คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 517/2536หลักกฎหมาย: สิทธิในการฎีกาย่อมต้องเป็นไปตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายแม้โจทก์และจำเลยจะขอสละสิทธิในการฎีกา ก็หาได้มีผลเป็นการตัดสิทธิโจทก์และจำเลยไม่ให้ฎีกาโดยเด็ดขาดไม่ โจทก์และจำเลยยังคงมีสิทธิที่จะฎีกาได้ภายในเวลาที่กำหนดไว้ตามกฎหมาย คดีจึงยังไม่ถึงที่สุดในวันที่อ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่จำเลยขอให้ศาลออกหมายจำคุกคดีถึงที่สุดย้อนหลังไปในวันดังกล่าวจึงไม่อาจกระทำได้.คดีนี้สืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2มีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27, 99พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2482 มาตรา 16, 17พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2497 มาตรา 4 ให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ.2469 มาตรา 27 ซึ่งเป็นบทหนัก ปรับจำเลยทั้งสองเป็นเงิน109,663,779.20 บาท หากจำเลยทั้งสองไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 โดยออกหมายกักขังมีกำหนด 2 ปีของกลางให้ริบ จ่ายสินบนแก่ผู้นำจับและให้จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานผู้จับตามกฎหมาย จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโดยศาลชั้นต้นได้อ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยทั้งสองฟังเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 ต่อมาวันที่ 3 สิงหาคม 2535จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องขอสละสิทธิการฎีกาและวันที่ 11 สิงหาคม2535 โจทก์ยื่นคำแถลงว่า โจทก์มีคำสั่งไม่ฎีกาแล้วตั้งแต่วันที่ 31 กรกฎาคม 2535 ต่อมาวันที่ 25 สิงหาคม 2535 จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องขอให้ศาลชั้นต้นมีหมายแจ้งไปยังสถานกักขังกลางว่าคดีนี้ถึงที่สุดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าคดีจะถึงที่สุดเมื่อพ้นเวลาฎีกา จึงออกหมายจำคุกเมื่อคดีถึงที่สุดเมื่อพ้นกำหนดเวลาฎีกาแล้วจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยว่า คดีของจำเลยทั้งสองถึงที่สุดตั้งแต่วันใด เห็นว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 บัญญัติว่า วิธีพิจารณาข้อใดซึ่งประมวลกฎหมายนี้มิได้บัญญัติไว้โดยเฉพาะ ให้นำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาใช้บังคับเท่าที่พอจะใช้บังคับได้ ซึ่งตามมาตรา 147วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งบัญญัติว่า"คำพิพากษาหรือคำสั่งใดซึ่งอาจอุทธรณ์ ฎีกาหรือมีคำขอให้พิจารณาใหม่ได้นั้น ถ้ามิได้อุทธรณ์ ฎีกาหรือร้องขอให้พิจารณาใหม่ภายในเวลาที่กำหนดไว้ ให้ถือว่าเป็นที่สุดตั้งแต่ระยะเวลาเช่นว่านั้นได้สิ้นสุดลง ฯลฯ" คดีนี้ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้จำเลยทั้งสองฟังเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น แม้คดีต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงก็ตาม แต่ก็อาจดำเนินให้มีการอนุญาตหรือรับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 221 ทั้งไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย คดีจึงอาจฎีกาได้ภายในเวลาที่กำหนดไว้ ดังนั้น