คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1561/2517หลักกฎหมาย: เชวิงบอร์ด (SHAVINGBOARD) มีกรรมวิธีในการผลิตโดยนำเอาเศษไม้ชิ้นเล็กๆ หรือที่เรียกว่าขี้กบ มาผสมกับกาวและขี้ผึ้ง แล้วเข้าเครื่องอัดร้อนทำให้เป็นแผ่นมีความกว้างยาวตามมาตรฐานด้านละ 4 ฟุต ความหนา 6 มิลลิเมตรขึ้นไป ชื่อภาษาไทยเรียกทับศัพท์ภาษาอังกฤษซึ่งแปลว่าแผ่นขี้กบอัด ในทางวิชาการถือว่าเป็นแผ่นชิ้นไม้อัดชนิดหนึ่ง ฉะนั้น ไม่ว่าจะพิจารณาโดยสภาพของสินค้าสำเร็จรูปหรือโดยหลักวิชาการ แผ่นเชวิงบอร์ดย่อมจัดเข้าเป็นสินค้าไม้อัดชนิดหนึ่ง ดุจเดียวกับไม้อัดชนิดพลายวูด (PLYWOOD) ซึ่งใช้ไม้เป็นวัตถุดิบด้วยการผลิตจากการฝานท่อนซุงเป็นแผ่นบางๆ แล้วเข้าเครื่องจักรอัดด้วยกาวเป็นแผ่นเช่นเดียวกัน การตั้งชื่อสินค้าให้แตกต่างกันออกไปย่อมเป็นเรื่องของวิธีการผลิตเท่านั้น แม้เดิมตามพระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 15) พ.ศ.2504 บัญชีที่ 1สินค้าอันดับ 37 จะระบุว่า "ไม้อัด ไม้อัดผสมซีเมนต์หรือแอสเบสต๊อสเชวิงบอร์ด" ซึ่งต้องพิกัดอัตราภาษีการค้าสำหรับผู้ผลิตที่มิได้เป็นผู้ส่งออกไว้อัตราร้อยละ 5 ของรายรับ และต่อมาตามพระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 21) พ.ศ. 2509 บัญชีที่ 1 หมวด 4 ว่าด้วยวัสดุก่อสร้างและเครื่องเรือน (1. จะระบุไว้เพียงสั้นๆ ว่า"ไม้อัด ไม้อัดผสมซีเมนต์หรือใยหิน" โดยไม่มีชื่อสินค้าเชวิงบอร์ดเหมือนเดิมก็ตาม แต่เมื่อเชวิงบอร์ดมีคุณลักษณะเป็นไม้อัด ก็ต้องเสียภาษีการค้าอย่างเดียวกับไม้อัดโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ประกอบกิจการค้าสินค้าเบาะ ที่นอนสายรุ้งเชวิงบอร์ด และอื่น ๆ โดยจดทะเบียนการค้าในฐานะผู้ผลิตและผู้ขายระหว่าง พ.ศ. 2509 ถึง 2511 โจทก์เสียภาษีการค้าสินค้าเบาะที่นอนสายรุ้งและเชวิงบอร์ดในอัตราร้อยละ 1.5 ของรายรับ แต่จำเลยที่ 2, 3 ซึ่งมีหน้าที่เกี่ยวกับการประเมินภาษีอากร ได้ประเมินภาษีมายังโจทก์ เรียกเก็บภาษีการค้าร้อยละ 3 และ 5 ของรายรับ ซึ่งไม่ชอบด้วยประมวลรัษฎากร โจทก์อุทธรณ์ จำเลยที่ 4, 5, 6 ซึ่งเป็นกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ วินิจฉัยเห็นชอบด้วยการประเมิน ขอให้ยกคำวินิจฉัยอุทธรณ์ และเพิกถอนการประเมินของจำเลย จำเลยทั้งหกให้การว่า การประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ชอบแล้ว ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้าสำหรับสินค้าเชวิงบอร์ดและเพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยในส่วนนี้นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยทั้งหกฎีกา คงมีปัญหาในชั้นฎีกาเพียงว่าสินค้าเชวิงบอร์ดของโจทก์จัดเข้าเป็นประเภทไม้อัดอันจำต้องเสียภาษีการค้าอัตราร้อยละ 5 ของรายรับหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า กรรมวิธีในการผลิตเชวิงบอร์ดคงฟังได้จากนายประดิถ พรหมภัตติ์กรรมการผู้จัดการบริษัทโจทก์ ประกอบกับคำเบิกความอธิบายของนายดุสิต พาณิชย์พัฒน์ อธิบดีกรมป่าไม้ ว่าวัตถุดิบที่เป็นส่วนประกอบอันสำคัญ คือ เศษไม้ชิ้นเล็ก ๆ หรือที่เรียกว่าขี้กบ เอามาผสมกับกาวและขี้ผึ้ง แล้วเข้าเครื่องอัดร้อนทำให้เป็นแผ่น มีความกว้างยาวตามมาตรฐานด้านละ 4 ฟุต ความหนา 6 มิลลิเมตรขึ้นไป ชื่อเชวิงบอร์ด เป็นการเรียกทับศัพท์ภาษาอังกฤษคือ Shaving Board แปลว่า แผ่นขี้กบอัด ประกอบทั้งนายดุสิต พาณิชย์พัฒน์ เคยเขียนบทความเรื่อง "อุตสาหกรรมผลิตไม้ประกอบในประเทศไทย" ลงในหนังสือจดหมายเหตุและสารคดีบริษัทศรีมหาราชา จำกัด ตีพิมพ์เนื่องในโอกาสครบรอบ 20 ปีแห่งการก่อตั้งเมื่อเดือนมกราคม 2510 ว่า "โรงงานอุตสาหกรรมผลิตแผ่นไม้ประกอบซึ่งดำเนินงานอยู่ คือโรงงานผลิตเชวิงบอร์ด ซึ่งเป็นแผ่นชิ้นไม้อัดชนิดหนึ่งของบริษัทศรีมหาราชา จำกัด" ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.43 หน้า 29 เห็นได้ชัดว่า ไม่ว่าจะพิจารณาโดยสภาพของสินค้าสำเร็จรูปหรือโดยหลักวิชาการ แผ่นเชวิงบอร์ดย่อมจัดเข้าเป็นสินค้าไม้อัดชนิดหนึ่ง ดุจเดียวกับไม้อัดชนิดพลายวูด Plywood ซึ่งไม้ใช้เป็นวัตถุดิบด้วยการผลิตจากการฝานท่อนซุงเป็นแผ่นบาง ๆ แล้วเข้าเครื่องจักรอัดด้วยกาวเป็นแผ่นเช่นเดียวกัน การตั้งชื่อสินค้าให้แตกต่างกันออกไปย่อมเป็นเรื่องของวิธีการผลิตเท่านั้น ที่โจทก์เถียงว่าแผ่นเชวิงบอร์ดไม่ใช่ไม้อัดจึงไม่อาจรับฟังมาหักล้างการประเมินภาษีและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยได้ อนึ่ง ตามพระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 15) พ.ศ. 2504 บัญชีที่ 1สินค้าอันดับ 37 ระบุว่า "ไม้อัด ไม้อัดผสมซีเมนต์หรือแอสเบสต๊อสเชวิงบอร์ด..." ซึ่งต้องพิกัดอัตราภาษีการค้าสำหรับผู้ผลิตที่มิได้เป็นผู้ส่งออกไว้อัตราร้อยละ 5 ของรายรับ โจทก์ยอมรับว่าได้เสียภาษีการค้าสำหรับสินค้าเชวิงบอร์ดมาแล้วตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวในอัตราร้อยละ 5 ของรายรับ เท่ากับรับรองโดยปริยายว่าเป็นสินค้าไม้อัดชนิดหนึ่งตามที่จำแนกชื่อไว้เดิมอยู่แล้ว แม้บัญชีท้ายพระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 21) พ.ศ. 2509 บัญชีที่ 1 หมวด 4 ว่าด้วยวัสดุก่อสร้างและเครื่องเรือน (1) จะระบุไว้เพียงสั้น ๆ ว่า" ไม้อัด ไม้อัดผสมซีเมนต์หรือใยหิน " ไม่เหมือนเดิม โดยไม่มีชื่อสินค้าเชวิงบอร์ดก็ตาม ส่วนอัตราภาษีการค้าก็คงถืออัตราเท่าเดิมเว้นแต่จะเป็นสินค้าที่มิได้ระบุไว้ในบัญชีที่ 1 จึงจะเสียเพียงอัตราร้อยละ 1.5 ของรายรับ เมื่อสินค้าเชวิงบอร์ดของโจทก์มีคุณลักษณะเป็นไม้อัดอันเป็นวัสดุก่อสร้างตามบัญชีที่ 1 ชนิดหนึ่งดังกล่าวแล้ว โจทก์จะเสียในประเภทสินค้าอื่น ๆ ในอัตราร้อยละ 1.5 อย่างไรได้ จะตีความไปว่ากฎหมายประสงค์ให้ลดค่าภาษีหาได้ไม่ข้อโต้แย้งของโจทก์ฟังไม่ขึ้น ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชี้ขาดว่าสินค้าเชวิงบอร์ดไม่เข้าประเภทไม้อัดนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังขึ้น พิพากษาแก้ ให้ยกฟ้องโจทก์ไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1561/2517บริษัทศรีมหาราชา จำกัด โดยนายเฉลิม เชี่ยวสกุลโจทก์และนายประดิถ พรหมภักดิ์ กรรมการโจทก์กรมสรรพากร กับพวกรวม 6 คนจำเลย ป.