คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1509/2532หลักกฎหมาย: เมื่อคุณภาพและส่วนผสมของสบู่และเนยที่โจทก์ผลิตตามคำสั่งเฉพาะรายของลูกค้ากับที่โจทก์ผลิตและจำหน่ายเองเหมือนกัน สัมภาระหรือวัตถุที่นำมาใช้ในการผลิตตามคำสั่งเฉพาะรายดังกล่าวจึงมีความสำคัญยิ่งกว่าการงานกรณีเป็นการผลิตและขายให้ลูกค้าผู้สั่ง มิใช่การรับจ้างทำของ ดังนั้นโจทก์ต้องเสียภาษีการค้าในฐานะผู้ผลิต.โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้า อ้างว่าโจทก์ผลิตและจำหน่ายสบู่ เนยและแป้งหอมตามสูตรและส่วนผสมของโจทก์ให้ลูกค้าโดยตรง และรับจ้างผลิตสินค้าดังกล่าวให้ผู้ว่าจ้างด้วยโจทก์เสียภาษีการค้าในฐานะผู้รับจ้างทำของแล้ว แต่เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์เห็นว่าโจทก์เป็นผู้ผลิตสำหรับการที่โจทก์รับจ้างผลิตสินค้าและมีรายรับจากการขายสินค้านั้นจำเลยให้การว่าการประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ชอบแล้วศาลชั้นต้นพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า โจทก์ผลิตสบู่หอมตราห่านฟ้า ตราหมี เนยตรานักรบและตราไก่จำหน่ายและผลิตสินค้าประเภทเดียวกันนี้ให้บริษัทอื่นที่ขายสินค้าดังกล่าวนำไปจำหน่ายด้วย ปัญหามีว่า การที่โจทก์ผลิตสินค้าให้บริษัทอื่นนำไปจำหน่ายนั้นโจทก์จะต้องเสียภาษีการค้าตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1. การขายของชนิด 1 (ก) ในฐานะผู้ผลิตอัตราร้อยละ 7 หรือประเภทการค้า 4. การรับจ้างทำของชนิด 1 (ฉ)ในฐานะผู้รับจ้าง อัตราร้อยละ 2 ในปัญหาดังกล่าว ศาลฎีกาเห็นว่าข้อแตกต่างระหว่างการขายของกับการรับจ้างทำของนั้นหาได้อยู่ที่ถ้อยคำหรือเจตนาและกิริยาที่คู่กรณีประพฤติต่อกันเป็นข้อสำคัญไม่แต่ข้อสำคัญที่จะต้องพิจารณาก็คือสัมภาระกับการงานที่รับทำจนสำเร็จนั้น สิ่งไหนจะสำคัญกว่ากัน ถ้าการงานสำคัญกว่าก็เป็นการรับจ้างทำของ แต่ถ้าสัมภาระสำคัญกว่าก็เป็นการขายของ ข้อเท็จจริงได้ความว่าโจทก์ผลิตและจำหน่ายสบู่ เนย ฯลฯ ตามสูตรและส่วนผสมของโจทก์ให้ลูกค้าโดยตรงและรับผลิตสินค้าดังกล่าวให้บริษัทอื่นตามที่บริษัทอื่นสั่งให้ผลิตด้วยคุณภาพของสินค้าที่โจทก์ผลิตให้บริษัทอื่นก็เหมือนกับสินค้าที่โจทก์ผลิตจำหน่ายเองและผลิตโดยใช้ส่วนผสมอย่างเดียวกันด้วย ดังนั้น สินค้าที่โจทก์ผลิตให้บริษัทอื่นจึงเหมือนกับสินค้าที่โจทก์ผลิตจำหน่ายเอง จึงเห็นได้ว่าสินค้าที่โจทก์ผลิตให้บริษัทอื่นนั้นสัมภาระหรือวัตถุที่นำมาใช้ในการผลิตมีความสำคัญยิ่งกว่าการงาน ดังนั้นการที่โจทก์ผลิตสินค้าดังกล่าวตามคำสั่งเฉพาะรายของบริษัทอื่น