คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2358/2538หลักกฎหมาย: ศาลชั้นต้นสืบพยานปากผู้เสียหายจนถึงเวลา12นาฬิกาแล้วให้เลื่อนไปสืบพยานโจทก์ต่อนัดหน้าแต่นัดต่อมาผู้เสียหายไม่มาศาลซึ่งโจทก์ได้แถลงว่าก่อนที่จำเลยที่1จะได้รับประกันตัวไปจำเลยทั้งสามเคยเสนอให้เงินแก่ผู้เสียหายแต่ตกลงกันไม่ได้ต่อมาเมื่อจำเลยที่1ได้รับประกันตัวไปผู้เสียหายและมารดาไม่ยอมรับหมายเรียกอีกเข้าใจว่าได้รับเงินจากฝ่ายจำเลยและมีข้อตกลงว่าจะไม่ยอมมาเบิกความที่ศาลจำเลยทั้งสามมิได้แถลงคัดค้านว่าไม่เป็นความจริงและศาลมีคำสั่ง งดสืบพยานโจทก์ปากผู้เสียหายดังนี้เมื่อการไม่สามารถนำตัวผู้เสียหายมาเบิกความไม่ใช่ความผิดของโจทก์ทั้งผู้เสียหายได้เบิกความต่อศาลแล้วย่อมรับฟังได้ส่วนการที่จำเลยทั้งสาม ไม่ได้ ถามค้านจะทำให้พยานโจทก์ปากผู้เสียหายมีน้ำหนักน่าเชื่อเพียงใดหรือไม่เป็นเรื่องที่จะได้พิจารณาชั่งน้ำหนักต่อไปโจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ทั้ง สาม ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา277, 310, 317, 91, 83จำเลย ทั้ง สาม ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย ทั้ง สาม มี ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสาม , 310 วรรคแรก , 317 วรรคสามประกอบ มาตรา 83 เป็น ความผิด ต่าง กรรม ให้ เรียง กระทง ลงโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐาน กระทำ ชำเรา เด็ก หญิง อายุ ไม่เกินสิบ สาม ปี อัน มี ลักษณะ เป็น การ โทร มเด็ก หญิง โดย ใช้ อาวุธ และ ฐานหน่วงเหนี่ยว กักขัง เป็น กรรมเดียว เป็น ความผิด ต่อ กฎหมาย หลายบทลงโทษ ฐาน กระทำ ชำเรา ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสามซึ่ง เป็น บทหนัก จำคุก ตลอด ชีวิต ฐาน พราก ผู้เยาว์ เพื่อ การ อนาจาร จำคุกคน ละ 6 ปี และ จำเลย ที่ 1 กับ ที่ 2 ยัง มี ความผิด ฐาน กระทำ ชำเราเด็ก หญิง อายุ ไม่เกิน สิบ สาม ปี โดย เด็ก หญิง ไม่ยินยอม อีก กระทง หนึ่งจำคุก คน ละ 7 ปี จำเลย ทั้ง สาม ให้การรับสารภาพ ใน ชั้นสอบสวน เป็นประโยชน์ แก่ การ พิจารณา นับ เป็นเหตุ บรรเทา โทษ อาศัย อำนาจ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษ ให้ หนึ่ง ใน สาม คง จำคุก จำเลยทั้ง สาม ฐาน กระทำ ชำเรา อัน มี ลักษณะ เป็น การ โทร มเด็ก หญิง คน ละ 33 ปี4 เดือน ฐาน พราก ผู้เยาว์ คน ละ 4 ปี และ จำคุก จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2ฐาน กระทำ ชำเรา อีก คน ละ 4 ปี 8 เดือน รวม จำคุก จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2คน ละ 41 ปี 12 เดือน จำคุก จำเลย ที่ 3 รวม 37 ปี 4 เดือนจำเลย ทั้ง สาม อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย ทั้ง สาม มี ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสาม , 310 วรรคแรก , 83, 91 เป็น2 กระทง คือ ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสาม , 83กระทง หนึ่ง และ ผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310 วรรคแรก , 83อีก กระทง หนึ่ง ส่วน ความผิด ของ จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 ฐาน กระทำ ชำเราเด็ก หญิง อายุ ไม่เกิน สิบ สาม ปี อีก กระทง หนึ่ง เป็น ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสอง นอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไปตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้นจำเลย