คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1840/2500หลักกฎหมาย: แม้ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 610/2495 ซึ่งโจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำการยักยอกเงินอยู่ในระหว่างระยะเวลาที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดในคดีนี้ด้วยก็ดี แต่เมื่อปรากฏว่าเงินที่จำเลยได้รับไว้ในคดีนี้จากบุคคลคนละคน คนละคราวต่างกรรมต่างวาระกัน ดังนี้ฟ้องของโจทก์ในคดีนี้จึงไม่เป็นฟ้องซ้ำ (ฎีกาที่ 1086/2496)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นพนักงานเทศบาลมีหน้าที่เก็บเงินผลประโยชน์ของเทศบาล วันที่ ๑๙ มิ.ย. ๒๔๙๓ เวลากลางวันจำเลยได้รับเงินค่าใบอนุญาตสะสมอาหารจาก นางเม้ง ๒๐ บาท อันเป็นเงินผลประโยชน์ของเทศบาลตำบลป่าโมกครั้นวันใดไม่ปรากฏชัด ระหว่างวันที่ ๑๙ มิ.ย. ๒๔๙๓ ถึงวันที่ ๑๓ มีนาคม ๒๔๙๔ จำเลยยักยอกเงินสะสมอาหาร ๒๐ บาท ดังกล่าวไป จำเลยนี้เป็นคนเดียวกับจำเลยในคดีแดงของศาลจังหวัดอ่างทองที่ ๖๑๐/๒๔๙๕ ขอให้พิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๑๓๑ ฯลฯ จำเลยปฏิเสธและตัดฟ้องว่า ความผิดที่โจทก์ฟ้องเป็นกรณีเดียวกันกับความผิดซึ่งได้ฟ้องแล้วตามสำนวนคดีดำที่ ๓๒๙/๒๔๙๔ คดีแดงที่ ๖๑๐/๒๔๙๕ สิทธิของโจทก์ที่จะฟ้องคดีนี้จึงต้องห้ามตาม ป.วิ.อาญา ม.๓๙(๔) และคำพิพากษาฏีกาที่ ๗๕๒/๒๔๘๖ โจทก์ควรจะรวมฟ้องเสียคราวเดียวกัน เพราะเป็นกรรมและวาระเดียวกันซึ่งศาลได้พิพากษาในความผิดนี้เสร็จเด็ดขาดไปแล้ว จะนำกฎหมายบทอื่นที่จำเลยทำละเมิดแต่ไม่ได้ฟ้องในครั้งก่อนมาฟ้องจำเลยอีกไม่ได้ ตามคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๑๘๒/๒๔๙๔ ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยได้ถูกฟ้องและศาลได้พิพากษาลงโทษไปแล้วในคดีอาญาแดงที่ ๖๑๐/๒๘๙๕ จึงจะปรากฏหลักฐานขึ้นภายหลังว่าจำเลยได้ยักยอกเงินรายอื่นของเทศบาลป่าโมก แต่ก็เป็นเงินจำพวกผลประโยชน์ของเทศบาลอยู่นั่นเองโจทก์หมดสิทธิฟ้องร้องตาม ป.วิ.อาญา ม.๓๙(๔) พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์คัดค้านว่า ต่างกรรม ต่างวาระกัน ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาแล้วสืบพยานต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปความ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๖๑๐/๒๔๙๕ ของศาลจังหวัดอ่างทองซึ่งโจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำการยักยอกเงินในระหว่างระยะเวลาที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดในคดีนี้ด้วยก็ดี แต่เงินที่จำเลยได้รับไว้ตามหน้าที่นั้น จากบุคคลและคน และรับเงินไว้คนละคราว ต่างกรรม ต่างวาระ ฉะนั้นฟ้องของโจทก์ในคดีนี้ จึงไม่ใช่เป็นการฟ้องซ้ำดังฎีกาของจำเลย โดยนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๐๘๒/๒๔๙๖ พิพากษายืนให้ยกฎีกาจำเลย. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1840/2500อัยการจังหวัดอ่างทองโ่จทก์นายสินธิ์ แก้วกำเนิดจำเลย ป.วิ.อ. ม. 39 (4) ป.วิ.พ. ม. 148แม้ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 610/2495 ซึ่งโจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำการยักยอกเงินอยู่ในระหว่างระยะเวลาที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดในคดีนี้ด้วยก็ดี แต่เมื่อปรากฏว่าเงินที่จำเลยได้รับไว้ในคดีนี้จากบุคคลคนละคน คนละคราวต่างกรรมต่างวาระกัน ดังนี้ฟ้องของโจทก์ในคดีนี้จึงไม่เป็นฟ้องซ้ำ (ฎีกาที่ 1086/2496)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นพนักงานเทศบาลมีหน้าที่เก็บเงินผลประโยชน์ของเทศบาล วันที่ ๑๙ มิ.ย. ๒๔๙๓ เวลากลางวันจำเลยได้รับเงินค่าใบอนุญาตสะสมอาหารจาก นางเม้ง ๒๐ บาท อันเป็นเงินผลประโยชน์ของเทศบาลตำบลป่าโมกครั้นวันใดไม่ปรากฏชัด ระหว่างวันที่ ๑๙ มิ.ย. ๒๔๙๓ ถึงวันที่ ๑๓ มีนาคม ๒๔๙๔ จำเลยยักยอกเงินสะสมอาหาร ๒๐ บาท ดังกล่าวไป จำเลยนี้เป็นคนเดียวกับจำเลยในคดีแดงของศาลจังหวัดอ่างทองที่ ๖๑๐/๒๔๙๕ ขอให้พิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๑๓๑ ฯลฯ จำเลยปฏิเสธและตัดฟ้องว่า ความผิดที่โจทก์ฟ้องเป็นกรณีเดียวกันกับความผิดซึ่งได้ฟ้องแล้วตามสำนวนคดีดำที่ ๓๒๙/๒๔๙๔ คดีแดงที่ ๖๑๐/๒๔๙๕ สิทธิของโจทก์ที่จะฟ้องคดีนี้จึงต้องห้ามตาม ป.วิ.อาญา ม.๓๙(๔) และคำพิพากษาฏีกาที่ ๗๕๒/๒๔๘๖ โจทก์ควรจะรวมฟ้องเสียคราวเดียวกัน เพราะเป็นกรรมและวาระเดียวกันซึ่งศาลได้พิพากษาในความผิดนี้เสร็จเด็ดขาดไปแล้ว จะนำกฎหมายบทอื่นที่จำเลยทำละเมิดแต่ไม่ได้ฟ้องในครั้งก่อนมาฟ้องจำเลยอีกไม่ได้ ตามคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๑๘๒/๒๔๙๔ ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยได้ถูกฟ้องและศาลได้พิพากษาลงโทษไปแล้วในคดีอาญาแดงที่ ๖๑๐/๒๘๙๕ จึงจะปรากฏหลักฐานขึ้นภายหลังว่าจำเลยได้ยักยอกเงินรายอื่นของเทศบาลป่าโมก แต่ก็เป็นเงินจำพวกผลประโยชน์ของเทศบาลอยู่นั่นเองโจทก์หมดสิทธิฟ้องร้องตาม ป.วิ.อาญา ม.๓๙(๔) พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์คัดค้านว่า ต่างกรรม ต่างวาระกัน ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาแล้วสืบพยานต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปความ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๖๑๐/๒๔๙๕ ของศาลจังหวัดอ่างทองซึ่งโจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำการยักยอกเงินในระหว่างระยะเวลาที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดในคดีนี้ด้วยก็ดี แต่เงินที่จำเลยได้รับไว้ตามหน้าที่นั้น จากบุคคลและคน และรับเงินไว้คนละคราว ต่างกรรม ต่างวาระ ฉะนั้นฟ้องของโจทก์ในคดีนี้ จึงไม่ใช่เป็นการฟ้องซ้ำดังฎีกาของจำเลย โดยนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๐๘๒/๒๔๙๖ พิพากษายืนให้ยกฎีกาจำเลย.