คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 748/2539หลักกฎหมาย: สิทธิของผู้ได้รับเงินค่าทดแทนที่จะฟ้องคดีต่อศาลตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530มาตรา 26 วรรคหนึ่ง มีได้เพียงกรณีใดกรณีหนึ่ง คือ กรณีที่รัฐมนตรีวินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ หรือในกรณีที่รัฐมนตรีมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 ปี นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลภายใน 1 ปี นับแต่วันพ้นกำหนดเวลาดังกล่าว โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้ภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีที่วินิจฉัยเกินกำหนด 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ กำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิฟ้องคดีต่อศาลตามพระราชบัญญัติ ว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 26 วรรคหนึ่ง เป็นกำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิ มิใช่อายุความการที่มี ประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ 44ให้แก้ไขการกำหนดราคาเบื้องต้นและโจทก์ได้รับค่าทดแทนเพิ่มขึ้นไม่ทำให้กำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิฟ้องคดีสะดุดหยุดลงโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของอาคารชุดเลขที่ 295/3ซอยราชปรารภ ถนนราชปรารภ แขวงมักกะสัน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร ปลูกอยู่บนที่ดินโฉนดเลขที่ 10234 ตำบลมักกะสัน อำเภอพญาไท กรุงเทพมหานคร วันที่ 4 เมษายน 2533 จำเลยที่ 1 แจ้งให้โจทก์ทราบว่าที่ดินดังกล่าวถูกเวนคืนและอาคารของโจทก์ต้องถูกทุบทิ้ง ให้ไปรับเงินค่าทดแทนอาคารของโจทก์ที่ถูกเวนคืน เป็นเงิน6,370,734.10 บาท โจทก์ได้รับแล้วแต่ค่าทดแทนไม่เป็นธรรมจึงอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่4 มิถุนายน 2533 ขอให้จ่ายค่าทดแทนให้โจทก์รวมเป็นเงิน46,854,500 บาท ต่อมาวันที่ 25 มีนาคม 2534 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแจ้งให้โจทก์ทราบว่า เห็นด้วยกับราคาประเมินค่าทดแทนของจำเลยที่ 1 การกำหนดค่าทดแทนดังกล่าวไม่ถูกต้องและไม่เป็นธรรม เจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1 เข้าตรวจสอบอาคารโดยไม่มีผู้ใดนำตรวจสอบ จำเลยที่ 1 ประเมินราคาโดยสำรวจจากภายนอก ไม่ได้ประเมินราคาเฟอร์นิเจอร์ เครื่องตกแต่งภายในและรายละเอียดของโครงสร้างบริษัทสากลร่วมธุรกิจ จำกัดประเมินราคาค่าก่อสร้างอาคารของโจทก์ เป็นเงิน 26,099,600 บาทซึ่งต่างจากราคาประเมินของจำเลยที่ 1 เป็นเงิน 19,718,865.90 บาททำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ได้รับค่าทดแทนน้อยกว่าความเป็นจริงและโจทก์ขอคิดค่าเสียหายเป็นดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนับแต่วันที่ 25 พฤษภาคม 2533 จนถึงวันฟ้อง เป็นเงิน 2,834,586.70บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้เงินจำนวน 22,553,451 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี จากต้นเงิน 19,718,865.90บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ โจทก์ได้รับแจ้งให้มารับเงินทดแทนเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน 2533 แต่โจทก์ยื่นอุทธรณ์เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2533 ก่อนที่โจทก์จะมีสิทธิอุทธรณ์ถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์ตามกฎหมาย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า โจทก์เป็นเจ้าของอาคารเลขที่ 295/3 ซอยราชปรารภ แขวงมักกะสัน เขตพญาไทกรุงเทพมหานคร ปลูกอยู่บนที่ดินโฉนดเลขที่ 10234 ตำบลมักกะสันอำเภอพญาไท กรุงเทพมหานคร วันที่ 1 มกราคม 2531 มีการใช้บังคับพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่อำเภอปากเกร็ด อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี และเขตบางเขนเขตดุสิต เขตพญาไท เขตปทุมวัน เขตบางรัก เขตยานนาวาเขตห้วยขวาง เขตบางกะปิ เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530เนื่องจากมีความจำเป็นที่จะต้องสร้างทางพิเศษระบบทางด่วนสายแจ้งวัฒนะ-บางโคล่ และสายพญาไท-ศรีนครินทร์ที่ดินที่ตั้งอาคารของโจทก์อยู่ภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้ คณะกรรมการเพื่อทำหน้าที่กำหนดราคาเบื้องต้นและจำนวนเงินค่าทดแทนอสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืนในท้องที่แขวงมักกะสัน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร กำหนดค่าทดแทนอาคารของโจทก์เป็นเงิน 6,380,734.10 บาท จำเลยที่ 1 มีหนังสือลงวันที่ 14 ธันวาคม 2532 ให้โจทก์ไปรับค่าทดแทนดังกล่าวตามเอกสารหมาย จ.10 วันที่ 25 พฤษภาคม 2533 โจทก์กับจำเลยที่ 