คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 970/2512หลักกฎหมาย: ลูกจ้างผู้ทำหน้าที่ขับรถยนต์ขนหินขนดินซึ่งบริษัทจำเลยรับเหมา ขณะหยุดพักงานตอนเที่ยงวัน ได้ขับรถยนต์บรรทุกของจำเลยออกไปจากเส้นทางที่ก่อสร้าง เพื่อไปรับประทานอาหาร รถยนต์ชนจักรยานยนต์ซึ่งโจทก์นั่งซ้อนท้ายมา โดยประมาทเลินเล่อ ในการที่ลูกจ้างเอารถของจำเลยขับไปนั้น แม้จะเป็นการฝ่าฝืนระเบียบของบริษัทจำเลยที่วางไว้ แต่ก็อยู่ระหว่างเวลาที่ลูกจ้างประจำทำงานตามทางการที่จ้างให้แก่บริษัทจำเลยตลอดทั้งวัน ย่อมเป็นการละเมิดต่อโจทก์ในทางการที่จ้างของจำเลย บริษัทจำเลยต้องรับผิดโจทก์ฟ้องว่า ลูกจ้างขับรถยนต์ของบริษัทจำเลยซึ่งมีหน้าที่ขับรถขนหินขนดิน ได้ขับรถยนต์โดยประมาทชนโจทก์บาดเจ็บสาหัสขอให้ชดใช้ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน 48,000 บาทจำเลยต่อสู้ว่า ขณะเกิดเหตุเป็นเวลานอกเวลาปฏิบัติงานลูกจ้างเอารถขับไปโดยพละการ เป็นการนอกหน้าที่ตามทางการที่จ้างจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดศาลชั้นต้นฟังว่าลูกจ้างของบริษัทจำเลยทำละเมิดต่อโจทก์เป็นการฝ่าฝืนคำสั่งของจำเลย แต่การนั้นอยู่ในทางการที่จ้างของจำเลยพิพากษาให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 31,500 บาทจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การละเมิดของลูกจ้างจำเลยต่อโจทก์เป็นการกระทำนอกทางการที่จ้าง จำเลยจึงไม่ต้องรับผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ขณะเกิดเหตุเป็นเวลาหยุดพักรับประทานอาหารตอนกลางวัน 1 ชั่วโมง ลูกจ้างของจำเลยได้ขับรถของจำเลยออกไปจากเส้นทางที่กำลังก่อสร้างซึ่งอยู่ไม่ห่างจากเส้นทางที่ก่อสร้างถนนนัก เพื่อไปรับประทานอาหาร มีลูกจ้างของจำเลยติดตามไปด้วย 3-4 คน รถยนต์ที่ลูกจ้างขับไปนั้นชนจักรยานยนต์ที่โจทก์นั่งซ้อนท้ายมาโดยประมาทศาลพิพากษาลงโทษลูกจ้างของจำเลยคดีถึงที่สุดแล้ว แม้ลูกจ้างของจำเลยจะขับรถไปโดยฝ่าฝืนระเบียบที่จำเลยวางไว้ก็ตาม แต่ก็เป็นระหว่างเวลาที่ลูกจ้างของจำเลยประจำทำงานตามทางการที่จ้างให้แก่บริษัทจำเลยตลอดทั้งวัน เมื่อรถยนต์ไปชนโจทก์โดยประมาทเลินเล่อเช่นนี้ ย่อมเป็นการละเมิดต่อโจทก์ในทางการที่จ้างของจำเลย จำเลยจึงต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์พิพากษาแก้ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 29,500 บาท ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 970/2512นายประเสริฐ เงินมากโจทก์บริษัทสากลสถาปัตย์ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 425ลูกจ้างผู้ทำหน้าที่ขับรถยนต์ขนหินขนดินซึ่งบริษัทจำเลยรับเหมา ขณะหยุดพักงานตอนเที่ยงวัน ได้ขับรถยนต์บรรทุกของจำเลยออกไปจากเส้นทางที่ก่อสร้าง เพื่อไปรับประทานอาหาร รถยนต์ชนจักรยานยนต์ซึ่งโจทก์นั่งซ้อนท้ายมา โดยประมาทเลินเล่อ ในการที่ลูกจ้างเอารถของจำเลยขับไปนั้น แม้จะเป็นการฝ่าฝืนระเบียบของบริษัทจำเลยที่วางไว้ แต่ก็อยู่ระหว่างเวลาที่ลูกจ้างประจำทำงานตามทางการที่จ้างให้แก่บริษัทจำเลยตลอดทั้งวัน ย่อมเป็นการละเมิดต่อโจทก์ในทางการที่จ้างของจำเลย