังคนร้ายไม่ได้ล่ามโซ่ ผู้เสียหายจึงหลบหนี ได้รวมถูกขัง 1 เดือน3 วัน เมื่อลกับมาถึงบ้านเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ไปสอบปากคำผู้เสียหายผู้เสียหายระบุชื่อคนร้ายหลายคน ต่อมาจับคนร้ายได้ ร้อยตำรวจโทเสริม พลีทิศสมุทร จัดให้ผู้เสียหายชี้ตัวเมื่อวันที่ 12 มกราคม2518 ผู้เสียหายชี้ตัวจำเลยตามบันทึกการชี้ตัวเอกสารหมาย จ.3ภาพถ่ายหมาย จ.5 รายงานเบ็ดเสร็จประจำวัน เอกสารหมาย จ.6จำเลยให้การรับสารภาพ ตามบันทึกคำให้การเอกสารหมาย จ.7 วันที่ 18มิถุนายน 2531 ร้อยตำรวจตรีไกรวุฒิ วิริยะภาพ พนักงานสอบสวนจัดให้ผู้เสียหายดูตัวจำเลยอีก แต่ผู้เสียหายไม่ยืนยัน เพราะเหตุการณ์นานแล้วจำไม่ได้จำเลยนำสืบว่า เมื่อเดือนธันวาคม 2517 เจ้าหน้าที่ตำรวจนำตัวจำเลยไปที่สถานีตำรวจเพื่อให้ผู้เสียหายดูตัว ผู้เสียหายดูแล้วบอกว่าไม่ใช่ เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงปล่อยตัว ต่อมาจำเลยถูกจับที่อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ข้อหาฆ่าผู้อื่น เมื่อจำเลยถูกปล่อยตัวออกจากเรือนจำก็ถูกส่งมาดำเนินคดีนี้ การดูตัวครั้งที่สองผู้เสียหายไม่ยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้าย จำเลยมิได้กระทำความผิดตามฟ้องพิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า เมื่อวันที่ 10พฤศจิกายน 2517 มีคนร้ายประมาณ 10 คน แต่งกายชุดเขียวคล้ายทหารมีอาวุธปืนติดตัวมาที่บ้านของนายลาภ ชนะพล ผู้เสียหาย ปล้นทรัพย์สินไปได้ตามบัญชีรายการทรัพย์เอกสารหมาย จ.1 คนร้ายจับตัวผู้เสียหายไปด้วยเพื่อเรียกค่าไถ่ ต่อมาผู้เสียหายหนีกลับบ้านได้ปัญหามีว่าจำเลยเป็นคนร้ายร่วมกันปล้นทรัพย์ หน่วงเหนี่ยวกักขังคนเรียกค่าไถ่ตามฟ้องหรือไม่ ข้อเท็จจริงได้ความว่า ผู้เสียหายถูกคุมตัวอยู่1 เดือน 3 วัน จึงหลบหนีมาได้ ในระหว่างที่ถูกคุมตัวอยู่ได้ยินคนร้ายเรียกชื่อกันเองหลายคน ได้ให้การต่อพนักงานสอบสวนระบุชื่อไว้ ต่อมาเจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมจำเลยได้ ร้อยตำรวจโทเสริมจัดให้ผู้เสียหายดูตัวเมื่อวันที่ 12 มกราคม 2518 ผู้เสียหายจำหน้าได้และชี้ตัวจำเลยเป็นคนร้ายตามบันทึกการชี้ตัวเอกสารหมาย จ.3 ภาพถ่ายหมายจ.5 และรายงานเบ็ดเสร็จประจำวันเอกสารหมาย จ.6 แต่มาในชั้นสอบสวนเพิ่มเติมและชั้นพิจารณาผู้เสียหายเบิกความว่าจำจำเลยไม่ได้จึงไม่ยืนยันเห็นว่าขณะชี้ตัวจำเลยเป็นเวลาหลังเกิดเหตุ 2 เดือนผู้เสียหายยังจำเหตุการณ์ได้ดี ในชั้นพิจารณาก็ว่าถ้าชี้ตัวหลังเกิดเหตุใหม่เชื่อว่าจำได้และตอนที่ทำบันทึกเอกสารหมาย จ.3ผู้เสียหายแน่ใจ แต่ขณะที่มีการสอบสวนเพิ่มเติมและขณะที่ผู้เสียหายมาเบิกความเป็นเวลาล่วงเลยมาถึง 