1ทำสัญญาซื้อขายและค่าทดแทนทรัพย์สินที่ถูกเวนคืนเพื่อสร้างทางพิเศษโดยสงวนสิทธิอุทธรณ์ตามเอกสารหมาย จ.11 วันที่4 มิถุนายน 2533 โจทก์อุทธรณ์ขอเพิ่มค่าทดแทนต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยตามเอกสารหมาย จ.1 วันที่ 7 มิถุนายน 2533จำเลยที่ 1 แจ้งให้โจทก์ไปรับเงินค่าทดแทน ตามเอกสารหมาย ล.6วันที่ 18 มีนาคม 2534 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแจ้งโจทก์ว่าได้พิจารณาแล้ว เห็นด้วยกับจำนวนเงินค่าทดแทนที่เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์กำหนดให้ ตามเอกสารหมาย จ.8 โจทก์นำคดีมาฟ้องวันที่ 23 มีนาคม 2535 ต่อมาวันที่ 15 มีนาคม 2536จำเลยที่ 1 จ่ายเงินค่าทดแทนเพิ่มขึ้นแก่โจทก์ตามประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติฉบับที่ 44 จำนวน1,043,611.95 บาท ตามเอกสารหมาย จ.12 คดีมีปัญหาตามฎีกาของโจทก์ประการแรกว่า โจทก์ใช้สิทธิฟ้องร้องภายในกำหนดระยะเวลาหรือไม่ พระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530มาตรา 25 วรรคสอง บัญญัติว่า ในการพิจารณาอุทธรณ์ตามวรรคหนึ่งให้รัฐมนตรีแต่งตั้งคณะกรรมการขึ้นคณะหนึ่ง ประกอบด้วยผู้ทรงคุณวุฒิทางกฎหมายและผู้มีความรู้ความสามารถในการตีราคาอสังหาริมทรัพย์มีจำนวนทั้งหมดไม่น้อยกว่าห้าคน เป็นผู้พิจารณาเสนอความเห็นต่อรัฐมนตรีทั้งนี้ ให้รัฐมนตรีวินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์มาตรา 26 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า ในกรณีที่ผู้มีสิทธิได้รับเงินค่าทดแทนยังไม่พอใจในคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีตามมาตรา 25หรือในกรณีที่รัฐมนตรีมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายในกำหนดเวลาตามมาตรา 25 วรรคสอง ให้มีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้ภายในหนึ่งปีนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีหรือนับแต่วันที่พ้นกำหนดเวลาดังกล่าวแล้วแต่กรณี เห็นว่า โจทก์ยื่นอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย วันที่ 4 มิถุนายน2533 และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยได้รับคำอุทธรณ์ในวันเดียวกันตามเอกสารหมาย ล.15 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจะต้องวินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน คือวันที่3 สิงหาคม 2533 เมื่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ให้เสร็จสิ้นภายในวันที่ 3 สิงหาคม2533 โจทก์จึงต้องฟ้องคดีต่อศาลภายใน 1 ปี นับแต่วันที่พ้นกำหนดเวลา 60 วัน คือต้องฟ้องคดีภายในวันที่ 3 สิงหาคม 2534แต่โจทก์นำคดีมาฟ้องต่อศาลเมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2535ซึ่งพ้นกำหนดระยะเวลาแล้ว ดังนี้โจทก์จึงสิ้นสิทธิฟ้องร้องที่โจทก์ฎีกาว่า ในกรณีที่โจทก์ยื่นอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแล้ว แม้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจะวินิจฉัยเมื่อพ้น 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ โจทก์ก็มีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้ภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยนั้น เห็นว่า สิทธิของผู้ได้รับเงินค่าทดแทนที่จะฟ้องคดีต่อศาลตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 26 วรรคหนึ่งมีได้เพียงกรณีใดกรณีหนึ่ง คือ กรณีที่รัฐมนตรีวินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ หรือในกรณีที่รัฐมนตรีมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ ดังนี้ เมื่อรัฐมนตรีมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลภายใน 1 ปี นับแต่วันพ้นกำหนดเวลาดังกล่าว โจทก์หามีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้ภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีที่วินิจฉัยเกินกำหนด 60 วันนับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ไม่ ฎีกาข้อนี้ของโจทก์ฟังไม่ขึ้นคดีมีปัญหาตามฎีกาของโจทก์ประการสุดท้ายว่า การที่มีประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ 44 ให้แก้ไขการกำหนดราคาเบื้องต้นและโจทก์ได้รับค่าทดแทนเพิ่มขึ้นทำให้อายุความสะดุดหยุดลงและเริ่มต้นใหม่ คดีของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความหรือไม่ เห็นว่า กำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิฟ้องคดีต่อศาลตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์พ.