คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3590/2527หลักกฎหมาย: จำเลยมีเครื่องชั่งที่ผิดอัตราเพื่อเอาเปรียบในการค้าและใช้เครื่องชั่งดังกล่าวในวันเวลาเดียวกัน ก็เท่ากับว่าจำเลยมีเจตนาอันเดียวกัน การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ต้องใช้บทที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษโจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีเครื่องชั่งชนิดที่ 6 เครื่องชั่งสปริง ซึ่งมีเข็มชี้อัตราน้ำหนักตามหน้าปัดและมีพิกัดกำลัง 7 กิโลกรัม จำนวน 1 เครื่อง ไว้ในความครอบครองของจำเลย ซึ่งเป็นเรื่องชั่งที่ผิดอัตราไม่ถูกต้องตามความประสงค์ทุกประการของพระราชบัญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด พ.ศ. 2466 กล่าวคือก่อนทำการชั่งเข็มชี้เบนเลยศูนย์ไปทางน้ำหนักขาด 30 กรัม เมื่อใช้ชั่งน้ำหนัก 1 กิโลกรัม น้ำหนักขาด 100 กรัมและใช้ชั่งน้ำหนักมากขึ้น น้ำหนักก็ขาดมากขึ้นตามลำดับ ทั้งนี้จำเลยมีเครื่องชั่งดังกล่าวไว้เพื่อใช้ในกิจการต่อเนื่องกับผู้อื่น หรือในพาณิชยกิจของจำเลยและเพื่อใช้ชั่งขายสินค้าเพื่อเอาเปรียบในการค้า กับใช้เครื่องชั่งดังกล่าวทำการชั่งขายปลาสดที่ตลาดให้แก่ผู้ซื้อหลายคน ในกิจการค้าอันต่อเนื่องกับผู้อื่น และในการพาณิชยกิจของจำเลย โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นเครื่องชั่งที่ผิดอัตราและเพื่อเอาเปรียบในการค้า เหตุเกิดที่แขวงวชิรพยาบาล เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด พ.ศ. 2466 มาตรา 31, 38 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 270, 91 และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติมาตรา ชั่ง ตวง วัด พ.ศ. 2466 มาตรา 31, 38 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 270, 91 การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 270 อันเป็นบทหนักจำคุก 2 เดือน รับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามมาตรา 78 คงจำคุก 1 เดือน ริบของกลางโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยมีและใช้เครื่องชั่งในวันเวลาเดียวกันก็เท่ากับว่าจำเลยมีเจตนาอันเดียวกัน การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทต้องใช้บทที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3590/2527พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นางอรวรรณ ไทรจำเนียรจำเลย ป.อ. ม. 90, ม. 91, ม. 270จำเลยมีเครื่องชั่งที่ผิดอัตราเพื่อเอาเปรียบในการค้าและใช้เครื่องชั่งดังกล่าวในวันเวลาเดียวกัน ก็เท่ากับว่าจำเลยมีเจตนาอันเดียวกัน การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ต้องใช้บทที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษโจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีเครื่องชั่งชนิดที่ 6 เครื่องชั่งสปริง ซึ่งมีเข็มชี้อัตราน้ำหนักตามหน้าปัดและมีพิกัดกำลัง 7 กิโลกรัม จำนวน 1 เครื่อง ไว้ในความครอบครองของจำเลย ซึ่งเป็นเรื่องชั่งที่ผิดอัตราไม่ถูกต้องตามความประสงค์ทุกประการของพระราชบัญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด พ.ศ. 2466 กล่าวคือก่อนทำการชั่งเข็มชี้เบนเลยศูนย์ไปทางน้ำหนักขาด 30 กรัม เมื่อใช้ชั่งน้ำหนัก 1 กิโลกรัม น้ำหนักขาด 100 กรัมและใช้ชั่งน้ำหนักมากขึ้น น้ำหนักก็ขาดมากขึ้นตามลำดับ ทั้งนี้จำเลยมีเครื่องชั่งดังกล่าวไว้เพื่อใช้ในกิจการต่อเนื่องกับผู้อื่น หรือในพาณิชยกิจของจำเลยและเพื่อใช้ชั่งขายสินค้าเพื่อเอาเปรียบในการค้า กับใช้เครื่องชั่งดังกล่าวทำการชั่งขายปลาสดที่ตลาดให้แก่ผู้ซื้อหลายคน ในกิจการค้าอันต่อเนื่องกับผู้อื่น และในการพาณิชยกิจของจำเลย โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นเครื่องชั่งที่ผิดอัตราและเพื่อเอาเปรียบในการค้า เหตุเกิดที่แขวงวชิรพยาบาล เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด พ.ศ. 2466 มาตรา 31, 38 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 270, 91 และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติมาตรา ชั่ง ตวง วัด พ.ศ. 2466 มาตรา 31, 38 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 270, 91 การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 270 อันเป็นบทหนักจำคุก 2 เดือน รับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามมาตรา 78 คงจำคุก 1 เดือน ริบของกลางโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยมีและใช้เครื่องชั่งในวันเวลาเดียวกันก็เท่ากับว่าจำเลยมีเจตนาอันเดียวกัน การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทต้องใช้บทที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษพิพากษายืน(วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์-โสภณ รัตนากร-วุฒิ ยุววิทยาพาณิชย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีเครื่องชั่งชนิดที่ 6 เครื่องชั่งสปริง ซึ่งมีเข็มชี้อัตราน้ำหนักตามหน้าปัดและมีพิกัดกำลัง 7 กิโลกรัม จำนวน 1 เครื่อง ไว้ในความครอบครองของจำเลย ซึ่งเป็นเรื่องชั่งที่ผิดอัตราไม่ถูกต้องตามความประสงค์ทุกประการของพระราชบัญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด พ.ศ. 2466 กล่าวคือก่อนทำการชั่งเข็มชี้เบนเลยศูนย์ไปทางน้ำหนักขาด 30 กรัม เมื่อใช้ชั่งน้ำหนัก 1 กิโลกรัม น้ำหนักขาด 100 กรัมและใช้ชั่งน้ำหนักมากขึ้น น้ำหนักก็ขาดมากขึ้นตามลำดับ ทั้งนี้จำเลยมีเครื่องชั่งดังกล่าวไว้เพื่อใช้ในกิจการต่อเนื่องกับผู้อื่น หรือในพาณิชยกิจของจำเลยและเพื่อใช้ชั่งขายสินค้าเพื่อเอาเปรียบในการค้า กับใช้เครื่องชั่งดังกล่าวทำการชั่งขายปลาสดที่ตลาดให้แก่ผู้ซื้อหลายคน ในกิจการค้าอันต่อเนื่องกับผู้อื่น และในการพาณิชยกิจของจำเลย โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นเครื่องชั่งที่ผิดอัตราและเพื่อเอาเปรียบในการค้า เหตุเกิดที่แขวงวชิรพยาบาล เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด พ.ศ. 2466 มาตรา 31, 38 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 270, 91 และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติมาตรา ชั่ง ตวง วัด พ.ศ. 2466 มาตรา 31, 38 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 270, 91 การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 270 อันเป็นบทหนักจำคุก 2 เดือน รับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามมาตรา 78 คงจำคุก 1 เดือน ริบของกลางโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยมีและใช้เครื่องชั่งในวันเวลาเดียวกันก็เท่ากับว่าจำเลยมีเจตนาอันเดียวกัน การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทต้องใช้บทที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3590/2527พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นางอรวรรณ ไทรจำเนียรจำเลย ป.อ. ม. 90, ม. 91, ม. 270จำเลยมีเครื่องชั่งที่ผิดอัตราเพื่อเอาเปรียบในการค้าและใช้เครื่องชั่งดังกล่าวในวันเวลาเดียวกัน ก็เท่ากับว่าจำเลยมีเจตนาอันเดียวกัน การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ต้องใช้บทที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษโจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีเครื่องชั่งชนิดที่ 6 เครื่องชั่งสปริง ซึ่งมีเข็มชี้อัตราน้ำหนักตามหน้าปัดและมีพิกัดกำลัง 7 กิโลกรัม จำนวน 1 เครื่อง ไว้ในความครอบครองของจำเลย ซึ่งเป็นเรื่องชั่งที่ผิดอัตราไม่ถูกต้องตามความประสงค์ทุกประการของพระราชบัญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด พ.ศ. 2466 กล่าวคือก่อนทำการชั่งเข็มชี้เบนเลยศูนย์ไปทางน้ำหนักขาด 30 กรัม เมื่อใช้ชั่งน้ำหนัก 1 กิโลกรัม น้ำหนักขาด 100 กรัมและใช้ชั่งน้ำหนักมากขึ้น น้ำหนักก็ขาดมากขึ้นตามลำดับ ทั้งนี้จำเลยมีเครื่องชั่งดังกล่าวไว้เพื่อใช้ในกิจการต่อเนื่องกับผู้อื่น หรือในพาณิชยกิจของจำเลยและเพื่อใช้ชั่งขายสินค้าเพื่อเอาเปรียบในการค้า กับใช้เครื่องชั่งดังกล่าวทำการชั่งขายปลาสดที่ตลาดให้แก่ผู้ซื้อหลายคน ในกิจการค้าอันต่อเนื่องกับผู้อื่น และในการพาณิชยกิจของจำเลย โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นเครื่องชั่งที่ผิดอัตราและเพื่อเอาเปรียบในการค้า เหตุเกิดที่แขวงวชิรพยาบาล เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด พ.ศ. 2466 มาตรา 31, 38 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 270, 91 และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติมาตรา ชั่ง ตวง วัด พ.ศ. 2466 มาตรา 31, 38 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 270, 91 การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 270 อันเป็นบทหนักจำคุก 2 เดือน รับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามมาตรา 78 คงจำคุก 1 เดือน ริบของกลางโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยมีและใช้เครื่องชั่งในวันเวลาเดียวกันก็เท่ากับว่าจำเลยมีเจตนาอันเดียวกัน การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทต้องใช้บทที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษพิพากษายืน(วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์-โสภณ รัตนากร-วุฒิ ยุววิทยาพาณิชย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