คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 126/2531หลักกฎหมาย: กรณีรถสองคันแล่นสวนทางกันและเกิดชนกันได้รับความเสียหายแม้ว่าความเสียหายนั้นจะมิได้เกิดขึ้นเพราะความผิดของจำเลยก็ตาม ก็ถือได้ว่าจำเลยขับรถในทางซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลหรือทรัพย์สินของบุคคลอื่นแล้วจำเลยจึงมีหน้าที่ต้องแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที เมื่อจำเลยมิได้แจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ ก็เป็นการไม่ปฏิบัติตามที่กฎหมายบังคับไว้ จำเลยจึงต้องมีความผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกพ.ศ. 2522 มาตรา 78 วรรคแรกและมีโทษตามมาตรา 160 วรรคแรกโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300,390, 91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522มาตรา 43, 78, 160 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300, 390 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4พระราชบัญญัติ จราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 43, 78 ให้เรียงกระทงลงโทษ กระทงแรกเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300 ซึ่งเป็นบทหนักจำคุก 6 เดือนกระทงที่สองให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522มาตรา 78 จำคุก 1 เดือน รวมโทษจำคุก 7 เดือน ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ในปัญหาแรกที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยเป็นผู้กระทำผิดโดยประมาทหรือไม่ ปัญหานี้ โจทก์มีแผนที่เกิดเหตุเอกสารหมาย จ.3 บันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุ เอกสารหมาย จ.5 และพยานบุคคลตามแผนที่เกิดเหตุ และบันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุ บอกว่าจุดชนอยู่ในเส้นทางของรถจักรยานยนต์ ห่างกึ่งกลางถนน 1.5 เมตรพบเศษแก้วกระจกตกอยู่บริเวณจุดชนหลายชิ้น และนายวิทยาผู้เสียหายเบิกความว่าจำเลยได้ขับรถยนต์เข้ามาในช่องทางเดินของรถจักรยานยนต์ผู้เสียหายได้ห้ามล้อและหักรถไปทางขวา รถของจำเลยก็พุ่งชนรถจักรยานยนต์ล้มลงผู้เสียหายและนายชัยพงษ์ผู้เสียหายอีกคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บ หากเป็นไปตามแผนที่เกิดเหตุ และคำของพยานโจทก์แล้วหัวรถยนต์จำเลยต้องชนด้านข้างซ้ายรถจักรยานยนต์ผู้เสียหาย หัวรถยนต์จำเลยต้องมีรอยชนแต่ตามรายงานการตรวจสภาพรถของนายดาบตำรวจมนูญเพชรฤทธิ ว่ารถของจำเลยมีส่วนที่ชำรุดเสียหาย คือ บังโคลนหน้าด้านซ้ายส่วนหลังบุบยุบประมาณ 4 x 12 นิ้ว ประตูด้านซ้ายส่วนหน้าบุบยุบประมาณ 4 x 6 นิ้ว และรถจักรยานยนต์ผู้เสียหาย มีส่วนที่ชำรุดเสียหาย คือ หน้ากากสำหรับติดโคมไฟใหญ่หน้าแตก ฯลฯ ซึ่งสภาพความเสียหายรถทั้งสองคันน่าจะเป็นว่ารถจักรยานยนต์ใช้หัวชนรถยนต์ทางด้านข้าง โดยจำเลยนำสืบว่าเห็นรถจักรยานยนต์คันเกิดเหตุแซงรถจักรยานยนต์อีก 2 คัน ขึ้นมา และแล่นล้ำเข้ามาในช่องทางเดินรถของจำเลยรถจักรยานยนต์คันเกิดเหตุหักออกไปทางขวาซึ่งเป็นซ้ายมือของจำเลยจำเลยจึงขับรถหลบไปทางขวาและทางด้านซ้ายมีรถสามล้อจอดอยู่รถจักรยานยนต์คันเกิดเหตุจึงหักกลับ และเสียหลักแฉลบมาชนรถยนต์ที่จำเลยขับ ข้อนำสืบของจำเลยมีเหตุผลน่าเชื่อกว่า สภาพเช่นนี้ยังฟังไม่ได้ว่า จำเลยประมาทขับรถยนต์ชนรถผู้เสียหาย รูปคดีจึงเป็นที่สงสัย ไม่อาจลงโทษจำเลยได้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยปัญหานี้ชอบแล้วปัญหาต่อไปมีว่า การที่จำเลยไม่ได้แสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียง จำเลยจะมีความผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 78, 160 วรรคแรก หรือไม่นั้นพระราชบัญญัติ จราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 78 วรรคแรกมีข้อความว่าผู้ขับรถหรือขี่ หรือควบคุมสัตว์ในทางซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลหรือทรัพย์สินของผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นความผิดของผู้ขับขี่ หรือผู้ขี่ หรือควบคุมสัตว์ หรือไม่ก็ตาม ต้องหยุดรถหรือสัตว์ และให้ความช่วยเหลือตามสมควรและพร้อมทั้งแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที กับต้องแจ้งชื่อตัว ชื่อสกุล และที่อยู่ของตน และหมายเลขทะเบียนรถแก่ผู้ได้รับความเสียหายด้วย ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า ตามบทกฎหมายดังกล่าว กรณีตามคดีนี้ซึ่งมีรถสองคันแล่นสวนทางกันและเดินชนกันได้รับความเสียหาย แม้ว่าความเสียหายนั้นจะมิได้เกิดขึ้นเพราะความผิดของจำเลยก็ตาม ก็ถือได้ว่าจำเลยขับรถในทางซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลหรือทรัพย์สินของบุคคลอื่นแล้ว จำเลยจึงมีหน้าที่ต้องแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที เมื่อจำเลยเบิกความรับว่า มิได้แจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จริง ก็เป็นการไม่ปฏิบัติตามที่กฎหมายบังคับไว้ จำเลยจึงต้องมีความผิดตามมาตรา 78วรรคแรก และมีโทษตามมาตรา 160 วรรคแรก ฎีกาข้อนี้ของโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกพ.ศ. 2522 มาตรา 78, 160 วรรคแรก ให้ปรับจำเลย 1,000 บาทไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 126/2531อัยการ ประจำศาล แขวง นครศรีธรรมราชโจทก์นาย ประสิทธิ์ ฝั่ง ชลจิตร์จำเลย พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.2522 ม. 78 วรรคแรก, ม. 160 วรรคแรกกรณีรถสองคันแล่นสวนทางกันและเกิดชนกันได้รับความเสียหายแม้ว่าความเสียหายนั้นจะมิได้เกิดขึ้นเพราะความผิดของจำเลยก็ตาม ก็ถือได้ว่าจำเลยขับรถในทางซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลหรือทรัพย์สินของบุคคลอื่นแล้วจำเลยจึงมีหน้าที่ต้องแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที เมื่อจำเลยมิได้แจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ ก็เป็นการไม่ปฏิบัติตามที่กฎหมายบังคับไว้ จำเลยจึงต้องมีความผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกพ.ศ. 2522 มาตรา 78 วรรคแรกและมีโทษตามมาตรา 160 วรรคแรกโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300,390, 91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522มาตรา 43, 78, 160 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300, 390 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4พระราชบัญญัติ จราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 43, 78 ให้เรียงกระทงลงโทษ กระทงแรกเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300 ซึ่งเป็นบทหนักจำคุก 6 เดือนกระทงที่สองให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522มาตรา 78 จำคุก 1 เดือน รวมโทษจำคุก 7 เดือน ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ในปัญหาแรกที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยเป็นผู้กระทำผิดโดยประมาทหรือไม่ ปัญหานี้ โจทก์มีแผนที่เกิดเหตุเอกสารหมาย จ.3 บันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุ เอกสารหมาย จ.5 และพยานบุคคลตามแผนที่เกิดเหตุ และบันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุ บอกว่าจุดชนอยู่ในเส้นทางของรถจักรยานยนต์ ห่างกึ่งกลางถนน 1.5 เมตรพบเศษแก้วกระจกตกอยู่บริเวณจุดชนหลายชิ้น และนายวิทยาผู้เสียหายเบิกความว่าจำเลยได้ขับรถยนต์เข้ามาในช่องทางเดินของรถจักรยานยนต์ผู้เสียหายได้ห้ามล้อและหักรถไปทางขวา