คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2040/2539หลักกฎหมาย: สิทธิของโจทก์ที่ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาลจาก บริษัทประกันภัยเป็นสิทธิตามพระราชบัญญัติ คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ.2535ส่วนสิทธิของโจทก์ที่จะได้รับเงินทดแทน ค่าบริการทางการแพทย์จากจำเลยเป็นสิทธิตามพระราชบัญญัติ ประกันสังคม พ.ศ.2533เมื่อเป็นสิทธิตามกฎหมายแต่ละฉบับโดยโจทก์ต้องเสีย เบี้ยประกันภัยและส่ง เงินสมทบเข้า กองทุนสมทบแล้วแต่กรณีตามที่กฎหมายแต่ละฉบับกำหนดไว้ซึ่งต้องชำระทั้ง2ทางและพระราชบัญญัติประกันสังคมพ.ศ.2533ไม่มีบทบัญญัติตัดสิทธิมิให้ได้รับเงินทดแทนตามกฎหมายอื่นมารับเงินทดแทนอีกจำเลยจึงยกเอาเหตุที่โจทก์ได้รับเงินทดแทนค่ารักษาพยาบาลจากบริษัทประกันภัยมาแล้วมาอ้างเพื่อไม่จ่ายเงินค่าทดแทนตามพระราชบัญญัติประกันสังคมพ.ศ.2533ให้แก่โจทก์หาได้ไม่โจทก์จึงมีสิทธิได้รับเงินทดแทนค่าบริการทางการแพทย์จากจำเลยโจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น ลูกจ้าง บริษัท ซิงเกอร์ประเทศไทย จำกัด (มหาชน ) และ เป็น ผู้ประกัน ตน ไว้ กับ จำเลย ซึ่ง มีสิทธิ ได้รับประโยชน์ ทดแทน กรณี ประสบ อุบัติเหตุ หรือ ป่วย เจ็บ อัน มิใช่ เนื่องจากการ ทำงาน โดย จำเลย ได้ กำหนด ให้ โรงพยาบาล กล้วยน้ำไท เป็น สถานพยาบาล เพื่อ ให้ โจทก์ ได้รับ บริการ ทางการ แพทย์ ต่อมา เมื่อ วันที่ 5 มีนาคม2537 โจทก์ ขับ รถยนต์ ประสบ อุบัติเหตุ ชน กับ รถจักรยานยนต์ ทำให้ โจทก์ได้รับ บาดเจ็บ สาหัส และ หมด สติ มี ผู้นำ โจทก์ ส่ง โรงพยาบาล แพทย์รังสิต โจทก์ ต้อง เสีย ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ไป เป็น เงิน 7,905 บาท หลังจาก นั้นน้อง ภริยา โจทก์ ได้ นำ โจทก์ ไป รักษา ต่อ ที่ โรงพยาบาล สมิติเวช ได้เสีย ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ไป อีก เป็น เงิน 138,420 บาท รวม สอง แห่งเป็น เงิน ทั้งสิ้น 146,325 บาท โจทก์ ได้ ใช้ สิทธิ ของ ภริยา ซึ่งรับ ราชการ เบิก ค่ารักษาพยาบาล เป็น เงิน 23,643 บาท และ ได้รับเงินทดแทน ตาม พระราชบัญญัติ คุ้มครอง ผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535อีก จำนวน 10,000 บาท ต่อมา โจทก์ ได้ ยื่น คำร้องขอ รับ เงิน ประโยชน์ ทดแทนกรณี เจ็บป่วย จาก จำเลย แต่ จำเลย วินิจฉัย ว่า โจทก์ ไม่มี สิทธิ ได้รับ เงินดังกล่าว ปรากฏ ตาม คำวินิจฉัย ที่ 10115448/2537 โจทก์ อุทธรณ์ ต่อคณะกรรมการ อุทธรณ์ คณะกรรมการ อุทธรณ์ วินิจฉัย ว่า อาการ บาดเจ็บของ โจทก์ ที่ เกิดจาก อุบัติเหตุ และ ถูก นำ ส่ง โรงพยาบาล แพทย์รังสิต ซึ่ง อยู่ ใกล้ ที่เกิดเหตุ มีสิทธิ ได้รับ เงินทดแทน ค่าบริการ ทางการ แพทย์แต่ โจทก์ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาล จำนวน 10,000 บาท ตามพระราชบัญญัติ คุ้มครอง ผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535 แล้วจึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาล อีก ส่วน การ รักษา พยาบาลต่อมา ที่ โรงพยาบาล สมิติเวช โจทก์ มิได้ ปฏิบัติ ตาม ระเบียบ ของ สำนักงาน ประกัน สังคม จึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ เงินทดแทน ค่าบริการทางการ แพทย์ ปรากฏ ตาม คำวินิจฉัย ที่ 271/2538 โจทก์ ไม่เห็น ด้วย กับคำวินิจฉัย ดังกล่าว เพราะ โจทก์ มีสิทธิ ได้รับ ค่าบริการ ทางการ แพทย์ตาม พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 อีก ต่างหาก ขอให้ เพิกถอนคำวินิจฉัย ของ กอง ประโยชน์ ทดแทน ที่ 10115448/2537 และ คำวินิจฉัยของ คณะกรรมการ อุทธรณ์ ที่ 271/2538 ให้ จำเลย จ่ายเงิน ทดแทน ค่าบริการทางการ แพทย์ จำนวน 122,691 บาท แก่ โจทก์จำเลย ให้การ ว่า กรณี ที่ โจทก์ ประสบ อุบัติเหตุ จำเป็น ต้อง ได้รับการ รักษา ใน ทันที การ ที่ มี ผู้นำ โจทก์ ส่ง โรงพยาบาล แพทย์รังสิต ถือได้ว่า เป็น กรณี ที่ ไม่สามารถ ไป รับ บริการ ทางการ แพทย์ จาก สถานพยาบาลที่ กำหนด คือ โรงพยาบาล กล้วยน้ำไท ได้ โจทก์ จึง มีสิทธิ ได้รับ เงิน ค่าบริการ ทางการ แพทย์ จำนวน 7,905 บาท จาก จำเลย ซึ่ง เป็น การให้การ สงเคราะห์ แก่ ลูกจ้าง เมื่อ ประสบ อันตราย หรือ เจ็บป่วย อัน มิใช่เนื่องจาก การ ทำงาน เป็น การ ให้ ความคุ้มครอง ด้าน สวัสดิการ แก่ ลูกจ้างเมื่อ ได้รับ ความ เดือดร้อน เจ็บป่วย ตาม เจตนารมย์ ของ พระราชบัญญัติประกัน สังคม พ.ศ. 2533 แต่เมื่อ โจทก์ ได้รับ สิทธิ ประโยชน์ จากบริษัท ไทยประสิทธิประกันภัย จำกัด ตาม พระราชบัญญัติ คุ้มครอง ผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535 เป็น เงิน 10,000 บาท ซึ่ง คุ้ม จำนวนเงินที่ โจทก์ ต้อง เสีย ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ให้ แก่ โรงพยาบาล แพทย์รังสิต แล้ว โจทก์ จึง ไม่มี สิทธิ เรียก ค่ารักษาพยาบาล จาก จำเลย อีกส่วน ค่ารักษาพยาบาล ที่ โรงพยาบาล สมิติเวช อันเป็น กรณี ที่ โจทก์ ย้าย จาก โรงพยาบาล แพทย์รังสิต มา รักษา ต่อ ที่ โรงพยาบาล ดังกล่าว ซึ่ง มิใช่ สถานพยาบาล ที่ จำเลย กำหนด แต่ เป็น ความ ประสงค์ ของ โจทก์โดย ยัง อยู่ ใน วิสัย ที่ โจทก์ สามารถ ไป รับ บริการ ทางการ แพทย์ ที่โรงพยาบาล กล้วยน้ำไท ซึ่ง เป็น สถานพยาบาล ที่ กำหนด ให้ โจทก์ จะ ต้อง เข้า รักษา ได้ แต่ โจทก์ ไม่ ใช้ สิทธิ นั้น ตาม เงื่อนไข โจทก์ จึงไม่มี สิทธิ ได้รับ เงิน ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ใน ส่วน นี้ ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง พิจารณา แล้ว พิพากษา ให้ เพิกถอน คำวินิจฉัยของ กอง ประโยชน์ ทดแทน ที่ 10115448/2537 และ คำวินิจฉัย ของ คณะกรรมการอุทธรณ์ ตาม พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 ที่ 271/2538เฉพาะ ใน ส่วน ที่ เกี่ยวกับ ค่ารักษาพยาบาล ของ โจทก์ ที่ โรงพยาบาล แพทย์รังสิต โดย ให้ จำเลย จ่าย ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ให้ แก่ โจทก์ จำนวน 7,905 บาท นอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไป ตาม คำวินิจฉัย เดิมจำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา แผนก คดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า "คดี คง มี ปัญหา ตาม อุทธรณ์ของ จำเลย เฉพาะ ที่ เกี่ยวกับ ค่ารักษาพยาบาล ที่ โรงพยาบาล แพทย์รังสิต จำนวนเงิน 7,905 บาท ว่า เมื่อ โจทก์ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาลจำนวน 