คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 56/2499หลักกฎหมาย: ตาม กฎหมายอาญา มาตรา131 เป็นบทบัญญัติเรื่องเจ้าพนักงานยักยอกทรัพย์ของรัฐบาลซึ่งอยู่ในความปกครองรักษาตามหน้าที่ของตนเมื่อฟ้องของโจทก์กล่าวซ้ำๆ กันแต่ในเรื่องจำเลยเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินกว่าที่ควรจะเก็บแล้วยักยอกเงินส่วนที่เรียกเก็บเกินมานั้นย่อมเห็นได้ชัดว่าโจทก์ฟ้องเจาะจงความผิดตาม มาตรา135 โดยตรงไม่มีข้อความให้เห็นว่ามุ่งถึง มาตรา131 เลย เมื่อข้อเท็จจริงที่ปรากฏไม่ใช่เรื่องเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินกว่าที่ควรจะเก็บดังฟ้องเช่นนี้ ศาลต้องยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นสมุห์บัญชีอำเภอ มีหน้าที่เรียกเก็บภาษีอากรเงินค่าภาษีและมีหน้าที่จัดทำเขียนรายการใบเสร็จเงินภาษีการค้า (พ.ศ. 99 ซึ่งมี 2 ท่อน ต้นขั้วเป็นหลักฐานการตรวจสอบปลายขั้วมอบผู้ชำระภาษี จำเลยเขียนรายการจำนวนเงินในท่อนปลายขั้ว(ที่รับจากผู้ชำระค่าภาษีจริง) ซึ่งท่อนปลายนี้เป็นเท็จ จำนวนเงินที่เกินจากเขียนท่อนปลายนี้จำเลยเอาไว้เป็นประโยชน์ส่วนตัวและเงินที่เรียกเก็บค่าภาษีเกินกว่าที่ควรนี้ จำเลยยักยอกเสียไม่นำส่งรัฐบาล ขอให้ลงโทษตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131, 135, 229, 230 (แก้ไข)จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นเห็นว่าผู้ชำระภาษีชำระตามจำนวนเงินในใบเสร็จท่อนปลายถูกต้องตามความจริงแต่โจทก์กลับว่าใบเสร็จท่อนปลายนี้เป็นเท็จ ดังนี้ข้อเท็จจริงทางพิจารณาจึงต่างกับฟ้องลงโทษจำเลยไม่ได้อนึ่งฟ้องยืนยันว่าจำเลยเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินจากที่ควรแล้วไม่ส่งรัฐบาล แต่ผู้เสียภาษีชำระเงินตรงตามใบเสร็จท่อนปลาย จำเลยมิได้เรียกเก็บเกิน เป็นบรรยายความผิดตามมาตรา 135 มิได้บรรยายความผิดตาม มาตรา 131 เป็นแต่อ้างมาตราเข้ามาเฉย ๆ จึงพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาในข้อกฎหมายว่าบรรยายฟ้องชัดเจนพอที่จะลงโทษจำเลยตามมาตรา 131 ได้ศาลฎีกาเห็นว่ากฎหมายอาญา มาตรา 131 เป็นบทบัญญัติเรื่องเจ้าพนักงานยักยอกทรัพย์ของรัฐบาลซึ่งอยู่ในความปกครองรักษาตามหน้าที่ของตนฟ้องของโจทก์ทุกข้อกล่าวข้อความยืนยันซ้ำ ๆ กันแต่ในเรื่องจำเลยเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินกว่าที่ควรจะเก็บแล้วยักยอกเงินส่วนที่เรียกเกินมานั้นทั้งสิ้น แม้แต่ในฎีกาของโจทก์เองก็ยังยืนยันอยู่เช่นนั้น ซึ่งเห็นได้ชัดว่าโจทก์ฟ้องเจาะจงความผิดตามมาตรา 135 โดยตรงมิได้มีข้อความประการใดแสดงให้เห็นว่าโจทก์มุ่งหมายถึง มาตรา 131 นี้เลย เมื่อข้อเท็จจริงในคดีไม่ใช่เรื่องเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินกว่าที่ควรจะเก็บดังโจทก์ฟ้องนั้นแล้วศาลก็ต้องพิพากษายกฟ้อง จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 56/2499อัยการจังหวัดปทุมธานีโจทก์นายประชุม ปิยะพงษ์จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 131, ม. 135 ป.