คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1552/2537หลักกฎหมาย: พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 4 บัญญัตินิยามคำว่า "ขาย" หมายความรวมถึง จำหน่าย จ่าย แจกแลกเปลี่ยน ส่งมอบหรือมีไว้เพื่อขาย เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมเมทแอมเฟตามีนของกลาง 5,989 เม็ดซึ่งเป็นจำนวนมากเกินกว่าที่จำเลยจะมีไว้เสพเอง ทั้งจำเลยนำสืบว่าไปรับยาเม็ดของกลางเพื่อนำไปมอบให้ ต. จึงเป็นการมีไว้ในครอบครองเพื่อขาย และเป็นการขายตามคำนิยามดังกล่าวโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 13, 62, 89, 106, 116และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13วรรคหนึ่ง, 89 จำคุก 15 ปี คำให้การชั้นจับกุมและทางนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 10 ปี ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62วรรคหนึ่ง มาตรา 106 ให้ลงโทษจำคุก 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว โจทก์มีพันตำรวจตรีวัฒนาศิริสูงเนิน เป็นพยานเบิกความว่า จับจำเลยได้พร้อมยาเม็ดของกลาง6,000 เม็ด ได้มีการตรวจสอบต่อหน้าจำเลยโดยใช้น้ำยามาควิดทำการตรวจสอบ ปรากฏว่าน้ำยาเปลี่ยนจากไม่มีสีเป็นสีส้ม แสดงว่ายาเม็ดของกลางมีส่วนผสมของเมทแอมเฟตามีนผสมอยู่ จึงแจ้งข้อหาว่ามีวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทประเภท 2 ไว้ในครอบครองเพื่อขายจำเลยให้การรับสารภาพ ปรากฏตามบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.1นอกจากนี้โจทก์ยังมีนายพิสุทธิ์ ภู่เงิน จ่าสิบตำรวจบรรลุภูกองไชย และจ่าสิบตำรวจยันยงค์ พีบุ้ง เป็นพยานเบิกความทำนองเดียวกันจำเลยนำสืบโดยอ้างตนเองเป็นพยานว่า นางต้อยให้ไปรับของกลางจากจังหวัดนครราชสีมา โดยได้รับค่าจ้าง 500 บาทและไม่ทราบว่า ของกลางเป็นของผิดกฎหมายชั้นจับกุม จำเลยให้การปฏิเสธเห็นว่า พยานโจทก์เป็นเจ้าพนักงานซึ่งปฏิบัติการตามหน้าที่โดยไม่มีสาเหตุกับจำเลยมาก่อน คำเบิกความจึงมีน้ำหนักน่าเชื่อจำเลยมีตัวจำเลยเป็นพยานปากเดียวไม่มีพยานอื่นสนับสนุนจึงไม่มีน้ำหนักพอฟังหักล้างพยานโจทก์ได้ ข้อเท็จจริงฟังตามที่โจทก์นำสืบว่าเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมยาเม็ดของกลาง จำนวน 6,000 เม็ดซึ่งมีส่วนผสมของเมทแอมเฟตามีนผสมอยู่จำนวน 5,989 เม็ด และจำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมนายพิสุทธิ์พยานโจทก์เบิกความด้วยว่า เมื่อพบจำเลยได้ขอทำการตรวจค้น โดยพันตำรวจตรีวัฒนาได้ล้วงเข้าไปภายในถุงกระดาษทราบว่าภายในถุงกระดาษมีถุงพลาสติก3 ถุงใหญ่ ได้เปิดถุงใหญ่ภายในถุงเล็กจำนวน 10 ถุง บรรจุยาเม็ดอยู่ภายในถุง ได้มีการถ่ายภาพไว้ปรากฏตามภาพถ่ายหมาย จ.2 และจ.3 เห็นว่า ตามลักษณะของถุงที่ใช้ใส่ยาเม็ดของกลางง่ายต่อการที่จะเปิดตรวจสอบว่าของที่อยู่ภายในนั้นเป็นอะไร การที่จำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมก็ดีสภาพของถุงที่ใส่ยาเม็ดของกลางก็ดี