คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 968/2536หลักกฎหมาย: บริษัทฟ.เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS จดทะเบียนไว้ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อปี 2476 โจทก์ได้ยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายนี้ในประเทศไทย เมื่อปี 2524 นายทะเบียนเครื่องหมายการค้า ได้ออกคู่มือรับจดทะเบียนให้โจทก์ในปี 2525 ต่อมาปี 2530 บริษัทฟ. ได้ทำหนังสือมอบฉันทะให้โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวในประเทศไทย และประเทศอื่น ๆ ทั่วโลกแสดงว่า บริษัทฟ. ได้ให้สัตยาบันการขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์แล้ว โจทก์จึงเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าดังกล่าวในประเทศไทยมีอำนาจฟ้องผู้เลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์ได้ เครื่องหมายการค้าคำว่า FREEDOS ของจำเลยและเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS ของโจทก์ ต่างก็เป็นคำอักษรโรมัน อ่านออกเสียงสองพยางค์เหมือนกัน แม้เครื่องหมายการค้าของจำเลย จะมีรูปประดิษฐ์เป็นตัวอักษร F สองตัว หันหลังชนกันในกรอบสี่เหลี่ยมและมีภาษาไทยกำกับว่า ฟรีโดส์ แต่เครื่องหมายการค้าทั้งสองคำน่าจะมีสาระสำคัญอยู่ที่การอ่านออกเสียง หรือสำเนียงเรียกขานมากกว่าอย่างอื่น เครื่องหมายการค้าของจำเลยอ่านว่า ฟรีโดส์ มีสำเนียงใกล้เคียง หรือเกือบเหมือนกับเสียงอ่านเครื่องหมายการค้าของโจทก์คือคำว่า ฟรีโดส์หรือฟรีโตส์ อีกทั้งเครื่องหมายการค้าของโจทก์ประกอบด้วยตัวอักษรโรมัน 6 ตัว ส่วนของจำเลยมี 7 ตัว แต่ปรากฏว่ามีซ้ำกันถึง 4 ตัว จึงถือได้ว่าเครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOS ของจำเลยมีลักษณะตัวอักษรและการอ่านออกเสียง เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้า คำว่า FRITOS ของโจทก์ โจทก์จึงมีสิทธิดีกว่าจำเลยโจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลตามกฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกา ได้มอบอำนาจให้นายธเนศ เปเรร่าฟ้องคดีแทน โจทก์เป็นเจ้าของและผู้คิดประดิษฐ์เครื่องหมายการค้าอักษรโรมัน คำว่า FRITOS อ่านว่า ไฟรทอส ฟรีโดส์ หรือฟรีโดส์ แปลไม่ได้ เป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ เพื่อใช้กับสินค้าจำพวกอาหารว่างสำเร็จรูป เช่น ข้าวโพดแผ่น จำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกา และประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก โดยได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้ที่ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นประเทศแรกเมื่อปี 2476 และประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก และต่อมาได้ขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า ดังกล่าวในประเทศไทย ตามภาพถ่ายคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมายเลข 3 และนายทะเบียนได้รับจดทะเบียนให้ตามเอกสารหมายเลข 4 ต่อมาโจทก์ทราบว่าจำเลยลอกเลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์โดยยื่นขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่า FREEDOS อ่านว่า ฟรีโดส์ เมื่อวันที่ 22เมษายน 2529 ในจำพวกสินค้าประเภทเดียวกับโจทก์ โจทก์จึงได้ยื่นคำคัดค้าน นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ยกคำคัดค้านของโจทก์และดำเนินการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามคำขอของจำเลยเป็นการละเมิดสิทธิในเครื่องหมายการค้าของโจทก์ อันอาจทำให้สาธารณชนผู้ซื้อสนับสนุนหลงผิดโดยเข้าใจว่าสินค้าของจำเลยเป็นสินค้าของโจทก์หรือโจทก์มีส่วนร่วมเป็นเจ้าของอยู่ด้วย ซึ่งทำให้โจทก์เสียหาย ขาดประโยชน์ในทางทำมาหาได้ โจทก์ขอคิดค่าเสียหายเป็นรายเดือนเดือนละ 50,000 บาท ขอให้พิพากษาว่าโจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS ดีกว่าจำเลย และขอให้จำเลยเพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำว่า FREEDOS หากจำเลยไม่ปฏิบัติตามให้ถือคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยและสั่งห้ามมิให้จำเลยใช้เครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวกับสินค้าของจำเลยและให้จำเลยทำลายเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวซึ่งปรากฏบนสินค้าจำเลยให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายเป็นรายเดือนเดือนละ 50,000 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยจะเลิกใช้เครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวจำเลยให้การว่า ไม่รับรองการเป็นนิติบุคคลของโจทก์และการมอบอำนาจให้นายธเนศ เปเรร่า ทำการต่าง ๆ แทนโจทก์ โจทก์มิได้เป็นเจ้าของรูปประดิษฐ์เครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่าFRITOS อ่านไฟรทอส และได้ใช้กับสินค้าอาหารว่างสำเร็จรูปซึ่งผลิตจำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกและสินค้าของโจทก์ก็ไม่ได้มีการโฆษณาและจำหน่ายโดยแพร่หลายแต่อย่างใด จำเลยมิได้ลอกเลียนแบบเครื่องหมายการค้าคำว่าFRITOS อ่านว่า ไฟรทอส ตามที่โจทก์กล่าวอ้าง โจทก์ไม่เคยผลิตสินค้าภายใต้เครื่องหมายการค้าดังกล่าวจำหน่ายในท้องตลาดเพียงแต่ยื่นคำขอจดทะเบียนไว้เพื่อขัดสิทธิของผู้อื่นเท่านั้นนอกจากนี้รูปลักษณะของเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS กับคำว่าFREEDOS แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด และยังมีสำเนียงเรียกขานต่างกันโดยสิ้นเชิงเนื่องจากเครื่องหมายการค้าของโจทก์อย่างออกเสียงว่าไฟรทอส ส่วนของจำเลยอ่านออกเสียว่า ฟรีโดส์ จึงไม่อาจทำให้สาธารณชนหลงผิดสับสนในเครื่องหมายการค้าทั้งสองได้ดังที่โจทก์กล่าวอ้าง โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายใด ๆ จากจำเลยศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า หนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.10แผ่นที่ 4 ซึ่งบริษัทฟรีโต-เลย์ อิงค์ มอบอำนาจให้บริษัทโจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS ลงวันที่ 1 กรกฎาคม2530 แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้ตั้งแต่วันที่ 17 มีนาคม 2530 จึงถือว่าขณะโจทก์ฟ้องคดีนี้ โจทก์ยังมิได้เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าตามฟ้อง โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า บริษัทโจทก์เป็นเครือเดียวกับบริษัทฟรีโต-เลย์ อิงค์ โจทก์มีอำนาจขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS ในประเทศไทยได้ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องเครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOS ของจำเลยมีลักษณะเหมือนกันกับเครื่องหมายการค้า คำว่า FRITOS ของโจทก์ โจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้าดังกล่าวดีกว่าจำเลย แต่ไม่สมควรกำหนดค่าเสียหายให้โจทก์ พิพากษากลับให้โจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้าคำว่าFRITOS ตามคำขอเลขที่ 118737 ดีกว่าของจำเลยตามคำขอเลขที่ 155174ให้จำเลยเพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOSตามคำขอเลขที่ 155174 หากไม่ปฏิบัติตามให้ถือคำพิพากษาเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย ห้ามจำเลยใช้เครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวกับสินค้าของจำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาข้อแรกจำเลยฎีกาว่าบริษัทฟรีโต-เลย์-อิ้ง ซึ่งเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้า คำว่าFRITOS ได้มอบอำนาจให้โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวภายหลังโจทก์ได้ฟ้องคดีนี้แล้ว ดังนั้นในขณะยื่นฟ้องโจทก์จึงยังไม่ได้เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าว โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องพยานหลักฐานโจทก์ได้ความว่า บริษัทฟรีโต-เลย์ อิงค์เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้า คำว่า FRITOS จดทะเบียนไว้ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อปี 2476 ตามเอกสารหมาย จ.9 บริษัทดังกล่าวเป็นเครือเดียวกับบริษัทโจทก์ โจทก์ได้ยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวในประเทศไทย เมื่อปี 