คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 46/2497หลักกฎหมาย: ค่าเสียหายในกรณีผิดสัญญาตามความใน ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา222 นั้น มิใช่เฉพาะแต่กรณีที่คาดเห็นหรืออยู่ในฐานะคาดเห็นได้ ในเวลาทำสัญญาเท่านั้น ถ้าหากผู้ผิดสัญญาย่อมคาดเห็นหรืออยู่ในฐานะคาดเห็นได้ว่าการที่ตัวทำผิดสัญญา จะเป็นผลให้เกิดการเสียหายแก่อีกฝ่ายหนึ่งอย่างใดแล้ว ก็อาจมีความรับผิดในค่าเสียหายนั้นด้วยโจทก์ฟ้องว่า ห้างหุ้นส่วนโจทก์ได้ทำสัญญาซื้อไม้สักเหลี่ยมจากจำเลยแล้วจำเลยผิดสัญญาบอกเลิกการขายไปยังโจทก์ โจทก์จึงเรียกค่าเสียหายจากจำเลย ฯลฯจำเลยต่อสู้ว่า โจทก์ผิดสัญญาเองศาลแพ่งพิพากษาให้จำเลยคืนเงินมัดจำแก่โจทก์ ส่วนค่าเสียหายโจทก์นำสืบไม่ชัดโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายฐานผิดสัญญาให้โจทก์เป็นเงิน 20,000 บาท ฯลฯ นอกนี้ยืนโจทก์จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า อันค่าเสียหายในกรณีผิดสัญญาตามความในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 222 นั้นมิใช่เฉพาะแต่กรณีที่คาดเห็นหรืออยู่ในฐานะคาดเห็นได้ ในเวลาทำสัญญาเท่านั้นถ้าหากผู้ผิดสัญญาย่อมคาดเห็นหรืออยู่ในฐานะคาดเห็นได้ว่าการที่ตัวทำผิดสัญญาจะเป็นผลให้เกิดการเสียหายแก่อีกฝ่ายหนึ่งอย่างใดแล้ว ก็อาจมีความรับผิดในค่าเสียหายนั้นด้วย สำหรับค่าเสียหายนั้น ศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยใช้แก่โจทก์เป็นเงิน 36,267 บาท 75 สตางค์ ฯลฯ นอกจากนี้คงยืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 46/2497นายวัลลภ โสตะจินดา ผู้รับมอบอำนาจจากบริษัทวีระพลโจทก์หม่อมเจ้ารัชนีพัฒน์ รัชนีจำเลย ป.พ.พ. ม. 222ค่าเสียหายในกรณีผิดสัญญาตามความใน ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา222 นั้น มิใช่เฉพาะแต่กรณีที่คาดเห็นหรืออยู่ในฐานะคาดเห็นได้ ในเวลาทำสัญญาเท่านั้น ถ้าหากผู้ผิดสัญญาย่อมคาดเห็นหรืออยู่ในฐานะคาดเห็นได้ว่าการที่ตัวทำผิดสัญญา จะเป็นผลให้เกิดการเสียหายแก่อีกฝ่ายหนึ่งอย่างใดแล้ว ก็อาจมีความรับผิดในค่าเสียหายนั้นด้วยโจทก์ฟ้องว่า ห้างหุ้นส่วนโจทก์ได้ทำสัญญาซื้อไม้สักเหลี่ยมจากจำเลยแล้วจำเลยผิดสัญญาบอกเลิกการขายไปยังโจทก์ โจทก์จึงเรียกค่าเสียหายจากจำเลย ฯลฯจำเลยต่อสู้ว่า โจทก์ผิดสัญญาเองศาลแพ่งพิพากษาให้จำเลยคืนเงินมัดจำแก่โจทก์ ส่วนค่าเสียหายโจทก์นำสืบไม่ชัดโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายฐานผิดสัญญาให้โจทก์เป็นเงิน 20,000 บาท ฯลฯ นอกนี้ยืนโจทก์จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า อันค่าเสียหายในกรณีผิดสัญญาตามความในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 222 นั้นมิใช่เฉพาะแต่กรณีที่คาดเห็นหรืออยู่ในฐานะคาดเห็นได้ ในเวลาทำสัญญาเท่านั้นถ้าหากผู้ผิดสัญญาย่อมคาดเห็นหรืออยู่ในฐานะคาดเห็นได้ว่าการที่ตัวทำผิดสัญญาจะเป็นผลให้เกิดการเสียหายแก่อีกฝ่ายหนึ่งอย่างใดแล้ว ก็อาจมีความรับผิดในค่าเสียหายนั้นด้วย สำหรับค่าเสียหายนั้น ศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยใช้แก่โจทก์เป็นเงิน 36,267 บาท 75 สตางค์ ฯลฯ นอกจากนี้คงยืน(นนทประชา-มนูภันย์วิมลสาร-ทรงนิติกรณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า ห้างหุ้นส่วนโจทก์ได้ทำสัญญาซื้อไม้สักเหลี่ยมจากจำเลยแล้วจำเลยผิดสัญญาบอกเลิกการขายไปยังโจทก์ โจทก์จึงเรียกค่าเสียหายจากจำเลย ฯลฯจำเลยต่อสู้ว่า โจทก์ผิดสัญญาเองศาลแพ่งพิพากษาให้จำเลยคืนเงินมัดจำแก่โจทก์ ส่วนค่าเสียหายโจทก์นำสืบไม่ชัดโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายฐานผิดสัญญาให้โจทก์เป็นเงิน 20,000 บาท ฯลฯ นอกนี้ยืนโจทก์จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า อันค่าเสียหายในกรณีผิดสัญญาตามความในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 222 นั้นมิใช่เฉพาะแต่กรณีที่คาดเห็นหรืออยู่ในฐานะคาดเห็นได้ ในเวลาทำสัญญาเท่านั้นถ้าหากผู้ผิดสัญญาย่อมคาดเห็นหรืออยู่ในฐานะคาดเห็นได้ว่าการที่ตัวทำผิดสัญญาจะเป็นผลให้เกิดการเสียหายแก่อีกฝ่ายหนึ่งอย่างใดแล้ว ก็อาจมีความรับผิดในค่าเสียหายนั้นด้วย สำหรับค่าเสียหายนั้น ศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยใช้แก่โจทก์เป็นเงิน 36,267 บาท 75 สตางค์ ฯลฯ นอกจากนี้คงยืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 46/2497นายวัลลภ โสตะจินดา ผู้รับมอบอำนาจจากบริษัทวีระพลโจทก์หม่อมเจ้ารัชนีพัฒน์ รัชนีจำเลย ป.พ.พ. ม. 222ค่าเสียหายในกรณีผิดสัญญาตามความใน ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา222 นั้น มิใช่เฉพาะแต่กรณีที่คาดเห็นหรืออยู่ในฐานะคาดเห็นได้ ในเวลาทำสัญญาเท่านั้น ถ้าหากผู้ผิดสัญญาย่อมคาดเห็นหรืออยู่ในฐานะคาดเห็นได้ว่าการที่ตัวทำผิดสัญญา จะเป็นผลให้เกิดการเสียหายแก่อีกฝ่ายหนึ่งอย่างใดแล้ว ก็อาจมีความรับผิดในค่าเสียหายนั้นด้วยโจทก์ฟ้องว่า ห้างหุ้นส่วนโจทก์ได้ทำสัญญาซื้อไม้สักเหลี่ยมจากจำเลยแล้วจำเลยผิดสัญญาบอกเลิกการขายไปยังโจทก์ โจทก์จึงเรียกค่าเสียหายจากจำเลย ฯลฯจำเลยต่อสู้ว่า โจทก์ผิดสัญญาเองศาลแพ่งพิพากษาให้จำเลยคืนเงินมัดจำแก่โจทก์ ส่วนค่าเสียหายโจทก์นำสืบไม่ชัดโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายฐานผิดสัญญาให้โจทก์เป็นเงิน 20,000 บาท ฯลฯ นอกนี้ยืนโจทก์จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า อันค่าเสียหายในกรณีผิดสัญญาตามความในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 222 นั้นมิใช่เฉพาะแต่กรณีที่คาดเห็นหรืออยู่ในฐานะคาดเห็นได้ ในเวลาทำสัญญาเท่านั้นถ้าหากผู้ผิดสัญญาย่อมคาดเห็นหรืออยู่ในฐานะคาดเห็นได้ว่าการที่ตัวทำผิดสัญญาจะเป็นผลให้เกิดการเสียหายแก่อีกฝ่ายหนึ่งอย่างใดแล้ว ก็อาจมีความรับผิดในค่าเสียหายนั้นด้วย สำหรับค่าเสียหายนั้น ศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยใช้แก่โจทก์เป็นเงิน 36,267 บาท 75 สตางค์ ฯลฯ นอกจากนี้คงยืน(นนทประชา-มนูภันย์วิมลสาร-ทรงนิติกรณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