คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1614/2513หลักกฎหมาย: จำเลยใช้เหล็กขูดชาร์ปแทงผู้ตายซึ่งเป็นหญิงปราศจากอาวุธ และไม่อยู่ในฐานะที่จะหลบหลีกหรือต่อสู้จำเลยได้ โดยจ้วงแทงเอาอย่างไม่ยับยั้ง เกิดเป็นบาดแผลที่ร่างกายผู้ตาย 30 กว่าแผลและผู้ตายถึงแก่ความตายในเวลาต่อมาดังนี้ เมื่อมีพฤติการณ์แสดงให้เห็นได้ว่าจำเลยแทงผู้ตายทีสองทีแล้วมีโทสะจริตคลุ้มคลั่งตามติดขึ้นมา จนขาดสติ จึงได้แทงผู้ตายไปโดยไม่ยับยั้งเช่นนั้นแล้วก็ยังไม่พอจะถือว่าจำเลยได้กระทำไปด้วยการทารุณโหดร้ายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(5)โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 2510 เวลากลางวัน จำเลยมีเจตนาฆ่าด้วยการไตร่ตรองไว้ก่อน ใช้เหล็กขูดชาร์ปแทงนางนวลแข วัฒนรณชัย หลายที ด้วยการทารุณโหดร้าย และนางนวลแขถึงแก่ความตายและจำเลยยังได้แทงทำร้ายนางวรางค์ ทัศนาทร ผู้เข้าขัดขวางจำเลยจนได้รับบาดเจ็บสาหัส เหตุเกิดที่ตำบลบางรัก อำเภอบางรัก จังหวัดพระนครขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 289(4) (5),297(8) กับสั่งริบเหล็กขูดชาร์ปของกลางจำเลยให้การรับสารภาพ แล้วยื่นคำให้การใหม่ว่า แทงโดยบันดาลโทสะ มิใช่ไตร่ตรองไว้ก่อนพลตรีชูศักดิ์ วัฒนรณชัย สามีผู้ตาย ร้องขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 297(8) ลงโทษตามมาตรา 288ที่เป็นกระทงหนัก ตามมาตรา 91 วางโทษประหารชีวิต ลดโทษตามมาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงให้จำคุกจำเลยไว้ 20 ปี ของกลางริบโจทก์ร่วมและจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการฆ่าโดยการทารุณโหดร้าย การรับสารภาพของจำเลยเป็นการจำนนต่อพยานหลักฐาน ไม่เห็นสมควรลดโทษให้ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(5), 297(8)ให้ลงโทษตามมาตรา 289(5) ซึ่งเป็นกระทงหนักตามมาตรา 91 ให้ประหารชีวิต โดยไม่ลดโทษตามมาตรา 78 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาขอให้ลงโทษและลดโทษดังศาลชั้นต้นศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ถ้าดูจากบาดแผลที่ปรากฏให้เห็นเป็นประจักษ์พยานอยู่ในชั้นหลังนี้กับปรากฏว่าจำเลยจ้วงแทงเอาแทงเอาโดยไม่ยับยั้งอะไรนั้น ก็เป็นเหตุการณ์ส่วนหนึ่งที่สำแดงถึงการทารุณโหดร้ายได้จริง แต่การกระทำที่ว่าเป็นทารุณโหดร้ายตามมาตรา 289(5) นี้ มีข้อที่ควรจะได้พิจารณาถึงชีวิตจิตใจของผู้กระทำผิดในขณะที่กระทำนั้นด้วย ในเรื่องนี้ปรากฏว่าจำเลยนึกโกรธแค้นขึ้นมาจึงได้กระทำลงในขณะที่รู้แน่ชัดว่าผู้ตายดุด่าแล้วยังกำลังเขียนหนังสือเพื่อที่จะให้ตนออกจากงาน แม้จะปรากฏว่าจำเลยแทงผู้ตายหลายครั้ง และใช้เวลานานขนาดที่คนจะเข้าช่วยผู้ตายต้องกลับไปหาอาวุธมาสู้เสียก่อน แต่หาไม่ทัน ก็กลับเข้ามาแต่มือเปล่า พอคนที่จะช่วยร้องให้สติจำเลยว่า "เฮ้ยหยุด" จำเลยก็หยุดทันทีและทิ้งมีดยอมให้คนมือเปล่าพาเอาตัวไปเป็นการตัวต่อตัว แม้แต่คนจับได้ถามว่าเรื่องอะไรกัน จำเลยก็งงจนไม่พูดอะไรได้ นั้น แสดงว่าจำเลยแทงลงไปทีสองทีแล้วได้มีโทสะจริตคลุ้มคลั่งตามติดขึ้นมา จนขาดสติจึงได้กระทำแก่คนที่ไม่มีทางสู้ต่อไปถึงเช่นนั้นต่อเมื่อมีคนมาตะโกนร้องให้สติทั้งที่จำเลยยังไม่น่าจะนึกกลัวคนนั้นอย่างไรจำเลยก็จะเลิกเสียทันที ดังนี้ จึงเห็นว่ายังไม่พอที่จะถือว่าจำเลยได้กระทำทารุณโหดร้าย การกระทำผิดของจำเลยไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(5) ดังที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยมา จำเลยคงมีความผิดตามมาตรา 288 ดังที่ศาลชั้นต้นวางบทลงโทษจำเลยในกรณีที่จำเลยขอให้ลดหย่อนผ่อนโทษเพราะจำเลยรับสารภาพผิดแต่โดยดี และโดยความสำนึกว่าตนผิดไปแล้วอย่างจริงใจนั้น เห็นว่า ลักษณะของเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นประจักษ์แก่คนหมู่มากเช่นนี้และยากแก่การที่จำเลยจะหลบหนีไปไหนพ้นนั้น แม้จำเลยจะไม่รับคดีในที่สุดก็พอฟังว่าจำเลยกระทำผิดได้ ยังไม่เป็นเหตุพอถึงขนาดที่จะต้องลดหย่อนผ่อนโทษให้แก่จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 แต่เป็นเหตุผลอันหนึ่งที่จะได้คำนึงถึงการกำหนดโทษจำเลยศาลฎีกาจึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 297(8) ให้ลงโทษตามมาตรา 288 ที่เป็นกระทงหนักให้จำคุกจำเลยไว้ตลอดชีวิตเหล็กขูดชาร์ปของกลางริบ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1614/2513พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์พลตรีชูศักดิ์ วัฒนรณชัยโจทก์นายฉัตร เพียงใหม่จำเลย ป.อ. ม. 289 (5), ม. 78จำเลยใช้เหล็กขูดชาร์ปแทงผู้ตายซึ่งเป็นหญิงปราศจากอาวุธ และไม่อยู่ในฐานะที่จะหลบหลีกหรือต่อสู้จำเลยได้ โดยจ้วงแทงเอาอย่างไม่ยับยั้ง เกิดเป็นบาดแผลที่ร่างกายผู้ตาย 30 กว่าแผลและผู้ตายถึงแก่ความตายในเวลาต่อมาดังนี้ เมื่อมีพฤติการณ์แสดงให้เห็นได้ว่าจำเลยแทงผู้ตายทีสองทีแล้วมีโทสะจริตคลุ้มคลั่งตามติดขึ้นมา จนขาดสติ จึงได้แทงผู้ตายไปโดยไม่ยับยั้งเช่นนั้นแล้วก็ยังไม่พอจะถือว่าจำเลยได้กระทำไปด้วยการทารุณโหดร้ายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(5)โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 2510 เวลากลางวัน จำเลยมีเจตนาฆ่าด้วยการไตร่ตรองไว้ก่อน ใช้เหล็กขูดชาร์ปแทงนางนวลแข วัฒนรณชัย หลายที ด้วยการทารุณโหดร้าย และนางนวลแขถึงแก่ความตายและจำเลยยังได้แทงทำร้ายนางวรางค์ ทัศนาทร ผู้เข้าขัดขวางจำเลยจนได้รับบาดเจ็บสาหัส เหตุเกิดที่ตำบลบางรัก อำเภอบางรัก จังหวัดพระนครขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 289(4) (5),297(8) กับสั่งริบเหล็กขูดชาร์ปของกลางจำเลยให้การรับสารภาพ แล้วยื่นคำให้การใหม่ว่า แทงโดยบันดาลโทสะ มิใช่ไตร่ตรองไว้ก่อนพลตรีชูศักดิ์ วัฒนรณชัย สามีผู้ตาย ร้องขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 297(8) ลงโทษตามมาตรา 288ที่เป็นกระทงหนัก ตามมาตรา 91 วางโทษประหารชีวิต ลดโทษตามมาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงให้จำคุกจำเลยไว้ 20 ปี ของกลางริบโจทก์ร่วมและจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการฆ่าโดยการทารุณโหดร้าย การรับสารภาพของจำเลยเป็นการจำนนต่อพยานหลักฐาน ไม่เห็นสมควรลดโทษให้ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(5), 297(8)ให้ลงโทษตามมาตรา 289(5) ซึ่งเป็นกระทงหนักตามมาตรา 91 ให้ประหารชีวิต โดยไม่ลดโทษตามมาตรา 78 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาขอให้ลงโทษและลดโทษดังศาลชั้นต้นศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ถ้าดูจากบาดแผลที่ปรากฏให้เห็นเป็นประจักษ์พยานอยู่ในชั้นหลังนี้กับปรากฏว่าจำเลยจ้วงแทงเอาแทงเอาโดยไม่ยับยั้งอะไรนั้น ก็เป็นเหตุการณ์ส่วนหนึ่งที่สำแดงถึงการทารุณโหดร้ายได้จริง แต่การกระทำที่ว่าเป็นทารุณโหดร้ายตามมาตรา 289(5) นี้ มีข้อที่ควรจะได้พิจารณาถึงชีวิตจิตใจของผู้กระทำผิดในขณะที่กระทำนั้นด้วย ในเรื่องนี้ปรากฏว่าจำเลยนึกโกรธแค้นขึ้นมาจึงได้กระทำลงในขณะที่รู้แน่ชัดว่าผู้ตายดุด่าแล้วยังกำลังเขียนหนังสือเพื่อที่จะให้ตนออกจากงาน แม้จะปรากฏว่าจำเลยแทงผู้ตายหลายครั้ง และใช้เวลานานขนาดที่คนจะเข้าช่วยผู้ตายต้องกลับไปหาอาวุธมาสู้เสียก่อน แต่หาไม่ทัน ก็กลับเข้ามาแต่มือเปล่า พอคนที่จะช่วยร้องให้สติจำเลยว่า "เฮ้ยหยุด" จำเลยก็หยุดทันทีและทิ้งมีดยอมให้คนมือเปล่าพาเอาตัวไปเป็นการตัวต่อตัว แม้แต่คนจับได้ถามว่าเรื่องอะไรกัน จำเลยก็งงจนไม่พูดอะไรได้ นั้น แสดงว่าจำเลยแทงลงไปทีสองทีแล้วได้มีโทสะจริตคลุ้มคลั่งตามติดขึ้นมา จนขาดสติจึงได้กระทำแก่คนที่ไม่มีทางสู้ต่อไปถึงเช่นนั้นต่อเมื่อมีคนมาตะโกนร้องให้สติทั้งที่จำเลยยังไม่น่าจะนึกกลัวคนนั้นอย่างไรจำเลยก็จะเลิกเสียทันที ดังนี้ จึงเห็นว่ายังไม่พอที่จะถือว่าจำเลยได้กระทำทารุณโหดร้าย การกระทำผิดของจำเลยไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(5) ดังที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยมา จำเลยคงมีความผิดตามมาตรา 288 ดังที่ศาลชั้นต้นวางบทลงโทษจำเลยในกรณีที่จำเลยขอให้ลดหย่อนผ่อนโทษเพราะจำเลยรับสารภาพผิดแต่โดยดี และโดยความสำนึกว่าตนผิดไปแล้วอย่างจริงใจนั้น เห็นว่า ลักษณะของเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นประจักษ์แก่คนหมู่มากเช่นนี้และยากแก่การที่จำเลยจะหลบหนีไปไหนพ้นนั้น แม้จำเลยจะไม่รับคดีในที่สุดก็พอฟังว่าจำเลยกระทำผิดได้ ยังไม่เป็นเหตุพอถึงขนาดที่จะต้องลดหย่อนผ่อนโทษให้แก่จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 