คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2264/2532หลักกฎหมาย: โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 มาสอบถามจำเลยที่ 7 และที่8 เพื่อประสงค์จะเล่นแชร์น้ำมันชาร์เตอร์ เอง เพราะทราบข่าวจากผู้อื่น หาใช่จำเลยที่ 7 และที่ 8 เอา ความเท็จไปพูดหลอกลวงโจทก์ทั้งสามแต่แรกไม่ การที่จำเลยที่ 7ซึ่งเป็นหัวหน้าสายของบริษัทชาร์เตอร์ ฯ จำเลยที่ 1 หาเงินมาลงทุนให้ จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 8 สามีของจำเลยที่ 7 ได้พูดถึงฐานะของจำเลยที่ 1 ว่าเป็นบริษัทที่มั่นคง มีหลักทรัพย์เป็นพันล้านบาท มีกิจการน้ำมันและศูนย์การค้าใหญ่โตให้โจทก์ทั้งสามฟัง ก็เป็นการบอกเล่าตามข้อเท็จจริงที่จำเลยทั้งสามเชื่อตามคำโฆษณาของจำเลยที่ 1 ประกอบด้วยทุนจดทะเบียนของจำเลยที่ 1 กำหนดไว้เป็นจำนวน 1,000 ล้านบาท นับว่าเป็นจำนวนทุนที่ มาก พอสมควรที่สามารถทำให้ประชาชนทั่วไปเชื่อถือฐานะของจำเลยที่ 1 แม้แต่โจทก์ทั้งสามซึ่งเป็นปัญญาชนมีการศึกษาดียังเชื่อถือถึงกับขวนขวายหาทางเข้าไปร่วมลงทุนกับจำเลยที่ 1 และโจทก์ที่ 1 ยังชักชวนโจทก์ที่ 4 ซึ่งเป็นบุตรชายให้ร่วมเล่นแชร์รายนี้ด้วย นอกจากนี้จำเลยทั้งสองยังมีหลักฐานสัญญาการลงทุนกับจำเลยที่ 1 เป็นเงินประมาณ 4,550,000 บาท เมื่อบริษัทจำเลยที่ 1 ล้ม จำเลยก็ไม่ได้รับผลประโยชน์และต้นเงินที่ร่วมลงทุนคืนจำเลยที่ 7 และที่ 8 ไม่มีตำแหน่งใด ๆ ในบริษัทจำเลยที่ 1ไม่ปรากฏว่าจำเลยมีส่วนแบ่งจากจำนวนเงินที่ประชาชนนำมาร่วมลงทุน ต่อมาเมื่อปรากฏว่าจำเลยที่ 1 มีพฤติการณ์ฉ้อโกงประชาชน จำเลยที่ 7 และที่ 8 ก็ได้ไปร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนเช่นเดียวกับประชาชนผู้ได้รับความเสียหาย เช่นนี้การที่จำเลยที่ 1 ไม่จ่ายเงินที่ลงทุนคืนให้แก่โจทก์ทั้งสี่ จะสันนิษฐานเอาว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้กระทำผิดฐานฉ้อโกงหาได้ไม่.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา341, 343, 83, 90, 91ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วสั่งว่า คดีมีมูลประทับฟ้องไว้พิจารณาระหว่างพิจารณา จำเลยที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 หลบหนี ศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีชั่วคราวสำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6จำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 7 และที่ 8 ให้การปฏิเสธระหว่างสืบพยานโจทก์ โจทก์ที่ 5 ขอถอนฟ้อง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาต โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ขอถอนฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 7 และที่ 8 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 343 โจทก์แต่ละคนที่นำเงินมามอบให้จำเลย แม้บางคนจะนำเงินมามอบให้จำเลยที่ 7 ที่ 8 หลายครั้งคนละเวลากัน แต่ทุกครั้งที่นำเงินมามอบให้ก็เป็นผลมาจากการถูกหลอกลวงในตอนแรกนั้นเอง จึงเป็นกรรมเดียวกัน ส่วนที่โจทก์ที่ 1ถึงที่ 4 ถูกหลอกลวงคนละวันคนละเวลา จำนวนเงินที่ถูกหลอกลวงก็แตกต่างกันเช่นนี้ เป็นการกระทำคนละกรรมต่างกัน จึงต้องลงโทษจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 7 และที่ 8 ทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป จำคุกจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 7 และที่ 8 กระทงละ 2 ปีรวม 4 กระทง เป็นจำคุกคนละ 8 ปีโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้ถอนฟ้องจำเลยที่ 3 ที่ 4 และอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 7 ที่ 8สถานหนักจำเลยที่ 3 ที่ 4 อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ถอนฟ้องจำเลยที่ 3 ที่ 4 และอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 7 ที่ 8 อุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำสั่งของศาลชั้นต้น อนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 จำหน่ายคดีเฉพาะตัวจำเลยที่ 3 และที่ 4 และพิพากษากลับให้ยกฟ้องจำเลยที่ 7 และที่ 8โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่7 ที่ 8 สถานหนักศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดใช้ชื่อว่า บริษัทชาร์เตอร์อินเตอร์เร็คชั่น จำกัด มีจำเลยที่ 2 เป็นกรรมการผู้จัดการ จำเลยที่ 3 ถึงที่ 6 เป็นกรรมการ ปรากฏตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1 เมื่อระหว่างเดือนตุลาคม 2527 ถึงเดือนพฤศจิกายน 2527 โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ได้นำเงินไปร่วมลงทุนกับจำเลยที่ 1 โดยโจทก์ที่ 1 ลงทุนรวมทั้งสิ้น 440,000 บาท โจทก์ที่ 2 ลงทุน 50,000 บาท โจทก์ที่ 3 ลงทุน 150,000 บาทและโจทก์ที่4 ลงทุน 15,000 บาท มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ที่1 ถึงที่ 4 ในชั้นนี้ว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้กระทำผิดตามฟ้องหรือไม่ เกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 นำเงินจำนวนดังกล่าวมาร่วมลงทุนกับจำเลยที่ 1 นั้น ได้ความจากคำเบิกความของตัวโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 ทำนองเดียวกันว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ทราบข่าวว่ามีการเล่นแชร์น้ำมันชาร์เตอร์ได้ดอกเบี้ยถึงร้อยละ8 ต่อเดือน ในเดือนกันยายน 2527 จึงไปสอบถามจำเลยที่ 7 และที่ 8เพราะประสงค์จะเล่นแชร์ดังกล่าวด้วย จำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้บอกแก่โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ว่า บริษัทจำเลยที่ 1 มีฐานะมั่นคง มีเงินลงทุน 1,000 ล้านบาท มีกิจการน้ำมัน ศูนย์การค้าและกิจการต่าง ๆ อีกหลายอย่าง พร้อมทั้งแนะนำวิธีการนำเงินมาลงทุนร่วมกับจำเลยที่ 1 โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 จึงนำเงินมาลงทุนร่วมกับจำเลยที่ 1 และโจทก์ที่ 1 ยังชักชวนโจทก์ที่ 4 