รัษฎากร ม. 3, ม. 78 พ.ร.ฎ.ออกตามความใน ป.รัษฎากร ว่าด้วยการยกเว้นและลดอัตรารัษฎากร (ฉบับที่ 15) พ.ศ.2504 เชวิงบอร์ด (SHAVINGBOARD) มีกรรมวิธีในการผลิตโดยนำเอาเศษไม้ชิ้นเล็กๆ หรือที่เรียกว่าขี้กบ มาผสมกับกาวและขี้ผึ้ง แล้วเข้าเครื่องอัดร้อนทำให้เป็นแผ่นมีความกว้างยาวตามมาตรฐานด้านละ 4 ฟุต ความหนา 6 มิลลิเมตรขึ้นไป ชื่อภาษาไทยเรียกทับศัพท์ภาษาอังกฤษซึ่งแปลว่าแผ่นขี้กบอัด ในทางวิชาการถือว่าเป็นแผ่นชิ้นไม้อัดชนิดหนึ่ง ฉะนั้น ไม่ว่าจะพิจารณาโดยสภาพของสินค้าสำเร็จรูปหรือโดยหลักวิชาการ แผ่นเชวิงบอร์ดย่อมจัดเข้าเป็นสินค้าไม้อัดชนิดหนึ่ง ดุจเดียวกับไม้อัดชนิดพลายวูด (PLYWOOD) ซึ่งใช้ไม้เป็นวัตถุดิบด้วยการผลิตจากการฝานท่อนซุงเป็นแผ่นบางๆ แล้วเข้าเครื่องจักรอัดด้วยกาวเป็นแผ่นเช่นเดียวกัน การตั้งชื่อสินค้าให้แตกต่างกันออกไปย่อมเป็นเรื่องของวิธีการผลิตเท่านั้น แม้เดิมตามพระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 15) พ.ศ.2504 บัญชีที่ 1สินค้าอันดับ 37 จะระบุว่า "ไม้อัด ไม้อัดผสมซีเมนต์หรือแอสเบสต๊อสเชวิงบอร์ด" ซึ่งต้องพิกัดอัตราภาษีการค้าสำหรับผู้ผลิตที่มิได้เป็นผู้ส่งออกไว้อัตราร้อยละ 5 ของรายรับ และต่อมาตามพระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 21) พ.ศ. 2509 บัญชีที่ 1 หมวด 4 ว่าด้วยวัสดุก่อสร้างและเครื่องเรือน (1. จะระบุไว้เพียงสั้นๆ ว่า"ไม้อัด ไม้อัดผสมซีเมนต์หรือใยหิน" โดยไม่มีชื่อสินค้าเชวิงบอร์ดเหมือนเดิมก็ตาม แต่เมื่อเชวิงบอร์ดมีคุณลักษณะเป็นไม้อัด ก็ต้องเสียภาษีการค้าอย่างเดียวกับไม้อัดโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ประกอบกิจการค้าสินค้าเบาะ ที่นอนสายรุ้งเชวิงบอร์ด และอื่น ๆ โดยจดทะเบียนการค้าในฐานะผู้ผลิตและผู้ขายระหว่าง พ.ศ. 2509 ถึง 2511 โจทก์เสียภาษีการค้าสินค้าเบาะที่นอนสายรุ้งและเชวิงบอร์ดในอัตราร้อยละ 1.5 ของรายรับ แต่จำเลยที่ 2, 3 ซึ่งมีหน้าที่เกี่ยวกับการประเมินภาษีอากร ได้ประเมินภาษีมายังโจทก์ เรียกเก็บภาษีการค้าร้อยละ 3 และ 5 ของรายรับ ซึ่งไม่ชอบด้วยประมวลรัษฎากร โจทก์อุทธรณ์ จำเลยที่ 4, 5, 6 ซึ่งเป็นกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ วินิจฉัยเห็นชอบด้วยการประเมิน ขอให้ยกคำวินิจฉัยอุทธรณ์ และเพิกถอนการประเมินของจำเลย จำเลยทั้งหกให้การว่า การประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ชอบแล้ว ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้าสำหรับสินค้าเชวิงบอร์ดและเพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยในส่วนนี้นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยทั้งหกฎีกา คงมีปัญหาในชั้นฎีกาเพียงว่าสินค้าเชวิงบอร์ดของโจทก์จัดเข้าเป็นประเภทไม้อัดอันจำต้องเสียภาษีการค้าอัตราร้อยละ 5 ของรายรับหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า กรรมวิธีในการผลิตเชวิงบอร์ดคงฟังได้จากนายประดิถ พรหมภัตติ์กรรมการผู้จัดการบริษัทโจทก์ ประกอบกับคำเบิกความอธิบายของนายดุสิต พาณิชย์พัฒน์ อธิบดีกรมป่าไม้ ว่าวัตถุดิบที่เป็นส่วนประกอบอันสำคัญ คือ เศษไม้ชิ้นเล็ก ๆ หรือที่เรียกว่าขี้กบ เอามาผสมกับกาวและขี้ผึ้ง แล้วเข้าเครื่องอัดร้อนทำให้เป็นแผ่น มีความกว้างยาวตามมาตรฐานด้านละ 4 ฟุต ความหนา 6 มิลลิเมตรขึ้นไป ชื่อเชวิงบอร์ด เป็นการเรียกทับศัพท์ภาษาอังกฤษคือ Shaving Board แปลว่า แผ่นขี้กบอัด ประกอบทั้งนายดุสิต พาณิชย์พัฒน์ เคยเขียนบทความเรื่อง "อุตสาหกรรมผลิตไม้ประกอบในประเทศไทย" ลงในหนังสือจดหมายเหตุและสารคดีบริษัทศรีมหาราชา จำกัด ตีพิมพ์เนื่องในโอกาสครบรอบ 20 ปีแห่งการก่อตั้งเมื่อเดือนมกราคม 2510 ว่า "โรงงานอุตสาหกรรมผลิตแผ่นไม้ประกอบซึ่งดำเนินงานอยู่ คือโรงงานผลิตเชวิงบอร์ด ซึ่งเป็นแผ่นชิ้นไม้อัดชนิดหนึ่งของบริษัทศรีมหาราชา จำกัด" ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.43 หน้า 29 เห็นได้ชัดว่า ไม่ว่าจะพิจารณาโดยสภาพของสินค้าสำเร็จรูปหรือโดยหลักวิชาการ แผ่นเชวิงบอร์ดย่อมจัดเข้าเป็นสินค้าไม้อัดชนิดหนึ่ง ดุจเดียวกับไม้อัดชนิดพลายวูด Plywood ซึ่งไม้ใช้เป็นวัตถุดิบด้วยการผลิตจากการฝานท่อนซุงเป็นแผ่นบาง ๆ แล้วเข้าเครื่องจักรอัดด้วยกาวเป็นแผ่นเช่นเดียวกัน การตั้งชื่อสินค้าให้แตกต่างกันออกไปย่อมเป็นเรื่องของวิธีการผลิตเท่านั้น ที่โจทก์เถียงว่าแผ่นเชวิงบอร์ดไม่ใช่ไม้อัดจึงไม่อาจรับฟังมาหักล้างการประเมินภาษีและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยได้ อนึ่ง ตามพระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 15) พ.ศ. 2504 บัญชีที่ 1สินค้าอันดับ 37 ระบุว่า "ไม้อัด ไม้อัดผสมซีเมนต์หรือแอสเบสต๊อสเชวิงบอร์ด..." ซึ่งต้องพิกัดอัตราภาษีการค้าสำหรับผู้ผลิตที่มิได้เป็นผู้ส่งออกไว้อัตราร้อยละ 5 ของรายรับ โจทก์ยอมรับว่าได้เสียภาษีการค้าสำหรับสินค้าเชวิงบอร์ดมาแล้วตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวในอัตราร้อยละ 5 ของรายรับ เท่ากับรับรองโดยปริยายว่าเป็นสินค้าไม้อัดชนิดหนึ่งตามที่จำแนกชื่อไว้เดิมอยู่แล้ว แม้บัญชีท้ายพระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 21) พ.