คดีจึงถือว่าเป็นที่สุดเมื่อสิ้นสุดระยะเวลาของวันสุดท้ายที่อาจฎีกาได้ ซึ่งวันสุดท้ายที่อาจฎีกาได้คดีนี้คือวันที่ 23 สิงหาคม 2535 ที่จำเลยทั้งสองฎีกาว่า การที่โจทก์ยื่นคำแถลงว่าโจทก์ไม่ฎีกา และจำเลยทั้งสองยื่นร้องขอสละสิทธิในการฎีกา ย่อมหมายถึงโจทก์และจำเลยทั้งสองไม่ประสงค์จะใช้สิทธิฎีกาทั้งปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย จึงเป็นการตัดสิทธิโจทก์และจำเลยทั้งสองแล้ว โจทก์และจำเลยทั้งสองจะฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายอีกไม่ได้ คดีจึงถึงที่สุดตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม 2535 นั้น เห็นว่า สิทธิในการฎีกาย่อมต้องเป็นไปตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย แม้โจทก์และจำเลยทั้งสองจะขอสละสิทธิในการฎีกา ก็หาได้มีผลเป็นการตัดสิทธิโจทก์และจำเลยทั้งสองไม่ให้ฎีกาโดยเด็ดขาดไม่ โจทก์และจำเลยทั้งสองยังคงมีสิทธิที่จะฎีกาได้ภายในเวลาที่กำหนดไว้ตามกฎหมาย คดีจึงยังไม่ถึงที่สุดในวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 ดังที่จำเลยทั้งสองฎีกาดังนั้น ที่จำเลยทั้งสองขอให้ออกหมายจำคุกคดีถึงที่สุดย้อนหลังไปในวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 ซึ่งเป็นวันอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงไม่อาจกระทำได้ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยทั้งสองฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 517/2536พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์บริษัท จรูญกรุ๊ปส์ จำกัด กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 147สิทธิในการฎีกาย่อมต้องเป็นไปตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายแม้โจทก์และจำเลยจะขอสละสิทธิในการฎีกา ก็หาได้มีผลเป็นการตัดสิทธิโจทก์และจำเลยไม่ให้ฎีกาโดยเด็ดขาดไม่ โจทก์และจำเลยยังคงมีสิทธิที่จะฎีกาได้ภายในเวลาที่กำหนดไว้ตามกฎหมาย คดีจึงยังไม่ถึงที่สุดในวันที่อ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่จำเลยขอให้ศาลออกหมายจำคุกคดีถึงที่สุดย้อนหลังไปในวันดังกล่าวจึงไม่อาจกระทำได้.คดีนี้สืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2มีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27, 99พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2482 มาตรา 16, 17พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2497 มาตรา 4 ให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ.2469 มาตรา 27 ซึ่งเป็นบทหนัก ปรับจำเลยทั้งสองเป็นเงิน109,663,779.20 บาท หากจำเลยทั้งสองไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 โดยออกหมายกักขังมีกำหนด 2 ปีของกลางให้ริบ จ่ายสินบนแก่ผู้นำจับและให้จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานผู้จับตามกฎหมาย จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโดยศาลชั้นต้นได้อ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยทั้งสองฟังเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 ต่อมาวันที่ 3 สิงหาคม 2535จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องขอสละสิทธิการฎีกาและวันที่ 11 สิงหาคม2535 โจทก์ยื่นคำแถลงว่า โจทก์มีคำสั่งไม่ฎีกาแล้วตั้งแต่วันที่ 31 กรกฎาคม 