และการที่จำเลยครอบครองยาเม็ดของกลางเป็นเวลานานพอที่จะตรวจสอบได้ว่าของกลางที่ตนครอบครองอยู่เป็นอะไรก็ดีข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยทราบดีว่ายาเม็ดของกลางที่จำเลยครอบครองอยู่นั้น เป็นของผิดกฎหมาย พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 4 บัญญัตินิยามคำว่า "ขาย" หมายความรวมถึง จำหน่าย จ่าย แจกแลกเปลี่ยน ส่งมอบหรือมีไว้เพื่อขาย ซึ่งข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่วินิจฉัยข้างต้นว่าเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมเมทแอมเฟตามีนของกลาง 5,989 เม็ด ซึ่งเป็นจำนวนมากเกินกว่าที่จำเลยจะมีไว้เพื่อเสพเอง ทั้งจำเลยนำสืบว่าไปรับยาเม็ดของกลางจากจังหวัดนครราชสีมาเพื่อนำไปมอบให้นางต้อยที่จังหวัดขอนแก่นจึงเป็นการมีไว้ในครอบครองเพื่อขาย และเป็นการขายตามคำนิยามดังกล่าวการกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดตามฟ้อง คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1552/2537พนักงานอัยการ จังหวัด ขอนแก่นโจทก์นาง สงวน ชัย นามจำเลย พ.ร.บ.วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ.2518 ม. 4 พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 4 บัญญัตินิยามคำว่า "ขาย" หมายความรวมถึง จำหน่าย จ่าย แจกแลกเปลี่ยน ส่งมอบหรือมีไว้เพื่อขาย เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมเมทแอมเฟตามีนของกลาง 5,989 เม็ดซึ่งเป็นจำนวนมากเกินกว่าที่จำเลยจะมีไว้เสพเอง ทั้งจำเลยนำสืบว่าไปรับยาเม็ดของกลางเพื่อนำไปมอบให้ ต. จึงเป็นการมีไว้ในครอบครองเพื่อขาย และเป็นการขายตามคำนิยามดังกล่าวโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 13, 62, 89, 106, 116และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13วรรคหนึ่ง, 89 จำคุก 15 ปี คำให้การชั้นจับกุมและทางนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 10 ปี ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62วรรคหนึ่ง มาตรา 106 ให้ลงโทษจำคุก 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว โจทก์มีพันตำรวจตรีวัฒนาศิริสูงเนิน เป็นพยานเบิกความว่า จับจำเลยได้พร้อมยาเม็ดของกลาง6,000 เม็ด ได้มีการตรวจสอบต่อหน้าจำเลยโดยใช้น้ำยามาควิดทำการตรวจสอบ ปรากฏว่าน้ำยาเปลี่ยนจากไม่มีสีเป็นสีส้ม แสดงว่ายาเม็ดของกลางมีส่วนผสมของเมทแอมเฟตามีนผสมอยู่ จึงแจ้งข้อหาว่ามีวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทประเภท 2 ไว้ในครอบครองเพื่อขายจำเลยให้การรับสารภาพ ปรากฏตามบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.1นอกจากนี้โจทก์ยังมีนายพิสุทธิ์ ภู่เงิน จ่าสิบตำรวจบรรลุภูกองไชย และจ่าสิบตำรวจยันยงค์ พีบุ้ง เป็นพยานเบิกความทำนองเดียวกันจำเลยนำสืบโดยอ้างตนเองเป็นพยานว่า นางต้อยให้ไปรับของกลางจากจังหวัดนครราชสีมา