คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1179/2511หลักกฎหมาย: สามีร้องขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดซึ่งเป็นสินสมรสหรือสินบริคณห์ ศาลได้ยกคำร้องของสามี คดีถึงที่สุดแล้วภรรยาจะร้องขอให้ปล่อยทรัพย์นั้นอีกหาได้ไม่ กรณีเป็นฟ้องซ้ำต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148กรณีที่เป็นต้นเหตุให้เกิดคดีขึ้นมาในชั้นนี้เนื่องจากว่าโจทก์ฟ้องจำเลยที่ ๑ ว่ายืมเงินโจทก์ไปแล้วไม่ชำระทั้งต้นเงินและดอกเบี้ย จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ค้ำประกันการยืมเงินในครั้งนั้นต่อมาจำเลยทั้งสองทำสัญญายอมความในศาล ยอมใช้เงินให้แก่โจทก์ตามฟ้องถึงกำหนดชำระเงิน จำเลยไม่ชำระ โจทก์จึงนำยึดที่นา๑ แปลง ที่บ้าน ๑ แปลง และที่ไร่จาก ๑ แปลง อ้างว่าเป็นของจำเลยที่๒ ในชั้นแรก นายกัน รัตนรัตน์ บุตรเขยจำเลยที่ ๒ และสามีผู้ร้องในคดีนี้ได้ร้องขอให้ปล่อยทรัพย์พิพาท อ้างว่าเป็นของนายกันโดยบิดามารดายกที่นา ที่บ้าน และที่สวนให้ นายกันได้กรรมสิทธิ์และครอบครองตลอดมาเกินกว่า ๑๐ ปีแล้ว ในคดีนั้นนายกันเบิกความว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ยกที่พิพาทให้เมื่อนายกันแต่งงานกับนางนำผู้ร้องในคดีนี้ และจำเลยที่ ๒ ก็เบิกความเป็นพยานว่าเป็นผู้ยกที่ดินให้แก่นายกันและนางนำ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าที่ดินยังเป็นของจำเลยที่ ๒ ให้ยกคำร้องของนายกันเสีย คดีถึงที่สุดเพียงชั้นอุทธรณ์ ต่อมานางนำ รัตนรัตน์ ได้ยื่นคำร้องขอให้ปล่อยทรัพย์รายนี้อีกอ้างว่าเป็นของนางนำผู้ร้อง โดยจำเลยที่ ๒ และนางอั้น บิดามารดายกที่นาและที่บ้านรายนี้ให้แก่ผู้ร้องเมื่อ ๓๐ ปีมานี้ ส่วนที่ไร่จากนั้น จำเลยที่ ๒ และนางอั้นยกให้ผู้ร้องเมื่อประมาณ ๑๑-๑๒ ปีที่ดินทั้ง ๓ แปลง ไม่มีหนังสือสำคัญ และผู้ร้องได้ครอบครองยึดถือเป็นของตนตลอดมา ขอให้ถอนการยึดทรัพย์ (ปล่อยทรัพย์) รายนี้เสีย โจทก์คัดค้านคำร้องว่า ทรัพย์พิพาทเป็นของจำเลยที่ ๒ และจำเลยที่ ๒ มิได้ยกให้แก่ผู้ใด นายกัน รัตนรัตน์ ได้เคยร้องขอให้ปล่อยทรัพย์รายนี้ ซึ่งศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์ก็ได้พิพากษาให้ยกคำร้องไปแล้ว และโดยเหตุที่ในคดีนั้น ทรัพย์ที่ถูกยึดอ้างกันว่าเป็นสินบริคณห์ นายกันสามีจึงเป็นผู้มีสิทธิฟ้องคดีเกี่ยวแก่ทรัพย์สินนั้นได้ และนายกันก็ได้ฟ้องไปเสร็จแล้ว ผู้ร้องซึ่งเป็นภรรยาจึงไม่มีอำนาจร้องเข้ามาอีก ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า นางนำผู้ร้องมีสิทธิร้องเข้ามาอีกได้ไม่เป็นฟ้องซ้ำ แต่ฟังข้อเท็จจริงว่า ทรัพย์ที่ถูกยึดเป็นของจำเลยที่ ๒ พิพากษายกคำร้องของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ที่ผู้ร้องยื่นคำร้องมาอีก เป็นการฟ้องซ้ำให้ยกอุทธรณ์ของผู้ร้อง ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ทั้งนายกันผู้ร้องในคดีเดิม