รถของจำเลยก็พุ่งชนรถจักรยานยนต์ล้มลงผู้เสียหายและนายชัยพงษ์ผู้เสียหายอีกคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บ หากเป็นไปตามแผนที่เกิดเหตุ และคำของพยานโจทก์แล้วหัวรถยนต์จำเลยต้องชนด้านข้างซ้ายรถจักรยานยนต์ผู้เสียหาย หัวรถยนต์จำเลยต้องมีรอยชนแต่ตามรายงานการตรวจสภาพรถของนายดาบตำรวจมนูญเพชรฤทธิ ว่ารถของจำเลยมีส่วนที่ชำรุดเสียหาย คือ บังโคลนหน้าด้านซ้ายส่วนหลังบุบยุบประมาณ 4 x 12 นิ้ว ประตูด้านซ้ายส่วนหน้าบุบยุบประมาณ 4 x 6 นิ้ว และรถจักรยานยนต์ผู้เสียหาย มีส่วนที่ชำรุดเสียหาย คือ หน้ากากสำหรับติดโคมไฟใหญ่หน้าแตก ฯลฯ ซึ่งสภาพความเสียหายรถทั้งสองคันน่าจะเป็นว่ารถจักรยานยนต์ใช้หัวชนรถยนต์ทางด้านข้าง โดยจำเลยนำสืบว่าเห็นรถจักรยานยนต์คันเกิดเหตุแซงรถจักรยานยนต์อีก 2 คัน ขึ้นมา และแล่นล้ำเข้ามาในช่องทางเดินรถของจำเลยรถจักรยานยนต์คันเกิดเหตุหักออกไปทางขวาซึ่งเป็นซ้ายมือของจำเลยจำเลยจึงขับรถหลบไปทางขวาและทางด้านซ้ายมีรถสามล้อจอดอยู่รถจักรยานยนต์คันเกิดเหตุจึงหักกลับ และเสียหลักแฉลบมาชนรถยนต์ที่จำเลยขับ ข้อนำสืบของจำเลยมีเหตุผลน่าเชื่อกว่า สภาพเช่นนี้ยังฟังไม่ได้ว่า จำเลยประมาทขับรถยนต์ชนรถผู้เสียหาย รูปคดีจึงเป็นที่สงสัย ไม่อาจลงโทษจำเลยได้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยปัญหานี้ชอบแล้วปัญหาต่อไปมีว่า การที่จำเลยไม่ได้แสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียง จำเลยจะมีความผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 78, 160 วรรคแรก หรือไม่นั้นพระราชบัญญัติ จราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 78 วรรคแรกมีข้อความว่าผู้ขับรถหรือขี่ หรือควบคุมสัตว์ในทางซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลหรือทรัพย์สินของผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นความผิดของผู้ขับขี่ หรือผู้ขี่ หรือควบคุมสัตว์ หรือไม่ก็ตาม ต้องหยุดรถหรือสัตว์ และให้ความช่วยเหลือตามสมควรและพร้อมทั้งแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที กับต้องแจ้งชื่อตัว ชื่อสกุล และที่อยู่ของตน และหมายเลขทะเบียนรถแก่ผู้ได้รับความเสียหายด้วย ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า ตามบทกฎหมายดังกล่าว กรณีตามคดีนี้ซึ่งมีรถสองคันแล่นสวนทางกันและเดินชนกันได้รับความเสียหาย แม้ว่าความเสียหายนั้นจะมิได้เกิดขึ้นเพราะความผิดของจำเลยก็ตาม ก็ถือได้ว่าจำเลยขับรถในทางซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลหรือทรัพย์สินของบุคคลอื่นแล้ว จำเลยจึงมีหน้าที่ต้องแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที เมื่อจำเลยเบิกความรับว่า มิได้แจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จริง ก็เป็นการไม่ปฏิบัติตามที่กฎหมายบังคับไว้ จำเลยจึงต้องมีความผิดตามมาตรา 78วรรคแรก และมีโทษตามมาตรา 160 วรรคแรก ฎีกาข้อนี้ของโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกพ.ศ. 2522 มาตรา 78, 160 วรรคแรก ให้ปรับจำเลย 1,000 บาทไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ไมตรี กลั่นนุรักษ์-วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์-เฉลิม การปลื้มจิตต์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุความผิดตาม พ.ร.