ซึ่งเป็นบุตรชายของตนให้นำเงินมาร่วมลงทุนด้วย โดยมอบเงินผ่านจำเลยที่ 7 และที่ 8 เช่นนี้เห็นว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 มาสอบถามจำเลยที่ 7 และที่ 8 เพื่อประสงค์จะเล่นแชร์น้ำมันชาร์เตอร์เองเพราะทราบข่าวจากผู้อื่น หาใช่จำเลยที่ 7 และที่ 8 เอาความเท็จไปพูดหลอกลวงโจทก์ทั้งสามแต่แรกแต่อย่างใดไม่ การที่จำเลยที่ 7ซึ่งเป็นหัวหน้าสายของจำเลยที่ 1 หาเงินมาลงทุนให้แก่จำเลยที่ 1และจำเลยที่ 8 สามีของจำเลยที่ 7 ได้พูดถึงฐานะของจำเลยที่ 1 ว่าเป็นบริษัทที่มั่นคง มีหลักทรัพย์มากมายเป็นพันล้านบาท มีกิจการน้ำมันและศูนย์การค้าใหญ่โตให้โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ฟังก็เป็นการบอกเล่าตามข้อเท็จจริงที่จำเลยที่ 7 และที่ 8 เชื่อตามคำโฆษณาของจำเลยที่ 1 ประกอบกับทุนจดทะเบียนของจำเลยที่ 1 กำหนดไว้เป็นจำนวน 1,000 ล้านบาทตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1นับว่าเป็นจำนวนทุนที่มากพอสมควรที่สามารถทำให้ประชาชนทั่วไปเชื่อถือฐานะของจำเลยที่ 1 แม้แต่โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ซึ่งเป็นปัญญาชนมีการศึกษาดีก็ยังเชื่อถือ ถึงกับขวนขวายหาทางเข้าไปร่วมลงทุนกับจำเลยที่ 1 หรือที่เรียกว่าเล่นแชร์น้ำมันชาร์เตอร์นอกจากตัวโจทก์ที่ 1 เองอยากเล่นแชร์ดังกล่าวแล้ว โจทก์ที่ 1 ก็ยังชักชวนโจทก์ที่ 4 ซึ่งเป็นบุตรชายของตนให้ร่วมเล่นแชร์รายนี้ด้วย ข้อนี้ได้ความจากคำเบิกความของโจทก์ที่ 4 ว่า เมื่อประมาณต้นเดือนพฤศจิกายน 2527 โจทก์ที่ 4 ทราบจากบิดามารดาว่า ถ้านำเงินไปร่วมลงทุนกับบริษัทจำเลยที่ 1 จะได้ผลตอบแทนร้อยละ 8 ต่อเดือนโจทก์ที่ 4 ได้สอบถามบิดามารดาถึงเหตุผลที่ทางบริษัทจำเลยที่ 1ให้ผลตอบแทนสูงถึงร้อยละ 8 ต่อเดือน บิดามารดาของโจทก์ที่ 4บอกว่า บริษัทจำเลยที่ 1 มีโรงกลั่นน้ำมัน มีศูนย์การค้าขนาดใหญ่ที่สุดในเอเซียและมีกิจการอีกหลายอย่าง โดยบิดามารดาได้รับทราบมาจากจำเลยที่ 7 และที่ 8 เมื่อโจทก์ที่ 4 ทราบดังกล่าวแล้วก็สนใจและร่วมลงทุนด้วยเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2527 โดยฝากให้บิดามารดาโจทก์ที่ 4 ไปร่วมลงทุนเป็นเงิน 15,000 บาท เช่นนี้แสดงว่าโจทก์ที่ 1 มีความเชื่อถือบริษัทจำเลยที่ 1 ว่ามีฐานะมั่นคงดี ประกอบกับมีความประสงค์ที่จะได้รับผลประโยชน์ตอบแทนในอัตราร้อยละ 8 ต่อเดือนของจำนวนเงินที่ลงทุนไป จึงได้ยอมลงทุนและชักชวนโจทก์ที่ 4 ให้ร่วมลงทุนด้วยก็เพื่อประสงค์ให้โจทก์ที่ 4 ได้รับผลประโยชน์ตอบแทนเช่นเดียวกับตน นอกจากนี้ปรากฏตามหลักฐานหนังสือสัญญาการลงทุนของโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 3 เอกสารหมาย จ.2 ถึง จ.4 และจ.6 มีจำเลยที่ 2 เป็นผู้ลงชื่อประทับตราของบริษัทจำเลยที่ 1 รับเงินไป ส่วนจำเลยที่ 7 และที่ 8 เพียงลงชื่อเป็นพยาน แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้นำเงินที่ได้รับจากโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 3ไปส่งมอบให้จำเลยที่ 2 และยอมลงชื่อเป็นพยานซึ่งเป็นการผูกมัดตนเองเพื่อเป็นหลักฐานแสดงว่าจำเลยที่ 2 ได้รับเงินของโจทก์ทั้งสามไปจริง ส่วนการที่จำเลยที่ 7 ลงชื่อรับเงินจากนางเพ็ญพิมพ์ภริยาโจทก์ที่ 1 ซึ่งเป็นมารดาของโจทก์ที่ 4 และรับเงินจากโจทก์ที่ 3 ตามเอกสารหมาย จ.5 และ จ.8 ก็เป็นการปฏิบัติตามระเบียบที่บริษัทจำเลยที่ 1 กำหนดไว้ ซึ่งเป็นการกระทำโดยเปิดเผยไม่มีเหตุส่อไปในทางทุจริต นอกจากนี้จำเลยที่ 7 และที่ 8 ยังมีหลักฐานสัญญาการลงทุนกับบริษัทจำเลยที่ 1 ตามเอกสารหมาย ล.10 มาแสดงว่าจำเลยที่ 7 ที่ 8 และบุคคลในครอบครัวลงทุนไว้กับบริษัทจำเลยที่ 1รวมเป็นเงินประมาณ 4,550,000 บาท โดยจำเลยที่ 8 เบิกความประกอบยืนยันว่า เมื่อบริษัทจำเลยที่ 1 ล้ม จำเลยที่ 8 และครอบครัวก็ไม่ได้รับผลประโยชน์และต้นเงินที่ร่วมลงทุนคืน โดยจำเลยที่ 2 และที่ 4 หลบหนีไป ดังนี้ แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ก็มีความเชื่อเช่นเดียวกับโจทก์ทั้งสี่ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 นำเงินไปลงทุนจริงตามที่โฆษณา เกี่ยวกับการดำเนินงานและกิจการภายในของบริษัทจำเลยที่ 1 นั้น ก็น่าเชื่อว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ไม่ทราบเรื่องด้วยแต่อย่างใด เพราะจำเลยที่ 7 และที่ 8 ไม่ได้มีตำแหน่งใด ๆ ในบริษัท จำเลยที่ 1 คงทำหน้าที่เป็นหัวหน้าสายรับเงินที่ประชาชนนำไปมอบให้แก่บริษัทจำเลยที่ 1 โดยไม่ปรากฏว่ามีส่วนแบ่งจากจำนวนเงินที่ประชาชนนำมาฝากหรือร่วมลงทุนแต่อย่างใด กรณีจึงเป็นไปได้ว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 หลงเชื่อการปฏิบัติงานของกรรมการบริษัทจำเลยที่ 1 ว่าเงินที่นำไปลงทุนจะไม่สูญหาย และหวังผลประโยชน์ตอบแทนเช่นเดียวกับโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ทั้งก่อนเกิดเหตุก็ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 จ่ายผลประโยชน์ให้แก่ผู้ที่นำเงินมาลงทุนตามสัญญาโดยมอบเงินจำนวนดังกล่าวให้แก่จำเลยที่ 7 และที่ 8 นำไปจ่ายแก่ผู้ลงทุนในสายของตนด้วยดีตลอดมา ต่อมาเมื่อปรากฏว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 มีพฤติการณ์ฉ้อโกงประชาชน จำเลยที่ 7 และที่ 8ในฐานะผู้เสียหายก็ได้ไปร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนกองปราบปรามเช่นเดียวกับประชาชนผู้ที่ได้รับความเสียหายเช่นกัน พฤติการณ์ส่อพิรุธที่แสดงให้เห็นชัดเจนว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้ร่วมกันฉ้อโกงโจทก์ทั้งสี่ก็ไม่มี การที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่จ่ายเงินที่ลงทุนคืนให้แก่โจทก์ทั้งสี่นั้นจะสันนิษฐานเอาเองว่าจำเลยที่ 7และที่ 8 ได้กระทำผิดฐานฉ้อโกงหาได้ไม่ ปรากฏว่าจำเลยที่ 8รับราชการเป็นนายทหารสัญญาบัตรมียศเป็นถึงนาวาอากาศเอกย่อมรักษาชื่อเสียงและเกียรติยศของตน ส่วนจำเลยที่ 7 ก็เป็นภริยาของจำเลยที่ 8 ย่อมรักษาชื่อเสียงและเกียรติยศของสามี ประกอบกับพฤติการณ์ดังได้วินิจฉัยมาแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าจะมีส่วนรู้เห็นร่วมกับบริษัทจำเลยที่ 1 และที่ 2 ฉ้อโกงโจทก์ทั้งสี่ พยานหลักฐานที่โจทก์ทั้งสี่นำสืบมาเกี่ยวกับพฤติการณ์ของจำเลยที่ 7 และที่ 8 ยังไม่มีน้ำหนักมั่นคงเพียงพอว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้กระทำความผิดตามฟ้อง..."พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2264/2532นาวาเอก วัชรินทร์ ขาวไชยม หา กับพวกโจทก์บริษัท ชาร์เตอร์อินเตอร์เร็คชั่น จำกัด กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 343โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 มาสอบถามจำเลยที่ 7 และที่8 เพื่อประสงค์จะเล่นแชร์น้ำมันชาร์เตอร์ เอง เพราะทราบข่าวจากผู้อื่น หาใช่จำเลยที่ 7 และที่ 8 เอา ความเท็จไปพูดหลอกลวงโจทก์ทั้งสามแต่แรกไม่ การที่จำเลยที่ 7ซึ่งเป็นหัวหน้าสายของบริษัทชาร์เตอร์ ฯ จำเลยที่ 1 หาเงินมาลงทุนให้ จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 8 สามีของจำเลยที่ 7 ได้พูดถึงฐานะของจำเลยที่ 1 ว่าเป็นบริษัทที่มั่นคง มีหลักทรัพย์เป็นพันล้านบาท มีกิจการน้ำมันและศูนย์การค้าใหญ่โตให้โจทก์ทั้งสามฟัง ก็เป็นการบอกเล่าตามข้อเท็จจริงที่จำเลยทั้งสามเชื่อตามคำโฆษณาของจำเลยที่ 1 ประกอบด้วยทุนจดทะเบียนของจำเลยที่ 1 กำหนดไว้เป็นจำนวน 1,000 ล้านบาท นับว่าเป็นจำนวนทุนที่ มาก พอสมควรที่สามารถทำให้ประชาชนทั่วไปเชื่อถือฐานะของจำเลยที่ 1 แม้แต่โจทก์ทั้งสามซึ่งเป็นปัญญาชนมีการศึกษาดียังเชื่อถือถึงกับขวนขวายหาทางเข้าไปร่วมลงทุนกับจำเลยที่ 1 และโจทก์ที่ 1 ยังชักชวนโจทก์ที่ 4 ซึ่งเป็นบุตรชายให้ร่วมเล่นแชร์รายนี้ด้วย นอกจากนี้จำเลยทั้งสองยังมีหลักฐานสัญญาการลงทุนกับจำเลยที่ 1 เป็นเงินประมาณ 4,550,000 บาท เมื่อบริษัทจำเลยที่ 1 ล้ม จำเลยก็ไม่ได้รับผลประโยชน์และต้นเงินที่ร่วมลงทุนคืนจำเลยที่ 7 และที่ 8 ไม่มีตำแหน่งใด ๆ ในบริษัทจำเลยที่ 1ไม่ปรากฏว่าจำเลยมีส่วนแบ่งจากจำนวนเงินที่ประชาชนนำมาร่วมลงทุน ต่อมาเมื่อปรากฏว่าจำเลยที่ 1 มีพฤติการณ์ฉ้อโกงประชาชน จำเลยที่ 7 และที่ 8 ก็ได้ไปร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนเช่นเดียวกับประชาชนผู้ได้รับความเสียหาย เช่นนี้การที่จำเลยที่ 1 ไม่จ่ายเงินที่ลงทุนคืนให้แก่โจทก์ทั้งสี่ จะสันนิษฐานเอาว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้กระทำผิดฐานฉ้อโกงหาได้ไม่.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา341, 343, 83, 90, 91ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วสั่งว่า คดีมีมูลประทับฟ้องไว้พิจารณาระหว่างพิจารณา จำเลยที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 หลบหนี ศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีชั่วคราวสำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6จำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 7 และที่ 8 ให้การปฏิเสธระหว่างสืบพยานโจทก์ โจทก์ที่ 5 ขอถอนฟ้อง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาต โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ขอถอนฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 7 และที่ 8 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 343 โจทก์แต่ละคนที่นำเงินมามอบให้จำเลย แม้บางคนจะนำเงินมามอบให้จำเลยที่ 7 ที่ 8 หลายครั้งคนละเวลากัน แต่ทุกครั้งที่นำเงินมามอบให้ก็เป็นผลมาจากการถูกหลอกลวงในตอนแรกนั้นเอง จึงเป็นกรรมเดียวกัน ส่วนที่โจทก์ที่ 1ถึงที่ 4 ถูกหลอกลวงคนละวันคนละเวลา จำนวนเงินที่ถูกหลอกลวงก็แตกต่างกันเช่นนี้ เป็นการกระทำคนละกรรมต่างกัน จึงต้องลงโทษจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 7 และที่ 8 ทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป จำคุกจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 7 และที่ 8 กระทงละ 2 ปีรวม 4 กระทง เป็นจำคุกคนละ 8 ปีโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้ถอนฟ้องจำเลยที่ 3 ที่ 4 และอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 7 ที่ 8สถานหนักจำเลยที่ 3 ที่ 4 อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ถอนฟ้องจำเลยที่ 3 ที่ 4 และอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 7 ที่ 8 อุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำสั่งของศาลชั้นต้น อนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 จำหน่ายคดีเฉพาะตัวจำเลยที่ 3 และที่ 4 และพิพากษากลับให้ยกฟ้องจำเลยที่ 7 และที่ 8โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่7 ที่ 8 สถานหนักศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดใช้ชื่อว่า บริษัทชาร์เตอร์อินเตอร์เร็คชั่น จำกัด มีจำเลยที่ 2 เป็นกรรมการผู้จัดการ จำเลยที่ 3 ถึงที่ 6 เป็นกรรมการ ปรากฏตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1 เมื่อระหว่างเดือนตุลาคม 2527 ถึงเดือนพฤศจิกายน 2527 โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ได้นำเงินไปร่วมลงทุนกับจำเลยที่ 1 โดยโจทก์ที่ 1 ลงทุนรวมทั้งสิ้น 440,000 บาท โจทก์ที่ 2 ลงทุน 50,000 บาท โจทก์ที่ 3 ลงทุน 150,000 บาทและโจทก์ที่4 ลงทุน 15,000 บาท มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ที่1 ถึงที่ 4 ในชั้นนี้ว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้กระทำผิดตามฟ้องหรือไม่ เกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 นำเงินจำนวนดังกล่าวมาร่วมลงทุนกับจำเลยที่ 1 นั้น ได้ความจากคำเบิกความของตัวโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 ทำนองเดียวกันว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ทราบข่าวว่ามีการเล่นแชร์น้ำมันชาร์เตอร์ได้ดอกเบี้ยถึงร้อยละ8 ต่อเดือน ในเดือนกันยายน 2527 จึงไปสอบถามจำเลยที่ 7 และที่ 8เพราะประสงค์จะเล่นแชร์ดังกล่าวด้วย จำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้บอกแก่โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ว่า บริษัทจำเลยที่ 1 มีฐานะมั่นคง มีเงินลงทุน 1,000 ล้านบาท มีกิจการน้ำมัน ศูนย์การค้าและกิจการต่าง ๆ อีกหลายอย่าง พร้อมทั้งแนะนำวิธีการนำเงินมาลงทุนร่วมกับจำเลยที่ 1 โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 จึงนำเงินมาลงทุนร่วมกับจำเลยที่ 1 และโจทก์ที่ 1 ยังชักชวนโจทก์ที่ 4 ซึ่งเป็นบุตรชายของตนให้นำเงินมาร่วมลงทุนด้วย โดยมอบเงินผ่านจำเลยที่ 7 และที่ 8 เช่นนี้เห็นว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 มาสอบถามจำเลยที่ 7 และที่ 8 เพื่อประสงค์จะเล่นแชร์น้ำมันชาร์เตอร์เองเพราะทราบข่าวจากผู้อื่น หาใช่จำเลยที่ 7 และที่ 8 เอาความเท็จไปพูดหลอกลวงโจทก์ทั้งสามแต่แรกแต่อย่างใดไม่ การที่จำเลยที่ 7ซึ่งเป็นหัวหน้าสายของจำเลยที่ 1 หาเงินมาลงทุนให้แก่จำเลยที่ 1และจำเลยที่ 8 สามีของจำเลยที่ 7 ได้พูดถึงฐานะของจำเลยที่ 1 ว่าเป็นบริษัทที่มั่นคง มีหลักทรัพย์มากมายเป็นพันล้านบาท มีกิจการน้ำมันและศูนย์การค้าใหญ่โตให้โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ฟังก็เป็นการบอกเล่าตามข้อเท็จจริงที่จำเลยที่ 7 และที่ 8 เชื่อตามคำโฆษณาของจำเลยที่ 1 ประกอบกับทุนจดทะเบียนของจำเลยที่ 1 กำหนดไว้เป็นจำนวน 1,000 ล้านบาทตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1นับว่าเป็นจำนวนทุนที่มากพอสมควรที่สามารถทำให้ประชาชนทั่วไปเชื่อถือฐานะของจำเลยที่ 1 แม้แต่โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ซึ่งเป็นปัญญาชนมีการศึกษาดีก็ยังเชื่อถือ ถึงกับขวนขวายหาทางเข้าไปร่วมลงทุนกับจำเลยที่ 1 หรือที่เรียกว่าเล่นแชร์น้ำมันชาร์เตอร์นอกจากตัวโจทก์ที่ 1 เองอยากเล่นแชร์ดังกล่าวแล้ว โจทก์ที่ 1 ก็ยังชักชวนโจทก์ที่ 4 ซึ่งเป็นบุตรชายของตนให้ร่วมเล่นแชร์รายนี้ด้วย ข้อนี้ได้ความจากคำเบิกความของโจทก์ที่ 4 ว่า เมื่อประมาณต้นเดือนพฤศจิกายน 2527 โจทก์ที่ 4 ทราบจากบิดามารดาว่า ถ้านำเงินไปร่วมลงทุนกับบริษัทจำเลยที่ 1 จะได้ผลตอบแทนร้อยละ 8 ต่อเดือนโจทก์ที่ 4 ได้สอบถามบิดามารดาถึงเหตุผลที่ทางบริษัทจำเลยที่ 1ให้ผลตอบแทนสูงถึงร้อยละ 8 ต่อเดือน บิดามารดาของโจทก์ที่ 4บอกว่า บริษัทจำเลยที่ 1 มีโรงกลั่นน้ำมัน มีศูนย์การค้าขนาดใหญ่ที่สุดในเอเซียและมีกิจการอีกหลายอย่าง โดยบิดามารดาได้รับทราบมาจากจำเลยที่ 7 และที่ 8 เมื่อโจทก์ที่ 4 ทราบดังกล่าวแล้วก็สนใจและร่วมลงทุนด้วยเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2527 โดยฝากให้บิดามารดาโจทก์ที่ 4 ไปร่วมลงทุนเป็นเงิน 15,000 บาท เช่นนี้แสดงว่าโจทก์ที่ 1 มีความเชื่อถือบริษัทจำเลยที่ 1 ว่ามีฐานะมั่นคงดี ประกอบกับมีความประสงค์ที่จะได้รับผลประโยชน์ตอบแทนในอัตราร้อยละ 8 ต่อเดือนของจำนวนเงินที่ลงทุนไป จึงได้ยอมลงทุนและชักชวนโจทก์ที่ 4 ให้ร่วมลงทุนด้วยก็เพื่อประสงค์ให้โจทก์ที่ 4 ได้รับผลประโยชน์ตอบแทนเช่นเดียวกับตน นอกจากนี้ปรากฏตามหลักฐานหนังสือสัญญาการลงทุนของโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 3 เอกสารหมาย จ.2 ถึง จ.4 และจ.6 มีจำเลยที่ 2 เป็นผู้ลงชื่อประทับตราของบริษัทจำเลยที่ 1 รับเงินไป ส่วนจำเลยที่ 7 และที่ 8 เพียงลงชื่อเป็นพยาน แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้นำเงินที่ได้รับจากโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 3ไปส่งมอบให้จำเลยที่ 2 และยอมลงชื่อเป็นพยานซึ่งเป็นการผูกมัดตนเองเพื่อเป็นหลักฐานแสดงว่าจำเลยที่ 2 ได้รับเงินของโจทก์ทั้งสามไปจริง ส่วนการที่จำเลยที่ 7 ลงชื่อรับเงินจากนางเพ็ญพิมพ์ภริยาโจทก์ที่ 1 ซึ่งเป็นมารดาของโจทก์ที่ 4 และรับเงินจากโจทก์ที่ 3 ตามเอกสารหมาย จ.5 และ จ.8 ก็เป็นการปฏิบัติตามระเบียบที่บริษัทจำเลยที่ 1 กำหนดไว้ ซึ่งเป็นการกระทำโดยเปิดเผยไม่มีเหตุส่อไปในทางทุจริต นอกจากนี้จำเลยที่ 7 และที่ 8 ยังมีหลักฐานสัญญาการลงทุนกับบริษัทจำเลยที่ 1 ตามเอกสารหมาย ล.10 มาแสดงว่าจำเลยที่ 7 ที่ 8 และบุคคลในครอบครัวลงทุนไว้กับบริษัทจำเลยที่ 1รวมเป็นเงินประมาณ 4,550,000 บาท โดยจำเลยที่ 8 เบิกความประกอบยืนยันว่า เมื่อบริษัทจำเลยที่ 1 ล้ม จำเลยที่ 8 และครอบครัวก็ไม่ได้รับผลประโยชน์และต้นเงินที่ร่วมลงทุนคืน โดยจำเลยที่ 2 และที่ 4 หลบหนีไป ดังนี้ แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ก็มีความเชื่อเช่นเดียวกับโจทก์ทั้งสี่ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 นำเงินไปลงทุนจริงตามที่โฆษณา เกี่ยวกับการดำเนินงานและกิจการภายในของบริษัทจำเลยที่ 1 นั้น ก็น่าเชื่อว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ไม่ทราบเรื่องด้วยแต่อย่างใด เพราะจำเลยที่ 7 และที่ 8 ไม่ได้มีตำแหน่งใด ๆ ในบริษัท จำเลยที่ 1 คงทำหน้าที่เป็นหัวหน้าสายรับเงินที่ประชาชนนำไปมอบให้แก่บริษัทจำเลยที่ 1 โดยไม่ปรากฏว่ามีส่วนแบ่งจากจำนวนเงินที่ประชาชนนำมาฝากหรือร่วมลงทุนแต่อย่างใด กรณีจึงเป็นไปได้ว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 หลงเชื่อการปฏิบัติงานของกรรมการบริษัทจำเลยที่ 1 ว่าเงินที่นำไปลงทุนจะไม่สูญหาย และหวังผลประโยชน์ตอบแทนเช่นเดียวกับโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ทั้งก่อนเกิดเหตุก็ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 จ่ายผลประโยชน์ให้แก่ผู้ที่นำเงินมาลงทุนตามสัญญาโดยมอบเงินจำนวนดังกล่าวให้แก่จำเลยที่ 7 และที่ 8 นำไปจ่ายแก่ผู้ลงทุนในสายของตนด้วยดีตลอดมา ต่อมาเมื่อปรากฏว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 มีพฤติการณ์ฉ้อโกงประชาชน จำเลยที่ 7 และที่ 8ในฐานะผู้เสียหายก็ได้ไปร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนกองปราบปรามเช่นเดียวกับประชาชนผู้ที่ได้รับความเสียหายเช่นกัน พฤติการณ์ส่อพิรุธที่แสดงให้เห็นชัดเจนว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้ร่วมกันฉ้อโกงโจทก์ทั้งสี่ก็ไม่มี การที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่จ่ายเงินที่ลงทุนคืนให้แก่โจทก์ทั้งสี่นั้นจะสันนิษฐานเอาเองว่าจำเลยที่ 7และที่ 8 ได้กระทำผิดฐานฉ้อโกงหาได้ไม่ ปรากฏว่าจำเลยที่ 8รับราชการเป็นนายทหารสัญญาบัตรมียศเป็นถึงนาวาอากาศเอกย่อมรักษาชื่อเสียงและเกียรติยศของตน ส่วนจำเลยที่ 7 ก็เป็นภริยาของจำเลยที่ 8 ย่อมรักษาชื่อเสียงและเกียรติยศของสามี ประกอบกับพฤติการณ์ดังได้วินิจฉัยมาแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าจะมีส่วนรู้เห็นร่วมกับบริษัทจำเลยที่ 1 และที่ 2 ฉ้อโกงโจทก์ทั้งสี่ พยานหลักฐานที่โจทก์ทั้งสี่นำสืบมาเกี่ยวกับพฤติการณ์ของจำเลยที่ 7 และที่ 8 ยังไม่มีน้ำหนักมั่นคงเพียงพอว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้กระทำความผิดตามฟ้อง..."