จึงหาใช่เป็นการรับจ้างทำของไม่ แต่เป็นการผลิตและการขายของให้บริษัทผู้ที่สั่งให้โจทก์ผลิตสินค้านั่นเองโจทก์จึงต้องเสียภาษีการค้าในประเภทการค้า 1. การขายของชนิด 1 (ก)ตามบัญชีอัตราภาษีการค้าในฐานะผู้ผลิตในอัตราร้อยละ 7"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1509/2532บริษัท ถ้วย ทอง อุตสาหกรรม จำกัดโจทก์กรมสรรพากรจำเลย ป.พ.พ. ม. 453, ม. 587 ป.รัษฎากร ม. 77, ม. 78เมื่อคุณภาพและส่วนผสมของสบู่และเนยที่โจทก์ผลิตตามคำสั่งเฉพาะรายของลูกค้ากับที่โจทก์ผลิตและจำหน่ายเองเหมือนกัน สัมภาระหรือวัตถุที่นำมาใช้ในการผลิตตามคำสั่งเฉพาะรายดังกล่าวจึงมีความสำคัญยิ่งกว่าการงานกรณีเป็นการผลิตและขายให้ลูกค้าผู้สั่ง มิใช่การรับจ้างทำของ ดังนั้นโจทก์ต้องเสียภาษีการค้าในฐานะผู้ผลิต.โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้า อ้างว่าโจทก์ผลิตและจำหน่ายสบู่ เนยและแป้งหอมตามสูตรและส่วนผสมของโจทก์ให้ลูกค้าโดยตรง และรับจ้างผลิตสินค้าดังกล่าวให้ผู้ว่าจ้างด้วยโจทก์เสียภาษีการค้าในฐานะผู้รับจ้างทำของแล้ว แต่เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์เห็นว่าโจทก์เป็นผู้ผลิตสำหรับการที่โจทก์รับจ้างผลิตสินค้าและมีรายรับจากการขายสินค้านั้นจำเลยให้การว่าการประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ชอบแล้วศาลชั้นต้นพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า โจทก์ผลิตสบู่หอมตราห่านฟ้า ตราหมี เนยตรานักรบและตราไก่จำหน่ายและผลิตสินค้าประเภทเดียวกันนี้ให้บริษัทอื่นที่ขายสินค้าดังกล่าวนำไปจำหน่ายด้วย ปัญหามีว่า การที่โจทก์ผลิตสินค้าให้บริษัทอื่นนำไปจำหน่ายนั้นโจทก์จะต้องเสียภาษีการค้าตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1. การขายของชนิด 1 (ก) ในฐานะผู้ผลิตอัตราร้อยละ 7 หรือประเภทการค้า 4. การรับจ้างทำของชนิด 1 (ฉ)ในฐานะผู้รับจ้าง อัตราร้อยละ 2 ในปัญหาดังกล่าว ศาลฎีกาเห็นว่าข้อแตกต่างระหว่างการขายของกับการรับจ้างทำของนั้นหาได้อยู่ที่ถ้อยคำหรือเจตนาและกิริยาที่คู่กรณีประพฤติต่อกันเป็นข้อสำคัญไม่แต่ข้อสำคัญที่จะต้องพิจารณาก็คือสัมภาระกับการงานที่รับทำจนสำเร็จนั้น สิ่งไหนจะสำคัญกว่ากัน ถ้าการงานสำคัญกว่าก็เป็นการรับจ้างทำของ แต่ถ้าสัมภาระสำคัญกว่าก็เป็นการขายของ ข้อเท็จจริงได้ความว่าโจทก์ผลิตและจำหน่ายสบู่ เนย ฯลฯ ตามสูตรและส่วนผสมของโจทก์ให้ลูกค้าโดยตรงและรับผลิตสินค้าดังกล่าวให้บริษัทอื่นตามที่บริษัทอื่นสั่งให้ผลิตด้วยคุณภาพของสินค้าที่โจทก์ผลิตให้บริษัทอื่นก็เหมือนกับสินค้าที่โจทก์ผลิตจำหน่ายเองและผลิตโดยใช้ส่วนผสมอย่างเดียวกันด้วย