ศ. 2530 มาตรา 26 วรรคหนึ่ง เป็นกำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิมิใช่อายุความ การที่มีประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติฉบับที่ 44 ให้แก้ไขการกำหนดเวลาเบื้องต้นและโจทก์ได้รับค่าทดแทนเพิ่มขึ้นหาทำให้กำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิสะดุดหยุดลงและเริ่มต้นใหม่ดังโจทก์ฎีกาไม่ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 748/2539นาย เลิศ ชัย ศรีกุเรชาโจทก์การ ทาง พิเศษ แห่งประเทศ ไทย กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 172 เดิม พ.ร.บ.ว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ.2530 ม. 25, ม. 26สิทธิของผู้ได้รับเงินค่าทดแทนที่จะฟ้องคดีต่อศาลตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530มาตรา 26 วรรคหนึ่ง มีได้เพียงกรณีใดกรณีหนึ่ง คือ กรณีที่รัฐมนตรีวินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ หรือในกรณีที่รัฐมนตรีมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 ปี นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลภายใน 1 ปี นับแต่วันพ้นกำหนดเวลาดังกล่าว โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้ภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีที่วินิจฉัยเกินกำหนด 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ กำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิฟ้องคดีต่อศาลตามพระราชบัญญัติ ว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 26 วรรคหนึ่ง เป็นกำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิ มิใช่อายุความการที่มี ประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ 44ให้แก้ไขการกำหนดราคาเบื้องต้นและโจทก์ได้รับค่าทดแทนเพิ่มขึ้นไม่ทำให้กำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิฟ้องคดีสะดุดหยุดลงโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของอาคารชุดเลขที่ 295/3ซอยราชปรารภ ถนนราชปรารภ แขวงมักกะสัน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร ปลูกอยู่บนที่ดินโฉนดเลขที่ 10234 ตำบลมักกะสัน อำเภอพญาไท กรุงเทพมหานคร วันที่ 4 เมษายน 2533 จำเลยที่ 1 แจ้งให้โจทก์ทราบว่าที่ดินดังกล่าวถูกเวนคืนและอาคารของโจทก์ต้องถูกทุบทิ้ง ให้ไปรับเงินค่าทดแทนอาคารของโจทก์ที่ถูกเวนคืน เป็นเงิน6,370,734.10 บาท โจทก์ได้รับแล้วแต่ค่าทดแทนไม่เป็นธรรมจึงอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่4 มิถุนายน 2533 ขอให้จ่ายค่าทดแทนให้โจทก์รวมเป็นเงิน46,854,500 บาท ต่อมาวันที่ 25 มีนาคม 2534 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแจ้งให้โจทก์ทราบว่า เห็นด้วยกับราคาประเมินค่าทดแทนของจำเลยที่ 1 การกำหนดค่าทดแทนดังกล่าวไม่ถูกต้องและไม่เป็นธรรม เจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1 เข้าตรวจสอบอาคารโดยไม่มีผู้ใดนำตรวจสอบ จำเลยที่ 1 ประเมินราคาโดยสำรวจจากภายนอก ไม่ได้ประเมินราคาเฟอร์นิเจอร์ เครื่องตกแต่งภายในและรายละเอียดของโครงสร้างบริษัทสากลร่วมธุรกิจ จำกัดประเมินราคาค่าก่อสร้างอาคารของโจทก์ เป็นเงิน 26,099,600 บาทซึ่งต่างจากราคาประเมินของจำเลยที่ 1 เป็นเงิน 19,718,865.90 บาททำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ได้รับค่าทดแทนน้อยกว่าความเป็นจริงและโจทก์ขอคิดค่าเสียหายเป็นดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนับแต่วันที่ 25 พฤษภาคม 2533 จนถึงวันฟ้อง เป็นเงิน 2,834,586.70บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้เงินจำนวน 22,553,451 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี จากต้นเงิน 19,718,865.90บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ โจทก์ได้รับแจ้งให้มารับเงินทดแทนเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน 2533 แต่โจทก์ยื่นอุทธรณ์เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2533 ก่อนที่โจทก์จะมีสิทธิอุทธรณ์ถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์ตามกฎหมาย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า โจทก์เป็นเจ้าของอาคารเลขที่ 295/3 ซอยราชปรารภ แขวงมักกะสัน เขตพญาไทกรุงเทพมหานคร ปลูกอยู่บนที่ดินโฉนดเลขที่ 10234 ตำบลมักกะสันอำเภอพญาไท กรุงเทพมหานคร วันที่ 1 มกราคม 2531 มีการใช้บังคับพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่อำเภอปากเกร็ด อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี และเขตบางเขนเขตดุสิต เขตพญาไท เขตปทุมวัน เขตบางรัก เขตยานนาวาเขตห้วยขวาง เขตบางกะปิ เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530เนื่องจากมีความจำเป็นที่จะต้องสร้างทางพิเศษระบบทางด่วนสายแจ้งวัฒนะ-บางโคล่ และสายพญาไท-ศรีนครินทร์ที่ดินที่ตั้งอาคารของโจทก์อยู่ภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้ คณะกรรมการเพื่อทำหน้าที่กำหนดราคาเบื้องต้นและจำนวนเงินค่าทดแทนอสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืนในท้องที่แขวงมักกะสัน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร กำหนดค่าทดแทนอาคารของโจทก์เป็นเงิน 6,380,734.10 บาท จำเลยที่ 1 มีหนังสือลงวันที่ 14 ธันวาคม 2532 ให้โจทก์ไปรับค่าทดแทนดังกล่าวตามเอกสารหมาย จ.10 วันที่ 25 พฤษภาคม 2533 โจทก์กับจำเลยที่ 1ทำสัญญาซื้อขายและค่าทดแทนทรัพย์สินที่ถูกเวนคืนเพื่อสร้างทางพิเศษโดยสงวนสิทธิอุทธรณ์ตามเอกสารหมาย จ.11 วันที่4 มิถุนายน 2533 โจทก์อุทธรณ์ขอเพิ่มค่าทดแทนต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยตามเอกสารหมาย จ.1 วันที่ 7 มิถุนายน 2533จำเลยที่ 1 แจ้งให้โจทก์ไปรับเงินค่าทดแทน ตามเอกสารหมาย ล.6วันที่ 18 มีนาคม 2534 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแจ้งโจทก์ว่าได้พิจารณาแล้ว เห็นด้วยกับจำนวนเงินค่าทดแทนที่เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์กำหนดให้ ตามเอกสารหมาย จ.8 โจทก์นำคดีมาฟ้องวันที่ 23 มีนาคม 2535 ต่อมาวันที่ 15 มีนาคม 2536จำเลยที่ 1 จ่ายเงินค่าทดแทนเพิ่มขึ้นแก่โจทก์ตามประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติฉบับที่ 44 จำนวน1,043,611.95 บาท ตามเอกสารหมาย จ.12 คดีมีปัญหาตามฎีกาของโจทก์ประการแรกว่า โจทก์ใช้สิทธิฟ้องร้องภายในกำหนดระยะเวลาหรือไม่ พระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530มาตรา 25 วรรคสอง บัญญัติว่า ในการพิจารณาอุทธรณ์ตามวรรคหนึ่งให้รัฐมนตรีแต่งตั้งคณะกรรมการขึ้นคณะหนึ่ง ประกอบด้วยผู้ทรงคุณวุฒิทางกฎหมายและผู้มีความรู้ความสามารถในการตีราคาอสังหาริมทรัพย์มีจำนวนทั้งหมดไม่น้อยกว่าห้าคน เป็นผู้พิจารณาเสนอความเห็นต่อรัฐมนตรีทั้งนี้ ให้รัฐมนตรีวินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์มาตรา 26 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า ในกรณีที่ผู้มีสิทธิได้รับเงินค่าทดแทนยังไม่พอใจในคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีตามมาตรา 25หรือในกรณีที่รัฐมนตรีมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายในกำหนดเวลาตามมาตรา 25 วรรคสอง ให้มีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้ภายในหนึ่งปีนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีหรือนับแต่วันที่พ้นกำหนดเวลาดังกล่าวแล้วแต่กรณี เห็นว่า โจทก์ยื่นอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย วันที่ 4 มิถุนายน2533 และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยได้รับคำอุทธรณ์ในวันเดียวกันตามเอกสารหมาย ล.15 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจะต้องวินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน คือวันที่3 สิงหาคม 2533 เมื่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ให้เสร็จสิ้นภายในวันที่ 3 สิงหาคม2533 โจทก์จึงต้องฟ้องคดีต่อศาลภายใน 1 ปี นับแต่วันที่พ้นกำหนดเวลา 60 วัน คือต้องฟ้องคดีภายในวันที่ 3 สิงหาคม 2534แต่โจทก์นำคดีมาฟ้องต่อศาลเมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2535ซึ่งพ้นกำหนดระยะเวลาแล้ว ดังนี้โจทก์จึงสิ้นสิทธิฟ้องร้องที่โจทก์ฎีกาว่า ในกรณีที่โจทก์ยื่นอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแล้ว แม้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจะวินิจฉัยเมื่อพ้น 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ โจทก์ก็มีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้ภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยนั้น เห็นว่า สิทธิของผู้ได้รับเงินค่าทดแทนที่จะฟ้องคดีต่อศาลตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 26 วรรคหนึ่งมีได้เพียงกรณีใดกรณีหนึ่ง คือ กรณีที่รัฐมนตรีวินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ หรือในกรณีที่รัฐมนตรีมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ ดังนี้ เมื่อรัฐมนตรีมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลภายใน 1 ปี นับแต่วันพ้นกำหนดเวลาดังกล่าว โจทก์หามีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้ภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีที่วินิจฉัยเกินกำหนด 60 วันนับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ไม่ ฎีกาข้อนี้ของโจทก์ฟังไม่ขึ้นคดีมีปัญหาตามฎีกาของโจทก์ประการสุดท้ายว่า การที่มีประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ 44 ให้แก้ไขการกำหนดราคาเบื้องต้นและโจทก์ได้รับค่าทดแทนเพิ่มขึ้นทำให้อายุความสะดุดหยุดลงและเริ่มต้นใหม่ คดีของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความหรือไม่ เห็นว่า กำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิฟ้องคดีต่อศาลตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์พ.