คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1848/2505หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามข้อตกลงในสัญญาใบรับสินค้าเชื่อ (Trust receipt) ซึ่งโจทก์มอบอำนาจให้จำเลยไปจัดการขายสินค้าและนำเงินมาชำระให้โจทก์ตามที่กำหนดกันไว้ สัญญาเช่นนี้เป็นการเรียกเงินค่าขายของ มิใช่เป็นการเรียกเงินที่โจทก์ออกทดรองไป อายุความฟ้องร้องจึงมีกำหนด 10 ปีโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ทำหนังสือสัญญารับมอบสินค้าเชื่อ ๒ ฉบับให้โจทก์ว่า ตามที่โจทก์ได้มอบเอกสารการขนส่งสินค้าให้จำเลย ๆ จะนำไปขอรับสินค้าออกในฐานะตัวแทนของโจทก์ไปจำหน่ายนโดยให้ถือว่ากรรมสิทธิ์ในสินค้าเป็นของโจทก์ เพื่อเป็นหลักประกันว่าจำเลยจะต้องนำค่าราคาสินค้า ค่าธรรมเนียม ที่จำเลยขอให้โจทก์เป็นผู้เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตสั่งซื้อและให้โจทก์ออกเงินแทนจำเลยแต่จำเลยไม่ชำระ จึงขอให้ศาลบังคับ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงิน ๕๘,๒๑๓ บาท ๒๖ สตางค์ กับดอกเบี้ย ๕ ปีแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามใบรับสินค้าเชื่อ (Trust receipt) เพราะโจทก์ได้บรรยายเรื่องใบรับสินค้าเชื่อมาโดยตลอด ไม่ใช่ฟ้องเรียกเงินทดรองที่จ่ายแทนจำเลย โดยโจทก์ให้ตัวแทนเป็นผู้ซื้อสินค้า และส่งมาในนามของโจทก์ กรรมสิทธิ์ในสินค้าเป็นของโจทก์ ที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่ได้ควบคุมราคาสินค้าที่จะขายว่าต้องขายในราคาเท่าใด จำเลยจะนำไปขายได้กำไรหรือขาดทุนเป็นสิทธิและอำนาจของจำเลยทั้งสิ้นนั้น เห็นว่า เพียงเท่านี้หาเป็นเหตุให้กรรมสิทธิ์ในสินค้าของโจทก์เปลี่ยนแปลงไปไม่ เพราะโจทก์มอบอำนาจให้จำเลยไปจัดการขายตามที่เห็นสมควร แต่จำเลยจะต้องนำมาชำระให้โจทก์ตามที่โจทก์จำเลยได้กำหนดไว้ สัญญาเช่นนี้มีผลผูกพันคู่กรณีตามกฎหมาย และไม่เรียกว่าเป็นการเรียกเงินที่โจทก์ออกทดรองไปหากเป็นการเรียกเงินค่าขายของตามใบรับสินค้าเชื่อและจากตัวแทน อายุความฟ้องร้องจึงมีกำหนด ๑๐ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๔ ไม่ใช่มาตรา ๑๖๕ (๑) ดังที่จำเลยฎีกา พิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1848/2505บริษัทธนาคารแห่งเอเชียโจทก์นายยกหวั่น แซ่จั๊งจำเลย ป.พ.พ. ม. 164, ม. 165โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามข้อตกลงในสัญญาใบรับสินค้าเชื่อ (Trust receipt) ซึ่งโจทก์มอบอำนาจให้จำเลยไปจัดการขายสินค้าและนำเงินมาชำระให้โจทก์ตามที่กำหนดกันไว้ สัญญาเช่นนี้เป็นการเรียกเงินค่าขายของ มิใช่เป็นการเรียกเงินที่โจทก์ออกทดรองไป อายุความฟ้องร้องจึงมีกำหนด 10 ปีโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ทำหนังสือสัญญารับมอบสินค้าเชื่อ ๒ ฉบับให้โจทก์ว่า ตามที่โจทก์ได้มอบเอกสารการขนส่งสินค้าให้จำเลย ๆ จะนำไปขอรับสินค้าออกในฐานะตัวแทนของโจทก์ไปจำหน่ายนโดยให้ถือว่ากรรมสิทธิ์ในสินค้าเป็นของโจทก์ เพื่อเป็นหลักประกันว่าจำเลยจะต้องนำค่าราคาสินค้า ค่าธรรมเนียม ที่จำเลยขอให้โจทก์เป็นผู้เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตสั่งซื้อและให้โจทก์ออกเงินแทนจำเลยแต่จำเลยไม่ชำระ จึงขอให้ศาลบังคับ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงิน ๕๘,๒๑๓ บาท ๒๖ สตางค์ กับดอกเบี้ย ๕ ปีแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามใบรับสินค้าเชื่อ (Trust receipt) เพราะโจทก์ได้บรรยายเรื่องใบรับสินค้าเชื่อมาโดยตลอด ไม่ใช่ฟ้องเรียกเงินทดรองที่จ่ายแทนจำเลย โดยโจทก์ให้ตัวแทนเป็นผู้ซื้อสินค้า และส่งมาในนามของโจทก์ กรรมสิทธิ์ในสินค้าเป็นของโจทก์ ที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่ได้ควบคุมราคาสินค้าที่จะขายว่าต้องขายในราคาเท่าใด จำเลยจะนำไปขายได้กำไรหรือขาดทุนเป็นสิทธิและอำนาจของจำเลยทั้งสิ้นนั้น เห็นว่า เพียงเท่านี้หาเป็นเหตุให้กรรมสิทธิ์ในสินค้าของโจทก์เปลี่ยนแปลงไปไม่ เพราะโจทก์มอบอำนาจให้จำเลยไปจัดการขายตามที่เห็นสมควร แต่จำเลยจะต้องนำมาชำระให้โจทก์ตามที่โจทก์จำเลยได้กำหนดไว้ สัญญาเช่นนี้มีผลผูกพันคู่กรณีตามกฎหมาย และไม่เรียกว่าเป็นการเรียกเงินที่โจทก์ออกทดรองไปหากเป็นการเรียกเงินค่าขายของตามใบรับสินค้าเชื่อและจากตัวแทน อายุความฟ้องร้องจึงมีกำหนด ๑๐ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๔ ไม่ใช่มาตรา ๑๖๕ (๑) ดังที่จำเลยฎีกา พิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลย(บริรักษ์จรรยาวัตร-จิตติ ติงศภัทิย์-พจน์ ปุษปาคม)ศาลแพ่ง - นายกิ่ง ศาลีคุปต์ศาลอุทธรณ์ - นายเพรียง โรจนรัสแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ทำหนังสือสัญญารับมอบสินค้าเชื่อ ๒ ฉบับให้โจทก์ว่า ตามที่โจทก์ได้มอบเอกสารการขนส่งสินค้าให้จำเลย ๆ จะนำไปขอรับสินค้าออกในฐานะตัวแทนของโจทก์ไปจำหน่ายนโดยให้ถือว่ากรรมสิทธิ์ในสินค้าเป็นของโจทก์ เพื่อเป็นหลักประกันว่าจำเลยจะต้องนำค่าราคาสินค้า ค่าธรรมเนียม ที่จำเลยขอให้โจทก์เป็นผู้เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตสั่งซื้อและให้โจทก์ออกเงินแทนจำเลยแต่จำเลยไม่ชำระ จึงขอให้ศาลบังคับ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงิน ๕๘,๒๑๓ บาท ๒๖ สตางค์ กับดอกเบี้ย ๕ ปีแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามใบรับสินค้าเชื่อ (Trust receipt) เพราะโจทก์ได้บรรยายเรื่องใบรับสินค้าเชื่อมาโดยตลอด ไม่ใช่ฟ้องเรียกเงินทดรองที่จ่ายแทนจำเลย โดยโจทก์ให้ตัวแทนเป็นผู้ซื้อสินค้า และส่งมาในนามของโจทก์ กรรมสิทธิ์ในสินค้าเป็นของโจทก์ ที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่ได้ควบคุมราคาสินค้าที่จะขายว่าต้องขายในราคาเท่าใด จำเลยจะนำไปขายได้กำไรหรือขาดทุนเป็นสิทธิและอำนาจของจำเลยทั้งสิ้นนั้น เห็นว่า เพียงเท่านี้หาเป็นเหตุให้กรรมสิทธิ์ในสินค้าของโจทก์เปลี่ยนแปลงไปไม่ เพราะโจทก์มอบอำนาจให้จำเลยไปจัดการขายตามที่เห็นสมควร แต่จำเลยจะต้องนำมาชำระให้โจทก์ตามที่โจทก์จำเลยได้กำหนดไว้ สัญญาเช่นนี้มีผลผูกพันคู่กรณีตามกฎหมาย และไม่เรียกว่าเป็นการเรียกเงินที่โจทก์ออกทดรองไปหากเป็นการเรียกเงินค่าขายของตามใบรับสินค้าเชื่อและจากตัวแทน อายุความฟ้องร้องจึงมีกำหนด ๑๐ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๔ ไม่ใช่มาตรา ๑๖๕ (๑) ดังที่จำเลยฎีกา พิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1848/2505บริษัทธนาคารแห่งเอเชียโจทก์นายยกหวั่น แซ่จั๊งจำเลย ป.พ.พ. ม. 164, ม. 165โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามข้อตกลงในสัญญาใบรับสินค้าเชื่อ (Trust receipt) ซึ่งโจทก์มอบอำนาจให้จำเลยไปจัดการขายสินค้าและนำเงินมาชำระให้โจทก์ตามที่กำหนดกันไว้ สัญญาเช่นนี้เป็นการเรียกเงินค่าขายของ มิใช่เป็นการเรียกเงินที่โจทก์ออกทดรองไป อายุความฟ้องร้องจึงมีกำหนด 10 ปีโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ทำหนังสือสัญญารับมอบสินค้าเชื่อ ๒ ฉบับให้โจทก์ว่า ตามที่โจทก์ได้มอบเอกสารการขนส่งสินค้าให้จำเลย ๆ จะนำไปขอรับสินค้าออกในฐานะตัวแทนของโจทก์ไปจำหน่ายนโดยให้ถือว่ากรรมสิทธิ์ในสินค้าเป็นของโจทก์ เพื่อเป็นหลักประกันว่าจำเลยจะต้องนำค่าราคาสินค้า ค่าธรรมเนียม ที่จำเลยขอให้โจทก์เป็นผู้เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตสั่งซื้อและให้โจทก์ออกเงินแทนจำเลยแต่จำเลยไม่ชำระ จึงขอให้ศาลบังคับ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงิน ๕๘,๒๑๓ บาท ๒๖ สตางค์ กับดอกเบี้ย ๕ ปีแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามใบรับสินค้าเชื่อ (Trust receipt) เพราะโจทก์ได้บรรยายเรื่องใบรับสินค้าเชื่อมาโดยตลอด ไม่ใช่ฟ้องเรียกเงินทดรองที่จ่ายแทนจำเลย โดยโจทก์ให้ตัวแทนเป็นผู้ซื้อสินค้า และส่งมาในนามของโจทก์ กรรมสิทธิ์ในสินค้าเป็นของโจทก์ ที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่ได้ควบคุมราคาสินค้าที่จะขายว่าต้องขายในราคาเท่าใด จำเลยจะนำไปขายได้กำไรหรือขาดทุนเป็นสิทธิและอำนาจของจำเลยทั้งสิ้นนั้น เห็นว่า เพียงเท่านี้หาเป็นเหตุให้กรรมสิทธิ์ในสินค้าของโจทก์เปลี่ยนแปลงไปไม่ เพราะโจทก์มอบอำนาจให้จำเลยไปจัดการขายตามที่เห็นสมควร แต่จำเลยจะต้องนำมาชำระให้โจทก์ตามที่โจทก์จำเลยได้กำหนดไว้ สัญญาเช่นนี้มีผลผูกพันคู่กรณีตามกฎหมาย และไม่เรียกว่าเป็นการเรียกเงินที่โจทก์ออกทดรองไปหากเป็นการเรียกเงินค่าขายของตามใบรับสินค้าเชื่อและจากตัวแทน อายุความฟ้องร้องจึงมีกำหนด ๑๐ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๔ ไม่ใช่มาตรา ๑๖๕ (๑) ดังที่จำเลยฎีกา พิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลย(บริรักษ์จรรยาวัตร-จิตติ ติงศภัทิย์-พจน์ ปุษปาคม)ศาลแพ่ง - นายกิ่ง ศาลีคุปต์ศาลอุทธรณ์ - นายเพรียง โรจนรัสแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