บริษัทจำเลยต้องรับผิดโจทก์ฟ้องว่า ลูกจ้างขับรถยนต์ของบริษัทจำเลยซึ่งมีหน้าที่ขับรถขนหินขนดิน ได้ขับรถยนต์โดยประมาทชนโจทก์บาดเจ็บสาหัสขอให้ชดใช้ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน 48,000 บาทจำเลยต่อสู้ว่า ขณะเกิดเหตุเป็นเวลานอกเวลาปฏิบัติงานลูกจ้างเอารถขับไปโดยพละการ เป็นการนอกหน้าที่ตามทางการที่จ้างจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดศาลชั้นต้นฟังว่าลูกจ้างของบริษัทจำเลยทำละเมิดต่อโจทก์เป็นการฝ่าฝืนคำสั่งของจำเลย แต่การนั้นอยู่ในทางการที่จ้างของจำเลยพิพากษาให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 31,500 บาทจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การละเมิดของลูกจ้างจำเลยต่อโจทก์เป็นการกระทำนอกทางการที่จ้าง จำเลยจึงไม่ต้องรับผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ขณะเกิดเหตุเป็นเวลาหยุดพักรับประทานอาหารตอนกลางวัน 1 ชั่วโมง ลูกจ้างของจำเลยได้ขับรถของจำเลยออกไปจากเส้นทางที่กำลังก่อสร้างซึ่งอยู่ไม่ห่างจากเส้นทางที่ก่อสร้างถนนนัก เพื่อไปรับประทานอาหาร มีลูกจ้างของจำเลยติดตามไปด้วย 3-4 คน รถยนต์ที่ลูกจ้างขับไปนั้นชนจักรยานยนต์ที่โจทก์นั่งซ้อนท้ายมาโดยประมาทศาลพิพากษาลงโทษลูกจ้างของจำเลยคดีถึงที่สุดแล้ว แม้ลูกจ้างของจำเลยจะขับรถไปโดยฝ่าฝืนระเบียบที่จำเลยวางไว้ก็ตาม แต่ก็เป็นระหว่างเวลาที่ลูกจ้างของจำเลยประจำทำงานตามทางการที่จ้างให้แก่บริษัทจำเลยตลอดทั้งวัน เมื่อรถยนต์ไปชนโจทก์โดยประมาทเลินเล่อเช่นนี้ ย่อมเป็นการละเมิดต่อโจทก์ในทางการที่จ้างของจำเลย จำเลยจึงต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์พิพากษาแก้ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 29,500 บาท(พันธ์ นัยวิฑิต-วิเชียร เศวตรุนทร์-วินัย ทองลงยา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า ลูกจ้างขับรถยนต์ของบริษัทจำเลยซึ่งมีหน้าที่ขับรถขนหินขนดิน ได้ขับรถยนต์โดยประมาทชนโจทก์บาดเจ็บสาหัสขอให้ชดใช้ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน 48,000 บาทจำเลยต่อสู้ว่า ขณะเกิดเหตุเป็นเวลานอกเวลาปฏิบัติงานลูกจ้างเอารถขับไปโดยพละการ เป็นการนอกหน้าที่ตามทางการที่จ้างจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดศาลชั้นต้นฟังว่าลูกจ้างของบริษัทจำเลยทำละเมิดต่อโจทก์เป็นการฝ่าฝืนคำสั่งของจำเลย แต่การนั้นอยู่ในทางการที่จ้างของจำเลยพิพากษาให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 31,500 บาทจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การละเมิดของลูกจ้างจำเลยต่อโจทก์เป็นการกระทำนอกทางการที่จ้าง จำเลยจึงไม่ต้องรับผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ขณะเกิดเหตุเป็นเวลาหยุดพักรับประทานอาหารตอนกลางวัน 1 ชั่วโมง ลูกจ้างของจำเลยได้ขับรถของจำเลยออกไปจากเส้นทางที่กำลังก่อสร้างซึ่งอยู่ไม่ห่างจากเส้นทางที่ก่อสร้างถนนนัก เพื่อไปรับประทานอาหาร มีลูกจ้างของจำเลยติดตามไปด้วย 3-4 คน รถยนต์ที่ลูกจ้างขับไปนั้นชนจักรยานยนต์ที่โจทก์นั่งซ้อนท้ายมาโดยประมาทศาลพิพากษาลงโทษลูกจ้างของจำเลยคดีถึงที่สุดแล้ว