ศ. 2530 มาตรา 26 วรรคหนึ่ง เป็นกำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิมิใช่อายุความ การที่มีประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติฉบับที่ 44 ให้แก้ไขการกำหนดเวลาเบื้องต้นและโจทก์ได้รับค่าทดแทนเพิ่มขึ้นหาทำให้กำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิสะดุดหยุดลงและเริ่มต้นใหม่ดังโจทก์ฎีกาไม่ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล"พิพากษายืน(สมพล สัตยาอภิธาน-สุทธิ นิชโรจน์-จำลอง สุขศิริ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของอาคารชุดเลขที่ 295/3ซอยราชปรารภ ถนนราชปรารภ แขวงมักกะสัน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร ปลูกอยู่บนที่ดินโฉนดเลขที่ 10234 ตำบลมักกะสัน อำเภอพญาไท กรุงเทพมหานคร วันที่ 4 เมษายน 2533 จำเลยที่ 1 แจ้งให้โจทก์ทราบว่าที่ดินดังกล่าวถูกเวนคืนและอาคารของโจทก์ต้องถูกทุบทิ้ง ให้ไปรับเงินค่าทดแทนอาคารของโจทก์ที่ถูกเวนคืน เป็นเงิน6,370,734.10 บาท โจทก์ได้รับแล้วแต่ค่าทดแทนไม่เป็นธรรมจึงอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่4 มิถุนายน 2533 ขอให้จ่ายค่าทดแทนให้โจทก์รวมเป็นเงิน46,854,500 บาท ต่อมาวันที่ 25 มีนาคม 2534 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแจ้งให้โจทก์ทราบว่า เห็นด้วยกับราคาประเมินค่าทดแทนของจำเลยที่ 1 การกำหนดค่าทดแทนดังกล่าวไม่ถูกต้องและไม่เป็นธรรม เจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1 เข้าตรวจสอบอาคารโดยไม่มีผู้ใดนำตรวจสอบ จำเลยที่ 1 ประเมินราคาโดยสำรวจจากภายนอก ไม่ได้ประเมินราคาเฟอร์นิเจอร์ เครื่องตกแต่งภายในและรายละเอียดของโครงสร้างบริษัทสากลร่วมธุรกิจ จำกัดประเมินราคาค่าก่อสร้างอาคารของโจทก์ เป็นเงิน 26,099,600 บาทซึ่งต่างจากราคาประเมินของจำเลยที่ 1 เป็นเงิน 19,718,865.90 บาททำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ได้รับค่าทดแทนน้อยกว่าความเป็นจริงและโจทก์ขอคิดค่าเสียหายเป็นดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนับแต่วันที่ 25 พฤษภาคม 2533 จนถึงวันฟ้อง เป็นเงิน 2,834,586.70บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้เงินจำนวน 22,553,451 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี จากต้นเงิน 19,718,865.90บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ โจทก์ได้รับแจ้งให้มารับเงินทดแทนเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน 2533 แต่โจทก์ยื่นอุทธรณ์เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2533 ก่อนที่โจทก์จะมีสิทธิอุทธรณ์ถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์ตามกฎหมาย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า โจทก์เป็นเจ้าของอาคารเลขที่ 295/3 ซอยราชปรารภ แขวงมักกะสัน เขตพญาไทกรุงเทพมหานคร ปลูกอยู่บนที่ดินโฉนดเลขที่ 10234 ตำบลมักกะสันอำเภอพญาไท กรุงเทพมหานคร วันที่ 1 มกราคม 2531 มีการใช้บังคับพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่อำเภอปากเกร็ด อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี และเขตบางเขนเขตดุสิต เขตพญาไท เขตปทุมวัน เขตบางรัก เขตยานนาวาเขตห้วยขวาง เขตบางกะปิ เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530เนื่องจากมีความจำเป็นที่จะต้องสร้างทางพิเศษระบบทางด่วนสายแจ้งวัฒนะ-บางโคล่ และสายพญาไท-ศรีนครินทร์ที่ดินที่ตั้งอาคารของโจทก์อยู่ภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้ คณะกรรมการเพื่อทำหน้าที่กำหนดราคาเบื้องต้นและจำนวนเงินค่าทดแทนอสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืนในท้องที่แขวงมักกะสัน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร กำหนดค่าทดแทนอาคารของโจทก์เป็นเงิน 6,380,734.10 บาท จำเลยที่ 1 มีหนังสือลงวันที่ 14 ธันวาคม 2532 ให้โจทก์ไปรับค่าทดแทนดังกล่าวตามเอกสารหมาย จ.10 วันที่ 25 พฤษภาคม 2533 โจทก์กับจำเลยที่ 1ทำสัญญาซื้อขายและค่าทดแทนทรัพย์สินที่ถูกเวนคืนเพื่อสร้างทางพิเศษโดยสงวนสิทธิอุทธรณ์ตามเอกสารหมาย จ.11 วันที่4 มิถุนายน 2533 โจทก์อุทธรณ์ขอเพิ่มค่าทดแทนต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยตามเอกสารหมาย จ.1 วันที่ 7 มิถุนายน 2533จำเลยที่ 1 แจ้งให้โจทก์ไปรับเงินค่าทดแทน ตามเอกสารหมาย ล.6วันที่ 18 มีนาคม 2534 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแจ้งโจทก์ว่าได้พิจารณาแล้ว เห็นด้วยกับจำนวนเงินค่าทดแทนที่เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์กำหนดให้ ตามเอกสารหมาย จ.8 โจทก์นำคดีมาฟ้องวันที่ 23 มีนาคม 2535 ต่อมาวันที่ 15 