คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1119/2517หลักกฎหมาย: ความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 นั้น ผู้กระทำต้องมีเจตนาจึงจะเป็นความผิดตามมาตรานี้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้บังอาจใช้มือผลักอกพลตำรวจสุวรรณ จูฑะจันทร์ 1 ครั้ง โดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นสืบพลตำรวจสุวรรณ จูฑะจันทร์ ผู้เสียหายได้ 1 ปากจึงงดสืบพยาน แล้วพิพากษาว่า ตามคำเบิกความของผู้เสียหายไม่เป็นการส่อแสดงว่าจำเลยมีเจตนาทำร้ายร่างกายแต่อย่างใด สืบพยานโจทก์ต่อไปก็ไม่ทำให้คดีชัดขึ้น พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า การผลักอกผู้เสียหายโดยไม่มีเจตนาทำร้าย ก็เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 แล้วศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 เป็นความผิดลหุโทษ ซึ่งมาตรา 104 บัญญัติว่า แม้กระทำโดยไม่มีเจตนาก็เป็นความผิด เว้นแต่ตามบทบัญญัติความผิดนั้นจะมีความบัญญัติให้เห็นเป็นอย่างอื่น ปัญหาจึงมีว่า มาตรา 391 มีความบัญญัติให้เห็นเป็นอย่างอื่นหรือไม่เห็นว่า มาตรา 391 บัญญัติว่า "ผู้ใดใช้กำลังทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจต้องระวางโทษ.....ฯลฯ" การใช้กำลังย่อมแสดงอยู่ในตัวว่าต้องมีเจตนา ประกอบกับคำว่า ทำร้าย เป็นการชัดแจ้งว่าต้องมีเจตนากระทำต่อร่างกายหรือจิตใจของผู้อื่น คือ ต้องมีเจตนาทำร้าย เมื่อข้อเท็จจริงในคดีนี้ฟังเป็นยุติได้ว่าจำเลยใช้กำลังผลักอกผู้เสียหายมิให้ผู้เสียหายขึ้นไปบนอัฒจันทร์ โดยจำเลยมิได้มีเจตนาทำร้าย การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดตามที่โจทก์ฟ้องศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์ ชอบด้วยรูปคดีแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1119/2517ผู้ว่าคดีศาลแขวงพระนครใต้โจทก์นายกำพล ศิริสารสมบัติจำเลย ป.อ. ม. 59, ม. 104, ม. 391ความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 นั้น ผู้กระทำต้องมีเจตนาจึงจะเป็นความผิดตามมาตรานี้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้บังอาจใช้มือผลักอกพลตำรวจสุวรรณ จูฑะจันทร์ 1 ครั้ง โดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นสืบพลตำรวจสุวรรณ จูฑะจันทร์ ผู้เสียหายได้ 1 ปากจึงงดสืบพยาน แล้วพิพากษาว่า ตามคำเบิกความของผู้เสียหายไม่เป็นการส่อแสดงว่าจำเลยมีเจตนาทำร้ายร่างกายแต่อย่างใด สืบพยานโจทก์ต่อไปก็ไม่ทำให้คดีชัดขึ้น พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า การผลักอกผู้เสียหายโดยไม่มีเจตนาทำร้าย ก็เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 แล้วศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 เป็นความผิดลหุโทษ ซึ่งมาตรา 104 บัญญัติว่า แม้กระทำโดยไม่มีเจตนาก็เป็นความผิด เว้นแต่ตามบทบัญญัติความผิดนั้นจะมีความบัญญัติให้เห็นเป็นอย่างอื่น ปัญหาจึงมีว่า มาตรา 391 มีความบัญญัติให้เห็นเป็นอย่างอื่นหรือไม่เห็นว่า มาตรา 391 บัญญัติว่า "ผู้ใดใช้กำลังทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจต้องระวางโทษ.....