2535 ต่อมาวันที่ 25 สิงหาคม 2535 จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องขอให้ศาลชั้นต้นมีหมายแจ้งไปยังสถานกักขังกลางว่าคดีนี้ถึงที่สุดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าคดีจะถึงที่สุดเมื่อพ้นเวลาฎีกา จึงออกหมายจำคุกเมื่อคดีถึงที่สุดเมื่อพ้นกำหนดเวลาฎีกาแล้วจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยว่า คดีของจำเลยทั้งสองถึงที่สุดตั้งแต่วันใด เห็นว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 บัญญัติว่า วิธีพิจารณาข้อใดซึ่งประมวลกฎหมายนี้มิได้บัญญัติไว้โดยเฉพาะ ให้นำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาใช้บังคับเท่าที่พอจะใช้บังคับได้ ซึ่งตามมาตรา 147วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งบัญญัติว่า"คำพิพากษาหรือคำสั่งใดซึ่งอาจอุทธรณ์ ฎีกาหรือมีคำขอให้พิจารณาใหม่ได้นั้น ถ้ามิได้อุทธรณ์ ฎีกาหรือร้องขอให้พิจารณาใหม่ภายในเวลาที่กำหนดไว้ ให้ถือว่าเป็นที่สุดตั้งแต่ระยะเวลาเช่นว่านั้นได้สิ้นสุดลง ฯลฯ" คดีนี้ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้จำเลยทั้งสองฟังเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น แม้คดีต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงก็ตาม แต่ก็อาจดำเนินให้มีการอนุญาตหรือรับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 221 ทั้งไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย คดีจึงอาจฎีกาได้ภายในเวลาที่กำหนดไว้ ดังนั้น คดีจึงถือว่าเป็นที่สุดเมื่อสิ้นสุดระยะเวลาของวันสุดท้ายที่อาจฎีกาได้ ซึ่งวันสุดท้ายที่อาจฎีกาได้คดีนี้คือวันที่ 23 สิงหาคม 2535 ที่จำเลยทั้งสองฎีกาว่า การที่โจทก์ยื่นคำแถลงว่าโจทก์ไม่ฎีกา และจำเลยทั้งสองยื่นร้องขอสละสิทธิในการฎีกา ย่อมหมายถึงโจทก์และจำเลยทั้งสองไม่ประสงค์จะใช้สิทธิฎีกาทั้งปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย จึงเป็นการตัดสิทธิโจทก์และจำเลยทั้งสองแล้ว โจทก์และจำเลยทั้งสองจะฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายอีกไม่ได้ คดีจึงถึงที่สุดตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม 2535 นั้น เห็นว่า สิทธิในการฎีกาย่อมต้องเป็นไปตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย แม้โจทก์และจำเลยทั้งสองจะขอสละสิทธิในการฎีกา ก็หาได้มีผลเป็นการตัดสิทธิโจทก์และจำเลยทั้งสองไม่ให้ฎีกาโดยเด็ดขาดไม่ โจทก์และจำเลยทั้งสองยังคงมีสิทธิที่จะฎีกาได้ภายในเวลาที่กำหนดไว้ตามกฎหมาย คดีจึงยังไม่ถึงที่สุดในวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 ดังที่จำเลยทั้งสองฎีกาดังนั้น ที่จำเลยทั้งสองขอให้ออกหมายจำคุกคดีถึงที่สุดย้อนหลังไปในวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 ซึ่งเป็นวันอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงไม่อาจกระทำได้ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยทั้งสองฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(กู้เกียรติ สุนทรบุระ-บุญส่ง วรรณกลาง-ประพัฒน์ อุชุภาพ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยเป็นบรรทัดฐานไว้แล้ว คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 715/2503 ศาลอาญาพิพากษาจำคุกจำเลย 4 ปี ตาม ป.