พิพากษายืน(สหัส สิงหวิริยะ-มงคล เปาอินทร์-ถาวร ตันตราภรณ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา341, 343, 83, 90, 91ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วสั่งว่า คดีมีมูลประทับฟ้องไว้พิจารณาระหว่างพิจารณา จำเลยที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 หลบหนี ศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีชั่วคราวสำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6จำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 7 และที่ 8 ให้การปฏิเสธระหว่างสืบพยานโจทก์ โจทก์ที่ 5 ขอถอนฟ้อง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาต โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ขอถอนฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 7 และที่ 8 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 343 โจทก์แต่ละคนที่นำเงินมามอบให้จำเลย แม้บางคนจะนำเงินมามอบให้จำเลยที่ 7 ที่ 8 หลายครั้งคนละเวลากัน แต่ทุกครั้งที่นำเงินมามอบให้ก็เป็นผลมาจากการถูกหลอกลวงในตอนแรกนั้นเอง จึงเป็นกรรมเดียวกัน ส่วนที่โจทก์ที่ 1ถึงที่ 4 ถูกหลอกลวงคนละวันคนละเวลา จำนวนเงินที่ถูกหลอกลวงก็แตกต่างกันเช่นนี้ เป็นการกระทำคนละกรรมต่างกัน จึงต้องลงโทษจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 7 และที่ 8 ทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป จำคุกจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 7 และที่ 8 กระทงละ 2 ปีรวม 4 กระทง เป็นจำคุกคนละ 8 ปีโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้ถอนฟ้องจำเลยที่ 3 ที่ 4 และอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 7 ที่ 8สถานหนักจำเลยที่ 3 ที่ 4 อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ถอนฟ้องจำเลยที่ 3 ที่ 4 และอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 7 ที่ 8 อุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำสั่งของศาลชั้นต้น อนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 จำหน่ายคดีเฉพาะตัวจำเลยที่ 3 และที่ 4 และพิพากษากลับให้ยกฟ้องจำเลยที่ 7 และที่ 8โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่7 ที่ 8 สถานหนักศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดใช้ชื่อว่า บริษัทชาร์เตอร์อินเตอร์เร็คชั่น จำกัด มีจำเลยที่ 2 เป็นกรรมการผู้จัดการ จำเลยที่ 3 ถึงที่ 6 เป็นกรรมการ ปรากฏตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1 เมื่อระหว่างเดือนตุลาคม 2527 ถึงเดือนพฤศจิกายน 2527 โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ได้นำเงินไปร่วมลงทุนกับจำเลยที่ 1 โดยโจทก์ที่ 1 ลงทุนรวมทั้งสิ้น 440,000 บาท โจทก์ที่ 2 ลงทุน 50,000 บาท โจทก์ที่ 3 ลงทุน 150,000 บาทและโจทก์ที่4 ลงทุน 15,000 บาท มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ที่1 ถึงที่ 4 ในชั้นนี้ว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้กระทำผิดตามฟ้องหรือไม่ เกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 นำเงินจำนวนดังกล่าวมาร่วมลงทุนกับจำเลยที่ 1 นั้น ได้ความจากคำเบิกความของตัวโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 ทำนองเดียวกันว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ทราบข่าวว่ามีการเล่นแชร์น้ำมันชาร์เตอร์ได้ดอกเบี้ยถึงร้อยละ8 ต่อเดือน ในเดือนกันยายน 2527 จึงไปสอบถามจำเลยที่ 7 และที่ 8เพราะประสงค์จะเล่นแชร์ดังกล่าวด้วย จำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้บอกแก่โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ว่า บริษัทจำเลยที่ 1 มีฐานะมั่นคง มีเงินลงทุน 1,000 ล้านบาท มีกิจการน้ำมัน ศูนย์การค้าและกิจการต่าง ๆ อีกหลายอย่าง พร้อมทั้งแนะนำวิธีการนำเงินมาลงทุนร่วมกับจำเลยที่ 1 โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 จึงนำเงินมาลงทุนร่วมกับจำเลยที่ 1 และโจทก์ที่ 1 ยังชักชวนโจทก์ที่ 4 ซึ่งเป็นบุตรชายของตนให้นำเงินมาร่วมลงทุนด้วย โดยมอบเงินผ่านจำเลยที่ 7 และที่ 8 เช่นนี้เห็นว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 มาสอบถามจำเลยที่ 7 และที่ 8 เพื่อประสงค์จะเล่นแชร์น้ำมันชาร์เตอร์เองเพราะทราบข่าวจากผู้อื่น หาใช่จำเลยที่ 7 และที่ 8 เอาความเท็จไปพูดหลอกลวงโจทก์ทั้งสามแต่แรกแต่อย่างใดไม่ การที่จำเลยที่ 7ซึ่งเป็นหัวหน้าสายของจำเลยที่ 1 หาเงินมาลงทุนให้แก่จำเลยที่ 1และจำเลยที่ 8 สามีของจำเลยที่ 7 ได้พูดถึงฐานะของจำเลยที่ 1 ว่าเป็นบริษัทที่มั่นคง มีหลักทรัพย์มากมายเป็นพันล้านบาท มีกิจการน้ำมันและศูนย์การค้าใหญ่โตให้โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ฟังก็เป็นการบอกเล่าตามข้อเท็จจริงที่จำเลยที่ 7 และที่ 8 เชื่อตามคำโฆษณาของจำเลยที่ 1 ประกอบกับทุนจดทะเบียนของจำเลยที่ 1 กำหนดไว้เป็นจำนวน 1,000 ล้านบาทตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1นับว่าเป็นจำนวนทุนที่มากพอสมควรที่สามารถทำให้ประชาชนทั่วไปเชื่อถือฐานะของจำเลยที่ 