คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 545/2478หลักกฎหมาย: ผู้ที่ได้รับอนุญาตเป็นบรรณาธิการแลผู้พิมพ์โฆษณามีแลใช้เครื่องพิมพ์พิมพ์หนังสือออกโฆษณาแม้จะโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานก็หามีบทกฎหมายใดบัญญัติเป็นความผิดแลกำหนดโทษไว้ไม่คดีนี้ได้ความว่า จำเลยได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้เป็นบรรณาธิการแลผู้พิมพ์โฆษณาหนังสือพิมพ์รายวันชื่อประชาธิปไตย ได้ใช้เครื่องพิมพ์โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานการพิมพ์ออกพิมพ์โฆษณาหนังสือพิมพ์ฉะบับดังกล่าวแล้ว โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ. การพิมพ์ พ.ศ.๒๔๗๖ ศาลล่างทั้ง ๒ เห็นว่าตาม พ.ร.บ.การพิมพ์ ไม่มีบทใดลงโทษจำเลยในเรื่องเช่นนี้ได้พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าตาม ม. ๗ บุคคลจะมีเครื่องพิมพ์ออกโฆษณาได้ ก็ต่อเมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้เป็นผู้พิมพ์โฆษณาแล้ว ในคดีนี้จำเลยเป็นแต่ใช้เครื่องพิมพ์แม้จะถือว่าจำเลยมีเครื่องพิมพ์ก็ตาม ตามบทบัญญัติว่าด้วยความรับผิดตั้งแต่ ม.๓๑ ถึง ม.๔๓ ก็หาบัญญัติความผิดแลกำหนดโทษ เรื่องการมีหรือใช้เครื่องพิมพ์โดยมิได้รับอนุญาตไว้ไม่ แลเห็นว่าเรื่องเช่นนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก เพราะความ พ.ร.บ.การพิมพ์ ม.๘ ตามใบอนุญาตขอเป็นผู้พิมพ์โฆษณานั้นรายการในอนุมาตรา ๒ ต้องระบุหลักแหล่งของสถานที่ที่จะมีเครื่องพิมพ์ ซึ่งเห็นได้ว่าผู้พิมพ์โฆษณาตาม พ.ร.บ.การพิมพ์จักต้องมีเครื่องพิมพ์ด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 545/2478ตำรวจนครบาล -โจทก์นายดำริห์ ปัทมะศิริ -ล พ.ร.บ.การพิมพ์ พ.ศ.2476 ม. 7-32-3ผู้ที่ได้รับอนุญาตเป็นบรรณาธิการแลผู้พิมพ์โฆษณามีแลใช้เครื่องพิมพ์พิมพ์หนังสือออกโฆษณาแม้จะโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานก็หามีบทกฎหมายใดบัญญัติเป็นความผิดแลกำหนดโทษไว้ไม่คดีนี้ได้ความว่า จำเลยได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้เป็นบรรณาธิการแลผู้พิมพ์โฆษณาหนังสือพิมพ์รายวันชื่อประชาธิปไตย ได้ใช้เครื่องพิมพ์โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานการพิมพ์ออกพิมพ์โฆษณาหนังสือพิมพ์ฉะบับดังกล่าวแล้ว โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ. การพิมพ์ พ.ศ.๒๔๗๖ ศาลล่างทั้ง ๒ เห็นว่าตาม พ.ร.บ.การพิมพ์ ไม่มีบทใดลงโทษจำเลยในเรื่องเช่นนี้ได้พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าตาม ม. ๗ บุคคลจะมีเครื่องพิมพ์ออกโฆษณาได้ ก็ต่อเมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้เป็นผู้พิมพ์โฆษณาแล้ว ในคดีนี้จำเลยเป็นแต่ใช้เครื่องพิมพ์แม้จะถือว่าจำเลยมีเครื่องพิมพ์ก็ตาม ตามบทบัญญัติว่าด้วยความรับผิดตั้งแต่ ม.๓๑ ถึง ม.๔๓ ก็หาบัญญัติความผิดแลกำหนดโทษ เรื่องการมีหรือใช้เครื่องพิมพ์โดยมิได้รับอนุญาตไว้ไม่ แลเห็นว่าเรื่องเช่นนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก เพราะความ พ.ร.บ.การพิมพ์ ม.๘ ตามใบอนุญาตขอเป็นผู้พิมพ์โฆษณานั้นรายการในอนุมาตรา ๒ ต้องระบุหลักแหล่งของสถานที่ที่จะมีเครื่องพิมพ์ ซึ่งเห็นได้ว่าผู้พิมพ์โฆษณาตาม พ.ร.บ.