(พิบูลย์ไอศวรรย์-มนูภันย์วิมลสาร-ประศาสน์วินิจฉัย)ศาลชั้นต้น - จังหวัดอ่างทอง - นายสุพรรณศาลอุทธรณ์ - หลวงสารนัยประสาสน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นพนักงานเทศบาลมีหน้าที่เก็บเงินผลประโยชน์ของเทศบาล วันที่ ๑๙ มิ.ย. ๒๔๙๓ เวลากลางวันจำเลยได้รับเงินค่าใบอนุญาตสะสมอาหารจาก นางเม้ง ๒๐ บาท อันเป็นเงินผลประโยชน์ของเทศบาลตำบลป่าโมกครั้นวันใดไม่ปรากฏชัด ระหว่างวันที่ ๑๙ มิ.ย. ๒๔๙๓ ถึงวันที่ ๑๓ มีนาคม ๒๔๙๔ จำเลยยักยอกเงินสะสมอาหาร ๒๐ บาท ดังกล่าวไป จำเลยนี้เป็นคนเดียวกับจำเลยในคดีแดงของศาลจังหวัดอ่างทองที่ ๖๑๐/๒๔๙๕ ขอให้พิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๑๓๑ ฯลฯ จำเลยปฏิเสธและตัดฟ้องว่า ความผิดที่โจทก์ฟ้องเป็นกรณีเดียวกันกับความผิดซึ่งได้ฟ้องแล้วตามสำนวนคดีดำที่ ๓๒๙/๒๔๙๔ คดีแดงที่ ๖๑๐/๒๔๙๕ สิทธิของโจทก์ที่จะฟ้องคดีนี้จึงต้องห้ามตาม ป.วิ.อาญา ม.๓๙(๔) และคำพิพากษาฏีกาที่ ๗๕๒/๒๔๘๖ โจทก์ควรจะรวมฟ้องเสียคราวเดียวกัน เพราะเป็นกรรมและวาระเดียวกันซึ่งศาลได้พิพากษาในความผิดนี้เสร็จเด็ดขาดไปแล้ว จะนำกฎหมายบทอื่นที่จำเลยทำละเมิดแต่ไม่ได้ฟ้องในครั้งก่อนมาฟ้องจำเลยอีกไม่ได้ ตามคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๑๘๒/๒๔๙๔ ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยได้ถูกฟ้องและศาลได้พิพากษาลงโทษไปแล้วในคดีอาญาแดงที่ ๖๑๐/๒๘๙๕ จึงจะปรากฏหลักฐานขึ้นภายหลังว่าจำเลยได้ยักยอกเงินรายอื่นของเทศบาลป่าโมก แต่ก็เป็นเงินจำพวกผลประโยชน์ของเทศบาลอยู่นั่นเองโจทก์หมดสิทธิฟ้องร้องตาม ป.วิ.อาญา ม.๓๙(๔) พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์คัดค้านว่า ต่างกรรม ต่างวาระกัน ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาแล้วสืบพยานต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปความ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๖๑๐/๒๔๙๕ ของศาลจังหวัดอ่างทองซึ่งโจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำการยักยอกเงินในระหว่างระยะเวลาที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดในคดีนี้ด้วยก็ดี แต่เงินที่จำเลยได้รับไว้ตามหน้าที่นั้น จากบุคคลและคน และรับเงินไว้คนละคราว ต่างกรรม ต่างวาระ ฉะนั้นฟ้องของโจทก์ในคดีนี้ จึงไม่ใช่เป็นการฟ้องซ้ำดังฎีกาของจำเลย โดยนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๐๘๒/๒๔๙๖ พิพากษายืนให้ยกฎีกาจำเลย. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1840/2500อัยการจังหวัดอ่างทองโ่จทก์นายสินธิ์ แก้วกำเนิดจำเลย ป.วิ.อ. ม. 39 (4) ป.วิ.