ดังนั้น สินค้าที่โจทก์ผลิตให้บริษัทอื่นจึงเหมือนกับสินค้าที่โจทก์ผลิตจำหน่ายเอง จึงเห็นได้ว่าสินค้าที่โจทก์ผลิตให้บริษัทอื่นนั้นสัมภาระหรือวัตถุที่นำมาใช้ในการผลิตมีความสำคัญยิ่งกว่าการงาน ดังนั้นการที่โจทก์ผลิตสินค้าดังกล่าวตามคำสั่งเฉพาะรายของบริษัทอื่น จึงหาใช่เป็นการรับจ้างทำของไม่ แต่เป็นการผลิตและการขายของให้บริษัทผู้ที่สั่งให้โจทก์ผลิตสินค้านั่นเองโจทก์จึงต้องเสียภาษีการค้าในประเภทการค้า 1. การขายของชนิด 1 (ก)ตามบัญชีอัตราภาษีการค้าในฐานะผู้ผลิตในอัตราร้อยละ 7"พิพากษายืน(ปิ่นทิพย์ สุจริตกุล-วิทูรย์ ตั้งตรงจิตต์-เดชา สุวรรณโณ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุข้อเท็จจริงในคดีปรากฏว่าโจทก์ผลิตสินค้าให้ลูกค้าตามสั่งโดยใช้เครื่องหมายการค้าของลูกค้า ซึ่งตามประมวลรัษฎากรมาตรา 77 ที่แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2525 มาตรา 14 และใช้บังคับสำหรับรายรับตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2525 เป็นต้นไป คำว่า "ผลิต"หมายความรวมถึง การทำให้มีขึ้นซึ่งชื่อการค้าหรือเครื่องหมายการค้าสำหรับสินค้านั้นไม่ว่าจะทำเองหรือตกลงให้ผู้อื่นทำให้ด้วย และตามคำสั่งกรมสรรพากร ที่ ป.4/2527 ลงวันที่ 29 สิงหาคม 2527การสั่งให้ผู้อื่นทำสินค้าเพื่อผู้สั่งจะนำไปขายต่อ โดยผู้สั่งกำหนดให้ผู้ทำสินค้าใส่ชื่อการค้าหรือเครื่องหมายการค้าสำหรับสินค้าของตนให้ถือว่าผู้สั่งให้ทำสินค้าเป็นผู้ผลิตและผู้ทำสินค้าเป็นผู้รับจ้างทำของ ไม่ว่าการสั่งจะทำในรูปสัญญาจ้างทำของหรือสัญญาซื้อขาย ดังนั้นตามกฎหมายปัจจุบันโจทก์จึงต้องเสียภาษีการค้าในฐานะผู้รับจ้างทำของซึ่งตรงตามที่โจทก์เสียมา แต่รายรับที่เป็นปัญหาในคดีนี้เกิดระหว่าง พ.ศ. 2520 ถึง 2522 ก่อนพระราชกำหนดข้างต้นใช้บังคับ จึงมีปัญหาไปสู่ศาลฎีกาว่าโจทก์จะต้องเสียภาษีการค้าประเภทการขายของในฐานะผู้ผลิตหรือประเภทการรับจ้างทำของในฐานะผู้รับจ้าง ที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อแตกต่างระหว่างการขายของกับการรับจ้างทำของหาได้อยู่ที่ถ้อยคำหรือเจตนาและกิริยาที่คู่กรณีประพฤติต่อกันเป็นข้อสำคัญไม่ แต่ข้อสำคัญก็คือสัมภาระกับการงานที่รับทำจนสำเร็จ สิ่งไหนจะสำคัญกว่า นั้น เป็นหลักการวินิจฉัยประเภทการค้าตามบัญชีอัตราภาษีการค้า ไม่ใช่หลักที่จะวินิจฉัยว่าสัญญาใดเป็นสัญญาซื้อขาย สัญญาใดเป็นสัญญาจ้างทำของในกรณีทางแพ่งทั่วไป ซึ่งหากคู่สัญญาแสดงเจตนาอย่างแจ้งชัดที่จะผูกนิติสัมพันธ์กันตามแบบสัญญาใดแล้ว