คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2134/2518หลักกฎหมาย: จำเลยทำสัญญาจะซื้อที่ดินและวางเงินมัดจำไว้จำนวนหนึ่ง ต่อมาจำเลยไม่สามารถชำระราคา เกรงจะถูกริบเงินมัดจำ จึงให้ผู้ร้องชำระราคาที่เหลือให้ผู้ร้องครอบครองและรับโอนมา โดยผู้ร้องกับจำเลยตกลงกันว่า ผู้ร้องจะต้องขายที่ดินนี้ให้แก่จำเลยภายใน 1 ปี และให้ถือว่าเงินที่จำเลยวางมัดจำไว้เป็นเงินมัดจำที่จำเลยวางกับผู้ร้อง ดังนี้เป็นการแสดงเจตนาร่วมกันให้ผู้ร้องเข้าสวมสิทธิของเจ้าของที่ดินนั้นเอง ปรับได้กับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 377 ข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าผู้ร้องมิได้รับเงินมัดจำเป็นตัวเงินนั้น หาได้ลบล้างการแสดงเจตนาของคู่กรณีหรือทำให้ผลในการกฎหมายของกรณีนี้เปลี่ยนแปลงไปแต่อย่างใดไม่ เงินนี้จึงเป็นเงินมัดจำ การที่เจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ลูกหนี้มีอยู่ต่อบุคคลใดตามความในมาตรา 122 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลายนั้น มีความหมายว่า ในฐานะที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจจัดการทรัพย์สินของลูกหนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ลูกหนี้จะพึงได้รับมา มิใช่หมายถึงว่าจะไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ผู้อื่นเช่นผู้ร้องจะพึงได้รับไป ฉะนั้น ที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาระหว่างผู้ร้องกับจำเลยดังกล่าว จึงมิได้ทำให้สิทธิของผู้ร้องตามสัญญาในการที่จะริบเงินมัดจำต้องสูญสิ้นไปแต่ประการใดคดีนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยได้ขอให้ศาลชั้นต้นออกคำบังคับให้ผู้ร้องนำเงิน ๓๗๒,๑๐๒.๒๕ บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยไปชำระต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ โดยอ้างว่าเป็นเงินที่ผู้ร้องเป็นหนี้จำเลยผู้ล้มละลายอยู่ ศาลชั้นต้นออกคำบังคับให้ตามขอผู้ร้องยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นให้ไต่สวนเรื่องผู้ร้องยังมิได้ทราบหนังสือทวงหนี้ ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้เพิกถอนคำสั่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ที่ให้ถือว่าผู้ร้องเป็นลูกหนี้กองทรัพย์สินของผู้ล้มละลายโดยเด็ดขาด ให้เพิกถอนคำบังคับและให้ผู้ร้องปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายใน ๑๔ วัน ผู้ร้องได้ยื่นคำร้องปฏิเสธหนี้แล้ว เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีหนังสือยืนยันหนี้ ผู้ร้องจึงยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่า ก่อนผู้ล้มละลายถูกฟ้องคดีล้มละลายนี้ ได้ทำหนังสือสัญญาจะซื้อที่ดินรวม ๒ ฉบับ ฉบับแรกหมาย ร.๑ ผู้ล้มละลายชำระเงินแล้ว ๓๒๙,๓๔๑ บาท ฉบับที่สองหมาย ร.๒ ชำระแล้ว ๔๒,๗๖๑.๒๕ บาท เป็นส่วนของค่าที่ดิน มีข้อตกลงในสัญญาทั้งสองฉบับว่า ผู้ล้มละลายยอมให้ผู้ร้องถือว่าเงินทั้งสองจำนวนดังกล่าวเป็นเงินมัดจำสัญญาด้วย ส่วนที่ค้างชำระจะชำระให้ผู้ร้องภายใน ๑ ปี หากผู้ล้มละลายผิดสัญญายอมให้ผู้ร้องริบเงินมัดจำ ถ้าผู้ร้องผิดสัญญายอมเสียค่าปรับให้ผู้ล้มละลาย ต่อมาพ้นกำหนดเวลาตามสัญญาแล้ว เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้มีหนังสือแจ้งให้ผู้ร้องในฐานะลูกหนี้ของผู้ล้มละลายนำเงินค่าที่ดินที่ผู้ร้องได้รับชำระไว้ส่วนหนึ่งแล้วตามสัญญาทั้งสองฉบับรวม ๓๗๒,๑๐๒.๒๕ บาทไปชำระต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ซึ่งเงินจำนวนนี้ผู้ร้องมีสิทธิริบได้ตามสัญญา ขอให้ศาลไต่สวนและมีคำสั่งยกเลิกการเรียกร้องของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เสีย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แถลงคัดค้านว่า เงินมัดจำที่ลงไว้ในสัญญาจะซื้อขายจำนวน ๓๗๒,๑๐๒.๒๕ บาทนั้น ก็คือเงินที่ผู้ล้มละลายจ่ายเป็นค่าที่ดินให้แก่เจ้าของที่ดินเดิมนั่นเอง ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิริบ เพราะไม่ใช่เงินมัดจำ และเจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ก็ได้แจ้งให้ผู้ร้องทราบแล้วว่า เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาจะซื้อขายทั้งสองฉบับดังกล่าว ขอให้ผู้ร้องส่งเงินค่าที่ดินที่ได้รับไว้จากจำเลยคืนเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรพัย์ภายใน ๓๐ วัน พร้อมทั้งดอกเบี้ย ขอให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ผู้ร้องชำระเงิน ๓๗๒,๑๐๒.๒๕ บาทให้แก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์พร้อมด้วยดอกเบี้ย ผู้ร้องอุทธรณ์ขอให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้น หรือหากเห็นว่าประกาศของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ที่บอกปฏิเสธไม่ยอมรับสิทธิของจำเลยตามเอกสารหมาย ร.๒ ยังไม่ถูกยกเลิกโดยคำสั่งศาลชั้นต้น ก็ขอให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ผู้ร้องใช้เงินแก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เพียง ๔๒,๗๖๑.๒๕ บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ตามสัญญาฉบับแรก (ร.๑) เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ประกาศหนังสือพิมพ์ปฏิเสธไม่ยอมรับสิทธิเมื่อพ้นกำหนดระยะเวลา ๑ ปี ตามสัญญาแล้วการปฏิเสธจึงไม่มีผล จำเลยเป็นฝ่ายผิดสัญญา ผู้ร้องมีสิทธิริบเงินมัดจำได้ ส่วนสัญญาฉบับหลัง(ร.๒) เป็นการปฏิเสธก่อนสิ้นกำหนดเวลา ๑ ปีตามสัญญา จึงถือว่าจำเลยผิดนัดมิได้ ผู้ร้องไม่มีสิทธิริบเงินมัดจำ พิพากษาแก้คำสั่งศาลชั้นต้นให้ผู้ร้องคืนเงินแก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เพียง ๔๒,๓๖๑.