อ. มาตรา 291,78 เมื่อวันที่27 เมษายน 2500 ต่อมาวันที่ 29 เมษายน 2500 จำเลยยื่นคำร้องต่อศาลอาญาว่าไม่ติดใจอุทธรณ์ ขอให้ศาลออกหมายแดงแจ้งโทษเด็ดขาด เพื่อจำเลยจะได้รับพระราชทานอภัยโทษในวันที่ 13พฤษภาคม 2500 ศาลอาญาสั่งว่ายังไม่เกินกำหนด ออกหมายแดงไม่ได้เพราะโจทก์อาจอุทธรณ์ได้ วันที่ 16 พฤษภาคม 2500 ศาลอาญาออกหมายจำคุกเมื่อคดีถึงที่สุด จำเลยื่นคำร้องต่อศาลอาญาว่า การที่ศาลออกหมายแดงแจ้งโทษเด็ดขาดของจำเลยเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 2500 ทำให้จำเลยเสียสิทธิในการที่ได้รับพระราชทานอภัยโทษ จึงขอให้ศาลอาญาแก้ไขวันออกหมายแดงเสียใหม่ ศาลอาญาสั่งว่าศาลออกหมายแดงก่อนวันที่16 พฤษภาคม 2500 ไม่ได้ ให้ยกคำร้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อวันสิ้นสุดหรือวันสุดท้ายแห่งอายุอุทธรณ์ในคดีนี้คือวันที่ 12 พฤษภาคม 2500 เป็นวันอาทิตย์หรือวันหยุด จึงต้องนำ ป.พ.พ. มาตรา 161 มาใช้ประกอบ ป.วิ.อ.มาตรา 198 และวันที่ 13 และ 14 พฤษภาคม 2500 ทางราชการมีประกาศให้เป็นวันหยุดอีกด้วย ก็ต้องนับวันที่เริ่มทำงานใหม่คือวันที่ 15 พฤษภาคม 2500 เป็นวันสุดท้ายแห่งอายุอุทธรณ์และตาม ป.วิ.อ. มาตรา 15 ประกอบด้วย ป.วิ.พ. มาตรา 147 วรรค 2คดีจะยังไม่ถึงที่สุดจนกว่าจะพ้นว้นที่ 15 พฤษภาคม 2500 ฉะนั้นที่ศาลออกหมายแดงในวันที่ 16 พฤษภาคม 2500 ชอบแล้วตามมาตรา 3พระราชกฤษฎีกาพระราชทานอภัยโทษ พ.ศ. 2500 ก็บัญญัติว่า"นักโทษเด็ดขาด" ที่อยู่ในข่ายได้รับพระราชทานอภัยโทษให้หมายความว่านักโทษเด็ดขาดตามพระราชบัญญัติราชทัณฑ์ พ.ศ. 2479ซึ่งหมายแดงแจ้งโทษเด็ดขาดได้ออกก่อนหรือในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับ โดยมีความประสงค์จะให้ถือวันออกหมายเป็นสำคัญจึงไม่มีเหตุผลอันใดที่จำเลยจะอ้างว่าเป็นการเอาวิธีปฎิบัติในการออกหมายมาลบล้างผลที่จำเลยจะได้รับตามพระราชกฤษฎีกาพระราชทานอภัยโทษ พ.ศ. 2500 นั้น พิพากษายืน. พฤตินัยทัศนัยพิทักษ์กุล.คำพิพากษา: คดีนี้สืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2มีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27, 99พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2482 มาตรา 16, 17พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2497 มาตรา 4 ให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ.2469 มาตรา 27 ซึ่งเป็นบทหนัก ปรับจำเลยทั้งสองเป็นเงิน109,663,779.20 บาท หากจำเลยทั้งสองไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 โดยออกหมายกักขังมีกำหนด 2 ปีของกลางให้ริบ จ่ายสินบนแก่ผู้นำจับและให้จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานผู้จับตามกฎหมาย จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโดยศาลชั้นต้นได้อ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยทั้งสองฟังเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 ต่อมาวันที่ 3 สิงหาคม 2535จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องขอสละสิทธิการฎีกาและวันที่ 11 สิงหาคม2535 โจทก์ยื่นคำแถลงว่า โจทก์มีคำสั่งไม่ฎีกาแล้วตั้งแต่วันที่ 31 กรกฎาคม 2535 ต่อมาวันที่ 25 สิงหาคม 2535 จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องขอให้ศาลชั้นต้นมีหมายแจ้งไปยังสถานกักขังกลางว่าคดีนี้ถึงที่สุดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าคดีจะถึงที่สุดเมื่อพ้นเวลาฎีกา