โดยได้รับค่าจ้าง 500 บาทและไม่ทราบว่า ของกลางเป็นของผิดกฎหมายชั้นจับกุม จำเลยให้การปฏิเสธเห็นว่า พยานโจทก์เป็นเจ้าพนักงานซึ่งปฏิบัติการตามหน้าที่โดยไม่มีสาเหตุกับจำเลยมาก่อน คำเบิกความจึงมีน้ำหนักน่าเชื่อจำเลยมีตัวจำเลยเป็นพยานปากเดียวไม่มีพยานอื่นสนับสนุนจึงไม่มีน้ำหนักพอฟังหักล้างพยานโจทก์ได้ ข้อเท็จจริงฟังตามที่โจทก์นำสืบว่าเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมยาเม็ดของกลาง จำนวน 6,000 เม็ดซึ่งมีส่วนผสมของเมทแอมเฟตามีนผสมอยู่จำนวน 5,989 เม็ด และจำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมนายพิสุทธิ์พยานโจทก์เบิกความด้วยว่า เมื่อพบจำเลยได้ขอทำการตรวจค้น โดยพันตำรวจตรีวัฒนาได้ล้วงเข้าไปภายในถุงกระดาษทราบว่าภายในถุงกระดาษมีถุงพลาสติก3 ถุงใหญ่ ได้เปิดถุงใหญ่ภายในถุงเล็กจำนวน 10 ถุง บรรจุยาเม็ดอยู่ภายในถุง ได้มีการถ่ายภาพไว้ปรากฏตามภาพถ่ายหมาย จ.2 และจ.3 เห็นว่า ตามลักษณะของถุงที่ใช้ใส่ยาเม็ดของกลางง่ายต่อการที่จะเปิดตรวจสอบว่าของที่อยู่ภายในนั้นเป็นอะไร การที่จำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมก็ดีสภาพของถุงที่ใส่ยาเม็ดของกลางก็ดี และการที่จำเลยครอบครองยาเม็ดของกลางเป็นเวลานานพอที่จะตรวจสอบได้ว่าของกลางที่ตนครอบครองอยู่เป็นอะไรก็ดีข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยทราบดีว่ายาเม็ดของกลางที่จำเลยครอบครองอยู่นั้น เป็นของผิดกฎหมาย พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 4 บัญญัตินิยามคำว่า "ขาย" หมายความรวมถึง จำหน่าย จ่าย แจกแลกเปลี่ยน ส่งมอบหรือมีไว้เพื่อขาย ซึ่งข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่วินิจฉัยข้างต้นว่าเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมเมทแอมเฟตามีนของกลาง 5,989 เม็ด ซึ่งเป็นจำนวนมากเกินกว่าที่จำเลยจะมีไว้เพื่อเสพเอง ทั้งจำเลยนำสืบว่าไปรับยาเม็ดของกลางจากจังหวัดนครราชสีมาเพื่อนำไปมอบให้นางต้อยที่จังหวัดขอนแก่นจึงเป็นการมีไว้ในครอบครองเพื่อขาย และเป็นการขายตามคำนิยามดังกล่าวการกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดตามฟ้อง คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(สถิตย์ ไพเราะ-พรชัย สมรรถเวช-สมคิด ไตรโสรัส)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ(1) เกี่ยวกับถ้อยคำในกฎหมายดังกล่าว อ่านดูแล้วอดคิดไม่ได้บทนิยามคำว่า "ขาย" ที่ว่า หมายความรวมถึง ฯลฯ ส่งมอบ หรือมีไว้เพื่อขาย ความจริงที่ว่า "มีไว้เพื่อขาย" แม้จะใช้คำว่า "มี"ก็หมายความว่ามีไว้ในความครอบครองนั่นเองอย่างที่กฎหมายอาญาหลายฉบับก็มีบัญญัติไว้ดังนี้ กฎหมายแพ่งก็มีไว้เช่นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 437 วรรคสอง 904 ฯลฯ เป็นต้นแต่ครอบครองก็หมายถึงสิทธิครอบครองอันเป็นทรัพย์สิทธิอย่างหนึ่งในกฎหมาย ไม่ว่าในทางแพ่งหรือทางอาญา (ไม่ใช่ว่าทางอาญาก็อย่างหนึ่งทางแพ่งก็อีกอย่างหนึ่งอย่างที่บางท่านเข้าใจ) แม้ทรัพย์สินที่ครอบครองจะเป็นทรัพย์สินที่ต้องห้ามตามกฎหมาย ผู้ใดยึดถือโดยเจตนายึดถือเพื่อตนก็มีสิทธิครอบครองได้ (มาตรา 1367) เพราะสิทธิครอบครองเป็นสิทธิที่ได้มาโดยข้อเท็จจริง (defacto) ส่วนเพื่อขายก็หมายถึงเจตนาพิเศษในทางอาญา (2) คำว่า "ส่งมอบ" เป็นกิริยาอาการ เป็นการกระทำที่เป็นการชำระหนี้ในทางแพ่งอย่างหนึ่ง แต่ส่งมอบ (deliver,livrer)ก็หมายถึงโอนการครอบครอง ไม่ใช่เพียงแต่ยื่นส่งสิ่งของทรัพย์สินให้แก่กันเท่านั้น เป็นการมอบหรือโอนการครอบครองโดยสมัครใจ(Planiol,TraiteelementairedeDroitCivil(TreatiseontheCivilLaw),AnEnglishTranslation,11thed.vol.2,1939p.815) บางทีกฎหมายก็ใช้ปะปนกัน เช่น การโอนการครอบครอง, การโอนย่อมทำได้โดยการส่งมอบ (ดู ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 918,1378,1379,1380,1385 เป็นต้น) (3) ก็เมื่อถือว่ามีไว้หมายถึงครอบครองอยู่แล้ว ผู้ร่างกฎหมายจะมีเหตุผลใดไม่ทราบจึงได้บัญญัติคำว่า "ส่งมอบ" เอาไว้ด้วยทั้ง ๆ ที่คำว่า "มีไว้เพื่อขาย" อยู่แล้วบางทีอาจจะเห็นว่าเพียงแต่ส่งมอบกันหรือรับมอบกันยังไม่ถึงขนาดมีไว้เพื่อขายก็เป็นได้แต่ที่จริงจะมีการส่งมอบโดยไม่มีผู้ส่งมอบผู้รับมอบไม่ได้ เมื่อพูดว่ามีการส่งมอบยังไม่มีการรับมอบ ผู้ส่งมอบก็เป็นผู้ครอบครองนั่นเอง เมื่อส่งมอบไปแล้วผู้ส่งมอบก็ไม่ครอบครองแล้วผู้รับมอบต่างหากเป็นผู้ครอบครอง ตามกฎหมายฉบับนี้ก็คือเป็นการมีไว้จะเป็นการมีไว้เพื่อขายหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ที่บัญญัติคำว่า "ส่งมอบ" ไว้ก็คงจะขจัดไม่ให้มีข้อโต้แย้งในทางปฏิบัติที่ว่าเพียงแต่ส่งมอบ จะถือว่ามีการครอบครองหรือไม่ ไพจิตรปุญญพันธุ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 13, 62, 89, 106, 116และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13วรรคหนึ่ง, 89 จำคุก 15 ปี คำให้การชั้นจับกุมและทางนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 10 ปี ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62วรรคหนึ่ง มาตรา 106 ให้ลงโทษจำคุก 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว โจทก์มีพันตำรวจตรีวัฒนาศิริสูงเนิน เป็นพยานเบิกความว่า จับจำเลยได้พร้อมยาเม็ดของกลาง6,000 เม็ด ได้มีการตรวจสอบต่อหน้าจำเลยโดยใช้น้ำยามาควิดทำการตรวจสอบ ปรากฏว่าน้ำยาเปลี่ยนจากไม่มีสีเป็นสีส้ม แสดงว่ายาเม็ดของกลางมีส่วนผสมของเมทแอมเฟตามีนผสมอยู่ จึงแจ้งข้อหาว่ามีวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทประเภท 2 ไว้ในครอบครองเพื่อขายจำเลยให้การรับสารภาพ ปรากฏตามบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.1นอกจากนี้โจทก์ยังมีนายพิสุทธิ์ ภู่เงิน จ่าสิบตำรวจบรรลุภูกองไชย และจ่าสิบตำรวจยันยงค์ พีบุ้ง เป็นพยานเบิกความทำนองเดียวกันจำเลยนำสืบโดยอ้างตนเองเป็นพยานว่า