คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 60593หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของจำเลยทั้งหมดเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ไม่รับเป็นฎีกาจำเลยเห็นว่า ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาในปัญหาว่า ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยคดีโดยฝ่าฝืนคำพยานหลักฐานในท้องสำนวน อันเป็นปัญหาข้อกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยด้วยหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 89)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 ให้จำคุกจำเลยมีกำหนด 4 ปี ฯลฯศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 ลงโทษจำคุกจำเลยไว้ 2 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว(อันดับ 88(ก) แผ่นที่ 3)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 89)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ฎีกาข้อ 2 ของจำเลยที่ว่า พยานโจทก์เบิกความขัดแย้งแตกต่างกัน ศาลอุทธรณ์รับฟังพยานโจทก์ลงโทษจำเลยเป็นการไม่ชอบนั้น เป็นฎีกาดุลพินิจการรับฟังพยานหลักฐานของศาลจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ส่วนฎีกาข้อ 2.1 ของจำเลยที่ว่าบริษัทผู้มอบอำนาจให้ร้องทุกข์คดีนี้มิใช่เจ้าของทรัพย์ของกลางก็เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงอีกเช่นกัน ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1763/2529พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นางสมใจหรือแต๋ว กุลเตี้ยจำเลยนางสมใจหรือแต๋ว กุลเตี้ย จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 218ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของจำเลยทั้งหมดเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ไม่รับเป็นฎีกาจำเลยเห็นว่า ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาในปัญหาว่า ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยคดีโดยฝ่าฝืนคำพยานหลักฐานในท้องสำนวน อันเป็นปัญหาข้อกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยด้วยหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 89)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 ให้จำคุกจำเลยมีกำหนด 4 ปี ฯลฯศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 ลงโทษจำคุกจำเลยไว้ 2 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว(อันดับ 88(ก) แผ่นที่ 3)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 89)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ฎีกาข้อ 2 ของจำเลยที่ว่า พยานโจทก์เบิกความขัดแย้งแตกต่างกัน ศาลอุทธรณ์รับฟังพยานโจทก์ลงโทษจำเลยเป็นการไม่ชอบนั้น เป็นฎีกาดุลพินิจการรับฟังพยานหลักฐานของศาลจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ส่วนฎีกาข้อ 2.1 ของจำเลยที่ว่าบริษัทผู้มอบอำนาจให้ร้องทุกข์คดีนี้มิใช่เจ้าของทรัพย์ของกลางก็เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงอีกเช่นกัน ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(ดำริ ศุภพิโรจน์-อำนวย อินทุภูติ-สมศักดิ์ จูสวัสดิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1763/2529พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นางสมใจหรือแต๋ว กุลเตี้ยจำเลยนางสมใจหรือแต๋ว กุลเตี้ย จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 218ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของจำเลยทั้งหมดเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ไม่รับเป็นฎีกาจำเลยเห็นว่า ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาในปัญหาว่า ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยคดีโดยฝ่าฝืนคำพยานหลักฐานในท้องสำนวน อันเป็นปัญหาข้อกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยด้วยหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 89)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 ให้จำคุกจำเลยมีกำหนด 4 ปี ฯลฯศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 ลงโทษจำคุกจำเลยไว้ 2 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว(อันดับ 88(ก) แผ่นที่ 3)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 89)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ฎีกาข้อ 2 ของจำเลยที่ว่า พยานโจทก์เบิกความขัดแย้งแตกต่างกัน ศาลอุทธรณ์รับฟังพยานโจทก์ลงโทษจำเลยเป็นการไม่ชอบนั้น เป็นฎีกาดุลพินิจการรับฟังพยานหลักฐานของศาลจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ส่วนฎีกาข้อ 2.1 ของจำเลยที่ว่าบริษัทผู้มอบอำนาจให้ร้องทุกข์คดีนี้มิใช่เจ้าของทรัพย์ของกลางก็เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงอีกเช่นกัน ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(ดำริ ศุภพิโรจน์-อำนวย อินทุภูติ-สมศักดิ์ จูสวัสดิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