คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1486/2530หลักกฎหมาย: โจทก์บรรยายฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ใช้และครอบครองเครื่องโทรศัพท์จำเลยซึ่งเป็นพนักงานองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยได้นำความเท็จไปแจ้งผู้บังคับบัญชาจำเลยว่า โจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ขอให้ระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์ ผู้บังคับบัญชาของจำเลยหลงเชื่อจึงอนุมัติให้ระงับการใช้โทรศัพท์จนโจทก์ต้องนำเงินไปชำระให้แก่จำเลยเช่นนี้คำบรรยายฟ้องดังกล่าวหาเข้าลักษณะเป็นการกระทำอย่างหนึ่งอย่างใดตามที่บัญญัติไว้ใน ป.อ. มาตรา 309 ไม่ เพราะไม่มีข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าจำเลยได้กระทำให้โจทก์กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียง หรือทรัพย์สินของโจทก์ หรือโดยใช้กำลังประทุษร้ายโจทก์ตามที่กฎหมายระบุไว้เลย ฟ้องโจทก์จึงไม่ครบองค์ความผิดตามบทมาตราดังกล่าว ศาลชอบที่จะพิพากษายกฟ้องโจทก์เสียได้.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ใช้และครอบครองโทรศัพท์ ส่วนจำเลยเป็นพนักงานองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย จำเลยโดยเจตนาทุจริตนำความที่รู้อยู่ว่าเป็นเท็จไปแจ้งแก่ผู้บังคับบัญชาของจำเลยว่า โจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ประจำเดือนมีนาคม 2527 เป็นเงิน 628 บาทจำเลยได้ทวงถามให้โจทก์ชำระแล้วโจทก์ไม่ยอมชำระภายในกำหนด จึงขอระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์เสีย ผู้บังคับบัญชาของจำเลยหลงเชื่อจึงอนุมัติให้จำเลยระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์ ทั้งที่ความจริงโจทก์ไม่เคยทราบก่อนเลยว่า โจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ และจำเลยก็ไม่เคยแจ้งให้โจทก์ทราบ โจทก์ไปร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน แต่การสอบสวนเป็นไปโดยล่าช้า เพื่อเป็นการบรรเทาความเสียหายเพราะโจทก์ไม่มีเครื่องโทรศัพท์ใช้ โจทก์จึงต้องจำยอมนำเงิน 628 บาท ไปชำระให้แก่จำเลย การกระทำของจำเลยดังกล่าวเป็นการใช้สิทธิไม่สุจริตทำให้โจทก์เสื่อมเสียสิทธิเสรีภาพ เพราะเป็นการข่มขืนใจให้โจทก์ต้องนำเงินจำนวน 628 บาท ไปชำระแก่จำเลยทั้งที่โจทก์ยังมีข้อโต้แย้งอยู่ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 309ศาลชั้นต้นตรวจคำฟ้องของโจทก์แล้ว มีคำสั่งว่า คำฟ้องของโจทก์ไม่ต้องด้วยบทบัญญัติประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาจะต้องวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์บรรยายครบองค์ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 หรือไม่พิเคราะห์แล้ว โจทก์บรรยายฟ้องสรุปความได้ว่า โจทก์เป็นผู้ใช้และครอบครองเครื่องโทรศัพท์ จำเลยซึ่งเป็นพนักงานองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย ได้นำความเท็จไปแจ้งแก่ผู้บังคับบัญชาของจำเลยว่า โจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ ขอให้ระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์ผู้บังคับบัญชาของจำเลยหลงเชื่อ จึงอนุมัติให้ระงับการใช้โทรศัพท์จนโจทก์ต้องนำเงินไปชำระให้แก่จำเลย เห็นว่าประมวลกฎหมายอาญา มาตรา309 บัญญัติว่า "ผู้ใดข่มขืนใจผู้อื่นให้กระทำการใด ไม่กระทำการใดหรือจำยอมต่อสิ่งใด โดยทำให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกายเสรีภาพ ชื่อเสียงหรือทรัพย์สินของผู้ถูกข่มขืนใจนั้นเองหรือของผู้อื่น หรือโดยใช้กำลังประทุษร้าย..." ดังนี้ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ดังกล่าว หาเป็นการกระทำอย่างหนึ่งอย่างใดตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 309 ไม่ เพราะไม่มีข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าจำเลยได้กระทำให้โจทก์กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียงหรือทรัพย์สิน ของโจทก์ หรือโดยใช้กำลังประทุษร้ายโจทก์ ตามที่กฎหมายระบุไว้เลย ฟ้องโจทก์จึงไม่ครบองค์ประกอบความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 คำสั่งศาลชั้นต้นและคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1486/2530นาย โกลุมภ์ ตาละโสภ ณโจทก์นาย ศรีสุข มัฆลักษณ์จำเลย ป.