วิ.อ. ม. 192ตาม กฎหมายอาญา มาตรา131 เป็นบทบัญญัติเรื่องเจ้าพนักงานยักยอกทรัพย์ของรัฐบาลซึ่งอยู่ในความปกครองรักษาตามหน้าที่ของตนเมื่อฟ้องของโจทก์กล่าวซ้ำๆ กันแต่ในเรื่องจำเลยเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินกว่าที่ควรจะเก็บแล้วยักยอกเงินส่วนที่เรียกเก็บเกินมานั้นย่อมเห็นได้ชัดว่าโจทก์ฟ้องเจาะจงความผิดตาม มาตรา135 โดยตรงไม่มีข้อความให้เห็นว่ามุ่งถึง มาตรา131 เลย เมื่อข้อเท็จจริงที่ปรากฏไม่ใช่เรื่องเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินกว่าที่ควรจะเก็บดังฟ้องเช่นนี้ ศาลต้องยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นสมุห์บัญชีอำเภอ มีหน้าที่เรียกเก็บภาษีอากรเงินค่าภาษีและมีหน้าที่จัดทำเขียนรายการใบเสร็จเงินภาษีการค้า (พ.ศ. 99 ซึ่งมี 2 ท่อน ต้นขั้วเป็นหลักฐานการตรวจสอบปลายขั้วมอบผู้ชำระภาษี จำเลยเขียนรายการจำนวนเงินในท่อนปลายขั้ว(ที่รับจากผู้ชำระค่าภาษีจริง) ซึ่งท่อนปลายนี้เป็นเท็จ จำนวนเงินที่เกินจากเขียนท่อนปลายนี้จำเลยเอาไว้เป็นประโยชน์ส่วนตัวและเงินที่เรียกเก็บค่าภาษีเกินกว่าที่ควรนี้ จำเลยยักยอกเสียไม่นำส่งรัฐบาล ขอให้ลงโทษตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131, 135, 229, 230 (แก้ไข)จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นเห็นว่าผู้ชำระภาษีชำระตามจำนวนเงินในใบเสร็จท่อนปลายถูกต้องตามความจริงแต่โจทก์กลับว่าใบเสร็จท่อนปลายนี้เป็นเท็จ ดังนี้ข้อเท็จจริงทางพิจารณาจึงต่างกับฟ้องลงโทษจำเลยไม่ได้อนึ่งฟ้องยืนยันว่าจำเลยเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินจากที่ควรแล้วไม่ส่งรัฐบาล แต่ผู้เสียภาษีชำระเงินตรงตามใบเสร็จท่อนปลาย จำเลยมิได้เรียกเก็บเกิน เป็นบรรยายความผิดตามมาตรา 135 มิได้บรรยายความผิดตาม มาตรา 131 เป็นแต่อ้างมาตราเข้ามาเฉย ๆ จึงพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาในข้อกฎหมายว่าบรรยายฟ้องชัดเจนพอที่จะลงโทษจำเลยตามมาตรา 131 ได้ศาลฎีกาเห็นว่ากฎหมายอาญา มาตรา 131 เป็นบทบัญญัติเรื่องเจ้าพนักงานยักยอกทรัพย์ของรัฐบาลซึ่งอยู่ในความปกครองรักษาตามหน้าที่ของตนฟ้องของโจทก์ทุกข้อกล่าวข้อความยืนยันซ้ำ ๆ กันแต่ในเรื่องจำเลยเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินกว่าที่ควรจะเก็บแล้วยักยอกเงินส่วนที่เรียกเกินมานั้นทั้งสิ้น แม้แต่ในฎีกาของโจทก์เองก็ยังยืนยันอยู่เช่นนั้น ซึ่งเห็นได้ชัดว่าโจทก์ฟ้องเจาะจงความผิดตามมาตรา 135 โดยตรงมิได้มีข้อความประการใดแสดงให้เห็นว่าโจทก์มุ่งหมายถึง