ศ. 2509 บัญชีที่ 1 หมวด 4 ว่าด้วยวัสดุก่อสร้างและเครื่องเรือน (1) จะระบุไว้เพียงสั้น ๆ ว่า" ไม้อัด ไม้อัดผสมซีเมนต์หรือใยหิน " ไม่เหมือนเดิม โดยไม่มีชื่อสินค้าเชวิงบอร์ดก็ตาม ส่วนอัตราภาษีการค้าก็คงถืออัตราเท่าเดิมเว้นแต่จะเป็นสินค้าที่มิได้ระบุไว้ในบัญชีที่ 1 จึงจะเสียเพียงอัตราร้อยละ 1.5 ของรายรับ เมื่อสินค้าเชวิงบอร์ดของโจทก์มีคุณลักษณะเป็นไม้อัดอันเป็นวัสดุก่อสร้างตามบัญชีที่ 1 ชนิดหนึ่งดังกล่าวแล้ว โจทก์จะเสียในประเภทสินค้าอื่น ๆ ในอัตราร้อยละ 1.5 อย่างไรได้ จะตีความไปว่ากฎหมายประสงค์ให้ลดค่าภาษีหาได้ไม่ข้อโต้แย้งของโจทก์ฟังไม่ขึ้น ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชี้ขาดว่าสินค้าเชวิงบอร์ดไม่เข้าประเภทไม้อัดนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังขึ้น พิพากษาแก้ ให้ยกฟ้องโจทก์ไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(เสถียร ลิมปิษเฐียร-วิทูร เทพพิทักษ์-ศิริ อติโพธิ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ประกอบกิจการค้าสินค้าเบาะ ที่นอนสายรุ้งเชวิงบอร์ด และอื่น ๆ โดยจดทะเบียนการค้าในฐานะผู้ผลิตและผู้ขายระหว่าง พ.ศ. 2509 ถึง 2511 โจทก์เสียภาษีการค้าสินค้าเบาะที่นอนสายรุ้งและเชวิงบอร์ดในอัตราร้อยละ 1.5 ของรายรับ แต่จำเลยที่ 2, 3 ซึ่งมีหน้าที่เกี่ยวกับการประเมินภาษีอากร ได้ประเมินภาษีมายังโจทก์ เรียกเก็บภาษีการค้าร้อยละ 3 และ 5 ของรายรับ ซึ่งไม่ชอบด้วยประมวลรัษฎากร โจทก์อุทธรณ์ จำเลยที่ 4, 5, 6 ซึ่งเป็นกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ วินิจฉัยเห็นชอบด้วยการประเมิน ขอให้ยกคำวินิจฉัยอุทธรณ์ และเพิกถอนการประเมินของจำเลย จำเลยทั้งหกให้การว่า การประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ชอบแล้ว ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้าสำหรับสินค้าเชวิงบอร์ดและเพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยในส่วนนี้นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยทั้งหกฎีกา คงมีปัญหาในชั้นฎีกาเพียงว่าสินค้าเชวิงบอร์ดของโจทก์จัดเข้าเป็นประเภทไม้อัดอันจำต้องเสียภาษีการค้าอัตราร้อยละ 5 ของรายรับหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า กรรมวิธีในการผลิตเชวิงบอร์ดคงฟังได้จากนายประดิถ พรหมภัตติ์กรรมการผู้จัดการบริษัทโจทก์ ประกอบกับคำเบิกความอธิบายของนายดุสิต พาณิชย์พัฒน์ อธิบดีกรมป่าไม้ ว่าวัตถุดิบที่เป็นส่วนประกอบอันสำคัญ คือ เศษไม้ชิ้นเล็ก ๆ หรือที่เรียกว่าขี้กบ เอามาผสมกับกาวและขี้ผึ้ง แล้วเข้าเครื่องอัดร้อนทำให้เป็นแผ่น มีความกว้างยาวตามมาตรฐานด้านละ 4 ฟุต ความหนา 6 มิลลิเมตรขึ้นไป ชื่อเชวิงบอร์ด เป็นการเรียกทับศัพท์ภาษาอังกฤษคือ Shaving Board แปลว่า แผ่นขี้กบอัด ประกอบทั้งนายดุสิต พาณิชย์พัฒน์ เคยเขียนบทความเรื่อง "อุตสาหกรรมผลิตไม้ประกอบในประเทศไทย" ลงในหนังสือจดหมายเหตุและสารคดีบริษัทศรีมหาราชา จำกัด ตีพิมพ์เนื่องในโอกาสครบรอบ 20 ปีแห่งการก่อตั้งเมื่อเดือนมกราคม 2510 ว่า "โรงงานอุตสาหกรรมผลิตแผ่นไม้ประกอบซึ่งดำเนินงานอยู่ คือโรงงานผลิตเชวิงบอร์ด