๒๕ บาทพร้อมทั้งดอกเบี้ย เจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ฝ่ายเดียวฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ทำหนังสือสัญญาจะซื้อที่ดินจากผู้ร้อง ๒ ฉบับลงวันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๐๙ และวันที่ ๒๖ สิงหาคม ๒๕๐๙ ตามเอกสารหมาย ร.๑ ร.๒ ใจความฉบับแรกมีว่า จำเลยได้วางเงินมัดจำไว้ ๓๒๙,๓๔๑ บาท ในสัญญาฉบับหลังวางไว้ ๔๒,๗๖๑.๒๕ บาท โดยจะต้องชำระราคาที่ดินส่วนที่เหลือภายใน ๑ ปีนับแต่วันทำสัญญาแต่ละฉบับ มิฉะนั้นถือว่าผิดสัญญา ให้ผู้ร้องมีสิทธิริบเงินมัดจำได้ ต่อมาจำเลยถูกศาลพิพากษาให้เป็นบุคคลล้มละลาย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยเห็นว่า การซื้อขายที่ดินรายนี้มีภาระเกินควรกว่าประโยชน์ที่จะพึงได้จึงไม่ยอมรับสิทธิ ตามสัญญา และให้ผู้ร้องคืนเงินมัดจำตามหนังสือลงวันที่ ๒๙ มิถุนายน ๒๕๑๐ แต่หนังสือดังกล่าวส่งให้แก่ผู้ร้องไม่ได้ จึงได้ประกาศทางหนังสือพิมพ์รายวันตั้งแต่วันที่ ๗ ถึง ๑๓ สิงหาคม ๒๕๑๐ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกาว่า เงิน ๓๒๙,๓๔๑ บาทตามสัญญาเอกสาร ร.๑ เป็นเงินที่นายสุนทร โกไศยกานนท์ จำเลยชำระให้แก่ชาวนาเจ้าของที่ดินเดิมไป เจตนาแท้จริงของคู่สัญญาในเอกสาร ร.๑ มิใช่เจตนาจะให้เป็นเงินมัดจำ เงินนี้จึงไม่ใช่เงินมัดจำ ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิริบนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าเงิน ๓๒๙,๓๔๑ บาทตามเอกสาร ร.๑ นี้ แม้ตามสำนวนจะฟังได้ว่าเป็นเงินที่จำเลยได้จ่ายให้แก่นายแลเจ้าของที่ดินแต่เดิมไปแล้วก่อนที่ผู้ร้องจะเข้าทำสัญญากับจำเลยก็ตาม ก็ปรากฏหลักฐานตามโฉนดที่ดินเลขที่ ๑๗๐๖ และ ๑๘๒๙ ว่าในวันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๐๙ ซึ่งเป็นสัญญาเอกสาร ร.๑ นั้น ได้มีการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินจากนายแลเจ้าของเดิมมาเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดิน ได้เข้าทำสัญญาจะซื้อขายเอกสาร ร.๑ กับจำเลยโดยไม่ปรากฏเลยว่าผู้ร้องไม่สุจริตอย่างไร เพราะจำเลยเพิ่งมาถูกฟ้องเป็นคดีล้มละลายภายหลังใน พ.ศ. ๒๕๑๐ และถูกศาลชั้นต้นสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดเมื่อวันที่ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๐ ผู้ร้องและจำเลยได้แสดงเจตนาร่วมกันไว้ในสัญญาด้วยการกำหนดเงินมัดจำไว้เท่ากับจำนวนที่จำเลยจ่ายให้แก่เจ้าของเดิมไป การที่ผู้ร้องกับจำเลยได้แสดงเจตนาต่อกันไว้เกี่ยวกับเงินที่ในสัญญาเอกสารหมาย ร.๑ ถือว่าเป็นมัดจำนี้ เป็นการแสดงเจตนาร่วมกันให้ผู้ร้องเข้าสวมสิทธิของนายแลนางถนอมเจ้าของที่เดิมนั้นเอง และเป็นการแสดงเจตนาโดยสุจริตด้วย ข้อเท็จจริงจึงปรับได้กับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๓๗๗ กล่าวคือ เมื่อผู้ร้องกับจำเลยทำสัญญาตามเอกสาร ร.๑ กันนั้น จำเลยได้ให้มัดจำไว้กับผู้ร้อง ข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าผู้ร้องมิได้รับเงินมัดจำเป็นตัวเงินนั้น จำเลยได้ให้มัดจำไว้กับผู้ร้อง ข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าผู้ร้องมิได้รับเงินมัดจำเป็นตัวเงินนั้น หาได้ลบล้างการแสดงเจตนาของคู่กรณีหรือทำให้ผลในการกฎหมายของกรณีนี้เปลี่ยนแปลงไปแต่อย่างใดไม่ ฉะนั้น เงิน ๓๒๙,๓๔๑ บาทนี้จึงเป็นเงินมัดจำตามสัญญา การที่เจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ลูกหนี้มีอยู่ต่อบุคคลใดตามความในมาตรา ๑๒๒ แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช ๒๔๘๓ มีความหมายว่า ในฐานะที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจจัดการทรัพย์สินของลูกหนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ลูกหนี้จะพึงได้รับมา มิใช่หมายถึงว่าจะไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ผู้อื่นเช่นผู้ร้องจะถึงได้รับไป ตามข้อเท็จจริงในคดีนี้ จำเลยถูกพิทักทรัพย์เด็กขาดเมื่อวันที่ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๐ เจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ได้มีคำสั่งเมื่อวันที่ ๒๙ มิถุนายน ๒๕๑๐ ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาจะซื้อขายเอกสาร ร.๑ ลงวันที่ ๒๑กรกฎาคม ๒๕๐๙ และได้ประกาศคำสั่งนี้เมื่อวันที่ ๓ สิงหาคม ๒๕๑๐ การที่ที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาดังกล่าว เห็นว่ามิได้ทำให้สิทธิของผู้ร้องตามสัญญาในการที่จะริบเงินมัดจำต้องสูญสิ้นไปแต่ประการใด เพราะการที่จำเลยถูกพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดก็ดี หรือเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาก็ดี เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายหลังวันทำสัญญาและเป็นพฤติการณ์ที่ผู้ร้องซึ่งเป็นผู้จะขายไม่ต้องรับผิดชอบตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช ๒๔๘๓ มาตรา ๑๒๒ วรรคสองนั้น แม้แต่ความเสียหายที่คู่สัญญาล้มละลาย พุทธศักราช ๒๔๘๓ มาตรา ๑๒๒ วรรคสองนั้น แม้แต่ความเสียหายที่คู่สัญญาของลูกหนี้ได้รับโดยเหตุที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญา คู่สัญญานั้นยังมีสิทธิขอรับชำระหนี้สำหรับค่าเสียหายได้ กรณีนี้เป็นเงินมัดจำที่ถือได้ว่าผู้ร้องได้รับไว้แล้วจากจำเลย ผู้ร้องมีสิทธิริบเงินมัดจำนี้ได้ตามสัญญา จึงยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะให้ผู้ร้องคืนให้แก่กองทรัพย์สินของจำเลย หากจะบังคับให้จำเลยคืนเงินมัดจำ ๓๒๙,๓๔๑ บาท ตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เรียกร้อง การณ์ก็จะกลับกลายเป็นว่า แม้ผู้ร้องจะมีสิทธิริบเงินมัดจำจากจำเลยตามสัญญาเอกสาร ร.