อ. ม. 309 ป.วิ.อ. ม. 158 (5), ม. 185โจทก์บรรยายฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ใช้และครอบครองเครื่องโทรศัพท์จำเลยซึ่งเป็นพนักงานองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยได้นำความเท็จไปแจ้งผู้บังคับบัญชาจำเลยว่า โจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ขอให้ระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์ ผู้บังคับบัญชาของจำเลยหลงเชื่อจึงอนุมัติให้ระงับการใช้โทรศัพท์จนโจทก์ต้องนำเงินไปชำระให้แก่จำเลยเช่นนี้คำบรรยายฟ้องดังกล่าวหาเข้าลักษณะเป็นการกระทำอย่างหนึ่งอย่างใดตามที่บัญญัติไว้ใน ป.อ. มาตรา 309 ไม่ เพราะไม่มีข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าจำเลยได้กระทำให้โจทก์กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียง หรือทรัพย์สินของโจทก์ หรือโดยใช้กำลังประทุษร้ายโจทก์ตามที่กฎหมายระบุไว้เลย ฟ้องโจทก์จึงไม่ครบองค์ความผิดตามบทมาตราดังกล่าว ศาลชอบที่จะพิพากษายกฟ้องโจทก์เสียได้.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ใช้และครอบครองโทรศัพท์ ส่วนจำเลยเป็นพนักงานองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย จำเลยโดยเจตนาทุจริตนำความที่รู้อยู่ว่าเป็นเท็จไปแจ้งแก่ผู้บังคับบัญชาของจำเลยว่า โจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ประจำเดือนมีนาคม 2527 เป็นเงิน 628 บาทจำเลยได้ทวงถามให้โจทก์ชำระแล้วโจทก์ไม่ยอมชำระภายในกำหนด จึงขอระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์เสีย ผู้บังคับบัญชาของจำเลยหลงเชื่อจึงอนุมัติให้จำเลยระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์ ทั้งที่ความจริงโจทก์ไม่เคยทราบก่อนเลยว่า โจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ และจำเลยก็ไม่เคยแจ้งให้โจทก์ทราบ โจทก์ไปร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน แต่การสอบสวนเป็นไปโดยล่าช้า เพื่อเป็นการบรรเทาความเสียหายเพราะโจทก์ไม่มีเครื่องโทรศัพท์ใช้ โจทก์จึงต้องจำยอมนำเงิน 628 บาท ไปชำระให้แก่จำเลย การกระทำของจำเลยดังกล่าวเป็นการใช้สิทธิไม่สุจริตทำให้โจทก์เสื่อมเสียสิทธิเสรีภาพ เพราะเป็นการข่มขืนใจให้โจทก์ต้องนำเงินจำนวน 628 บาท ไปชำระแก่จำเลยทั้งที่โจทก์ยังมีข้อโต้แย้งอยู่ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 309ศาลชั้นต้นตรวจคำฟ้องของโจทก์แล้ว มีคำสั่งว่า คำฟ้องของโจทก์ไม่ต้องด้วยบทบัญญัติประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาจะต้องวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์บรรยายครบองค์ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 หรือไม่พิเคราะห์แล้ว โจทก์บรรยายฟ้องสรุปความได้ว่า โจทก์เป็นผู้ใช้และครอบครองเครื่องโทรศัพท์ จำเลยซึ่งเป็นพนักงานองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย ได้นำความเท็จไปแจ้งแก่ผู้บังคับบัญชาของจำเลยว่า โจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ ขอให้ระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์ผู้บังคับบัญชาของจำเลยหลงเชื่อ จึงอนุมัติให้ระงับการใช้โทรศัพท์จนโจทก์ต้องนำเงินไปชำระให้แก่จำเลย เห็นว่าประมวลกฎหมายอาญา มาตรา309 บัญญัติว่า "ผู้ใดข่มขืนใจผู้อื่นให้กระทำการใด ไม่กระทำการใดหรือจำยอมต่อสิ่งใด