มาตรา 131 นี้เลย เมื่อข้อเท็จจริงในคดีไม่ใช่เรื่องเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินกว่าที่ควรจะเก็บดังโจทก์ฟ้องนั้นแล้วศาลก็ต้องพิพากษายกฟ้อง จึงพิพากษายืน(ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ-ประมูล สุวรรณศร-วิเทศจรรยารักษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นสมุห์บัญชีอำเภอ มีหน้าที่เรียกเก็บภาษีอากรเงินค่าภาษีและมีหน้าที่จัดทำเขียนรายการใบเสร็จเงินภาษีการค้า (พ.ศ. 99 ซึ่งมี 2 ท่อน ต้นขั้วเป็นหลักฐานการตรวจสอบปลายขั้วมอบผู้ชำระภาษี จำเลยเขียนรายการจำนวนเงินในท่อนปลายขั้ว(ที่รับจากผู้ชำระค่าภาษีจริง) ซึ่งท่อนปลายนี้เป็นเท็จ จำนวนเงินที่เกินจากเขียนท่อนปลายนี้จำเลยเอาไว้เป็นประโยชน์ส่วนตัวและเงินที่เรียกเก็บค่าภาษีเกินกว่าที่ควรนี้ จำเลยยักยอกเสียไม่นำส่งรัฐบาล ขอให้ลงโทษตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131, 135, 229, 230 (แก้ไข)จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นเห็นว่าผู้ชำระภาษีชำระตามจำนวนเงินในใบเสร็จท่อนปลายถูกต้องตามความจริงแต่โจทก์กลับว่าใบเสร็จท่อนปลายนี้เป็นเท็จ ดังนี้ข้อเท็จจริงทางพิจารณาจึงต่างกับฟ้องลงโทษจำเลยไม่ได้อนึ่งฟ้องยืนยันว่าจำเลยเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินจากที่ควรแล้วไม่ส่งรัฐบาล แต่ผู้เสียภาษีชำระเงินตรงตามใบเสร็จท่อนปลาย จำเลยมิได้เรียกเก็บเกิน เป็นบรรยายความผิดตามมาตรา 135 มิได้บรรยายความผิดตาม มาตรา 131 เป็นแต่อ้างมาตราเข้ามาเฉย ๆ จึงพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาในข้อกฎหมายว่าบรรยายฟ้องชัดเจนพอที่จะลงโทษจำเลยตามมาตรา 131 ได้ศาลฎีกาเห็นว่ากฎหมายอาญา มาตรา 131 เป็นบทบัญญัติเรื่องเจ้าพนักงานยักยอกทรัพย์ของรัฐบาลซึ่งอยู่ในความปกครองรักษาตามหน้าที่ของตนฟ้องของโจทก์ทุกข้อกล่าวข้อความยืนยันซ้ำ ๆ กันแต่ในเรื่องจำเลยเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินกว่าที่ควรจะเก็บแล้วยักยอกเงินส่วนที่เรียกเกินมานั้นทั้งสิ้น แม้แต่ในฎีกาของโจทก์เองก็ยังยืนยันอยู่เช่นนั้น ซึ่งเห็นได้ชัดว่าโจทก์ฟ้องเจาะจงความผิดตามมาตรา 135 โดยตรงมิได้มีข้อความประการใดแสดงให้เห็นว่าโจทก์มุ่งหมายถึง มาตรา 131 นี้เลย เมื่อข้อเท็จจริงในคดีไม่ใช่เรื่องเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินกว่าที่ควรจะเก็บดังโจทก์ฟ้องนั้นแล้วศาลก็ต้องพิพากษายกฟ้อง จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 56/2499อัยการจังหวัดปทุมธานีโจทก์นายประชุม ปิยะพงษ์จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 131, ม. 135 ป.วิ.