๑ แล้ว ผู้ร้องก็ยังจะต้องคืนเงินมัดจำนั้นให้แก่กองทรัพย์สินของจำเลยไป ซึ่งหาชอบด้วยกฎหมายและความยุติธรรมไม่ ศาลฎีกาจึงเห็นว่าผู้ร้องไม่ต้องคืนเงินมัดจำ ๓๒๙,๓๔๑ บาทให้แก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกาข้อนี้ของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน (วิกรม เมาลานนท์ สุธี ชอบธรรม ยิ่งศักดิ์ กฤษณจินดา) ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2134/2518นายบุญล้อม ตัณฑ์กุลรัตน์โจทก์นายสุนทร โกไศยกานนท์จำเลยนายชาว วัฒโนผู้ร้องเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ผู้คัดค้าน พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 119, ม. 122 ป.พ.พ. ม. 377จำเลยทำสัญญาจะซื้อที่ดินและวางเงินมัดจำไว้จำนวนหนึ่ง ต่อมาจำเลยไม่สามารถชำระราคา เกรงจะถูกริบเงินมัดจำ จึงให้ผู้ร้องชำระราคาที่เหลือให้ผู้ร้องครอบครองและรับโอนมา โดยผู้ร้องกับจำเลยตกลงกันว่า ผู้ร้องจะต้องขายที่ดินนี้ให้แก่จำเลยภายใน 1 ปี และให้ถือว่าเงินที่จำเลยวางมัดจำไว้เป็นเงินมัดจำที่จำเลยวางกับผู้ร้อง ดังนี้เป็นการแสดงเจตนาร่วมกันให้ผู้ร้องเข้าสวมสิทธิของเจ้าของที่ดินนั้นเอง ปรับได้กับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 377 ข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าผู้ร้องมิได้รับเงินมัดจำเป็นตัวเงินนั้น หาได้ลบล้างการแสดงเจตนาของคู่กรณีหรือทำให้ผลในการกฎหมายของกรณีนี้เปลี่ยนแปลงไปแต่อย่างใดไม่ เงินนี้จึงเป็นเงินมัดจำ การที่เจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ลูกหนี้มีอยู่ต่อบุคคลใดตามความในมาตรา 122 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลายนั้น มีความหมายว่า ในฐานะที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจจัดการทรัพย์สินของลูกหนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ลูกหนี้จะพึงได้รับมา มิใช่หมายถึงว่าจะไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ผู้อื่นเช่นผู้ร้องจะพึงได้รับไป ฉะนั้น ที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาระหว่างผู้ร้องกับจำเลยดังกล่าว จึงมิได้ทำให้สิทธิของผู้ร้องตามสัญญาในการที่จะริบเงินมัดจำต้องสูญสิ้นไปแต่ประการใดคดีนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยได้ขอให้ศาลชั้นต้นออกคำบังคับให้ผู้ร้องนำเงิน ๓๗๒,๑๐๒.๒๕ บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยไปชำระต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ โดยอ้างว่าเป็นเงินที่ผู้ร้องเป็นหนี้จำเลยผู้ล้มละลายอยู่ ศาลชั้นต้นออกคำบังคับให้ตามขอผู้ร้องยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นให้ไต่สวนเรื่องผู้ร้องยังมิได้ทราบหนังสือทวงหนี้ ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้เพิกถอนคำสั่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ที่ให้ถือว่าผู้ร้องเป็นลูกหนี้กองทรัพย์สินของผู้ล้มละลายโดยเด็ดขาด ให้เพิกถอนคำบังคับและให้ผู้ร้องปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายใน ๑๔ วัน ผู้ร้องได้ยื่นคำร้องปฏิเสธหนี้แล้ว เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีหนังสือยืนยันหนี้ ผู้ร้องจึงยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่า ก่อนผู้ล้มละลายถูกฟ้องคดีล้มละลายนี้ ได้ทำหนังสือสัญญาจะซื้อที่ดินรวม ๒ ฉบับ ฉบับแรกหมาย ร.๑ ผู้ล้มละลายชำระเงินแล้ว ๓๒๙,๓๔๑ บาท ฉบับที่สองหมาย ร.๒ ชำระแล้ว ๔๒,๗๖๑.๒๕ บาท เป็นส่วนของค่าที่ดิน มีข้อตกลงในสัญญาทั้งสองฉบับว่า ผู้ล้มละลายยอมให้ผู้ร้องถือว่าเงินทั้งสองจำนวนดังกล่าวเป็นเงินมัดจำสัญญาด้วย ส่วนที่ค้างชำระจะชำระให้ผู้ร้องภายใน ๑ ปี หากผู้ล้มละลายผิดสัญญายอมให้ผู้ร้องริบเงินมัดจำ ถ้าผู้ร้องผิดสัญญายอมเสียค่าปรับให้ผู้ล้มละลาย ต่อมาพ้นกำหนดเวลาตามสัญญาแล้ว เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้มีหนังสือแจ้งให้ผู้ร้องในฐานะลูกหนี้ของผู้ล้มละลายนำเงินค่าที่ดินที่ผู้ร้องได้รับชำระไว้ส่วนหนึ่งแล้วตามสัญญาทั้งสองฉบับรวม ๓๗๒,๑๐๒.๒๕ บาทไปชำระต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ซึ่งเงินจำนวนนี้ผู้ร้องมีสิทธิริบได้ตามสัญญา ขอให้ศาลไต่สวนและมีคำสั่งยกเลิกการเรียกร้องของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เสีย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แถลงคัดค้านว่า เงินมัดจำที่ลงไว้ในสัญญาจะซื้อขายจำนวน ๓๗๒,๑๐๒.๒๕ บาทนั้น ก็คือเงินที่ผู้ล้มละลายจ่ายเป็นค่าที่ดินให้แก่เจ้าของที่ดินเดิมนั่นเอง ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิริบ เพราะไม่ใช่เงินมัดจำ และเจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ก็ได้แจ้งให้ผู้ร้องทราบแล้วว่า เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาจะซื้อขายทั้งสองฉบับดังกล่าว ขอให้ผู้ร้องส่งเงินค่าที่ดินที่ได้รับไว้จากจำเลยคืนเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรพัย์ภายใน ๓๐ วัน พร้อมทั้งดอกเบี้ย ขอให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ผู้ร้องชำระเงิน ๓๗๒,๑๐๒.๒๕ บาทให้แก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์พร้อมด้วยดอกเบี้ย ผู้ร้องอุทธรณ์ขอให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้น หรือหากเห็นว่าประกาศของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ที่บอกปฏิเสธไม่ยอมรับสิทธิของจำเลยตามเอกสารหมาย ร.๒ ยังไม่ถูกยกเลิกโดยคำสั่งศาลชั้นต้น ก็ขอให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ผู้ร้องใช้เงินแก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เพียง ๔๒,๗๖๑.๒๕ บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ตามสัญญาฉบับแรก (ร.