2524นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ออกหนังสือคู่มือรับจดทะเบียนให้โจทก์ เมื่อปี 2525 ตามเอกสารหมาย จ.1 และ จ.2 ต่อมาเมื่อปี 2530 บริษัทดังกล่าวได้ทำหนังสือมอบฉันทะให้โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวได้ในประเทศไทย และประเทศอื่น ๆ ทั่วโลกตามเอกสารหมาย จ.10 เห็นว่า ตามมาตรา 9 แห่งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2474 บัญญัติว่า ถ้าผู้ขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไม่ได้เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าต้องมีหนังสือมอบฉันทะแสดงว่าผู้ขอมีอำนาจจดทะเบียนได้แนบมากับคำขอด้วย การที่บริษัทฟรีโต-เลย์ อิ้งค์ ได้ทำหนังสือมอบอำนาจให้โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวในภายหลังแสดงว่าบริษัทดังกล่าวได้ให้สัตยาบันการขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์แล้ว โจทก์จึงเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวในประเทศไทยมีอำนาจฟ้องผู้เลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์ได้ ฎีกาจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นประการต่อไปจำเลยฎีกาว่า เครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOSของจำเลยไม่เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้า คำว่า FRITOSของโจทก์ และสำเนียงเรียกขานในภาษาไทยก็แตกต่างกัน ศาลฎีกาเห็นว่า เครื่องหมายการค้าทั้งสองคำ ต่างก็เป็นคำในอักษรโรมันอ่านออกเสียงเป็น 2 พยางค์ เหมือนกันคือ FREE กับ FRI พยางค์หนึ่ง และ DOS กับ TOS อีกพยางค์หนึ่ง แม้เครื่องหมายการค้าของจำเลย จะมีรูปประดิษฐ์เป็นตัวอักษร F สองตัว หันหลังชนกันอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม และมีคำภาษาไทยกำกับว่า ฟรีโดส์ แต่เครื่องหมายการค้าทั้งสองคำน่าจะมีสาระสำคัญอยู่ที่การอ่านออกเสียงหรือสำเนียงเรียกขานมากกว่าอย่างอื่นเกี่ยวกับการอ่านออกเสียงคำเครื่องหมายการค้าของโจทก์ โจทก์มีนายเลสเตอร์ ลอยด์ นาคเล่ย์ลูกจ้างของสำนักงานปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม สัญชาติอเมริกากับนางสาววรนุช เชียงพุดซา ลูกจ้างโจทก์เบิกความว่า คำว่าFRITOS นี้ คนอเมริกันจะอ่านออกเสียงว่า ฟรีโดส์ หรือ ฟรีโดส์และได้ความจากนางจริยา เปรมปราณีรัชต์ ลูกจ้างโจทก์ว่าบริษัทโจทก์ในต่างประเทศเคยส่งวีดีโอเทปการออกเสียงคำดังกล่าวในการโฆษณาสินค้ามาฉายให้ดู โดยอ่านว่า ฟรีโดส์ หรือ ฟรีโตส์ในชั้นนายทะเบียนวินิจฉัยคำคัดค้านและคำโต้แย้งของโจทก์จำเลยโจทก์ยื่นคำคัดค้านว่า คำว่า FRITOS ของโจทก์ อาจอ่านออกเสียงว่า ฟรีโตส์ หรือ ฟรีตอส หรือ ไฟรโตส์ หรือ ไฟรทอสตามเอกสารหมาย จ.4 (แผ่นที่ 1) ส่วนจำเลยยื่นคำโต้แย้งว่าคำว่า FREEDOS ของจำเลยว่าออกเสียงว่า ฟรีโดส์ แต่คำว่าFRITOS ของโจทก์สามารถอ่านออกเสียงได้ว่า ฟรีโตส์ หรือฟรีตอส หรือ ไฟร์โตส์ หรือ ไฟทอส ตามเอกสารหมาย จ.4(แผ่นที่ 2) ดังนั้นเมื่อพิจารณาตามคำคัดค้านและคำโต้แย้งของโจทก์จำเลยประกอบกับคำเบิกความของพยานโจทก์ดังกล่าวจะเห็นได้ว่า เครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOS ของจำเลยซึ่งอ่านว่าฟรีโดส์ นั้น มีสำเนียงใกล้เคียงหรือเกือบเหมือนกับเสียงอ่านเครื่องหมายการค้าของโจทก์คือคำว่า ฟรีโดส์ หรือฟรีโตส์เครื่องหมายการค้าของโจทก์ประกอบด้วยตัวอักษรโรมัน 6 ตัว ส่วนของจำเลยมี 7 ตัว แต่ซ้ำกันถึง 4 ตัว คือ F.R.O และ S ตัวอักษรในเครื่องหมายการค้าของจำเลยจึงมีลักษณะเหมือนหรือคล้ายกับตัวอักษรในเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ส่วนการอ่านออกเสียงนั้นแม้คำของโจทก์จะสามารถอ่านออกเสียงได้หลายอย่าง ส่วนคำของจำเลยอ่านออกเสียงได้อย่างเดียวแต่ก็มีเสียงเกือบเหมือนหรือคล้ายกับของโจทก์คือคำว่า ฟรีโดส์ของจำเลยกับ คำว่า ฟรีโตส์ หรือ ฟรีโดส์ของโจทก์ ตามข้อเท็จจริงดังกล่าวจึงถือได้ว่า เครื่องหมายการค้าคำว่า FREEDOS ของจำเลย มีลักษณะตัวอักษรและการอ่านออกเสียงเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าคำว่า TRITOS ของโจทก์ โจทก์จึงมีสิทธิดีกว่าจำเลย คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 968/2536บริษัท เปปซี่โค อิ้งค์ จำกัดโจทก์บริษัท ฟรีด้อมฟู้ด อินดัสตรี้ จำกัดจำเลย พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 ม. 9, ม. 41 (1)บริษัทฟ.เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS จดทะเบียนไว้ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อปี 2476 โจทก์ได้ยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายนี้ในประเทศไทย เมื่อปี 2524 นายทะเบียนเครื่องหมายการค้า ได้ออกคู่มือรับจดทะเบียนให้โจทก์ในปี 2525 ต่อมาปี 2530 บริษัทฟ. ได้ทำหนังสือมอบฉันทะให้โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวในประเทศไทย และประเทศอื่น ๆ ทั่วโลกแสดงว่า บริษัทฟ. ได้ให้สัตยาบันการขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์แล้ว โจทก์จึงเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าดังกล่าวในประเทศไทยมีอำนาจฟ้องผู้เลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์ได้ เครื่องหมายการค้าคำว่า FREEDOS ของจำเลยและเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS ของโจทก์ ต่างก็เป็นคำอักษรโรมัน อ่านออกเสียงสองพยางค์เหมือนกัน แม้เครื่องหมายการค้าของจำเลย จะมีรูปประดิษฐ์เป็นตัวอักษร F สองตัว หันหลังชนกันในกรอบสี่เหลี่ยมและมีภาษาไทยกำกับว่า ฟรีโดส์ แต่เครื่องหมายการค้าทั้งสองคำน่าจะมีสาระสำคัญอยู่ที่การอ่านออกเสียง หรือสำเนียงเรียกขานมากกว่าอย่างอื่น เครื่องหมายการค้าของจำเลยอ่านว่า ฟรีโดส์ มีสำเนียงใกล้เคียง หรือเกือบเหมือนกับเสียงอ่านเครื่องหมายการค้าของโจทก์คือคำว่า ฟรีโดส์หรือฟรีโตส์ อีกทั้งเครื่องหมายการค้าของโจทก์ประกอบด้วยตัวอักษรโรมัน 6 ตัว ส่วนของจำเลยมี 7 ตัว แต่ปรากฏว่ามีซ้ำกันถึง 4 ตัว จึงถือได้ว่าเครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOS ของจำเลยมีลักษณะตัวอักษรและการอ่านออกเสียง เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้า คำว่า FRITOS ของโจทก์ โจทก์จึงมีสิทธิดีกว่าจำเลยโจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลตามกฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกา ได้มอบอำนาจให้นายธเนศ เปเรร่าฟ้องคดีแทน โจทก์เป็นเจ้าของและผู้คิดประดิษฐ์เครื่องหมายการค้าอักษรโรมัน คำว่า FRITOS อ่านว่า ไฟรทอส ฟรีโดส์ หรือฟรีโดส์ แปลไม่ได้ เป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ เพื่อใช้กับสินค้าจำพวกอาหารว่างสำเร็จรูป เช่น ข้าวโพดแผ่น จำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกา และประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก โดยได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้ที่ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นประเทศแรกเมื่อปี 2476 และประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก และต่อมาได้ขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า ดังกล่าวในประเทศไทย ตามภาพถ่ายคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมายเลข 3 และนายทะเบียนได้รับจดทะเบียนให้ตามเอกสารหมายเลข 4 ต่อมาโจทก์ทราบว่าจำเลยลอกเลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์โดยยื่นขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่า FREEDOS อ่านว่า ฟรีโดส์ เมื่อวันที่ 22เมษายน 2529 ในจำพวกสินค้าประเภทเดียวกับโจทก์ โจทก์จึงได้ยื่นคำคัดค้าน นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ยกคำคัดค้านของโจทก์และดำเนินการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามคำขอของจำเลยเป็นการละเมิดสิทธิในเครื่องหมายการค้าของโจทก์ อันอาจทำให้สาธารณชนผู้ซื้อสนับสนุนหลงผิดโดยเข้าใจว่าสินค้าของจำเลยเป็นสินค้าของโจทก์หรือโจทก์มีส่วนร่วมเป็นเจ้าของอยู่ด้วย ซึ่งทำให้โจทก์เสียหาย ขาดประโยชน์ในทางทำมาหาได้ โจทก์ขอคิดค่าเสียหายเป็นรายเดือนเดือนละ 50,000 บาท ขอให้พิพากษาว่าโจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS ดีกว่าจำเลย และขอให้จำเลยเพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำว่า