คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1445/2530หลักกฎหมาย: จำเลยทั้งสองร่วมกันลักทรัพย์โดยการฉกฉวย ซึ่งหน้า เป็นการร่วมกันลักทรัพย์ตั้งแต่สองคนขึ้นไปตาม ป.อ. มาตรา 335(7) บทหนึ่งและเป็นการวิ่งราวทรัพย์ตาม ป.อ. มาตรา 336 วรรคแรกอีกบทหนึ่งเป็นการกระทำผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ต้องใช้บทที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษตาม ป.อ. มาตรา 90 ความผิดตาม มาตรา 336 วรรคแรกและมาตรา 335(7) มีอัตราโทษขั้นสูงเท่ากัน แต่มาตรา 335(7) มีโทษขั้นต่ำด้วย จึงต้องใช้มาตรา 335(7) เป็นบทลงโทษ.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันลักทรัพย์และวิ่งราวทรัพย์ของนางจรวย ธงชัย ผู้เสียหายโดยจำเลยทั้งสองร่วมกันฉกฉวยเอาทรัพย์ดังกล่าวไปซึ่งหน้า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,335(7), 336จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา83, 336 จำคุกคนละ 2 ปี จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงจำคุกคนละ 1 ปี อาศัยอำนาจตามมาตรา 31 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 ที่แก้ไขใหม่เปลี่ยนโทษจำคุกเป็นส่งตัวจำเลยทั้งสองไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลางคนละ1 ปี นับแต่วันถูกจับกุมตัวโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์แผนกคดีเด็กและเยาวชนพิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีเด็กและเยาวชนวินิจฉัยว่า "คงมีปัญหาข้อกฎหมายในชั้นนี้ว่า การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการกระทำกรรมเดียวแต่ผิดกฎหมายหลายบทหรือไม่ เห็นว่า ข้อเท็จจริงตามฟ้องและคำรับสารภาพของจำเลยทั้งสองได้ความว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันลักทรัพย์โดยการฉกฉวยซึ่งหน้า การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงเป็นการร่วมกันลักทรัพย์ตั้งแต่สองคนขึ้นไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) บทหนึ่ง และเป็นการลักทรัพย์โดยฉกฉวยเอาซึ่งหน้าอันเป็นการกระทำผิดฐานวิ่งราวทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 336 วรรคแรกอีกบทหนึ่ง การกระทำของจำเลยจึงเป็นกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบทตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา90 ซึ่งจะต้องใช้กฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษแก่ผู้กระทำผิดปรากฎว่าบทมาตราโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) และ 336วรรคแรกมีโทษขั้นสูงเท่ากันคือจำคุกไม่เกิน 5 ปี แต่มาตรา 335(7)มีโทษขั้นต่ำจำคุกตั้งแต่ 1 ปีขี้นไป ดังนั้นมาตรา 335(7) เป็นบทลงโทษ ที่ศาลล่างทั้งสองใช้มาตรา 336 วรรคแรกเป็นบทลงโทษจำเลยทั้งสองนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังขึ้นพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(7), 336 วรรคแรก, 83 การกระทำผิดของจำเลยทั้งสองเป็นการกระทำกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) ซึ่งเป็นบทหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 นอกจากที่แก้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์". ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1445/2530พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นาย สันติ แซ่เตีย หรือ พินิจพงษ์พันธ์ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 90จำเลยทั้งสองร่วมกันลักทรัพย์โดยการฉกฉวย ซึ่งหน้า เป็นการร่วมกันลักทรัพย์ตั้งแต่สองคนขึ้นไปตาม ป.อ. มาตรา 335(7) บทหนึ่งและเป็นการวิ่งราวทรัพย์ตาม ป.อ. มาตรา 336 วรรคแรกอีกบทหนึ่งเป็นการกระทำผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ต้องใช้บทที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษตาม ป.อ. มาตรา 90 ความผิดตาม มาตรา 336 วรรคแรกและมาตรา 335(7) มีอัตราโทษขั้นสูงเท่ากัน แต่มาตรา 335(7) มีโทษขั้นต่ำด้วย จึงต้องใช้มาตรา 335(7) เป็นบทลงโทษ.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันลักทรัพย์และวิ่งราวทรัพย์ของนางจรวย ธงชัย ผู้เสียหายโดยจำเลยทั้งสองร่วมกันฉกฉวยเอาทรัพย์ดังกล่าวไปซึ่งหน้า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,335(7), 336จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา83, 336 จำคุกคนละ 2 ปี จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงจำคุกคนละ 1 ปี อาศัยอำนาจตามมาตรา 31 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 ที่แก้ไขใหม่เปลี่ยนโทษจำคุกเป็นส่งตัวจำเลยทั้งสองไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลางคนละ1 ปี นับแต่วันถูกจับกุมตัวโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์แผนกคดีเด็กและเยาวชนพิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีเด็กและเยาวชนวินิจฉัยว่า "คงมีปัญหาข้อกฎหมายในชั้นนี้ว่า การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการกระทำกรรมเดียวแต่ผิดกฎหมายหลายบทหรือไม่ เห็นว่า ข้อเท็จจริงตามฟ้องและคำรับสารภาพของจำเลยทั้งสองได้ความว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันลักทรัพย์โดยการฉกฉวยซึ่งหน้า การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงเป็นการร่วมกันลักทรัพย์ตั้งแต่สองคนขึ้นไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) บทหนึ่ง และเป็นการลักทรัพย์โดยฉกฉวยเอาซึ่งหน้าอันเป็นการกระทำผิดฐานวิ่งราวทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 336 วรรคแรกอีกบทหนึ่ง การกระทำของจำเลยจึงเป็นกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบทตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา90 ซึ่งจะต้องใช้กฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษแก่ผู้กระทำผิดปรากฎว่าบทมาตราโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) และ 336วรรคแรกมีโทษขั้นสูงเท่ากันคือจำคุกไม่เกิน 5 ปี แต่มาตรา 335(7)มีโทษขั้นต่ำจำคุกตั้งแต่ 1 ปีขี้นไป ดังนั้นมาตรา 335(7) เป็นบทลงโทษ ที่ศาลล่างทั้งสองใช้มาตรา 336 วรรคแรกเป็นบทลงโทษจำเลยทั้งสองนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังขึ้นพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(7), 336 วรรคแรก, 83 การกระทำผิดของจำเลยทั้งสองเป็นการกระทำกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) ซึ่งเป็นบทหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 นอกจากที่แก้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์".(ยรรยง อิทธิพงษ์-อภินย์ ปุษปาคม-ไพจิตร วิเศษโกสิน)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุในกรณีที่จำเลยกระทำความผิดอันเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้ใช้กฎหมายที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษแก่ผู้กระทำความผิด หลักเกณฑ์ในการพิจารณาว่ากฎหมายใดมีโทษหนักกว่ากันนั้นศาลฎีกาได้วางแนวบรรทัดฐานไว้ดังต่อไปนี้ 1. ในกรณีที่ความผิดแต่ละบทมีโทษเท่ากัน ศาลจะลงโทษบทใดบทหนึ่งก็ได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 871/2506,741/2507,1640/2515,1907/2517) 2. ในกรณีที่ความผิดบทหนึ่งมีโทษจำคุกสูงกว่า แต่อีกบทหนึ่งมีโทษปรับสูงกว่า ถือว่าบทที่โทษจำคุกสูงกว่าเป็นบทหนัก (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2918/2527) 3. ในกรณีที่ความผิดบทหนึ่งโทษขั้นสูงสูงกว่าแต่ไม่มีโทษขั้นต่ำ แต่อีกบทหนึ่งโทษขั้นสูงต่ำกว่าแต่มีโทษขั้นต่ำ ถือว่าบทที่มีโทษขั้นสูงสูงกว่าเป็นบทหนัก (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 942/2487) 4. ในกรณีที่ความผิดแต่ละบทมีโทษขั้นสูงเท่ากัน แต่บทหนึ่งมีโทษขั้นต่ำอีกบทหนึ่งไม่มีโทษขั้นต่ำ ถือว่าบทที่มีโทษขั้นต่ำเป็นบทหนัก (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1445/2530 ที่หมายเหตุนี้) อนึ่ง เมื่อใช้กฎหมายบทใดบทหนึ่งที่มีโทษหนักลงโทษแก่จำเลยแล้วก็ต้องใช้กฎหมายบทนั้นเป็นบทลงโทษแต่เพียงบทเดียว ทั้งนี้โดยไม่ต้องคำนึงถึงโทษขั้นต่ำหรือโทษปรับของบทอื่นอีก เทียบนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 942/2487 ซึ่งวินิจฉัยว่าความผิดต้องด้วยกฎหมายหลายบทนั้น ศาลต้องลงโทษตามบทหนัก แม้บทเบามีอัตราโทษขั้นต่ำสูงกว่าบทหนัก ก็ไม่ต้องผูกพันที่จะต้องวางโทษไม่น้อยกว่าอัตราขั้นต่ำของบทเบา.