คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4459/2539หลักกฎหมาย: โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์3ครั้งครั้งแรกศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลา20วันนับแต่วันที่ครบกำหนดอุทธรณ์และครั้งที่สองศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอีก15วันโดยให้นับแต่วันที่ครบกำหนดขยายระยะเวลาครั้งแรกจึงเท่ากับศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาได้2ครั้งรวม35วันซึ่งเมื่อนับจากวันที่8มกราคม2538อันเป็นวันครบกำหนดอุทธรณ์ตามคำสั่งอนุญาตให้ขยายระยะเวลาครั้งแรกโจทก์จึงต้องยื่นอุทธรณ์ภายในวันที่12กุมภาพันธ์2538เมื่อโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ครั้งที่3ในวันที่15กุมภาพันธ์2538จึงเป็นการยื่นคำขอขึ้นมาภายหลังสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์แล้วเป็นการมิชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา23 ที่โจทก์ฎีกาว่าวันครบกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ตามคำร้องของโจทก์ครั้งแรกคือวันที่28มกราคม2538เป็นวันเสาร์โจทก์จึงมีสิทธิยื่นอุทธรณ์ได้ในวันที่30มกราคม2538และเมื่อศาลอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์อีก15วันวันที่ครบกำหนดระยะเวลา>อุทธรณ์จึงเป็นวันที่14กุมภาพันธ์2538ซึ่งเป็นวันหยุดราชการโจทก์จึงยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ในวันที่15กุมภาพันธ์2538ได้นั้นการนับระยะเวลาดังที่โจทก์อ้างมาในฎีกาไม่ตรงตามคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้นับแต่วันครบกำหนดขยายระยะเวลาครั้งแรกคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่โอนที่ดินหรือใส่ชื่อโจทก์เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ร่วมในที่ดินตามสัดส่วน หากไม่สามารถจัดการได้ให้ใช้เงินเป็นค่าที่ดินส่วนของโจทก์ตามราคาตลาดในเวลาที่ชำระเงินแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิในที่ดินพิพาทขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ 3 ครั้ง ครั้งที่ 1และที่ 2 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ขยายระยะเวลาได้ ครั้งที่ 3ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนโจทก์ ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่าโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ก่อนสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์ที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายหรือไม่โจทก์ฎีกาว่าศาลอนุญาตให้ขยายระยะเวลาตามคำร้องของโจทก์ครั้งแรก 20 วัน โดยนับแต่วันที่ 8 มกราคม 2538 วันที่ครบกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์คือวันที่ 28 มกราคม 2538 ซึ่งเป็นวันเสาร์โจทก์จึงมีสิทธิยื่นอุทธรณ์ได้ในวันที่ 30 มกราคม 2538 และเมื่อศาลอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์อีก 15 วัน วันที่ครบกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์จึงเป็นวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2538 ซึ่งเป็นวัดหยุดราชการโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2538จึงชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีนี้โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ 3 ครั้งครั้งแรกศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลา 20 วัน นับแต่วันที่ครบกำหนดอุทธรณ์และครั้งที่สอง ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอีก 15 วัน โดยให้นับแต่วันที่ครบกำหนดขยายระยะเวลาครั้งแรกจึงเท่ากับศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาได้ 2 ครั้งรวม 35 วัน ซึ่งเมื่อนับจากวันที่ 8 มกราคม 2538 อันเป็นวันที่ครบกำหนดอุทธรณ์ตามคำสั่งอนุญาตให้ขยายระยะเวลาครั้งแรกโจทก์จึงต้องยื่นอุทธรณ์ภายในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2538เมื่อโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ครั้งที่ 3 ในวันที่15 กุมภาพันธ์ 2538 จึงเป็นการยื่นคำขอขึ้นมาภายหลังสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์แล้ว เป็นการมิชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 23 การนับระยะเวลาดังที่ โจทก์อ้างมาในฎีกาไม่ตรงตามคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้นับแต่วันที่ครบกำหนดขยายระยะเวลาครั้งแรกพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4459/2539นาง ระพีพร บุญเชิดโจทก์นาง ลออศรี เรืองทอง กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 193/1, ม. 193/4, ม. 193/7, ม. 193/8 ป.วิ.พ. ม. 23โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์3ครั้งครั้งแรกศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลา20วันนับแต่วันที่ครบกำหนดอุทธรณ์และครั้งที่สองศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอีก15วันโดยให้นับแต่วันที่ครบกำหนดขยายระยะเวลาครั้งแรกจึงเท่ากับศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาได้2ครั้งรวม35วันซึ่งเมื่อนับจากวันที่8มกราคม2538อันเป็นวันครบกำหนดอุทธรณ์ตามคำสั่งอนุญาตให้ขยายระยะเวลาครั้งแรกโจทก์จึงต้องยื่นอุทธรณ์ภายในวันที่12กุมภาพันธ์2538เมื่อโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ครั้งที่3ในวันที่15กุมภาพันธ์2538จึงเป็นการยื่นคำขอขึ้นมาภายหลังสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์แล้วเป็นการมิชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา23 