อ. ม. 192ตาม กฎหมายอาญา มาตรา131 เป็นบทบัญญัติเรื่องเจ้าพนักงานยักยอกทรัพย์ของรัฐบาลซึ่งอยู่ในความปกครองรักษาตามหน้าที่ของตนเมื่อฟ้องของโจทก์กล่าวซ้ำๆ กันแต่ในเรื่องจำเลยเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินกว่าที่ควรจะเก็บแล้วยักยอกเงินส่วนที่เรียกเก็บเกินมานั้นย่อมเห็นได้ชัดว่าโจทก์ฟ้องเจาะจงความผิดตาม มาตรา135 โดยตรงไม่มีข้อความให้เห็นว่ามุ่งถึง มาตรา131 เลย เมื่อข้อเท็จจริงที่ปรากฏไม่ใช่เรื่องเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินกว่าที่ควรจะเก็บดังฟ้องเช่นนี้ ศาลต้องยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นสมุห์บัญชีอำเภอ มีหน้าที่เรียกเก็บภาษีอากรเงินค่าภาษีและมีหน้าที่จัดทำเขียนรายการใบเสร็จเงินภาษีการค้า (พ.ศ. 99 ซึ่งมี 2 ท่อน ต้นขั้วเป็นหลักฐานการตรวจสอบปลายขั้วมอบผู้ชำระภาษี จำเลยเขียนรายการจำนวนเงินในท่อนปลายขั้ว(ที่รับจากผู้ชำระค่าภาษีจริง) ซึ่งท่อนปลายนี้เป็นเท็จ จำนวนเงินที่เกินจากเขียนท่อนปลายนี้จำเลยเอาไว้เป็นประโยชน์ส่วนตัวและเงินที่เรียกเก็บค่าภาษีเกินกว่าที่ควรนี้ จำเลยยักยอกเสียไม่นำส่งรัฐบาล ขอให้ลงโทษตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131, 135, 229, 230 (แก้ไข)จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นเห็นว่าผู้ชำระภาษีชำระตามจำนวนเงินในใบเสร็จท่อนปลายถูกต้องตามความจริงแต่โจทก์กลับว่าใบเสร็จท่อนปลายนี้เป็นเท็จ ดังนี้ข้อเท็จจริงทางพิจารณาจึงต่างกับฟ้องลงโทษจำเลยไม่ได้อนึ่งฟ้องยืนยันว่าจำเลยเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินจากที่ควรแล้วไม่ส่งรัฐบาล แต่ผู้เสียภาษีชำระเงินตรงตามใบเสร็จท่อนปลาย จำเลยมิได้เรียกเก็บเกิน เป็นบรรยายความผิดตามมาตรา 135 มิได้บรรยายความผิดตาม มาตรา 131 เป็นแต่อ้างมาตราเข้ามาเฉย ๆ จึงพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาในข้อกฎหมายว่าบรรยายฟ้องชัดเจนพอที่จะลงโทษจำเลยตามมาตรา 131 ได้ศาลฎีกาเห็นว่ากฎหมายอาญา มาตรา 131 เป็นบทบัญญัติเรื่องเจ้าพนักงานยักยอกทรัพย์ของรัฐบาลซึ่งอยู่ในความปกครองรักษาตามหน้าที่ของตนฟ้องของโจทก์ทุกข้อกล่าวข้อความยืนยันซ้ำ ๆ กันแต่ในเรื่องจำเลยเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินกว่าที่ควรจะเก็บแล้วยักยอกเงินส่วนที่เรียกเกินมานั้นทั้งสิ้น แม้แต่ในฎีกาของโจทก์เองก็ยังยืนยันอยู่เช่นนั้น ซึ่งเห็นได้ชัดว่าโจทก์ฟ้องเจาะจงความผิดตามมาตรา 135 โดยตรงมิได้มีข้อความประการใดแสดงให้เห็นว่าโจทก์มุ่งหมายถึง มาตรา 131 นี้เลย เมื่อข้อเท็จจริงในคดีไม่ใช่เรื่องเรียกเก็บเงินค่าภาษีเกินกว่าที่ควรจะเก็บดังโจทก์ฟ้องนั้นแล้วศาลก็ต้องพิพากษายกฟ้อง จึงพิพากษายืน(ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ-ประมูล สุวรรณศร-วิเทศจรรยารักษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