พ. ม. 148แม้ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 610/2495 ซึ่งโจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำการยักยอกเงินอยู่ในระหว่างระยะเวลาที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดในคดีนี้ด้วยก็ดี แต่เมื่อปรากฏว่าเงินที่จำเลยได้รับไว้ในคดีนี้จากบุคคลคนละคน คนละคราวต่างกรรมต่างวาระกัน ดังนี้ฟ้องของโจทก์ในคดีนี้จึงไม่เป็นฟ้องซ้ำ (ฎีกาที่ 1086/2496)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นพนักงานเทศบาลมีหน้าที่เก็บเงินผลประโยชน์ของเทศบาล วันที่ ๑๙ มิ.ย. ๒๔๙๓ เวลากลางวันจำเลยได้รับเงินค่าใบอนุญาตสะสมอาหารจาก นางเม้ง ๒๐ บาท อันเป็นเงินผลประโยชน์ของเทศบาลตำบลป่าโมกครั้นวันใดไม่ปรากฏชัด ระหว่างวันที่ ๑๙ มิ.ย. ๒๔๙๓ ถึงวันที่ ๑๓ มีนาคม ๒๔๙๔ จำเลยยักยอกเงินสะสมอาหาร ๒๐ บาท ดังกล่าวไป จำเลยนี้เป็นคนเดียวกับจำเลยในคดีแดงของศาลจังหวัดอ่างทองที่ ๖๑๐/๒๔๙๕ ขอให้พิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๑๓๑ ฯลฯ จำเลยปฏิเสธและตัดฟ้องว่า ความผิดที่โจทก์ฟ้องเป็นกรณีเดียวกันกับความผิดซึ่งได้ฟ้องแล้วตามสำนวนคดีดำที่ ๓๒๙/๒๔๙๔ คดีแดงที่ ๖๑๐/๒๔๙๕ สิทธิของโจทก์ที่จะฟ้องคดีนี้จึงต้องห้ามตาม ป.วิ.อาญา ม.๓๙(๔) และคำพิพากษาฏีกาที่ ๗๕๒/๒๔๘๖ โจทก์ควรจะรวมฟ้องเสียคราวเดียวกัน เพราะเป็นกรรมและวาระเดียวกันซึ่งศาลได้พิพากษาในความผิดนี้เสร็จเด็ดขาดไปแล้ว จะนำกฎหมายบทอื่นที่จำเลยทำละเมิดแต่ไม่ได้ฟ้องในครั้งก่อนมาฟ้องจำเลยอีกไม่ได้ ตามคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๑๘๒/๒๔๙๔ ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยได้ถูกฟ้องและศาลได้พิพากษาลงโทษไปแล้วในคดีอาญาแดงที่ ๖๑๐/๒๘๙๕ จึงจะปรากฏหลักฐานขึ้นภายหลังว่าจำเลยได้ยักยอกเงินรายอื่นของเทศบาลป่าโมก แต่ก็เป็นเงินจำพวกผลประโยชน์ของเทศบาลอยู่นั่นเองโจทก์หมดสิทธิฟ้องร้องตาม ป.วิ.อาญา ม.๓๙(๔) พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์คัดค้านว่า ต่างกรรม ต่างวาระกัน ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาแล้วสืบพยานต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปความ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๖๑๐/๒๔๙๕ ของศาลจังหวัดอ่างทองซึ่งโจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำการยักยอกเงินในระหว่างระยะเวลาที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดในคดีนี้ด้วยก็ดี แต่เงินที่จำเลยได้รับไว้ตามหน้าที่นั้น จากบุคคลและคน และรับเงินไว้คนละคราว ต่างกรรม ต่างวาระ ฉะนั้นฟ้องของโจทก์ในคดีนี้ จึงไม่ใช่เป็นการฟ้องซ้ำดังฎีกาของจำเลย โดยนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๐๘๒/๒๔๙๖ พิพากษายืนให้ยกฎีกาจำเลย.(พิบูลย์ไอศวรรย์-มนูภันย์วิมลสาร-ประศาสน์วินิจฉัย)ศาลชั้นต้น - จังหวัดอ่างทอง - นายสุพรรณศาลอุทธรณ์ - หลวงสารนัยประสาสน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