คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 58797หลักกฎหมาย: ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ขยายระยะเวลาที่โจทก์จะยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์โจทก์ โดยไม่เกี่ยวกับเนื้อหาของอุทธรณ์ จึงมิใช่เป็นคำสั่งศาลที่ปฏิเสธไม่ยอมรับอุทธรณ์อันจะทำให้คดีถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 236 โจทก์มีสิทธิฎีกาได้ความว่า โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ไม่รับฎีกาโจทก์ เนื่องจากศาลอุทธรณ์ได้มีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ยืนตาม ศาลชั้นต้น คำสั่งศาลอุทธรณ์ดังกล่าวจึงเป็นที่สุดตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ให้คืนค่าขึ้นศาล ในชั้นฎีกาทั้งหมดแก่โจทก์โจทก์เห็นว่า ฎีกาในประเด็นที่ว่า โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์เมื่อพ้นกำหนดโดยมีเหตุสุดวิสัยหรือไม่นั้น ชอบที่ศาลฎีกาจะได้วินิจฉัยไว้เป็นบรรทัดฐานและคำสั่งศาลอุทธรณ์ดังกล่าวยังไม่ถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 แต่อย่างใดโปรดมีคำสั่งรับฎีกาของโจทก์ด้วยหมายเหตุ จำเลยยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน จำนวน 63,500 บาท แก่โจทก์ รวมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปีของต้นเงินจำนวนดังกล่าวตั้งแต่วันฟ้อง (23 พฤศจิกายน 2535) เป็นต้นไป จนถึงวันที่ได้ชำระเสร็จ คำขอของโจทก์ นอกจากนี้ให้ยกโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาต ต่อมาโจทก์ยื่นอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าครบกำหนดขยายระยะเวลาอุทธรณ์ให้โจทก์วันที่ 19 เมษายน 2536 โจทก์ยื่นอุทธรณ์พ้นกำหนด จึงไม่รับอุทธรณ์โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์เมื่อพ้น กำหนด พร้อมกับยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งเมื่อพ้นกำหนดมาด้วย ศาลชั้นต้นสั่งคำร้องอุทธรณ์คำสั่งว่าโจทก์ยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาลไม่รับอุทธรณ์พ้นกำหนดแล้ว จึงไม่ รับอุทธรณ์คำสั่งและสั่งคำร้องขอขยายระยะเวลาว่า ยังไม่มีเหตุ เปลี่ยนแปลงคำสั่งเดิม จึงให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 63)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 64)คำสั่งคดีนี้ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่ง ศาลชั้นต้นที่ ไม่อนุญาตให้โจทก์ขยายระยะเวลาที่โจทก์จะยื่นคำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์โจทก์ โดยไม่เกี่ยวกับเนื้อหา ของอุทธรณ์ จึงมิใช่เป็นคำสั่งที่ปฏิเสธไม่ยอมรับอุทธรณ์ อันจะทำให้คดีถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 โจทก์มีสิทธิฎีกาได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 247ประกอบด้วย มาตรา 234 ให้รับฎีกาโจทก์ไว้ดำเนินการต่อไป ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2220/2537บริษัทเงินทุนหลักทรัพย์เกียรตินาคิน จำกัดโจทก์นางสาวลออหรือจุฑามาส ผลคำสุข กับพวกจำเลยบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์เกียรตินาคิน จำกัดผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 23, ม. 236ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ขยายระยะเวลาที่โจทก์จะยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์โจทก์ โดยไม่เกี่ยวกับเนื้อหาของอุทธรณ์ จึงมิใช่เป็นคำสั่งศาลที่ปฏิเสธไม่ยอมรับอุทธรณ์อันจะทำให้คดีถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 236 โจทก์มีสิทธิฎีกาได้ความว่า โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ไม่รับฎีกาโจทก์ เนื่องจากศาลอุทธรณ์ได้มีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ยืนตาม ศาลชั้นต้น คำสั่งศาลอุทธรณ์ดังกล่าวจึงเป็นที่สุดตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ให้คืนค่าขึ้นศาล ในชั้นฎีกาทั้งหมดแก่โจทก์โจทก์เห็นว่า ฎีกาในประเด็นที่ว่า โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์เมื่อพ้นกำหนดโดยมีเหตุสุดวิสัยหรือไม่นั้น ชอบที่ศาลฎีกาจะได้วินิจฉัยไว้เป็นบรรทัดฐานและคำสั่งศาลอุทธรณ์ดังกล่าวยังไม่ถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 แต่อย่างใดโปรดมีคำสั่งรับฎีกาของโจทก์ด้วยหมายเหตุ จำเลยยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน จำนวน 63,500 บาท แก่โจทก์ รวมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปีของต้นเงินจำนวนดังกล่าวตั้งแต่วันฟ้อง (23 พฤศจิกายน 2535) เป็นต้นไป จนถึงวันที่ได้ชำระเสร็จ คำขอของโจทก์ นอกจากนี้ให้ยกโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาต ต่อมาโจทก์ยื่นอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าครบกำหนดขยายระยะเวลาอุทธรณ์ให้โจทก์วันที่ 19 เมษายน 2536 โจทก์ยื่นอุทธรณ์พ้นกำหนด จึงไม่รับอุทธรณ์โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์เมื่อพ้น กำหนด พร้อมกับยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งเมื่อพ้นกำหนดมาด้วย ศาลชั้นต้นสั่งคำร้องอุทธรณ์คำสั่งว่าโจทก์ยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาลไม่รับอุทธรณ์พ้นกำหนดแล้ว จึงไม่ รับอุทธรณ์คำสั่งและสั่งคำร้องขอขยายระยะเวลาว่า ยังไม่มีเหตุ เปลี่ยนแปลงคำสั่งเดิม จึงให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 63)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 64)คำสั่งคดีนี้ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่ง ศาลชั้นต้นที่ ไม่อนุญาตให้โจทก์ขยายระยะเวลาที่โจทก์จะยื่นคำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์โจทก์ โดยไม่เกี่ยวกับเนื้อหา ของอุทธรณ์ จึงมิใช่เป็นคำสั่งที่ปฏิเสธไม่ยอมรับอุทธรณ์ อันจะทำให้คดีถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 โจทก์มีสิทธิฎีกาได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 247ประกอบด้วย มาตรา 234 ให้รับฎีกาโจทก์ไว้ดำเนินการต่อไป(ก้าน อันนานนท์-ชัยวัฒน์ ดุลยปวีณ-ทวีชัย เจริญบัณฑิต)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2220/2537บริษัทเงินทุนหลักทรัพย์เกียรตินาคิน จำกัดโจทก์นางสาวลออหรือจุฑามาส ผลคำสุข กับพวกจำเลยบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์เกียรตินาคิน จำกัดผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 23, ม. 236ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ขยายระยะเวลาที่โจทก์จะยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์โจทก์ โดยไม่เกี่ยวกับเนื้อหาของอุทธรณ์ จึงมิใช่เป็นคำสั่งศาลที่ปฏิเสธไม่ยอมรับอุทธรณ์อันจะทำให้คดีถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 236 โจทก์มีสิทธิฎีกาได้ความว่า โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ไม่รับฎีกาโจทก์ เนื่องจากศาลอุทธรณ์ได้มีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ยืนตาม ศาลชั้นต้น คำสั่งศาลอุทธรณ์ดังกล่าวจึงเป็นที่สุดตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ให้คืนค่าขึ้นศาล ในชั้นฎีกาทั้งหมดแก่โจทก์โจทก์เห็นว่า ฎีกาในประเด็นที่ว่า โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์เมื่อพ้นกำหนดโดยมีเหตุสุดวิสัยหรือไม่นั้น ชอบที่ศาลฎีกาจะได้วินิจฉัยไว้เป็นบรรทัดฐานและคำสั่งศาลอุทธรณ์ดังกล่าวยังไม่ถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 แต่อย่างใดโปรดมีคำสั่งรับฎีกาของโจทก์ด้วยหมายเหตุ จำเลยยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน จำนวน 63,500 บาท แก่โจทก์ รวมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปีของต้นเงินจำนวนดังกล่าวตั้งแต่วันฟ้อง (23 พฤศจิกายน 2535) เป็นต้นไป จนถึงวันที่ได้ชำระเสร็จ คำขอของโจทก์ นอกจากนี้ให้ยกโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาต ต่อมาโจทก์ยื่นอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าครบกำหนดขยายระยะเวลาอุทธรณ์ให้โจทก์วันที่ 19 เมษายน 2536 โจทก์ยื่นอุทธรณ์พ้นกำหนด จึงไม่รับอุทธรณ์โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์เมื่อพ้น กำหนด พร้อมกับยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งเมื่อพ้นกำหนดมาด้วย ศาลชั้นต้นสั่งคำร้องอุทธรณ์คำสั่งว่าโจทก์ยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาลไม่รับอุทธรณ์พ้นกำหนดแล้ว จึงไม่ รับอุทธรณ์คำสั่งและสั่งคำร้องขอขยายระยะเวลาว่า ยังไม่มีเหตุ เปลี่ยนแปลงคำสั่งเดิม จึงให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 63)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 64)คำสั่งคดีนี้ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่ง ศาลชั้นต้นที่ ไม่อนุญาตให้โจทก์ขยายระยะเวลาที่โจทก์จะยื่นคำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์โจทก์ โดยไม่เกี่ยวกับเนื้อหา ของอุทธรณ์ จึงมิใช่เป็นคำสั่งที่ปฏิเสธไม่ยอมรับอุทธรณ์ อันจะทำให้คดีถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 โจทก์มีสิทธิฎีกาได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 247ประกอบด้วย มาตรา 234 ให้รับฎีกาโจทก์ไว้ดำเนินการต่อไป(ก้าน อันนานนท์-ชัยวัฒน์ ดุลยปวีณ-ทวีชัย เจริญบัณฑิต)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