FREEDOS หากจำเลยไม่ปฏิบัติตามให้ถือคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยและสั่งห้ามมิให้จำเลยใช้เครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวกับสินค้าของจำเลยและให้จำเลยทำลายเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวซึ่งปรากฏบนสินค้าจำเลยให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายเป็นรายเดือนเดือนละ 50,000 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยจะเลิกใช้เครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวจำเลยให้การว่า ไม่รับรองการเป็นนิติบุคคลของโจทก์และการมอบอำนาจให้นายธเนศ เปเรร่า ทำการต่าง ๆ แทนโจทก์ โจทก์มิได้เป็นเจ้าของรูปประดิษฐ์เครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่าFRITOS อ่านไฟรทอส และได้ใช้กับสินค้าอาหารว่างสำเร็จรูปซึ่งผลิตจำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกและสินค้าของโจทก์ก็ไม่ได้มีการโฆษณาและจำหน่ายโดยแพร่หลายแต่อย่างใด จำเลยมิได้ลอกเลียนแบบเครื่องหมายการค้าคำว่าFRITOS อ่านว่า ไฟรทอส ตามที่โจทก์กล่าวอ้าง โจทก์ไม่เคยผลิตสินค้าภายใต้เครื่องหมายการค้าดังกล่าวจำหน่ายในท้องตลาดเพียงแต่ยื่นคำขอจดทะเบียนไว้เพื่อขัดสิทธิของผู้อื่นเท่านั้นนอกจากนี้รูปลักษณะของเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS กับคำว่าFREEDOS แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด และยังมีสำเนียงเรียกขานต่างกันโดยสิ้นเชิงเนื่องจากเครื่องหมายการค้าของโจทก์อย่างออกเสียงว่าไฟรทอส ส่วนของจำเลยอ่านออกเสียว่า ฟรีโดส์ จึงไม่อาจทำให้สาธารณชนหลงผิดสับสนในเครื่องหมายการค้าทั้งสองได้ดังที่โจทก์กล่าวอ้าง โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายใด ๆ จากจำเลยศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า หนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.10แผ่นที่ 4 ซึ่งบริษัทฟรีโต-เลย์ อิงค์ มอบอำนาจให้บริษัทโจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS ลงวันที่ 1 กรกฎาคม2530 แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้ตั้งแต่วันที่ 17 มีนาคม 2530 จึงถือว่าขณะโจทก์ฟ้องคดีนี้ โจทก์ยังมิได้เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าตามฟ้อง โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า บริษัทโจทก์เป็นเครือเดียวกับบริษัทฟรีโต-เลย์ อิงค์ โจทก์มีอำนาจขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS ในประเทศไทยได้ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องเครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOS ของจำเลยมีลักษณะเหมือนกันกับเครื่องหมายการค้า คำว่า FRITOS ของโจทก์ โจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้าดังกล่าวดีกว่าจำเลย แต่ไม่สมควรกำหนดค่าเสียหายให้โจทก์ พิพากษากลับให้โจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้าคำว่าFRITOS ตามคำขอเลขที่ 118737 ดีกว่าของจำเลยตามคำขอเลขที่ 155174ให้จำเลยเพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOSตามคำขอเลขที่ 155174 หากไม่ปฏิบัติตามให้ถือคำพิพากษาเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย ห้ามจำเลยใช้เครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวกับสินค้าของจำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาข้อแรกจำเลยฎีกาว่าบริษัทฟรีโต-เลย์-อิ้ง ซึ่งเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้า คำว่าFRITOS ได้มอบอำนาจให้โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวภายหลังโจทก์ได้ฟ้องคดีนี้แล้ว ดังนั้นในขณะยื่นฟ้องโจทก์จึงยังไม่ได้เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าว โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องพยานหลักฐานโจทก์ได้ความว่า บริษัทฟรีโต-เลย์ อิงค์เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้า คำว่า FRITOS จดทะเบียนไว้ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อปี 2476 ตามเอกสารหมาย จ.9 บริษัทดังกล่าวเป็นเครือเดียวกับบริษัทโจทก์ โจทก์ได้ยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวในประเทศไทย เมื่อปี 2524นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ออกหนังสือคู่มือรับจดทะเบียนให้โจทก์ เมื่อปี 2525 ตามเอกสารหมาย จ.1 และ จ.2 ต่อมาเมื่อปี 2530 บริษัทดังกล่าวได้ทำหนังสือมอบฉันทะให้โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวได้ในประเทศไทย และประเทศอื่น ๆ ทั่วโลกตามเอกสารหมาย จ.10 เห็นว่า ตามมาตรา 9 แห่งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2474 บัญญัติว่า ถ้าผู้ขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไม่ได้เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าต้องมีหนังสือมอบฉันทะแสดงว่าผู้ขอมีอำนาจจดทะเบียนได้แนบมากับคำขอด้วย การที่บริษัทฟรีโต-เลย์ อิ้งค์ ได้ทำหนังสือมอบอำนาจให้โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวในภายหลังแสดงว่าบริษัทดังกล่าวได้ให้สัตยาบันการขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์แล้ว โจทก์จึงเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวในประเทศไทยมีอำนาจฟ้องผู้เลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์ได้ ฎีกาจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นประการต่อไปจำเลยฎีกาว่า เครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOSของจำเลยไม่เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้า คำว่า FRITOSของโจทก์ และสำเนียงเรียกขานในภาษาไทยก็แตกต่างกัน ศาลฎีกาเห็นว่า เครื่องหมายการค้าทั้งสองคำ ต่างก็เป็นคำในอักษรโรมันอ่านออกเสียงเป็น 2 พยางค์ เหมือนกันคือ FREE กับ FRI พยางค์หนึ่ง และ DOS กับ TOS อีกพยางค์หนึ่ง แม้เครื่องหมายการค้าของจำเลย จะมีรูปประดิษฐ์เป็นตัวอักษร F สองตัว หันหลังชนกันอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม และมีคำภาษาไทยกำกับว่า ฟรีโดส์ แต่เครื่องหมายการค้าทั้งสองคำน่าจะมีสาระสำคัญอยู่ที่การอ่านออกเสียงหรือสำเนียงเรียกขานมากกว่าอย่างอื่นเกี่ยวกับการอ่านออกเสียงคำเครื่องหมายการค้าของโจทก์ โจทก์มีนายเลสเตอร์ ลอยด์ นาคเล่ย์ลูกจ้างของสำนักงานปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม สัญชาติอเมริกากับนางสาววรนุช เชียงพุดซา ลูกจ้างโจทก์เบิกความว่า คำว่าFRITOS นี้ คนอเมริกันจะอ่านออกเสียงว่า ฟรีโดส์ หรือ ฟรีโดส์และได้ความจากนางจริยา เปรมปราณีรัชต์ ลูกจ้างโจทก์ว่าบริษัทโจทก์ในต่างประเทศเคยส่งวีดีโอเทปการออกเสียงคำดังกล่าวในการโฆษณาสินค้ามาฉายให้ดู โดยอ่านว่า ฟรีโดส์ หรือ ฟรีโตส์ในชั้นนายทะเบียนวินิจฉัยคำคัดค้านและคำโต้แย้งของโจทก์จำเลยโจทก์ยื่นคำคัดค้านว่า คำว่า FRITOS ของโจทก์ อาจอ่านออกเสียงว่า ฟรีโตส์ หรือ ฟรีตอส หรือ ไฟรโตส์ หรือ ไฟรทอสตามเอกสารหมาย จ.4 (แผ่นที่ 1) ส่วนจำเลยยื่นคำโต้แย้งว่าคำว่า FREEDOS ของจำเลยว่าออกเสียงว่า ฟรีโดส์ แต่คำว่าFRITOS ของโจทก์สามารถอ่านออกเสียงได้ว่า ฟรีโตส์ หรือฟรีตอส หรือ ไฟร์โตส์ หรือ ไฟทอส ตามเอกสารหมาย จ.4(แผ่นที่ 2) ดังนั้นเมื่อพิจารณาตามคำคัดค้านและคำโต้แย้งของโจทก์จำเลยประกอบกับคำเบิกความของพยานโจทก์ดังกล่าวจะเห็นได้ว่า เครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOS ของจำเลยซึ่งอ่านว่าฟรีโดส์ นั้น มีสำเนียงใกล้เคียงหรือเกือบเหมือนกับเสียงอ่านเครื่องหมายการค้าของโจทก์คือคำว่า ฟรีโดส์ หรือฟรีโตส์เครื่องหมายการค้าของโจทก์ประกอบด้วยตัวอักษรโรมัน 6 ตัว ส่วนของจำเลยมี 7 ตัว แต่ซ้ำกันถึง 4 ตัว คือ F.R.O และ S ตัวอักษรในเครื่องหมายการค้าของจำเลยจึงมีลักษณะเหมือนหรือคล้ายกับตัวอักษรในเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ส่วนการอ่านออกเสียงนั้นแม้คำของโจทก์จะสามารถอ่านออกเสียงได้หลายอย่าง ส่วนคำของจำเลยอ่านออกเสียงได้อย่างเดียวแต่ก็มีเสียงเกือบเหมือนหรือคล้ายกับของโจทก์คือคำว่า ฟรีโดส์ของจำเลยกับ คำว่า ฟรีโตส์ หรือ ฟรีโดส์ของโจทก์ ตามข้อเท็จจริงดังกล่าวจึงถือได้ว่า เครื่องหมายการค้าคำว่า FREEDOS ของจำเลย มีลักษณะตัวอักษรและการอ่านออกเสียงเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าคำว่า