คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1814/2492หลักกฎหมาย: โจทก์ซึ่งเป็นภริยาฟ้องหย่าขาดจากจำเลย อ้างเหตุว่าไม่อุปการะเลี้ยงดูตามสมควรและทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรง ได้ความว่าจำเลยถือว่าโจทก์เป็นนางบำเรอโดยซื้อมาและยังยืนยันให้การเช่นนั้นตลอดมาดังนี้ ถือว่า ที่จำเลยถือเอาฐานะโจทก์เป็นดังนั้น เป็นการปฏิบัติที่เป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรงเพราะมิได้รับและยกย่องโจทก์เป็นภริยา เป็นเหตุให้หย่าได้โจทก์ฟ้องขอหย่าขาดจากจำเลย ซึ่งเป็นสามีและขอเป็นผู้อุปการะบุตรโดยกล่าวในฟ้องว่า ตั้งแต่อยู่กินด้วยกันมา จำเลยไม่เคยให้ความอุปการะเลี้ยงดูเยี่ยงสามีภริยาทั้งหลาย ได้กระทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรงโดยจำเลยเที่ยวพูดว่าโจทก์เป็นแต่เพียงนางบำเรอ ไม่ใช่ภริยาของจำเลย และหาว่าจำเลยประพฤติไม่ดี มีชู้จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่ใช่ภริยาของจำเลยที่ชอบด้วยกฎหมายหากจำเลยซื้อโจทก์มาเป็นเงิน 80 บาท เพื่อเอามาไว้สำหรับใช้สอยและบำเรอความสุขหากศาลฟังว่าโจทก์เป็นภริยาจำเลย ๆ ก็เลี้ยงดูโจทก์ตามสมควรแล้ว ไม่เคยหมิ่นประมาทโจทก์ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยเลี้ยงดูโจทก์ไม่เป็นธรรมมีเหตุหย่าได้ตามมาตรา 1500(3) พิพากษาให้หย่าขาดจากกัน บุตรคนโต 2 คนให้จำเลยปกครอง ส่วนคนเล็กให้โจทก์ปกครองศาลอุทธรณ์เห็นว่า พฤติการณ์ยังไม่มีเหตุให้หย่าขาดจากกันพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้เป็นสามีจำเลยโดยชอบด้วยกฎหมาย ฉะนั้นการที่จำเลยถือเอาว่าฐานะของโจทก์เป็นแต่เพียงนางบำเรอของจำเลยโดยจำเลยซื้อโจทก์ซึ่งเป็นมนุษย์มาไว้สำหรับใช้สอย แล้วยังซ้ำยืนยันตลอดมาจนในชั้นให้การในศาลเดิมและศาลอุทธรณ์นั้นเป็นการปฏิบัติที่เรียกได้ว่าทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยากันอย่างร้ายแรง จนโจทก์ไม่อาจอยู่กินกับจำเลยต่อไปได้แล้วปัญหาที่ว่าจำเลยให้ความช่วยเหลืออุปการะเลี้ยงดูโดยมัธยัสถ์เบียดกรอ จะเป็นการอุปการะเลี้ยงดูโจทก์พอสมควรหรือไม่นั้นไม่จำต้องวินิจฉัย เพราะจำเลยมิได้รับและยกย่องว่าเป็นภริยาเสียแล้วในเบื้องต้นพิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1814/2492นางสว่าง ขาวสอาดโจทก์นายเงิน ขาวสอาดจำเลย ป.พ.พ. ม. 1500 (3)โจทก์ซึ่งเป็นภริยาฟ้องหย่าขาดจากจำเลย อ้างเหตุว่าไม่อุปการะเลี้ยงดูตามสมควรและทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรง ได้ความว่าจำเลยถือว่าโจทก์เป็นนางบำเรอโดยซื้อมาและยังยืนยันให้การเช่นนั้นตลอดมาดังนี้ ถือว่า ที่จำเลยถือเอาฐานะโจทก์เป็นดังนั้น เป็นการปฏิบัติที่เป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรงเพราะมิได้รับและยกย่องโจทก์เป็นภริยา เป็นเหตุให้หย่าได้โจทก์ฟ้องขอหย่าขาดจากจำเลย ซึ่งเป็นสามีและขอเป็นผู้อุปการะบุตรโดยกล่าวในฟ้องว่า