ทั้ง สาม ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว จำเลย ทั้ง สาม ฎีกา ข้อ แรก ว่าทนายจำเลย ทั้ง สาม ยัง ไม่ได้ ถาม ค้านพยาน โจทก์ ปาก ผู้เสียหาย ศาล รับฟังพยาน ปาก นี้ ไม่ชอบ เห็นว่า ตาม รายงาน กระบวนพิจารณา ของ ศาลชั้นต้นลงวันที่ 17 มีนาคม 2536 ศาลชั้นต้น สืบพยาน ปาก ผู้เสียหาย จน ถึง เวลา12 นาฬิกา ศาลชั้นต้น ให้ เลื่อน ไป สืบพยานโจทก์ ต่อ นัด หน้า แต่ ใน นัดต่อมา ผู้เสียหาย ไม่มา ศาล ซึ่ง โจทก์ แถลง ต่อ ศาลชั้นต้น ปรากฏ ตาม รายงานกระบวนพิจารณา ลงวันที่ 2 มีนาคม 2537 ว่า ทราบ ว่า ก่อน ที่ จำเลย ที่ 1จะ ได้รับ ประกันตัว ไป จำเลย ทั้ง สาม เคย เสนอ จะ ให้ เงิน ชดใช้ ค่าเสียหายให้ แก่ ผู้เสียหาย แต่ ตกลง กัน ไม่ได้ ต่อมา เมื่อ จำเลย ที่ 1 ได้รับประกัน ตัว ไป ผู้เสียหาย และ มารดา ผู้เสียหาย ไม่ยอม รับ หมายเรียก อีกเข้าใจ ว่า ได้รับ เงิน จาก ฝ่าย จำเลย และ มี ข้อตกลง ว่า จะ ไม่ยอม มา เบิกความที่ ศาล จำเลย ทั้ง สาม มิได้ แถลง คัดค้าน ว่า ไม่เป็น ความจริง ตาม ที่ โจทก์แถลง และ ต่อมา ศาลชั้นต้น มี คำสั่ง งดสืบพยาน โจทก์ ปาก ผู้เสียหาย เห็นได้ว่า การ ไม่สามารถ นำตัว ผู้เสียหาย มา เบิกความ ที่ ศาล ไม่ใช่ ความผิดของ โจทก์ เมื่อ ผู้เสียหาย ได้ เบิกความ ต่อ ศาลชั้นต้น โดยชอบ แล้ว ศาล ก็ย่อม รับฟัง ได้ ส่วน การ ที่ จำเลย ทั้ง สาม ไม่ได้ ถาม ค้าน จะ ทำให้ พยานโจทก์ปาก ดังกล่าว มี น้ำหนัก น่าเชื่อ เพียงใด หรือไม่ เป็น เรื่อง ที่ ศาล จะ ได้พิจารณา ชั่งน้ำหนัก ต่อไป ฎีกา จำเลย ทั้ง สาม ข้อ นี้ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2358/2538พนักงานอัยการจังหวัดนครราชสีมาโจทก์นาย แก้ว ขอนพุดซา หรือ ขอนพุดซ่า กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227ศาลชั้นต้นสืบพยานปากผู้เสียหายจนถึงเวลา12นาฬิกาแล้วให้เลื่อนไปสืบพยานโจทก์ต่อนัดหน้าแต่นัดต่อมาผู้เสียหายไม่มาศาลซึ่งโจทก์ได้แถลงว่าก่อนที่จำเลยที่1จะได้รับประกันตัวไปจำเลยทั้งสามเคยเสนอให้เงินแก่ผู้เสียหายแต่ตกลงกันไม่ได้ต่อมาเมื่อจำเลยที่1ได้รับประกันตัวไปผู้เสียหายและมารดาไม่ยอมรับหมายเรียกอีกเข้าใจว่าได้รับเงินจากฝ่ายจำเลยและมีข้อตกลงว่าจะไม่ยอมมาเบิกความที่ศาลจำเลยทั้งสามมิได้แถลงคัดค้านว่าไม่เป็นความจริงและศาลมีคำสั่ง งดสืบพยานโจทก์ปากผู้เสียหายดังนี้เมื่อการไม่สามารถนำตัวผู้เสียหายมาเบิกความไม่ใช่ความผิดของโจทก์ทั้งผู้เสียหายได้เบิกความต่อศาลแล้วย่อมรับฟังได้ส่วนการที่จำเลยทั้งสาม ไม่ได้ ถามค้านจะทำให้พยานโจทก์ปากผู้เสียหายมีน้ำหนักน่าเชื่อเพียงใดหรือไม่เป็นเรื่องที่จะได้พิจารณาชั่งน้ำหนักต่อไปโจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ทั้ง สาม ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา277, 310, 317, 91, 83จำเลย ทั้ง สาม ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย ทั้ง สาม มี ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสาม , 310 วรรคแรก , 317 วรรคสามประกอบ มาตรา 83 เป็น ความผิด ต่าง กรรม ให้ เรียง กระทง ลงโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐาน กระทำ ชำเรา เด็ก หญิง อายุ ไม่เกินสิบ สาม ปี อัน มี ลักษณะ เป็น การ โทร มเด็ก หญิง โดย ใช้ อาวุธ และ ฐานหน่วงเหนี่ยว กักขัง เป็น