๑) เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ประกาศหนังสือพิมพ์ปฏิเสธไม่ยอมรับสิทธิเมื่อพ้นกำหนดระยะเวลา ๑ ปี ตามสัญญาแล้วการปฏิเสธจึงไม่มีผล จำเลยเป็นฝ่ายผิดสัญญา ผู้ร้องมีสิทธิริบเงินมัดจำได้ ส่วนสัญญาฉบับหลัง(ร.๒) เป็นการปฏิเสธก่อนสิ้นกำหนดเวลา ๑ ปีตามสัญญา จึงถือว่าจำเลยผิดนัดมิได้ ผู้ร้องไม่มีสิทธิริบเงินมัดจำ พิพากษาแก้คำสั่งศาลชั้นต้นให้ผู้ร้องคืนเงินแก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เพียง ๔๒,๓๖๑.๒๕ บาทพร้อมทั้งดอกเบี้ย เจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ฝ่ายเดียวฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ทำหนังสือสัญญาจะซื้อที่ดินจากผู้ร้อง ๒ ฉบับลงวันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๐๙ และวันที่ ๒๖ สิงหาคม ๒๕๐๙ ตามเอกสารหมาย ร.๑ ร.๒ ใจความฉบับแรกมีว่า จำเลยได้วางเงินมัดจำไว้ ๓๒๙,๓๔๑ บาท ในสัญญาฉบับหลังวางไว้ ๔๒,๗๖๑.๒๕ บาท โดยจะต้องชำระราคาที่ดินส่วนที่เหลือภายใน ๑ ปีนับแต่วันทำสัญญาแต่ละฉบับ มิฉะนั้นถือว่าผิดสัญญา ให้ผู้ร้องมีสิทธิริบเงินมัดจำได้ ต่อมาจำเลยถูกศาลพิพากษาให้เป็นบุคคลล้มละลาย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยเห็นว่า การซื้อขายที่ดินรายนี้มีภาระเกินควรกว่าประโยชน์ที่จะพึงได้จึงไม่ยอมรับสิทธิ ตามสัญญา และให้ผู้ร้องคืนเงินมัดจำตามหนังสือลงวันที่ ๒๙ มิถุนายน ๒๕๑๐ แต่หนังสือดังกล่าวส่งให้แก่ผู้ร้องไม่ได้ จึงได้ประกาศทางหนังสือพิมพ์รายวันตั้งแต่วันที่ ๗ ถึง ๑๓ สิงหาคม ๒๕๑๐ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกาว่า เงิน ๓๒๙,๓๔๑ บาทตามสัญญาเอกสาร ร.๑ เป็นเงินที่นายสุนทร โกไศยกานนท์ จำเลยชำระให้แก่ชาวนาเจ้าของที่ดินเดิมไป เจตนาแท้จริงของคู่สัญญาในเอกสาร ร.๑ มิใช่เจตนาจะให้เป็นเงินมัดจำ เงินนี้จึงไม่ใช่เงินมัดจำ ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิริบนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าเงิน ๓๒๙,๓๔๑ บาทตามเอกสาร ร.๑ นี้ แม้ตามสำนวนจะฟังได้ว่าเป็นเงินที่จำเลยได้จ่ายให้แก่นายแลเจ้าของที่ดินแต่เดิมไปแล้วก่อนที่ผู้ร้องจะเข้าทำสัญญากับจำเลยก็ตาม ก็ปรากฏหลักฐานตามโฉนดที่ดินเลขที่ ๑๗๐๖ และ ๑๘๒๙ ว่าในวันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๐๙ ซึ่งเป็นสัญญาเอกสาร ร.๑ นั้น ได้มีการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินจากนายแลเจ้าของเดิมมาเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดิน ได้เข้าทำสัญญาจะซื้อขายเอกสาร ร.๑ กับจำเลยโดยไม่ปรากฏเลยว่าผู้ร้องไม่สุจริตอย่างไร เพราะจำเลยเพิ่งมาถูกฟ้องเป็นคดีล้มละลายภายหลังใน พ.ศ. ๒๕๑๐ และถูกศาลชั้นต้นสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดเมื่อวันที่ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๐ ผู้ร้องและจำเลยได้แสดงเจตนาร่วมกันไว้ในสัญญาด้วยการกำหนดเงินมัดจำไว้เท่ากับจำนวนที่จำเลยจ่ายให้แก่เจ้าของเดิมไป การที่ผู้ร้องกับจำเลยได้แสดงเจตนาต่อกันไว้เกี่ยวกับเงินที่ในสัญญาเอกสารหมาย ร.๑ ถือว่าเป็นมัดจำนี้ เป็นการแสดงเจตนาร่วมกันให้ผู้ร้องเข้าสวมสิทธิของนายแลนางถนอมเจ้าของที่เดิมนั้นเอง และเป็นการแสดงเจตนาโดยสุจริตด้วย ข้อเท็จจริงจึงปรับได้กับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๓๗๗ กล่าวคือ เมื่อผู้ร้องกับจำเลยทำสัญญาตามเอกสาร ร.๑ กันนั้น จำเลยได้ให้มัดจำไว้กับผู้ร้อง ข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าผู้ร้องมิได้รับเงินมัดจำเป็นตัวเงินนั้น จำเลยได้ให้มัดจำไว้กับผู้ร้อง ข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าผู้ร้องมิได้รับเงินมัดจำเป็นตัวเงินนั้น หาได้ลบล้างการแสดงเจตนาของคู่กรณีหรือทำให้ผลในการกฎหมายของกรณีนี้เปลี่ยนแปลงไปแต่อย่างใดไม่ ฉะนั้น เงิน ๓๒๙,๓๔๑ บาทนี้จึงเป็นเงินมัดจำตามสัญญา การที่เจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ลูกหนี้มีอยู่ต่อบุคคลใดตามความในมาตรา ๑๒๒ แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช ๒๔๘๓ มีความหมายว่า ในฐานะที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจจัดการทรัพย์สินของลูกหนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ลูกหนี้จะพึงได้รับมา มิใช่หมายถึงว่าจะไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ผู้อื่นเช่นผู้ร้องจะถึงได้รับไป ตามข้อเท็จจริงในคดีนี้ จำเลยถูกพิทักทรัพย์เด็กขาดเมื่อวันที่ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๐ เจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ได้มีคำสั่งเมื่อวันที่ ๒๙ มิถุนายน ๒๕๑๐ ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาจะซื้อขายเอกสาร ร.๑ ลงวันที่ ๒๑กรกฎาคม ๒๕๐๙ และได้ประกาศคำสั่งนี้เมื่อวันที่ ๓ สิงหาคม ๒๕๑๐ การที่ที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาดังกล่าว เห็นว่ามิได้ทำให้สิทธิของผู้ร้องตามสัญญาในการที่จะริบเงินมัดจำต้องสูญสิ้นไปแต่ประการใด เพราะการที่จำเลยถูกพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดก็ดี หรือเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาก็ดี เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายหลังวันทำสัญญาและเป็นพฤติการณ์ที่ผู้ร้องซึ่งเป็นผู้จะขายไม่ต้องรับผิดชอบตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช ๒๔๘๓ มาตรา ๑๒๒ วรรคสองนั้น แม้แต่ความเสียหายที่คู่สัญญาล้มละลาย พุทธศักราช ๒๔๘๓ มาตรา ๑๒๒ วรรคสองนั้น แม้แต่ความเสียหายที่คู่สัญญาของลูกหนี้ได้รับโดยเหตุที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญา คู่สัญญานั้นยังมีสิทธิขอรับชำระหนี้สำหรับค่าเสียหายได้ กรณีนี้เป็นเงินมัดจำที่ถือได้ว่าผู้ร้องได้รับไว้แล้วจากจำเลย ผู้ร้องมีสิทธิริบเงินมัดจำนี้ได้ตามสัญญา จึงยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะให้ผู้ร้องคืนให้แก่กองทรัพย์สินของจำเลย หากจะบังคับให้จำเลยคืนเงินมัดจำ ๓๒๙,๓๔๑ บาท ตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เรียกร้อง การณ์ก็จะกลับกลายเป็นว่า แม้ผู้ร้องจะมีสิทธิริบเงินมัดจำจากจำเลยตามสัญญาเอกสาร ร.