นางต้อยให้ไปรับของกลางจากจังหวัดนครราชสีมา โดยได้รับค่าจ้าง 500 บาทและไม่ทราบว่า ของกลางเป็นของผิดกฎหมายชั้นจับกุม จำเลยให้การปฏิเสธเห็นว่า พยานโจทก์เป็นเจ้าพนักงานซึ่งปฏิบัติการตามหน้าที่โดยไม่มีสาเหตุกับจำเลยมาก่อน คำเบิกความจึงมีน้ำหนักน่าเชื่อจำเลยมีตัวจำเลยเป็นพยานปากเดียวไม่มีพยานอื่นสนับสนุนจึงไม่มีน้ำหนักพอฟังหักล้างพยานโจทก์ได้ ข้อเท็จจริงฟังตามที่โจทก์นำสืบว่าเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมยาเม็ดของกลาง จำนวน 6,000 เม็ดซึ่งมีส่วนผสมของเมทแอมเฟตามีนผสมอยู่จำนวน 5,989 เม็ด และจำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมนายพิสุทธิ์พยานโจทก์เบิกความด้วยว่า เมื่อพบจำเลยได้ขอทำการตรวจค้น โดยพันตำรวจตรีวัฒนาได้ล้วงเข้าไปภายในถุงกระดาษทราบว่าภายในถุงกระดาษมีถุงพลาสติก3 ถุงใหญ่ ได้เปิดถุงใหญ่ภายในถุงเล็กจำนวน 10 ถุง บรรจุยาเม็ดอยู่ภายในถุง ได้มีการถ่ายภาพไว้ปรากฏตามภาพถ่ายหมาย จ.2 และจ.3 เห็นว่า ตามลักษณะของถุงที่ใช้ใส่ยาเม็ดของกลางง่ายต่อการที่จะเปิดตรวจสอบว่าของที่อยู่ภายในนั้นเป็นอะไร การที่จำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมก็ดีสภาพของถุงที่ใส่ยาเม็ดของกลางก็ดี และการที่จำเลยครอบครองยาเม็ดของกลางเป็นเวลานานพอที่จะตรวจสอบได้ว่าของกลางที่ตนครอบครองอยู่เป็นอะไรก็ดีข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยทราบดีว่ายาเม็ดของกลางที่จำเลยครอบครองอยู่นั้น เป็นของผิดกฎหมาย พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 4 บัญญัตินิยามคำว่า "ขาย" หมายความรวมถึง จำหน่าย จ่าย แจกแลกเปลี่ยน ส่งมอบหรือมีไว้เพื่อขาย ซึ่งข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่วินิจฉัยข้างต้นว่าเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมเมทแอมเฟตามีนของกลาง 5,989 เม็ด ซึ่งเป็นจำนวนมากเกินกว่าที่จำเลยจะมีไว้เพื่อเสพเอง ทั้งจำเลยนำสืบว่าไปรับยาเม็ดของกลางจากจังหวัดนครราชสีมาเพื่อนำไปมอบให้นางต้อยที่จังหวัดขอนแก่นจึงเป็นการมีไว้ในครอบครองเพื่อขาย และเป็นการขายตามคำนิยามดังกล่าวการกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดตามฟ้อง คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1552/2537พนักงานอัยการ จังหวัด ขอนแก่นโจทก์นาง สงวน ชัย นามจำเลย พ.ร.บ.วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ.2518 ม. 4 พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 4 บัญญัตินิยามคำว่า "ขาย" หมายความรวมถึง จำหน่าย จ่าย แจกแลกเปลี่ยน ส่งมอบหรือมีไว้เพื่อขาย เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมเมทแอมเฟตามีนของกลาง 5,989 เม็ดซึ่งเป็นจำนวนมากเกินกว่าที่จำเลยจะมีไว้เสพเอง ทั้งจำเลยนำสืบว่าไปรับยาเม็ดของกลางเพื่อนำไปมอบให้ ต. จึงเป็นการมีไว้ในครอบครองเพื่อขาย และเป็นการขายตามคำนิยามดังกล่าวโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 