TRITOS ของโจทก์ โจทก์จึงมีสิทธิดีกว่าจำเลย คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ปรีชา เฉลิมวณิชย์-พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ-เริงธรรม ลัดพลี)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเนื่องจากเครื่องหมายการค้ามีหน้าที่ประการสำคัญ ในการที่จะชี้ว่า สินค้าที่ใช้เครื่องหมายการค้าของผู้ผลิตรายหนึ่งแตกต่างจากสินค้าที่ใช้เครื่องหมายการค้าของผู้ผลิตรายอื่น อีกทั้งชี้ให้เห็นถึงแหล่งกำเนิดของสินค้าหรือตัวผู้ผลิตสินค้า และคุณภาพของสินค้าที่ใช้เครื่องหมายการค้านั้น การที่จะให้เครื่องหมายการค้าได้ทำหน้าที่ดังกล่าวได้สมบูรณ์ เครื่องหมายการค้าที่ใช้กับสินค้าต่าง ๆ หรือต่างเจ้าของกัน ต้องแตกต่างกัน กล่าวคือ ต้องไม่เหมือนหรือคล้ายกันจนอาจทำให้สาธารณชนสับสนหรือหลงผิดในความเป็นเจ้าของของสินค้า หรือแหล่งกำเนิดของสินค้านั้น การพิจารณาในประเด็นเรื่องความเหมือนหรือคล้ายของเครื่องหมายการค้านี้มีการพิจารณาทั้งในชั้นนายทะเบียนเครื่องหมายการค้า คณะกรรมการเครื่องหมายการค้าและศาล แต่ก็มิได้มีการบัญญัติหลักเกณฑ์ในการพิจารณาเรื่องความเหมือนหรือคล้ายของเครื่องหมายการค้าไว้แต่อย่างใด การพิจารณาทำหลักเกณฑ์ในเรื่องนี้จึงต้องอาศัยแนวคำพิพากษาศาลฎีกา แนวคำวินิจฉัยของคณะกรรมการเครื่องหมายการค้า ตลอดจนแนวความคิดต่าง ๆทั้งของไทยและต่างประเทศเข้าด้วยกัน การพิจารณาความเหมือนหรือคล้ายกันของเครื่องหมายการค้าหากจะมุ่งถึงตัวเครื่องหมายการค้าเอง (Themarksperse) เราสามารถแบ่งลักษณะของเครื่องหมายการค้าออกได้ 3 ลักษณะด้วยกัน คือ 1. เครื่องหมายคำ 2. เครื่องหมายรูป 3. เครื่องหมายคำและรูป เครื่องหมายคำ การพิจารณาว่าเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวเหมือนหรือคล้ายกันหรือไม่ จะดูจากสำนวนตัวอักษรของแต่ละเครื่องหมายว่ามีกี่ตัวเท่ากันหรือใกล้เคียงกันหรือไม่เหมือนกันจำนวนกี่ตัว เสียงอ่านของเครื่องหมายคำนั้นเป็นอย่างไร ลักษณะการวางตัวอักษร หรือตัวอักษรประดิษฐ์ เหมือนหรือคล้ายกันหรือไม่ ตัวอย่างคำวินิจฉัยของคณะกรรมการเครื่องหมายการค้าที่วินิจฉัยว่าเครื่องหมายการค้าเหมือนหรือคล้ายกัน เช่น เครื่องหมายคำว่า MISTERMINIT กับ MINIT(9/2527) เครื่องหมายคำว่า ACOLATE กับ AMCOLATE(43/2528) เครื่องหมายคำว่า Audix กับ AUNIX(26/2530) เครื่องหมายคำว่า แฮร์ซิลค์ กับ AIRSILK(327/2530) เครื่องหมายคำว่า โซลาเด็กซ์ กับ ZOLATREK(22/2529) ตัวอย่างคำพิพากษาฎีกาที่วินิจฉัยว่าเครื่องหมายการค้าเหมือนหรือคล้ายกัน เช่น เครื่องหมายคำว่า PHENERGAN กับ PHENAGIN(ฎ.779/2506) เครื่องหมายคำว่า DEQUADIN กับ DEORADIN(ฎ.1779/2514) เครื่องหมายคำว่า GANTRISIN กับ KANDICIN(ฎ.1360/2516) เครื่องหมายคำว่า RICOPY กับ RECOPY(ฎ.1748/2524) เครื่องหมายคำว่า VIXOL กับ Vitol(ฎ.2636/2529) เครื่องหมายคำว่า DIMETAPP กับ MEDITAPP(ฎ.3692/2534) เครื่องหมายรูป เราจะต้องดูว่าเครื่องหมายแต่ละเครื่องหมายนั้นมีลักษณะเด่นที่จุดใด ลักษณะเด่นนั้นเหมือนหรือคล้ายกันหรือไม่ หรือสาระสำคัญของเครื่องหมายการค้านั้นอยู่ที่จุดใด คำวินิจฉัยที่ 122/2529 เครื่องหมายการค้าของผู้ขอจดทะเบียนและของผู้คัดค้าน ต่างมีรูปนกเพนกวิน เป็นสาระสำคัญของเครื่องหมายเช่นเดียวกัน แม้การประดิษฐ์รูปลักษณะของนกจะแตกต่างกันอยู่บ้างแต่เนื่องจากเครื่องหมายทั้งสองเป็นเครื่องหมายรูปอย่างเดียวไม่มีคำกำกับ จึงย่อมเรียกขานได้เหมือนกันว่าตรานกเพนกวิน เมื่อใช้กับสินค้าจำพวกเดียวกัน และมีรายการสินค้าครอบคลุมถึงกัน โอกาสที่สาธารณชนจะสับสนหลงผิดย่อมเกิดขึ้นได้โดยง่าย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 645/2507 เครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นรูปเครื่องหมายตรา "คนขี่ควาย" ส่วนสินค้าของจำเลยใช้เครื่องหมายตรา "ลิงขี่ควาย" แต่เมื่อมองดูแล้วจะเห็นว่าเครื่องหมายการค้าของจำเลยมีลักษณะเกือบเหมือนเครื่องหมายการค้าของโจทก์โดยเฉพาะควายมีหัว เขา ลำตัว หาง และท่าก้าวเดินเหมือนคล้ายเกือบจะเป็นควายตัวเดียวกัน คงแตกต่างเฉพาะลิงกับคนซึ่งอยู่บนหลังควายแต่ขนาดลักษณะท่าทางของลิงและคนคล้ายคลึงกันมาก ซึ่งบุคคลธรรมดาอาจหลงเข้าใจผิดได้ว่าสินค้าที่ใช้เครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นสินค้าที่ใช้เครื่องหมายการค้าของโจทก์ก็ได้ นอกจากนี้สามารถศึกษาแนวการวินิจฉัยของศาลฎีกาได้จากฎีกาที่ 350/2509, ฎีกาที่ 562/2510, ฎีกาที่ 1151/2511,ฎีกาที่ 593/2513, ฎีกาที่ 947/2513, ฎีกาที่ 2642/2523,ฎีกาที่ 1419/2524, ฎีกาที่ 1742/2527, ฎีกาที่ 1138/2529,ฎีกาที่ 2198/2532 เครื่องหมายคำและรูป กรณีเครื่องหมายของบุคคลหนึ่งเป็นเครื่องหมายคำ ส่วนของอีกบุคคลหนึ่งนั้นเป็นเครื่องหมายรูป การที่จะดูว่าเครื่องหมายการค้านั้น เหมือนหรือคล้ายกันหรือไม่ จะดูจากเสียงเรียกขานของเครื่องหมายการค้านั้น หรือในกรณีที่เครื่องหมายการค้านั้น มีทั้งคำและรูปประกอบอยู่ด้วยกัน การพิจารณาความเหมือนและคล้ายของเครื่องหมายการค้า จะดูจากส่วนซึ่งเป็นสาระสำคัญของเครื่องหมายหรือชื่อเรียกขานของเครื่องหมายนั้น คำวินิจฉัยที่ 495/2531 แม้เครื่องหมายของผู้อุทธรณ์จะเป็นเครื่องหมายคำว่า "กวาง" ส่วนเครื่องหมายที่จดทะเบียนไว้แล้วจะเป็นเครื่องหมายรูปกวางอยู่ในวงกลมสองชั้น ซึ่งรูปลักษณะของเครื่องหมายทั้งสองจะแตกต่างกันก็ตาม แต่เมื่อพิจารณาถึงการเรียกขาน เครื่องหมายทั้งสองก็เรียกขานได้ว่า ตรากวาง เหมือนกันเมื่อใช้กับสินค้าจำพวกเดียวกัน และมีรายการครอบคลุมถึงกัน โอกาสที่สาธารณชนจะสับสนหลงผิด ย่อมเกิดขึ้นได้ง่าย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1138/2529 เครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นรูปหัวและคอม้าลาย และคำว่า หัวม้าลายกับอักษรโรมันว่าHEADZEBRA ส่วนของจำเลยเป็นรูปม้าลายยืนทั้งตัวอยู่ในวงกลมและคำว่าตราม้าลาย กับอักษรโรมันว่า ZEBRABRAND สาระสำคัญของเครื่องหมายการค้าของโจทก์และจำเลย คือรูปม้าลายประชาชนผู้ซื้อสินค้าอาจเรียกว่าตราม้าลาย เมื่อใช้กับสินค้าชนิดเดียวกันจะทำให้เกิดสับสน และหลงผิดในแหล่งผลิตได้ อันนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชน จำเลยไม่มีสิทธิขอจดทะเบียนการค้า สำหรับสินค้าจำพวกที่โจทก์ได้จดทะเบียนไว้ ระดับที่ใช้ในการพิจารณาความเหมือนคล้าย ในการพิจารณาความเหมือนคล้ายของเครื่องหมายการค้าจะนำระดับความรู้สึกนึกคิดของนายทะเบียน คณะกรรมการเครื่องหมายการค้าหรือผู้พิพากษาไปวัดไม่ได้ผู้พิจารณาต้องใช้ระดับความรู้ ความเข้าใจของวิญญูชนเป็นระดับในการพิจารณา ส่วนช่วงเวลาที่ต้องคำนึงถึงคือในการเลือกซื้อสินค้าผู้บริโภคไม่มีโอกาสที่จะนำสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าต่าง ๆ มาเปรียบเทียบกัน คงต้องพิจารณาว่าหากเห็นสินค้าในช่วงเวลาต่างกันแล้ว (ฎ.677/2532) จะเกิดการสับสนหรือไม่ ความเคร่งครัดในการพิจารณาจะมีมากยิ่งขึ้น หากว่าเครื่องหมายการค้าดังกล่าวใช้กับสินค้าจำพวกยาอันตราย ทั้งนี้เพื่อประโยชน์ในการคุ้มครองความปลอดภัยของสาธารณชน ข้อเท็จจริงอื่น ๆ ที่ต้องนำมาใช้ประกอบในการพิจารณา 1. กลุ่มผู้ใช้สินค้าและราคาสินค้า หากว่าผู้ใช้สินค้าเป็นประชาชนทั่วไป อย่างเช่น สินค้าประเภท ผงซักฟอก สบู่ ยาสีฟัน ที่มีราคาธรรมดา หากใช้เครื่องหมายการค้าเป็นภาษาต่างประเทศแล้ว ประชาชนจะจดจำเฉพาะเสียงเรียกขาน ไม่ค่อยใช้ความระมัดระวังสังเกตว่าตัวสะกด คำที่นำมาใช้เป็นเครื่องหมายการค้านั้น เป็นอย่างไร(คำวินิจฉัยที่ 215/2528) ส่วนที่เกี่ยวกับราคาสินค้านั้น หากว่าสินค้ามีราคาแพง ผู้ซื้อจะพิถีพิถันมากยิ่งขึ้น ระดับที่ใช้ในการพิจารณา ความเหมือนหรือคล้ายของเครื่องหมายการค้า ต้องคำนึงถึงความระมัดระวังที่ผู้ซื้อพึงจะมีด้วย (คำวินิจฉัยที่ 202/2529) โอกาสที่จะเกิดการสับสนหลงผิดย่อมเกิดขึ้นได้ยาก 2. จำพวกของสินค้า ดูว่า เป็นสินค้าจำพวกหรือชนิดเดียวกันหรือไม่ หากว่าเป็นสินค้าจำพวกหรือชนิดเดียวกันจะก่อให้เกิดการสับสนหลงผิดได้ง่าย แต่ถ้าหากเป็นสินค้าต่างจำพวกหรือต่างชนิดกันโอกาสที่จะเกิดการสับสนหลงผิดนั้นเกิดขึ้นได้ยากขึ้นเว้นแต่เครื่องหมายการค้าของเจ้าของรายหนึ่งรายใดนั้น จะเป็นที่รู้จักกันแพร่หลายทั่วไปแล้ว 3. ความไม่สุจริตของจำเลย