10,000 บาท จาก บริษัท ประกันภัย ตาม พระราชบัญญัติ คุ้มครองผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535 แล้ว โจทก์ จะ ยัง มีสิทธิ ได้รับ เงินทดแทนค่าบริการ ทางการ แพทย์ จำนวน 7,905 บาท ดังกล่าว จาก จำเลย ตามพระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 อีก หรือไม่ ซึ่ง จำเลย อุทธรณ์ ว่าพระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 มี เจตนารมณ์ ที่ จะ ช่วยเหลือสงเคราะห์ ลูกจ้าง และ บุคคลอื่น ซึ่ง ประสบ อันตราย เจ็บป่วย ทุพพลภาพหรือ ตาย อัน มิใช่ เนื่องจาก การ ทำงาน รวมทั้ง การ คลอด บุตรกรณี สงเคราะห์ บุตร กรณี ชรา ภาพ และ กรณี ว่าง งาน ซึ่ง ให้ หลักประกันเฉพาะ ลูกจ้าง อันเป็น การ ช่วยเหลือ โดย ไม่มี วัตถุประสงค์ ให้ ลูกจ้างมา ค้า กำไร จาก การ ประกัน สังคม นี้ ฉะนั้น จึง เบิก ซ้ำซ้อน ไม่ได้เมื่อ เงิน ใน ส่วน ที่ จ่าย ไป โจทก์ เบิก ได้ จาก บริษัท ไทยประสิทธิประกันภัย จำกัด แล้ว หาก ให้สิทธิ แก่ โจทก์ มา เบิก จาก จำเลย ได้ อีก ก็ เท่ากับ ลูกจ้าง มีสิทธิ เบิก ได้ ซ้ำซ้อน 2 ทางจาก อุบัติเหตุ อัน เดียว กัน กรณี จะ เทียบ เคียง กับ พระราชบัญญัติเงินทดแทน พ.ศ. 2537 ไม่ได้ ต้อง ใช้ หลักกฎหมาย ทั่วไป ใน เรื่องประกันวินาศภัย ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 870, 871, 872,874 และ 877 ประกอบ ด้วย มาตรา 4 มา บังคับ เห็นว่า สิทธิ ของ โจทก์ที่ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาล จาก บริษัท ประกันภัย เป็น สิทธิตาม พระราชบัญญัติ คุ้มครอง ผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535 ที่ บังคับให้ เจ้าของ รถ ซึ่ง ใช้ รถ หรือ มี รถ ไว้ เพื่อ ใช้ ต้อง จัด ให้ มี การ ประกันความเสียหาย สำหรับ ผู้ ประสบ ภัย โดย ประกันภัย กับ บริษัท และ ต้อง เสียเบี้ยประกัน ภัย ส่วน สิทธิ ของ โจทก์ ที่ จะ ได้รับ เงินทดแทน ค่าบริการทางการ แพทย์ จาก จำเลย เป็น สิทธิ ตาม พระราชบัญญัติ ประกัน สังคมพ.ศ. 2533 ซึ่ง บังคับ ให้ ลูกจ้าง ต้อง เป็น ผู้ประกัน ตน และ ส่ง เงินเข้า กองทุน สมทบ เมื่อ เป็น สิทธิ ของ โจทก์ ตาม กฎหมาย แต่ละ ฉบับ โดยโจทก์ ต้อง เสีย เบี้ยประกัน ภัย และ ส่ง เงิน เข้า กองทุน สมทบ แล้วแต่ กรณีตาม ที่ กฎหมาย แต่ละ ฉบับ ดังกล่าว กำหนด ไว้ ซึ่ง ต้อง ชำระ ทั้ง 2 ทางและ เมื่อ พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 ไม่มี บทบัญญัติตัด สิทธิ มิให้ ผู้ที่ได้รับ เงินทดแทน ตาม กฎหมาย อื่น แล้ว มา รับ เงินทดแทนอีก จำเลย จึง จะ ยก เอา เหตุ ที่ โจทก์ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาลจาก บริษัท ประกันภัย แล้ว มา เป็น ข้ออ้าง เพื่อ ไม่จ่าย เงินทดแทนแก่ โจทก์ หาได้ไม่ พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 เป็นกฎหมาย พิเศษ ที่ บัญญัติ ขึ้น เพื่อ ให้การ สงเคราะห์ แก่ ลูกจ้าง หรือบุคคลอื่น ซึ่ง ประสบ อันตราย เจ็บป่วย ทุพพลภาพ หรือ ตาย อัน มิใช่เนื่องจาก การ ทำงาน รวมทั้ง กรณี อื่น อีก จึง จะ นำ หลักกฎหมาย ทั่วไปใน เรื่อง ประกันวินาศภัย ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มา ใช้ บังคับใน กรณี นี้ ไม่ได้ โจทก์ มีสิทธิ ได้รับ เงินทดแทน ค่าบริการ ทางการ แพทย์จำนวน 7,905 บาท จาก จำเลย ตาม พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533ที่ ศาลแรงงานกลาง พิพากษา มา นั้น ชอบแล้ว อุทธรณ์ ของ จำเลย ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2040/2539นาย ธนชัย จันทร์พุฒโจทก์สำนักงานประกันสังคมจำเลย พ.ร.บ.ประกันสังคม พ.ศ.2533 ม. 33, ม. 62, ม. 63สิทธิของโจทก์ที่ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาลจาก บริษัทประกันภัยเป็นสิทธิตามพระราชบัญญัติ คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ.2535ส่วนสิทธิของโจทก์ที่จะได้รับเงินทดแทน ค่าบริการทางการแพทย์จากจำเลยเป็นสิทธิตามพระราชบัญญัติ ประกันสังคม พ.ศ.2533เมื่อเป็นสิทธิตามกฎหมายแต่ละฉบับโดยโจทก์ต้องเสีย เบี้ยประกันภัยและส่ง เงินสมทบเข้า กองทุนสมทบแล้วแต่กรณีตามที่กฎหมายแต่ละฉบับกำหนดไว้ซึ่งต้องชำระทั้ง2ทางและพระราชบัญญัติประกันสังคมพ.ศ.2533ไม่มีบทบัญญัติตัดสิทธิมิให้ได้รับเงินทดแทนตามกฎหมายอื่นมารับเงินทดแทนอีกจำเลยจึงยกเอาเหตุที่โจทก์ได้รับเงินทดแทนค่ารักษาพยาบาลจากบริษัทประกันภัยมาแล้วมาอ้างเพื่อไม่จ่ายเงินค่าทดแทนตามพระราชบัญญัติประกันสังคมพ.ศ.2533ให้แก่โจทก์หาได้ไม่โจทก์จึงมีสิทธิได้รับเงินทดแทนค่าบริการทางการแพทย์จากจำเลยโจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น ลูกจ้าง บริษัท ซิงเกอร์ประเทศไทย จำกัด (มหาชน ) และ เป็น ผู้ประกัน ตน ไว้ กับ จำเลย ซึ่ง มีสิทธิ ได้รับประโยชน์ ทดแทน กรณี ประสบ อุบัติเหตุ หรือ ป่วย เจ็บ อัน มิใช่ เนื่องจากการ ทำงาน โดย จำเลย ได้ กำหนด ให้ โรงพยาบาล กล้วยน้ำไท เป็น สถานพยาบาล เพื่อ ให้ โจทก์ ได้รับ บริการ ทางการ แพทย์ ต่อมา เมื่อ วันที่ 5 มีนาคม2537 โจทก์ ขับ รถยนต์ ประสบ อุบัติเหตุ ชน กับ รถจักรยานยนต์ ทำให้ โจทก์ได้รับ บาดเจ็บ สาหัส และ หมด สติ มี ผู้นำ โจทก์ ส่ง โรงพยาบาล แพทย์รังสิต โจทก์ ต้อง เสีย ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ไป เป็น เงิน 7,905 บาท หลังจาก นั้นน้อง ภริยา โจทก์ ได้ นำ โจทก์ ไป รักษา ต่อ ที่ โรงพยาบาล สมิติเวช ได้เสีย ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ไป อีก เป็น เงิน 138,420 บาท รวม สอง แห่งเป็น เงิน ทั้งสิ้น 146,325 บาท โจทก์ ได้ ใช้ สิทธิ ของ ภริยา ซึ่งรับ ราชการ เบิก ค่ารักษาพยาบาล เป็น เงิน 23,643 บาท และ ได้รับเงินทดแทน ตาม พระราชบัญญัติ คุ้มครอง ผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535อีก จำนวน 10,000 บาท ต่อมา โจทก์ ได้ ยื่น คำร้องขอ รับ เงิน ประโยชน์ ทดแทนกรณี เจ็บป่วย จาก จำเลย แต่ จำเลย วินิจฉัย ว่า โจทก์ ไม่มี สิทธิ ได้รับ เงินดังกล่าว ปรากฏ ตาม คำวินิจฉัย ที่ 10115448/2537 โจทก์ อุทธรณ์ ต่อคณะกรรมการ อุทธรณ์ คณะกรรมการ อุทธรณ์ วินิจฉัย ว่า อาการ บาดเจ็บของ โจทก์ ที่ เกิดจาก อุบัติเหตุ และ ถูก นำ ส่ง โรงพยาบาล แพทย์รังสิต ซึ่ง อยู่ ใกล้ ที่เกิดเหตุ มีสิทธิ ได้รับ เงินทดแทน ค่าบริการ ทางการ แพทย์แต่ โจทก์ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาล จำนวน 