โดยทำให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกายเสรีภาพ ชื่อเสียงหรือทรัพย์สินของผู้ถูกข่มขืนใจนั้นเองหรือของผู้อื่น หรือโดยใช้กำลังประทุษร้าย..." ดังนี้ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ดังกล่าว หาเป็นการกระทำอย่างหนึ่งอย่างใดตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 309 ไม่ เพราะไม่มีข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าจำเลยได้กระทำให้โจทก์กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียงหรือทรัพย์สิน ของโจทก์ หรือโดยใช้กำลังประทุษร้ายโจทก์ ตามที่กฎหมายระบุไว้เลย ฟ้องโจทก์จึงไม่ครบองค์ประกอบความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 คำสั่งศาลชั้นต้นและคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(อำนวย อินทุภูติ-ดำริ ศุภพิโรจน์-สมศักดิ์ จูสวัสดิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ตัดสินทำนองเดียวกันกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1620/2513 และ 2565/2517 ซึ่งศาลฎีกาได้วินิจฉัยไว้ดังนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1620/2513 ผู้เสียหายเป็นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 แต่ตามคำบรรยายฟ้องไม่มีข้อเท็จจริงซึ่งแสดงให้เห็นว่าจำเลยได้กระทำให้โจทก์กลัวว่าจะเกิดอันตรายแก่ชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียง หรือทรัพย์สินของโจทก์แต่อย่างใด การกระทำของจำเลยไม่อาจเป็นความผิดตามฟ้องได้ ศาลย่อมยกฟ้องโดยไม่ต้องไต่สวนมูลฟ้อง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2565/2517 โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309,310 โดยกล่าวแต่เพียงว่า จำเลยบังอาจหน่วงเหนี่ยวกักขังโจทก์ให้ปราศจากเสรีภาพในร่างกาย และจำเลยข่มขืนใจโจทก์โดยมีอาวุธเพื่อให้โจทก์ถอนทะเบียนสมรสระหว่างโจทก์กับภรรยาแต่การกระทำของจำเลยอย่างไรที่ว่าข่มขืนใจโจทก์ตามมาตรา 309 โดยทำให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียง หรือทรัพย์สินของโจทก์ และจำเลยกระทำอย่างไรที่เป็นการหน่วงเหนี่ยวกักขังโจทก์ และกระทำให้โจทก์ปราศจากเสรีภาพในร่างกายตามมาตรา 310โจทก์มิได้บรรยายในฟ้องเลย ฟ้องของโจทก์จึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) นอกจากนี้คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้อาจทำให้มองไปได้ว่าโจทก์พยายามใช้สิทธิเรียกร้องในทางแพ่งมาเป็นมูลความผิดทางอาญา ข้อเท็จจริงเรื่องนี้เป็นเรื่องที่องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยมีคำสั่งให้ระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์โดยเห็นว่าโจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ ซึ่งหากโจทก์เห็นว่าเป็นการไม่ถูกต้องเพราะโจทก์ได้ชำระค่าเช่าโทรศัพท์ดังกล่าวแล้ว ก็เป็นเรื่องที่โจทก์ควรนำคดีไปฟ้ององค์การโทรศัพท์ขอให้ศาลบังคับให้องค์การฯ ให้โจทก์ได้เช่าโทรศัพท์ต่อไปดังเดิมเพราะโจทก์มิได้ผิดสัญญาเช่ากับองค์การฯ พร้อมทั้งอาจเรียกค่าสินไหมทดแทนจากการที่ต้องเสียหาย เพราะเหตุที่มิได้ใช้โทรศัพท์ที่เช่าในระหว่างที่องค์การฯ สั่งระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์ได้ด้วย ซึ่งเป็นเรื่องที่โจทก์ถูกโต้แย้งสิทธิในทางแพ่งเป็นมูลคดีในทางแพ่งไม่ใช่ทางอาญา การที่โจทก์บรรยายในฟ้องว่า จำเลยแจ้งเท็จต่อผู้บังคับบัญชาว่าโจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ขอให้ระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์จนผู้บังคับบัญชาหลงเชื่ออนุมัติให้ระงับการใช้โทรศัพท์ จนโจทก์ต้องนำเงินค่าโทรศัพท์ไปชำระแก่จำเลยจะเห็นได้ว่า จำเลยมิได้กระทำการใดอันเป็นการข่มขืนใจโจทก์ที่ให้โจทก์ต้องจำยอมที่จะต้องชำระค่าโทรศัพท์โดยทำให้โจทก์กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียง หรือทรัพย์สินของโจทก์หรือโดยใช้กำลังประทุษร้ายจนโจทก์ต้องกระทำการดังกล่าวเลยข้อเท็จจริงในเรื่องนี้จึงไม่มีทางเป็นมูลความผิดในทางอาญาไปได้เรื่องทำนองนี้ศาลจึงต้องเคร่งครัดเป็นพิเศษในชั้นตรวจคำฟ้อง ซึ่งหากศาลตรวจพบ ศาลอาจมีคำสั่งว่าฟ้องของโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมายและพิพากษายกฟ้องไปได้ โดยไม่จำต้องสั่งให้ไต่สวนมูลฟ้องก่อน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1620/2513). ปริญญาดีผดุง.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ใช้และครอบครองโทรศัพท์ ส่วนจำเลยเป็นพนักงานองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย จำเลยโดยเจตนาทุจริตนำความที่รู้อยู่ว่าเป็นเท็จไปแจ้งแก่ผู้บังคับบัญชาของจำเลยว่า โจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ประจำเดือนมีนาคม 2527 เป็นเงิน 628 บาทจำเลยได้ทวงถามให้โจทก์ชำระแล้วโจทก์ไม่ยอมชำระภายในกำหนด จึงขอระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์เสีย ผู้บังคับบัญชาของจำเลยหลงเชื่อจึงอนุมัติให้จำเลยระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์ ทั้งที่ความจริงโจทก์ไม่เคยทราบก่อนเลยว่า โจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ และจำเลยก็ไม่เคยแจ้งให้โจทก์ทราบ โจทก์ไปร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน แต่การสอบสวนเป็นไปโดยล่าช้า เพื่อเป็นการบรรเทาความเสียหายเพราะโจทก์ไม่มีเครื่องโทรศัพท์ใช้ โจทก์จึงต้องจำยอมนำเงิน 628 บาท ไปชำระให้แก่จำเลย การกระทำของจำเลยดังกล่าวเป็นการใช้สิทธิไม่สุจริตทำให้โจทก์เสื่อมเสียสิทธิเสรีภาพ เพราะเป็นการข่มขืนใจให้โจทก์ต้องนำเงินจำนวน 628 บาท ไปชำระแก่จำเลยทั้งที่โจทก์ยังมีข้อโต้แย้งอยู่ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 309ศาลชั้นต้นตรวจคำฟ้องของโจทก์แล้ว มีคำสั่งว่า คำฟ้องของโจทก์ไม่ต้องด้วยบทบัญญัติประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาจะต้องวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์บรรยายครบองค์ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 หรือไม่พิเคราะห์แล้ว โจทก์บรรยายฟ้องสรุปความได้ว่า โจทก์เป็นผู้ใช้และครอบครองเครื่องโทรศัพท์ จำเลยซึ่งเป็นพนักงานองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย ได้นำความเท็จไปแจ้งแก่ผู้บังคับบัญชาของจำเลยว่า โจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ ขอให้ระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์ผู้บังคับบัญชาของจำเลยหลงเชื่อ จึงอนุมัติให้ระงับการใช้โทรศัพท์จนโจทก์ต้องนำเงินไปชำระให้แก่จำเลย เห็นว่าประมวลกฎหมายอาญา มาตรา309 บัญญัติว่า "ผู้ใดข่มขืนใจผู้อื่นให้กระทำการใด ไม่กระทำการใดหรือจำยอมต่อสิ่งใด โดยทำให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกายเสรีภาพ ชื่อเสียงหรือทรัพย์สินของผู้ถูกข่มขืนใจนั้นเองหรือของผู้อื่น หรือโดยใช้กำลังประทุษร้าย..." ดังนี้ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ดังกล่าว หาเป็นการกระทำอย่างหนึ่งอย่างใดตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 309 ไม่ เพราะไม่มีข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าจำเลยได้กระทำให้โจทก์กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียงหรือทรัพย์สิน ของโจทก์ หรือโดยใช้กำลังประทุษร้ายโจทก์ ตามที่กฎหมายระบุไว้เลย ฟ้องโจทก์จึงไม่ครบองค์ประกอบความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 คำสั่งศาลชั้นต้นและคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1486/2530นาย โกลุมภ์ ตาละโสภ ณโจทก์นาย ศรีสุข มัฆลักษณ์จำเลย ป.อ. ม. 309 ป.วิ.