คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5177/2530หลักกฎหมาย: ความผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตนั้น เมื่อจำเลยให้การปฏิเสธ โจทก์มีหน้าที่นำสืบว่าจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัว ถ้าไม่นำสืบก็ลงโทษจำเลยไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีอาวุธปืนสั้นกับกระสุนปืนและพาไปในเมือง หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต และจำเลยใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่า แต่กระสุนปืนไม่ถูกผู้เสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๐, ๘๐, ๙๑, ๒๘๘ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๒๖ มาตรา ๔ พระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๘ ทวิ, ๗๒, ๗๒ ทวิ คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ ๔๔ ลงวันที่ ๒๑ ตุลาคม ๒๕๑๙ ข้อ ๓, ๖, ๗ ริบซองอาวุธปืน ๑ ซองซึ่งจำเลยใช้ใส่อาวุธปืนที่มีและใช้ในการกระทำความผิดเป็นของกลาง และนับโทษต่อจากโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๑๒๔๑/๒๕๒๘ ของศาลชั้นต้น จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์เฉพาะข้อหาพยายามฆ่าและพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาต ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๐, ๙๑, ๒๘๘ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๒๖ มาตรา ๔ พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๘ ทวิ, ๗๓ ทวิ (ที่ถูกคือ ๗๒ ทวิ) ฐานพยายามฆ่าผู้อื่น วางโทษจำคุก ๑๐ ปี ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รบใบอนุญาต วางโทษจำคุก ๖ เดือน รวมจำคุก ๑๐ ปี ๖ เดือน ริบของกลาง นับโทษต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๑๒๔๑/๒๕๒๘ ของศาลชั้นต้น นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายและวินิจฉัยว่าในปัญหาว่าจำเลยกระทำผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัวหรือไม่ จำเลยให้การปฏิเสธจึงเป็นหน้าที่โจทก์ต้องนำสืบว่าจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัวเมื่อโจทก์ไม่นำสืบให้ได้ความดังกล่าว จึงลงโทษจำเลยฐานนี้ไม่ได้ พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพยายามฆ่าผู้อื่นและข้อหาพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาตด้วยคืนของกลางแก่เจ้าของ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5177/2530พนักงานอัยการจังหวัดอุบลราชธานีโจทก์นายวิลาศ เมืองเหนือจำเลย พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 8 ทวิ, ม. 72 ทวิความผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตนั้น เมื่อจำเลยให้การปฏิเสธ โจทก์มีหน้าที่นำสืบว่าจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัว ถ้าไม่นำสืบก็ลงโทษจำเลยไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีอาวุธปืนสั้นกับกระสุนปืนและพาไปในเมือง หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต และจำเลยใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่า แต่กระสุนปืนไม่ถูกผู้เสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๐, ๘๐, ๙๑, ๒๘๘ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๒๖ มาตรา ๔ พระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๘ ทวิ, ๗๒, ๗๒ ทวิ คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ ๔๔ ลงวันที่ ๒๑ ตุลาคม ๒๕๑๙ ข้อ ๓, ๖, ๗ ริบซองอาวุธปืน ๑ ซองซึ่งจำเลยใช้ใส่อาวุธปืนที่มีและใช้ในการกระทำความผิดเป็นของกลาง และนับโทษต่อจากโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๑๒๔๑/๒๕๒๘ ของศาลชั้นต้น จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์เฉพาะข้อหาพยายามฆ่าและพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาต ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๐, ๙๑, ๒๘๘ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๒๖ มาตรา ๔ พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๘ ทวิ, ๗๓ ทวิ (ที่ถูกคือ ๗๒ ทวิ) ฐานพยายามฆ่าผู้อื่น วางโทษจำคุก ๑๐ ปี ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รบใบอนุญาต วางโทษจำคุก ๖ เดือน รวมจำคุก ๑๐ ปี ๖ เดือน ริบของกลาง นับโทษต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๑๒๔๑/๒๕๒๘ ของศาลชั้นต้น นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายและวินิจฉัยว่าในปัญหาว่าจำเลยกระทำผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัวหรือไม่ จำเลยให้การปฏิเสธจึงเป็นหน้าที่โจทก์ต้องนำสืบว่าจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัวเมื่อโจทก์ไม่นำสืบให้ได้ความดังกล่าว จึงลงโทษจำเลยฐานนี้ไม่ได้ พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพยายามฆ่าผู้อื่นและข้อหาพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาตด้วยคืนของกลางแก่เจ้าของ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สุพจน์ นาถะพินธุ-มาโนช เพียรสนอง-สีนวล คงลาภ)ศาลจังหวัดอุบลราชธานี - นายฉัตรไชย จันทร์พรายศรีศาลอุทธรณ์ - นายสง่า ผลฉายแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีอาวุธปืนสั้นกับกระสุนปืนและพาไปในเมือง หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต และจำเลยใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่า แต่กระสุนปืนไม่ถูกผู้เสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๐, ๘๐, ๙๑, ๒๘๘ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๒๖ มาตรา ๔ พระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๘ ทวิ, ๗๒, ๗๒ ทวิ คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ ๔๔ ลงวันที่ ๒๑ ตุลาคม ๒๕๑๙ ข้อ ๓, ๖, ๗ ริบซองอาวุธปืน ๑ ซองซึ่งจำเลยใช้ใส่อาวุธปืนที่มีและใช้ในการกระทำความผิดเป็นของกลาง และนับโทษต่อจากโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๑๒๔๑/๒๕๒๘ ของศาลชั้นต้น จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์เฉพาะข้อหาพยายามฆ่าและพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาต ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๐, ๙๑, ๒๘๘ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๒๖ มาตรา ๔ พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๘ ทวิ, ๗๓ ทวิ (ที่ถูกคือ ๗๒ ทวิ) ฐานพยายามฆ่าผู้อื่น วางโทษจำคุก ๑๐ ปี ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รบใบอนุญาต วางโทษจำคุก ๖ เดือน รวมจำคุก ๑๐ ปี ๖ เดือน ริบของกลาง นับโทษต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๑๒๔๑/๒๕๒๘ ของศาลชั้นต้น นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายและวินิจฉัยว่าในปัญหาว่าจำเลยกระทำผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัวหรือไม่ จำเลยให้การปฏิเสธจึงเป็นหน้าที่โจทก์ต้องนำสืบว่าจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัวเมื่อโจทก์ไม่นำสืบให้ได้ความดังกล่าว จึงลงโทษจำเลยฐานนี้ไม่ได้ พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพยายามฆ่าผู้อื่นและข้อหาพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาตด้วยคืนของกลางแก่เจ้าของ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5177/2530พนักงานอัยการจังหวัดอุบลราชธานีโจทก์นายวิลาศ เมืองเหนือจำเลย พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 8 ทวิ, ม. 72 ทวิความผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตนั้น เมื่อจำเลยให้การปฏิเสธ โจทก์มีหน้าที่นำสืบว่าจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัว ถ้าไม่นำสืบก็ลงโทษจำเลยไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีอาวุธปืนสั้นกับกระสุนปืนและพาไปในเมือง หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต และจำเลยใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่า แต่กระสุนปืนไม่ถูกผู้เสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๐, ๘๐, ๙๑, ๒๘๘ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๒๖ มาตรา ๔ พระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๘ ทวิ, ๗๒, ๗๒ ทวิ คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ ๔๔ ลงวันที่ ๒๑ ตุลาคม ๒๕๑๙ ข้อ ๓, ๖, ๗ ริบซองอาวุธปืน ๑ ซองซึ่งจำเลยใช้ใส่อาวุธปืนที่มีและใช้ในการกระทำความผิดเป็นของกลาง และนับโทษต่อจากโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๑๒๔๑/๒๕๒๘ ของศาลชั้นต้น จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์เฉพาะข้อหาพยายามฆ่าและพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาต ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๐, ๙๑, ๒๘๘ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๒๖ มาตรา ๔ พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๘ ทวิ, ๗๓ ทวิ (ที่ถูกคือ ๗๒ ทวิ) ฐานพยายามฆ่าผู้อื่น วางโทษจำคุก ๑๐ ปี ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รบใบอนุญาต วางโทษจำคุก ๖ เดือน รวมจำคุก ๑๐ ปี ๖ เดือน ริบของกลาง นับโทษต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๑๒๔๑/๒๕๒๘ ของศาลชั้นต้น นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายและวินิจฉัยว่าในปัญหาว่าจำเลยกระทำผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัวหรือไม่ จำเลยให้การปฏิเสธจึงเป็นหน้าที่โจทก์ต้องนำสืบว่าจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัวเมื่อโจทก์ไม่นำสืบให้ได้ความดังกล่าว จึงลงโทษจำเลยฐานนี้ไม่ได้ พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพยายามฆ่าผู้อื่นและข้อหาพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาตด้วยคืนของกลางแก่เจ้าของ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สุพจน์ นาถะพินธุ-มาโนช เพียรสนอง-สีนวล คงลาภ)ศาลจังหวัดอุบลราชธานี - นายฉัตรไชย จันทร์พรายศรีศาลอุทธรณ์ - นายสง่า ผลฉายแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