มีนาคม 2536จำเลยที่ 1 จ่ายเงินค่าทดแทนเพิ่มขึ้นแก่โจทก์ตามประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติฉบับที่ 44 จำนวน1,043,611.95 บาท ตามเอกสารหมาย จ.12 คดีมีปัญหาตามฎีกาของโจทก์ประการแรกว่า โจทก์ใช้สิทธิฟ้องร้องภายในกำหนดระยะเวลาหรือไม่ พระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530มาตรา 25 วรรคสอง บัญญัติว่า ในการพิจารณาอุทธรณ์ตามวรรคหนึ่งให้รัฐมนตรีแต่งตั้งคณะกรรมการขึ้นคณะหนึ่ง ประกอบด้วยผู้ทรงคุณวุฒิทางกฎหมายและผู้มีความรู้ความสามารถในการตีราคาอสังหาริมทรัพย์มีจำนวนทั้งหมดไม่น้อยกว่าห้าคน เป็นผู้พิจารณาเสนอความเห็นต่อรัฐมนตรีทั้งนี้ ให้รัฐมนตรีวินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์มาตรา 26 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า ในกรณีที่ผู้มีสิทธิได้รับเงินค่าทดแทนยังไม่พอใจในคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีตามมาตรา 25หรือในกรณีที่รัฐมนตรีมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายในกำหนดเวลาตามมาตรา 25 วรรคสอง ให้มีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้ภายในหนึ่งปีนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีหรือนับแต่วันที่พ้นกำหนดเวลาดังกล่าวแล้วแต่กรณี เห็นว่า โจทก์ยื่นอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย วันที่ 4 มิถุนายน2533 และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยได้รับคำอุทธรณ์ในวันเดียวกันตามเอกสารหมาย ล.15 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจะต้องวินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน คือวันที่3 สิงหาคม 2533 เมื่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ให้เสร็จสิ้นภายในวันที่ 3 สิงหาคม2533 โจทก์จึงต้องฟ้องคดีต่อศาลภายใน 1 ปี นับแต่วันที่พ้นกำหนดเวลา 60 วัน คือต้องฟ้องคดีภายในวันที่ 3 สิงหาคม 2534แต่โจทก์นำคดีมาฟ้องต่อศาลเมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2535ซึ่งพ้นกำหนดระยะเวลาแล้ว ดังนี้โจทก์จึงสิ้นสิทธิฟ้องร้องที่โจทก์ฎีกาว่า ในกรณีที่โจทก์ยื่นอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแล้ว แม้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจะวินิจฉัยเมื่อพ้น 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ โจทก์ก็มีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้ภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยนั้น เห็นว่า สิทธิของผู้ได้รับเงินค่าทดแทนที่จะฟ้องคดีต่อศาลตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 26 วรรคหนึ่งมีได้เพียงกรณีใดกรณีหนึ่ง คือ กรณีที่รัฐมนตรีวินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ หรือในกรณีที่รัฐมนตรีมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ ดังนี้ เมื่อรัฐมนตรีมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลภายใน 1 ปี นับแต่วันพ้นกำหนดเวลาดังกล่าว โจทก์หามีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้ภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีที่วินิจฉัยเกินกำหนด 60 วันนับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ไม่ ฎีกาข้อนี้ของโจทก์ฟังไม่ขึ้นคดีมีปัญหาตามฎีกาของโจทก์ประการสุดท้ายว่า การที่มีประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ 44 ให้แก้ไขการกำหนดราคาเบื้องต้นและโจทก์ได้รับค่าทดแทนเพิ่มขึ้นทำให้อายุความสะดุดหยุดลงและเริ่มต้นใหม่ คดีของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความหรือไม่ เห็นว่า กำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิฟ้องคดีต่อศาลตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์พ.ศ. 2530 มาตรา 26 วรรคหนึ่ง เป็นกำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิมิใช่อายุความ การที่มีประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติฉบับที่ 44 ให้แก้ไขการกำหนดเวลาเบื้องต้นและโจทก์ได้รับค่าทดแทนเพิ่มขึ้นหาทำให้กำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิสะดุดหยุดลงและเริ่มต้นใหม่ดังโจทก์ฎีกาไม่ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 748/2539นาย เลิศ ชัย ศรีกุเรชาโจทก์การ ทาง พิเศษ แห่งประเทศ ไทย กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 172 เดิม พ.ร.บ.