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันลักทรัพย์และวิ่งราวทรัพย์ของนางจรวย ธงชัย ผู้เสียหายโดยจำเลยทั้งสองร่วมกันฉกฉวยเอาทรัพย์ดังกล่าวไปซึ่งหน้า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,335(7), 336จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา83, 336 จำคุกคนละ 2 ปี จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงจำคุกคนละ 1 ปี อาศัยอำนาจตามมาตรา 31 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 ที่แก้ไขใหม่เปลี่ยนโทษจำคุกเป็นส่งตัวจำเลยทั้งสองไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลางคนละ1 ปี นับแต่วันถูกจับกุมตัวโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์แผนกคดีเด็กและเยาวชนพิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีเด็กและเยาวชนวินิจฉัยว่า "คงมีปัญหาข้อกฎหมายในชั้นนี้ว่า การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการกระทำกรรมเดียวแต่ผิดกฎหมายหลายบทหรือไม่ เห็นว่า ข้อเท็จจริงตามฟ้องและคำรับสารภาพของจำเลยทั้งสองได้ความว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันลักทรัพย์โดยการฉกฉวยซึ่งหน้า การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงเป็นการร่วมกันลักทรัพย์ตั้งแต่สองคนขึ้นไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) บทหนึ่ง และเป็นการลักทรัพย์โดยฉกฉวยเอาซึ่งหน้าอันเป็นการกระทำผิดฐานวิ่งราวทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 336 วรรคแรกอีกบทหนึ่ง การกระทำของจำเลยจึงเป็นกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบทตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา90 ซึ่งจะต้องใช้กฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษแก่ผู้กระทำผิดปรากฎว่าบทมาตราโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) และ 336วรรคแรกมีโทษขั้นสูงเท่ากันคือจำคุกไม่เกิน 5 ปี แต่มาตรา 335(7)มีโทษขั้นต่ำจำคุกตั้งแต่ 1 ปีขี้นไป ดังนั้นมาตรา 335(7) เป็นบทลงโทษ ที่ศาลล่างทั้งสองใช้มาตรา 336 วรรคแรกเป็นบทลงโทษจำเลยทั้งสองนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังขึ้นพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(7), 336 วรรคแรก, 83 การกระทำผิดของจำเลยทั้งสองเป็นการกระทำกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) ซึ่งเป็นบทหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 นอกจากที่แก้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์". ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1445/2530พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นาย สันติ แซ่เตีย หรือ พินิจพงษ์พันธ์ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 90จำเลยทั้งสองร่วมกันลักทรัพย์โดยการฉกฉวย ซึ่งหน้า เป็นการร่วมกันลักทรัพย์ตั้งแต่สองคนขึ้นไปตาม ป.อ. มาตรา 335(7) บทหนึ่งและเป็นการวิ่งราวทรัพย์ตาม ป.อ. มาตรา 336 วรรคแรกอีกบทหนึ่งเป็นการกระทำผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ต้องใช้บทที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษตาม ป.อ. มาตรา 90 ความผิดตาม มาตรา 336 วรรคแรกและมาตรา 335(7) มีอัตราโทษขั้นสูงเท่ากัน แต่มาตรา 335(7) มีโทษขั้นต่ำด้วย จึงต้องใช้มาตรา 335(7) เป็นบทลงโทษ.