1 แม้แต่โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ซึ่งเป็นปัญญาชนมีการศึกษาดีก็ยังเชื่อถือ ถึงกับขวนขวายหาทางเข้าไปร่วมลงทุนกับจำเลยที่ 1 หรือที่เรียกว่าเล่นแชร์น้ำมันชาร์เตอร์นอกจากตัวโจทก์ที่ 1 เองอยากเล่นแชร์ดังกล่าวแล้ว โจทก์ที่ 1 ก็ยังชักชวนโจทก์ที่ 4 ซึ่งเป็นบุตรชายของตนให้ร่วมเล่นแชร์รายนี้ด้วย ข้อนี้ได้ความจากคำเบิกความของโจทก์ที่ 4 ว่า เมื่อประมาณต้นเดือนพฤศจิกายน 2527 โจทก์ที่ 4 ทราบจากบิดามารดาว่า ถ้านำเงินไปร่วมลงทุนกับบริษัทจำเลยที่ 1 จะได้ผลตอบแทนร้อยละ 8 ต่อเดือนโจทก์ที่ 4 ได้สอบถามบิดามารดาถึงเหตุผลที่ทางบริษัทจำเลยที่ 1ให้ผลตอบแทนสูงถึงร้อยละ 8 ต่อเดือน บิดามารดาของโจทก์ที่ 4บอกว่า บริษัทจำเลยที่ 1 มีโรงกลั่นน้ำมัน มีศูนย์การค้าขนาดใหญ่ที่สุดในเอเซียและมีกิจการอีกหลายอย่าง โดยบิดามารดาได้รับทราบมาจากจำเลยที่ 7 และที่ 8 เมื่อโจทก์ที่ 4 ทราบดังกล่าวแล้วก็สนใจและร่วมลงทุนด้วยเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2527 โดยฝากให้บิดามารดาโจทก์ที่ 4 ไปร่วมลงทุนเป็นเงิน 15,000 บาท เช่นนี้แสดงว่าโจทก์ที่ 1 มีความเชื่อถือบริษัทจำเลยที่ 1 ว่ามีฐานะมั่นคงดี ประกอบกับมีความประสงค์ที่จะได้รับผลประโยชน์ตอบแทนในอัตราร้อยละ 8 ต่อเดือนของจำนวนเงินที่ลงทุนไป จึงได้ยอมลงทุนและชักชวนโจทก์ที่ 4 ให้ร่วมลงทุนด้วยก็เพื่อประสงค์ให้โจทก์ที่ 4 ได้รับผลประโยชน์ตอบแทนเช่นเดียวกับตน นอกจากนี้ปรากฏตามหลักฐานหนังสือสัญญาการลงทุนของโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 3 เอกสารหมาย จ.2 ถึง จ.4 และจ.6 มีจำเลยที่ 2 เป็นผู้ลงชื่อประทับตราของบริษัทจำเลยที่ 1 รับเงินไป ส่วนจำเลยที่ 7 และที่ 8 เพียงลงชื่อเป็นพยาน แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้นำเงินที่ได้รับจากโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 3ไปส่งมอบให้จำเลยที่ 2 และยอมลงชื่อเป็นพยานซึ่งเป็นการผูกมัดตนเองเพื่อเป็นหลักฐานแสดงว่าจำเลยที่ 2 ได้รับเงินของโจทก์ทั้งสามไปจริง ส่วนการที่จำเลยที่ 7 ลงชื่อรับเงินจากนางเพ็ญพิมพ์ภริยาโจทก์ที่ 1 ซึ่งเป็นมารดาของโจทก์ที่ 4 และรับเงินจากโจทก์ที่ 3 ตามเอกสารหมาย จ.5 และ จ.8 ก็เป็นการปฏิบัติตามระเบียบที่บริษัทจำเลยที่ 1 กำหนดไว้ ซึ่งเป็นการกระทำโดยเปิดเผยไม่มีเหตุส่อไปในทางทุจริต นอกจากนี้จำเลยที่ 7 และที่ 8 ยังมีหลักฐานสัญญาการลงทุนกับบริษัทจำเลยที่ 1 ตามเอกสารหมาย ล.10 มาแสดงว่าจำเลยที่ 7 ที่ 8 และบุคคลในครอบครัวลงทุนไว้กับบริษัทจำเลยที่ 1รวมเป็นเงินประมาณ 4,550,000 บาท โดยจำเลยที่ 8 เบิกความประกอบยืนยันว่า เมื่อบริษัทจำเลยที่ 1 ล้ม จำเลยที่ 8 และครอบครัวก็ไม่ได้รับผลประโยชน์และต้นเงินที่ร่วมลงทุนคืน โดยจำเลยที่ 2 และที่ 4 หลบหนีไป ดังนี้ แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ก็มีความเชื่อเช่นเดียวกับโจทก์ทั้งสี่ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 นำเงินไปลงทุนจริงตามที่โฆษณา เกี่ยวกับการดำเนินงานและกิจการภายในของบริษัทจำเลยที่ 1 นั้น ก็น่าเชื่อว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ไม่ทราบเรื่องด้วยแต่อย่างใด เพราะจำเลยที่ 7 และที่ 8 ไม่ได้มีตำแหน่งใด ๆ ในบริษัท จำเลยที่ 1 คงทำหน้าที่เป็นหัวหน้าสายรับเงินที่ประชาชนนำไปมอบให้แก่บริษัทจำเลยที่ 1 โดยไม่ปรากฏว่ามีส่วนแบ่งจากจำนวนเงินที่ประชาชนนำมาฝากหรือร่วมลงทุนแต่อย่างใด กรณีจึงเป็นไปได้ว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 หลงเชื่อการปฏิบัติงานของกรรมการบริษัทจำเลยที่ 1 ว่าเงินที่นำไปลงทุนจะไม่สูญหาย และหวังผลประโยชน์ตอบแทนเช่นเดียวกับโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ทั้งก่อนเกิดเหตุก็ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 จ่ายผลประโยชน์ให้แก่ผู้ที่นำเงินมาลงทุนตามสัญญาโดยมอบเงินจำนวนดังกล่าวให้แก่จำเลยที่ 7 และที่ 8 นำไปจ่ายแก่ผู้ลงทุนในสายของตนด้วยดีตลอดมา ต่อมาเมื่อปรากฏว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 มีพฤติการณ์ฉ้อโกงประชาชน จำเลยที่ 7 และที่ 8ในฐานะผู้เสียหายก็ได้ไปร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนกองปราบปรามเช่นเดียวกับประชาชนผู้ที่ได้รับความเสียหายเช่นกัน พฤติการณ์ส่อพิรุธที่แสดงให้เห็นชัดเจนว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้ร่วมกันฉ้อโกงโจทก์ทั้งสี่ก็ไม่มี การที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่จ่ายเงินที่ลงทุนคืนให้แก่โจทก์ทั้งสี่นั้นจะสันนิษฐานเอาเองว่าจำเลยที่ 7และที่ 8 ได้กระทำผิดฐานฉ้อโกงหาได้ไม่ ปรากฏว่าจำเลยที่ 8รับราชการเป็นนายทหารสัญญาบัตรมียศเป็นถึงนาวาอากาศเอกย่อมรักษาชื่อเสียงและเกียรติยศของตน ส่วนจำเลยที่ 7 ก็เป็นภริยาของจำเลยที่ 8 ย่อมรักษาชื่อเสียงและเกียรติยศของสามี ประกอบกับพฤติการณ์ดังได้วินิจฉัยมาแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าจะมีส่วนรู้เห็นร่วมกับบริษัทจำเลยที่ 1 และที่ 2 ฉ้อโกงโจทก์ทั้งสี่ พยานหลักฐานที่โจทก์ทั้งสี่นำสืบมาเกี่ยวกับพฤติการณ์ของจำเลยที่ 7 และที่ 8 ยังไม่มีน้ำหนักมั่นคงเพียงพอว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้กระทำความผิดตามฟ้อง..."พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2264/2532นาวาเอก วัชรินทร์ ขาวไชยม หา กับพวกโจทก์บริษัท ชาร์เตอร์อินเตอร์เร็คชั่น จำกัด กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 343โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 มาสอบถามจำเลยที่ 7 และที่8 เพื่อประสงค์จะเล่นแชร์น้ำมันชาร์เตอร์ เอง เพราะทราบข่าวจากผู้อื่น หาใช่จำเลยที่ 7 และที่ 8 เอา ความเท็จไปพูดหลอกลวงโจทก์ทั้งสามแต่แรกไม่ การที่จำเลยที่ 7ซึ่งเป็นหัวหน้าสายของบริษัทชาร์เตอร์ ฯ จำเลยที่ 1 หาเงินมาลงทุนให้ จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 8 สามีของจำเลยที่ 7 ได้พูดถึงฐานะของจำเลยที่ 1 ว่าเป็นบริษัทที่มั่นคง มีหลักทรัพย์เป็นพันล้านบาท มีกิจการน้ำมันและศูนย์การค้าใหญ่โตให้โจทก์ทั้งสามฟัง ก็เป็นการบอกเล่าตามข้อเท็จจริงที่จำเลยทั้งสามเชื่อตามคำโฆษณาของจำเลยที่ 1 ประกอบด้วยทุนจดทะเบียนของจำเลยที่ 1 กำหนดไว้เป็นจำนวน 1,000 ล้านบาท นับว่าเป็นจำนวนทุนที่ มาก พอสมควรที่สามารถทำให้ประชาชนทั่วไปเชื่อถือฐานะของจำเลยที่ 1 แม้แต่โจทก์ทั้งสามซึ่งเป็นปัญญาชนมีการศึกษาดียังเชื่อถือถึงกับขวนขวายหาทางเข้าไปร่วมลงทุนกับจำเลยที่ 1 และโจทก์ที่ 1 ยังชักชวนโจทก์ที่ 4 ซึ่งเป็นบุตรชายให้ร่วมเล่นแชร์รายนี้ด้วย นอกจากนี้จำเลยทั้งสองยังมีหลักฐานสัญญาการลงทุนกับจำเลยที่ 1 เป็นเงินประมาณ 4,550,000 บาท เมื่อบริษัทจำเลยที่ 1 ล้ม จำเลยก็ไม่ได้รับผลประโยชน์และต้นเงินที่ร่วมลงทุนคืนจำเลยที่ 7 และที่ 8 ไม่มีตำแหน่งใด ๆ ในบริษัทจำเลยที่ 1ไม่ปรากฏว่าจำเลยมีส่วนแบ่งจากจำนวนเงินที่ประชาชนนำมาร่วมลงทุน ต่อมาเมื่อปรากฏว่าจำเลยที่ 1 มีพฤติการณ์ฉ้อโกงประชาชน จำเลยที่ 7 และที่ 8 ก็ได้ไปร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนเช่นเดียวกับประชาชนผู้ได้รับความเสียหาย เช่นนี้การที่จำเลยที่ 1 ไม่จ่ายเงินที่ลงทุนคืนให้แก่โจทก์ทั้งสี่ จะสันนิษฐานเอาว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้กระทำผิดฐานฉ้อโกงหาได้ไม่.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา341, 343, 83, 90, 91ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วสั่งว่า คดีมีมูลประทับฟ้องไว้พิจารณาระหว่างพิจารณา จำเลยที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 หลบหนี ศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีชั่วคราวสำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6จำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 7 และที่ 8 ให้การปฏิเสธระหว่างสืบพยานโจทก์ โจทก์ที่ 5 ขอถอนฟ้อง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาต โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ขอถอนฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 7 และที่ 8 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 343 โจทก์แต่ละคนที่นำเงินมามอบให้จำเลย แม้บางคนจะนำเงินมามอบให้จำเลยที่ 7 ที่ 8 หลายครั้งคนละเวลากัน แต่ทุกครั้งที่นำเงินมามอบให้ก็เป็นผลมาจากการถูกหลอกลวงในตอนแรกนั้นเอง จึงเป็นกรรมเดียวกัน ส่วนที่โจทก์ที่ 1ถึงที่ 4 ถูกหลอกลวงคนละวันคนละเวลา จำนวนเงินที่ถูกหลอกลวงก็แตกต่างกันเช่นนี้ เป็นการกระทำคนละกรรมต่างกัน จึงต้องลงโทษจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 7 และที่ 8 ทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป จำคุกจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 7 และที่ 8 กระทงละ 2 ปีรวม 4 กระทง เป็นจำคุกคนละ 8 ปีโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้ถอนฟ้องจำเลยที่ 3 ที่ 4 และอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 7 ที่ 8สถานหนักจำเลยที่ 3 ที่ 4 อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ถอนฟ้องจำเลยที่ 3 ที่ 4 และอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 7 ที่ 8 อุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำสั่งของศาลชั้นต้น อนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 จำหน่ายคดีเฉพาะตัวจำเลยที่ 3 และที่ 4 และพิพากษากลับให้ยกฟ้องจำเลยที่ 7 และที่ 8โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่7 ที่ 8 สถานหนักศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดใช้ชื่อว่า บริษัทชาร์เตอร์อินเตอร์เร็คชั่น จำกัด มีจำเลยที่ 2 เป็นกรรมการผู้จัดการ จำเลยที่ 3 ถึงที่ 6 เป็นกรรมการ ปรากฏตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1 เมื่อระหว่างเดือนตุลาคม 2527 ถึงเดือนพฤศจิกายน 2527 โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ได้นำเงินไปร่วมลงทุนกับจำเลยที่ 1 โดยโจทก์ที่ 1 ลงทุนรวมทั้งสิ้น 440,000 บาท โจทก์ที่ 2 ลงทุน 50,000 บาท โจทก์ที่ 3 ลงทุน 150,000 บาทและโจทก์ที่4 ลงทุน 15,000 บาท มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ที่1 ถึงที่ 4 ในชั้นนี้ว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้กระทำผิดตามฟ้องหรือไม่ เกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 นำเงินจำนวนดังกล่าวมาร่วมลงทุนกับจำเลยที่ 1 นั้น ได้ความจากคำเบิกความของตัวโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 ทำนองเดียวกันว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ทราบข่าวว่ามีการเล่นแชร์น้ำมันชาร์เตอร์ได้ดอกเบี้ยถึงร้อยละ8 ต่อเดือน ในเดือนกันยายน 2527 จึงไปสอบถามจำเลยที่ 7 และที่ 8เพราะประสงค์จะเล่นแชร์ดังกล่าวด้วย จำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้บอกแก่โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ว่า บริษัทจำเลยที่ 1 มีฐานะมั่นคง มีเงินลงทุน 1,000 ล้านบาท มีกิจการน้ำมัน ศูนย์การค้าและกิจการต่าง ๆ อีกหลายอย่าง พร้อมทั้งแนะนำวิธีการนำเงินมาลงทุนร่วมกับจำเลยที่ 1 โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 จึงนำเงินมาลงทุนร่วมกับจำเลยที่ 1 และโจทก์ที่ 1 ยังชักชวนโจทก์ที่ 4 ซึ่งเป็นบุตรชายของตนให้นำเงินมาร่วมลงทุนด้วย โดยมอบเงินผ่านจำเลยที่ 7 และที่ 8 เช่นนี้เห็นว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 มาสอบถามจำเลยที่ 7 และที่ 8 เพื่อประสงค์จะเล่นแชร์น้ำมันชาร์เตอร์เองเพราะทราบข่าวจากผู้อื่น หาใช่จำเลยที่ 7 และที่ 8 เอาความเท็จไปพูดหลอกลวงโจทก์ทั้งสามแต่แรกแต่อย่างใดไม่ การที่จำเลยที่ 7ซึ่งเป็นหัวหน้าสายของจำเลยที่ 1 หาเงินมาลงทุนให้แก่จำเลยที่ 1และจำเลยที่ 8 สามีของจำเลยที่ 