กรรมเดียว เป็น ความผิด ต่อ กฎหมาย หลายบทลงโทษ ฐาน กระทำ ชำเรา ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสามซึ่ง เป็น บทหนัก จำคุก ตลอด ชีวิต ฐาน พราก ผู้เยาว์ เพื่อ การ อนาจาร จำคุกคน ละ 6 ปี และ จำเลย ที่ 1 กับ ที่ 2 ยัง มี ความผิด ฐาน กระทำ ชำเราเด็ก หญิง อายุ ไม่เกิน สิบ สาม ปี โดย เด็ก หญิง ไม่ยินยอม อีก กระทง หนึ่งจำคุก คน ละ 7 ปี จำเลย ทั้ง สาม ให้การรับสารภาพ ใน ชั้นสอบสวน เป็นประโยชน์ แก่ การ พิจารณา นับ เป็นเหตุ บรรเทา โทษ อาศัย อำนาจ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษ ให้ หนึ่ง ใน สาม คง จำคุก จำเลยทั้ง สาม ฐาน กระทำ ชำเรา อัน มี ลักษณะ เป็น การ โทร มเด็ก หญิง คน ละ 33 ปี4 เดือน ฐาน พราก ผู้เยาว์ คน ละ 4 ปี และ จำคุก จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2ฐาน กระทำ ชำเรา อีก คน ละ 4 ปี 8 เดือน รวม จำคุก จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2คน ละ 41 ปี 12 เดือน จำคุก จำเลย ที่ 3 รวม 37 ปี 4 เดือนจำเลย ทั้ง สาม อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย ทั้ง สาม มี ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสาม , 310 วรรคแรก , 83, 91 เป็น2 กระทง คือ ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสาม , 83กระทง หนึ่ง และ ผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310 วรรคแรก , 83อีก กระทง หนึ่ง ส่วน ความผิด ของ จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 ฐาน กระทำ ชำเราเด็ก หญิง อายุ ไม่เกิน สิบ สาม ปี อีก กระทง หนึ่ง เป็น ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสอง นอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไปตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้นจำเลย ทั้ง สาม ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว จำเลย ทั้ง สาม ฎีกา ข้อ แรก ว่าทนายจำเลย ทั้ง สาม ยัง ไม่ได้ ถาม ค้านพยาน โจทก์ ปาก ผู้เสียหาย ศาล รับฟังพยาน ปาก นี้ ไม่ชอบ เห็นว่า ตาม รายงาน กระบวนพิจารณา ของ ศาลชั้นต้นลงวันที่ 17 มีนาคม 2536 ศาลชั้นต้น สืบพยาน ปาก ผู้เสียหาย จน ถึง เวลา12 นาฬิกา ศาลชั้นต้น ให้ เลื่อน ไป สืบพยานโจทก์ ต่อ นัด หน้า แต่ ใน นัดต่อมา ผู้เสียหาย ไม่มา ศาล ซึ่ง โจทก์ แถลง ต่อ ศาลชั้นต้น ปรากฏ ตาม รายงานกระบวนพิจารณา ลงวันที่ 2 มีนาคม 2537 ว่า ทราบ ว่า ก่อน ที่ จำเลย ที่ 1จะ ได้รับ ประกันตัว ไป จำเลย ทั้ง สาม เคย เสนอ จะ ให้ เงิน ชดใช้ ค่าเสียหายให้ แก่ ผู้เสียหาย แต่ ตกลง กัน ไม่ได้ ต่อมา เมื่อ จำเลย ที่ 1 ได้รับประกัน ตัว ไป ผู้เสียหาย และ มารดา ผู้เสียหาย ไม่ยอม รับ หมายเรียก อีกเข้าใจ ว่า ได้รับ เงิน จาก ฝ่าย จำเลย และ มี ข้อตกลง ว่า จะ ไม่ยอม มา เบิกความที่ ศาล จำเลย ทั้ง สาม มิได้ แถลง คัดค้าน ว่า ไม่เป็น ความจริง ตาม ที่ โจทก์แถลง และ ต่อมา ศาลชั้นต้น มี คำสั่ง งดสืบพยาน โจทก์ ปาก ผู้เสียหาย เห็นได้ว่า การ ไม่สามารถ นำตัว ผู้เสียหาย มา เบิกความ ที่ ศาล ไม่ใช่ ความผิดของ โจทก์ เมื่อ ผู้เสียหาย ได้ เบิกความ ต่อ ศาลชั้นต้น โดยชอบ แล้ว ศาล ก็ย่อม รับฟัง ได้ ส่วน การ ที่ จำเลย ทั้ง สาม ไม่ได้ ถาม ค้าน จะ ทำให้ พยานโจทก์ปาก ดังกล่าว มี น้ำหนัก น่าเชื่อ เพียงใด หรือไม่ เป็น เรื่อง ที่ ศาล จะ ได้พิจารณา ชั่งน้ำหนัก ต่อไป