10,000 บาท ตามพระราชบัญญัติ คุ้มครอง ผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535 แล้วจึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาล อีก ส่วน การ รักษา พยาบาลต่อมา ที่ โรงพยาบาล สมิติเวช โจทก์ มิได้ ปฏิบัติ ตาม ระเบียบ ของ สำนักงาน ประกัน สังคม จึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ เงินทดแทน ค่าบริการทางการ แพทย์ ปรากฏ ตาม คำวินิจฉัย ที่ 271/2538 โจทก์ ไม่เห็น ด้วย กับคำวินิจฉัย ดังกล่าว เพราะ โจทก์ มีสิทธิ ได้รับ ค่าบริการ ทางการ แพทย์ตาม พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 อีก ต่างหาก ขอให้ เพิกถอนคำวินิจฉัย ของ กอง ประโยชน์ ทดแทน ที่ 10115448/2537 และ คำวินิจฉัยของ คณะกรรมการ อุทธรณ์ ที่ 271/2538 ให้ จำเลย จ่ายเงิน ทดแทน ค่าบริการทางการ แพทย์ จำนวน 122,691 บาท แก่ โจทก์จำเลย ให้การ ว่า กรณี ที่ โจทก์ ประสบ อุบัติเหตุ จำเป็น ต้อง ได้รับการ รักษา ใน ทันที การ ที่ มี ผู้นำ โจทก์ ส่ง โรงพยาบาล แพทย์รังสิต ถือได้ว่า เป็น กรณี ที่ ไม่สามารถ ไป รับ บริการ ทางการ แพทย์ จาก สถานพยาบาลที่ กำหนด คือ โรงพยาบาล กล้วยน้ำไท ได้ โจทก์ จึง มีสิทธิ ได้รับ เงิน ค่าบริการ ทางการ แพทย์ จำนวน 7,905 บาท จาก จำเลย ซึ่ง เป็น การให้การ สงเคราะห์ แก่ ลูกจ้าง เมื่อ ประสบ อันตราย หรือ เจ็บป่วย อัน มิใช่เนื่องจาก การ ทำงาน เป็น การ ให้ ความคุ้มครอง ด้าน สวัสดิการ แก่ ลูกจ้างเมื่อ ได้รับ ความ เดือดร้อน เจ็บป่วย ตาม เจตนารมย์ ของ พระราชบัญญัติประกัน สังคม พ.ศ. 2533 แต่เมื่อ โจทก์ ได้รับ สิทธิ ประโยชน์ จากบริษัท ไทยประสิทธิประกันภัย จำกัด ตาม พระราชบัญญัติ คุ้มครอง ผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535 เป็น เงิน 10,000 บาท ซึ่ง คุ้ม จำนวนเงินที่ โจทก์ ต้อง เสีย ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ให้ แก่ โรงพยาบาล แพทย์รังสิต แล้ว โจทก์ จึง ไม่มี สิทธิ เรียก ค่ารักษาพยาบาล จาก จำเลย อีกส่วน ค่ารักษาพยาบาล ที่ โรงพยาบาล สมิติเวช อันเป็น กรณี ที่ โจทก์ ย้าย จาก โรงพยาบาล แพทย์รังสิต มา รักษา ต่อ ที่ โรงพยาบาล ดังกล่าว ซึ่ง มิใช่ สถานพยาบาล ที่ จำเลย กำหนด แต่ เป็น ความ ประสงค์ ของ โจทก์โดย ยัง อยู่ ใน วิสัย ที่ โจทก์ สามารถ ไป รับ บริการ ทางการ แพทย์ ที่โรงพยาบาล กล้วยน้ำไท ซึ่ง เป็น สถานพยาบาล ที่ กำหนด ให้ โจทก์ จะ ต้อง เข้า รักษา ได้ แต่ โจทก์ ไม่ ใช้ สิทธิ นั้น ตาม เงื่อนไข โจทก์ จึงไม่มี สิทธิ ได้รับ เงิน ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ใน ส่วน นี้ ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง พิจารณา แล้ว พิพากษา ให้ เพิกถอน คำวินิจฉัยของ กอง ประโยชน์ ทดแทน ที่ 10115448/2537 และ คำวินิจฉัย ของ คณะกรรมการอุทธรณ์ ตาม พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 ที่ 271/2538เฉพาะ ใน ส่วน ที่ เกี่ยวกับ ค่ารักษาพยาบาล ของ โจทก์ ที่ โรงพยาบาล แพทย์รังสิต โดย ให้ จำเลย จ่าย ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ให้ แก่ โจทก์ จำนวน 7,905 บาท นอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไป ตาม คำวินิจฉัย เดิมจำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา แผนก คดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า "คดี คง มี ปัญหา ตาม อุทธรณ์ของ จำเลย เฉพาะ ที่ เกี่ยวกับ ค่ารักษาพยาบาล ที่ โรงพยาบาล แพทย์รังสิต จำนวนเงิน 7,905 บาท ว่า เมื่อ โจทก์ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาลจำนวน 10,000 บาท จาก บริษัท ประกันภัย ตาม พระราชบัญญัติ คุ้มครองผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535 แล้ว โจทก์ จะ ยัง มีสิทธิ ได้รับ เงินทดแทนค่าบริการ ทางการ แพทย์ จำนวน 7,905 บาท ดังกล่าว จาก จำเลย ตามพระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 อีก หรือไม่ ซึ่ง จำเลย อุทธรณ์ ว่าพระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 มี เจตนารมณ์ ที่ จะ ช่วยเหลือสงเคราะห์ ลูกจ้าง และ บุคคลอื่น ซึ่ง ประสบ อันตราย เจ็บป่วย ทุพพลภาพหรือ ตาย อัน มิใช่ เนื่องจาก การ ทำงาน รวมทั้ง การ คลอด บุตรกรณี สงเคราะห์ บุตร กรณี ชรา ภาพ และ กรณี ว่าง งาน ซึ่ง ให้ หลักประกันเฉพาะ ลูกจ้าง อันเป็น การ ช่วยเหลือ โดย ไม่มี วัตถุประสงค์ ให้ ลูกจ้างมา ค้า กำไร จาก การ ประกัน สังคม นี้ ฉะนั้น จึง เบิก ซ้ำซ้อน ไม่ได้เมื่อ เงิน ใน ส่วน ที่ จ่าย ไป โจทก์ เบิก ได้ จาก บริษัท ไทยประสิทธิประกันภัย จำกัด แล้ว หาก ให้สิทธิ แก่ โจทก์ มา เบิก จาก จำเลย ได้ อีก ก็ เท่ากับ ลูกจ้าง มีสิทธิ เบิก ได้ ซ้ำซ้อน 2 ทางจาก อุบัติเหตุ อัน เดียว กัน กรณี จะ เทียบ เคียง กับ พระราชบัญญัติเงินทดแทน พ.ศ. 2537 ไม่ได้ ต้อง ใช้ หลักกฎหมาย ทั่วไป ใน เรื่องประกันวินาศภัย ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 870, 871, 872,874 และ 877 ประกอบ ด้วย มาตรา 4 มา บังคับ เห็นว่า สิทธิ ของ โจทก์ที่ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาล จาก บริษัท ประกันภัย เป็น สิทธิตาม พระราชบัญญัติ คุ้มครอง ผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535 ที่ บังคับให้ เจ้าของ รถ ซึ่ง ใช้ รถ หรือ มี รถ ไว้ เพื่อ ใช้ ต้อง จัด ให้ มี การ ประกันความเสียหาย สำหรับ ผู้ ประสบ ภัย โดย ประกันภัย กับ บริษัท และ ต้อง เสียเบี้ยประกัน ภัย ส่วน สิทธิ ของ โจทก์ ที่ จะ ได้รับ เงินทดแทน ค่าบริการทางการ แพทย์ จาก จำเลย เป็น สิทธิ ตาม พระราชบัญญัติ ประกัน สังคมพ.