ในการที่จะเลียนแบบเครื่องหมายการค้าของบุคคลอื่น เช่น จำเลยเคยเป็นตัวแทน หรือทำงานในบริษัท ตัวแทนจำหน่ายสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าดังกล่าวมาก่อน (ฎ.137/2534)หรือเคยทำงานหรือถือหุ้นในบริษัทของเจ้าของเครื่องหมายการค้ามาก่อน(ฎ.1748/2524) แล้วมาจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเพื่อลอกเลียนแบบ ในการพิจารณาว่า จำเลยได้กระทำการโดยสุจริตหรือไม่ อาจพิจารณาจากใบสลาก การวางรูปลักษณะ หลักฐานการใช้เครื่องหมายการค้าความแพร่หลายของเครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียนไว้ เป็นต้น หลักประการสำคัญในการพิจารณาความเหมือนหรือคล้ายของเครื่องหมายการค้า จะต้องมีการพิจารณาหลักเกณฑ์องค์ประกอบต่าง ๆ ที่กล่าวมาข้างต้นหลาย ๆ อย่างเข้าด้วยกัน (ฎ.5134/2531,2189/2532) จึงจะสามารถทำให้การใช้กฎหมายเครื่องหมายการค้าในส่วนนี้เป็นไปโดยสมบูรณ์ และบรรลุถึงวัตถุประสงค์ของการบัญญัติกฎหมายดังกล่าวนี้ เอื้อนขุนแก้วคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลตามกฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกา ได้มอบอำนาจให้นายธเนศ เปเรร่าฟ้องคดีแทน โจทก์เป็นเจ้าของและผู้คิดประดิษฐ์เครื่องหมายการค้าอักษรโรมัน คำว่า FRITOS อ่านว่า ไฟรทอส ฟรีโดส์ หรือฟรีโดส์ แปลไม่ได้ เป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ เพื่อใช้กับสินค้าจำพวกอาหารว่างสำเร็จรูป เช่น ข้าวโพดแผ่น จำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกา และประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก โดยได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้ที่ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นประเทศแรกเมื่อปี 2476 และประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก และต่อมาได้ขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า ดังกล่าวในประเทศไทย ตามภาพถ่ายคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมายเลข 3 และนายทะเบียนได้รับจดทะเบียนให้ตามเอกสารหมายเลข 4 ต่อมาโจทก์ทราบว่าจำเลยลอกเลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์โดยยื่นขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่า FREEDOS อ่านว่า ฟรีโดส์ เมื่อวันที่ 22เมษายน 2529 ในจำพวกสินค้าประเภทเดียวกับโจทก์ โจทก์จึงได้ยื่นคำคัดค้าน นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ยกคำคัดค้านของโจทก์และดำเนินการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามคำขอของจำเลยเป็นการละเมิดสิทธิในเครื่องหมายการค้าของโจทก์ อันอาจทำให้สาธารณชนผู้ซื้อสนับสนุนหลงผิดโดยเข้าใจว่าสินค้าของจำเลยเป็นสินค้าของโจทก์หรือโจทก์มีส่วนร่วมเป็นเจ้าของอยู่ด้วย ซึ่งทำให้โจทก์เสียหาย ขาดประโยชน์ในทางทำมาหาได้ โจทก์ขอคิดค่าเสียหายเป็นรายเดือนเดือนละ 50,000 บาท ขอให้พิพากษาว่าโจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS ดีกว่าจำเลย และขอให้จำเลยเพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำว่า FREEDOS หากจำเลยไม่ปฏิบัติตามให้ถือคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยและสั่งห้ามมิให้จำเลยใช้เครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวกับสินค้าของจำเลยและให้จำเลยทำลายเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวซึ่งปรากฏบนสินค้าจำเลยให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายเป็นรายเดือนเดือนละ 50,000 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยจะเลิกใช้เครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวจำเลยให้การว่า ไม่รับรองการเป็นนิติบุคคลของโจทก์และการมอบอำนาจให้นายธเนศ เปเรร่า ทำการต่าง ๆ แทนโจทก์ โจทก์มิได้เป็นเจ้าของรูปประดิษฐ์เครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่าFRITOS อ่านไฟรทอส และได้ใช้กับสินค้าอาหารว่างสำเร็จรูปซึ่งผลิตจำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกและสินค้าของโจทก์ก็ไม่ได้มีการโฆษณาและจำหน่ายโดยแพร่หลายแต่อย่างใด จำเลยมิได้ลอกเลียนแบบเครื่องหมายการค้าคำว่าFRITOS อ่านว่า ไฟรทอส ตามที่โจทก์กล่าวอ้าง โจทก์ไม่เคยผลิตสินค้าภายใต้เครื่องหมายการค้าดังกล่าวจำหน่ายในท้องตลาดเพียงแต่ยื่นคำขอจดทะเบียนไว้เพื่อขัดสิทธิของผู้อื่นเท่านั้นนอกจากนี้รูปลักษณะของเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS กับคำว่าFREEDOS แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด และยังมีสำเนียงเรียกขานต่างกันโดยสิ้นเชิงเนื่องจากเครื่องหมายการค้าของโจทก์อย่างออกเสียงว่าไฟรทอส ส่วนของจำเลยอ่านออกเสียว่า ฟรีโดส์ จึงไม่อาจทำให้สาธารณชนหลงผิดสับสนในเครื่องหมายการค้าทั้งสองได้ดังที่โจทก์กล่าวอ้าง โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายใด ๆ จากจำเลยศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า หนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.10แผ่นที่ 4 ซึ่งบริษัทฟรีโต-เลย์ อิงค์ มอบอำนาจให้บริษัทโจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS ลงวันที่ 1 กรกฎาคม2530 แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้ตั้งแต่วันที่ 17 มีนาคม 2530 จึงถือว่าขณะโจทก์ฟ้องคดีนี้ โจทก์ยังมิได้เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าตามฟ้อง โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า บริษัทโจทก์เป็นเครือเดียวกับบริษัทฟรีโต-เลย์ อิงค์ โจทก์มีอำนาจขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS ในประเทศไทยได้ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องเครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOS ของจำเลยมีลักษณะเหมือนกันกับเครื่องหมายการค้า คำว่า FRITOS ของโจทก์ โจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้าดังกล่าวดีกว่าจำเลย แต่ไม่สมควรกำหนดค่าเสียหายให้โจทก์ พิพากษากลับให้โจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้าคำว่าFRITOS ตามคำขอเลขที่ 118737 ดีกว่าของจำเลยตามคำขอเลขที่ 155174ให้จำเลยเพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOSตามคำขอเลขที่ 155174 หากไม่ปฏิบัติตามให้ถือคำพิพากษาเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย ห้ามจำเลยใช้เครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวกับสินค้าของจำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาข้อแรกจำเลยฎีกาว่าบริษัทฟรีโต-เลย์-อิ้ง ซึ่งเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้า คำว่าFRITOS ได้มอบอำนาจให้โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวภายหลังโจทก์ได้ฟ้องคดีนี้แล้ว ดังนั้นในขณะยื่นฟ้องโจทก์จึงยังไม่ได้เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าว โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องพยานหลักฐานโจทก์ได้ความว่า บริษัทฟรีโต-เลย์ อิงค์เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้า คำว่า FRITOS จดทะเบียนไว้ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อปี 2476 ตามเอกสารหมาย จ.9 บริษัทดังกล่าวเป็นเครือเดียวกับบริษัทโจทก์ โจทก์ได้ยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวในประเทศไทย เมื่อปี 2524นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ออกหนังสือคู่มือรับจดทะเบียนให้โจทก์ เมื่อปี 2525 ตามเอกสารหมาย จ.1 และ จ.2 ต่อมาเมื่อปี 2530 บริษัทดังกล่าวได้ทำหนังสือมอบฉันทะให้โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวได้ในประเทศไทย และประเทศอื่น ๆ ทั่วโลกตามเอกสารหมาย จ.10 เห็นว่า ตามมาตรา 9 แห่งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2474 บัญญัติว่า ถ้าผู้ขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไม่ได้เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าต้องมีหนังสือมอบฉันทะแสดงว่าผู้ขอมีอำนาจจดทะเบียนได้แนบมากับคำขอด้วย การที่บริษัทฟรีโต-เลย์ อิ้งค์ ได้ทำหนังสือมอบอำนาจให้โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวในภายหลังแสดงว่าบริษัทดังกล่าวได้ให้สัตยาบันการขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์แล้ว