ฎีกา จำเลย ทั้ง สาม ข้อ นี้ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(สถิตย์ ไพเราะ-พรชัย สมรรถเวช-สมคิด ไตรโสรัส)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา226ได้บัญญัติถึงพยานหลักฐานที่คู่ความในคดีอาญาจะอ้างและนำสืบไว้ว่าพยานวัตถุพยานเอกสารหรือพยานบุคคลซึ่งน่าจะพิสูจน์ได้ว่าจำเลยมีความผิดหรือบริสุทธิ์ให้อ้างเป็นพยานหลักฐานได้แต่ต้องเป็นพยานชนิดที่มิได้เกิดจากการจูงใจมีคำมั่นสัญญาขู่เข็ญหลอกลวงหรือโดยมิชอบประการอื่นสำหรับการวินิจฉัยชั่งน้ำหนักพยานที่คู่ความนำสืบมาน่าเชื่อหรือมีน้ำหนักเพียงใดเป็นอีกขั้นตอนการวินิจฉัยของศาลซึ่งบัญญัติไว้ในมาตรา227ว่าให้ศาลใช้ดุลพินิจวินิจฉัยชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานทั้งปวงอย่าพิพากษาลงโทษจนกว่าจะแน่ใจว่ามีการกระทำผิดจริงและจำเลยเป็นผู้กระทำผิดนั้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้จำเลยฎีกา2ประการ 1.ฎีกาว่าศาลรับฟังพยานปากผู้เสียหายซึ่งเข้าเบิกความต่อศาลโดยจบข้อซักค้านของโจทก์แล้วแต่ศาลเลื่อนคดีไปต่อมาผู้เสียหายไม่มาเบิกความต่อศาลจนศาลมีคำสั่งงดสืบพยานปากผู้เสียหายเสียทนายจำเลยไม่ได้ซักค้านพยานปากนี้เป็นการไม่ชอบจะเห็นได้ว่าตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา226มิได้ห้ามไม่ให้ศาลรับฟังพยานที่เบิกความต่อศาลแล้วแต่อีกฝ่ายหนึ่งไม่ได้ซักค้านจึงรับฟังพยานเช่นนี้ได้ไม่เป็นการต้องห้ามตามกฎหมายคงมีสิ่งที่ศาลจะต้องพึงระวังก็คือการชั่งน้ำหนักว่าพยานเช่นนี้จะรับฟังได้แค่ไหนเพราะอีกฝ่ายไม่ได้ซักค้านเพื่อกระจายข้อเท็จจริงเลยอย่างไรก็ตามเหตุผลในคำพิพากษาฎีกานี้ก็ทำให้ฉงนเช่นกันว่าหากเป็นกรณีที่โจทก์ไม่สามารถติดตามพยานมาเบิกความเพราะเป็นความผิดของโจทก์นั่นคือกรณีอย่างไรและถ้าเป็นความผิดของโจทก์แล้วไม่สามารถรับฟังได้เช่นนั้นหรือผู้บันทึกใคร่ขอแสดงความคิดเห็นโดยความเคารพต่อคำวินิจฉัยและเหตุผลของศาลฎีกาว่าแม้จะเป็นความผิดของโจทก์ที่ไม่อาจติดตามพยานมาเบิกความได้พยานในลักษณะเช่นนี้ก็หาเข้าข้อห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา226เพราะถ้าหากพยานที่อาจจะนำพิสูจน์ความผิดหรือความบริสุทธิ์ของจำเลยก็น่าจะรับฟังได้ 2.ฎีกาว่าจำเลยมิได้กระทำผิดตามฟ้องโจทก์ซึ่งกรณีเป็นการโต้แย้งดุลพินิจการชั่งน้ำหนักคำพยานของศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาจะต้องวินิจฉัยชั่งน้ำหนักคำพยานตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา227คดีนี้นอกจากจะมีคำเบิกความของผู้เสียหายแล้วยังมีเจ้าพนักงานตำรวจผู้รับแจ้งความและจับกุมเบิกความว่าชั้นจับกุมแจ้งข้อหาจำเลยรับสารภาพพนักงานสอบสวนเบิกความว่าจำเลยให้การรับสารภาพนำชี้สถานที่เกิดเหตุประกอบคำรับสารภาพสอบปากคำผู้เสียหายผู้เสียหายยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้ายและแพทย์ผู้ทำการตรวจพิสูจน์ผู้เสียหายพบมีรอยฉีกขาดของพรหมจารีการอักเสบที่ช่องคลอดและรอยสีแดงศาลฎีกาชั่งน้ำหนักคำพยานทั้งปวงประกอบกันแล้วเชื่อว่าจำเลยทั้งสามเป็นคนร้ายมิใช่รับฟังเฉพาะคำเบิกความผู้เสียหายเพียงอย่างเดียวโดยให้เหตุผลว่าคำเบิกความพยานสอดคล้องกันและมีพยานเอกสารสนับสนุน ก่อนหน้านี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่1189/2523วินิจฉัยทำนองเดียวกันว่าศาลสืบพยานปากผู้เสียหายไปจบคำซักถามของโจทก์เสร็จเป็นเวลา16นาฬิกาทนายจำเลยขอเลื่อนคดีครั้นถึงวันนัดและนัดต่อๆมาผู้เสียหายไม่มาศาลจนศาลต้องออกหมายจับและสั่งตัดพยานปากผู้เสียหายโจทก์ส่งคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายต่อศาลและสืบพนักงานสอบสวนประกอบคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายคำเบิกความของพนักงานสอบสวนประกอบคำเบิกความผู้เสียหายตอบคำถามของโจทก์ศาลรับฟังคำเบิกความผู้เสียหายได้ ?สมกุมชาด?คำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ทั้ง สาม ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา277, 310, 317, 91, 83จำเลย ทั้ง สาม ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย ทั้ง สาม มี ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสาม , 310 วรรคแรก , 317 วรรคสามประกอบ มาตรา 83 เป็น ความผิด ต่าง กรรม ให้ เรียง กระทง ลงโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐาน กระทำ ชำเรา เด็ก หญิง อายุ ไม่เกินสิบ สาม ปี อัน มี ลักษณะ เป็น การ โทร มเด็ก หญิง โดย ใช้ อาวุธ และ ฐานหน่วงเหนี่ยว กักขัง เป็น กรรมเดียว เป็น ความผิด ต่อ กฎหมาย หลายบทลงโทษ ฐาน กระทำ ชำเรา ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสามซึ่ง เป็น บทหนัก จำคุก ตลอด ชีวิต ฐาน พราก ผู้เยาว์ เพื่อ การ อนาจาร จำคุกคน ละ 6 ปี และ จำเลย ที่ 1 กับ ที่ 2 ยัง มี ความผิด ฐาน กระทำ ชำเราเด็ก หญิง อายุ ไม่เกิน สิบ สาม ปี โดย เด็ก หญิง ไม่ยินยอม อีก กระทง หนึ่งจำคุก คน ละ 7 ปี จำเลย ทั้ง สาม ให้การรับสารภาพ ใน ชั้นสอบสวน เป็นประโยชน์ แก่ การ พิจารณา นับ เป็นเหตุ บรรเทา โทษ อาศัย อำนาจ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษ ให้ หนึ่ง ใน สาม คง จำคุก จำเลยทั้ง สาม ฐาน กระทำ ชำเรา อัน มี ลักษณะ เป็น การ โทร มเด็ก หญิง คน ละ 33 ปี4 เดือน ฐาน พราก ผู้เยาว์ คน ละ 4 ปี และ จำคุก จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2ฐาน กระทำ ชำเรา อีก คน ละ 4 ปี 8 เดือน รวม จำคุก จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2คน ละ 41 ปี 12 เดือน จำคุก จำเลย ที่ 3 รวม 37 ปี 4 เดือนจำเลย ทั้ง สาม อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย ทั้ง สาม มี ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสาม , 310 วรรคแรก , 83, 91 เป็น2 กระทง คือ ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสาม , 83กระทง หนึ่ง และ ผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310 วรรคแรก , 83อีก กระทง หนึ่ง ส่วน ความผิด ของ จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 ฐาน กระทำ ชำเราเด็ก หญิง อายุ ไม่เกิน สิบ สาม ปี อีก กระทง หนึ่ง เป็น ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสอง นอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไปตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้นจำเลย ทั้ง สาม ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว จำเลย ทั้ง สาม ฎีกา ข้อ แรก ว่าทนายจำเลย ทั้ง สาม ยัง ไม่ได้ ถาม ค้านพยาน โจทก์ ปาก ผู้เสียหาย ศาล รับฟังพยาน ปาก นี้ ไม่ชอบ เห็นว่า ตาม รายงาน กระบวนพิจารณา ของ ศาลชั้นต้นลงวันที่ 17 มีนาคม 2536 ศาลชั้นต้น สืบพยาน ปาก ผู้เสียหาย จน ถึง เวลา12 นาฬิกา ศาลชั้นต้น ให้ เลื่อน