คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 739/2481หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องบรรยายความว่าทรัพย์หายไปโดยถูกผู้ร้ายลัก ต่อมาจับของกลางได้ที่จำเลยโดยจำเลยลักมาหรือรับไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้ายหรือเก็บได้แต่ยักยอกเอาไว้เสียอ้าง ม.288 , 318 , 321 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยยักยอกเก็บของตกดังนี้ ศาลตัดสินยกฟ้องโจทก์ฟ้องบรรยายความว่าทรัพย์ของเจ้าทรัพย์ ๔ อย่างถูกคนลักไป ต่อมาเจ้าพนักงานจับทรัพย์ที่ถูกผู้ร้ายลักไปนั้นได้จากจำเลยโดยจำเลยได้ลักทรัพย์นั้นมาหรือรับไว้โดยรู้อยู่ว่าเป็นของร้ายได้มาโดยการกระทำผิดหรือโดยเก็บทรัพย์นั้นได้แล้วคิดทุจจริตเบียดบังเอาไว้เสีย ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๘๘,๓๒๑ และ ๓๑๘ ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยเก็บตกได้แล้วยักยอกเอาไว้ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๓๑๘ ศาลฎีกาตัดสินว่าโจทก์บรรยายฟ้องว่าทรัพย์หายไปโดยถูกผู้ร้ายลักไม่ได้กล่าวว่าเป็นของตกหาย จึงต้องฟังว่าจำเลยมีความประสงค์จะแสดงว่าจำเลยลักทรัพย์ ไม่มีความประสงค์จะแสดงว่าทรัพย์ของกลางเป็นของตกของหายจำเลยเก็บได้ยักยอกไปที่โจทก์เถียงว่าของที่ถูกผู้ร้ายลักถือได้ว่าเป็นของตกหายตาม ม.๓๑๘ นั้น เห็นว่าความใน ม.๓๑๘ นั้นไม่เกี่ยวข้องกับของที่ถูกผู้ร้ายลักของตกของหายภาษาอังกฤษว่า "lost property" ซึ่งผิดกับ Stolen Property มาก เห็นว่าจะลงโทษจำเลยไม่ได้ตาม ม.๑๙๒ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา จึงพิพากษายืนตามให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 739/2481อัยยการสมุทรปราการโจทก์นายยาวันจี่จำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 318, ม. 321 ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 192โจทก์ฟ้องบรรยายความว่าทรัพย์หายไปโดยถูกผู้ร้ายลัก ต่อมาจับของกลางได้ที่จำเลยโดยจำเลยลักมาหรือรับไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้ายหรือเก็บได้แต่ยักยอกเอาไว้เสียอ้าง ม.288 , 318 , 321 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยยักยอกเก็บของตกดังนี้ ศาลตัดสินยกฟ้องโจทก์ฟ้องบรรยายความว่าทรัพย์ของเจ้าทรัพย์ ๔ อย่างถูกคนลักไป ต่อมาเจ้าพนักงานจับทรัพย์ที่ถูกผู้ร้ายลักไปนั้นได้จากจำเลยโดยจำเลยได้ลักทรัพย์นั้นมาหรือรับไว้โดยรู้อยู่ว่าเป็นของร้ายได้มาโดยการกระทำผิดหรือโดยเก็บทรัพย์นั้นได้แล้วคิดทุจจริตเบียดบังเอาไว้เสีย ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๘๘,๓๒๑ และ ๓๑๘ ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยเก็บตกได้แล้วยักยอกเอาไว้ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๓๑๘ ศาลฎีกาตัดสินว่าโจทก์บรรยายฟ้องว่าทรัพย์หายไปโดยถูกผู้ร้ายลักไม่ได้กล่าวว่าเป็นของตกหาย จึงต้องฟังว่าจำเลยมีความประสงค์จะแสดงว่าจำเลยลักทรัพย์ ไม่มีความประสงค์จะแสดงว่าทรัพย์ของกลางเป็นของตกของหายจำเลยเก็บได้ยักยอกไปที่โจทก์เถียงว่าของที่ถูกผู้ร้ายลักถือได้ว่าเป็นของตกหายตาม ม.๓๑๘ นั้น เห็นว่าความใน ม.๓๑๘ นั้นไม่เกี่ยวข้องกับของที่ถูกผู้ร้ายลักของตกของหายภาษาอังกฤษว่า "lost property" ซึ่งผิดกับ Stolen Property มาก เห็นว่าจะลงโทษจำเลยไม่ได้ตาม ม.