ฯลฯ" การใช้กำลังย่อมแสดงอยู่ในตัวว่าต้องมีเจตนา ประกอบกับคำว่า ทำร้าย เป็นการชัดแจ้งว่าต้องมีเจตนากระทำต่อร่างกายหรือจิตใจของผู้อื่น คือ ต้องมีเจตนาทำร้าย เมื่อข้อเท็จจริงในคดีนี้ฟังเป็นยุติได้ว่าจำเลยใช้กำลังผลักอกผู้เสียหายมิให้ผู้เสียหายขึ้นไปบนอัฒจันทร์ โดยจำเลยมิได้มีเจตนาทำร้าย การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดตามที่โจทก์ฟ้องศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์ ชอบด้วยรูปคดีแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน(พิชัย รชตะนันทน์-ศวิต สมหวัง-อุดม ทันด่วน)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้บังอาจใช้มือผลักอกพลตำรวจสุวรรณ จูฑะจันทร์ 1 ครั้ง โดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นสืบพลตำรวจสุวรรณ จูฑะจันทร์ ผู้เสียหายได้ 1 ปากจึงงดสืบพยาน แล้วพิพากษาว่า ตามคำเบิกความของผู้เสียหายไม่เป็นการส่อแสดงว่าจำเลยมีเจตนาทำร้ายร่างกายแต่อย่างใด สืบพยานโจทก์ต่อไปก็ไม่ทำให้คดีชัดขึ้น พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า การผลักอกผู้เสียหายโดยไม่มีเจตนาทำร้าย ก็เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 แล้วศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 เป็นความผิดลหุโทษ ซึ่งมาตรา 104 บัญญัติว่า แม้กระทำโดยไม่มีเจตนาก็เป็นความผิด เว้นแต่ตามบทบัญญัติความผิดนั้นจะมีความบัญญัติให้เห็นเป็นอย่างอื่น ปัญหาจึงมีว่า มาตรา 391 มีความบัญญัติให้เห็นเป็นอย่างอื่นหรือไม่เห็นว่า มาตรา 391 บัญญัติว่า "ผู้ใดใช้กำลังทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจต้องระวางโทษ.....ฯลฯ" การใช้กำลังย่อมแสดงอยู่ในตัวว่าต้องมีเจตนา ประกอบกับคำว่า ทำร้าย เป็นการชัดแจ้งว่าต้องมีเจตนากระทำต่อร่างกายหรือจิตใจของผู้อื่น คือ ต้องมีเจตนาทำร้าย เมื่อข้อเท็จจริงในคดีนี้ฟังเป็นยุติได้ว่าจำเลยใช้กำลังผลักอกผู้เสียหายมิให้ผู้เสียหายขึ้นไปบนอัฒจันทร์ โดยจำเลยมิได้มีเจตนาทำร้าย การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดตามที่โจทก์ฟ้องศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์ ชอบด้วยรูปคดีแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1119/2517ผู้ว่าคดีศาลแขวงพระนครใต้โจทก์นายกำพล ศิริสารสมบัติจำเลย ป.อ. ม. 59, ม. 104, ม. 391ความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 นั้น ผู้กระทำต้องมีเจตนาจึงจะเป็นความผิดตามมาตรานี้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้บังอาจใช้มือผลักอกพลตำรวจสุวรรณ จูฑะจันทร์ 1 ครั้ง โดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นสืบพลตำรวจสุวรรณ จูฑะจันทร์ ผู้เสียหายได้ 1 ปากจึงงดสืบพยาน แล้วพิพากษาว่า ตามคำเบิกความของผู้เสียหายไม่เป็นการส่อแสดงว่าจำเลยมีเจตนาทำร้ายร่างกายแต่อย่างใด สืบพยานโจทก์ต่อไปก็ไม่ทำให้คดีชัดขึ้น พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า การผลักอกผู้เสียหายโดยไม่มีเจตนาทำร้าย ก็เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 แล้วศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 เป็นความผิดลหุโทษ ซึ่งมาตรา 104 บัญญัติว่า แม้กระทำโดยไม่มีเจตนาก็เป็นความผิด เว้นแต่ตามบทบัญญัติความผิดนั้นจะมีความบัญญัติให้เห็นเป็นอย่างอื่น ปัญหาจึงมีว่า มาตรา 391 มีความบัญญัติให้เห็นเป็นอย่างอื่นหรือไม่เห็นว่า มาตรา 391 บัญญัติว่า "ผู้ใดใช้กำลังทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจต้องระวางโทษ.....ฯลฯ" การใช้กำลังย่อมแสดงอยู่ในตัวว่าต้องมีเจตนา ประกอบกับคำว่า ทำร้าย เป็นการชัดแจ้งว่าต้องมีเจตนากระทำต่อร่างกายหรือจิตใจของผู้อื่น คือ ต้องมีเจตนาทำร้าย เมื่อข้อเท็จจริงในคดีนี้ฟังเป็นยุติได้ว่าจำเลยใช้กำลังผลักอกผู้เสียหายมิให้ผู้เสียหายขึ้นไปบนอัฒจันทร์ โดยจำเลยมิได้มีเจตนาทำร้าย การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดตามที่โจทก์ฟ้องศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์ ชอบด้วยรูปคดีแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน(พิชัย รชตะนันทน์-ศวิต สมหวัง-อุดม ทันด่วน)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