โจทก์จึงเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวในประเทศไทยมีอำนาจฟ้องผู้เลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์ได้ ฎีกาจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นประการต่อไปจำเลยฎีกาว่า เครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOSของจำเลยไม่เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้า คำว่า FRITOSของโจทก์ และสำเนียงเรียกขานในภาษาไทยก็แตกต่างกัน ศาลฎีกาเห็นว่า เครื่องหมายการค้าทั้งสองคำ ต่างก็เป็นคำในอักษรโรมันอ่านออกเสียงเป็น 2 พยางค์ เหมือนกันคือ FREE กับ FRI พยางค์หนึ่ง และ DOS กับ TOS อีกพยางค์หนึ่ง แม้เครื่องหมายการค้าของจำเลย จะมีรูปประดิษฐ์เป็นตัวอักษร F สองตัว หันหลังชนกันอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม และมีคำภาษาไทยกำกับว่า ฟรีโดส์ แต่เครื่องหมายการค้าทั้งสองคำน่าจะมีสาระสำคัญอยู่ที่การอ่านออกเสียงหรือสำเนียงเรียกขานมากกว่าอย่างอื่นเกี่ยวกับการอ่านออกเสียงคำเครื่องหมายการค้าของโจทก์ โจทก์มีนายเลสเตอร์ ลอยด์ นาคเล่ย์ลูกจ้างของสำนักงานปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม สัญชาติอเมริกากับนางสาววรนุช เชียงพุดซา ลูกจ้างโจทก์เบิกความว่า คำว่าFRITOS นี้ คนอเมริกันจะอ่านออกเสียงว่า ฟรีโดส์ หรือ ฟรีโดส์และได้ความจากนางจริยา เปรมปราณีรัชต์ ลูกจ้างโจทก์ว่าบริษัทโจทก์ในต่างประเทศเคยส่งวีดีโอเทปการออกเสียงคำดังกล่าวในการโฆษณาสินค้ามาฉายให้ดู โดยอ่านว่า ฟรีโดส์ หรือ ฟรีโตส์ในชั้นนายทะเบียนวินิจฉัยคำคัดค้านและคำโต้แย้งของโจทก์จำเลยโจทก์ยื่นคำคัดค้านว่า คำว่า FRITOS ของโจทก์ อาจอ่านออกเสียงว่า ฟรีโตส์ หรือ ฟรีตอส หรือ ไฟรโตส์ หรือ ไฟรทอสตามเอกสารหมาย จ.4 (แผ่นที่ 1) ส่วนจำเลยยื่นคำโต้แย้งว่าคำว่า FREEDOS ของจำเลยว่าออกเสียงว่า ฟรีโดส์ แต่คำว่าFRITOS ของโจทก์สามารถอ่านออกเสียงได้ว่า ฟรีโตส์ หรือฟรีตอส หรือ ไฟร์โตส์ หรือ ไฟทอส ตามเอกสารหมาย จ.4(แผ่นที่ 2) ดังนั้นเมื่อพิจารณาตามคำคัดค้านและคำโต้แย้งของโจทก์จำเลยประกอบกับคำเบิกความของพยานโจทก์ดังกล่าวจะเห็นได้ว่า เครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOS ของจำเลยซึ่งอ่านว่าฟรีโดส์ นั้น มีสำเนียงใกล้เคียงหรือเกือบเหมือนกับเสียงอ่านเครื่องหมายการค้าของโจทก์คือคำว่า ฟรีโดส์ หรือฟรีโตส์เครื่องหมายการค้าของโจทก์ประกอบด้วยตัวอักษรโรมัน 6 ตัว ส่วนของจำเลยมี 7 ตัว แต่ซ้ำกันถึง 4 ตัว คือ F.R.O และ S ตัวอักษรในเครื่องหมายการค้าของจำเลยจึงมีลักษณะเหมือนหรือคล้ายกับตัวอักษรในเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ส่วนการอ่านออกเสียงนั้นแม้คำของโจทก์จะสามารถอ่านออกเสียงได้หลายอย่าง ส่วนคำของจำเลยอ่านออกเสียงได้อย่างเดียวแต่ก็มีเสียงเกือบเหมือนหรือคล้ายกับของโจทก์คือคำว่า ฟรีโดส์ของจำเลยกับ คำว่า ฟรีโตส์ หรือ ฟรีโดส์ของโจทก์ ตามข้อเท็จจริงดังกล่าวจึงถือได้ว่า เครื่องหมายการค้าคำว่า FREEDOS ของจำเลย มีลักษณะตัวอักษรและการอ่านออกเสียงเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าคำว่า TRITOS ของโจทก์ โจทก์จึงมีสิทธิดีกว่าจำเลย คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 968/2536บริษัท เปปซี่โค อิ้งค์ จำกัดโจทก์บริษัท ฟรีด้อมฟู้ด อินดัสตรี้ จำกัดจำเลย พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 ม. 9, ม. 41 (1)บริษัทฟ.เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS จดทะเบียนไว้ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อปี 2476 โจทก์ได้ยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายนี้ในประเทศไทย เมื่อปี 2524 นายทะเบียนเครื่องหมายการค้า ได้ออกคู่มือรับจดทะเบียนให้โจทก์ในปี 2525 ต่อมาปี 2530 บริษัทฟ. ได้ทำหนังสือมอบฉันทะให้โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวในประเทศไทย และประเทศอื่น ๆ ทั่วโลกแสดงว่า บริษัทฟ. ได้ให้สัตยาบันการขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์แล้ว โจทก์จึงเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าดังกล่าวในประเทศไทยมีอำนาจฟ้องผู้เลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์ได้ เครื่องหมายการค้าคำว่า FREEDOS ของจำเลยและเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS ของโจทก์ ต่างก็เป็นคำอักษรโรมัน อ่านออกเสียงสองพยางค์เหมือนกัน แม้เครื่องหมายการค้าของจำเลย จะมีรูปประดิษฐ์เป็นตัวอักษร F สองตัว หันหลังชนกันในกรอบสี่เหลี่ยมและมีภาษาไทยกำกับว่า ฟรีโดส์ แต่เครื่องหมายการค้าทั้งสองคำน่าจะมีสาระสำคัญอยู่ที่การอ่านออกเสียง หรือสำเนียงเรียกขานมากกว่าอย่างอื่น เครื่องหมายการค้าของจำเลยอ่านว่า ฟรีโดส์ มีสำเนียงใกล้เคียง หรือเกือบเหมือนกับเสียงอ่านเครื่องหมายการค้าของโจทก์คือคำว่า ฟรีโดส์หรือฟรีโตส์ อีกทั้งเครื่องหมายการค้าของโจทก์ประกอบด้วยตัวอักษรโรมัน 6 ตัว ส่วนของจำเลยมี 7 ตัว แต่ปรากฏว่ามีซ้ำกันถึง 4 ตัว จึงถือได้ว่าเครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOS ของจำเลยมีลักษณะตัวอักษรและการอ่านออกเสียง เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้า คำว่า FRITOS ของโจทก์ โจทก์จึงมีสิทธิดีกว่าจำเลยโจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลตามกฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกา ได้มอบอำนาจให้นายธเนศ เปเรร่าฟ้องคดีแทน โจทก์เป็นเจ้าของและผู้คิดประดิษฐ์เครื่องหมายการค้าอักษรโรมัน คำว่า FRITOS อ่านว่า ไฟรทอส ฟรีโดส์ หรือฟรีโดส์ แปลไม่ได้ เป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ เพื่อใช้กับสินค้าจำพวกอาหารว่างสำเร็จรูป เช่น ข้าวโพดแผ่น จำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกา และประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก โดยได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้ที่ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นประเทศแรกเมื่อปี 2476 และประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก และต่อมาได้ขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า ดังกล่าวในประเทศไทย ตามภาพถ่ายคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมายเลข 3 และนายทะเบียนได้รับจดทะเบียนให้ตามเอกสารหมายเลข 4 ต่อมาโจทก์ทราบว่าจำเลยลอกเลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์โดยยื่นขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่า FREEDOS อ่านว่า ฟรีโดส์ เมื่อวันที่ 22เมษายน 2529 ในจำพวกสินค้าประเภทเดียวกับโจทก์ โจทก์จึงได้ยื่นคำคัดค้าน นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ยกคำคัดค้านของโจทก์และดำเนินการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามคำขอของจำเลยเป็นการละเมิดสิทธิในเครื่องหมายการค้าของโจทก์ อันอาจทำให้สาธารณชนผู้ซื้อสนับสนุนหลงผิดโดยเข้าใจว่าสินค้าของจำเลยเป็นสินค้าของโจทก์หรือโจทก์มีส่วนร่วมเป็นเจ้าของอยู่ด้วย ซึ่งทำให้โจทก์เสียหาย ขาดประโยชน์ในทางทำมาหาได้ โจทก์ขอคิดค่าเสียหายเป็นรายเดือนเดือนละ 50,000 บาท ขอให้พิพากษาว่าโจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS ดีกว่าจำเลย และขอให้จำเลยเพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำว่า FREEDOS หากจำเลยไม่ปฏิบัติตามให้ถือคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยและสั่งห้ามมิให้จำเลยใช้เครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวกับสินค้าของจำเลยและให้จำเลยทำลายเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวซึ่งปรากฏบนสินค้าจำเลยให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายเป็นรายเดือนเดือนละ 50,000 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยจะเลิกใช้เครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวจำเลยให้การว่า ไม่รับรองการเป็นนิติบุคคลของโจทก์และการมอบอำนาจให้นายธเนศ เปเรร่า ทำการต่าง ๆ แทนโจทก์ โจทก์มิได้เป็นเจ้าของรูปประดิษฐ์เครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่าFRITOS อ่านไฟรทอส และได้ใช้กับสินค้าอาหารว่างสำเร็จรูปซึ่งผลิตจำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกและสินค้าของโจทก์ก็ไม่ได้มีการโฆษณาและจำหน่ายโดยแพร่หลายแต่อย่างใด