ประกาศกระทรวงมหาดไทยประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๒๐) อาศัยอำนาจตามความในข้อ ๒ (๔) และข้อ ๑๔แห่งประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๐๓ ลงวันที่ ๑๖ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๑๕และเพื่อให้เป็นไปตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำ ลงวันที่๑๖ เมษายน พ.ศ. ๒๕๑๕ กระทรวงมหาดไทยจึงออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ให้ยกเลิกประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๑๙) ลงวันที่ ๑๘ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๓๔ ข้อ ๒ ประกาศนี้มิให้ใช้บังคับแก่(๑) งานเกษตรกรรม ซึ่งได้แก่ งานเพาะปลูกงานประมง งานป่าไม้ และงานเลี้ยงสัตว์(๒) งานอื่นตามที่กระทรวงมหาดไทยจะได้กำหนดข้อ ๓ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสิบห้าบาทในท้องที่กรุงเทพมหานคร จังหวัดสมุทรปราการ จังหวัดนนทบุรี จังหวัดปทุมธานีจังหวัดสมุทรสาคร จังหวัดนครปฐม และจังหวัดภูเก็ตข้อ ๔ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยเจ็ดบาทในท้องที่จังหวัดระนอง และจังหวัดพังงา ข้อ ๕ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยหนึ่งบาทในท้องที่จังหวัดชลบุรี จังหวัดสระบุรี จังหวัดนครราชสีมา และจังหวัดเชียงใหม่ ข้อ ๖ ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละเก้าสิบสี่บาทในท้องที่จังหวัดกาญจนบุรี จังหวัดนครนายก จังหวัดพระนครศรีอยุธยาจังหวัดปราจีนบุรี จังหวัดลพบุรี จังหวัดราชบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์จังหวัดชัยนาท จังหวัดฉะเชิงเทรา จังหวัดเพชรบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี จังหวัดสิงห์บุรีจังหวัดสมุทรสงคราม จังหวัดอ่างทอง จังหวัดตราด จังหวัดระยอง จังหวัดจันทบุรีจังหวัดกระบี่ จังหวัดตรัง จังหวัดชุมพร จังหวัดปัตตานี จังหวัดนราธิวาสจังหวัดสตูล จังหวัดสงขลา จังหวัดยะลา จังหวัดนครศรีธรรมราช จังหวัดพัทลุงจังหวัดสุราษฎร์ธานี จังหวัดกำแพงเพชร จังหวัดตาก จังหวัดเชียงราย จังหวัดพะเยาจังหวัดน่าน จังหวัดลำพูน จังหวัดลำปาง จังหวัดแม่ฮ่องสอน จังหวัดแพร่จังหวัดเพชรบูรณ์ จังหวัดพิษณุโลก จังหวัดพิจิตร จังหวัดสุโขทัย จังหวัดอุตรดิตถ์จังหวัดอุทัยธานี จังหวัดนครสวรรค์ จังหวัดอุดรธานี จังหวัดขอนแก่นจังหวัดอุบลราชธานี จังหวัดกาฬสินธุ์ จังหวัดบุรีรัมย์ จังหวัดสกลนครจังหวัดศรีสะเกษ จังหวัดเลย จังหวัดร้อยเอ็ด จังหวัดยโสธร จังหวัดมหาสารคามจังหวัดนครพนม จังหวัดหนองคาย จังหวัดสุรินทร์ จังหวัดชัยภูมิ และจังหวัดมุกดาหาร ข้อ ๗ เพื่อประโยชน์ตามข้อ ๓ ถึงข้อ ๖ คำว่า วันหมายถึง เวลาทำงานปกติของลูกจ้าง ซึ่งไม่เกินชั่วโมงทำงานดังต่อไปนี้แม้นายจ้างจะให้ลูกจ้างทำงานน้อยกว่าเวลาทำงานปกติเพียงใดก็ตาม(๑) เจ็ดชั่วโมง สำหรับงานที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพหรือร่างกายของลูกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง กำหนดงานที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพหรือร่างกายของลูกจ้าง ลงวันที่ ๑๖เมษายน พ.ศ. ๒๕๑๕(๒) แปดชั่วโมง สำหรับงานอุตสาหกรรมหรืองานขนส่ง(๓) เก้าชั่วโมงสำหรับงานพาณิชยกรรมหรืองานอื่นซึ่งไม่ใช่งานตาม (๑) และ (๒)ในกรณีเวลาทำงานปกติของลูกจ้างเกินกว่ากำหนดดังกล่าวในวรรคก่อนอัตราค่าจ้างขั้นต่ำให้เพิ่มขึ้นตามส่วนเว้นแต่ลูกจ้างได้รับค่าล่วงเวลาหรือค่าทำงานในวันหยุดตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ ๑๖ เมษายน พ.ศ. ๒๕๑๕ข้อ ๘[๑]ห้ามมิให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างเป็นเงินแก่ลูกจ้างน้อยกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำข้อ ๙[๒]ประกาศกระทรวงมหาดไทยฉบับนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑ เมษายนพ.ศ. ๒๕๓๕เป็นต้นไปประกาศณ วันที่ ๒๒ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๓๕พลเอกอิสระพงศ์ หนุนภักดีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๒๑)[๓]รัศม์วรรณวลัย/ผู้จัดทำ๑๖ตุลาคม ๒๕๕๑[๑] ข้อ๘ แก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๒๑)[๒] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๐๙/ตอนที่ ๒๗/หน้า ๓๑/๒๕ มีนาคม ๒๕๓๕[๓] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๐๙/ตอนที่ ๑๑๕/หน้า ๖/๒๗ พฤศจิกายน ๒๕๓๕