pere/sami_parallel huggingface dataset:
Hun fø1te seg bare rar og tom den siste dagen innenfor disse veggene.
Maŋemus geardde dáid seinniid siskkobealde.
Hun kastet et blikk mot senga, mot puta som hun hadde grått så mange bitre tårer i, som hun hadde så mange inderlige bønner i, som hun hadde hvisket tusen forbannelser i.
Son bálkestii vel čalmmiidis iežas seŋgii — boalstarii man vuostá nuppát ganjal lei golgan, nuppát rohkos rohkadallojuvvon ja nuppát garrusátni savkaluvvon.
Hun lukket øynene et øyeblikk.
Sus manne čalmmit oanehaš gitta, ja fáhkkestaga moddjii son: — Mun lean viimmat luovos !
Plutselig smilte hun.
Luovos !
Ingenting binder meg mer.
Friddja !
Følelsen av frihet var så sterk at den nesten skremte henne.
Dat lei nu amas dovdu ahte dat gosii baldá su.
Hun skyndte seg å pakke og fortet seg ut.
Son doapmalii čorgestit oktii buot veaskkuid ja biergasiid ja vázzilii olggos.
I korridoren møtte hun husmora og en av assistentene hennes.
Gáŋgenis bođii internáhtahoavda ja okta biigá su ovddal. Soai bisseheigga — Ja !
De stoppet henne: - Kátjá, skal du virkelig forlate oss nå ?
Kátjá gal guođát dál min.
Takk for alle de hyggelige årene vi har hatt sammen med deg !
Giitu daid jagiid ovddas maid mii leat beassan ovttas orrut !
Du vil vel spise før du drar.
It go áiggo borrat ovdal vuolggát ?
Hun fortsatte bare videre, og lot som hun ikke så den utstrakte hånden til husmora.
Kátjás ii boahtán sátni ge njálmmis olggos, ii ge son dahkkan oaidnin ge go internáhtahoavda geaigguhii gieđa sutnje, son dušše vázzái viidaseapput.
Nå er det for seint. I skolegården stod lærerne og ønsket elevene god sommer.
Skuvlašiljus ledje oahpaheaddjit ges sávvame mánáide buori geasi.
De klemte avgangselevene.
Daid ohppiid geat ledje geargan skuvllas oidnojedje sii váldime birračeabeha.
Det var en rørende avskjedsscene.
Doppe gullui hirbmat liegga earrosárdni.
Heller ikke lærerne ville hun se på, bare skyndte seg å spørre en av bussjåførene hvilken buss hun skulle ta.
Son doamai ovtta bussevuoddjis jearrat guhte busse dat lei man fárrui son galggai, go dan diedu oaččui, doapmalii son dan guoros bussii.
Stille satte hun seg i den tomme bussen.
Ii oktage mánná lean vel boahtán.
Hun husket den første skoledagen...
Su muitui bođii dat vuosttaš skuvlabeaivi...
Hun måtte lukke øynene.
Son fertii čalmmiid čárvet garrasit gitta go jurddašii dien birra.
Noe fylte halsen, det kjentes som om hun skulle kveles.
Juoga orui čoddagis viggame bajás ja buviheame su.
Hun klemte hardere om veska, men det gjorde så djevelsk vondt i øynene.
Son cipmui giedaiguin veaskkus, ja dovddai mot čalmmit bávččastišgohte.
- Ni år..
Ovcci jagi...
og bestemor !
ja áhkku !
Kanskje bestemor ikke hadde dødd hvis jeg hadde vært hos henne... men skolen...
Áhkku ii livčče soaitán jápmit jus mun ledjen leamašan ruovttus...
internatet !
muhto skuvla...
Forbannede skole !
internáhtta !
Hun presset hånden mot munnen for ikke å gråte høyt.
Garruduvvon skuvla !
Men smertene inni henne klarte hun ikke stanse.
Son fertii gieđa dollet njálmme ovdii vai ii čierrugoađe jitnosit.
De stakk som spisse nåler.
Orui čađat dego soames livččii juoga mainna čuoggume su siste.
Da hun omsider.
Dat bávččagii nu issorasat.
åpnet øynene, forsto hun at hun ikke kunne gråte mer. Det kom ingen tårer. Gråten var blitt stille og tørr langt inne i hjertet.
Muhto go son rabestii čalmmiid fas, fuomášii son ahte sus eai boahtán gatnjalat ge, ja ahte čierrun lei su siste, rattis juoga sajes, ii ge boahtán bajás.
Skolebussen startet. Endelig var hun på hjemvei.
Son čierui goike, jávohis čierruma go skuvlabusse vuoddjái ja vuolggahii su ruoktot !
Så deilig det var å komme hjem igjen !
Man somá lei ruoktot boahtit !
Det tok tid før hun virkelig fattet at hun aldri mer behøvde å tvinge seg til å gå på skolen.
Álggos ii orron oba jáhkimis ge ahte son ii bággehala šat skuvlii vuolgit.
Det var forbi !
Ii goassege.