ศ. 2533 ซึ่ง บังคับ ให้ ลูกจ้าง ต้อง เป็น ผู้ประกัน ตน และ ส่ง เงินเข้า กองทุน สมทบ เมื่อ เป็น สิทธิ ของ โจทก์ ตาม กฎหมาย แต่ละ ฉบับ โดยโจทก์ ต้อง เสีย เบี้ยประกัน ภัย และ ส่ง เงิน เข้า กองทุน สมทบ แล้วแต่ กรณีตาม ที่ กฎหมาย แต่ละ ฉบับ ดังกล่าว กำหนด ไว้ ซึ่ง ต้อง ชำระ ทั้ง 2 ทางและ เมื่อ พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 ไม่มี บทบัญญัติตัด สิทธิ มิให้ ผู้ที่ได้รับ เงินทดแทน ตาม กฎหมาย อื่น แล้ว มา รับ เงินทดแทนอีก จำเลย จึง จะ ยก เอา เหตุ ที่ โจทก์ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาลจาก บริษัท ประกันภัย แล้ว มา เป็น ข้ออ้าง เพื่อ ไม่จ่าย เงินทดแทนแก่ โจทก์ หาได้ไม่ พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 เป็นกฎหมาย พิเศษ ที่ บัญญัติ ขึ้น เพื่อ ให้การ สงเคราะห์ แก่ ลูกจ้าง หรือบุคคลอื่น ซึ่ง ประสบ อันตราย เจ็บป่วย ทุพพลภาพ หรือ ตาย อัน มิใช่เนื่องจาก การ ทำงาน รวมทั้ง กรณี อื่น อีก จึง จะ นำ หลักกฎหมาย ทั่วไปใน เรื่อง ประกันวินาศภัย ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มา ใช้ บังคับใน กรณี นี้ ไม่ได้ โจทก์ มีสิทธิ ได้รับ เงินทดแทน ค่าบริการ ทางการ แพทย์จำนวน 7,905 บาท จาก จำเลย ตาม พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533ที่ ศาลแรงงานกลาง พิพากษา มา นั้น ชอบแล้ว อุทธรณ์ ของ จำเลย ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(สมิทธิ์ วราอุบล-พรชัย สมรรถเวช-ชลอ ทองแย้ม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาที่2040/2539วินิจฉัยเรื่องที่ผู้ประกันตนได้รับเงินทดแทนค่ารักษาพยาบาลจากบริษัทประกันภัยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ.2535แล้วยังมีสิทธิจะได้รับเงินทดแทนค่าบริการทางการแพทย์จากสำนักงานประกันสังคมตามพระราชบัญญัติประกันสังคมพ.ศ.2533อีกหรือไม่ซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ 1.สิทธิรับบริการทางการแพทย์ของผู้ประกันตน 1.1หากผู้ประกันตนเข้ารับการรักษาพยาบาลในโรงพยาบาลตามที่ระบุในบัตรรับรองสิทธิหรือเครือข่ายของสถานพยาบาลนั้นผู้ประกันตนไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆจนสิ้นสุดการรักษา 1.2กรณีฉุกเฉินภายใน72ชั่วโมงหากเข้ารักษาในโรงพยาบาลอื่นที่มิใช่ที่ระบุในบัตรรับรองสิทธิ ก.ประเภทผู้ป่วยนอกให้ได้รับค่าบริการทางการแพทย์ปีละไม่เกิน2ครั้งตามประเภทและอัตราดังนี้ (1)ค่ารักษาพยาบาลตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกิน200บาทต่อครั้ง (2)ค่าตรวจวิเคราะห์ทางห้องปฏิบัติการเพิ่มจากค่ารักษาพยาบาลตาม(1)ตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกิน150บาทต่อครั้ง (3)ค่ารักษาพยาบาลด้วยหัตถการจากแพทย์ตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกิน150บาทต่อครั้ง ข.ประเภทผู้ป่วยในให้ได้รับค่าบริการทางการแพทย์ปีละไม่เกิน2ครั้งตามประเภทและอัตราดังนี้ (1)ค่ารักษาพยาบาลตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกินวันละ1,200บาท (2)กรณีมีความจำเป็นต้องผ่าตัดใหญ่และใช้เวลาในการผ่าตัดใหญ่ไม่เกิน2ชั่วโมงตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกินรายละ6,000บาทต่อครั้ง (3)กรณีมีความจำเป็นต้องผ่าตัดใหญ่และใช้เวลาในการผ่าตัดเกินกว่า2ชั่วโมงตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกินรายละ10,000บาทต่อครั้ง (4)ค่าห้องและค่าอาหารตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกินวันละ700บาท (5)กรณีต้องเข้าห้องไอซียูตามความจำเป็นแต่ไม่เกินวันละ2,000บาท ผู้ประกันตนต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลไปก่อนแล้วนำใบเสร็จมาเบิกคืนจากสำนักงานประกันสังคมภายหลังตามสิทธิที่ตนได้รับ คดีนี้โจทก์ได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุรถชนกันจำเป็นต้องรับการรักษาในทันทีถือเป็นกรณีฉุกเฉินจึงมีสิทธิเข้ารับการรักษาพยาบาลในโรงพยาบาลอื่นที่มิได้ระบุในบัตรรับรองสิทธิและต้องผ่าตัดใหญ่อันมีสิทธิเบิกค่ารักษาพยาบาลได้ตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกิน10,000บาทแล้วโจทก์ยังได้รับเงินทดแทนตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ.2535อีก10,000บาทปัญหามีว่าโจทก์ยังมีสิทธิได้รับเงินทดแทนจากสำนักงานประกันสังคมอีกหรือไม่ซึ่งในเรื่องนี้พระราชบัญญัติประกันสังคมพ.ศ.2533บัญญัติไว้ไม่ชัดเจนจึงมีความเห็นอยู่2ฝ่าย ความเห็นแรกเห็นว่าพระราชบัญญัติประกันสังคมพ.ศ.2533มีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยเหลือสงเคราะห์ลูกจ้างซึ่งประสบอันตรายเจ็บป่วยทุพพลภาพหรือตายอันมิใช่เนื่องมาจากการทำงานมิได้มีวัตถุประสงค์ให้ลูกจ้างมาค้ากำไรจากการประกันสังคมจึงเบิกซ้ำซ้อนไม่ได้ ความเห็นที่สองเห็นว่าสิทธิที่จะได้เงินทดแทนจากบริษัทประกันภัยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ.2535กับสิทธิจะได้รับเงินทดแทนตามพระราชบัญญัติประกันสังคมพ.ศ.2533นั้นเป็นสิทธิตามกฎหมายคนละฉบับและกฎหมายแต่ละฉบับก็มิได้มีบทบัญญัติยกเว้นมิให้เบิกซ้ำซ้อนจึงเห็นว่ามีสิทธิได้รับทั้ง2ทางโดยคำพิพากษาศาลฎีกาที่2040/2539วินิจฉัยตามความเห็นที่สอง 2.ข้อวิเคราะห์ 2.1ปัญหาว่าคำวินิจฉัยของศาลฎีกาที่2040/2539จะเป็นช่องทางให้ลูกจ้างค้ากำไรจากการประกันสังคมหรือไม่ผู้เขียนหมายเหตุเห็นว่าคดีนี้ลูกจ้างต้องเสียค่ารักษาพยาบาลไปทั้งสิ้นรวม138,420บาทแต่ลูกจ้างได้รับคืนจากบริษัทประกันภัยเพียง10,000บาทและรับคืนจากสำนักงานประกันสังคมเพียง7,905บาทย่อมไม่ถือว่าลูกจ้างค้ากำไรจากการประกันสังคม 2.2ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าลูกจ้างและผู้ขับขี่รถต่างต้องจ่ายเงินให้แก่สำนักงานประกันสังคมและบริษัทประกันภัยดังนั้นจึงมีสิทธิได้ทั้ง2ทางซึ่งเป็นการแปลกฎหมายที่ให้ความเป็นธรรมอย่างยิ่งเพราะเมื่อมีสิทธิได้รับเงินแล้วจะปฏิเสธหน้าที่ของตนได้อย่างไรการที่ลูกจ้างได้สิทธิมาเพราะต้องจ่ายเงินสมทบทั้ง2ทางย่อมเป็นสิทธิโดยชอบที่จะได้ทั้ง2ทางจะหาเป็นการค้ากำไรคงไม่ได้ 2.3หากคดีนี้ข้อเท็จจริงเปลี่ยนเป็นว่าลูกจ้างได้รับการรักษาพยาบาลเสียค่ารักษาพยาบาลไปเพียง9,700บาทซึ่งไม่เกิน10,000บาทหรือจ่ายไปเพียง15,000บาทลูกจ้างจะยังมีสิทธิเบิกเงินทดแทนคืนจากสำนักงานประกันสังคมหรือไม่เพียงใด กรณีที่เสียค่ารักษาพยาบาลไปเพียง9,700บาทและได้รับเงินจากบริษัทประกันภัยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ.2535แล้วจำนวน10,000บาทนั้นมีผู้เห็นว่าน่าจะเบิกเงินทดแทนจากสำนักงานประกันสังคมอีกไม่ได้เพราะจะเป็นการเบิกซ้ำซ้อนถือเป็นการค้ากำไรจากการประกันสังคมส่วนกรณีที่เสียค่ารักษาพยาบาลไป15,000บาทนั้นก็คงให้เบิกจากสำนักงานประกันสังคมเพียง5,000บาทเท่านั้นเรื่องนี้เมื่อเทียบกับหลักคำวินิจฉัยของคำพิพากษาศาลฎีกาที่2040/2539แล้วผลจะเป็นว่าลูกจ้างยังเบิกได้ทั้ง2ทางโดยกรณีแรกให้เบิกได้อีก9,700บาทส่วนกรณีหลังเบิกได้อีก10,000บาทเพราะตามพระราชบัญญัติประกันสังคมนั้นให้เบิกได้ตามที่จ่ายจริงแต่ไม่เกิน10,000บาทกรณีหลังนี้ลูกจ้างจ่ายไป15,000บาทจึงเบิกได้เพียง10,000บาท