15 ปีรูปร่างหน้าตาของคนย่อมเปลี่ยนแปลงไปได้ ประกอบกับขณะสอบสวนเพิ่มเติมผู้เสียหายอายุถึง68 ปี จึงย่อมจำหน้าคนร้ายไม่ได้แน่นอนเหมือนตอนเกิดเหตุ ผู้เสียหายจึงไม่ยืนยัน จำเลยเองก็รับว่าเคยถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจตามตัวไปให้ผู้เสียหายชี้ตัวจริงข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่าจำเลยเคยถูกผู้เสียหายชี้ตัวตามบันทึกเอกสารหมาย จ.3 ภาพถ่ายหมาย จ.5 ซึ่งผู้เสียหายยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้ายร่วมกระทำผิดด้วย นอกจากนี้ปรากฏว่า จำเลยเคยให้การต่อพนักงานสอบสวนเมื่อวันที่ 13 มกราคม2518 โดยรับสารภาพว่าร่วมกับพวกปล้นทรัพย์และจับตัวผู้เสียหายไปเพื่อเรียกค่าไถ่จริง ตามบันทึกคำให้การของผู้ต้องหา เอกสารหมายจ.7 อันเป็นเวลาใกล้เคียงกับวันเกิดเหตุการสอบสวนไม่มีพิรุธแต่อย่างใด จำเลยฎีกาว่าการสอบสวนไม่ชอบเพราะการชี้ตัวครั้งแรกเหตุการณ์ยังใหม่ ๆ สด ๆ ทำไมจำไม่ได้ การชี้ตัวครั้งที่ 2 ว่าจำเลยเป็นคนร้าย เห็นว่า ผู้เสียหายชี้ตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 12มกราคม 2518 ได้ถูกต้อง ตามบันทึกการชี้ตัวผู้ต้องหาเอกสารหมาย จ.3ภาพถ่ายหมาย จ.5 รายงานเบ็ดเสร็จประจำวัน เอกสารหมาย จ.6 ส่วนการดูตัวครั้งที่สองเมื่อ พ.ศ. 2531 ร้อยตำรวจตรีไกรวุฒิ จัดให้ดูตัว ผู้เสียหายไม่ยืนยัน บอกจำไม่ได้ จึงไม่มีบันทึกและถ่ายภาพไว้แต่อย่างใด การสอบสวนชอบด้วยกฎหมายแล้ว พยานหลักฐานโจทก์มีนำ้หนักรับฟังได้ว่าจำเลยกระทำผิดฐานปล้นทรัพย์ โดยพวกของจำเลยมีอาวุธติดตัวไปด้วยและหน่วงเหนี่ยวกักขังจับคนเรียกค่าไถ่ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน.(ชุม สุกแสงเปล่ง-เทพฤทธิ์ ศิลปานนท์-พินิจ ฉิมพาลี)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุปัญหาเกี่ยวกับน้ำหนักคำให้การชั้นสอบสวนของพยาน ว่าจะมีน้ำหนักให้รับฟังได้มากน้อยเพียงใด ก็เป็นปัญหาหนึ่งที่น่าพิจารณาเมื่อพิจารณาในแง่ลำดับชั้นของพยานหลักฐานแล้ว หากพยานผู้ให้การไว้ในชั้นสอบสวนยังมีตัวตนอยู่สามารถนำมาเบิกความได้ คำให้การของพยานในชั้นสอบสวนที่เป็นพยานชั้นรองหรือพยานชั้นสอง (inferior) ไม่ใช่พยานชั้นหนึ่งตามหลักพยานหลักฐานที่ดีที่สุด (TheBestEvidenceRule) กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ เป็นเพียงพยานบอกเล่าแต่ในกรณีที่พยานที่ให้การไว้ในชั้นสอบสวนไม่มีชีวิตอยู่หรือหาตัวไม่พบ นำตัวมาเบิกความไม่ได้ คำให้การของพยานในชั้นสอบสวนก็จะกลายมาเป็นพยานชั้นหนึ่งส่วนจะมีน้ำหนักความน่าเชื่อถือมากน้อยเพียงใดก็เป็นเรื่องที่จะต้องพิจารณาอีกชั้นหนึ่ง คำให้การในชั้นสอบสวนของพยาน