คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 163/2489หลักกฎหมาย: การที่จะเป็นความผิดตาม ก.ม.อาญา ม.226 นั้นจะต้องได้ความว่า จำเลยได้บอกให้เจ้าพนักงานผู้มีตำแหน่งทำการตามหน้าที่จดข้อความซึ่งมันรู้อยู่ว่าเป็นเนื้อความเท็จลงในหนังสืออย่างใด ๆ ฯลฯ การที่จำเลยพิมพ์เอกสารนั้นเองทั้งฉะบับ นำมาให้เจ้าหน้าที่เซ็นชื่อโดยไม่ได้บอกให้เจ้าหน้าที่จด และเจ้าหน้าที่ก็ไม่ได้จดตามจำเลยบอก ไม่เป็นความผิดตามมาตรานี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา ม.๒๒๖,๒๒๗ ฐานบอกให้เจ้าพนักงานข้อความเท็จและใช้หนังสือปลอม จำเลยให้การปฏิเสธ ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยที่ ๑ เป็นเสมียนฝึกหัดอำเภอเมืองนครราชสีมา ได้ทำเอกสารขึ้นเอง ๒ ฉะบับ เป็นหนังสือจากคณะกรมการอำเภอเมืองนครราชสีมา ถึงเลขานุการกรรมการปันส่วนและผู้จัดการบริษัทจังหวัด ซึ่มีข้อความเท็จว่า ขอให้จ่ายสิ้งของปันส่วนให้คณะกรรมการปันส่วนประจำหมู่บ้าน คือไม้ขีดไฟ ๒๔๐๐ กลัก โดนจำเลยให้นายคัดเกิดแก้วปลัดอำเภอเมืองลงนาม บริษัทจ่ายไม้ขีดไฟให้จำเลย ๆ เอาเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสีย ศาลชั้นต้นเห็นว่า แม้จำเลยที่ ๑ จะเป็นผู้พิมพ์เอกสารนั้นเองตลอด นายตัดเพียงแต่เซ็นชื่อ พอถือได้ว่านายคัดได้จดข้อความในเอกสารนั้นด้วยตนเอง จึงผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๒๒ และจำเลยที่ ๑ ได้นำเอกสารเท็จไปใช้แก่ผู้อื่นย่อมผิดตาม มาตรา ๒๒๗ อีกกะทงหนึ่ง พิพากษารวมกะทงลงโทษจำเลยที่ ๑ หนึ่งปีสี่เดือน จำเลยที่ ๒ ปล่อย จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องตามศาลชั้นต้นว่า จำเลยผิดตาม ม.๒๒๖ แต่จำเลยไม่มีความผิดตาม ม.๒๒๗ เพราะมิใช่เป็นเรื่องที่ผู้อื่นปลอม หรือบอกให้เจ้าพนักงานจดข้อความเท็จ พิพากษาแก้ให้ลงโทษตาม ม.๒๒๖ กะทงเดียวมีกำหนด ๑ ปี จำเลยที่ ๑ ฎีกาว่า ไม่มีผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๒๖ ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยจะผิดตามกฎหมายลักษณะอาญา ม.๒๒๖ ก็ต่อเมื่อ จำเลยได้บอกให้เจ้าพนักงานผู้มีตำแหน่งหน้าที่ทำการตามหน้าที่จดข้อความซึ่งมันรู้อยู่ว่าเป็นเนื้อความเท็จลงในหนังสืออย่างใด ๆ ฯลฯ แต่คดีนี้จำเลยพิมพ์เอกสาร ๒ ฉะบับมาให้นายคัดลงลายมือชื่อ จะเรียกว่าจำเลยได้บอกให้นายคัดจดข้อความลงในเอกสาร ๒ ฉะบับนั้นหาได้ไม่ เพราะจำเลยก็ไม่ได้บอกให้นายคัดจด และนายคัดก็มิได้จดตามจำเลยบอก จำเลยไม่มีความผิด พิพากษากลับยกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 163/2489อัยยการนครราชสีมาโจทก์นายประยูร เดชจันทร์ที่ 1,นางสาวสมพงษ์ นรินท์ที่ 2จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 226การที่จะเป็นความผิดตาม ก.