คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 51/2494หลักกฎหมาย: จำเลยขับรถรางมาในระยะไกลได้เห็นรถยนต์ขวางทางรถรางอยู่แต่เข้าใจว่ารถยนต์คงถอยหลังพันรางไปเสียทันก่อนที่รถรางจะแล่นไปถึง จึงมิได้หยุดรถราง คงปล่อยให้แล่นเรื่อยไป จนชนรถยนต์ที่ขวางทางอยุ่นั้น ดังนี้ถือได้ว่า จำเลยประมาทผิดตาม พ.ร.บ.จราจรทางบก การวินิจฉัยข้อเท็จจริงที่ ศาลล่างฟังมาว่าจะ+ประมาทปรืไม่นั้นเป็นข้อกฎหมายโจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยขับรถรางโดยประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปรกติชนโดยจำเลยมิได้ขับรถรางให้ช้าพอสมควร และไม่ได้ห้ามล้อในเมื่อเห็นรถยนต์อยู่ในรางรถ จึงเป็นเหตุให้รถรางชนรถยนต์ ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.จราจรทางบก ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยประมาท ผิด พ.ร.บ.จราจรทางบก จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง จำเลยฎีการอ้างว่าเป็นปัญหาข้อกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงแห่งคดีศาลอุทธรณ์ฟังตามศาลชั้นต้นว่า จำเลยขับรถรางมาในระยะไกล ได้เห็นรถยนต์ของผู้เสียหายขวางทางรถรางอยู่ แต่จำเลยมิได้หยุดรถราง เลยปล่อยให้แล่นเรื่อยไปจนชนรถยนต์ของผู้เสียหายเพราะจำเลยเข้าใจว่า รถยนต์คงถอยหลังพ้นรางไปเสียทันก่อนที่รถรางจะแล่นไปถึงรถยนต์ จึงเกิกชนรถยนต์ขึ้น ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการกระทำโดยประมาทจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 51/2494อัยการ กรมอัยการโจทก์นายฟัก บัวศรีล. กฎหมายลักษณะอาญา ม. 43 พ.ร.บ.จราจรทางบก จำเลยขับรถรางมาในระยะไกลได้เห็นรถยนต์ขวางทางรถรางอยู่แต่เข้าใจว่ารถยนต์คงถอยหลังพันรางไปเสียทันก่อนที่รถรางจะแล่นไปถึง จึงมิได้หยุดรถราง คงปล่อยให้แล่นเรื่อยไป จนชนรถยนต์ที่ขวางทางอยุ่นั้น ดังนี้ถือได้ว่า จำเลยประมาทผิดตาม พ.ร.บ.จราจรทางบก การวินิจฉัยข้อเท็จจริงที่ ศาลล่างฟังมาว่าจะ+ประมาทปรืไม่นั้นเป็นข้อกฎหมายโจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยขับรถรางโดยประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปรกติชนโดยจำเลยมิได้ขับรถรางให้ช้าพอสมควร และไม่ได้ห้ามล้อในเมื่อเห็นรถยนต์อยู่ในรางรถ จึงเป็นเหตุให้รถรางชนรถยนต์ ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.จราจรทางบก ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยประมาท ผิด พ.ร.บ.จราจรทางบก จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง จำเลยฎีการอ้างว่าเป็นปัญหาข้อกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงแห่งคดีศาลอุทธรณ์ฟังตามศาลชั้นต้นว่า จำเลยขับรถรางมาในระยะไกล ได้เห็นรถยนต์ของผู้เสียหายขวางทางรถรางอยู่ แต่จำเลยมิได้หยุดรถราง เลยปล่อยให้แล่นเรื่อยไปจนชนรถยนต์ของผู้เสียหายเพราะจำเลยเข้าใจว่า รถยนต์คงถอยหลังพ้นรางไปเสียทันก่อนที่รถรางจะแล่นไปถึงรถยนต์ จึงเกิกชนรถยนต์ขึ้น ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการกระทำโดยประมาทจึงพิพากษายืน(นันทประชา-มนูภันย์วิมลสาร-ศิลปสิทธิวินิจฉัย)ศาลแขวงพระนครเหนือ - นายชาบ รัตนวิจิตรศาลอุทธรณ์ - หลวงสารรักษ์ประนาทแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยขับรถรางโดยประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปรกติชนโดยจำเลยมิได้ขับรถรางให้ช้าพอสมควร และไม่ได้ห้ามล้อในเมื่อเห็นรถยนต์อยู่ในรางรถ จึงเป็นเหตุให้รถรางชนรถยนต์ ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.จราจรทางบก ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยประมาท ผิด พ.ร.บ.จราจรทางบก จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง จำเลยฎีการอ้างว่าเป็นปัญหาข้อกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงแห่งคดีศาลอุทธรณ์ฟังตามศาลชั้นต้นว่า จำเลยขับรถรางมาในระยะไกล ได้เห็นรถยนต์ของผู้เสียหายขวางทางรถรางอยู่ แต่จำเลยมิได้หยุดรถราง เลยปล่อยให้แล่นเรื่อยไปจนชนรถยนต์ของผู้เสียหายเพราะจำเลยเข้าใจว่า รถยนต์คงถอยหลังพ้นรางไปเสียทันก่อนที่รถรางจะแล่นไปถึงรถยนต์ จึงเกิกชนรถยนต์ขึ้น ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการกระทำโดยประมาทจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 51/2494อัยการ กรมอัยการโจทก์นายฟัก บัวศรีล. กฎหมายลักษณะอาญา ม. 43 พ.ร.บ.จราจรทางบก จำเลยขับรถรางมาในระยะไกลได้เห็นรถยนต์ขวางทางรถรางอยู่แต่เข้าใจว่ารถยนต์คงถอยหลังพันรางไปเสียทันก่อนที่รถรางจะแล่นไปถึง จึงมิได้หยุดรถราง คงปล่อยให้แล่นเรื่อยไป จนชนรถยนต์ที่ขวางทางอยุ่นั้น ดังนี้ถือได้ว่า จำเลยประมาทผิดตาม พ.ร.บ.จราจรทางบก การวินิจฉัยข้อเท็จจริงที่ ศาลล่างฟังมาว่าจะ+ประมาทปรืไม่นั้นเป็นข้อกฎหมายโจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยขับรถรางโดยประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปรกติชนโดยจำเลยมิได้ขับรถรางให้ช้าพอสมควร และไม่ได้ห้ามล้อในเมื่อเห็นรถยนต์อยู่ในรางรถ จึงเป็นเหตุให้รถรางชนรถยนต์ ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.จราจรทางบก ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยประมาท ผิด พ.ร.บ.จราจรทางบก จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง จำเลยฎีการอ้างว่าเป็นปัญหาข้อกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงแห่งคดีศาลอุทธรณ์ฟังตามศาลชั้นต้นว่า จำเลยขับรถรางมาในระยะไกล ได้เห็นรถยนต์ของผู้เสียหายขวางทางรถรางอยู่ แต่จำเลยมิได้หยุดรถราง เลยปล่อยให้แล่นเรื่อยไปจนชนรถยนต์ของผู้เสียหายเพราะจำเลยเข้าใจว่า รถยนต์คงถอยหลังพ้นรางไปเสียทันก่อนที่รถรางจะแล่นไปถึงรถยนต์ จึงเกิกชนรถยนต์ขึ้น ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการกระทำโดยประมาทจึงพิพากษายืน(นันทประชา-มนูภันย์วิมลสาร-ศิลปสิทธิวินิจฉัย)ศาลแขวงพระนครเหนือ - นายชาบ รัตนวิจิตรศาลอุทธรณ์ - หลวงสารรักษ์ประนาทแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