คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1048/2518หลักกฎหมาย: การกระทำชำเราตามกฎหมายจะต้องปรากฏว่าของลับหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของชายล่วงล้ำเข้าไปในช่องสังวาสหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของหญิง การที่จำเลยขืนใจเด็กหญิงผู้เสียหายโดยใช้ของลับของจำเลยใส่เข้าไปในทางทวารหนักของผู้เสียหาย จึงไม่เป็นการกระทำชำเราคงมีความผิดฐานกระทำอนาจารเท่านั้นโจทก์ฟ้องว่า จำเลยข่มขืนกระทำชำเราเด็กหญิงเตือน ส่งเมา อายุ ๑๒ ปี โดยใช้ปืนขู่แล้วกระทำชำเราทางทวารหนักจนสำเร็จ และต่อมาจำเลยมีอาวุธปืนสั้น ๑ กระบอก ปืนลูกซองสั้น ๑ กระบอกซึ่งไม่มีเครื่องหมายของเจ้าพนักงาน กับกระสุนปืน ๒ นัดโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ , ๒๗๗ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ข้อ ๗ และพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ กับขอให้ริบของกลาง จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นเห็นว่า การกระทำของจำเลยไม่เรียกว่าเป็นการกระทำชำเราตามกฎหมาย พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๙ วรรคสอง ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ (พ.ศ.๒๕๑๔) ข้อ ๙ และพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ วางโทษจำคุกฐานกระทำอนาจาร ๔ ปี ฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืน ๑ ปี ลดฐานรับสารภาพให้กึ่งหนึ่งแล้ว คงจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด ๒ ปี ๖ เดือน ริบของกลาง โจทก์อุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยเป็นการกระทำชำเราตามกฎหมาย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยได้ขืนใจผู้เสียหาย โดยใช้ของลับของจำเลยใส่เข้าไปในทางทวารหนักของผู้เสียหาย วินิจฉัยว่า จะเป็นการกระทำชำเราตามกฎหมายจะต้องปรากฏว่าของลับหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของชายล่วงล้ำเข้าไปในช่องสังวาสหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของหญิง แต่คดีนี้ได้ความว่าของลับหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของจำเลยมิได้ล่วงล้ำเข้าไปในช่องสังวาสหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของผู้เสียหาย แต่ได้ล่วงล้ำเข้าไปในทางทวารหนักของผู้เสียหาย ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นการกระทำชำเราตามกฎหมาย ศาลล่างทั้งสองพิพากษาคดีมาชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1048/2518พนักงานอัยการจังหวัดพิษณุโลกโจทก์นายกุหลาบ บุญคงล. ป.อ. ม. 276, ม. 277, ม. 279การกระทำชำเราตามกฎหมายจะต้องปรากฏว่าของลับหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของชายล่วงล้ำเข้าไปในช่องสังวาสหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของหญิง การที่จำเลยขืนใจเด็กหญิงผู้เสียหายโดยใช้ของลับของจำเลยใส่เข้าไปในทางทวารหนักของผู้เสียหาย จึงไม่เป็นการกระทำชำเราคงมีความผิดฐานกระทำอนาจารเท่านั้นโจทก์ฟ้องว่า จำเลยข่มขืนกระทำชำเราเด็กหญิงเตือน ส่งเมา อายุ ๑๒ ปี โดยใช้ปืนขู่แล้วกระทำชำเราทางทวารหนักจนสำเร็จ และต่อมาจำเลยมีอาวุธปืนสั้น ๑ กระบอก ปืนลูกซองสั้น ๑ กระบอกซึ่งไม่มีเครื่องหมายของเจ้าพนักงาน กับกระสุนปืน ๒ นัดโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ , ๒๗๗ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ข้อ ๗ และพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ กับขอให้ริบของกลาง จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นเห็นว่า การกระทำของจำเลยไม่เรียกว่าเป็นการกระทำชำเราตามกฎหมาย พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๙ วรรคสอง ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ (พ.ศ.๒๕๑๔) ข้อ ๙ และพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ วางโทษจำคุกฐานกระทำอนาจาร ๔ ปี ฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืน ๑ ปี ลดฐานรับสารภาพให้กึ่งหนึ่งแล้ว คงจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด ๒ ปี ๖ เดือน ริบของกลาง โจทก์อุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยเป็นการกระทำชำเราตามกฎหมาย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยได้ขืนใจผู้เสียหาย โดยใช้ของลับของจำเลยใส่เข้าไปในทางทวารหนักของผู้เสียหาย วินิจฉัยว่า จะเป็นการกระทำชำเราตามกฎหมายจะต้องปรากฏว่าของลับหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของชายล่วงล้ำเข้าไปในช่องสังวาสหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของหญิง แต่คดีนี้ได้ความว่าของลับหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของจำเลยมิได้ล่วงล้ำเข้าไปในช่องสังวาสหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของผู้เสียหาย แต่ได้ล่วงล้ำเข้าไปในทางทวารหนักของผู้เสียหาย ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นการกระทำชำเราตามกฎหมาย