ม.อาญา ม.226 นั้นจะต้องได้ความว่า จำเลยได้บอกให้เจ้าพนักงานผู้มีตำแหน่งทำการตามหน้าที่จดข้อความซึ่งมันรู้อยู่ว่าเป็นเนื้อความเท็จลงในหนังสืออย่างใด ๆ ฯลฯ การที่จำเลยพิมพ์เอกสารนั้นเองทั้งฉะบับ นำมาให้เจ้าหน้าที่เซ็นชื่อโดยไม่ได้บอกให้เจ้าหน้าที่จด และเจ้าหน้าที่ก็ไม่ได้จดตามจำเลยบอก ไม่เป็นความผิดตามมาตรานี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา ม.๒๒๖,๒๒๗ ฐานบอกให้เจ้าพนักงานข้อความเท็จและใช้หนังสือปลอม จำเลยให้การปฏิเสธ ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยที่ ๑ เป็นเสมียนฝึกหัดอำเภอเมืองนครราชสีมา ได้ทำเอกสารขึ้นเอง ๒ ฉะบับ เป็นหนังสือจากคณะกรมการอำเภอเมืองนครราชสีมา ถึงเลขานุการกรรมการปันส่วนและผู้จัดการบริษัทจังหวัด ซึ่มีข้อความเท็จว่า ขอให้จ่ายสิ้งของปันส่วนให้คณะกรรมการปันส่วนประจำหมู่บ้าน คือไม้ขีดไฟ ๒๔๐๐ กลัก โดนจำเลยให้นายคัดเกิดแก้วปลัดอำเภอเมืองลงนาม บริษัทจ่ายไม้ขีดไฟให้จำเลย ๆ เอาเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสีย ศาลชั้นต้นเห็นว่า แม้จำเลยที่ ๑ จะเป็นผู้พิมพ์เอกสารนั้นเองตลอด นายตัดเพียงแต่เซ็นชื่อ พอถือได้ว่านายคัดได้จดข้อความในเอกสารนั้นด้วยตนเอง จึงผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๒๒ และจำเลยที่ ๑ ได้นำเอกสารเท็จไปใช้แก่ผู้อื่นย่อมผิดตาม มาตรา ๒๒๗ อีกกะทงหนึ่ง พิพากษารวมกะทงลงโทษจำเลยที่ ๑ หนึ่งปีสี่เดือน จำเลยที่ ๒ ปล่อย จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องตามศาลชั้นต้นว่า จำเลยผิดตาม ม.๒๒๖ แต่จำเลยไม่มีความผิดตาม ม.๒๒๗ เพราะมิใช่เป็นเรื่องที่ผู้อื่นปลอม หรือบอกให้เจ้าพนักงานจดข้อความเท็จ พิพากษาแก้ให้ลงโทษตาม ม.๒๒๖ กะทงเดียวมีกำหนด ๑ ปี จำเลยที่ ๑ ฎีกาว่า ไม่มีผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๒๖ ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยจะผิดตามกฎหมายลักษณะอาญา ม.๒๒๖ ก็ต่อเมื่อ จำเลยได้บอกให้เจ้าพนักงานผู้มีตำแหน่งหน้าที่ทำการตามหน้าที่จดข้อความซึ่งมันรู้อยู่ว่าเป็นเนื้อความเท็จลงในหนังสืออย่างใด ๆ ฯลฯ แต่คดีนี้จำเลยพิมพ์เอกสาร ๒ ฉะบับมาให้นายคัดลงลายมือชื่อ จะเรียกว่าจำเลยได้บอกให้นายคัดจดข้อความลงในเอกสาร ๒ ฉะบับนั้นหาได้ไม่ เพราะจำเลยก็ไม่ได้บอกให้นายคัดจด และนายคัดก็มิได้จดตามจำเลยบอก จำเลยไม่มีความผิด พิพากษากลับยกฟ้อง(อิศรภักดีธรรมวิเทต-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - นายเทพ โชตินุชิตศาลอุทธรณ์ - พระทิพย์ประชาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา ม.