การพิมพ์จักต้องมีเครื่องพิมพ์ด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง(อิศร-วิกรม-กฤต)ศาลชั้นต้น - พระทิพย์ปริญญาศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ได้ความว่า จำเลยได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้เป็นบรรณาธิการแลผู้พิมพ์โฆษณาหนังสือพิมพ์รายวันชื่อประชาธิปไตย ได้ใช้เครื่องพิมพ์โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานการพิมพ์ออกพิมพ์โฆษณาหนังสือพิมพ์ฉะบับดังกล่าวแล้ว โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ. การพิมพ์ พ.ศ.๒๔๗๖ ศาลล่างทั้ง ๒ เห็นว่าตาม พ.ร.บ.การพิมพ์ ไม่มีบทใดลงโทษจำเลยในเรื่องเช่นนี้ได้พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าตาม ม. ๗ บุคคลจะมีเครื่องพิมพ์ออกโฆษณาได้ ก็ต่อเมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้เป็นผู้พิมพ์โฆษณาแล้ว ในคดีนี้จำเลยเป็นแต่ใช้เครื่องพิมพ์แม้จะถือว่าจำเลยมีเครื่องพิมพ์ก็ตาม ตามบทบัญญัติว่าด้วยความรับผิดตั้งแต่ ม.๓๑ ถึง ม.๔๓ ก็หาบัญญัติความผิดแลกำหนดโทษ เรื่องการมีหรือใช้เครื่องพิมพ์โดยมิได้รับอนุญาตไว้ไม่ แลเห็นว่าเรื่องเช่นนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก เพราะความ พ.ร.บ.การพิมพ์ ม.๘ ตามใบอนุญาตขอเป็นผู้พิมพ์โฆษณานั้นรายการในอนุมาตรา ๒ ต้องระบุหลักแหล่งของสถานที่ที่จะมีเครื่องพิมพ์ ซึ่งเห็นได้ว่าผู้พิมพ์โฆษณาตาม พ.ร.บ.การพิมพ์จักต้องมีเครื่องพิมพ์ด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 545/2478ตำรวจนครบาล -โจทก์นายดำริห์ ปัทมะศิริ -ล พ.ร.บ.การพิมพ์ พ.ศ.2476 ม. 7-32-3ผู้ที่ได้รับอนุญาตเป็นบรรณาธิการแลผู้พิมพ์โฆษณามีแลใช้เครื่องพิมพ์พิมพ์หนังสือออกโฆษณาแม้จะโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานก็หามีบทกฎหมายใดบัญญัติเป็นความผิดแลกำหนดโทษไว้ไม่คดีนี้ได้ความว่า จำเลยได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้เป็นบรรณาธิการแลผู้พิมพ์โฆษณาหนังสือพิมพ์รายวันชื่อประชาธิปไตย ได้ใช้เครื่องพิมพ์โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานการพิมพ์ออกพิมพ์โฆษณาหนังสือพิมพ์ฉะบับดังกล่าวแล้ว โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ. การพิมพ์ พ.ศ.๒๔๗๖ ศาลล่างทั้ง ๒ เห็นว่าตาม พ.ร.บ.การพิมพ์ ไม่มีบทใดลงโทษจำเลยในเรื่องเช่นนี้ได้พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าตาม ม. ๗ บุคคลจะมีเครื่องพิมพ์ออกโฆษณาได้ ก็ต่อเมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้เป็นผู้พิมพ์โฆษณาแล้ว ในคดีนี้จำเลยเป็นแต่ใช้เครื่องพิมพ์แม้จะถือว่าจำเลยมีเครื่องพิมพ์ก็ตาม ตามบทบัญญัติว่าด้วยความรับผิดตั้งแต่ ม.๓๑ ถึง ม.๔๓ ก็หาบัญญัติความผิดแลกำหนดโทษ เรื่องการมีหรือใช้เครื่องพิมพ์โดยมิได้รับอนุญาตไว้ไม่ แลเห็นว่าเรื่องเช่นนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก เพราะความ พ.ร.บ.การพิมพ์ ม.๘ ตามใบอนุญาตขอเป็นผู้พิมพ์โฆษณานั้นรายการในอนุมาตรา ๒ ต้องระบุหลักแหล่งของสถานที่ที่จะมีเครื่องพิมพ์ ซึ่งเห็นได้ว่าผู้พิมพ์โฆษณาตาม พ.ร.บ.การพิมพ์จักต้องมีเครื่องพิมพ์ด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง(อิศร-วิกรม-กฤต)ศาลชั้นต้น - พระทิพย์ปริญญาศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหมายเหตุ: 110811. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 544/2478 พิมพ์คำพิพากษาฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 544/2478 ป.อ. ม. 254()แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