คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1508/2521หลักกฎหมาย: ฮ. บ. ถูกจับตัวไปและคนร้ายเรียกค่าไถ่จาก บ. จำเลยรับตัว ฮ.ขังไว้ แม้จะไม่ได้เรียกค่าไถ่จาก ฮ. ก็เป็นการสนับสนุนให้ บ. จัดหาค่าไถ่เร็วขึ้น จำเลยมีความผิดฐานสนับสนุนการเรียกค่าไถ่ฮ.บ. ถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่จาก บ. ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยที่ 1, 2, 3 มีความผิดฐานเป็นตัวการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 313 จำเลยที่ 4, 5 มีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนตามมาตรา 313, 83, 86 อัตราโทษมาตรา 313 เท่ากับ มาตรา 314 ลดโทษตามมาตรา 78 จำคุกจำเลยที่ 1 25 ปี จำเลยที่ 2 ถึง 5 คนละ 40 ปี จำเลยที่ 5 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ปัญหาวินิจฉัยคดีนี้ก็คือ จำเลยที่ 5 ได้กระทำความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนในการขู่เข็ญหรือข่มขืนใจเอาตัวบุคคลไปเพื่อให้ได้มาซึ่งค่าไถ่หรือไม่ ที่จำเลยที่ 5 ฎีกาว่า ในชั้นพิจารณาโจทก์ไม่ได้นำนายบาเอน ขำเจริญ และนายเสริม ชอบแต่ง พยานโจทก์มาสืบ เพื่อให้เห็นว่าจำเลยที่ 5 ไม่ได้กระทำผิดนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า สำหรับจำเลยที่ 5 นั้น นายฮ่องหงวนก็เบิกความว่า จำเลยที่ 5 เป็นคนลงมาเปิดประตูรับ แล้วพานายฮ่องหงวนไปนอนในห้องอีกห้องหนึ่ง เป็นห้องไม่มีหน้าต่างเวลาจะไปไหนก็ต้องบอกจำเลยที่ 5 และบ้านหลังดังกล่าวไม่มีคนอื่นอีก แสดงว่าจำเลยที่ 5 ทราบเรื่องแล้ว จึงรับควบคุมเลี้ยงดูให้ การที่รับนายฮ่องหงวนมาและจำเลยที่ 5 รับควบคุมไว้ แม้จะไม่ได้เรียกค่าไถ่จากนายฮ่องหงวน การรับมาก็เพื่อให้นายเบ่งซันจัดหาค่าไถ่ให้เร็วขึ้น เป็นการสนับสนุนเรียกค่าไถ่จากนายเบ่งซันนั่นเอง จำเลยที่ 5 จึงมีความผิดฐานสนับสนุนการเรียกค่าไถ่"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1508/2521อัยการสตูลโจทก์นายดล ยาวาระยะ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 314ฮ. บ. ถูกจับตัวไปและคนร้ายเรียกค่าไถ่จาก บ. จำเลยรับตัว ฮ.ขังไว้ แม้จะไม่ได้เรียกค่าไถ่จาก ฮ. ก็เป็นการสนับสนุนให้ บ. จัดหาค่าไถ่เร็วขึ้น จำเลยมีความผิดฐานสนับสนุนการเรียกค่าไถ่ฮ.บ. ถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่จาก บ. ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยที่ 1, 2, 3 มีความผิดฐานเป็นตัวการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 313 จำเลยที่ 4, 5 มีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนตามมาตรา 313, 83, 86 อัตราโทษมาตรา 313 เท่ากับ มาตรา 314 ลดโทษตามมาตรา 78 จำคุกจำเลยที่ 1 25 ปี จำเลยที่ 2 ถึง 5 คนละ 40 ปี จำเลยที่ 5 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ปัญหาวินิจฉัยคดีนี้ก็คือ จำเลยที่ 5 ได้กระทำความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนในการขู่เข็ญหรือข่มขืนใจเอาตัวบุคคลไปเพื่อให้ได้มาซึ่งค่าไถ่หรือไม่ ที่จำเลยที่ 5 ฎีกาว่า ในชั้นพิจารณาโจทก์ไม่ได้นำนายบาเอน ขำเจริญ และนายเสริม ชอบแต่ง พยานโจทก์มาสืบ เพื่อให้เห็นว่าจำเลยที่ 5 ไม่ได้กระทำผิดนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า สำหรับจำเลยที่ 5 นั้น นายฮ่องหงวนก็เบิกความว่า จำเลยที่ 5 เป็นคนลงมาเปิดประตูรับ แล้วพานายฮ่องหงวนไปนอนในห้องอีกห้องหนึ่ง เป็นห้องไม่มีหน้าต่างเวลาจะไปไหนก็ต้องบอกจำเลยที่ 5 และบ้านหลังดังกล่าวไม่มีคนอื่นอีก แสดงว่าจำเลยที่ 5 ทราบเรื่องแล้ว จึงรับควบคุมเลี้ยงดูให้ การที่รับนายฮ่องหงวนมาและจำเลยที่ 5 รับควบคุมไว้ แม้จะไม่ได้เรียกค่าไถ่จากนายฮ่องหงวน การรับมาก็เพื่อให้นายเบ่งซันจัดหาค่าไถ่ให้เร็วขึ้น เป็นการสนับสนุนเรียกค่าไถ่จากนายเบ่งซันนั่นเอง จำเลยที่ 5 จึงมีความผิดฐานสนับสนุนการเรียกค่าไถ่"พิพากษายืน(พยนต์ ยาวะประภาษ-ผสม จิตรชุ่ม-สุทิน เลิศวิรุฬห์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุจำเลยที่ 5 เป็นผู้กักขัง ฮ. ไว้เพื่อเรียกค่าไถ่จาก บ. ซึ่งขังไว้ที่บ้านจำเลยที่ 4ไม่ได้เรียกค่าไถ่จาก ฮ.ศาลจึงวินิจฉัยว่าการกักขังฮ. เป็นแต่สนับสนุนการเรียกค่าไถ่จาก บ. เท่านั้น สมมติว่าจับ ก. มาขังเพื่อให้มารดาของ ก. ชำระค่าไถ่โดยไม่ได้จับมารดา ก. มาขังด้วย ผู้ขัง ก. ก็คงเป็นตัวการจับคนเพื่อเรียกค่าไถ่ ไม่ใช่สนับสนุนให้ตนเองเรียกค่าไถ่ การเรียกค่าไถ่จากใครจึงน่าจะไม่สำคัญ การกระทำคือ หน่วงเหนี่ยวกักขังตามมาตรา 313(3) ซึ่งจำเลยเองเป็นผู้กระทำ เจตนาพิเศษคือเพื่อได้มาซึ่งค่าไถ่ เรียกเอาเองหรือเพื่อใครก็คงไม่สำคัญเช่นเดียวกัน จิตติคำพิพากษา: ฮ.บ. ถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่จาก บ. ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยที่ 1, 2, 3 มีความผิดฐานเป็นตัวการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 313 จำเลยที่ 4, 5 มีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนตามมาตรา 313, 83, 86 อัตราโทษมาตรา 313 เท่ากับ มาตรา 314 ลดโทษตามมาตรา 78 จำคุกจำเลยที่ 1 25 ปี จำเลยที่ 2 ถึง 5 คนละ 40 ปี จำเลยที่ 5 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ปัญหาวินิจฉัยคดีนี้ก็คือ จำเลยที่ 5 ได้กระทำความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนในการขู่เข็ญหรือข่มขืนใจเอาตัวบุคคลไปเพื่อให้ได้มาซึ่งค่าไถ่หรือไม่ ที่จำเลยที่ 5 ฎีกาว่า ในชั้นพิจารณาโจทก์ไม่ได้นำนายบาเอน ขำเจริญ และนายเสริม ชอบแต่ง พยานโจทก์มาสืบ เพื่อให้เห็นว่าจำเลยที่ 5 ไม่ได้กระทำผิดนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า สำหรับจำเลยที่ 5 นั้น นายฮ่องหงวนก็เบิกความว่า จำเลยที่ 5 เป็นคนลงมาเปิดประตูรับ แล้วพานายฮ่องหงวนไปนอนในห้องอีกห้องหนึ่ง เป็นห้องไม่มีหน้าต่างเวลาจะไปไหนก็ต้องบอกจำเลยที่ 5 และบ้านหลังดังกล่าวไม่มีคนอื่นอีก แสดงว่าจำเลยที่ 5 ทราบเรื่องแล้ว จึงรับควบคุมเลี้ยงดูให้ การที่รับนายฮ่องหงวนมาและจำเลยที่ 