ปัญหากลับกันคือลูกจ้างเบิกเงินทดแทนจากสำนักงานประกันสังคมแล้วยังจะมีสิทธิเบิกจากบริษัทประกันภัยอีก10,000บาทหรือไม่เรื่องนี้เห็นว่าลูกจ้างมีสิทธิเบิกได้เช่นกันและมิใช่เป็นการค้ากำไรเพราะเงิน10,000บาทที่ได้รับจากบริษัทประกันภัยนั้นเป็นเพียงค่าเสียหายเบื้องต้นตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ.2535มาตรา20ซึ่งเป็นค่าสินไหมทดแทนอันรวมถึงค่ารักษาพยาบาลด้วยและไม่ถือว่าเป็นการเบิกซ้ำซ้อนด้วย รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์คำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น ลูกจ้าง บริษัท ซิงเกอร์ประเทศไทย จำกัด (มหาชน ) และ เป็น ผู้ประกัน ตน ไว้ กับ จำเลย ซึ่ง มีสิทธิ ได้รับประโยชน์ ทดแทน กรณี ประสบ อุบัติเหตุ หรือ ป่วย เจ็บ อัน มิใช่ เนื่องจากการ ทำงาน โดย จำเลย ได้ กำหนด ให้ โรงพยาบาล กล้วยน้ำไท เป็น สถานพยาบาล เพื่อ ให้ โจทก์ ได้รับ บริการ ทางการ แพทย์ ต่อมา เมื่อ วันที่ 5 มีนาคม2537 โจทก์ ขับ รถยนต์ ประสบ อุบัติเหตุ ชน กับ รถจักรยานยนต์ ทำให้ โจทก์ได้รับ บาดเจ็บ สาหัส และ หมด สติ มี ผู้นำ โจทก์ ส่ง โรงพยาบาล แพทย์รังสิต โจทก์ ต้อง เสีย ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ไป เป็น เงิน 7,905 บาท หลังจาก นั้นน้อง ภริยา โจทก์ ได้ นำ โจทก์ ไป รักษา ต่อ ที่ โรงพยาบาล สมิติเวช ได้เสีย ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ไป อีก เป็น เงิน 138,420 บาท รวม สอง แห่งเป็น เงิน ทั้งสิ้น 146,325 บาท โจทก์ ได้ ใช้ สิทธิ ของ ภริยา ซึ่งรับ ราชการ เบิก ค่ารักษาพยาบาล เป็น เงิน 23,643 บาท และ ได้รับเงินทดแทน ตาม พระราชบัญญัติ คุ้มครอง ผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535อีก จำนวน 10,000 บาท ต่อมา โจทก์ ได้ ยื่น คำร้องขอ รับ เงิน ประโยชน์ ทดแทนกรณี เจ็บป่วย จาก จำเลย แต่ จำเลย วินิจฉัย ว่า โจทก์ ไม่มี สิทธิ ได้รับ เงินดังกล่าว ปรากฏ ตาม คำวินิจฉัย ที่ 10115448/2537 โจทก์ อุทธรณ์ ต่อคณะกรรมการ อุทธรณ์ คณะกรรมการ อุทธรณ์ วินิจฉัย ว่า อาการ บาดเจ็บของ โจทก์ ที่ เกิดจาก อุบัติเหตุ และ ถูก นำ ส่ง โรงพยาบาล แพทย์รังสิต ซึ่ง อยู่ ใกล้ ที่เกิดเหตุ มีสิทธิ ได้รับ เงินทดแทน ค่าบริการ ทางการ แพทย์แต่ โจทก์ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาล จำนวน 10,000 บาท ตามพระราชบัญญัติ คุ้มครอง ผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535 แล้วจึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาล อีก ส่วน การ รักษา พยาบาลต่อมา ที่ โรงพยาบาล สมิติเวช โจทก์ มิได้ ปฏิบัติ ตาม ระเบียบ ของ สำนักงาน ประกัน สังคม จึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ เงินทดแทน ค่าบริการทางการ แพทย์ ปรากฏ ตาม คำวินิจฉัย ที่ 271/2538 โจทก์ ไม่เห็น ด้วย กับคำวินิจฉัย ดังกล่าว เพราะ โจทก์ มีสิทธิ ได้รับ ค่าบริการ ทางการ แพทย์ตาม พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 อีก ต่างหาก ขอให้ เพิกถอนคำวินิจฉัย ของ กอง ประโยชน์ ทดแทน ที่ 10115448/2537 และ คำวินิจฉัยของ คณะกรรมการ อุทธรณ์ ที่ 271/2538 ให้ จำเลย จ่ายเงิน ทดแทน ค่าบริการทางการ แพทย์ จำนวน 122,691 บาท แก่ โจทก์จำเลย ให้การ ว่า กรณี ที่ โจทก์ ประสบ อุบัติเหตุ จำเป็น ต้อง ได้รับการ รักษา ใน ทันที การ ที่ มี ผู้นำ โจทก์ ส่ง โรงพยาบาล แพทย์รังสิต ถือได้ว่า เป็น กรณี ที่ ไม่สามารถ ไป รับ บริการ ทางการ แพทย์ จาก สถานพยาบาลที่ กำหนด คือ โรงพยาบาล กล้วยน้ำไท ได้ โจทก์ จึง มีสิทธิ ได้รับ เงิน ค่าบริการ ทางการ แพทย์ จำนวน 7,905 บาท จาก จำเลย ซึ่ง เป็น การให้การ สงเคราะห์ แก่ ลูกจ้าง เมื่อ ประสบ อันตราย หรือ เจ็บป่วย อัน มิใช่เนื่องจาก การ ทำงาน เป็น การ ให้ ความคุ้มครอง ด้าน สวัสดิการ แก่ ลูกจ้างเมื่อ ได้รับ ความ เดือดร้อน เจ็บป่วย ตาม เจตนารมย์ ของ พระราชบัญญัติประกัน สังคม พ.ศ. 2533 แต่เมื่อ โจทก์ ได้รับ สิทธิ ประโยชน์ จากบริษัท ไทยประสิทธิประกันภัย จำกัด ตาม พระราชบัญญัติ คุ้มครอง ผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535 เป็น เงิน 10,000 บาท ซึ่ง คุ้ม จำนวนเงินที่ โจทก์ ต้อง เสีย ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ให้ แก่ โรงพยาบาล แพทย์รังสิต แล้ว โจทก์ จึง ไม่มี สิทธิ เรียก ค่ารักษาพยาบาล จาก จำเลย อีกส่วน ค่ารักษาพยาบาล ที่ โรงพยาบาล สมิติเวช อันเป็น กรณี ที่ โจทก์ ย้าย จาก โรงพยาบาล แพทย์รังสิต มา รักษา ต่อ ที่ โรงพยาบาล ดังกล่าว ซึ่ง มิใช่ สถานพยาบาล ที่ จำเลย กำหนด แต่ เป็น ความ ประสงค์ ของ โจทก์โดย ยัง อยู่ ใน วิสัย ที่ โจทก์ สามารถ ไป รับ บริการ ทางการ แพทย์ ที่โรงพยาบาล กล้วยน้ำไท ซึ่ง เป็น สถานพยาบาล ที่ กำหนด ให้ โจทก์ จะ ต้อง เข้า รักษา ได้ แต่ โจทก์ ไม่ ใช้ สิทธิ นั้น ตาม เงื่อนไข โจทก์ จึงไม่มี สิทธิ ได้รับ เงิน ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ใน ส่วน นี้ ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง พิจารณา แล้ว พิพากษา ให้ เพิกถอน คำวินิจฉัยของ กอง ประโยชน์ ทดแทน ที่ 10115448/2537 และ คำวินิจฉัย ของ คณะกรรมการอุทธรณ์ ตาม พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 ที่ 271/2538เฉพาะ ใน ส่วน ที่ เกี่ยวกับ ค่ารักษาพยาบาล ของ โจทก์ ที่ โรงพยาบาล แพทย์รังสิต โดย ให้ จำเลย จ่าย ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ให้ แก่ โจทก์ จำนวน 7,905 บาท นอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไป ตาม คำวินิจฉัย เดิมจำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา แผนก คดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า "คดี คง มี ปัญหา ตาม อุทธรณ์ของ จำเลย เฉพาะ ที่ เกี่ยวกับ ค่ารักษาพยาบาล ที่ โรงพยาบาล แพทย์รังสิต จำนวนเงิน 7,905 บาท ว่า เมื่อ โจทก์ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาลจำนวน 10,000 บาท จาก บริษัท ประกันภัย ตาม พระราชบัญญัติ คุ้มครองผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535 แล้ว โจทก์ จะ ยัง มีสิทธิ ได้รับ เงินทดแทนค่าบริการ ทางการ แพทย์ จำนวน 7,905 บาท ดังกล่าว จาก จำเลย ตามพระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 อีก หรือไม่ ซึ่ง จำเลย อุทธรณ์ ว่าพระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 มี เจตนารมณ์ ที่ จะ ช่วยเหลือสงเคราะห์ ลูกจ้าง และ บุคคลอื่น ซึ่ง ประสบ อันตราย เจ็บป่วย ทุพพลภาพหรือ ตาย อัน มิใช่ เนื่องจาก การ ทำงาน รวมทั้ง การ คลอด บุตรกรณี สงเคราะห์ บุตร กรณี ชรา ภาพ และ กรณี ว่าง งาน ซึ่ง ให้ หลักประกันเฉพาะ ลูกจ้าง อันเป็น การ ช่วยเหลือ โดย ไม่มี วัตถุประสงค์ ให้ ลูกจ้างมา ค้า กำไร จาก การ ประกัน สังคม นี้ ฉะนั้น จึง เบิก ซ้ำซ้อน ไม่ได้เมื่อ เงิน ใน ส่วน ที่ จ่าย ไป โจทก์ เบิก ได้ จาก บริษัท ไทยประสิทธิประกันภัย จำกัด แล้ว หาก ให้สิทธิ แก่ โจทก์ มา เบิก จาก จำเลย ได้ อีก ก็ เท่ากับ ลูกจ้าง มีสิทธิ เบิก ได้ ซ้ำซ้อน 2 ทางจาก อุบัติเหตุ อัน เดียว กัน กรณี จะ เทียบ เคียง กับ พระราชบัญญัติเงินทดแทน พ.