จะเป็นประโยชน์ในด้านที่เกี่ยวกับเป็นการรวบรวมข้อเท็จจริงที่ได้จากพยานและบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษร มีความใกล้ชิดกับระยะเวลาขณะเกิดเหตุ ซึ่งอย่างน้อยที่สุดก็ใกล้ชิดกว่าระยะเวลาที่พยานมาเบิกความในศาลคำให้การชั้นสอบสวนของพยานจะเป็นหลักฐานเบื้องต้นในการตรวจสอบความถูกต้องของข้อเท็จจริงที่ได้จากคำเบิกความของพยาน หรือเป็นการตรวจสอบซึ่งกันและกันระหว่างข้อเท็จจริงที่พยานเคยให้การไว้ในชั้นสอบสวนกับชั้นเบิกความต่อศาล ซึ่งส่วนใดจะมีความน่าเชื่อมากกว่ากันก็จะต้องพิจารณาเหตุผลอื่นประกอบอีกครั้งหนึ่ง นอกจากนี้คำให้การในชั้นสอบสวนของพยานจะเป็นประโยชน์ในด้านประกอบการนำสืบพยานบุคคล โดยอ้างส่งให้เบิกความรับรองหรือเป็นการทบทวนข้อเท็จจริงต่าง ๆ ที่พยานอาจจะหลงลืมหรือจำได้ไม่ชัดเจนเพราะเหตุการณ์ผ่านมานานแล้วก็ได้ คำให้การชั้นสอบสวนของพยานจะมีบทบาทโดดเด่นมากยิ่งขึ้นในกรณีที่เห็นได้ชัดว่า พยานบุคคลเบิกความกลับคำน้ำหนักความน่าเชื่อถือของข้อเท็จจริงอาจจะโน้มเอียงไปเน้นหนักอยู่ที่คำให้การชั้นสอบสวนของพยานมากกว่าคำเบิกความของพยาน น้ำหนักความน่าเชื่อถือของคำให้การชั้นสอบสวนของพยานนั้น คงต้องพิจารณาประกอบกันหลาย ๆ ด้าน นับแต่ความใกล้ชิดกับเหตุการณ์ขณะพยานให้การไว้ในชั้นสอบสวนความเป็นกลางของพยาน ความสมเหตุสมผลของข้อเท็จจริงที่ถ่ายทอด ความเต็มใจในการให้การ ความเที่ยงธรรมในการสอบสวน ความเป็นกลางของพนักงานสอบสวน ฯลฯ ตลอดจนการเบิกความรับรองยืนยันของพยานในชั้นศาล ปกติแล้วคำให้การชั้นสอบสวนของพยานนในขณะที่มีสถานะเป็นพยานชั้นสองนั้นย่อมมีน้ำหนักน้อย เพราะเป็นคำให้การของพยานที่ไม่ได้ทำต่อหน้าศาลและต่อหน้าคู่ความฝ่ายตรงกันข้าม เป็นคำให้การที่พยานมิได้สาบานตนตามลัทธิศาสนาต่อหน้าศาล มิได้ผ่านการถามค้านเพื่อกระจายข้อเท็จจริงสำหรับค้นหาความจริงโดยละเอียดตามกระบวนความ(โปรดดูคำพิพากษาฎีกาที่ 81/2530) แต่ในกรณีที่ปรากฏว่ามีการเปลี่ยนสถานะมาเป็นพยานชั้นหนึ่ง หรือกรณีพยานบุคคลผู้เคยให้การไว้กลับคำหรือเบิกความได้ข้อเท็จจริงแตกต่างไปโดยมีเหตุผลจงใจที่จะบิดเบือนไปจากข้อเท็จจริงที่แท้จริง ก็จะย้อนกลับไปพิจารณาถึงความน่าเชื่อถือตามลักษณะของพยานประเภทนี้ ตามเหตุผลที่กล่าวมาแล้วข้างต้น แล้วสรุปชั่งน้ำหนักความน่าเชื่อถือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4815/2528 คำให้การชั้นสอบสวนของประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองสอดคล้องตรงกัน และได้ให้การหลังเกิดเหตุทันที โดยไม่มีเวลาคิดไตร่ตรองเพื่อช่วยเหลือหรือปรักปรำผู้หนึ่งผู้ใด เชื่อว่ได้ให้การไปตามความจริงตามที่ได้รู้เห็นโดยไม่มีเหตุจูงใจ หรือถูกบังคับขู่เข็ญแต่อย่างใด พนักงานสอบสวนจึงได้บันทึกและให้พยานลงชื่อไว้เป็นหลักฐาน การที่พยานโจทก์ทั้งสองมาเบิกความในชั้นพิจารณาของศาลปฏิเสธว่า จำเลยไม่ได้เป็นคนแทงผู้ตายก็คงเพื่อช่วยเหลือจำเลยให้พ้นผิด เชื่อได้ว่าคำให้การในชั้นสอบสวนของพยานทั้งสองเป็นความจริงยิ่งกว่าคำเบิกความชึ้นศาล ทั้งคำให้การพยานชั้นสอบสวนก็ไม่มีกฎหมายบัญญัติห้ามมิให้รับฟังประกอบเป็นข้อพิจารณาของศาลประการใดเมื่อรับฟังประกอบพยานหลักฐานอื่นตลอดจนพฤติการณ์แห่งคดี เช่น จำเลบยนำสืบรับว่าก่อนเกิดเหตุได้มีเหตุวิวาทกับผู้ตาย ย่อมมีน้ำหนักมั่นคง ฟังลงโทษจำเลยได้ กรณีตามปัญหาในคำพิพากษาฎีกาฉบับนี้ในส่วนที่เกี่ยวกับคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหาย ก็คือ คำเบิกความของผู้เสียหายในส่วนที่เป็นสาระสำคัญไม่ยืนยันหรือรับรองตามข้อเท็จจริงที่เคยให้การไว้ในชั้นสอบสวน แต่กรณีไม่มีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องการกลับคำ หรือเบิกความเข้าด้วยช่วยเหลือกับฝ่ายจำเลย จึงเป็นเรื่องที่จะต้องมาพิจารณาเปรียบเทียบว่าข้อเท็จจริงจากคำเบิกความและที่เคยให้การไว้ในชั้นสอบสวน จะมีความน่าเชื่อถือมากน้อยเพียงใด ปรากฏว่าได้มีการพิจารณาคดีนี้หลังจากเกิดเหตุแล้ว 15 ปี ขณะเกิดเหตุผู้เสียหายอายุ 53 ปี แต่ขณะมาเบิกความเป็นพยานอายุ 68 ปี จึงย่อมจะจำไม่ได้ว่าจำเลยคือคนร้ายหรือไม่ เพราะในด้านของจำเลยเองก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลงไปตามสภาพของสังขารที่ผ่านกาลเวลาถึง 15 ปี ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ผู้เสียหายอาจจะจดจำไม่ได้ หากผู้เสียหายยืนยันจดจำได้เสียนอีกจึงจะเป็นเรื่องผิดปกติ เว้นแต่จำเลยจะมีลักษณะพิกลพิการเป็นพิเศษก็เป็นอีกกรณีหนึ่ง แต่ในคำให้การในชั้นสอบสวนผู้เสียหายเคยชี้ตัวและยืนยันว่าจำเลยคือคนร้าย ก็ต้องมาพิเคราะห์ถึงความน่าเชื่อถือของคำให้การว่ามีมากน้อยเพียงใดข้อเท็จจริงปรากฏต่อมาว่า การชี้ตัวยืนยันกระทำหลังจากเกิดเหตุประมาณ 2 เดือน ผู้เสียหายถูกจำเลยกับพวกควบคุมตัวอยู่ 1 เดือน3 วัน จึงหลบหนีมาได้ ระหว่างถูกควบคุมตัวได้ยินคนร้ายเรียกขานชื่อกันได้ให้การในชั้นสอบสวนระบุชื่อไว้ เพื่อพิจารณาประกอบกันในทุก ๆ ด้าน โดยเฉพาะเกี่ยวกับความสมเหตุสมผลแล้ว คำให้การในชั้นสอบสวนของผู้เสียหายก็มีน้ำหนักมากในการที่จะบ่งชี้ข้อเท็จจริงมิใช่จะต้องยึดถือหรือเน้นหนักเฉพาะจากที่ผู้เสียหายเบิกความคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้จึงเป็นตัวอย่างหนึ่งของการวินิจฉัยข้อเท็จจริงและชั่งน้ำหนักคำพยานในส่วนที่เกี่ยวกับคำให้การในชั้นสอบสวนของพยาน. สุพิศปราณีตพลกรัง.