จำเลยมิได้ลอกเลียนแบบเครื่องหมายการค้าคำว่าFRITOS อ่านว่า ไฟรทอส ตามที่โจทก์กล่าวอ้าง โจทก์ไม่เคยผลิตสินค้าภายใต้เครื่องหมายการค้าดังกล่าวจำหน่ายในท้องตลาดเพียงแต่ยื่นคำขอจดทะเบียนไว้เพื่อขัดสิทธิของผู้อื่นเท่านั้นนอกจากนี้รูปลักษณะของเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS กับคำว่าFREEDOS แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด และยังมีสำเนียงเรียกขานต่างกันโดยสิ้นเชิงเนื่องจากเครื่องหมายการค้าของโจทก์อย่างออกเสียงว่าไฟรทอส ส่วนของจำเลยอ่านออกเสียว่า ฟรีโดส์ จึงไม่อาจทำให้สาธารณชนหลงผิดสับสนในเครื่องหมายการค้าทั้งสองได้ดังที่โจทก์กล่าวอ้าง โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายใด ๆ จากจำเลยศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า หนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.10แผ่นที่ 4 ซึ่งบริษัทฟรีโต-เลย์ อิงค์ มอบอำนาจให้บริษัทโจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS ลงวันที่ 1 กรกฎาคม2530 แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้ตั้งแต่วันที่ 17 มีนาคม 2530 จึงถือว่าขณะโจทก์ฟ้องคดีนี้ โจทก์ยังมิได้เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าตามฟ้อง โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า บริษัทโจทก์เป็นเครือเดียวกับบริษัทฟรีโต-เลย์ อิงค์ โจทก์มีอำนาจขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำว่า FRITOS ในประเทศไทยได้ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องเครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOS ของจำเลยมีลักษณะเหมือนกันกับเครื่องหมายการค้า คำว่า FRITOS ของโจทก์ โจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้าดังกล่าวดีกว่าจำเลย แต่ไม่สมควรกำหนดค่าเสียหายให้โจทก์ พิพากษากลับให้โจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้าคำว่าFRITOS ตามคำขอเลขที่ 118737 ดีกว่าของจำเลยตามคำขอเลขที่ 155174ให้จำเลยเพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOSตามคำขอเลขที่ 155174 หากไม่ปฏิบัติตามให้ถือคำพิพากษาเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย ห้ามจำเลยใช้เครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวกับสินค้าของจำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาข้อแรกจำเลยฎีกาว่าบริษัทฟรีโต-เลย์-อิ้ง ซึ่งเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้า คำว่าFRITOS ได้มอบอำนาจให้โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวภายหลังโจทก์ได้ฟ้องคดีนี้แล้ว ดังนั้นในขณะยื่นฟ้องโจทก์จึงยังไม่ได้เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าว โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องพยานหลักฐานโจทก์ได้ความว่า บริษัทฟรีโต-เลย์ อิงค์เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้า คำว่า FRITOS จดทะเบียนไว้ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อปี 2476 ตามเอกสารหมาย จ.9 บริษัทดังกล่าวเป็นเครือเดียวกับบริษัทโจทก์ โจทก์ได้ยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวในประเทศไทย เมื่อปี 2524นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ออกหนังสือคู่มือรับจดทะเบียนให้โจทก์ เมื่อปี 2525 ตามเอกสารหมาย จ.1 และ จ.2 ต่อมาเมื่อปี 2530 บริษัทดังกล่าวได้ทำหนังสือมอบฉันทะให้โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวได้ในประเทศไทย และประเทศอื่น ๆ ทั่วโลกตามเอกสารหมาย จ.10 เห็นว่า ตามมาตรา 9 แห่งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2474 บัญญัติว่า ถ้าผู้ขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไม่ได้เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าต้องมีหนังสือมอบฉันทะแสดงว่าผู้ขอมีอำนาจจดทะเบียนได้แนบมากับคำขอด้วย การที่บริษัทฟรีโต-เลย์ อิ้งค์ ได้ทำหนังสือมอบอำนาจให้โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวในภายหลังแสดงว่าบริษัทดังกล่าวได้ให้สัตยาบันการขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์แล้ว โจทก์จึงเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวในประเทศไทยมีอำนาจฟ้องผู้เลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์ได้ ฎีกาจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นประการต่อไปจำเลยฎีกาว่า เครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOSของจำเลยไม่เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้า คำว่า FRITOSของโจทก์ และสำเนียงเรียกขานในภาษาไทยก็แตกต่างกัน ศาลฎีกาเห็นว่า เครื่องหมายการค้าทั้งสองคำ ต่างก็เป็นคำในอักษรโรมันอ่านออกเสียงเป็น 2 พยางค์ เหมือนกันคือ FREE กับ FRI พยางค์หนึ่ง และ DOS กับ TOS อีกพยางค์หนึ่ง แม้เครื่องหมายการค้าของจำเลย จะมีรูปประดิษฐ์เป็นตัวอักษร F สองตัว หันหลังชนกันอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม และมีคำภาษาไทยกำกับว่า ฟรีโดส์ แต่เครื่องหมายการค้าทั้งสองคำน่าจะมีสาระสำคัญอยู่ที่การอ่านออกเสียงหรือสำเนียงเรียกขานมากกว่าอย่างอื่นเกี่ยวกับการอ่านออกเสียงคำเครื่องหมายการค้าของโจทก์ โจทก์มีนายเลสเตอร์ ลอยด์ นาคเล่ย์ลูกจ้างของสำนักงานปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม สัญชาติอเมริกากับนางสาววรนุช เชียงพุดซา ลูกจ้างโจทก์เบิกความว่า คำว่าFRITOS นี้ คนอเมริกันจะอ่านออกเสียงว่า ฟรีโดส์ หรือ ฟรีโดส์และได้ความจากนางจริยา เปรมปราณีรัชต์ ลูกจ้างโจทก์ว่าบริษัทโจทก์ในต่างประเทศเคยส่งวีดีโอเทปการออกเสียงคำดังกล่าวในการโฆษณาสินค้ามาฉายให้ดู โดยอ่านว่า ฟรีโดส์ หรือ ฟรีโตส์ในชั้นนายทะเบียนวินิจฉัยคำคัดค้านและคำโต้แย้งของโจทก์จำเลยโจทก์ยื่นคำคัดค้านว่า คำว่า FRITOS ของโจทก์ อาจอ่านออกเสียงว่า ฟรีโตส์ หรือ ฟรีตอส หรือ ไฟรโตส์ หรือ ไฟรทอสตามเอกสารหมาย จ.4 (แผ่นที่ 1) ส่วนจำเลยยื่นคำโต้แย้งว่าคำว่า FREEDOS ของจำเลยว่าออกเสียงว่า ฟรีโดส์ แต่คำว่าFRITOS ของโจทก์สามารถอ่านออกเสียงได้ว่า ฟรีโตส์ หรือฟรีตอส หรือ ไฟร์โตส์ หรือ ไฟทอส ตามเอกสารหมาย จ.4(แผ่นที่ 2) ดังนั้นเมื่อพิจารณาตามคำคัดค้านและคำโต้แย้งของโจทก์จำเลยประกอบกับคำเบิกความของพยานโจทก์ดังกล่าวจะเห็นได้ว่า เครื่องหมายการค้า คำว่า FREEDOS ของจำเลยซึ่งอ่านว่าฟรีโดส์ นั้น มีสำเนียงใกล้เคียงหรือเกือบเหมือนกับเสียงอ่านเครื่องหมายการค้าของโจทก์คือคำว่า ฟรีโดส์ หรือฟรีโตส์เครื่องหมายการค้าของโจทก์ประกอบด้วยตัวอักษรโรมัน 6 ตัว ส่วนของจำเลยมี 7 ตัว แต่ซ้ำกันถึง 4 ตัว คือ F.R.O และ S ตัวอักษรในเครื่องหมายการค้าของจำเลยจึงมีลักษณะเหมือนหรือคล้ายกับตัวอักษรในเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ส่วนการอ่านออกเสียงนั้นแม้คำของโจทก์จะสามารถอ่านออกเสียงได้หลายอย่าง ส่วนคำของจำเลยอ่านออกเสียงได้อย่างเดียวแต่ก็มีเสียงเกือบเหมือนหรือคล้ายกับของโจทก์คือคำว่า ฟรีโดส์ของจำเลยกับ คำว่า ฟรีโตส์ หรือ ฟรีโดส์ของโจทก์ ตามข้อเท็จจริงดังกล่าวจึงถือได้ว่า เครื่องหมายการค้าคำว่า FREEDOS ของจำเลย มีลักษณะตัวอักษรและการอ่านออกเสียงเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าคำว่า TRITOS ของโจทก์ โจทก์จึงมีสิทธิดีกว่าจำเลย คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ปรีชา เฉลิมวณิชย์-พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ-เริงธรรม ลัดพลี)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเนื่องจากเครื่องหมายการค้ามีหน้าที่ประการสำคัญ ในการที่จะชี้ว่า สินค้าที่ใช้เครื่องหมายการค้าของผู้ผลิตรายหนึ่งแตกต่างจากสินค้าที่ใช้เครื่องหมายการค้าของผู้ผลิตรายอื่น อีกทั้งชี้ให้เห็นถึงแหล่งกำเนิดของสินค้าหรือตัวผู้ผลิตสินค้า และคุณภาพของสินค้าที่ใช้เครื่องหมายการค้านั้น การที่จะให้เครื่องหมายการค้าได้ทำหน้าที่ดังกล่าวได้สมบูรณ์ เครื่องหมายการค้าที่ใช้กับสินค้าต่าง ๆ หรือต่างเจ้าของกัน ต้องแตกต่างกัน กล่าวคือ ต้องไม่เหมือนหรือคล้ายกันจนอาจทำให้สาธารณชนสับสนหรือหลงผิดในความเป็นเจ้าของของสินค้า หรือแหล่งกำเนิดของสินค้านั้น