13, 62, 89, 106, 116และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13วรรคหนึ่ง, 89 จำคุก 15 ปี คำให้การชั้นจับกุมและทางนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 10 ปี ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62วรรคหนึ่ง มาตรา 106 ให้ลงโทษจำคุก 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว โจทก์มีพันตำรวจตรีวัฒนาศิริสูงเนิน เป็นพยานเบิกความว่า จับจำเลยได้พร้อมยาเม็ดของกลาง6,000 เม็ด ได้มีการตรวจสอบต่อหน้าจำเลยโดยใช้น้ำยามาควิดทำการตรวจสอบ ปรากฏว่าน้ำยาเปลี่ยนจากไม่มีสีเป็นสีส้ม แสดงว่ายาเม็ดของกลางมีส่วนผสมของเมทแอมเฟตามีนผสมอยู่ จึงแจ้งข้อหาว่ามีวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทประเภท 2 ไว้ในครอบครองเพื่อขายจำเลยให้การรับสารภาพ ปรากฏตามบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.1นอกจากนี้โจทก์ยังมีนายพิสุทธิ์ ภู่เงิน จ่าสิบตำรวจบรรลุภูกองไชย และจ่าสิบตำรวจยันยงค์ พีบุ้ง เป็นพยานเบิกความทำนองเดียวกันจำเลยนำสืบโดยอ้างตนเองเป็นพยานว่า นางต้อยให้ไปรับของกลางจากจังหวัดนครราชสีมา โดยได้รับค่าจ้าง 500 บาทและไม่ทราบว่า ของกลางเป็นของผิดกฎหมายชั้นจับกุม จำเลยให้การปฏิเสธเห็นว่า พยานโจทก์เป็นเจ้าพนักงานซึ่งปฏิบัติการตามหน้าที่โดยไม่มีสาเหตุกับจำเลยมาก่อน คำเบิกความจึงมีน้ำหนักน่าเชื่อจำเลยมีตัวจำเลยเป็นพยานปากเดียวไม่มีพยานอื่นสนับสนุนจึงไม่มีน้ำหนักพอฟังหักล้างพยานโจทก์ได้ ข้อเท็จจริงฟังตามที่โจทก์นำสืบว่าเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมยาเม็ดของกลาง จำนวน 6,000 เม็ดซึ่งมีส่วนผสมของเมทแอมเฟตามีนผสมอยู่จำนวน 5,989 เม็ด และจำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมนายพิสุทธิ์พยานโจทก์เบิกความด้วยว่า เมื่อพบจำเลยได้ขอทำการตรวจค้น โดยพันตำรวจตรีวัฒนาได้ล้วงเข้าไปภายในถุงกระดาษทราบว่าภายในถุงกระดาษมีถุงพลาสติก3 ถุงใหญ่ ได้เปิดถุงใหญ่ภายในถุงเล็กจำนวน 10 ถุง บรรจุยาเม็ดอยู่ภายในถุง ได้มีการถ่ายภาพไว้ปรากฏตามภาพถ่ายหมาย จ.2 และจ.3 เห็นว่า ตามลักษณะของถุงที่ใช้ใส่ยาเม็ดของกลางง่ายต่อการที่จะเปิดตรวจสอบว่าของที่อยู่ภายในนั้นเป็นอะไร การที่จำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมก็ดีสภาพของถุงที่ใส่ยาเม็ดของกลางก็ดี และการที่จำเลยครอบครองยาเม็ดของกลางเป็นเวลานานพอที่จะตรวจสอบได้ว่าของกลางที่ตนครอบครองอยู่เป็นอะไรก็ดีข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยทราบดีว่ายาเม็ดของกลางที่จำเลยครอบครองอยู่นั้น เป็นของผิดกฎหมาย พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 4 บัญญัตินิยามคำว่า "ขาย" หมายความรวมถึง จำหน่าย จ่าย แจกแลกเปลี่ยน ส่งมอบหรือมีไว้เพื่อขาย ซึ่งข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่วินิจฉัยข้างต้นว่าเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมเมทแอมเฟตามีนของกลาง 5,989 เม็ด ซึ่งเป็นจำนวนมากเกินกว่าที่จำเลยจะมีไว้เพื่อเสพเอง ทั้งจำเลยนำสืบว่าไปรับยาเม็ดของกลางจากจังหวัดนครราชสีมาเพื่อนำไปมอบให้นางต้อยที่จังหวัดขอนแก่นจึงเป็นการมีไว้ในครอบครองเพื่อขาย และเป็นการขายตามคำนิยามดังกล่าวการกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดตามฟ้อง คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(สถิตย์ ไพเราะ-พรชัย สมรรถเวช-สมคิด ไตรโสรัส)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ(1) เกี่ยวกับถ้อยคำในกฎหมายดังกล่าว อ่านดูแล้วอดคิดไม่ได้บทนิยามคำว่า "ขาย" ที่ว่า หมายความรวมถึง ฯลฯ ส่งมอบ หรือมีไว้เพื่อขาย ความจริงที่ว่า "มีไว้เพื่อขาย" แม้จะใช้คำว่า "มี"ก็หมายความว่ามีไว้ในความครอบครองนั่นเองอย่างที่กฎหมายอาญาหลายฉบับก็มีบัญญัติไว้ดังนี้ กฎหมายแพ่งก็มีไว้เช่นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 437 วรรคสอง 904 ฯลฯ เป็นต้นแต่ครอบครองก็หมายถึงสิทธิครอบครองอันเป็นทรัพย์สิทธิอย่างหนึ่งในกฎหมาย ไม่ว่าในทางแพ่งหรือทางอาญา (ไม่ใช่ว่าทางอาญาก็อย่างหนึ่งทางแพ่งก็อีกอย่างหนึ่งอย่างที่บางท่านเข้าใจ) แม้ทรัพย์สินที่ครอบครองจะเป็นทรัพย์สินที่ต้องห้ามตามกฎหมาย ผู้ใดยึดถือโดยเจตนายึดถือเพื่อตนก็มีสิทธิครอบครองได้ (มาตรา 1367) เพราะสิทธิครอบครองเป็นสิทธิที่ได้มาโดยข้อเท็จจริง (defacto) ส่วนเพื่อขายก็หมายถึงเจตนาพิเศษในทางอาญา (2) คำว่า "ส่งมอบ" เป็นกิริยาอาการ เป็นการกระทำที่เป็นการชำระหนี้ในทางแพ่งอย่างหนึ่ง แต่ส่งมอบ (deliver,livrer)ก็หมายถึงโอนการครอบครอง ไม่ใช่เพียงแต่ยื่นส่งสิ่งของทรัพย์สินให้แก่กันเท่านั้น เป็นการมอบหรือโอนการครอบครองโดยสมัครใจ(Planiol,TraiteelementairedeDroitCivil(TreatiseontheCivilLaw),AnEnglishTranslation,11thed.vol.2,1939p.815) บางทีกฎหมายก็ใช้ปะปนกัน เช่น การโอนการครอบครอง, การโอนย่อมทำได้โดยการส่งมอบ (ดู ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 918,1378,1379,1380,1385 เป็นต้น) (3) ก็เมื่อถือว่ามีไว้หมายถึงครอบครองอยู่แล้ว ผู้ร่างกฎหมายจะมีเหตุผลใดไม่ทราบจึงได้บัญญัติคำว่า "ส่งมอบ" เอาไว้ด้วยทั้ง ๆ ที่คำว่า "มีไว้เพื่อขาย" อยู่แล้วบางทีอาจจะเห็นว่าเพียงแต่ส่งมอบกันหรือรับมอบกันยังไม่ถึงขนาดมีไว้เพื่อขายก็เป็นได้แต่ที่จริงจะมีการส่งมอบโดยไม่มีผู้ส่งมอบผู้รับมอบไม่ได้ เมื่อพูดว่ามีการส่งมอบยังไม่มีการรับมอบ ผู้ส่งมอบก็เป็นผู้ครอบครองนั่นเอง เมื่อส่งมอบไปแล้วผู้ส่งมอบก็ไม่ครอบครองแล้วผู้รับมอบต่างหากเป็นผู้ครอบครอง ตามกฎหมายฉบับนี้ก็คือเป็นการมีไว้จะเป็นการมีไว้เพื่อขายหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ที่บัญญัติคำว่า "ส่งมอบ" ไว้ก็คงจะขจัดไม่ให้มีข้อโต้แย้งในทางปฏิบัติที่ว่าเพียงแต่ส่งมอบ จะถือว่ามีการครอบครองหรือไม่ ไพจิตรปุญญพันธุ์