ไป สืบพยานโจทก์ ต่อ นัด หน้า แต่ ใน นัดต่อมา ผู้เสียหาย ไม่มา ศาล ซึ่ง โจทก์ แถลง ต่อ ศาลชั้นต้น ปรากฏ ตาม รายงานกระบวนพิจารณา ลงวันที่ 2 มีนาคม 2537 ว่า ทราบ ว่า ก่อน ที่ จำเลย ที่ 1จะ ได้รับ ประกันตัว ไป จำเลย ทั้ง สาม เคย เสนอ จะ ให้ เงิน ชดใช้ ค่าเสียหายให้ แก่ ผู้เสียหาย แต่ ตกลง กัน ไม่ได้ ต่อมา เมื่อ จำเลย ที่ 1 ได้รับประกัน ตัว ไป ผู้เสียหาย และ มารดา ผู้เสียหาย ไม่ยอม รับ หมายเรียก อีกเข้าใจ ว่า ได้รับ เงิน จาก ฝ่าย จำเลย และ มี ข้อตกลง ว่า จะ ไม่ยอม มา เบิกความที่ ศาล จำเลย ทั้ง สาม มิได้ แถลง คัดค้าน ว่า ไม่เป็น ความจริง ตาม ที่ โจทก์แถลง และ ต่อมา ศาลชั้นต้น มี คำสั่ง งดสืบพยาน โจทก์ ปาก ผู้เสียหาย เห็นได้ว่า การ ไม่สามารถ นำตัว ผู้เสียหาย มา เบิกความ ที่ ศาล ไม่ใช่ ความผิดของ โจทก์ เมื่อ ผู้เสียหาย ได้ เบิกความ ต่อ ศาลชั้นต้น โดยชอบ แล้ว ศาล ก็ย่อม รับฟัง ได้ ส่วน การ ที่ จำเลย ทั้ง สาม ไม่ได้ ถาม ค้าน จะ ทำให้ พยานโจทก์ปาก ดังกล่าว มี น้ำหนัก น่าเชื่อ เพียงใด หรือไม่ เป็น เรื่อง ที่ ศาล จะ ได้พิจารณา ชั่งน้ำหนัก ต่อไป ฎีกา จำเลย ทั้ง สาม ข้อ นี้ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2358/2538พนักงานอัยการจังหวัดนครราชสีมาโจทก์นาย แก้ว ขอนพุดซา หรือ ขอนพุดซ่า กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227ศาลชั้นต้นสืบพยานปากผู้เสียหายจนถึงเวลา12นาฬิกาแล้วให้เลื่อนไปสืบพยานโจทก์ต่อนัดหน้าแต่นัดต่อมาผู้เสียหายไม่มาศาลซึ่งโจทก์ได้แถลงว่าก่อนที่จำเลยที่1จะได้รับประกันตัวไปจำเลยทั้งสามเคยเสนอให้เงินแก่ผู้เสียหายแต่ตกลงกันไม่ได้ต่อมาเมื่อจำเลยที่1ได้รับประกันตัวไปผู้เสียหายและมารดาไม่ยอมรับหมายเรียกอีกเข้าใจว่าได้รับเงินจากฝ่ายจำเลยและมีข้อตกลงว่าจะไม่ยอมมาเบิกความที่ศาลจำเลยทั้งสามมิได้แถลงคัดค้านว่าไม่เป็นความจริงและศาลมีคำสั่ง งดสืบพยานโจทก์ปากผู้เสียหายดังนี้เมื่อการไม่สามารถนำตัวผู้เสียหายมาเบิกความไม่ใช่ความผิดของโจทก์ทั้งผู้เสียหายได้เบิกความต่อศาลแล้วย่อมรับฟังได้ส่วนการที่จำเลยทั้งสาม ไม่ได้ ถามค้านจะทำให้พยานโจทก์ปากผู้เสียหายมีน้ำหนักน่าเชื่อเพียงใดหรือไม่เป็นเรื่องที่จะได้พิจารณาชั่งน้ำหนักต่อไปโจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ทั้ง สาม ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา277, 310, 317, 91, 83จำเลย ทั้ง สาม ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย ทั้ง สาม มี ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสาม , 310 วรรคแรก , 317 วรรคสามประกอบ มาตรา 83 เป็น ความผิด ต่าง กรรม ให้ เรียง กระทง ลงโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐาน กระทำ ชำเรา เด็ก หญิง อายุ ไม่เกินสิบ สาม ปี อัน มี ลักษณะ เป็น การ โทร มเด็ก หญิง โดย ใช้ อาวุธ และ ฐานหน่วงเหนี่ยว กักขัง เป็น กรรมเดียว เป็น ความผิด ต่อ กฎหมาย หลายบทลงโทษ ฐาน กระทำ ชำเรา ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสามซึ่ง เป็น บทหนัก จำคุก ตลอด ชีวิต ฐาน พราก ผู้เยาว์ เพื่อ การ อนาจาร จำคุกคน ละ 6 ปี และ จำเลย ที่ 1 กับ ที่ 2 ยัง มี ความผิด ฐาน กระทำ ชำเราเด็ก หญิง อายุ ไม่เกิน สิบ สาม ปี โดย เด็ก หญิง ไม่ยินยอม อีก กระทง หนึ่งจำคุก คน ละ 7 ปี จำเลย ทั้ง สาม ให้การรับสารภาพ ใน ชั้นสอบสวน