Ett resultat av dette synet på Gud er at tro, som en personlig forpliktelse til å adlyde Gud, ikke kan konfronteres med det vanlige filosofiske problemet om ondskap eller historiske hendelser som synes å avskrive en guddommelig skapning. Da en person fortalte Leibowitz at han stoppet å tro på Gud etter Holocaust svarte Leibowitz følgende: «Da trodde du aldri på Gud.» Dersom en person slutter å tro etter en forferdelig hendelse så viser det at han kun adlød Gud fordi han trodde at han forsto Guds plan, eller fordi han ventet en belønning. For Leibowitz var imidlertid ikke religiøs tro en forklaring av livet, naturen eller historien, eller et løfte om en fremtid i denne verden eller en annen, men en forpliktelse.