ที่โจทก์ฎีกาว่าวันครบกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ตามคำร้องของโจทก์ครั้งแรกคือวันที่28มกราคม2538เป็นวันเสาร์โจทก์จึงมีสิทธิยื่นอุทธรณ์ได้ในวันที่30มกราคม2538และเมื่อศาลอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์อีก15วันวันที่ครบกำหนดระยะเวลา>อุทธรณ์จึงเป็นวันที่14กุมภาพันธ์2538ซึ่งเป็นวันหยุดราชการโจทก์จึงยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ในวันที่15กุมภาพันธ์2538ได้นั้นการนับระยะเวลาดังที่โจทก์อ้างมาในฎีกาไม่ตรงตามคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้นับแต่วันครบกำหนดขยายระยะเวลาครั้งแรกคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่โอนที่ดินหรือใส่ชื่อโจทก์เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ร่วมในที่ดินตามสัดส่วน หากไม่สามารถจัดการได้ให้ใช้เงินเป็นค่าที่ดินส่วนของโจทก์ตามราคาตลาดในเวลาที่ชำระเงินแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิในที่ดินพิพาทขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ 3 ครั้ง ครั้งที่ 1และที่ 2 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ขยายระยะเวลาได้ ครั้งที่ 3ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนโจทก์ ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่าโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ก่อนสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์ที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายหรือไม่โจทก์ฎีกาว่าศาลอนุญาตให้ขยายระยะเวลาตามคำร้องของโจทก์ครั้งแรก 20 วัน โดยนับแต่วันที่ 8 มกราคม 2538 วันที่ครบกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์คือวันที่ 28 มกราคม 2538 ซึ่งเป็นวันเสาร์โจทก์จึงมีสิทธิยื่นอุทธรณ์ได้ในวันที่ 30 มกราคม 2538 และเมื่อศาลอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์อีก 15 วัน วันที่ครบกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์จึงเป็นวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2538 ซึ่งเป็นวัดหยุดราชการโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2538จึงชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีนี้โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ 3 ครั้งครั้งแรกศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลา 20 วัน นับแต่วันที่ครบกำหนดอุทธรณ์และครั้งที่สอง ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอีก 15 วัน โดยให้นับแต่วันที่ครบกำหนดขยายระยะเวลาครั้งแรกจึงเท่ากับศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาได้ 2 ครั้งรวม 35 วัน ซึ่งเมื่อนับจากวันที่ 8 มกราคม 2538 อันเป็นวันที่ครบกำหนดอุทธรณ์ตามคำสั่งอนุญาตให้ขยายระยะเวลาครั้งแรกโจทก์จึงต้องยื่นอุทธรณ์ภายในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2538เมื่อโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ครั้งที่ 3 ในวันที่15 กุมภาพันธ์ 2538 จึงเป็นการยื่นคำขอขึ้นมาภายหลังสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์แล้ว เป็นการมิชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 23 การนับระยะเวลาดังที่ โจทก์อ้างมาในฎีกาไม่ตรงตามคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้นับแต่วันที่ครบกำหนดขยายระยะเวลาครั้งแรกพิพากษายืน(ปราโมทย์ ชพานนท์-อุระ หวังอ้อมกลาง-เสริม บุญทรงสันติกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่โอนที่ดินหรือใส่ชื่อโจทก์เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ร่วมในที่ดินตามสัดส่วน หากไม่สามารถจัดการได้ให้ใช้เงินเป็นค่าที่ดินส่วนของโจทก์ตามราคาตลาดในเวลาที่ชำระเงินแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิในที่ดินพิพาทขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ 3 ครั้ง ครั้งที่ 1และที่ 2 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ขยายระยะเวลาได้ ครั้งที่ 3ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนโจทก์ ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่าโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ก่อนสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์ที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายหรือไม่โจทก์ฎีกาว่าศาลอนุญาตให้ขยายระยะเวลาตามคำร้องของโจทก์ครั้งแรก 20 วัน โดยนับแต่วันที่ 8 มกราคม 2538 วันที่ครบกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์คือวันที่ 28 มกราคม 2538 ซึ่งเป็นวันเสาร์โจทก์จึงมีสิทธิยื่นอุทธรณ์ได้ในวันที่ 30 มกราคม 2538 และเมื่อศาลอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์อีก 15 วัน วันที่ครบกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์จึงเป็นวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2538 ซึ่งเป็นวัดหยุดราชการโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2538จึงชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีนี้โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ 3 ครั้งครั้งแรกศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลา 20 วัน นับแต่วันที่ครบกำหนดอุทธรณ์และครั้งที่สอง ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอีก 15 วัน