บ. จราจรทางบก ฯลฯ เป็นบทบัญญัติที่เกี่ยวกับความปลอดภัยในการจราจร อันเป็นความผิดเกี่ยวกับรัฐเฉพาะอย่างยิ่งบทบัญญัติตามมาตรา 78 ซึ่งมีบทกำหนดโทษตามมาตรา 160กำหนดให้ผู้ขับรถหรือขี่หรือควบคุมสัตว์ในทางซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลหรือทรัพย์สินของผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นความผิดของผู้ขับขี่หรือผู้ขี่หรือควบคุมสัตว์หรือไม่ก็ตาม ต้องหยุดรถหรือสัตว์ และให้ความช่วยเหลือตามสมควร พร้อมทั้งแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ใกล้เคียงทันที กับต้องแจ้งชื่อตัว ชื่อสกุลและที่อยู่ของตน และหมายเลขทะเบียนรถแก่ผู้ได้รับความเสียหายด้วย องค์ประกอบของความผิดฐานนี้ ในส่วนที่เกี่ยวกับการขับรถนั้นแม้การเกิดอุบัติเหตุ จะมิใช่ความผิดของผู้ขับขี่ก็ตาม แต่ถ้าเป็นผู้ก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลหรือทรัพย์สินของผู้อื่นแล้วผู้ขับขี่มีหน้าที่ต้องแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ใกล้เคียงทันทีปัยหาจึงมีว่า ในกรณีเช่นใด จะถือได้ว่าผู้ขับขี่ก่อให้เกิดความเสียหายโดยเหตุที่เกิดขึ้นนั้นมิใช่ความผิดของตน จากแนวข้อวินิจฉัยของศาลฎีกาเท่าที่ผ่านมา ได้วางเป็นหลักใหญ่ไว้ว่าผู้ขับขี่รถที่ถือว่าเป็นผู้ก่อให้เกิดความเสียหายและต้องปฏิบัติตามมาตรา 78 นั้นส่วนมากขณะเกิดเหตุ ต้องเป็นผู้ขับรถกำลังแล่นอยู่ทั้งข้อความต่อมาตามตัวบทก็มีความรับกันอยู่แล้วว่า ต้องหยุดรถช่วยเหลือ จึงแสดงว่ามิใช่กรณีที่รถจอดอยู่ หรือคนขับขับรถจอดอยู่หรือหยุดอยู่ ดังเช่น คำพิพากษาฎีกาที่ 1946/2517(2517 ฎ.950) ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยขับรถบรรทุกหยุดอยู่ในเส้นทาง มีรถยนต์ส่วนบุคคลมาหยุดอยู่ท้ายรถบรรทุกของจำเลยเป็นคันกลาง ต่อมามีรถอีกคันหนึ่งฝ่าฝืนกฎหมายชนรถยนต์ส่วนบุคคลคันกลาง อัดเข้ากับรถบรรทุกของจำเลย เป็นเหตุให้คนบนรถยนต์ส่วนบุคคลได้รับอันตรายแก่กาย ถือไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้ก่อให้เกิดอันตรายแก่กายบุคคลอื่น คำพิพากษาฎีกาที่ 2026/2517(2517 ฎ.1047) รถยนต์โดยสารซึ่งจำเลยเป็นผู้ขับจอดเพื่อรับส่งคนโดยสารอยู่ ผู้ตายกระโดดลงจากรถเองและได้รับบาดเจ็บจนถึงแก่ความตาย จำเลยหาได้เป็นผู้ก่อให้เกิดอันตรายแก่ผู้ตายในขณะที่จำเลยกำลังขับรถอยู่นั้นไม่ คำพิพากษาฎีกาที่ 506/2520(ประชุมใหญ่)(2520 ฎ.308) จำเลยที่ 1 ขับรถมาชนรถที่จำเลยที่ 2 ขับขณะที่จอดอยู่ขอบทาง จำเลยที่ 2มิใช่ผู้ขับรถที่ก่อให้เกิดอันตราย ซึ่งจะต้องหยุดและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ ต่อมามีคำพิพากษาฎีกาที่ 340/2527(2527 ฎ.2518) วินิจฉัยถึงกรณีที่เกิดอุบัติเหตุ ขณะที่ผู้ขับขี่กำลังขับรถแล่นอยู่ว่าขณะถูกชนจำเลยขับรถอยู่ในทางเดินรถด้านซ้ายสุด และจำเลยเป็นผู้ถูกรถยนต์อื่นชน จึงมิได้เป็นผู้ก่อให้เกิดความเสียหายไม่มีหน้าที่ต้องหยุดช่วยเหลือหรือแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จากคำพิพากษาฎีกาดังกล่าวย่อมเป็นการวางหลักที่กว้างไปกว่าเดิม กล่าวคือแม้จำเลยจะขับรถกำลังแล่นอยู่ก็ตาม เมื่อปรากฏว่าเป็นฝ่ายถูกชนก็ไม่ถือว่าเป็นผู้ก่อให้เกิดความเสียหาย ข้อเท็จจริงคดีนี้ใกล้เคียงกับคดีตามคำพิพากษาฎีกาที่341/2527 โดยได้ความว่ารถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายแล่นล้ำเข้ามาในช่องทางเดินรถของจำเลยจำเลยหักหลบไปทางขวา ซึ่งด้านซ้ายมีสามล้อจอดอยู่ รถจักรยานยนต์หักกลับและเสียหลักแฉลบมาชนรถจำเลยด้านข้าง ดังนี้ หากเดินตามแนวคำพิพากษาฎีกาที่ 340/2527 จำเลยก็น่าจะมิใช่ผู้ก่อให้เกิดความเสียหาย ไม่มีหน้าที่ต้องแจ้งเหตุแต่ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ คงจะเห็นว่า พ.ร.