เป็นประโยชน์ แก่ การ พิจารณา นับ เป็นเหตุ บรรเทา โทษ อาศัย อำนาจ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษ ให้ หนึ่ง ใน สาม คง จำคุก จำเลยทั้ง สาม ฐาน กระทำ ชำเรา อัน มี ลักษณะ เป็น การ โทร มเด็ก หญิง คน ละ 33 ปี4 เดือน ฐาน พราก ผู้เยาว์ คน ละ 4 ปี และ จำคุก จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2ฐาน กระทำ ชำเรา อีก คน ละ 4 ปี 8 เดือน รวม จำคุก จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2คน ละ 41 ปี 12 เดือน จำคุก จำเลย ที่ 3 รวม 37 ปี 4 เดือนจำเลย ทั้ง สาม อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย ทั้ง สาม มี ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสาม , 310 วรรคแรก , 83, 91 เป็น2 กระทง คือ ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสาม , 83กระทง หนึ่ง และ ผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310 วรรคแรก , 83อีก กระทง หนึ่ง ส่วน ความผิด ของ จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 ฐาน กระทำ ชำเราเด็ก หญิง อายุ ไม่เกิน สิบ สาม ปี อีก กระทง หนึ่ง เป็น ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสอง นอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไปตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้นจำเลย ทั้ง สาม ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว จำเลย ทั้ง สาม ฎีกา ข้อ แรก ว่าทนายจำเลย ทั้ง สาม ยัง ไม่ได้ ถาม ค้านพยาน โจทก์ ปาก ผู้เสียหาย ศาล รับฟังพยาน ปาก นี้ ไม่ชอบ เห็นว่า ตาม รายงาน กระบวนพิจารณา ของ ศาลชั้นต้นลงวันที่ 17 มีนาคม 2536 ศาลชั้นต้น สืบพยาน ปาก ผู้เสียหาย จน ถึง เวลา12 นาฬิกา ศาลชั้นต้น ให้ เลื่อน ไป สืบพยานโจทก์ ต่อ นัด หน้า แต่ ใน นัดต่อมา ผู้เสียหาย ไม่มา ศาล ซึ่ง โจทก์ แถลง ต่อ ศาลชั้นต้น ปรากฏ ตาม รายงานกระบวนพิจารณา ลงวันที่ 2 มีนาคม 2537 ว่า ทราบ ว่า ก่อน ที่ จำเลย ที่ 1จะ ได้รับ ประกันตัว ไป จำเลย ทั้ง สาม เคย เสนอ จะ ให้ เงิน ชดใช้ ค่าเสียหายให้ แก่ ผู้เสียหาย แต่ ตกลง กัน ไม่ได้ ต่อมา เมื่อ จำเลย ที่ 1 ได้รับประกัน ตัว ไป ผู้เสียหาย และ มารดา ผู้เสียหาย ไม่ยอม รับ หมายเรียก อีกเข้าใจ ว่า ได้รับ เงิน จาก ฝ่าย จำเลย และ มี ข้อตกลง ว่า จะ ไม่ยอม มา เบิกความที่ ศาล จำเลย ทั้ง สาม มิได้ แถลง คัดค้าน ว่า ไม่เป็น ความจริง ตาม ที่ โจทก์แถลง และ ต่อมา ศาลชั้นต้น มี คำสั่ง งดสืบพยาน โจทก์ ปาก ผู้เสียหาย เห็นได้ว่า การ ไม่สามารถ นำตัว ผู้เสียหาย มา เบิกความ ที่ ศาล ไม่ใช่ ความผิดของ โจทก์ เมื่อ ผู้เสียหาย ได้ เบิกความ ต่อ ศาลชั้นต้น โดยชอบ แล้ว ศาล ก็ย่อม รับฟัง ได้ ส่วน การ ที่ จำเลย ทั้ง สาม ไม่ได้ ถาม ค้าน จะ ทำให้ พยานโจทก์ปาก ดังกล่าว มี น้ำหนัก น่าเชื่อ เพียงใด หรือไม่ เป็น เรื่อง ที่ ศาล จะ ได้พิจารณา ชั่งน้ำหนัก ต่อไป ฎีกา จำเลย ทั้ง สาม ข้อ นี้ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(สถิตย์ ไพเราะ-พรชัย สมรรถเวช-สมคิด ไตรโสรัส)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา226ได้บัญญัติถึงพยานหลักฐานที่คู่ความในคดีอาญาจะอ้างและนำสืบไว้ว่าพยานวัตถุพยานเอกสารหรือพยานบุคคลซึ่งน่าจะพิสูจน์ได้ว่าจำเลยมีความผิดหรือบริสุทธิ์ให้อ้างเป็นพยานหลักฐานได้แต่ต้องเป็นพยานชนิดที่มิได้เกิดจากการจูงใจมีคำมั่นสัญญาขู่เข็ญหลอกลวงหรือโดยมิชอบประการอื่นสำหรับการวินิจฉัยชั่งน้ำหนักพยานที่คู่ความนำสืบมาน่าเชื่อหรือมีน้ำหนักเพียงใดเป็นอีกขั้นตอนการวินิจฉัยของศาลซึ่งบัญญัติไว้ในมาตรา227ว่าให้ศาลใช้ดุลพินิจวินิจฉัยชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานทั้งปวงอย่าพิพากษาลงโทษจนกว่าจะแน่ใจว่ามีการกระทำผิดจริงและจำเลยเป็นผู้กระทำผิดนั้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้จำเลยฎีกา2ประการ 1.