คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 898/2527หลักกฎหมาย: พี่ชายโจทก์ซื้อที่ดินและลำรางจากจำเลย เมื่อพี่ชายโจทก์ถึงแก่กรรมโจทก์กับพวกได้รับมรดกที่ดินและลำรางดังกล่าว ต่อมาปรากฏว่าลำรางที่ซื้อจากจำเลยเป็นลำรางสาธารณะ โจทก์กับพวกจึงฟ้องเรียกราคาลำรางและค่าเสียหายจากจำเลย จำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในคดีดังกล่าวว่าไม่ได้ขายลำราง โจทก์ย่อมเป็นผู้ได้รับความเสียหาย เนื่องจากการที่จำเลยเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2 (4) โจทก์จึงเป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องจำเลยฐานเบิกความเท็จได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้เบิกความเท็จต่อศาลและเป็นข้อสำคัญในคดีในการพิจารณาคดีแพ่งของศาลจังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งโจทก์กับพวกร่วมกันฟ้องจำเลยเรื่องผิดสัญญาและละเมิด ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๗ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วให้ประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๗๗ ให้ลงโทษจำคุก ๑ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยขายลำรางสาธารณะจริง เมื่อจำเลยเบิกความว่าจำเลยไม่ได้ขายลำรางสาธารณะและไม่ได้ทำหลักฐานการซื้อขายไว้ คำเบิกความของจำเลยจึงเป็นเท็จและเป็นข้อสำคัญในคดี แล้ววินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องหรือไม่ ได้ความว่า นายกิตติ นายเกียรติ และนายเกรียง พี่ของโจทก์ซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ ๗๒๙๑, ๗๒๙๒, ๗๒๙๓ (เลขที่ดิน ๓๙๑, ๓๙๒, ๓๙๓) กับที่ดินโฉนดเลขที่ ๓๐๕๖, ๓๐๙๐ (เลขที่ดิน ๕๑, ๕๘) และลำรางสาธารณะที่พิพาทจากจำเลย นายเกรียงถึงแก่กรรม โจทก์กับนายเกริกไกร ได้รับมรดกที่ดินจากนายเกรียง ต่อมาความปรากฏว่าลำรางที่ซื้อจากจำเลยเป็นลำรางสาธารณะ โจทก์กับพวกจึงฟ้องเรียกราคาลำรางสาธารณะที่พิพาทและค่าเสียหายจากจำเลย จำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในคดีนั้น ดังนี้ โจทก์ย่อมเป็นผู้ได้รับความเสียหาย เนื่องจากการที่จำเลยเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒(๔) โจทก์จึงเป็นผู้เสียหายมีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องจำเลย แต่ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยไม่เคยรับโทษจำคุกมาก่อนจำเลยมีอายุ ๗๐ ปี สภาพความผิดไม่เป็นการร้ายแรง จำเลยชดใช้เงินค่าเสียหายส่วนหนึ่งให้แก่โจทก์ และโจทก์ก็ไม่ติดใจเอาโทษแก่จำเลยต่อไป สมควรให้รอการลงโทษจำเลยไว้ เพื่อให้โอกาสจำเลยกลับตัวเป็นพลเมืองดี พิพากษาแก้เป็นว่า ให้รอการลงโทษจำเลยไว้มีกำหนด ๒ ปี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 898/2527นายเกียรติศักดิ์ กังวานเวชกุลโจทก์นายสวัสดิ์ ตั้งทองทวีจำเลย ป.อ. ม. 177 ป.วิ.อ. ม. 2 (4), ม. 28 (2)พี่ชายโจทก์ซื้อที่ดินและลำรางจากจำเลย เมื่อพี่ชายโจทก์ถึงแก่กรรมโจทก์กับพวกได้รับมรดกที่ดินและลำรางดังกล่าว ต่อมาปรากฏว่าลำรางที่ซื้อจากจำเลยเป็นลำรางสาธารณะ โจทก์กับพวกจึงฟ้องเรียกราคาลำรางและค่าเสียหายจากจำเลย จำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในคดีดังกล่าวว่าไม่ได้ขายลำราง โจทก์ย่อมเป็นผู้ได้รับความเสียหาย เนื่องจากการที่จำเลยเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2 (4) โจทก์จึงเป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องจำเลยฐานเบิกความเท็จได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้เบิกความเท็จต่อศาลและเป็นข้อสำคัญในคดีในการพิจารณาคดีแพ่งของศาลจังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งโจทก์กับพวกร่วมกันฟ้องจำเลยเรื่องผิดสัญญาและละเมิด ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๗ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วให้ประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๗๗ ให้ลงโทษจำคุก ๑ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยขายลำรางสาธารณะจริง เมื่อจำเลยเบิกความว่าจำเลยไม่ได้ขายลำรางสาธารณะและไม่ได้ทำหลักฐานการซื้อขายไว้ คำเบิกความของจำเลยจึงเป็นเท็จและเป็นข้อสำคัญในคดี แล้ววินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องหรือไม่ ได้ความว่า นายกิตติ นายเกียรติ และนายเกรียง พี่ของโจทก์ซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ ๗๒๙๑, ๗๒๙๒, ๗๒๙๓ (เลขที่ดิน ๓๙๑, ๓๙๒, ๓๙๓) กับที่ดินโฉนดเลขที่ ๓๐๕๖, ๓๐๙๐ (เลขที่ดิน ๕๑, ๕๘) และลำรางสาธารณะที่พิพาทจากจำเลย นายเกรียงถึงแก่กรรม โจทก์กับนายเกริกไกร ได้รับมรดกที่ดินจากนายเกรียง ต่อมาความปรากฏว่าลำรางที่ซื้อจากจำเลยเป็นลำรางสาธารณะ โจทก์กับพวกจึงฟ้องเรียกราคาลำรางสาธารณะที่พิพาทและค่าเสียหายจากจำเลย จำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในคดีนั้น ดังนี้ โจทก์ย่อมเป็นผู้ได้รับความเสียหาย เนื่องจากการที่จำเลยเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒(๔) โจทก์จึงเป็นผู้เสียหายมีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องจำเลย แต่ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยไม่เคยรับโทษจำคุกมาก่อนจำเลยมีอายุ ๗๐ ปี สภาพความผิดไม่เป็นการร้ายแรง จำเลยชดใช้เงินค่าเสียหายส่วนหนึ่งให้แก่โจทก์ และโจทก์ก็ไม่ติดใจเอาโทษแก่จำเลยต่อไป สมควรให้รอการลงโทษจำเลยไว้ เพื่อให้โอกาสจำเลยกลับตัวเป็นพลเมืองดี พิพากษาแก้เป็นว่า ให้รอการลงโทษจำเลยไว้มีกำหนด ๒ ปี(พิพัฒน์ จักรางกูร-ทวี กสิยพงศ์-ดุสิต วราโห)ศาลจังหวัดสมุทรปราการ - นายบัญญา บุญเรืองศาลอุทธรณ์ - นายสุรัส มุ่งศิลป์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้เบิกความเท็จต่อศาลและเป็นข้อสำคัญในคดีในการพิจารณาคดีแพ่งของศาลจังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งโจทก์กับพวกร่วมกันฟ้องจำเลยเรื่องผิดสัญญาและละเมิด ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๗ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วให้ประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๗๗ ให้ลงโทษจำคุก ๑ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยขายลำรางสาธารณะจริง เมื่อจำเลยเบิกความว่าจำเลยไม่ได้ขายลำรางสาธารณะและไม่ได้ทำหลักฐานการซื้อขายไว้ คำเบิกความของจำเลยจึงเป็นเท็จและเป็นข้อสำคัญในคดี แล้ววินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องหรือไม่ ได้ความว่า นายกิตติ นายเกียรติ และนายเกรียง พี่ของโจทก์ซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ ๗๒๙๑, ๗๒๙๒, ๗๒๙๓ (เลขที่ดิน ๓๙๑, ๓๙๒, ๓๙๓) กับที่ดินโฉนดเลขที่ ๓๐๕๖, ๓๐๙๐ (เลขที่ดิน ๕๑, ๕๘) และลำรางสาธารณะที่พิพาทจากจำเลย นายเกรียงถึงแก่กรรม โจทก์กับนายเกริกไกร ได้รับมรดกที่ดินจากนายเกรียง ต่อมาความปรากฏว่าลำรางที่ซื้อจากจำเลยเป็นลำรางสาธารณะ โจทก์กับพวกจึงฟ้องเรียกราคาลำรางสาธารณะที่พิพาทและค่าเสียหายจากจำเลย จำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในคดีนั้น ดังนี้ โจทก์ย่อมเป็นผู้ได้รับความเสียหาย