จึงออกหมายจำคุกเมื่อคดีถึงที่สุดเมื่อพ้นกำหนดเวลาฎีกาแล้วจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยว่า คดีของจำเลยทั้งสองถึงที่สุดตั้งแต่วันใด เห็นว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 บัญญัติว่า วิธีพิจารณาข้อใดซึ่งประมวลกฎหมายนี้มิได้บัญญัติไว้โดยเฉพาะ ให้นำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาใช้บังคับเท่าที่พอจะใช้บังคับได้ ซึ่งตามมาตรา 147วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งบัญญัติว่า"คำพิพากษาหรือคำสั่งใดซึ่งอาจอุทธรณ์ ฎีกาหรือมีคำขอให้พิจารณาใหม่ได้นั้น ถ้ามิได้อุทธรณ์ ฎีกาหรือร้องขอให้พิจารณาใหม่ภายในเวลาที่กำหนดไว้ ให้ถือว่าเป็นที่สุดตั้งแต่ระยะเวลาเช่นว่านั้นได้สิ้นสุดลง ฯลฯ" คดีนี้ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้จำเลยทั้งสองฟังเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น แม้คดีต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงก็ตาม แต่ก็อาจดำเนินให้มีการอนุญาตหรือรับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 221 ทั้งไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย คดีจึงอาจฎีกาได้ภายในเวลาที่กำหนดไว้ ดังนั้น คดีจึงถือว่าเป็นที่สุดเมื่อสิ้นสุดระยะเวลาของวันสุดท้ายที่อาจฎีกาได้ ซึ่งวันสุดท้ายที่อาจฎีกาได้คดีนี้คือวันที่ 23 สิงหาคม 2535 ที่จำเลยทั้งสองฎีกาว่า การที่โจทก์ยื่นคำแถลงว่าโจทก์ไม่ฎีกา และจำเลยทั้งสองยื่นร้องขอสละสิทธิในการฎีกา ย่อมหมายถึงโจทก์และจำเลยทั้งสองไม่ประสงค์จะใช้สิทธิฎีกาทั้งปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย จึงเป็นการตัดสิทธิโจทก์และจำเลยทั้งสองแล้ว โจทก์และจำเลยทั้งสองจะฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายอีกไม่ได้ คดีจึงถึงที่สุดตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม 2535 นั้น เห็นว่า สิทธิในการฎีกาย่อมต้องเป็นไปตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย แม้โจทก์และจำเลยทั้งสองจะขอสละสิทธิในการฎีกา ก็หาได้มีผลเป็นการตัดสิทธิโจทก์และจำเลยทั้งสองไม่ให้ฎีกาโดยเด็ดขาดไม่ โจทก์และจำเลยทั้งสองยังคงมีสิทธิที่จะฎีกาได้ภายในเวลาที่กำหนดไว้ตามกฎหมาย คดีจึงยังไม่ถึงที่สุดในวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 ดังที่จำเลยทั้งสองฎีกาดังนั้น ที่จำเลยทั้งสองขอให้ออกหมายจำคุกคดีถึงที่สุดย้อนหลังไปในวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 ซึ่งเป็นวันอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงไม่อาจกระทำได้ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยทั้งสองฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 517/2536พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์บริษัท จรูญกรุ๊ปส์ จำกัด กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 147สิทธิในการฎีกาย่อมต้องเป็นไปตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายแม้โจทก์และจำเลยจะขอสละสิทธิในการฎีกา ก็หาได้มีผลเป็นการตัดสิทธิโจทก์และจำเลยไม่ให้ฎีกาโดยเด็ดขาดไม่ โจทก์และจำเลยยังคงมีสิทธิที่จะฎีกาได้ภายในเวลาที่กำหนดไว้ตามกฎหมาย คดีจึงยังไม่ถึงที่สุดในวันที่อ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่จำเลยขอให้ศาลออกหมายจำคุกคดีถึงที่สุดย้อนหลังไปในวันดังกล่าวจึงไม่อาจกระทำได้.