ฎีกาว่าศาลรับฟังพยานปากผู้เสียหายซึ่งเข้าเบิกความต่อศาลโดยจบข้อซักค้านของโจทก์แล้วแต่ศาลเลื่อนคดีไปต่อมาผู้เสียหายไม่มาเบิกความต่อศาลจนศาลมีคำสั่งงดสืบพยานปากผู้เสียหายเสียทนายจำเลยไม่ได้ซักค้านพยานปากนี้เป็นการไม่ชอบจะเห็นได้ว่าตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา226มิได้ห้ามไม่ให้ศาลรับฟังพยานที่เบิกความต่อศาลแล้วแต่อีกฝ่ายหนึ่งไม่ได้ซักค้านจึงรับฟังพยานเช่นนี้ได้ไม่เป็นการต้องห้ามตามกฎหมายคงมีสิ่งที่ศาลจะต้องพึงระวังก็คือการชั่งน้ำหนักว่าพยานเช่นนี้จะรับฟังได้แค่ไหนเพราะอีกฝ่ายไม่ได้ซักค้านเพื่อกระจายข้อเท็จจริงเลยอย่างไรก็ตามเหตุผลในคำพิพากษาฎีกานี้ก็ทำให้ฉงนเช่นกันว่าหากเป็นกรณีที่โจทก์ไม่สามารถติดตามพยานมาเบิกความเพราะเป็นความผิดของโจทก์นั่นคือกรณีอย่างไรและถ้าเป็นความผิดของโจทก์แล้วไม่สามารถรับฟังได้เช่นนั้นหรือผู้บันทึกใคร่ขอแสดงความคิดเห็นโดยความเคารพต่อคำวินิจฉัยและเหตุผลของศาลฎีกาว่าแม้จะเป็นความผิดของโจทก์ที่ไม่อาจติดตามพยานมาเบิกความได้พยานในลักษณะเช่นนี้ก็หาเข้าข้อห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา226เพราะถ้าหากพยานที่อาจจะนำพิสูจน์ความผิดหรือความบริสุทธิ์ของจำเลยก็น่าจะรับฟังได้ 2.ฎีกาว่าจำเลยมิได้กระทำผิดตามฟ้องโจทก์ซึ่งกรณีเป็นการโต้แย้งดุลพินิจการชั่งน้ำหนักคำพยานของศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาจะต้องวินิจฉัยชั่งน้ำหนักคำพยานตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา227คดีนี้นอกจากจะมีคำเบิกความของผู้เสียหายแล้วยังมีเจ้าพนักงานตำรวจผู้รับแจ้งความและจับกุมเบิกความว่าชั้นจับกุมแจ้งข้อหาจำเลยรับสารภาพพนักงานสอบสวนเบิกความว่าจำเลยให้การรับสารภาพนำชี้สถานที่เกิดเหตุประกอบคำรับสารภาพสอบปากคำผู้เสียหายผู้เสียหายยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้ายและแพทย์ผู้ทำการตรวจพิสูจน์ผู้เสียหายพบมีรอยฉีกขาดของพรหมจารีการอักเสบที่ช่องคลอดและรอยสีแดงศาลฎีกาชั่งน้ำหนักคำพยานทั้งปวงประกอบกันแล้วเชื่อว่าจำเลยทั้งสามเป็นคนร้ายมิใช่รับฟังเฉพาะคำเบิกความผู้เสียหายเพียงอย่างเดียวโดยให้เหตุผลว่าคำเบิกความพยานสอดคล้องกันและมีพยานเอกสารสนับสนุน ก่อนหน้านี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่1189/2523วินิจฉัยทำนองเดียวกันว่าศาลสืบพยานปากผู้เสียหายไปจบคำซักถามของโจทก์เสร็จเป็นเวลา16นาฬิกาทนายจำเลยขอเลื่อนคดีครั้นถึงวันนัดและนัดต่อๆมาผู้เสียหายไม่มาศาลจนศาลต้องออกหมายจับและสั่งตัดพยานปากผู้เสียหายโจทก์ส่งคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายต่อศาลและสืบพนักงานสอบสวนประกอบคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายคำเบิกความของพนักงานสอบสวนประกอบคำเบิกความผู้เสียหายตอบคำถามของโจทก์ศาลรับฟังคำเบิกความผู้เสียหายได้ ?สมกุมชาด?