คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4120/2528หลักกฎหมาย: ข. พวกของจำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายแล้ววิ่งหนีขณะที่กำลังวิ่งอยู่นั้นจำเลยก็ถือปืนเข้ามาจ้องจะยิงผู้เสียหายซ้ำพ. ผลักผู้เสียหายให้ล้มลงแล้วเข้ายืนบังไว้ส. ก็ร้องขอจำเลยว่าอย่าทำอีกเลยเพราะคนเจ็บแล้วจำเลยจึงลดปืนลงแล้ววิ่งไปทางเดียวกับ ข.ดังนี้ การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหายแล้วโจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกมีปืนเป็นอาวุธติดตัว ร่วมกันใช้ปืนยิงผู้เสียหายด้วยเจตนาฆ่า จำเลยกับพวกลงมือกระทำความผิดไปโดยตลอดแล้ว แต่มีคนเข้ามาห้ามและปัดอาวุธปืนได้ทัน กระสุนปืนจึงถูกผู้เสียหายที่บริเวณต้นขาทั้งสองข้างเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัส ผู้เสียหายจึงไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80, 83จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 80, 288 จำคุกจำเลย 12 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้จำคุกจำเลยมีกำหนด 10 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่มีเจตนายิงผู้เสียหาย แต่เข้าไปปัดปืนที่นายขาวใช้ยิงผู้เสียหายนั้น เห็นว่านางสาวพรทิพย์ มีพัฒน์ ซึ่งรู้จักจำเลยมาตั้งแต่เด็กและนางเสี้ยน สว่างแสง ซึ่งรู้จักจำเลยมาประมาณ 20 ปี เบิกความตรงกันว่า เมื่อนายขาวใช้ปืนยิงผู้เสียหายแล้วก็วิ่งหนี ขณะที่กำลังวิ่งอยู่นั้น จำเลยก็ถือปืนเข้ามาจ้องจะยิงผู้เสียหายซ้ำ นางสาวพรทิพย์ผลักผู้เสียหายให้ล้มลงแล้วเข้ายืนบังไว้ นางเสี้ยนก็ร้องขอจำเลยบว่าอย่าทำอีกเลยเพราะคนเจ็บแล้ว จำเลยจึงลดปืนลงแล้ววิ่งไปทางเดียวกับนายขาว ร้อยตำรวจตรีสมชาย บุญครบ พนักงานสอบสวนเบิกความว่า เช้าวันรุ่งขึ้นจากคืนเกิดเหตุมีชาวบ้านมาแจ้งความว่า นายขาวกับจำเลยร่วมกันใช้ปืนยิงผู้เสียหายบาดเจ็บแล้วหลบหนีไป พยานไปตรวจสถานที่เกิดเหตุในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2525ห่างจากวันเกิดเหตุ 6 วัน ได้บันทึกพฤติการณ์ที่เกิดขึ้นไว้ว่า หลังจากนายขาวใช้ปืนยิงผู้เสียหายแล้วหลบหนี จำเลยได้เข้ามาใช้ปืนจ้องใส่ผู้เสียหายอีกแต่ถูกห้ามจึงหนีไปเมื่อจับจำเลยมาได้ให้ผู้เสียหายชี้ตัวเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2525 ผู้เสียหายก็ยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้ที่จะยิงตนในคืนเกิดเหตุ ในบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.1 ซึ่งจำเลยแถลงยอมรับก็ระบุว่า ผู้เสียหายเป็นผู้นำชี้ให้เจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลย ผู้เสียหายให้การชั้นสอบสวนเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2525 ซึ่งใกล้เคียงกับวันเกิดเหตุยืนยันว่าจำเลยเข้ามาจ้องปืนจะยิงผู้เสียหาย แม้ผู้เสียหายจะเบิกความในคดีนี้กลับไปกลับมาฟังได้ไม่แน่นอนว่าจำเลยเข้ามาปัดปืนหรือไม่ แต่ก็ยังว่าจำเลยเป็นคนจ้องปืนมาทางผู้เสียหายหลังจากนายขาวยิงผู้เสียหายแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย และลงโทษจำเลยมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4120/2528พนักงานอัยการจังหวัดสุราษฎร์ธานีโจทก์นายสามารถ หรือดำ หนูรักษ์จำเลย ป.