ศาลล่างทั้งสองพิพากษาคดีมาชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(ธวัช สิทธิชัย-กฤษณ์ โสภิตกุล-ยงยุทธ เลอลภ)ศาลจังหวัดพิษณุโลก - นายวิรัตน์ ลัทธิวงศ์กรศาลอุทธรณ์ - นายจำรัส อมรสุขแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยข่มขืนกระทำชำเราเด็กหญิงเตือน ส่งเมา อายุ ๑๒ ปี โดยใช้ปืนขู่แล้วกระทำชำเราทางทวารหนักจนสำเร็จ และต่อมาจำเลยมีอาวุธปืนสั้น ๑ กระบอก ปืนลูกซองสั้น ๑ กระบอกซึ่งไม่มีเครื่องหมายของเจ้าพนักงาน กับกระสุนปืน ๒ นัดโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ , ๒๗๗ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ข้อ ๗ และพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ กับขอให้ริบของกลาง จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นเห็นว่า การกระทำของจำเลยไม่เรียกว่าเป็นการกระทำชำเราตามกฎหมาย พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๙ วรรคสอง ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ (พ.ศ.๒๕๑๔) ข้อ ๙ และพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ วางโทษจำคุกฐานกระทำอนาจาร ๔ ปี ฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืน ๑ ปี ลดฐานรับสารภาพให้กึ่งหนึ่งแล้ว คงจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด ๒ ปี ๖ เดือน ริบของกลาง โจทก์อุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยเป็นการกระทำชำเราตามกฎหมาย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยได้ขืนใจผู้เสียหาย โดยใช้ของลับของจำเลยใส่เข้าไปในทางทวารหนักของผู้เสียหาย วินิจฉัยว่า จะเป็นการกระทำชำเราตามกฎหมายจะต้องปรากฏว่าของลับหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของชายล่วงล้ำเข้าไปในช่องสังวาสหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของหญิง แต่คดีนี้ได้ความว่าของลับหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของจำเลยมิได้ล่วงล้ำเข้าไปในช่องสังวาสหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของผู้เสียหาย แต่ได้ล่วงล้ำเข้าไปในทางทวารหนักของผู้เสียหาย ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นการกระทำชำเราตามกฎหมาย ศาลล่างทั้งสองพิพากษาคดีมาชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1048/2518พนักงานอัยการจังหวัดพิษณุโลกโจทก์นายกุหลาบ บุญคงล. ป.อ. ม. 276, ม. 277, ม. 279การกระทำชำเราตามกฎหมายจะต้องปรากฏว่าของลับหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของชายล่วงล้ำเข้าไปในช่องสังวาสหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของหญิง การที่จำเลยขืนใจเด็กหญิงผู้เสียหายโดยใช้ของลับของจำเลยใส่เข้าไปในทางทวารหนักของผู้เสียหาย จึงไม่เป็นการกระทำชำเราคงมีความผิดฐานกระทำอนาจารเท่านั้นโจทก์ฟ้องว่า จำเลยข่มขืนกระทำชำเราเด็กหญิงเตือน ส่งเมา อายุ ๑๒ ปี โดยใช้ปืนขู่แล้วกระทำชำเราทางทวารหนักจนสำเร็จ และต่อมาจำเลยมีอาวุธปืนสั้น ๑ กระบอก ปืนลูกซองสั้น ๑ กระบอกซึ่งไม่มีเครื่องหมายของเจ้าพนักงาน กับกระสุนปืน ๒ นัดโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ , ๒๗๗ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ข้อ ๗ และพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ กับขอให้ริบของกลาง จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นเห็นว่า การกระทำของจำเลยไม่เรียกว่าเป็นการกระทำชำเราตามกฎหมาย พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๙ วรรคสอง ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ (พ.ศ.๒๕๑๔) ข้อ ๙ และพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ วางโทษจำคุกฐานกระทำอนาจาร ๔ ปี ฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืน ๑ ปี ลดฐานรับสารภาพให้กึ่งหนึ่งแล้ว คงจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด ๒ ปี ๖ เดือน ริบของกลาง โจทก์อุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยเป็นการกระทำชำเราตามกฎหมาย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยได้ขืนใจผู้เสียหาย โดยใช้ของลับของจำเลยใส่เข้าไปในทางทวารหนักของผู้เสียหาย วินิจฉัยว่า จะเป็นการกระทำชำเราตามกฎหมายจะต้องปรากฏว่าของลับหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของชายล่วงล้ำเข้าไปในช่องสังวาสหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของหญิง แต่คดีนี้ได้ความว่าของลับหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของจำเลยมิได้ล่วงล้ำเข้าไปในช่องสังวาสหรืออวัยวะสืบพันธุ์ของผู้เสียหาย แต่ได้ล่วงล้ำเข้าไปในทางทวารหนักของผู้เสียหาย ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นการกระทำชำเราตามกฎหมาย ศาลล่างทั้งสองพิพากษาคดีมาชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(ธวัช สิทธิชัย-กฤษณ์ โสภิตกุล-ยงยุทธ เลอลภ)ศาลจังหวัดพิษณุโลก - นายวิรัตน์ ลัทธิวงศ์กรศาลอุทธรณ์ - นายจำรัส อมรสุขแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