คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 44หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยผู้บุกรุกที่ดินโจทก์ซึ่งมีราคาแปลงละ10,000บาทไม่ปรากฏว่าเป็นที่ดินที่อยู่ในทำเลการค้าอันอาจทำให้ค่าเช่าที่ดินสูงเป็นพิเศษแม้จะไม่มีข้อเท็จจริงในสำนวนว่าในขณะยื่นฟ้องอาจให้เช่าได้เกินเดือนละ5,000บาทหรือไม่ก็เชื่อว่าที่พิพาทอาจให้เช่าได้ไม่เกินเดือนละ5,000บาทเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นคู่ความจึงต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง.โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย จำเลยให้การว่าโจทก์มิใช่เจ้าของที่ดินไม่มีอำนาจฟ้อง ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง โจทก์ทั้งสองสำนวนฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าคดีทั้งสองสำนวนนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยทั้งสามออกจากที่ดินโจทก์ โดยกล่าวอ้างว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 บุกรุกเป็นเนื้อที่ประมาณ 25 ไร่ จำเลยที่ 3 บุกรุกเป็นเนื้อที่ประมาณ20 ไร่ ที่ดินดังกล่าวราคาแปลงละ 10,000 บาท ที่พิพาทตั้งอยู่ที่ตำบลชะอำ อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี ไม่ปรากฏว่าเป็นที่อยู่ในทำเลการค้าอันอาจทำให้ค่าเช่าที่ดินสูงเป็นพิเศษ ดังนั้น แม้ข้อเท็จจริงตามสำนวฯจะไม่ปรากฏว่าที่พิพาทในขณะยื่นคำฟ้องอาจให้เช่าได้เกินเดือนละ 5,000 บาทหรือไม่ ก็เชื่อว่าที่พิพาทอาจให้เช่าในขณะยื่นคำฟ้องได้ไม่เกินเดือนละ 5,000 บาท เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น คดีทั้งสองสำนวนจึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ที่โจทก์ฎีกาว่าที่พิพาทไม่อยู่ในเขตพระราชนิเวศน์มฤคทายวัน โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องนั้นเป็นฎีกาในข้อเท็จจริง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 83 - 84/2529นางสาว วิภา เจือทองโจทก์นาย เวียง หลำร่ำไป กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยผู้บุกรุกที่ดินโจทก์ซึ่งมีราคาแปลงละ10,000บาทไม่ปรากฏว่าเป็นที่ดินที่อยู่ในทำเลการค้าอันอาจทำให้ค่าเช่าที่ดินสูงเป็นพิเศษแม้จะไม่มีข้อเท็จจริงในสำนวนว่าในขณะยื่นฟ้องอาจให้เช่าได้เกินเดือนละ5,000บาทหรือไม่ก็เชื่อว่าที่พิพาทอาจให้เช่าได้ไม่เกินเดือนละ5,000บาทเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นคู่ความจึงต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง.โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย จำเลยให้การว่าโจทก์มิใช่เจ้าของที่ดินไม่มีอำนาจฟ้อง ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง โจทก์ทั้งสองสำนวนฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าคดีทั้งสองสำนวนนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยทั้งสามออกจากที่ดินโจทก์ โดยกล่าวอ้างว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 บุกรุกเป็นเนื้อที่ประมาณ 25 ไร่ จำเลยที่ 3 บุกรุกเป็นเนื้อที่ประมาณ20 ไร่ ที่ดินดังกล่าวราคาแปลงละ 10,000 บาท ที่พิพาทตั้งอยู่ที่ตำบลชะอำ อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี ไม่ปรากฏว่าเป็นที่อยู่ในทำเลการค้าอันอาจทำให้ค่าเช่าที่ดินสูงเป็นพิเศษ ดังนั้น แม้ข้อเท็จจริงตามสำนวฯจะไม่ปรากฏว่าที่พิพาทในขณะยื่นคำฟ้องอาจให้เช่าได้เกินเดือนละ 5,000 บาทหรือไม่ ก็เชื่อว่าที่พิพาทอาจให้เช่าในขณะยื่นคำฟ้องได้ไม่เกินเดือนละ 5,000 บาท เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น คดีทั้งสองสำนวนจึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ที่โจทก์ฎีกาว่าที่พิพาทไม่อยู่ในเขตพระราชนิเวศน์มฤคทายวัน โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องนั้นเป็นฎีกาในข้อเท็จจริง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้.