และนางนำผู้ร้องในคดีนี้ต่างนำสืบแสดงรายละเอียดว่า จำเลยที่ ๒ และนางอั้น ยกที่พิพาทให้ในขณะที่ผู้ร้องอยู่กินกับนายกันแล้ว และไม่ปรากฏว่ายกให้เป็นสินเดิมหรือสินส่วนตัวของผู้ร้อง การยกให้จึงต้องถือว่าเป็นสินสมรสหรือสินบริคณห์ ที่นายกันร้องให้ปล่อยทรัพย์และแพ้ความคดีถึงที่สุดไปแล้ว จึงเท่ากับผู้ร้องร้องเองเช่นเดียวกันเพราะนายกันอยู่ในฐานะเป็นผู้จัดการหรือทำแทนผู้ร้องในเรื่องการสงวนรักษาทรัพย์สินนั้นอยู่ด้วย การที่ผู้ร้องร้องขอให้ปล่อยทรัพย์ขึ้นมาอีกในชั้นนี้ จึงนับว่าเป็นการฟ้องซ้ำ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๘ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1179/2511นายคงทอง คำเกิดโจทก์สิบตำรวจเอกจรัส พุทธรัตน์ ที่ 1 นายรุ่ย พุทธรัตน์ ที่ 2ล. ป.พ.พ. ม. 1462, ม. 1466, ม. 1469 ป.วิ.พ. ม. 148สามีร้องขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดซึ่งเป็นสินสมรสหรือสินบริคณห์ ศาลได้ยกคำร้องของสามี คดีถึงที่สุดแล้วภรรยาจะร้องขอให้ปล่อยทรัพย์นั้นอีกหาได้ไม่ กรณีเป็นฟ้องซ้ำต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148กรณีที่เป็นต้นเหตุให้เกิดคดีขึ้นมาในชั้นนี้เนื่องจากว่าโจทก์ฟ้องจำเลยที่ ๑ ว่ายืมเงินโจทก์ไปแล้วไม่ชำระทั้งต้นเงินและดอกเบี้ย จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ค้ำประกันการยืมเงินในครั้งนั้นต่อมาจำเลยทั้งสองทำสัญญายอมความในศาล ยอมใช้เงินให้แก่โจทก์ตามฟ้องถึงกำหนดชำระเงิน จำเลยไม่ชำระ โจทก์จึงนำยึดที่นา๑ แปลง ที่บ้าน ๑ แปลง และที่ไร่จาก ๑ แปลง อ้างว่าเป็นของจำเลยที่๒ ในชั้นแรก นายกัน รัตนรัตน์ บุตรเขยจำเลยที่ ๒ และสามีผู้ร้องในคดีนี้ได้ร้องขอให้ปล่อยทรัพย์พิพาท อ้างว่าเป็นของนายกันโดยบิดามารดายกที่นา ที่บ้าน และที่สวนให้ นายกันได้กรรมสิทธิ์และครอบครองตลอดมาเกินกว่า ๑๐ ปีแล้ว ในคดีนั้นนายกันเบิกความว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ยกที่พิพาทให้เมื่อนายกันแต่งงานกับนางนำผู้ร้องในคดีนี้ และจำเลยที่ ๒ ก็เบิกความเป็นพยานว่าเป็นผู้ยกที่ดินให้แก่นายกันและนางนำ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าที่ดินยังเป็นของจำเลยที่ ๒ ให้ยกคำร้องของนายกันเสีย คดีถึงที่สุดเพียงชั้นอุทธรณ์ ต่อมานางนำ รัตนรัตน์ ได้ยื่นคำร้องขอให้ปล่อยทรัพย์รายนี้อีกอ้างว่าเป็นของนางนำผู้ร้อง โดยจำเลยที่ ๒ และนางอั้น บิดามารดายกที่นาและที่บ้านรายนี้ให้แก่ผู้ร้องเมื่อ ๓๐ ปีมานี้ ส่วนที่ไร่จากนั้น จำเลยที่ ๒ และนางอั้นยกให้ผู้ร้องเมื่อประมาณ ๑๑-๑๒ ปีที่ดินทั้ง ๓ แปลง ไม่มีหนังสือสำคัญ และผู้ร้องได้ครอบครองยึดถือเป็นของตนตลอดมา ขอให้ถอนการยึดทรัพย์ (ปล่อยทรัพย์) รายนี้เสีย โจทก์คัดค้านคำร้องว่า ทรัพย์พิพาทเป็นของจำเลยที่ ๒ และจำเลยที่ ๒ มิได้ยกให้แก่ผู้ใด นายกัน รัตนรัตน์ ได้เคยร้องขอให้ปล่อยทรัพย์รายนี้ ซึ่งศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์ก็ได้พิพากษาให้ยกคำร้องไปแล้ว และโดยเหตุที่ในคดีนั้น ทรัพย์ที่ถูกยึดอ้างกันว่าเป็นสินบริคณห์ นายกันสามีจึงเป็นผู้มีสิทธิฟ้องคดีเกี่ยวแก่ทรัพย์สินนั้นได้ และนายกันก็ได้ฟ้องไปเสร็จแล้ว ผู้ร้องซึ่งเป็นภรรยาจึงไม่มีอำนาจร้องเข้ามาอีก ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า นางนำผู้ร้องมีสิทธิร้องเข้ามาอีกได้ไม่เป็นฟ้องซ้ำ แต่ฟังข้อเท็จจริงว่า ทรัพย์ที่ถูกยึดเป็นของจำเลยที่ ๒ พิพากษายกคำร้องของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ที่ผู้ร้องยื่นคำร้องมาอีก เป็นการฟ้องซ้ำให้ยกอุทธรณ์ของผู้ร้อง ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ทั้งนายกันผู้ร้องในคดีเดิม และนางนำผู้ร้องในคดีนี้ต่างนำสืบแสดงรายละเอียดว่า จำเลยที่ ๒ และนางอั้น ยกที่พิพาทให้ในขณะที่ผู้ร้องอยู่กินกับนายกันแล้ว และไม่ปรากฏว่ายกให้เป็นสินเดิมหรือสินส่วนตัวของผู้ร้อง การยกให้จึงต้องถือว่าเป็นสินสมรสหรือสินบริคณห์ ที่นายกันร้องให้ปล่อยทรัพย์และแพ้ความคดีถึงที่สุดไปแล้ว จึงเท่ากับผู้ร้องร้องเองเช่นเดียวกันเพราะนายกันอยู่ในฐานะเป็นผู้จัดการหรือทำแทนผู้ร้องในเรื่องการสงวนรักษาทรัพย์สินนั้นอยู่ด้วย การที่ผู้ร้องร้องขอให้ปล่อยทรัพย์ขึ้นมาอีกในชั้นนี้ จึงนับว่าเป็นการฟ้องซ้ำ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๘ พิพากษายืน(เฉลิม ทัตภิรมย์-โพยม เลขยานนท์-ศริ มลิลา)ศาลจังหวัดปากพนัง - นายไพโรจน์ รัตนอุดมศาลอุทธรณ์ - นายเวท ชพานนท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: กรณีที่เป็นต้นเหตุให้เกิดคดีขึ้นมาในชั้นนี้เนื่องจากว่าโจทก์ฟ้องจำเลยที่ ๑ ว่ายืมเงินโจทก์ไปแล้วไม่ชำระทั้งต้นเงินและดอกเบี้ย จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ค้ำประกันการยืมเงินในครั้งนั้นต่อมาจำเลยทั้งสองทำสัญญายอมความในศาล ยอมใช้เงินให้แก่โจทก์ตามฟ้องถึงกำหนดชำระเงิน จำเลยไม่ชำระ โจทก์จึงนำยึดที่นา๑ แปลง ที่บ้าน ๑ แปลง และที่ไร่จาก ๑ แปลง อ้างว่าเป็นของจำเลยที่๒ ในชั้นแรก นายกัน รัตนรัตน์ บุตรเขยจำเลยที่ ๒ และสามีผู้ร้องในคดีนี้ได้ร้องขอให้ปล่อยทรัพย์พิพาท อ้างว่าเป็นของนายกันโดยบิดามารดายกที่นา ที่บ้าน และที่สวนให้ นายกันได้กรรมสิทธิ์และครอบครองตลอดมาเกินกว่า ๑๐ ปีแล้ว ในคดีนั้นนายกันเบิกความว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ยกที่พิพาทให้เมื่อนายกันแต่งงานกับนางนำผู้ร้องในคดีนี้ และจำเลยที่ ๒ ก็เบิกความเป็นพยานว่าเป็นผู้ยกที่ดินให้แก่นายกันและนางนำ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าที่ดินยังเป็นของจำเลยที่ ๒ ให้ยกคำร้องของนายกันเสีย คดีถึงที่สุดเพียงชั้นอุทธรณ์ ต่อมานางนำ รัตนรัตน์ ได้ยื่นคำร้องขอให้ปล่อยทรัพย์รายนี้อีกอ้างว่าเป็นของนางนำผู้ร้อง โดยจำเลยที่ ๒ และนางอั้น บิดามารดายกที่นาและที่บ้านรายนี้ให้แก่ผู้ร้องเมื่อ ๓๐ ปีมานี้ ส่วนที่ไร่จากนั้น จำเลยที่ ๒ และนางอั้นยกให้ผู้ร้องเมื่อประมาณ ๑๑-๑๒ ปีที่ดินทั้ง ๓ แปลง ไม่มีหนังสือสำคัญ และผู้ร้องได้ครอบครองยึดถือเป็นของตนตลอดมา ขอให้ถอนการยึดทรัพย์ (ปล่อยทรัพย์) รายนี้เสีย โจทก์คัดค้านคำร้องว่า ทรัพย์พิพาทเป็นของจำเลยที่ ๒ และจำเลยที่ ๒ มิได้ยกให้แก่ผู้ใด นายกัน รัตนรัตน์ ได้เคยร้องขอให้ปล่อยทรัพย์รายนี้ ซึ่งศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์ก็ได้พิพากษาให้ยกคำร้องไปแล้ว และโดยเหตุที่ในคดีนั้น ทรัพย์ที่ถูกยึดอ้างกันว่าเป็นสินบริคณห์ นายกันสามีจึงเป็นผู้มีสิทธิฟ้องคดีเกี่ยวแก่ทรัพย์สินนั้นได้ และนายกันก็ได้ฟ้องไปเสร็จแล้ว ผู้ร้องซึ่งเป็นภรรยาจึงไม่มีอำนาจร้องเข้ามาอีก ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า นางนำผู้ร้องมีสิทธิร้องเข้ามาอีกได้ไม่เป็นฟ้องซ้ำ แต่ฟังข้อเท็จจริงว่า ทรัพย์ที่ถูกยึดเป็นของจำเลยที่ ๒ พิพากษายกคำร้องของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ที่ผู้ร้องยื่นคำร้องมาอีก เป็นการฟ้องซ้ำให้ยกอุทธรณ์ของผู้ร้อง ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ทั้งนายกันผู้ร้องในคดีเดิม และนางนำผู้ร้องในคดีนี้ต่างนำสืบแสดงรายละเอียดว่า จำเลยที่ ๒ และนางอั้น ยกที่พิพาทให้ในขณะที่ผู้ร้องอยู่กินกับนายกันแล้ว และไม่ปรากฏว่ายกให้เป็นสินเดิมหรือสินส่วนตัวของผู้ร้อง การยกให้จึงต้องถือว่าเป็นสินสมรสหรือสินบริคณห์ ที่นายกันร้องให้ปล่อยทรัพย์และแพ้ความคดีถึงที่สุดไปแล้ว จึงเท่ากับผู้ร้องร้องเองเช่นเดียวกันเพราะนายกันอยู่ในฐานะเป็นผู้จัดการหรือทำแทนผู้ร้องในเรื่องการสงวนรักษาทรัพย์สินนั้นอยู่ด้วย การที่ผู้ร้องร้องขอให้ปล่อยทรัพย์ขึ้นมาอีกในชั้นนี้ จึงนับว่าเป็นการฟ้องซ้ำ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๘ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1179/2511นายคงทอง คำเกิดโจทก์สิบตำรวจเอกจรัส พุทธรัตน์ ที่ 1 นายรุ่ย พุทธรัตน์ ที่ 2ล. ป.พ.พ. ม. 1462, ม. 1466, ม. 1469 ป.วิ.พ. ม. 148สามีร้องขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดซึ่งเป็นสินสมรสหรือสินบริคณห์ ศาลได้ยกคำร้องของสามี คดีถึงที่สุดแล้วภรรยาจะร้องขอให้ปล่อยทรัพย์นั้นอีกหาได้ไม่ กรณีเป็นฟ้องซ้ำต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148กรณีที่เป็นต้นเหตุให้เกิดคดีขึ้นมาในชั้นนี้เนื่องจากว่าโจทก์ฟ้องจำเลยที่ ๑ ว่ายืมเงินโจทก์ไปแล้วไม่ชำระทั้งต้นเงินและดอกเบี้ย จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ค้ำประกันการยืมเงินในครั้งนั้นต่อมาจำเลยทั้งสองทำสัญญายอมความในศาล ยอมใช้เงินให้แก่โจทก์ตามฟ้องถึงกำหนดชำระเงิน จำเลยไม่ชำระ โจทก์จึงนำยึดที่นา๑ แปลง ที่บ้าน ๑ แปลง และที่ไร่จาก ๑ แปลง อ้างว่าเป็นของจำเลยที่๒ ในชั้นแรก นายกัน รัตนรัตน์ บุตรเขยจำเลยที่ ๒ และสามีผู้ร้องในคดีนี้ได้ร้องขอให้ปล่อยทรัพย์พิพาท อ้างว่าเป็นของนายกันโดยบิดามารดายกที่นา ที่บ้าน และที่สวนให้ นายกันได้กรรมสิทธิ์และครอบครองตลอดมาเกินกว่า ๑๐ ปีแล้ว ในคดีนั้นนายกันเบิกความว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ยกที่พิพาทให้เมื่อนายกันแต่งงานกับนางนำผู้ร้องในคดีนี้ และจำเลยที่ ๒ ก็เบิกความเป็นพยานว่าเป็นผู้ยกที่ดินให้แก่นายกันและนางนำ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าที่ดินยังเป็นของจำเลยที่ ๒ ให้ยกคำร้องของนายกันเสีย คดีถึงที่สุดเพียงชั้นอุทธรณ์ ต่อมานางนำ รัตนรัตน์ ได้ยื่นคำร้องขอให้ปล่อยทรัพย์รายนี้อีกอ้างว่าเป็นของนางนำผู้ร้อง โดยจำเลยที่ ๒ และนางอั้น บิดามารดายกที่นาและที่บ้านรายนี้ให้แก่ผู้ร้องเมื่อ ๓๐ ปีมานี้ ส่วนที่ไร่จากนั้น จำเลยที่ ๒ และนางอั้นยกให้ผู้ร้องเมื่อประมาณ ๑๑-๑๒ ปีที่ดินทั้ง ๓ แปลง ไม่มีหนังสือสำคัญ และผู้ร้องได้ครอบครองยึดถือเป็นของตนตลอดมา ขอให้ถอนการยึดทรัพย์ (ปล่อยทรัพย์) รายนี้เสีย โจทก์คัดค้านคำร้องว่า ทรัพย์พิพาทเป็นของจำเลยที่ ๒ และจำเลยที่ ๒ มิได้ยกให้แก่ผู้ใด นายกัน รัตนรัตน์ ได้เคยร้องขอให้ปล่อยทรัพย์รายนี้ ซึ่งศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์ก็ได้พิพากษาให้ยกคำร้องไปแล้ว และโดยเหตุที่ในคดีนั้น ทรัพย์ที่ถูกยึดอ้างกันว่าเป็นสินบริคณห์ นายกันสามีจึงเป็นผู้มีสิทธิฟ้องคดีเกี่ยวแก่ทรัพย์สินนั้นได้ และนายกันก็ได้ฟ้องไปเสร็จแล้ว ผู้ร้องซึ่งเป็นภรรยาจึงไม่มีอำนาจร้องเข้ามาอีก ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า นางนำผู้ร้องมีสิทธิร้องเข้ามาอีกได้ไม่เป็นฟ้องซ้ำ แต่ฟังข้อเท็จจริงว่า ทรัพย์ที่ถูกยึดเป็นของจำเลยที่ ๒ พิพากษายกคำร้องของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ที่ผู้ร้องยื่นคำร้องมาอีก เป็นการฟ้องซ้ำให้ยกอุทธรณ์ของผู้ร้อง ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ทั้งนายกันผู้ร้องในคดีเดิม และนางนำผู้ร้องในคดีนี้ต่างนำสืบแสดงรายละเอียดว่า จำเลยที่ ๒ และนางอั้น ยกที่พิพาทให้ในขณะที่ผู้ร้องอยู่กินกับนายกันแล้ว และไม่ปรากฏว่ายกให้เป็นสินเดิมหรือสินส่วนตัวของผู้ร้อง การยกให้จึงต้องถือว่าเป็นสินสมรสหรือสินบริคณห์ ที่นายกันร้องให้ปล่อยทรัพย์และแพ้ความคดีถึงที่สุดไปแล้ว จึงเท่ากับผู้ร้องร้องเองเช่นเดียวกันเพราะนายกันอยู่ในฐานะเป็นผู้จัดการหรือทำแทนผู้ร้องในเรื่องการสงวนรักษาทรัพย์สินนั้นอยู่ด้วย การที่ผู้ร้องร้องขอให้ปล่อยทรัพย์ขึ้นมาอีกในชั้นนี้ จึงนับว่าเป็นการฟ้องซ้ำ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๘ พิพากษายืน(เฉลิม ทัตภิรมย์-โพยม เลขยานนท์-ศริ มลิลา)ศาลจังหวัดปากพนัง - นายไพโรจน์ รัตนอุดมศาลอุทธรณ์ - นายเวท ชพานนท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