ซึ่งเป็นแผ่นชิ้นไม้อัดชนิดหนึ่งของบริษัทศรีมหาราชา จำกัด" ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.43 หน้า 29 เห็นได้ชัดว่า ไม่ว่าจะพิจารณาโดยสภาพของสินค้าสำเร็จรูปหรือโดยหลักวิชาการ แผ่นเชวิงบอร์ดย่อมจัดเข้าเป็นสินค้าไม้อัดชนิดหนึ่ง ดุจเดียวกับไม้อัดชนิดพลายวูด Plywood ซึ่งไม้ใช้เป็นวัตถุดิบด้วยการผลิตจากการฝานท่อนซุงเป็นแผ่นบาง ๆ แล้วเข้าเครื่องจักรอัดด้วยกาวเป็นแผ่นเช่นเดียวกัน การตั้งชื่อสินค้าให้แตกต่างกันออกไปย่อมเป็นเรื่องของวิธีการผลิตเท่านั้น ที่โจทก์เถียงว่าแผ่นเชวิงบอร์ดไม่ใช่ไม้อัดจึงไม่อาจรับฟังมาหักล้างการประเมินภาษีและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยได้ อนึ่ง ตามพระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 15) พ.ศ. 2504 บัญชีที่ 1สินค้าอันดับ 37 ระบุว่า "ไม้อัด ไม้อัดผสมซีเมนต์หรือแอสเบสต๊อสเชวิงบอร์ด..." ซึ่งต้องพิกัดอัตราภาษีการค้าสำหรับผู้ผลิตที่มิได้เป็นผู้ส่งออกไว้อัตราร้อยละ 5 ของรายรับ โจทก์ยอมรับว่าได้เสียภาษีการค้าสำหรับสินค้าเชวิงบอร์ดมาแล้วตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวในอัตราร้อยละ 5 ของรายรับ เท่ากับรับรองโดยปริยายว่าเป็นสินค้าไม้อัดชนิดหนึ่งตามที่จำแนกชื่อไว้เดิมอยู่แล้ว แม้บัญชีท้ายพระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 21) พ.ศ. 2509 บัญชีที่ 1 หมวด 4 ว่าด้วยวัสดุก่อสร้างและเครื่องเรือน (1) จะระบุไว้เพียงสั้น ๆ ว่า" ไม้อัด ไม้อัดผสมซีเมนต์หรือใยหิน " ไม่เหมือนเดิม โดยไม่มีชื่อสินค้าเชวิงบอร์ดก็ตาม ส่วนอัตราภาษีการค้าก็คงถืออัตราเท่าเดิมเว้นแต่จะเป็นสินค้าที่มิได้ระบุไว้ในบัญชีที่ 1 จึงจะเสียเพียงอัตราร้อยละ 1.5 ของรายรับ เมื่อสินค้าเชวิงบอร์ดของโจทก์มีคุณลักษณะเป็นไม้อัดอันเป็นวัสดุก่อสร้างตามบัญชีที่ 1 ชนิดหนึ่งดังกล่าวแล้ว โจทก์จะเสียในประเภทสินค้าอื่น ๆ ในอัตราร้อยละ 1.5 อย่างไรได้ จะตีความไปว่ากฎหมายประสงค์ให้ลดค่าภาษีหาได้ไม่ข้อโต้แย้งของโจทก์ฟังไม่ขึ้น ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชี้ขาดว่าสินค้าเชวิงบอร์ดไม่เข้าประเภทไม้อัดนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังขึ้น พิพากษาแก้ ให้ยกฟ้องโจทก์ไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1561/2517บริษัทศรีมหาราชา จำกัด โดยนายเฉลิม เชี่ยวสกุลโจทก์และนายประดิถ พรหมภักดิ์ กรรมการโจทก์กรมสรรพากร กับพวกรวม 6 คนจำเลย ป.รัษฎากร ม. 3, ม. 78 พ.ร.ฎ.ออกตามความใน ป.รัษฎากร ว่าด้วยการยกเว้นและลดอัตรารัษฎากร (ฉบับที่ 15) พ.