๑ แล้ว ผู้ร้องก็ยังจะต้องคืนเงินมัดจำนั้นให้แก่กองทรัพย์สินของจำเลยไป ซึ่งหาชอบด้วยกฎหมายและความยุติธรรมไม่ ศาลฎีกาจึงเห็นว่าผู้ร้องไม่ต้องคืนเงินมัดจำ ๓๒๙,๓๔๑ บาทให้แก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกาข้อนี้ของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน (วิกรม เมาลานนท์ สุธี ชอบธรรม ยิ่งศักดิ์ กฤษณจินดา)()ศาลชั้นต้น - นายสุจริต เสถียรกาลศาลอุทธรณ์ - นายวชิระ รัตนสิงห์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยได้ขอให้ศาลชั้นต้นออกคำบังคับให้ผู้ร้องนำเงิน ๓๗๒,๑๐๒.๒๕ บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยไปชำระต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ โดยอ้างว่าเป็นเงินที่ผู้ร้องเป็นหนี้จำเลยผู้ล้มละลายอยู่ ศาลชั้นต้นออกคำบังคับให้ตามขอผู้ร้องยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นให้ไต่สวนเรื่องผู้ร้องยังมิได้ทราบหนังสือทวงหนี้ ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้เพิกถอนคำสั่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ที่ให้ถือว่าผู้ร้องเป็นลูกหนี้กองทรัพย์สินของผู้ล้มละลายโดยเด็ดขาด ให้เพิกถอนคำบังคับและให้ผู้ร้องปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายใน ๑๔ วัน ผู้ร้องได้ยื่นคำร้องปฏิเสธหนี้แล้ว เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีหนังสือยืนยันหนี้ ผู้ร้องจึงยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่า ก่อนผู้ล้มละลายถูกฟ้องคดีล้มละลายนี้ ได้ทำหนังสือสัญญาจะซื้อที่ดินรวม ๒ ฉบับ ฉบับแรกหมาย ร.๑ ผู้ล้มละลายชำระเงินแล้ว ๓๒๙,๓๔๑ บาท ฉบับที่สองหมาย ร.๒ ชำระแล้ว ๔๒,๗๖๑.๒๕ บาท เป็นส่วนของค่าที่ดิน มีข้อตกลงในสัญญาทั้งสองฉบับว่า ผู้ล้มละลายยอมให้ผู้ร้องถือว่าเงินทั้งสองจำนวนดังกล่าวเป็นเงินมัดจำสัญญาด้วย ส่วนที่ค้างชำระจะชำระให้ผู้ร้องภายใน ๑ ปี หากผู้ล้มละลายผิดสัญญายอมให้ผู้ร้องริบเงินมัดจำ ถ้าผู้ร้องผิดสัญญายอมเสียค่าปรับให้ผู้ล้มละลาย ต่อมาพ้นกำหนดเวลาตามสัญญาแล้ว เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้มีหนังสือแจ้งให้ผู้ร้องในฐานะลูกหนี้ของผู้ล้มละลายนำเงินค่าที่ดินที่ผู้ร้องได้รับชำระไว้ส่วนหนึ่งแล้วตามสัญญาทั้งสองฉบับรวม ๓๗๒,๑๐๒.๒๕ บาทไปชำระต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ซึ่งเงินจำนวนนี้ผู้ร้องมีสิทธิริบได้ตามสัญญา ขอให้ศาลไต่สวนและมีคำสั่งยกเลิกการเรียกร้องของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เสีย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แถลงคัดค้านว่า เงินมัดจำที่ลงไว้ในสัญญาจะซื้อขายจำนวน ๓๗๒,๑๐๒.๒๕ บาทนั้น ก็คือเงินที่ผู้ล้มละลายจ่ายเป็นค่าที่ดินให้แก่เจ้าของที่ดินเดิมนั่นเอง ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิริบ เพราะไม่ใช่เงินมัดจำ และเจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ก็ได้แจ้งให้ผู้ร้องทราบแล้วว่า เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาจะซื้อขายทั้งสองฉบับดังกล่าว ขอให้ผู้ร้องส่งเงินค่าที่ดินที่ได้รับไว้จากจำเลยคืนเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรพัย์ภายใน ๓๐ วัน พร้อมทั้งดอกเบี้ย ขอให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ผู้ร้องชำระเงิน ๓๗๒,๑๐๒.๒๕ บาทให้แก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์พร้อมด้วยดอกเบี้ย ผู้ร้องอุทธรณ์ขอให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้น หรือหากเห็นว่าประกาศของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ที่บอกปฏิเสธไม่ยอมรับสิทธิของจำเลยตามเอกสารหมาย ร.๒ ยังไม่ถูกยกเลิกโดยคำสั่งศาลชั้นต้น ก็ขอให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ผู้ร้องใช้เงินแก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เพียง ๔๒,๗๖๑.๒๕ บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ตามสัญญาฉบับแรก (ร.๑) เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ประกาศหนังสือพิมพ์ปฏิเสธไม่ยอมรับสิทธิเมื่อพ้นกำหนดระยะเวลา ๑ ปี ตามสัญญาแล้วการปฏิเสธจึงไม่มีผล จำเลยเป็นฝ่ายผิดสัญญา ผู้ร้องมีสิทธิริบเงินมัดจำได้ ส่วนสัญญาฉบับหลัง(ร.๒) เป็นการปฏิเสธก่อนสิ้นกำหนดเวลา ๑ ปีตามสัญญา จึงถือว่าจำเลยผิดนัดมิได้ ผู้ร้องไม่มีสิทธิริบเงินมัดจำ พิพากษาแก้คำสั่งศาลชั้นต้นให้ผู้ร้องคืนเงินแก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เพียง ๔๒,๓๖๑.๒๕ บาทพร้อมทั้งดอกเบี้ย เจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ฝ่ายเดียวฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ทำหนังสือสัญญาจะซื้อที่ดินจากผู้ร้อง ๒ ฉบับลงวันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๐๙ และวันที่ ๒๖ สิงหาคม ๒๕๐๙ ตามเอกสารหมาย ร.๑ ร.๒ ใจความฉบับแรกมีว่า จำเลยได้วางเงินมัดจำไว้ ๓๒๙,๓๔๑ บาท ในสัญญาฉบับหลังวางไว้ ๔๒,๗๖๑.๒๕ บาท โดยจะต้องชำระราคาที่ดินส่วนที่เหลือภายใน ๑ ปีนับแต่วันทำสัญญาแต่ละฉบับ มิฉะนั้นถือว่าผิดสัญญา ให้ผู้ร้องมีสิทธิริบเงินมัดจำได้ ต่อมาจำเลยถูกศาลพิพากษาให้เป็นบุคคลล้มละลาย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยเห็นว่า การซื้อขายที่ดินรายนี้มีภาระเกินควรกว่าประโยชน์ที่จะพึงได้จึงไม่ยอมรับสิทธิ ตามสัญญา และให้ผู้ร้องคืนเงินมัดจำตามหนังสือลงวันที่ ๒๙ มิถุนายน ๒๕๑๐ แต่หนังสือดังกล่าวส่งให้แก่ผู้ร้องไม่ได้ จึงได้ประกาศทางหนังสือพิมพ์รายวันตั้งแต่วันที่ ๗ ถึง ๑๓ สิงหาคม ๒๕๑๐ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกาว่า เงิน ๓๒๙,๓๔๑ บาทตามสัญญาเอกสาร ร.