ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบางพึ่งเรื่องควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์พ.ศ. ๒๕๖๐ โดยที่เป็นการสมควรให้มีข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบางพึ่ง ว่าด้วยควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบลพ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล(ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๔๖ ประกอบกับมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕องค์การบริหารส่วนตำบลบางพึ่งโดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลบางพึ่งและนายอำเภอบ้านหมี่จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ข้อบัญญัตินี้เรียกว่าข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบางพึ่ง เรื่องควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ พ.ศ. ๒๕๖๐ข้อ ๒[๑] ข้อบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางพึ่งตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปข้อ ๓ ในข้อบัญญัตินี้การเลี้ยงสัตว์ หมายความว่าการเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์การปล่อยสัตว์ หมายความว่าการเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์รวมทั้งการสละการครอบครองสัตว์สถานที่เลี้ยงสัตว์ หมายความว่าคอกสัตว์ กรงสัตว์ ที่ขังสัตว์ หรือสถานที่ในลักษณะอื่นที่ใช้ในการควบคุมสัตว์ที่เลี้ยงเจ้าของสัตว์ หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์ด้วยราชการส่วนท้องถิ่น หมายความว่าองค์การบริหารส่วนตำบลโค้งไผ่เจ้าพนักงานท้องถิ่น หมายความว่านายกองค์การบริหารส่วนตำบลโค้งไผ่เจ้าพนักงานสาธารณสุข หมายความว่าเจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุขพ.ศ. ๒๕๓๕ข้อ ๔ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชนในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ให้พื้นที่ในเขตอำนาจของราชการส่วนท้องถิ่นดังต่อไปนี้เป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์(๑) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงโดยเด็ดขาด(๑.๑) พื้นที่ผังเมืองประกาศเป็นเขตพาณิชย์กรรมและเขตประชากรหนาแน่น(๑.๒) พื้นที่ผังเมืองประกาศเป็นประเภทอนุรักษ์เพื่อส่งเสริมเอกลักษณ์ศิลปวัฒนธรรมไทย(๑.๓) สถานที่ท่องเที่ยว(๑.๔) วัด โรงเรียน สถานที่ราชการ(๒)ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์เกินจำนวนที่กำหนดดังนี้(๒.๑) พื้นที่นอกจากที่ระบุใน (๒) และในเขตชุมชนห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ประเภทดังต่อไปนี้เกินจำนวนดังนี้(๒.๑.๑) ช้าง ม้า ไม่เกิน ๑ ตัว(๒.๑.๒) สุกร โค กระบือ แพะ แกะ สุนัข ประเภทละ ไม่เกิน ๕ ตัว(๒.๑.๓) เป็ด ไก่ นก ห่าน ประเภทละ ไม่เกิน ๒๐ ตัว(๒.๑.๔) จำนวนสัตว์อื่นนอกจาก (๒.๑.๑) (๒.๑.๓) ต้องได้รับความเห็นชอบจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น(๒.๑.๕) การเลี้ยงสัตว์ต้องไม่ก่อมลภาวะและเหตุรำคาญ(๒.๑.๖)ต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์และแพร่เชื้อโรคที่ติดต่อจากสัตว์สู่คน(๓)ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ต้องอยู่ภายใต้มาตรการอย่างใดอย่างหนึ่งดังนี้(๓.๑) พื้นที่อยู่อาศัยไม่หนาแน่น หรือห่างจากชุมชน เกิน ๕๐๐ เมตรเป็นเขต ที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภทดังนี้(๓.๑.๑) การเลี้ยงสุกร โค กระบือ แพะ แกะ สุนัข จำนวนไม่เกิน ๒๐ ตัว(๓.๑.๒) การเลี้ยงไก่ นก เป็ด ห่าน จำนวนไม่เกิน ๕๐ ตัว(๓.๑.๓) สัตว์อื่น ๆ นอกจาก (๓.๑.๑) และ (๓.๑.๒) จำนวนไม่เกิน ๕ ตัว(๓.๒) พื้นที่อยู่อาศัยไม่หนาแน่น หรือห่างจากชุมชน เกิน ๑ กิโลเมตรเป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภทดังนี้(๓.๒.๑) การเลี้ยงสุกร โค กระบือ แพะ แกะ สุนัขจำนวนไม่เกิน ๑๐๐ ตัว(๓.๒.๒) การเลี้ยงไก่ นก เป็ด ห่าน จำนวนไม่เกิน ๕๐๐ ตัว(๓.๒.๓) สัตว์อื่น ๆ นอกจาก (๓.๒.๑) และ(๓.๒.๒) จำนวนไม่เกิน ๑๐ ตัวข้อ ๕ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อบัญญัตินี้ โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตว์ดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวันเมื่อพ้นกำหนดแล้วยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นตกเป็นของราชการท้องถิ่นแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่นต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควรเจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควรแก่กรณีก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายหรือขายทอดตลาดและค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์ในกรณีที่มิได้มีการขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่งละเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืนภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่งเจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่ราชการส่วนท้องถิ่นตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วยในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชนให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้ข้อ ๖ ผู้ใดฝ่าฝืนคำสั่งของเจ้าพนักงานหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตินี้ต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ในบทกำหนดโทษแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุขพ.ศ. ๒๕๓๕ข้อ ๗ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบางพึ่งเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศหรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้ประกาศ ณ วันที่ ๑๒ กันยายน พ.ศ. ๒๕๖๐กัลยา จรเจริญนายกองค์การบริหารส่วนตำบลบางพึ่งปุณิกา/จัดทำ๑๒ กุมภาพันธ์๒๕๖๒[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๓๕/ตอนพิเศษ๑๑๒ ง/หน้า ๑๙๐/๑๘ พฤษภาคม ๒๕๖๑