อ. ม. 80, ม. 83, ม. 288ข. พวกของจำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายแล้ววิ่งหนีขณะที่กำลังวิ่งอยู่นั้นจำเลยก็ถือปืนเข้ามาจ้องจะยิงผู้เสียหายซ้ำพ. ผลักผู้เสียหายให้ล้มลงแล้วเข้ายืนบังไว้ส. ก็ร้องขอจำเลยว่าอย่าทำอีกเลยเพราะคนเจ็บแล้วจำเลยจึงลดปืนลงแล้ววิ่งไปทางเดียวกับ ข.ดังนี้ การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหายแล้วโจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกมีปืนเป็นอาวุธติดตัว ร่วมกันใช้ปืนยิงผู้เสียหายด้วยเจตนาฆ่า จำเลยกับพวกลงมือกระทำความผิดไปโดยตลอดแล้ว แต่มีคนเข้ามาห้ามและปัดอาวุธปืนได้ทัน กระสุนปืนจึงถูกผู้เสียหายที่บริเวณต้นขาทั้งสองข้างเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัส ผู้เสียหายจึงไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80, 83จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 80, 288 จำคุกจำเลย 12 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้จำคุกจำเลยมีกำหนด 10 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่มีเจตนายิงผู้เสียหาย แต่เข้าไปปัดปืนที่นายขาวใช้ยิงผู้เสียหายนั้น เห็นว่านางสาวพรทิพย์ มีพัฒน์ ซึ่งรู้จักจำเลยมาตั้งแต่เด็กและนางเสี้ยน สว่างแสง ซึ่งรู้จักจำเลยมาประมาณ 20 ปี เบิกความตรงกันว่า เมื่อนายขาวใช้ปืนยิงผู้เสียหายแล้วก็วิ่งหนี ขณะที่กำลังวิ่งอยู่นั้น จำเลยก็ถือปืนเข้ามาจ้องจะยิงผู้เสียหายซ้ำ นางสาวพรทิพย์ผลักผู้เสียหายให้ล้มลงแล้วเข้ายืนบังไว้ นางเสี้ยนก็ร้องขอจำเลยบว่าอย่าทำอีกเลยเพราะคนเจ็บแล้ว จำเลยจึงลดปืนลงแล้ววิ่งไปทางเดียวกับนายขาว ร้อยตำรวจตรีสมชาย บุญครบ พนักงานสอบสวนเบิกความว่า เช้าวันรุ่งขึ้นจากคืนเกิดเหตุมีชาวบ้านมาแจ้งความว่า นายขาวกับจำเลยร่วมกันใช้ปืนยิงผู้เสียหายบาดเจ็บแล้วหลบหนีไป พยานไปตรวจสถานที่เกิดเหตุในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2525ห่างจากวันเกิดเหตุ 6 วัน ได้บันทึกพฤติการณ์ที่เกิดขึ้นไว้ว่า หลังจากนายขาวใช้ปืนยิงผู้เสียหายแล้วหลบหนี จำเลยได้เข้ามาใช้ปืนจ้องใส่ผู้เสียหายอีกแต่ถูกห้ามจึงหนีไปเมื่อจับจำเลยมาได้ให้ผู้เสียหายชี้ตัวเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2525 ผู้เสียหายก็ยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้ที่จะยิงตนในคืนเกิดเหตุ ในบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.1 ซึ่งจำเลยแถลงยอมรับก็ระบุว่า ผู้เสียหายเป็นผู้นำชี้ให้เจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลย ผู้เสียหายให้การชั้นสอบสวนเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2525 ซึ่งใกล้เคียงกับวันเกิดเหตุยืนยันว่าจำเลยเข้ามาจ้องปืนจะยิงผู้เสียหาย แม้ผู้เสียหายจะเบิกความในคดีนี้กลับไปกลับมาฟังได้ไม่แน่นอนว่าจำเลยเข้ามาปัดปืนหรือไม่ แต่ก็ยังว่าจำเลยเป็นคนจ้องปืนมาทางผู้เสียหายหลังจากนายขาวยิงผู้เสียหายแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย และลงโทษจำเลยมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน(อำนวย เปล่งวิทยา-สุชาติ จิวะชาติ-จุนท์ จันทรวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกมีปืนเป็นอาวุธติดตัว ร่วมกันใช้ปืนยิงผู้เสียหายด้วยเจตนาฆ่า จำเลยกับพวกลงมือกระทำความผิดไปโดยตลอดแล้ว แต่มีคนเข้ามาห้ามและปัดอาวุธปืนได้ทัน กระสุนปืนจึงถูกผู้เสียหายที่บริเวณต้นขาทั้งสองข้างเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัส ผู้เสียหายจึงไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80, 83จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 80, 288 จำคุกจำเลย 12 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้จำคุกจำเลยมีกำหนด 10 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่มีเจตนายิงผู้เสียหาย แต่เข้าไปปัดปืนที่นายขาวใช้ยิงผู้เสียหายนั้น เห็นว่านางสาวพรทิพย์ มีพัฒน์ ซึ่งรู้จักจำเลยมาตั้งแต่เด็กและนางเสี้ยน สว่างแสง ซึ่งรู้จักจำเลยมาประมาณ 20 ปี เบิกความตรงกันว่า เมื่อนายขาวใช้ปืนยิงผู้เสียหายแล้วก็วิ่งหนี ขณะที่กำลังวิ่งอยู่นั้น จำเลยก็ถือปืนเข้ามาจ้องจะยิงผู้เสียหายซ้ำ นางสาวพรทิพย์ผลักผู้เสียหายให้ล้มลงแล้วเข้ายืนบังไว้ นางเสี้ยนก็ร้องขอจำเลยบว่าอย่าทำอีกเลยเพราะคนเจ็บแล้ว จำเลยจึงลดปืนลงแล้ววิ่งไปทางเดียวกับนายขาว ร้อยตำรวจตรีสมชาย บุญครบ พนักงานสอบสวนเบิกความว่า เช้าวันรุ่งขึ้นจากคืนเกิดเหตุมีชาวบ้านมาแจ้งความว่า นายขาวกับจำเลยร่วมกันใช้ปืนยิงผู้เสียหายบาดเจ็บแล้วหลบหนีไป พยานไปตรวจสถานที่เกิดเหตุในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2525ห่างจากวันเกิดเหตุ 6 วัน ได้บันทึกพฤติการณ์ที่เกิดขึ้นไว้ว่า หลังจากนายขาวใช้ปืนยิงผู้เสียหายแล้วหลบหนี จำเลยได้เข้ามาใช้ปืนจ้องใส่ผู้เสียหายอีกแต่ถูกห้ามจึงหนีไปเมื่อจับจำเลยมาได้ให้ผู้เสียหายชี้ตัวเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2525 ผู้เสียหายก็ยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้ที่จะยิงตนในคืนเกิดเหตุ ในบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.1 ซึ่งจำเลยแถลงยอมรับก็ระบุว่า ผู้เสียหายเป็นผู้นำชี้ให้เจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลย ผู้เสียหายให้การชั้นสอบสวนเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2525 ซึ่งใกล้เคียงกับวันเกิดเหตุยืนยันว่าจำเลยเข้ามาจ้องปืนจะยิงผู้เสียหาย แม้ผู้เสียหายจะเบิกความในคดีนี้กลับไปกลับมาฟังได้ไม่แน่นอนว่าจำเลยเข้ามาปัดปืนหรือไม่ แต่ก็ยังว่าจำเลยเป็นคนจ้องปืนมาทางผู้เสียหายหลังจากนายขาวยิงผู้เสียหายแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย และลงโทษจำเลยมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4120/2528พนักงานอัยการจังหวัดสุราษฎร์ธานีโจทก์นายสามารถ หรือดำ หนูรักษ์จำเลย ป.