ศ.2504 เชวิงบอร์ด (SHAVINGBOARD) มีกรรมวิธีในการผลิตโดยนำเอาเศษไม้ชิ้นเล็กๆ หรือที่เรียกว่าขี้กบ มาผสมกับกาวและขี้ผึ้ง แล้วเข้าเครื่องอัดร้อนทำให้เป็นแผ่นมีความกว้างยาวตามมาตรฐานด้านละ 4 ฟุต ความหนา 6 มิลลิเมตรขึ้นไป ชื่อภาษาไทยเรียกทับศัพท์ภาษาอังกฤษซึ่งแปลว่าแผ่นขี้กบอัด ในทางวิชาการถือว่าเป็นแผ่นชิ้นไม้อัดชนิดหนึ่ง ฉะนั้น ไม่ว่าจะพิจารณาโดยสภาพของสินค้าสำเร็จรูปหรือโดยหลักวิชาการ แผ่นเชวิงบอร์ดย่อมจัดเข้าเป็นสินค้าไม้อัดชนิดหนึ่ง ดุจเดียวกับไม้อัดชนิดพลายวูด (PLYWOOD) ซึ่งใช้ไม้เป็นวัตถุดิบด้วยการผลิตจากการฝานท่อนซุงเป็นแผ่นบางๆ แล้วเข้าเครื่องจักรอัดด้วยกาวเป็นแผ่นเช่นเดียวกัน การตั้งชื่อสินค้าให้แตกต่างกันออกไปย่อมเป็นเรื่องของวิธีการผลิตเท่านั้น แม้เดิมตามพระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 15) พ.ศ.2504 บัญชีที่ 1สินค้าอันดับ 37 จะระบุว่า "ไม้อัด ไม้อัดผสมซีเมนต์หรือแอสเบสต๊อสเชวิงบอร์ด" ซึ่งต้องพิกัดอัตราภาษีการค้าสำหรับผู้ผลิตที่มิได้เป็นผู้ส่งออกไว้อัตราร้อยละ 5 ของรายรับ และต่อมาตามพระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 21) พ.ศ. 2509 บัญชีที่ 1 หมวด 4 ว่าด้วยวัสดุก่อสร้างและเครื่องเรือน (1. จะระบุไว้เพียงสั้นๆ ว่า"ไม้อัด ไม้อัดผสมซีเมนต์หรือใยหิน" โดยไม่มีชื่อสินค้าเชวิงบอร์ดเหมือนเดิมก็ตาม แต่เมื่อเชวิงบอร์ดมีคุณลักษณะเป็นไม้อัด ก็ต้องเสียภาษีการค้าอย่างเดียวกับไม้อัดโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ประกอบกิจการค้าสินค้าเบาะ ที่นอนสายรุ้งเชวิงบอร์ด และอื่น ๆ โดยจดทะเบียนการค้าในฐานะผู้ผลิตและผู้ขายระหว่าง พ.ศ. 2509 ถึง 2511 โจทก์เสียภาษีการค้าสินค้าเบาะที่นอนสายรุ้งและเชวิงบอร์ดในอัตราร้อยละ 1.5 ของรายรับ แต่จำเลยที่ 2, 3 ซึ่งมีหน้าที่เกี่ยวกับการประเมินภาษีอากร ได้ประเมินภาษีมายังโจทก์ เรียกเก็บภาษีการค้าร้อยละ 3 และ 5 ของรายรับ ซึ่งไม่ชอบด้วยประมวลรัษฎากร โจทก์อุทธรณ์ จำเลยที่ 4, 5, 6 ซึ่งเป็นกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ วินิจฉัยเห็นชอบด้วยการประเมิน ขอให้ยกคำวินิจฉัยอุทธรณ์ และเพิกถอนการประเมินของจำเลย จำเลยทั้งหกให้การว่า การประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ชอบแล้ว ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้าสำหรับสินค้าเชวิงบอร์ดและเพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยในส่วนนี้นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยทั้งหกฎีกา คงมีปัญหาในชั้นฎีกาเพียงว่าสินค้าเชวิงบอร์ดของโจทก์จัดเข้าเป็นประเภทไม้อัดอันจำต้องเสียภาษีการค้าอัตราร้อยละ 5 ของรายรับหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า กรรมวิธีในการผลิตเชวิงบอร์ดคงฟังได้จากนายประดิถ พรหมภัตติ์กรรมการผู้จัดการบริษัทโจทก์ ประกอบกับคำเบิกความอธิบายของนายดุสิต พาณิชย์พัฒน์ อธิบดีกรมป่าไม้ ว่าวัตถุดิบที่เป็นส่วนประกอบอันสำคัญ คือ เศษไม้ชิ้นเล็ก ๆ หรือที่เรียกว่าขี้กบ เอามาผสมกับกาวและขี้ผึ้ง แล้วเข้าเครื่องอัดร้อนทำให้เป็นแผ่น มีความกว้างยาวตามมาตรฐานด้านละ 4 ฟุต ความหนา 6 มิลลิเมตรขึ้นไป