ศ. 2537 ไม่ได้ ต้อง ใช้ หลักกฎหมาย ทั่วไป ใน เรื่องประกันวินาศภัย ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 870, 871, 872,874 และ 877 ประกอบ ด้วย มาตรา 4 มา บังคับ เห็นว่า สิทธิ ของ โจทก์ที่ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาล จาก บริษัท ประกันภัย เป็น สิทธิตาม พระราชบัญญัติ คุ้มครอง ผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535 ที่ บังคับให้ เจ้าของ รถ ซึ่ง ใช้ รถ หรือ มี รถ ไว้ เพื่อ ใช้ ต้อง จัด ให้ มี การ ประกันความเสียหาย สำหรับ ผู้ ประสบ ภัย โดย ประกันภัย กับ บริษัท และ ต้อง เสียเบี้ยประกัน ภัย ส่วน สิทธิ ของ โจทก์ ที่ จะ ได้รับ เงินทดแทน ค่าบริการทางการ แพทย์ จาก จำเลย เป็น สิทธิ ตาม พระราชบัญญัติ ประกัน สังคมพ.ศ. 2533 ซึ่ง บังคับ ให้ ลูกจ้าง ต้อง เป็น ผู้ประกัน ตน และ ส่ง เงินเข้า กองทุน สมทบ เมื่อ เป็น สิทธิ ของ โจทก์ ตาม กฎหมาย แต่ละ ฉบับ โดยโจทก์ ต้อง เสีย เบี้ยประกัน ภัย และ ส่ง เงิน เข้า กองทุน สมทบ แล้วแต่ กรณีตาม ที่ กฎหมาย แต่ละ ฉบับ ดังกล่าว กำหนด ไว้ ซึ่ง ต้อง ชำระ ทั้ง 2 ทางและ เมื่อ พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 ไม่มี บทบัญญัติตัด สิทธิ มิให้ ผู้ที่ได้รับ เงินทดแทน ตาม กฎหมาย อื่น แล้ว มา รับ เงินทดแทนอีก จำเลย จึง จะ ยก เอา เหตุ ที่ โจทก์ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาลจาก บริษัท ประกันภัย แล้ว มา เป็น ข้ออ้าง เพื่อ ไม่จ่าย เงินทดแทนแก่ โจทก์ หาได้ไม่ พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 เป็นกฎหมาย พิเศษ ที่ บัญญัติ ขึ้น เพื่อ ให้การ สงเคราะห์ แก่ ลูกจ้าง หรือบุคคลอื่น ซึ่ง ประสบ อันตราย เจ็บป่วย ทุพพลภาพ หรือ ตาย อัน มิใช่เนื่องจาก การ ทำงาน รวมทั้ง กรณี อื่น อีก จึง จะ นำ หลักกฎหมาย ทั่วไปใน เรื่อง ประกันวินาศภัย ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มา ใช้ บังคับใน กรณี นี้ ไม่ได้ โจทก์ มีสิทธิ ได้รับ เงินทดแทน ค่าบริการ ทางการ แพทย์จำนวน 7,905 บาท จาก จำเลย ตาม พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533ที่ ศาลแรงงานกลาง พิพากษา มา นั้น ชอบแล้ว อุทธรณ์ ของ จำเลย ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2040/2539นาย ธนชัย จันทร์พุฒโจทก์สำนักงานประกันสังคมจำเลย พ.ร.บ.ประกันสังคม พ.ศ.2533 ม. 33, ม. 62, ม. 63สิทธิของโจทก์ที่ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาลจาก บริษัทประกันภัยเป็นสิทธิตามพระราชบัญญัติ คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ.2535ส่วนสิทธิของโจทก์ที่จะได้รับเงินทดแทน ค่าบริการทางการแพทย์จากจำเลยเป็นสิทธิตามพระราชบัญญัติ ประกันสังคม พ.ศ.2533เมื่อเป็นสิทธิตามกฎหมายแต่ละฉบับโดยโจทก์ต้องเสีย เบี้ยประกันภัยและส่ง เงินสมทบเข้า กองทุนสมทบแล้วแต่กรณีตามที่กฎหมายแต่ละฉบับกำหนดไว้ซึ่งต้องชำระทั้ง2ทางและพระราชบัญญัติประกันสังคมพ.ศ.2533ไม่มีบทบัญญัติตัดสิทธิมิให้ได้รับเงินทดแทนตามกฎหมายอื่นมารับเงินทดแทนอีกจำเลยจึงยกเอาเหตุที่โจทก์ได้รับเงินทดแทนค่ารักษาพยาบาลจากบริษัทประกันภัยมาแล้วมาอ้างเพื่อไม่จ่ายเงินค่าทดแทนตามพระราชบัญญัติประกันสังคมพ.ศ.2533ให้แก่โจทก์หาได้ไม่โจทก์จึงมีสิทธิได้รับเงินทดแทนค่าบริการทางการแพทย์จากจำเลยโจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น ลูกจ้าง บริษัท ซิงเกอร์ประเทศไทย จำกัด (มหาชน ) และ เป็น ผู้ประกัน ตน ไว้ กับ จำเลย ซึ่ง มีสิทธิ ได้รับประโยชน์ ทดแทน กรณี ประสบ อุบัติเหตุ หรือ ป่วย เจ็บ อัน มิใช่ เนื่องจากการ ทำงาน โดย จำเลย ได้ กำหนด ให้ โรงพยาบาล กล้วยน้ำไท เป็น สถานพยาบาล เพื่อ ให้ โจทก์ ได้รับ บริการ ทางการ แพทย์ ต่อมา เมื่อ วันที่ 5 มีนาคม2537 โจทก์ ขับ รถยนต์ ประสบ อุบัติเหตุ ชน กับ รถจักรยานยนต์ ทำให้ โจทก์ได้รับ บาดเจ็บ สาหัส และ หมด สติ มี ผู้นำ โจทก์ ส่ง โรงพยาบาล แพทย์รังสิต โจทก์ ต้อง เสีย ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ไป เป็น เงิน 7,905 บาท หลังจาก นั้นน้อง ภริยา โจทก์ ได้ นำ โจทก์ ไป รักษา ต่อ ที่ โรงพยาบาล สมิติเวช ได้เสีย ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ไป อีก เป็น เงิน 138,420 บาท รวม สอง แห่งเป็น เงิน ทั้งสิ้น 146,325 บาท โจทก์ ได้ ใช้ สิทธิ ของ ภริยา ซึ่งรับ ราชการ เบิก ค่ารักษาพยาบาล เป็น เงิน 23,643 บาท และ ได้รับเงินทดแทน ตาม พระราชบัญญัติ คุ้มครอง ผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535อีก จำนวน 10,000 บาท ต่อมา โจทก์ ได้ ยื่น คำร้องขอ รับ เงิน ประโยชน์ ทดแทนกรณี เจ็บป่วย จาก จำเลย แต่ จำเลย วินิจฉัย ว่า โจทก์ ไม่มี สิทธิ ได้รับ เงินดังกล่าว ปรากฏ ตาม คำวินิจฉัย ที่ 10115448/2537 โจทก์ อุทธรณ์ ต่อคณะกรรมการ อุทธรณ์ คณะกรรมการ อุทธรณ์ วินิจฉัย ว่า อาการ บาดเจ็บของ โจทก์ ที่ เกิดจาก อุบัติเหตุ และ ถูก นำ ส่ง โรงพยาบาล แพทย์รังสิต ซึ่ง อยู่ ใกล้ ที่เกิดเหตุ มีสิทธิ ได้รับ เงินทดแทน ค่าบริการ ทางการ แพทย์แต่ โจทก์ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาล จำนวน 10,000 บาท ตามพระราชบัญญัติ คุ้มครอง ผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535 แล้วจึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาล อีก ส่วน การ รักษา พยาบาลต่อมา ที่ โรงพยาบาล สมิติเวช โจทก์ มิได้ ปฏิบัติ ตาม ระเบียบ ของ สำนักงาน ประกัน สังคม จึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ เงินทดแทน ค่าบริการทางการ แพทย์ ปรากฏ ตาม