ว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ.2530 ม. 25, ม. 26สิทธิของผู้ได้รับเงินค่าทดแทนที่จะฟ้องคดีต่อศาลตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530มาตรา 26 วรรคหนึ่ง มีได้เพียงกรณีใดกรณีหนึ่ง คือ กรณีที่รัฐมนตรีวินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ หรือในกรณีที่รัฐมนตรีมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 ปี นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลภายใน 1 ปี นับแต่วันพ้นกำหนดเวลาดังกล่าว โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้ภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีที่วินิจฉัยเกินกำหนด 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ กำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิฟ้องคดีต่อศาลตามพระราชบัญญัติ ว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 26 วรรคหนึ่ง เป็นกำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิ มิใช่อายุความการที่มี ประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ 44ให้แก้ไขการกำหนดราคาเบื้องต้นและโจทก์ได้รับค่าทดแทนเพิ่มขึ้นไม่ทำให้กำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิฟ้องคดีสะดุดหยุดลงโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของอาคารชุดเลขที่ 295/3ซอยราชปรารภ ถนนราชปรารภ แขวงมักกะสัน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร ปลูกอยู่บนที่ดินโฉนดเลขที่ 10234 ตำบลมักกะสัน อำเภอพญาไท กรุงเทพมหานคร วันที่ 4 เมษายน 2533 จำเลยที่ 1 แจ้งให้โจทก์ทราบว่าที่ดินดังกล่าวถูกเวนคืนและอาคารของโจทก์ต้องถูกทุบทิ้ง ให้ไปรับเงินค่าทดแทนอาคารของโจทก์ที่ถูกเวนคืน เป็นเงิน6,370,734.10 บาท โจทก์ได้รับแล้วแต่ค่าทดแทนไม่เป็นธรรมจึงอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่4 มิถุนายน 2533 ขอให้จ่ายค่าทดแทนให้โจทก์รวมเป็นเงิน46,854,500 บาท ต่อมาวันที่ 25 มีนาคม 2534 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแจ้งให้โจทก์ทราบว่า เห็นด้วยกับราคาประเมินค่าทดแทนของจำเลยที่ 1 การกำหนดค่าทดแทนดังกล่าวไม่ถูกต้องและไม่เป็นธรรม เจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1 เข้าตรวจสอบอาคารโดยไม่มีผู้ใดนำตรวจสอบ จำเลยที่ 1 ประเมินราคาโดยสำรวจจากภายนอก ไม่ได้ประเมินราคาเฟอร์นิเจอร์ เครื่องตกแต่งภายในและรายละเอียดของโครงสร้างบริษัทสากลร่วมธุรกิจ จำกัดประเมินราคาค่าก่อสร้างอาคารของโจทก์ เป็นเงิน 26,099,600 บาทซึ่งต่างจากราคาประเมินของจำเลยที่ 1 เป็นเงิน 19,718,865.90 บาททำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ได้รับค่าทดแทนน้อยกว่าความเป็นจริงและโจทก์ขอคิดค่าเสียหายเป็นดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนับแต่วันที่ 25 พฤษภาคม 2533 จนถึงวันฟ้อง เป็นเงิน 2,834,586.70บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้เงินจำนวน 22,553,451 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี จากต้นเงิน 19,718,865.90บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ โจทก์ได้รับแจ้งให้มารับเงินทดแทนเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน 2533 แต่โจทก์ยื่นอุทธรณ์เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2533 ก่อนที่โจทก์จะมีสิทธิอุทธรณ์ถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์ตามกฎหมาย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า โจทก์เป็นเจ้าของอาคารเลขที่ 295/3 ซอยราชปรารภ แขวงมักกะสัน เขตพญาไทกรุงเทพมหานคร ปลูกอยู่บนที่ดินโฉนดเลขที่ 10234 ตำบลมักกะสันอำเภอพญาไท กรุงเทพมหานคร วันที่ 1 มกราคม 2531 มีการใช้บังคับพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่อำเภอปากเกร็ด อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี และเขตบางเขนเขตดุสิต เขตพญาไท เขตปทุมวัน เขตบางรัก เขตยานนาวาเขตห้วยขวาง เขตบางกะปิ เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530เนื่องจากมีความจำเป็นที่จะต้องสร้างทางพิเศษระบบทางด่วนสายแจ้งวัฒนะ-บางโคล่ และสายพญาไท-ศรีนครินทร์ที่ดินที่ตั้งอาคารของโจทก์อยู่ภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้ คณะกรรมการเพื่อทำหน้าที่กำหนดราคาเบื้องต้นและจำนวนเงินค่าทดแทนอสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืนในท้องที่แขวงมักกะสัน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร กำหนดค่าทดแทนอาคารของโจทก์เป็นเงิน 6,380,734.10 บาท จำเลยที่ 1 มีหนังสือลงวันที่ 14 ธันวาคม 2532 ให้โจทก์ไปรับค่าทดแทนดังกล่าวตามเอกสารหมาย จ.10 วันที่ 25 พฤษภาคม 2533 โจทก์กับจำเลยที่ 1ทำสัญญาซื้อขายและค่าทดแทนทรัพย์สินที่ถูกเวนคืนเพื่อสร้างทางพิเศษโดยสงวนสิทธิอุทธรณ์ตามเอกสารหมาย จ.11 วันที่4 มิถุนายน 2533 โจทก์อุทธรณ์ขอเพิ่มค่าทดแทนต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยตามเอกสารหมาย จ.1 วันที่ 7 มิถุนายน 2533จำเลยที่ 1 แจ้งให้โจทก์ไปรับเงินค่าทดแทน