Han foreslo å bruke grafemene «ę ǫ y ø» for de vokalene som ikke kunne gjengis entydig med de latinske vokalgrafemer «a e i o u». Det handler seg om disse grafemene: <ę> for i-omlyden av <ǫ> for u-omlyden av <y> for i-omlyden av <ø> for i-omlyden av På denne måten kom han til ni vokalgrafemer: «a e i o u ę ǫ y ø». Disse ni vokalene kunne være lange eller korte, nasale eller orale.