พระราชบัญญัติล้อเลื่อน (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2496พระราชบัญญัติ ล้อเลื่อน (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๔๙๖ ________ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร. ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๙ กันยายน พ.ศ. ๒๔๙๖ เป็นปีที่ ๘ ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยล้อเลื่อน จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของสภาผู้แทนราษฎร ดังต่อไปนี้มาตรา 1 มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า "พระราชบัญญัติล้อเลื่อน (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๔๙๖"มาตรา 2 มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา 3 มาตรา ๓ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๕ แห่งพระราชบัญญัติล้อเลื่อน พุทธศักราช ๒๔๗๘ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน "มาตรา ๕ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ กับให้มีอำนาจตั้งพนักงานเจ้าหน้าที่ประกาศกำหนดจำนวนล้อเลื่อนชนิดหนึ่งชนิดใดที่จะอนุญาตให้จดทะเบียนในจังหวัดอื่น ๆมาตรา 3 และออกกฎกระทรวงในกรณีต่อไปนี้ได้ (๑) กำหนดระยะเวลาเสียค่าธรรมเนียม อัตราค่าธรรมเนียม แบบพิมพ์ในการ จดทะเบียนล้อเลื่อน และการออกใบอนุญาตขับขี่ล้อเลื่อน ค่าธรรมเนียมนั้น ให้พิจารณากำหนดตามสภาพแห่งท้องถิ่นในจังหวัดนั้น ๆ แต่ต้องไม่เกินกว่าอัตราในท้ายพระราชบัญญัตินี้ (๒)มาตรา 3 กำหนดยกเว้นการจดทะเบียนหรือค่าธรรมเนียมในการจดทะเบียนล้อเลื่อนบางชนิด หรือล้อเลื่อนซึ่งใช้เพื่อประโยชน์อย่างหนึ่งอย่างใดโดยเฉพาะ ทั้งนี้ ให้รวมตลอดถึงใบอนุญาตของผู้ขับขี่ล้อเลื่อนนั้น ๆ ด้วย (๓) กำหนดลักษณะและราคาเครื่องหมายสำหรับล้อเลื่อนซึ่งจดทะเบียนกับเครื่องหมายสำหรับผู้ขับขี่ล้อเลื่อนรับจ้างมาตรา 3 แต่ต้องไม่เกินกว่าอัตราในท้ายพระราชบัญญัตินี้ (๔) กำหนดรูป ลักษณะ ขนาด และน้ำหนักของล้อเลื่อน กับน้ำหนักบรรทุก (๕) กำหนดการติดตั้งเครื่องอุปกรณ์หรือส่วนควบล้อเลื่อน เช่น ตะเกียง ห้ามล้อ และเครื่องอาณัติสัญญาณ เป็นต้น (๖) กำหนดเครื่องแต่งกายของผู้ขับขี่ล้อเลื่อนรับจ้าง (๗) กำหนดการอื่น ๆมาตรา 3 เพื่อปฏิบัติให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้ กฎกระทรวงนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้"มาตรา 4 มาตรา ๔ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๒๕ แห่งพระราชบัญญัติล้อเลื่อน พุทธศักราช ๒๔๗๘ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน "มาตรา ๒๕ ผู้ใด (๑) ใช้ล้อเลื่อนที่มิได้จดทะเบียนและรับใบอนุญาต หรือใช้ล้อเลื่อน ซึ่งใบอนุญาตได้ถูกยึด หรือเพิกถอนแล้ว (๒)มาตรา 4 ใช้ล้อเลื่อนที่จดทะเบียนและรับใบอนุญาตแล้วบรรทุกคนหรือของเกินอัตราซึ่งกำหนดไว้ในกฎกระทรวง (๓) ใช้ล้อเลื่อนโดยไม่ได้รับใบอนุญาตขับขี่หรือโดยใบอนุญาตขับขี่ถูกยึดหรือเพิกถอนแล้ว หรือ (๔) เป็นเจ้าของหรือผู้ครองครองล้อเลื่อน ยอมให้บุคคลอื่นซึ่งไม่มีใบอนุญาตขับขี่ล้อเลื่อน ขับขี่ล้อเลื่อนเว้นแต่เกวียนมาตรา 4 มีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองร้อยบาท"ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีหมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ (๑) เนื่องด้วยปรากฏว่า การจราจรของยานพาหนะต่าง ๆ เคลื่อนไปโดยความเร็วแตกต่างกัน เป็นอุปสรรคแก่การจราจรในบางจังหวัด จึงสมควรที่จะดำเนินการในอันที่จะขจัดปัญหาดังกล่าวให้หมดไปและการดำเนินการประการหนึ่งก็คือกำหนดจำนวนล้อเลื่อนที่จะรับจดทะเบียนในจังหวัดหนึ่ง ๆ แต่ตามพระราชบัญญัติล้อเลื่อน พุทธศักราช ๒๔๗๘ มาตรา ๕ ให้อำนาจรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยออกกฎกระทรวงกำหนดจำนวนล้อเลื่อนได้แต่เพียงล้อเลื่อนรับจ้างเท่านั้นจึงจำเป็นต้องแก้ไขเพิ่มเติมให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมีอำนาจออกกฎกระทรวงกำหนดจำนวนล้อเลื่อนอื่น ๆ ได้ด้วย (๒) เนื่องด้วยพระราชบัญญัติล้อเลื่อน พุทธศักราช ๒๔๗๘ มาตรา ๒๕ ได้บัญญัติโทษปรับไม่เกิน ๑๐๐ บาท แก่ผู้กระทำความผิด เมื่อคำนึงถึงภาวะการณ์ปัจจุบันแล้ว ปรากฏว่าอัตราโทษปรับไม่เกิน ๑๐๐บาทนั้นต่ำไป จึงสมควรพิจารณาเพิ่มขึ้นเป็นปรับไม่เกิน ๒๐๐ บาท (๓) เนื่องด้วยพระราชบัญญัติล้อเลื่อน พุทธศักราช ๒๔๗๘ มาตรา ๑๔ ได้บัญญัติไว้ว่า ห้ามมิให้เจ้าของหรือผู้ครอบครองยอมให้บุคคลอื่นซึ่งไม่มีใบอนุญาตขับขี่ล้อเลื่อน เว้นแต่เกวียน แต่ทั้งนี้ไม่มีบทบัญญัติลงโทษกรณีความผิดนี้ไว้ด้วยเพื่อให้บทบัญญัติในเรื่องนี้มีผลศักดิ์สิทธิ์ และเพื่อให้นโยบายการกำหนดจำนวนล้อเลื่อนดังกล่าวในข้อ (๑) ได้บรรลุผลสำเร็จจริงจัง จึงสมควรบัญญัติบทลงโทษการกระทำผิดนี้ไว้ด้วย