๑ เป็นเงินที่นายสุนทร โกไศยกานนท์ จำเลยชำระให้แก่ชาวนาเจ้าของที่ดินเดิมไป เจตนาแท้จริงของคู่สัญญาในเอกสาร ร.๑ มิใช่เจตนาจะให้เป็นเงินมัดจำ เงินนี้จึงไม่ใช่เงินมัดจำ ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิริบนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าเงิน ๓๒๙,๓๔๑ บาทตามเอกสาร ร.๑ นี้ แม้ตามสำนวนจะฟังได้ว่าเป็นเงินที่จำเลยได้จ่ายให้แก่นายแลเจ้าของที่ดินแต่เดิมไปแล้วก่อนที่ผู้ร้องจะเข้าทำสัญญากับจำเลยก็ตาม ก็ปรากฏหลักฐานตามโฉนดที่ดินเลขที่ ๑๗๐๖ และ ๑๘๒๙ ว่าในวันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๐๙ ซึ่งเป็นสัญญาเอกสาร ร.๑ นั้น ได้มีการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินจากนายแลเจ้าของเดิมมาเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดิน ได้เข้าทำสัญญาจะซื้อขายเอกสาร ร.๑ กับจำเลยโดยไม่ปรากฏเลยว่าผู้ร้องไม่สุจริตอย่างไร เพราะจำเลยเพิ่งมาถูกฟ้องเป็นคดีล้มละลายภายหลังใน พ.ศ. ๒๕๑๐ และถูกศาลชั้นต้นสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดเมื่อวันที่ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๐ ผู้ร้องและจำเลยได้แสดงเจตนาร่วมกันไว้ในสัญญาด้วยการกำหนดเงินมัดจำไว้เท่ากับจำนวนที่จำเลยจ่ายให้แก่เจ้าของเดิมไป การที่ผู้ร้องกับจำเลยได้แสดงเจตนาต่อกันไว้เกี่ยวกับเงินที่ในสัญญาเอกสารหมาย ร.๑ ถือว่าเป็นมัดจำนี้ เป็นการแสดงเจตนาร่วมกันให้ผู้ร้องเข้าสวมสิทธิของนายแลนางถนอมเจ้าของที่เดิมนั้นเอง และเป็นการแสดงเจตนาโดยสุจริตด้วย ข้อเท็จจริงจึงปรับได้กับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๓๗๗ กล่าวคือ เมื่อผู้ร้องกับจำเลยทำสัญญาตามเอกสาร ร.๑ กันนั้น จำเลยได้ให้มัดจำไว้กับผู้ร้อง ข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าผู้ร้องมิได้รับเงินมัดจำเป็นตัวเงินนั้น จำเลยได้ให้มัดจำไว้กับผู้ร้อง ข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าผู้ร้องมิได้รับเงินมัดจำเป็นตัวเงินนั้น หาได้ลบล้างการแสดงเจตนาของคู่กรณีหรือทำให้ผลในการกฎหมายของกรณีนี้เปลี่ยนแปลงไปแต่อย่างใดไม่ ฉะนั้น เงิน ๓๒๙,๓๔๑ บาทนี้จึงเป็นเงินมัดจำตามสัญญา การที่เจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ลูกหนี้มีอยู่ต่อบุคคลใดตามความในมาตรา ๑๒๒ แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช ๒๔๘๓ มีความหมายว่า ในฐานะที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจจัดการทรัพย์สินของลูกหนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ลูกหนี้จะพึงได้รับมา มิใช่หมายถึงว่าจะไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ผู้อื่นเช่นผู้ร้องจะถึงได้รับไป ตามข้อเท็จจริงในคดีนี้ จำเลยถูกพิทักทรัพย์เด็กขาดเมื่อวันที่ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๐ เจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ได้มีคำสั่งเมื่อวันที่ ๒๙ มิถุนายน ๒๕๑๐ ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาจะซื้อขายเอกสาร ร.๑ ลงวันที่ ๒๑กรกฎาคม ๒๕๐๙ และได้ประกาศคำสั่งนี้เมื่อวันที่ ๓ สิงหาคม ๒๕๑๐ การที่ที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาดังกล่าว เห็นว่ามิได้ทำให้สิทธิของผู้ร้องตามสัญญาในการที่จะริบเงินมัดจำต้องสูญสิ้นไปแต่ประการใด เพราะการที่จำเลยถูกพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดก็ดี หรือเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาก็ดี เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายหลังวันทำสัญญาและเป็นพฤติการณ์ที่ผู้ร้องซึ่งเป็นผู้จะขายไม่ต้องรับผิดชอบตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช ๒๔๘๓ มาตรา ๑๒๒ วรรคสองนั้น แม้แต่ความเสียหายที่คู่สัญญาล้มละลาย พุทธศักราช ๒๔๘๓ มาตรา ๑๒๒ วรรคสองนั้น แม้แต่ความเสียหายที่คู่สัญญาของลูกหนี้ได้รับโดยเหตุที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญา คู่สัญญานั้นยังมีสิทธิขอรับชำระหนี้สำหรับค่าเสียหายได้ กรณีนี้เป็นเงินมัดจำที่ถือได้ว่าผู้ร้องได้รับไว้แล้วจากจำเลย ผู้ร้องมีสิทธิริบเงินมัดจำนี้ได้ตามสัญญา จึงยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะให้ผู้ร้องคืนให้แก่กองทรัพย์สินของจำเลย หากจะบังคับให้จำเลยคืนเงินมัดจำ ๓๒๙,๓๔๑ บาท ตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เรียกร้อง การณ์ก็จะกลับกลายเป็นว่า แม้ผู้ร้องจะมีสิทธิริบเงินมัดจำจากจำเลยตามสัญญาเอกสาร ร.๑ แล้ว ผู้ร้องก็ยังจะต้องคืนเงินมัดจำนั้นให้แก่กองทรัพย์สินของจำเลยไป ซึ่งหาชอบด้วยกฎหมายและความยุติธรรมไม่ ศาลฎีกาจึงเห็นว่าผู้ร้องไม่ต้องคืนเงินมัดจำ ๓๒๙,๓๔๑ บาทให้แก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกาข้อนี้ของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน (วิกรม เมาลานนท์ สุธี ชอบธรรม ยิ่งศักดิ์ กฤษณจินดา) ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2134/2518นายบุญล้อม ตัณฑ์กุลรัตน์โจทก์นายสุนทร โกไศยกานนท์จำเลยนายชาว วัฒโนผู้ร้องเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ผู้คัดค้าน พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 119, ม. 122 ป.พ.