คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 538/2497หลักกฎหมาย: การเรียกร้องค่าเสียหายในมูลอันเป็นความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญาให้นับอายุความทางอาญาที่ยาวกว่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 วรรคสอง นั้นหมายความเฉพาะการเรียกร้องจากตัวผู้กระทำผิดหรือผู้ร่วมในการกระทำผิดโดยเฉพาะมิได้หมายถึงผู้อื่น ที่มิได้ร่วมในการกระทำผิด (อ้างฎีกาที่ 383/2497)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของรถยนต์โดยสาร จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างขับรถ จำเลยได้ขับรถในหน้าที่โดยความประมาทด้วยความเร็ว เป็นเหตุให้รถคว่ำ ทำให้โจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัสอัยการและโจทก์ได้ฟ้องจำเลยที่ 1 ฐานทำให้คนตายและบาดเจ็บโดยประมาท ศาลพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1คดีถึงที่สุดแล้ว จึงฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองให้การตัดฟ้องว่า เหตุแห่งการละเมิดเกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม 2494 อัยการได้ฟ้องจำเลยที่ 1 เมื่อวันที่ 22 มิถุนายนปีเดียวกันถึงวันที่โจทก์ฟ้องคดีนี้เกินกำหนด 1 ปีแล้วโจทก์ได้รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงใช้ค่าสินไหมทดแทนแล้วฟ้องของโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448ศาลชั้นต้นมีคำสั่งชี้ขาดเบื้องต้นว่า คดีของโจทก์ขาดอายุความให้ยกฟ้องเฉพาะจำเลยที่ 2 คงดำเนินการพิจารณาต่อไปเฉพาะจำเลยที่ 1โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ว่า ฟ้องของโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ยังไม่ขาดอายุความพิพากษากลับให้ ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การเรียกร้องค่าเสียหายในมูลอันเป็นความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญาให้นับอายุความทางอาญาที่ยาวกว่าดังที่ปรากฏในมาตรา 448 วรรค 2 นั้น หมายความเฉพาะการเรียกร้องจากตัวผู้กระทำผิดหรือผู้ร่วมในการกระทำผิดโดยมิได้หมายความถึงผู้อื่นที่มิได้ร่วมในการกระทำผิดด้วย ฉะนั้นการเรียกร้องเอาค่าเสียหายจากจำเลยที่ 2 จึงต้องนับอายุความตามวรรค 1 คือ 1 ปีพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 538/2497น.ส.บัวเทศ หรือบัวเทพ เวียงคำโจทก์นายทวีศักดิ์ หรือคำ ใจข้อ ที่ 1 นายจำรัส พิชัยพรหม ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 448 ป.วิ.อ. ม. 51การเรียกร้องค่าเสียหายในมูลอันเป็นความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญาให้นับอายุความทางอาญาที่ยาวกว่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 วรรคสอง นั้นหมายความเฉพาะการเรียกร้องจากตัวผู้กระทำผิดหรือผู้ร่วมในการกระทำผิดโดยเฉพาะมิได้หมายถึงผู้อื่น ที่มิได้ร่วมในการกระทำผิด (อ้างฎีกาที่ 383/2497)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของรถยนต์โดยสาร จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างขับรถ จำเลยได้ขับรถในหน้าที่โดยความประมาทด้วยความเร็ว เป็นเหตุให้รถคว่ำ ทำให้โจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัสอัยการและโจทก์ได้ฟ้องจำเลยที่ 1 ฐานทำให้คนตายและบาดเจ็บโดยประมาท ศาลพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1คดีถึงที่สุดแล้ว จึงฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองให้การตัดฟ้องว่า เหตุแห่งการละเมิดเกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม 2494 อัยการได้ฟ้องจำเลยที่ 1 เมื่อวันที่ 22 มิถุนายนปีเดียวกันถึงวันที่โจทก์ฟ้องคดีนี้เกินกำหนด 1 ปีแล้วโจทก์ได้รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงใช้ค่าสินไหมทดแทนแล้วฟ้องของโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448ศาลชั้นต้นมีคำสั่งชี้ขาดเบื้องต้นว่า คดีของโจทก์ขาดอายุความให้ยกฟ้องเฉพาะจำเลยที่ 2 คงดำเนินการพิจารณาต่อไปเฉพาะจำเลยที่ 1โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ว่า ฟ้องของโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ยังไม่ขาดอายุความพิพากษากลับให้ ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การเรียกร้องค่าเสียหายในมูลอันเป็นความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญาให้นับอายุความทางอาญาที่ยาวกว่าดังที่ปรากฏในมาตรา 448 วรรค 2 นั้น หมายความเฉพาะการเรียกร้องจากตัวผู้กระทำผิดหรือผู้ร่วมในการกระทำผิดโดยมิได้หมายความถึงผู้อื่นที่มิได้ร่วมในการกระทำผิดด้วย