แต่เป็นเหตุผลอันหนึ่งที่จะได้คำนึงถึงการกำหนดโทษจำเลยศาลฎีกาจึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 297(8) ให้ลงโทษตามมาตรา 288 ที่เป็นกระทงหนักให้จำคุกจำเลยไว้ตลอดชีวิตเหล็กขูดชาร์ปของกลางริบ(เฉลิม ทัตภิรมย์-จินตา บุณยอาคม-อุทัย ศุภนิตย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 2510 เวลากลางวัน จำเลยมีเจตนาฆ่าด้วยการไตร่ตรองไว้ก่อน ใช้เหล็กขูดชาร์ปแทงนางนวลแข วัฒนรณชัย หลายที ด้วยการทารุณโหดร้าย และนางนวลแขถึงแก่ความตายและจำเลยยังได้แทงทำร้ายนางวรางค์ ทัศนาทร ผู้เข้าขัดขวางจำเลยจนได้รับบาดเจ็บสาหัส เหตุเกิดที่ตำบลบางรัก อำเภอบางรัก จังหวัดพระนครขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 289(4) (5),297(8) กับสั่งริบเหล็กขูดชาร์ปของกลางจำเลยให้การรับสารภาพ แล้วยื่นคำให้การใหม่ว่า แทงโดยบันดาลโทสะ มิใช่ไตร่ตรองไว้ก่อนพลตรีชูศักดิ์ วัฒนรณชัย สามีผู้ตาย ร้องขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 297(8) ลงโทษตามมาตรา 288ที่เป็นกระทงหนัก ตามมาตรา 91 วางโทษประหารชีวิต ลดโทษตามมาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงให้จำคุกจำเลยไว้ 20 ปี ของกลางริบโจทก์ร่วมและจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการฆ่าโดยการทารุณโหดร้าย การรับสารภาพของจำเลยเป็นการจำนนต่อพยานหลักฐาน ไม่เห็นสมควรลดโทษให้ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(5), 297(8)ให้ลงโทษตามมาตรา 289(5) ซึ่งเป็นกระทงหนักตามมาตรา 91 ให้ประหารชีวิต โดยไม่ลดโทษตามมาตรา 78 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาขอให้ลงโทษและลดโทษดังศาลชั้นต้นศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ถ้าดูจากบาดแผลที่ปรากฏให้เห็นเป็นประจักษ์พยานอยู่ในชั้นหลังนี้กับปรากฏว่าจำเลยจ้วงแทงเอาแทงเอาโดยไม่ยับยั้งอะไรนั้น ก็เป็นเหตุการณ์ส่วนหนึ่งที่สำแดงถึงการทารุณโหดร้ายได้จริง แต่การกระทำที่ว่าเป็นทารุณโหดร้ายตามมาตรา 289(5) นี้ มีข้อที่ควรจะได้พิจารณาถึงชีวิตจิตใจของผู้กระทำผิดในขณะที่กระทำนั้นด้วย ในเรื่องนี้ปรากฏว่าจำเลยนึกโกรธแค้นขึ้นมาจึงได้กระทำลงในขณะที่รู้แน่ชัดว่าผู้ตายดุด่าแล้วยังกำลังเขียนหนังสือเพื่อที่จะให้ตนออกจากงาน แม้จะปรากฏว่าจำเลยแทงผู้ตายหลายครั้ง และใช้เวลานานขนาดที่คนจะเข้าช่วยผู้ตายต้องกลับไปหาอาวุธมาสู้เสียก่อน แต่หาไม่ทัน ก็กลับเข้ามาแต่มือเปล่า พอคนที่จะช่วยร้องให้สติจำเลยว่า "เฮ้ยหยุด" จำเลยก็หยุดทันทีและทิ้งมีดยอมให้คนมือเปล่าพาเอาตัวไปเป็นการตัวต่อตัว แม้แต่คนจับได้ถามว่าเรื่องอะไรกัน จำเลยก็งงจนไม่พูดอะไรได้ นั้น แสดงว่าจำเลยแทงลงไปทีสองทีแล้วได้มีโทสะจริตคลุ้มคลั่งตามติดขึ้นมา จนขาดสติจึงได้กระทำแก่คนที่ไม่มีทางสู้ต่อไปถึงเช่นนั้นต่อเมื่อมีคนมาตะโกนร้องให้สติทั้งที่จำเลยยังไม่น่าจะนึกกลัวคนนั้นอย่างไรจำเลยก็จะเลิกเสียทันที ดังนี้ จึงเห็นว่ายังไม่พอที่จะถือว่าจำเลยได้กระทำทารุณโหดร้าย การกระทำผิดของจำเลยไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(5) ดังที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยมา จำเลยคงมีความผิดตามมาตรา 288 ดังที่ศาลชั้นต้นวางบทลงโทษจำเลยในกรณีที่จำเลยขอให้ลดหย่อนผ่อนโทษเพราะจำเลยรับสารภาพผิดแต่โดยดี และโดยความสำนึกว่าตนผิดไปแล้วอย่างจริงใจนั้น เห็นว่า ลักษณะของเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นประจักษ์แก่คนหมู่มากเช่นนี้และยากแก่การที่จำเลยจะหลบหนีไปไหนพ้นนั้น แม้จำเลยจะไม่รับคดีในที่สุดก็พอฟังว่าจำเลยกระทำผิดได้ ยังไม่เป็นเหตุพอถึงขนาดที่จะต้องลดหย่อนผ่อนโทษให้แก่จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 แต่เป็นเหตุผลอันหนึ่งที่จะได้คำนึงถึงการกำหนดโทษจำเลยศาลฎีกาจึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 297(8) ให้ลงโทษตามมาตรา 288 ที่เป็นกระทงหนักให้จำคุกจำเลยไว้ตลอดชีวิตเหล็กขูดชาร์ปของกลางริบ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1614/2513พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์พลตรีชูศักดิ์ วัฒนรณชัยโจทก์นายฉัตร เพียงใหม่จำเลย ป.อ. ม. 289 (5), ม. 78จำเลยใช้เหล็กขูดชาร์ปแทงผู้ตายซึ่งเป็นหญิงปราศจากอาวุธ และไม่อยู่ในฐานะที่จะหลบหลีกหรือต่อสู้จำเลยได้ โดยจ้วงแทงเอาอย่างไม่ยับยั้ง เกิดเป็นบาดแผลที่ร่างกายผู้ตาย 30 กว่าแผลและผู้ตายถึงแก่ความตายในเวลาต่อมาดังนี้ เมื่อมีพฤติการณ์แสดงให้เห็นได้ว่าจำเลยแทงผู้ตายทีสองทีแล้วมีโทสะจริตคลุ้มคลั่งตามติดขึ้นมา จนขาดสติ จึงได้แทงผู้ตายไปโดยไม่ยับยั้งเช่นนั้นแล้วก็ยังไม่พอจะถือว่าจำเลยได้กระทำไปด้วยการทารุณโหดร้ายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(5)โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 2510 เวลากลางวัน จำเลยมีเจตนาฆ่าด้วยการไตร่ตรองไว้ก่อน ใช้เหล็กขูดชาร์ปแทงนางนวลแข วัฒนรณชัย หลายที ด้วยการทารุณโหดร้าย และนางนวลแขถึงแก่ความตายและจำเลยยังได้แทงทำร้ายนางวรางค์ ทัศนาทร ผู้เข้าขัดขวางจำเลยจนได้รับบาดเจ็บสาหัส เหตุเกิดที่ตำบลบางรัก อำเภอบางรัก จังหวัดพระนครขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 289(4) (5),297(8) กับสั่งริบเหล็กขูดชาร์ปของกลางจำเลยให้การรับสารภาพ แล้วยื่นคำให้การใหม่ว่า แทงโดยบันดาลโทสะ มิใช่ไตร่ตรองไว้ก่อนพลตรีชูศักดิ์ วัฒนรณชัย สามีผู้ตาย ร้องขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 297(8) ลงโทษตามมาตรา 288ที่เป็นกระทงหนัก ตามมาตรา 91 วางโทษประหารชีวิต ลดโทษตามมาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงให้จำคุกจำเลยไว้ 20 ปี