พ. ม. 377จำเลยทำสัญญาจะซื้อที่ดินและวางเงินมัดจำไว้จำนวนหนึ่ง ต่อมาจำเลยไม่สามารถชำระราคา เกรงจะถูกริบเงินมัดจำ จึงให้ผู้ร้องชำระราคาที่เหลือให้ผู้ร้องครอบครองและรับโอนมา โดยผู้ร้องกับจำเลยตกลงกันว่า ผู้ร้องจะต้องขายที่ดินนี้ให้แก่จำเลยภายใน 1 ปี และให้ถือว่าเงินที่จำเลยวางมัดจำไว้เป็นเงินมัดจำที่จำเลยวางกับผู้ร้อง ดังนี้เป็นการแสดงเจตนาร่วมกันให้ผู้ร้องเข้าสวมสิทธิของเจ้าของที่ดินนั้นเอง ปรับได้กับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 377 ข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าผู้ร้องมิได้รับเงินมัดจำเป็นตัวเงินนั้น หาได้ลบล้างการแสดงเจตนาของคู่กรณีหรือทำให้ผลในการกฎหมายของกรณีนี้เปลี่ยนแปลงไปแต่อย่างใดไม่ เงินนี้จึงเป็นเงินมัดจำ การที่เจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ลูกหนี้มีอยู่ต่อบุคคลใดตามความในมาตรา 122 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลายนั้น มีความหมายว่า ในฐานะที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจจัดการทรัพย์สินของลูกหนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ลูกหนี้จะพึงได้รับมา มิใช่หมายถึงว่าจะไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ผู้อื่นเช่นผู้ร้องจะพึงได้รับไป ฉะนั้น ที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาระหว่างผู้ร้องกับจำเลยดังกล่าว จึงมิได้ทำให้สิทธิของผู้ร้องตามสัญญาในการที่จะริบเงินมัดจำต้องสูญสิ้นไปแต่ประการใดคดีนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยได้ขอให้ศาลชั้นต้นออกคำบังคับให้ผู้ร้องนำเงิน ๓๗๒,๑๐๒.๒๕ บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยไปชำระต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ โดยอ้างว่าเป็นเงินที่ผู้ร้องเป็นหนี้จำเลยผู้ล้มละลายอยู่ ศาลชั้นต้นออกคำบังคับให้ตามขอผู้ร้องยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นให้ไต่สวนเรื่องผู้ร้องยังมิได้ทราบหนังสือทวงหนี้ ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้เพิกถอนคำสั่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ที่ให้ถือว่าผู้ร้องเป็นลูกหนี้กองทรัพย์สินของผู้ล้มละลายโดยเด็ดขาด ให้เพิกถอนคำบังคับและให้ผู้ร้องปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายใน ๑๔ วัน ผู้ร้องได้ยื่นคำร้องปฏิเสธหนี้แล้ว เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีหนังสือยืนยันหนี้ ผู้ร้องจึงยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่า ก่อนผู้ล้มละลายถูกฟ้องคดีล้มละลายนี้ ได้ทำหนังสือสัญญาจะซื้อที่ดินรวม ๒ ฉบับ ฉบับแรกหมาย ร.๑ ผู้ล้มละลายชำระเงินแล้ว ๓๒๙,๓๔๑ บาท ฉบับที่สองหมาย ร.๒ ชำระแล้ว ๔๒,๗๖๑.๒๕ บาท เป็นส่วนของค่าที่ดิน มีข้อตกลงในสัญญาทั้งสองฉบับว่า ผู้ล้มละลายยอมให้ผู้ร้องถือว่าเงินทั้งสองจำนวนดังกล่าวเป็นเงินมัดจำสัญญาด้วย ส่วนที่ค้างชำระจะชำระให้ผู้ร้องภายใน ๑ ปี หากผู้ล้มละลายผิดสัญญายอมให้ผู้ร้องริบเงินมัดจำ ถ้าผู้ร้องผิดสัญญายอมเสียค่าปรับให้ผู้ล้มละลาย ต่อมาพ้นกำหนดเวลาตามสัญญาแล้ว เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้มีหนังสือแจ้งให้ผู้ร้องในฐานะลูกหนี้ของผู้ล้มละลายนำเงินค่าที่ดินที่ผู้ร้องได้รับชำระไว้ส่วนหนึ่งแล้วตามสัญญาทั้งสองฉบับรวม ๓๗๒,๑๐๒.๒๕ บาทไปชำระต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ซึ่งเงินจำนวนนี้ผู้ร้องมีสิทธิริบได้ตามสัญญา ขอให้ศาลไต่สวนและมีคำสั่งยกเลิกการเรียกร้องของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เสีย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แถลงคัดค้านว่า เงินมัดจำที่ลงไว้ในสัญญาจะซื้อขายจำนวน ๓๗๒,๑๐๒.๒๕ บาทนั้น ก็คือเงินที่ผู้ล้มละลายจ่ายเป็นค่าที่ดินให้แก่เจ้าของที่ดินเดิมนั่นเอง ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิริบ เพราะไม่ใช่เงินมัดจำ และเจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ก็ได้แจ้งให้ผู้ร้องทราบแล้วว่า เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาจะซื้อขายทั้งสองฉบับดังกล่าว ขอให้ผู้ร้องส่งเงินค่าที่ดินที่ได้รับไว้จากจำเลยคืนเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรพัย์ภายใน ๓๐ วัน พร้อมทั้งดอกเบี้ย ขอให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ผู้ร้องชำระเงิน ๓๗๒,๑๐๒.๒๕ บาทให้แก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์พร้อมด้วยดอกเบี้ย ผู้ร้องอุทธรณ์ขอให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้น หรือหากเห็นว่าประกาศของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ที่บอกปฏิเสธไม่ยอมรับสิทธิของจำเลยตามเอกสารหมาย ร.๒ ยังไม่ถูกยกเลิกโดยคำสั่งศาลชั้นต้น ก็ขอให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ผู้ร้องใช้เงินแก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เพียง ๔๒,๗๖๑.๒๕ บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ตามสัญญาฉบับแรก (ร.๑) เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ประกาศหนังสือพิมพ์ปฏิเสธไม่ยอมรับสิทธิเมื่อพ้นกำหนดระยะเวลา ๑ ปี ตามสัญญาแล้วการปฏิเสธจึงไม่มีผล จำเลยเป็นฝ่ายผิดสัญญา ผู้ร้องมีสิทธิริบเงินมัดจำได้ ส่วนสัญญาฉบับหลัง(ร.๒) เป็นการปฏิเสธก่อนสิ้นกำหนดเวลา ๑ ปีตามสัญญา จึงถือว่าจำเลยผิดนัดมิได้ ผู้ร้องไม่มีสิทธิริบเงินมัดจำ พิพากษาแก้คำสั่งศาลชั้นต้นให้ผู้ร้องคืนเงินแก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เพียง ๔๒,๓๖๑.๒๕ บาทพร้อมทั้งดอกเบี้ย เจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ฝ่ายเดียวฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ทำหนังสือสัญญาจะซื้อที่ดินจากผู้ร้อง ๒ ฉบับลงวันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๐๙ และวันที่ ๒๖ สิงหาคม ๒๕๐๙ ตามเอกสารหมาย ร.๑ ร.๒ ใจความฉบับแรกมีว่า จำเลยได้วางเงินมัดจำไว้ ๓๒๙,๓๔๑ บาท ในสัญญาฉบับหลังวางไว้ ๔๒,๗๖๑.