(สมศักดิ์ เกิดลาภผล-อำนวย อินทุภูติ-ดำริ ศุภพิโรจน์)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. คดีฟ้องขับไล่จำเลยออกจากอสังหาริมทรัพย์นั้น ในชั้นอุทธรณ์จะต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตามมาตรา 224 วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ก็เฉพาะแต่คดีฟ้องขับไล่ผู้เช่าหรือผู้อาศัยเท่านั้น ส่วนคดีฟ้องขับไล่ผู้บุกรุกนั้น มาตรา 224วรรคสอง มิได้บัญญัติให้ต้องห้ามอุทธรณ์ข้อเท็จจริงด้วย โจทก์ในคดีนี้จึงสามารถอุทธรณ์ข้อเท็จจริงขึ้นมาได้ โดยไม่จำต้องคำนึงว่าที่ดินพิพาทจะอาจให้เช่าได้เกินเดือนละ 2,000 บาทหรือไม่ แต่เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น หรือเพียงแต่แก้ไขเล็กน้อยแล้ว คดีฟ้องขับไล่ผู้บุกรุกอาจต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามมาตรา 248 ได้ เพราะมาตรา 248 วรรคสอง ใช้คำว่า"คดีฟ้องขับไล่ผู้เช่า...หรือคดีฟ้องขับไล่บุคคลในกรณีอื่นออกจากอสังหาริมทรัพย์ซึ่งในขณะยื่นคำฟ้องอาจให้เช่าได้ไม่เกินเดือนละห้าพันบาท..." 2. ในการวินิจฉัยว่าอสังหาริมทรัพย์ที่พิพาทอาจให้เช่าได้เท่าไรในขณะยื่นคำฟ้องนั้น โดยหลักถ้าคู่ความต่างโต้เถียงกัน ศาลจะต้องวินิจฉัยไปตามพยานหลักฐานที่ปรากฏในสำนวน แต่ถ้าไม่ปรากฏพยานหลักฐานในสำนวน ศาลก็ชอบที่จะวินิจฉัยชี้ขาดไปทางใดทางหนึ่งได้โดยประเมินเอาจากราคาอสังหาริมทรัพย์ที่พิพาท ทำเลที่ตั้งของอสังหาริมทรัพย์นั้นรวมตลอดทั้งอัตราค่าเช่าของอสังหาริมทรัพย์ประเภทเดียวกันในบริเวณใกล้เคียงหรือในทำเลที่คล้ายคลึงกัน ดังเช่นที่ศาลฎีกาได้วินิจฉัยไว้ในคดีนี้. จรัญ ภักดีธนากุล.คำพิพากษา: โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย จำเลยให้การว่าโจทก์มิใช่เจ้าของที่ดินไม่มีอำนาจฟ้อง ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง โจทก์ทั้งสองสำนวนฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าคดีทั้งสองสำนวนนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยทั้งสามออกจากที่ดินโจทก์ โดยกล่าวอ้างว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 บุกรุกเป็นเนื้อที่ประมาณ 25 ไร่ จำเลยที่ 3 บุกรุกเป็นเนื้อที่ประมาณ20 ไร่ ที่ดินดังกล่าวราคาแปลงละ 10,000 บาท ที่พิพาทตั้งอยู่ที่ตำบลชะอำ อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี ไม่ปรากฏว่าเป็นที่อยู่ในทำเลการค้าอันอาจทำให้ค่าเช่าที่ดินสูงเป็นพิเศษ ดังนั้น แม้ข้อเท็จจริงตามสำนวฯจะไม่ปรากฏว่าที่พิพาทในขณะยื่นคำฟ้องอาจให้เช่าได้เกินเดือนละ 5,000 บาทหรือไม่ ก็เชื่อว่าที่พิพาทอาจให้เช่าในขณะยื่นคำฟ้องได้ไม่เกินเดือนละ 5,000 บาท เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น คดีทั้งสองสำนวนจึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ที่โจทก์ฎีกาว่าที่พิพาทไม่อยู่ในเขตพระราชนิเวศน์มฤคทายวัน โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องนั้นเป็นฎีกาในข้อเท็จจริง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 83 - 84/2529นางสาว วิภา เจือทองโจทก์นาย เวียง หลำร่ำไป กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยผู้บุกรุกที่ดินโจทก์ซึ่งมีราคาแปลงละ10,000บาทไม่ปรากฏว่าเป็นที่ดินที่อยู่ในทำเลการค้าอันอาจทำให้ค่าเช่าที่ดินสูงเป็นพิเศษแม้จะไม่มีข้อเท็จจริงในสำนวนว่าในขณะยื่นฟ้องอาจให้เช่าได้เกินเดือนละ5,000บาทหรือไม่ก็เชื่อว่าที่พิพาทอาจให้เช่าได้ไม่เกินเดือนละ5,000บาทเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นคู่ความจึงต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง.โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย จำเลยให้การว่าโจทก์มิใช่เจ้าของที่ดินไม่มีอำนาจฟ้อง ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง โจทก์ทั้งสองสำนวนฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าคดีทั้งสองสำนวนนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยทั้งสามออกจากที่ดินโจทก์ โดยกล่าวอ้างว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 บุกรุกเป็นเนื้อที่ประมาณ 25 ไร่ จำเลยที่ 3 บุกรุกเป็นเนื้อที่ประมาณ20 ไร่ ที่ดินดังกล่าวราคาแปลงละ 10,000 บาท ที่พิพาทตั้งอยู่ที่ตำบลชะอำ อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี ไม่ปรากฏว่าเป็นที่อยู่ในทำเลการค้าอันอาจทำให้ค่าเช่าที่ดินสูงเป็นพิเศษ ดังนั้น แม้ข้อเท็จจริงตามสำนวฯจะไม่ปรากฏว่าที่พิพาทในขณะยื่นคำฟ้องอาจให้เช่าได้เกินเดือนละ 5,000 บาทหรือไม่ ก็เชื่อว่าที่พิพาทอาจให้เช่าในขณะยื่นคำฟ้องได้ไม่เกินเดือนละ 5,000 บาท เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น คดีทั้งสองสำนวนจึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ที่โจทก์ฎีกาว่าที่พิพาทไม่อยู่ในเขตพระราชนิเวศน์มฤคทายวัน โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องนั้นเป็นฎีกาในข้อเท็จจริง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้.(สมศักดิ์ เกิดลาภผล-อำนวย อินทุภูติ-ดำริ ศุภพิโรจน์)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. คดีฟ้องขับไล่จำเลยออกจากอสังหาริมทรัพย์นั้น ในชั้นอุทธรณ์จะต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตามมาตรา 224 วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ก็เฉพาะแต่คดีฟ้องขับไล่ผู้เช่าหรือผู้อาศัยเท่านั้น ส่วนคดีฟ้องขับไล่ผู้บุกรุกนั้น มาตรา 224วรรคสอง มิได้บัญญัติให้ต้องห้ามอุทธรณ์ข้อเท็จจริงด้วย โจทก์ในคดีนี้จึงสามารถอุทธรณ์ข้อเท็จจริงขึ้นมาได้ โดยไม่จำต้องคำนึงว่าที่ดินพิพาทจะอาจให้เช่าได้เกินเดือนละ 2,000 บาทหรือไม่ แต่เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น หรือเพียงแต่แก้ไขเล็กน้อยแล้ว คดีฟ้องขับไล่ผู้บุกรุกอาจต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามมาตรา 248 ได้ เพราะมาตรา 248 วรรคสอง ใช้คำว่า"คดีฟ้องขับไล่ผู้เช่า...หรือคดีฟ้องขับไล่บุคคลในกรณีอื่นออกจากอสังหาริมทรัพย์ซึ่งในขณะยื่นคำฟ้องอาจให้เช่าได้ไม่เกินเดือนละห้าพันบาท..." 2. ในการวินิจฉัยว่าอสังหาริมทรัพย์ที่พิพาทอาจให้เช่าได้เท่าไรในขณะยื่นคำฟ้องนั้น โดยหลักถ้าคู่ความต่างโต้เถียงกัน ศาลจะต้องวินิจฉัยไปตามพยานหลักฐานที่ปรากฏในสำนวน แต่ถ้าไม่ปรากฏพยานหลักฐานในสำนวน ศาลก็ชอบที่จะวินิจฉัยชี้ขาดไปทางใดทางหนึ่งได้โดยประเมินเอาจากราคาอสังหาริมทรัพย์ที่พิพาท ทำเลที่ตั้งของอสังหาริมทรัพย์นั้นรวมตลอดทั้งอัตราค่าเช่าของอสังหาริมทรัพย์ประเภทเดียวกันในบริเวณใกล้เคียงหรือในทำเลที่คล้ายคลึงกัน ดังเช่นที่ศาลฎีกาได้วินิจฉัยไว้ในคดีนี้. จรัญ ภักดีธนากุล.