บ. จราจรทางบก ฯลฯมาตรา 78 บัญญัติขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์ให้เกิดความปลอดภัยในการจราจรหรือเพื่อให้มีการช่วยเหลือกันเมื่อเกิดอุบัติภัย ดังนั้นจึงเป็นการไม่ถูกต้อง หากจะแปลความหมายของคำว่า "ก่อให้เกิดความเสียหาย"อย่างแคบว่าต้องเป็นฝ่ายผิดจึงจะถือว่าเป็นผู้ก่อ เฉพาะอย่างยิ่งความในวรรคต่อมาที่ว่า "ไม่ว่าจะเป็นความผิดของผู้ขับขี่หรือไม่ก็ตาม" เป็นข้อความที่แสดงให้เห็นว่ากฎหมายมาตรานี้ไม่ได้มุ่งหมายที่จะแปลความหมายคำว่า "ก่อให้เกิดความเสียหาย" หมายถึงผู้ที่เป็นฝ่ายผิดโดยเฉพาะ คำพิพากษาฎีกาฉบับนี้ จึงเป็นการวางหลักให้ตรงกับเจตนารมณ์ของกฎหมายดังกล่าวแล้ว และถือได้ว่าเป็นการกลับหลักตามคำพิพากษาฎีกาที่ 340/2527 สุวรรณ ตระการพันธุ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300,390, 91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522มาตรา 43, 78, 160 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300, 390 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4พระราชบัญญัติ จราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 43, 78 ให้เรียงกระทงลงโทษ กระทงแรกเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300 ซึ่งเป็นบทหนักจำคุก 6 เดือนกระทงที่สองให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522มาตรา 78 จำคุก 1 เดือน รวมโทษจำคุก 7 เดือน ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ในปัญหาแรกที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยเป็นผู้กระทำผิดโดยประมาทหรือไม่ ปัญหานี้ โจทก์มีแผนที่เกิดเหตุเอกสารหมาย จ.3 บันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุ เอกสารหมาย จ.5 และพยานบุคคลตามแผนที่เกิดเหตุ และบันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุ บอกว่าจุดชนอยู่ในเส้นทางของรถจักรยานยนต์ ห่างกึ่งกลางถนน 1.5 เมตรพบเศษแก้วกระจกตกอยู่บริเวณจุดชนหลายชิ้น และนายวิทยาผู้เสียหายเบิกความว่าจำเลยได้ขับรถยนต์เข้ามาในช่องทางเดินของรถจักรยานยนต์ผู้เสียหายได้ห้ามล้อและหักรถไปทางขวา รถของจำเลยก็พุ่งชนรถจักรยานยนต์ล้มลงผู้เสียหายและนายชัยพงษ์ผู้เสียหายอีกคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บ หากเป็นไปตามแผนที่เกิดเหตุ และคำของพยานโจทก์แล้วหัวรถยนต์จำเลยต้องชนด้านข้างซ้ายรถจักรยานยนต์ผู้เสียหาย หัวรถยนต์จำเลยต้องมีรอยชนแต่ตามรายงานการตรวจสภาพรถของนายดาบตำรวจมนูญเพชรฤทธิ ว่ารถของจำเลยมีส่วนที่ชำรุดเสียหาย คือ บังโคลนหน้าด้านซ้ายส่วนหลังบุบยุบประมาณ 4 x 12 นิ้ว ประตูด้านซ้ายส่วนหน้าบุบยุบประมาณ 4 x 6 นิ้ว และรถจักรยานยนต์ผู้เสียหาย มีส่วนที่ชำรุดเสียหาย คือ หน้ากากสำหรับติดโคมไฟใหญ่หน้าแตก ฯลฯ ซึ่งสภาพความเสียหายรถทั้งสองคันน่าจะเป็นว่ารถจักรยานยนต์ใช้หัวชนรถยนต์ทางด้านข้าง โดยจำเลยนำสืบว่าเห็นรถจักรยานยนต์คันเกิดเหตุแซงรถจักรยานยนต์อีก 2 คัน ขึ้นมา และแล่นล้ำเข้ามาในช่องทางเดินรถของจำเลยรถจักรยานยนต์คันเกิดเหตุหักออกไปทางขวาซึ่งเป็นซ้ายมือของจำเลยจำเลยจึงขับรถหลบไปทางขวาและทางด้านซ้ายมีรถสามล้อจอดอยู่รถจักรยานยนต์คันเกิดเหตุจึงหักกลับ และเสียหลักแฉลบมาชนรถยนต์ที่จำเลยขับ ข้อนำสืบของจำเลยมีเหตุผลน่าเชื่อกว่า สภาพเช่นนี้ยังฟังไม่ได้ว่า จำเลยประมาทขับรถยนต์ชนรถผู้เสียหาย รูปคดีจึงเป็นที่สงสัย ไม่อาจลงโทษจำเลยได้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยปัญหานี้ชอบแล้วปัญหาต่อไปมีว่า การที่จำเลยไม่ได้แสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียง จำเลยจะมีความผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 78, 160 วรรคแรก หรือไม่นั้นพระราชบัญญัติ จราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 78 วรรคแรกมีข้อความว่าผู้ขับรถหรือขี่ หรือควบคุมสัตว์ในทางซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลหรือทรัพย์สินของผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นความผิดของผู้ขับขี่ หรือผู้ขี่ หรือควบคุมสัตว์ หรือไม่ก็ตาม ต้องหยุดรถหรือสัตว์ และให้ความช่วยเหลือตามสมควรและพร้อมทั้งแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที กับต้องแจ้งชื่อตัว ชื่อสกุล และที่อยู่ของตน และหมายเลขทะเบียนรถแก่ผู้ได้รับความเสียหายด้วย ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า ตามบทกฎหมายดังกล่าว กรณีตามคดีนี้ซึ่งมีรถสองคันแล่นสวนทางกันและเดินชนกันได้รับความเสียหาย แม้ว่าความเสียหายนั้นจะมิได้เกิดขึ้นเพราะความผิดของจำเลยก็ตาม ก็ถือได้ว่าจำเลยขับรถในทางซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลหรือทรัพย์สินของบุคคลอื่นแล้ว จำเลยจึงมีหน้าที่ต้องแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที เมื่อจำเลยเบิกความรับว่า มิได้แจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จริง ก็เป็นการไม่ปฏิบัติตามที่กฎหมายบังคับไว้ จำเลยจึงต้องมีความผิดตามมาตรา 78วรรคแรก และมีโทษตามมาตรา 160 วรรคแรก ฎีกาข้อนี้ของโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกพ.ศ. 2522 มาตรา 78, 160 วรรคแรก ให้ปรับจำเลย 1,000 บาทไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 126/2531อัยการ ประจำศาล แขวง นครศรีธรรมราชโจทก์นาย ประสิทธิ์ ฝั่ง ชลจิตร์จำเลย พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.2522 ม. 78 วรรคแรก, ม. 160 วรรคแรกกรณีรถสองคันแล่นสวนทางกันและเกิดชนกันได้รับความเสียหายแม้ว่าความเสียหายนั้นจะมิได้เกิดขึ้นเพราะความผิดของจำเลยก็ตาม ก็ถือได้ว่าจำเลยขับรถในทางซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลหรือทรัพย์สินของบุคคลอื่นแล้วจำเลยจึงมีหน้าที่ต้องแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที เมื่อจำเลยมิได้แจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ ก็เป็นการไม่ปฏิบัติตามที่กฎหมายบังคับไว้ จำเลยจึงต้องมีความผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกพ.ศ. 2522 มาตรา 78 วรรคแรกและมีโทษตามมาตรา 160 วรรคแรกโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300,390, 91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522มาตรา 43, 78, 160 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300, 390 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4พระราชบัญญัติ จราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 43, 78 ให้เรียงกระทงลงโทษ กระทงแรกเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300 ซึ่งเป็นบทหนักจำคุก 6 เดือนกระทงที่สองให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522มาตรา 78 จำคุก 1 เดือน รวมโทษจำคุก 7 เดือน ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ในปัญหาแรกที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยเป็นผู้กระทำผิดโดยประมาทหรือไม่ ปัญหานี้ โจทก์มีแผนที่เกิดเหตุเอกสารหมาย จ.3 บันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุ เอกสารหมาย จ.5 และพยานบุคคลตามแผนที่เกิดเหตุ และบันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุ บอกว่าจุดชนอยู่ในเส้นทางของรถจักรยานยนต์ ห่างกึ่งกลางถนน 1.5 เมตรพบเศษแก้วกระจกตกอยู่บริเวณจุดชนหลายชิ้น และนายวิทยาผู้เสียหายเบิกความว่าจำเลยได้ขับรถยนต์เข้ามาในช่องทางเดินของรถจักรยานยนต์ผู้เสียหายได้ห้ามล้อและหักรถไปทางขวา รถของจำเลยก็พุ่งชนรถจักรยานยนต์ล้มลงผู้เสียหายและนายชัยพงษ์ผู้เสียหายอีกคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บ หากเป็นไปตามแผนที่เกิดเหตุ และคำของพยานโจทก์แล้วหัวรถยนต์จำเลยต้องชนด้านข้างซ้ายรถจักรยานยนต์ผู้เสียหาย หัวรถยนต์จำเลยต้องมีรอยชนแต่ตามรายงานการตรวจสภาพรถของนายดาบตำรวจมนูญเพชรฤทธิ ว่ารถของจำเลยมีส่วนที่ชำรุดเสียหาย คือ บังโคลนหน้าด้านซ้ายส่วนหลังบุบยุบประมาณ 4 x 12 นิ้ว ประตูด้านซ้ายส่วนหน้าบุบยุบประมาณ 4 x 6 นิ้ว และรถจักรยานยนต์ผู้เสียหาย มีส่วนที่ชำรุดเสียหาย คือ หน้ากากสำหรับติดโคมไฟใหญ่หน้าแตก ฯลฯ ซึ่งสภาพความเสียหายรถทั้งสองคันน่าจะเป็นว่ารถจักรยานยนต์ใช้หัวชนรถยนต์ทางด้านข้าง โดยจำเลยนำสืบว่าเห็นรถจักรยานยนต์คันเกิดเหตุแซงรถจักรยานยนต์อีก 2 คัน ขึ้นมา และแล่นล้ำเข้ามาในช่องทางเดินรถของจำเลยรถจักรยานยนต์คันเกิดเหตุหักออกไปทางขวาซึ่งเป็นซ้ายมือของจำเลยจำเลยจึงขับรถหลบไปทางขวาและทางด้านซ้ายมีรถสามล้อจอดอยู่รถจักรยานยนต์คันเกิดเหตุจึงหักกลับ และเสียหลักแฉลบมาชนรถยนต์ที่จำเลยขับ ข้อนำสืบของจำเลยมีเหตุผลน่าเชื่อกว่า สภาพเช่นนี้ยังฟังไม่ได้ว่า จำเลยประมาทขับรถยนต์ชนรถผู้เสียหาย รูปคดีจึงเป็นที่สงสัย ไม่อาจลงโทษจำเลยได้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยปัญหานี้ชอบแล้วปัญหาต่อไปมีว่า การที่จำเลยไม่ได้แสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียง จำเลยจะมีความผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 78, 160 วรรคแรก หรือไม่นั้นพระราชบัญญัติ จราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 78 วรรคแรกมีข้อความว่าผู้ขับรถหรือขี่ หรือควบคุมสัตว์ในทางซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลหรือทรัพย์สินของผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นความผิดของผู้ขับขี่ หรือผู้ขี่ หรือควบคุมสัตว์ หรือไม่ก็ตาม ต้องหยุดรถหรือสัตว์ และให้ความช่วยเหลือตามสมควรและพร้อมทั้งแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที กับต้องแจ้งชื่อตัว ชื่อสกุล และที่อยู่ของตน และหมายเลขทะเบียนรถแก่ผู้ได้รับความเสียหายด้วย ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า ตามบทกฎหมายดังกล่าว กรณีตามคดีนี้ซึ่งมีรถสองคันแล่นสวนทางกันและเดินชนกันได้รับความเสียหาย แม้ว่าความเสียหายนั้นจะมิได้เกิดขึ้นเพราะความผิดของจำเลยก็ตาม ก็ถือได้ว่าจำเลยขับรถในทางซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลหรือทรัพย์สินของบุคคลอื่นแล้ว จำเลยจึงมีหน้าที่ต้องแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที เมื่อจำเลยเบิกความรับว่า มิได้แจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จริง ก็เป็นการไม่ปฏิบัติตามที่กฎหมายบังคับไว้ จำเลยจึงต้องมีความผิดตามมาตรา 78วรรคแรก และมีโทษตามมาตรา 160 วรรคแรก ฎีกาข้อนี้ของโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกพ.ศ. 2522 มาตรา 78, 160 วรรคแรก ให้ปรับจำเลย 1,000 บาทไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ไมตรี กลั่นนุรักษ์-วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์-เฉลิม การปลื้มจิตต์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุความผิดตาม พ.ร.บ. จราจรทางบก ฯลฯ เป็นบทบัญญัติที่เกี่ยวกับความปลอดภัยในการจราจร อันเป็นความผิดเกี่ยวกับรัฐเฉพาะอย่างยิ่งบทบัญญัติตามมาตรา 78 ซึ่งมีบทกำหนดโทษตามมาตรา 160กำหนดให้ผู้ขับรถหรือขี่หรือควบคุมสัตว์ในทางซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลหรือทรัพย์สินของผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นความผิดของผู้ขับขี่หรือผู้ขี่หรือควบคุมสัตว์หรือไม่ก็ตาม ต้องหยุดรถหรือสัตว์ และให้ความช่วยเหลือตามสมควร พร้อมทั้งแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ใกล้เคียงทันที กับต้องแจ้งชื่อตัว ชื่อสกุลและที่อยู่ของตน และหมายเลขทะเบียนรถแก่ผู้ได้รับความเสียหายด้วย องค์ประกอบของความผิดฐานนี้ ในส่วนที่เกี่ยวกับการขับรถนั้นแม้การเกิดอุบัติเหตุ จะมิใช่ความผิดของผู้ขับขี่ก็ตาม แต่ถ้าเป็นผู้ก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลหรือทรัพย์สินของผู้อื่นแล้วผู้ขับขี่มีหน้าที่ต้องแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ใกล้เคียงทันทีปัยหาจึงมีว่า ในกรณีเช่นใด จะถือได้ว่าผู้ขับขี่ก่อให้เกิดความเสียหายโดยเหตุที่เกิดขึ้นนั้นมิใช่ความผิดของตน จากแนวข้อวินิจฉัยของศาลฎีกาเท่าที่ผ่านมา ได้วางเป็นหลักใหญ่ไว้ว่าผู้ขับขี่รถที่ถือว่าเป็นผู้ก่อให้เกิดความเสียหายและต้องปฏิบัติตามมาตรา 78 นั้นส่วนมากขณะเกิดเหตุ ต้องเป็นผู้ขับรถกำลังแล่นอยู่ทั้งข้อความต่อมาตามตัวบทก็มีความรับกันอยู่แล้วว่า ต้องหยุดรถช่วยเหลือ จึงแสดงว่ามิใช่กรณีที่รถจอดอยู่ หรือคนขับขับรถจอดอยู่หรือหยุดอยู่ ดังเช่น คำพิพากษาฎีกาที่ 1946/2517(2517 ฎ.950) ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยขับรถบรรทุกหยุดอยู่ในเส้นทาง มีรถยนต์ส่วนบุคคลมาหยุดอยู่ท้ายรถบรรทุกของจำเลยเป็นคันกลาง ต่อมามีรถอีกคันหนึ่งฝ่าฝืนกฎหมายชนรถยนต์ส่วนบุคคลคันกลาง อัดเข้ากับรถบรรทุกของจำเลย เป็นเหตุให้คนบนรถยนต์ส่วนบุคคลได้รับอันตรายแก่กาย ถือไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้ก่อให้เกิดอันตรายแก่กายบุคคลอื่น คำพิพากษาฎีกาที่ 2026/2517(2517 ฎ.1047) รถยนต์โดยสารซึ่งจำเลยเป็นผู้ขับจอดเพื่อรับส่งคนโดยสารอยู่ ผู้ตายกระโดดลงจากรถเองและได้รับบาดเจ็บจนถึงแก่ความตาย จำเลยหาได้เป็นผู้ก่อให้เกิดอันตรายแก่ผู้ตายในขณะที่จำเลยกำลังขับรถอยู่นั้นไม่ คำพิพากษาฎีกาที่ 506/2520(ประชุมใหญ่)(2520 ฎ.308) จำเลยที่ 1 ขับรถมาชนรถที่จำเลยที่ 2 ขับขณะที่จอดอยู่ขอบทาง จำเลยที่ 2มิใช่ผู้ขับรถที่ก่อให้เกิดอันตราย ซึ่งจะต้องหยุดและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ ต่อมามีคำพิพากษาฎีกาที่ 340/2527(2527 ฎ.2518) วินิจฉัยถึงกรณีที่เกิดอุบัติเหตุ ขณะที่ผู้ขับขี่กำลังขับรถแล่นอยู่ว่าขณะถูกชนจำเลยขับรถอยู่ในทางเดินรถด้านซ้ายสุด และจำเลยเป็นผู้ถูกรถยนต์อื่นชน จึงมิได้เป็นผู้ก่อให้เกิดความเสียหายไม่มีหน้าที่ต้องหยุดช่วยเหลือหรือแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จากคำพิพากษาฎีกาดังกล่าวย่อมเป็นการวางหลักที่กว้างไปกว่าเดิม กล่าวคือแม้จำเลยจะขับรถกำลังแล่นอยู่ก็ตาม เมื่อปรากฏว่าเป็นฝ่ายถูกชนก็ไม่ถือว่าเป็นผู้ก่อให้เกิดความเสียหาย ข้อเท็จจริงคดีนี้ใกล้เคียงกับคดีตามคำพิพากษาฎีกาที่341/2527 โดยได้ความว่ารถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายแล่นล้ำเข้ามาในช่องทางเดินรถของจำเลยจำเลยหักหลบไปทางขวา ซึ่งด้านซ้ายมีสามล้อจอดอยู่ รถจักรยานยนต์หักกลับและเสียหลักแฉลบมาชนรถจำเลยด้านข้าง ดังนี้ หากเดินตามแนวคำพิพากษาฎีกาที่ 340/2527 จำเลยก็น่าจะมิใช่ผู้ก่อให้เกิดความเสียหาย ไม่มีหน้าที่ต้องแจ้งเหตุแต่ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ คงจะเห็นว่า พ.ร.บ. จราจรทางบก ฯลฯมาตรา 78 บัญญัติขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์ให้เกิดความปลอดภัยในการจราจรหรือเพื่อให้มีการช่วยเหลือกันเมื่อเกิดอุบัติภัย ดังนั้นจึงเป็นการไม่ถูกต้อง หากจะแปลความหมายของคำว่า "ก่อให้เกิดความเสียหาย"อย่างแคบว่าต้องเป็นฝ่ายผิดจึงจะถือว่าเป็นผู้ก่อ เฉพาะอย่างยิ่งความในวรรคต่อมาที่ว่า "ไม่ว่าจะเป็นความผิดของผู้ขับขี่หรือไม่ก็ตาม" เป็นข้อความที่แสดงให้เห็นว่ากฎหมายมาตรานี้ไม่ได้มุ่งหมายที่จะแปลความหมายคำว่า "ก่อให้เกิดความเสียหาย" หมายถึงผู้ที่เป็นฝ่ายผิดโดยเฉพาะ คำพิพากษาฎีกาฉบับนี้ จึงเป็นการวางหลักให้ตรงกับเจตนารมณ์ของกฎหมายดังกล่าวแล้ว และถือได้ว่าเป็นการกลับหลักตามคำพิพากษาฎีกาที่ 340/2527 สุวรรณ ตระการพันธุ์