ชื่อเชวิงบอร์ด เป็นการเรียกทับศัพท์ภาษาอังกฤษคือ Shaving Board แปลว่า แผ่นขี้กบอัด ประกอบทั้งนายดุสิต พาณิชย์พัฒน์ เคยเขียนบทความเรื่อง "อุตสาหกรรมผลิตไม้ประกอบในประเทศไทย" ลงในหนังสือจดหมายเหตุและสารคดีบริษัทศรีมหาราชา จำกัด ตีพิมพ์เนื่องในโอกาสครบรอบ 20 ปีแห่งการก่อตั้งเมื่อเดือนมกราคม 2510 ว่า "โรงงานอุตสาหกรรมผลิตแผ่นไม้ประกอบซึ่งดำเนินงานอยู่ คือโรงงานผลิตเชวิงบอร์ด ซึ่งเป็นแผ่นชิ้นไม้อัดชนิดหนึ่งของบริษัทศรีมหาราชา จำกัด" ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.43 หน้า 29 เห็นได้ชัดว่า ไม่ว่าจะพิจารณาโดยสภาพของสินค้าสำเร็จรูปหรือโดยหลักวิชาการ แผ่นเชวิงบอร์ดย่อมจัดเข้าเป็นสินค้าไม้อัดชนิดหนึ่ง ดุจเดียวกับไม้อัดชนิดพลายวูด Plywood ซึ่งไม้ใช้เป็นวัตถุดิบด้วยการผลิตจากการฝานท่อนซุงเป็นแผ่นบาง ๆ แล้วเข้าเครื่องจักรอัดด้วยกาวเป็นแผ่นเช่นเดียวกัน การตั้งชื่อสินค้าให้แตกต่างกันออกไปย่อมเป็นเรื่องของวิธีการผลิตเท่านั้น ที่โจทก์เถียงว่าแผ่นเชวิงบอร์ดไม่ใช่ไม้อัดจึงไม่อาจรับฟังมาหักล้างการประเมินภาษีและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยได้ อนึ่ง ตามพระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 15) พ.ศ. 2504 บัญชีที่ 1สินค้าอันดับ 37 ระบุว่า "ไม้อัด ไม้อัดผสมซีเมนต์หรือแอสเบสต๊อสเชวิงบอร์ด..." ซึ่งต้องพิกัดอัตราภาษีการค้าสำหรับผู้ผลิตที่มิได้เป็นผู้ส่งออกไว้อัตราร้อยละ 5 ของรายรับ โจทก์ยอมรับว่าได้เสียภาษีการค้าสำหรับสินค้าเชวิงบอร์ดมาแล้วตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวในอัตราร้อยละ 5 ของรายรับ เท่ากับรับรองโดยปริยายว่าเป็นสินค้าไม้อัดชนิดหนึ่งตามที่จำแนกชื่อไว้เดิมอยู่แล้ว แม้บัญชีท้ายพระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 21) พ.ศ. 2509 บัญชีที่ 1 หมวด 4 ว่าด้วยวัสดุก่อสร้างและเครื่องเรือน (1) จะระบุไว้เพียงสั้น ๆ ว่า" ไม้อัด ไม้อัดผสมซีเมนต์หรือใยหิน " ไม่เหมือนเดิม โดยไม่มีชื่อสินค้าเชวิงบอร์ดก็ตาม ส่วนอัตราภาษีการค้าก็คงถืออัตราเท่าเดิมเว้นแต่จะเป็นสินค้าที่มิได้ระบุไว้ในบัญชีที่ 1 จึงจะเสียเพียงอัตราร้อยละ 1.5 ของรายรับ เมื่อสินค้าเชวิงบอร์ดของโจทก์มีคุณลักษณะเป็นไม้อัดอันเป็นวัสดุก่อสร้างตามบัญชีที่ 1 ชนิดหนึ่งดังกล่าวแล้ว โจทก์จะเสียในประเภทสินค้าอื่น ๆ ในอัตราร้อยละ 1.5 อย่างไรได้ จะตีความไปว่ากฎหมายประสงค์ให้ลดค่าภาษีหาได้ไม่ข้อโต้แย้งของโจทก์ฟังไม่ขึ้น ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชี้ขาดว่าสินค้าเชวิงบอร์ดไม่เข้าประเภทไม้อัดนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังขึ้น พิพากษาแก้ ให้ยกฟ้องโจทก์ไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(เสถียร ลิมปิษเฐียร-วิทูร เทพพิทักษ์-ศิริ อติโพธิ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