การพิจารณาในประเด็นเรื่องความเหมือนหรือคล้ายของเครื่องหมายการค้านี้มีการพิจารณาทั้งในชั้นนายทะเบียนเครื่องหมายการค้า คณะกรรมการเครื่องหมายการค้าและศาล แต่ก็มิได้มีการบัญญัติหลักเกณฑ์ในการพิจารณาเรื่องความเหมือนหรือคล้ายของเครื่องหมายการค้าไว้แต่อย่างใด การพิจารณาทำหลักเกณฑ์ในเรื่องนี้จึงต้องอาศัยแนวคำพิพากษาศาลฎีกา แนวคำวินิจฉัยของคณะกรรมการเครื่องหมายการค้า ตลอดจนแนวความคิดต่าง ๆทั้งของไทยและต่างประเทศเข้าด้วยกัน การพิจารณาความเหมือนหรือคล้ายกันของเครื่องหมายการค้าหากจะมุ่งถึงตัวเครื่องหมายการค้าเอง (Themarksperse) เราสามารถแบ่งลักษณะของเครื่องหมายการค้าออกได้ 3 ลักษณะด้วยกัน คือ 1. เครื่องหมายคำ 2. เครื่องหมายรูป 3. เครื่องหมายคำและรูป เครื่องหมายคำ การพิจารณาว่าเครื่องหมายการค้าคำดังกล่าวเหมือนหรือคล้ายกันหรือไม่ จะดูจากสำนวนตัวอักษรของแต่ละเครื่องหมายว่ามีกี่ตัวเท่ากันหรือใกล้เคียงกันหรือไม่เหมือนกันจำนวนกี่ตัว เสียงอ่านของเครื่องหมายคำนั้นเป็นอย่างไร ลักษณะการวางตัวอักษร หรือตัวอักษรประดิษฐ์ เหมือนหรือคล้ายกันหรือไม่ ตัวอย่างคำวินิจฉัยของคณะกรรมการเครื่องหมายการค้าที่วินิจฉัยว่าเครื่องหมายการค้าเหมือนหรือคล้ายกัน เช่น เครื่องหมายคำว่า MISTERMINIT กับ MINIT(9/2527) เครื่องหมายคำว่า ACOLATE กับ AMCOLATE(43/2528) เครื่องหมายคำว่า Audix กับ AUNIX(26/2530) เครื่องหมายคำว่า แฮร์ซิลค์ กับ AIRSILK(327/2530) เครื่องหมายคำว่า โซลาเด็กซ์ กับ ZOLATREK(22/2529) ตัวอย่างคำพิพากษาฎีกาที่วินิจฉัยว่าเครื่องหมายการค้าเหมือนหรือคล้ายกัน เช่น เครื่องหมายคำว่า PHENERGAN กับ PHENAGIN(ฎ.779/2506) เครื่องหมายคำว่า DEQUADIN กับ DEORADIN(ฎ.1779/2514) เครื่องหมายคำว่า GANTRISIN กับ KANDICIN(ฎ.1360/2516) เครื่องหมายคำว่า RICOPY กับ RECOPY(ฎ.1748/2524) เครื่องหมายคำว่า VIXOL กับ Vitol(ฎ.2636/2529) เครื่องหมายคำว่า DIMETAPP กับ MEDITAPP(ฎ.3692/2534) เครื่องหมายรูป เราจะต้องดูว่าเครื่องหมายแต่ละเครื่องหมายนั้นมีลักษณะเด่นที่จุดใด ลักษณะเด่นนั้นเหมือนหรือคล้ายกันหรือไม่ หรือสาระสำคัญของเครื่องหมายการค้านั้นอยู่ที่จุดใด คำวินิจฉัยที่ 122/2529 เครื่องหมายการค้าของผู้ขอจดทะเบียนและของผู้คัดค้าน ต่างมีรูปนกเพนกวิน เป็นสาระสำคัญของเครื่องหมายเช่นเดียวกัน แม้การประดิษฐ์รูปลักษณะของนกจะแตกต่างกันอยู่บ้างแต่เนื่องจากเครื่องหมายทั้งสองเป็นเครื่องหมายรูปอย่างเดียวไม่มีคำกำกับ จึงย่อมเรียกขานได้เหมือนกันว่าตรานกเพนกวิน เมื่อใช้กับสินค้าจำพวกเดียวกัน และมีรายการสินค้าครอบคลุมถึงกัน โอกาสที่สาธารณชนจะสับสนหลงผิดย่อมเกิดขึ้นได้โดยง่าย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 645/2507 เครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นรูปเครื่องหมายตรา "คนขี่ควาย" ส่วนสินค้าของจำเลยใช้เครื่องหมายตรา "ลิงขี่ควาย" แต่เมื่อมองดูแล้วจะเห็นว่าเครื่องหมายการค้าของจำเลยมีลักษณะเกือบเหมือนเครื่องหมายการค้าของโจทก์โดยเฉพาะควายมีหัว เขา ลำตัว หาง และท่าก้าวเดินเหมือนคล้ายเกือบจะเป็นควายตัวเดียวกัน คงแตกต่างเฉพาะลิงกับคนซึ่งอยู่บนหลังควายแต่ขนาดลักษณะท่าทางของลิงและคนคล้ายคลึงกันมาก ซึ่งบุคคลธรรมดาอาจหลงเข้าใจผิดได้ว่าสินค้าที่ใช้เครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นสินค้าที่ใช้เครื่องหมายการค้าของโจทก์ก็ได้ นอกจากนี้สามารถศึกษาแนวการวินิจฉัยของศาลฎีกาได้จากฎีกาที่ 350/2509, ฎีกาที่ 562/2510, ฎีกาที่ 1151/2511,ฎีกาที่ 593/2513, ฎีกาที่ 947/2513, ฎีกาที่ 2642/2523,ฎีกาที่ 1419/2524, ฎีกาที่ 1742/2527, ฎีกาที่ 1138/2529,ฎีกาที่ 2198/2532 เครื่องหมายคำและรูป กรณีเครื่องหมายของบุคคลหนึ่งเป็นเครื่องหมายคำ ส่วนของอีกบุคคลหนึ่งนั้นเป็นเครื่องหมายรูป การที่จะดูว่าเครื่องหมายการค้านั้น เหมือนหรือคล้ายกันหรือไม่ จะดูจากเสียงเรียกขานของเครื่องหมายการค้านั้น หรือในกรณีที่เครื่องหมายการค้านั้น มีทั้งคำและรูปประกอบอยู่ด้วยกัน การพิจารณาความเหมือนและคล้ายของเครื่องหมายการค้า จะดูจากส่วนซึ่งเป็นสาระสำคัญของเครื่องหมายหรือชื่อเรียกขานของเครื่องหมายนั้น คำวินิจฉัยที่ 495/2531 แม้เครื่องหมายของผู้อุทธรณ์จะเป็นเครื่องหมายคำว่า "กวาง" ส่วนเครื่องหมายที่จดทะเบียนไว้แล้วจะเป็นเครื่องหมายรูปกวางอยู่ในวงกลมสองชั้น ซึ่งรูปลักษณะของเครื่องหมายทั้งสองจะแตกต่างกันก็ตาม แต่เมื่อพิจารณาถึงการเรียกขาน เครื่องหมายทั้งสองก็เรียกขานได้ว่า ตรากวาง เหมือนกันเมื่อใช้กับสินค้าจำพวกเดียวกัน และมีรายการครอบคลุมถึงกัน โอกาสที่สาธารณชนจะสับสนหลงผิด ย่อมเกิดขึ้นได้ง่าย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1138/2529 เครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นรูปหัวและคอม้าลาย และคำว่า หัวม้าลายกับอักษรโรมันว่าHEADZEBRA ส่วนของจำเลยเป็นรูปม้าลายยืนทั้งตัวอยู่ในวงกลมและคำว่าตราม้าลาย กับอักษรโรมันว่า ZEBRABRAND สาระสำคัญของเครื่องหมายการค้าของโจทก์และจำเลย คือรูปม้าลายประชาชนผู้ซื้อสินค้าอาจเรียกว่าตราม้าลาย เมื่อใช้กับสินค้าชนิดเดียวกันจะทำให้เกิดสับสน และหลงผิดในแหล่งผลิตได้ อันนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชน จำเลยไม่มีสิทธิขอจดทะเบียนการค้า สำหรับสินค้าจำพวกที่โจทก์ได้จดทะเบียนไว้ ระดับที่ใช้ในการพิจารณาความเหมือนคล้าย ในการพิจารณาความเหมือนคล้ายของเครื่องหมายการค้าจะนำระดับความรู้สึกนึกคิดของนายทะเบียน คณะกรรมการเครื่องหมายการค้าหรือผู้พิพากษาไปวัดไม่ได้ผู้พิจารณาต้องใช้ระดับความรู้ ความเข้าใจของวิญญูชนเป็นระดับในการพิจารณา ส่วนช่วงเวลาที่ต้องคำนึงถึงคือในการเลือกซื้อสินค้าผู้บริโภคไม่มีโอกาสที่จะนำสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าต่าง ๆ มาเปรียบเทียบกัน คงต้องพิจารณาว่าหากเห็นสินค้าในช่วงเวลาต่างกันแล้ว (ฎ.677/2532) จะเกิดการสับสนหรือไม่ ความเคร่งครัดในการพิจารณาจะมีมากยิ่งขึ้น หากว่าเครื่องหมายการค้าดังกล่าวใช้กับสินค้าจำพวกยาอันตราย ทั้งนี้เพื่อประโยชน์ในการคุ้มครองความปลอดภัยของสาธารณชน ข้อเท็จจริงอื่น ๆ ที่ต้องนำมาใช้ประกอบในการพิจารณา 1. กลุ่มผู้ใช้สินค้าและราคาสินค้า หากว่าผู้ใช้สินค้าเป็นประชาชนทั่วไป อย่างเช่น สินค้าประเภท ผงซักฟอก สบู่ ยาสีฟัน ที่มีราคาธรรมดา หากใช้เครื่องหมายการค้าเป็นภาษาต่างประเทศแล้ว ประชาชนจะจดจำเฉพาะเสียงเรียกขาน ไม่ค่อยใช้ความระมัดระวังสังเกตว่าตัวสะกด คำที่นำมาใช้เป็นเครื่องหมายการค้านั้น เป็นอย่างไร(คำวินิจฉัยที่ 215/2528) ส่วนที่เกี่ยวกับราคาสินค้านั้น หากว่าสินค้ามีราคาแพง ผู้ซื้อจะพิถีพิถันมากยิ่งขึ้น ระดับที่ใช้ในการพิจารณา ความเหมือนหรือคล้ายของเครื่องหมายการค้า ต้องคำนึงถึงความระมัดระวังที่ผู้ซื้อพึงจะมีด้วย (คำวินิจฉัยที่ 202/2529) โอกาสที่จะเกิดการสับสนหลงผิดย่อมเกิดขึ้นได้ยาก 2. จำพวกของสินค้า ดูว่า เป็นสินค้าจำพวกหรือชนิดเดียวกันหรือไม่ หากว่าเป็นสินค้าจำพวกหรือชนิดเดียวกันจะก่อให้เกิดการสับสนหลงผิดได้ง่าย แต่ถ้าหากเป็นสินค้าต่างจำพวกหรือต่างชนิดกันโอกาสที่จะเกิดการสับสนหลงผิดนั้นเกิดขึ้นได้ยากขึ้นเว้นแต่เครื่องหมายการค้าของเจ้าของรายหนึ่งรายใดนั้น จะเป็นที่รู้จักกันแพร่หลายทั่วไปแล้ว 3. ความไม่สุจริตของจำเลย ในการที่จะเลียนแบบเครื่องหมายการค้าของบุคคลอื่น เช่น จำเลยเคยเป็นตัวแทน หรือทำงานในบริษัท ตัวแทนจำหน่ายสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าดังกล่าวมาก่อน (ฎ.137/2534)หรือเคยทำงานหรือถือหุ้นในบริษัทของเจ้าของเครื่องหมายการค้ามาก่อน(ฎ.1748/2524) แล้วมาจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเพื่อลอกเลียนแบบ ในการพิจารณาว่า จำเลยได้กระทำการโดยสุจริตหรือไม่ อาจพิจารณาจากใบสลาก การวางรูปลักษณะ หลักฐานการใช้เครื่องหมายการค้าความแพร่หลายของเครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียนไว้ เป็นต้น หลักประการสำคัญในการพิจารณาความเหมือนหรือคล้ายของเครื่องหมายการค้า จะต้องมีการพิจารณาหลักเกณฑ์องค์ประกอบต่าง ๆ ที่กล่าวมาข้างต้นหลาย ๆ อย่างเข้าด้วยกัน (ฎ.5134/2531,2189/2532) จึงจะสามารถทำให้การใช้กฎหมายเครื่องหมายการค้าในส่วนนี้เป็นไปโดยสมบูรณ์ และบรรลุถึงวัตถุประสงค์ของการบัญญัติกฎหมายดังกล่าวนี้ เอื้อนขุนแก้ว