ของกลางริบโจทก์ร่วมและจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการฆ่าโดยการทารุณโหดร้าย การรับสารภาพของจำเลยเป็นการจำนนต่อพยานหลักฐาน ไม่เห็นสมควรลดโทษให้ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(5), 297(8)ให้ลงโทษตามมาตรา 289(5) ซึ่งเป็นกระทงหนักตามมาตรา 91 ให้ประหารชีวิต โดยไม่ลดโทษตามมาตรา 78 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาขอให้ลงโทษและลดโทษดังศาลชั้นต้นศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ถ้าดูจากบาดแผลที่ปรากฏให้เห็นเป็นประจักษ์พยานอยู่ในชั้นหลังนี้กับปรากฏว่าจำเลยจ้วงแทงเอาแทงเอาโดยไม่ยับยั้งอะไรนั้น ก็เป็นเหตุการณ์ส่วนหนึ่งที่สำแดงถึงการทารุณโหดร้ายได้จริง แต่การกระทำที่ว่าเป็นทารุณโหดร้ายตามมาตรา 289(5) นี้ มีข้อที่ควรจะได้พิจารณาถึงชีวิตจิตใจของผู้กระทำผิดในขณะที่กระทำนั้นด้วย ในเรื่องนี้ปรากฏว่าจำเลยนึกโกรธแค้นขึ้นมาจึงได้กระทำลงในขณะที่รู้แน่ชัดว่าผู้ตายดุด่าแล้วยังกำลังเขียนหนังสือเพื่อที่จะให้ตนออกจากงาน แม้จะปรากฏว่าจำเลยแทงผู้ตายหลายครั้ง และใช้เวลานานขนาดที่คนจะเข้าช่วยผู้ตายต้องกลับไปหาอาวุธมาสู้เสียก่อน แต่หาไม่ทัน ก็กลับเข้ามาแต่มือเปล่า พอคนที่จะช่วยร้องให้สติจำเลยว่า "เฮ้ยหยุด" จำเลยก็หยุดทันทีและทิ้งมีดยอมให้คนมือเปล่าพาเอาตัวไปเป็นการตัวต่อตัว แม้แต่คนจับได้ถามว่าเรื่องอะไรกัน จำเลยก็งงจนไม่พูดอะไรได้ นั้น แสดงว่าจำเลยแทงลงไปทีสองทีแล้วได้มีโทสะจริตคลุ้มคลั่งตามติดขึ้นมา จนขาดสติจึงได้กระทำแก่คนที่ไม่มีทางสู้ต่อไปถึงเช่นนั้นต่อเมื่อมีคนมาตะโกนร้องให้สติทั้งที่จำเลยยังไม่น่าจะนึกกลัวคนนั้นอย่างไรจำเลยก็จะเลิกเสียทันที ดังนี้ จึงเห็นว่ายังไม่พอที่จะถือว่าจำเลยได้กระทำทารุณโหดร้าย การกระทำผิดของจำเลยไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(5) ดังที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยมา จำเลยคงมีความผิดตามมาตรา 288 ดังที่ศาลชั้นต้นวางบทลงโทษจำเลยในกรณีที่จำเลยขอให้ลดหย่อนผ่อนโทษเพราะจำเลยรับสารภาพผิดแต่โดยดี และโดยความสำนึกว่าตนผิดไปแล้วอย่างจริงใจนั้น เห็นว่า ลักษณะของเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นประจักษ์แก่คนหมู่มากเช่นนี้และยากแก่การที่จำเลยจะหลบหนีไปไหนพ้นนั้น แม้จำเลยจะไม่รับคดีในที่สุดก็พอฟังว่าจำเลยกระทำผิดได้ ยังไม่เป็นเหตุพอถึงขนาดที่จะต้องลดหย่อนผ่อนโทษให้แก่จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 แต่เป็นเหตุผลอันหนึ่งที่จะได้คำนึงถึงการกำหนดโทษจำเลยศาลฎีกาจึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 297(8) ให้ลงโทษตามมาตรา 288 ที่เป็นกระทงหนักให้จำคุกจำเลยไว้ตลอดชีวิตเหล็กขูดชาร์ปของกลางริบ(เฉลิม ทัตภิรมย์-จินตา บุณยอาคม-อุทัย ศุภนิตย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