ก็คงต้องถือเจตนาของคู่สัญญาเป็นข้อสำคัญ มิฉะนั้นคู่สัญญาก็จะไม่มีความแน่ใจในสิทธิและหน้าที่ของตนซึ่งมิใช่สิ่งที่พึ่งประสงค์ในทางธุรกิจ พงศ์เทพเทพกาญจนาคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้า อ้างว่าโจทก์ผลิตและจำหน่ายสบู่ เนยและแป้งหอมตามสูตรและส่วนผสมของโจทก์ให้ลูกค้าโดยตรง และรับจ้างผลิตสินค้าดังกล่าวให้ผู้ว่าจ้างด้วยโจทก์เสียภาษีการค้าในฐานะผู้รับจ้างทำของแล้ว แต่เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์เห็นว่าโจทก์เป็นผู้ผลิตสำหรับการที่โจทก์รับจ้างผลิตสินค้าและมีรายรับจากการขายสินค้านั้นจำเลยให้การว่าการประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ชอบแล้วศาลชั้นต้นพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า โจทก์ผลิตสบู่หอมตราห่านฟ้า ตราหมี เนยตรานักรบและตราไก่จำหน่ายและผลิตสินค้าประเภทเดียวกันนี้ให้บริษัทอื่นที่ขายสินค้าดังกล่าวนำไปจำหน่ายด้วย ปัญหามีว่า การที่โจทก์ผลิตสินค้าให้บริษัทอื่นนำไปจำหน่ายนั้นโจทก์จะต้องเสียภาษีการค้าตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1. การขายของชนิด 1 (ก) ในฐานะผู้ผลิตอัตราร้อยละ 7 หรือประเภทการค้า 4. การรับจ้างทำของชนิด 1 (ฉ)ในฐานะผู้รับจ้าง อัตราร้อยละ 2 ในปัญหาดังกล่าว ศาลฎีกาเห็นว่าข้อแตกต่างระหว่างการขายของกับการรับจ้างทำของนั้นหาได้อยู่ที่ถ้อยคำหรือเจตนาและกิริยาที่คู่กรณีประพฤติต่อกันเป็นข้อสำคัญไม่แต่ข้อสำคัญที่จะต้องพิจารณาก็คือสัมภาระกับการงานที่รับทำจนสำเร็จนั้น สิ่งไหนจะสำคัญกว่ากัน ถ้าการงานสำคัญกว่าก็เป็นการรับจ้างทำของ แต่ถ้าสัมภาระสำคัญกว่าก็เป็นการขายของ ข้อเท็จจริงได้ความว่าโจทก์ผลิตและจำหน่ายสบู่ เนย ฯลฯ ตามสูตรและส่วนผสมของโจทก์ให้ลูกค้าโดยตรงและรับผลิตสินค้าดังกล่าวให้บริษัทอื่นตามที่บริษัทอื่นสั่งให้ผลิตด้วยคุณภาพของสินค้าที่โจทก์ผลิตให้บริษัทอื่นก็เหมือนกับสินค้าที่โจทก์ผลิตจำหน่ายเองและผลิตโดยใช้ส่วนผสมอย่างเดียวกันด้วย ดังนั้น สินค้าที่โจทก์ผลิตให้บริษัทอื่นจึงเหมือนกับสินค้าที่โจทก์ผลิตจำหน่ายเอง จึงเห็นได้ว่าสินค้าที่โจทก์ผลิตให้บริษัทอื่นนั้นสัมภาระหรือวัตถุที่นำมาใช้ในการผลิตมีความสำคัญยิ่งกว่าการงาน ดังนั้นการที่โจทก์ผลิตสินค้าดังกล่าวตามคำสั่งเฉพาะรายของบริษัทอื่น จึงหาใช่เป็นการรับจ้างทำของไม่ แต่เป็นการผลิตและการขายของให้บริษัทผู้ที่สั่งให้โจทก์ผลิตสินค้านั่นเองโจทก์จึงต้องเสียภาษีการค้าในประเภทการค้า 1. การขายของชนิด 1 (ก)ตามบัญชีอัตราภาษีการค้าในฐานะผู้ผลิตในอัตราร้อยละ 7"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1509/2532บริษัท ถ้วย ทอง อุตสาหกรรม จำกัดโจทก์กรมสรรพากรจำเลย ป.