คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 440/2503หลักกฎหมาย: การที่โจทก์ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยตลอดมา 10 ปีตั้งแต่เช่ากันมา เป็นการแสดงเจตนาไว้ว่า โจทก์จะเป็นผู้ไปเก็บค่าเช่าเอาจากจำเลยเอง เมื่อโจทก์ไปไม่เก็บ จะหาว่าจำเลยผิดนัดหาได้ไม่ (อ้างฎีกาที่ 728/2496) จำเลยขอชำระค่าเช่า แต่โจทก์ไม่ยอมรับ จำเลยจึงจัดส่งค่าเช่าทางธนาณัติให้โจทก์ โจทก์ก็ไม่ไปรับ ดังนี้ถือว่าจำเลยไม่เป็นผู้ผิดนัดชำระค่าเช่าโจทก์ฟ้องขับไล่ โดยอ้างเหตุว่าจำเลยค้างชำระค่าเช่าหลายเดือน จำเลยต่อสู้ว่า ไม่เคยค้างชำระหนี้ค่าเช่าต่อโจทก์โดยทางไปรษณีย์ธนาณัติ เป็นการชำระหนี้โดยไม่ชอบ เพราะไม่มีข้อตกลงหรือกฎหมายสนับสนุนให้ชำระหนี้เช่านั้น พิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารกับให้ชำระค่าเช่าที่ค้างฯ จำเลยอุทธรณ์ทั้งข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง อธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งรับรองให้อุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า โจทก์ไม่ไปเก็บค่าเช่า จะว่าจำเลยผิดนัดไม่ได้ พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่า ตามกฎหมายจำเลยซึ่งเป็นผู้เช่าย่อมเป็นลูกหนี้โจทก์ ผู้ให้เช่า การปฏิบัติการชำระหนี้หรือชำระค่าเช่า จำเลยมีหน้าที่ชำระค่าเช่าให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ ณ ภูมิลำเนาของโจทก์ ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๓๒๔ เว้นแต่มีข้อตกลงกัน และเรื่องนี้โจทก์ก็ได้ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยแล้ว แต่จำเลยไม่ให้ โจทก์เคยรับธนาณัติฉบับหนึ่ง ไม่มีจดหมายนำส่ง จึงรับเงินไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่าการที่โจทก์ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยตลอดมา ๑๐ ปีตั้งแต่เช่ากันมา เป็นการแสดงเจตนาไว้ว่า โจทก์จะเป็นผู้ไปเก็บค่าเช่าเอาจากจำเลยเอง เมื่อโจทก์ไปไม่เก็บ จะหาว่าจำเลยผิดนัดหาได้ไม่ ตามแบบอย่างฎีกาที่ ๗๒๕/๒๔๙๖ ส่วนข้อที่โจทก์ว่าได้ไปเก็บค่าเช่าแต่จำเลยไม่ให้นั้น ศาลฎีกาไม่เชื่อ จำเลยขอชำระค่าเช่า แต่โจทก์ไม่ยอมรับ จำเลยจึงจัดส่งค่าเช่าทางธนาณัติให้โจทก์ โจทก์ก็ไม่ไปรับ ดังนี้ถือว่าจำเลยไม่เป็นผู้ผิดนัดชำระค่าเช่า พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 440/2503นางละมุน ชุณหะนันท์โจทก์นางกิมเฮง แซ่ลิ้ม ยี่ห้องเหว่งเฮงหลีจำเลย ป.พ.พ. ม. 204, ม. 205, ม. 207, ม. 324, ม. 330, ม. 331, ม. 333, ม. 559, ม. 560การที่โจทก์ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยตลอดมา 10 ปีตั้งแต่เช่ากันมา เป็นการแสดงเจตนาไว้ว่า โจทก์จะเป็นผู้ไปเก็บค่าเช่าเอาจากจำเลยเอง เมื่อโจทก์ไปไม่เก็บ จะหาว่าจำเลยผิดนัดหาได้ไม่ (อ้างฎีกาที่ 728/2496) จำเลยขอชำระค่าเช่า แต่โจทก์ไม่ยอมรับ จำเลยจึงจัดส่งค่าเช่าทางธนาณัติให้โจทก์ โจทก์ก็ไม่ไปรับ ดังนี้ถือว่าจำเลยไม่เป็นผู้ผิดนัดชำระค่าเช่าโจทก์ฟ้องขับไล่ โดยอ้างเหตุว่าจำเลยค้างชำระค่าเช่าหลายเดือน จำเลยต่อสู้ว่า ไม่เคยค้างชำระหนี้ค่าเช่าต่อโจทก์โดยทางไปรษณีย์ธนาณัติ เป็นการชำระหนี้โดยไม่ชอบ เพราะไม่มีข้อตกลงหรือกฎหมายสนับสนุนให้ชำระหนี้เช่านั้น พิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารกับให้ชำระค่าเช่าที่ค้างฯ จำเลยอุทธรณ์ทั้งข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง อธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งรับรองให้อุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า โจทก์ไม่ไปเก็บค่าเช่า จะว่าจำเลยผิดนัดไม่ได้ พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่า ตามกฎหมายจำเลยซึ่งเป็นผู้เช่าย่อมเป็นลูกหนี้โจทก์ ผู้ให้เช่า การปฏิบัติการชำระหนี้หรือชำระค่าเช่า จำเลยมีหน้าที่ชำระค่าเช่าให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ ณ ภูมิลำเนาของโจทก์ ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๓๒๔ เว้นแต่มีข้อตกลงกัน และเรื่องนี้โจทก์ก็ได้ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยแล้ว แต่จำเลยไม่ให้ โจทก์เคยรับธนาณัติฉบับหนึ่ง ไม่มีจดหมายนำส่ง จึงรับเงินไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่าการที่โจทก์ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยตลอดมา ๑๐ ปีตั้งแต่เช่ากันมา เป็นการแสดงเจตนาไว้ว่า โจทก์จะเป็นผู้ไปเก็บค่าเช่าเอาจากจำเลยเอง เมื่อโจทก์ไปไม่เก็บ จะหาว่าจำเลยผิดนัดหาได้ไม่ ตามแบบอย่างฎีกาที่ ๗๒๕/๒๔๙๖ ส่วนข้อที่โจทก์ว่าได้ไปเก็บค่าเช่าแต่จำเลยไม่ให้นั้น ศาลฎีกาไม่เชื่อ จำเลยขอชำระค่าเช่า แต่โจทก์ไม่ยอมรับ จำเลยจึงจัดส่งค่าเช่าทางธนาณัติให้โจทก์ โจทก์ก็ไม่ไปรับ ดังนี้ถือว่าจำเลยไม่เป็นผู้ผิดนัดชำระค่าเช่า พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(พิทักษ์มนูศาสตร์-ไชยเจริญ สันติศิริ-พิชัยบัณฑิต)ศาลแพ่ง - นายบุศย์ ขันธวิทย์ศาลอุทธรณ์ - นายสอาด นาวีเจริญแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขับไล่ โดยอ้างเหตุว่าจำเลยค้างชำระค่าเช่าหลายเดือน จำเลยต่อสู้ว่า ไม่เคยค้างชำระหนี้ค่าเช่าต่อโจทก์โดยทางไปรษณีย์ธนาณัติ เป็นการชำระหนี้โดยไม่ชอบ เพราะไม่มีข้อตกลงหรือกฎหมายสนับสนุนให้ชำระหนี้เช่านั้น พิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารกับให้ชำระค่าเช่าที่ค้างฯ จำเลยอุทธรณ์ทั้งข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง อธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งรับรองให้อุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า โจทก์ไม่ไปเก็บค่าเช่า จะว่าจำเลยผิดนัดไม่ได้ พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่า ตามกฎหมายจำเลยซึ่งเป็นผู้เช่าย่อมเป็นลูกหนี้โจทก์ ผู้ให้เช่า การปฏิบัติการชำระหนี้หรือชำระค่าเช่า จำเลยมีหน้าที่ชำระค่าเช่าให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ ณ ภูมิลำเนาของโจทก์ ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๓๒๔ เว้นแต่มีข้อตกลงกัน และเรื่องนี้โจทก์ก็ได้ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยแล้ว แต่จำเลยไม่ให้ โจทก์เคยรับธนาณัติฉบับหนึ่ง ไม่มีจดหมายนำส่ง จึงรับเงินไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่าการที่โจทก์ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยตลอดมา ๑๐ ปีตั้งแต่เช่ากันมา เป็นการแสดงเจตนาไว้ว่า โจทก์จะเป็นผู้ไปเก็บค่าเช่าเอาจากจำเลยเอง เมื่อโจทก์ไปไม่เก็บ จะหาว่าจำเลยผิดนัดหาได้ไม่ ตามแบบอย่างฎีกาที่ ๗๒๕/๒๔๙๖ ส่วนข้อที่โจทก์ว่าได้ไปเก็บค่าเช่าแต่จำเลยไม่ให้นั้น ศาลฎีกาไม่เชื่อ จำเลยขอชำระค่าเช่า แต่โจทก์ไม่ยอมรับ จำเลยจึงจัดส่งค่าเช่าทางธนาณัติให้โจทก์ โจทก์ก็ไม่ไปรับ ดังนี้ถือว่าจำเลยไม่เป็นผู้ผิดนัดชำระค่าเช่า พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 440/2503นางละมุน ชุณหะนันท์โจทก์นางกิมเฮง แซ่ลิ้ม ยี่ห้องเหว่งเฮงหลีจำเลย ป.พ.พ. ม. 204, ม. 205, ม. 207, ม. 324, ม. 330, ม. 331, ม. 333, ม. 559, ม. 560การที่โจทก์ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยตลอดมา 10 ปีตั้งแต่เช่ากันมา เป็นการแสดงเจตนาไว้ว่า โจทก์จะเป็นผู้ไปเก็บค่าเช่าเอาจากจำเลยเอง เมื่อโจทก์ไปไม่เก็บ จะหาว่าจำเลยผิดนัดหาได้ไม่ (อ้างฎีกาที่ 728/2496) จำเลยขอชำระค่าเช่า แต่โจทก์ไม่ยอมรับ จำเลยจึงจัดส่งค่าเช่าทางธนาณัติให้โจทก์ โจทก์ก็ไม่ไปรับ ดังนี้ถือว่าจำเลยไม่เป็นผู้ผิดนัดชำระค่าเช่าโจทก์ฟ้องขับไล่ โดยอ้างเหตุว่าจำเลยค้างชำระค่าเช่าหลายเดือน จำเลยต่อสู้ว่า ไม่เคยค้างชำระหนี้ค่าเช่าต่อโจทก์โดยทางไปรษณีย์ธนาณัติ เป็นการชำระหนี้โดยไม่ชอบ เพราะไม่มีข้อตกลงหรือกฎหมายสนับสนุนให้ชำระหนี้เช่านั้น พิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารกับให้ชำระค่าเช่าที่ค้างฯ จำเลยอุทธรณ์ทั้งข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง อธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งรับรองให้อุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า โจทก์ไม่ไปเก็บค่าเช่า จะว่าจำเลยผิดนัดไม่ได้ พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่า ตามกฎหมายจำเลยซึ่งเป็นผู้เช่าย่อมเป็นลูกหนี้โจทก์ ผู้ให้เช่า การปฏิบัติการชำระหนี้หรือชำระค่าเช่า จำเลยมีหน้าที่ชำระค่าเช่าให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ ณ ภูมิลำเนาของโจทก์ ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๓๒๔ เว้นแต่มีข้อตกลงกัน และเรื่องนี้โจทก์ก็ได้ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยแล้ว แต่จำเลยไม่ให้ โจทก์เคยรับธนาณัติฉบับหนึ่ง ไม่มีจดหมายนำส่ง จึงรับเงินไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่าการที่โจทก์ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยตลอดมา ๑๐ ปีตั้งแต่เช่ากันมา เป็นการแสดงเจตนาไว้ว่า โจทก์จะเป็นผู้ไปเก็บค่าเช่าเอาจากจำเลยเอง เมื่อโจทก์ไปไม่เก็บ จะหาว่าจำเลยผิดนัดหาได้ไม่ ตามแบบอย่างฎีกาที่ ๗๒๕/๒๔๙๖ ส่วนข้อที่โจทก์ว่าได้ไปเก็บค่าเช่าแต่จำเลยไม่ให้นั้น ศาลฎีกาไม่เชื่อ จำเลยขอชำระค่าเช่า แต่โจทก์ไม่ยอมรับ จำเลยจึงจัดส่งค่าเช่าทางธนาณัติให้โจทก์ โจทก์ก็ไม่ไปรับ ดังนี้ถือว่าจำเลยไม่เป็นผู้ผิดนัดชำระค่าเช่า พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(พิทักษ์มนูศาสตร์-ไชยเจริญ สันติศิริ-พิชัยบัณฑิต)ศาลแพ่ง - นายบุศย์ ขันธวิทย์ศาลอุทธรณ์ - นายสอาด นาวีเจริญแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