อ. ม. 80, ม. 83, ม. 288ข. พวกของจำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายแล้ววิ่งหนีขณะที่กำลังวิ่งอยู่นั้นจำเลยก็ถือปืนเข้ามาจ้องจะยิงผู้เสียหายซ้ำพ. ผลักผู้เสียหายให้ล้มลงแล้วเข้ายืนบังไว้ส. ก็ร้องขอจำเลยว่าอย่าทำอีกเลยเพราะคนเจ็บแล้วจำเลยจึงลดปืนลงแล้ววิ่งไปทางเดียวกับ ข.ดังนี้ การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหายแล้วโจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกมีปืนเป็นอาวุธติดตัว ร่วมกันใช้ปืนยิงผู้เสียหายด้วยเจตนาฆ่า จำเลยกับพวกลงมือกระทำความผิดไปโดยตลอดแล้ว แต่มีคนเข้ามาห้ามและปัดอาวุธปืนได้ทัน กระสุนปืนจึงถูกผู้เสียหายที่บริเวณต้นขาทั้งสองข้างเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัส ผู้เสียหายจึงไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80, 83จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 80, 288 จำคุกจำเลย 12 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้จำคุกจำเลยมีกำหนด 10 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่มีเจตนายิงผู้เสียหาย แต่เข้าไปปัดปืนที่นายขาวใช้ยิงผู้เสียหายนั้น เห็นว่านางสาวพรทิพย์ มีพัฒน์ ซึ่งรู้จักจำเลยมาตั้งแต่เด็กและนางเสี้ยน สว่างแสง ซึ่งรู้จักจำเลยมาประมาณ 20 ปี เบิกความตรงกันว่า เมื่อนายขาวใช้ปืนยิงผู้เสียหายแล้วก็วิ่งหนี ขณะที่กำลังวิ่งอยู่นั้น จำเลยก็ถือปืนเข้ามาจ้องจะยิงผู้เสียหายซ้ำ นางสาวพรทิพย์ผลักผู้เสียหายให้ล้มลงแล้วเข้ายืนบังไว้ นางเสี้ยนก็ร้องขอจำเลยบว่าอย่าทำอีกเลยเพราะคนเจ็บแล้ว จำเลยจึงลดปืนลงแล้ววิ่งไปทางเดียวกับนายขาว ร้อยตำรวจตรีสมชาย บุญครบ พนักงานสอบสวนเบิกความว่า เช้าวันรุ่งขึ้นจากคืนเกิดเหตุมีชาวบ้านมาแจ้งความว่า นายขาวกับจำเลยร่วมกันใช้ปืนยิงผู้เสียหายบาดเจ็บแล้วหลบหนีไป พยานไปตรวจสถานที่เกิดเหตุในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2525ห่างจากวันเกิดเหตุ 6 วัน ได้บันทึกพฤติการณ์ที่เกิดขึ้นไว้ว่า หลังจากนายขาวใช้ปืนยิงผู้เสียหายแล้วหลบหนี จำเลยได้เข้ามาใช้ปืนจ้องใส่ผู้เสียหายอีกแต่ถูกห้ามจึงหนีไปเมื่อจับจำเลยมาได้ให้ผู้เสียหายชี้ตัวเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2525 ผู้เสียหายก็ยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้ที่จะยิงตนในคืนเกิดเหตุ ในบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.1 ซึ่งจำเลยแถลงยอมรับก็ระบุว่า ผู้เสียหายเป็นผู้นำชี้ให้เจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลย ผู้เสียหายให้การชั้นสอบสวนเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2525 ซึ่งใกล้เคียงกับวันเกิดเหตุยืนยันว่าจำเลยเข้ามาจ้องปืนจะยิงผู้เสียหาย แม้ผู้เสียหายจะเบิกความในคดีนี้กลับไปกลับมาฟังได้ไม่แน่นอนว่าจำเลยเข้ามาปัดปืนหรือไม่ แต่ก็ยังว่าจำเลยเป็นคนจ้องปืนมาทางผู้เสียหายหลังจากนายขาวยิงผู้เสียหายแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย และลงโทษจำเลยมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน(อำนวย เปล่งวิทยา-สุชาติ จิวะชาติ-จุนท์ จันทรวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