ตั้งแต่อยู่กินด้วยกันมา จำเลยไม่เคยให้ความอุปการะเลี้ยงดูเยี่ยงสามีภริยาทั้งหลาย ได้กระทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรงโดยจำเลยเที่ยวพูดว่าโจทก์เป็นแต่เพียงนางบำเรอ ไม่ใช่ภริยาของจำเลย และหาว่าจำเลยประพฤติไม่ดี มีชู้จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่ใช่ภริยาของจำเลยที่ชอบด้วยกฎหมายหากจำเลยซื้อโจทก์มาเป็นเงิน 80 บาท เพื่อเอามาไว้สำหรับใช้สอยและบำเรอความสุขหากศาลฟังว่าโจทก์เป็นภริยาจำเลย ๆ ก็เลี้ยงดูโจทก์ตามสมควรแล้ว ไม่เคยหมิ่นประมาทโจทก์ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยเลี้ยงดูโจทก์ไม่เป็นธรรมมีเหตุหย่าได้ตามมาตรา 1500(3) พิพากษาให้หย่าขาดจากกัน บุตรคนโต 2 คนให้จำเลยปกครอง ส่วนคนเล็กให้โจทก์ปกครองศาลอุทธรณ์เห็นว่า พฤติการณ์ยังไม่มีเหตุให้หย่าขาดจากกันพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้เป็นสามีจำเลยโดยชอบด้วยกฎหมาย ฉะนั้นการที่จำเลยถือเอาว่าฐานะของโจทก์เป็นแต่เพียงนางบำเรอของจำเลยโดยจำเลยซื้อโจทก์ซึ่งเป็นมนุษย์มาไว้สำหรับใช้สอย แล้วยังซ้ำยืนยันตลอดมาจนในชั้นให้การในศาลเดิมและศาลอุทธรณ์นั้นเป็นการปฏิบัติที่เรียกได้ว่าทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยากันอย่างร้ายแรง จนโจทก์ไม่อาจอยู่กินกับจำเลยต่อไปได้แล้วปัญหาที่ว่าจำเลยให้ความช่วยเหลืออุปการะเลี้ยงดูโดยมัธยัสถ์เบียดกรอ จะเป็นการอุปการะเลี้ยงดูโจทก์พอสมควรหรือไม่นั้นไม่จำต้องวินิจฉัย เพราะจำเลยมิได้รับและยกย่องว่าเป็นภริยาเสียแล้วในเบื้องต้นพิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามศาลชั้นต้น(ประมูล สุวรรณศร-มนูภันย์วิมลสาร-มนูกิจวิมลอรรถ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอหย่าขาดจากจำเลย ซึ่งเป็นสามีและขอเป็นผู้อุปการะบุตรโดยกล่าวในฟ้องว่า ตั้งแต่อยู่กินด้วยกันมา จำเลยไม่เคยให้ความอุปการะเลี้ยงดูเยี่ยงสามีภริยาทั้งหลาย ได้กระทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรงโดยจำเลยเที่ยวพูดว่าโจทก์เป็นแต่เพียงนางบำเรอ ไม่ใช่ภริยาของจำเลย และหาว่าจำเลยประพฤติไม่ดี มีชู้จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่ใช่ภริยาของจำเลยที่ชอบด้วยกฎหมายหากจำเลยซื้อโจทก์มาเป็นเงิน 80 บาท เพื่อเอามาไว้สำหรับใช้สอยและบำเรอความสุขหากศาลฟังว่าโจทก์เป็นภริยาจำเลย ๆ ก็เลี้ยงดูโจทก์ตามสมควรแล้ว ไม่เคยหมิ่นประมาทโจทก์ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยเลี้ยงดูโจทก์ไม่เป็นธรรมมีเหตุหย่าได้ตามมาตรา 1500(3) พิพากษาให้หย่าขาดจากกัน บุตรคนโต 2 คนให้จำเลยปกครอง ส่วนคนเล็กให้โจทก์ปกครองศาลอุทธรณ์เห็นว่า พฤติการณ์ยังไม่มีเหตุให้หย่าขาดจากกันพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้เป็นสามีจำเลยโดยชอบด้วยกฎหมาย ฉะนั้นการที่จำเลยถือเอาว่าฐานะของโจทก์เป็นแต่เพียงนางบำเรอของจำเลยโดยจำเลยซื้อโจทก์ซึ่งเป็นมนุษย์มาไว้สำหรับใช้สอย