ฉะนั้นการเรียกร้องเอาค่าเสียหายจากจำเลยที่ 2 จึงต้องนับอายุความตามวรรค 1 คือ 1 ปีพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2(มนูภันย์วิมลสาร-พิบูลย์ไอศวรรย์-ประศาสน์วินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของรถยนต์โดยสาร จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างขับรถ จำเลยได้ขับรถในหน้าที่โดยความประมาทด้วยความเร็ว เป็นเหตุให้รถคว่ำ ทำให้โจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัสอัยการและโจทก์ได้ฟ้องจำเลยที่ 1 ฐานทำให้คนตายและบาดเจ็บโดยประมาท ศาลพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1คดีถึงที่สุดแล้ว จึงฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองให้การตัดฟ้องว่า เหตุแห่งการละเมิดเกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม 2494 อัยการได้ฟ้องจำเลยที่ 1 เมื่อวันที่ 22 มิถุนายนปีเดียวกันถึงวันที่โจทก์ฟ้องคดีนี้เกินกำหนด 1 ปีแล้วโจทก์ได้รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงใช้ค่าสินไหมทดแทนแล้วฟ้องของโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448ศาลชั้นต้นมีคำสั่งชี้ขาดเบื้องต้นว่า คดีของโจทก์ขาดอายุความให้ยกฟ้องเฉพาะจำเลยที่ 2 คงดำเนินการพิจารณาต่อไปเฉพาะจำเลยที่ 1โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ว่า ฟ้องของโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ยังไม่ขาดอายุความพิพากษากลับให้ ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การเรียกร้องค่าเสียหายในมูลอันเป็นความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญาให้นับอายุความทางอาญาที่ยาวกว่าดังที่ปรากฏในมาตรา 448 วรรค 2 นั้น หมายความเฉพาะการเรียกร้องจากตัวผู้กระทำผิดหรือผู้ร่วมในการกระทำผิดโดยมิได้หมายความถึงผู้อื่นที่มิได้ร่วมในการกระทำผิดด้วย ฉะนั้นการเรียกร้องเอาค่าเสียหายจากจำเลยที่ 2 จึงต้องนับอายุความตามวรรค 1 คือ 1 ปีพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 538/2497น.ส.บัวเทศ หรือบัวเทพ เวียงคำโจทก์นายทวีศักดิ์ หรือคำ ใจข้อ ที่ 1 นายจำรัส พิชัยพรหม ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 448 ป.วิ.อ. ม. 51การเรียกร้องค่าเสียหายในมูลอันเป็นความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญาให้นับอายุความทางอาญาที่ยาวกว่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 วรรคสอง นั้นหมายความเฉพาะการเรียกร้องจากตัวผู้กระทำผิดหรือผู้ร่วมในการกระทำผิดโดยเฉพาะมิได้หมายถึงผู้อื่น ที่มิได้ร่วมในการกระทำผิด (อ้างฎีกาที่ 383/2497)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของรถยนต์โดยสาร จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างขับรถ จำเลยได้ขับรถในหน้าที่โดยความประมาทด้วยความเร็ว เป็นเหตุให้รถคว่ำ ทำให้โจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัสอัยการและโจทก์ได้ฟ้องจำเลยที่ 1 ฐานทำให้คนตายและบาดเจ็บโดยประมาท ศาลพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1คดีถึงที่สุดแล้ว จึงฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองให้การตัดฟ้องว่า เหตุแห่งการละเมิดเกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม 2494 อัยการได้ฟ้องจำเลยที่ 1 เมื่อวันที่ 22 มิถุนายนปีเดียวกันถึงวันที่โจทก์ฟ้องคดีนี้เกินกำหนด 1 ปีแล้วโจทก์ได้รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงใช้ค่าสินไหมทดแทนแล้วฟ้องของโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448ศาลชั้นต้นมีคำสั่งชี้ขาดเบื้องต้นว่า คดีของโจทก์ขาดอายุความให้ยกฟ้องเฉพาะจำเลยที่ 2 คงดำเนินการพิจารณาต่อไปเฉพาะจำเลยที่ 1โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ว่า ฟ้องของโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ยังไม่ขาดอายุความพิพากษากลับให้ ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การเรียกร้องค่าเสียหายในมูลอันเป็นความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญาให้นับอายุความทางอาญาที่ยาวกว่าดังที่ปรากฏในมาตรา 448 วรรค 2 นั้น หมายความเฉพาะการเรียกร้องจากตัวผู้กระทำผิดหรือผู้ร่วมในการกระทำผิดโดยมิได้หมายความถึงผู้อื่นที่มิได้ร่วมในการกระทำผิดด้วย ฉะนั้นการเรียกร้องเอาค่าเสียหายจากจำเลยที่ 2 จึงต้องนับอายุความตามวรรค 1 คือ 1 ปีพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2(มนูภันย์วิมลสาร-พิบูลย์ไอศวรรย์-ประศาสน์วินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