คำวินิจฉัย ที่ 271/2538 โจทก์ ไม่เห็น ด้วย กับคำวินิจฉัย ดังกล่าว เพราะ โจทก์ มีสิทธิ ได้รับ ค่าบริการ ทางการ แพทย์ตาม พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 อีก ต่างหาก ขอให้ เพิกถอนคำวินิจฉัย ของ กอง ประโยชน์ ทดแทน ที่ 10115448/2537 และ คำวินิจฉัยของ คณะกรรมการ อุทธรณ์ ที่ 271/2538 ให้ จำเลย จ่ายเงิน ทดแทน ค่าบริการทางการ แพทย์ จำนวน 122,691 บาท แก่ โจทก์จำเลย ให้การ ว่า กรณี ที่ โจทก์ ประสบ อุบัติเหตุ จำเป็น ต้อง ได้รับการ รักษา ใน ทันที การ ที่ มี ผู้นำ โจทก์ ส่ง โรงพยาบาล แพทย์รังสิต ถือได้ว่า เป็น กรณี ที่ ไม่สามารถ ไป รับ บริการ ทางการ แพทย์ จาก สถานพยาบาลที่ กำหนด คือ โรงพยาบาล กล้วยน้ำไท ได้ โจทก์ จึง มีสิทธิ ได้รับ เงิน ค่าบริการ ทางการ แพทย์ จำนวน 7,905 บาท จาก จำเลย ซึ่ง เป็น การให้การ สงเคราะห์ แก่ ลูกจ้าง เมื่อ ประสบ อันตราย หรือ เจ็บป่วย อัน มิใช่เนื่องจาก การ ทำงาน เป็น การ ให้ ความคุ้มครอง ด้าน สวัสดิการ แก่ ลูกจ้างเมื่อ ได้รับ ความ เดือดร้อน เจ็บป่วย ตาม เจตนารมย์ ของ พระราชบัญญัติประกัน สังคม พ.ศ. 2533 แต่เมื่อ โจทก์ ได้รับ สิทธิ ประโยชน์ จากบริษัท ไทยประสิทธิประกันภัย จำกัด ตาม พระราชบัญญัติ คุ้มครอง ผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535 เป็น เงิน 10,000 บาท ซึ่ง คุ้ม จำนวนเงินที่ โจทก์ ต้อง เสีย ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ให้ แก่ โรงพยาบาล แพทย์รังสิต แล้ว โจทก์ จึง ไม่มี สิทธิ เรียก ค่ารักษาพยาบาล จาก จำเลย อีกส่วน ค่ารักษาพยาบาล ที่ โรงพยาบาล สมิติเวช อันเป็น กรณี ที่ โจทก์ ย้าย จาก โรงพยาบาล แพทย์รังสิต มา รักษา ต่อ ที่ โรงพยาบาล ดังกล่าว ซึ่ง มิใช่ สถานพยาบาล ที่ จำเลย กำหนด แต่ เป็น ความ ประสงค์ ของ โจทก์โดย ยัง อยู่ ใน วิสัย ที่ โจทก์ สามารถ ไป รับ บริการ ทางการ แพทย์ ที่โรงพยาบาล กล้วยน้ำไท ซึ่ง เป็น สถานพยาบาล ที่ กำหนด ให้ โจทก์ จะ ต้อง เข้า รักษา ได้ แต่ โจทก์ ไม่ ใช้ สิทธิ นั้น ตาม เงื่อนไข โจทก์ จึงไม่มี สิทธิ ได้รับ เงิน ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ใน ส่วน นี้ ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง พิจารณา แล้ว พิพากษา ให้ เพิกถอน คำวินิจฉัยของ กอง ประโยชน์ ทดแทน ที่ 10115448/2537 และ คำวินิจฉัย ของ คณะกรรมการอุทธรณ์ ตาม พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 ที่ 271/2538เฉพาะ ใน ส่วน ที่ เกี่ยวกับ ค่ารักษาพยาบาล ของ โจทก์ ที่ โรงพยาบาล แพทย์รังสิต โดย ให้ จำเลย จ่าย ค่าบริการ ทางการ แพทย์ ให้ แก่ โจทก์ จำนวน 7,905 บาท นอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไป ตาม คำวินิจฉัย เดิมจำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา แผนก คดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า "คดี คง มี ปัญหา ตาม อุทธรณ์ของ จำเลย เฉพาะ ที่ เกี่ยวกับ ค่ารักษาพยาบาล ที่ โรงพยาบาล แพทย์รังสิต จำนวนเงิน 7,905 บาท ว่า เมื่อ โจทก์ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาลจำนวน 10,000 บาท จาก บริษัท ประกันภัย ตาม พระราชบัญญัติ คุ้มครองผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535 แล้ว โจทก์ จะ ยัง มีสิทธิ ได้รับ เงินทดแทนค่าบริการ ทางการ แพทย์ จำนวน 7,905 บาท ดังกล่าว จาก จำเลย ตามพระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 อีก หรือไม่ ซึ่ง จำเลย อุทธรณ์ ว่าพระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 มี เจตนารมณ์ ที่ จะ ช่วยเหลือสงเคราะห์ ลูกจ้าง และ บุคคลอื่น ซึ่ง ประสบ อันตราย เจ็บป่วย ทุพพลภาพหรือ ตาย อัน มิใช่ เนื่องจาก การ ทำงาน รวมทั้ง การ คลอด บุตรกรณี สงเคราะห์ บุตร กรณี ชรา ภาพ และ กรณี ว่าง งาน ซึ่ง ให้ หลักประกันเฉพาะ ลูกจ้าง อันเป็น การ ช่วยเหลือ โดย ไม่มี วัตถุประสงค์ ให้ ลูกจ้างมา ค้า กำไร จาก การ ประกัน สังคม นี้ ฉะนั้น จึง เบิก ซ้ำซ้อน ไม่ได้เมื่อ เงิน ใน ส่วน ที่ จ่าย ไป โจทก์ เบิก ได้ จาก บริษัท ไทยประสิทธิประกันภัย จำกัด แล้ว หาก ให้สิทธิ แก่ โจทก์ มา เบิก จาก จำเลย ได้ อีก ก็ เท่ากับ ลูกจ้าง มีสิทธิ เบิก ได้ ซ้ำซ้อน 2 ทางจาก อุบัติเหตุ อัน เดียว กัน กรณี จะ เทียบ เคียง กับ พระราชบัญญัติเงินทดแทน พ.ศ. 2537 ไม่ได้ ต้อง ใช้ หลักกฎหมาย ทั่วไป ใน เรื่องประกันวินาศภัย ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 870, 871, 872,874 และ 877 ประกอบ ด้วย มาตรา 4 มา บังคับ เห็นว่า สิทธิ ของ โจทก์ที่ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาล จาก บริษัท ประกันภัย เป็น สิทธิตาม พระราชบัญญัติ คุ้มครอง ผู้ ประสบ ภัย จาก รถ พ.ศ. 2535 ที่ บังคับให้ เจ้าของ รถ ซึ่ง ใช้ รถ หรือ มี รถ ไว้ เพื่อ ใช้ ต้อง จัด ให้ มี การ ประกันความเสียหาย สำหรับ ผู้ ประสบ ภัย โดย ประกันภัย กับ บริษัท และ ต้อง เสียเบี้ยประกัน ภัย ส่วน สิทธิ ของ โจทก์ ที่ จะ ได้รับ เงินทดแทน ค่าบริการทางการ แพทย์ จาก จำเลย เป็น สิทธิ ตาม พระราชบัญญัติ ประกัน สังคมพ.ศ. 2533 ซึ่ง บังคับ ให้ ลูกจ้าง ต้อง เป็น ผู้ประกัน ตน และ ส่ง เงินเข้า กองทุน สมทบ เมื่อ เป็น สิทธิ ของ โจทก์ ตาม กฎหมาย แต่ละ ฉบับ โดยโจทก์ ต้อง เสีย เบี้ยประกัน ภัย และ ส่ง เงิน เข้า กองทุน สมทบ แล้วแต่ กรณีตาม ที่ กฎหมาย แต่ละ ฉบับ ดังกล่าว กำหนด ไว้ ซึ่ง ต้อง ชำระ ทั้ง 2 ทางและ เมื่อ พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 ไม่มี บทบัญญัติตัด สิทธิ มิให้ ผู้ที่ได้รับ เงินทดแทน ตาม กฎหมาย อื่น แล้ว มา รับ เงินทดแทนอีก จำเลย จึง จะ ยก เอา เหตุ ที่ โจทก์ ได้รับ เงินทดแทน ค่ารักษาพยาบาลจาก บริษัท ประกันภัย แล้ว มา เป็น ข้ออ้าง เพื่อ ไม่จ่าย เงินทดแทนแก่ โจทก์ หาได้ไม่ พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533 เป็นกฎหมาย พิเศษ ที่ บัญญัติ ขึ้น เพื่อ ให้การ สงเคราะห์ แก่ ลูกจ้าง หรือบุคคลอื่น ซึ่ง ประสบ อันตราย เจ็บป่วย ทุพพลภาพ หรือ ตาย อัน มิใช่เนื่องจาก การ ทำงาน รวมทั้ง กรณี อื่น อีก จึง จะ นำ หลักกฎหมาย ทั่วไปใน เรื่อง ประกันวินาศภัย ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มา ใช้ บังคับใน กรณี นี้ ไม่ได้ โจทก์ มีสิทธิ ได้รับ เงินทดแทน ค่าบริการ ทางการ แพทย์จำนวน 7,905 บาท จาก จำเลย ตาม พระราชบัญญัติ ประกัน สังคม พ.