แล้วยังซ้ำยืนยันตลอดมาจนในชั้นให้การในศาลเดิมและศาลอุทธรณ์นั้นเป็นการปฏิบัติที่เรียกได้ว่าทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยากันอย่างร้ายแรง จนโจทก์ไม่อาจอยู่กินกับจำเลยต่อไปได้แล้วปัญหาที่ว่าจำเลยให้ความช่วยเหลืออุปการะเลี้ยงดูโดยมัธยัสถ์เบียดกรอ จะเป็นการอุปการะเลี้ยงดูโจทก์พอสมควรหรือไม่นั้นไม่จำต้องวินิจฉัย เพราะจำเลยมิได้รับและยกย่องว่าเป็นภริยาเสียแล้วในเบื้องต้นพิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1814/2492นางสว่าง ขาวสอาดโจทก์นายเงิน ขาวสอาดจำเลย ป.พ.พ. ม. 1500 (3)โจทก์ซึ่งเป็นภริยาฟ้องหย่าขาดจากจำเลย อ้างเหตุว่าไม่อุปการะเลี้ยงดูตามสมควรและทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรง ได้ความว่าจำเลยถือว่าโจทก์เป็นนางบำเรอโดยซื้อมาและยังยืนยันให้การเช่นนั้นตลอดมาดังนี้ ถือว่า ที่จำเลยถือเอาฐานะโจทก์เป็นดังนั้น เป็นการปฏิบัติที่เป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรงเพราะมิได้รับและยกย่องโจทก์เป็นภริยา เป็นเหตุให้หย่าได้โจทก์ฟ้องขอหย่าขาดจากจำเลย ซึ่งเป็นสามีและขอเป็นผู้อุปการะบุตรโดยกล่าวในฟ้องว่า ตั้งแต่อยู่กินด้วยกันมา จำเลยไม่เคยให้ความอุปการะเลี้ยงดูเยี่ยงสามีภริยาทั้งหลาย ได้กระทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรงโดยจำเลยเที่ยวพูดว่าโจทก์เป็นแต่เพียงนางบำเรอ ไม่ใช่ภริยาของจำเลย และหาว่าจำเลยประพฤติไม่ดี มีชู้จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่ใช่ภริยาของจำเลยที่ชอบด้วยกฎหมายหากจำเลยซื้อโจทก์มาเป็นเงิน 80 บาท เพื่อเอามาไว้สำหรับใช้สอยและบำเรอความสุขหากศาลฟังว่าโจทก์เป็นภริยาจำเลย ๆ ก็เลี้ยงดูโจทก์ตามสมควรแล้ว ไม่เคยหมิ่นประมาทโจทก์ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยเลี้ยงดูโจทก์ไม่เป็นธรรมมีเหตุหย่าได้ตามมาตรา 1500(3) พิพากษาให้หย่าขาดจากกัน บุตรคนโต 2 คนให้จำเลยปกครอง ส่วนคนเล็กให้โจทก์ปกครองศาลอุทธรณ์เห็นว่า พฤติการณ์ยังไม่มีเหตุให้หย่าขาดจากกันพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้เป็นสามีจำเลยโดยชอบด้วยกฎหมาย ฉะนั้นการที่จำเลยถือเอาว่าฐานะของโจทก์เป็นแต่เพียงนางบำเรอของจำเลยโดยจำเลยซื้อโจทก์ซึ่งเป็นมนุษย์มาไว้สำหรับใช้สอย แล้วยังซ้ำยืนยันตลอดมาจนในชั้นให้การในศาลเดิมและศาลอุทธรณ์นั้นเป็นการปฏิบัติที่เรียกได้ว่าทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยากันอย่างร้ายแรง จนโจทก์ไม่อาจอยู่กินกับจำเลยต่อไปได้แล้วปัญหาที่ว่าจำเลยให้ความช่วยเหลืออุปการะเลี้ยงดูโดยมัธยัสถ์เบียดกรอ จะเป็นการอุปการะเลี้ยงดูโจทก์พอสมควรหรือไม่นั้นไม่จำต้องวินิจฉัย เพราะจำเลยมิได้รับและยกย่องว่าเป็นภริยาเสียแล้วในเบื้องต้นพิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามศาลชั้นต้น(ประมูล สุวรรณศร-มนูภันย์วิมลสาร-มนูกิจวิมลอรรถ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