เนื่องจากการที่จำเลยเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒(๔) โจทก์จึงเป็นผู้เสียหายมีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องจำเลย แต่ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยไม่เคยรับโทษจำคุกมาก่อนจำเลยมีอายุ ๗๐ ปี สภาพความผิดไม่เป็นการร้ายแรง จำเลยชดใช้เงินค่าเสียหายส่วนหนึ่งให้แก่โจทก์ และโจทก์ก็ไม่ติดใจเอาโทษแก่จำเลยต่อไป สมควรให้รอการลงโทษจำเลยไว้ เพื่อให้โอกาสจำเลยกลับตัวเป็นพลเมืองดี พิพากษาแก้เป็นว่า ให้รอการลงโทษจำเลยไว้มีกำหนด ๒ ปี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 898/2527นายเกียรติศักดิ์ กังวานเวชกุลโจทก์นายสวัสดิ์ ตั้งทองทวีจำเลย ป.อ. ม. 177 ป.วิ.อ. ม. 2 (4), ม. 28 (2)พี่ชายโจทก์ซื้อที่ดินและลำรางจากจำเลย เมื่อพี่ชายโจทก์ถึงแก่กรรมโจทก์กับพวกได้รับมรดกที่ดินและลำรางดังกล่าว ต่อมาปรากฏว่าลำรางที่ซื้อจากจำเลยเป็นลำรางสาธารณะ โจทก์กับพวกจึงฟ้องเรียกราคาลำรางและค่าเสียหายจากจำเลย จำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในคดีดังกล่าวว่าไม่ได้ขายลำราง โจทก์ย่อมเป็นผู้ได้รับความเสียหาย เนื่องจากการที่จำเลยเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2 (4) โจทก์จึงเป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องจำเลยฐานเบิกความเท็จได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้เบิกความเท็จต่อศาลและเป็นข้อสำคัญในคดีในการพิจารณาคดีแพ่งของศาลจังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งโจทก์กับพวกร่วมกันฟ้องจำเลยเรื่องผิดสัญญาและละเมิด ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๗ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วให้ประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๗๗ ให้ลงโทษจำคุก ๑ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยขายลำรางสาธารณะจริง เมื่อจำเลยเบิกความว่าจำเลยไม่ได้ขายลำรางสาธารณะและไม่ได้ทำหลักฐานการซื้อขายไว้ คำเบิกความของจำเลยจึงเป็นเท็จและเป็นข้อสำคัญในคดี แล้ววินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องหรือไม่ ได้ความว่า นายกิตติ นายเกียรติ และนายเกรียง พี่ของโจทก์ซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ ๗๒๙๑, ๗๒๙๒, ๗๒๙๓ (เลขที่ดิน ๓๙๑, ๓๙๒, ๓๙๓) กับที่ดินโฉนดเลขที่ ๓๐๕๖, ๓๐๙๐ (เลขที่ดิน ๕๑, ๕๘) และลำรางสาธารณะที่พิพาทจากจำเลย นายเกรียงถึงแก่กรรม โจทก์กับนายเกริกไกร ได้รับมรดกที่ดินจากนายเกรียง ต่อมาความปรากฏว่าลำรางที่ซื้อจากจำเลยเป็นลำรางสาธารณะ โจทก์กับพวกจึงฟ้องเรียกราคาลำรางสาธารณะที่พิพาทและค่าเสียหายจากจำเลย จำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในคดีนั้น ดังนี้ โจทก์ย่อมเป็นผู้ได้รับความเสียหาย เนื่องจากการที่จำเลยเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒(๔) โจทก์จึงเป็นผู้เสียหายมีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องจำเลย แต่ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยไม่เคยรับโทษจำคุกมาก่อนจำเลยมีอายุ ๗๐ ปี สภาพความผิดไม่เป็นการร้ายแรง จำเลยชดใช้เงินค่าเสียหายส่วนหนึ่งให้แก่โจทก์ และโจทก์ก็ไม่ติดใจเอาโทษแก่จำเลยต่อไป สมควรให้รอการลงโทษจำเลยไว้ เพื่อให้โอกาสจำเลยกลับตัวเป็นพลเมืองดี พิพากษาแก้เป็นว่า ให้รอการลงโทษจำเลยไว้มีกำหนด ๒ ปี(พิพัฒน์ จักรางกูร-ทวี กสิยพงศ์-ดุสิต วราโห)ศาลจังหวัดสมุทรปราการ - นายบัญญา บุญเรืองศาลอุทธรณ์ - นายสุรัส มุ่งศิลป์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