๑๙๒ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา จึงพิพากษายืนตามให้ยกฎีกาโจทก์(เทฟโนต์-อมาตย์-อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ)ศาลชั้นต้น - หลวงมนูทัศน์วิมลเหตุศาลอุทธรณ์ - พระวรวุฒิวินิจฉัยแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องบรรยายความว่าทรัพย์ของเจ้าทรัพย์ ๔ อย่างถูกคนลักไป ต่อมาเจ้าพนักงานจับทรัพย์ที่ถูกผู้ร้ายลักไปนั้นได้จากจำเลยโดยจำเลยได้ลักทรัพย์นั้นมาหรือรับไว้โดยรู้อยู่ว่าเป็นของร้ายได้มาโดยการกระทำผิดหรือโดยเก็บทรัพย์นั้นได้แล้วคิดทุจจริตเบียดบังเอาไว้เสีย ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๘๘,๓๒๑ และ ๓๑๘ ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยเก็บตกได้แล้วยักยอกเอาไว้ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๓๑๘ ศาลฎีกาตัดสินว่าโจทก์บรรยายฟ้องว่าทรัพย์หายไปโดยถูกผู้ร้ายลักไม่ได้กล่าวว่าเป็นของตกหาย จึงต้องฟังว่าจำเลยมีความประสงค์จะแสดงว่าจำเลยลักทรัพย์ ไม่มีความประสงค์จะแสดงว่าทรัพย์ของกลางเป็นของตกของหายจำเลยเก็บได้ยักยอกไปที่โจทก์เถียงว่าของที่ถูกผู้ร้ายลักถือได้ว่าเป็นของตกหายตาม ม.๓๑๘ นั้น เห็นว่าความใน ม.๓๑๘ นั้นไม่เกี่ยวข้องกับของที่ถูกผู้ร้ายลักของตกของหายภาษาอังกฤษว่า "lost property" ซึ่งผิดกับ Stolen Property มาก เห็นว่าจะลงโทษจำเลยไม่ได้ตาม ม.๑๙๒ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา จึงพิพากษายืนตามให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 739/2481อัยยการสมุทรปราการโจทก์นายยาวันจี่จำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 318, ม. 321 ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 192โจทก์ฟ้องบรรยายความว่าทรัพย์หายไปโดยถูกผู้ร้ายลัก ต่อมาจับของกลางได้ที่จำเลยโดยจำเลยลักมาหรือรับไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้ายหรือเก็บได้แต่ยักยอกเอาไว้เสียอ้าง ม.288 , 318 , 321 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยยักยอกเก็บของตกดังนี้ ศาลตัดสินยกฟ้องโจทก์ฟ้องบรรยายความว่าทรัพย์ของเจ้าทรัพย์ ๔ อย่างถูกคนลักไป ต่อมาเจ้าพนักงานจับทรัพย์ที่ถูกผู้ร้ายลักไปนั้นได้จากจำเลยโดยจำเลยได้ลักทรัพย์นั้นมาหรือรับไว้โดยรู้อยู่ว่าเป็นของร้ายได้มาโดยการกระทำผิดหรือโดยเก็บทรัพย์นั้นได้แล้วคิดทุจจริตเบียดบังเอาไว้เสีย ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๘๘,๓๒๑ และ ๓๑๘ ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยเก็บตกได้แล้วยักยอกเอาไว้ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๓๑๘ ศาลฎีกาตัดสินว่าโจทก์บรรยายฟ้องว่าทรัพย์หายไปโดยถูกผู้ร้ายลักไม่ได้กล่าวว่าเป็นของตกหาย จึงต้องฟังว่าจำเลยมีความประสงค์จะแสดงว่าจำเลยลักทรัพย์ ไม่มีความประสงค์จะแสดงว่าทรัพย์ของกลางเป็นของตกของหายจำเลยเก็บได้ยักยอกไปที่โจทก์เถียงว่าของที่ถูกผู้ร้ายลักถือได้ว่าเป็นของตกหายตาม ม.๓๑๘ นั้น เห็นว่าความใน ม.๓๑๘ นั้นไม่เกี่ยวข้องกับของที่ถูกผู้ร้ายลักของตกของหายภาษาอังกฤษว่า "lost property" ซึ่งผิดกับ Stolen Property มาก เห็นว่าจะลงโทษจำเลยไม่ได้ตาม ม.๑๙๒ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา จึงพิพากษายืนตามให้ยกฎีกาโจทก์(เทฟโนต์-อมาตย์-อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ)ศาลชั้นต้น - หลวงมนูทัศน์วิมลเหตุศาลอุทธรณ์ - พระวรวุฒิวินิจฉัยแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