อ. ม. 158 (5), ม. 185โจทก์บรรยายฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ใช้และครอบครองเครื่องโทรศัพท์จำเลยซึ่งเป็นพนักงานองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยได้นำความเท็จไปแจ้งผู้บังคับบัญชาจำเลยว่า โจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ขอให้ระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์ ผู้บังคับบัญชาของจำเลยหลงเชื่อจึงอนุมัติให้ระงับการใช้โทรศัพท์จนโจทก์ต้องนำเงินไปชำระให้แก่จำเลยเช่นนี้คำบรรยายฟ้องดังกล่าวหาเข้าลักษณะเป็นการกระทำอย่างหนึ่งอย่างใดตามที่บัญญัติไว้ใน ป.อ. มาตรา 309 ไม่ เพราะไม่มีข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าจำเลยได้กระทำให้โจทก์กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียง หรือทรัพย์สินของโจทก์ หรือโดยใช้กำลังประทุษร้ายโจทก์ตามที่กฎหมายระบุไว้เลย ฟ้องโจทก์จึงไม่ครบองค์ความผิดตามบทมาตราดังกล่าว ศาลชอบที่จะพิพากษายกฟ้องโจทก์เสียได้.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ใช้และครอบครองโทรศัพท์ ส่วนจำเลยเป็นพนักงานองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย จำเลยโดยเจตนาทุจริตนำความที่รู้อยู่ว่าเป็นเท็จไปแจ้งแก่ผู้บังคับบัญชาของจำเลยว่า โจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ประจำเดือนมีนาคม 2527 เป็นเงิน 628 บาทจำเลยได้ทวงถามให้โจทก์ชำระแล้วโจทก์ไม่ยอมชำระภายในกำหนด จึงขอระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์เสีย ผู้บังคับบัญชาของจำเลยหลงเชื่อจึงอนุมัติให้จำเลยระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์ ทั้งที่ความจริงโจทก์ไม่เคยทราบก่อนเลยว่า โจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ และจำเลยก็ไม่เคยแจ้งให้โจทก์ทราบ โจทก์ไปร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน แต่การสอบสวนเป็นไปโดยล่าช้า เพื่อเป็นการบรรเทาความเสียหายเพราะโจทก์ไม่มีเครื่องโทรศัพท์ใช้ โจทก์จึงต้องจำยอมนำเงิน 628 บาท ไปชำระให้แก่จำเลย การกระทำของจำเลยดังกล่าวเป็นการใช้สิทธิไม่สุจริตทำให้โจทก์เสื่อมเสียสิทธิเสรีภาพ เพราะเป็นการข่มขืนใจให้โจทก์ต้องนำเงินจำนวน 628 บาท ไปชำระแก่จำเลยทั้งที่โจทก์ยังมีข้อโต้แย้งอยู่ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 309ศาลชั้นต้นตรวจคำฟ้องของโจทก์แล้ว มีคำสั่งว่า คำฟ้องของโจทก์ไม่ต้องด้วยบทบัญญัติประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาจะต้องวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์บรรยายครบองค์ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 หรือไม่พิเคราะห์แล้ว โจทก์บรรยายฟ้องสรุปความได้ว่า โจทก์เป็นผู้ใช้และครอบครองเครื่องโทรศัพท์ จำเลยซึ่งเป็นพนักงานองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย ได้นำความเท็จไปแจ้งแก่ผู้บังคับบัญชาของจำเลยว่า โจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ ขอให้ระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์ผู้บังคับบัญชาของจำเลยหลงเชื่อ จึงอนุมัติให้ระงับการใช้โทรศัพท์จนโจทก์ต้องนำเงินไปชำระให้แก่จำเลย เห็นว่าประมวลกฎหมายอาญา มาตรา309 บัญญัติว่า "ผู้ใดข่มขืนใจผู้อื่นให้กระทำการใด ไม่กระทำการใดหรือจำยอมต่อสิ่งใด โดยทำให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกายเสรีภาพ ชื่อเสียงหรือทรัพย์สินของผู้ถูกข่มขืนใจนั้นเองหรือของผู้อื่น หรือโดยใช้กำลังประทุษร้าย..." ดังนี้ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ดังกล่าว หาเป็นการกระทำอย่างหนึ่งอย่างใดตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 309 ไม่ เพราะไม่มีข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าจำเลยได้กระทำให้โจทก์กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียงหรือทรัพย์สิน