คดีนี้สืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2มีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27, 99พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2482 มาตรา 16, 17พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2497 มาตรา 4 ให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ.2469 มาตรา 27 ซึ่งเป็นบทหนัก ปรับจำเลยทั้งสองเป็นเงิน109,663,779.20 บาท หากจำเลยทั้งสองไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 โดยออกหมายกักขังมีกำหนด 2 ปีของกลางให้ริบ จ่ายสินบนแก่ผู้นำจับและให้จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานผู้จับตามกฎหมาย จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโดยศาลชั้นต้นได้อ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยทั้งสองฟังเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 ต่อมาวันที่ 3 สิงหาคม 2535จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องขอสละสิทธิการฎีกาและวันที่ 11 สิงหาคม2535 โจทก์ยื่นคำแถลงว่า โจทก์มีคำสั่งไม่ฎีกาแล้วตั้งแต่วันที่ 31 กรกฎาคม 2535 ต่อมาวันที่ 25 สิงหาคม 2535 จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องขอให้ศาลชั้นต้นมีหมายแจ้งไปยังสถานกักขังกลางว่าคดีนี้ถึงที่สุดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าคดีจะถึงที่สุดเมื่อพ้นเวลาฎีกา จึงออกหมายจำคุกเมื่อคดีถึงที่สุดเมื่อพ้นกำหนดเวลาฎีกาแล้วจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยว่า คดีของจำเลยทั้งสองถึงที่สุดตั้งแต่วันใด เห็นว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 บัญญัติว่า วิธีพิจารณาข้อใดซึ่งประมวลกฎหมายนี้มิได้บัญญัติไว้โดยเฉพาะ ให้นำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาใช้บังคับเท่าที่พอจะใช้บังคับได้ ซึ่งตามมาตรา 147วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งบัญญัติว่า"คำพิพากษาหรือคำสั่งใดซึ่งอาจอุทธรณ์ ฎีกาหรือมีคำขอให้พิจารณาใหม่ได้นั้น ถ้ามิได้อุทธรณ์ ฎีกาหรือร้องขอให้พิจารณาใหม่ภายในเวลาที่กำหนดไว้ ให้ถือว่าเป็นที่สุดตั้งแต่ระยะเวลาเช่นว่านั้นได้สิ้นสุดลง ฯลฯ" คดีนี้ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้จำเลยทั้งสองฟังเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น แม้คดีต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงก็ตาม แต่ก็อาจดำเนินให้มีการอนุญาตหรือรับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 221 ทั้งไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย คดีจึงอาจฎีกาได้ภายในเวลาที่กำหนดไว้ ดังนั้น คดีจึงถือว่าเป็นที่สุดเมื่อสิ้นสุดระยะเวลาของวันสุดท้ายที่อาจฎีกาได้ ซึ่งวันสุดท้ายที่อาจฎีกาได้คดีนี้คือวันที่ 23 สิงหาคม 2535 ที่จำเลยทั้งสองฎีกาว่า การที่โจทก์ยื่นคำแถลงว่าโจทก์ไม่ฎีกา และจำเลยทั้งสองยื่นร้องขอสละสิทธิในการฎีกา ย่อมหมายถึงโจทก์และจำเลยทั้งสองไม่ประสงค์จะใช้สิทธิฎีกาทั้งปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย จึงเป็นการตัดสิทธิโจทก์และจำเลยทั้งสองแล้ว โจทก์และจำเลยทั้งสองจะฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายอีกไม่ได้ คดีจึงถึงที่สุดตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม 2535 นั้น เห็นว่า สิทธิในการฎีกาย่อมต้องเป็นไปตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย แม้โจทก์และจำเลยทั้งสองจะขอสละสิทธิในการฎีกา ก็หาได้มีผลเป็นการตัดสิทธิโจทก์และจำเลยทั้งสองไม่ให้ฎีกาโดยเด็ดขาดไม่ โจทก์และจำเลยทั้งสองยังคงมีสิทธิที่จะฎีกาได้ภายในเวลาที่กำหนดไว้ตามกฎหมาย คดีจึงยังไม่ถึงที่สุดในวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 ดังที่จำเลยทั้งสองฎีกาดังนั้น ที่จำเลยทั้งสองขอให้ออกหมายจำคุกคดีถึงที่สุดย้อนหลังไปในวันที่ 23 กรกฎาคม 2535 ซึ่งเป็นวันอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงไม่อาจกระทำได้ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยทั้งสองฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(กู้เกียรติ สุนทรบุระ-บุญส่ง วรรณกลาง-ประพัฒน์ อุชุภาพ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยเป็นบรรทัดฐานไว้แล้ว คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 715/2503 ศาลอาญาพิพากษาจำคุกจำเลย 4 ปี ตาม ป.อ. มาตรา 291,78 เมื่อวันที่27 เมษายน 2500 ต่อมาวันที่ 29 เมษายน 2500 จำเลยยื่นคำร้องต่อศาลอาญาว่าไม่ติดใจอุทธรณ์ ขอให้ศาลออกหมายแดงแจ้งโทษเด็ดขาด เพื่อจำเลยจะได้รับพระราชทานอภัยโทษในวันที่ 13พฤษภาคม 2500 ศาลอาญาสั่งว่ายังไม่เกินกำหนด ออกหมายแดงไม่ได้เพราะโจทก์อาจอุทธรณ์ได้ วันที่ 16 พฤษภาคม 2500 ศาลอาญาออกหมายจำคุกเมื่อคดีถึงที่สุด จำเลยื่นคำร้องต่อศาลอาญาว่า การที่ศาลออกหมายแดงแจ้งโทษเด็ดขาดของจำเลยเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 2500 ทำให้จำเลยเสียสิทธิในการที่ได้รับพระราชทานอภัยโทษ จึงขอให้ศาลอาญาแก้ไขวันออกหมายแดงเสียใหม่ ศาลอาญาสั่งว่าศาลออกหมายแดงก่อนวันที่16 พฤษภาคม 2500 ไม่ได้ ให้ยกคำร้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อวันสิ้นสุดหรือวันสุดท้ายแห่งอายุอุทธรณ์ในคดีนี้คือวันที่ 12 พฤษภาคม 2500 เป็นวันอาทิตย์หรือวันหยุด จึงต้องนำ ป.พ.พ. มาตรา 161 มาใช้ประกอบ ป.วิ.อ.มาตรา 198 และวันที่ 13 และ 14 พฤษภาคม 2500 ทางราชการมีประกาศให้เป็นวันหยุดอีกด้วย ก็ต้องนับวันที่เริ่มทำงานใหม่คือวันที่ 15 พฤษภาคม 2500 เป็นวันสุดท้ายแห่งอายุอุทธรณ์และตาม ป.วิ.อ. มาตรา 15 ประกอบด้วย ป.วิ.พ. มาตรา 147 วรรค 2คดีจะยังไม่ถึงที่สุดจนกว่าจะพ้นว้นที่ 15 พฤษภาคม 2500 ฉะนั้นที่ศาลออกหมายแดงในวันที่ 16 พฤษภาคม 2500 ชอบแล้วตามมาตรา 3พระราชกฤษฎีกาพระราชทานอภัยโทษ พ.ศ. 2500 ก็บัญญัติว่า"นักโทษเด็ดขาด" ที่อยู่ในข่ายได้รับพระราชทานอภัยโทษให้หมายความว่านักโทษเด็ดขาดตามพระราชบัญญัติราชทัณฑ์ พ.ศ. 2479ซึ่งหมายแดงแจ้งโทษเด็ดขาดได้ออกก่อนหรือในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับ โดยมีความประสงค์จะให้ถือวันออกหมายเป็นสำคัญจึงไม่มีเหตุผลอันใดที่จำเลยจะอ้างว่าเป็นการเอาวิธีปฎิบัติในการออกหมายมาลบล้างผลที่จำเลยจะได้รับตามพระราชกฤษฎีกาพระราชทานอภัยโทษ พ.ศ. 2500 นั้น พิพากษายืน. พฤตินัยทัศนัยพิทักษ์กุล.