ศ. 2533ที่ ศาลแรงงานกลาง พิพากษา มา นั้น ชอบแล้ว อุทธรณ์ ของ จำเลย ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(สมิทธิ์ วราอุบล-พรชัย สมรรถเวช-ชลอ ทองแย้ม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาที่2040/2539วินิจฉัยเรื่องที่ผู้ประกันตนได้รับเงินทดแทนค่ารักษาพยาบาลจากบริษัทประกันภัยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ.2535แล้วยังมีสิทธิจะได้รับเงินทดแทนค่าบริการทางการแพทย์จากสำนักงานประกันสังคมตามพระราชบัญญัติประกันสังคมพ.ศ.2533อีกหรือไม่ซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ 1.สิทธิรับบริการทางการแพทย์ของผู้ประกันตน 1.1หากผู้ประกันตนเข้ารับการรักษาพยาบาลในโรงพยาบาลตามที่ระบุในบัตรรับรองสิทธิหรือเครือข่ายของสถานพยาบาลนั้นผู้ประกันตนไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆจนสิ้นสุดการรักษา 1.2กรณีฉุกเฉินภายใน72ชั่วโมงหากเข้ารักษาในโรงพยาบาลอื่นที่มิใช่ที่ระบุในบัตรรับรองสิทธิ ก.ประเภทผู้ป่วยนอกให้ได้รับค่าบริการทางการแพทย์ปีละไม่เกิน2ครั้งตามประเภทและอัตราดังนี้ (1)ค่ารักษาพยาบาลตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกิน200บาทต่อครั้ง (2)ค่าตรวจวิเคราะห์ทางห้องปฏิบัติการเพิ่มจากค่ารักษาพยาบาลตาม(1)ตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกิน150บาทต่อครั้ง (3)ค่ารักษาพยาบาลด้วยหัตถการจากแพทย์ตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกิน150บาทต่อครั้ง ข.ประเภทผู้ป่วยในให้ได้รับค่าบริการทางการแพทย์ปีละไม่เกิน2ครั้งตามประเภทและอัตราดังนี้ (1)ค่ารักษาพยาบาลตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกินวันละ1,200บาท (2)กรณีมีความจำเป็นต้องผ่าตัดใหญ่และใช้เวลาในการผ่าตัดใหญ่ไม่เกิน2ชั่วโมงตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกินรายละ6,000บาทต่อครั้ง (3)กรณีมีความจำเป็นต้องผ่าตัดใหญ่และใช้เวลาในการผ่าตัดเกินกว่า2ชั่วโมงตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกินรายละ10,000บาทต่อครั้ง (4)ค่าห้องและค่าอาหารตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกินวันละ700บาท (5)กรณีต้องเข้าห้องไอซียูตามความจำเป็นแต่ไม่เกินวันละ2,000บาท ผู้ประกันตนต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลไปก่อนแล้วนำใบเสร็จมาเบิกคืนจากสำนักงานประกันสังคมภายหลังตามสิทธิที่ตนได้รับ คดีนี้โจทก์ได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุรถชนกันจำเป็นต้องรับการรักษาในทันทีถือเป็นกรณีฉุกเฉินจึงมีสิทธิเข้ารับการรักษาพยาบาลในโรงพยาบาลอื่นที่มิได้ระบุในบัตรรับรองสิทธิและต้องผ่าตัดใหญ่อันมีสิทธิเบิกค่ารักษาพยาบาลได้ตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกิน10,000บาทแล้วโจทก์ยังได้รับเงินทดแทนตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ.2535อีก10,000บาทปัญหามีว่าโจทก์ยังมีสิทธิได้รับเงินทดแทนจากสำนักงานประกันสังคมอีกหรือไม่ซึ่งในเรื่องนี้พระราชบัญญัติประกันสังคมพ.ศ.2533บัญญัติไว้ไม่ชัดเจนจึงมีความเห็นอยู่2ฝ่าย ความเห็นแรกเห็นว่าพระราชบัญญัติประกันสังคมพ.ศ.2533มีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยเหลือสงเคราะห์ลูกจ้างซึ่งประสบอันตรายเจ็บป่วยทุพพลภาพหรือตายอันมิใช่เนื่องมาจากการทำงานมิได้มีวัตถุประสงค์ให้ลูกจ้างมาค้ากำไรจากการประกันสังคมจึงเบิกซ้ำซ้อนไม่ได้ ความเห็นที่สองเห็นว่าสิทธิที่จะได้เงินทดแทนจากบริษัทประกันภัยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ.2535กับสิทธิจะได้รับเงินทดแทนตามพระราชบัญญัติประกันสังคมพ.ศ.2533นั้นเป็นสิทธิตามกฎหมายคนละฉบับและกฎหมายแต่ละฉบับก็มิได้มีบทบัญญัติยกเว้นมิให้เบิกซ้ำซ้อนจึงเห็นว่ามีสิทธิได้รับทั้ง2ทางโดยคำพิพากษาศาลฎีกาที่2040/2539วินิจฉัยตามความเห็นที่สอง 2.ข้อวิเคราะห์ 2.1ปัญหาว่าคำวินิจฉัยของศาลฎีกาที่2040/2539จะเป็นช่องทางให้ลูกจ้างค้ากำไรจากการประกันสังคมหรือไม่ผู้เขียนหมายเหตุเห็นว่าคดีนี้ลูกจ้างต้องเสียค่ารักษาพยาบาลไปทั้งสิ้นรวม138,420บาทแต่ลูกจ้างได้รับคืนจากบริษัทประกันภัยเพียง10,000บาทและรับคืนจากสำนักงานประกันสังคมเพียง7,905บาทย่อมไม่ถือว่าลูกจ้างค้ากำไรจากการประกันสังคม 2.2ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าลูกจ้างและผู้ขับขี่รถต่างต้องจ่ายเงินให้แก่สำนักงานประกันสังคมและบริษัทประกันภัยดังนั้นจึงมีสิทธิได้ทั้ง2ทางซึ่งเป็นการแปลกฎหมายที่ให้ความเป็นธรรมอย่างยิ่งเพราะเมื่อมีสิทธิได้รับเงินแล้วจะปฏิเสธหน้าที่ของตนได้อย่างไรการที่ลูกจ้างได้สิทธิมาเพราะต้องจ่ายเงินสมทบทั้ง2ทางย่อมเป็นสิทธิโดยชอบที่จะได้ทั้ง2ทางจะหาเป็นการค้ากำไรคงไม่ได้ 2.3หากคดีนี้ข้อเท็จจริงเปลี่ยนเป็นว่าลูกจ้างได้รับการรักษาพยาบาลเสียค่ารักษาพยาบาลไปเพียง9,700บาทซึ่งไม่เกิน10,000บาทหรือจ่ายไปเพียง15,000บาทลูกจ้างจะยังมีสิทธิเบิกเงินทดแทนคืนจากสำนักงานประกันสังคมหรือไม่เพียงใด กรณีที่เสียค่ารักษาพยาบาลไปเพียง9,700บาทและได้รับเงินจากบริษัทประกันภัยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ.2535แล้วจำนวน10,000บาทนั้นมีผู้เห็นว่าน่าจะเบิกเงินทดแทนจากสำนักงานประกันสังคมอีกไม่ได้เพราะจะเป็นการเบิกซ้ำซ้อนถือเป็นการค้ากำไรจากการประกันสังคมส่วนกรณีที่เสียค่ารักษาพยาบาลไป15,000บาทนั้นก็คงให้เบิกจากสำนักงานประกันสังคมเพียง5,000บาทเท่านั้นเรื่องนี้เมื่อเทียบกับหลักคำวินิจฉัยของคำพิพากษาศาลฎีกาที่2040/2539แล้วผลจะเป็นว่าลูกจ้างยังเบิกได้ทั้ง2ทางโดยกรณีแรกให้เบิกได้อีก9,700บาทส่วนกรณีหลังเบิกได้อีก10,000บาทเพราะตามพระราชบัญญัติประกันสังคมนั้นให้เบิกได้ตามที่จ่ายจริงแต่ไม่เกิน10,000บาทกรณีหลังนี้ลูกจ้างจ่ายไป15,000บาทจึงเบิกได้เพียง10,000บาท ปัญหากลับกันคือลูกจ้างเบิกเงินทดแทนจากสำนักงานประกันสังคมแล้วยังจะมีสิทธิเบิกจากบริษัทประกันภัยอีก10,000บาทหรือไม่เรื่องนี้เห็นว่าลูกจ้างมีสิทธิเบิกได้เช่นกันและมิใช่เป็นการค้ากำไรเพราะเงิน10,000บาทที่ได้รับจากบริษัทประกันภัยนั้นเป็นเพียงค่าเสียหายเบื้องต้นตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ.2535มาตรา20ซึ่งเป็นค่าสินไหมทดแทนอันรวมถึงค่ารักษาพยาบาลด้วยและไม่ถือว่าเป็นการเบิกซ้ำซ้อนด้วย รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์