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันลักทรัพย์และวิ่งราวทรัพย์ของนางจรวย ธงชัย ผู้เสียหายโดยจำเลยทั้งสองร่วมกันฉกฉวยเอาทรัพย์ดังกล่าวไปซึ่งหน้า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,335(7), 336จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา83, 336 จำคุกคนละ 2 ปี จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงจำคุกคนละ 1 ปี อาศัยอำนาจตามมาตรา 31 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 ที่แก้ไขใหม่เปลี่ยนโทษจำคุกเป็นส่งตัวจำเลยทั้งสองไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลางคนละ1 ปี นับแต่วันถูกจับกุมตัวโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์แผนกคดีเด็กและเยาวชนพิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีเด็กและเยาวชนวินิจฉัยว่า "คงมีปัญหาข้อกฎหมายในชั้นนี้ว่า การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการกระทำกรรมเดียวแต่ผิดกฎหมายหลายบทหรือไม่ เห็นว่า ข้อเท็จจริงตามฟ้องและคำรับสารภาพของจำเลยทั้งสองได้ความว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันลักทรัพย์โดยการฉกฉวยซึ่งหน้า การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงเป็นการร่วมกันลักทรัพย์ตั้งแต่สองคนขึ้นไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) บทหนึ่ง และเป็นการลักทรัพย์โดยฉกฉวยเอาซึ่งหน้าอันเป็นการกระทำผิดฐานวิ่งราวทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 336 วรรคแรกอีกบทหนึ่ง การกระทำของจำเลยจึงเป็นกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบทตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา90 ซึ่งจะต้องใช้กฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษแก่ผู้กระทำผิดปรากฎว่าบทมาตราโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) และ 336วรรคแรกมีโทษขั้นสูงเท่ากันคือจำคุกไม่เกิน 5 ปี แต่มาตรา 335(7)มีโทษขั้นต่ำจำคุกตั้งแต่ 1 ปีขี้นไป ดังนั้นมาตรา 335(7) เป็นบทลงโทษ ที่ศาลล่างทั้งสองใช้มาตรา 336 วรรคแรกเป็นบทลงโทษจำเลยทั้งสองนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังขึ้นพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(7), 336 วรรคแรก, 83 การกระทำผิดของจำเลยทั้งสองเป็นการกระทำกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) ซึ่งเป็นบทหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 นอกจากที่แก้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์".(ยรรยง อิทธิพงษ์-อภินย์ ปุษปาคม-ไพจิตร วิเศษโกสิน)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุในกรณีที่จำเลยกระทำความผิดอันเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้ใช้กฎหมายที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษแก่ผู้กระทำความผิด หลักเกณฑ์ในการพิจารณาว่ากฎหมายใดมีโทษหนักกว่ากันนั้นศาลฎีกาได้วางแนวบรรทัดฐานไว้ดังต่อไปนี้ 1. ในกรณีที่ความผิดแต่ละบทมีโทษเท่ากัน ศาลจะลงโทษบทใดบทหนึ่งก็ได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 871/2506,741/2507,1640/2515,1907/2517) 2. ในกรณีที่ความผิดบทหนึ่งมีโทษจำคุกสูงกว่า แต่อีกบทหนึ่งมีโทษปรับสูงกว่า ถือว่าบทที่โทษจำคุกสูงกว่าเป็นบทหนัก (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2918/2527) 3. ในกรณีที่ความผิดบทหนึ่งโทษขั้นสูงสูงกว่าแต่ไม่มีโทษขั้นต่ำ แต่อีกบทหนึ่งโทษขั้นสูงต่ำกว่าแต่มีโทษขั้นต่ำ ถือว่าบทที่มีโทษขั้นสูงสูงกว่าเป็นบทหนัก (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 942/2487) 4. ในกรณีที่ความผิดแต่ละบทมีโทษขั้นสูงเท่ากัน แต่บทหนึ่งมีโทษขั้นต่ำอีกบทหนึ่งไม่มีโทษขั้นต่ำ ถือว่าบทที่มีโทษขั้นต่ำเป็นบทหนัก (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1445/2530 ที่หมายเหตุนี้) อนึ่ง เมื่อใช้กฎหมายบทใดบทหนึ่งที่มีโทษหนักลงโทษแก่จำเลยแล้วก็ต้องใช้กฎหมายบทนั้นเป็นบทลงโทษแต่เพียงบทเดียว ทั้งนี้โดยไม่ต้องคำนึงถึงโทษขั้นต่ำหรือโทษปรับของบทอื่นอีก เทียบนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 942/2487 ซึ่งวินิจฉัยว่าความผิดต้องด้วยกฎหมายหลายบทนั้น ศาลต้องลงโทษตามบทหนัก แม้บทเบามีอัตราโทษขั้นต่ำสูงกว่าบทหนัก ก็ไม่ต้องผูกพันที่จะต้องวางโทษไม่น้อยกว่าอัตราขั้นต่ำของบทเบา.