พ.พ. ม. 453, ม. 587 ป.รัษฎากร ม. 77, ม. 78เมื่อคุณภาพและส่วนผสมของสบู่และเนยที่โจทก์ผลิตตามคำสั่งเฉพาะรายของลูกค้ากับที่โจทก์ผลิตและจำหน่ายเองเหมือนกัน สัมภาระหรือวัตถุที่นำมาใช้ในการผลิตตามคำสั่งเฉพาะรายดังกล่าวจึงมีความสำคัญยิ่งกว่าการงานกรณีเป็นการผลิตและขายให้ลูกค้าผู้สั่ง มิใช่การรับจ้างทำของ ดังนั้นโจทก์ต้องเสียภาษีการค้าในฐานะผู้ผลิต.โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้า อ้างว่าโจทก์ผลิตและจำหน่ายสบู่ เนยและแป้งหอมตามสูตรและส่วนผสมของโจทก์ให้ลูกค้าโดยตรง และรับจ้างผลิตสินค้าดังกล่าวให้ผู้ว่าจ้างด้วยโจทก์เสียภาษีการค้าในฐานะผู้รับจ้างทำของแล้ว แต่เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์เห็นว่าโจทก์เป็นผู้ผลิตสำหรับการที่โจทก์รับจ้างผลิตสินค้าและมีรายรับจากการขายสินค้านั้นจำเลยให้การว่าการประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ชอบแล้วศาลชั้นต้นพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า โจทก์ผลิตสบู่หอมตราห่านฟ้า ตราหมี เนยตรานักรบและตราไก่จำหน่ายและผลิตสินค้าประเภทเดียวกันนี้ให้บริษัทอื่นที่ขายสินค้าดังกล่าวนำไปจำหน่ายด้วย ปัญหามีว่า การที่โจทก์ผลิตสินค้าให้บริษัทอื่นนำไปจำหน่ายนั้นโจทก์จะต้องเสียภาษีการค้าตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1. การขายของชนิด 1 (ก) ในฐานะผู้ผลิตอัตราร้อยละ 7 หรือประเภทการค้า 4. การรับจ้างทำของชนิด 1 (ฉ)ในฐานะผู้รับจ้าง อัตราร้อยละ 2 ในปัญหาดังกล่าว ศาลฎีกาเห็นว่าข้อแตกต่างระหว่างการขายของกับการรับจ้างทำของนั้นหาได้อยู่ที่ถ้อยคำหรือเจตนาและกิริยาที่คู่กรณีประพฤติต่อกันเป็นข้อสำคัญไม่แต่ข้อสำคัญที่จะต้องพิจารณาก็คือสัมภาระกับการงานที่รับทำจนสำเร็จนั้น สิ่งไหนจะสำคัญกว่ากัน ถ้าการงานสำคัญกว่าก็เป็นการรับจ้างทำของ แต่ถ้าสัมภาระสำคัญกว่าก็เป็นการขายของ ข้อเท็จจริงได้ความว่าโจทก์ผลิตและจำหน่ายสบู่ เนย ฯลฯ ตามสูตรและส่วนผสมของโจทก์ให้ลูกค้าโดยตรงและรับผลิตสินค้าดังกล่าวให้บริษัทอื่นตามที่บริษัทอื่นสั่งให้ผลิตด้วยคุณภาพของสินค้าที่โจทก์ผลิตให้บริษัทอื่นก็เหมือนกับสินค้าที่โจทก์ผลิตจำหน่ายเองและผลิตโดยใช้ส่วนผสมอย่างเดียวกันด้วย ดังนั้น สินค้าที่โจทก์ผลิตให้บริษัทอื่นจึงเหมือนกับสินค้าที่โจทก์ผลิตจำหน่ายเอง