๒๒๖,๒๒๗ ฐานบอกให้เจ้าพนักงานข้อความเท็จและใช้หนังสือปลอม จำเลยให้การปฏิเสธ ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยที่ ๑ เป็นเสมียนฝึกหัดอำเภอเมืองนครราชสีมา ได้ทำเอกสารขึ้นเอง ๒ ฉะบับ เป็นหนังสือจากคณะกรมการอำเภอเมืองนครราชสีมา ถึงเลขานุการกรรมการปันส่วนและผู้จัดการบริษัทจังหวัด ซึ่มีข้อความเท็จว่า ขอให้จ่ายสิ้งของปันส่วนให้คณะกรรมการปันส่วนประจำหมู่บ้าน คือไม้ขีดไฟ ๒๔๐๐ กลัก โดนจำเลยให้นายคัดเกิดแก้วปลัดอำเภอเมืองลงนาม บริษัทจ่ายไม้ขีดไฟให้จำเลย ๆ เอาเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสีย ศาลชั้นต้นเห็นว่า แม้จำเลยที่ ๑ จะเป็นผู้พิมพ์เอกสารนั้นเองตลอด นายตัดเพียงแต่เซ็นชื่อ พอถือได้ว่านายคัดได้จดข้อความในเอกสารนั้นด้วยตนเอง จึงผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๒๒ และจำเลยที่ ๑ ได้นำเอกสารเท็จไปใช้แก่ผู้อื่นย่อมผิดตาม มาตรา ๒๒๗ อีกกะทงหนึ่ง พิพากษารวมกะทงลงโทษจำเลยที่ ๑ หนึ่งปีสี่เดือน จำเลยที่ ๒ ปล่อย จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องตามศาลชั้นต้นว่า จำเลยผิดตาม ม.๒๒๖ แต่จำเลยไม่มีความผิดตาม ม.๒๒๗ เพราะมิใช่เป็นเรื่องที่ผู้อื่นปลอม หรือบอกให้เจ้าพนักงานจดข้อความเท็จ พิพากษาแก้ให้ลงโทษตาม ม.๒๒๖ กะทงเดียวมีกำหนด ๑ ปี จำเลยที่ ๑ ฎีกาว่า ไม่มีผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๒๖ ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยจะผิดตามกฎหมายลักษณะอาญา ม.๒๒๖ ก็ต่อเมื่อ จำเลยได้บอกให้เจ้าพนักงานผู้มีตำแหน่งหน้าที่ทำการตามหน้าที่จดข้อความซึ่งมันรู้อยู่ว่าเป็นเนื้อความเท็จลงในหนังสืออย่างใด ๆ ฯลฯ แต่คดีนี้จำเลยพิมพ์เอกสาร ๒ ฉะบับมาให้นายคัดลงลายมือชื่อ จะเรียกว่าจำเลยได้บอกให้นายคัดจดข้อความลงในเอกสาร ๒ ฉะบับนั้นหาได้ไม่ เพราะจำเลยก็ไม่ได้บอกให้นายคัดจด และนายคัดก็มิได้จดตามจำเลยบอก จำเลยไม่มีความผิด พิพากษากลับยกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 163/2489อัยยการนครราชสีมาโจทก์นายประยูร เดชจันทร์ที่ 1,นางสาวสมพงษ์ นรินท์ที่ 2จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 226การที่จะเป็นความผิดตาม ก.ม.