ของโจทก์ หรือโดยใช้กำลังประทุษร้ายโจทก์ ตามที่กฎหมายระบุไว้เลย ฟ้องโจทก์จึงไม่ครบองค์ประกอบความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 คำสั่งศาลชั้นต้นและคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(อำนวย อินทุภูติ-ดำริ ศุภพิโรจน์-สมศักดิ์ จูสวัสดิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ตัดสินทำนองเดียวกันกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1620/2513 และ 2565/2517 ซึ่งศาลฎีกาได้วินิจฉัยไว้ดังนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1620/2513 ผู้เสียหายเป็นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 แต่ตามคำบรรยายฟ้องไม่มีข้อเท็จจริงซึ่งแสดงให้เห็นว่าจำเลยได้กระทำให้โจทก์กลัวว่าจะเกิดอันตรายแก่ชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียง หรือทรัพย์สินของโจทก์แต่อย่างใด การกระทำของจำเลยไม่อาจเป็นความผิดตามฟ้องได้ ศาลย่อมยกฟ้องโดยไม่ต้องไต่สวนมูลฟ้อง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2565/2517 โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309,310 โดยกล่าวแต่เพียงว่า จำเลยบังอาจหน่วงเหนี่ยวกักขังโจทก์ให้ปราศจากเสรีภาพในร่างกาย และจำเลยข่มขืนใจโจทก์โดยมีอาวุธเพื่อให้โจทก์ถอนทะเบียนสมรสระหว่างโจทก์กับภรรยาแต่การกระทำของจำเลยอย่างไรที่ว่าข่มขืนใจโจทก์ตามมาตรา 309 โดยทำให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียง หรือทรัพย์สินของโจทก์ และจำเลยกระทำอย่างไรที่เป็นการหน่วงเหนี่ยวกักขังโจทก์ และกระทำให้โจทก์ปราศจากเสรีภาพในร่างกายตามมาตรา 310โจทก์มิได้บรรยายในฟ้องเลย ฟ้องของโจทก์จึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) นอกจากนี้คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้อาจทำให้มองไปได้ว่าโจทก์พยายามใช้สิทธิเรียกร้องในทางแพ่งมาเป็นมูลความผิดทางอาญา ข้อเท็จจริงเรื่องนี้เป็นเรื่องที่องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยมีคำสั่งให้ระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์โดยเห็นว่าโจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ ซึ่งหากโจทก์เห็นว่าเป็นการไม่ถูกต้องเพราะโจทก์ได้ชำระค่าเช่าโทรศัพท์ดังกล่าวแล้ว ก็เป็นเรื่องที่โจทก์ควรนำคดีไปฟ้ององค์การโทรศัพท์ขอให้ศาลบังคับให้องค์การฯ ให้โจทก์ได้เช่าโทรศัพท์ต่อไปดังเดิมเพราะโจทก์มิได้ผิดสัญญาเช่ากับองค์การฯ พร้อมทั้งอาจเรียกค่าสินไหมทดแทนจากการที่ต้องเสียหาย เพราะเหตุที่มิได้ใช้โทรศัพท์ที่เช่าในระหว่างที่องค์การฯ สั่งระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์ได้ด้วย ซึ่งเป็นเรื่องที่โจทก์ถูกโต้แย้งสิทธิในทางแพ่งเป็นมูลคดีในทางแพ่งไม่ใช่ทางอาญา การที่โจทก์บรรยายในฟ้องว่า จำเลยแจ้งเท็จต่อผู้บังคับบัญชาว่าโจทก์ค้างชำระค่าเช่าโทรศัพท์ขอให้ระงับการใช้โทรศัพท์ของโจทก์จนผู้บังคับบัญชาหลงเชื่ออนุมัติให้ระงับการใช้โทรศัพท์ จนโจทก์ต้องนำเงินค่าโทรศัพท์ไปชำระแก่จำเลยจะเห็นได้ว่า จำเลยมิได้กระทำการใดอันเป็นการข่มขืนใจโจทก์ที่ให้โจทก์ต้องจำยอมที่จะต้องชำระค่าโทรศัพท์โดยทำให้โจทก์กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียง หรือทรัพย์สินของโจทก์หรือโดยใช้กำลังประทุษร้ายจนโจทก์ต้องกระทำการดังกล่าวเลยข้อเท็จจริงในเรื่องนี้จึงไม่มีทางเป็นมูลความผิดในทางอาญาไปได้เรื่องทำนองนี้ศาลจึงต้องเคร่งครัดเป็นพิเศษในชั้นตรวจคำฟ้อง ซึ่งหากศาลตรวจพบ ศาลอาจมีคำสั่งว่าฟ้องของโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมายและพิพากษายกฟ้องไปได้ โดยไม่จำต้องสั่งให้ไต่สวนมูลฟ้องก่อน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1620/2513). ปริญญาดีผดุง.