๒๕ บาท โดยจะต้องชำระราคาที่ดินส่วนที่เหลือภายใน ๑ ปีนับแต่วันทำสัญญาแต่ละฉบับ มิฉะนั้นถือว่าผิดสัญญา ให้ผู้ร้องมีสิทธิริบเงินมัดจำได้ ต่อมาจำเลยถูกศาลพิพากษาให้เป็นบุคคลล้มละลาย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยเห็นว่า การซื้อขายที่ดินรายนี้มีภาระเกินควรกว่าประโยชน์ที่จะพึงได้จึงไม่ยอมรับสิทธิ ตามสัญญา และให้ผู้ร้องคืนเงินมัดจำตามหนังสือลงวันที่ ๒๙ มิถุนายน ๒๕๑๐ แต่หนังสือดังกล่าวส่งให้แก่ผู้ร้องไม่ได้ จึงได้ประกาศทางหนังสือพิมพ์รายวันตั้งแต่วันที่ ๗ ถึง ๑๓ สิงหาคม ๒๕๑๐ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกาว่า เงิน ๓๒๙,๓๔๑ บาทตามสัญญาเอกสาร ร.๑ เป็นเงินที่นายสุนทร โกไศยกานนท์ จำเลยชำระให้แก่ชาวนาเจ้าของที่ดินเดิมไป เจตนาแท้จริงของคู่สัญญาในเอกสาร ร.๑ มิใช่เจตนาจะให้เป็นเงินมัดจำ เงินนี้จึงไม่ใช่เงินมัดจำ ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิริบนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าเงิน ๓๒๙,๓๔๑ บาทตามเอกสาร ร.๑ นี้ แม้ตามสำนวนจะฟังได้ว่าเป็นเงินที่จำเลยได้จ่ายให้แก่นายแลเจ้าของที่ดินแต่เดิมไปแล้วก่อนที่ผู้ร้องจะเข้าทำสัญญากับจำเลยก็ตาม ก็ปรากฏหลักฐานตามโฉนดที่ดินเลขที่ ๑๗๐๖ และ ๑๘๒๙ ว่าในวันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๐๙ ซึ่งเป็นสัญญาเอกสาร ร.๑ นั้น ได้มีการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินจากนายแลเจ้าของเดิมมาเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดิน ได้เข้าทำสัญญาจะซื้อขายเอกสาร ร.๑ กับจำเลยโดยไม่ปรากฏเลยว่าผู้ร้องไม่สุจริตอย่างไร เพราะจำเลยเพิ่งมาถูกฟ้องเป็นคดีล้มละลายภายหลังใน พ.ศ. ๒๕๑๐ และถูกศาลชั้นต้นสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดเมื่อวันที่ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๐ ผู้ร้องและจำเลยได้แสดงเจตนาร่วมกันไว้ในสัญญาด้วยการกำหนดเงินมัดจำไว้เท่ากับจำนวนที่จำเลยจ่ายให้แก่เจ้าของเดิมไป การที่ผู้ร้องกับจำเลยได้แสดงเจตนาต่อกันไว้เกี่ยวกับเงินที่ในสัญญาเอกสารหมาย ร.๑ ถือว่าเป็นมัดจำนี้ เป็นการแสดงเจตนาร่วมกันให้ผู้ร้องเข้าสวมสิทธิของนายแลนางถนอมเจ้าของที่เดิมนั้นเอง และเป็นการแสดงเจตนาโดยสุจริตด้วย ข้อเท็จจริงจึงปรับได้กับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๓๗๗ กล่าวคือ เมื่อผู้ร้องกับจำเลยทำสัญญาตามเอกสาร ร.๑ กันนั้น จำเลยได้ให้มัดจำไว้กับผู้ร้อง ข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าผู้ร้องมิได้รับเงินมัดจำเป็นตัวเงินนั้น จำเลยได้ให้มัดจำไว้กับผู้ร้อง ข้อเท็จจริงที่ปรากฏว่าผู้ร้องมิได้รับเงินมัดจำเป็นตัวเงินนั้น หาได้ลบล้างการแสดงเจตนาของคู่กรณีหรือทำให้ผลในการกฎหมายของกรณีนี้เปลี่ยนแปลงไปแต่อย่างใดไม่ ฉะนั้น เงิน ๓๒๙,๓๔๑ บาทนี้จึงเป็นเงินมัดจำตามสัญญา การที่เจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ลูกหนี้มีอยู่ต่อบุคคลใดตามความในมาตรา ๑๒๒ แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช ๒๔๘๓ มีความหมายว่า ในฐานะที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจจัดการทรัพย์สินของลูกหนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ลูกหนี้จะพึงได้รับมา มิใช่หมายถึงว่าจะไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ผู้อื่นเช่นผู้ร้องจะถึงได้รับไป ตามข้อเท็จจริงในคดีนี้ จำเลยถูกพิทักทรัพย์เด็กขาดเมื่อวันที่ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๐ เจ้าพนักงานพิทักทรัพย์ได้มีคำสั่งเมื่อวันที่ ๒๙ มิถุนายน ๒๕๑๐ ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาจะซื้อขายเอกสาร ร.๑ ลงวันที่ ๒๑กรกฎาคม ๒๕๐๙ และได้ประกาศคำสั่งนี้เมื่อวันที่ ๓ สิงหาคม ๒๕๑๐ การที่ที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาดังกล่าว เห็นว่ามิได้ทำให้สิทธิของผู้ร้องตามสัญญาในการที่จะริบเงินมัดจำต้องสูญสิ้นไปแต่ประการใด เพราะการที่จำเลยถูกพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดก็ดี หรือเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญาก็ดี เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายหลังวันทำสัญญาและเป็นพฤติการณ์ที่ผู้ร้องซึ่งเป็นผู้จะขายไม่ต้องรับผิดชอบตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช ๒๔๘๓ มาตรา ๑๒๒ วรรคสองนั้น แม้แต่ความเสียหายที่คู่สัญญาล้มละลาย พุทธศักราช ๒๔๘๓ มาตรา ๑๒๒ วรรคสองนั้น แม้แต่ความเสียหายที่คู่สัญญาของลูกหนี้ได้รับโดยเหตุที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับสิทธิตามสัญญา คู่สัญญานั้นยังมีสิทธิขอรับชำระหนี้สำหรับค่าเสียหายได้ กรณีนี้เป็นเงินมัดจำที่ถือได้ว่าผู้ร้องได้รับไว้แล้วจากจำเลย ผู้ร้องมีสิทธิริบเงินมัดจำนี้ได้ตามสัญญา จึงยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะให้ผู้ร้องคืนให้แก่กองทรัพย์สินของจำเลย หากจะบังคับให้จำเลยคืนเงินมัดจำ ๓๒๙,๓๔๑ บาท ตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เรียกร้อง การณ์ก็จะกลับกลายเป็นว่า แม้ผู้ร้องจะมีสิทธิริบเงินมัดจำจากจำเลยตามสัญญาเอกสาร ร.๑ แล้ว ผู้ร้องก็ยังจะต้องคืนเงินมัดจำนั้นให้แก่กองทรัพย์สินของจำเลยไป ซึ่งหาชอบด้วยกฎหมายและความยุติธรรมไม่ ศาลฎีกาจึงเห็นว่าผู้ร้องไม่ต้องคืนเงินมัดจำ ๓๒๙,๓๔๑ บาทให้แก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกาข้อนี้ของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน (วิกรม เมาลานนท์ สุธี ชอบธรรม ยิ่งศักดิ์ กฤษณจินดา)()ศาลชั้นต้น - นายสุจริต เสถียรกาลศาลอุทธรณ์ - นายวชิระ รัตนสิงห์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