7 ได้พูดถึงฐานะของจำเลยที่ 1 ว่าเป็นบริษัทที่มั่นคง มีหลักทรัพย์มากมายเป็นพันล้านบาท มีกิจการน้ำมันและศูนย์การค้าใหญ่โตให้โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ฟังก็เป็นการบอกเล่าตามข้อเท็จจริงที่จำเลยที่ 7 และที่ 8 เชื่อตามคำโฆษณาของจำเลยที่ 1 ประกอบกับทุนจดทะเบียนของจำเลยที่ 1 กำหนดไว้เป็นจำนวน 1,000 ล้านบาทตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1นับว่าเป็นจำนวนทุนที่มากพอสมควรที่สามารถทำให้ประชาชนทั่วไปเชื่อถือฐานะของจำเลยที่ 1 แม้แต่โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ซึ่งเป็นปัญญาชนมีการศึกษาดีก็ยังเชื่อถือ ถึงกับขวนขวายหาทางเข้าไปร่วมลงทุนกับจำเลยที่ 1 หรือที่เรียกว่าเล่นแชร์น้ำมันชาร์เตอร์นอกจากตัวโจทก์ที่ 1 เองอยากเล่นแชร์ดังกล่าวแล้ว โจทก์ที่ 1 ก็ยังชักชวนโจทก์ที่ 4 ซึ่งเป็นบุตรชายของตนให้ร่วมเล่นแชร์รายนี้ด้วย ข้อนี้ได้ความจากคำเบิกความของโจทก์ที่ 4 ว่า เมื่อประมาณต้นเดือนพฤศจิกายน 2527 โจทก์ที่ 4 ทราบจากบิดามารดาว่า ถ้านำเงินไปร่วมลงทุนกับบริษัทจำเลยที่ 1 จะได้ผลตอบแทนร้อยละ 8 ต่อเดือนโจทก์ที่ 4 ได้สอบถามบิดามารดาถึงเหตุผลที่ทางบริษัทจำเลยที่ 1ให้ผลตอบแทนสูงถึงร้อยละ 8 ต่อเดือน บิดามารดาของโจทก์ที่ 4บอกว่า บริษัทจำเลยที่ 1 มีโรงกลั่นน้ำมัน มีศูนย์การค้าขนาดใหญ่ที่สุดในเอเซียและมีกิจการอีกหลายอย่าง โดยบิดามารดาได้รับทราบมาจากจำเลยที่ 7 และที่ 8 เมื่อโจทก์ที่ 4 ทราบดังกล่าวแล้วก็สนใจและร่วมลงทุนด้วยเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2527 โดยฝากให้บิดามารดาโจทก์ที่ 4 ไปร่วมลงทุนเป็นเงิน 15,000 บาท เช่นนี้แสดงว่าโจทก์ที่ 1 มีความเชื่อถือบริษัทจำเลยที่ 1 ว่ามีฐานะมั่นคงดี ประกอบกับมีความประสงค์ที่จะได้รับผลประโยชน์ตอบแทนในอัตราร้อยละ 8 ต่อเดือนของจำนวนเงินที่ลงทุนไป จึงได้ยอมลงทุนและชักชวนโจทก์ที่ 4 ให้ร่วมลงทุนด้วยก็เพื่อประสงค์ให้โจทก์ที่ 4 ได้รับผลประโยชน์ตอบแทนเช่นเดียวกับตน นอกจากนี้ปรากฏตามหลักฐานหนังสือสัญญาการลงทุนของโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 3 เอกสารหมาย จ.2 ถึง จ.4 และจ.6 มีจำเลยที่ 2 เป็นผู้ลงชื่อประทับตราของบริษัทจำเลยที่ 1 รับเงินไป ส่วนจำเลยที่ 7 และที่ 8 เพียงลงชื่อเป็นพยาน แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้นำเงินที่ได้รับจากโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 3ไปส่งมอบให้จำเลยที่ 2 และยอมลงชื่อเป็นพยานซึ่งเป็นการผูกมัดตนเองเพื่อเป็นหลักฐานแสดงว่าจำเลยที่ 2 ได้รับเงินของโจทก์ทั้งสามไปจริง ส่วนการที่จำเลยที่ 7 ลงชื่อรับเงินจากนางเพ็ญพิมพ์ภริยาโจทก์ที่ 1 ซึ่งเป็นมารดาของโจทก์ที่ 4 และรับเงินจากโจทก์ที่ 3 ตามเอกสารหมาย จ.5 และ จ.8 ก็เป็นการปฏิบัติตามระเบียบที่บริษัทจำเลยที่ 1 กำหนดไว้ ซึ่งเป็นการกระทำโดยเปิดเผยไม่มีเหตุส่อไปในทางทุจริต นอกจากนี้จำเลยที่ 7 และที่ 8 ยังมีหลักฐานสัญญาการลงทุนกับบริษัทจำเลยที่ 1 ตามเอกสารหมาย ล.10 มาแสดงว่าจำเลยที่ 7 ที่ 8 และบุคคลในครอบครัวลงทุนไว้กับบริษัทจำเลยที่ 1รวมเป็นเงินประมาณ 4,550,000 บาท โดยจำเลยที่ 8 เบิกความประกอบยืนยันว่า เมื่อบริษัทจำเลยที่ 1 ล้ม จำเลยที่ 8 และครอบครัวก็ไม่ได้รับผลประโยชน์และต้นเงินที่ร่วมลงทุนคืน โดยจำเลยที่ 2 และที่ 4 หลบหนีไป ดังนี้ แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ก็มีความเชื่อเช่นเดียวกับโจทก์ทั้งสี่ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 นำเงินไปลงทุนจริงตามที่โฆษณา เกี่ยวกับการดำเนินงานและกิจการภายในของบริษัทจำเลยที่ 1 นั้น ก็น่าเชื่อว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ไม่ทราบเรื่องด้วยแต่อย่างใด เพราะจำเลยที่ 7 และที่ 8 ไม่ได้มีตำแหน่งใด ๆ ในบริษัท จำเลยที่ 1 คงทำหน้าที่เป็นหัวหน้าสายรับเงินที่ประชาชนนำไปมอบให้แก่บริษัทจำเลยที่ 1 โดยไม่ปรากฏว่ามีส่วนแบ่งจากจำนวนเงินที่ประชาชนนำมาฝากหรือร่วมลงทุนแต่อย่างใด กรณีจึงเป็นไปได้ว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 หลงเชื่อการปฏิบัติงานของกรรมการบริษัทจำเลยที่ 1 ว่าเงินที่นำไปลงทุนจะไม่สูญหาย และหวังผลประโยชน์ตอบแทนเช่นเดียวกับโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ทั้งก่อนเกิดเหตุก็ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 จ่ายผลประโยชน์ให้แก่ผู้ที่นำเงินมาลงทุนตามสัญญาโดยมอบเงินจำนวนดังกล่าวให้แก่จำเลยที่ 7 และที่ 8 นำไปจ่ายแก่ผู้ลงทุนในสายของตนด้วยดีตลอดมา ต่อมาเมื่อปรากฏว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 มีพฤติการณ์ฉ้อโกงประชาชน จำเลยที่ 7 และที่ 8ในฐานะผู้เสียหายก็ได้ไปร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนกองปราบปรามเช่นเดียวกับประชาชนผู้ที่ได้รับความเสียหายเช่นกัน พฤติการณ์ส่อพิรุธที่แสดงให้เห็นชัดเจนว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้ร่วมกันฉ้อโกงโจทก์ทั้งสี่ก็ไม่มี การที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่จ่ายเงินที่ลงทุนคืนให้แก่โจทก์ทั้งสี่นั้นจะสันนิษฐานเอาเองว่าจำเลยที่ 7และที่ 8 ได้กระทำผิดฐานฉ้อโกงหาได้ไม่ ปรากฏว่าจำเลยที่ 8รับราชการเป็นนายทหารสัญญาบัตรมียศเป็นถึงนาวาอากาศเอกย่อมรักษาชื่อเสียงและเกียรติยศของตน ส่วนจำเลยที่ 7 ก็เป็นภริยาของจำเลยที่ 8 ย่อมรักษาชื่อเสียงและเกียรติยศของสามี ประกอบกับพฤติการณ์ดังได้วินิจฉัยมาแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าจะมีส่วนรู้เห็นร่วมกับบริษัทจำเลยที่ 1 และที่ 2 ฉ้อโกงโจทก์ทั้งสี่ พยานหลักฐานที่โจทก์ทั้งสี่นำสืบมาเกี่ยวกับพฤติการณ์ของจำเลยที่ 7 และที่ 8 ยังไม่มีน้ำหนักมั่นคงเพียงพอว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ได้กระทำความผิดตามฟ้อง..."พิพากษายืน(สหัส สิงหวิริยะ-มงคล เปาอินทร์-ถาวร ตันตราภรณ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