โดยให้นับแต่วันที่ครบกำหนดขยายระยะเวลาครั้งแรกจึงเท่ากับศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาได้ 2 ครั้งรวม 35 วัน ซึ่งเมื่อนับจากวันที่ 8 มกราคม 2538 อันเป็นวันที่ครบกำหนดอุทธรณ์ตามคำสั่งอนุญาตให้ขยายระยะเวลาครั้งแรกโจทก์จึงต้องยื่นอุทธรณ์ภายในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2538เมื่อโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ครั้งที่ 3 ในวันที่15 กุมภาพันธ์ 2538 จึงเป็นการยื่นคำขอขึ้นมาภายหลังสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์แล้ว เป็นการมิชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 23 การนับระยะเวลาดังที่ โจทก์อ้างมาในฎีกาไม่ตรงตามคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้นับแต่วันที่ครบกำหนดขยายระยะเวลาครั้งแรกพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4459/2539นาง ระพีพร บุญเชิดโจทก์นาง ลออศรี เรืองทอง กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 193/1, ม. 193/4, ม. 193/7, ม. 193/8 ป.วิ.พ. ม. 23โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์3ครั้งครั้งแรกศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลา20วันนับแต่วันที่ครบกำหนดอุทธรณ์และครั้งที่สองศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอีก15วันโดยให้นับแต่วันที่ครบกำหนดขยายระยะเวลาครั้งแรกจึงเท่ากับศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาได้2ครั้งรวม35วันซึ่งเมื่อนับจากวันที่8มกราคม2538อันเป็นวันครบกำหนดอุทธรณ์ตามคำสั่งอนุญาตให้ขยายระยะเวลาครั้งแรกโจทก์จึงต้องยื่นอุทธรณ์ภายในวันที่12กุมภาพันธ์2538เมื่อโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ครั้งที่3ในวันที่15กุมภาพันธ์2538จึงเป็นการยื่นคำขอขึ้นมาภายหลังสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์แล้วเป็นการมิชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา23 ที่โจทก์ฎีกาว่าวันครบกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ตามคำร้องของโจทก์ครั้งแรกคือวันที่28มกราคม2538เป็นวันเสาร์โจทก์จึงมีสิทธิยื่นอุทธรณ์ได้ในวันที่30มกราคม2538และเมื่อศาลอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์อีก15วันวันที่ครบกำหนดระยะเวลา>อุทธรณ์จึงเป็นวันที่14กุมภาพันธ์2538ซึ่งเป็นวันหยุดราชการโจทก์จึงยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ในวันที่15กุมภาพันธ์2538ได้นั้นการนับระยะเวลาดังที่โจทก์อ้างมาในฎีกาไม่ตรงตามคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้นับแต่วันครบกำหนดขยายระยะเวลาครั้งแรกคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่โอนที่ดินหรือใส่ชื่อโจทก์เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ร่วมในที่ดินตามสัดส่วน หากไม่สามารถจัดการได้ให้ใช้เงินเป็นค่าที่ดินส่วนของโจทก์ตามราคาตลาดในเวลาที่ชำระเงินแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิในที่ดินพิพาทขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ 3 ครั้ง ครั้งที่ 1และที่ 2 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ขยายระยะเวลาได้ ครั้งที่ 3ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนโจทก์ ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่าโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ก่อนสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์ที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายหรือไม่โจทก์ฎีกาว่าศาลอนุญาตให้ขยายระยะเวลาตามคำร้องของโจทก์ครั้งแรก 20 วัน โดยนับแต่วันที่ 8 มกราคม 2538 วันที่ครบกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์คือวันที่ 28 มกราคม 2538 ซึ่งเป็นวันเสาร์โจทก์จึงมีสิทธิยื่นอุทธรณ์ได้ในวันที่ 30 มกราคม 2538 และเมื่อศาลอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์อีก 15 วัน วันที่ครบกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์จึงเป็นวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2538 ซึ่งเป็นวัดหยุดราชการโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2538จึงชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีนี้โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ 3 ครั้งครั้งแรกศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลา 20 วัน นับแต่วันที่ครบกำหนดอุทธรณ์และครั้งที่สอง ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอีก 15 วัน โดยให้นับแต่วันที่ครบกำหนดขยายระยะเวลาครั้งแรกจึงเท่ากับศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาได้ 2 ครั้งรวม 35 วัน ซึ่งเมื่อนับจากวันที่ 8 มกราคม 2538 อันเป็นวันที่ครบกำหนดอุทธรณ์ตามคำสั่งอนุญาตให้ขยายระยะเวลาครั้งแรกโจทก์จึงต้องยื่นอุทธรณ์ภายในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2538เมื่อโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ครั้งที่ 3 ในวันที่15 กุมภาพันธ์ 2538 จึงเป็นการยื่นคำขอขึ้นมาภายหลังสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์แล้ว เป็นการมิชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 23 การนับระยะเวลาดังที่ โจทก์อ้างมาในฎีกาไม่ตรงตามคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้นับแต่วันที่ครบกำหนดขยายระยะเวลาครั้งแรกพิพากษายืน(ปราโมทย์ ชพานนท์-อุระ หวังอ้อมกลาง-เสริม บุญทรงสันติกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