อาญา ม.226 นั้นจะต้องได้ความว่า จำเลยได้บอกให้เจ้าพนักงานผู้มีตำแหน่งทำการตามหน้าที่จดข้อความซึ่งมันรู้อยู่ว่าเป็นเนื้อความเท็จลงในหนังสืออย่างใด ๆ ฯลฯ การที่จำเลยพิมพ์เอกสารนั้นเองทั้งฉะบับ นำมาให้เจ้าหน้าที่เซ็นชื่อโดยไม่ได้บอกให้เจ้าหน้าที่จด และเจ้าหน้าที่ก็ไม่ได้จดตามจำเลยบอก ไม่เป็นความผิดตามมาตรานี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา ม.๒๒๖,๒๒๗ ฐานบอกให้เจ้าพนักงานข้อความเท็จและใช้หนังสือปลอม จำเลยให้การปฏิเสธ ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยที่ ๑ เป็นเสมียนฝึกหัดอำเภอเมืองนครราชสีมา ได้ทำเอกสารขึ้นเอง ๒ ฉะบับ เป็นหนังสือจากคณะกรมการอำเภอเมืองนครราชสีมา ถึงเลขานุการกรรมการปันส่วนและผู้จัดการบริษัทจังหวัด ซึ่มีข้อความเท็จว่า ขอให้จ่ายสิ้งของปันส่วนให้คณะกรรมการปันส่วนประจำหมู่บ้าน คือไม้ขีดไฟ ๒๔๐๐ กลัก โดนจำเลยให้นายคัดเกิดแก้วปลัดอำเภอเมืองลงนาม บริษัทจ่ายไม้ขีดไฟให้จำเลย ๆ เอาเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสีย ศาลชั้นต้นเห็นว่า แม้จำเลยที่ ๑ จะเป็นผู้พิมพ์เอกสารนั้นเองตลอด นายตัดเพียงแต่เซ็นชื่อ พอถือได้ว่านายคัดได้จดข้อความในเอกสารนั้นด้วยตนเอง จึงผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๒๒ และจำเลยที่ ๑ ได้นำเอกสารเท็จไปใช้แก่ผู้อื่นย่อมผิดตาม มาตรา ๒๒๗ อีกกะทงหนึ่ง พิพากษารวมกะทงลงโทษจำเลยที่ ๑ หนึ่งปีสี่เดือน จำเลยที่ ๒ ปล่อย จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องตามศาลชั้นต้นว่า จำเลยผิดตาม ม.๒๒๖ แต่จำเลยไม่มีความผิดตาม ม.๒๒๗ เพราะมิใช่เป็นเรื่องที่ผู้อื่นปลอม หรือบอกให้เจ้าพนักงานจดข้อความเท็จ พิพากษาแก้ให้ลงโทษตาม ม.๒๒๖ กะทงเดียวมีกำหนด ๑ ปี จำเลยที่ ๑ ฎีกาว่า ไม่มีผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๒๖ ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยจะผิดตามกฎหมายลักษณะอาญา ม.๒๒๖ ก็ต่อเมื่อ จำเลยได้บอกให้เจ้าพนักงานผู้มีตำแหน่งหน้าที่ทำการตามหน้าที่จดข้อความซึ่งมันรู้อยู่ว่าเป็นเนื้อความเท็จลงในหนังสืออย่างใด ๆ ฯลฯ แต่คดีนี้จำเลยพิมพ์เอกสาร ๒ ฉะบับมาให้นายคัดลงลายมือชื่อ จะเรียกว่าจำเลยได้บอกให้นายคัดจดข้อความลงในเอกสาร ๒ ฉะบับนั้นหาได้ไม่ เพราะจำเลยก็ไม่ได้บอกให้นายคัดจด และนายคัดก็มิได้จดตามจำเลยบอก จำเลยไม่มีความผิด พิพากษากลับยกฟ้อง(อิศรภักดีธรรมวิเทต-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - นายเทพ โชตินุชิตศาลอุทธรณ์ - พระทิพย์ประชาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