ตามเอกสารหมาย ล.6วันที่ 18 มีนาคม 2534 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแจ้งโจทก์ว่าได้พิจารณาแล้ว เห็นด้วยกับจำนวนเงินค่าทดแทนที่เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์กำหนดให้ ตามเอกสารหมาย จ.8 โจทก์นำคดีมาฟ้องวันที่ 23 มีนาคม 2535 ต่อมาวันที่ 15 มีนาคม 2536จำเลยที่ 1 จ่ายเงินค่าทดแทนเพิ่มขึ้นแก่โจทก์ตามประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติฉบับที่ 44 จำนวน1,043,611.95 บาท ตามเอกสารหมาย จ.12 คดีมีปัญหาตามฎีกาของโจทก์ประการแรกว่า โจทก์ใช้สิทธิฟ้องร้องภายในกำหนดระยะเวลาหรือไม่ พระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530มาตรา 25 วรรคสอง บัญญัติว่า ในการพิจารณาอุทธรณ์ตามวรรคหนึ่งให้รัฐมนตรีแต่งตั้งคณะกรรมการขึ้นคณะหนึ่ง ประกอบด้วยผู้ทรงคุณวุฒิทางกฎหมายและผู้มีความรู้ความสามารถในการตีราคาอสังหาริมทรัพย์มีจำนวนทั้งหมดไม่น้อยกว่าห้าคน เป็นผู้พิจารณาเสนอความเห็นต่อรัฐมนตรีทั้งนี้ ให้รัฐมนตรีวินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์มาตรา 26 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า ในกรณีที่ผู้มีสิทธิได้รับเงินค่าทดแทนยังไม่พอใจในคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีตามมาตรา 25หรือในกรณีที่รัฐมนตรีมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายในกำหนดเวลาตามมาตรา 25 วรรคสอง ให้มีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้ภายในหนึ่งปีนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีหรือนับแต่วันที่พ้นกำหนดเวลาดังกล่าวแล้วแต่กรณี เห็นว่า โจทก์ยื่นอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย วันที่ 4 มิถุนายน2533 และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยได้รับคำอุทธรณ์ในวันเดียวกันตามเอกสารหมาย ล.15 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจะต้องวินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน คือวันที่3 สิงหาคม 2533 เมื่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ให้เสร็จสิ้นภายในวันที่ 3 สิงหาคม2533 โจทก์จึงต้องฟ้องคดีต่อศาลภายใน 1 ปี นับแต่วันที่พ้นกำหนดเวลา 60 วัน คือต้องฟ้องคดีภายในวันที่ 3 สิงหาคม 2534แต่โจทก์นำคดีมาฟ้องต่อศาลเมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2535ซึ่งพ้นกำหนดระยะเวลาแล้ว ดังนี้โจทก์จึงสิ้นสิทธิฟ้องร้องที่โจทก์ฎีกาว่า ในกรณีที่โจทก์ยื่นอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแล้ว แม้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจะวินิจฉัยเมื่อพ้น 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ โจทก์ก็มีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้ภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยนั้น เห็นว่า สิทธิของผู้ได้รับเงินค่าทดแทนที่จะฟ้องคดีต่อศาลตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 26 วรรคหนึ่งมีได้เพียงกรณีใดกรณีหนึ่ง คือ กรณีที่รัฐมนตรีวินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ หรือในกรณีที่รัฐมนตรีมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ ดังนี้ เมื่อรัฐมนตรีมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน นับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลภายใน 1 ปี นับแต่วันพ้นกำหนดเวลาดังกล่าว โจทก์หามีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้ภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีที่วินิจฉัยเกินกำหนด 60 วันนับแต่วันที่ได้รับคำอุทธรณ์ไม่ ฎีกาข้อนี้ของโจทก์ฟังไม่ขึ้นคดีมีปัญหาตามฎีกาของโจทก์ประการสุดท้ายว่า การที่มีประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ 44 ให้แก้ไขการกำหนดราคาเบื้องต้นและโจทก์ได้รับค่าทดแทนเพิ่มขึ้นทำให้อายุความสะดุดหยุดลงและเริ่มต้นใหม่ คดีของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความหรือไม่ เห็นว่า กำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิฟ้องคดีต่อศาลตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์พ.ศ. 2530 มาตรา 26 วรรคหนึ่ง เป็นกำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิมิใช่อายุความ การที่มีประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติฉบับที่ 44 ให้แก้ไขการกำหนดเวลาเบื้องต้นและโจทก์ได้รับค่าทดแทนเพิ่มขึ้นหาทำให้กำหนดระยะเวลาในการใช้สิทธิสะดุดหยุดลงและเริ่มต้นใหม่ดังโจทก์ฎีกาไม่ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล"พิพากษายืน(สมพล สัตยาอภิธาน-สุทธิ นิชโรจน์-จำลอง สุขศิริ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