5 รับควบคุมไว้ แม้จะไม่ได้เรียกค่าไถ่จากนายฮ่องหงวน การรับมาก็เพื่อให้นายเบ่งซันจัดหาค่าไถ่ให้เร็วขึ้น เป็นการสนับสนุนเรียกค่าไถ่จากนายเบ่งซันนั่นเอง จำเลยที่ 5 จึงมีความผิดฐานสนับสนุนการเรียกค่าไถ่"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1508/2521อัยการสตูลโจทก์นายดล ยาวาระยะ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 314ฮ. บ. ถูกจับตัวไปและคนร้ายเรียกค่าไถ่จาก บ. จำเลยรับตัว ฮ.ขังไว้ แม้จะไม่ได้เรียกค่าไถ่จาก ฮ. ก็เป็นการสนับสนุนให้ บ. จัดหาค่าไถ่เร็วขึ้น จำเลยมีความผิดฐานสนับสนุนการเรียกค่าไถ่ฮ.บ. ถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่จาก บ. ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยที่ 1, 2, 3 มีความผิดฐานเป็นตัวการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 313 จำเลยที่ 4, 5 มีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนตามมาตรา 313, 83, 86 อัตราโทษมาตรา 313 เท่ากับ มาตรา 314 ลดโทษตามมาตรา 78 จำคุกจำเลยที่ 1 25 ปี จำเลยที่ 2 ถึง 5 คนละ 40 ปี จำเลยที่ 5 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ปัญหาวินิจฉัยคดีนี้ก็คือ จำเลยที่ 5 ได้กระทำความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนในการขู่เข็ญหรือข่มขืนใจเอาตัวบุคคลไปเพื่อให้ได้มาซึ่งค่าไถ่หรือไม่ ที่จำเลยที่ 5 ฎีกาว่า ในชั้นพิจารณาโจทก์ไม่ได้นำนายบาเอน ขำเจริญ และนายเสริม ชอบแต่ง พยานโจทก์มาสืบ เพื่อให้เห็นว่าจำเลยที่ 5 ไม่ได้กระทำผิดนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า สำหรับจำเลยที่ 5 นั้น นายฮ่องหงวนก็เบิกความว่า จำเลยที่ 5 เป็นคนลงมาเปิดประตูรับ แล้วพานายฮ่องหงวนไปนอนในห้องอีกห้องหนึ่ง เป็นห้องไม่มีหน้าต่างเวลาจะไปไหนก็ต้องบอกจำเลยที่ 5 และบ้านหลังดังกล่าวไม่มีคนอื่นอีก แสดงว่าจำเลยที่ 5 ทราบเรื่องแล้ว จึงรับควบคุมเลี้ยงดูให้ การที่รับนายฮ่องหงวนมาและจำเลยที่ 5 รับควบคุมไว้ แม้จะไม่ได้เรียกค่าไถ่จากนายฮ่องหงวน การรับมาก็เพื่อให้นายเบ่งซันจัดหาค่าไถ่ให้เร็วขึ้น เป็นการสนับสนุนเรียกค่าไถ่จากนายเบ่งซันนั่นเอง จำเลยที่ 5 จึงมีความผิดฐานสนับสนุนการเรียกค่าไถ่"พิพากษายืน(พยนต์ ยาวะประภาษ-ผสม จิตรชุ่ม-สุทิน เลิศวิรุฬห์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุจำเลยที่ 5 เป็นผู้กักขัง ฮ. ไว้เพื่อเรียกค่าไถ่จาก บ. ซึ่งขังไว้ที่บ้านจำเลยที่ 4ไม่ได้เรียกค่าไถ่จาก ฮ.ศาลจึงวินิจฉัยว่าการกักขังฮ. เป็นแต่สนับสนุนการเรียกค่าไถ่จาก บ. เท่านั้น สมมติว่าจับ ก. มาขังเพื่อให้มารดาของ ก. ชำระค่าไถ่โดยไม่ได้จับมารดา ก. มาขังด้วย ผู้ขัง ก. ก็คงเป็นตัวการจับคนเพื่อเรียกค่าไถ่ ไม่ใช่สนับสนุนให้ตนเองเรียกค่าไถ่ การเรียกค่าไถ่จากใครจึงน่าจะไม่สำคัญ การกระทำคือ หน่วงเหนี่ยวกักขังตามมาตรา 313(3) ซึ่งจำเลยเองเป็นผู้กระทำ เจตนาพิเศษคือเพื่อได้มาซึ่งค่าไถ่ เรียกเอาเองหรือเพื่อใครก็คงไม่สำคัญเช่นเดียวกัน จิตติ