จึงเห็นได้ว่าสินค้าที่โจทก์ผลิตให้บริษัทอื่นนั้นสัมภาระหรือวัตถุที่นำมาใช้ในการผลิตมีความสำคัญยิ่งกว่าการงาน ดังนั้นการที่โจทก์ผลิตสินค้าดังกล่าวตามคำสั่งเฉพาะรายของบริษัทอื่น จึงหาใช่เป็นการรับจ้างทำของไม่ แต่เป็นการผลิตและการขายของให้บริษัทผู้ที่สั่งให้โจทก์ผลิตสินค้านั่นเองโจทก์จึงต้องเสียภาษีการค้าในประเภทการค้า 1. การขายของชนิด 1 (ก)ตามบัญชีอัตราภาษีการค้าในฐานะผู้ผลิตในอัตราร้อยละ 7"พิพากษายืน(ปิ่นทิพย์ สุจริตกุล-วิทูรย์ ตั้งตรงจิตต์-เดชา สุวรรณโณ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุข้อเท็จจริงในคดีปรากฏว่าโจทก์ผลิตสินค้าให้ลูกค้าตามสั่งโดยใช้เครื่องหมายการค้าของลูกค้า ซึ่งตามประมวลรัษฎากรมาตรา 77 ที่แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2525 มาตรา 14 และใช้บังคับสำหรับรายรับตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2525 เป็นต้นไป คำว่า "ผลิต"หมายความรวมถึง การทำให้มีขึ้นซึ่งชื่อการค้าหรือเครื่องหมายการค้าสำหรับสินค้านั้นไม่ว่าจะทำเองหรือตกลงให้ผู้อื่นทำให้ด้วย และตามคำสั่งกรมสรรพากร ที่ ป.4/2527 ลงวันที่ 29 สิงหาคม 2527การสั่งให้ผู้อื่นทำสินค้าเพื่อผู้สั่งจะนำไปขายต่อ โดยผู้สั่งกำหนดให้ผู้ทำสินค้าใส่ชื่อการค้าหรือเครื่องหมายการค้าสำหรับสินค้าของตนให้ถือว่าผู้สั่งให้ทำสินค้าเป็นผู้ผลิตและผู้ทำสินค้าเป็นผู้รับจ้างทำของ ไม่ว่าการสั่งจะทำในรูปสัญญาจ้างทำของหรือสัญญาซื้อขาย ดังนั้นตามกฎหมายปัจจุบันโจทก์จึงต้องเสียภาษีการค้าในฐานะผู้รับจ้างทำของซึ่งตรงตามที่โจทก์เสียมา แต่รายรับที่เป็นปัญหาในคดีนี้เกิดระหว่าง พ.ศ. 2520 ถึง 2522 ก่อนพระราชกำหนดข้างต้นใช้บังคับ จึงมีปัญหาไปสู่ศาลฎีกาว่าโจทก์จะต้องเสียภาษีการค้าประเภทการขายของในฐานะผู้ผลิตหรือประเภทการรับจ้างทำของในฐานะผู้รับจ้าง ที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อแตกต่างระหว่างการขายของกับการรับจ้างทำของหาได้อยู่ที่ถ้อยคำหรือเจตนาและกิริยาที่คู่กรณีประพฤติต่อกันเป็นข้อสำคัญไม่ แต่ข้อสำคัญก็คือสัมภาระกับการงานที่รับทำจนสำเร็จ สิ่งไหนจะสำคัญกว่า นั้น เป็นหลักการวินิจฉัยประเภทการค้าตามบัญชีอัตราภาษีการค้า ไม่ใช่หลักที่จะวินิจฉัยว่าสัญญาใดเป็นสัญญาซื้อขาย สัญญาใดเป็นสัญญาจ้างทำของในกรณีทางแพ่งทั่วไป ซึ่งหากคู่สัญญาแสดงเจตนาอย่างแจ้งชัดที่จะผูกนิติสัมพันธ์กันตามแบบสัญญาใดแล้ว ก็คงต้องถือเจตนาของคู่สัญญาเป็นข้อสำคัญ มิฉะนั้นคู่สัญญาก็จะไม่มีความแน่ใจในสิทธิและหน้าที่ของตนซึ่งมิใช่สิ่งที่พึ่งประสงค์ในทางธุรกิจ พงศ์เทพเทพกาญจนา