แม้ลูกจ้างของจำเลยจะขับรถไปโดยฝ่าฝืนระเบียบที่จำเลยวางไว้ก็ตาม แต่ก็เป็นระหว่างเวลาที่ลูกจ้างของจำเลยประจำทำงานตามทางการที่จ้างให้แก่บริษัทจำเลยตลอดทั้งวัน เมื่อรถยนต์ไปชนโจทก์โดยประมาทเลินเล่อเช่นนี้ ย่อมเป็นการละเมิดต่อโจทก์ในทางการที่จ้างของจำเลย จำเลยจึงต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์พิพากษาแก้ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 29,500 บาท ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 970/2512นายประเสริฐ เงินมากโจทก์บริษัทสากลสถาปัตย์ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 425ลูกจ้างผู้ทำหน้าที่ขับรถยนต์ขนหินขนดินซึ่งบริษัทจำเลยรับเหมา ขณะหยุดพักงานตอนเที่ยงวัน ได้ขับรถยนต์บรรทุกของจำเลยออกไปจากเส้นทางที่ก่อสร้าง เพื่อไปรับประทานอาหาร รถยนต์ชนจักรยานยนต์ซึ่งโจทก์นั่งซ้อนท้ายมา โดยประมาทเลินเล่อ ในการที่ลูกจ้างเอารถของจำเลยขับไปนั้น แม้จะเป็นการฝ่าฝืนระเบียบของบริษัทจำเลยที่วางไว้ แต่ก็อยู่ระหว่างเวลาที่ลูกจ้างประจำทำงานตามทางการที่จ้างให้แก่บริษัทจำเลยตลอดทั้งวัน ย่อมเป็นการละเมิดต่อโจทก์ในทางการที่จ้างของจำเลย บริษัทจำเลยต้องรับผิดโจทก์ฟ้องว่า ลูกจ้างขับรถยนต์ของบริษัทจำเลยซึ่งมีหน้าที่ขับรถขนหินขนดิน ได้ขับรถยนต์โดยประมาทชนโจทก์บาดเจ็บสาหัสขอให้ชดใช้ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน 48,000 บาทจำเลยต่อสู้ว่า ขณะเกิดเหตุเป็นเวลานอกเวลาปฏิบัติงานลูกจ้างเอารถขับไปโดยพละการ เป็นการนอกหน้าที่ตามทางการที่จ้างจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดศาลชั้นต้นฟังว่าลูกจ้างของบริษัทจำเลยทำละเมิดต่อโจทก์เป็นการฝ่าฝืนคำสั่งของจำเลย แต่การนั้นอยู่ในทางการที่จ้างของจำเลยพิพากษาให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 31,500 บาทจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การละเมิดของลูกจ้างจำเลยต่อโจทก์เป็นการกระทำนอกทางการที่จ้าง จำเลยจึงไม่ต้องรับผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ขณะเกิดเหตุเป็นเวลาหยุดพักรับประทานอาหารตอนกลางวัน 1 ชั่วโมง ลูกจ้างของจำเลยได้ขับรถของจำเลยออกไปจากเส้นทางที่กำลังก่อสร้างซึ่งอยู่ไม่ห่างจากเส้นทางที่ก่อสร้างถนนนัก เพื่อไปรับประทานอาหาร มีลูกจ้างของจำเลยติดตามไปด้วย 3-4 คน รถยนต์ที่ลูกจ้างขับไปนั้นชนจักรยานยนต์ที่โจทก์นั่งซ้อนท้ายมาโดยประมาทศาลพิพากษาลงโทษลูกจ้างของจำเลยคดีถึงที่สุดแล้ว แม้ลูกจ้างของจำเลยจะขับรถไปโดยฝ่าฝืนระเบียบที่จำเลยวางไว้ก็ตาม แต่ก็เป็นระหว่างเวลาที่ลูกจ้างของจำเลยประจำทำงานตามทางการที่จ้างให้แก่บริษัทจำเลยตลอดทั้งวัน เมื่อรถยนต์ไปชนโจทก์โดยประมาทเลินเล่อเช่นนี้ ย่อมเป็นการละเมิดต่อโจทก์ในทางการที่จ้างของจำเลย จำเลยจึงต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์พิพากษาแก้ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 29,500 บาท(พันธ์ นัยวิฑิต-วิเชียร เศวตรุนทร์-วินัย ทองลงยา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